Tereny Tetsu no Kuni / str 5\n#161 2013-07-28 19:52:27\nStaruszek błyskawicznie stracił swoje życie, zacząłem poważnie wątpić czy aby na pewno był weteranem mojego klanu. Ktoś kto przeżył tyle lat ciągłych misji aby móc nosić to miano musiał posiadać nieco większego umiejętności. Nawet jeżeli jego ciało osłabło to jednak taka śmierć nie pasowała do tego miana. Nie znałem go co prawda zbyt dobrze i mimo, że nie wydawał się zbyt przyjaznym osobnikiem, zrobiło mi się go żal. Wszystko wskazywało na to, że wykorzystywał swoją córkę jednak trzeba mu przyznać że w przypadku oceny przyszłych zięciów miał akurat rację. Nie miałem jednak czasu rozważać dłużej nad egzystencją tego człowieka, którego imienia nawet nie poznałem. Kowale po raz kolejny mnie zaskoczyli używając techniki, która nie przypominała niczego co do tej pory widziałem. Po raz kolejny zwątpiłem w prawdziwość ich słów odnośnie wykonywanego zawodu. Ktoś z takimi umiejętnościami spokojnie mógłby zostać ninja, a ktoś z takimi możliwościami z pewnością nie pała się kowalstwem. Wyjąłem z kabury kunai i wyrzuciłem go w śnieg około 20 metrów przed jaskinią w nadziei, że odległość jest wystarczająca aby uniknąć techniki, a nawet jeżeli nie to że śnieg złagodzi jej działanie. Następnie objąłem dziewczynę tak jakbym chciał ją obronić własnym ciałem i przy pomocy zdolności klanowej przeniosłem się do mojego gabinetu w Enko.\n[z/t->Enko-> Siedziba klanu-> Mieszkanie Lidera]\n#162 2013-07-28 19:52:42\nPojawiłem się przy wyrzuconym wcześniej kunai, był to swojego rodzaju zakład gdyż równie dobrze mogłem pojawić się w środku pola lawy. Liczyłem jednak, że to się nie stanie mimo wszystko byłem przygotowany na natychmiastowe przeniesienie się do jednej z pieczęci znajdujących się w okolicach Enko. Nie było mnie tutaj zaledwie dwie minuty wątpiłem czy przeciwnicy zorientowali się w tym co się stało. W każdym razie zamierzałem ich przyjąć z otwartymi ramionami. Pochwyciłem kunai, do którego się przeniosłem, miałem zamiar go użyć aby pozbawić ich życia.\n- Pani już nie ma w okolicy więc nie muszę być już grzeczny! Wygląda na to, że koniecznie szukacie walki więc zamierzam wam ją dać, jednak uprzedzam że będzie was ona kosztowała życie! Jednak nim wam je odbiorę odpowiedzcie mi na pytanie kim jesteście?! Bo pierwszy raz spotykam kowali o takich umiejętnościach!- powiedziałem podniesionym głosem w nadziei że moi przeciwnicy przestaną się ukrywać na grzbiecie jaskini, a sam nie chciałem wchodzić do środka gdyż nie wiadomo co mnie tam czeka.\n#163 2013-07-29 10:02:46\nPlan Namikaze udał się, można rzec, że idealnie. Kobieta wylądowała w bezpiecznym miejscu, a sam Akio również pozostał nietknięty. Kiedy znalazł się na miejscu ponownie, minęła może raptem minuta. Przeciwnicy nie wiedzieli nawet co stało się z kobietą, ale interesowało ich tylko, czy ich przeciwnik umrze. Przecież to przez jego werdykt nie była ona teraz w ich rękach.\n- Dziękujemy za komplementy. Jak widzisz, nie pracujemy w kuźni nadaremno. Wyćwiczyliśmy tam naszą siłę i wytrzymałość, a inne cechy... Cóż, w młodości byliśmy zabójcami. Możemy to powiedzieć, skoro i tak zaraz stracisz głowę. - krzyknął jeden z braci.\nMniej więcej w tym samym momencie jego bliźniak, Zen, wytworzył ogromną ilość wody, która przybrała kształt łba jakiegoś zwierza i pomknęła w kierunku Namikaze. Akio mógł jeszcze zauważyć, że jego przeciwnik wyciąga rurkę, z której wydmuchuje się bańki. Następnie obraz przysłoniła mu woda. Co zrobi lider klanu?\n#164 2013-07-29 10:59:32\nTchórze, po raz kolejny postanowili zaatakować mnie z dystansu, nie lubiłem tego typu pojedynków. Jak na byłych zabójców, choć bardziej aktualne jest raczej jako zabójcy bo jak widać wciąż nie porzucili swego fachu, to dość skrupulatnie pilnowali aby nie zabrudzić sobie rąk bezpośrednią walką. Mimo, że to była moja kolejna walka z tego typu przeciwnikiem wciąż nie wymyśliłem skuteczniejsze taktyki niż uderzaj pierwszy albo się męcz. W tym wypadku wszystko zapowiadało raczej tą drugą, musiałem przeczekać ich ataki dystansowe najlepiej robiąc to w taki sposób, żeby to oni się męczyli, a nie ja. Postanowiłem więc, nie ruszać się z miejsca i zaczekać na rozwój wydarzeń, zastanawiało mnie też o co chodziło z tymi bańkami. Wziąłem głęboki oddech, świadomy faktu, że za chwilę może mnie spotkać przymusowa kąpiel w pędzącej w moim kierunku wodnej kreaturze. Następnie złożyłem pieczęcie, a moje włosy natychmiast wydłużyły się otaczając moje ciało niczym pancerz. Technika ta miała swoje minusy zwłaszcza wśród śnieżnej okolicy taki "kasztanowy" jeż musiał wyglądać komicznie. Liczyłem jednak, że wykona swoje zadanie i dzięki swoim właściwością pozwoli mi obronić się przed atakami przeciwników.\nOstatnio edytowany przez Akio (2013-07-29 11:16:27)\n#165 2013-07-29 11:57:24\nAkio sprawnie obronił się przed wodą. Kiedy jego włosy ponownie wróciły do normalnego stanu, w jego kierunku poruszył się Zan. Robił to naprawdę szybko (200 szybkości). Widać było, że jest zły, ale wydawało się, że jakby kontroluje swoje negatywne emocje, a one dodają mu siły. Najwidoczniej nie chciał ponieść się czemuś nad czym nie da się zapanować. Jego brat tymczasem najwidoczniej obserwował, bo nie wykonywał żadnych ruchów. Cóż, to może być okazja dla rudego. Jeśli uda mu się uniknąć ciosu, który chce wymierzyć mu Zan (Siła 170, Szybkość 200) będzie mógł mieć dostęp do drugiego brata. Najwidoczniej jest to jedna z takich sytuacji, które decydują o szybkim zakończeniu boju. Jeśli tylko Namikaze będzie na tyle prędki, to jeden z przeciwników umrze i to szybko.\n#166 2013-07-29 14:46:48\nOd dłuższego czasu chciałem wypróbować pewną sztuczkę jednak brakowało mi jednak pewności siebie. Teraz jednak odniosłem wrażenie, że mój przeciwnik nie jest w stanie ie kontrolować się normalnie postanowiłem to wykorzystać. Być może nie potrzebnie podejmowałem ryzyko jednak dodawało to smaczku naszej walce. Złożyłem odpowiednie pieczęcie po czym wciąż patrząc w oczy mojego przeciwnika użyłem jutsu(umysł:50). Jeżeli wszystko poszło zgodnie z planem powinienem zniknąć z oczu mojego przeciwnika, a ten powinien zostać unieruchomiony przez genjutsu. Nie czekałem jednak by sprawdzić czy technika zadziała ruszyłem w jego kierunku (szybkość: 115) z zamiarem poderznięcia mu gardła klanowym kunaiem. Trzeba przyznać, że nie czułem zbytniego poczucia winy rozpoczynając atak, który miał pozbawić życia mojego przeciwnika. Następnie używając tego samego kunai na którym wciąż były ślady krwi postanowiłem zabić jego brata. W tym celu wlałem w niego chakrę natury fuuton i posłałem w ostatniego przeciwnika(Szybkość 220).\nOstatnio edytowany przez Akio (2013-07-29 22:25:42)\n#167 2013-07-29 22:33:43\nAkio brutalnie potaktował swojego przeciwnika. Postanowił złapać go w Genjutsu, które na nieszczęście dle kowala powiodło się. Został unieruchomiony i zabity przy pomocy kunai'a. Akio mógł być zadowolony, ale podniósł poprzeczkę rzucając bronią w przeciwnika. Kunai trafił go w klatkę piersiową, ale nasączenie chakrą dodało mu prawdziwą moc, przez co ubił wroga i miejscu. Zen i Zan, obaj bracia, byli nieżywi. Lider klanu Namikaze załatwił ich bez większych problemów. Cała skomplikowana sytuacja działa się tutaj w ułamkach sekund, dlatego mężczyźnie pomogła jego szybkość. Rudas na sam koniec znalazł naszywkę z symbolem jego klanu. Wziął ją w rękę i odszedł...\n#168 2013-07-31 12:01:00\nWalka nie była zbyt wymagająca chociaż jak na kowali radzili sobie całkiem nieźle, cała ta sytuacja wydawała mi się lekko nielogiczna. Widocznie zwyczaje panujące w innych krajach znacznie różniły się od tego co poznałem w kraju wiatru. Pozostała mi jeszcze jedna rzecz do zrobienia, naszywka którą znalazłem wskazywała na to, że staruszek faktycznie pochodził z klanu Namikaze. Musiałem się tym zająć, w końcu był moim krewniakiem. Udałem się więc z powrotem do jaskini, gdzie z fragmentów kamieni które odpadły w wyniku naszej walki przygotowałem grób w którym pochowałem staruszka. Nie było to nic nadzwyczajnego, ale z pewnością był to lepszy los niż zjedzenie przez okoliczne zwierzęta. Wśród kamieni umieściłem symbol klanowy jednocześnie nakładając na niego własną pieczęć, na wypadek gdyby jego córka chciała kiedyś odwiedzić to miejsce w co mocno wątpiłem. Spędziłem trochę czasu na drzemce w jaskini regenerując chakrę. Kiedy się przebudziłem miał wrażenie, że o czymś zapomniałem. Postanowiłem zrezygnować z dalszej podróży przez ten kraj miałem nadzieję, że Shinsaku znajduję się bliżej kraju błyskawic niż ja teraz. Przy okazji może uda mi się nawet odnaleźć Ayane.\n[z/t-> Shinsaku( Ronin no Kuni [Kraj Uciekiniera] -> Siedziba Wyrzutków -> Główny budynek organizacji - pokój lidera)]\n#169 2013-08-04 13:30:19\nZ każdą chwilą czułem, iż zbliżam się do mojego domu, a wraz z tym robiło mi się coraz cieplej, po prostu. Chłód mi nie przeszkadzał, było zimno, ale strój, który wręczył mi mój wybawca, idealnie się sprawdzał, dodatkowo pozytywne emocje podwyższały temperaturę mojego ciała. Cieszyłem się, że już kilka kroków, w przenośni, dzieli mnie od Kokkai. A mam przecież tyle ambitnych planów do zrealizowania, muszę zająć się wieloma rzeczami, z tego, co widzę. Najbardziej jednak zależy mi na treningu, to priorytet, muszę rozwijać swe zdolności, miałem przecież trzyletni zastój. W którymś momencie mojej podróży spotkałem jakąś staruszkę, która zabłądziła na jednym ze szlaków, na szczęście tym, którym szedłem ja. Śnieg utrudniał jej widoczność, jednak mi w niczym nie przeszkadzał, dlatego właśnie postanowiłem jej pomóc. Chciała się dostać do Baigai, poszedłem z nią, i tak przecież miałem po drodze. Chciałem przeprowadzić ją przez spowite śniegiem i chłodem tereny Tetsu no Kuni aż do samiutkiej siedziby klanu Kiyoshi. Dzieliło nas jednak jeszcze Sashikan.\n[zt -> Sashikan, Miasteczko]\n#170 2013-08-30 16:58:19\nOkryta płaszczem, bezsilnie walcząc o każdą iskierkę ciepła kroczyłam poprzez spowite wszechobecnym śniegiem lodowe pustkowia. Jeśli nawet rodzimy klan wysłał za nią list gończy, nie możliwym jest by dotarł za nią przez tą lodówę, któż normalny bez solidnego powodu by zapuszczał się w tą przeklętą prowincję. Całe szczęście po drodze znalazłam jaskinię, choć był to niemal przypadek, ale nie ma co, bo prawdopodobnie gdyby nie to znalezisko, zamarzłabym na kość. Penetrując powoli jaskinię, w końcu wykorzystując swoje umiejętności klanowe, rozpaliłam dość spore ognisko, jeszcze nigdy ogień nie był dla mnie czymś tak kochanym jak dziś. Przeczekując najgorsze chwile, ogrzałam się przy płomieniach, a gdy siły powróciły ruszyłam ponownie w drogę, będąc coraz bliżej Sashikan.\n#171 2013-11-08 12:12:20\nDwójka bohaterów wdzierała się powoli w świat, którego słońce nie było zbyt częstym gościem. Gospodarował tu przede wszystkim lód i śnieg, który jednak za nic miał sobie wygodę przybywających. Obficie sypał się z wiecznie zachmurzonego nieba, lepiąc się do ubrań wędrowców i szybko wychładzając ich rozgrzane od podróży ciała. Gdzie nie spojrzeć - dało się zaobserwować jedynie wszechobecną biel, która oczywiście miała w sobie coś niezwykłego i chwytającego za serce, jednak kwestie estetyczne powinniśmy zostawić każdemu do własnej oceny. Jedynie spoglądając za siebie można było dostrzec ostatnie akcenty zieleni Kraju Ziemi, choć i tak nie tak bardzo intensywne, jak w innych częściach kontynentu.\nCo jakiś czas można było dostrzec odciśnięte w śnieżnym puchu ślady stóp i łap, negujące przypuszczenia, jakoby tereny te były całkowicie opustoszałe. A miało się to za chwilę potwierdzić, że rzeczywiście kogoś można było spotkać na tym pustkowiu. Do stojących na przedmieściach tego mroźnego królestwa ninja, podeszła dwójka ubranych w typowe dla siebie stroje Samuraiów. Znajdując się już jedynie kilka metrów od wędrowców, spojrzeli po nich uważnie i nie witając ich w żaden sposób, zapytali tylko beznamiętnie:\n-Kogóż przyszło nam tu spotkać? Państwa godność poproszę i powód odwiedzin tych ziem...? - nie ulegało wątpliwości, iż nie byli oni w nastroju do żartów. W końcu byli na służbie, chcieli więc jak najlepiej wykonywać swoją powinność...\n#172 2013-11-08 17:04:03\nDenerwowało mnie wszystko, pogoda, krajobraz i niepewność, ale najbardziej bezsprzecznie działał mi na nerwy jednooki kupiec, którego eskortowanie uśmiechało mi się coraz mniej. Ziąb nadal dokuczliwie smagał nagie nogi, zaledwie okryte skórzanym, powstrzymującym jedynie chłodny wiatr płaszczem. Marzyłam jedynie o rozpaleniu gorącego ogniska, jednym smoczym oddechem Uchiha, i odpoczynku od wyziębiającego notorycznie zimna.\nKraj Żelaza, im dalej podążaliśmy wgłąb terenów owej lodowej pustyni, tym widoczniej malował się w krajobrazie wzrastający ponad zmrożoną ziemią bielejący śnieg, który w końcu z biegiem wędrówki pokrył ją w całości. Powoli przestawałam rozumieć, jak można trudnić się profesją kupca, gdy trzeba niekiedy przebywać tak parszywe zakątki kontynentu. Miałam naturalnie świadomość tego że niezbyt prędko ujrzę słońce, tak pięknie rażące w oczy, teraz, tutaj spowite chmurami puchu.\nPo pewnym czasie, naszej monotonnej wędrówki, pośród kaskad opadającego bezlitośnie pierza ujrzałam ciemniejące, niewyraźne cienie, powoli, z malejącą odległością coraz ostrzej rysujące się na połaci białej kartki. Jak się można było domyślić, byli to jedyni ludzie chcący oddać za te lodowe piekło funt kłaków, samuraje. Jako że bardzo cenili sobie bezpieczeństwo swego indywidualizowanego kraju, od razu przeszli do rzeczy, przeszywając zimne powietrze zgrubiałym, formalnym tonem.\n- Inaai Uchiha, pracuję dla tego kupca. - Powiedziałam nie zdradzając swego prawdziwego miana przed jednookim, nie byłam również pewna czy dobrze uczyniłam bez większego namysłu podając miano profesji nieznajomego.\n#173 2013-11-08 17:43:34\nŚnieg skrzypiał pod ich stopami, kiedy przemierzali kolejny z obłych pagórów, na którym, pomimo wszechobecnej szarości, nie widać było ani szlaków, ani jakichkolwiek oznak życia. Szli, zdawało się, po pierwociźnie, nie poznaczonej odciskiem żadnej podeszwy, byli jak zdobywcy, wędrujący tam, gdzie jeszcze nikt nie zdążył zajść.\nPrawdę powiedziawszy, śnieg był mu dość obcym zjawiskiem. Kraj Ziemi, w którym został wychowany, słynął bardziej z deszczy i słot, niźli samego mrozu i skutego lodu. Myśląc o Baigai, zrazu wyobrażał sobie w głowie uliczki i ciasne alejki, żywe, sunące niczym upiory w błotnistej mazi. Wyobrażał sobie strzechy domostw, ciemne od wilgoci, a także dzieci, przemoczone do suchej nitki, skakające z kałuży do kałuży, śmiejące się w najlepsze, bimbające na przyszłe przeziębenia i zapalenia. Liczyła się zabawa. On się nigdy nie bawił.\nNa chwilę przerwał marsz. Zatrzymawszy się na, kucnął, zatopił dłoń w puchu, przeorał kciukiem nabraną kupę śniegu. Zimno rozeszło się z śródręcza, a wraz z nim przyszło powierzchowne odrętwienie. Natychmiast wytarł rękę o rękaw, spojrzał się w dal, przed siebie, ledwie dając radę rozróżnić niebo od linii horyzontu. Tu wszystko miało ten sam odcień. Na dodatek wciąż padało.\nZarzucając zdjęty wcześniej worek z klejnotami, nie mówiąc ani słowa, znowił musztrę, kierując się w kierunku, który był mu zgoła obcy. Kraj Żelaza znał wyjątkowo słabo, tutejsze szlaki miał sobie za obce, a mieszkańców tego padołu nie widział ani razu. Ani wieśniaka, ani kupca, ani też legendarego samuraia, o których słyszał kilka historii, ale nigdy nie miał okazji żadnego z nich poznać.\n- Nie zwykłem obcym zdradzać imienia - powiedział, gdy drogę zatarasowało im dwóch, ciężkozbrojnych mężczyzn, podających się za samurai. - Glejt poproszę i identyfikację miecza, pod którym waszmościowie służą. Nuże, ni widzi mi się na tym mrozie stać i czekać.\nStarał się dać przy okazji Inaai znak, by na przyszłość trzymała język za, a nie przed zębami.\n#174 2013-11-09 19:15:33\nStrażnicy, od stóp do głów odziani w samurajskie zbroje, dzierżąc przy pasie pochwy z katanami, spojrzeli po sobie zdziwieni, następnie obrzucając podejrzliwym spojrzeniem mężczyznę, którego chwilę wcześniej pokrótce przedstawiła jego towarzyszka. Podający się za kupca wędrowiec natychmiast zaczął stawiać własne wymagania, zdając się zupełnie nie zwracać uwagi na żądania gospodarzy.\nJeden z nich mruknął niezadowolony i sięgając do jednego ze schowków, mieszczących się w jego stroju, wyciągnął dość obszerny zwój, podając go osobie w obszernym kapeluszu.\n-Glejt, roszczący każdego przybywającego na tereny Kraju Żelaza o potwierdzenie swojej tożsamości i sposobu trudnienia, wypisany własnoręcznie przez Szoguna Yamatokiego, który pełni nad nami swoje zwierzchnictwo. Jeśli wciąż ma pan jakieś wątpliwości, możemy za chwilę zaprowadzić państwa na specjalną audiencję u niego w trybie natychmiastowym. A więc, bez zbędnych ceregieli... Proszę w tej chwili przedstawić zarówno swoją osobę, jak i niezbędne dokumenty, jeśli zajdzie taka potrzeba.\nJego ton nie pozostawiał żadnych wątpliwości - nie były to tylko przyjacielskie sugestie, ale wymagania człowieka, który usiłował pełnić swoje zadanie, a ktoś mu w tym celowo przeszkadzał. Kobieta, opisująca się imieniem Inaai, również nie uniknęła podburzonych spojrzeń. Powszechnie wiadomo bowiem, że samurajowie za bardzo za ninja nie przepadają, toteż nazwisko dziewczyny nie wzbudziło w nich bynajmniej wybuchu entuzjazmu.\nA zimny wiatr wiał, dotkliwie przeszywając ciała na wskroś...\n#175 2013-11-09 19:35:24\nSytuacja stawała się coraz bardziej napięta, ganiąca reakcja jednookiego na mój nieopanowany wyjątkowo jęzor, zdziwiła mnie nieco, co taki zwykły, choć tak niezwykle wyglądający kupiec mógł mieć do ukrycia. Cóż, nie moja sprawa, a milczeć mogłam, i byłam świadoma tego że moja popędliwość nie była najlepszym posunięciem. Ciekawiło mnie natomiast jak z niefortunnej konfrontacji wybrnie mój mocodawca, toteż postanowiłam jak już wspomniałam, nie udzielać się na tematy przekraczające moje kompetencje.\nNajwidoczniej nie mający zamiaru ustępować w rokowaniach, zapewne oswojony z utarczkami słownymi kupiec, zażądał od samurajów uwiarygodnienia się, ukazując rozkazy pana tychże połaci śniegu. Jak dla mnie kawałek kartki przedstawiony jako glejt, nie był zbytnio wiarygodnym, ale cóż, najwidoczniej teraz kawałek nic nie znaczącego świstka, którego podrobienie nie kosztuje wiele, może świadczyć o sprawach zgoła ważniejszych.\nNie podobało mi się natomiast spojrzenie samurajów, reagujących na moje miano wzrokiem świadczącym raczej o pogardzie, a niżeli obojętności. Ukazując na twarzy delikatne zmarszczki uśmiechu, wysyczałam równie pogardliwym tonem, poprzez maskę z czarnego materiału.\n- Jakiś problem? - Przygodni zwiadowcy wyglądali na mających zdecydowanie problem, zdecydowanie dotyczył mego pochodzenia, które pomimo ostatnich niepowodzeń ceniłam sobie nader mocno.\n#176 2013-11-09 22:43:48\nJednooki wzniósł brew nad zdrowym okiem, dając wyraz swego lekkiego zaskoczenia. Trudno powiedzieć, czy było ono prawdziwe, czy może po prostu stało się owocem jego kolejnej gierki, do których talent liczył sobie ledwie ponad mizerny, ale wyglądało na to, że nie spodziewał się otrzymania takowego dowodu ze strony samurai. Przyjął glejt i począł wodzić po nim wzrokiem. Nie znał się zupełnie na tego typu rzeczy, toteż, jak można się domyślić, zabrał się za udawanie, jakoby było inaczej.\nSam dokument nie mówił mu nic ponad to, czego zdążył się już domyślić. Pieczęcie i podpisy wyglądały na autentyczne, a samo zapewnienie żołnierza jeszcze bardziej w tym przekonaniu utwierdzało. Rynsztunek strażników także nie pozostawiał wiele do myślenia i Kiyoshi, w pewnym momencie, musiał uznać wyższość dwójki.\n- Jestem Ryo. Ryo z Kraju Uciekiniera. Wiozę tam szmaragdy z kopalń w Sashikan. Jako kupiec, oczywiście, co mniemam, zdążyliście już panowie rozeznać. A problemu nie ma żadnego - dodał po chwili, dusząc ochotę zdzielenia Inaai po głowie. - To jak będzie z tym przejściem? Wolne, czy może panowie potrzebują większego rozpoznania?\nGłos miał co bardziej spięty, a skryta pod wierzchem kimona pieczęć, zaświerzbiła niemiło, ostrzegawczo. Mam coraz mniej czasu, pomyślał, drapiąc się po piersi, w miejscu przeklętego znaku.\nOstatnio edytowany przez Ryo (2013-11-10 01:33:27)\n#177 2013-11-10 14:44:15\nMróz stawał się coraz bardziej dokuczliwy, choć z pewnością nie dla dwójki samurajów, stojących przed kupiecką dwójką, próbującą uniknąć niepotrzebnych kłopotów i wjechać na teren ich królestwa. Sytuacja zdawała się być coraz bardziej napięta, potęgowana groźnymi spojrzeniami czwórki ludzi, wymienianych między sobą.\n-Rozumiem, że w tym worku ma pan te swoje kryształy? Jeśli byłby pan tak uprzejmy, by rozsupłać pakunek, byśmy mogli to potwierdzić? Rozumie pan, musimy trzymać się sztywno ustalonych reguł - odezwał się po raz kolejny ten, który już wcześniej raczył podróżników swoimi wypowiedziami.\nDrugi z samurajskiego duetu zdawał się być jakby nieobecny, wpatrując się w śnieg pod swymi stopami, którego wciąż przybywało. Nagle wstrząsnęło nim odrobinę i wbijając swój wzrok w Ryo, oznajmił:\n-Potrzebowalibyśmy jeszcze dokładniejszych informacji o pana zatrudnieniu, bo... jak mniemam... należy pan do którejś z kupieckich gildii, prawda?- zdawał się być wyraźnie zaciekawiony osobą Wyrzutka, oczekując na udzielenie przez niego odpowiedzi.\nTowarzysz mówiącego właśnie mężczyzny spojrzał na niego zadowolony i pokiwał głową, wyraźnie dając do zrozumienia, że ten dobrze prawi. Najwidoczniej sam zapomniał o tej konieczności i rad był, iż przynajmniej jeden z nich pamiętał o każdym z przepisów.\n#178 2013-11-10 16:09:18\nTwarz Ryo przybrała nieprzejemnych odcieni. Z ust zniknął śmieszkowaty, kpiący grymas, a zastąpił go dużo sroższy i bardziej parszywy, taki, który definitywnie określał nastrój kupca. Pieczęć, starannie skryta pod ubraniem, coraz bardziej dawała o sobie znać, wypuszczając raz za razem intensywne kręgi złowieszczej energii, którą on, Jednooki Smok z Baigai znał i bał się, jak niczego innego. Bał się, bowiem wiedział, co może się stać, gdy pozwoli przeklętej mocy ujrzeć światło dzienne, otwierając wcześniej furtki i bramy jego własnego umysłu. Nie miał wątpliwości, jak zakończy się przyzwolenie wpuszczenia penetrujących macek do jego zniszczonej podświadomości. Zbyt często to robił, aby nie wiedzieć.\nSpojrzał się na samurai i jeszcze raz dobrze zastanowił. Mógłby ich w tym momencie zaatakować i najprawdopodobniej zabić. Wątpił, czy skuci w ciężkie zbroja mężowie, daliby sobie radę z jego nadludzką szybkością i zręcznością, czy ich grube puklerze zdołałyby ochronić ich przed jego siłą, która zdolna była przesuwać góry. Doprawdy wątpił. Nie mniej, nie chciał rozlewać krwi. Nie w momencie, gdy było to zbędne, a uniknięcie zamieszania wciąż wydawało się być możliwe. Może im przecież powiedzieć, że należy do gildii, która dopiero co rozpoczęła swoją działalność i jeszcze nikt nie zdążył o nich usłyszeć. Może też zezwolić na sprawdzenie zawartości worka i potwierdzenie tym samym jego wersji tożsamości.\n- Wydaje mi się, że powiedziałem o sobie już wystarczająco dużo - powiedział nie swoim głosem, zsuwając z głowy kapelusz, którego zdjęcie uwidoczniło skrywane pod pasmami opatrunków oko. - Z drogi, szanowni samurai, chcemy przejść. Wiecie kim jesteśmy, co niesiemy to już nie wasza sprawa. Nie zostajemy w Kraju Żelaza, chcemy jedynie przez te ziemia przejść...\nZrobiło mu się strasznie gorąco. Czuł na sobie pot, pomimo że dokoła szalał mróz, a wiatr wraz ze śniegiem smagał jego sylwetkę równie mocno, co pozostałe trzy, będące z nim na tym samym pustkowiu. Przełknął ślinę, starając się zapanować nad dreszczami, spacerującymi bezwiednie wzdłuż jego pleców i karku.\n- Chcemy tylko przejść... - dodał po chwili, wycierając dłońmi mokrą twarz. - Tylko przejść...\nZabij... Zabij... - podpowiadał głos. - Kim oni, wobec ciebie? Zabij... Nie bój się, jestem z tobą... Zawsze byłem... Wiesz o tym.\nOdejdź - odpowiedział mu. - Nie potrzebuję cię...\n#179 2013-11-10 18:13:25\nCoraz bardziej denerwował mnie stan rzeczy, który niepomyślnie nakazywał mi bezczynne marznięcie na śniegu, podczas gdy spowici ciepłymi okryciami samuraje, jakby napawali się tym widokiem, a przynajmniej z każdą chwilą, nabierałam takiego przeświadczenia. Zastanawiałam się jak zakończy się ten dyskurs, i czy pomyślnie dla nas. Samuraje nie mam pojęcia czy zgodnie z nakazami swego pana, chcąc przyjrzeć się kryształom w worku, zapewne nie lada się zdziwili, napotykając sprzeciw kupca, najwidoczniej mającego dość, tak jak i ja mitrężenia w tym przeklętym miejscu.\nKątem oka dostrzegłam, i zapewne nie ominęło to także czujnych oczu strażników, a mianowicie nieco odmienne zachowanie nieznajomego. Czułam jak napięcie dookoła przybiera niekomfortowy obrót, wzmacniający bicie serca, pobudzający adrenalinę. Nie miałam pojęcia co może się wydarzyć, bezsprzecznie samopoczucie jednookiego przechodziło coś ponad kaliber tej sceny. Nie byłam pewna czego się spodziewać, i nigdy bym nie podejrzewała, że wnętrze tego zdziwaczałego kupca spowite jest aż tak mroczną tajemnicą.\nPowoli zdawałam sobie sprawę jak ciepły, nabierający nieznacznego tempa oddech, osadza się na cienkiej tkaninie okrywającej usta, co świadczyło o wznoszącej się powoli mglistej parze, która niestety miała po chwili zamienić kawałek tkaniny w obrosłą warstwą zlodowaciałego szronu. Byłam pewna że coś się dzieje, pot pomimo wszechobecnego zimna ogarniał odsłonięte spoza zacienionego kapelusza czoło kupca, kilkakrotnie powtarzającego zbędną kwestię, dodającą jedynie kolejne przyczyny napięcia pomiędzy nami a strażnikami.\n#180 2013-11-10 21:20:12\nSamurajowie zdawali się nie odpuszczać, zasypując podróżujących kolejnymi pytaniami i wymogami. Trzeba przyznać, że nazbierała się ich już pokaźna sumka, która wyraźnie nie była na rękę kupcowi i jego obstawie. Doprowadziło to do wytrącenia mężczyzny z równowagi, wprowadzając go w przedziwny stan roztrzęsienia, czy nawet psychozy.\nStrażnicy zdawali sobie jednak nic z tego nie robić. Z kamiennymi twarzami wpatrywali się w oblicze zdenerwowanego wędrowca, oczekując jego konkretnej reakcji na postawione przez nich żądania. Widząc, jak kręci się miejscu, widocznie zżerany przez nerwy lub cokolwiek innego, co miało w tej chwili na niego tak kolosalny wpływ, ich wyrazy twarzy zmieniły się. Z obojętnych i beznamiętnych przeobraziły się w pełne zaciekawienia i niepokoju. Dało się jednak odczytać z nich coś jeszcze - poirytowanie.\nNajwyraźniej nie tylko Inaai nie wiedziała, jak powinna zachować się w tym momencie - tak samo było z dwójką mężczyzn, stojących naprzeciw. Wyraźnie zmęczyła ich ta niepewność sytuacji, dlatego też, niemal jednocześnie, złapali za rękojeści swoich katan, póki co smacznie śpiących w wygodnych pochwach. Ich czoła zmarszczyły się, spychając brwi bliżej górnej powieki.\n-Koniec tego przedstawienia! Albo pokazujecie zawartość tego nieszczęsnego worka i wymieniacie nazwę swojej gildii, albo nie macie tu czego szukać. Ufam, że wyraziliśmy się jasno?\n#181 2013-11-10 22:51:37\nNo i miałam rację, jak się niestety okazało, komplikacje naszej uroczej wycieczki nastąpiły tuż na granicy z Baigai i Krajem Żelaza. Liczyłam że moje umiejętności w pełni tu wystarczą, i na nie też się całkowicie zdałam, nie wiedząc że mój podopieczny w rzeczywistości zjadłby kilka takich jak ja, a prowadzi mnie ze sobą tylko dla znanego jedynie sobie powodu.\nZdziwiłam się, i to nie licho gdy opór kupca spotkał się z jeszcze zaciętszym samurajów, którzy najwidoczniej jak i ja zszokowani skrajnością nieznajomego, jedynie wyeksponowali swą już i tak widoczną niechęć.\nKatany poszybowały z ciepłych i bezpiecznych kabur, by przeciąć powietrze dźwięcznym świstem, niechybnie tylko czekając aż wytrenowane dłonie samurajów zatopią je we wrażej krwi. Niestety, choć wszystko leży w zgrabiałych rękach przewrotnego losu, nie zamierzałam dłużej czekać, choć być może mój podopieczny był temu przeciwny.\nNawet nie zmieniając pozycji, nie unosząc rąk by przybrać dogodniejszą pozę, wystrzeliłam złowrogi deszcz zielonego syku, do samego ataku nie zdradzając swych zamiarów. Węże w liczbie 15 wystrzeliły z obu rąk (razem 30) przecinając powietrze niemal niedostrzegalną łuną (szybkość - 200), aż do momentu gdy zatopiły zęby we wrogich krtaniach, oplatając kończyny, zaciskając szczęki na życiodajnej tętnicy szyjnej.\n- Koniec tego przedstawienia.\n(długość węży - 15 metrów)\nOstatnio edytowany przez Igari (2013-11-10 22:55:31)\n#182 2013-11-11 02:20:07\nZamroczyło go zupełnie. Krew w skroniach zapulsowała wściekle, wypełniła bębenki ogłuszającym tętnem, w momencie gdy lewe oko zalazło od czarnych kleksów, gaszących resztki posiadanej wizji. Nie wiedział nawet, kiedy chwycił się za głowę, kiedy zatopił smukłe palce we włosach, dygocąc i pojękując, zwalając się na kolana i kiwając; to do przodu, to do tyłu, niczym obłąkaniec pozostawiony w swych pomylonych modłach.\nNie słyszał, jak węże Igari wychodzą z jej rękawa, nie potrafił być też pewny, czy to są rzeczywiście jej gady, czy może kolejny z napastujących go omamów. Pragnął krzyknąć, zawołać, by przestała, że nie mogą sobie pozwolić na rozlew krwi, bo to przyniesie im rozgłos, a truchła samurajskich wojowników niechybnie wzmożą pościg, a on... On nie mógł być ścigany.\nMięśnie twarzy ścięły się zupełnie, skurczyły z taką siłą, że kości żuchwy trzeszczały, ostrzegały przed nadchodzącącym zmiażdzeniem. Zajęczał jeszcze głośniej, uderzył czołem w lodowaty puch śniegu. Pot lał się z jego czoła, wąską kaskądą spływał po twarzy, skapując z nosa i brody.\n- Ja... - jęknął niewyraźnie. - Ja się źle czuje. Muszę... Usiąść. Odpocznę. Na chwilę. Nie... Nie przejmujcie się mną. Zaraz... Tak, ja zaraz wrócę do siebie...\nZastygł, przestał się ruszać. Umarł. A tak mu się przynajmniej na ten czas zdawało.\n- Piecze, boli, pali... Ależ straszliwie pali... - mamrotał, z każdym słowem coraz bardziej niewyraźnie.\n#183 2013-11-11 19:41:03\nWśród wyjących, zimowych wiatrów, targających sypką bielą na prawo i lewo; pośrodku mroźnych, lodowych pustyń, czwórka postaci spoglądała po sobie gniewnie. Zdawali się nie zwracać najmniejszej nawet uwagi na to, w jakiej temperaturze przyszło im się spotkać, a co gorsza - stać bez ruchu. Nim mogli się spostrzec, ich ciała zesztywniały z zimna, drastycznie spowalniając każdy ruch i odbierając siły. Oczywiście nie dotyczyło to pilnujących swojego przygranicznego terytorium, odzianych w zbroje strażników, którzy zdążyli się już przyzwyczaić do takich ekscesów pogodowych, nie odpowiadających jednak każdemu podróżnikowi.\nSytuacja stawała się napięta. Mogła przypominać kadr z jakiegoś filmu przyrodniczego, opowiadającego o mroźnych pustyniach, gdzie nigdzie wokół dopatrzeć się nie można żywej duszy. Jedynie kupiecka parka i dwójka samurajów... I otaczająca ich przestrzeń.\nNadgorliwi pracownicy Szoguna zdecydowanie nie polepszali zachowania kupca, który w żaden sposób nie kończył przedstawienia, w jakim grał główną rolę. Co więcej, zdawali się pogarszać i tak nieciekawy i niezwykle zagadkowy stan mężczyzny. Dostrzegła to również eskortująca go dziewczyna, lecz postanowiła nie pozostawać bierną na te okoliczności.\nNie czekając dłużej, przeszła do ofensywy, starając się nie dopuścić, by strażnicy ugodzili kogokolwiek swoją kataną. Używając jednego ze swoich asów z rękawa, oczom zdezorientowanych samurajów ukazała się horda węży, ciśniętych w ich stronę. W szybkim odruchu błysnęły ostrza, rozbryzgując dookoła gadzią krew. Nie możemy przecież zapominać, że i im temperatura nie była zbyt przyjazna. Cele tego ataku zdążyły bowiem uchylić się w bok, kucając przy tym i w ten sposób chroniąc swoje grdyki przed ostrymi zębiskami.\nBez wątpienia byli oni wprawieni w swoim fachu, lecz nawet najwytrawniejsi szermierze nie mogliby sprostać tak olbrzymiej ilości przeciwników, w dodatku tak zwinnych. Nim mogli się obejrzeć, już ich kończyny skrępowane były przez śliskie ciała, a oni sami pozostawali na łasce młodej Uchihy.\nOstatnio edytowany przez Straznik 4 (2013-11-11 20:11:44)\n#184 2013-11-11 20:52:03\nChoć tak bardzo byłam pewna swojego ataku, to jednak refleks z jakim samuraje obciążeni pancerzem zdołali przygotować się na to zagranie był godny podziwu, jednak nawet oni nie mogliby powstrzymać takiej nawały. Po chwili, przegrani, skrępowani, musieli zdać się na łaskę tak znienawidzonych ninja.\nJa natomiast powstrzymując przesycone adrenaliną i chłodem niedostrzegalne drgawki, postanowiłam jak najszybciej sprawdzić co z moim mocodawcą. Nie wiedziałam co mam uczynić z ciałami, jeszcze pełnymi życia, postanowiłam zatuszować naszą obecność, szybkie szarpnięcie oplatających szyje węży, pozbawiło ducha bezbronnych strażników. Ciała pozostawiłam po prostu na ziemi, licząc na to że śnieg załatwi resztę.\nZbliżając się do jednookiego kucnęłam przy nim, czułam że nie udaje, że na prawdę targa nim coś od wewnątrz, nikt tak nie potrafił udawać.\n- Słyszysz mnie? nic ci nie jest? - Delikatnie szarpiąc go za ramię starałam się spotkać jakiekolwiek oznaki trzeźwości umysłu mężczyzny, miałam nadzieję że nie pozostanie w tym stanie na długo, w końcu z każdą chwilą mógł wyziębić organizm. Postanowiłam choć odrobinę dodać mu ciepła, toteż plunęłam kulą ognia w odsłoniętą od śniegu przeze mnie ziemię. Miałam nadzieję że to mu choć odrobinę pomoże nim całkowicie zgaśnie.\nOstatnio edytowany przez Igari (2013-11-11 22:37:35)\n#185 2013-11-11 23:17:21\nDajcie mi pić, wołał. Dajcie mi choć łyku wody, trochę, bylebym zdał zamoczyć usta. Nie? Dlaczego nie? Czemu się tak na mnie patrzycie! Przestańcie! Zdejmijcie ze mnie te spojrzenia. One bolą. Fizycznie. Proszę. Że co? Już północ? Ale jakże to... Dopiero wstałem, to nie może być prawda. Mówicie szczerze? Bez grama kłamstwa? Rozumiem. Ufam wam. Ufam, moi przyjaciele. Wrogowie przenajmilsi.\nBiodra dziewcząt bujały się hipnotyzując, w rytm granej muzyki. Akordy, toczone z żalejki, raźno kręciły nimi, niby wiatr buja kwiaty lilii na powierzchni stawu. Hej, tańczcie dziewczęta, wołał, klaskając ochoczo. Tańczcie moje kwiaty, moje ptaki! Hej jaskółeczki, kręćcie się jak bączki! Ahh... Moje lube tancereczki, krzyczał. Moje, moje, tylko moje!\nOgień zapalił jego twarz. Wstęgi pomarańczowych płomieni lizały blade policzki, kąsały żarłocznie wąskie, wiecznie ściągnięte wargi. Starał się zgasić pożar, klepał się po twarzy, bił ją bez opamiętania... Nie mógł pozwolić... Nie! Tylko nie opaska! Wszystko, tylko nie ona! Hejże, ogniu! Gdzie to się wybierasz?\nPopiół. Czarne włos sprószył się do cna, pozostał po nim odór spalenizny. Skrzepła krew ostawiła jego głowę w jednym, ohydnie cuchnącym strupie, z którego wylewały się potoki ropy.\nHej jaskółeczki! Tańczcie! Tańczcie! Jaskółeczki! Hej, gdzież wam w drogę? Już czas? Jakże to...\nChmara ptaków zerwała się łysego, spróchniałego drzewa, na którym trzymało się kilka płatów zwęglonej kory. Ptaki zaćmiły niebo, krążyły dokoła siebie, żarły własne ogony. Pióra sterczały z ich dziobów, wypadały, a potem topniały, jak sople lodu.\nMamo... Tęsknie za tobą. Będziesz silny, pamiętaj! Będziesz silny, pamiętaj! Będziesz... Mamo?\nObudził się. Otworzył powiekę, tą, którą nie skrywały pasma bandaży i opatrunków. Żółta, kocia tęczówka błysnęła nikłym refleksem, źrenica zacisnęła się w pionową linię. Wyglądał dziko. Nieswojo. Nie tak, jak dziewczyna mogła go zapamiętać.\nChwycił ją za gardło (szyb. 130), zacisnął na nim rozrośnięte, brunatne pazury.\n- Siedem krzyży - syknął, złym, zachrypniętym głosem. - Siedem krzyży, siedem trumien. Jeden krzyż. Nie widzę go. Jest za horyzontem... On go wziął! Wziął go! Nie jemu był powierzony! Słyszysz?!\nUścisk zelżał, ręka opadła niemrawo. Skóra znów przybrała jasny, ledwie ciemniejszy od śniegu odcień. Oko znów było fioletowe, choć wciąż dzikie.\n- On go wziął... - mamrotał. - On go wziął, a przecież nie powinien...\n#186 2013-11-11 23:44:09\nWszystko wydarzyło się tak szybko. W jednej sekundzie rozliczone zostały uczynki życia dwóch istnień. Nim jeszcze błysnęły zęby żelaza i miecze wężowych łbów, kiedy niepewność drżała w powietrzu, gdy wciąż cztery obłoczki pary zapewniały o coraz szybszych oddechach zebranej czwórki, nikt nie spodziewałby się, że wszystko rozstrzygnie się tak szybko.\nSplamiona okrutną czerwienią biel, w której rozciągnęły się dwa bezwładne ciała, ciągle sypała się z nieba, nie zwracając najmniejszej uwagi, co się stało. Po prostu czyniła to, co do niej należało - opadała do dołu coraz to niżej i niżej, spotykając się w końcu z rozgrzanymi jeszcze ciałami, studząc je miarowo.\nByło cicho. Zdecydowanie zbyt cicho, jeśli pomyśleć o wadze tego wydarzenia. Może dla świata nie stało się nic, jednak dla udających się na spotkanie ze śmiercią ludzi, był to moment, w którym zmieniało się wszystko, a nawet i więcej. A wszystko z ręki kobiety, o tęczówkach czerwieńszych, niż płynąca strumieniami wśród śniegów krew.\nNa jeden krótki moment zamarło wszystko, by w następnym momencie rzucić młodą Uchihę do jej ogarniętego obłędem towarzysza. Padło jedno, szybkie pytanie. W odpowiedzi dostała jedną, jeszcze szybszą odpowiedź, zaciskającą się szybko na jej gardle, miażdżąc niemal jej drobną krtań. Wszystko obserwowało to dzikie spojrzenie, o którym mówi się, że należy do demonów.\nŚwiat zatrzymał się na moment po raz drugi. Tym razem śmierć nie zebrała jednak swojego żniwa, uwalniając kupca z potwornego stanu i posyłając jego rękę w zimny śnieg. Bełkot mężczyzny ginął gdzieś, niesiony na płatkach śniegu ku najdalszym zakątkom Kraju Żelaza, zostawiając tę dwójkę na szlaku, gdzie już zdążyli przelać krew. Czy to już pora ruszać dalej...?\n#187 2013-11-13 23:35:03\nPowoli stygnące z ostatnich oznak życia, martwe trupy zalegały w zimnym, bielejącym śniegu, pełna obaw o stan nieznajomego kupca, naturalnie nie spodziewałam się że spotka mnie w zamian za chęć niesienia pomocy taka nagroda. Całkowicie zdezorientowana, w pierwszej chwili, całkowicie sparaliżowało mnie uczucie, którego opisanie wydaje mi się zgoła niemożliwe. Dziwnie, nie potrafiąc unieść się przeciw agresji jednookiego, z rozwartymi szeroko źrenicami, spoglądałam na opętanego nieznanym mi atakiem mężczyznę, czekając gdy wraz z ostatkami zbawczego tlenu, uleci ze mnie życie. Jednak to nie nastąpiło.\nCzując słodki posmak krwi zalegający nieznacznie w gardle, opadłam na śnieg, nadal w pół siadzie, zagubiona w myślach i nieprzewidywalności tej sytuacji, zastanawiałam się co uczynił ten dziwny, straszny człowiek, co uczynił mi, i dlaczego tracił świadomość, bredząc, mówiąc nieznanym mi sensem, ale czułam mimo to jak wywoływały we mnie przerażenie, gęsia skórka po raz kolejny, tym razem nie z powodu warunków pogodowych, przebiegła mi po plecach.\n- D... dlaczego? dlaczego chciałeś mnie zabić?! - Nerwy rozrywały mi struny głosowe, nieprzyjemnie skacząc po stopniach akordów, byłam zimna, potrafiłam zdusić, zabić, bez mrugnięcia okiem, ale nie potrafiłam opanować łez cieknących mi po policzkach, choć tego nie czułam. Dłonie rozedrgane ściskały usilnie śnieg, trzęsąc się czy to z zdenerwowania, czy ciężaru którym zostały obarczone. Co teraz, co z nami, bałam się.\n#188 2013-11-18 00:31:05\nChoć oko Ryo przybrało swój właściwy, pierwotny kolor, to nie dało się w żaden sposób wymazać tego, do czego przed chwilą doszło. Zachrypnięta Inaai mamrotała niezrozumiale, zaciskając nadszarpaną krtań, przełykając osadzoną w gardle krew. Była roztrzęsiona, wiedział to, pomimo że nie widział. Był w pełni świadom tego, że ją przestraszył, ale jednocześnie tej świadomości w sobie nie posiadał. Tak jakby siedział na ostrokole ogrodzenia, granicy oddzielającej to, co realne i namacalne, a bajeczne i w żaden sposób nie zdatne do choćby najlżejszego musnięcia knykciem. Ale on to widział. Czuł jej szloch, czuł jej dreszcze... I śmiał się. Głośno, bez pardonu, iście grubiańsko, w sposób, który można jawnie odebrać jako kpinę... Jednak jego usta... One wciąż pozostawały w bezruchu, nie zmieniły swego wyrazu choćby na chwilę. Ściągnięte, wąskie wargi, spękane od wiatru i mrozu, który w postaci szronu coraz śmielej się na nich osadzał, nie przedstawiały nic, poza pełną powagą. Śmiał się w duchu. Ot, jak świnia, ale nie dał temu fizycznie obrazu.\nDlaczego ja się w ogóle śmieje? Tu nie ma nic do śmiania. Zupełnie. Najprawdziwiej w świecie nie wypada się w tym momencie śmiać. Halo. Umyśle? Podświadomości? Hej, rozumie? Jesteście tam? Oh, widzę, że już jesteście. Budzimy się zatem.\nZamrugał nerwowo, strzepał z rzęsy pyłek śnieżny. Powoli wzniósł głowę, rozejrzał się, potem zaklął. I znowu zwalił głowę w śnieg, tym razem dołączając do tego kilka przetarć zmarzniętej twarzy. Zadane pytanie jakby zignorował, zdawało się, że w ogóle go nie usłyszał. Albo udawał, że tak jest.\nNareszcie się podniósł, zachrępolił karkiem, odkręcił się w stronę martwych ciał. Podszedł doń i kucnął.\nWyraźnie się zafrasował.\n- Pozbądź się ciał. W miarę możliwości zatrzyj ślady. I nic nie mów. Błagam. Po prostu to przemilczmy. A teraz do roboty. Aha, i przydałby się ogień. Inaczej przyjdzie nam tu zamarznąć, do cholery.\nGłos miał władczy i stanowczy, zupełnie inny od tego żartobliwego i lekceważącego, którym posługiwał się do tej pory. Był teraz tym Ryo, Jednookim Smok z Baigai.\n#189 2013-11-18 22:29:51\nPośród lodowego pustkowia czas zdawał się jakby zastygnąć. Zupełnie, jakby zamarła nie tylko zbyt stateczna sceneria, co pochłonęła bezlitośnie dwójkę samurajskich strażników, ale również i dwójka wędrowców. Dziewczyna łapała oddech, który niemal permanentnie wykradł jej jednooki mężczyzna. Ten zaś wydawał się bardziej pochłonięty stygnącymi trupami, niż zszokowaną, roztrzęsioną towarzyszką, rzucając jej na przeprosiny jedynie suchy rozkaz zajęcia się bałaganem, jakiego sobie narobili.\nWiatr, wplatający płatki śniegu we włosy bohaterów, dął nieustannie, świszcząc w uszach i szczypiąc policzki, przemierzając samotnie rozległe zimowe stepy, przepasając całą tę mroźną krainę, od wschodu, aż do zachodu. Tym razem przyniósł jednak kupieckiej parze niespodziewany podarek - nieregularną melodię głuchych dźwięków.\nWiało od strony zachodniej, z której wkroczyli na te niebezpiecznie zimne tereny. W przestrzeni płynęło coraz więcej bliżej nieokreślonych nut, które raczej nie przynosiły ukojenia i uspokojenia. Dopiero po chwili w uszach dwójki ninja zatańczyły niezrozumiałe słowa. Mimo, iż ograniczona widoczność nie pozwalała dostrzec niż więcej, niż tylko opadająca spokojnie, nieskończona kurtyna, utkana śnieżnym puchem, nie ulegało najmniejszej wątpliwości, że coś się dzieje.\nKtoś nadchodził. I był coraz bliżej.\n#190 2013-11-23 23:37:35\nNagle, tak po prostu wszystko ustało, ucichło, tylko emocje i strach bezustannie parowały z ogarniętej niepewnością głowy. Miałam, chciałam mieć nadzieję że to już zaraz, za kilka chwil się pożegnamy, nie spotkam go nigdy więcej, nie będę z nim miała do czynienia, nie, to było niemożliwe, właśnie to że jestem tu teraz z nim, nie mogę odejść choć to takie straszne, on był straszny.\nJego oziębły, wyrywający się szaleństwu głos beznamiętnie postawił mnie do pionu, nigdy bym się nie spodziewała że coś takiego przytrafi mi się naprawdę, nie potrafiłam otworzyć ust, po prostu wstałam, zdarłam zbędne trupom kawałki okrycia i ułożyłam je (szmaty) w mały stos, by zatrzymać ogień na odrobinę dłużej przy sobie. Odrętwiała, niczym drewniana lalka stanęłam przed utworzoną kupką, posłałam na nią małą kulę ognia, która pomimo śniegu szybko objęła skrawki futrzanych szmat.\nChciałam zrobić coś... cokolwiek by nie pozostawać... po prostu kucnęłam przy ognisku, czując jak przebite chłodem wnętrzności przenika ciepło, spływa po ciele i uderza falą.\nRadość nie trwała długo, po chwili do mych uszu dotarł dźwięk muzyki, dziwnej, nie wiedziałam co uczynić, nie chciałam wracać do tego lodowatego świata, czekałam aż odpowiedź sama się ukaże.\n#191 2013-11-24 19:25:52\nCholerny świat - zaklął, gdy kolejna fala mrozu przeszyła go na wskroś. Odruchowo, rozejrzał się dokoła, wzniósł spojrzenie znad skrzyżowanych ramion, dłoni wsuniętych pod pachy, wśród których tliło się jeszcze ledwie odczuwalne ciepełko. Śnieg. Wszędzie. Gdzie tylko sięgnął wzrokiem, białe pagóry wiły się w esowatych garbach, raz to wyżej, a raz niżej, w każdym calu zlewając się z szarym widnokręgiem. Nienawidził tego miejsca. Nienawidził go równie mocno, co siebie samego. Tak samo zimnego i nieosiągalnego, mroźnego i surowego, co Kraj Żelaza, strzeżony połaciami puchu, trzymającym w samym sercu ośnieżoną twierdzę, biedną, nie posiadającą nic, co ktokolwiek chciałby skraść. A jednak w jakiś sposób do siebie przyciągającą.\nDrgnął, czując na karku kilka nieśmiałych dreszczy. Nawet nie zauważył, że zbudziły się w chwili, gdy spoglądnął na dziewczynę, wykonującą jego polecenie. Robiła to, co jej rozkazał. Bez słowa sprzeciwu, czy chwili kontestacji. Moja niewolnica, pomyślał, puszczając macki wyobraźni gdzieś bardziej w głąb umysłu. Moja służebnica.\nNikłe ciepło z miniaturowego ogniska, połaskotało go po twarzy, rozjarzyło swym światłem fioletową tęczówkę, która na nowo nabrała koloru, na nowo przypomniała tą, którą posiadał onegdaj smok, ten sam smok sprzed turnieju. Ryo dopiero teraz zdał sobie sprawę, jak bardzo tęsknił za dawnym sobą, straconym jestestwem pełnym tego, czego tak pragnął się wyrzec i co uznał za przyczynę swej porażki.\nPółnadzy, martwi żołnierze stygnęli na lodzie.\nUsiadł przy ognisku, wyciągnał przed siebie dłonie. Spojrzał na nią, poprawił opaskę na oku i uśmiechnął się. Bez krzty ciepła. Miał mało w sobie ciepła. Najwyraźniej je więc oszczędzał.\n- Cieszę się, że tu jesteś - oznajmił, kiwając lekko głową w rytm bębniącej z oddali muzyki. - Spisałaś się wyśmienicie. Popełniłaś kilka błędów, to prawda, ale te były niczym w porównaniu do moich. A za gardło przepraszam. Zagoi się. Mam nadzieję.\nPodniósł się z wolna, strzelił karkiem. Słabe światło jeszcze bardziej go postarzyło.\n- Idą po nas - podjął zaraz. - Kto wie, jak to się skończy. Kto wie, czy dadzą mi drugą szansę. Jeśli nie, to wolę to zrobić teraz - jego palce u dłoni zaczęły się na przemian zaciskać i prostować. Nie było wątpliwości, mężczyzna rozgrzewał się. - Pytałaś o moje imię. Powiem ci zatem. Nazywam się Ryo Kiyoshi, zwany też Jednookim Smokiem z Baigai. Najemnik, służący teraz Shinsaku Nakayamie. I to tyle, jeśli o mnie chodzi. A teraz czas zmierzyć się z tym, co zmierza ku nam. Rozpal większy płomień, jeśli możesz, muszę przywrócił ciału pierwotne ciepło. Będę go potrzebował.\n#192 2013-11-25 16:18:31\nMężczyzna zdawał się wreszcie wrócić do siebie, wyrywając z tego dziwnego stanu, którego chwilę wcześniej miała okazję doświadczyć na własnej skórze przerażona dziewczyna. Kiedy zamiast przeprosin, rzekomy kupiec rzucił jej suche polecenie, zupełnie nie zważając na to, co stało się przed momentem. Przyglądał się jej zupełnie niewzruszony. Zupełnie, jakby wciąż nie zdawał sobie sprawy z tego, co dzieje się dookoła. Jedynie jego słowa i niemal niedostrzegalne gesty mogły dać do zrozumienia, że wciąż pozostawał w kontakcie ze światem zewnętrznym.\nCzarnowłosa jednym, prostym ruchem splunęła brunatną czerwienią, roztapiając przelatujące w pobliżu doskonale białe płatki. Płomienne języki smagały raz po raz bezbronne ciała, zatapiające się powoli w śnieżnym puchu, dając odrobinę przyjemności stojącej nieopodal wędrownej parze. Przyjemne ciepło mogło zdawać się skarbem na lodowym pustkowiu.\nRzucone przez ognisko światło musiało być widoczne z dużej odległości, odbijając się od śnieżnych połaci, docierając w końcu do oka zabłąkanej wśród mroźnej pustyni duszyczki. Niemal natychmiast odgłosy, jeszcze chwilę wcześniej docierające do uszu podróżników, zagubiły się gdzieś pośród zimowych podmuchów. Dało się za to słyszeć chrzęst blachy. Źródło odgłosów pozostawało niezidentyfikowane, skryte gdzieś za kurtyną sunących opadów lotnej bieli.\nWtem, z niezbadanych przestworzy, wyłoniło się kilka dużych, ciemnych punktów, niewyraźnie rysujących się przed trójką czujnych ślepiów. Z początku jeden, później dwa kolejne i jeszcze dwa... Nie ulegało najmniejszej wątpliwości, iż byli to ludzie.\n-W imieniu Szoguna Yamatokiego, jesteście aresztowani!\nBłyskawicznie kilka punktów rozpoczęło ruch, formując niemal kształtne koło, zamykając w nim dwójkę podróżników, stojących przy ognisku. Zostali otoczeni. Po raz kolejny błysnęły szable, wydając złowrogi świst, gdy katany przecinały powietrze, wymierzając ostatecznie w dwójkę intruzów...\n#193 2013-11-25 21:53:31\nŚnieg powoli, pod niemal każdym względem odcinał nas od tego świata, gdzieś lecz nie wiadomo gdzie, pogrążeni w pustce staraliśmy się przeżyć, powrócić do pozostałości i funkcjonować, przynajmniej dla mnie był to nie lada problem. Ryo, najwidoczniej starał się przejść bez zbędnych wahań do naturalności, choć ja wiedziałam że to jedynie maska, nikt nie mógł przejść obok tej dziwnej sytuacji z kamienną twarzą.\nNadal milczałam, bałam się że jeżeli spróbuję cokolwiek powiedzieć, mój głos załamie się, drgnie zdradzając wszelkie odczucia. Pozostawałam więc nadal w demonstracyjnym bezgłosie, udając że ogień opływający ciepłem w pełni pochłania moją uwagę. Obudziłam się dopiero gdy melodia zaczęła przeradzać się w odgłosy nie zapowiadające korowodu wesołej kompanii, która olewając trupy ruszyłaby dalej z swą beztroską muzyką, nie.\nByli coraz bliżej, wiedziałam że nie okażą litości, nie oczekiwałam tego, nie chciałam. Wstałam, nieco za Ryo, nie rozgrzewałam się, w strachu że każdy zbędny ruch wydrze mi ciepło, tak kurczowo utrzymywane przy sobie.\n#194 2013-11-27 01:44:52\nCzuł obecność ognia za plecami. Ciepło płomieni rozgrzewało zmarznięte stawy, przywracało życie w zaspane kości. Ryo wzniósł dłoń ku twarzy, przyjrzał się jej wewnętrznej części. Przez chwilę mogło się zdawać, że stara się wyczytać z poznaczonej zmarszczkami skóry przyszłość, zapowiedź tego, co miało nadejść. Bujda. On był pochłonięty czymś zupełnie innym.\nWidział ich już wtedy, gdy znaleźli się na linii horyzontu. Eteryczne sylwetki, kontrastujące cieniem z barwami szarości. Wyostrzony zmysł, podobny do tego wilczego - dzikiego i pierwotnego - nakierował go na nich wcześniej, niźli mógł chcieć. Głupcy, pomyślał. Przepowiadają swój marsz muzyką musztrową. W takich wypadkach nie robi się czegoś podobnego. Amatorzy. Żółtodzioby.\nNie mylił się? Chyba nie. Wzrok miał na tyle dobry, by posiadać do niego wystarczające zaufanie. Wszak nigdy go jeszcze nie okłamał.\n- Powinno pójść gładko - zamyślił się. - W końcu to tylko samuraje.\nOdwrócił się w stronę Inaai. Wyglądała paskudnie. Zmarznięta, pozbawiona wigoru, wyraźnie bezsilna. Nie podejmie walki - tego był pewien. Wiedział, że tamci, przyciśnięci do muru, posuną się do najpaskudniejszej zagrywki. Nie pohamuje ich widok obcej, pozornie słabszej płci.\nSkrzywdzą ją, wiedział to. Nie mógł ryzykować. Była mu potrzebna.\nMoja niewolnica, pomyślał. Kruczoczarne włosy i blada cera. Podobna do mojej.\n- To konieczne - oznajmił, gdy wokół dziewczyny błysnął refleks zielonego, szybko matowiejącego światła. Kopuła (wytrzymałość: 267), ledwie co rozciągnięta nad jej głową, stanowiła wystarczającą barierę. Barierę, która zdoła ochronić ją... przed nim.\nPrzecież jestem mutantem. Pamiętasz Gamatt?\nOtoczyli ich. Całkiem szybko. Żelaźni strażnicy tej przeklętej krainy.\nSpiął mięśnie, zacisnął szczęki, uważając, by nie przegryźć języka. Raz już mu się zdarzyło. Ścięgna palców i śródręczy skurczyły się jak na komendę, zamieniając dłonie w dygocące pięści, spod których wydobywał się dziwny skrzyp. Kości?\nW imieniu Szoguna Yamatokiego, jesteście aresztowani!\nPocałujcie mnie w rzyć.\nŻółta tęczówka zatańczyła w oczodole, z którego zionęła nieprzenikniona czerń twardówki. Koniuszek języka prześlizgnął się odruchowo po ostrych, wyeksponowanych kłach, sięgających samej brody. Był bestią. Mutantem. Pamiętasz Gamatt? Mówiłem ci.\nPoczuł jak jego twarz ulega modyfikacjom. Całe jego ciało im ulega. Otwory na policzkach, rozrośnięte kończyny, zakończone orlimi pazurzyskami. Brunatna, bruzdzista skóra, przygotowana na ekstremalne rozciągnięcia.\nI nienawiść. Pulsująca, bijąca po trzewiach nienawiść. Zabij. Zabij, nim oni zrobią to pierwsi. Lubisz krew? Lubisz?\nChwycił się za głowę.\n- Urusai! Urusai! - krzyknął. - Yamero... Nie chcę cię słuchać... Nienawidzę cię. Paskudo.\nA potem drgnął. I zaśmiał się przeciągle, szeleszcząc jęzorem po czarnych ustach. Był gotów.\nOstatnio edytowany przez Ryo (2013-11-27 01:50:01)\n#195 2013-11-27 12:19:48\nBezkresne równiny, przysypane szczelnie zimnym puchem, zdawały wybudzać się z zimowego snu, w jaki zapadły wieki temu. Drżąca ziemia zwiastowała niechybne starcie, wybijając od siebie kilkanaście stóp, odzianych w ciężkie buty, których każde zderzenie z podłożem odbijało się głuchym, donośnym brzdękiem.\nJednooki dostrzegł ich, nim jeszcze padła złowroga komenda, przywołująca do wypełnienia rozkazów władcy ziem, na które wtargnęła dwójka, siejąc, celowo lub nie, spore zamieszanie. Otoczyli ich szybko, dając świadectwo swojego zaangażowania i profesjonalizmu. Czekali na jakikolwiek odzew ze strony uwięzionych przez ustawionych w idealnej formacji samurajów, sprawiając wrażenie, jakoby byli oni gotowi na każdą ewentualność. Jednak to, co dostrzegli, przeszło ich najśmielsze wyobrażenia, dotyczące każdego z możliwych scenariuszy aktu ubezwłasnowolnienia.\nMężczyzna miotał się wściekle, zachowując zupełnie nie tak, jak to przystało na kupców, których przywykli kontrolować na tych terenach. Każdy jego wrzask przecinał na wskroś powietrze, w którym coraz gęściej zbierało się poczucie przerażenia i grozy, ulatujące z każdą chwilą z zaszokowanych strażników tej krainy. Coraz mniej pewnie trzymali swoje wyciągnięte katany, nogi zaczynały mięknąć. Wszystkie dziesięcioro roztrzęsionych oczu wbijały swoje czarne plamki źrenic w przeobrażającą się kreaturę.\nByło pewnym, że mimo zdecydowanej przewagi liczebnej, samurajowie zdawali sobie sprawę z tego, iż z każdą chwilę ich sytuacja pogarsza się. Poczucie zagrożenia całkowicie nimi zawładnęło, rzucając ich we wściekłym szale na monstrum, które tak skutecznie napełniało ich serca strachem i paraliżowało umysły. Mieli bowiem wybór - rzucić się na potwora lub poddać się obezwładniającemu uczuciu przerażenia.\nJak obłąkane, stalowe języki zaczęły okładać monstrum, starając się pozostawić na ciele stwora swoje zimne pocałunki, wyprowadzając ciosy jeden za drugim (szybkość: 150, siła: 200). Były one jednak dużo bardziej chaotyczne niż ktokolwiek mógł zakładać wcześniej.\nLawina obłędu mknęła na rozszalałą bestię.\nOstatnio edytowany przez Straznik 4 (2013-11-27 13:35:05)\n#196 2013-11-27 22:20:31\nSzczęk zbliżających się samurajów, bo byłam pewna że to oni, któż by inny w tym miejscu... powoli zbliżali się ku nam, niechybnie łowiąc pośród śniegów blask ogniska. Nie patrzyłam w ich stronę, byli blisko, ogień był tak ciepły, a dookoła wszystko przemarznięte, szkoda ciepła, szkoda życia, choć w tej chwili jego wartość diametralnie spadła.\nByło mi żal tak wielu rzeczy, gdybym nie uciekła, może by nie zabili, może wdychałabym ciepłe, jodowe powietrze Hidari, leniuchowałabym pijąc sake, obserwując uwijające się ulicą ładne dziewczęta, po prostu, żyć i umrzeć w spokoju. Ale musiało mi odwalić, jak zwykle, a teraz z tym... z nim, Ryyoo... rzadko się kogoś bałam do tej pory... zwykle to ja wzbudzałam strach, bawiąc się nim i napawając.\nCiepło bywa złudne, otumania swą wygodą, sprawia że szczęk zbroi samurajów nic nie znaczy, a wyrywa z półsnu dopiero gdy jesteś otoczona. Chciałam wstać, nie dać się zarąbać nie zostawiając trupów w przedwczesnym odwecie, nie mogłam tego uczynić. Może strach, lub zimno podcięło mi kolana, nie.. zielono kontrastująca kopuła oddzieliła mnie od świata, byłam pewna że to oni, nie dali mi szans. Wtedy dostrzegłam jego, był jeszcze straszniejszy, tak jakby paskudne wnętrze pokryło ciało, sparaliżował mnie ON, nie oni, oni byli już chodzącymi trupami, ja to wiedziałam, czułam i byłam przerażona. Zrozumiałam, że to ON!, że kopuła to nie pułapka, że uratował mi życie...\n#197 2013-11-30 02:17:46\nBestia wyprostowała się gwałtownie, wydęła na wierzch zbyt długi jęzor, zakołysała nim wokół warg, tocząc ślinę, sapiąc i warcząc, topiąc opadłe nań płatki śniegu. Powoli, niespiesznie, odwróciła łeb, przesuwając puste oczy po trzęsących się samurai, ledwie zdolnych utrzymania ostrzy w pionie. Ich zbroje pobrzękiwały we wspólnej melodii, a twarze ginęły w zbiorowych oparach oddechów.\nJakby nie zainteresowana, zwróciła się w przeciwną stronę, tą, po której rysowała się obła, kryształowa bariera, połyskująca szmaragdowym odcieniem. Nie od razu zauważyła wewnątrz głębszy cień, nie od razu rozpoznała w nim człowieka.\nCzłapiąc w pokracznym chodzie, zaczęła zmierzać do kopuły, orząc łapami śnieg, przeszkodę, nie będącą w stanie zatrzymać rozgrzanego cielska, szarego i surowego, jak cała ta kraina. Bestia przyłożyła pysk do ściany zielonego klosza, wejrzała do środka pionową źrenicą, łypiąc niespokojnie na ludzki, uwięziony wewnątrz kształt. W jednej chwili zapragnęła ów kształt uwolnić.\nZamachnęła się, rzadkie powietrze świsnęło pod naporem rozrośniętej dłoni... i zastygła, jakby porażona piorunem. Trwało to tylko chwilę. Chwilę, pozwalającą dosłyszeć skrzypienie śniegu, rozchodzące się pod naporem ciężkich, stalowych butów.\nPierwsze uderzenie serca. Miecz przecina powietrze. Ostrze huczy natrafiając nicość, omija ledwie co szarą twarz, skąpaną w czarnych kosmykach włosów, długich i mokrych od śniegu. Drugie ostrze przechodzi po pachą monstrum, które w jednej chwili zaciska nań uchwyt i z tak uwięzionym żelazem wykonuje piruet. Rozchodzi się głuchy brzęk łamanego sztychu, a także nieprzyjemny zgrzyt pękającego pancerza. Wstęgi juchy znaczą powietrze, zaczynając parować nim jeszcze dotykają śniegu. (szybkość 260, siła 270, reakcje: 280). Dwaj samurai zostają pozbawieni wnętrzności.\nDrugie uderzenie serca. Katana odbija się od przedramienia potwora, na którym pojawiło się ostrze (umiejętność modyfikacji ciała, koten no juin), powstałe z żywej tkanki. Nim żołnierz zdaje sobie sprawę, jak do tego doszło, haczykowaty pazur zatapia się w jego tchawicy, rozrywa ją, wydobywając karminowe strzępy mięsa (szybkość 260, siła 285, reakcje: 280).\nTrzecie uderzenie serca. Bestia niemalże przypada do powierzchni ziemi, unikając tym samym dwóch pozostałych cięć (reakcje: 280), wzbija w górę falę śniegu, która oddziela ją, a szarżujących samurai. Odbija się od ziemi, nabierając przy tym dystansu (siła: 300), odległym na pełne pięć metrów. Powietrze wibruje, para z ust kłębi się dokoła kudłatej głowy. Bestia czeka.\n#198 2013-11-30 19:24:13\nPięć mknących ku rozszalałemu potworowi ostrzy, smagających jego zdeformowane, wijące się w niespotykany sposób ciało. Żelazo okazuje się zbyt tępe, by wyrządzić jakąkolwiek krzywdę zmetamorfizowanemu kupcowi. Drżące węgliki dziewczęcych oczu, będące świadkami na kruchość ludzkiego życia, z taką łatwością wydzieranego z napędzanych adrenaliną organizmów.\nMonstrum nie napotykało żadnych trudności w walce z samurajami, którzy mimo ogromnych chęci, nie potrafili nic wskórać. Ci, którzy jeszcze nie zdążyli wykonać swojego ciosu, mogli obserwować swoich sojuszników, miotanych we wszystkie strony. W ich sercach odwaga i męstwo zaczęły ustępować przerażeniu i rozpaczy, totalnie obezwładniającej całe ich ciało.\nZostało ich już tylko dwóch. Potwór spozierał na ocalałych z właściwą sobie dzikością, w której na próżno było szukać śladów człowieczeństwa. Krew pulsowała w tętnicach strażników ziem Kraju Żelaza jak oszalała. Doskonale zdawali sobie sprawę, iż na próżno będzie im się mierzyć z tak potężnym przeciwnikiem. Postanowili spróbować czegoś innego niż bezpośredniego starcia.\nKorzystając ze zwiększonej odległości, jakiej nabrało monstrum po wykonaniu skoku, samurajowie również wycofali się odrobinę. Ukrywając na chwilę katany w pochwach, obrócili się na pięcie i pomknęli przed siebie, coraz bardziej rozdzielając się. W ten sposób planowali zwiększyć szanse na przeżycie chociaż jednego z nich i zawiadomienie przełożonych (szybkość: 150).\nOstatnio edytowany przez Straznik 4 (2013-12-01 14:33:14)\n#199 2013-11-30 19:58:01\nPalce dygocząc z zimna lub szoku, zaciskały się samowolnie na zbitym śniegu. Bestia niczym szmacianymi lalkami, bawiła się blaszakami wedle własnej woli, przekraczając sprawnością ograniczone ruchy samurajów. A ja byłam uwięziona w środku egzekucji, bo jedynie tak można nazwać to co czynił Ryo, widocznym było że ponownie utracił kontrolę. Czy on naprawdę był człowiekiem? czy może bestią przybierającą jedynie jego formę.\nWidząc jak bestia zbliża się ku mnie, nerwowo odczołgałam się tyłem ku przeciwległej ściance zielonej kopuły, wpiłam się w nią nie mogąc spuścić wzroku z bijących we mnie pionowych źrenic. O dziwo poczułam ulgę gdy bestia powróciła do masakrowania resztek pozostałych wojowników.\nMiałam nadzieję że kupiec powróci do dawnej postaci, po nieuniknionej porażce samurajów, nadal starających zachować w ryzach rozdygotane nerwy. Nagle wykorzystując sprzyjający moment, pozostałości przeciwników, oddaliły się by prawdopodobnie zaalarmować wsparcie, gdyby któremuś się powiodło, musielibyśmy diametralnie zwiększyć tempo marszu, uciekając przed sprawiedliwością.\nOstatnio edytowany przez Igari (2013-12-01 16:35:05)\n#200 2013-12-01 03:50:22\nBestia wzniosła łeb ku górze, zaryczała przeraźliwie, rozdzierająco. Powietrze zawibrowało, sypiące płatki śniegu zakołysały się gwałtowniej, targnięte podmuchem demonicznego oddechu. Żółte ślepia znowu zakręciły się w oczodole, a w ich głębi odbijały się stepy białej krainy, zniekształcone, koślawe w krzywym zwierciadle. Pagóry, krągłe i obłe, zamieniły się w chaotycznie tańczące fale, rozbijające się o siebie i wzbijające wszędzie dokoła pianę, szorstką i ostrą, niby uwieńczenia górskich łańcuchów. A w tym wszystkim pojawiał się raz po raz nikły kontrast czerwonych plam, krwi toczonej spod trucheł samurai, z wolna zamieniającej się w syte kałuże.\nRyo krzyczał. Ziemia wydawała się trząść, kiedy nie przestając warczeć, nachylił głowę, spozierając na ocalałych mężczyzn. Drgnął niespokojnie, gdy ci schowali miecze. Jego górna warga podkurczyła się mocniej, uwidaczniając jeszcze bardziej przednie kły, nad którymi rozciągały się pognite, sczerniałe dziąsła.\nBestia ryknęła jeszcze głośniej, choć zdawać się mogło, że to już niemożliwe. Rozpostarła szeroko ramiona, uwypukliła na skroniach kręte kanały tętnicze. Na jej plecach, barkach i bokach, zafalowała skóra, jak gdyby chciało spod niej wyjść kilka dodatkowych głów. Z owych głów, w jednej chwili wyjrzały okrągłe otwory, u wylotu których, zajaśniały kule światła. Było ich mnóstwo.\nPotwór zgiął się w pół, a kule rozjarzyły się jeszcze bardziej, eksplodując blaskiem, zamieniając się w jeden wielki podmuch chakry. Pomarańczowo-czerwony strumień huknął, rozpruł powietrze na pół, rozlał się przed szarą kreaturą, zabierając wraz ze sobą wszystko, co pochłonął. Nadbiegające kopie utonęły w fali mocy, zniknęły targnięte prądem ognia i energii. Świat zniknął wraz z nimi.\nOstatnio edytowany przez Ryo (2013-12-01 17:50:09)


Szkoła Podstawowa w Łysołajach posiada długą tradycję swego istnienia, idea stworzenia szkoły pojawiła się wraz ze zmianami politycznymi w państwie rosyjskim wywołanymi rewolucją 1905 roku. Przed pierwszą wojną światową istniała w Łysołajach ochronka (przedszkole). Formalnie zajmowała się ona opieką nad dziećmi poniżej siódmego roku życia, a w rzeczywistości dzieci były nielegalnie (była to tzw. tajna szkoła – sam fakt wysłania dziecka do takiej szkoły narażał rodzica na 500 rubli grzywny, co równało się kilkuletnim dochodom z gospodarstwa) uczone czytania i pisania, rachowania oraz religii, i wszystko to w języku polskim. To „przedszkole” istniało tylko dzięki staraniom i finansom dworu (Tomasza Augusta Popławskiego). Jego też staraniem były wręczane łapówki dla rosyjskiej policji (straży ziemskiej), by ta nie zauważała faktu istnienia szkoły.\nPrawdziwa szkoła w Łysołajach, z legalnym polskim językiem nauczania, powstała dopiero w 1916 roku, podczas okupacji austro – węgierskiej. Dnia 1 września 1916 roku utworzono szkołę dwuklasową. Umieszczono ją w budynkach dworskich wynajętych przez administratora majątku pana Zygmunta Wyganowskiego (ten budynek mieścił się przy tzw. Ciemnej Ulicy, tuż za parkiem w miejscu nieistniejących już dziś budynków, jeszcze w końcu lat siedemdziesiątych widoczne były fragmenty fundamentów i piwnic, przy polnej drodze, której w słotne dni przejść nie można było), został on również przewodniczącym Rady Szkoły. Powiatowym Inspektorem szkolnym został Tadeusz Łopuszański, członek władz okupacyjnych (późniejszy minister). Kierownikiem szkoły został Wincenty Chmielnicki, dotychczasowy nauczyciel w Jaszczowie (z 18-letnim stażem). Nauczycielką została pani Maria Dobrowolska z Trawnik (po roku zastąpiła ją Helena Kozakówna z Jaszczowa, która uczyła tu dwa lata). Zajęcia w szkole trwały 4 do 5 godzin dziennie, przez sześć dni w tygodniu. Naukę religii prowadził początkowo proboszcz z Biskupic ksiądz Wielisław Krycki, którego zastąpił wikary Lubaczewski (niestety zmarł na tyfus podczas wielkiej epidemii w 1916 roku). Staraniem inspektora stworzono bibliotekę szkolną w 1917 roku. W 1919 roku nastąpiła ponowna zmiana nauczycielki, została nią pani Zofia Dudkówna z Małopolski.\nPo zmianie organizacyjnej szkoły, na trzyklasową, w 1928 roku przybyła nowa nauczycielka – Stanisława Adamcówna. I w tym okresie szkoła posiadała dwa pomieszczenia wynajmowane od dworu i jedno od gospodarza Zielińskiego.\nW 1929 roku połączono ze sobą w jeden obwód szkolny wsie Łysołaje i Siostrzytów. A od 1930 roku rozpoczęto planowanie budowy szkoły w Łysołajach, jednak z powodu kryzysu gospodarczego w Polsce upadła ta idea. Szkoła prowadziła przez szereg lat darmowe kursu wieczorowe dla dorosłych. W Łysołajach istniało Koło Młodzieży Wiejskiej (sanacyjne), założone z inicjatywy kierownictwa szkoły. Prowadziło ono szereg akcji kulturalnych i patriotycznych we wsi. Istniał też tu oddział Strzelca, prowadzone były pokazy obronne. We wsi stworzono nawet oddział przysposobienia wojskowego, ćwiczono z bronią. Proboszcz parafii Biskupice ksiądz Feliks Biały utworzył Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży (prowadząca działalność katolicką i antysanacyjną). Wśród rodziców istnieje dwa podejścia do szkoły: jedni chcę dać szansę dzieciom i posyłają je do nauki, inni zaś wolą słać dzieci do prac polowych. Częstym zjawiskiem była niska frekwencja dzieci w szkole spowodowana brakiem obuwia zimowego.\nCzynione były wysiłki w celu ożywienia ruchu turystycznego w Łysołajach. Staraniem kierownictwa szkoły odbyło się kilka wycieczek, w tym do Puław i Kazimierza oraz do Lublina. W 1929 roku zorganizowano wycieczkę na wystawę krajową do Poznania, z udziałem wójta, sekretarza gminy oraz radni. Organizowane były odczyty o gospodarstwie wiejskim z udziałem licznych prelegentów (między innymi poseł na Sejm Andrzej Koter), celem było znalezienie sposobów na rozwój wsi.\nW listopadzie 1932 roku nastąpiła zmiana kierownika szkoły, nowym został Eugeniusz Wertelecki z Piotrkowa. Od tego czasu szkoła nawiązała bliższe więzi z mieszkańcami wsi. Rodzice sami zaopatrywali swoje dzieci w materiały piśmienne, atrament. Z powodu braku wieszaków w szkole dzieci przez cały czas siedziały w szkole w paltach. Dzieci nie tylko nie zmieniały butów, ale ich nie wycierały przed wejściem do szkoły. Zima w klasach panowała niska temperatura. W szkole brakowało też czystych i bezpiecznych dla dzieci ustępów. Od 1933 roku rozpoczęła się w szkole tradycja organizowania choinki dla dzieci.\nW dniu 24 stycznia 1935 roku uchwała gromadzka wsi Łysołaje opodatkowała mieszkańców wsi i przystąpiono wreszcie do budowy szkoły. Na kolejnym zebraniu gromadzkim w dniu 2 grudnia 1936 roku wieś i dwór przyjęły uchwałę o dobrowolnym opodatkowaniu się na rzecz budowy szkoły (po 2 złote od morgi i zobowiązanie się do świadczeń na cel budowy szkoły). W okresie od stycznia do maja 1937 przeprowadzono zwózkę kamienia pod budowę szkoły na placu ofiarowanym przez gromadę Łysołaje (przy szosie Biskupice – Milejów). Dnia 10 października 1937 roku na placu szkolnym ofiarowanym w celu zbudowania szkoły odbyła się uroczystość, z udziałem proboszcza parafii Biskupice, administratora tutejszego folwarku, sekretarza gminy Jaszczów oraz miejscowego społeczeństwa, poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę przyszłej szkoły. Do czasu wybuchu wojny budynek nowej szkoły nie był jeszcze wykończony, był w stanie surowym. W czasie wojny sąsiad szkoły podorał nawet część działki szkolnej.\nSzkoła zmuszona została do zawieszenia funkcjonowania na czas wojny. W jej lokalu urządzili Niemcy placówkę żandarmerii. Efektem tego była całkowita dewastacja szkoły, budynku tzw. starej szkoły. Utracone zostały zbiory biblioteczne i pomoce naukowe.\nPo wojnie istniała potrzeba pilnego remontu budynku. Rodzice ustalili kwotę wpisową – 50 złotych (w ówczesnych wielkościach). Szkoła prowadziła już w tym czasie działania kulturalne i turystyczna (w tym wycieczka do Lublina i Krakowa). Następne lata przyniosły prace wykończeniowe wnętrza „starej szkoły”, wyposażenie szkoły w sprzęt, zasadzenia żywopłotu grabowego i budowę budynku gospodarczego. Szkoła została zelektryfikowana i zradiofonizowana. Niestety lata 1948 – 1956 to także lata wzmożonej indoktrynacji politycznej w duchu marksistowsko – stalinowskim. Wraz ze wzrostem liczby uczniów, w tym dzieci dochodzących do szkoły z Bonowa, mieszkańcy wsi przystąpili do propagowanej w końcu lat pięćdziesiątych akcji „tysiąc szkół na tysiąc lecie państwa”. Zrodził się wtenczas pomysł rozbudowy szkoły. Także mieszkańcy Bonowa wsparli tą ideę rezygnując z budowy własnej szkoły i dołączenia się do budowy w Łysołajach. Było to tym bardziej proste, że aż do 1972 roku obie wsie znajdowały się w jednej gminie Jaszczów. Po reformie administracyjnej z 1 stycznia 1973 roku i utworzeniu gmin w Milejowie i Trawnikach pomysł ten upadł.\nWraz z planami reformy oświatowej lat siedemdziesiątych pojawił się pomysł tworzenia szkół gminnych. W związku z tym obniżono stopień organizacyjny szkoły podstawowej w Łysołajach, zostało tu tylko cztery klasy. Dalszą naukę pobierały dzieci w Milejowie. Stan taki trwał do 1984 roku. Wtedy zaczęto czynić starania nad odtworzeniem szkoły w „pełnym wymiarze”. Najpierw władze gminne, a następnie zebranie mieszkańców wsi w kwietniu 1985 roku, zdecydowały o budowie nowej szkoły. Budowa nowego budynku trwała do jesieni 1990 roku. Oficjalne oddanie nowego budynku szkolnego nastąpiło 30 kwietnia 1991 roku. Odbyła się wtedy uroczystość religijna i świecka.\nOd tego czasu uczniowie naszej szkoły mogą się poszczycić licznymi sukcesami artystycznymi i sportowymi na terenie gminy, powiatu, województwa i kraju.\n12 października 2001 roku odbyła się uroczystość nadania imienia szkole. Szkoła otrzymała imię Janusza Korczaka, a trzy lata później, 8 października 2004 roku otrzymała sztandar.


tu-czytam: Katarzyna Michalak: Poczekajka\nAlbatros, Warszawa 2012 (wznowienie).\nDystans i marzenia\n„Poczekajkę” Katarzyny Michalak, książkę już wielokrotnie wznawianą, czyta się z uśmiechem na twarzy – i nawet gdy za sprawą burz w życiu bohaterki ten uśmiech czasami zgaśnie, na żal nie pozwoli stały optymizm zakorzeniony w narracji. Bo „Poczekajka” napisana została po to, by bawić (również autorkę) – i swoją rolę spełnia świetnie. Momentami zresztą przeradza się w parodię powieści obyczajowych, a ironia w tekście nie pozwala zapomnieć o umowności. To jednak nieważne, gdy na scenę wchodzi sympatyczna Patrycja, młoda pani weterynarz, która próbuje czasami przyciągnąć do siebie kochanka z marzeń.\nNajpierw Patrycja trafia na sabat, ale naprawdę ciekawe rzeczy dzieją się gdy wróci do rzeczywistości. Katarzyna Michalak stworzyła satyrę na konwencję (którą zresztą konwencję w innych tomach wykorzysta całkiem poważnie) w czytadłach. Patrycja ucieka na wieś, do odludnej i rozpadającej się chatki. Ucieka od despotycznej rodzicielki, ale też ma nadzieję spełnić swoje marzenia – o znalezieniu prawdziwej miłości oraz o pracy z dzikimi zwierzętami (dzięki posadzie weterynarza w ZOO). Tyle że matka nie podda się łatwo i aby odzyskać kontrolę nad córką wyśle do niej nawet księcia z bajki (a to portret godny satyryka). Patrycja mimo oderwanych od rzeczywistości pomysłów twardo stąpa po ziemi. Do wymarzonego kochanka pisze listy pełne anegdot z pracy w ZOO. Czasem przez naiwność, czasem przez zdrowy rozsądek, a czasem dzięki przyjaciołom unika rozmaitych sideł. Owszem, zdarza się, że nago zbiera o północy składniki do miłosnej nalewki prowadzi bardzo barwną egzystencję, zupełnie obcą mdłym bohaterkom z realistycznych czytadeł.\nPatrycja to bohaterka o bogatej osobowości. Ma też niezwykłych przyjaciół – między innymi dobrodusznego księdza-zielarza czy znającego się na magii Dziadka. Towarzystwa dotrzymuje jej Panda-pies, a współpracownicy bez przerwy dostarczają nowych anegdot. Niekiedy Patrycja jawi się jak typowa blondynka z kawałów, innym razem wykazuje się zadziwiającym rozsądkiem: w „Poczekajce” nie da się nią znudzić. W fabule pojawia się też prawdziwy czarny charakter i mroczna tajemnica z dawnych lat – czyli w zasadzie wszystkie składniki wciągającej opowieści.\nMichalak przy takim skondensowaniu dziwnych, zabawnych i wyrazistych wydarzeń nie może sobie pozwolić na przezroczystą narrację, w związku z tymi w sam tekst wplata drobne żarty. Zdarza się jej ukrycie kpić z przebrzmiałych chwytów powieściowych („bo on to był”), albo budować przewrotne konstrukcje w oparciu o charakter bohaterki. Dzieje się tu dużo i szybko, a tempo podkreśla jeszcze humorystyczny język. Katarzyna Michalak wyposaża Patrycję w olbrzymie pokłady autoironii, co automatycznie wyklucza ckliwość i banał – w związku z tym postać może sobie pozwalać na dowolne wybryki: nigdy nie straci naturalności i wdzięku. Mało tego – chociaż Michalak wybiera karykaturę, nie zniechęci do swojej bohaterki, Patrycja zawsze będzie mogła liczyć na uznanie odbiorców.\n„Poczekajka” to udana próba gry konwencjami – znajduje się tu wszystko, co zwykle powinno pojawiać się w dobrej powieści rozrywkowej – ale to wszystko przybiera mocno wyostrzoną formę. Nie chodzi przecież o to, żeby naśladować życie – Katarzyna Michalak chce raczej naśladować udającą życie bajkę. W pogodnym tonie nakazuje miłej postaci dążyć do spełnienia najskrytszych i najśmielszych marzeń, a przy okazji i nieźle się bawić. Napisaną z przymrużeniem oka „Poczekajkę” czyta się naprawdę dobrze – to pozycja wymarzona dla tych wszystkich, którzy dość mają jednokierunkowych i śmiertelnie poważnych historii o kiełkującym uczuciu. Dystans do świata to recepta na sukces. Pomysł na „Poczekajkę” mógł sprawdzić się tylko raz – i okazał się ciekawym komentarzem do literatury rozrywkowej dla pań.\nEtykiety: Albatros, Katarzyna Michalak, powieści obyczajowe, recenzja


druk Raportów społecznych\npozycjonowanie inowrocław , wynajem hal namiotowych\npozycjonowanie inowrocław wynajem hal namiotowych druk Raportów społecznych program do kadr\n12/07/15 Biznes brak komentarzy admin\nPodział pracy i jej koordynacja powodują konieczność stworzenia dość swobodnej hierarchii stanowisk. Wskazuje ona na stosunki zwierzchności i podporządkowania, stosunki świadomie zaplanowane, określające system nadzoru i kontroli.\nIstnieje wiele modeli organizacji formalnej przedsiębiorstwa. Dość często stosowana jest organizacja liniowa, w której występuje jednoosobowe kierownictwo każdej komórki organizacyjnej oraz pionowy system podporządkowania poszczególnych szczebli. Każde ogniwo posiada kierownika odpowiadającego za swą pracę pod kierunkiem wyższego szczebla.\nDość rzadko spotykana jest jeszcze organizacja funkcjonalna, w której występuje specjalizacja każdego kierownika w zakresie innej problematyki. W tym typie organizacji pracownik może mieć kilku zwierzchników kontrolujących i nadzorujących różne dziedziny jego pracy, co niejednokrotnie może prowadzić do nieporozumień i sporów kompetencyjnych, chociaż z punktu widzenia fachowości i efektywności ten typ struktury jest lepszy.\nOrganizacja sztabowa – cechuje ją istnienie grupy specjalistów, doradców i ekspertów służących swym doświadczeniem i kwalifikacjami kierownictwu zakładu. Doradcy ci nie są włączeni w system zależności służbowych, nie mają na ogół podwładnych i nie wydają poleceń służbowych. W zakładzie pracy funkcjonuje też:\n– a) system bodźców, które skłaniać mają ludzi do zachowań zgodnych z wykonywaną rolą. Niektórzy określają go jako system nagród i kar. Nagrodą jest takie następstwo zachowania pracownika, które zaspokaja jego autentyczną potrzebę, zaś karą nazwiemy takie następstwo zachowania pracownika, które blokuje, uniemożliwia zaspokojenie autentycznej, istotnej jego potrzeby. Chcąc zatem skutecznie karać i nagradzać należy poznać rzeczywiste potrzeby indywidualnie traktowanego pracownika. Warto również pamiętać o zasadzie preferowania nagród nad karami. Nagrody bowiem mają wielkie walory psychologiczne, osobotwórcze a zarazem motywacyjne. W systemie bodźców na szczególną uwagę zasługują:\n– polityka przegrupowań, inaczej polityka rozdziału podwyżek,\n– polityka awansów:\n– b) system przekazywania informacji porównywalny do systemu nerwowego organizmu. Od jego budowy i funkcjonowania zależą dokładnie wszystkie elementy struktury społecznej i materialnej zakładu. Bez bodźca nie ma reakcji, a poprawna reakcja, zachowanie się zależy od właściwej orientacji w otaczającej nas rzeczywistości społecznej, ekonomicznej i technicznej, a także od właściwie sformułowanych i odebranych informacji. Manipulowanie informacją znane jest od wieków, dlatego też niektórzy powiadają, że ten, kto dysponuje informacją, ten ma władzę1.


Can we be together?: ROZDZIAŁ 115.\nCzułam jak mój oddech przyśpiesza, a przez ciało przechodzi dreszcz. Ścisnęłam mocniej dłoń Louisa. Chciałam jednocześnie zatrzymać go na miejscu, aby nie zrobił jakieś głupoty, a po drugie chciałam poczuć że chłopak jest ze mną i mogę na niego liczyć w tej sytuacji.\n- No proszę, proszę. Kogo moje piękne oczy widzą? - zadrwił Harry, podchodząc bliżej naszego stolika. Kątem oka widziałam jak dziewczynki przyglądają się pijanemu chłopakowi, na którego ustach pojawiał się coraz to większy uśmiech.\n- Moja kochana Jo. - ledwo wypowiedział te słowa, a Louis prawie wstał z krzesła, ale moja twarda ręka go przytrzymała w miejscu.\nSiedziałam i patrzyłam na Harry'ego jak zahipnotyzowana. Nie mogłam nic zrobić, nic nie przychodziło mi do głowy, choćby jakieś sensowne rozwiązanie tej chorej sytuacji.\nNie sądziłam, że spotkam Harry'ego tak szybko. Myślałam, że zobaczę go w następnym tygodniu na zajęciach. Ale on teraz stał tutaj przede mną, nie dość że pijany to jeszcze z całą poobijaną twarzą.\nCo mu się stało? W co się wpakował? Mam tylko nadzieję, że nie wpadł w jakieś złe towarzystwo.\n- Myślę, że powinniśmy już iść. - oznajmił Louis, a ja dopiero wtedy zorientowałam się co się dzieje wokół mnie.\n- Tak, zdecydowanie. - odpowiedziałam choć nie byłam tego wcale taka pewna. ale wolałam stamtąd iść niż pozwolić na to, aby dziewczynki oglądały takie sceny. Nie zasłużyły na to.\nPowoli zaczęliśmy wstawać i ubierać na siebie zimowe kurtki. Zauważyłam, że Harry odszedł kawałek od nas, ale po chwili wrócił trzymając w dłoniach dwie butelki z piwem.\nLou, gdy zauważył co się szykuje, szybko zareagował.\n- Lottie, masz klucze do samochodu. - zwrócił się do swojej siostry jednocześnie wręczając jej plik kluczy.\n- Idźcie, wsiądźcie do auta i zamknijcie się w nim, a my z Jo zaraz do was dołączymy, dobrze? - dodał, a Lottie to raz popatrzyła na mnie, raz na Louisa i zorientowawszy się o co chodzi zabrała swoje młodsze siostry i czym prędzej wyszły z budynku.\n- Proszę. Napij się ze mną przyjacielu. - powiedział Harry wręczając Louisowi ciemną butelkę.\n- Nie, dziękuję. - odpowiedział zawiązując na szyi szalik.\n- Ale ja nalegam, abyś się ze mną napił. - powiedział dosadnie loczek. Widziałam jak w Louisie wszystko się gotuje, wiedziałam że miał tego dośc. A to wszystko moja wina, gdybym nie zaprzyjaźniła się z Harry'm nigdy nie doszłoby do takiej chorej sytuacji, a my zapewne siedzielibyśmy sobie spokojnie z siostrami Louisa i rozmawiali śmiejąc się i jedząc słodki deser.\nHarry cały czas trzymał wyciągnięta dłoń z butelką w stronę Louisa, a ten całkiem go ignorował. Może to i dobrze, bo lepiej nie zaczynać kłótni z człowiekiem który sam nie wie co robi. Lepiej odpuścić i zignorować takiego osobnika.\nWzrok bruneta przeniósł się na mnie, a na jego pulchnych ustach pojawił się uśmieszek. Gdybym miała czarodziejską moc, użyłabym jej i za jednym machnięciem czarodziejskiej różdżki przeniosłabym się w inne, miejsce gdzie byłoby bezpiecznie i czułabym się jak w domu.\n- Jo, a może ty się ze mną napijesz? - zapytał kierując butelkę w moją stronę.\n- Nie, dziękuję. - odpowiedziałam siląc się na uśmiech. Co prawda wymuszony, ale wolałam nie dać po sobie poznać, że się go boję. Bo przerażał mnie, a zwłaszcza w takim stanie.\n- Kochanie, nie bądź taka. - powiedział, a ja popatrzyłam na niego wrogo. Kochanie?\n- Coś ty powiedział gnoju? - zapytał Louis podchodząc bliżej niego i łapiąc go za kołnierzyk koszulki. - Do mojej dziewczyny mówisz kochanie? Pojebało cię?! - Lou już nie mógł dłużej wytrzymać i zaczął się wydzierać.\n- Przecież ona nie jest twoją dziewczyną, prawda Jo? - zapytał Harry zwracając się do mnie. Pokręciłam głową na znak, że się myli. Harry myślał, że my z Louisem już nie jesteśmy ze sobą. Ale wróciliśmy do siebie, daliśmy sobie druga szansę, bo stwierdziliśmy że tak będzie dla nas najlepiej. Ja nie mogę żyć bez niego, a on nie może żyć beze mnie.\n- Jest. - odpowiedział, mu Louis puszczając chłopaka, a ja spuściłam głowę w dół. Miałam straszną ochotę płakać. Tak bardzo pragnęłam wyrzucić z siebie te emocje, ale nie potrafiłam. Ani jedna łezka nie chciała wypłynąć z moich oczu.\n- Jo, możesz mi to wytłumaczyć? - poprosił podchodząc do mnie. Całkiem zignorował Louisa patrzącego na niego wrogo.\n- Ja... nie wiem przepraszam cię Harry. - szepnęłam i zabierając resztę swoich rzeczy z krzesła wybiegłam z restauracji. Stanęłam przed drzwiami i pierwsze co zrobiłam to usiadłam na schodkach i schowałam twarz w dłoniach. Teraz nie interesowało mnie co się tam dzieje, mogliby nawet się pobić. Mnie to naprawdę nie interesowało, teraz chciałam tylko znaleźć się w domu i zakopać w pościeli.\nCo za gnój! Jak on śmiał do nas w ogóle podchodzić? Przecież widział, że siedzimy w swoim gronie i nie miał prawa nam przeszkadzać.\nNigdy go nie lubiałem. Od początku ich "przyjaźni" wiedziałem, że chłopak coś kombinuje i teraz wszystko wyszło na jaw. Chciał dobrać się do mojej Jo, ale ona jest moja i tylko moja.\nWiem, że często ją ranię i mówię przykre rzeczy, ale kocham ją bardzo mocno.\nNasze rozstanie było chyba najgłupszym pomysłem jaki tylko przyszedł nam do głowy. Nigdy więcej na to nie pozwolę, nie dam jej odejść. Następnego razu nie będzie.\nGdy Jo wybiegła w pośpiechu z restauracji, to wiedziałem że długo nie wytrzymam i w końcu przywalę gówniarzowi w twarz. Na szczęście opanowałem się i nie dałem ponieść emocjom.\nNa szczęście dla chłopaka, nie dla mnie.\n- Dlaczego? - zapytał Harry, gdy ja zabrałem ze stolika swój telefon i portfel.\n- Co dlaczego? - popatrzyłem znowu na niego, gdy ten stał naprzeciwko mnie ze zdezorientowaną miną i przyglądał mi się uważnie.\n- Dlaczego ona musi być z tobą, a nie ze mną? - zapytał. Cały czas miał szeroko otwarte oczy. Albo alkohol to sprawił, albo ostatnie wydarzenia, naprawdę tak na niego wpłynęły.\n- Bo to mnie kocha. - odpowiedziałem pewnie i dumnie.\n- To niby dlaczego się rozstaliście? I Jo tak bardzo cierpiała i to ja ją pocieszałem i to mnie pocało... - nie dokończył, bo dostał ode mnie z pięści w twarz.\nUśmiechnąłem się tylko widząc jak chłopak upada na podłogę i zapinając ostatni guzik płaszcza ruszyłem do wyjścia. Nie odwróciłem się już za siebie, słyszałem tylko jak koledzy chłopaka podbiegają i pomagają mu.\nWyszedłem przed budynek i od razu skierowałem się do mojego samochodu.\n- Co się tam stało? Kim był ten chłopak? - gdy tylko wsiadałam do samochodu dziewczynki, nie dawały mi spokoju i ciągle się mnie pytały o to co przed chwilą działo się w restauracji. Opowiedziałam im pokrótce i gdzieniegdzie koloryzując, aby przypadkiem ich nie przestraszyć i nie zniechęcić do swojej osoby, bo każdy wie co wydarzyło się między mną, a Harrym.\nZ resztą nie chciałam o tym mówić, chciałam o tym zapomnieć i myśleć że to nigdy się nie wydarzyło. Przynajmniej dopóki nie wrócę na studia i znowu będę musiała spotykać się codziennie z Harrym.\n- Louis idzie! - krzyknęła jedna z bliźniaczek zauważając swojego brata zbiegającego po schodach. A ja czułam jak moje serce podchodzi mi do gardła.\nNie wiem co tam się stało, mam tylko nadzieję, że Louis go nie pobił. Ale znając jego wybuchowy charakter, tak się właśnie stało.\nPo chwili Lou już siedział na miejscu kierowcy i zapinał pasy. Chwilę później mknęliśmy ulicami miasta w stronę domu.\n- Louis przepraszam. - szepnęłam w jego stronę kładąc mu dłoń na kolanie, gdy wiedziałam że dziewczynki nie mają szans nas usłyszeć, ponieważ zajęte były rozmową między sobą.\n- Daruj sobie. - odpowiedział chwytając moją dłoń i kładąc ją na moim udzie.\n- Chciałam tylko powie... - zaczęłam, ale chłopak przerwał mi w połowie zdania.\n- Nie chcę tego słuchać. - oznajmił włączając kierunkowskaz i wjeżdżając na dobrze nam znaną ulicę domków jednorodzinnych.\nOdpuściłam sobie rozmowę z nim, nie było sensu znowu się kłócić. Nie teraz.\nGdy chłopak zaparkował na podjeździe szczęśliwe dziewczynki wysiadły z samochodu i pobiegły w stronę drzwi. Obserwowałam je dopóki nie weszły do środka i dopiero wtedy odpięłam pasy i wysiadłam z auta. Zatrzasnęłam za sobą drzwi i naciągając czapkę bardziej na uszy ruszyłam w stronę przystanku autobusowego.\n- Jo! A gdzie ty idziesz? - zapytał Louis podbiegając do mnie.\n- Do domu, a ja myślisz? - odpowiedziałam nawet się nie zatrzymując.\n- Myślałem, że wejdziesz do środka. - oznajmił. - A nawet zostaniesz na dłużej. - dodał łapiąc mnie za ramię, ale wyrwałam się z uścisku i kontynuowałam swój "spacer" na przystanek.\n- Jo, co ci jest? - zapytał zmieniając kierunek spaceru i idąc teraz przede mną, a w dodatku tyłem.\n- Przestań. Idź normalnie, bo się jeszcze wywrócisz. - powiedziałam, ale chłopak za nic nie chciał przestać się wygłupiać.\n- Idę normalnie przecież. - oznajmił z uśmiechem na ustach.\n- Widzę, że nie dasz mi spokoju? - zapytałam stając w miejscu i zakładając ręce na biodrach oraz tupiąc nogą.\n- Dlaczego jesteś taka uparta? - zapytał również stając i patrząc na mnie z góry.\n- Ja? Uparta? Chyba ci się coś pomyliło. - powiedziałam wkurzona i ruszyłam przed siebie omijając chłopaka.\n- Dlaczego nie chcesz iść ze mną do domu? - zapytał znowu idąc przede mną i tym razem również tyłem.\n- Bo mnie tam nie chcesz.\n- Co? Zwariowałaś? Oczywiście, że cię chce.\n- To dlaczego mnie odtrąciłeś w samochodzie? Chciałam cię przeprosic i ...\n- Wiem, ale nie chciałem zaczynać tej rozmowy przy moich siostrach. Myślałem, że porozmawiamy na spokojnie jak znajdziemy się w moim pokoju. - wyjaśnił, a ja stanęłam w miejscu i przyglądając mu się uważnie. Może faktycznie miał rację, a ja niepotrzebnie aż tak gwałtownie na to zareagowałam?\n- Dlaczego jesteś na mnie zła? - zapytał po chwili ciszy panującej między nami.\n- Nie jestem zła na ciebie. Jestem zła na siebie. - odpowiedziałam.\n- Dlaczego? Nie masz powodów, aby być złą na siebie Jo. - powiedział dobitnie podchodząc bliżej mnie i przyciągając mnie do siebie za biodra.\n- Mam Louis. Harry, to wszystko moja wina. Gdybym nie zaprzyjaźniła się z nim, nie doszłoby do tylu nieprzyjemnych sytuacji. - wyjaśniłam obejmując go w pasie i kładąc policzek na klatce piersiowej. Mimo, że na zewnątrz było przerażająco zimno mi było ciepło, może dlatego że byłam w ramionach Louisa?\n- Widzisz tak w życiu się zdarza. A wszystkie naprawdę okrutne rzeczy zaczynają się od czegoś niewinnego. A Harry wydawał się miłą i troskliwą osobą, a okazał się...\n- Okrutną i bez serca. - dokończyłam za niego. Lou ma rację, stu procentową rację. Ludzie mają dwa oblicza. Za dnia zachowują się jak nasi najlepsi przyjaciele, a w nocy stają się naszymi wrogami.\n- Dokładnie. - przytaknął, gdy odsunęłam się od niego i patrząc w górę obserwowałam jak rysy twarzy chłopaka zmieniają się, z poważnej na rozbawioną, a po chwili poczułam na swoim policzku coś mokrego i zimnego.\n- Zwariowałeś?! - wykrzyknęłam wycierając rękawiczkami mokrą ciecz z mojej twarzy. Ale to było na marne, bo chwilę później dostałam kolejną kulką, tym razem w tył pleców. Odwróciłam się i wtedy dostrzegłam Stana oraz Meg.\n- Meg! - wykrzyknęłam i zaczęłam biec w ich stronę, ale nie było to takie proste, bo Louis postanowił wziąć mnie z zaskoczenia i podnieść z ziemi. Nie przeszedł nawet kilku kroków i oboje runęliśmy na zaspę śnieżną. Na całe szczęście wylądowałam na Louisie, a on pode mną.\nUsłyszałam tylko głośny śmiech naszych przyjaciół, do którego zaraz sama dołączyłam. I poczułam jak moje ciało się odpręża, a ja sama czuję się znacznie lepiej niż jeszcze godzinę temu.\nHarry to zamknięty rozdział w moim życiu, a ja wiem że teraz będę uważać w przyszłości, aby znowu nie trafić na kogoś podobnego do niego.\nPo tygodniu w końcu dodaję nowy rozdział.\nMoże wyjaśnię teraz moją nieobecność.\nAle dwa razy w ciągu roku akademickiego przychodzi taki czas, zwany sesją, gdzie trzeba porzucić wszystko i się uczyć.\nI taki właśnie okres nadszedł i u mnie.\nAle mam już to wszystko za sobą i powracam do Was!\nMam nadzieję, że się cieszycie, bo ja baaaardzo!\nTęskniłam za pisaniem i za moimi kochanymi i jedynymi w swoim rodzaju czytelnikami.\nJeśli przeszło Wam przez myśl, że może porzuciłam bloga i nie zamierzam go kontynuować, to się myliliście.\nBo wracam z nowymi pomysłami i mnóstwem weny!\nTrudno mi było się przestawić z przedmiotów ścisłych\n(a konkretniej z matematyki, bo to studiuję) do pisania.\nAle chyba mi się to udało, z resztą sami to ocenicie po przeczytaniu rozdziału.\nW ogóle to zbliżamy się do 50 tys. wyświetleń bloga.\nMoże zrobimy jakąś małą imprezkę z okazji tego święta?\nCo Wy na to? Macie jakieś pomysły?\nKocham i do następnego :)\nAutor: nutellaenutella o 16:48\nAnonimowy 19 czerwca 2014 16:56\nJako impreza to proponuje odpowiadanie na asku przez całą noc :D a rozdzial suuuuuper ;)\nAnonimowy 19 czerwca 2014 17:17\nJeest wkoncu 115 ! Tak sie cieszę :3 ciesze sie ze harry to zamkniety rozdzial bo duzo namieszal :/ dobrze ze Jo i Lou wkoncu sa szczesliwi :) brakowalo mi tego <3.\nZ ta imprezka to dobry pomysl tylko co tu zrobicc :) /Raisa\nAnonimowy 19 czerwca 2014 17:18\nSuper rozdział :) :) :) oby nowy się szybko pojawił :) :)\nAnonimowy 19 czerwca 2014 17:19\nŚwietny rozdział, dobrze się czytało :)\nAnonimowy 19 czerwca 2014 20:11\nświetny w końcu jest nowy rozdział <3333\nmałaW. 19 czerwca 2014 22:10\ntrafiłam do Ciebie całkowicie przypadkiem i bardzo się z tego cieszę! jestem bardzo nie na bierząco, bo zaczęłam od ostatniego rozdziału, ale on zachecił mnie do nadrobienia wszystkiego! już wiem, że uwielbiam to opowiadanie ;)\njeśli tylko zechcesz, zapraszam Cię do siebie: lasthopefanfiction.blogspot.com\na ja ulatniam się to pierwszego rozdziału!\nAnonimowy 20 czerwca 2014 00:33\nLiczyłam na troszeczkę dłuższą akcję z Harrym, ale cieszę się że tak to się zakończyło. Tęskniłam za rozdziałami. A co do imprezki to nwm.\nAnonimowy 20 czerwca 2014 08:29\nAle nie podoba mi się ten rozdział troszkę bo liczyłam na większą akcję z harrym.\nI co ? to już koniec harryego ?\njuż nie będzie walczył o Jo ???\nAnonimowy 20 czerwca 2014 18:40\nSuuppeerr!!! Bardzo fajny, ale mam nadzieję, że jak wrócą do szkoły to jeszcze trochę miedzy Jo a Harrym się będzie działo. Czekam z niecierpliwością i mam nadzieje, że nie tak aż długo.Pozdrawiam


Wigilia w Przedszkolu | GMINNE PRZEDSZKOLE W SIEDLCU\nŚwiąteczny nastrój zapanował w przedszkolu 19 grudnia, kiedy to dzieci i panie wychowawczynie spotkali się na wspólnej Wigilii. Po obejrzeniu jasełek wspaniałym momentem było dzielenie się opłatkiem , składanie sobie świątecznych życzeń i śpiewanie kolęd. Cała uroczystość przebiegła w bardzo miłej atmosferze, wywołując radość\ni uśmiech na twarzach dzieci. Takie podniosłe chwile nie tylko utrwalają dzieciom znajomość tradycji i zwyczajów świątecznych, lecz również ,co najważniejsze wzmacniają bliskie i serdeczne relacje.\nTen wpis został opublikowany w aktualności, galeria dnia 18 grudnia 2014 , przez admin.\n← Pieczenie pierniczków Zimowe inspiracje plastyczne- galeria zdjęć →


Body World - niesamowita wystawa o zmianach w ciele [ZDJĘCIA] Warszawa | wio.waw.pl\nWiO Warszawa i Okolice 03/12/2018 10:02\nDzięki tej wystawie na pewno każdy zacznie inaczej postrzegać swoje ciało. Body Worlds podbija cały świat, a już teraz możemy i my zobaczyć tę niezwykłą ekspozycję.\nWystawa została otwarta w sobotę, 1 grudnia w Pałacu Kultury i Nauki. Będzie można ją obejrzeć do 28 lutego.\nJak podkreślają organizatorzy wcześniej prezentowano w stolicy wystawy o podobnej tematyce, które były nieudolnymi kopiami wystawy BODY WORLDS (dot. m.in. techniki oraz procesu plastynacji). Oryginalna wystawa BODY WORLDS jest pierwszą publiczną ekspozycją dotycząca anatomii człowieka – stworzoną przez autora metody plastynacii dr. Guntera von Hagens, dzięki czemu precyzja wykonania wszystkich eksponatów jest na najwyższym poziomie.\nZobaczyć możemy etapy cyklu życia człowieka, zmiany jakie zachodzą w ciele – od poczęcia , przez dzieciństwo aż po kres życia. Co ciekawe, wszystkie eksponaty (150) są prawdziwe.\nCiała pochodzą od dawców, którzy za życia zgodzili się je przekazać na rzecz Instytutu Plastynacji w Heidelbergu. W instytucie prowadzony jest specjalny program dawców ciał na potrzeby plastynacji.\nBody World - niesamowita wystawa o zmianach w ciele [ZDJĘCIA] komentarze opinie


Invado otwiera “Drzwi do kariery” - Projektoskop.pl\nProjektoskop » Wystrój wnętrz » Drzwi » Invado otwiera “Drzwi do kariery”\nDla Invado to garść nowych pomysłów i poznanie trendów panujących obecnie wśród młodych ludzi. – Do udziału w konkursie Invado zaprosiło studentów architektury wnętrz i kierunków pokrewnych. Spośród stu kilkudziesięciu uczestników jury wybrało trzech laureatów, których projekty wyróżniało szczególne nowatorstwo i wizualna efektowność.\n– I nagrodę – komputer osobisty o wartości 5000 zł – zdobył Marek Pazio, student V roku Architektury i Urbanistyki na Politechnice Gdańskiej.\n– II nagroda – komputer osobisty o wartości 4000 zł – trafiła do Tomasza Chmielewskiego z IV roku Architektury i Urbanistyki na Politechnice Lubelskiej.\n– III nagrodę – 2000 zł – jury przyznało Mariuszowi Sułkowi, studentowi V roku Architektury i Urbanistyki na Politechnice Warszawskiej. Jak przyznaje Joanna Dec-Galuk, manager ds. marketingu i rozwoju produktu Invado, jakość zgłoszonych projektów była bardzo wysoka. – Nowatorstwo niektórych prac naprawdę nas zaskoczyło. Jako producenta, interesowała nas głównie możliwość praktycznego wykorzystania tych projektów w produkcji, chociaż nie było to jedyne kryterium.\nPatrząc na nagrodzone prace widać, że wyróżnia je niezwykła oryginalność i wyrafinowana stylistyka. Podobają nam się do tego stopnia, że niektóre z projektów planujemy wprowadzić do produkcji. Czym inspirowali się zwycięzcy konkursu? Dla laureata drugiej nagrody, Tomasza Chmielewskiego, najważniejsza była dynamika i plastyczność projektu. Jego drzwi składają się z ruchomych elementów, z których można samodzielnie tworzyć inspirujące wzory, inne na każdy dzień. – Zależało mi na tym, aby drzwi podlegały ciągłym zmianom i w ten sposób przełamywały nudę – tłumaczy. Zwycięzca konkursu – Marek Pazio inspiracji poszukiwał w głównie w architekturze, ale też współczesnych trendach aranżacji wnętrz. – Na co dzień zajmuję się urbanistyką, dlatego interesującym eksperymentem było dla mnie sprawdzenie się w projekcie dotyczącym architektury wnętrz. Na portalach i w branżowych magazynach szukałem aktualnych kierunków w tej dziedzinie – opowiada. – Myślę, że moje architektoniczne zainteresowania są widoczne w projekcie – dodaje.\nBiorąc pod uwagę popularność jaką „Drzwi do kariery” cieszyły się wśród studentów, Invado zapowiada, że za rok na pewno ogłosi kolejną edycję konkursu, do której zaprosi nie tylko studentów architektury, ale też innych kierunków technicznych i artystycznych. Mariusz Sułek, zdobywca III nagrody, przyznaje, że to dobry pomysł. – Chętnie wziąłbym udział w kolejnej edycji, jeżeli byłaby taka możliwość – mówi. Zarząd INVADO zapewnia, że w przyszłym roku na pewno nie zabraknie okazji, by młodzi projektanci skonfrontowali swoje pomysły z szerszym gronem odbiorców.\nZobacz również: Panele o szklanym połysku


Firma budowlana opolskie - bo jakość usług ma duże znaczenie - abWeb\nYou are at:Home→Ciekawe→Firma budowlana opolskie – bo jakość usług ma duże znaczenie\nZnalezienie odpowiedniej firmy budowlanej wcale nie jest łatwe. Wymaga dużego zaangażowania i poświęcenia czasu. Na rynku jest wiele firm, które oferują usługi budowlane, ale prawda jest taka, że niektóre z nich zatrudniają niewykwalifikowany personel, co wpływa na jakość usług. Mogą także wykonywać prace nieterminowo, przez to klient ponosi dodatkowe koszty, a prace się opóźniają.\nJak znaleźć najlepszą firmę budowlaną? Krok pierwszy\nWarto przejrzeć wiele ogłoszeń od firm, które oferują usługi budowlane. Należy także poszukać opinii na ich temat. Po wybraniu kilku firm należy umówić się na spotkanie z przedstawicielami. Wtedy też trzeba poprosić o referencje oraz warto też udać się na place budowy. Jeżeli jest to niemożliwe warto poprosić o pokazanie już zrealizowanych zleceń. Następnie każda firma budowlana powinna wykonać kosztorys, ale i określić, jaki czas jest potrzebny do wykonania danych prac oraz podać termin rozpoczęcia. W przypadku, gdy przedstawiciele nie mają o tym pojęcia, bądź też nie potrafią odpowiedzieć na pytanie, nie warto już tracić czasu, gdyż firma nie jest godna zaufania.\nKrok drugi – umowa\nPo selekcji i znalezieniu najlepszej firmy, takiej jak firma budowlana opolskie, należy podpisać umowę. Musi znajdować się w niej termin rozpoczęcia prac, a także ich koniec. Powinna być także klauzula, że w razie opóźnień firma budowlana wypłaca odszkodowanie, tutaj rozumiane jako zniżka na usługi. Również zleceniodawca jest zobligowany to terminowych wpłat i w razie opóźnień płaci odsetki. Do umowy dołączony jest kosztorys. Po podpisaniu umowy przez obie strony, należy wpłacić ustaloną zaliczkę i firma rozpoczyna prace.\nKrok trzeci – odbiór prac\nInwestor powinien regularnie sprawdzić postępy budowy. Również kierownik musi dokonywać regularnych wizyt i zatwierdzać poszczególne prace, aby później doszło do odbioru. Wszystkie prace muszą być wykonywane zgodnie z projektem, gdyż inwestor otrzymał pozwolenie na budowę i obowiązuje go ów projekt.\nFirma budowlana opolskie – jakość usług ma znaczenie\nFirma budowlana opolskie gwarantuje zadowolenie ze swoich usług. Do każdego zlecenia podchodzi indywidualnie i z największą precyzją. W firmie budowlanej opolskie pracują tylko wykwalifikowani pracownicy, którzy posiadają odpowiednie uprawnienia, a także doszkalają swoje umiejętności na organizowanych przez branżę budowlaną kursach. Co również ważne, firma budowlana opolskie dysponuje najnowocześniejszym i sprawnym sprzętem, co również w znacznym stopniu przyspiesza wszystkie prace.\nWięcej informacji znajdziesz na stronie firma budowlana opolskie\nTags firma budowlana opolskieusługi budowlane opole\nDom z prefabrykatów – dla kogo?\nGranita – napój idealny?