"To nie smart city, to dark city". Dyskusja o działce na kościół\nPrezydent zdjął z obrad Rady Miasta (27.04) projekt uchwały o sprzedaży działki z 50% bonifikatą Archidiecezji Przemyskiej. Ale to nie koniec sprawy. Mieszkańcy chcą, by zmieniono przeznaczenie tej działki - z usług kultu religijnego na zabudowę mieszkaniową. Będą zbierać podpisy w tej sprawie.\nPopieram budowę budynku mieszkalnego, właśnie w tym miejscu.\ni głupek parafialny rodem z piekła został zaorany:)\n"Asmodeusz (Szał) – Demon, upadły anioł znany z księgi Tobiasza, zauroczony w Sarze, córce Raguela. Syn Lilith i Samaela oraz brat Lewiatana. Jest pierwszym księciem wschodniej części piekła i ma do dyspozycji 72 legiony demonów."-wikipedia\nFajny login jak na kogoś,kto podobno tak jest zaangażowany w powstanie nowego kościoła w miejscu ,w którym nikt go nie chce.\nNa Twój temat mam następujące koncepcje:\n1. mieszkasz w okolicy ul. Wyszyńskiego\n2. na msze uczęszczasz na św. nigdy, ponieważ w innym przypadku był by ci znany fakt,że w istniejących kościołach na mszach pozostaje jeszcze wiele wolnego miejsca, a na placach przed kościołami stoją ci,którzy przyszli bo tak wypadało ze względu na sąsiadów\n3. czasem zaglądasz od wielkiego dzwonu do kaplicy w DPS i chociaż są wolne miejsca w ławkach stoisz na schodach do piwnicy albo za zakrętem korytarza\n4 . nie masz nic wspólnego z mieszkańcami ul. Żwirki i Wigury\nWszelkie możliwe religie, to największe zło jakie w czasie całej historii ludzkości zostało przez nią wymyślone i przez wieki doprowadzone do perfekcyjnego absurdu. Mnie nie kręci walenie czołem przed różnymi przedmiotami, kanibalistyczno-wampiryczne obrzędy ani schylanie karku przed wynaturzonymi zwyronialcami , których miejsce jest w kryminale.. Religie to najbardziej złowrogi system totalitarny , a największe imperium zbrodni to tzw. Watykański kościół katolicki, przez który rządzący usiłują zniewalać społeczeństwa, to totalny rynsztok jaki ludzkości zgotowali różnego typu pomyleńcy , jednak najważniejsze, że większość zaczyna to rozumieć.\nasmodeus,synu Szatana skończ te brednie,takim jak ty nawet tysiąc kościołów będzie mało żeby wyplenić wrodzone chamstwo i kołtuństwo.\nMylisz sferę duchową z religią. Duchowość nie żąda modlenia się w gmachu kościoła. To bałwochwalstwo. Te krzyże, medaliki, rzeźby, posągi i złote obrazy. Tego was uczy katechizm, ale potem gdzieś wam to się rozmywa w oparach kadzidła, duchowieństwo przekształciło to na swoją korzyść, co innego napisano, co innego widziecie dookoła. I tylko żądania, roszczenia, złe spojrzenia na ludzi uwolnionych od czci religijnej.\nDo tych celów budowla nie jest potrzebna. Natomiast do celów usług kościelnych, a jakże... za 100, 200, 500 złotych... 500+! ale to tylko słabo umotywowana ofiara na zbawienie. Pewnie, że wolno ci myśleć o rzekomym zbawieniu, ale to prywatna sprawa, nie sprawa osiedla. Całe to osiedle nie jest za budową, choćby tu na forum oddali swój głos w dyskusji, są tam też przeciwnicy mówiący realnie życiowo argumentami.\nNie zmyślaj, od kiedy to wy, kościołowi, tak się boicie? Jest wręcz odwrotnie... osoby, które od wielu lat nie mają nic wspólnego z kościołem i katolickim "wychowaniem"z odrazą obserwują furię wierzących błyskających złym okiem i agresją słowną, nie mówiąc o ciężkich rękach do bicia i szarpania w "obronie" wiary... tfu! dystansują się więc nie chcąc was rozjuszyć. Będąc nadal w jakiejś tam nieokreślonej większości, nie przyjmujecie praw mniejszości, chcecie decydować za wszystkich bez sprzeciwu dyktując warunki, a to już mija się ze wspomnianą demokracją.\nkrzanowski adrian bardzo nie ładnie sie zachował, wypowiedz skandaliczna - pisząc o czarnogrodzie; to pokaz braku szacunku dla ludzi wierzących, to ma być demokrata ? i jeszcze stwierdzenie że wypowiada się w imieniu mieszkańców Krosna..? - ilu ?! 3,6,15 ? a moze 666 ?\nCo do sprzedaży działki na cele religijne - JESTEM ZA ! To młode osiedle, co raz wiecej młodych osób tam mieszka - tak jak ja z rodziną, sfera duchowa tez jest ważna, nie tylko fermrenty i alkohole - nie tędy droga... !\nMy mieszkańcy Żwirki i Wigury chcemy mieć blisko "swój" kościół, a nie chodzić do innych parafii ! - wielu sąsiadów tak mówi, chociaż boją się to głośno rozpowszechniać żeby ich "postępowcy" nie atakowali.\nsprzedawanie działki za 50% wartości czarnym zbokom to prawie jak przestępstwo. Co sie stało Panu Przytockiemu, że z takim pomysłem wyskoczył ? Zawsze go popierałem i ceniłem jako rozsądnego człowieka. Nie potrafię tego rzozumieć ?\nJakbym czytał Wyborczą albo oglądał TVN. Grupa 4-osobowa a szum wokół.Przecież nie tak dawno szliście ręka w rękę z p. Przytockim.\nKrośnieński hipokryto Przytocki, wstrzymj remont kamienicy przy ul. Portiusa 4\nDziecię Urbana z nieprawego łoża , sądząc po wyglądzie i nastawieniu do Kościoła Katolickiego. A ten jego portalik to lokalny oddział gazety aborczej


Przeciw empatii | Miesięcznik Znak\nPaul Bloom październik 2015\nKiedy ktoś pyta mnie, nad czym pracuję, często mówię, że piszę książkę o empatii. Ludzie zwykle się uśmiechają i kiwają głową, a wtedy ja dodaję: „Jestem jej przeciwny”. Wywołuje to zazwyczaj skrępowany śmiech.\nPoczątkowo ta reakcja mnie dziwiła, zdałem sobie jednak sprawę, że zająć stanowisko przeciw empatii to tak, jakby ogłosić, że nienawidzi się kociąt – to stwierdzenie jest tak dziwaczne, że może być tylko żartem. Nauczyłem się zatem wyjaśniać, że nie jestem przeciwny moralności, współczuciu, życzliwości, miłości, byciu dobrym sąsiadem, właściwemu postępowaniu i czynieniu świata lepszym. W rzeczywistości twierdzę, że jest na odwrót: jeśli chce się być dobrym i czynić dobro, empatia jest marnym przewodnikiem.\nSłowa „empatia” używa się na wiele sposobów, ja przyjmuję tu wszakże jego najpowszechniejsze znaczenie, które odpowiada temu, co XVIII-wieczni filozofowie, tacy jak Adam Smith, nazywali „współodczuwaniem” (ang. sympathy). Odnosi się ono do procesu doświadczania świata tak jak inni lub przynajmniej tak, jak myśli się, że inni go doświadczają. Odczuwanie względem kogoś empatii oznacza postawienie się w jego sytuacji, aby poczuć jego ból. Ponadto niektórzy badacze używają tego terminu, aby objąć nim też bardziej zimnokrwisty proces oceny tego, o czym myślą inni ludzie, ich motywacji, planów, przekonań. Nazywa się to czasami empatią „poznawczą”, w przeciwieństwie do empatii „emocjonalnej”. Zastosuję się tutaj do tej konwencji, należy jednak pamiętać, że są to odrębne rodzaje – pojawiają się w następstwie różnych procesów mózgowych; można mieć dużo jednego rodzaju i niewiele drugiego – i że większa część dyskusji na temat moralnych implikacji empatii koncentruje się na jej stronie emocjonalnej.\nDo pewnego stopnia empatia emocjonalna jest głęboko zakorzeniona w naszej naturze. Widok i odgłos cudzego cierpienia są nieprzyjemne dla dzieci i jak tylko staną się one wystarczająco ruchliwe, próbują pomóc, poklepując i uspokajając innych w cierpieniu. Nie jest to wyłącznie ludzką cechą: prymatolog Frans de Waal zauważa, że szympansy często obejmują ofiarę ataku i poklepują ją po plecach lub iskają.\nEmpatia może się pojawić automatycznie, nawet mimowolnie. Smith opisuje, jak „osoby z delikatnych włókien” na widok ran i wrzodów żebraka „mają tendencję, by odczuwać swędzenie lub nieprzyjemne odczucie w odpowiedniej części własnych ciał”. Jak pisze John Updike: „Moja babka krztusiła się przy kuchennym stole, a moje własne gardło wydawało się węższe przez współodczuwanie”.\nZakres empatii można ponadto rozszerzyć za pomocą wyobraźni. Barack Obama w jednym z przemówień, zanim został prezydentem, podkreślił, jak ważne jest, „aby spojrzeć na świat oczami tych, którzy się od nas różnią – dziecka, które jest głodne, hutnika, którego zwolniono, rodziny, która straciła całe wspólnie zbudowane życie, gdy w miasto uderzyła burza. (…) Kiedy ktoś tak myśli – kiedy decyduje się poszerzyć zakres swojej troski i wczuć się w trudną sytuację innych, czy są bliskimi przyjaciółmi czy odległymi nieznajomymi – trudniej jest wtedy nie działać, trudniej jest nie pomagać”.\nObama ma rację co do ostatniej części; istnieje znaczące wsparcie dla tego, co psycholog C. Daniel Batson nazywa „hipotezą empatii-altruizmu”: kiedy wczuwamy się w przeżycia innych, jesteśmy bardziej skłonni, by im pomóc. Mówiąc ogólnie, empatia służy do tego, by rozszczelnić granice między jednym człowiekiem a drugim; jest siłą przeciwstawiającą się samolubstwu i obojętności.\nŁatwo jest więc zobaczyć, jak empatia może być moralnym dobrem, i ma ona wielu obrońców. Obama często mówi o empatii; świadczy o tym jego niedawne stwierdzenie, po tym jak pierwszy raz spotkał się z papieżem Franciszkiem, że „to z powodu braku empatii tak bardzo łatwo przychodzi nam rozpętywanie wojen. To brak empatii pozwala nam ignorować bezdomnych na ulicach. W The Empathetic Civilization (Cywilizacja empatyczna, 2009) Jeremy Rifkin argumentuje, że jedynym sposobem przetrwania przez nasz gatunek wojny, degradacji środowiska naturalnego i załamania gospodarczego jest zwiększenie „globalnej empatii”. W czerwcu [2014 r. – przyp. tłum.] Bill i Melinda Gatesowie zamknęli swoją przemowę do studentów Stanfordu podczas uroczystości ukończenia studiów, apelując do nich, by rozwijali i poszerzali swoje empatyczne zdolności, niezbędne dla lepszego świata.\nDla większości ludzi korzyści z empatii są jak zła rasizmu: zbyt oczywiste, by wymagały uzasadnienia. Uważam, że to błąd. W innym miejscu uzasadniałem, że pewne cechy empatii czynią ją marnym przewodnikiem dla polityki społecznej. Empatia jest stronnicza; jesteśmy bardziej skłonni czuć empatię względem ludzi atrakcyjnych i tych, którzy wyglądają jak my lub z którymi łączy nas kontekst etniczny bądź narodowy. Ponadto empatia działa wąsko; łączy nas z poszczególnymi jednostkami, prawdziwymi lub wyimaginowanymi, jest jednak niewrażliwa na różnice liczbowe i dane statystyczne. Jak ujęła to Matka Teresa: „Jeśli patrzę na masy, nigdy nic nie zrobię. Jeśli spojrzę na jednostkę, zadziałam”. Z badań laboratoryjnych wynika, że naprawdę bardziej troszczymy się o jednostkę niż o tłum, pod warunkiem że mamy na jej temat osobiste informacje.\nW świetle tych cech nasze decyzje publiczne będą bardziej sprawiedliwe i moralne, kiedy empatię odłożymy na bok. Tworzone przez nas zasady są lepsze, gdy zdajemy sobie sprawę, że śmierć 100 osób jest gorsza niż śmierć jednostki, nawet jeśli znamy jej imię, i kiedy uznajemy, że życie kogoś w odległym kraju jest warte tyle samo co życie sąsiada, nawet jeśli nasze emocje ciągną nas w innym kierunku. Bez empatii potrafimy lepiej zrozumieć, jak ważne jest szczepienie dzieci i reagowanie na zmiany klimatu. Te działania nakładają koszty na rzeczywistych ludzi, w chwili obecnej, w imię abstrakcyjnych przyszłych korzyści, uporanie się z nimi może więc wymagać lekceważenia reakcji empatycznych, które faworyzują wygodę i dobrobyt jednostek żyjących dzisiaj. Możemy na nowo przemyśleć pomoc humanitarną i system sądownictwa karnego, decydując się czerpać z umotywowanej, nawet przeciwempatycznej, analizy obowiązku moralnego i prawdopodobnych konsekwencji.\nNawet jeśli przyjmiemy tę tezę, życie to przecież o wiele więcej niż tylko polityka publiczna. Weźmy pod uwagę codzienne interakcje z naszymi rodzicami i dziećmi, z naszymi partnerami i przyjaciółmi. Rozważmy też niektóre szczególne relacje, takie jak ta między lekarzem a pacjentem lub terapeutą a klientem. Może i empatia nie dorównuje skalą poziomowi polityki, wydaje się ona jednak czystym dobrem, jeśli chodzi o te intymne relacje – im jej więcej, tym lepiej.\nKiedyś w to wierzyłem, teraz nie jestem już pewien.\nJednym z najbardziej rozważnych obrońców empatii jest psycholog Simon Baron-Cohen. W książce The Science of Evil z 2011 r. wykorzystuje wiedzę z zakresu psychologii i neurobiologii, aby argumentować, że pojęcie zła należy zastąpić „erozją empatii” i że wysoki stopień empatii przyczynia się do tego, iż ludzie są dobrzy i dobre są społeczeństwa.\nLudzie różnią się pod względem skłonności do odczuwania empatii. Baron-Cohen proponuje krzywą empatii przebiegająca od poziomu 0, na którym empatii nie ma wcale, do poziomu 6, na którym jest się „nieustannie skupionym na uczuciach innych osób, (…) w ciągłym stanie hiperpobudzenia, co sprawia, że inni ludzie nigdy nie znikają z radaru”. Kreśli sylwetkę osoby z poziomu 6: „Hanna jest psychoterapeutką, która ma naturalny dar dostrajania się do uczuć innych. Gdy tylko ktoś wejdzie do jej salonu, od razu czyta emocje z twarzy tej osoby, z jej chodu, z postury. Jej pierwsze pytanie brzmi: »Jak się czujesz?«, nie jest to jednak tylko rutynowy banał. Jej intonacja – zanim jeszcze osoba zdąży ściągnąć płaszcz – sugeruje zaproszenie do zwierzeń, do wyjawiania uczuć, do dzielenia się myślami. Nawet jeśli ktoś odpowie w paru słowach, ton głosu zdradzi jego wewnętrzny, emocjonalny stan, a ona nawiąże wtedy szybko do jego odpowiedzi, dodając: »Mówisz trochę smutno. Co się zdarzyło, że masz zły humor?«.\nZanim się zorientujemy, otwieramy się na tego wspaniałego słuchacza, który wtrąca tylko wyrazy pocieszenia i troski, odzwierciedla nasze uczucia, czasami wypowiadając kojące słowa, aby dodać nam sił i sprawić, że poczujemy się doceniani. Hanna nie postępuje tak dlatego, że wymaga tego od niej praca. Zachowuje się tak względem swoich klientów, przyjaciół, a nawet ludzi, których dopiero poznała. Przyjaciele czują, że Hanna się o nich troszczy, a jej przyjaźnie są oparte na dzieleniu się zwierzeniami i oferowaniu wzajemnego wsparcia. Jej skłonność do odczuwania empatii jest nie do zatrzymania”.\nŁatwo zauważyć, co Baron-Cohen uznaje tu za tak bardzo imponujące. Hanna wygląda na dobrą terapeutkę i wydaje się, że byłaby także dobrą matką dla małych dzieci.\nZastanówmy się jednak, jak musi to wyglądać z jej perspektywy. Troska Hanny o innych ludzi nie wynika ze szczególnego uznania ani szacunku dla nich; ta troska jest ogólna i odnosi się zarówno do obcych, jak i do znajomych. Poza tym Hanna nie opowiada się za jakąkolwiek zasadą przewodnią opartą na współczuciu i życzliwości. Jest ona raczej pod przymusem hiperpobudzenia – jej skłonność jest nie do powstrzymania. Doświadczenie Hanny to przeciwieństwo egoizmu, ale równie skrajne. Osoba samolubna może przejść przez życie obojętna na przyjemność i ból innych – 99 dla niej, a jeden dla każdego innego – tymczasem w przypadku Hanny uczucia innych zawsze są w jej głowie – 99 dla wszystkich innych, a jeden dla niej.\nTo nie przypadek, że Baron-Cohen wybrał jako przykład kobietę. W serii empirycznych i teoretycznych artykułów psycholożki Vicki Helgeson i Heidi Fritz badały, dlaczego wśród kobiet ryzyko depresji jest dwukrotnie wyższe niż u mężczyzn. Ich wyniki sugerują, że tę rozbieżność częściowo wyjaśnia różnica między płciami w zakresie skłonności do „niepohamowanej wspólnotowości” (ang. unmitigated communion), definiowanej jako „nadmierna troska o innych i przedkładanie potrzeb innych nad własne”. Helgeson i Fritz opracowały prosty, zawierający dziewięć pozycji, kwestionariusz, w którym prosiły respondentów o wskazanie, czy zgadzają się z takimi stwierdzeniami, jak: „Abym ja była szczęśliwa, potrzebuję, aby inni byli szczęśliwi”, „Nie potrafię powiedzieć nie, kiedy ktoś prosi mnie o pomoc” i „Często martwię się cudzymi problemami”. Na tej skali wynik kobiet był zazwyczaj wyższy niż mężczyzn; zakładam, że Hanna uplasowałaby się wysoko.\nSilna skłonność do empatii ma swoje koszty. Ludzie, którzy uzyskują wysokie wyniki w zakresie niepohamowanej wspólnotowości, zgłaszają asymetryczne relacje, w których wspierają innych, ale sami nie otrzymują wsparcia. Są oni również bardziej podatni na cierpienia z powodu depresji i lęku. Barbara Oakley, wykorzystując w swojej pracy badawczej inną literaturę dotyczącą „patologicznego altruizmu”, zauważa w Cold-Blooded Kindness (Zimnokrwistej życzliwości, 2011): „Zaskakujące, jak wiele chorób i syndromów powszechnie występujących u kobiet wydaje się powiązanych z ogólnie silniejszą u nich empatią dla innych i skupieniem na innych”.\nProblemy, które się tutaj pojawiają, są związane z empatią emocjonalną – wczuwaniem się w cudzy ból. Prowadzi to do tego, co psychologowie nazywają cierpieniem empatycznym (ang. empathetic distress). Możemy to skontrastować z nieempatycznym współczuciem – bardziej zdystansowaną miłością i życzliwością dla innych, i troską o nich. Takie współczucie jest psychologiczną zaletą. Pomijając oczywisty fakt, że do pewnego stopnia troska o innych jest moralnie słuszna, życzliwość i altruizm są związane z różnego rodzaju pozytywnymi fizycznymi i psychologicznymi efektami, wliczając w to poprawę zarówno krótkotrwałego nastroju, jak i długotrwałego szczęścia. Jeśli ktoś chce stać się szczęśliwy, pomaganie innym jest doskonałym sposobem, aby to osiągnąć.\nWarto rozwinąć temat różnicy między empatią a współczuciem, ponieważ niektórzy z największych miłośników empatii są co do tej kwestii zdezorientowani i sądzą, że jedyną siłą, która może motywować życzliwość, jest pobudzenie empatyczne. To jednak sąd błędny.\nWyobraźcie sobie, że utonęło dziecko waszego bliskiego przyjaciela. Bardzo empatyczną reakcją byłoby odczuwanie tego, co czuje wasz przyjaciel, doświadczanie tak mocno, jak tylko potraficie, strasznego smutku i bólu. Współczucie pociąga za sobą natomiast troskę i miłość względem waszego przyjaciela oraz chęć i motywację, by mu pomóc, ale nie musi obejmować odzwierciedlania przez was jego cierpień.\nAlbo weźmy pod uwagę działania charytatywne na rzecz osób, od których dzieli nas duża odległość. Można sobie wyobrazić, jak sądzę, że ktoś, kto słyszy o ciężkim losie głodujących dzieci, istotnie może zdecydować się empatycznie przećwiczyć w wyobraźni, jak to jest umrzeć z głodu. Takie empatyczne cierpienie z pewnością nie jest jednak konieczne, aby przekazywać darowizny na cele dobroczynne. Współczująca osoba może cenić życie innych w sposób abstrakcyjny i dostrzegając niedolę spowodowaną przez głód, odczuwać motywację do podjęcia odpowiednich działań.\nPodsumowując, pomaganie ze współczucia jest dobre dla nas i dla innych. Cierpienie empatyczne w dłuższej perspektywie okazuje się jednak dla jednostki destrukcyjne.\nMoże być również niewielką pomocą dla innych ludzi, ponieważ przeżywanie cudzego bólu jest wyczerpujące i prowadzi do wypalenia. Kwestię tę bada się w buddyjskim piśmiennictwie poświęconym moralności. Zastanówmy się nad życiem bodhisattwy, osoby oświeconej, która ślubuje, że nie wkroczy w stan nirwany, decydując się zamiast tego pozostać w normalnym cyklu życia i śmierci i pomagać masom. Jak ma żyć bodhisattwa? W Consequences of Compassion (Konsekwencjach współczucia, 2009) Charles Goodman zauważa rozróżnienie w buddyjskich tekstach między „współczuciem sentymentalnym”, które odpowiada empatii, a „wielkim współczuciem”, które obejmuje miłość do innych bez empatycznego przywiązania czy cierpienia. Współczucia sentymentalnego należy unikać, gdyż „wyczerpuje bodhisattwę”. Goodman broni wielkiego współczucia, które cechuje większy dystans i powściągliwość i które może być kultywowane bez końca.\nRozróżnienie to zyskało pewne wsparcie ze strony wspólnej pracy Tanii Singer, psycholożki i neurobiolożki, oraz Matthieu Ricarda, buddyjskiego mnicha, eksperta w zakresie medytacji, który wcześniej był także naukowcem. W serii badań z użyciem obrazowania pracy mózgu za pomocą fMRI [funkcjonalnego obrazowania magnetyczno-rezonansowego, przyp. tłum.], poproszono Ricarda, aby wchodził w stan różnych typów medytacji współczucia ukierunkowanej na cierpiących ludzi. Ku zaskoczeniu badaczy, owe stany medytacyjne nie pobudzały obszarów mózgu, które są zazwyczaj aktywowane przez osoby niemedytujące, kiedy myślą o cudzym bólu. Ricard opisał swoje doświadczenie medytacyjne jako „ciepły, pozytywny stan związany z silną prospołeczną motywacją”.\nNastępnie został poproszony o wprowadzenie się w stan empatii, a podczas gdy to robił, obrazowano pracę jego mózgu. Tym razem pobudzone zostały odpowiednie obwody związane z cierpieniem empatycznym. „Empatyczny współudział w cierpieniu – stwierdził Ricard – bardzo szybko stał się dla mnie nie do zniesienia i czułem się emocjonalnie wyczerpany, bardzo podobnie jak w przypadku uczucia wypalenia”.\nPodobny kontrast można dostrzec w eksperymentach prowadzonych przez Singer i jej współpracowników, w których ludzie albo są poddawani treningowi empatii skupiającemu się na zdolności doświadczania cierpienia innych, albo treningowi współczucia, w którym badani są szkoleni, aby reagować na cierpienie uczuciami ciepła i troski. Zgodnie z wynikami Singer, pośród osób badanych, które przeszły trening empatii, „afekt negatywny wzrósł zarówno w reakcji na ludzi cierpiących, jak i nawet wobec ludzi w sytua- cjach życia codziennego. (…) wyniki te podkreślają przekonanie, że wchodzenie w stan empatycznego rezonansu jest wysoce awersyjnym doświadczeniem i, jako takie, może być czynnikiem ryzyka wypalenia”. Trening współczucia – który nie wymaga empatycznego pobudzenia w reakcji na postrzegane cierpienie innych – był bardziej efektywny i prowadził zarówno do wyższego poziomu emocji pozytywnych, jak i do większego altruizmu.\nW ten sposób dochodzimy do celów empatii. Kiedy piszę te słowa, mój starszy krewny, który ma raka, chodzi tam i z powrotem do szpitali i centrów rehabilitacyjnych. Widziałem jego interakcje z lekarzami i dowiedziałem się, co o nich myśli. Ceni lekarzy, którzy poświęcają czas, by go wysłuchać i wyrobić sobie zdanie na temat jego sytuacji; tego rodzaju empatia poznawcza jest dla niego korzystna. Empatia emocjonalna jest jednak bardziej skomplikowana. Najwięcej zyskuje w kontakcie z lekarzami, którzy nie czują się jak on, którzy są spokojni, kiedy on jest pełen lęku, pewni siebie, kiedy on ma wątpliwości. Ponadto szczególnie docenia on pewne dobre cechy charakteru, które bezpośrednio mają niewiele wspólnego z empatią, cechy, takie jak: kompetencja, szczerość, profesjonalizm i szacunek.\nLeslie Jamison podnosi podobną kwestię w swojej nowej kolekcji esejów The Empathy Exams (Egzaminy z empatii). Jamison była kiedyś aktorką medyczną – udawała objawy chorób dla studentów medycyny, którzy diagnozowali ją w ramach swojej nauki. Oceniała również ich umiejętności. Najważniejszą pozycją na jej liście kontrolnej był numer 31: „Wyraził empatię wobec mojej sytuacji / mojego problemu”. Gdy omawia swoje prawdziwe doświadczenia z lekarzami, ocenia jednak empatię z mieszanymi uczuciami. Spotkała się np. z lekarzem, który był chłodny i nieczuły na jej obawy, co sprawiło jej ból. Jest jednak wdzięczna innemu, który zachował uspokajający dystans i obiektywność: „Nie potrzebowałam, żeby był moją matką – nawet przez dzień – potrzebowałam tylko, żeby wiedział, co robi – jak pisze. – Jego spokój nie sprawił, że czułam się opuszczona – sprawił, że czułam się bezpieczna. (…) Potrzebowałam, żeby patrząc na niego, widzieć przeciwieństwo mojego strachu, a nie jego echo”.\nRozważmy też przyjaźń i miłość. „Kojące słowa” Hanny, jej „dźwięki wyrażające pocieszenie i troskę” i odzwierciedlanie uczuć innych opisują, jak pewien typ terapeuty traktuje klienta albo jak pewien typ rodzica traktuje niespokojne małe dziecko. Nie tak jednak działa zazwyczaj przyjaźń. Przyjaźń jest zakorzeniona w symetrii i równości, wspólnych przedsięwzięciach, dokuczaniu i żartach oraz plotkach, a każda z tych rzeczy jest nieobecna w relacji terapeutycznej. Chociaż mógłbym odnieść korzyści z terapii prowadzonej przez przyjaciela, gdybym czuł się głęboko zmartwiony lub przygnębiony, nie chciałbym, ogólnie rzecz biorąc, aby moi przyjaciele traktowali mnie jak cierpiącego pacjenta, miękko szepcząc słowa otuchy, kiedy wykryją, że jestem nie w humorze. Pytanie Hanny – „Mówisz trochę smutno. Co się zdarzyło, że masz zły humor?” – jest przykładem tego, co Jamison ma na myśli, kiedy mówi, że „empatia jest zawsze w niebezpiecznym położeniu między darem i wtargnięciem”.\nJeśli pominiemy skrajności, to czy bardziej empatyczni ludzie są lepszymi przyjaciółmi i partnerami? O ile mi wiadomo, nigdy tego nie badano. Z pewnością chcemy, aby nasi przyjaciele nas rozumieli i się o nas troszczyli. Byłoby niepokojące, gdyby ktoś, kogo kocham, nigdy nie wzdrygnął się w obliczu mojego cierpienia albo nie rozpromienił się w reakcji na moją radość. Nie jest tak wszakże dlatego, że chcę, aby odzwierciedlali oni moje uczucia; chodzi raczej o to, że jeśli mnie kochają, to powinni się martwić moimi nieszczęściami i cieszyć się, kiedy powodzi mi się dobrze. Z czysto egoistycznego punktu widzenia mogę nie chcieć ich empatycznej reakcji, zwłaszcza gdy jestem przygnębiony. Wolałbym, żeby na moją panikę reagowali spokojem, a na mój smutek odpowiadali dobrą myślą. Jak o przyjaźni mawiał Cyceron – choć równie dobrze mógł mówić o bliskich relacjach w ogóle – „zwiększa [ona] szczęście i zmniejsza niedolę, podwajając naszą radość i redukując nasze zmartwienia”.\nKiedy myślimy o osobach z przeciwnego bieguna, który Baron-Cohen opisałby jako poziom 0 empatii, naturalnie, myślimy o psychopatach, socjopatach lub antyspołecznych czy psychopatycznych typach osobowości (tych terminów używa się zazwyczaj wymiennie). Psychopaci są w kulturze popularnej utożsamiani z wcieleniem zła. Określenie to może opisywać każdego, od drapieżnych prezesów, przez bezwzględnych polityków, po morderców-kanibali, takich jak Jeffrey Dahmer lub fikcyjny Hannibal Lecter.\nIstnieje standardowy test na psychopatię opracowany przez psychologa Roberta Hare’a. Stosuje się go w celu podejmowania decyzji prawnych dotyczących przestępców, łącznie z tym, czy powinni zostać osadzeni w więzieniu dożywotnio, a ponadto wykorzystują go psycholodzy eksperymentalni, którzy badają za jego pomocą studentów pierwszych lat, aby sprawdzić, jak ich wyniki odnoszą się np. do postaw wobec przemocy seksualnej i ich sposobu rozumowania moralnego. Jeśli lubicie tego typu rzeczy, możecie przystąpić do tego testu online, oceniając siebie pod względem takich cech, jak „łatwość wypowiadania się / powierzchowny urok” i „rozwiązłość seksualna”.\nDla wielu ludzi najważniejszą pozycją jest „bezwzględność / brak empatii”. Wiele popularnych omówień psychopatii, jak np. The Psychopath Test (Test na psychopatę), bestseller Jona Ronsona z 2011 r., dostrzega w braku empatii podstawowy ubytek w psychopatii. To w tym miejscu empatia kognitywna i emocjonalna się rozchodzą, ponieważ wielu ludzi, u których zdiagnozowano psychopatię, doskonale radzi sobie z czytaniem w myślach innych. Właśnie to pozwala im być tak wprawnymi manipulatorami, oszustami i uwodzicielami. Uważa się jednak, że część emocjonalna jest nieobecna – nie mogą oni odczuwać cudzego bólu – i to dlatego psychopaci są tak strasznymi ludźmi.\nTak może wyglądać popularny obraz, ale prawda jest bardziej skomplikowana. Dlatego że – na co zwrócił uwagę filozof Jesse Prinz – psychopaci cierpią z powodu stępienia prawie wszystkich reakcji emocjonalnych, nie tylko empatii. To ogólne osłabienie odczuwania – albo „płytki afekt” – jest jednym z kryteriów na liście kontrolnej. Zaobserwował je Harvey Cleckley w The Mask of Sanity (Masce zdrowia psychicznego), książce z 1941 r., w której znalazł się pierwszy kliniczny opis psychopatii: „Rozdrażnienie, złość, szybkie i nietrwałe przebłyski quasi-uczuć, irytujące rozżalenie, płytkie nastroje rozczulania się nad sobą, infantylne postawy próżności oraz absurdalne i pretensjonalne pozy oburzenia – wszystko to pozostaje w obrębie jego skali emocjonalnej i swobodnie wybrzmiewa, kiedy igrają z nim okoliczności codziennego życia. Dojrzały, autentyczny gniew, rzeczywiste czy konsekwentne oburzenie, szczery, trwały smutek, utrzymująca się duma, głęboka radość i prawdziwa rozpacz to reakcje, których w tej skali próżno szukać”.\nNie jest zatem jasne, czy deficyt empatii jest istotą psychopatii, czy też jest to raczej tylko jeden z aspektów bardziej ogólnego problemu. Można badać tę kwestię, patrząc na to, jak dobrze wyniki z pozycji bezwzględność / brak empatii i niektóre powiązane z nią elementy korelują ze złym zachowaniem w przyszłości. W obszernym przeglądzie literatury psycholożka Jennifer Skeem i jej współpracownicy zauważają, że elementy te są słabymi czynnikami prognostycznymi przemocy i zachowań przestępczych. Tym, co sprawia, że test na psychopatię ma jakąkolwiek siłę predykcyjną, jest fakt, że ocenia on złe zachowanie z przeszłości – przestępczość nieletnich, kryminalną wszechstronność, pasożytniczy styl życia itd. – a także takie czynniki jak brak zahamowań i słaba kontrola impulsów. Ujmując to w inny sposób, można by usunąć ze skali pytanie o empatię, a byłaby ona niemal równie dobrym narzędziem rozpoznawania psychopatów.\nA co z agresywnym zachowaniem w bardziej ogólnym sensie? Czy bardziej agresywni ludzie są mniej empatyczni? Nawet ja, sceptyk, wyobrażałbym sobie, że istnieje jakiś istotny związek między empatią a agresją, ponieważ dla kogoś z dużą dozą empatii byłoby prawdopodobnie nieprzyjemne sprawianie innym bólu. Ostatni przegląd podsumowujący dane ze wszystkich dostępnych badań związku między empatią a agresją dochodzi jednak do innych wniosków. Autorzy artykułu The (non) relation between empathy and aggression: Surprising results from a meta-analysis ([Nie]zależność empatii od agresji: Zaskakujące wyniki metaanalizy) donoszą, że tylko 1% różnic w zakresie agresji można wytłumaczyć, odwołując się do empatii. Oznacza to, że jeśli chcemy przewidzieć, jak bardzo ktoś jest agresywny, a mamy dostęp do ogromnej ilości informacji o tej osobie, w tym do wywiadów psychiatrycznych, tradycyjnych testów pisemnych, rejestru kryminalnego i skanów mózgu, ostatnią rzeczą, jaką zdecydowalibyśmy zawracać sobie głowę, byłyby badania poziomu jej empatii.\nWreszcie możliwym rozstrzygającym sprawdzianem teorii o tym, że osoby o niskim poziomie empatii są złe, byłoby badanie grupy ludzi, którym brakuje empatii, ale ponadto brakuje im innych cech powiązanych z psychopatią. Takie osoby istnieją. Baron-Cohen zauważa, że ludzie z zespołem Aspergera i autyzmem mają zazwyczaj niski poziom empatii poznawczej – zrozumienie innych umysłów przychodzi im z trudem – i mają też niski poziom empatii emocjonalnej. (Jak w przypadku psychopatów istnieją pewne kontrowersje na temat tego, czy są oni niezdolni do empatii, czy też decydują się jej nie stosować). Pomimo deficytu empatii tacy ludzie nie wykazują skłonności do wykorzystywania innych i do przemocy. W rzeczywistości często mają silne kodeksy moralne i jest bardziej prawdopodobne, że będą ofiarami okrucieństwa niż jego sprawcami.\nCzy chcę przez to powiedzieć, że empatia jest nieistotna lub że wpływa destrukcyjnie na to, jak traktujemy ludzi wokół nas? Byłby to zbyt mocny wniosek. Istnieje wiele badań dotyczących różnic indywidualnych w zakresie poziomów empatii i korelujących te poziomy z zachowaniem w świecie rzeczywistym, takim jak chęć pomocy komuś w potrzebie. Wiele z tych badań przeprowadzono marnie. Często mierzą one empatię za pomocą kwestionariuszy samooceny, nie wiadomo zatem, czy ocenia się rzeczywistą empatię w odróżnieniu od stopnia, do jakiego ludzie uważają siebie albo chcą, by uważano ich za empatycznych. Co więcej, osoby, które pomagają innym częściej, mogą zakładać, że są empatyczne, ponieważ ludzie często dokonują sądów na swój temat, wyciągając wnioski z własnego zachowania.\nNiemniej jednak istnieją pewne dowody, że bycie bardziej empatycznym wpływa na to, jakie jest prawdopodobieństwo, że dana osoba udzieli pomocy w pewnych okolicznościach. Ten związek jest często słaby i nie we wszystkich badaniach go znaleziono. Mimo to, biorąc pod uwagę wyniki badań laboratoryjnych wskazujące, że wzbudzanie empatii zwiększa prawdopodobieństwo zachowań altruistycznych, błędem byłoby zlekceważyć rolę empatii w naszym życiu moralnym.\nWiemy wszakże, że wysoki poziom empatii nie czyni nikogo dobrą osobą i że jej niski poziom nie czyni nikogo osobą złą. Bycie dobrą osobą prawdopodobnie jest bardziej związane ze zdystansowanymi uczuciami współczucia i życzliwości, a także z inteligencją, samokontrolą i poczuciem sprawiedliwości. Bycie złą osobą ma więcej wspólnego z brakiem szacunku dla innych i niezdolnością do kontrolowania swoich pragnień.\nIle empatii chcielibyśmy w takim razie u siebie, naszych dzieci, naszych przyjaciół i w naszym społeczeństwie? Jeśli chce się odpowiedzieć na to pytanie, warto pomyśleć o zgoła innej reakcji emocjonalnej – gniewie.\nEmpatia i gniew mają z sobą wiele wspólnego. Pojawiają się we wczesnym dzieciństwie i istnieją w każdej ludzkiej kulturze. Są obecne u innych naczelnych, np. u szympansów. Są reakcjami społecznymi. W przeciwieństwie do takich emocji jak strach i wstręt, które są często wywoływane przez doświadczenia i byty nieożywione, empatia i gniew są nastawione przede wszystkim w kierunku innych osób. I są reakcjami moralnymi. Utożsamienie się, które towarzyszy empatii, może zmotywować do życzliwego zachowania wobec innych; gniew jest często reakcją na postrzeganą niesprawiedliwość, okrucieństwo i inne niemoralne czyny.\nW tekstach buddyjskich wobec gniewu jest jeszcze więcej sceptycyzmu niż wobec empatii. Jest on postrzegany jako destrukcyjny dla jednostki i dla świata w ogóle. To istotne zagadnienie. Gdybym jednak mógł z góry określić życie emocjonalne mojego dziecka, nie pominąłbym zdolności do gniewu. Emocjonalna siła gniewu może chronić nas i tych, którym jesteśmy bliscy, od bycia wykorzystywanymi i od padania ofiarą zachowań drapieżnych. Ktoś, kto nigdy nie mógłby się rozgniewać, byłby ofiarą idealną. Gniew może być także bodźcem do moralnego zachowania w bardziej ogólnym sensie; wielu wspaniałych moralnych bohaterów – np. Martin Luther King jun. – to osoby pozwalające sobie na gniew wobec sytuacji, wobec których inni byli obojętni.\nMartwię się jednak o irracjonalne, arbitralne i autodestrukcyjne aspekty gniewu, dlatego nie chciałbym, aby moje dziecko miało go zbyt wiele. Zadbałbym ponadto o dodanie obfitej ilości inteligencji, troski o innych i samokontroli. Chciałbym mieć pewność, że gniew jest modyfikowany, kształtowany i ukierunkowywany przez racjonalny namysł. Czasami pobudzałby do działania, lecz byłby podporządkowany zdolności do racjonalnego myślenia i współczucia. Gdybyśmy wszyscy byli zbudowani w ten sposób, gdybyśmy wszyscy potrafili umieścić gniew tam, gdzie jego miejsce, żylibyśmy w bardziej życzliwym i lepszym świecie.\nI tak powinniśmy myśleć także o empatii.\n Wydanie polskie: Teoria zła. O empatii i genezie okrucieństwa, Sopot 2014 – fragment oddany tu w tłumaczeniu własnym znajduje się na stronach 40–41. (przyp. tłum.).\nProf. psychologii i kognitywistyki na Uniwersytecie Yale, jego badania dotyczą m.in. moralności dzieci i sposobów rozwijania intuicji odpowiedzialności moralnej; ostatnio opublikował Just Babies: The Origins of Good and Evil (2013) oraz How Pleasure Works: The New Science of Why We Like What We Like (2010).


Coco (Ziemia) | Fairy Tail Wiki | Fandom\nZalążki artykułów, Postacie, Kobiety, Postacie tylko z Anime\nCoco jest ziemskim odpowiednikiem Coco i członkiem Korpusu Legionu Kościoła Zentopii. Wykorzystuje Magię Atletyki.\nCoco jest niską dziewczyną z długimi brązowymi włosami które są splecione w warkocz i spięte dużą, niebieską kulą. Jej policzki są zazwyczaj zaczerwienione, do tego ma pso-podobny nos i uśmiech co nadaje jej wygląd słodkiego zwierzaczka. W odróżnieniu do swojego edolańskiego odpowiednika Coco jest bardziej dojrzała i rozwinięta.\nWkłada parę ciemnozielonych rajstop schowanych pod kolorową sukienką. Góra i rękawy są białe, a kołnierz i mankiety - niebieskie. Od jej klatki piersiowej w dół staje się ona bardziej kolorowa. Na nogach nosi parę czerwonych sandałów.\nCoco początkowo nie przypomina swojego edoliańskiego odpowiednika. Atakuje przeciwników z okrucieństwem i precyzją. Wydaje się być bardzo dumna ze swoich umiejętności. Po wypełnieniu trudnego wyzwania otwarcie krzyczy ocenę swojej wydajności, zawsze jest ona powyżej 8 na 10 punktów.\nPomimo swojej trudnej osobowości, Coco wydaje się dosyć naiwna. Widać to zwłaszcza gdy Michelle i Lucy udaje się ją zmylić. Obie dziewczyny podawały się za Lucy Heartfilię, powodując zamęt w głowie Coco.\nW przeciwieństwie do swojego edoliańskiego odpowiednika Coco nienawidzi kotów.\nUwaga: Wydarzenia, które miały miejsce w tej sadze wydarzyły się tylko w anime i nie są kanonem.\nPewnego dnia Coco w towarzystwie Sugarboy'a i Mary Hughes składa wizytę gildii Fairy Tail. Zostaje natychmiast rozpoznana przez Pantherlily'ego, który myli ją z\nPantherlily zaatakowany przez Coco.\njej odpowiednikiem z Edolas a ona prosi go ze złością aby nie odnosił się do niej w sposób, jakby ją dobrze znał. Wraz z resztą grupy żąda wydania Lucy Heartfili. Gdy gildia odmawia Coco używa swojej magii i atakuje Macao Conbolt'a. Wakaba i Romeo próbują mu pomóc, ale Coco jest w stanie łatwo ominąć ich ataki stojąc na dachu gildii przez co członkowie Fairy Tail z obawy przed zniszczeniem budynku zaprzestają atakowania jej. Kiedy członkowie Fairy Tail powodują zamieszanie mające na celu umożliwienie ucieczki Lucy i Michelle, Coco rusza za nimi. Po odnalezieniu obu dziewcząt Coco rusza w ich stronę nakazując prawdziwej Lucy Heartfilii spokojne podejście do niej. Jednak gdy Michelle i Lucy używają przeciwko\nCoco zmylona przez Michelle i Lucy.\nniej gry słownej Coco staje się rozkojarzona co umożliwia dziewczynom ucieczkę. Podczas gdy pozostała trójka nadal poszukuje Lucy Heartfilii i Michelle Lobster Coco atakuje Pantherlily'ego, Carlę i Wendy. Pantherlily jest zaniepokojony widząc, jak Coco robi okrutne i niebezpieczne rzeczy. Mówi to otwarcie, ale Coco ze złością prosi go, aby w końcu dał jej spokój.\nCoco za pomocą swojej magi otacza Wendy, Carlę i Pantherlily'ego. Później angażuje się w walkę z Pantherlily'm aby ustalić miejsce położenia Lucy. Kidy widzi sygnał świetlny informujący o tym że część zegara została zdobyta natychmiast biegnie w jego kierunku. Później ucieka do Kościoła Zentopia wraz z Byro, Sugarboy'em i Mary.\nCoco współpracuje z Danem Straight'em w celu odnalezienia jednej z części Zegara Nieskończoności i spotyka na swojej drodze grupę Lucy na najniższym poziomie Najświętszego Cmentarza. Kiedy ona i dan spotykają dziewczynę widzą że nie odnaleźli oni jeszcze brakującej części\nCoco obserwuje walkę Dana.\nzegara. Coco z irytacją upomina Dana i odpowiedzialności jaka na niego spływa, bo chłopak zamiast szukać brakującej części zaczyna flirtować z Lucy. Później gdy Dan za pomocą swojej lancy wyolbrzymia rozmiary Happy'ego prosi kota aby ten przestał niszczyć ruiny Cmenatarza. Gdy Happy wraca so wsoich naturalnych rozmiarów, Natsu i Dan rozpoczynają walkę a Michelle, Lucy i Romeo uciekają. Coco podąża za nimi. Zostaje zaatakowana przez płomienie Romeo, których z łatwością unika jednak zostaje uwięziona wraz z pozostałymi gdy Lucy przez przypadek aktywuje pułapkę. Chociaż\nCoco ratuje Lucy.\npoczątkowo jest niezdecydowana, po chwili przyjmuje pomoc Lucy jednak obie wpadają do sali niżej oddzielając się od innych. Lucy po raz kolejny uruchamia pułapkę, jednak Coco w porę pojawia się i ratuje ją z opresji. Gdy Lucy pyta ją, dlaczego to zrobiła, ta odpowiada jej że po prostu spłaca swój dług.\nLucy zwraca uwagę na podobieństwa między Coco i jej edoliańskim odpowiednikiem, ale Coco mówi szybko że znacznie się różnią, a ona sama nigdy nie zaprzyjaźniłaby się z kimś takim jak Lucy. Ich dyskusja kończy się w momencie kiedy trafiają na ślepy zaułek. Coco stara się znaleźć ukryty przełącznik na posągu, ale zamiast tego uruchamia tylko kolejną pułapkę. Kiedy Coco budzi się zauważa że Lucy i jej kompanów już nie ma ale dostrzega że dziewczyna przed odejściem musiała opatrzyć jej zranioną nogę.\nCoco wraca do centralnej części cmentarza i zauważa Dana i magów Fairy Tail. Gdy Dan kończy opowiadać swoją historię Michelle zastanawia się, gdzie poszła Coco. Happy stwierdza, że uciekła, a Romeo, że go to nie obchodzi ponieważ jest wrogiem. Lucy mówi jednak że w głębi duszy jest ona szczera i miła oraz ma dobre serce. Coco podsłuchuje tą wymianę zdań i stwierdza że nie będzie atakowała Lucy, nawet gdyby miała złamać rozkazy Legionu. Widzi jak Lucy przyzywa Pannę, a gdy słyszy jak Panna zwraca się do niej "Księżniczko" zaczyna wierzyć w to że Lucy naprawdę nią jest co wyjaśniałoby jej olśniewającą urodę.\nCoco zdaje się być nieświadoma tego, że za jej plecami stoi Kanaloa. Nie zauważa że próbuje ona ją zaatakować. Na szczęście Lucy widząca wszystko w porę przybywa i\nLucy ratuje Coco\nratuje przerażoną dziewczynę mówiąc, że Legioniści nie powinni odbierać życia sobie, ani komukolwiek innemu. Obserwuje walkę pomiędzy Natsu a Byro. Podczas jej trwania zastanawia się czy ktoś taki jak Natsu rzeczywiście może być wrogiem Kościoła Zentopii i czy Byro kiedykolwiek używał magii defensywnej, na co Dan jej odpowiada. Kiedy Byro próbuje\nCoco ratuje Fairy Tail przed Byro.\nzniszczyć Fairy Tail za pomocą Boskiej Strzały Coco wychodzi z cienia i powoduje że atak Byro pędzi pod innym kątem, oszczędzając magów. Gdy Byro pyta dlaczego zdradziła ona odpowiada że Kościół Zentopia nie powinien krzywdzić niewinnych dodając że główną prawdą Kościoła jest sprawiedliwość. To zaskoczyła Byro który próbuje ją zaatakować, jednak Coco zostaje uratowana dzięki przybyciu Erzy Scarlet i pozostałych. Nagle wszystkie części łączą się, tworząc Zegar Nieskończoności a ona widzi, jak pojawia się nowa grupa.\nPrzedstawiają się oni jako Odrodzone Oración Seis po czym atakują ją, Byro i Fairy Tail. Coco jest świadkiem jak Dan wykonuje krok do przodu zakochując się w Angeli jednak jest przerażona widząc jak został przez nią znokautowany. Później zostają zaatakowani przez Angel która używa swojej Anielskiej Magii. Następnie, Coco zostaje doprowadzona do więzienia Zentopii za "zdradę" Legionu. Płacze ona w chusteczkę mówiąc, że jest wystraszona co prowadzi do tego, że Lapointe podchodzi do niej i pyta, czy jest gotowa ponieść konsekwencje. Ona mówi że mogą z nią zrobić co chcą, a ona nie będzie miała o to do nich żalu.\nMagia Atletyki: Coco używa Magii Atlety która została zakazana w Fiore zważywszy na to, iż wiele ludzi zostaje rannych gdy magia ta zostaje używana. Pomimo wszystko Coco wydaje się zaprawiona w tej sztuce magicznej, z łatwością i gracją uniknąć ataków przeciwników, ale także zwinnie zaatakować używając serii kopnięć bądź uderzeń. Magia ta daje Coco wiele możliwości.\nWydaje się, że używa pary sandałów dzięki którym zwiększa swoją szybkość ruchu.\nZwiększona Szybkość: Prędkość ruchu Coco zostaje znacznie zwiększona. Dzięki tej umiejętności Coco potrafi szybko i skutecznie zaatakować przeciwnika\nWalka wręcz: Podczas bitwy z Fairy Tail Coco wykazała umiejętności walki wręcz\nCoco, w przeciwieństwie do swojego Edoliańskiego odpowiednika, nienawidzi kotów.


Młodzi ludzie, stojący przed wyborem swojej dalszej drogi życiowej, mają twardy orzech do zgryzienia. Rynek pracy zmienia się dość dynamicznie i to, czego nauczą się w ciągu pięciu najbliższych lat na studiach, po ich ukończeniu może okazać się nieadekwatne do zapotrzebowania wśród przedsiębiorców. Które z zawodów mają deficyt pracowników i dają gwarancję zatrudnienia?\nPo silnej tendencji z strony rządu do likwidacji szkół zawodowych i rozwijaniu kolejnych kierunków na uczelniach wyższych okazało się, że brakuje rąk do pracy w zawodach technicznych. Absolwenci uniwersytetów nie mają ani kwalifikacji, ani chęci, aby zatrudnić się do pracy fizycznej. Współcześnie brakuje jednak nie osób mogących pochwalić się dyplomem wyższej uczelni, lecz właśnie specjalistów chociażby z zakresu hydrauliki. Ktoś w końcu musi montować nam w domach urządzenia sanitarne, a często sami tego zwyczajnie nie potrafimy. Jeśli chcesz zorientować się o aktualnej sytuacji na rynku pracy, możesz wejść na stronę internetową http://www.lento.pl/praca/.\nZ roku na rok zwiększa się potrzeba Polaków do mieszkania w ładnych i stylowo urządzonych domach. W miarę swoich finansowych możliwości rodacy remontują łazienki, kuchnie i pokoje. Sami często nie potrafią równo i solidnie ułożyć płytek w łazience, wykonać sufitu podwieszanego czy ułożyć paneli. Wtedy muszą zwrócić się o pomoc do fachowców. Uczciwy specjalista jest w stanie dziś zarobić naprawdę godziwe pieniądze.\nZawody oparte na pracy fizycznej nie wyczerpują oczywiście zapotrzebowania na specjalistów w Polsce. Żadna firma ani spółka nie może istnieć bez księgowego, którego cechuje doskonała znajomość prawa podatkowego i zmian wchodzących w życie. W przypadku tego zawodu zdecydowanie warto ukończyć studia, na przykład na kierunku finanse i rachunkowość. Księgowi mogą prowadzić własną działalność gospodarczą lub też pracować dla innych podmiotów, na przykład biur rachunkowych. Oferty pracy w tym zawodzie, ale też w innych, można znaleźć na stronie http://warszawa.lento.pl/praca/.\nPrzedstawiciel handlowy i sprzedawca\nZdecydowana część rynku jest zdominowana przez sektor usługowo-handlowy. Nie dziwi więc fakt, że w Polsce brakuje rąk do pracy w galeriach handlowych, w punktach gastronomicznych i w różnego rodzaju sklepach. Na rynku widać też duże zapotrzebowanie na przedstawicieli handlowych, którzy często negocjują warunki współpracy producentów ze sklepami wielkopowierzchniowymi. Więcej ofert pracy w tym sektorze można znaleźć na portalu http://gdansk.lento.pl/praca/.


Dziady, Lalka i Herbert\nData publikacji: 2016-05-04 12:46\nRozprawka w oparciu o "Dziady, część IV" A. Mickiewicza, sporo pytań dotyczących "Lalki" B. Prusa oraz "Dałem słowo" Z. Herberta do analizy. Tak w ogólnym zarysie wyglądał egzamin z języka polskiego podczas rozpoczętej w środę Matury.\nUczniowie z IX Liceum Ogólnokształcącego w Szczecinie po wyjściu z sali byli w dobrych nastrojach. - Spodziewaliśmy się, że mogą być "Dziady", ale raczej część trzecia, niż czwarta. Mimo to poradziliśmy sobie bez problemu - powiedziała maturzystka z "dziewiątki" Justyna Ceniuch.\nTemat głównej pracy brzmiał: "Czy warto kochać, jeśli miłość niesie za sobą cierpienie?". Uczniowie mieli za zadanie napisać ją w oparciu o zacytowany w arkuszu fragment "Dziadów" oraz inne utwory literatury. Mimo, że jest rok Henryka Sienkiewicza, nie było pytań o jego twórczość, co trochę zdziwiło maturzystów. Były natomiast zadania w oparciu o powieść innego pozytywisty - "Lalkę" Bolesława Prusa.\nWiele osób zaskoczył wiersz z ostatniego tomiku Zbigniewa Herberta z 2004 r. "Dałem słowo". Uczennice z klasy humanistycznej IX LO przyznały, że jego interpretacja i analiza nie była trudna, gdyż zawierał on typowe wątki etyki herbertowskiej, znane z "Przesłania Pana Cogito". Dziewczyny zadeklarowały zdawanie egzaminu z języka polskiego na poziomie rozszerzonym.\nMaturzyści mieli ponadto za zadanie odpowiedzieć na pytania dotyczące nowego zjawiska językowego, jakim jest język w internecie.\nW czwartek maturzystów czeka obowiązkowy egzamin z matematyki. W piątek zaś z języka angielskiego.\nNa zdjęciu: Matura'2016 w IX Liceum Ogólnokształcącym w Szczecinie\n!ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ Z PIERWSZEGO DNIA MATURY\nCzas najwyzszy "unowoczesnic" Matury...\nA ta Lalka z tymi Dziadami, to "przesladuje" juz Maturzystow.... chyba ponad 45 lat ??


Cardione - Jak Działa? Kiedy Efekty? Skład, Cena, Apteka\nin Porady , Zdrowie by Joanna Rzeszowska\nNadciśnienie tętnicze tuż po hipercholesterolemii stanowi drugi czynnik ryzyka powstawania chorób sercowo-naczyniowych. Przeprowadzone badania obrazują, że aż 32 proc. dorosłych Polaków ma problemy ze zbyt wysokim ciśnieniem tętniczym krwi. Z roku na rok zwiększa się świadomość populacji dotycząca powikłań związanych z nadciśnieniem, wobec tego większa część z tych osób podjęła leczenie nadciśnienia.\nCzy nowy na rynku preparat Cardione jest skuteczny? Czy jest bezpieczny? Przeczytacie o nim poniżej.\nCardione jest naturalnym produktem wpływającym na regulowanie ciśnienia tętniczego krwi. Kapsułki stworzono w oparciu o bioorganiczne składniki, ziołowe, które wykazują silne działanie obniżające ciśnienie krwi i poprawiające pracę serca i całego układu krążenia. Ten suplement diety został przebadany pod kątem skuteczności działania i bezpieczeństwa. Jak podaje producent suplement uzyskał rekomendację Narodowego Instytutu Zdrowia.\nStrona Producenta Cardione\nCzy Cardione działa?\nNa oficjalnej stronie twórcy preparatu Cardione czytamy o jego 3 etapowym działaniu.\nChodzi o to, że kapsułki w 3 różnych etapach stosowania ich powodują inne efekty a ostatecznie rozwiązują źródło problemu. Nie jest to suplement, który ma tylko zamaskować istniejące objawy nadciśnienia, ten ma skutecznie z nim walczyć.\nW pierwszym etapie przyjmowania kapsułek organizm zaczyna regulować ciśnienie krwi. Ciśnienie zostanie wyregulowane do fizjologicznej normy każdego człowieka.\n2. W drugim etapie stosowania kuracji krew krążąca po organizmie odzyskuje naturalną lepkość, poprawiona ma być praca układu krwionośnego, tętno powinno się unormować oraz przeciwdziała przerostom naczyń krwionośnych.\n3. Na ostatnim etapie kontynuowania terapii organizm ma być objęty ochroną przed tworzeniem się zmian miażdżycowych oraz rozwojem chorób wieńcowych. Skutecznie chronić ma także przed wystąpieniem udaru mózgu lub zawału mięśnia sercowego.\nDodatkowym atutem stosowania suplementu Cardione jest uzyskanie lepszego samopoczucia, dotlenienia wszystkich tkanek organizmu, obniżenie poziomu „złego” cholesterolu, poprawa koncentracji i witalności.\nPrzed czym chroni Cardione?\nRegularne przyjmowanie Cardione – według twórcy kapsułek oraz specjalistów, którzy rekomendują jego stosowanie – chroni organizm przed poważnymi komplikacjami zdrowotnymi i chorobami układu krążenia takimi jak: niewydolność mięśnia sercowego, zaburzenia erekcji, cukrzyca, udar mózgu, choroba niedokrwienna serca, pogorszenie lub utrata wzroku, niewydolność nerek.\nKto znajduje się w grupie ryzyka zachorowania na nadciśnienie tętnicze?\nWśród osób, które znajdują się w grupie ryzyka zachorowania na nadciśnienie tętnicze krwi pojawiają się co raz to młodsze osoby. Już w wieku 35 lat wśórd ludzi prowadzących niezdrowy styl życia diagnozuje się nadciśnienie tętnicze.\nJeśli niezdrowo się odżywiasz, jesz dużo przetworzonej żywności, w twojej diecie brakuje warzyw i owoców koniecznie to zmień.\nAby skutecznie przeciwdziałać rozwojowi nadciśnienia tętniczego wprowadź do swojego obecnego stylu życia kilka drobnych zmian – zacznij uprawiać sport, więcej się ruszać, spędzaj aktywnie czas. Nadwaga powoduje, że także znajdujesz się w grupie zwiększonego ryzyka\nPamiętaj, że jeśli ktoś w twojej rodzinie chorował na nadciśnienie tętnicze ważne jest abyś zadbał o profilaktykę. Możesz stosować suplement diety Cardione – polecany przez specjalistów kardiologów oraz koniecznie regularnie dokonuj pomiarów ciśnienia tętniczego w domowym zaciszu.\nPomiar ciśnienia tętniczego krwi to jedno z najczęściej samodzielnie wykonywanych badań. Należy jednak wiedzieć jak zrobić to prawidło by nie popełniać błędów.\nW tym celu najlepiej użyć ciśnieniomierza automatycznego. Wystarczy nacisnąć odpowiedni przycisk i zostanie wykonany pomiar, ponieważ ciśnieniomierz sam napełni rękaw, który należy założyć na ramię lub nadgarstek (zależne od rodzaju ciśnieniomierza). Wyniki ciśnienia krwi pojawią się na ekranie.\nCardione – ulotka\nW ulotce kapsułek Cardione znajdziemy informację o naturalnym i ziołowym składzie produktu, który w skuteczny sposób obniża i reguluje ciśnienie tętnicze krwi. Do tych aktywnych składników zaliczamy:\nKorzeń pokrzywy, który dzięki swoim właściwościom pomaga w wyrównaniu wartości ciśnienia tętniczego krwi, obniżenia poziomu cukru we krwi. Korzeń pokrzywy także znany jest z pozytywnych efektów jakie wywiera na cały układ krwionośny nie tylko na ciśnienie. Dodatkowo wspomaga pracę nerek.\nOlej z głogu wspomaga pracę układu sercowego i naczyniowego poprzez poprawę przepływu krwi w naczyniach żylnych. Skuteczny w leczeniu zaburzeń rytmu serca. Głóg ma także właściwości oczyszczające naczynia krwionośne. Wyciąg z głogu znajduje się też w kroplach Cardio Active.\nOmega -3 w głównej mierze pracuje nad unormowaniem ciśnienia tętniczego krwi. Ponadto wpływa pozytywnie na układ nerwowy poprawiając pracę mózgu. Omega -3 reguluje odpowiedni poziom cholesterolu we krwi i wzmacnia naczynia krwionośne.\nTiamina skutecznie opóźnia procesy starzenia się naczyń krwionośnych i poprawia wytrzymałość układu sercowo – naczyniowego.\nRyboflawina skutecznie niweluje napięcie nie tylko w naczyniach krwionośnych ale w całym organizmie i tym samym zmniejsza poziom odczuwanego lęku.\nCzy Cardione jest skuteczny?\nBadania kliniczne jakimi objęto kapsułki Cardione uzyskały pozytywne wyniki już w 2018 roku kiedy przebadano 221 osób w różnym wieku. W badaniach udział wzięły zarówno kobiety jak i mężczyźni. Obie grupy potwierdziły skuteczność suplementu.\nBadania kliniczne potwierdzają, że ta kuracja pozytywnie wpływa na funkcjonowanie całego układu krwionośnego, sercowego i naczyniowego.\n98% osób uzyskało stabilizację ciśnienia tętniczego na poziomie 130/80\n82% uczestników potwierdza ustąpienie gwałtownych skoków ciśnienia tętniczego krwi bez wyraźnego powodu\n97% badanych po 2 tygodniach kuracji deklaruje ustąpienie wszystkich objawów nadciśnienia tętniczego\nJak przyjmować Cardione?\nKapsułki Cardione należy przyjmować dwa razy w ciągu dnia. Najlepiej aby było to rano i wieczorem koniecznie przed spożyciem posiłku. Tabletki popić szklanką wody.\nNależy pamiętać, aby nie przyjmować większej niż zalecana dawka preparatu przez producenta.\nOpinie na temat kapsułek Cardione\nProdukt na rynku jest od 2018 roku. Od tego czasu w sieci znajdujemy sporo pozytywnych opinii na temat kapsułek Cardione. Poniżej przedstawiamy Państwu niektóre z nich:\n„Od kilku lat jestem na emeryturze. Zawsze byłem aktywnym człowiekiem, pracowałem tez fizycznie. Wobec tego myślałem, że jestem w dobrem formie. Aż pewnego dnia obudził mnie silny ból w klatce piersiowej. Przestraszyłem się i z samego rana poszedłem do lekarza. Okazało się, że moje serce i cały układ krążenia nie pracuje zbyt dobrze. Spowodowane to było nadciśnieniem. Byłem załamany, że nie kontrolowałem tego wcześniej. Zacząłem stosować Cardione. Już po kilku dniach moje ciśnienie było książkowe. Dolegliwości ustąpiły po kilku miesiącach. Teraz co jakiś czas wracam do kuracji aby zapobiegać takim sytuacjom i dbać o swój układ krwionośny”. Staszek, 73 lata\n„Zawsze bagatelizowałam swoje skaczące ciśnienie. Jednak na jednej z konsultacji kardiologicznej kiedy lekarz powiedział mi do czego mogę doprowadzić swój organizm, i że nadciśnienie może spowodować zawał bardzo się przestraszyłam. Polecono mi Cardione. Skuteczne kapsułki na nadciśnienie. Od kiedy je biorę zauważyłam, że te skoki ciśnienia nie są już tak częste jak kiedyś. Teraz muszę się solidnie zdenerwować żeby ciśnienie skoczyło. Polecam Cardione.” Zofia, 56 lat\n„Na swoje nadciśnienie brałam już wiele tabletek, jednak nic one nie dawały, bo trzeba je było brać jak ciśnienie jest wysokie aby je obniżyć. Więc w sumie było to leczeni tylko objawowe, bo problem wielokrotnie powracał. Trafiłam na Cardione i pozytywne opinie na temat tych kapsułek. Skład był naturalny więc się zdecydowałam. Po jednym opakowaniu już widziałam różnicę, że ciśnienie nie skacze i zaczyna się wyrównywać. Jak na mój wiec 130/80 jest w mojej ocenie bardzo dobrym wynikiem.” Joanna, 48 lat\nCardione- gdzie kupić jak zamówić?\nCardione – kapsułki na nadciśnienie zamówisz bezpośrednio od producenta produktu. Dostępne są one na jego stronie internetowej, do której zamieszczamy link, aby łatwiej było ci go znaleźć.\nTutaj Zamówisz Cardione Od Producenta\nProducent często prowadzi różne akcje promocyjne, może sobie na to pozwolić, bo nie sprzedaje produktu w sklepach, aptekach, drogeriach ani innych stronach i nie musi płacić za transport, reklamę itp. dlatego cena kapsułek jest promocyjna.\nNiższej ceny niż u producenta nie będzie. Wobec powyższych informacji proponujemy rozważyć czy warto kupować kapsułki z innych źródeł, ponieważ producent nie daje gwarancji co do towaru zakupionego w innych miejscach.\nChcąc zamówić kapsułki koniecznie wypełnij formularz wstępny na stronie producenta. Podaj swoje dane teleadresowe. Następnie oczekuj na telefon ze strony konsultanta, który potwierdzi twój zakup i dopełni reszty formalności związanych z zamówieniem kapsułek na nadciśnienie\nCardione – cena\nCena za jedno opakowanie Cardione w dniu dzisiejszym wynosi 179 złotych. Jest to cena już po rabacie – czyli promocyjna. Producent informuje, że promocja kończy się za kilka dni.