Mariac – Pobyty wakacyjne i domy - Auvergne-Rhône-Alpes, Francja | Airbnb\nWakacyjny najem w Mariac\nMariac – najlepiej oceniane pobyty wakacyjne\nNowoczesne zakwaterowanie w samym sercu autentycznego ArdecheTen apartament oferuje komfort i nowoczesność w relaksującej i relaksującej okolicy w sercu małej autentycznej wioski Ardèche. Powitamy Cię z prostotą i życzliwością i będziemy do Twojej dyspozycji w celu uzyskania wszelkich posiadanych przez Ciebie informacji. Udostępnimy Ci również wszystkie atrakcje, które warto odkryć w tym regionie. Już się cieszymy na spotkanie!\nCiepły apartament z widokiem na jezioroNasz apartament znajduje się w pięknej wiosce Saint Martial z widokiem na jezioro. Saint Martial jest znany ze słynnego Mont Gerbier de Jonc i jego jeziora. Zatrzymasz się w sercu Regionalnego Parku Naturalnego Monts d 'Ardèche, nowo certyfikowanego Geoosite ! Dom wyposażony jest w nowe centralne ogrzewanie z kotłem pelletowym\nPopularne udogodnienia w miejscach na wakacje w: Mariac\nMariac – inne świetne pobyty wakacyjne\nardeche le cheylard wynajem studia\nCiepły apartament «2» z widokiem na jezioro\nDomek letniskowy 4 osób w centrum Ardèche\nLes Genêts: u Laurine i Jérémy 'ego


Mapa Park w Żarkach-Letnisku Mapa turystyczna Polski Polskie Szlaki\nPark w Żarkach-Letnisku\nObecny park w Żarkach-Letnisku zwany też skwerem z altaną to dawne centrum tej miejscowości, gdzie stały kawiarnie, altana parkowa i utworzono kąpielisko. Miejsce to powstało w latach 20. XX wieku, a umiejscowione było przy przystanku Kolei Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Okoliczności powstania kompleksu związane są z hrabiną Stefanią Raczyńską, której projekt zakładał budowę miasta - ogrodu Żarki. Kawiarnia po rozbudowie w...\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie turystyczna mapę Park w Żarkach-Letnisku! Na tej mapie zaznaczyliśmy wiele miejsc, które warto zobaczyć będąc w pobliżu. Dla czytelności punkty na mapie są zaznaczone przy pomocy kilku kolorów.


Źródło: Paweł Paprocki\nPo odejściu z serialu Małgorzaty Kożuchowskiej trudno było przyzwyczaić się do nowej partnerki?\n_Z Małgosią bardzo dobrze mi się pracowało i - kiedy odeszła - trochę bałem się, czy z aktorką, która ją zastąpi, też będę się tak rozumiał. Muszę powiedzieć, że mam ogromne szczęście, bo z większością aktorów w naszym serialu pracuje mi się świetnie. Nie ma żadnych tarć ani konfliktów. Tak też było w przypadku moich kolejnych partnerek - Agnieszki Sienkiewicz i Tamary Arciuch – pełne porozumienie i przyjemność wspólnej pracy. Moja obecna serialowa żona, Dominika Kluźniak, jest jedną z najlepszych aktorek teatralnych swojego pokolenia. Ma w dorobku wybitne role i wiele prestiżowych nagród. Do tego jest szalenie sympatyczną i bardzo skromną osobą, z którą mam fajny kontakt. _\nUczysz się scenariusza na pamięć, czy improwizujesz?\nW naszym serialu aktorzy nie improwizują, to znaczy nie ma sytuacji, że mamy podany temat sceny i sami wymyślamy tekst dla swoich postaci. Podstawą pracy są dialogi napisane przez scenarzystów. Naszym zadaniem jest się ich nauczyć i sprawić, by brzmiały naturalnie i prawdziwie, tak jakbyśmy mówili własnymi słowami. Na tym polega aktorstwo. Czasem zdarza nam się coś skrócić, wyrzucić zdanie, zmienić szyk, powiedzieć podobnie, ale troszkę swoimi słowami, żeby lepiej dostosować tekst do inscenizacji, emocji postaci albo do sytuacji na planie, kiedy na przykład w tekście bohater mówi, że jest strasznie gorąco, a tego dnia akurat leje deszcz. To są jednak małe korekty, niuanse.\nNie ma czegoś takiego, jak „typowy dzień”. Każdy dzień jest inny, nietypowy. Czasami wstaję o 5:00 rano, golę się, myję głowę i jadę do serialu. Później pędzę na próbę do teatru, po drodze (w samochodzie) ucząc się piosenki, którą mam zaśpiewać na jakimś koncercie za kilka dni. Wieczorem, jadę zagrać spektakl w innym teatrze. Wracam do domu w nocy i muszę uczyć się tekstu, bo następnego dnia znów mam serial od rana. Innym razem jadę na zdjęcia dopiero po południu i wracam nad ranem, bo gramy nocne plenery w temperaturze -20˚C. Bywa, że przez trzy dni nie robię nic, oprócz dwóch godzin nagrań dubbingu, a w weekend mam wyjazdowe spektakle lub koncerty, które odbywają się codziennie na drugim końcu Polski. Po drodze jeszcze występ w telewizji śniadaniowej. Mój rozkład dnia jest nieprzewidywalny i czasem szalony, jednak taki jest urok tego zawodu. To bywa wyczerpujące, ale w sumie, odpowiada mi takie życie. Nie mógłbym chyba pracować w biurze codziennie od 8:00 do 16:00.\nCzy kiedykolwiek żałowałeś, że wybrałeś aktorstwo?\nNie, nigdy. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym robić w życiu coś innego. Lubię swój zawód, sprawia mi dużo frajdy i nie mam powodów do narzekań. Miałem ogromnie dużo szczęścia, ponieważ w tym zawodzie udało mi się pod wieloma względami.


W dniach 23 - 24 lutego br. w opactwie oo. Benedyktynów w Tyńcu odbyło się sympozjum naukowe w ramach projektu Czas na Tybet. Spotkanie zostało zorganizowane przez Benedyktyński Instytut Kultury Aby chronić dobro. Pomysłodawcami i promotorami projektu są artystka Justyna Jan-Krukowska oraz dr Gendun Yonten, filozof i tybetolog, wykładowca Uniwersytetu Humboldta w Berlinie\nProjekt Czas na Tybet powstał z chęci niesienia pomocy tybetańskim dzieciom oraz z potrzeby wyrażenia solidarności z wypędzonymi z Tybetu mnichami z klasztoru buddyjskiego Ganden. Został oficjalnie inaugurowany 14 lutego br. pokazem rytualnego tańca mnichów tybetańskich w Instytucie Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Od tej pory była już niejedna okazja aby zatrzymać się i zwrócić swe oczy i myśli w stronę tego regionu świata. Wystawy fotografii z Tybetu Wschodniego, seminaria i sympozja naukowe poświęcone buddyzmowi, kulturze tybetańskiej, sytuacji społeczno - politycznej w Tybecie oraz Tradycyjnej Medycynie Tybetańskiej (TMT) – wszystko to po części pozwoliło, jeśli nie odpowiedzieć, to przynajmniej zadać pytanie: na ile nosimy w sobie prawdziwy obraz kultury tybetańskiej, a na ile daliśmy się uwieść swojej wyobraźni i panującym na ten temat stereotypom?\nW krajobraz spotkań tybetańskich na trwałe wpisały się również ceremonie sypania mandali. Mandala buddyjska to niezwykle bogata i subtelna pod względem artystycznym kombinacja przeróżnych symbolicznych form i koronkowych niemal wzorów rozmieszczonych na planie koła (sanskrycki termin mandala oznacza centrum i to, co wokół). Poprzez precyzyjne sypanie kolorowego piasku, drobno utartych minerałów i kamieni szlachetnych budowany jest obraz drogi prowadzącej do przemiany destrukcyjnych emocji i uczuć w jedność mądrości i dobroci serca. Obraz ukazujący wzajemne relacje człowieka i kosmosu z wyraźnie wyznaczonym, centralnym miejscem spotkania nietrwałości z wiecznością, ciemności ze światłem.\nPraktyka tworzenia mandali należy do istotnych buddyjskich praktyk religijnych, których jeszcze stosunkowo niedawno osoby świeckie nie miały możliwości obserwować. Uważano, że głębia nauk związanych z mandlą przerasta możliwości pojmowania nieprzygotowanego człowieka. Były one sypane wyłącznie w klasztorach. Teraz, kiedy kultura tybetańska jest zagrożona, Dalajlama, żeby ratować jej duchowe dziedzictwo, wyraził zgodę, by mandale były usypywane publicznie.\nSpotkanie tynieckie przebiegało pod hasłem Tybetańczycy w Tybecie i na wygnaniu. Opat tyniecki, o. Bernard Sawicki OSB, jak na dobrego gospodarza przystało, zadbał o to, aby każdy z przybyłych na sympozjum poczuł się w tym miejscu mile widziany. W ciepłych słowach powitania przypomniał słynną Regułę Św. Benedykta (RB 53,1-2), zobowiązującą zakonników do gościnności i pamiętania o tym, że w każdej osobie pojawiającej się w ich życiu przyjmują Chrystusa: Gościem byłem i przyjęliście mnie” (Mt 25,35). Jako że benedyktyni tynieccy w tysiącletniej niemal historii opactwa po raz pierwszy gościli pod swym dachem mnichów buddyjskich, nadało to całemu spotkaniu już na wstępie niezwykłego charakteru i skłoniło do refleksji na temat szacunku do człowieka. Niezależnie bowiem od tego kim jest i skąd przychodzi, jest darem - danym i zadanym przez Boga, pomagającym w uświęceniu, pomagającym bardziej poznać kim jesteśmy, gdzie są nasze korzenie i w jakim kierunku zdążamy.\nPierwszego dnia dr Gendun Yonten w swojej prelekcji pt. Tybet – jego ziemia, ludzie i kultura, omawiał współczesną sytuację społeczno - polityczną panującą w różnych rejonach Tybetu. Gdy jego opowieść zaczęła snuć się wokół losów mnichów buddyjskich oraz dzieci, nie dało się nie zauważyć, że zwłaszcza te ostatnie zajmują szczególne miejsce w jego sercu i że to głównie one są powodem jego corocznych wizyt humanitarnych w tym prześladowanym regionie świata. Doktor Gendun Yonten, na co dzień mieszkający w Niemczech, jest bowiem w tej szczególnej sytuacji, że może podróżować do Chin z niemieckim paszportem i odwiedzać przy okazji swoją tybetańską ojczyznę. Niestety większości tybetańskich uchodźców oraz ich dzieci, urodzonych, tak jak on, w Indiach, przywilej ten nie jest dany. Doktor Yonten nie ukrywał zresztą, że podczas swoich wizyt w Tybecie z obawy, że może być go pozbawiony, musi zachowywać dużą ostrożność w publicznym wypowiadaniu się na tematy polityczne, zwłaszcza jeśli chodzi o problem prowadzonej przez Chiny polityki dyskryminowania i ograniczania wolności Tybetańczyków. Pod wpływem jego opowieści i prezentowanych zdjęć z krajobrazu malowniczych gór zaczęli wyłaniać się konkretni, zwykli ludzie, którym systematycznie ogranicza się ich przestrzeń życiową i odcina od wszelkiej informacji, ludzie wyprzedający swój dobytek po to, żeby opłacić wysokie podatki za posiadane dzieci (prawo chińskie zezwala każdej rodzinie tylko na jedno dziecko), mordowani lub wtrącani na długie lata do więzienia za sam udział w demonstracjach na rzecz wolnego Tybetu.\nMyśli same zaczęły płynąć w nie tak odległe w końcu w Polsce czasy komunizmu…\nDrugi dzień poświęcony był po części zagadnieniom buddyzmu tybetańskiego, a po części Tradycyjnej Medycynie Tybetańskiej. Uczestnicy sympozjum mieli okazję zapoznać się z najbardziej charakterystycznymi cechami buddyzmu, praktykowanego na obszarze Tybetu, oraz z jego obrzędowością i rytuałami – pojawiły się więc flagi modlitewne, misy tybetańskie, kadzidła, mandale.\nZagadnienia natury medycznej, przedstawione przez dr Yontena jedynie w krótkim wystąpieniu, spotkały się z dużym zainteresowaniem zgromadzonych słuchaczy. Liczne pytania dotyczyły zarówno aspektów materialnych jak i duchowych TMT. Udzielane odpowiedzi pozwoliły uczestnikom sympozjum poznać dr Yontena również jako praktykującego lekarza TMT. Cierpliwie wyjaśniał, że leczenie w Tradycyjnej Medycynie Tybetańskiej sprowadza się nie tylko do usunięcia objawów natury fizycznej. Ponieważ te ściśle związane są z psychiką, z indywidualnymi doświadczeniami życiowymi pacjenta, a także z obciążeniami karmicznymi, równolegle z leczeniem farmakologicznym, oddziałującym bezpośrednio na ciało fizyczne, podejmowane są działania terapeutyczne, mające na celu uleczenie jego psyche, oczyszczenie jego energii duchowej. Dlatego też, co dr Yonten niejednokrotnie podkreślał, tak wielkie znaczenie w leczeniu ma motywacja pacjenta i jego zaufanie do lekarza.\nPrze cały czas trwania sympozjum oraz po jego zakończeniu, do soboty, 28 lutego br. włącznie, w klasztorze tynieckich benedyktynów czynna była wystawa okolicznościowa pt. Buddyjska kultura Tybetu. Równolegle, w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie, przez pięć kolejnych dni mnisi buddyjscy sypali w skupieniu piaskową mandalę. W niedzielę, 1 marca br., podczas rytualnej ceremonii, ten piękny i misterny symbol doskonale czystego stanu ducha i harmonii człowieka z otaczającym go wszechświatem został przez lamę Tenzina Namdaka zniszczony i przybrał postać bezładnej kopki wielobarwnego pyłu. Miało to przypomnieć o nietrwałości i przemijalności świata doczesnego i skłonić człowieka do zwiększenia wysiłków w pokonywaniu własnych słabości. Skojarzenia mimowolnie pobiegły w stronę chrześcijańskiego zwyczaju sypania popiołu na pochylone w pokorze głowy wiernych w Środę Popielcową.\nCzęść ziaren kolorowego piasku została wrzucona do Wisły, aby płynąc z jej nurtem do morza nieść błogosławieństwo dobrych życzeń jak największej ilości żyjących istot. Część uczestnicy ceremonii zabrali do swoich domów, aby zapewnić sobie i swoim bliskim szczęście.\nfoto: Mirosław Mazur\nnauczyciel klasowy, Szkoła Podstawowa "Istota" w Krakowie


PO kopie po kostkach samorządowców « Bartosz Józwiak\nTeraz, przynajmniej już wiemy, do jakich celów potrzebni są PO samorządowcy. Mają oni być kozłem ofiarnym, którego się obciąża za własne, nieprzemyślane decyzje. Pani Hall otrzymywała niezliczoną ilość ostrzeżeń płynących ze środowiska samorządowego oraz rodziców i nauczycieli, mówiących wprost o szkodliwości jej pseudoreformy. Ale dopiero, kiedy grunt zaczął się jej palić pod nogami, zaczyna coś przebąkiwać o zahamowaniu swoich pomysłów, ich zmianie itp. Jednak winni wszystkiemu są oczywiście wszyscy tylko nie ona – dodaje.\nDla dobra własnego i naszych dzieci zakończmy, w tych wyborach, ministerialną „karierę” pani Hall. Pokażmy jej drzwi wyjściowe, a gdyby nie chciała ich zobaczyć, to dobitnie pomóżmy jej przez nie przejść. Nie marnujmy głosu i nie głosujmy na PO.\nTagi: bartosz józwiak, edukacja, hall, polityka, przedszkola, samorząd, unia polityki realnej, wybory


mgr.farm jestem farmaceutą > Aktualności > W czwartek posłowie wrócą do prac nad ustawą o zawodzie farmaceuty\n18 września 2020 09:30\napteka farmaceuta NIA ustawa o zawodzie farmaceuty\nNa 24 września zaplanowano kolejne posiedzenie podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia rządowego projektu ustawy o zawodzie farmaceuty. Posłowie w jego trakcie będą kontynuować czytanie projektu i wprowadzanie do niego poprawek. Poprzednie posiedzenie trwało 6 godzin i udało się w jego trakcie przebrnąć 82 artykuły ustawy…\nDo przeanalizowania pozostało jeszcze 9 artykułów projektu ustawy o zawodzie farmaceuty. Dotyczą one zmian w innych ustawach (fot. screen sejm.gov.pl)\nKolejne posiedzenie posiedzenie podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia rządowego projektu ustawy o zawodzie farmaceuty odbędzie się w czwartek 24 września o godzinie 10:00. Podobnie jak wcześniejsze, również to posiedzenie będzie prowadzone z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej umożliwiających porozumiewanie się na odległość (czytaj również: 82 artykuły w 6 godzin. Ustawa o zawodzie farmaceuty brnie naprzód… ).\nPodczas poprzedniego posiedzenia, które odbyło się 14 września, posłowie obradowali przez prawie 6 godzin bez przerw. W tym czasie dotarli do art. 82 ustawy wprowadzając kilka poprawek do kluczowych przepisów. Większość przyjętych poprawek przedstawił poseł Paweł Rychlik. Dotyczyły one przede wszystkim dostosowania zapisów ustawy do sytuacji epidemii (kwestia terminów szkoleń i egzaminów specjalizacyjnych).\nDoprecyzowana została również kwestia nadzoru farmaceuty nad technikami farmaceutycznymi. Poprawka zaproponowana przez posła Rychlika dookreśliła, że farmaceuta sprawuje nadzór nad studentem podczas odbywania praktyki zawodowej oraz technikiem farmaceutycznym w kwestii czynności wykonywanych przez niego poza zakresem jego uprawnień (czyli tych, których nie może wykonywać samodzielnie). Poprawkę tę poparła Naczelna Izba Aptekarska, a posłowie zagłosowali za jej przyjęciem (czytaj również: Technicy farmaceutyczni – czy farmaceuci powinni mieć nad nimi nadzór?).\nPodczas nadchodzącego posiedzenia posłowie zajmą się pozostałą częścią projektu ustawy. Do przeanalizowania pozostało jeszcze 9 artykułów. Dotyczą one jednak zmian w innych ustawach – stąd można spodziewać się, że praca nad nimi nie będzie najprostsza. Szczególnie, że również w tych zapisach znajduje się wiele wątków, które budziły sporo kontrowersji podczas wcześniejszych prac nad projektem. Mowa tutaj między innymi o kwestii kary za naruszanie niezależności farmaceuty. Niezbędne będzie też naprawienie błędu, jaki w tym zakresie wkradł się do ustawy na wcześniejszych etapach prac nad nią – o czym informowaliśmy już w styczniu (czytaj więcej: Błąd w projekcie ustawy o zawodzie pozbawił farmaceutów niezależności?).\nTransmisję na żywo z posiedzenia podkomisji będzie można obejrzeć na portalu MGR.FARM.


Oto GODNY następca PEUGEOTA 308!!! : Wydarzenia motoryzacyjne\n17 Gru 2007, 15:20\nDawno dawno temu..... był Peugeot 305, potem pojawił się 306, 307 i dziś 308 a w przyszłości 309.\nOto peugeot 309!!!\nRe: Oto GODNY następca PEUGEOTA 308!!!\n17 Gru 2007, 17:09\noooo kurde, ale kosa. Kiedy Premiera ?? Już zaczynam zbierać kase\n17 Gru 2007, 17:32\nNo ten kształt kołpaków...i te tylne światła jak z Lexsuów... Trza kulać kase\n18 Gru 2007, 12:18\nbrawo dla autora za pomysł\nmnie się podobają starsze modele, ale nie wszystkich aut.\n18 Gru 2007, 13:50\nKolego ?? jaki to starszy model !! przecież to jest następca 308 !!! wyjdzie dopiero za 5 lat\n18 Gru 2007, 18:52\nCiekawi mnie jedno. Dlaczego peugeot w roku 1985 postanowil swój kompaktowy model nazwac 309 a nie po kolei czyli 306? w dodatku wrócił później do nazwy 306???\n18 Gru 2007, 18:55\n... a no to mnie zaskoczyłeś. Myślałem, że to prototyp testowany na dolinie śmierci, a że to już oficjalne zdjęcia szpiegowskie to bym nie przypuszczał (jednak wcześnie dali się złapać).\nSuperFly napisał(a): Ciekawi mnie jedno. Dlaczego peugeot w roku 1985 postanowil swój kompaktowy model nazwac 309 a nie po kolei czyli 306? w dodatku wrócił później do nazwy 306???\nJako że model 305 był wciąż w produkcji, a na wprowadzenie serii '6' było za wcześnie, zarząd firmy postanowił nowy samochód nazwać 309.\nA tak ten model Peugeot 309 pojawi się na rynku w 2011 roku\n28 Gru 2007, 17:02\nhehe... ciekawe jak postanowią nazwać następcę 308... znowu 309??\nBardzo szybkie A4Chevrolet Aveo - Nowy samochód z fabryki na Żeraniu\nTagi: Peugeot, model, światła, Peugeot 305, Peugeot 309, prototypy, samochód, tylne\nGodny następca poldona do 6-7 tys. - Jakie auto kupić?\nAudi SQ5 TDI - silnik V6 diesel ...Silnik 3.0 TDI z podwójnym turbodoładowaniem generuje olbrzymią moc 230 kW (313 KM), a jego maksymalny moment obrotowy wynosi 650 Nm i jest dostępny od 1450 do 2800 obr/min. Audi SQ5 TDI dostępne jest na rynku od 2013 roku. ...PIKSELE: MINI Cooper S pomaga uratować światW nowej komedii science fiction wyprodukowanej przez Sony Pictures MINI Cooper S pomaga uratować świat. Dzikie pościgi, błyskotliwe dialogi, spektakularne sceny akcji, znane postacie z gier wideo, nadzieja, bohaterowie, ...Volvo V90 Cross Country w zimieVolvo V90 Cross Country powstał, by stawić czoło trudnym warunkom drogowym i pokonywać oblodzone i zaśnieżone szosy. Do tego miał być duży i komfortowy. Trzeba przyznać, że udał im się ten zabieg! Sami Szwedzi przyznają, ...


Ciężarówka z trzodą wylądowała w rowie - Wieści Rolnicze\nCiężarówka z trzodą wylądowała w rowie\nNewsy Dec. 19, 2017 red\nNa drodze krajowej nr 65 w rejonie miejscowości Górne przewrócił się tir z trzodą chlewną. 54-letni kierowca nie dostosował prędkości do panujących warunków i przy skręcie w lewo stracił panowanie nad ciężarówką.\nDo zdarzenia doszło 14.12.2017 r. w miejscowości Górne w województwie lubuskim. Oficer dyżurny gołdapskiej komendy policji otrzymał zgłoszenie, że na drodze krajowej nr 65 wywróciła się ciężarówka.\nPolicjanci, którzy przybyli na miejsce wstępnie ustalili, że kierujący ciężarowym volvem najprawdopodobniej w wyniku niedostosowania prędkości do panujących warunków, przy skręcie w lewo stracił panowanie nad pojazdem, po czym auto przewróciło się na bok.\n54-letni kierowca przewoził około 400 sztuk trzody chlewnej. Część zwierząt padła, pozostałe zostały przeładowane do innego samochodu. Na miejscu obecny był również powiatowy lekarz weterynarii.\nKierowcy nic się nie stało, był trzeźwy. Za powyższe zdarzenie został ukarany mandatem karnym.\nPrzeczytaj również o czarnej serii z bykami. KLIK


Jaki telewizor do PS4? - Konsole - PurePC.pl - Forum Dyskusyjne\nBy Xandarre123, January 30, 2017 in Konsole\nHej szukam telewizora pod PS4, 40 calowego z dobrą jakością obrazu, ponieważ na obecnym LG 42 obraz podczas gry jest rozpixelowany. Moj budżet to 2000zł\nDzięki za odp choc dwa pierwsze modele są już niedostępne to zainteresuje sie Panasoniciem :)\nEDIT: Panasonic jego inputlag wynosi 80 ms to chyba nie nadaje się do gry na ps4\nEdited January 30, 2017 by Xandarre123\nponieważ na obecnym LG 42 obraz podczas gry jest rozpixelowany\nCoś czuje że to nie wina twojego telewizora, tylko tej maszyny która jest do niego podłączona.\nCo znaczy rozpixelowany. Jakie gry konkretnie. Jaka odległość od TV?\nWidać pojedyncze pixele w każdej grze w która gram i 3m od Tv siedzę\nEdit wiesz moze jak to sprawdzić/wyłączyć?\nW menu TV masz gdzieś zazwyczaj opcje typu 16:9, 14:9, 4:3, powiększenie, przycięcie etc. Po pierwsze, jakie są tam opcje?\nW sharpach to jest "punkt po punkcie", w LG prawdopodobnie masz ORIGINAL (nie to zaznaczone na screenie)\nTo są zazwyczaj ustawienia per źródło, czyli osobno dla HDMI1, osobno dla HDMI2 etc.\nUstaw to, co wskazuje, że nie dokonuje przeskalowania ekranu,\nWówczas w menu PS4 masz opcje:\nOgólnie chodzi o to, aby podczas przesyłu obrazu z PS4 na TV nie były dokonywane żadne przekształcenia aspektu obrazu; PS4 jest zdolne do wysyłania obrazu dokładnie 1920x1080p, TV ma taką rozdzielczość i nie ma potrzeby ingerencji w PAR, DAR, SAR ani inne aspekty obrazu.\nWiększość ludzi jak ma TV 16:9, to w menu ustawia 16:9, albo i TV ma to domyślnie ustawione - ale to ma sens tylko, gdy źródło nadaje w innej rozdzielczości, niż natywna TV - np. dla dekoderów kablówki, satelity, DVB-T, DVD etc.\nTelewizory nie daja sie do grania :D maja za duzy input lag. Ale to zalezy jeszcze w jakie gry grasz :)\nZa duży input lag to ty masz w głowie pisząc takie bzdury. Zależy jaki TV też od tego bym zaczął, a nie od gier. Większosć podłącza konsole do TV, bo o tym jest temat, a nie o PC.\nHahaha to odpal sobie na jakim kolwiek telewizorze gre gdzie jest wymagana precyzja i szybkosc :) wtedy pogadamy o input lag.\nWlasnie ze zalezy od gier, jak grasz w FPSy na multi to ma to kolosalne znaczenie, a jak w jakies rozne gry na single player to Ci to rybka jaki masz input lag.\nMam PC podpięte do TV z podpisu. Input lag w tym telewizorze to ok 13 msek wiec nie siej herezji.\nPrzeczytaj tytuł tematu i o czym ja napisałem przed chwilą . Gdzie ty masz szybkość i precyzję na konsolach, na której GRA SIĘ PADEM, a nie myszką w twojego cs'ka czy co ty tam grasz.\nMój TV ma ok 40 ms w trybie gry. Poprzedni miał 25 ms. Grałem na poprzednim w BF4 i gram na tym również. Nie ma dramatu, a wręcz jest całkiem OK. Do grania na PC w multi bardziej zaawansowany gracz podłącza monitor.\nKAX ten Sony to jeden z lepszych TV do PC..\nEdited January 31, 2017 by Devil\nWiem dlatego go kupiłem ;)


Kawalerska procesja - www.gosc.pl\nwww.gosc.pl → Tygodnik Gość Niedzielny → Kawalerska procesja\nMłodzież kontynuuje tradycje ojców. Po raz 334. wyruszyła procesja Pacholca.\tMarek Piekara\nSyrynia. Mała miejscowość na Górnym Śląsku. W Poniedziałek Wielkanocny o godzinie 13.00 kilkudziesięciu młodych ludzi wyrusza w procesji pacholczej. Tak jak ponad 300 lat temu ślubowali to ich praojcowie.\nLicealistka Ola Matuszak w procesji bierze udział już po raz szósty. – Po raz pierwszy usłyszałam o niej na lekcji historii w gimnazjum – mówi Ola. – Bardzo podoba mi się ta tradycja. Nigdzie w okolicy nie ma podobnej.\nPoczątki procesji pacholczych w Syryni sięgają XVII wieku. Pierwsza wzmianka o nich znajduje się w tzw. Dokumencie lubomskim z lat 1672–74. Czytamy w nim m.in.: „Młodzieńcy i dzieweczki oświadczają, że postanowili uczcić Chrystusa Zmartwychwstałego i zbierają się w poniedziałek wielkanocny by wspólnie się naradzić, w jaki sposób szukać Jezusa Nazaretańskiego wraz z Mariami zdążającymi do grobu Chrystusa”.\nProcesje pacholcze mają związek z najazdami, na które narażone były okolice Raciborza.\nWśród mieszkańców wioski żywa jest jednak legenda związana z początkiem procesji. Mówi ona, że przed wiekami ludność tutejszą dziesiątkowała straszna zaraza. Wiosce groziło wyludnienie. Ostali się tylko jeden młodzieniec i jedna panna. Złożyli oni Bogu śluby, że jeśli zostawi ich przy życiu, wraz z innymi młodzieńcami i pannami odbywać będą po całej parafii uroczyste procesje. Miały się one rozpoczynać w każdą niedzielę przed nieszporami, poczynając od Poniedziałku Wielkanocnego, aż do Zielonych Świąt. Młodzi przeżyli, i tak od tej pory wszystkie panny i młodzieńcy, czyli pachołki, jak ich nazywają, uczestniczą w ślubowanej procesji. W tym roku odbyła się ona po raz 334!\nNajpierw młodzież wybiera zarząd i wójta, czyli przewodniczącego procesji. 21-letni Krzysztof Bugla od sześciu lat prowadzi procesje pacholcze. – Tradycyjnie w procesji biorą udział kawalerowie i panny w wieku od 14 do 18 lat – mówi. – Ale przyjęło się, że uczestniczą w niej i starsi, do czasu, kiedy się nie ożenią lub nie wyjdą za mąż. Średnio co roku w procesji idzie około 100 osób, choć bywało, że było nas nawet 250.\ndodane 02.05.2006 17:02


Blog podróżniczy: Dziennik Zakrapiany Whisky część II – Z Margao do Hampi (Indie)\nDziennik Zakrapiany Whisky...\nNätti_Nati 12 grudnia 2014 14:01\nDziennik Zakrapiany Whisky część II – Z Margao do Hampi (Indie)\nGoa (GOI) Indie\nPoniższą relację oraz zdjęcia znajdziecie także na moim blogu http://wswoimzywiole.blog.pl/.\nCzęść pierwszą cyklu, obejmującą ogólny plan naszej indyjskiej wyprawy, znajdziecie tutaj: http://wswoimzywiole.blog.pl/2014/12/01/dziennik-zakrapiany-whisky-czesc-i-kilka-slow-wstepu-oraz-poludnie-goa-indie/\nNa końcu tekstu kilka uwag praktycznych!\nPo pięciu dniach obżarstwa i zażywania beztroski w Palolem postanowiliśmy opuścić tę Małą Krainę Rozpasania, jaką jest Goa, i odwiedzić stan sąsiedni, Karnatakę, a dokładniej Hampi. Hampi to mała mieścina, która bezsprzecznie zasługuje na uwagę, mimo jej ponurego wegetariańsko-bezalkoholowego charakteru (trzy dni bez mięsa – to chyba mój rekord!). Od Goa dzieli ją jakieś trzysta kilometrów, które można pokonać pociągiem (osiem godzin) lub autobusem (dwanaście godzin, co daje prędkość zatrważającą, jakieś dwadzieścia pięć kilometrów na godzinę). Pociąg z Goa do Hampi wyrusza z miasta Vasco da Gama i jedzie między innymi przez Margao (Madgaon), dokąd z Palolem można bez problemu dojechać zwykłym autobusem. Margao pełni dwie główne funkcje – handlową i komunikacyjną – ale chyba warto poświęcić temu miastu trochę więcej czasu, niż potrzebujemy na szybkie zakupy czy dojazd na dworzec. Nie tylko bowiem znajduje się tu sporo zabytków (kościoły, ratusz, stare portugalskie rezydencje) czy ładny Ogród Miejski, ale także indyjskie „KFC” (zaskoczyła mnie nieco objętość Cola-Coli, która była w zestawie, całe dwieście mililitrów). Zachęcam ponadto do eksploracji labiryntu wąskich, zatłoczonych uliczek krytego targu, na którym znajdziecie chyba wszystko. Może nie jest on tak rozległy, jak jego odpowiednik w Stambule, ale atmosfera panuje tutaj podobna, a na dodatek turystów na nim, jak na lekarstwo.\nJedno ze stoisk na krytym targu w Margao (asortyment wcale bogaty, prawda?)\nMargao odwiedzić warto, ale wizyty przedłużać sensu nie ma; my już następnego dnia skoro świt wyruszyliśmy koleją dalej – na wschód (w końcu tam musi być jakaś cywilizacja!*). Ekskursja indyjskim pociągiem to przeżycie niezapomniane. Co prawda zainwestowaliśmy w nieco droższe bilety (z miejscówkami), ponieważ doszliśmy do wniosku, że nie mamy szans z zaprawionymi w walce Hindusami, atrakcji jednak i tak nie brakowało. Od samego początku byliśmy atakowani przez żebraków (mniej i bardziej męczących), sprzedawców, a Bartek także przez hidźrów. Hidźra (hijra) to osoba trzeciej płci, przynajmniej według Hindusów. W rzeczywistości jest to wykastrowany (mimo że w Indiach zabieg ten jest nielegalny) mężczyzna przebrany za kobietę, który zajmuje się najczęściej prostytucją i żebractwem. Tego wszystkiego dowiedzieliśmy się dopiero po powrocie, tam w pociągu byliśmy zupełnie zdezorientowani, gdy strasznie brzydkie kobiety opanowały nasz przedział, żądając pieniędzy. Trudno to bowiem nazwać żebraniem, one ŻĄDAŁY. A skonsternowani Hindusi oddawali im po dziesięć rupii, bo po pierwsze, chyba się ich trochę bali, a po drugie, hidźrowie byli bardzo uparci i nachalni (klaskali swoim ofiarom koło uszu, dotykali ich, flirtowali). Bartka także zaczepiali, ale delikatnie, i nawet bardzo nie protestowali, gdy nie wykazał żadnego zainteresowania (ja wtedy pomyślałam, że będąc na jego miejscu, bałabym się dawać im jakichkolwiek pieniędzy, żeby przypadkiem nie dostać czegoś w zamian…). Widocznie biali mężczyźni nie stanowili celu wartego zachodu.\nIndyjski pociąg. Stalowe pręty w oknach uroku nie dodają, ale Polacy ogólnym stanem pociągu zszokowani raczej być nie powinni\nJeszcze zanim dotoczyliśmy się na miejsce, dostaliśmy kilka „super” ofert od taksówkarzy jadących z nami pociągiem, między innymi od noszącego złoty łańcuch Tigera (tak kazał do siebie mówić). Warto może nadmienić, że w Palolem jeździliśmy między innymi z Mister Whitem. Tiger był bardzo uparty i w końcu dopiął swego – po krótkich negocjacjach zgodziliśmy się żeby nas zabrał z Hospet (gdzie znajduje się dworzec kolejowy) do Hampi. Okazało się, że wybór był dobry – Tiger postanowił nam pokazać, co potrafi jego nowy tuk-tuk (znaczy autoriksza), więc podróż była doświadczeniem nad wyraz intensywnym – krótkim i emocjonującym.\nSzybki i wściekły – Tiger\nWidoki jakie się roztaczają wokół Hampi są niesamowite – ciągnące się aż po horyzont sterty wielkich głazów, między którymi wije się lśniąca w słońcu rzeka Tungabhadra, kontrastują z żywą zielenią plantacji bananowców, a wśród tych skał i pól uprawnych kryją się wspaniałe ruiny, pozostałości po dawnej stolicy hinduskiego państwa Widźajanagar, zniszczonej przez wojska muzułmańskie. Te nieziemskie krajobrazy zazwyczaj dopełnia błękitne niebo, po którym niespiesznie suną pojedyncze, pierzaste obłoki. Ruiny są porozrzucane na ogromnym obszarze, wyodrębnić można jednak trzy główne punkty, które bezwzględnie należy podczas wyprawy w te rejony „odhaczyć”: Hampi, świątynia Witthali (Vitthala Temple) oraz Centrum Królewskie. Hampi Bazaar (centralna część Hampi), nad którym góruje świątynia Wirupakszy (Virupaksha Temple), jest dobrym miejscem wypadowym, obfitującym w domy gościnne, i tam też zatrzymuje się większość turystów. Pokój, w którym nam przyszło spędzić dwie noce, trzymał poziom – co prawda ciepłej wody standardowo nie było (podobnie jak dużej części szyby w jednym z okien), ale była klimatyzacja (której i tak nie używaliśmy), a robactwo w oczy się nie rzucało. Co ciekawe „meldunek” w naszym „hotelu” sprowadzał się do rzuconego przez ramię „tu jest wasz pokój”; o dokumenty nikt nas nie pytał.\nŚwiątynia Wirupakszy (Hampi Bazaar)\nGdy tylko pozbyliśmy się ciężkich plecaków, wyruszyliśmy na poszukiwania jedzenia, które były krótkie i zakończone sukcesem. No, jeśli zorganizowanie wegeteriańskiego obiadu można nazwać sukcesem. Jeszcze tego samego dnia, mimo nieustannie padającego deszczu i późnej godziny, zmobilizowaliśmy się także do rzucenia okiem na najbliższą okolicę. Wstęp do świątyni Wirupakszy niby nic nie kosztuje, ale trzeba płacić za wniesienie aparatu (no i za doglądanie butów, które należy zostawić przed wejściem, ale tylko pięć groszy). Za murami świątyni można także podarować pieniążek słoniowi Lakszmi, który podobno w podziękowaniu błogosławi klienta, dotykając go trąbą w czoło. Pieniążki na Lakszmi jednak wrażenia nie robią – co innego banany czy inne delikatesy, które także czasem się trafią (świątynny słoń to dla Hindusów sprawa wielkiej wagi). Na mnie jednak przykute łańcuchami do kolumny zwierzę zrobiło dość ponure wrażenie, więc ominęłam je szerokim łukiem. Nie tylko Lakszmi, jak się chwilę później okazało, mogła tego dnia liczyć na bananowy podarunek, jeden z hinduskich mnichów, odprawiających w świątyni jakieś dziwne rytuały, obdarował owocem także… Bartka (zapewne ku zazdrości wszystkich okolicznych małp). Bartek generalnie cieszył się w Indiach niezwykłą popularnością, posunę się nawet do stwierdzenia, że urósł tam do rangi „celebryty” – co raz to zaczepiali go Hindusi (płeć męska), pytając, co u niego słychać, jak ma na imię, gdzie pracuje (i tak dalej), lub żeby zrobić sobie z nim zdjęcie. Mną nikt się nie interesował.\nOdległości między najważniejszymi atrakcjami w Hampi (Hampi to nazwa wioski, ale przyjęło się też tak nazywać obszar wokół niej) nie są duże, następnego dnia postanowiliśmy zatem przeczesać okolice na rowerach (nie polecam jednak pokonywania na rowerze nadrzecznej trasy z Hampi do świątyni Witthali, no chyba że ktoś przywiózł ze sobą prawdziwy górski rower). Niezdecydowana pogoda (człowiek nie zdążył nawet porządnie zmoknąć, gdy na niebie pojawiało sie prażące słońce, i tak w kółko) oraz stare, okropnie ciężkie jednoślady szybko przestały się liczyć – całą swoją uwagę skupiliśmy na niesamowitych widokach!\nWycieczkę rozpoczęliśmy odwiedzinami w niezbyt popularnej (pewnie dlatego, że nie można tam dojechać samochodem) świątyni Aćjutaraja, następnie sforsowaliśmy trasę (nierzadko niosąc rowery) wiodącą do świątyni Witthali, przed którą to świątynią stoi spektakularny kamienny rydwan (mówią, że jego koła się niegdyś obracały), a zakończyliśmy na Centrum Królewskim, w którym znajduje się płatna część, zwana po angielsku Zenana Enclosure (co chyba można przetłumaczyć jako „zagroda dla kobiet”). W tym wyodrębnionym kobiecym fragmencie można zobaczyć między innymi dobrze zachowane stajnie dla słoni oraz Lotus Mahal – letni pałacyk królowej. W Centrum Królewskim znajduje się także milion innych budowli, kilka basenów, a nawet przejścia podziemne (przez które przeprowadziła nas jakaś stara Hinduska w łachmanach – może i dobrze, bo ciemno tam, choć oko wykol). Gdy po całym dniu wróciliśmy w końcu do Hampi (zataczając tym samym koło) i z radością pozbyliśmy się rowerów, które pod koniec wycieczki przeistoczyły się w mobilne narzędzia tortur, nie byłam pewna, czy mimo przejmującego głodu, zdołam dowlec się do pierwszej lepszej restauracji (wizja kolejnego bezmięsnego posiłku też nie mobilizowała).\nKamienny rydwan przed świątynią Witthali\nDnia kolejnego od rowerów trzymaliśmy się z daleka, skorzystaliśmy za to z promu, który zabrał nas na drugą stronę rzeki. Tungabhadrę można także pokonać w małych czółenkach zwanych koraklami, w dzisiejszych czasach będącymi raczej atrakcją turystyczną, niźli sensownym środkiem transportu. Przeciwny brzeg przywitał nas kilkoma sklepikami i restauracyjkami, nie dostrzegliśmy natomiast żadnych autobusów. Po krótkiej debacie zdecydowaliśmy się na wypożyczenie skutera, mimo że żadne z nas do czynienia z takim urządzeniem nigdy nie miało. W Indiach nie jest to jednak problem, tak samo jak nie jest problemem brak kasków. Chwilę później z rozwianym włosem (przynajmniej w moim przypadku) beztrosko pędziliśmy ku wiosce Agenundi…\nPrzez rzekę można przeprawić się promem lub koraklami\nSama wioska to nic takiego, ale po drodze warto zahaczyć o dwie świątynie. Pierwsza to świątynia Hanumana, boga-małpy, która znajduje się na szczycie opanowanego przez hanumańskich podopiecznych (znaczy małpy) i hinduskich mnichów Wzgórza Anjanadri, na które prowadzą dość strome schody, składające się z 570 stopni (tak mówią; ja nie liczyłam). Druga to położona także na wzgórzu, ale łatwiej dostępna, świątynia Durgi, do której zaprowadził nas kolejny samozwańczy przewodnik. Za jego poleceniem przed świątynią zostawiliśmy buty, myśląc że to koniec wycieczki, szybko jednak wyprowadził nas z błędu, każąc nam wspinać się jeszcze wyżej – ścieżką prowadzącą (jak sie później okazało) do fortu. Niestety nie przyszło mu do głowy, że w przeciwieństwie do niego, „przeciętni biali ludzie” lubią mieć podeszwę między skórą stopy a ostrymi, małymi kamieniami, które wkrótce pojawiły się na trasie (my mylnie wtedy założyliśmy, że tam w butach chodzić nie wypada). Skutki tego spaceru odczuwałam jeszcze kilka dni później.\nPo powrocie na swoją stronę rzeki, mimo zmęczenia i niewielkiej ilości czasu, jaki nam pozostał, zdecydowaliśmy się na zdobycie jeszcze jednego wzniesienia – Wzgórza Matanga, z którego roztacza się przepiękny widok na okolicę. Tam zrobione było zdjęcie, które widnieje nad tekstem (po prawej stronie możecie dostrzec ruiny Sule Bazaar). Za ładne widoki przyszło nam niestety zapłacić obiadem, którego nie zdążyliśmy już zjeść – ze Wzgórza Matanga zbiegliśmy prosto do tuk-tuka, który zabrał nas do Hospet, gdzie spędziliśmy godzinę na poboczu drogi, czekając na nasz opóźniony, nocny autobus, oganiając się od wybitnie nachalnych żebraków i powoli acz konsekwentnie przeistaczając się w golemy (kurzyło się tam bowiem niemiłosiernie). Gdy już zaczęliśmy tracić nadzieję i cierpliwość, z chmury pyłu wyłonił się nasz autobus (a raczej całkiem wygodna sypialnia na kółkach) i tak oto – głodni, zmęczeni i przeraźliwie brudni – rozpoczęliśmy ponad dwunastogodzinną powrotną podróż do Goa, a w natychmiastowym zaśnięciu nie przeszkodził mi nawet zabójczy bukiet autobusowych zapachów, w którym dominowały woń Indii (bo moim zdaniem Indie mają swój męczący zapach) i fetor spoconych skarpet.\nOpowieści o Indiach (oraz wiele innych) znajdziecie na moim blogu http://wswoimzywiole.blog.pl/ , na który Was serdecznie zapraszam!\nOczywiście chętnie odpowiem na wszelkie pytania.\n* Czy muszę wyjaśniać z jakiego filmu pochodzi ten cytat?\nLotus Mahal (Centrum Królewskie)\nStajnie dla słoni (Centrum Królewskie)\nBasen na Sule Bazaar (obok świątyni Aćjutaraja)\nProm, który zabrał nas na drugą stronę Tungabhadry\nPodczas wspinaczki na Wzgórze Anjanadri\nWidok ze Wzgórza Matanga\nIndyjskie pociągi i dalekobieżne autobusy. Wszystkie przewodniki zaznaczają, że jeśli chce się kupić bilety w klasie Sleeper (czyli najtańszej z miejscówkami), trzeba to zrobić ze sporym wyprzedzeniem. Może to i prawda, bo podczas naszej podróży wszystkie miejsca koło nas były zajęte. Problem polega na tym, że nie da się biletów na pociąg kupić przez internet, gdy się nie posiada indyjskiego numeru telefonu, i nie da się tego za bardzo obejść (przynajmniej ja nie umiem). My skorzystaliśmy z uprzejmości znajomego Hindusa. Innym rozwiązaniem jest firma pośrednicząca (znajdziecie takie na każdym kroku). My z usług tego typu firmy (Paulo Travels) skorzystaliśmy w Palolem, żeby kupić bilet na nocny autobus z Hospet do Goa, ponieważ przez internet się nam nie udało – za każdym razem (próbowaliśmy płacić różnymi kartami) pojawiał się komunikat, że z powodów bezpieczeństwa transakcji się zrealizować nie da. U pośrednika cena będzie trochę wyższa, ale w granicach rozsądku. Z innych rzeczy – moim zdaniem nie opłaca się dopłacać za klimatyzację, zarówno w pociągu, jak i autobusie. No i uważajcie w pociągach, tam często kradną!\nWbrew temu, co twierdzi przewodnik Lonely Planet (na który zresztą powoływał się Tiger), z Hospet do Hampi da się dojechać za mniej niż 200 rupii (my zapłaciliśmy 150).\nIle dni należy przeznaczyć na Hampi? To pytanie pojawia się w internecie często i ja sama rozważałam tę kwestię wiele razy podczas planowania podróży. My spędziliśmy tam dwa dni i mniej więcej plan zrealizowaliśmy, ale musieliśmy się spieszyć. Myślę, że trzy dni byłyby lepszą opcją (polecam przejrzeć stronę Hampi, chociażby ze względu na mapki). A jeśli ktoś po dwóch czy trzech dniach w Hampi nadal nie miałby dosyć starych budowli, około 140 kilometrów na północ znajdują się miejscowości Badami i Aihole, które my sobie podarowaliśmy, ale na pewno jest tam co oglądać.\nW Hampi nocowaliśmy w Lakshmi Heritage Tourist Home, który polecam, ale myślę, że większość domów gościnnych w Hampi Bazaar charakteryzuje się podobnym standardem.\nOpłaty. Większość ruin w Hampi można sobie eksplorować za darmo, płacić trzeba jedynie za wstęp do świątyni Vitthali oraz do „kobiecej części” Centrum Królewskiego. Obie te atrakcje obejmuje jeden bilet za 250 rupii.


Chcecie wiedzieć, w którą stronę może pójść TVP? Zobaczcie ten film\nhttp://www.aktualnosci24.com/kultura/chcecie-wiedziec-w-ktora-strone-moze-pojsc-tvp-zobaczcie-ten-film/968935-wiadomosci czerwca 23, 2020 54\n„Donbas” bezlitośnie odsłania prawdę o potężnej dezinformacyjnej kampanii rosyjskiej telewizji.\nPierwsze klatki „Donbasu” wyglądają jak relacja z planu filmowego. Charakteryzatorki przygotowują grupę aktorów do sceny. Wokół pusto, szare bloki, krajobraz jak po bitwie. Operator włącza kamerę, reżyser krzyczy „akcja!” – rosyjski serwis informacyjny kręci reportaż z Doniecka. Tak zwani „zwykli przechodnie”, których udają bohaterowie „Donbasu”, opowiadają człowiekowi grającemu reportera z telewizji wyuczone na pamięć linijki o ukraińskich faszystach i zdrajcach. Cięcie.\nW tym filmie nie ma ani jednej wymyślonej sceny. Łoźnica znalazł wideo-dokumentację wszystkiego, co pokazał w „Donbasie”, w internecie. Ludzie zarejestrowali pracę rosyjskiej telewizji komórkami.\nDrgające, kręcone często kamerą z ręki, kadry przenoszą nas na wschód Ukrainy, do dawnego obwodu donieckiego – potocznie nazywanego Donbasem, gdzie po odsunięciu w lutym 2014 od władzy Wiktora Janukowycza kontrolę przejęli separatyści wspierani militarnie przez Putina, tworząc Doniecką Republikę Ludową.\nYoutube'owy, z pozoru bałaganiarski styl „Donbasu” to tak naprawdę tylko zasłona dymna – film sprawia dzięki niej wrażenie relacji z samego centrum chaotycznych wydarzeń. Łoźnica pokazuje konflikt na wschodzie Ukrainy w trzynastu zdyscyplinowanych, starannie wyselekcjonowanych paradokumentalnych sekwencjach, kręconych m.in. na froncie, na ulicy, w ratuszu, w szpitalu. Sięga głęboko w sowiecką mentalność mieszkańców byłego ZSRR i, oczywiście, do historii.\n– Jeśli nawet ty sam nie jesteś faszystą, na pewno był nim twój dziadek – krzyczy w jednej ze scen Ukrainiec do niemieckiego reportera, który przyjechał do Doniecka relacjonować przebieg działań wojennych.\nTen konflikt nie zaczął się w 2013 roku, kiedy Ukraińcy wyszli demonstrować na Majdan, ani rok później, kiedy separatyści zaczęli domagać się odłączenia obwodu donieckiego od reszty kraju. Potencjalny konflikt istnieje na Ukrainie i w regionie byłego Związku Radzieckiego od dekad.\nTo konflikt między tęsknotami za silnym państwem narodowym, rządami autokratów, a chęcią życia w zjednoczonej, liberalnej Europie, który dodatkowo komplikują z jednej strony historyczny spadek II wojny światowej, niechęć do Niemiec i do Zachodu, z drugiej – potężna dezinformacyjna kampania putinowskiej telewizji.\nPrzygotowując się do nakręcenia „Donbasu”, Siergiej Łoźnica śledził tę kampanię na bieżąco przez kilka lat. Wychwycił np. sytuację, gdy w Polsce był kręcony reportaż telewizji rosyjskiej z premiery filmu „Sobibór”. Dziennikarz po filmie robił wywiady z widzami. Wypowiadała się między innymi, bardzo emocjonalnie, pani, która została przedstawiona na pasku informacyjnym jako ambasador Izraela. Płakała, opowiadała, jak cudowny to był film. Ta kobieta nie tylko nie była ambasadorką, ale nigdy w życiu nie zetknęła się z dyplomacją. Łoźnica wyszukał w sieci zdjęcie pani ambasador Izraela w Polsce. Aktorka, która grała jej rolę w reportażu, wyglądała wprawdzie podobnie, ale to nie była ta sama osoba.\nAbsurdalne? Wygląda na to, że nie dla TVP.\nW poniedziałkowy wieczór w głównym programie informacyjnym publicznej telewizji na temat świetnego stylu Agaty Dudy wypowiedział się Christian Paul – przedstawiony na pasku jako amerykański projektant. Ze śledztwa portalu OKO.press wynika, że taki projektant nie istnieje: „Nazwiska projektanta mody Christiana Paula nie sposób znaleźć w internecie. Google odnajduje jedynie australijską markę zegarków. ”\n„W serwisie Linkedin, który służy do nawiązywania kontaktów biznesowych, konto ma Christian Farbaniec, łudząco podobny do „projektanta” z „Wiadomości” – czytamy dalej w OKO. Press. „Przedstawia się tam jako przedsiębiorca, który (...) niedawno przeprowadził się do Warszawy i rozpoczął karierę w sektorze big data.”\n„Napisałam do Christiana Farbańca prywatną wiadomość przez Linkedin” – relacjonuje reporterka. „Dostałam informację, że wyświetlił mój profil, jednak na wiadomość nie odpowiedział”.\nGliński: Trzaskowski był w ekipie, która wymyśliła przemysł pogardy\nWarszawa: Wypadek autobusu na Bielanach. Kierowca nie trafi do aresztu\nWybory 2020. Andrzej Duda: Moim pierwszym projektem będzie "Centrum Zdrowia 75+"


Z posłowiem Zdzisława Jaskuły\nPowieść ukazała się w przekładzie Sławy Lisieckiej w w październiku 2008 roku, nakładem Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik" w Warszawie, 295 s.\n(wydanie oryginalne: Mutmassungen über Jakob. Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 1959)\nPowieść Domniemania w sprawie Jakuba ukazała się w roku 1959 i została okrzyknięta "wielkim wyjątkiem" przez Hansa Magnusa Enzensbergera, który stwierdził też, że swoim debiutanckim utworem Uwe Johnson w przekonujący pod względem formalnym sposób zmierzył się z "wołającym o pomstę do nieba tematem podzielonych Niemiec".\nKsiążka opowiada historię Jakuba Absa, który w październiku 1956 roku jako pracownik Niemieckich Kolei ma obowiązek priorytetowego odprawiania radzieckich transportów wojskowych, jadących stłumić powstanie na Węgrzech. W roku 1945 po wędrówce wraz z matką z Pomorza trafia do małego miasteczka Jerichow. Schronienia uciekinierom udzielają stolarz-artysta Heinrich Cressphal i jego córka Gesine. Gesine studiuje anglistykę i w roku 1953 wyjeżdża na Zachód.\nTam pracuje jako sekretarka w Kwaterze Głównej NATO. Kapitan Rohlfs otrzymuje zadanie zwerbowania Gesine poprzez Jakuba i jego matkę do współpracy z kontrwywiadem wojskowym.\nPierwszego dnia powstania na Węgrzech Gesine przyjeżdża nielegalnie do NRD. Spotyka się z dr. Jonasem Blachem, który jest w niej zakochany. Blach opowiada jej o niepokojach i nadziejach intelektualistów w Berlinie Wschodnim po XX Zjeździe KPZR. W czasie krótkiej wizyty w Meklemburgii Gesine przyznaje się przed sobą do miłości do Jakuba. Za zgodą STASI Jakub odwiedza Gesine w Niemczech Zachodnich.\nTam właśnie uciekła jego matka po pierwszym przesłuchaniu przez STASI. W czasie, gdy Jakub przebywa w Niemczech Zachodnich, zdławione zostaje powstanie na Węgrzech. Mimo prośby Gesine, by z nią został, Jakub wraca do NRD, gdzie ginie w tajemniczym wypadku.\nHistoria opowiedziana jest od końca. Jakub Abs nie żyje, gdy się zaczyna. Słynne i wielokrotnie cytowane pierwsze zdanie: "Ale Jakub zawsze przechodził na przełaj przez tory", sygnalizuje niewiarę w oficjalną wersję jego śmierci, rozpuszczaną przez władze. Zaczynają się tytułowe "domniemania", które nie prowadzą do żadnej jednoznacznej odpowiedzi: czy to likwidacja na zlecenie STASI, wypadek z powodu gołoledzi i porannej mgły w listopadzie, samobójstwo? Złamanie chronologii narracji, daleko posunięte zdialogizowanie powieści bez wprowadzania osób mówiących, naprzemienne stosowanie trzech zupełnie różnych sposobów narracji: od wyróżnionych kursywą monologów, przez dialogi narratora aż po odbiegającą od szkolnych zasad interpunkcję początkowo utrudniały recepcję powieści.\nW czasach PRL-u Uwe Johnson uważany był za reakcjonistę i rewizjonistę, którego nie wolno publikować. Nawet jednak po roku 1989 i zniesieniu cenzury żaden polski wydawca aż do dziś nie wpadł na pomysł, by wydobyć z zapomnienia tego przemilczanego dotąd powieściopisarza, jednego z największych pisarzy niemieckojęzycznych okresu powojennego. Publikacja Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik" to pierwsza książka Uwe Johnsona w języku polskim.\nMateusz Fafiński, Pociągi pod specjalnym nadzorem, Gazeta Wyborcza, Olsztyn, on-line, 13.01.2009\nMaciej Robert, Uwe Johnson Domniemania w sprawie Jakuba, Notes Wydawniczy, 12/2008\nJuliusz Kurkiewicz, Grecka tragedia w NRD, Tygodnik Powszechny, dodatek "Książki w Tygodniku", 15.03.2009\nLeszek Szaruga, W trybie przypuszczającym, "Nowe Książki", nr 4/2009\nPaweł Gołobruda, Enerdowskie ciemności, "Lampa", 12/2008\n(B), Człowiek i system, "Modny Kraków", nr 3-4, 2008\nAlan Sasinowski, Uwe Johnson - wybitny, nieznany - LITERATURA. Nie będzie tu żadnej "ostalgii", Internetportal Transodra Online, 3.12.2009\nLeszek Żyliński, Domniemania w sprawie..., "Borussia", 48/2010


SzaroKolorowa: Tomcio i Wiosenne porządki, czyli gra dla najmłodszych!\nTomcio i Wiosenne porządki, czyli gra dla najmłodszych!\nCzas na kolejną grę planszową! Dzisiaj przedstawię Wam grę dla najmłodszych, z którą nawet i 2-latki sobie poradzą:)\nWiosna pełną parą (może nie za oknem, ale mam nadzieję, że już nie długo ) a wtedy czas na wiosenne porządki ;)\nLubią wasze dzieci sprzątać? Moje urwisy nie za bardzo :p W sumie ja również nie przepadam za sprzątaniem, ale znalazłam super alternatywę! :)\nTomcio i wiosenne porządki, czyli gra dla najmłodszych! :)\nGra przeznaczona jest dla dzieci w wieku 3 lat, ale z pewnością i 2-latki sobie poradzą :)\n* kolorową kostkę,\nTo teraz napiszę Wam, o co w niej chodzi.\nUkładamy okręg z 6- ciu części planszy a w środku umieszczamy wszystkie przedmioty obrazkami do góry. Jest również opcja trudniejsza, wtedy umieszczamy obrazki rysunkami do dołu.\nRzucamy kostką i w zależności jaki kolor wypadnie, na tej planszy umieszczamy Tomcia i szukamy odpowiednich przedmiotów, aby uzupełnić obrazek oraz posprzątać!:)\nJest to świetna gra rodzinna. Dzieci dzięki niej nauczą się rozpoznawać kolory, dopasowywać kształty oraz sprzątać po sobie :)\nJakość gry jest bardzo wysoka.\nNam się podoba takie sprzątanie a Wam ? :)\nAutor: Szarokolorowa o 02:25\nEtykiety: dzieci , Egmont , gra\nMonika (Mama na całego) 27 kwietnia 2017 02:39\nŚwietna gra. Faktycznie nawet dwulatek sobie z nią poradzi. Wprawdzie moi chłopcy są na nią zbyt duzi (starzy :-) ) ale córeczka ma roczek, więc na pewno trafi na naszą półkę i.... podłogę. Dzięki :-)\nSzarokolorowa 28 kwietnia 2017 10:08\nTak jest bardzo fajna, bo może również służyć jako układanka :)\nMamoholiczka 27 kwietnia 2017 03:07\nBardzo lubimy gry planszowe. Ta spełnia moją ulubioną zasadę czyli naukę przez zabawę :)\nSzarokolorowa 28 kwietnia 2017 10:09\nMy również uwielbiamy takie, które uczą poprzez zabawę :)\nKasia 27 kwietnia 2017 12:28\nZapiszę pomysł. Jak mój ośmiomiesięczniak będzie starszy coś takiego nabędę.\nSzarokolorowa 28 kwietnia 2017 10:10\nUnknown 27 kwietnia 2017 13:24\nZobaczymy czy mój młody by potrafił w coś takie zagrać. Z nim to cięzko jeśli idzie o gry, może tą załapie ;)\nSzarokolorowa 28 kwietnia 2017 10:12\nMyślę, że załapie :) Ona na prawdę jest prosta :) A i jako układanka może posłużyć :)


W drugą sobotę października 2017 roku w Baranowie Sandomierskim odbył się VI Marsz Nadwiślański Nordic Walking i Marsz na Medal, organizowane przez UKS Siedleszczany, wspierany organizacyjnie przez Starostwo Tarnobrzeskie. Trasę wytyczono w parku otaczającym baranowski pałac, nie bez przyczyny zwany Perłą Renesansu lub nawet Małym Wawelem. Czytaj więcej »\nZakończyło się Grand Prix Wielkopolskiego Parku Narodowego!\nPrawie 140 osób wzięło udział w finałowych zawodach Grand Prix Wielkopolskiego Parku Narodowego w Nordic Walking, których organizatorem była gmina Komorniki. W tym roku mija 60 lat od powstania Wielkopolskiego Parku Narodowego. Z tej okazji na terenie gmin: Mosina, Puszczykowo, Stęszew i Komorniki – partnerów i inicjatorów projektu „Aktywna Trójka – trasy trzech aktywności po WPN”, odbyło się Grand Prix Nordic Walking. Czytaj więcej »\nPrzełaj Bałtyk w lekkim deszczu i ciepłej atmosferze\nCzęstochowski Park Lisiniec po raz czwarty był areną zmagań kijkarzy rywalizujących w Przełaju Bałtyk. Choć pogoda w pierwszą sobotę października nie nastrajała optymistycznie to na starcie pojawiła się około sześćdziesiątka uczestników. W miasteczku zawodów zlokalizowanym tuż przy budynkach MOSiR pojawiło się sporo Częstochowian i mieszkańców okolicznego Janowa, czy Żarek Letnisko, jak również osoby z dalszych miejsc, m.in. Katowic, Chorzowa, Bytomia i Łodzi. Czytaj więcej »\nLublinieckie lasy po raz drugi świadkiem powiatowych mistrzostw\nChoć Górny Śląsk znany jest głównie ze swego industrialnego oblicza, jego północna część to przede wszystkim duży kompleks leśny, a Lubliniec jest największym miastem leżącym w tym regionie. Raptem kilkanaście kilometrów na północny wschód pomiędzy śląskim Lublińcem a małopolską Częstochową znajduje się granica pomiędzy tymi dwiema uroczymi historycznymi krainami Polski. Czytaj więcej »\nW Świdwinie zakończyło się Grand Prix Zachodniopomorskiego!\nDwudniowa impreza, start na przełajowej trasie wokół jeziora, zacięta rywalizacja, wieczorna impreza taneczna i podsumowanie cyklu na zamku Joannitów okraszone występami świdwińsich artystów. Było świetnie i to przede wszystkim dzięki Wam - uczestnikom cyklu! Czytaj więcej »\nFinał Pucharu Europy 2017 i Mistrzostwa Europy na dystansie 5 km\nOstatnia sobota września okazała się być prawdziwym świętem polskiego i europejskiego nordic walking. W Legnicy odbył się finał tegorocznego Pucharu Europy oraz miały miejsce zorganizowane przez European New Walking Organization Mistrzostwa Europy na dystansie pięciu kilometrów. Nawet pogoda spojrzała przychylnym okiem na uczestników i organizatorów pokazując swe piękne, ciepłe i słoneczne oblicze. Czytaj więcej »\nPuchar Bałtyku w Gdańsku i 350 osób na starcie!\nPo raz pierwszy spotkaliśmy się na Wyspie Sobieszewskiej w ramach Pucharu Bałtyku. Do tej pory impreza z cyklu organizowana przez Gdański Ośrodek Sportu odbywała się zwykle w Matemblewie, dlatego też Sobieszewo dla wielu było dość zaskakującą odmianą. Niemniej jednak, trasy są tam świetne, a do tego słońce podgrzewało atmosferę. Czytaj więcej »\nFinał VII Jurajskiego Pucharu Nordic Walking z charytatywnym akcentem\nW niedzielę, 24 września 2017 roku, siódma edycja Jurajskiego Pucharu Nordic Walking miała swoje zwieńczenie w podczęstochowskim Słowiku. Po Olsztynie, Złotym Potoku, Siedlcu, Srocku i Janowie tym razem na miłośników rywalizacji nordic walking czekała gmina Poczesna. Pod honorowym patronatem wójta Krzysztofa Ujmy rozegrano nie tylko szósty etap VII JPNW, ale również bieg charytatywny, w trakcie którego podobnie jak przed rokiem zbierano fundusze na rehabilitację dwójki maluszków - Nicoli i Franka. Czytaj więcej »\nPonad czterystu kijkarzy na finale Akademii Zdrowia Santandera\nW sobotę, 23 września 2017 roku, we Wrocławiu odbył się drugi Finał Akademii Zdrowia Santandera. Akademia to cykl bezpłatnych treningów nordic walking zaadresowany do wszystkich chętnych. Od 9 maja do 29 sierpnia w 26 miejscowościach w całej Polsce instruktorzy Polskiej Federacji Nordic Walking uczyli podstaw nordic walking osoby początkujące, a z bardziej zaawansowanymi kijkarzami szlifowali technikę. Czytaj więcej »\nMistrzostwa Polski w Nordic Running i ostatnia rywalizacja w ramach Korony Wielkopolski 2017\nW sobotę mieliśmy okazję wziąć udział w jedynym w tym sezonie autonomicznym starcie z rywalizacją w Koronie Wielkopolski, jak zwykle przygotowano wiele atrakcji, ale najważniejszą z nich była możliwość startu po raz pierwszy w Polsce w Mistrzostwach Nordic Running. Czytaj więcej »\nWielka feta, kilkuset zawodników, dużo emocji i owacje na stojąco dla najlepszych zawodników finiszujących na dystansie Mistrzostw Europy. Trzeba przyznać, że rywalizacja na bieżni była pokazem wytrwałości, wytrzymałości i stylu marszu - było na co popatrzeć. Czytaj więcej »\nZa nami Memoriał im. Nadleśniczego Mariana Grzanki i Jurajski Puchar\nW dniu 20.08.2017. w Janowie odbył się Memoriał im. Nadleśniczego Mariana Grzanki podczas którego rozegrany został V etap Jurajskiego Pucharu Nordic Walking. W tym dniu nastąpiło odkrycie tablicy pamiątkowej i otwarcie trzech tras Nordic Walking w gminie Janów. Podczas uroczystości byli obecni: Nadleśniczy Nadleśnictwa Złoty Potok – Andrzej Krzypkowski, wójt gm. Janów – Joanna Ścigaj, Przewodniczący Związku Gmin Jurajskich – Adam Markowski, Sołtys Janowa – Alfreda Mendakiewicz, Właściciel firmy KABEX – Kazimierz Bogunia oraz pani Anna Grzanka. Czytaj więcej »


Największy bank Australii ma oddać pieniądze klientom za niewłaściwe porady - Puls Biznesu - pb.pl\nNajwiększy bank Australii ma oddać pieniądze klientom za niewłaściwe porady\nopublikowano: 24-01-2018, 07:42\naktualizacja: 24-01-2018, 07:43\nCommonwealth Bank of Australia ma oddać klientom łącznie 1,9 mln AUD za to, że jego pięciu doradców finansowych udzieliło im niewłaściwych porad, zdecydował nadzór.\nNa rekompensatę poniesionych strat może liczyć ok. 3,5 tys. klientów, których obsługiwało pięciu doradców banku. Nadzór uznał, że namawiali klientów do transakcji obarczonych zbyt dużym ryzykiem, co w wielu przypadkach naraziło ich na straty.\nNetia zaksięguje odpis aktualizujący wartość aktywów\nToys “R” Us zamknie 20 proc. sklepów w USA\nTo musisz wiedzieć dziś rano 24 I 2018\nWybieramy Mistrza GPW 2017. Powtórka finału sprzed roku


Mobilne urządzenie do pomiaru i regulacji geometrii kół w technologii 3d - Hofmann Geoliner 770 - Sosnowski\nHofmann Geoliner 770 zaprojektowano z naciskiem na mobilność. Maszyną można „przejechać” przez drzwi o standardowym wymiarze oraz używać na wielu stanowiskach. Porównując do pozostałych urządzeń producenta, zmniejszone zostały wymiary, np. kamery zamontowano na specjalnych ramionach. Wysokość to tylko 202 cm a boki mierzą 86 cm.\nGeoliner 770 dedykowany jest warsztatom specjalizującym sie w serwisie geometrii, oraz z uwagi na mobilność, serwisoom z wieloma stanowiskami.\nGeoliner 770 znacząco zwiększa produktywność. Urządzenie jest gotowe do pracy poniżej 2 min. od wjechania samochodem na stanowisko diagnostyczne. Urządzenie śledzi, na jakiej wysokości znajduje się pojazd (np podczas podnoszenia na podnośniku) i automatycznie ustawia wysokość belki z kamerami. Ultraszybkie kamery NextGen realizują pomiar w czasie rzeczywistym z odświeżaniem do 60 razy na sek (poprzednia generacja kamer wykonywała pomiar dopiero po zatrzymaniu obrotu koła).\nHofmann Geoliner 770 jest w pełni Plug&Play i nie wymaga stałego montażu oraz kalibracji do stanowiska diagnostycznego. Wystarczy ustawić, podlączyc do zasilania i kozystać. Ekran urządzenia z wynikami pomiarów można zdalnie podejrzeć na tablecie / smartfonie.\nGeometria kół Geoliner 770 jest fabrycznie przystosowana do pracy z opcjonalnym zestawem do kalibracją ADAS.


Wiesław Gołas - Kurek Mazurski\nKilka dni temu zmarł, w wieku 90 lat, Wiesław Gołas. Aktor znakomity w każdej roli, ale przede wszystkim geniusz komedii. Artysta obdarzony nieprawdopodobnym wręcz poczuciem humoru, które wyróżniało go w prywatnym, codziennym życiu, a on potrafił, jak mało kto, wykorzystać tę swoją „przypadłość” zawodowo, czyli na deskach teatru i estrady.\nNie należałem do grupy znajomych mistrza, ale kilkakrotnie miałem okazję do niezobowiązujących, towarzyskich kontaktów z nim. Głównie klubowych, w gronie zaprzyjaźnionych ze mną artystów. Ale znacznie wcześniej, jeszcze będąc studentem, natknąłem się zupełnie przypadkiem na słynnego już wówczas kabareciarza. Były to lata „Kabaretu Starszych Panów”. Muszę o tym opowiedzieć, ponieważ żartobliwy „numer”, jaki Wiesław Gołas wówczas publicznie wykonał, to był cudownie zaimprowizowany, zaskakujący żart. Otóż jechałem warszawskim tramwajem ulicą Marszałkowską. Dwa, czy trzy przystanki przed skrzyżowaniem z Alejami Jerozolimskimi do tramwaju wszedł Wiesław Gołas. W pięknym, białym kożuchu (była zima). Oczywiście wszyscy pasażerowie rozpoznali go, z czego zdawał sobie sprawę. Po krótkiej chwili popularny aktor nagle zwrócił się do pewnej starszej pani z następującą prośbą: „Czy pani będzie tak łaskawa zawiadomić mnie o tym, że tramwaj zatrzymał się przy rogu Alej Jerozolimskich. Bo ja tam muszę wysiąść”. Pani, rozemocjonowana i szczęśliwa, że ma okazję pomóc mistrzowi, poinformowała Gołasa, że to jeszcze dwa przystanki i że da mu znać. Przypadkowa, tramwajowa publiczność, oczywiście zrozumiała zgrywę i po cichutku chichrała się. Wymienione skrzyżowanie, to samo centrum Warszawy. Pępek miasta. Każdy je zna, a trudno przypuścić, że akurat Wiesław Gołas może nie mieć pojęcia, gdzie ono się znajduje. Niemniej zagadnięta pani był tak podekscytowana, że nie wyczuła żartu i po kilku minutach zawiadomiła aktora, że teraz właśnie trzeba opuścić tramwaj. Aktor podziękował jej, a wysiadając powiedział głośno „do widzenia”, w kierunku pozostałych pasażerów. Kiedy wychodził z wagonu, rozległy się brawa.


Kopacz: Gazoport w Świnoujściu - jedyny w tej części Europy - Bankier.pl\nGospodarka Kopacz: Gazoport w Świnoujściu - jedyny w tej części Europy\nKopacz: Gazoport w Świnoujściu - jedyny w tej części Europy\nGazoport w Świnoujściu to nie tylko pierwsza taka inwestycja w Polsce, ale również jedyna w tej części Europy - mówiła w poniedziałek w Świnoujściu premier Ewa Kopacz.\nDodała też, że pierwszy statek ze skroplonym gazem ma wpłynąć do świnoujskiego terminala między 11 a 17 grudnia br.\n"Inwestycja (...) jest nie tylko pierwszą w Polsce, ale również jedyną w tej części Europy" - zaznaczyła szefowa rządu.\nJak mówiła, infrastruktura związana z gazoportem oznacza bezpieczeństwo energetyczne Polski. "Ta infrastruktura (...) powoduje, że dzisiaj jesteśmy niezależni od dostaw gazu ze Wschodu, a co za tym idzie, ta niezależność przynosi również możliwość negocjowania ceny (gazu), która jest jak najlepszą ceną, (...) odbija się w naszych polskich kieszeniach" - podkreśliła.\nKopacz poinformowała, że zakończona została część budowy gazoportu, dzięki której będzie można rozpocząć proces mrożenia instalacji azotem. "Te zbiorniki są gotowe na przyjęcie skroplonego gazu. Gaz przypłynie do nas tankowcem między 11 a 17 grudnia. Zostało takie zamówienie złożone" - dodała.\nCzerwiński: zakończyliśmy budowę terminala LNG w Świnoujściu\n"Zakończyliśmy budowę dużego przedsięwzięcia. Zaczynamy rozruch. Tak normalnie dzieje się na dużych, skomplikowanych przedsięwzięciach. (...) To jest - obiekt, który jest bardzo skomplikowany i złożony, który wymaga najwyższej rangi specjalistów, inżynierów, finansistów, prawników. Wymaga również zaangażowania elektroników i oni tutaj jeszcze pracują" - powiedział minister skarbu Andrzej Czerwiński.\nDodał, że od poniedziałku specjaliści rozpoczynają "sterowanie tysiącem różnych przycisków, gałek po to, żeby - gaz, który dopełnia bezpieczeństwo naszego państwa, mógł wkrótce znaleźć się w każdym domu".\nDecyzję o budowie gazoportu rząd podjął w 2006 r., a w połowie 2009 roku PGNiG podpisało z katarską spółką Qatargas kontrakt na 20-letnie dostawy gazu. Rok później Polskie LNG - spółka zależna polskiego operatora systemu przesyłowego Gaz System - odpowiedzialna za budowę i eksploatację terminala - zawarło umowę na jego budowę z konsorcjum, na czele którego stoi włoski Saipem. Kamień węgielny wmurowano w marcu 2011 r. Początkowo zakładano, że terminal będzie gotowy w połowie 2014, potem termin ten przesunięto na koniec 2014 r. było to związane im. in. z bankructwami kilku podwykonawców brakowało rąk do pracy, a generalny wykonawca nie realizował kolejnych etapów budowy na czas. Było to przyczyną sporu między inwestorem a wykonawcą terminalu. (PAP)\n~s6 2015-10-13 11:47\nGazoport 2,5 mld zł i gaz z Kataru droższy od rosyjskiego, którego gazociąg Jamał biegnie przez Polskę. Na razie same koszty. Jak gazoport ma zbijać cenę kontraktów, jeżeli gaz z Kataru jest najdroższy na świecie. Teraz koszty obsługi i ochrony, pewno z 10 mln rocznie. Wypstrykali kasę i tyle. Po co nam to, lepiej niech Gazoport 2,5 mld zł i gaz z Kataru droższy od rosyjskiego, którego gazociąg Jamał biegnie przez Polskę. Na razie same koszty. Jak gazoport ma zbijać cenę kontraktów, jeżeli gaz z Kataru jest najdroższy na świecie. Teraz koszty obsługi i ochrony, pewno z 10 mln rocznie. Wypstrykali kasę i tyle. Po co nam to, lepiej niech długi spłacają.\n~qwe 2015-10-13 12:44\nJeden z nielicznych dobrych projektów dywersyfikacja, to podstawa\nPrzepłaciliśmy za niego dużo ale jest.\n~Ewa_end_przyjaciele 2015-10-13 11:26\nPrzepis Tuska na to... jak zarobić? a nic nie robić:\nDokonywać złych wyborów przy decyzjach związanych z gazoportem i opóźnić go jak się da.\n~olo 2015-10-12 20:41\nI dobrze, tym się różni PO od PIS że Platforma robi a PIS tylko obiecuje.\n~daffa 2015-10-13 08:00\nAle przecież gazoport to robota PiSu, a nie PO.\n~Zawisza 2015-10-12 19:45\nTo byl pomysl PIS platforma doprowadza z premedytacja kraj do ruiny\n~xxl 2015-10-12 14:06\nGdyby PIS rządził przez te lata jak PO to gazociąg już dawno by funkcjonował\n~goebbels_approves 2015-10-12 13:45\nOtwarcie gazoportu w Świnoujściu? "Najwcześniej będzie mógł zostać uruchomiony w II kwartale 2016 roku"\nPowiązane: Terminal LNG w Świnoujściu\nPolska potrzebowałaby floty 11-20 gazowców, by samodzielnie importować gaz LNG\nPolska potrzebowałaby floty od 11 do 20 gazowców, gdyby planowała samodzielnie realizować kontrakty importowe gazu LNG drogą morską do istniejącego terminala w Świnoujściu i planowanego pływającego terminala w Zatoce Gdańskiej - wynika z analizy Instytutu Polityki Energetycznej im. Ignacego Łukasiewicza.\nPrezes PGNiG: nie spodziewamy się zakłóceń w dostawach LNG z Kataru\nPrezes PGNiG Paweł Majewski oświadczył w czwartek, że spółka nie spodziewa się zakłóceń w dostawach LNG z Kataru z powodu zablokowania Kanału Sueskiego przez kontenerowiec.\nJest pozwolenie na budowę trzeciego zbiornika w terminalu LNG w Świnoujściu\nWojewoda zachodniopomorski wydał w czwartek spółce Polskie LNG - Grupa Kapitałowa GAZ-SYSTEM decyzję o pozwoleniu na budowę trzeciego zbiornika skroplonego gazu w Terminalu LNG im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Świnoujściu (Zachodniopomorskie).\nRada Medyczna w nowej formule. Minister zdrowia przedstawił szczegóły\nPrezes PGE: Czeska kopalnia ČSM działała bez oceny środowiskowej\nJest raport w sprawie maltretowania dzieci w niemieckich uzdrowiskach\nOszust internetowy naciągnął 300 klientów na oferty sprzętów AGD i RTV\nAfera podkarpacka. 6 lat więzienia dla b. rzeszowskiej prokurator apelacyjnej\nProkuratura: Ksiądz aresztowany za załatwianie fałszywych certyfikatów covidowych\nRząd tnie finansowanie Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży. Jest apel fundacji\nRosyjski sąd nałożył karę na Google za nieusunięcie zakazanych w kraju treści


Koniec kąpielisk? | TEMI - Piszemy jak jest!\nStrona główna Region Koniec kąpielisk?\nW całej Małopolsce jest, jak się okazuje, tylko jedno legalnie działające kąpielisko – daleko od nas, w Kryspinowie. W naszej części Małopolski uchowało się jedno jedyne tzw. miejsce do kąpieli (wymogi utrzymania znacznie niższe niż w przypadku kąpielisk) – w Podlesiu Dębowym k. Żabna.\nSkąd ten pogrom? Przede wszystkim okazało się, że duża część polskich kąpielisk nie spełnia europejskich standardów nawet w niewielkim stopniu. Definicja kąpieliska nie obejmuje basenów – dotyczy tylko naturalnych zbiorników wodnych. Jednakże tylko takich, gdzie woda jest regularnie badana przez sanepid (przed uruchomieniem trzeba też przeprowadzić badania tzw. profilu wody). Badania odbywają się na wniosek i koszt organizatora kąpieliska – czyli gminy lub administratora, któremu gmina przekazała uprawnienia i zyski. Na kąpielisku musi być też pełna opieka ratowników, zaopatrzenie w sprzęt pływający i ratunkowy (łódź na każde 400 m linii brzegowej), środki łączności umożliwiające kontakt między poszczególnymi stanowiskami ratowników, a także natryski, sanitariaty, oznaczenia, tablice z informacjami o temperaturze wody itd. Istnieją też pewne wymogi administracyjne – np. kąpielisko i jego regulamin zatwierdza samorząd lokalny uchwałą rady gminy.\nObowiązki i koszty związane z organizacją i utrzymaniem bezpieczeństwa w kąpieliskach przeniesiono w całości na samorządy gminne i wskazane przez nie podmioty – większość samorządów wolała więc uznać nielegalność nawet bardzo popularnych kąpielisk niż zainwestować w dostosowanie ich do nowych przepisów. Tym bardziej że w myśl tych ostatnich nie wystarczy już nawieźć świeżego piasku i postawić tablicę, by mieć kąpielisko.\nNic dziwnego, że przez wykazy polskich kąpielisk przeszło trzęsienie ziemi ze stratami bliskimi połowy „stanu posiadania”. Już przedtem liczba kąpielisk zarejestrowanych w całej Polsce wynosiła nieco ponad dwieście. (!) Obecnie zmalała o więcej niż jedną trzecią. W dodatku mapa kąpielisk jest zdecydowanie nieregularna, większość ośrodków skupia się na wybrzeżu bałtyckim. Małopolska – mimo że nie brakuje jej ani rzek, ani zalewów i jezior – jest absolutnym rekordzistą na samym dole listy – jedno zarejestrowane kąpielisko we wspomnianym już Kryspinowie. Lepsze jest i Podkarpacie, bo ma dwa kąpieliska. Krótko mówiąc, w Małopolsce wszędzie właściwie wchodzimy do wody wyłącznie na własne ryzyko –zarówno jeśli chodzi o stan sanitarny wody, ogólne bezpieczeństwo kąpieli, jak i to, czy ktoś nie wlepi nam kary za… kąpiel w niedozwolonym miejscu.\nTaka z nas, Małopolan, sucholubna nacja.\nJuż tylko Podlesie\nSanepid, który do niedawna badał wodę „z urzędu” w kilku zwyczajowo uznawanych za kąpieliska miejscach w regionie, obecnie robi to na podstawie zgłoszonych przez samorządy i inne podmioty wniosków (na koszt organizatora kąpieliska). – W tym roku przed sezonem wpłynęły tylko dwa wnioski dotyczące organizacji nie kąpielisk, ale tzw. miejsc do kąpieli – informuje Danuta Izajasz, kierownik sekcji Nadzoru Higieny Komunalnej Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Tarnowie. – Dotyczyły zbiornika w Podlesiu Dębowym w gminie Żabno oraz zbiornika wodnego przy ulicy Polnej w Radłowie, gdzie zorganizowano wypożyczalnię sprzętu wodnego. Badaliśmy wodę w obu tych miejscach, dopuszczając je do kąpieli. W Radłowie do organizacji kąpieliska ostatecznie nie doszło, ale nie z powodu stanu wody – badanie dało bardzo dobre wyniki. Jedynym legalnym „miejscem do kąpieli” – czyli takim, do którego gmina się przyznaje, a administrator czuwa nad jego stanem – pozostało więc Podlesie Dębowe. W sprawie popularnego i od lat wykorzystywanego do kąpieli zbiornika w Dwudniakach nie otrzymaliśmy w tym roku wniosku o badanie wody.\nPrzepisy dotyczące tzw. miejsc do kąpieli są znacznie mniej szczegółowe niż te dotyczące kąpielisk. Mają jednak swoje wymogi. Należy do nich m.in. regularne badanie wody (jak w przypadku kąpielisk – 14 dni przed sezonem i przynajmniej raz w ciągu sezonu) oraz oznaczenie miejsc do kąpieli. Organizator kąpieliska ma też obowiązek obserwowania wody i w przypadku zauważenia niepokojących zmian (zanieczyszczenia, zakwit wody itd.) zgłoszenia tego służbom sanitarnym. – W przypadkach podejrzeń, że woda może być zanieczyszczona, szkodliwa itp., zachowujemy możliwość przeprowadzenia badań z urzędu i – w razie potrzeby – niedopuszczenia do użytkowania miejsca do kąpieli czy kąpieliska – mówi Danuta Izajasz.\nZakazy i skutki\nW okolicach Tarnowa, poza jednym miejscem w Podlesiu Dębowym, powinniśmy więc w zasadzie w upalne dni siedzieć i… najwyżej patrzeć na wodę. Jak jest naprawdę? Na dunajeckiej „patelni” przy granicy miasta niemal codziennie kąpie się kilkadziesiąt osób. Nad wyrobiskami żwirowymi w Radłowie, Dwudniakach, Komorowie, Białej, Bobrownikach letnie weekendy spędza nawet po kilka tysięcy osób zjeżdżających z całego regionu. Czy siedzą na brzegu i patrzą na wodę? Trudno to sobie nawet wyobrazić.\nNad zbiornikiem w Radłowie, gdzie w ostatnich latach zjeżdżało chyba najwięcej ludzi, a różne podmioty pobierały nawet opłaty od samochodu za „parkowanie nad wodą”, próbowano w tym roku sytuację unormować. Właściciel wypożyczalni sprzętu wodnego (wcześniej działającej w Czchowie) z myślą o organizacji „miejsca do kąpieli” wystąpił nawet o badanie wody (której wcześniej pod tym względem nie badano). Kąpielisko jednak nie powstało, a na bilecie, który kupuje się dziś za wjazd do ośrodka rekreacyjnego, dużymi literami jest napisane „Zakaz kąpieli”.\nZnaki zakazu kąpieli stoją też wzdłuż brzegów rozległego zbiornika. – Widziałem nawet panienki fotografujące się przy takim znaku zakazu kąpieli. W wodzie – uśmiecha się stały bywalec tego (nielegalnego) kąpieliska. – Poprawa w stosunku do poprzednich lat jest o tyle, że przynajmniej na terenie, gdzie działa ośrodek, pracownicy sprzątają śmieci – dodaje. – W innych miejscach na brzegu piętrzą się ich góry. Ludzi jest tyle, co w poprzednich latach, a nawet więcej. Utonięcia też już były – jak co roku. Owszem, zauważyłem, że pracownicy ośrodka przy wsparciu patrolującego teren policjanta starają się nie dopuszczać, by ludzie oddalali się od brzegu i ograniczać strefę kąpielową do kilku metrów od nadbrzeża. Robią dobrą robotę, ale jest to i „głupiego robota” – bo przecież wszędzie stoją znaki zakazu kąpieli w ogóle! W ten sposób czynniki oficjalne sankcjonują w zasadzie sytuację, że nikt tych zakazów nie przestrzega. Oczywiście, nie sądzę, by ktokolwiek był w stanie powstrzymać ludzi od wchodzenia do wody, a do wręczania mandatów zapewne zabrakłoby funkcjonariuszy… Oto Polska właśnie – przepisy sobie, ludzie sobie. A więcej przepisów oznacza tylko to, że więcej będzie… łamiących przepisy.\nJak wykazały chociażby tegoroczne badania wody w Radłowie, mamy w okolicach Tarnowa sporo miejsc pod względem sanitarnym w pełni nadających się do kąpieli. Czy kiedykolwiek będziemy mieć w regionie kąpielisko z prawdziwego zdarzenia? Na podstawie dotychczasowych doświadczeń trudno to sobie nawet wyobrazić.\nWieś bardziej cyfrowa


Datę świąt Wielkiej Nocy ustalono na soborze w Nicei w roku 325; wówczas również wydłużono czas postu z czterdziestu godzin do czterdziestu dni. Akurat czterdziestu, bo w Biblii liczba ta ma symboliczny wymiar: tyle dni trwał potop, tyle czasu spędził na Synaju Mojżesz, tak długo wędrował po pustyni Eliasz. Oczywiście i Chrystus przez czterdzieści dni modlił się na pustkowiu, dzielnie odpierając ataki podstępnego szatana.\nW Nicei ustalono także, że Wielkanoc powinna być święcona w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca. To znaczy, że święta zawsze wypadną między 22 marca a 25 kwietnia. Ostatnia Wielkanoc miała miejsce 22 marca w 1818 roku; następna tego dnia będzie w roku 2285. Długi weekend majowy połączy się ze świętami dopiero w roku 2038 (chyba że jakiś sobór to zmieni).\nDla Słowian i Germanów początek wiosny symbolizował przebudzenie się do życia po zimowym śnie, dlatego celebrowali ów dzień w sposób szczególny. Współczesna Wielkanoc narodziła się z połączenia dwóch świąt: pogańskiego i żydowskiego, ponieważ w tym samym czasie co chrześcijanie Wielkanoc, Żydzi obchodzą Paschę, Święto Miłosierdzia, upamiętniające wyzwolenie Izraelitów z niewoli egipskiej i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Ową teorię potwierdza analiza językoznawcza: w łacińskim, greckim i rosyjskim jest to pascha, we francuskim paques, a w niemieckim oster i angielskim easter. Tu językoznawcy jako źródłosłów wskazują imię teutońskiej bogini Ostary, będącej opiekunką brzasku, wiosny i płodności.\nWielkanoc poprzedza post, znany na długo przed narodzinami Chrystusa. Umartwiali się już starożytni Egipcjanie, Żydzi, Celtowie, Majowie i Aztekowie. Zwyczaj posypywania głów popiołem znany był starożytnym Egipcjanom i Grekom (papież Urban II uznał ów gest za obowiązkowy podczas synodu w Benewencie w roku 1091). Najstarsza pisanka pochodząca z wykopalisk ma co najmniej pięć tysięcy lat: w niezwykłą moc jaja wierzyli Persowie, Chińczycy i Fenicjanie. W Polsce najstarsze pisanki pochodzą w X wieku. Naukowcy są zdania, że Słowianie znali już wcześniej magiczną moc jaja - chronili swoje domostwa przed złymi duchami, zakopując malowane jajka pod progiem.\nBardzo interesujące są związane z Wielkanocą ludowe wierzenia. Polacy wierzyli, że w Wielki Piątek skoro świt należy obmyć się w lodowatym strumieniu, a potem boso przejść na jego drugą stronę: miało to zagwarantować dobre zdrowie przez cały rok. Po kąpielach w zimnych rzekach i jeziorach liczka panien rzekomo stawały się gładkie i alabastrowe. Podobno tego dnia ziemia pękała, zdradzając miejsca, gdzie zakopano w niej skarby, a topielice wychodziły na ląd. Jeśli ktoś był zainteresowany przepowiadaniem pogody, w Wielki Piątek miał okazję dowiedzieć się, jaka będzie aura przez kolejny rok.\nNa jedno należało zwrócić szczególną uwagę – na czarownice. W Wielki Piątek ukrzyżowano Jezusa Chrystusa, zatem świat opuszczony przez Boga tonął w mroku zła, a wtedy łatwo rzucać uroki. Należało pilnować obejścia, nie wpuszczać obcych: jedno złe spojrzenie mogło zaczarować krowę. Zaczarowana krowa przez cały rok nie dawała mleka.\nRównież z Wielką Sobotą łączy się wiele wierzeń ludowych. Czesi potrząsali drzewami owocowymi, wierząc, że w ten sposób zapewnią sobie obfite zbiory. Jeśli się tego dnia zasiało, można było być pewnym obfitych plonów. Na polskich wsiach parobkowie, szczególnie ci, którzy nie najlepiej znosili post, a w Wielką Sobotę nie mieli zbyt dużo do roboty, urządzali uroczysty pogrzeb dwóm znienawidzonym potrawom: żurowi i śledziowi, którymi trzeba się było posilać przez czterdzieści dni postu. Czasami wieszali ryby na drzewach.\nNiedzielny zwyczaj wymieniania się jajkami miał zapewniać siłę, zdrowie i powodzenie; wzmacniał też rodzinne więzy. Parzysta liczba jajek na stole zapewniała pannie rychłe zamążpójście. Woda, w której gotowało się święcone jaja, miała właściwości uzdrawiające; uwalniała zwłaszcza od bólu zębów. Pokruszona i rozsypana dookoła domu skorupka święconego chroniła przed złymi mocami.\nW Polsce świąteczny poniedziałek to Śmigus – Dyngus, czyli dzień, w którym wszyscy narażeni są na oblanie wodą. Niegdyś wierzono, że woda „wielkanocna” przysparza oblewanym pannom urody – im bardziej mokre, tym większe szanse na zamążpójście. I ojcowie oblewanych panien cieszyli się: córka mokra w Dyngusa zapewniała dobre plony, i pożytek z trzódki.\ni w związku z tym wszystkim wszystkiego najlepszego wszystkim ... (link)\nNa zdjeciu można oglądać wnętrza podziemi pokamedulskiej świątyni na Bielanach\nAutor: Marcyś o 07:00


UE: trudne rozmowy o ekologii - Puls Biznesu - pb.pl\nUE: trudne rozmowy o ekologii\nUE: trudne rozmowy o ekologiiKomisja Europejska nie chce zaakceptować 14 okresów przejściowych w dziedzinie ochrony środowiska, o które wystąpiła Polska. Konflikt może się jeszcze zaostrzyć, bo polscy negocjatorzy są skłonni ustąpić jedynie w kilku kwestiach.Ochrona środowiska jest obok rolnictwa najtrudniejszym rozdziałem negocjacyjnym. Polska wystąpiła w nim o 14 okresów przejściowych trwających od 2 do 13 lat. Najdłuższy z nich dotyczy oczyszczania ścieków komunalnych. W tej sprawie — mimo sporego postępu — Polska ma jeszcze spore zaległości.Nieoficjalnie wiadomo, że Polska może...\nKościan chce dofinansowania\nShell i Preem będą kupować na Litwie\nNegocjacje , Środowisko , Polska , Ochrona środowiska\nInne / UE: trudne rozmowy o ekologii


Wynajem Layrac in a house for your vacations with IHA direct\nWynajem Layrac in a house, wynajem na urlop między osobami prywatnymi\n© Jimjag @CC © Jimjag @CC © vouvraysan @CC © Jimjag @CC\nLayrac DomRemove all\nWynajem Dom > Europa > Francja > Akwitania > Lot-et-Garonne > Layrac\nWynajem Layrac - Lot-et-Garonne - Akwitania - Wynajem Chalet Layrac\nPrestiżowy Drewniany Chalet 45m² in a private property. Widok przeglądowy, bez okien naprzeciwko, wioseczka, basen\nRental Chalet in Layrac #77119 >BasenParking\nPokoje gościnne (B&B) for rent near Layrac in a stone-built house\nWynajem Condom, w 31km from Layrac - Gers - Midi-Pyrénées\nDomy gościnne for rent near Layrac dla 5 people z 2 bedrooms\nWynajem Pont du Casse, w 12km from Layrac - Lot-et-Garonne - Akwitania\nLE SUMAC Drewniany Chalet 65m² in a private property. Widok przeglądowy, z wysokości, wioseczka, basen\nRental Domy gościnne in Pont du Casse, Chalet #33198 >BasenParkingKrzesełko dla dziecka\nDom for rent near Layrac dla 9 people z 4 bedrooms\nWynajem Sempesserre, w 14km from Layrac - Gers - Midi-Pyrénées - Wynajem Dom Layrac\nLa Tuilerie Kamienny Dom Gospodarski 450m² in a luxury property. Widok bez okien naprzeciwko, wioseczka, basen, ogród/park\nRental Dom in Sempesserre #42155 >BasenParking\nDom for rent near Layrac dla 2 people z 2 bedrooms\nWynajem Saint Cirice, w 18km from Layrac - Tarn i Garonna - Midi-Pyrénées - Wynajem Dom Layrac\nAU GRAND CHAMP Czarowny Wiejski Dom 25m² in a property. Widok przestronny, bez okien naprzeciwko, wioseczka, basen\nRental Dom in Saint Cirice #400 >BasenParking\nPokoje gościnne (B&B) for rent near Layrac in a former farm\nWynajem Saint-Antoine, w 18km from Layrac - Gers - Midi-Pyrénées\nPiękne międzylądowania w przyrodzie\nLa Feme de Villeneuve Czarowna Stara Ferma 250m² in a charming property. Widok przestronny, bez okien naprzeciwko, z wysokości, wioseczka\nW starej farmy z XVIII wieku całkowicie odnowiony, piękne łóżko i śniadanie, gwarantowane spokojnie, w pobliżu autostrady A62, w połowie drogi między Bordeaux i w Tuluzie, w zabytkowej dzielnicy miasta i słynie ze smacznej kuchni. Table d ' hôtes na rezerwacji. Rental Pokoje gościnne (B&B) in Saint-Antoine in a former farm #14472 >\nDomy gościnne for rent near Layrac dla 7 people z 3 bedrooms\nWynajem Gasques, w 21km from Layrac - Tarn i Garonna - Midi-Pyrénées\nLes Acacias Budynek z Kamienia 100m² in a farm setting. Widok przestronny, bez okien naprzeciwko, wioseczka\nRental Domy gościnne in Gasques, Residence and castle #60485 >ParkingKrzesełko dla dzieckaStół do przewijania\nResidence and castle for rent near Layrac from 10 to 28 people z 10 bedrooms\nWynajem Goudourville, w 22km from Layrac - Tarn i Garonna - Midi-Pyrénées\nSię znaleźć czas na weekend, tydzień lub więcej w zamek z XI wieku, renesansowy powiększone i upiększać w XVIII wieku. Jednocześnie ciesząc się swoją rodzinę i znajomych, stać się panem pobytu! Zamek i jego oferty nieruchomości, duży dom 900 m 2 z 10 pokoi urządzone jako średniowieczne lub 18, dwa piękne recepcja pokoje rodzinne obiady, dziedziniec 400 m 2 na lunch lub delektować się koktajlem, rozległym... Rental Residence and castle in Goudourville #58703 >\nDom for rent near Layrac dla 2 people z 1 pokój\nWynajem Lectoure, w 23km from Layrac - Gers - Midi-Pyrénées - Wynajem Dom Layrac\nWiejski Dom in a private property. Widok bez okien naprzeciwko, wioseczka, łąka\nRental Dom in Lectoure #58254 >\nPokoje gościnne (B&B) for rent near Layrac in a master's house\nWynajem Engayrac, w 23km from Layrac - Lot-et-Garonne - Akwitania\nManoir Le Bigourda Prestiżowych Dom Pański 250m² in a private property. Widok przeglądowy, przestronny, bez okien naprzeciwko, wioseczka\nRental Pokoje gościnne (B&B) in Engayrac in a master's house #35115 >BasenParkingKrzesełko dla dziecka\nDom for rent near Layrac from 1 to 4 people z 2 bedrooms\nWynajem Clermont-Dessous, w 24km from Layrac - Lot-et-Garonne - Akwitania - Wynajem Dom Layrac\nPokoje gościnne (B&B) for rent near Layrac in a residence and castle\nWynajem Hautefage-la-Tour, w 24km from Layrac - Lot-et-Garonne - Akwitania\nDomaine de Lamassas Prestiżowy kamienny budynek 800m² in an estate. Widok bez okien naprzeciwko, wioseczka, basen, ogród/park\nRental Pokoje gościnne (B&B) in Hautefage-la-Tour in a residence and castle #13362 >BasenParking\nDom for rent near Layrac dla 8 people z 4 bedrooms\nWynajem Marsolan, w 24km from Layrac - Gers - Midi-Pyrénées - Wynajem Dom Layrac\nL'Enclos du Tabus Dom Kamienny 150m². Widok przeglądowy, przestronny, bez okien naprzeciwko, z wysokości\nRental Dom in Marsolan #13821 >BasenParkingKrzesełko dla dziecka\nDom for rent near Layrac from 2 to 9 people z 4 bedrooms\nWynajem Beauville, w 24km from Layrac - Lot-et-Garonne - Akwitania - Wynajem Dom Layrac\nW domu dużo Valley, większa South West, postać z basen prywatny w Aquitaine.\nLa grange de Leygues Stara Owczarnia 180m² in a charming property. Widok przeglądowy, przestronny, bez okien naprzeciwko, wioseczka\nDom 8-osobowy, prywatny basen. 3 km wszystkie sklepy (piekarnia, rzeźnik, fryzjer, restauracje, bary, supermarket...). Blisko do atrakcji turystycznych. Wyposażony jest w naszym pięknym domu: gry dla dzieci (huśtawki, tenis stołowy, badminton,...), piesze wycieczki na miejscu. Cotygodniowe targowiska, wiele rynków dla smakoszy w lecie! Zwiedzanie winnic, mleczarnie, hodowli kaczek, trufla... Rental Dom in Beauville #1105 >\nDomy gościnne for rent near Layrac dla 12 people z 5 bedrooms\nWynajem Moncrabeau, w 26km from Layrac - Lot-et-Garonne - Akwitania\nWynajem ma urlop > Na całym świecie > Europa > Francja > Akwitania > Lot-et-Garonne > Layrac


Polsat2.pl – oficjalna strona internetowa kanału Polsat 2\nStrona www.polsat2.com.pl wykorzystuje pliki cookies (pol.:ciasteczka) Nasz serwis wykorzystuje pliki cookies (pol.: ciasteczka). Korzystając ze stron internetowych Telewizji Polsat wyrażasz zgodę na wykorzystanie przez nas plików cookies w celu zapewnienia Ci wygody podczas przeglądania zawartości naszych serwisów.\nTeraz na antenie (GMT+1)\n01.25Pielęgniarki 02.30Wydarzenia 02.55Pogoda 03.00Interwencja 03.15Pierwsza miłość 04.00Świat według Kiepskich 04.30Cafeteria 05.35Taaaka ryba 06.00Miodowe lata 06.50Miodowe lata 07.45Pielęgniarki 08.45Pielęgniarki 09.45Dlaczego ja? « » Polecamy\nPrzygody przesympatycznej Rodzinki, u której często z wizytą bywa też ciocia Ula i zaprzyjaźniony Policjant.\nSerialu, który pokochały miliony Polek, a często wraz z nimi - całe rodziny.\nSkandale, zdrady, romanse i nieoczekiwane zwroty akcji, które trzymają w napięciu aż do ostatniej minuty!\nPoruszające historie, opowieści o zdradach, codziennych kłopotach, tajemnicach naszych bohaterów – ludzi żyjących tuż obok nas.\nSerial, który nie ma sobie równych na polskim rynku telewizyjnym – miał premierę 16 lat temu i wciąż zyskuje nowych fanów.\nPiątka prywatnych detektywów wspólnie rozwiązuje różnorodne sprawy kryminalne, zgłaszane przez klientów tytułowego biura.\nUniwersalne historie, które już się komuś przydarzyły, i które mogą przydarzyć się każdemu z nas.\nKultowy program prezentujący uroki wędkarskich zakątków w kraju i na świecie.\nHistorie i dramaty zwykłych ludzi. Dla wielu „Interwencja” jest ostatnią szansą na pomoc i sprawiedliwość....\nSerwis Informacyjny prezentowany przez Dorotę Gawryluk i Jarosława Gugałę


Naucz Się Grać Od Najlepszych!_Informacje o koncertach, wydarzeniach i kinie - konqueror-records.com _strona 56\nAuthor: admin 19 November 2014\nProwadząc działalność gospodarczą bez względu na to co jest przedmiotem naszej działalności (czy są to usługi czy produkcja), zarówno my musimy płacić jak i inni winny nam płacić za produkty bądź usługi. W przeciwieństwie do sprawunków indywidualnych w działalności gospodarczej nie możemy zignorować dowodu sprzedaży bądź zakupu jakim jest faktura. Rozwiązanie posiadamy najmniej dwa.\nAuthor: admin 14 November 2014\nKażdy, kto kiedykolwiek musiał zrobić użytek z usług tłumaczy przysięgłych wie doskonale o tym, że osoba, jaka zajmuje się robieniem tłumaczeń rzeczywiście ma obowiązek być bardzo doświadczona w tym, co robi. Nota bene, od wierności przetłumaczenia konkretnych tekstów uzależnione będzie sporo znaczących spraw w życiu osoby dla której wykonuje się tłumaczenie. Szczególnie ważna praca tłumacza przysięgłego, dotyczy tak samo do spraw prywatnych albo pracowniczych. Dlatego każdy bez wyjątku, kto zastanawia się nad tym, żeby zostać tłumaczem musi wiedzieć, że jest przed nim wiele lat nauki, bo faktycznie powinien zyskać solidne wykształcenie.\nAuthor: admin 14 October 2014\nWysłużone pojazdy nie powinny poruszać się po jezdniach. Nie dość, że zagrażają bezpieczeństwu kierowcy, podróżnych i pozostałych uczestników ruchu, to nie są przyjazne dla środowiska.


Biblioteka Publiczna Gminy Kosakowo » Archiwa bloga Świetlica podwórkowa w świecie bajek - Biblioteka Publiczna Gminy Kosakowo\nŚwietlica podwórkowa w świecie bajek\nGminna Komisja Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych przy współudziale Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kosakowie zorganizowały zajęcia plenerowe pt. „Świetlica podwórkowa”. Pierwsze spotkanie odbyło się 7 lipca br. Uczestnikami są dzieci z terenu gminy Kosakowo, które w trakcie trwania projektu będą m.in. uczestniczyć w zajęciach sportowych oraz zwiedzać różne zakątki gminy (w jej odległe rejony dostaną się środkami komunikacji zbiorowej). Spotkania będą odbywały się przez całe wakacje, we wtorki i czwartki, chociaż ideą pomysłodawców jest kontynuacja tego programu również po rozpoczęciu roku szkolnego.\nMy jako Biblioteka również zaangażowaliśmy się w realizację projektu. To nie pierwszy raz kiedy podjęłyśmy próbę zaktywizowania dzieci do wspólnej zabawy :) Lektura „Bajki o kogucie”, czy „Bajki o Zielonym Kapturku” stała się tylko wstępem do zabaw ruchowych oraz prac manualnych. Spotkanie przed budynkiem biblioteki każde dziecko zakończyło „uzbrojone” we własnoręcznie wykonaną zakładkę do książki.\nDwie, wspólnie spędzone godziny pozostawiły niedosyt, nie było to jednak ostatnie spotkanie z kosakowską książnicą!\nPoniżej prezentujemy zdjęcia z pierwszego „podwórkowego” spotkania z książką, które odbyło się w miniony wtorek 14 lipca.\npiątek, 17 Lip 2020 o 15:28. Kategorie: Wydarzenia. Komentowanie i pingowanie zabronione.\nArchiwa Wybierz miesiąc Sierpień 2020 (2) Lipiec 2020 (7) Czerwiec 2020 (2) Maj 2020 (1) Kwiecień 2020 (5) Marzec 2020 (9) Luty 2020 (14) Styczeń 2020 (7) Grudzień 2019 (17) Listopad 2019 (13) Październik 2019 (16) Wrzesień 2019 (11) Sierpień 2019 (5) Lipiec 2019 (3) Czerwiec 2019 (12) Maj 2019 (21) Kwiecień 2019 (21) Marzec 2019 (9) Luty 2019 (13) Styczeń 2019 (8) Grudzień 2018 (11) Listopad 2018 (13) Październik 2018 (8) Wrzesień 2018 (8) Sierpień 2018 (1) Lipiec 2018 (2) Czerwiec 2018 (13) Maj 2018 (17) Kwiecień 2018 (4) Marzec 2018 (10) Luty 2018 (11) Styczeń 2018 (10) Grudzień 2017 (11) Listopad 2017 (10) Październik 2017 (9) Wrzesień 2017 (12) Sierpień 2017 (2) Lipiec 2017 (2) Czerwiec 2017 (16) Maj 2017 (13) Kwiecień 2017 (12) Marzec 2017 (13) Luty 2017 (13) Styczeń 2017 (11) Grudzień 2016 (9) Listopad 2016 (12) Październik 2016 (12) Wrzesień 2016 (11) Sierpień 2016 (4) Lipiec 2016 (4) Czerwiec 2016 (11) Maj 2016 (15) Kwiecień 2016 (14) Marzec 2016 (9) Luty 2016 (12) Styczeń 2016 (10) Grudzień 2015 (17) Listopad 2015 (12) Październik 2015 (6) Wrzesień 2015 (9) Sierpień 2015 (6) Lipiec 2015 (9) Czerwiec 2015 (10) Maj 2015 (9) Kwiecień 2015 (11) Marzec 2015 (7) Luty 2015 (8) Styczeń 2015 (2) Grudzień 2014 (8) Listopad 2014 (13) Październik 2014 (8) Wrzesień 2014 (8) Sierpień 2014 (4) Lipiec 2014 (4) Czerwiec 2014 (9) Maj 2014 (9) Kwiecień 2014 (7) Marzec 2014 (8) Luty 2014 (6) Styczeń 2014 (6) Grudzień 2013 (5) Listopad 2013 (13) Październik 2013 (7) Wrzesień 2013 (3) Sierpień 2013 (3) Lipiec 2013 (2) Czerwiec 2013 (8) Maj 2013 (13) Kwiecień 2013 (6) Marzec 2013 (8) Luty 2013 (5) Styczeń 2013 (3) Grudzień 2012 (4) Listopad 2012 (6) Październik 2012 (5) Wrzesień 2012 (1) Sierpień 2012 (3) Lipiec 2012 (1) Czerwiec 2012 (4) Maj 2012 (2) Kwiecień 2012 (5) Marzec 2012 (5) Luty 2012 (4) Styczeń 2012 (4) Grudzień 2011 (8) Listopad 2011 (6) Październik 2011 (7) Wrzesień 2011 (5) Sierpień 2011 (2) Lipiec 2011 (2) Czerwiec 2011 (4) Maj 2011 (11) Kwiecień 2011 (9) Marzec 2011 (6) Luty 2011 (8) Styczeń 2011 (4) Grudzień 2010 (9) Listopad 2010 (3) Październik 2010 (3) Sierpień 2010 (1) Lipiec 2010 (3) Czerwiec 2010 (5) Maj 2010 (7) Kwiecień 2010 (3) Marzec 2010 (4) Luty 2010 (5) Styczeń 2010 (2) Grudzień 2009 (2) Listopad 2009 (6) Październik 2009 (2) Wrzesień 2009 (2) Sierpień 2009 (2) Lipiec 2009 (1)\nTen tydzień: 3526\nTen miesiąc: 14749


Podkategoria: Architektura - strona 5 - Katalog Stron Internetowych Katalogg.pl\nOferujemy kompleksową usługę w charakterze dokumentowanie złóż kopalin (skały lekkie i zwięzłe). Możemy przyjąć i poprowadzić całość spraw połączonych z dokumentowaniem złoża od projektu prac geologicznych, organizację wierceń, badań geofizycznych, b...\nSzukasz fachowej korporacji zajmującej się wentylacją/klimatyzacją? Już teraz zapraszamy do zapoznania się z ofertą Firmy Klimawentech. Działamy głównie na terenie Kielc i województwa świętokrzyskiego. Odznacza nas niskie koszty, bardzo wysoka jakość...\nWspółczesny inspirator wnętrz nie zważając na uzdolnień niebarwnych oraz wrażliwości dokładnej ma obowiązek posiadać akuratny wzrok oraz nie posiadać pasztetów z cechowaniem maści. Na dodatek droga jest też twórcze myślenie, globus doskonała projektó...\nDzisiejszy animator wnętrz niezależnie od uzdolnień barwnych natomiast wrażliwości dokładnej ma obowiązek mieć nadający się spojrzenie a nie posiadać placków spośród percypowaniem kolorystyk. Mało tego doniosła jest podobnie pomysłowość, latarnia dos...


Marco Polo Museum (Korcula Town, Chorwacja) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Marco Polo Museum\nAtrakcje w pobliżu obiektu Marco Polo Museum\nMarco Polo Museum opinie, Korcula Town\nNr 6 wśród 30 atrakcji w lokalizacji Korcula Town\nPlokata 19. Travnja 1921 33, Korcula Town, Korcula 20260, Chorwacja\n“Ciekawe ale muzeum to nie jest”\nHistoria zycia Marco Polo przedstawiona w kilku scenkach wystudiowanych przez manekiny. Nie ma... Przeczytaj więcej\n“Poniżej oczekiwań ”\nWizyta w muzeum ogranicza się do przejścia przez siedem sal z średnio zadbanymi eksponatami... Przeczytaj więcej\nNuda nude nudą pogania\nNuda nude nudą pogania szkoda czasu i energii. Dlaczego to się nazywa muzeum ? Nie wiem. Nie ma tam nic ani starego ani historycznego. Kilka współczesnych obrazów i lalek dużej wielkości które mają udawać marco polo.\nSzkoda czasu (i pieniędzy) na odwiedzenie tego miejsca, rzekomego domu Marco Polo - dużo lepszy widok jest z pobliskiej wieży katedry.\nMuzeum na niby\nMuzeum Marco Polo znajduje się w budynku przy ulicy Plokata ok 50 m na południe od wieży-bramy Veliki Revelin. Ale czy to jest rzeczywiście muzeum??? Nie ma w nim żadnych historycznych eksponatów bo być nie może, ponieważ do dziś nie jest pewne czy Marco Polo...Więcej\nCiekawe ale muzeum to nie jest\nHistoria zycia Marco Polo przedstawiona w kilku scenkach wystudiowanych przez manekiny. Nie ma zadnych historycznych eksponatow\nSame falsyfikaty...jeśli masz wyobraźnie to nie warto...\nSame falsyfikaty...jeśli masz wyobraźnie to nie warto... Wydalismy 150 kun czyli około 90 złotych (2 dorosłych i dziecko)za obejrzenie kilku sal z figurami inscenizującymi życie Marco Polo i przeczytanie informacji z Wikipedii. Jeśli przeczyta sie wcześniej informacje z Wikipedii i wyobrazi sobie sytuacje to wizyta...Więcej\nBez szału, szkoda czasu\nWizyta z 1,5 rocznym dzieckiem to totalna porażka. Wszędzie schody, kilka sal, zwiedzania na 5 minut. Lepiej pieniądze za bilety przeznaczyć na zjedzenie czegoś w okolicznych knajpkach... :-)\nWizyta w muzeum ogranicza się do przejścia przez siedem sal z średnio zadbanymi eksponatami (inscenizacje z życia Marco Polo) z lektorem w słuchawkach. Równie dobrze można by było zrobić kreskówkę i wyświetlać byle gdzie. Nie ma przewodnika, nie ma tez prawdziwego muzeum zawierającego np. elementy...Więcej\nDziękujemy, Małgorzata L\nBardzo fajne muzeum, sporo eksponatów, można dowiedzieć się sporo ciekawych rzeczy, porobić extra fotki, polecam.\n1 Dziękujemy, Kazimierz R\nFajne, niewielkie muzeum multimedialne. Piękna ekspozycja ze scenkami z życia Marco Polo. Plus za audio przewodnik z wieloma wersjami językowymi\nKuca De Marco Polo\nPunkt obowiązkowy, kilka kondygnacji wypełnionych rysunkami Marco Polo. Pozwala wczuć się w klimat miasta. Można dość okazyjnie zakupić szkice młodych artystów.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Marco Polo Museum.


Niegodziwi rzekli: «Chodźcie, uknujemy zamach na Jeremiasza! Bo przecież nie zabraknie kapłanowi pouczenia ani mędrcowi rady, ani prorokowi słowa. Chodźcie, uderzmy go językiem, nie zważajmy wcale na jego słowa!». Usłysz mnie, Panie, i słuchaj głosu moich przeciwników! Czy złem za dobro się płaci? A oni wykopali dół dla mnie. Wspomnij, jak stawałem przed Tobą, aby się wstawiać za nimi, aby odwrócić od nich Twój gniew.\nW dzisiejszym czytaniu widzimy proroka Jeremiasza, który zostaje zdradzony przez swoich przeciwników. On nie do końca rozumie, dlaczego szukają sposobu, jak mu zaszkodzić, pomimo że reprezentuje ich przed Panem. Jeremiasz jest zaskoczony tym, że za dobro, którym obdarza innych, otrzymuje z ich strony zło. „Czy złem za dobro się płaci?” – pyta Jeremiasz.\nTo pytanie rezonuje w wielu ludzkich rozmowach. Czyż nie nurtuje nas, dlaczego Bóg pozwala, by nieszczęście dotykało dobrych i uczciwych ludzi? Czy niesprawiedliwość powinna dotykać tego, który wiernie Bogu służy?\nMyślę, że prawie każdy człowiek doświadczył w swoim życiu rozczarowania związanego z byciem oszukanym, fałszywie oskarżonym czy wykorzystanym. Zawieść się na kimś bliskim, komu staramy się pomóc, komu głęboko ufamy, nie jest przyjemnym uczuciem. Warto zapytać siebie w kontekście przykładu Jeremiasza, jakie uczucia towarzyszą mi w takich momentach. Czy potrafię wybaczyć i nie szukać rewanżu?


Premier kontra minister finansów - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościPremier kontra minister finansów\nPremier kontra minister finansów\nStawka CIT zostanie zredukowana do 18 proc. z 19 proc. obecnie - zapowiedział w poniedziałkowym wywiadzie dla "Gazety Wyborczej" premier Kazimierz Marcinkiewicz. Tymczasem minister finansów Teresa Lubińska twierdzi, że prawdopodobnie nie dojdzie do zmian w wysokości podatku dochodowego od firm.\nLubińska w rozmowie z "Pulsem Biznesu" powiedziała, że w 2006 roku rząd zamierza rozpocząć analizy możliwości zmian w podatkach.\nPOSŁUCHAJ W RADIU RAM* *\nO tym, jak decyzje rządu wpływają na biznes? Co cieszy, a co martwi przedsiębiorców. O tym będzie mowa w audycji "Przy biznesowym stole" w Radiu RAM (www.radioram.pl lub 89,8 FM - dla sluchaczy z Wrocławia, godzina 17.10). Program powstaje przy współpracy Money.pl\n*Lubińska: Nie stać nas na obniżkę podatków *\nTagi: cit, wiadomości, gospodarka, podatki, gospodarka polska


Opowieści tajemnicze i szalone • Poe Edgar Allan • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl\nStrona głównaKatalogKsiążka: Poe Edgar Allan Opowieści tajemnicze i sz...\nKsiążka: Opowieści tajemnicze i szalone\nUwagi i dodatkowe informacje: Ilustracje: Grimly Gris\nDodany: 2007-01-16 | Autor: agra\nUroczy kotek doprowadza swojego pana do szaleństwa...\nPrzygotuj się na mocne przeżycia. Wkraczasz w świat, który cię zaszokuje, przerazi, ale także - chociaż może ze strachu nie od razu zechcesz się do tego przyznać - przyprawi o dreszczyk emocji. Przed tobą cztery opowieści - "Czarny kot", "Maska Czerwonej Śmierci", "Żaboskoczek" i "Upadek domu Usherów" - autorstwa mistrza makabry, Edgara Allana Poego. Ich oryginalne wersje zostały tu nieznacznie nastrojone. Poe, znawca wszelkiej deformacji, na pewno by nam to wybaczył. I z szatańską uciechą obejrzałby zdobiące każdą stronę upiorne wspaniałe ilustracje Grisa Grimly'ego. A więc przygotuj się.\n[Wydawnictwo Nasza Księgarnia, 2006]\nTajemnicze i szalone\nCztery znane opowiadania Poego, w wersji ilustrowanej - i to dosyć osobliwie. Rysownik, a jest nim Gris Grimly, przedstawił świat opowiadań w wersji nieco naiwnie gotyckiej, zniekształconej i groteskowej. Ludzie są spotworniali, raz po raz uśmiechają się powykrzywianym garniturem zębów. Budynki powykręcane, sprzęty domowe sprawiają wrażenie rozsypujących się. Jedna ze scen w opowiadaniu "Zagłada domu Usherów" jest wyraźną karykaturą znanego obrazu "Nocna mara". Opowiadania zostały przetłumaczone...