Cała w niebieskim niebycie - Refleksyjne - bloog.pl\nSens bezsensem podpisany\nCoś ma sens albo go nie ma. Jak świat światem w sensie jest logiczność , gdy jej nie ma, wtedy mamy do czynienia z bezsensem.\nBezsens to bezsens. Lecz ile w tym istoty rzeczywistej rzeczy... Kiedy zaczynamy się wgłębiać w bezsens, to dochodzimy do konkluzji, że w bezsensie jest sens, co przeczy jedno drugiemu, ale w konsekwencji jest, jak jest, czyli bezsens ma sens. Jaki ? Albo inaczej. Jaki w bezsensie może być sens? Ktoś nazbyt "trzeźwy", może lepiej - racjonalny, powie , że w tym dociekanie absurdu... Nie każdy zdolny jest w czymś takim, jak bezsens, dochodzić istoty rzeczy a jeszcze mniej niż sensownie dopatrywać się w nim sensu... Nic nie dzieje się bez przyczyny. Jeśli jest przyczyna, to znaczy , że jest sens. I to wcale nie musi być taki czy inny asumpt. Wystarczy zalążek... Zatem nie bez przyczyny istnieje sens. Prosta wykładnia logiki. Skoro jest sens a jednocześnie coś jest bezsensem , to automatycznie w tym bezsensie tkwi sens, gdyż bezsens nie pojawił się bez powodu, tylko dla czegoś , co nazywa się sensem i na odwrót. Ot i cała wszechstronność filozofowania o czymś. . . Bezsens w sensie albo inaczej w sensie bezsens czyli w bezsensie sens w rozumowaniu i w postępowaniu... A w tym wszystkim możliwości wiele... Zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych.\nNie ma dnia, by coś nie zbulwersowało, irytowało czy nie doprowadzało do białej gorączki... Ostatnie określenie ojca T. Rydzyka - "kodziarze" robi furorę w internecie... Rzucone swawolnie jedno słowo niepotrzebnie wywołało lawinę zbytecznych komentarzy. Pojawiły się też pogróżki pod adresem owych "kodziarzy", że swoje decyzje odczują na własnej skórze. Niedobrze się dzieje, gdy niesprzyjający wiatr roznosi słowa, które nie powinny paść, zwłaszcza że najczęściej obracają się przeciwko wypowiadającemu je jak i przeciw tym, którym przewodzi. Po co, bez właściwego rozeznania co jest co i bez racji, dla własnego widzi mi się i że wszystko za darmo mi się należy, z małej iskry rozniecać ognisko, które spowoduje pożar? Od kogo jak od kogo ale od pewnych osób oczekuje się większej rozwagi w wartościowaniu i posługiwaniu się słowem. Gdyby tak ci , którzy na świeczniku kierowaliby się umiarem i dyplomacją , nie byłoby tylu punktów zapalnych...\nBywa, że sens sensem się podpisuje a rzekomy sens bezsensem.\nTagi: sens, bezsens, umiar\nNostalgia i coś jeszcze...\nNIECH SPOCZYWA W SPOKOJU. AMEN.\nPrzykro gdy odchodzą Ci, którzy byli z nami... Niech jako nowo odrodzeni świętują w lepszym, niż ziemski, wymiarze...\nTagi: opinie, nostalgia, bard\nWedług kalendarza liturgicznego - 15 stycznia 2017 , 2 NIEDZIELA ZWYKŁA\nIz 49, 3. 5-6. Ps 40. 1 Kor 1, 1-3 . J 1. 29-34\nCzy tak jest, że "przychodzę pełnić wolę Boga"?\nPewnie wielu z nas żyje takim zamiarem, ale ilu z nas spełnia oczekiwania Boga i godzi się z tym , co nas spotyka ? Niby jesteśmy za , by podporządkować się prawu Bożemu, jednocześnie w wielu przypadkach buntujemy się , przeciwstawiamy się i nie postępujemy tak, jakby sobie tego Pan Bóg życzył. Możemy to tłumaczyć naturą ludzką , że tak zostaliśmy zaprogramowani, że to co robimy nie tak jak trzeba, wynika z naszych dziedzicznych słabości i zapewne jest w tym sporo racji , lecz jednocześnie lekceważymy naszą wolę, która odgrywa decydującą rolę w naszych wyborach. Definicja woli nie jest łatwa, pominę ten wątek... W religijnym sensie ludzka wola współistnieje z Stwórcą , podporządkowuje się ustalonym przez Niego prawom moralnym i nakazom, co wiąże się z odpowiedzialnością i karą w przypadku zachowań amoralnych. W tym wywodzie nie wezmę pod uwagę postępowań ciężkiego kalibru, odniosę się do tych bardziej ludzkich, które są odpowiedzią na tzw. "wyroki boskie"... Niejednokrotnie gdy dzieje się coś złego słyszymy - "Bóg tak chciał". Nie ma nic bardziej mylnego niż to określenie, jeżeli uważamy , że Bóg jest Miłością, bo jak może Bóg, który jest Miłością, akceptować wojny, zamachy, zbrodnie, całe zło tego świata w najgorszym , "ludzkim" wydaniu? Gdyby wszyscy postępowali zgodnie ze wskazówkami Boga, mielibyśmy raj na ziemi... A póki co, to często mam wrażenie, że jeśli to już nie piekło tu na Ziemi mamy to przynajmniej czyściec... "Przychodzę Boże pełnić Twoją wolę"... , co z tego gdy i tak w większości to stwierdzenie nie ma potwierdzenia w rzeczywistości. Nie ma w nas woli rozumienia Boga. Nie rozumiemy nic z tego, co nas spotyka. Bolejemy nad tym, co dzieje się wbrew naszym oczekiwaniom. Cierpimy z powodu własnych uciążliwości ale także z powodu bolesnych zmagań innych osób. Mnie najbardziej uderza cierpienie dzieci... Niektóre już chorują w łonie matki, inne rodzą się niesprawne, jeszcze inne w różnych etapach dzieciństwa przeżywają gehennę z powodu ciężkich chorób. Trudno zrozumieć takie dramaty, kiedy kilkuletnie dziecko żyje z chorobą nowotworową . W takich sytuacjach rodzice są bezsilni. Czy powinniśmy o to mieć pretensje do P. Boga? Nie, na pewno nie! Chociaż po ludzku rzecz biorąc , czasami taka "nuta" w nas się odzywa. . . Dlaczego i po co to wszystko co takie złe? Odpowiedzią na nasze lęki najlepsza jest modlitwa i zaufanie do Boga, który wie, co w danej chwili jest dla nas najstosowniejsze. Otrzymałam maila od P. Adama z prośbą o modlitwę w intencji Oli -\n"Pani Krystytno, od swojej przyjaciólki, Bożenny, otrzymałem SMS'a, którego treść, licząc na Pani współdziałanie, przytaczam: Przekazuję błaganie rodziców:\nTagi: Bóg, Miłość, ufność\nsobota, 10 grudnia 2016 23:09\nZ książeczki moich aforyzmów...\nCisza... Nie uświadczysz jej w dzisiejszych czasach. Silentium. Cisza. Absolutna możliwa tylko po śmierci. Póki co niemal zero ciszy. Ustawiczny hałas. Huk. Ryk. Jątrzenie. Jazgot. Larum. Rumot. Tumult. Brzdęk. Kociokwik. Kakofonia. Krzyk. Wrzask. Wycie. Zgrzyt. Chaos... Z chaosu trudno się wychodzi w stan uspokojenia. Takowy towarzyszy nam od rana do nocy. Wszechobecny całą dobę w różnych odmianach... Dlatego coraz chętniej i częściej zamykamy się w czterech ścianach. Resztę , Drodzy Czytelnicy, dopowiedzcie sobie sami...\nTagi: cisza, jazgot, kłótnia\nNastępna kartka z mojej codzienności.\nśroda, 07 grudnia 2016 4:03\nNastępna kartka z mojej codzienności i mój graficzny bazgroł...\nJuż środa nocą albo w nocy jak kto woli i do woli... W dzień odpoczywałam, spałam kilka godzin i dwa razy otwierałam drzwi kurierowi z przesyłką... Teraz dopiero jestem w formie... Oby tylko mi z samego rana nie dzwonili... Nie będzie mnie... Zaszyję się w ostatnim pokoju. Telefony wyciszę ... Święta tuż... tuż , gromadzę prezenty . Święty Mikołaj już za nami, do mnie przyszedł już w niedzielę ..., co mi przyniósł , nie zdradzę ..., lecz 24. grudnia pojawi się ponownie i jak pomorska tradycja nakazuje, przyjmie nazwę ( nick) świątecznego Gwiazdora. Tak o tym "Mikołaju "gwiazdkowym" w "Bożym Narodzeniu" wspominała Maria Dąbrowska - " ... Dzieci uciekały co sił do pokoju. Po chwili jednak wracały znowu i z jedną nogą na progu, patrzyły, jak wchodził do kuchni „gwiazdor” z wielką siwą brodą i pytał dzieci kucharki o pacierz." Nie wszyscy jednak akceptują "gwiazdora" podobnie jak "dziadka mroza"... , jednak ja, mam sentyment do tej odmiany nazwy św. Mikołaja, do "dziadka mroza " sympatii nie czuję ... Może kiedyś więcej o tym napiszę... Wieczór spędziłam z córką , która w imieniu świętego darczyńcy przekazała mi efektowny, w oryginalnym opakowaniu, krem do twarzy, pewnie nie chce , bym się zestarzała... albo św. Mikołaj tak pomyślał, bo mnie lubi ... Jak można mnie nie lubić...? Zaraz zarzucą mi zarozumialstwo... Czasami lubię tak niewinnie prowokować ...\nDzisiaj , a właściwie to wczoraj, nie nadawałam się do niczego... Coraz częściej mi się to przytrafia... Wszystko zgodne z Bożym planem. A co tam... Godzę się z tym . Dla własnego dobra, oczywiście i zamaszyście (do rymu...)... Ostatni poniedziałek nieźle mną potrząsnął. . . Było tak . Uczestniczyłam w ceremonii pogrzebowej. Czułam się fatalnie z powodu śmierci zaprzyjaźnionej ze mną i z moją rodziną, Danusią . Wspaniała kobieta. Życzliwa. Wspaniałomyślna. Gościnna. Pogodna. Pomysłowa. Pełna wigoru. Mistrzyni kulinarna. Jej potrawy były znakomite. Najlepsi kucharze Jej nie dorównują . Artystka. Na luzie, pozytywnym... Wiolonczelistka. Utalentowana muzyczka. Miło było posiedzieć w Jej towarzystwie . Żyła nadzieją i optymizmem, mimo pewnych zawirowań życiowych, których nikomu nie brakuje. Nie przypuszczałam , że tak prędko się "zawinie", ale tak już jest wobec osób , które bardzo lubimy. Zmarła nagle w domu... A dom miała piękny , artystyczny z ogrodem, który uwielbiała... Często nas u siebie przyjmowała... Rok temu umarł Jej małżonek, Stasiu Sadłowski, muzyk, dyrektor szkoły muzycznej II stopnia, dyrygent... Pisałam o Nim. Tworzyli niepowtarzalną parę . Spokój Ich wspaniałym Duszom...!!! Jeden z muzyków zapytał moją córkę , skąd znała Danusię , odpowiedziała, że rodzice przyjaźnili się z Nią i z jej mężem. Pan, powiedział, że powierzchownie znał Danusię , bardzo pochlebnie wyrażał się o Stasiu, który wiele mu pomógł... Wspominam o tym nie bez powodu... Jak miło usłyszeć taką opinię o człowieku, który odszedł w zaświaty. Danusia też służyła pomocną dłonią . Trumna z Nią była wystawiona w Jej parafialnym kościele pw. Matki Boskiej Bolesnej... Piękny, nieduży kościółek. Lubię takie... Obejrzałam detale - unikatowy drewniany sufit, piękny obraz Matki Boskiej Częstochowskiej w ściennej wnęce, Drogę Krzyżową , witraże... To mi dodało otuchy... Danusia zapewne nad tym czuwała, była bogobojna i po Bożemu wszystko tłumaczyła, mówiąc , że nie należy się załamywać w sytuacji śmierci, należy ją przyjmować ze spokojem i zrozumieniem i że trzeba zachować powagę ducha. Pewnie dlatego Jej pogrzeb nie był przygnębiający. Unosiła się nad nim aura spokoju, harmonizując z pięknym słowem wygłoszonym przez Kapłana, który uratował mnie przed wypadkiem, gdy rozkojarzona sytuacją niemal wpadłam pod samochód...\nTak się złożyło, że w tym samym dniu byłam na koncercie... Jakby Danusia o tym zadecydowała, że mam w nim uczestniczyć... Właśnie Ona, która grała w filharmonii i w operetce... Także we Włoszech... Zapewne ucieszyła się , że uczestniczyłam w koncercie muzyków z Holandii. Nie bardzo mi się chciało w tym dniu iść na ten koncert, ale jakaś pozaziemska siła nakazała mi, by w nim uczestniczyć , a poza tym byłam umówiona i nie wypadało wycofać się ... To i poszłam... Z przyjemnością wysłuchałam melodii Glenna Millera z 1941 r. Odprężyłam się lepiej niż w spa - „sanus per aquam"... ( chociaż woda i tak ponadto i ponad wszystko...) . Miałam wrażenie, że Danuśka uczestniczy w tym koncercie... Czy to niedziwny zbieg okoliczności - pogrzeb i ten odprężający koncert w jednym dniu ? Dodam to jeszcze, że orkiestra, solistka i soliści byli znakomici. Wróciłam do domu o 23. godzinie, zmęczona, smutna , ale jednocześnie uspokojona... Muzykę żałobną zadedykuję Danusi kiedyś tam... Zapewne z tej jest bardziej zadowolona, bo z natury była zawsze radosna i pogodna. Też sobie takiej muzyki w razie czego życzę, bo mam podobne usposobienie ... Buźka i światełko dla Danusi ! Jakby nie było, bez żałobnego akcentu obyć się nie może...\nTagi: pogrxzeb, rozstanie\nŻyczliwość to wyraz miłości i jedna z jej tajemnic. U jednych życzliwość to nawyk, u innych to jedynie przypadkowość albo nie ma jej wcale. Nie ma życzliwości, gdy inni są komuś obojętni, gdy okazuje się wrogie uczucia. Życzliwość wymaga określonej postawy - dobrodusznego spojrzenia , pogodnego uśmiechu, ciepłego potraktowania, szczerego słowa i chęci udzielenia pomocy, współodczuwania i pocieszania, też zrozumienia, bo życzliwość to głównie zaspakajanie potrzeb innych bez względu na relacje między osobami. Nie obawiajmy się, ani nie uciekajmy od okazywania sobie drobnych gestów uprzejmości, bo i one przecież są wyrazami miłości. Mam to szczęście w nieszczęściu, że na swej drodze spotykam coraz częściej objawy życzliwości, której Wszystkim życzę .\nIle w nas życzliwości tyle radości ! Dzielić się życzliwością potrafią ci, którym nieobca jest Miłość.\nRecepta na życzliwość - Uśmiech... i jeszcze raz uśmiech...\nTagi: życzliwość, miłość, serdeczność\nKonkrety i nie tylko...\nśroda, 16 listopada 2016 2:51\nCoś takiego mi się w jednej chwili wymyśliło...\nTeraz konkrety i nie tylko...\nZadajemy pytania. Odnajdujemy na nie albo i nie, a jeśli tak to, mniej lub bardziej udolne, odpowiedzi. Niejednokrotnie sprzeczne z rozsądkiem, bo i przecież nie mamy bezsprzecznych gwarancji co do naszych racji, gubiąc się w detalach i niewiedzy. Jedynie Bóg zna wszystkie odpowiedzi. Teraz , w tym momencie naszły mnie chyba niegodziwe myśli, bo postawiłam pytanie - czy P. Bóg ewoluuje? Skoro wszystko dookoła nas ulega ustawicznej przemianie , doskonaląc się albo popadając w destrukcje, niweczy prawidłowość rzeczy, to dlaczego Stwórca w Swej Wszechmocy nie miałby poszerzać swoich możliwości? Dając nam możliwość nieustannego rozwoju duchowego i fizycznego , rozszerzając świat do nieograniczoności, dlaczego, Sam, nie miałby podlegać temu samemu procesowi?\nMaX Lucado, w Myślach na każdy dzień roku" ("Promyk nadziei na każdą chwilę" ), udzielając podpowiedzi co do naszych zachowań w każdym dniu roku, odwołuje się do Ewangelii, na dzisiaj - 16 listopada, przewidział taką wskazówkę - " Jeżeli ktoś z was potrzebuje mądrości, niech prosi o nią Boga, a na pewno ją otrzyma. Jk1,5\nJakoś tak spontanicznie i bez konkretnego założenia od dzieciństwa modliłam się o mądrość dla siebie. Nie o zdrowie, czy piękno, czy też sukces a właśnie o mądrość . Sama nie wiem dlaczego, tak jak nie pojmuję , dlaczego tej mądrości we mnie za mało, chociaż pysznie zauważę , że głupia to ja nie jestem... No ..., chyba czasami... Albo nawet i często bo gdy przyrównuję swoje reakcje do innych , to zauważam niezbicie, że inni na moim miejscu w konkretnej sytuacji zachowaliby się zdecydowanie inaczej. Przykładami się nie posłużę , by uniknąć zbytecznych ataków i posądzeń o brak skromności, która jakby nie było i tak pozostanie moją naczelną cechą . Pozory często mylą ... Jak już przywołałam modlitwę , to zdradzę i to, że zawsze modliłam się podobnie, o mądrość , o przyzwoitość , o skromność dla moich dzieci ze szczególnym akcentem dla Ich zdrowia i wszelkiej pomyślności... To i wyszło, jak wyszło, dzieci mam nie najgłupsze ale do pełnej mądrości jeszcze przed nimi daleka droga... Przede mną też ... Bóg Jeden wie, ile i jakiej mądrości komu potrzeba. W dzieciństwie zafascynowała mnie mądrość młodego mężczyzny o imieniu Bronek, który pomagał w pracach gospodarskich u cioci Frani, siostry mojej Mamusi i jej męża Apolinarego, mego Ojca Chrzestnego. Ku mojemu oburzeniu, na owego Bronka mówiono - "głupi Bronek" , bo fizis i umysłowa ociężałość na to wskazywały, a jednak to co on mówił , było niejednokrotnie mądrzejsze od tego, co mówili ci niby mądrzy... Taka prawda, jak i to, że mądrość i prawda to często pojęcia względne, czego nie można powiedzieć o prawdzie, którą głosił Jezus Chrystus, Jego prawda nie podlega tego rodzaju ocenie, gdyż jest prawdą absolutną i niepodważalną .\nHomo sapiens. Niby istota rozumna. Ale znaki na " niebie i ziemi"mówią co innego, może dlatego że jedni są rozumni a drudzy nie, na zasadzie kontrastu funkcjonującego w ludzkim zapisie czaspoprzestrzennych zawirowań i niespodzianek losowych. Obok prawidłowości mamy do czynienia z zaskakującymi przypadkami. Rodzą się dzieci z głowami ale też i takie bez głowy. Jak to wytłumaczyć jak i miliony równie drastycznych przypadków? Aż prosi się by powiedzieć , że w tym zadziwieniu nie dziwi nic, nawet to co dziwnym się wydaje...\nA teraz "niusowo"...\nŻal mi Lecha Wałęsy. Miota się i miota... O takim człowieku mówią - "głupio mądry"...\nIle w każdym z nas jest tej głupio mądrej mądrości?...\nJaka większość społeczeństwa , taki przywódca... !\nAmerykanie wybrali, jak wybrali.\nDobrze czy źle to się okaże...\nPo raz pierwszy w historii Ameryki Pierwsza Dama o podejrzanej moralności... Czy zdjęcia lesbijskie i nagości sprzyjają wizerunkowi damy? Podobno Donald Trump ma zamiar walczyć z homoseksualistami i będzie domagał się wyprostowania moralnych ścieżek. Z czym do gości, jak sam nie jest przykładem przyzwoitości... Rozwody, zdrady i inne przypadłości... Litości...!!! Pomieszanie z poplątaniem. Jakie czasy taka prezydentrura !\nIle w tym zakłamania, a ile podłości? Jednych na tron , drugich na śmietnisko... Ci gorsi w koronie, ci lepsi w smrodzie... Dziwi czy nie dziwi nic? Coraz częściej nic nie dziwi. Chętnie wybrałabym się z kimś naprawdę mądrym na grzyby...\nPosprzeczali się na forum i nie tylko ... Przywódcy KOD-u nie tolerują swoich wypowiedzi. Brak zgodności w jednej organizacji ? I to takiej... ? Lamus... lamus ... lamusy...\nCzas na spoczynek ! Dobranoc! - Podpisuje się ta, co często myśli inaczej niż wszyscy. . . ! - Krystyna Laura\nTagi: modowo, niekoniecznie, pół żartem\nśroda, 09 listopada 2016 8:34\nTeraz zmieniłabym w tym układ słów... Jest, jak jest...\nIdziemy dalej jesienną ścieżką , by dojść do końca...\nTak idę i idę , i dojść nie mogę ...\nArt. Tim Curry ...\ngdy czasu mało\ngdy to i tamto\njak gra w zielone\nto czasem warto\ngrać starą kartą\nw archiwum przecież\nktóre najzwyczajniej w świecie\nto i przypomnę moje to coś\nna czele z Vivaldim\nktóry z wdziękiem kłania się jesieni\ntylko czy to coś cokolwiek zmieni\nRichard Mcneill i jego jesienne pejzaże...\nTagi: jesień, nostalgia, atmosfera\nSamobłądzenie dla istnienia\n[tu jest iframe]...\nTo ja,,, w niecodziennym wydaniu...\nA to moja grafika... Jeśli to można tak nazwać...\nWłącz czujnik... ! Nie poddawaj się sugestii...\nTagi: myślenie, wpływy, konkluzja\nPochylić się nad potrzebującym\nczwartek, 03 listopada 2016 2:24\nFotka z internetu...\nCzy to żebraczy biznes? Zapewne sposób na życie...\nKontrowersje wokół tematu...\nNIE MA NIC PIĘKNIEJSZEGO OD DZIELENIA CHLEBEM...\nCoraz częściej ludzie ulegają znieczulicy, która sama w sobie jest ze wszech miar zła, bo powoduje spustoszenie w współodczuwaniu. Natura ludzka ma zakodowane współczucie. Nawet zwierzęta to mają a co dopiero ludzie... To jednak nie reguła. Nie wszyscy są współczujący, niektórzy są wręcz wrogo nastawieni do takiego odczuwania, z góry negują pozytywne walory tej cechy charakteru... Bywają źli ludzie i wyrachowani też , zimni, oziębli w relacjach międzyludzkich, ci najczęściej pozbawieni są naturalnych odruchów jakiejkolwiek litości. Chce się krzyknąć - " oby jak najmniej takich osobników!" ! ! ! Są też tacy, którzy nie są pozbawieni empatii , ale ją kontrolują , a sprawując nad nią dozór, wpadają w sprzeczne zachowania - raz poddają się zrozumieniu sytuacji bliźniego, innym razem ignorują wszelkie formy pomocy, uważając , że wołający o pomoc nie zasługuje na nią . I tu zaczynają się schody , do góry i do dołu... Brat Albert tak nie myślał. W każdym wołającym o pomoc dostrzegał człowieka, nawet w tym , który świadomie się staczał. "Nie dam mu ani złotówki, bo sam winny stanu, w którym się znalazł, jak mu cokolwiek dam, stoczy się jeszcze niżej, to go jeszcze bardziej zdeprawuje, niech weźmie się do roboty..." W takim pojmowaniu rzeczy jest racja lecz jedynie pozorna, bo przecież nie do końca znane są przyczyny degradacji drugiego człowieka ani też jego motywacje czy możliwości. Miłosierdzie wszystkich dotyka, większość jest poza nim . Matka Teresa z Kalkuty dobrze to pojmowała. Nie pytała, skąd ty jesteś ani dlaczego jesteś w takim stanie... ? Pomagała wszystkim potrzebującym bez zbytecznych kalulacji, bo tego rodzaju rachuby w takich okolicznościach nie powinny mieć racji bytu. Odrzucenie drugiego człowieka, rzucając - "idź stąd dziadu!" , jest nie czym innym jak poniżeniem tego, który tak zareagował... . Czy nie lepiej , gdy wyciągający rękę po jałmużnę , zostanie obdarzony życzliwym uśmiechem i choćby minimalnym wsparciem ? I nieważne w tym wszystkim , na co ten ktoś wyda ofiarowany pieniążek - na chleb czy piwo, ważne , że poczuje, że nie jest sam i przez moment poczuje się szczęśliwy... Może ten kontrowersyjny łyk alkoholu doda mu otuchy? A często to jedyny wariant na poczucie ulgi w sytuacji, w której się znalazł ... ? Ilu z czytających te słowa jest wolnych od podobnych reakcji na trudy życia... ? Każdy człowiek, nawet ten , który się stoczył, ma prawo do szacunku i do choćby odrobiny szczęścia, a jeśli już to zaczyna być i naszym udziałem, nie odbierajmy innym radości z powodu naszych osobniczych przypadłości typu sknerstwo czy znieczulica, złość czy wyłącznie dbałość o własny komfort. Nie odtrącajmy oczekujących na wsparcie. Wystarczy pomyśleć przekornie, co byłoby , gdybyśmy, to my, byli na miejscu nieszczęśnika, na widok którego odczuwa się odrazę i omija się go łukiem... ? Paradoksalne w tym to, że niby wielu uważa , że ubolewa nad ludzkim nieszczęściem , to jednak prawda jest inna. Najczęściej przechodzi się koło ludzkiego nieszczęścia, udając , że go nie ma. Dopiero, gdy ktoś je przybliży, czy uświadomi, znajdują się tracy, którzy pomogą . Dlatego należy wspierać programy telewizyjne czy organizacje, które tego rodzaju problemy zauważają. Antagoniści moich dowodzeń przytoczą argumenty przeciwne, jak choćby ten o żebraczym biznesie. Zapewne i oni mają rację . Czy jednak tak do końca daje się rozróżnić ziarno od plew i jedno od drugiego...? Co stanie się, gdy pomylimy się w ocenie? Jedno pewne - NALEŻY POCHYLIĆ SIĘ NAD POTRZEBUJĄCYM , A NIE GO ZBESZTAĆ ! Krótko po wojnie moi Rodzice wybrali się do sklepu obuwniczego, by Tatusiowi kupić nowe buty, za ciężko przez Niego w gdyńskim porcie zarobione pieniądze. Tatuś stare wyrzucił do kosza , założył nowe, porządne , skórzane. W drodze powrotnej mijali inwalidę wojennego, który miał na nogach jedynie onuce, a było zimno i nieprzyjemnie. Tatuś zachował się spontanicznie i nim Mamusia spostrzegła się, zdjął nowo zakupione buty i dał temu człowiekowi, który błyskawicznie ulotnił się ... Do domu wracał boso ku wielkimu niezadowoleniu swej małżonki, która mu to wypominała... Miał wielkie serce, to jedno, a drugie, pewnie przypomniało Mu się zdarzenie z wojny, kiedy to w niemieckich saperkach wojskowwych uciekał z niemieckiej niewoli, złapali go Rosjanie, ogołocili z butów mimo silnego mrozu i w takim stanie nieszczęsnym wywieźli na Sybir, skąd zresztą też uciekł ale to już inna historia... Nigdy tym się nie chwalił , że oddał buty, wiem to z przekazów Mamusi, która chyba nie do końca rozumiała zachowanie Tatusia, uważając Go za naiwnego i że też tych butów potrzebował ... Nie pisałam o tym dotąd, wyszło tak mimo woli, że ta historia mi się przypomniała . Jedno pewne, godna jest zapamiętania.\nNie ma nic piękniejszego od dzielenia się swym dobytkiem i nie ma w tym przenośni ani zbytecznego cudowania.\n"„Bo byłem głodny, a daliście mi jeść” (Mt25, 35). ...\nTagi: jałmużna, żebractwo, miłosierdzie\nPamięć ... Wszystkich Świętych, Dzień Zaduszny, obyczaje...\nwtorek, 01 listopada 2016 3:00\nNajpiękniejsze są wiejskie kościółki\ni stare zaraz przy nich cmentarze,\ngdzie ludzi nie za dużo\nza to dużo marzeń\ni modlitw darowanych nadzieją…\nCzasem skromne zwyczajne,\nze złoconymi ołtarzami\nkołyszą się dzwonami nad okolicą.\nTym , co odeszli ... łez zdroje,\nkwiaty , znicze i świeczki,\ntęskne dzwonów dźwięki\ni pamięć ubrana w przypomnień sukienki...\nJako alternatywę do Halloween w naszej katolickiej Ojczyźnie wymyślono "Bale Wszystkich Świętych" . Jak zabawa to na całego, a jak " zwał , tak zwał" . Czy to przypadkiem nie to samo?\nWszystkich Świętych to święto Świętych Pańskich ( odsyłam do odpowiedniej lektury), więc wymaga dostojnej i poważnej oprawy a nie balu... Co to też Polak nie wymyśli...\nMoże i ktoś miał dobre intencje ale to niewypał równy Hallowen.\nNie starajmy się na siłę naśladować co z założenia głupie. Bo i niby czym się różni Halloween od Balu Wszystkich Świętych? Niczym.\nJezeli już , to Wszyscy Święci niech sobie sami urządzają bale w zaświatach. A póki co, to przeżywajmy to Święto, jak należy. I pamiętajmy - Dzień Zaduszny przed nami. Oddajmy szacunek naszym Zmarłym... Nie balujmy, gdy pora nie ta... Zachowajmy żałobę w sercu...\nPS. Zdajemy sobie sprawę z tego albo nie zdajemy, czym jest zabawa typu halloween... Niewątpliwie ma ona odciągać od rzeczywistych wartości. To jak zamulenie umysłu narkotykami. Nie wszyscy są tego świadomi, ulegają masowej propagandzie, uważając , że nie ma w tym niczego negatywnego . Pozornie tak. A jednak jest to sposób na wywołanie konszachtów z nieczystymi siłami. Zrozumiał to mój czternastoletni wnuk, który odpowiednio zareagował , gdy druga jego babcia, w dobrej wierze, wycięła w dyni otwory na oczy, usta i nos. Zamierzała w środku zapalić świeczkę , by najmłodsza wnuczka miała zabawę ... Babcia pomyślała " zabawowo" ... Nie miała żadnych złych intencji... To bardzo dobra, cenna, anielskiej dobroci osoba i bardzo Ją lubię, bo naprawdę jest wyjątkowa. Drugiej takiej ze świecą szukać..., tyle w Niej dobra. Wnuczek zareagował ostro - Babciu, proszę to natychmiast wyrzucić ! Poparłam go , mówiąc, że to igranie z duchami... "Jakimi duchami...?", zapytała druga babcia. Na to wnuk - "Babciu, jak nie wierzysz w duchy, to w Boga też nie wierzysz... To nie jest w porządku!" Babcia się obruszyła... Rozbawiła mnie reakcja wnuczka , ale jednocześnie było mi żal drugiej babci, która chcąc nie chcąc , choć się tyle napracowała przy wycinaniu otworów w dyni, musiała pozostawić "głowę" dyni w śmietniku, zwłaszcza że tak też zrobić poleciła wnuczka, podczas gdy najmłodsza glosu nie zabierała i obeszła się " smakiem"... Co z tego jak zabawę z Halloween miała w przedszkolu... Pomieszanie z poplątaniem... Bo niby co innego?\nTagi: Wszystkich Świętyuch, Dzień Zaduszny, halloween\nDo czego zmierza ludzkość?\n"Kilka dni temu były prezydent Rosji, Michaił Gorbaczow ostrzegł, że świat jest w „groźnym momencie”, ponieważ rośnie napięcie na linii Rosja-USA.\n„The Daily Mail” cytuje dziennikarza Ostapa Karmodi, który napisał: „Najpierw »siloviki« (ochroniarze) dostali zakaz wyjeżdżania za granicę, potem wysocy urzędnicy zostali poproszeni o sprzedanie swoich domów na Zachodzie i zamknięcie tam kont bankowych. Teraz kazano im sprowadzić dzieci z zagranicy. Można się tylko zdziwić, że stało się to tak późno. To są oczywiście przygotowania do wojny” "...\nSzanowne Panie, prezes Kaczyński nie zagląda do waszych łóżek tylko wyraża swoje humanitarne poglądy.\nAborcja to zabójstwo jak wszystkie inne. A może gorsze? Czyżby było coraz więcej zwolenniczek i zwolenników zabójstw? Dlaczego tak jest?\nCzy tego typu akcje nie są zalążkiem większych ognisk zapalnych, które mogą doprowadzić do niekontrolowanego wybuchu? Taki przykład jak ten to potwierdzenie walki dobra ze złem i panoszenia się zła na wszystkie możliwe sposoby.\nTagi: ludzkość, wojna, zabójstwa\nśroda, 14 września 2016 0:39\nDzisiejsze rozważanie zacznę od komentarzy.\nMój komentarz w blogu Aisab -\nCo ma być, będzie. Nikt i nic nie ucieknie przed przeznaczeniem, czy może przed tym , co sam sobie zgotuje. A jak widzimy, człowiek gotuje nieźle i więcej w tym gotowaniu trucizny niż zdrowych pierwiastków. Człowiek poprzez podziały religijne, obyczajowe, ekonomiczne i polityczne sam doprowadza się do zguby. Jeżeli dosłownie odbierać opowieść o wygnaniu z raju i że Bóg pozostawił do dyspozycji człowiekowi wolną wolę , to najwyraźniej dał do zrozumienia, że nie będzie Jego Boskiej interwencji ani po stronie dobra , ani po stronie zła. Słyszymy odpowiedzi sprzeczne, z jednej strony powoływanie się na udzielone, wskutek modlitwy łaski, z drugiej padają zarzuty o brak tej pomocy i bezduszne milczenie - II wojna światowa i inne tragiczne wydarzenia... Sprzeczności... Śmierć biologiczna też bywa okrutna... Ktoś zapyta - w takim razie co z Bożą Miłością i Miłosierdziem Bożym, wstawiennictwem Matki Boskiej, opieką Św. Patronów i Aniołów ? Dlaczego pomoc nadchodzi tak późno i dlaczego jedni z opresji wychodzą bez szwanku, a inni giną? Zaraz znajdują się tacy, którzy na wszystko mają "mądrą "odpowiedź. Te wszystkie domniemania rodzą się w ludzkich umysłach na potrzebę czasu i zaspokojenia niewiedzy. Człowiek w swej głupocie zapomina, że Bóg jest Jeden i tylko On wie, dlaczego jest , jak jest. Chyba rozwinę dalsze rozważanie u siebie w blogu... Pozdrawiam - Krystyna\nAisab odpowiedziała - "Krysiu- zażywam antybiotyk i on dziwnie na mnie działa, dlatego trudno jest mi zdobyć się na głębokie przemyślenia. Zaś temat jest zbyt poważny, aby go tylko „liznąć”. W kwestii religii i wiary porobiły się już takie podziały, że mnie to przerasta. Jestem tylko puchem marnym, pyłkiem na wietrze, wobec tego zagadnienia. Pojmuję wiarę wedle swego życiowego doświadczenia.\nPowiadasz – co ma być to będzie? ongiś mówiono; „co ma wisieć, nie utonie”. Nie do końca zgadzam się z tym, wszak Pan Jezus zostawił nam przesłanie;\n„Proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna” (J 16, 24). Słowa Jezusa;\n” Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu, otworzą (Łk 11,9-10).\nProsić Boga Ojca w imię Jezusa Chrystusa. Do Serca Jezusa przez Serce Maryi-Jego Matki.\nNiezgłębione są wyroki Boskie, nieznane ludzkie przeznaczenie, lecz w każdej potrzebie,\nw każdym życiowym doświadczeniu, tak bolesnym jak i radosnym, mamy kochającego nas Ojca; mamy Matkę daną nam przez Zbawiciela, a więc nie jesteśmy sierotami, nie jesteśmy sami. Samotność, opuszczenie i borykanie się z życiowymi trudnościami w pojedynkę może stać się przyczyną zwątpienia, utratą nadziei i sensu życia. Ongiś sama pytałam;\nJak przetrwać chwile zwątpienia?\nSkąd czerpać wolę przebaczenia?\nJak się uzbroić w cierpliwość,?\nby zgodnością przyjąć MIŁOŚĆ?\nMiłość, która nadaje sens życiu.\nBóg jest MIŁOŚCIĄ, Jemu więc zaufaj.\nCzłowiek jest istotą tak dalece niedoskonałą, że może zagubić się we wszechświecie.\nZaś w kontaktach międzyludzkich bywa egoistą.\nPomijam już złe intencje, pychę i zadufanie.\nCzasami nawet w dobrej wierze, w dobrej intencji\nczłowiek czyni niedźwiedzią przysługę bliźniemu.\nPamiętam motto Medalionów Z. Nałkowskiej;\n„Ludzie ludziom zgotowali taki los”. Motto to uświadamia nam\ndo jakiego okrucieństwa zdolny jest człowiek wobec człowieka.\nA gdzie ingerencja Boga?\nMusiałby Bóg pozbawić człowieka raz danych mu darów; wolnej woli i rozumu. To szatan odbiera człowiekowi rozum i wolną wolę przedstawiając ZŁO\njako drogę do bycia równym Bogu we władaniu światem.\nKrysiu – to nie na moją dzisiejszą głowę rozważania.\nMoja odpowiedź -"Proście , a otrzymacie, aby radość wasza była pełna"...\nBasiu, czy zawsze otrzymałaś , o co prosiłaś, bo ja nie, chociaż żarliwie prosiłam... ?\nSłowa ... słowa... słowa... Ilu ludzi w obozach prosiło i nie otrzymało?\nTajemnicą jest , dlaczego tak jest. Gdzie klucz do tej skrytki?\nLudzkie gdybanie o sprawach wyższych ogranicza się do jednego - "wiem, że nic nie wiem". Każdy widzi świat według własnego odbioru i myśli...\nBóg w naszym rozumieniu to Dobro. Każdy ma potrzebę dobra. Szatan uosabia zło.\nJedni są kwintesencją dobra ( w filozofii Arystotelesa i jego naśladowców - piąty najdoskonalszy z żywiołów, różny od ziemi, wody, powietrza i ognia; z łac. quinta essentia, piąta esencja to eter – piąty żywioł klasyczny) a inni - zła, jeszcze inni są nośnikami jednego i drugiego w różnych proporcjach.\nStwórca jako Wszechmogący mógłby w jednej chwili unicestwić wszelkie zalążki zła,wyeliminować całkowicie nieposłusznych aniołów , a jednak w jakimś celu ich pozostawił, może po to by wśród odpadów wyłowić perły? Inaczej trudno to wytłumaczyć. Pozdrawiam popołudniową porą - Krystyna\nPowtórzę się - inaczej trudno to wszystko wytłumaczyć, gdy bierze się pod uwagę , ile zła dzieje się na świecie. Ilu ludzi niewinnie umiera śmiercią tragiczną i naturalną ... Rzadko kto nie boi się śmierci. Większość widzi w niej zabójcę . Przychodzi taka, szkieletowata z kosą w ręku...\n"Chuda, blada, żołte lice\nGroźno siecze przez lutości." (DIALOG MISTRZA POLIKARPA ZE ŚMIERCIĄ)\nCiach! Jedno cięcie i człowieka nie ma. Amen w pacierzu! Ach, gdybyż to było jednorazowe zaszczyletowanie, ale gdzie tam, najczęściej poprzedzone jest morderczą agonią a jeszcze wcześniej wyniszczającą ciało i psychikę chorobą. . . Tylko nieliczni otrzymują łaskę błyskawicznego umierania... Śmierć biologiczna w naszym ludzkim rozumieniu też jest okrutna. Dzieje się to za sprawą Boga, a jednak nikt nie odważy się nazwać Najwyższego mordercą . Zbrodniarzami nazywa się bandytów w człeczym wydaniu... Dlaczego Stwórca nie pomyślał o tym, by stworzyć człowieka doskonałego ? Podobno stworzył go na swoje podobieństwo... Ładne mi podobieństwo... Odzywa się dwoistość natury w boskim i ludzkim wydaniu... A mogłoby być tak pięknie. Bóg mógł stworzyć idealny świat. W swojej Boskiej mądrości przewidział przecież, co nastąpi. A tak w konsekwencji mamy, co mamy , chcemy tego, czy nie chcemy. Zamiast wspierać się wzajemnie, niszczymy siebie zarówno w najbliższym jak i w dalszym otoczeniu. Nienawiść , niezadowolenie, nieżyczliwość, obmowa, wyszydzanie, złe życzenia wiodą prym w stosunkach między ludźmi. Czy tego chce Bóg? Różni myśliciele podsyłają "gotowe" formułki na frapujące nas pytania. Mamy skłonności do manipulowania innymi jak i do poddawania się manipulacji. Zniewolony umysł wszystko kupi. Wygodniej kupić w sklepie gotowe pieczywo, niż je upiec samemu. To jeden z dowodów na to, że większość samodzielnie nie myśli, tylko ulega wpływom tych bardziej umysłowo rzutkim bez względu na zawartość przekazywanych treści. Łatwo ulec omamieniu i ulec oszustwu, gdy są luki w ogólnej wiedzy i prawidłowym myśleniu. Nie radzimy sobie w pojmowaniu egzystencji. Naukowcy drążą skałę i wydawać się może , że zapuszczają się w niedozwolone rewiry, jakby chcieli przechytrzyć Stwórcę . Może jednak mają na to przyzwolenie Boga albo może nie... Kto ma gwarancję i jaką , że jego prawda jest nieomylna? Wierzymy, w co chcemy wierzyć i co podpowiada nam umysł albo inni. Jesteśmy ciągle między młotem a kowadłem . Człowiek ma skłonność do wymyślania hipotez. Gdyby Siła Wyższa nie wyposażyła go w takie predyspozycje, byłby całkowicie maluczki pośród maluczkich, taka byłaby z nego nieudana mizerota... Tych umysłowych mizerot najwięcej na tym świecie. Na miarę swoich ograniczonych możliwości człowiek wymyśla , interpretuje i udowadnia, powołuje się, często opiera to wszystko na złudnych lub fałszywych przesłankach, a najczęściej wymyśla to z czym mu najwygodniej....\nJak jest naprawdę Bóg tylko wie. Tajemnice życia doczesnego dostępne będą w życiu po życiu. Jakie to będą objawienia i doświadczenia, przekonamy się wkrótce, życie przecież jest jedną chwilą ... Tylko jeden krok do wieczności. Jedno "hop!" i już ciebie tu nie ma, mnie też .... Lepiej nie dopatrywać się w historiach biblijnych i w historii ludzkości czegoś , co sprzyja ateistycznym poglądom, ani też nie tłumaczyć Bożego przesłania jak świadkowie Jehowy, bo można się w tym pogubić . Niech modlitwa apostolska będzie bezsporną wykładnią naszej wiary i pozytywnym przycznkiem do naszych zachowań wobec siebie i bliźniego a nie różne błędne wykładnie.\nsanctam Ecclesiam catholicam, sanctorum communionem;\n... z internetu...\nTagi: myśli, zwątpienie, wiara\npiątek, 09 września 2016 2:06\n... foto z Internetu\nKapłan od Boga dla ludzi...\nW blogu - http://ocalic-od--zapomnienia.blog.pl/ autorka snuje rozważania na temat kapłaństwa. W komentarzach pojawiły się różne opinie na ten temat. Również zabrałam głos. Napisałam tak - Obecnie panuje moda na okazywanie pogardy wszelkim wartościom, stąd też bierze się pogarda do ludzi. Podważanie dobra do niczego dobrego nie prowadzi. Brylują w tym nieodpowiedni ludzie i media. Puszcza się w eter plotkę, rozdmuchuje się nią i w ten sposób rzuca podejrzenie na wszystkich. To dotyczy wszystkich środowisk. Wystarczy, że jednostkowy lekarz, nauczyciel, polityk czy ksiądz popełni przestępstwo i zaraz wybucha bomba w postaci pdsumowania - " oni wszyscy są tacy... !" A tak nie jest. To, że błędy popełniają niektórzy księża , w większej czy w mniejszej masie, to wcale nie oznacza, że reszta kapłanów jest do niczego. Jest wielu kapłanów godnych poszanowania, a wśród nich i tacy, przed którymi klękanie nie jest żadną ujmą . Kiedyś na znak szacunku zwyczajem było całowanie dłoni papieża, biskupa, kapłana, rodziców, babci, dziadka i pozostałym starszym członkom rodziny, czy też zasłużonym personom, współcześnie zwyczaj ten zanika, a równocześnie z nim okazywanie poważania tym osobom, zmieniły się też obowiązujące wcześniej formy językowe, których brzmienie i wymowa podkreślały wagę odpowiedniego zwracania się do poszczególnych autorytetów, nawet wtedy gdy w niektórych przypadkach na to nie zasługiwały... Czy oddawnie czci komuś jest naganne i niepotrzebne, czy może wskazane ? Jedno jest niezbicie pewne - kapłanom należy sie szacunek. Opluwanie wszystkich bez wyjątku, bez oszczędzania nawet papieża, jest chore i prowadzi do upadku obyczajów. Im mniej szacunku do drugiej osoby, im więcej do niej szyderstwa i pogardy, tym więcej gorszącej i zabójczej nienawiści.\nW dobie, w której widoczny jest spadek powołań do kapłaństwa i życia zakonnego, jakiekolwiek działania mające ośmieszać i degradować duchownych, prowadzą do kryzysu wiary i wartości. Orientacje wartościujące wymagają odpowiedniej podściółki dopingującej i kontynuatorskiej, by z pożytkiem mogły nadal funkcjonować w społeczeństwie coraz bardziej laickim i hedonistycznym, egocentrycznym , konsumcyjnym i materialnym. Uciekanie od wartości absolutnych prowadzi do nihilizmu. Jesteśmy świadkami pogłębiania sie tendencji nihilistycznych, co przewidział Fryderyk Nietzsche. W Europie wzrasta ilość likwidowania świątyń katolickich. Szerzą się negatywne opinie o hierarchach kościelnych i szeregowych kapłanach, mające na uwadze szkodzenie Kościołowi i to zbiera rezultaty w postaci coraz mniejszej liczebności wiernych w świątyniach. Jedna pani drugiej pani już nie szepcze na ucho, ale głośno trąbi o wyczynach proboszcza czy wikarego z ich parafii i to też jest efekt masowej nagonki na księży, a nie wyłącznie grzesznego ich zachowania. Przed laty do mojej parafii trafił młody kapłan. Pełen twórczego duchowego zapału przystąpił do pracy, zyskując sympatię parafian. Pozytywnie rozpisywała się później o Nim prasa . Ksiądz , już jako proboszcz, zasłynął jako społecznik.\nFragment tekstu z portalu - "Idziemy" - "Ks. Mariusz Koluczek ze Szczecina. Choć ich działania dotyczą różnych wymiarów, to nie robią tego dla rozgłosu medialnego, dla sławy, ale dla Jezusa. Pokazują, jak realizować przykazanie miłości Boga i bliźniego w praktyce. Są dobrymi ojcami, którzy zauważają potrzeby swoich parafian.\nZ BOGIEM W PRACY\nW Szczecinie w wyniku restrukturyzacji pracę straciły blisko 4 tys. osób. Choć wiele z nich korzystało z programu „Wsparcie dla pracowników sektora budownictwa okrętowego dotkniętych negatywnymi skutkami restrukturyzacji”, to jednak blisko tysiąc osób nie mogło znaleźć zatrudnienia. Proboszcz z „okołostoczniowej” parafii św. Stanisława Kostki ks. Mariusz Koluczek nie pozostał obojętny. – Na terenie parafii mieszka wiele osób związanych z morzem, ze stocznią, rybołówstwem. Kiedy kilka lat temu upadła stocznia, przedsiębiorstwa kooperujące i inne zakłady pracy, wiele osób zostało bezrobotnych, sfrustrowanych, rozbitych wewnętrznie. Kiedy chodziłem po kolędzie, rozmawiałem nie tylko o życiu religijnym, ale także o ich codziennych troskach – opowiada. – Bardzo często ludzie potrzebujący trafiali do parafii, prosząc o pomoc, oferując gotowość podjęcia pracy przy kościele. Ponieważ w parafii nie ma potrzeby zlecania dorywczej pracy, a nie chciałem odsyłać tych ludzi z niczym, pomyślałem, że trzeba będzie stworzyć zespół ludzi, do których będzie można kierować osoby poszukujące pracy. Tak powstał Parafialny Zespół Pośrednictwa Pracy, który działa w ramach Caritas. Ksiądz Koluczek już wcześniej, na placówce w Płoni, starał się pomagać swoim parafianom w znalezieniu zatrudnienia, ale nie było to zjawisko na tak wielką skalę. Pracę zazwyczaj udawało się znaleźć, bo wspólnota parafialna liczyła zaledwie 1800 osób. Szczecińska parafia liczy 14 tys. ludzi. Dlatego dobrze, że parafianie z życzliwością przyjęli inicjatywę proboszcza i sami dołączyli jako pomocnicy. Do tej pory zgłosiło się ok. 200 osób bezrobotnych. Dla wielu z nich udało się znaleźć propozycję pracy. – Zgłaszaliśmy się do największych zakładów, żeby zapytać, czy nie poszukują chętnych do pracy, szukaliśmy na stronach internetowych, w prasie. Dawaliśmy bezrobotnym listy polecające do instytucji, do których wcześniej się zgłaszaliśmy – podkreśla ks. Mariusz Koluczek. "\nNa tym ks. Mariusz nie poprzestal . Jego powołanie dokonuje się teraz na misji daleko od rodzinnych stron. Obecnie przebywa na Kamczatce, gdzie swoją kapłańską posługą wspiera miejscowych katolików. W jakich warunkach mieszka i jak wygląda Jego życie dowiedzieć się można w blogu księdza Mariusza - http://mariokoluczek.blogspot.com/\n"Gdzieś na krańcach ziemi "...\nOceńcie sami... Nie brakuje wspaniałych kapłanów, takich , przy których "przyklęknąć" to żaden wstyd.\nZ blogu ks. Mariusza :\n"ORA et labora\nWiększość czasu spędzam samotnie, lecz nie jest to do końca prawdą. Nie jestem sam, jest ze mną Jezus!\nJest dniem i nocą, nawet bardzo blisko bo moje łóżko jest oddalone od tabernakulum o niespełna 2 metry. Dzieli nas tylko sufit. Gdy byłem kiedyś w świątyni hinduskiej zauważyłem, że kapłan miał posłanie zaraz obok ołtarza bóstwa, pomyślałem wtedy - jakże by było dobrze spać tak blisko Jezusa.\nGdy jest się samemu przez długi okres, to zaczynasz rozmawiać sam ze sobą w myślach - zauważyłem że coraz częściej rozmawiam po rosyjsku. Przede wszystkim jednak, przy każdej okazji rozmawiam z Bogiem.\nModlitwa zaczyna i kończy dzień. Eucharystia, półgodzinna adoracja Najświętszego Sakramentu, różaniec, koronka do Miłosierdzia Bożego, liturgia godzin - brewiarz, wyznaczają ramy życia codziennego.\nW wymiar życia duchowego wchodzą także spotkania z parafianami: wspólny "czaj" po Mszy św., katecheza indywidualna dla dorosłych i dzieci, rozmowy duchowe, spowiedź święta, odwiedziny starszych w domach. Rozmowy z gośćmi którzy zatrzymują się przy kaplicy i grocie Maryjnej, stają się okazją opowiedzenia o wspólnocie katolickiej na Kamczatce i przybliżenia znaczenia znaków znajdujących się w kaplicy: tabernakulum, postać Jezusa na krzyżu z rysami twarzy koriackiego mężczyzny z rdzennego ludu zamieszkującego Kamczatkę, figura Matki Bożej Fatimskiej czy też zdjęcia i relikwie św. Teresy od Dzieciątka Jezus."\nNa zakończenie słowa o kapłaństwie św. Jana Pawła II :\n"Historia mojego powołania kapłańskiego? Historia ta znana jest przede wszystkim Bogu samemu. Każde powołanie kapłańskie w swej najgłębszej warstwie jest wielką tajemnicą, jest darem, który nieskończenie przerasta człowieka. Każdy z nas kapłanów doświadcza tego bardzo wyraźnie w całym swoim życiu. Wobec wielkości tego daru czujemy, jak bardzo do niego nie dorastamy.\nDlatego też, gdy w różnych okolicznościach - na przykład z okazji kapłańskich jubileuszy - mówimy o kapłaństwie i dajemy o nim świadectwo, winniśmy to czynić w postawie wielkiej pokory, świadomi, iż Bóg nas "wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski" (2 Tm 1,9). Równocześnie zdajemy sobie sprawę z tego, że ludzkie słowa nie są w stanie udźwignąć ciężaru tajemnicy, jaką kapłaństwo w sobie niesie. "\nTagi: kapłaństwo, powołanie, ocena\nChcę do Polski moich przodków\npiątek, 12 sierpnia 2016 23:18\n"Chcę " do Polski...\nW watykańskim Domu św. Marty, papież Franciszek zjadł obiad w towarzystwie uchodźców z Syrii wraz z watykańskimi żandarmami uczestniczącymi w sprowadzeniu ich z wyspy Lesbos do Rzymu. Kolejny przykład szlachetnej postawy Ojca Świętego wobec potrzebujących wsparcia duchowego i materialnego. Przykład zachęcający do naśladowania wbrew wszystkim obawom wynikającym z zaistniałej sytuacji spowodowanej działaniami terrorystów, przed którymi , narastający strach paraliżuje wszelkie ludzkie odruchy niesienia pmocy i wyzwala w ludziach egoistyczne zachowania, także potęguje nacjonalistyczne nastawienie. Podczas ŚDM z ust Ojca Świętego padały słowa zachęty do humanitarnych poczynań względem uciekinierów od wojny. Jego milczenie w niemieckim obozie zagłady przekłada się zadumą na los tych, którzy w naszych czasach skazani są na podobną gehennę tyle, że w innych realiach... Uciekanie od udzielania pomocy, to nic innego jak stwarzanie sobie pola do zabijania tego, co w nas najcenniejsze, do zabijania człowieczeństwa. Pewnie ci , którzy sądzą inaczej, zagłuszyli w sobie wyrzuty sumienia, przestali myśleć , bo gdyby myśleli, to z pewnością potrafiliby siebie postawić w sytuacji koszmarnej wojennej nawałnicy i wówczas mniej byłoby przeciwników przyjmowania " tych obcych", którzy rzekomo stanowią kulturowe i religijne zagrożenie. Jak to ma się do tego, że wszyscy jesteśmy dziećmi Jednego Boga? Jestem pełna uznania dla postawy papieża Franciszka. Jest PiOTREM - OPOKĄ obecnych czasów. Nie unosi się pychą . Żyje skromnie w symbiozie z najuboższymi. Pokazuje , jak powinniśmy do siebie odnosić się , by żyć w zgodzie z wolą Stwórcy. Jeśli Bóg jest Miłością , to my, Jego dzieci, powinniśmy żyć i dzielić się miłością, i nie są to bezsensowne frazesy tylko rzeczywiste oczekiwania i odniesienia do konkretnych sytuacji. Katolicy w tej szarej, smutnej i okaleczonej egzystencji powinni świecić uczynkami miłosierdzia , a nie wyłącznie zasłaniać się wymówkami i dbałością o siebie . Zamykanie się w czterech ścianach przed innymi powoduje ujemne skutki. Nie można otaczać się murem obojętności, bo ten mur kiedyś runie na tego, który go postawił, a uciekanie od problemu niczego nie rozwiąże, jedynie pogorszy sytuację . Negatywne nastawienie i wymądrzanie się przeciwników przyjmowania uchodźców jest niczym innym jak świadectwem duchowej niedojrzałości, pustki i wykolejenia ludzkiego serca. Właśnie nic innego jak zrozumienie drugiego człowieka, wspomaganie go i traktowanie jak kogoś bliskiego jest potwierdzeniem duchowości i intelektu , tego co w człowieku takie nieodzowne. Nie podoba mi się ocena , co "ważniejszych" ( przynajmniej w ich mniemaniu i chyba tylko w ich...) komentatorów, bezceremonialnie oceniających tryb życia jak i wartość przekazu papieża Franciszka, że niby w tym , co mówi brakuje duchowego wyrazu, a przecież , wszystko , o czym mówimy , wypływa z naszej duszy. Te niefortunne oceny pomniejszają wartość głoszonych homilii. Czy trzeba używać wyszukanych , górnoltnych zwrotów , niezrozumiałych słów , skomplikowanej konstrukcji retorycznej, by uznano kogoś za elitarnego, uduchowionego mówcę ? Nic bardziej mylnego . Im prostszy język , tym jaśniejsze presłanie. Papież mówi do mas, do których przemawiają czytelne obrazy a nie wydumana, sztuczna gra słów i nieczytelna abstrakcja. Zarzucanie braku duchowości obecnemu papieżowi to nic innego jak trywializacja Jego przekazu. To przecież właśnie w nieskomplikowanym, bezpośrednim przekazie można dojrzeć to, co w Duchu najgłębsze... Nadużywanie wymyślnych zwrotów, mówienie nie wprost i zbytnie balansowanie , dla niektórych, niezrozumiałymi określeniami, posługiwanie się wymyślną konstrukcja słowną, przez ogół słuchaczy jest najczęściej odbierane jako nużące, nic niewnoszące, nudne ględzenie. Mowa ludzka powinna być jak potok - żywiołowa, wyrazista, spontaniczna i czysta. Taką jest mowa papieża Franciszka, który w zastępstwie św. Piotra, jest podporą tego staczającego się świata, dlatego też warto słuchać i dostosowywać się do Jego wskazówek. Kościół w wizji papieża Franciszka ma szanse na przetrwanie. Boli, gdy w tej obecnej, szalonej Europie , siłą wyrzuca się ludzi ze świątyni, burzy się ją, by na jej miejscu mógł powstać parking albo jakiś inny obiekt zaspakajający materialne potrzeby mieszkańców , jak to miało miejsce niedawno we Francji. Czy w Europie, w której Boga ma się za nic, w której robi się wszystko, by ludzi odciągnąć od przestrzegania Dekalogu, gdzie ideologia gender górą , czy w takiej Europie chcemy żyć ? Nie chcę Europy , która godzi się na bezeceństwa, która z jednej strony zezwala na budowanie meczetów , a z drugiej, kościoły katolickie zamienia w gruzy, w której działaniu tyle sprzeczności i bezgranicznej zgody na szerzenie się zła, po prostu nie akceptuję takiej Europy. "Chcę" do Polski , tej, opartej na katolickich zasadach a nie na siłę w każdym calu chorobliwie demokratycznie europejskiej .\nTagi: papież, przesłanie, naród\nO myślach, myśleniu i krótka wzmianka o Alu Jarreau\nsobota, 02 lipca 2016 0:33\nMyśli rodzą się w głowie...\nMyśli są po to, by otwierały przestrzenie i naprowadzały na właściwe tory. Powstają za sprawą umysłu, który zbiera informacje o otaczającym świecie, przetwarza je i przechowuje w określonym celu na potrzeby ich autora. Każdy jest "producentem"i jednocześnie animatorem własnych myśli, i posługuje się nimi jak aktor - lalkarz kukiełkami w teatrze lalkowym. Myślenie bywa twórcze, pogodne, radosne i czyste, pozytywne, słuszne ale też błędne, negatywne - brudne, niszczące, zawistne, zbrodnicze, podstępne, depresyjne, rujnujące ich kreatora. Myśli są odpowiedzią na zewnętrzne bodźce. Można powiedzieć , że osobowe myślenie powoduje konkretne działania i zachowania, czegoś uczy, a także wywołuje reakcje na różne sytuacje. Myśli mają powiązania z emocjami. Często w wyniku określonego myślenia pojawiają się różne stany emocjonalne - euforia, niepokój, strach, zadowolenie, podejrzliwość, podziw, obrzydzenie, etc. Najpierw myślenie , potem reakcja. Stąd też takie czy inne zachowania i poglądy. A wszystko to poparte jest doświadczeniem i jego konsekwencjami. Myślenie o sytuacji zagrożenia powoduje wywoływanie poczynań obronnych albo postawy biernej na skutek wyobrażenia myślowego sparaliżowanego strachem. Myśli są tworem indywidualnym , zależnym od odbieranych oraz nagromadzonych informacji i zarazem niezależnym , powstałym spontanicznie. Wyrażane przez słowa definiują wypowiadającego je. Istnieje przekonanie , że myśli nikt nie odczyta, dopóki się ich nie przekształci w mowę. Są jednak tacy, którzy potrafią odczytywać myśli. Może niedosłownie, precyzyjnie , ale z pewnością w ogólnym zarysie mogą powiedzieć , jakie intencje kto skrywa w swoich myślach. Pomocne w tym są zdolności parapsychologiczne, obserwacja, wiedza psychologiczna i intuicja, tyle, że ta ostatnia nie zawsze jest wiarygodna , bo zdarza się , że mylna, więc potrzebne jest sito weryfikacyjne w tej, jakby nie było, dość skomplikowanej kwestii. Im więcej logiki w myśleniu, tym większa szansa na skuteczność i prawdziwość myśli, które mają skłonności do brylowania w fantazjowaniu, przejaskrawianiu i fałszowaniu rzeczywistości dla własnego spożytkowania. Mogą powodować fałszywe wnioski i obrazy. Stąd też biorą się różnice w pojmowaniu społecznych uwarunkowań , systemów religijnych i samej natury bytu. Zastój w myśleniu, brak gimnastyki umysłu to jedna z przyczyn utraty pamięci lub ograniczenia umysłowego . Funkcjonujemy dzięki myślom wytwarzanym przez umysł, którego istnienie potwierdza, że to on jest wektorem tego co w nas i poza nami, potwierdza też i to, że to osobowość decdyduje o naszym wizerunku , odczuwanym przez nas jak i postrzeganym przez innych, także dowodzi, że ciało , w którym ta osobowość się mieści, to wyłącznie opakowanie, które wcześniej czy później ulega rozpadowi, podczas gdy świadomość, jako energia sklecona z myśli, pozostaje . Czas pozbierać myśli, by nie stały się zbytecznym balastem... Wielu, skażonych samouwielbieniem, często uważa , że tylko ich myślenie jest właściwe. Taki osąd wywołuje ego tych osobników przekonanych o swojej nieomylności. Do czego prowadzą takie postawy to aż nazbyt widoczne... . Jakie mam myśli ? Rozwichrzone czy uporządkowane? Różne... Choćby takie jak po przeczytaniu wywiadu z Hanną Gronkiewicz - Waltz ("Dziennik Gazeta Prawna"), w którym snuje prognozy na temat PiS- u. Oskarża PiS o rozliczanie poprzednich przedstawicieli władzy - "Po wyjeździe papieża Franciszka z Polski zacznie się "wsadzanie ludzi opozycji do więzień" – ostrzega prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz. Jej zdaniem, PiS tylko czeka na koniec szczytu NATO i Światowych Dni Młodzieży, aby tuż po nich rozliczyć poprzednią władzę. – Pamięta pani co zrobili z Barbarą Blidą? Teraz to samo będą robić z innymi ". Boi się , że i ją "rozliczą" . Widocznie ma coś na sumieniu, bo gdyby nie miała, nie plotłaby takich andron... Kto ma czyste sumienie, nie boi się rozliczeń. A co do śp. Blidy, to nic z nią nie zrobili, tylko ona sama sobie zrobiła... Kto kogo na siłę wpuszcza w maliny? To bardzo dobrze, że wezmą pod lupę wszystkie nieuczciwe transakcje. Przymykanie oczu na przestępstwa jest zachętą do ich kontynuowania. Czyżby o taką demokrację bili się zwolennicy utraconej tzw. demokracji? Codziennie sprzątam mieszkanie i codziennie jest coś do sprzątania. Gdyby zaniechać sprzątania, byłoby nieestetycznie. Podobnie z państwem, potrzebuje oczyszczenia, dlatego potrzebna miotła, która posprząta wszystkie kąty i to , co zamiatano pod dywan, też . Tak myślę , skoro o myślach i o myśleniu mowa... Chwilowo mam przerwę w wakacjach..., które trochę na wyrost zaplanowałam. Dziś byłam na uroczym koncercie, który nie najgorzej zamieszał mi w myślach, a to za sprawą Mistrza , zwanego " człowiekiem orkiestrą w głosie" , Ala Jarreau, który podzielił się swoim talentem i dokonaniami ze szczecinianami w złotej sali filharmonii szczecińskiej. Ustawiła się długa kolejka po jego autograf, w której i ja czekałam na swoją kolej... Spotkała mnie miła niespodzianka, bo nim doszłam do stolika, usłyszałam komplement , na który wszyscy zareagowali śmiechem. Potem powtórzył to samo trzykrotnie, ale nie zdradzę , co to było ... Chyba spąsowiałam z wrażenia... Nie spodziewałam się czegoś takiego... Będę miała, o czym myśleć . O Alu Jarreau napiszę następnym razem , bo zażyczył sobie, bym napisała o Nim w blogu. Nawet gdyby nie było takiego zapytania i tak napisałabym , bo to niezwykle interesujący artysta i człowiek . Czuję się wyróżniona przez los, że mogłam uczestniczyć w tym koncercie.\nWszystkim życzę pogodnej niedzieli a Alemu Jarreau udanego koncertowania w Niemczech i szczęśliwego powrotu do Stanów...\nTagi: myśli, myślenie, Al Jarreau\nśroda, 01 czerwca 2016 17:02\nObiecany temat przekładam na jutro. Dziś wpis okazjonalny...\nW Dniu Dziecka -\nNiech słońce zawsze świeci, by szczęśliwe były nasze dzieci...\nJak ważne dla matki jest dziecko,\nwiedzą o tym prawdziwe matki.\nPrawdziwe - te , które kochają za nic,\nktóre nie śpią nocami, gdy taka potrzeba.\nKtóre gotowe życie poświęcić dla dziecka.\nKtóre dbają , gotują , czekają ...\nDla których dziecko zawsze jest dzieckiem,\nnawet wtedy gdy pełnoletnie.\n"Mamusiu" - mówi siedemdziesięciolatek\ndo swej dziewiędziesięcioletniej matki,\na ona do niego - "dziecko, syneczku"...\nI tak w ten sposób łączą ze sobą\nDzień Matki i Dzień Dziecka.\nDziecko po urodzeniu w ramionach matki\nIle takich, że zamiast do matki\ntrafiają na cmentarz\nalbo skazane odrzuceniem\n"kocham cię " nigdy nie usłyszą od matki ?\nDziecko to najwyższe dobro darowane matce.\nTo Słońce i gwiazdy na niebie...\nTo kwiat na polu, na łące, w ogrodzie.\nCzym byłby świat bez Słońca, gwiazd i kwiatów ?\nPewnie tym czym dla niespełnionej matki beznadzieja...\nNiestety, nie dla wszystkich dzieci słonko jednakowo świeci...\nKochamy dzieci, a tak mało robimy, by je chronić ...\nTagi: dziecko, matka, kwiat\nśroda, 25 maja 2016 23:12\nBoże Ciało to piękne święto i doniosła uroczystość. W dzieciństwie sypałam kwiatki - biała sukienka, wianek we włosach, białe buciki i koszyk z płatkami kwiatków , pełne szacunku dygnięcie i rzut kwiatkami... Niesamowite przeżycie. Święto Eucharystyczne mieści si ę w wierze i w miłości. W procesjach w hołdzie Najwyższemu wezmą udział katolicy, zwolennicy i aktywiści różnych partii . Uklękną , gdy trzeba będzie, pomodlą się , zaśpiewają i wysłuchają homilii jakgdyby nigdy nic... Wydawać się będzie, że naród wzorowy, ale gdy przebrzmią świąteczne odgłosy, zaraz zacznie się walka na słowa i tylko czekać, że przekształci się w rękoczyny, Tyle jadu i złości w niektórych sercach... Jak to ma się do wyznawania wiary w Boga Jedynego? Może warto w tym szczególnym dniu zastanowić się nad pojednaniem? Skończyć z ujadaniem i z przeszkadzaniem, a zacząć współpracę dla dobra wszystkich? W naszym kraju wiele ludzi uczestniczy w procesjach. Kilka lat temu byłam w Wilnie, gdzie garstka uczestników brała udział w procesji z okazjii Bożego Ciała. Niby zwyczaje takie same, a jednak inaczej... Procesja szła swoim torem, a wokół tętniło życie uliczne, gwar dochodzący z kafejek... Jakoś tak poczułam się dziwnie... Nawet skleciłam wierszyk...\nW ubiegłym roku prezydent Andrzej Duda brał udział w procesji Bożego Ciała w Krakowie. Minął rok Jego prezydentury. Rok zmagań i sukcesów. Pięknie prezentuje się polski Prezydent z Małżonką. . . Polacy powinni cieszyć się z takiej pary prezydenckiej, która pod każdym względem dorównuje innym światowym parom ... Życzmy Im wszystkiego najlepszego... !!!\nW tym roku Boże Ciało obchodzimy 26 maja. W tym Dniu mają swe święto wszystkie Matki - Ta niebiańska i Te ziemskie... Wszystkie mamy otaczamy miłością i dziękujemy za wszystko... Ja, moją Kachaną Mamusię wspominam z wielkim rozrzewnieniem...\nTagi: Boże Ciało, Dzień Matki, Prezydent\nKruchość we wszystkim\npiątek, 08 kwietnia 2016 21:57\nPuste to serce co Boga nie czuje.\nŚlepe oczy co Go nie widzą.\nGłuche uszy co nie słyszą, gdy mówi.\nNieme usta co Jego wielkości sławić nie chcą.\n( fragment mojego dawnego tekstu)\nMam cechy nauczycielki z powołania - drążę skałę , póki nie pojawi się kryształ. Mozolna to praca, przyznaję . Rzadko kiedy owocna z tak czystym jak kryształ sukcesem, często jest to porażka, lecz mnie to nie zraża. Dalej tłumaczę, że czegoś tam nie wypada robić z takiego czy innego powodu, że trzeba trwać przy wartościach, bo inaczej nie tylko innym, a samemu sobie wyrządza się krzywdę. Słyszę wtedy - " nie wychylaj się i tak tego nie zmienisz". Przy tym prawie nikt nie lubi , gdy zwraca się mu uwagę w sensie porady . Można wtedy nieźle oberwać . Powiesz coś w dobrej wierze , a dostaniesz po nosie, bo ktoś sobie nie życzy, by go uszlachetniać, czy cokolwiek doradzać i podważać jego opinie w jakimkolwiek zakresie. Widzisz błędy bliźniego i chcesz dla jego dobra podpowiedzieć to czy tamto, a otrzymujesz reprymendę typu - zajmij się sobą , bo wkrótce ... Tu pada wizja tego, co cię spotka i tu, z pewnych względów, z rozmysłem przerywam dalsze kalkulacje pod tym kątem... To, czyjeś życzenie szybko się zrealizowało, bo nie dalej jak wczoraj znalazłam się pod pręgierzem zachwianego zdrowia ... Serce kołatało, telepało, chwilami ulatywałam... Już myślałam , że to koniec, a że nie wszystkie sprawy ziemskie mam nie do końca doprowadzone, zamierzam zostawić po sobie porządek, lecz czy to się uda...?, więc niezbyt chętnie chciałam przemieścić się do innego wymiaru. Dzieci zawiozły mnie do szpitala. Trwało to około sześciu godzin. Badania wykryły arytmię i migotanie. W szpitalu się mną zaopiekowano. Sympatyczny ratownik Mateusz i urodziwa lekarka Sandra dobrze się mną zajęli, więc po wyciszeniu dolegliwości wróciłam do domu z zaleceniem , by się nie denerwować... Jak się nie denerwować, gdy wokół tyle zła i niebezpieczeństwo czyha na każdym kroku i nie idzie w tym o mnie tylko o moich bliskich...? W wypisie ze szpitala pani doktor w epikryzie napisała - " Przedmiotowo stan ogólny dobry, w wywiadzie pacjentka podaje uczucie niepokoju, gorszego samopoczucia , kołatania serca od godzin popołudniowych, innych dolegliwości nie zgłasza. Przedmiotowo stan ogólny dobry, przytomna w kontakcie logicznym, wszechstronnie zorientowana. Bez sinicy, obrzęków obwodowych, odwodnienia. Oddechy - 12/min. Tkanka tłuszczowa rozwinięta prawidłowo. Krążeniowo i oddechowo wydolna. Skóra prawidłowo ucieplona i zabarwiona. Śluzówki wilgotne. Język wilgotny. Gardło czyste. Nad polami płucnymi szmer prawidłowy, bez dodatkowych zmian osłuchowych. Wypuk jawny symetryczny. Czynność serca niemiarowa około 130 /min, tony czyste. Brzuch miękki, niebolesny, perystaltyka obecna, bez wyczuwalnego oporu patologicznego, objawy otrzewnowe ujemne, Chełmońskiego ujemny, Goldflamma obustronnie ujemny. Narządy miąższowe jamy brzusznej niepowiększone. Objawy oponowe ujemne. W badaniu neurologicznym bez odchyleń. Źrenice okrągłe, równe, reaktywne. W wyniku zastosowanego leczenia uzyskano ustąpienie dolegliwości, zwolnienie rytmu serca. Podczas monitorowania HR=80/min . W badaniach laboratyjnych bez istotnych odchyleń. " Tyle opinia lekarki. Nic tylko żyć , a nie umierać ... I pomyśleć , wydawało mie się , że odchodzę ... Dziwne to było odczucie, a jednocześnie dostarczyło mi materiału do wielu przemyśleń. To wyznanie ze szpitalem to dygresja , wracam do zasadniczego tematu. Ktoś, któremu dobrze życzysz i go uświadamiasz, podpowiadasz albo coś z tego zrozumie, albo dalej brnie w ślepą uliczkę . Wszyscy wiedzą , ile trudu trzeba włożyć w przystosowanie do funkcjonowania w społeczeństwie autystycznego dziecka , podobnie i z rozpowszechnianiem wartości . Może większość społeczeństwa w mniejszym lub większym stopniu jest autystyczna, że nie pojmuje prostych spraw ? Postawy ludzkie wobec istotnych zagadnień są krańcowo różne i skomplikowane. Ktoś sobie nie życzy, by podważać jego system wartości i przetrwania, i ma do tego prawo. Jednak gdy zauważamy, że brnie w zło, naszym obowiązkiem jest upomnieć i wskazać drogę . Niektórzy uciekają od tego, co niewygodne, mają powody do takiej reakcji, lecz nie jest wyjściem udawanie, że nic się nie dzieje, gdy się dzieje. Zło należy eliminować w zarodku w odróżnieniu od ludzkiego życia, które jest wartością najwyższą . Zasmuciła mnie wypowiedź Cynki, która jest tu jakby w roli reprezentantki wszystkich zwolenników aborcji. Dokładnie ten komentarz "prześwietliłam" i napisałam odpowiedź , której jednak nie opublikuję , bo przy gruntownym przeanalizowaniu tematu, nie tyle zmieniłam zdanie odnośnie aborcji, co się w tym temacie pogubiłam, gdy zaczęłam roztrząsać ciąże kazirodcze i te z gwałtów, dotyczących nieletnich dziewcząt. Nie można uciekać przed wyznaniami, gdy dziecko rodzi się uszkodzone, chore, lecz na pewno odrazę budzą ciąże kazirodcze i te dotykające dziewczynki. Chorobą matki też nie można argumentować przyzwolenia na aborcję, bo opinie medyków bywają niecelne. Ale pozostaje "ale" mniejszego lub większego zła czy ryzyka. To dociekanie doprowadziło mnie do rozważania - czy naturalną śmierć należy pojmować w kategoriach zbrodni? Po ludzku rzecz biorąc , to każdy , kto dopuszcza się zbrodni jest mordercą, jak zatem jest z określeniem śmierci naturalnej? Czy należy winić i kogo za ten stan? Grzech pierworodny i jego konsekwencje niczego rozsądnego mi nie podpowiadają. Ten dylemat zostawię na późniejsze rozważanie. Jedno wiem, zauważam kruchość we wszystkim co ziemskie i przez ludzi postanowione.\nTagi: kruchość, życie, śmierć\nWspomnienie o ks. Janie Kaczkowskim i moje skromne rozważanie o dobroci serca\nwtorek, 29 marca 2016 13:42\n"Nie trzeba być katolikiem, żeby być dobrym człowiekim" - piękna wypowiedź. Od zawsze tak uważałam. Obojętne to czy ktoś jest ateistą , czy wyznaje buddyzm, czy islam, czy judaizm, czy jakąkolwiek inną religię , bez względu na to czy jest gejem , czy hetero, bez względu na wykonywany zawód lub wykształcenie, itp. , człowiekiem dobrym się jest albo nie jest. Wyznanie, preferencje, zawód, nie stanowią o dobroci serca. Z dobrocią przychodzi się na świat albo nie. Dobroć można "wypracować" dla uspokojenia własnego sumienia, można jej pragnąć ,można jej nauczyć , ale jeśli nie jest ona dana "z góry", to zawsze będzie felerna. Bo dobroć nakazana przez konwenanse, osobiste cele czy też narzucone lub wymuszane reguły, nigdy do końca dobrocią nie jest. Prędzej czy później wychodzi, co jest co... Dobroć się ma w sercu albo się jej nie ma. Zarówno dobrym człowiekiem może być muzułmanin jak i katolik lub wyznawca jeszcze innej religii. Dlatego powinniśmy rozróżniać ludzi dobrych, uciekających od prześladowań i wojny, od terrorystów. Nie wolno wszystkich pakować do jednej "beczki" . Ojciec Święty w Wielki Czwartek umył nogi imigrantom. Piękny gest, który u niektórych wywołał sprzeciw. Dlaczego dobro jest źle widziane i opacznie interpretowane? Zło , podobnie jak dobro, podobnie też jak choroby ciała i duszy, dotyka wszystkich bez względu na rasę , pochodzenie narodowościowe i społeczne. Nie tylko terroryści zabijają. Jesteśmy świadkmi wielu zabójstw dokonywanych w Polsce. Wyedukowany katolik, po studiach na Kul- u, katecheta i szafarz, cieszący się dobrą opinią, w bestialski sposób, z zimną krwią pozbawił życia swoją , niby ukochaną , żonę i dzieci, którymi się chwalił. Jak to ma się do dobroci serca i katolicyzmu ? O podobnych przypadkach dowiadujemy się niemal codziennie... Na szczęście są ludzie o gołębich sercach... Do nich należał ks. Jan Kaczkowski, który mimo własnej uciążliwej przypadłości zdrowotnej - kłopoty ze wzrokiem , z chodzeniem i z nowotworami; tak dużo dobrego uczynił dla opuszczających ten świat... Na pewno doświadczenie choroby pozwoliło Mu na głębsze zrozumienie istoty rzeczy, dlatego też w połączeniu z prostolinijną dobrocią serca, wielokrotnie Jego konkretne zaangażowanie w służeniu potrzebującym, większości pacjentom puckiego hospicjum pomogło humanitarnie pokonać granicę między życiem a śmiercią . Odszedł Kapłan , który obarczony własnym krzyżem, pomagał innym w noszeniu ich krzyża i to jest przykład pięknej , ludzkiej dobroci.\nDOBRY JEZU A NASZ PANIE DAJ MU WIECZNE SPOCZYWANIE !\nTagi: dobro hospicjum, śmierć\nśroda, 17 lutego 2016 0:59\nTemat o oddawaniu ludzi schorowanych i starych do domów opieki wywołał pytanie związane z pobytem obłożnie chorych w hospicjum - czy hospicjum to konieczność? Czym jest hospicjum ? Czy nie jest "umieralnią", miejscem, gdzie umierają ludzie? Jak sobie radzili ludzie, gdy nie było takiej "placówki"?\nNie tak łatwo na te pytania jednoznacznie odpowiedzieć .\nA teraz "ni z gruszki , ni z pietruszki " słowa o przyjaźni.\nCzy może tym wszystkim jednocześnie?\nNa pewno nie udawniem !\nNa pewno nie fałszywym zapewnieniem.\nNa pewno nie oczu "mydleniem"...\nNa pewno nie potrzebą chwili ani okruchem litości.\nPrzyjaźń daje znać o sobie wyrazem miłości,\ngdy wszyscy opuścili...\nTa wstawka to dowód na to, jak myśli skaczą... Przyjaźń i hospicjum - te słowa się uzupełniają. Media podały, że ks. Jan Kaczkowski, chory na raka, czynny działacz i opiekun w hospicjum, jest w ciężkim stanie. Charyzmatyczny kapłan, pełen poświęcenia, mimo bezwzględnie zżerającej Go choroby i złego samopoczucia, zajmuje się śmiertelnie chorymi. Wspierając, sam otrzymuje wsparcie. Na tym polegają przyjazne gesty wobec bliźnich, że dajemy z siebie wszystko.\nKaczkowski w hospicjum\nŁacińskie słowo "hospes" oznacza gościa, to od niego pochodzi nazwa - hospicjum, które jako pierwsze wystąpiło w Szkocji i oznaczało miejsce, gdzie przyjmowano podróżnych i które zapewniało im opiekę. Sobór nicejski z 325 r. n.e. ustalił, że każde miasto, pod nadzorem diakona, poza granicami miasta, powinno stworzyć przytułki dla najuboższych, chorych i potrzebujących. Ta charyzmatyczna misja rozpowszechniła się w poźniejszych wiekach, zwłaszcza w XI i XII wieku, gdy narastał ruch pielgrzymkowy i potrzeba było miejsc zapewniających schronienie na odpoczynek. Najwięcej hospicjów pojawiło się na trasach do Ziemi Świętej.\nCicely Saunders, Angielka, która założyła w 1967 r. w Londynie Hospicjum św. Krzysztofa. To ona, stworzyła współczesny kształ hospicjów, których obecnie na świecie powstaje coraz więcej i które głównie przeznaczone są dla ciężko chorych i umierających, nie mających szans na pobyt w domu ze względu na konieczność specjalistycznej opieki. W 1981 r. powstało w Polsce pierwsze Hospicjum św. Łazarza w Krakowie.\nWiększość ludzi pracujących w hospicjach to ludzie wyjątkowi, z poświęceniem oddający się opiece nad ciężko chorymi. Ich poświęcenie i oddanie to przyjazna i ofiarna służba wobec człowieka w potrzebie... To w dużej mierze dzięki nim umierający nie czują się osamotnieni.\nŚw. Peregryn, patron chorych na raka\nKs. Jan Kaczkowski , okrutnie doświadczony przez los, doskonale rozumie cierpiących, to im , jako prawdziwy ich przyjaciel , daje z siebie wszystko, teraz sam potrzebuje wsparcia i modlitwy.\nKto może, niech słowami św. Peregryna pomodli się w Jego intencji -\n" Święty Peregrynie, dałeś nam przykład do naśladowania bo jako chrześcijanin byłeś oddany miłości, jako Serwita byłeś wierny w służbie, jako pokutnik pokornie uznawałeś swój grzech, dotknięty - cierpliwie znosiłeś cierpienie. Oręduj za nami u Ojca Niebieskiego abyśmy jak Ty, oddani, pokorni i cierpliwi mogli otrzymać od Jezusa Chrystusa łaskę, o którą prosimy.\nO Święty Peregrynie, Ty, którego zwano "potężnym" i "cudownym pracownikiem" z powodu licznych cudów, które otrzymywałeś od Boga dla tych, którzy uciekali się do Ciebie. Przez tak wiele lat znosiłeś na swym własnym ciele chorobę rakową, która niszczy samą istotę naszego jestestwa, i który uciekłeś się do Źródła wszelkiej łaski, gdy człowiek był już bezsilny. Zostałeś wyróżniony wizją Chrystusa, który zszedł z Krzyża by Cię uzdrowić. Proś Boga i Matkę Boską o uzdrowienie dla tych chorych, których powierzamy Tobie. Wsparci w ten sposób przez Twe potężne wstawiennictwo będziemy śpiewać Bogu, teraz i na wieki, pieśń wdzięczności za Jego wielką dobroć i miłosierdzie."\nZ "nto.pl" -\n"Ksiądz Jan Kaczkowski ma 38 lat. W szkole nie chodził na religię. Gdy odkrył w sobie powołanie do kapłaństwa, za pierwszym razem odrzucili go jezuici. Niech żałują - komentuje po latach z humorem. Święcenia przyjął w 2002 roku, choć wydawało się, że drogę do kapłaństwa zamkną mu poważne problemy ze wzrokiem. Pracował jako wikariusz w parafii i katecheta w szkole. - Chciałem zostać księdzem i tyle - wspomina - dopiero z czasem pojawiła się myśl, że może zostałbym kapelanem w szpitalu. Chociaż planowałem trafić do innej placówki - opatrznościowo - zostałem kapelanem w Pucku.W 2004 roku był jednym z założycieli Puckiego Hospicjum Domowego. Koordynował budowę Puckiego Hospicjum pw. św. Ojca Pio, by w 2009 zostać prezesem zarządu. Jest bioetykiem, doktorem teologii moralnej. Miłośnikiem łaciny i mszy św. odprawianej w tym języku, w tzw. nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. W 2012 roku zachorował na raka mózgu. Mimo choroby nie przestał być kapelanem i szefem w hospicjum. Jego wywiady rzeki: „Szału nie ma, jest rak” oraz „Życie na pełnej petardzie, czyli wiara, polędwica i miłość” przyniosły mu popularność w całej Polsce. W jednej z książek napisał o sobie, że jego misją jest oswajanie ludzi ze śmiercią. - Niedawno w programie telewizyjnym wystąpiłem z panią, która powiedziała o sobie, że jest coachem szczęścia - mówi. - Więc ja też jestem coachem szczęścia. Tego nadprzyrodzonego. Jestem też coachem dobrej śmierci. Odwołuję się do średniowiecznej ars moriendi - sztuki dobrego umierania. Wtedy ludzie żyli w poczuciu bliskiego niebezpieczeństwa śmierci. Ono przydałoby się i dzisiaj. Po spotkaniu w opolskim Duszpasterstwie Akademickim „Xaverianum” ks. Jan Kaczkowski podpisywał swą najnowszą książkę. Na spotkaniu w Opolu powiedział: Jestem księdzem, choć wychowałem się w rodzinie ateistycznej. Widocznie Pan Bóg miał swój plan co do mnie. I tego się będę trzymał... Każdy człowiek żyje z perspektywą przyszłej śmierci. Ale ksiądz - z glejakiem czwartego stopnia - musi się jej spodziewać praktycznie codziennie. Strach paraliżuje ruchy? Od mojego zachorowania minęło już bez mała 40 miesięcy. To jest rekord przeżycia. Statystycznie nie powinien ksiądz już żyć... Nazywam to cudem pełzającym. Glejak pełznie i Pan Bóg pełznie ze mną, a ja z nimi. Lęk przed śmiercią daje się oswoić. Choćby dlatego, że nie da się żyć cały czas w eschatologicznym napięciu. Nie budzę się co dzień rano z myślą: O Boże, jutro na pewno umrę. Obserwuję siebie. Raz jest lepiej, raz gorzej. Skoro czuję się dobrze, staram się podchodzić racjonalnie do tego, co się ze mną dzieje. Mam świadomość, że przeżyłem - przynajmniej na skalę Polski - wszystkie graniczne okresy. W świecie jeszcze nie. Idę na rekord. Jak człowiek jest tak blisko śmierci, to boi się zgrzeszyć i różańca z ręki nie wypuszcza, bo mogę się przecież rano nie obudzić? To nie jest tak bardzo przygniatające. Chcielibyśmy tę sytuację widzieć zero-jedynkowo. A to jest bardziej sinusoida. Czeka się na wyniki. Jak przychodzą lepsze, wtedy jest euforia. Teraz mam trzy miesiące wakacji, bo ostatnio wyniki były dobre. Następne badanie w połowie stycznia. Jak wyniki są złe, to z naszego bardzo zapisanego kalendarza musimy jakieś mniej istotne elementy usunąć i raz jeszcze zastanowić się, co jest najważniejsze. Przez dwa dni mam wtedy obniżony nastrój; na depresję nie cierpię, ale potem muszę się ogarnąć i działać. Nie mówię, że różańca się nie trzymam, ale mnie niesie wypełniony kalendarz, to, że muszę się spiąć i robić. Że muszę, jak to napisałem w swojej ostatniej książce, żyć na pełnej petardzie. Ciesząc się smakiem polędwicy i dobrego wina czy pędząc do pacjentów w puckim hospicjum... I jedno, i drugie. Staram się cały czas mieć poczucie, że ciężka, a nawet nieuleczalna choroba z niczego mnie nie zwalnia i do niczego mnie nie predestynuje. Ja nie stoję na jakimś wyższym poziomie moralnym tylko dlatego, że zachorowałem. To nie znaczy, że mogę być niegrzeczny, niesympatyczny albo zwalniać się z obowiązków. Cały czas chcę być uczciwym i przyzwoitym człowiekiem i uczciwym przyzwoitym księdzem. Aż do śmierci." ( tekst z dn. 1 listopada 2015r. )\nZ Deon.pl - (26.I.2015)\n"Nie można wychowywać dzieci i młodzieży w przeświadczeniu, że jesteśmy wieczni, młodzi i piękni. Dzieci wcześniej czy później spotkają się ze śmiercią - mów ks. Jan Kaczkowski .Proszę Księdza, całkiem niedawno gościmy Księdza w naszej parafii p.w. Św. Andrzeja Apostoła w Warszawie. Jaki jest cel tych odwiedzin? Przyjechałem po forsę (śmiech). Nie oszukujmy sie, że tylko Bożym Słowem i z Bożego "natchnienia" żyje hospicjum. Hospicjum potrzebuje żelaznej gotówy. Wkurza mnie, kiedy przyjeżdża ksiądz do obcej parafii i jego kazanie jest zamknięte w trzech punktach i nie ważne, czy prowadzi sierociniec, czy pracuje na Ukrainie, w Afryce itp… Na początku podaje łzawy przykład, aby wszystkich wzruszyć. Później - apeluje do sumień, żeby potrząsnąć, a następnie apeluje do portfeli żeby "wycisnąć". I kościelnym tonem mówi: "Bardzo prosimy o wsparcie, przede wszystkim modlitewne, ale także finansowe. Bardzo o to prosimy, bo u nas jest bieda…". No kurcze, wiadomo, że jeśli przyjechał to m. in. po to, by zebrać pieniądze i wszyscy o tym wiedza. Ja zamiast płaczliwych dwóch punktów staram się poruszyć aktualny problem bioetyczny dot. Hospicjum, np. przekazywanie prawdy choremu itp. Proszę mi uwierzyć, nie chce wyjść na kompletnego cynika. To oczywiste, ze etyka i Pan Bóg są ważni we wszystkich tzw. dziełach miłosierdzia, ale na litość Boska - etyką nawet najwyższą i pięknymi słowami nie da się umyć podłogi. Ksiądz w nieco inny sposób "zaapelował do portfeli"… Co tydzień jestem na innej parafii, zwłaszcza teraz, w okresie "jednoprocentowym". Wyjeżdżam na różnego rodzaju tourne żebracze po całej Polsce, a nawet za granicę. Na swoim terenie mają mnie już dość (śmiech). Mówię to tylko dlatego, że ludzie doskonale, mam nadzieję, rozumieją, że hajs (młodzież teraz mówi sos) nie jest dla mnie. Te pieniądze są dla moich pacjentów i na potrzeby hospicjum. Zagranicę? Gdzie na przykład? Byłem w Szwajcarii, w Zurychu. W adwencie głosiłem rekolekcje w Anglii, Norwegii. Głosiłem kazania w Berlinie, Szwecji i Bazylei. Skąd w Księdzu ta chęć niesienia pomocy innym? Przez całe życie nazywano mnie leniem, okazało się, że jestem pracoholikiem. Może się nakręciłem, ale nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Po to m. in. jest celibat, żeby się dać w całości. I to jest jego bardzo istotna funkcja, bo gdyby nie było celibatu - nie byłbym tak skory do chodzenia w nocy do moich umierających. Jeśli przestanę w nocy do nich chodzić - stanę sie bydlakiem albo zwykłym urzędnikiem kultu. To jest wykonywanie mojej powinności."\nTagi: hospicjum, choroba, nadzieja\nNAZW BEZ LIKU TYLKO MIŁOŚCI W TYM ZERO\nponiedziałek, 15 lutego 2016 23:55\nOto wyniki badań przeprowadzonych w internecie na podstawie wpisów w poszczególnych stronach - możemy liczyć maksymalnie na czterech znajomych. To dużo czy mało? Badania dotyczyły relacji między internautami. Jak jest w realu? Pewnie każdy z nas dobrze wie , na ile i na kogo może liczyć w trudnej sytuacji. Uważam, że najlepiej liczyć na siebie, CZY TO W INTERNECIE, CZY W REALU, nie oglądając się na innych. Nikt nie jest w stanie dać tego, czego wymagałaby dana, trudna sytuacja, w której moglibyśmy się znaleźć . Lepiej nie nastawiać się na to, że pomoc przyjdzie lada chwila i to od tych, od których przyjść powinna, bo to często zgubne oczekiwania. Kiedyś starszy pan skarżył się na to, że jego dzieci są wyłącznie roszczeniowe, że ciągle coś od niego chcą - a to pieniędzy, a to opieki nad wnukami. Żalił się, że "wychodzi ze skóry", by sprostać ich żądaniom, a nigdy nie słyszy słów podziękowania, jakby tak musiało być, że on jest na ustawiczne usługi, a kiedy sam wymaga zainteresowania, to spotyka go rozczarowanie, bo nie ma komu zająć się nim . Poradziłam, by zaprzestał być nadgorliwy, bo "jak Kuba Bogu , tak Bóg Kubie", może to odniesie żądany skutek i zastanowią się , chociaż to wątpliwa sprawa, bo tacy wymagajacy..., na ogół do końca swego żywota są głusi i ślepi... Moja bliska znajoma martwi się i szarpie między córką a synem, a zdrowie ma nie najlepsze . Raz pilnuje wnuki od syna, drugim razem od córki, oni jednak tego nie zauważają, że zdrowie ma nie to co dawniej, wykorzystują do maksimum, mimo że pieniędzy im nie brak. Wygląda na to, że gdy ona będzie wymagała opieki, to pozbędą się jej, jak większość to teraz czyni, mając na usprawiedliwienie jedno - cóż takie czasy... Ci , dobroduszni, mimo rad i głosu rozsądku, jednak dalej będą czynić tak samo, to się wiąże z głupotą niekorzystną dla wspaniałomyślnego, ale tak już jest, gdyż każdy jest sobą do końca. W takich sytuacjach doradzam, by o swoich problemach szczerze porozmawiali, by uświadomili, że siły nie te co kiedyś, możliwości finansowe nadwątlone i że sami wymagają opieki, podczas gdy wszyscy wokół znajdują wymówki, że nie znajdują na to czasu albo tego nie zauważają , że jemu czy jej, też potrzebna jest pomoc. Prawda taka, że na pewno widzą , jak jest, lecz dla spokoju własnego sumienia, udają nawet przed sobą , że tego nie ma . Kosz na śmieci przepełniony, ale nikt się nie domyśli, by wynieść jego zawartość, ta czynność, jak i wiele innych, spada najczęściej na tego samego, chociaż do czerpania korzyści cała koronka. . . W takiej sytuacji jest wiele osób w podeszłym wieku. Zamiast zabezpieczyć swoje niezbędne potrzeby, zainwestować w opiekę nad sobą, ludzie starsi często wyzbywają się funduszy, by zaspokoić zachcianki swoich dzieci i wnuków, a sami wegetują byle jak i jednocześnie, z rozgoryczeniem w sercu, nie mogą pogodzić się z bezdusznością swoich bliskich. Opowiadała mi znajoma pracująca w banku, że często emeryci korzystają z kredytów na rzecz swoich dzieci i wnuków... Kiedy babcia czy dziadek są na "chodzie", gotują, pilnują dzieci, wspomagają finansowo, to mają swój kąt u córki czy syna, ale kiedy zachorują, oddają ich do domu opieki społecznej, gdzie przebywają do śmierci. Tłumaczą tym, że pracują ponad normę, że mają dzieci, którymi muszą się opiekować i że to lepiej dla babci czy dziadka, bo "tam" będą mieli fachową opiekę . Niby tak. Rzeczywiście "młodzi" bardzo zajęci wszystkim, jednak mają w tym zabieganiu czas na rozrywkę - na wyjście do kina, do teatru, do restauracji, na spotkania koleżeńskie, na zagraniczne wyjazdy, na fitnes, pływalnię itp., tylko nie mają czasu na mamę, babcię, ojca i dziadka, bo przecież, im młodym, coś się należy od życia więcej niż opiekowanie się staruszkami... Nawet nie pomyślą, by dla relaksu mamę czy babcię lub tatę i dziadka gdzieś zabrać i pobyć z nimi razem, co najwyżej odwiedzą ich raz w tygodniu, raz w miesiącu lub co kwartał albo i nawet to, nie. W święta oddadzą do szpitala bo zawadzają ... I ich tam nie odwiedzą, bo nie mogą, ponieważ aktualnie przebywają w Alpach na nartach albo w Zakopanem szykują się do sylwestrowej zabawy. Edmund Morris napisał wstrząsającą sztukę pt. "Drewniana miska", w której poruszył problem dotyczący traktowania wiekowych rodziców przez dzieci. Gdy schorowany ojciec, z uszkodzoną przez lata pracy, drżącą ręką, nie radził sobie z jedzeniem, zadecydowano, by jadł z drewnianej miski. Ten kulminacyjny moment sztuki niejednemu wycisnął łzy... Rodzice i dziadkowie potrzebni są do posług na bieżąco, gdy sprawni ale nic ponadto, to jest w sprzeczności z uniwersalnymi wartościami i to zarazem jest niezmiernie smutne. Takich przypadków nieodpowiedniego traktowania ludzi starych coraz więcej. Mnie zastanawia jedno, te mamy, babcie, ojcowie i dziadkowie dawali z siebie wszystko, nieraz padali ze zmęczenia i nawet przez myśl im nie przeszło, by oddać dziecko do domu dziecka. Mam na myśli normalnych rodziców. Moja Mama i Tato umarli przed czasem, nigdy, przenigdy, nawet gdyby to było ponad moje siły, nie oddałabym ich do domu starców, który obecnie dla uspokojenia sumień nazywa się o wiele łagodniej - "Dom Opieki Społecznej", "Uśmiech Nadziei", "Fundacja Godne Życie", "Dom Seniora Słoneczne Tarasy, Dom Seniora Babie Lato, Prywatny Dom Spokojnej Starości, Dom Seniora Złoty Wiek", etc. To nie dom starców a dom opieki "Złote Ganki" pocieszają swoje sumienie "zapracowane" dzieci, które tłumaczą , że taką decyzje podjęli dla dobra rodziców... To może i lepsze rozwiązanie niż oczekiwanie na to, by ktoś z domowników podał kubek gorącego mleka czy szklankę herbaty, posprzątał czy zrobił zakupy.\nNAZW DOMÓW OPIEKI BEZ LIKU TYLKO MIŁOŚCI W TYM ZERO !\nIstnieje coś takiego jak zemsta losu, czy winowajcy nie boją się tego?\n"Nie zabierajcie mnie do domu starców" - z Se.pl\n"Nie zabierajcie mnie z domu. Nie przesadza się starych drzew - błaga urzędników z Siedlec 79-letnia Leokadia Tarka. Pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Siedlcach chcą siłą umieścić kobietę w domu pomocy społecznej. Ona jednak twierdzi, że radzi sobie doskonale. Opiekują się nią przyjaciele i sąsiedzi."\nBywa, że człowiek starszy, samotny albo odrzucony przez rodzinę znajduje pomocną dłoń , są też jeszcze dzieci, które za żadne skarby nie oddałyby mamy czy taty nawet do najlepszego domu starców i tym optymistycznym akcentem kończę dzisiejszy wywód.\nTagi: STAROŚĆ, DOMY OPIEKI, ETYKA\nNie ma większej krzywdy od krzywdy krzywdzonego dziecka...\nponiedziałek, 08 lutego 2016 21:19\nCzy te dzieci można posądzać o czary?\nKilka dni temu zrobił na mnie niesamowite wrażenie film dokumentalny o dzieciach "czarownikach" z Nigerii. Po jego obejrzeniu miałam nocne koszmary i sama poczułam się jak czarownica.\nCoś okropnego i niewyobrażalnego, do jakich absurdów może posunąć się człowiek !\nJak można wmawiać dwuletniemu dziecku, że jest opętany przez diabła i stał się czarownikiem, który przyniósł nieszczęście rodzinie czy sąsiadom . Płaczącego malucha posądza się o czary. Najsmutniejsze jest to, że w społeczności Nigerejczyków pełno jest nieletnich czarownic i czarowników. W podtrzymywaniu tych obłędnych wierzeń uczestniczą chrześcijańscy duchowni z różnych sekt, którzy wskazują czarowników i wypędzają z nich demona, zarabiając pieniądze na tym procederze . Dzieci są bite, okaleczane nieludzko, torturowane, wbijają im gwoździe do głowy i poddają praniu mózgu. W końcu doprowadzone do ostateczności, dzieci zaczynają wierzyć, że są czarownikami. "Naprawiacze" pilnują , by oskarżone o czary, dzieci, nie spały w nocy, bo jak twierdzą, wtedy moc diabelska jest w stanie intensywnego działania. Męczą ich wypowiadaniem modlitw i chłostą. Nieludzkie działanie najwyraźniej spowodowane zostało ingerencją szatana, tyle, że diabeł nie opętał dzieci a dorosłych, tych, niby gorliwych sług oddanych Bogu . Wiele tych dzieci jest zabijanych, otrutych, grzebanych żywcem. Nigeria nie jest jedynym krajem borykającym się z takim problemem, w Tanzani o czary posądzają albinosów... Jak można modlić się i być tak okrutnym?Czy nie ma sposobu na radykalne przeciwstawienie się temu zjawisku?\nBOŻE, GDZIE JESTEŚ , GDY DZIECKO CIERPI?\nGDZIE PODZIEWAJĄ SIĘ ANIOŁOWIE STRÓŻE, GDY OPRAWCY ZNECAJĄ SIĘ NAD DZIEĆMI? CZY TYLKO NA OBRAZKU SĄ OPIEKUNAMI?\nTagi: czary, dzieci, oprawcy\nZemsta czy rozwaga?\nsobota, 09 stycznia 2016 19:54\nUrządzenia elektroniczne, podłączone ze sobą, lepiej komunikują się ze sobą niż ludzie. Komunikacja maszyn z maszynami wydaje się o wiele prostsza niż ludzka. Internet Rzeczy, sensory, oprogramowanie, sieciowa łączność w pewnym sensie stanowią zagrożenie dla właściwej komunikacji między ludźmi. Nie wszystko co "smart" służy człowiekowi, jego zdrowiu fizycznemu i psychicznemu. Okazało się , że te, inteligentne urządzenia, będące dumą posiadaczy, telefony, zegarki, klimatyzatory, nowoczesne domy. etc. z reguły są głupsze niż by się wydawało. Łatwo je można przechytrzyć i haniebnie wykorzystać, gdyż są niewłaściwie zabezpieczone. Ludzie chętnie dają się nabrać na wszelkie nowinki , na podejrzaną nowoczesność ubogaconą kamerami i podsłuchami. Najnowsze telewizory wyposażone w ukryte funkcje, mają domyślnie włączoną usługę WiFi, z domyślnie działającym pilotem. Firmy nie przykładają większej wagi do bezpieczeństwa swoich „inteligentnych” urządzeń, którymi można sterować bez wiedzy właściciela, np. gdy sąsiad ma telewizor podobnej marki ( zdalna kontrola); podobnie z żarówkami, w które wmontować można co się chce. Jest to szerokie pole dla włamywaczy i podglądaczy... Zaczynamy być pozbawiani intymności. Oko ukrytej kamery i podsłuch rejestrują wszystko. To działa przeciwko nam. Jesteśmy świadkami tego niepokojącego rozwoju Internetu Rzeczy, czyli wzrostu inteligentnych urządzeń komunikujących się między sobą, a bez negatywnej emocji nie potrafimy jak one, harmonijnie komunikować się ze sobą. To jest przyczynkiem do absurdalnej niezgody. W obronie własnych interesów , nawet ci , tzw. porządni ludzie, w swej zaciekłości, zdolni są do największych świństw i zbrodni i to jest bardzo zatrważające. Powinniśmy wypracować takie sposoby porozumienia, które by nie godziły w nas samych. By tak było, trzeba dobrej woli, a tej wielu brakuje. Po co od razu popadać w nienawiść , gdy ktoś ma inny pogląd? Może warto zastanowić się , co zmienić w sobie, by zrozumieć drugiego człowieka ?\nTagi: smart, komunikacja, niezgoda


deszcz | Konrad jest w Rwandzie\nPosts tagged deszcz\nDaję się nabierać\nPaździernik 13, 2008 · Filed under Przyroda\t· Tagged deszcz\nWczoraj przywitało mnie takie słońce, że nie bacząc na podglądających mnie tubylców zdjąłem koszulkę i rozłożyłem się na wyniesionym na zewnątrz domu fotelu. Opalanie nie było jednak najlepszym pomysłem – już po 15 minutach miałem dość tego upału. Tu naprawdę czuć, że słońce jest blisko. Ubrałem się i poszedłem do telecentrum.\nLedwo doczłapałem cały spocony i postanowiłem, że dziś sobie odpuszczę gorącą herbatę do śniadaniowej jajecznicy i zamiast niej wezmę zimną colę.\nGdy kończyłem butelkę lało już tak potężnie i było tak zimno, że żałowałem, że mam na sobie tylko koszulkę. Skapitulowałem i zamówiłem jednak tą herbatę.\nDziś rano spojrzałem na niebo i stwierdziłem, że nie będę się wygłupiał i przy pełnym słońcu paradował z parasolem w ręku. Plan był niemal doskonały. Po skończonych zajęciach Robert powiedział, że biegnie do banku, bo chce jeszcze zdążyć przed deszczem. Jakim deszczem?\nŻałuję, że z nim nie pobiegłem, bo teraz znów siedzę i marznę. A poszedłbym już sobie do domu.\nPora deszczowa jest jednak taka jak się spodziewałem. Leje i to porządnie, grube krople wody staczają się z dachów i wiszą niczym sznurki. Przez siwą ścianę wody nic nie widać. Tam gdzie na horyzoncie zazwyczaj są wzgórza, teraz nie ma nic. Szara wodnista ściana.\nPisząc to wgapiam się usilnie w klawiaturę, bo zrobiło się nagle ciemno. Na stolikach obok mnie ludzie porozkładali się i przysypiają. Taka ponura, melancholijna, szumiąca cisza. Nagle zgasła na wszystkich twarzach radość, letarg. Deszcz robi swoje.\nRaz pozwoliłem sobie na spacer w czasie deszczu.\nPrzyjrzyjcie się jaki tłum schował się pod tym budynkiem. Machali do mnie bym i ja do nich dołączył, ale nie po to wyszedłem na deszcz, by przed nim uciekać\nZnowu goście jadą. Zadzwoniła do mnie dziewczyna (niestety przez deszcz nie dosłyszałem imienia) z CWR, która jest też korespondentka polskiego radia. Zjawi się w środę lub czwartek.\n320 243 hits


Policjanci z Kalisza zatrzymali nietrzeźwego kierowcę ciężarówki | Kalisz Nasze Miasto\nPolicjanci z Kalisza…\nBartłomiej Hypki 24 lipca 2021, 11:12\nPolicjanci z Kalisza zatrzymali nietrzeźwego kierowcę ciężarówki Andrzej Kurzyński\nFunkcjonariusze z Wydziału Ruchu Drogowego KMP w Kaliszu próbowali zatrzymać do kontroli kierowcę ciągnika siodłowego z naczepą, który przekroczył dopuszczalną prędkość. Mężczyzna zignorował jednak sygnały dawane przez policjanta i kontynuował jazdę. Mundurowym udało się go zatrzymać kilka kilometrów dalej.\n- Mężczyzna próbował tłumaczyć funkcjonariuszom, że nie zauważył umundurowanego policjanta i dlatego nie zatrzymał pojazdu. W trakcie kontroli policjanci wczuli od 54-latka siedzącego za kierownicą woń alkoholu. Przeprowadzone badanie potwierdziło, że mężczyzna prowadził auto w stanie w stanie nietrzeźwości. Miał w organizmie ponad 1,5 promila alkoholu - wyjaśnia asp. Anna Jaworska-Wojnicz, rzecznik prasowa kaliskiej komendy.\nMieszkaniec Kalisza stracił już prawo jazdy. O jego dalszym losie zadecyduje wkrótce sąd. Za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości grozi mu kara 2 lat pozbawienia wolności.\nPolicjanci reagują na każdy sygnał świadczący o tym, że drogą porusza się kierowca znajdujący się pod wpływem alkoholu. Funkcjonariusze tłumaczą, że osoby decydujące się na wsiadanie "za kółko" po alkoholu wykazują się brakiem rozsądku i lekkomyślnością. Pijany kierowca jest poważnym zagrożeniem, nie tylko dla siebie, ale i dla innych użytkowników dróg.\nWarsztaty z leśnikami i skrybą na Zawodziu, targ kwiatowy, kino letnie, a także koncerty m.in. Ruya, Accorinet Klezmer Band i tenorów - Mariusza Ruty i Mirosława Niewiadomskiego. Sprawdź, gdzie warto…\nKaliszanie wrócili na parkiet w Richmond. Już dziś kolejna i...


Trzynastka - pożyczka z kartą prepaid | Porady Opinie i Informacje\nKarty prepaid to raczej niecodzienne zjawisko wśród pożyczek pozabankowych. Trzynastka oferuje dzięki nim elastyczne pożyczki przy bardzo atrakcyjnych kosztach.\nWypłacanie klientowi pożyczki na karcie przedpłaconej ma wiele zalet, zarówno dla klienta jak i dla firmy pożyczkowej. Ta ostatnia przywiązuje do siebie klienta, ten przecież nie poleci do konkurencji jeśli w portfelu nosi pożyczkę do której ma stały dostęp. Ten pierwszy czyli Klient również ma korzyści z takiego rozwiązania:\nPłaci tylko za to co pożyczył w danym momencie. Karta jest rozliczana każdego dnia i firma pobiera 1,43 złotego miesięcznie za każde pożyczone 100 złotych, zero innych kosztów pożyczki - oprocentowania czy prowizji, jeśli w danym momencie zadłużenie wynosi zero złotych opłaty wynoszą również zero złotych.\nDo momentu osiągnięcia przyznanego mu limitu (max. 8000 złotych na początek) w zasadzie pożycza pieniądze w dowolnym momencie - płacąc kartą za towary czy usługi.\nW porównaniu do innych rozwiązań pożyczkowych koszty takiej pożyczki są bardzo atrakcyjne - wystarczy porównać w naszym zestawieniu pozabankowych pożyczek na raty.\nOgraniczenia kart prepaid w Trzynastce\nwzór karty prepaid źr. kartatrzynastaka.plWarto również pamiętać o ograniczeniach takiej karty.\nPo pierwsze Trzynastka stawia na osoby płacące kartą i za każdą wypłatę z bankomatu pobiera 5 złotych, a sprawdzenie salda pożyczki w bankomacie to 1,5 złotego. Saldo karty zawsze można sprawdzić za darmo w systemie banku (w internecie).\nPo drugie karta wydawana jest na 360 dni, za to po odnowieniu limit może zostać podniesiony do 8000 złotych.\nPo trzecie karta w każdym momencie pozostaje własnością pożyczkodawcy, a klient jest tylko użytkownikiem. Ta ostatnia sytuacja bywa jednak często niespełnionym marzeniem wielu osób borykających się z problemami finansowymi. Więcej o tym w artykule o niestandardowym wykorzystaniu karty prepaid przez dłużników.\nWarto zwrócić uwagę, że karta wydawana jest przez mBank i nie jest to jego pierwsza przygoda z firmą pożyczkową.\nBocian, bank i prepaid\nkarta prepaid od Bociana, źr. bocianpozyczki.plTak, Bocian ten od pożyczek. Pożyczkodawca stacjonarny nie tak znany wprawdzie jak Provident, ale równie prężnie działający. W tej firmie również zauważono potencjał wydawania kart przedpłaconych klientom zaciągającym pożyczkę. Wiadomo - przywiązanie klienta, jednak w tym wypadku karta mBanku jest wykorzystywana jako wabik dla nowego klienta. Jest on kuszony dodatkowymi korzyściami z posiadania takiej karty gdyż mBank posiada szeroki wachlarz partnerów, którzy udzielają zniżek płacącym kartą z delfinkiem (w tym wypadku z Bocianem). Jeśli kogoś interesuje jakie inne dodatkowe korzyści oferuje Pożyczka Bocian może o nich poczytać tutaj.\nAnonimowa karta Prepaid z elektronicznym portfelem?\nBrzmi skomplikowanie chociaż tak nie jest.\nZnajdziemy tu trzecie podejście do użytkowania kart prepaid jakie sugerują nam pożyczki pozabankowe. Tym razem popatrzmy szybko na ofertę Monedo Pay. To rozwiązanie zupełnie samodzielne w swojej istocie jest mrugnięciem do osób poszukujących zakazanych już anonimowych kart prepaid. Dzięki firmie Kreditech oferującej również pożyczkę Monedo Now dostajemy dostęp do karty, która na dobrą sprawę nie powinna istnieć (w wymarzonym świecie ustawodawcy). Kartę wystawia MaterCard (to pewność, że przedsięwzięcie jest stosunkowo bezpieczne) dla Monedo, firmy z Luksemburga (to pewność, że nie dorwie się do niej niepowołany urzędnik) - sytuacja dla wielu wymarzona.\nkarta prepaid od Monedo, źr. monedo.comDzięki temu, że w tym wypadku karata przedpłacona została zaprojektowana jako odrębny produkt ma ona szeroką funkcjonalność, można ją np. doładować przelewem bankowym, czy systemem szybkich płatności. Oczywiście w każdej chwili można również uzupełnić saldo karty pożyczką zaciągniętą w ramach Monedo Now. Jak na tego typu kartę koszty jej użytkowania są zdecydowanie przyzwoite, po szczegóły zapraszam na stronę omawianej firmy.


Jeśli dziewczyny miały penisa - Aparatura do zwiększenia penisa\nJeśli dziewczyny miały penisa. Idealny rozmiar penisa według kobiet. Jakie penisy są najlepsze\nPrzekonanie, że wielkość stopy przekłada się na długość członka mężczyzny, może brać się ze skojarzenia, że wysocy mężczyźni powinni mieć proporcjonalnie dłuższe penisy. Jednak w rzeczywistości nie ma żadnej prawidłowości, powiększ członek penisa pozwoliłaby wnioskować o rozmiarach penisa na podstawie innych części ciała mężczyzny.\nDługość penisa ma ogromne znaczenie dla satysfakcji seksualnej kobiety Badania wskazują, że to nie długość penisa ma dla kobiety podstawowe znaczenie w czasie stosunku seksualnego. Ważniejsza jest grubość członka oraz sposób stymulacji kobiety np. Rzadko kiedy zdarza się, żeby jeśli dziewczyny miały penisa penisa miała znaczenie.\nOczywiście bywają przypadki, kiedy mężczyzna cierpi na mikropenię albo ma za dużego członka w porównaniu z wielkością pochwy kobiety — wtedy kontakty seksualne mogą być utrudnione.\nPodsumowując, nie warto skupiać się na długości penisa. Lepiej sprawdzić, jak fantazyjnie można nim działać i rozpalać kobiece zmysły.\nMężczyzna zawsze może Wiele kobiet sądzi, że mężczyźni zawsze mają ochotę na seks, a erekcja przychodzi na zawołanie. To mit.\nMężczyznom zdarza się udawać, że przeżywają orgazm, podobnie jak kobietom. Masturbacja mężczyzn powoduje bezpłodność To mit, podobnie jak przekonanie, że mężczyźni mają ograniczoną liczbę wytrysków przewidzianą do wykorzystania w trakcie życia. Płodność nie ma związku ze stosowanymi praktykami seksualnymi.\nDziewica to kobieta, która ma nieprzerwaną błonę dziewiczą To mit. Dziewictwo nie powinno być rozpatrywane w kategoriach posiadania lub nie fragmentu błony śluzowej. Dziewicą jest kobietą, która nie odbyła stosunku płciowego.\nBłona dziewicza zawsze zostaje przerwana podczas pierwszego stosunku płciowego Nieprawda. Po pierwsze nie każda kobieta ma wykształconą błonę dziewiczą, więc logiczne jest, że nie dochodzi u nich do defloracji podczas spółkowania.\nPenis nie w pełni wstaje\nPo drugie błony dziewicze różnią się między sobą budową kształtem i liczbą otworówco może wpłynąć na fakt, że nie dojdzie do widocznej defloracji albo stanie się to przy kolejnych aktach seksualnych.\nW okresie ciąży uszy myszy i penis kobiet odczuwa zwiększoną ochotę na seks, szczególnie w drugim trymestrze. Związane jest to ze zmianami hormonalnymi, lepszym ukrwieniem narządów płciowych oraz redukcją lęku przed zajściem w niepożądaną ciążę.\nPolecamy wyjść z założenia, że szczęśliwa mama równa się szczęśliwemu dziecku. Potwierdza to korzystny wpływ na dziecko endorfin i serotoniny wydzielanych w organizmie kobiety podczas seksu.\nMasturbacja kobiet jest szkodliwa To mit, o ile nie jest to patologiczne zachowanie np. Masturbacja jest normalną formą aktywności seksualnej, jeśli dziewczyny miały penisa może umożliwić kobiecie lepsze poznanie swojego ciała, jego reakcji i korzystnie wpłynąć na życie seksualne. Skomentuj artykuł.\nTa nazwa budzi kontrowersje. Skąd wziął się fiut w naszym regionie? - pupzwolen.pl\nEmirem Emil Pępek | Dane kontaktowe | Oferta | oknapl\npt1 8 nipple