MAFIA I COSA NOSTRA - Ludzie honoru i biznesmeni\nMAFIA I COSA NOSTRA\nLudzie honoru i biznesmeni\nNic nie odróżnia bardziej mafii od innych tajnych stowarzyszeń niż omerta, surowy kodeks milczenia. I nic też bardziej wyraziście nie ilustruje jej upadku w Ameryce niż porównanie zachowań dwóch członków wysokiej rangi: Louisa (Lepke) Buchaltera, szefa sławnego gangu zabójców do wynajęcia, oraz ważącego prawie dwieście kilo Josepha (Big Joey) Massino, dona nowojorskiej, niegdyś potężnej, mafijnej rodziny Bonanno. Buchalter zmarł w roku 1944 na krześle elektrycznym, do końca zachowując niezmącony spokój. Sześćdziesiąt lat później Massino zadał swojej organizacji śmiertelny cios w sposób, który przyprawiłby porywczego Buchaltera o atak apopleksji.\nW ciągu tych sześćdziesięciu lat jedna z najpotężniejszych tajnych organizacji świata zmieniła się w bandę oprychów, których poczynania można by czasem uznać za komiczne, gdyby nie to, że przy okazji giną ludzie.\nOmerta, podobnie jak sama mafia, zrodziła się nie z machinacji jakiegoś przestępczego umysłu, ale z rozpaczliwego pragnienia sycylijskich rodzin z klasy średniej, by zachować władzę nad własnym życiem. Podobnie jak było w przypadku triad czy templariuszy, straszne postępki mafii i jej rozlicznego potomstwa wyrastały z dobrych intencji.\nWłochy, położone na półwyspie w kształcie buta, stanowią najłatwiej rozpoznawalny na mapie kraj regionu Morza Śródziemnego. Czubek buta kończy się zaledwie dwadzieścia kilometrów od brzegów Sycylii, co sprawia, że wyspa wydaje się ogromną piłką, w nieskończoność kopaną ponad morzem. I coś w tym jest. Z powodu strategicznego położenia Sycylia przez setki lat była przedmiotem najazdów, kolonizacji i eksploatacji. Odgrywała istotną rolę w śródziemnomorskim handlu i ekspansji, w jej portach kotwiczyły statki handlowe i okręty wojenne zmierzające w stronę Afryki Północnej, Bliskiego Wschodu, Europy i rejonu Adriatyku.\nPo upadku cesarstwa rzymskiego Sycylia przeżyła kolejne inwazje, które pozostawiały niezatarte piętno na mieszkańcach i kulturze. W roku 826 przybili do jej brzegów arabscy żeglarze. Muzułmanie okazali się względnie tolerancyjni dla miejscowej ludności, pozwalając na dotychczasowe praktyki religijne. Wpływy islamu widoczne są do dziś w niektórych mafijnych zasadach.\nAż do pojawienia się muzułmanów społeczeństwo Sycylii funkcjonowało mniej więcej tak, jak inne żyjące w kręgu kultury judeochrześcijańskiej, w której kobiety odgrywały stosunkowo dużą rolę w podejmowaniu decyzji dotyczących rodziny. Po przybyciu wyznawców islamu owe decyzje stały się domeną mężczyzn. Zasada ta zapuściła na Sycylii głębokie korzenie, głębsze niż w innych krajach chrześcijańskich, które podlegały wpływom islamu, i zachowała znaczenie.\nArabowie przywieźli także ze sobą szczególne rozumienie sprawiedliwości. Ponieważ islamskie wojska nie miały zorganizowanego systemu ścigania czynów o charakterze kryminalnym, zadanie pomszczenia krzywd stało się osobistą sprawą poszkodowanych. Te dwie cechy - ograniczenie praw kobiet oraz nakaz osobistej zemsty - setki lat po wyparciu z wyspy islamskich najeźdźców wciąż były żywe w sycylijskim społeczeństwie.\nOkoło roku 1000 na wyspę przybyli Normanowie, którzy po wycofaniu się muzułmanów wprowadzili system feudalny. Gdy każdy feudał wymierzał sprawiedliwość wedle własnego rozumienia, powstał chaos prawny, wzbudzający gniew i protesty Sycylijczyków. Pozbawieni kontroli nad własnym losem i poddani kaprysom przybyszy, doszli do przekonania, że nie można ufać nikomu i niczemu, poza najbliższą rodziną. Tylko ona dawała nadzieję na bezpieczeństwo i sprawiedliwość, i mężczyzna nie mógł popełnić bardziej przerażającej zbrodni, niż okazać się wobec niej nielojalny. Przy takim założeniu ziarna przyszłej mafii zaczęły padać na żyzny grunt.\nPrzez wieki Sycylia pozostała pionkiem w rozgrywkach obcych mocarstw. W roku 1265 papież Klemens IV, działając w swoim własnym interesie, ogłosił Karola Andegaweńskiego (d'Anjou), brata Ludwika IX, króla Francji, nowym władcą Sycylii. Karol przybył na czele potężnej armii, zamierzając całkowicie podporządkować sobie Sycylijczyków. Z czasem zasłużył sobie na miano jednego z najbardziej brutalnych monarchów średniowiecza.\nWzbierająca nienawiść do Karola i jego francuskich wielkorządców zrodziła opowieść, która przypuszczalnie wyjaśnia pochodzenie terminu "mafia". Zbuntowani Sycylijczycy mieli się pozdrawiać słowami: Morte alla Francia Italia anelia (Italia woła: śmierć Francuzom). Dla bezpieczeństwa hasło skrócono do akronimu "mafia". Większość współczesnych słowników wywodzi jednak ten termin z sycylijskiego dialektu, w którym znaczy tyle, co "chełpliwy" albo "męski", i na Sycylii niekoniecznie wskazuje na osobę związaną ze światem przestępczym. Niezależnie jednak od swoich źródeł słowo "mafia" zaczęło oznaczać skłonność do sekretnych działań i nieufność, zwykle kojarzoną z Sycylijczykami.\nKarol i jego armia brutalnymi poczynaniami doprowadzili Sycylijczyków do punktu, w którym cała populacja wyspy zmieniła się niejako w beczkę prochu, czekającą tylko na iskrę. Do wybuchu doszło w wielkanocny poniedziałek roku 1282, w klasyczny, mafijny sposób. Tego dnia pewna młoda Sycylijka z Palermo zmierzająca na nieszpory została zaczepiona i znieważona przez grupę francuskich żołnierzy. Kilku wzburzonych Sycylijczyków bez ostrzeżenia zaatakowało żołdaków, zabijając ich na miejscu. Gdy wiadomość o wydarzeniu dotarła do sąsiednich miasteczek, a następnie rozeszła się po wyspie, inni Sycylijczycy przyłączyli się do rewolty, wycinając w pień francuskie garnizony. Powstanie nazwano nieszporami sycylijskimi.\nSycylijscy przywódcy wiedzieli, że Karol zbierze armię i wróci na Sycylię, żeby dokonać zemsty. Zdecydowali się na taktyczne posunięcie -zwrócili się o pomoc do Piotra III, władcy Aragonii, zdeklarowanego wroga Andegawena. Piotr, oczywiście, chętnie przystał na ich prośbę i ogłosił się władcą Sycylii, krzyżując plany Karolowi. Po śmierci Piotra o losach wyspy przez kolejne pięćset lat decydowali władcy Hiszpanii.\nHiszpanie, w odróżnieniu od muzułmanów otwartych na inne kultury, poddali kraj surowemu nadzorowi. Sycylia była odizolowana od reszty świata, gdy kraje zachodniej Europy przeżywały bujny rozwój sztuki i nauki czasu renesansu. Ogromne osiągnięcia w dziedzinie muzyki, malarstwa, rzeźby, filozofii, rolnictwa, nauki, architektury i inne cuda tego okresu pozostały nieznane ludziom mieszkającym dosłownie w zasięgu wzroku, patrzących z brzegów włoskiego buta, gdzie przecież wiele tych zjawisk miało swoje źródła.\nGdy w kontynentalnej Europie system feudalny dawno już upadł, na wyspie trzymał się mocno. Hiszpanie traktowali Sycylijczyków jeszcze bardziej niesprawiedliwie niż Normanowie i jeszcze bezwzględniej egzekwowali swoje prawa. Niektórzy hiszpańscy właściciele ziemscy na Sycylii byli całkowicie zwolnieni od płacenia podatków. Aby uzupełnić kwotę wysyłaną monarsze, inni panowie musieli dodatkowo obciążać własnych poddanych, co zwiększało istniejące nierówności.\nSycylijczycy, którzy ośmielali się protestować, narażali się na śmierć - z ręki albo pana feudalnego, albo przedstawicieli hiszpańskiej administracji. Związana z władzą, budząca powszechny lęk święta inkwizycja sprawiała, że przeciwstawianie się władzy w jakikolwiek sposób, choćby krytykowanie jej, groziło dodatkowo strasznymi torturami.\nPodobna niesprawiedliwość nie była niczym nowym w dziejach, jednak tylko na Sycylii dotykała ludzi, którzy nauczyli się, że aby przetrwać w tych warunkach, powinni polegać jedynie na kręgu najbliższych. Tylko mieszkańcy Sycylii byli odcięci od wpływów renesansu i od coraz bardziej światłych poglądów Kościoła katolickiego. I tylko na Sycylii w odpowiedzi na przemoc i upokorzenia powstało coś tak specyficznego jak mafia.\nOkoło roku 1500 na Sycylii rzemieślnicy zaczęli zakładać organizacje cechowe. W innych krajach cechy zajmowały się przygotowywaniem do zawodu i ustanawianiem standardów pracy, jednak sycylijskie wzbogaciły swoje działania o funkcje sądownicze i wymierzanie kar swoim członkom, bez angażowania miejscowych urzędników, którym naturalnie nie można było ufać.\nPojawienie się cechów zbiegło się z powstaniem zorganizowanych grup bandytów. Sycylijskie gangi, przypominające legendarną (w znacznej mierze fikcyjną) grupę rzezimieszków pod wodzą Robin Hooda, grasującą w Anglii pięćset lat wcześniej, atakowały hiszpańskich właścicieli ziemskich i szlachtę, rabując i mordując, jednocześnie stwarzając miejscowym jedyną możliwość odpłacenia się ciemiężcom. Rozdzielały także żywność wśród głodujących w wioskach leżących poza Palermo. Aby dopilnować sprawiedliwego podziału, poszczególne rodziny wybierały spośród siebie kogoś, kto miał je reprezentować. Ci mężczyźni, z których wielu należało do miejscowych gangów, byli nazywani capodecina, w skrócie capo.\nSycylijscy bandyci, podobnie jak wyjęci spod prawa mieszkańcy lasu Sherwood, wyrastali na ludowych bohaterów, wychwalanych za odwagę i rycerskie dokonania. Najsławniejszy z nich, niejaki Saponara, został schwytany i osadzony w więzieniu w roku 1578. Według sycylijskich podań, torturowany przez Hiszpanów, którzy pragnęli wydobyć od niego imiona wspólników, wolał zginąć w męczarniach, niż zdradzić. Jego męstwo stało się wzorem dla Sycylijczyków, którzy nabrali głębokiego przekonania, że najważniejsza w życiu jest lojalność wobec własnych ludzi.\nZ obawy przed bandami, które rosły w siłę i stawały się coraz bardziej bezwzględne, hiszpańscy właściciele ziemscy porzucali swoje posiadłości i przenosili się do Palermo, największego miasta Sycylii. Na początku XVII wieku administrowaniem majątków ziemskich zajmowali się gabelloti, zarządcy wybrani przez właścicieli ze względu na szacunek, jakim cieszyli się u miejscowej społeczności. Najważniejszym zadaniem gabelloti było zbieranie podatków. Nie robili tego sami, tylko za pośrednictwem uomo di fiducia, który miał osobiście odwiedzić każdego mieszkańca i pobrać od niego należną sumą. Poborcom często towarzyszyli campieri, uzbrojeni jeźdźcy, utrzymujący porządek i uczący respektu dla władzy.\nKażdy czytelnik zaznajomiony ze strukturą współczesnej mafii szybko rozpozna w tych postaciach zalążki mafijnej organizacji. Podobna jest nawet metoda zarządzania. Z odległej, eleganckiej, luksusowej siedziby wychodzi rozkaz skierowany do lokalnych szefów (capo), żeby zebrać haracz od określonych ludzi.\nNa polecenie capo pracownicy niższego szczebla składają osobiście wizytę wybranym osobom, żeby pobrać od nich pieniądze. Przychodzą w towarzystwie uzbrojonych mężczyzn, którzy mają w razie potrzeby urządzić pokaz siły. Ani Al Capone, ani Tony Soprano nie mogliby wymyślić bardziej skutecznego modelu dojścia do ogromnych majątków.\nRozwijająca się z opóźnieniem na wyspie klasa średnia starała się osiągnąć dobrobyt dzięki nowej (na Sycylii) roli pośrednika. Ukształtowało to pewien wzór dochodzenia do majątku i władzy, który przetrwał rządy Hiszpanów trwające do połowy XIX stulecia.\nPo odejściu Hiszpanów została próżnia - zabrakło władzy i autorytetu. Istniała tylko jedna organizacja, która mogła tę próżnię wypełnić -mafia. W roku 1860 na Sycylię przybył bojownik wyzwolenia narodowego, twórca włoskiego państwa, Garibaldi, pragnąc włączyć Sycylię w obręb królestwa Italii. Jednakże nie dało się od razu znieść setek lat tradycji konspiracyjnej niezależności. W istocie, jak pokazały późniejsze wydarzenia, w ogóle nie udało się ich przekreślić. Wkrótce właściwie wszystkie polityczne instytucje, urzędy i sądy na Sycylii wprowadzone przez władze rzymskie były infiltrowane i kontrolowane przez ludzi mafii.\nWieki dominacji obcych mocarstw pozostawiły na twarzy Sycylii bliznę i większość mieszkańców wyspy nie była w stanie obdarzyć zaufaniem żadnej narzuconej władzy, nawet jeśli była całkowicie legalna i uczciwa. Wymiar sprawiedliwości, jako instytucja włoskiego państwa, w oczach Sycylijczyków nie budził zaufania. Uważali, że jedynym skutecznym sposobem dochodzenia tej sprawiedliwości jest vendetta, ponieważ wszystkie przestępstwa mają osobisty charakter, a zemsta należy do obowiązków ofiary i jej rodziny zgodnie z kodeksem omerty.\nZgodnie z tym kodeksem każdy człowiek, który zwraca się do instytucji wymiaru sprawiedliwości, pragnąc zadośćuczynienia za doznane krzywdy, jest głupcem albo tchórzem, a każdy zraniony lub znieważony, który podałby władzom nazwisko krzywdziciela, zasługuje na potępienie i pogardę. Klasyczna odpowiedź napastnikowi, wypowiadana na głos lub w myślach, brzmiała: "Jeśli przeżyję, zabiję cię, jeśli umrę, wybaczam ci".\nŹródłem siły mafii była i pozostaje do dzisiaj struktura organizacyjna. Mimo że w porównaniu z oficjalnymi instytucjami była dość prymitywna, mafia zdołała wypracować układ wewnętrznych zależności, który sprzyjał narzucaniu dyscypliny i sprawowaniu kontroli nad członkami. Z czasem pomogło to jej się zmienić w skuteczną organizację, w podobny sposób jak chaotyczne siły partyzanckie przekształcają się w profesjonalną armię, dzięki przyjęciu charakterystycznych dla niej sposobów działania.\nsgarrista (szeregowy żołnierz zajmujący się codziennymi sprawami, w Stanach Zjednoczonych określony jako zaprzysiężony członek),\nWłosi mają rację, gdy mówią, że powstanie mafii przyczyniło się do ukształtowania obraźliwych dla Włochów stereotypów. Nie każdy Włoch jest członkiem mafii, podobnie jak nie każdy Chińczyk należy do triady, i nie każdy muzułmanin popiera Al-Kaidę. Mafia nie jest czymś wyjątkowym wśród stowarzyszeń o charakterze kryminalnym. Istnieją w każdym większym ośrodku miejskim na świecie, ale ich włoska odmiana wyróżnia się sztywną strukturą oraz gotowością do stosowania przemocy.\nMafia nie jest też jedynym włoskim tajnym stowarzyszeniem. W rzeczywistości można wymienić co najmniej trzy inne, które powstały na wzór, a być może z pomocą mafii.\nNajbliżej związana z mafią, zarówno historycznie, jak i geograficznie, jest 'ndrangheta, działająca w górzystych, wiejskich regionach Kalabrii, najbardziej na południe położonej części włoskiego buta. Powstała w wyniku niefortunnych posunięć władz włoskich, które w latach sześćdziesiątych XIX wieku, pragnąc złamać mafię, skazały najbardziej gwałtownych, najpotężniejszych przywódców oraz ich rodziny na wygnanie z Sycylii.\nRodziny gangsterów po prostu przeniosły się na teren kontynentalnych Włoch i osiadły po drugiej stronie Cieśniny Mesyńskiej, gdzie w położonych na uboczu kalabryjskich wioskach zbudowały tajne stowarzyszenie - jeszcze lepiej zakonspirowane i jeszcze bardziej bezwzględne niż mafia. Pewien włoski urzędnik wysokiego szczebla scharakteryzował niedawno 'ndranghetę jako "najpotężniejszą i najbardziej brutalną kryminalną organizację we Włoszech".\nNazwa organizacji pochodzi od greckiego słowa andragathes, które oznacza człowieka mężnego, szlachetnego i odważnego. 'Ndrangheta jest zorganizowana na zasadzie klanowej, co w istotny sposób odróżniają od sycylijskiej mafii. Sycylijczycy są związani przysięgą, członkowie 'ndranghety więzami krwi. W kalabryjskiej organizacji, chociaż zdominowana jest przez mężczyzn, czasami aktywne bywają kobiety.\nW odróżnieniu od mafii, której klasyczna struktura ma kształt piramidy, 'ndrangheta jest zorganizowana na zasadzie horyzontalnej. Dzieli się na wyraźnie określone klanowe ogniwa - 'ndrinas. Tereny dwóch sąsiednich rodów nigdy się nie pokrywają, każdy z nich ma pełną kontrolę nad własnym oraz monopol na wszelkie rodzaje podejmowanej tam działalności przestępczej. Połączenie ścisłej struktury i węzłów krwi ułatwia 'ndranghecie zachowanie tajemnicy i wzmacnia poczucie lojalności członków, czemu służą także starannie aranżowane małżeństwa między młodymi pochodzącymi z różnych 'ndrinas. Rodzina w kulturze sycylijskiej i kalabryjskiej jest szczególnie ważna. Akt, który zagroziłby bezpieczeństwu spokrewnionej rodziny, stanowiłby poważną plamę na honorze tej, która się go dopuściła. Jak ujął to pewien ksiądz z sycylijskiej parafii: "Święta i nienaruszalna struktura rodziny jest źródłem wielkiej siły, to jedyne miejsce, gdzie można czuć się bezpiecznym. Tylko krew nie zdradza".\nW porównaniu z 'ndrangheta mafia sycylijska wydaje się niemal organizacją bez dyscypliny. Synowie mafiosów mogą śladem ojców do niej wstąpić, ale nie muszą. Synowie 'ndranghetisti nie mają wyboru. Przynależność do rodowej organizacji przestępczej jest ich diritto di sangue (prawem krwi), nabywanym w chwili urodzenia. W okresie dojrzewania noszą miano giovani dihonore, inaczej "chłopcy honoru". Jako dorośli stają się picciotti di honore, szeregowymi żołnierzami, spełniającymi rozkazy zwierzchników niezawodnie i bez pytań. Najlepsi dostają pod komendę grupy picciotti. Kiedy osiągną następny szczebel w hierarchii, santista, wreszcie należy im się określony udział w łupach zamiast skromnego stypendium.\nZa wyjątkowe zasługi, po zaprzysiężeniu na Biblię, santista może otrzymać godność vengelista. No i w końcu jest grono qvintino, pięciu uprzywilejowanych bossów, pod bezpośrednim przywództwem capo bastone, stojącego na czele rodziny 'ndranghety. Członkowie qvintino noszą tatuaże w kształcie pięcioramiennej gwiazdy.\nŚcisłe dochowywanie tajemnicy oraz reputacja wyjątkowo brutalnej organizacji stały się źródłem siły 'ndranghety, pomagając jej utrzymać władzę i rozszerzać wpływy. Inaczej niż w przypadku sycylijskiej mafii, nikt nie potrafi określić rozmiarów i zasięgu kryminalnej działalności 'ndranghety. W roku 2004 rząd włoski przypuszczał, że składa się z stu pięćdziesięciu pięciu klanów, do których należy ponad sześć tysięcy osób.\nNiektórzy obserwatorzy, być może z niewiedzy, bagatelizują zagrożenie, jakie stwarza. Szczególnie uspokajają nie-Włochów, czemu sami Włosi chętnie przyklaskują. Promując Kalabrię jako atrakcyjny region, miejscowe organizacje turystyczne przyznają ze zdumiewającą szczerością, że nie znajdzie się w Kalabrii żadnych "Florencji" ani "Wenecji", a kalabryjskie drogi bywają nieprzejezdne z powodu policyjnych blokad. Urząd turystyki, który organizuje wycieczki po Kalabrii, zapewnia, że planując ich trasy, starano się: "unikać pewnych rejonów w głębi lądu, które stanowią prawdziwe twierdze 'ndranghety, miejscowej mafii [sic!]. Jej głównym źródłem zysków są porwania dzieci zamożnych przemysłowców z północy, które ukrywa się następnie w niedostępnych jaskiniach w Aspromonte, dopóki rodzina nie zapłaci astronomicznych sum za ich uwolnienie. Trzeba powiedzieć, że turystom nic takiego nie grozi".\nPocieszające, ale możecie także wjechać do kalabryjskiej wioski i natknąć się na widok podobny do tego, jaki mieli okazję oglądać mieszkańcy Taurianova, miasta niedaleko Reggio di Calabria, gdzie ludzie 'ndriny najpierw ścięli głowę członkowi rady miejskiej, który sprzeciwiał się ich władzy nad regionem, a następnie zrobili z tej głowy cel podczas ćwiczeń strzeleckich, urządzonych na rynku. Nie był to bynajmniej akt średniowiecznego barbarzyństwa czy horror sprzed stu lat. Rzecz wydarzyła się w roku 1995.\nW latach sześćdziesiątych XIX wieku, pewien podróżny, który przypłynął łodzią do Neapolu, zauważył, że kiedy wręczał sternikowi opłatę, przy boku tego ostatniego pojawił się jakiś człowiek, szepnął słowo, wziął część należności i zniknął w cieniu. Ten sam podróżnik, wysiadając z powozu po kolejnym etapie swej wyprawy, dostrzegł podobną sytuację - jakiś człowiek podszedł do woźnicy, rzucił okiem na pieniądze, które ten otrzymał, po czym część sobie zabrał. W hotelu przybysz wręczył portierowi napiwek za przyniesienie bagażu do pokoju. Portier natychmiast oddał jakąś sumę innemu mężczyźnie, równie milczącemu i dyskretnemu jak dwaj poprzedni. Tego samego wieczoru podróżny udał się do opery, gdzie dostrzegł ludzi o podobnym wyglądzie, którzy starannie przeliczali pieniądze zostawiane przez gości u sprzedawcy biletów. Kiedy następnego dnia opisał te wydarzenia włoskiemu znajomemu, spodziewając się jakiegoś wyjaśnienia, znajomy zamknął oczy, potrząsnął głową i powiedział jedynie: "Camorra".\nCamorra - słowo być może pochodzi od hiszpańskiego terminu oznaczającego "spór", chociaż dzisiaj tłumaczy się je jako gang - jest neapolitańską odmianą tego rodzaju tajnych stowarzyszeń, do których należą mafia i 'ndrangheta. Jednakże, w odróżnieniu od tych ostatnich, powstała w kręgu więziennych gangów, których członkowie po wyjściu zza krat postanowili wykorzystać swoje kontrowersyjne talenty na ulicach miasta.\nMiała chronić obywateli i przedsiębiorców w Neapolu i okolicach - także przed swoimi członkami. Rodziny mafijne działające w Stanach Zjednoczonych zastosowały tę samą metodę w latach dwudziestych XX wieku jako "haracz za ochronę". Członkowie camorry byli także gotowi rozsądzać spory i oferowali wsparcie uboższym rodzinom, ofiarom wypadków czy chorym.\nCamorra szybko dowiodła, że potrafi równie skutecznie kontrolować własnych ludzi, jak zastraszać mieszkańców Neapolu, których ograbiała. Świeżo przyjęty członek musiał popełnić jakieś przestępstwo, aby dowieść odwagi i oddania sprawie. Samo to, że zaproponowano komuś, by wstąpił do organizacji, stanowiło trudny moment, ponieważ każdy, kto rezygnował z tej szansy, ryzykował, że podpisuje na siebie wyrok śmierci -jakiś odważniejszy, czy pozbawiony skrupułów kandydat mógł otrzymał zadanie dokonania egzekucji.\nWładze Neapolu, być może uznawszy, że walka z camorra jest daremna, albo z powodu własnych makiawelicznych strategii, nie tylko tolerowały jej działania, ale przypuszczalnie wykorzystywały je do własnych celów. Przez lata neapolitańskie areszty i więzienia były administrowane przez camorrę, która pilnowała w nich porządku i, jak zeznają świadkowie, współpracowała z miejscową policją w ściganiu przestępstw popełnionych przez osoby niezrzeszone.\nStruktura organizacyjna camorry przypomina zasadniczo strukturę mafii. Capo di camorra zbiera i rozdziela pieniądze między mniejsze grupy, złożone z przywódców drugiego rzędu i ich żołnierzy. Jednakże, w odróżnieniu od mafii, jak się wydaje, camorra stroni od mistyki w swoich praktykach inicjacyjnych i obyczajach.\nPodobnie jak wszystkie tajne organizacje przestępcze, i ona miewa wzloty i upadki. Od czasu do czasu, po kolejnej krucjacie przeciw camorze, politycy ogłaszają, że została unicestwiona albo osłabiona wystarczająco, by przestać się liczyć. Tymczasem niedawne szacunki wskazują, że składa się z ponad stu różnych klanów, do których należy około siedmiu tysięcy członków.\nPrzez większą część XX wieku głównym źródłem dochodów camorry był przemyt papierosów na terenie Włoch i w sąsiednich krajach. Czasami łączyła siły z mafią. Nie uniknęła bratobójczej wojny o wpływy, w której poniosło śmierć około czterystu członków, a dwustu musiało uciekać do USA, gdzie szybko założyli własne gangi, zajmujące się praniem pieniędzy, wymuszaniem, rabunkiem, szantażem, porywaniem ludzi i fałszowaniem pieniędzy. Mimo tej gorączkowej ekspansji camorra pozostaje zasadniczo organizacją związaną z Neapolem, ale brakuje jej historycznej otoczki i aury tajemniczości, którymi epatuje sycylijska mafia.\nW południowych Włoszech, w Puglia (często zwanej Apulią), na półwyspie stanowiącym obcas buta, powstała jeszcze jedna organizacja o charakterze mafijnym, Sacra Corona Unita, czyli "zjednoczona święta korona". Wywodzi się, podobnie jak camorra, z gangów więziennych, których członkowie osiadali na głębokiej prowincji, gdzie mogli czuć się bezpieczni od nadzoru władz centralnych. Sacra Corona, której siedzibą jest port Brindisi, czerpie większość dochodów z przemytu osób przez Adriatyk. Nigdy jej działania nie osiągnęły skali operacji mafii czy camorry ani we Włoszech, ani w Stanach Zjednoczonych.\nGdyby mafia ograniczyła się do terenu Włoch, jej nazwę znaliby zapewne jedynie czytelnicy książek poświęconych organizacjom przestępczym. Ale na progu XX wieku pojawiła się w Stanach Zjednoczonych i przekształciła w czysto amerykańskie tajne stowarzyszenie, zapewniając sobie miejsce w świadomości publicznej oraz w kulturze popularnej.\nKażdy mieszkaniec USA wie, co to jest mafia, ale jest to raczej wiedza powierzchowna. Na przykład, termin "mafia" nie jest całkiem poprawny w odniesieniu do jej amerykańskiego odpowiednika, którego członkowie sami nazywają się cosa nostra, "nasza sprawa". I o ile omerta, kodeks milczenia i inne środki służące utrzymaniu tajemnicy zachowują tam znaczenie, o tyle organizacja amerykańska starała się raczej kierować zasadami obowiązującymi w amerykańskim biznesie, niż szukać mistycznych średniowiecznych odniesień. W każdym razie w Ameryce ważniejsze są wartości z Wall Street niż tysiącletnie rytuały zrodzone na Sycylii.\nPierwszy przypadek zbrodni popełnionej przez mafię albo struktury mafijne odnotowano w Nowym Orleanie w roku 1891, gdy pewna sycylijska rodzina przestępcza zamordowała miejscowego szefa policji, który przedtem ją nękał aresztowaniami i dochodzeniami. Przywódcy gangu stanęli przed sądem, ale ponieważ przekupili niektórych świadków, a innych zastraszyli, zostali uniewinnieni. Zanim jednak władze zdążyły ich uwolnić, wzburzony tłum, żądny linczu, z wrogimi okrzykami pod adresem Włochów, wdarł się do budynku sądu; więźniów wywleczono na ulicę, 16 powieszono, pozostałych zastrzelono. Niewykluczone, że mafia wyciągnęła wnioski z tej lekcji. Choć Nowy Orlean ma wśród amerykańskich miast podobnych rozmiarów jeden z najwyższych wskaźników przestępczości, cosa nostra nigdy nie zdobyła tam większych wpływów, nie mówiąc już o tych z filmu JFK Oliviera Stone'a.\nPod koniec I wojny światowej cosa nostra miała już mocną pozycję nad Atlantykiem. Ale dopiero dwa wydarzenia - jedno we Włoszech, drugie w Stanach Zjednoczonych - sprawiły, że stała się organizacją potężną.\nWprowadzenie prohibicji w roku 1919 otworzyło przed światem przestępczym perspektywę ogromnych zysków osiągniętych niewielkim kosztem. Organizacja mogła wytworzyć, sprowadzić i rozprowadzić swój produkt tuż pod nosem (albo przy współpracy) stróżów prawa.\nW tym samym czasie we Włoszech doszedł do władzy Benito Mussolini. Obiecał Włochom państwo bez zbrodni, za to z punktualnymi pociągami. Udało mu się osiągnąć oba cele. Faszystowska administracja była wystarczająco brutalna, by skłonić mafijne rody do emigracji na drugą stronę Atlantyku, gdzie przyłączały się do rodzin zarabiających krocie na sprzedaży nielegalnego alkoholu.\nMiasta na północy USA - Nowy Jork, Chicago, Cleveland czy Detroit - najczęściej kojarzone są z działalnością cosa nostry, ale podobnie aktywna była w kilkudziesięciu innych, często pozornie spokojnych, jak Des Moines, Iowa czy San Jose w Kalifornii. Po zniesieniu prohibicji w roku 1933 zachowała strukturę i zaczęła się rozglądać za innymi nielegalnymi źródłami dochodów. Jeszcze raz zbieg okoliczności okazał się korzystny dla przestępców. Dwa lata przed wprowadzeniem prohibicji stan Nevada zalegalizował hazard, a Stany Zjednoczone, stojąc na krawędzi kolejnej wojny światowej, zasmakowały w narkotykach. Rodziny cosa nostry szybko i skutecznie wykorzystały oba te fakty. W latach pięćdziesiątych były już głównym beneficjentem strumienia pieniędzy przepływającego przez Las Vegas, zgarniając co roku dziesiątki milionów dolarów z hazardu, prostytucji, sprzedaży narkotyków oraz tradycyjnie z haraczu.\nKorzystając z doświadczeń 'ndranghety, cosa nostra nadal opierała się na rodzinie, choć w odróżnieniu od Kalabryjczyków nie wymagała w jej obrębie związków krwi. Prawdę mówiąc, łatwo przechodziła do porządku nad brakiem włoskich korzeni u swoich partnerów i chętnie współpracowała z Żydami albo Irlandczykami.\nKażde amerykańskie większe miasto było pod kontrolą co najmniej jednej rodziny mafijnej, ale największą sławą, w dużej mierze dzięki prasie, cieszyło się pięć rodzin działających na terenie Nowego Jorku i sąsiedniego New Jersey. Oto pięć rodzin nowojorskich.\nBonanno. Założona przez Josepha Bonanno (Joe Bananas), początkowo działała w przemyśle odzieżowym. Padła ofiarą intensywnej infiltracji FBI, o czym opowiada między innymi film Donnie Brasco. Jak zobaczymy, niedawny boss Joe Massino ściągnął na nią jeszcze większe nieszczęście niż Brasco.\nColombo. Jej pierwszym szefem od roku 1930 do śmierci w 1963 był Joe Profaci. Po nim skutecznie kierował rodziną Joe Colombo - aż do pewnego dnia w roku 1971, gdy został postrzelony podczas włosko-amerykańskiego spotkania. Przeżył, ale zapadł w śpiączkę, z której już się nie wybudził. W łonie rodziny wybuchła długotrwała wojna, z której zwycięsko wyszedł Carmine Persico, ale stracił pozycję, gdy okazało się, że musi spędzić 139 lat w więzieniu, oskarżony o morderstwo i ściąganie haraczu.\nJego syn Alphonse (Allie Boy) Persico jest jednym z niewielu szefów cosa nostry, który skończył college, choć wydaje się, że studiował głównie dobór garderoby. Lubi być dobrze ubrany, nawet wtedy, gdy przemierza wody wokół Florida Keys w piętnastometrowej łodzi motorowej "Lookin' Good". Kiedyś zatrzymała go amerykańska straż przybrzeżna i znalazła na pokładzie pistolet i strzelbę. Strażnicy polecili rozładować broń, sprawdzili łódź, stwierdzili, że wszystko jest w porządku, i odpłynęli.\nPersico miał tego dnia szczęście, ponieważ strażnicy nie mogli na miejscu sprawdzić jego kryminalnej kartoteki. Dopiero gdy wrócili do portu, dowiedzieli się, że spędził kilka lat w więzieniu federalnym za ściąganie haraczy oraz że ma zakaz posiadania jakiejkolwiek broni palnej, a za złamanie zakazu grozi mu dziesięć lat więzienia. Większość absolwentów college'u wyrzuciłaby broń do oceanu, kiedy straż przybrzeżna odpłynęła, ale Persico najwyraźniej opuścił zajęcia z logiki. Gdy kilka godzin później w porcie Key West kuter straży znów zacumował przy burcie "Lookin' Good", broń nadal była na pokładzie. Persico miał teraz przed sobą dziesięć lat za kratkami. Zresztą stał się tak nieskutecznym donem, że inne nowojorskie rodziny mafijne przestały uznawać grupę Colombo.\nGambino. Rodzina założona jeszcze w latach dwudziestych; jej nazwa pochodzi od nazwiska Carla Gambino, który kierował nią w latach 1956 -1976. Gambino, uważany za jednego z najbardziej sprawnych przywódców (donów), starał się pozostawać w cieniu, unikał rozgłosu, lecz zbudował finansową potęgę rodziny za pomocą hazardu i handlu narkotykami. W latach siedemdziesiątych rozszerzył jej działalność o kradzież luksusowych samochodów, które wysyłał na Bliski Wschód. Następca Gambina i jego kuzyn, Paul Castellano (Big Paulie) szybko wszedł w konflikt z kilkoma przywódcami mafijnymi, w tym z Johnem Gottim i jego następcą Salvatorem Gravano (Sammy Byk), a ci w roku 1985 zlecili jego zabójstwo. Gotti w roku 2001 zmarł w więzieniu, gdzie odsiadywał karę dożywocia, a Gravano, odpowiedzialny, według źródeł policyjnych, za dwadzieścia morderstw, został podopiecznym programu ochrony świadków. Ostatnio na czele rodziny stał syn Gottiego, John Junior.\nGenovese. Nowojorska rodzina mafijna, powstała w latach dwudziestych. Gang Genovese początkowo kojarzył się z postaciami Charlesa (Lucky Luciano) i Franka Costello, który pół wieku przed pojawieniem się Johna Gottiego na pierwszych stronach gazet, był ich ulubioną postacią.\nCostello, przejawiający polityczną zręczność i talent do strategicznego planowania, dorobił się wśród przywódców gangów tytułu premiera. Wołał gładkie słowa od przekupstwa i broni, choć, w razie konieczności, potrafił się nimi posłużyć. Przez kilka lat burmistrzowie, gubernatorzy, sędziowie i oficerowie policji w północno-wschodnich stanach uśmiechali się na sam dźwięk jego imienia, ponieważ przywodziło na myśl kopertę z gotówką.\nWyglądał, jakby właśnie zszedł z wystawy sklepu Saksa przy Piątej Alei. Stanowił wzorzec elegancji, a w każdym razie elegancji, na jaką było stać szefa cosa nostry - w garniturach za tysiąc dolarów, w butach na zamówienie, z idealnym manicure i nienaganną fryzurą. Wygląd właściwie był dla niego wszystkim. Stając przed sądem pod zarzutem niepłacenia podatków, Costello usłyszał od swojego adwokata radę: "Zacznij nosić tanie garnitury, stare buty, paskudny krawat, zrobisz lepsze wrażenie na przysięgłych". On sam był innego zdania. "Wolę raczej przegrać tę cholerną sprawę" - oświadczył. I przegrał.\nOdsiadując wyrok, Costello próbował kierować rodziną zza kratek, ale nie zgadzał się na to Vito Genovese, który chciał go zastąpić w roli dona i sięgnął w tym celu po najczęściej stosowany sposób. Wkrótce po wyjściu z więzienia, Costello, idąc nowojorską ulicą usłyszał wołanie: "To dla ciebie, Frank!". Na dźwięk swojego imienia odwrócił głowę i kula musnęła mu czaszkę. Zrozumiał aluzję. Dochodząc do zdrowia w szpitalu, rozpuścił pogłoskę, że wycofuje się z rodzinnego biznesu i przekazuje kierownictwo Albertowi Anastasii. Alberto, nie mając najwyraźniej szczęścia Franka, został zastrzelony w październiku 1957, gdy siedział w fotelu u fryzjera i czekał na golenie. Genovese przejął władzę i nadał rodzinie nowe imię, ale nie zdążył nacieszyć się swoją złą sławą. Niezadługo dostał piętnaście lat odsiadki za wymuszenia i zmarł na raka w więziennym szpitalu. Ostatni szef rodziny, Dominick Cirillo (Cichy Dom), człowiek pokroju Gambino, przekształcił ją w najpotężniejszą i najbardziej zdyscyplinowaną grupę mafijną w Nowym Jorku.\nFrank Costello spędził ostatnie lata życia, obracając się w kręgach elit Nowego Jorku. Wydawał przyjęcia w apartamencie na Manhattanie i posiadłości na Long Island. Bywały na nich najsławniejsze postacie życia towarzyskiego i politycznego epoki, w tym szef FBI J. Edgar Hoover. Costello potrafił wykorzystać ukryty homoseksualizm Hoovera i jego upodobanie do przebierania się w kobiece stroje. Gdy "premier" cosa nostry zmarł we śnie w roku 1973, najtrwalszym spadkiem po nim okazał się przypuszczalnie chropawy głos, który starał się naśladować Marlon Brando, grając Vita Corleone w filmie Ojciec chrzestny.\nLuchese. Gaetano (Thomas) Luchese w czasie swych rządów w latach 1953-1967 działał w nowojorskim przemyśle odzieżowym. Jeden z jego podwładnych, niejaki Paul Vario, stał się pierwowzorem Paula Cicero z filmu Chłopcy z ferajny. W ostatnich latach rodzina Luchese została poważnie osłabiona, gdy jej trzej najważniejsi członkowie - Alfonso Darco (Mały Al), Anthony Casso (Gazrurka) oraz Peter Chiodo (Gruby Pete), złożyli zeznania jako świadkowie oskarżenia.\nOpinia publiczna dowiadywała się coraz więcej o amerykańskiej cosa nostrze. Gangsterów otaczała szczególna sława, kojarzono ich z ludźmi show-biznesu. Franka Sinatrę, w różnych okresach jego kariery, widywano często w towarzystwie bossów, podobnie zresztą jak wielu jego przyjaciół - Deana Martina, Ala Martino, George'a Rafta, ponoć także Binga Crosby'ego i Jimmy'ego Durante. Pochodzenie Sinatry, którego dziadkowie ze strony ojca byli Sycylijczykami, stanowiło pewną wymówkę. Piosenkarz zdecydowanie zaprzeczał związkom z przestępczymi organizacjami, ale sławna fotografia, na której stoi ramię w ramię z Carlem Gambino i Paulem Castellano oraz z zawodowym zabójcą Jimmym Fratianno, wskazuje, że byli dobrymi przyjaciółmi. Nie wiadomo, czy to piosenkarza ciągnęło do gangsterów, czy gangsterów do wywodzącego się z Sycylii piosenkarza.\nTajemnica mafijnego kodeksu honorowego została złamana razem z wieloma innymi sekretami tej organizacji w roku 1990, gdy FBI za pomocą podsłuchu nagrała rytuał przyjmowania Roberta Deluce (Bobby Dee) do bostońskiej rodziny Patriarca. Podczas uroczystości w niewielkim domu w Bedford, w Massachusetts, przywódca rodziny rozpoczął ceremonię słowami w sycylijskim dialekcie: In honore delia Famiglia, la Famiglia e abbraccio (w imieniu Rodziny, Rodzina jest otwarta).\nAgenci FBI podsłuchali, jak Deluca powtarzał przysięgę wypowiadaną przez szefa: "Ja, Robert Deluca, pragnę wstąpić do tej organizacji, by chronić moją rodzinę i moich przyjaciół. Przysięgam, że nie zdradzę tej tajemnicy i będę posłuszny, z miłością, jak każe omerta".\nNastępnie każdy z ośmiu mężczyzn nakłuł sobie palec wskazujący i puścił kroplę krwi na obrazek przedstawiający patrona rodziny. Obrazek podpalono i gdy pochłaniały go płomienie, Deluca powtarzał drugą przysięgę: "Tak jak płonie ten święty, tak spłonie moja dusza. Wkraczam żywy do tej organizacji, a opuszczę ją tylko martwy".\nAura tajemniczości, pozy macho przyjmowane przez przywódców oraz ogromne bogactwo, jakim dysponowali, od samego początku sprawiały, że członkowie cosa nostry cieszyli się powodzeniem u kobiet. Wielu ambitnych młodych Włochów między innymi dlatego pragnęło wstąpić do organizacji. Każda kobieta, która wiązała się z cosa nostrą, szybko przekonywała się, że sycylijscy mężczyźni pozostają wierni zasadom muzułmanów sprzed tysiąca lat. I mogła odgrywać tylko jedną z dwóch ról: anioła lub dziwki, żony lub kochanki.\nŻony członków cosa nostry cieszą się wieloma przywilejami, ale za określoną cenę. Do przywilejów należy chociażby perspektywa, że jej mąż zawędruje wystarczająco wysoko w mafijnych strukturach, by zapewnić sobie przypływ gotówki, dzięki któremu będzie mogła, wraz z najbliższą rodziną, korzystać z rozmaitych symboli bogactwa - mieć duży dom, drogie ubrania, luksusowe samochody i kosztowne wakacje. Inną korzyścią jest poważanie u męża oraz jego ludzi. Rodzina jest wśród Sycylijczyków potężną siły spajającą, a dotyczy to zwłaszcza cosa nostry. Żony nie wolno zawstydzać ani znieważać. Oczywiście, są wyjątki, ale członek cosa nostry, który bije żonę albo zachowuje się wobec niej bez szacunku, sam w znacznej mierze ten szacunek traci.\nCena, jaką płaci za to żona, jest dość wysoka. Promiskuityzm uważany jest wśród mafiosów za oznakę męskości. Seksualność człowieka honoru, który nie ma kochanki albo dwóch, zaczyna budzić podejrzenia. Od żon oczekuje się zrozumienia i akceptacji. Kobieta, która nie panuje nad emocjami, może zostać uznana za puttana, prostytutkę. Oszukiwanie męża, zaprzysiężonego mafioso, karane jest śmiercią.\nAby uniknąć kłopotliwych sytuacji, członkowie cosa nostry przeznaczają piątkowe wieczory dla kochanek, a sobotnie - dla żon. Obyczaj jest ściśle przestrzegany - dzięki temu żaden mafioso, idąc z małżonką, nie spotka drugiego żonatego w towarzystwie kobiety o niejasnym statusie. W innych sytuacjach tradycja staje się bardziej elastyczna - nierzadko na luksusowe wakacje zabierana jest zarówno żona, jak i kochanka; pierwsza dzieli z mężem apartament, druga zamieszkuje w skromniejszym pensjonacie.\nSeks i zbrodnia są w świecie mafii nierozłączne. Powiadano, że Vito Genovese kazał zabić człowieka, który pożądał jego żony. Ludzie Genovese usprawiedliwiali to zabójstwo, mówiąc, że u mężczyzny zasady i poczucie honoru nie zawsze pomagają zapanować nad odruchami serca. A ponieważ manifestacja heteroseksualności mafiosa umacnia jego pozycję, bodaj cień homoseksualnych zainteresowań może okazać się zabójczy dla jego pozycji w organizacji. Znamienny tu jest los Johna D'Amato (Johnny Boy).\nD'Amato był głową De Cavalcante, największej mafijnej rodziny w New Jersey, ponoć pierwowzoru bohaterów popularnego telewizyjnego serialu Rodzina Soprano. Był także zaufanym osławionego Johna Gottiego, co mogłoby go chronić w innych czasach i innych okolicznościach. Jednakże D'Amato zaczął ze swoją przyjaciółką Kelly odwiedzać kluby, w których kobiety i mężczyźni wymieniali się partnerami i uczestniczyli w seksie grupowym. Przy okazji nieraz, co widziała przyjaciółka, uprawiał seks oralny z innymi mężczyznami. Kobieta ze łzami w oczach wyznała to jednemu z jego mafijnych kolegów, który opowiedział o całej sprawie donowi Vincentowi Palermo (Vinny Ocean). Wielki boss kazał zamordować D'Amato. Powód był jasny. "Nikt nie będzie nas szanował, jeśli jeden z naszych szefów zasiadający do rozmów o interesach będzie homoseksualistą" - zeznał w sądzie zabójca.\nWe Włoszech, ze względu na tysiącletnią tradycję, przyszłość mafii wydaje się raczej pewna, mimo systematycznych oświadczeń włoskiego wymiaru sprawiedliwości, że udało się jej przetrącić kark. Gorzej ma amerykańska cosa nostra, która staje w obliczu coraz dzikszej rywalizacji bardziej bezwzględnych konkurentów, w tym kolumbijskich karteli narkotykowych, wietnamskich gangów ulicznych oraz rosyjskich gangsterów.\nJednocześnie załamuje się, co jeszcze ważniejsze, odwieczny szacunek dla kodeksu omerta, i to właśnie w chwili, kiedy organizacja potrzebuje go najbardziej. Porównajmy chociażby postawy dwóch wspomnianych wcześniej jej członków: Louisa Buchaltera (Lepke) oraz Josepha Massino (Big Joey). Buchalter zrobił karierę w mafii w czasach jej największej świetności, w latach dwudziestych i trzydziestych. Jako żołnierz w nowojorskiej dzielnicy krawców, zyskał reputację wyjątkowo bezwzględnego. Producent czy właściciel sklepu, który odmówił zapłacenia wyznaczonej sumy za "ochronę", nie mógł liczyć na to, że sprawa skończy się upomnieniem, czy, ostatecznie, połamaniem nóg. Ginął na miejscu, w swoim sklepie lub warsztacie, splądrowanym później i spalonym. To był modus operandi Buchaltera, zacierającego ślady po każdym zabójstwie.\nDzięki swojej złej sławie oraz kilku kolegom, którzy go wydali, Buchalter stanął przed sądem oskarżony o morderstwo i został skazany na śmierć na krześle elektrycznym. Datę egzekucji wyznaczono na 4 marca 1944 roku. Nie pomogła apelacja. Buchalter czekał na egzekucję z dwoma wspólnikami. Miał zginąć jako ostatni. Dwaj pierwsi mężczyźni wchodzili do komory straceń, trzęsąc się ze strachu. On wszedł pewnym krokiem i spokojnie usiadł na krześle elektrycznym, jakby jechał metrem do pracy. Pięć minut później ogłoszono jego śmierć.\nNastępnego dnia żona Buchaltera zorganizowała konferencję prasową w hotelu, niedaleko więzienia, gdzie stracono jej męża. "Mój mąż podyktował to oświadczenie, przebywając w celi śmierci - powiedziała dziennikarzom - a ja spisałam je słowo po słowie". Według Beatrice, Buchalter chciał, aby jego oświadczenie zostało możliwie najszerzej rozpropagowane i dokładnie odtworzone.\n"Pragnę, aby nie było co do tego żadnych wątpliwości - dyktował żonie. - Nie proponowałem, że będę mówił i przekazywał informacje w zamian za obietnice zamiany mojego wyroki śmierci. Nie prosiłem o to!". Podkreślił, że w ostatnim zdaniu musi być wykrzyknik.\nWszyscy zgodnie uznali, że Buchalter dawał jasny sygnał członkom mafii: nie złamał nakazu milczenia. Zdaniem części obserwatorów, zrobił to, aby uchronić swoją rodzinę przed zemstą, ale słychać było głosy, że jego motywy były raczej emocjonalne niż praktyczne. W chwili śmierci zależało mu na tym, aby było wiadomo, że postępował honorowo wobec kolegów. Kierował się osobistym poczuciem dumy, której nic nie mogło mu odebrać, nawet wiadomość, że za kilka godzin zostanie usmażony.\nSześćdziesiąt lat później najważniejszą postacią w jednej z pięciu najpotężniejszych rodzin mafijnych na Manhattanie był Big Joey Massino. Ważący prawie dwieście kilogramów boss grupy przestępczej, która praktykowała wymuszenia w tym samym regionie sklepów i warsztatów rzemieślniczych, które terroryzował Lepke Buchalter, okazał się człowiekiem zupełnie innego pokroju. Kodeks omerta był dla Buchaltera sprawą honoru, ale nie znaczył nic dla Big Joeya - a w każdym razie nic w chwili, gdy stanął przed perspektywą dożywotniego więzienia, skazany za morderstwo i ściąganie haraczu. Po wyjściu z aresztu za kaucją, we wrześniu 2004 roku, boss mafijny zrobił rzecz wcześniej dla człowieka o jego pozycji nie do pomyślenia - zgodził się pójść z ukrytym mikrofonem na spotkanie z partnerem i nagrać dla FBI rozmowę między innymi o planowanym zamachu na prokuratora federalnego. Dzięki temu dziesiątki członków jego mafijnej rodziny stanęły przed sądem, a sam Massino uniknął dożywocia.\nGdy wiadomość o tej zdradzie dotarła do szeregów cosa nostry, wywołała szok. Massino z pewnością nie był pierwszym, który złamał zasady kodeksu omerta. W roku 1963 wyłomu dokonał Joe Valachi, zeznając przed komisją Kongresu USA. Wtedy po raz pierwszy publicznie wypowiedziany został termin "cosa nostra". Od tamtej pory dziesiątki mafiosów próbowało uzyskać łagodniejszy wyrok, godząc się na współpracę z organami ścigania. Jednakże zawsze byli to członkowie niższego szczebla, mający ograniczoną wiedzą o działalności rodziny. Ludzie, którzy nie mieli szans, by znaleźć się w jej kierowniczych kręgach, gdzie zarabia się wielkie pieniądze, i zapewne żywiący jakieś urazy do swoich zwierzchników. Czymś bez precedensu była zdrada samego szefa rodziny, stanowiąca zapowiedź całkowitego załamania się dyscypliny w jej szeregach. Kto z cosa nostry może się teraz odwoływać do poczucia lojalności i szacunku członków?\nMożna wątpić, czy amerykańska cosa nostra zdoła w przyszłości lepiej pilnować swych tajemnic. Jeszcze bardziej wątpliwe, czy uda się jej zachować skuteczność i wpływy.


Kolej Izerska: złudzenia czy rzeczywistość? - Jelonka.com\nKolej Izerska: złudzenia czy rzeczywistość?\nPiątek, 27 stycznia 2006, 0:00\nAktualizacja: Poniedziałek, 6 marca 2006, 23:45\nCzy po kilku latach pokazów i zapowiedzi jest szansa, że z jeleniogórskiego dworca będzie można dojechać pociągiem do Czech? Przyszłość rysuje się raczej mgliście.\nStarania o uruchomienie Kolei Izerskiej prowadzą nie tylko samorządowcy z powiatu jeleniogórskiego, lecz także urzędnicy Euroregionu „Nysa”. Już kilka razy organizowano pokazowe kursy czeskiego szynobusu, który ruszał ze stacji Szklarska Poręba Dolna w kierunku Harrachova i Korenova.\nW jednej z takich jazd na pokaz uczestniczył Tadeusz Syryjczyk, ówczesny minister transportu, który zapewnił o swoim poparciu dla tego połączenia.\nNa zapewnieniach się skończyło, a Kolei Izerskiej jak nie było, tak nie ma. I nie zanosi się na to, że pociągi po nieczynnym od lat torowisku będą po bardzo atrakcyjnej widokowo trasie przewozić turystów.\nOstatnie ekspertyzy wykazały, że – aby uruchomić regularne i bezpieczne połączenie z Czechami – trzeba wymienić torowisko oraz infrastrukturę kolejową w postaci mostów i przepustów między Szklarską Porębą Górną a Harrachovem. Ma to kosztować około 300 milionów złotych. Samorządowców nie stać na taką inwestycję.\nSzyny, które do dziś istnieją na zamkniętym po 1945 roku odcinku Szklarska Poręba Huta – Harrachov pochodzą jeszcze z czasów, kiedy linię zbudowano, czyli z przełomu XIX i XX wieku. Jak można się domyślać, od lat nieremontowane, nie nadają się do codziennej eksploatacji.\nZa to po czeskiej stronie od lat normalnie jeżdżą pociągi na odcinku Kolei Izerskiej Harrachov – Tanvald, skąd można dojechać do Jablonca nad Nysą oraz Liberca i dalej – do Pragi. Czesi uruchomili także nieczynne od lat połączenie kolejowe Jablonca z Goerlitz.\nPolscy planiści zakładali poprowadzenie Kolei Izerskiej z Karpacza (połączenia osobowe zawieszono tam w kwietniu 2000 roku), przez Jelenią Górę do Szklarskiej Poręby i dalej do Republiki Czeskiej. Te zamierzenia wciąż pozostają na papierze.\n~ted 27-01-2006 18:34\nZ tego co wiem remont szlaku miał kosztować nie 300 milionów ( bo to dosyc astronomiczna kwota) ale 30 milionów. A nawet jakby kosztował złotówke to z tej lini juz nic nie bedzie, bo tak skostnialego betonu jaki u nas panuje wśród samorzadowców i kolejarzy nic nie ruszy.\n~turysta szklarska poreba 27-01-2006 19:19\nczech potrafi polak nie potrafi i tyle a powinni kasiore trzepac na turystach bo taka linia jest rzeczywisce bardzo atrakcyjna\n~Darek 28-01-2006 8:42\n300 milionów - tak wyliczyli specjalisci - troche mniej bez trakcji elektrycznej - ale i tak nie ma takich pieniedzy\n~marek 29-01-2006 4:44\nmialem okazję przejechać się tą trasą do czeskiego Korzenova. jest niesamowita.dziwię sie bardzo, że wladzom regionu nie zalezy na uruchomieniu tej trasy na stale. ty bardziej, że linia dochodzi bezposrednio na polanę jakuszycką. chcialbym zobaczyc kalkulację na te 300 mln.\n~lhs 4-02-2006 13:00\nW polsce tez jest to mozliwe, polecam zainrteresowanym odwiedzenie strony o lini hutniczej szerokotorowej LHS<kropa>PL i pzekonacie sie ze jest mozliwe utrzymanie kolei w polsce i ba bedzie sie oplacac :) A kolej izerska jest a raczej bylaby oczywistym hitm turystycznym ale krotkowzrocznosc ludzi ktorzy moga cos zrobic nie przewiduje ze dda sie na tym zarobic. Temat juz od kilku lat jest wogole wertowany to czasem ktros sobie przypomni z jakiejs gazety to jelonka napisze a i tak nic z tego nie bnedzie :) pozostaje jedynie pociag do szklarskiej pekna trasa :)\n~marekraj@hotmail.com 15-07-2007 1:34\nKalkulacja jest grobo przestrzelona i trzeba ja zweryfikowac.Znam trase dokladnie bo przeszedlem ja na nogach od Harahova do Szklarskiej Poreby.To sie az prosi zeby ta kolej jezdzla.Kiedy zmieni sie mentalnosc urzednikow ktorzy stwarzaja problemy prawne,a tym samym blokuja jakiekolwiek prace zwiazane z uruchomieniem lini kolejowej.


W niedzielę, 14 marca, tramwaje nie pojadą do Chocianowic. Powód: awaryjna naprawa torów przy zajezdni | Express Ilustrowany\nW niedzielę, 14…\nW niedzielę, 14 marca, tramwaje nie pojadą do Chocianowic. Powód: awaryjna naprawa torów przy zajezdni\nSP 13 marca 2021, 21:30\n„Jedenastka” w najbliższą niedzielę kursować będzie z Chojen Kurczaków, a nie z pętli Ikea. „Siedemnastka” też do Ikei nie dotrze. Dojedzie tylko do pl. Niepodległości. Archiwum\nZmieniona zostanie trasa dwóch linii: 11 B oraz 17.\n11 B – z Helenówka do ronda Lotników Lwowskich tramwaje pojadą bez zmian, a następnie skierowane zostaną w ul. Paderewskiego i Rzgowską do krańcówki Kurczaki.\n17 – z Telefonicznej do ronda Lotników dotrą swoją starą trasą, ale z ronda skręcą w Pabianicką do pl. Niepodległości.\nUruchomiona zostanie autobusowa komunikacja zastępcza. Linia Z 11 kursować będzie z pl. Niepodległości ul. Pabianicką, przez rondo Lotników i dalej Pabianicką do krańcówki Chocianowice Ikea (z powrotem taką samą trasą). Autobusy będą zatrzymywać się na istniejących przystankach.\nZaplanowane rozkładem jazdy wyjazdy tramwajów na trasy oraz zjazdy do zajezdni Chocianowice będą prowadzone bez zmian, przy czym po ostatnim porannym wyjeździe zostanie wyłączone napięcie w sieci i nie będzie możliwości przejazdu tramwajów po ul. Pabianickiej w rejonie robót, aż do zakończenia naprawy.


W trzech prowincjach Indonezji ogłoszono stan wyjątkowy. Wszystko przez powodzie, które zabiły ponad 40 osób | Przyroda, pogoda, klimat\n« Prognoza pogody na tydzień: 15-21.02.2016 r.\nSłońce w 2015. Zobacz niezwykły filmik »\nW trzech prowincjach Indonezji ogłoszono stan wyjątkowy wskutek intensywnych opadów deszczu – donosi ENEX. Środki zostały podjęte po tym, jak deszcze spowodowały powodzie i osunięcia ziemi, które zabiły 43 osoby i zmusiły ponad 100 tys. mieszkańców do opuszczenia domów.\nW prowincjach: Riau, Zachodnia Sumatra oraz Bangka Belitung wprowadzono stan wyjątkowy po tygodniu ulewnych opadów deszczu, które zalały tysiące domów – powiedział Sutopo Purva Nugroho, rzecznik Krajowej Agencji Zarządzania Katastrofami Indonezji.\n„Pora deszczowa to coroczne wydarzenie pogodowe. Tak długo, jak będziemy się pilnować, nie ma powodów do paniki” – dodał. „Mamy wystarczający transport oraz zasoby ludzkie, aby pomóc poszkodowanym w wyniku powodzi i osunięć ziemi” – podkreślił Nugroho.\nW Riau na wyspie Sumatra około 40 tysięcy mieszkańców ewakuowano po długotrwałej fali deszczu i powodziach. Poziom wody w zalanych domach osiągnęła jeden metr. Dwie osoby utonęły w czasie powodzi w zagrożonym rejonie Kampar. Według przedstawicieli administracji Riau, pora deszczowa okazuje się w tym roku najpotężniejsza od 30 lat.\nW Bangka Belitung, grupie wysp wzdłuż wschodniego wybrzeża Sumatry, pięć dni nieustannych opadów deszczu zabiły jedną osobę, a zalaniu uległo 3112 domów. Ponad 2300 mieszkańców zostało zmuszonych do poszukania schronienia w szkołach i u krewnych.\nW okresie od 1 do 8 lutego woda wystąpiła z brzegów i zalała kilka regionów w 103 miastach w całym kraju. Już w 63 okręgach odnotowano osuwiska. Największe lawiny błotne spowodowanych przez deszcze i niestabilność gleby w regionie Purvorehu w Centralnej w Jawie w piątek zabiły siedem osób oraz pochowały pod gruzami domu co najmniej trzy inne.\nWzrasta bilans ofiar osuwiska w Indonezji. Nie żyje ponad 70 osób\nIndonezja: gigantyczne osuwiska w Bandung i Papui zabiły już 13 osób\nosuwiska, powodzie, ulewy\nDrukuj artykuł Ten wpis został napisany przez Artur Kędzierski na 14/02/2016 o 13:26, i jest w kategorii Przyroda, pogoda, klimat. Podążaj za odpowiedziami do tego wpisu przez RSS 2.0. Możesz napisać komentarz, lub trackbacka z Twojej własnej strony.\nBardzo ciekawe,po ponoć w czasie El Nino panuje susza w Indonezji,no to cos nie halo


Czy rozwój sytuacji geopolitycznej na wschodzie Ukrainy zmierza w kierunku realizacji „scenariusza gruzińskiego” (1991–1993, 2008)? Porozumienia mińskie niewątpliwie zdają się w zasadzie zmierzać w kierunku „zamrożenia konfliktu” w Donbasie i dalszych prób destabilizacji wewnętrznej Ukrainy – (1) rewolucja narodowa, propagowana przez narodowych radykałów z Prawego Sektora (?), (2) protesty społeczne z powodu ograniczenia przywilejów socjalnych (?), czy (3) rusofońska Nowa Wiosna (?) – która znajduje się na krawędzi niewydolności systemu społeczno-gospodarczego . 6 marca 2015 r., „Ukraińska Prawda” przyniosła informację, iż rosyjska wyższa izba parlamentu, czyli Rada Federacji, rozważa uznanie podmiotowości prawno-międzynarodowej Donieckiej (DRL) i Ługańskiej Republiki Ludowej (ŁRL)  – takie oto bowiem stanowisko w wywiadzie dla radia „Kommiersant FM” wyraził przewodniczący komisji spraw zagranicznych senator Konstantin Kosaczow .\nPrzede wszystkim wspomniany polityk zauważył, iż istnieje ścisła korelacja między przedłużeniem sankcji ekonomicznych wobec Federacji Rosyjskiej przez Stany Zjednoczone a wygaszeniem wojny noworosyjskiej na wiosnę 2015 r. W jego opinii, już po upadku ZSRR w 1991 r. USA podjęły program budowy Pax Americana – unilateralnego ładu globalnego, opartego na subiektywnych przesłankach „specjalnego posłannictwa” wobec całego świata. We wspomnianej polistrategii założono, że w planetarnym układzie sił nie może powstać kontrpotęga, stanowiąca wyzwanie dla ich interesów, czy pozycji międzynarodowej. Dlatego też od tego czasu zakładano izolację dyplomatyczną Rosji oraz prowokowanie konfliktów lokalnych na obszarze byłego Związku Radzieckiego, które absorbowałyby uwagę Moskwy i odciągały ją od zainteresowania innymi regionami świata. Natomiast Rosja, od czasu irackiej agresji na Kuwejt, pragnęła „partnerskich” lub „potencjalnie partnerskich” stosunków z Waszyngtonem oraz poszanowania jej pozycji międzynarodowej. Stany Zjednoczone kierowały się jednak w tym względzie zarówno przesłankami ekonomicznymi, które uwzględniały interesy kompleksu wojskowo-przemysłowego i finansowego, jak i poczuciem misji, która głównie miała polegać w „krzewieniu demokracji”.\nWspółcześnie głównym zagrożeniem dla pozycji USA w skali globalnej są jednak Chiny, które stanowią już drugą gospodarkę świata. Innym problemem jest rosnący potencjał wojskowy Pekinu, który sukcesywnie wzmacnia swą pozycję na wschodnim wybrzeżu Pacyfiku. Jest to korzystne dla Rosji, ponieważ w praktyce oznacza to ograniczenie parcia NATO na Wschód oraz zwiększa możliwości dyplomatyczne wobec poszczególnych krajów UE. Paradoks rosnącej potęgi Państwa Środka polega jednak na tym, że zarówno Pekin, jak i Waszyngton nie pragną wcale znaleźć się w sytuacji „sam na sam”, głównie z uwagi na potencjalne konsekwencje geostrategiczne. Paradoksalnie to – obok kwestii irańskiej czy Lewantu może być podstawa do odnowienia współpracy amerykańsko-rosyjskiej, po rozwiązaniu kwestii ukraińskiej. W tej sytuacji FR optuje raczej za równowagą sił i potencjałów ekonomicznych między USA a ChRL, gdyż po pierwsze – wyhamowuje to „amerykański ekspansjonizm” w różnych częściach świata, a z drugiej – stanowi najlepszą rękojmię dla budowy wielobiegunowego ładu międzynarodowego. Jest to o tyle ważne, gdyż historia ostatniego ćwierćwiecza pokazuje, iż strefy niestabilności powstają w następstwie nierozważnej polityki Waszyngtonu. Warto tu wspomnieć o niekończącej – argumentuje K. Kosaczow – wojnie domowej w Syrii, okolicznościach utworzenia Państwa Kalifatu Islamskiego, czy postawie Państw Bałtyckich.\nJeśli natomiast chodzi o kwestie bezpieczeństwa europejskiego to, z perspektywy Rosji, najważniejsze problemy, to zatrzymanie dalszej ekspansji NATO na Wschód oraz takie rozwiązanie kwestii ukraińskiej, która uwzględniałaby zarówno potrzeby i aspiracje ludności rosyjskojęzycznej, jak i interesy strategiczne Kremla. USA kontynuują w tych kwestiach własną grę, FR natomiast swoją. Jeśli natomiast chodzi o konflikt noworosyjski – to, po pierwsze, wbrew propagandzie zachodniej – w Donbasie nie ma żadnych regularnych wojsk rosyjskich, a po drugie – walczą tam ochotnicy i liczni sojusznicy. Jak dalej argumentował senator – po stronie ukraińskiej nie znajdują się także wyłącznie regularne jednostki. W podobnym stylu zostały także skomentowane zarzuty dotyczące dostaw broni dla separatystów – jego zdaniem przekazy filmowe, czy fotografie niczego nie pokazują, gdyż niemal wszystkie państwa regionu posiadają broń poradziecką. W tej sytuacji ważne jest, kto kieruje danym sprzętem pancernym, czego nie można już jednoznacznie wykazać, a ponadto trzeba liczyć się z możliwością licznych manipulacji medialnych w tym temacie. Nie należy także brać dosłownie przechwałek polityków noworosyjskich, którzy nie mają jeszcze odpowiedniego doświadczenia w kwestiach dyplomatycznych. Jego zdaniem konflikt donbaski nas głównie charakter wojny domowej, która rozpoczęła się z chwilą, gdy jedna z części narodu, odmówiła drugiej prawa do zamieszkiwania na wspólnej ziemi oraz współdecydowania o losach kraju. Jest to zatem następstwo frustracji wobec braku poszanowania dla inności.\nJakie zatem stawia sobie Rosja cele wobec Ukrainy? W pierwszej kolejności to sami mieszkańcy Południowego Wschodu muszą zdecydować, czy pragną mieszkać w państwie unitarnym – FR oczekuje jednak, że prawa ludności rusofońskiej, a często i rosyjskiej, zostaną uszanowane. Jeżeli jednak tak się nie stanie, to istnieje wiele innych możliwości – federalizacja, autonomizacja, decentralizacja. Uznanie niezależności Noworosji lub DRL-ŁRL jest tylko jedną z możliwych – i mniej lub bardziej prawdopodobnych – opcji. Przykład wydzielenia ze składu Sudanu jego południowej części w postaci niepodległego państwa (Republika Sudanu Południowego) jest dowodem, że takie rozwiązanie jest w pełni realne. Wszystko jednak w dużej mierze zależy od wypełnienia przyjętych porozumień mińskich i dalszego rozwoju wypadków. Klucze do rozwiązania wspomnianej kwestii znajdują się jednak w Kijowie – argumentuje polityk. Dlatego też – w opinii K. Kosaczowa – władze państwowe Ukrainy powinny zawczasu zagwarantować równomierny rozwój wszystkich regionów kraju i zabezpieczyć prawa językowe tych obywateli, którzy nie posługują się językiem państwowym. Z kolei sprawa Krymu, to z perspektywy Moskwy problem zamknięty.\nFederacja Rosyjska generalnie opowiada się za zachowaniem integralności terytorialnej Ukrainy, za cenę federalizacji wspomnianego kraju. Dlaczego? Otóż – argumentuje senator – przykładem takiego kraju jest właśnie Rosja, w której odpowiednie gwarancje konstytucyjne pozwalają na koegzystencję różnych narodów. Dlaczego i ona nie miałaby skorzystać z podobnych doświadczeń? Innym poważnym problemem jest dalsze rozszerzania się NATO na Wschód. Wspomniany polityk formułuje w tej materii trzy zasadnicze wątpliwości:\n• czy istnieje wewnątrz kraju kandydackiego społeczny konsensus dla tego typu akcesji?;\n• czy istnieje powszechna akceptacja wśród państw członkowskich dla idei rozszerzenia?\n• czy przyjęcie kraju trzeciego do Sojuszu wpłynie na poprawę bezpieczeństwa na obszarze świata euroatlantyckiego?\nRosyjski polityk negatywnie odpowiada na wspomniane pytania. Dlatego też Rosja oczekuje od Ukrainy zadeklarowania w nowej konstytucji statusu państwa pozablokowego, zwłaszcza, że „NATO to struktura, która raczej generuje problemy, niż je rozwiązuje”.\nW podsumowaniu należy zatem zaznaczyć, iż wspomniane wypowiedzi przewodniczącego komisji spraw zagranicznych Rady Federacji wpisują się w „kanon” uwarunkowań, na jakich Kreml gotów byłby zagwarantować nienaruszalność granic Ukrainy. Novum polega jednak na tym, iż po raz pierwszy przedstawiciel rosyjskiego establishmentu mówi publicznie o możliwości uznania niezawisłości DRL-ŁRL, jako swoistej alternatywy w przypadku, gdy władze państwowe w Kijowie zdecydują się na pełną okcydentalizację kraju i związanie go siecią powiązań ekonomicznych, kulturalnych, politycznych a na koniec i wojskowych z USA oraz UE.\nProblem w tym, że FR już raz, w Memorandum Budapesztańskim, zadeklarowała wolę przestrzegania integralności terytorialnej w granicach byłej republiki radzieckiej, w zamian za zrzeczenie się broni atomowej, po czym, w okresie EuroMajdanu, inkorporowała Krym posługując się dość specyficzną sofistyką – rewolucja zniosła „państwo ukraińskie”, co pozwoliło mieszkańcom Taurydy na proklamowanie niepodległości. Po drugie – to właśnie powrót do strategii pozablokowości w okresie prezydentury W. Janukowycza doprowadził, iż Ukraina „utknęła” w „szarej” strefie bezpieczeństwa. Po trzecie wreszcie – przyjęte wówczas priorytety polityki zagranicznej zagwarantowały samej Rosji pozostawienie pewnych garnizonów wojskowych, co z pewnością nie gwarantowało zachowania pozycji kraju neutralnego, a kryzys kaukaski z 2008 r. pokazał, jak łatwo władze państwowe w Kijowie mogą zostać wciągnięte w konflikt zbrojny. I odwrotnie – reorientacja geopolityczna w kierunku Zachodu w 2014 r. spowodowała określoną reakcję Moskwy, której kosztów USA i UE nie są skłonne ponieść . Cóż zatem począć? – Historia magistra vita est.\nFot. srbin.info (Konstantin Kosaczow)\n1. T. Szulc, Ukraina – rosnący potencjał niestabilności, „Raport” 2015, nr 1, s. 40-52. W tym kontekście warto odnotować zarówno zapowiedź powrotu do kraju byłego prezydenta, przybywającego na wygnaniu w Rosji, Wiktora Janukowycza, który 21 II 2015 r. przyznał publicznie, iż finansowo i za pośrednictwem emisariuszy inspirował protesty przeciw „juncie z Majdanu”. Dostępne informacje mówią także o tym, że wspomniany polityk wspierał także nieoficjalnie rewoltę donbaską. Z drugiej strony trzeba także zauważyć oświadczenie byłego premiera Mykoły Azarowa, który na konferencji prasowej 4 lutego zapowiedział utworzenie na emigracji „gabinetu cieni”, jako swoistej alternatywy politycznej wobec władz państwowych w Kijowie. W tym miejscu trzeba wspomnieć, iż – od czasu „rewolucyjnego przewrotu” drogi obu polityków zdecydowanie się rozeszły. Oczywiście Oleg Cariow, lider Ludowego Frontu Noworosji podszedł do tego rodzaju inicjatyw dość entuzjastycznie.\n2. У Раді Федерації не виключать визнання „ДНР” та „ЛНР”, „Українська правда” 6 III 2015.\n3. „Высшее счастье для нас – территориальнo целостная Украина, а Крым – это Россия”. Сенатор Константин Косачев в интервью „Коммерсанть FM”, <http://wwwhttp://www.kommersant.ru/doc/2682659> (7 III 2015).\n4. Por. R. Sakwa, Frontline Ukraine. Crisis in the Borderlands, London 2014; A. Wilson, Ukraine Crisis. What it Means for the West, New Haven 2014.\nCzytany 5340 razy\nWięcej w tej kategorii: « Ronald Lasecki: Jedyne prawdziwe państwo ukraińskie... Państwowość i bezpaństwowość w tradycji ukraińskiej\tKamil Szubart: Wojna z Kalifatem: „polski wątek”, czyli Polacy w szeregach Państwa Islamskiego »


Chłopak nie chciał odprowadzić jej do domu, została ZGWAŁCONA. Powinna była odejść? - Papilot.pl\nTrzy lata temu Taylor Kenney wybrała się ze swoim nowym chłopakiem do jednego z angielskich pubów. Pech chciał, że pokłócili się wówczas o jakąś drobnostkę i Dean wybiegł z lokalu, zostawiając swoją dziewczynę samą.\n- Spotykaliśmy się wtedy od niedawna i bałam się, że to koniec. Na szczęście Dean do mnie zadzwonił i przeprosił za swoje zachowanie. Ustaliliśmy, że wróci do pubu, a ja wyjdę mu na spotkanie – wspomina 19-letnia Taylor.\nNiestety, już po kilku minutach dziewczyna zorientowała się, że ktoś za nią idzie. Zanim zdążyła zareagować, potężny mężczyzna przewrócił ją na ziemię i bestialsko zgwałcił.\nja bym faceta olala juz wtedy, nie chodzi o ten gwalt ale o samo to zostawianie. aklbo nie wyszlabym mu na spotkanie tylko poczekala az sam po mnie przyjdzie. kobiety sie plaszcza przed facetami jak glupie, a potem sie dziwia ze koles ucieka do jakiejs nadetej ksiezniczki.\nPAPILOCIE ! REKLAMY TO MÓGŁBYŚ SOBIE PODAROWAĆ.\nta laska ma teraz 19 lat czy trzy lata temu? bo tak czy siak wygląda potwornie staro, jak mamuśka. ale w sumie to się nie dziwie bo większość lasek wygląda tam staro.\nMen podobny do Bartka Wiśniewskiego, męża "matki małej madzi"\nostatni raz wchodze na papilota, nie dojść, że jest jak zwykle po 10 zakładek to do tego dochodzą te jeb... reklamy na każdej zakładce!!!\ntak zgadzam sie mozna na głowe z tym dostac;/\nniegdzie nie pisze (oprócz w tytule ) ze chłopak nie chciał jej odprowadzić ! pech chciał ze zanim wrócił po nia do pabu ona spotkała tego bydlaka.. faceta poniosły emocje ale chciał op nia wrócić..\npapilot lubi ściemniac ;P\non wygląda jak mąż Katarzyny W. :P\nHaha, to samo pomyślałam :D\nej ja tez :P\nzostała zgwałcona a martwi się jak jej facet to przeżyje co z nią jest nie tak??? podejrzewam że każda z nas po tak trumatycznym przeżyciu miałaby w dupie co facet myśli na ten temat i tak tego nie zrozumie dopuki ktoś jemu w tak brutalny sposób odbierze części "duszy"\nTy nie zrozumiesz, dopóki kogoś nie pokochasz.\nOna została zgwałcona ale i tak martwiła się jak on to przezyje....a co z nią samą?\nTytuł zupełnie nie pasuje do tematu artykułu. Sptkałająwielka tragedia ale czemu nie zaczekała w pubie tylko wyszła mu na spotkanie?Wiec tu obwiniaa nie chłopaka jest bez sensu, jasne on mógł jej powiedzieć żeby zaczekała w pubie ale dzewczyny myslenie nie boli pozatym co 16 latka robiła w pubie?\nona powinna czekac w pubie a nie wychodzic w nocy. to nie jego wina...


Miejski Dom Kultury w Bochni - Nathaniel Peterson - Twin Dragons - zmiana terminu koncertu\nStrona Główna » Menu Główne » Aktualności » Nathaniel Peterson - Twin Dragons - zmiana terminu koncertu\nTwin Dragons to blues-rockowe trio założone przez nominowanego do nagrody Grammy amerykańskiego wokalistę i basistę Nathaniela Petersona.\nNathaniel Peterson urodził się w Memphis w Tenessee, gdzie w bardzo młodym wieku rozpoczął naukę gry na gitarze basowej, w konsekwencji czego zaczął grac i jammować z wieloma amerykańskimi gwiazdami lat 60. takimi jak: Mitch Ryder, Rusty Dan, Jim McCartey, Tim Buckley, Jimmy Reed, Howlin Wolf, Iggy Pop i Don Davis, żeby wymienic tylko kilku.\nPrzez zespół przewinęło się wielu wspaniałych muzyków, choćby kilku doskonałych perkusistów: Tom Compton (ex Johnny Winter), Clive Bunker (ex Jethro Tull), czy Mike Terrana. Końcem lat 90. dołączył do znanej, brytyjskiej grupy bluesowej - Savoy Brown, gdzie w latach 1994–1999, jako wokalista i basista intensywnie koncertował. W 2005 roku Nathaniel zaśpiewał w trzech utworach na nominowanej do nagrody Grammy płycie Huberta Sumlina "About them shoes" gdzie na gitarach zagrali Keith Richards z Rolling Stones i Eric Clapton.\nTwin Dragons przez ostatnie 15 lat zagrał ponad 800 koncertów podróżując po całej Europie, we wszystkich najważniejszych klubach naszego kontynentu.\n19 października 2017 (czwartek) w bocheńskim kinie Regis wystąpi trio - Nathaniel Peterson Twin Dragons, w składzie:\nNathaniel Peterson - Bass/vocals,\nNazzareno Zacconi (Jennifer Batten/TM Stevens/Bumblefoot) - guitar\nGregorio Angelicci - drums.\nBilety w cenie 60 zł do nabycia w sekretariacie Miejskiego Domu Kultury w Bochni oraz kasie kina Regis.


Gdy chcemy zrobić podarek naszym bliskim, powinno się odwiedzić internetowy sklep z kosmetykami do włosów • Najmodniejsze ubrania\nHome Klasa-str Uśmiech Gdy chcemy zrobić podarek naszym bliskim, powinno się odwiedzić internetowy sklep z kosmetykami do włosów\nObecnie podczas wielorakich sytuacji po prostu potrzeba poprawnie wyglądać. Nie ma bowiem innych sposobności na zyskanie nowiutkich znajomości a też na nabycie nowej pracy. To bardzo ważne, ponieważ stanowi to treść naszego życia. Z trudem bowiem sobie wyimaginować działanie bez posiadania innych zażyłych ludzi. Tak samo trudno wyobrazić sobie typowe życie bez posiadania roboty.\nBez zwłoki zobacz artykuł w serwisie (http://www.svr.sklep.pl/category/SPIRIAL-258189) opisującym zbliżone treści. Są tak samo pasjonujące, ponieważ dotyczą tego samego zagadnienia.\nIdąc jednak na rozmowę kwalifikacyjną niezmiernie znaczne znaczenie ma to, jakie zrobimy początkowe wrażenie i czy uda nam się zachwycić ludzi, przed jakimi będziemy odpowiadali na zadawane testowania. Przeto też zwiedzając sklep kosmetyczny wskazane jest też popytać o fachowe kosmetyki Santaverde, dzięki jakim będziemy wyglądać coraz wspanialej i jeszcze młodziej – zobacz produkty. A to nadzwyczaj znaczące w codziennym działaniu, o czym była mowa powyżej. Nadmienione naturalne kosmetyki Santaverde posiadają w sobie słuszne właściwości, dzięki którym nasz wizerunek stanie się coraz piękniejszy i coraz w wyższym stopniu przyciągniemy uwagę innych osób.\nTags: sklep kosmetycznywyglądwłosy


Niemieckie porno i zdjęcia matka posuwa syna - zaigri.com\nNiemieckie porno i zdjęcia matka posuwa syna\nA ja pomimo, e uwielbiam nasze zoo w Gdaskunie poszam tej zimy odwiedzi zwierzakw. Ale za rok na pewno wybior si w zimie na spacer do zoo.\nPamitajmy, ogldamy zwierzta w ZOO, a one maj baczenie na nas. W kocu pojcie klatki i wybiegu jest wzgldne. Troch babym si wyrokowa na temat stanu ducha zwierzt na podstawie ich zachowania. Nie dowiemy si, na ile jest im dobrze, na ile le. Susznie zauwaasz, e wanie w ogrodach zoologicznych przetrwao wiele gatunkw, ktrych nie byoby ju na Ziemi. Co innego cyrk, tu od pocztku protestowaem przeciwko obecnoci zwierzt. Bez dwch zda to, co suy uciesze gawiedzi stoi w jaskrawej sprzecznoci z natur wystpujcych w nim aktorw.\nJestem autorem Niemieckie porno i zdjęcia matka posuwa syna tekstw i fotografii. Bez mojej zgody nie mona ich rozpowszechnia. Nie wiem czycie zauwayli, e ju od duszego czasu STS odstawia aa bok sztuk aluzyjn, pen metafor i mglistych skojarze, a na plan przedni wysuwa satyr zaangaowan, majc uderza bezporednio, i penic rol jakiej nie umiej si podj imprezy obliczane na czyst (cho rzadko kiedy wyborow) rozrywk.\nJest to ciekawa ewolucja, tym bardziej godna uwagi, e Cunnilingus Szukanie Filmy Porno Warszawie ma swoj wierna publiczno zarwno konwencjonalny humor Syreny jak niekonwencjonalna satyra STS.\nCae swoje ycie byem przygotowywany do realizacji zada bojowych, do zada o charakterze militarnym. Kiedy odszedem, byem kompletnie nieprzystosowany do ycia w cywilu. To bya dla mnie nowo. Gdy syn swoj pierwsz ksik "Nieatwy dzie" (dzi to synz szczegowa Darmowe filmy porno - Bliźniaczki Simspon z wydarze z 1 maja 2011 roku dop.\nred. ), nie bya ona pierwsz relacj z tamtych wydarze. Mog miao oosuwa, e nie byem pierwsz osob, ktra to opisaa. Ostatni program STS uwaam za najlepsze i jakby najwaniejsze osigniecie w tym nowym ukierunkowaniu. Pamitacie pocztek tej drogi. STS "Oskaronych" Osieckiej i Jareckiego. Byo to uderzenie, po ktrym Niemieckie porno i zdjęcia matka posuwa syna przerwa w yciorysie. Obecny program STS eyna, wdeczko" mgby - szerzej spopularyzowany - by czym jak kuracja wstrzsowa Jarecki powinien dosta najnowszy medal od propagatorw trzewoci.\nBo nie o Niemieckie porno i zdjęcia matka posuwa syna chodzi, e jest przeciw - wszyscy s niby przeciw - ale e trafia w kompromisowo Ostre Porno Filmy Darmowe wok tej plagi, w istocie u nas najgorszej.\nDopiero jako 38-letnia kobieta stwierdza, e jej dziadek by zbrodniarzem nazistowskim. Jest to dla niej szokiem, mimo to decyduje si na konfrontacj z histori swych biologicznych przodkw. Wiele osb nie moe uwierzy, e to zdarzyo si naprawd", mwi Jennifer Teege.\nHistoria zsjęcia goteskowo: 38-letnia ciemnoskra Jennifer opowiada, jak dowiedziaa si, e jest wnuczk nazistowskiego ludobjcy. rodzaju tacw. Sex babcie - darmowe filmy porno nam mayka, e Sowianie zaczn by ze swoich tacw rwnie dumni jak Hiszpanie.\nPo pierwsze, na Niemirckie pojawi si "Spis treci", dziki ktremu bez problemu mona szybko uzyska dostp do najciekawszych artykuw na blogu. Bdzie tu mona w byskawicznym czasie znale i przeczyta jeszcze raz o moim zarzuconym projekcie nauki jzyka czeskiego, o postach opisujcych seri zmaga jzykowych w czasach licealnych oraz odnale ciekawe artykuy, ktre teraz le zapomniane gdzie na dnie strony.\nNa razie jest on umieszczony u gry, co wyglda troszk kolawo, ale postaram si to w przyszoci zmieni, eby nie razio estetycznych dozna czytelnikw. Nazwisko Goeth zna cay wiat. Kady zna przebieg jego krwawej kariery, kariery nazisty mordujacego ydw, likwidatora młodzież Filmy Porno Sex za Darmo online getta i byego komendanta obozu koncentracyjnego w Paszowie pod Krakowem, powieszonego w 1946 w Polsce.\nW moralnej opozycji sta do niego "Sprawiedliwy wrd Narodw wiata", Oskar Schindler ratujcy ycie setkom winiw. Paradoksalnie t histor zna syns, kto oglda List Schindlera Spielberga. Kady, oprcz rodzonej wnuczki Amona Goetha. Tak, w kocu, po Niemieckie porno i zdjęcia matka posuwa syna miesicach od chwili, kiedy shna zapowiedziaem postanowiem zaoy profil bloga na Facebooku. Wszystkim czytelnikom polecam profil polubi, bo bd na nim zamieszczane liczne informacje, ktre z racji swojego charakteru nie zawsze mog Niemieckie porno i zdjęcia matka posuwa syna si na blogu.\nJeli chcesz by na bieco informowany o nowociach na stronie, od czasu ponro czasu przeczyta ciekawy artyku z innych rde, na ktry si natknem, bd zwyczajnie od czasu do czasu posucha muzyki w jzyku innym ni polski czy angielski, to wanie tam bdziesz mia tak moliwo.\nIlu jzykw tak naprawd potrzebujesz. - analiza tego, jakich jzykw przecitnie uywamy na co dzie i prba odpowiedzi na pytanie, czy rzeczywicie bycie poliglot jest do szczcia potrzebne. Christy to dziewczyna z ssiedztwa. To religijna Niemiexkie, z katolickiej szkoy i Niemoeckie dodatku dziewica. Najciemniej pod latarni, wic odwiedzi ona Niemieckie porno i zdjęcia matka posuwa syna imprez, na ktrej leje si alkohol i walaj si narkotyki. Niewiele bdzie trzeba by j urobi, do dziea wic.\nWpisy gocinne pojawiy si na "wiecie Jzykw Obcych" dwukrotnie. Pierwszy raz artyku by o jzyku arabskim, za drugim razem przenielimy si na Pwysep Iberyjski oraz do Ameryki Poudniowej, eby pozna rozmaite dialekty jzyka hiszpaskiego.


Z emigracji – do kościoła\nbielsko.gosc.pl → Z emigracji – do kościoła\nZespół Projekt Mozart 2012 pod dyrekcją Szymona Wyrzykowskiego w kościele w Krasnej\nPostanowili prezentować religijną muzykę wybitnego kompozytora zgodnie z jej przeznaczeniem – w świątyni. Zadbali o najwyższy poziom wykonawstwa. Słuchacze oklaskiwali ich dopiero po zakończeniu liturgii, za to z wielkim uznaniem.\nPomysł dyrygenta Szymona Wyrzykowskiego był prosty: około 70 osób: soliści, chór i orkiestra – najczęściej studenci muzycznych uczelni z całej Polski – co roku przygotowują wykonanie jednej z mszy Mozarta. Niezwykła muzyczna realizacja potrwa 18 lat i nosi nazwę „Projekt Mozart 2003”. Przygotowanie odbywa się podczas warsztatów, po których zespół wyrusza w trasę. Obowiązkowo prowadzi ona przez kościoły, bo młodych muzyków usłyszeć można wyłącznie podczas Eucharystii. – Przecież msze mozartowskie zostały skomponowane jako element liturgii. Chcemy, by zabrzmiały we właściwym miejscu i właśnie podczas liturgii – tłumaczą muzycy, którzy w tym roku wykonywali „Mszę koronacyjną C-Dur” Mozarta.\nŚpiewa się ją w języku łacińskim, więc i cała Eucharystia sprawowana była w tym języku. – Chcemy sięgnąć do wspaniałych kompozycji, ale zależy nam też na tym, żeby przywrócić muzykę sakralną Mozarta do świątyń. Na pewno nie stało się dobrze, że w ciągu wieków ta muzyka wyemigrowała do sal koncertowych. Nie tam jest jej miejsce – tłumaczy ks. dr Mikołaj Węgrzyn, duchowy opiekun zespołu. Dopełnieniem było światowe prawykonanie współczesnego utworu – kompozycji Marka Nowakowskiego z USA „O piękności niestworzona”. – Jestem tu z kilku powodów. Muzyka tego kompozytora jest mi bardzo bliska. Ważne miejsce zajmuje w moim życiu Kościół i cenię sobie piękną liturgię – mówi Karolina Magnowska z Warszawy, która śpiewa w zespole Projekt Mozart od 2004 roku.


Nowe myślenie o reprezentacji [Z DUBLINA]\n« Mam kandydata na następcę ...\nCzy to przyszły reprezentant ... »\nBylem na spotkaniu Eire z Polska. Mecz bardzo mi sie podobal. Piekny stadion i swietna atmosfera, byc moze byl to nawet najglosniejszy mecz na jakim bylem w zyciu. Doping wlasciwie perfekcyjny, ogromna w tym zasluga kibicow reprezentacji Polski.\nUwazam, ze reprezentacja wykonala w Dublinie kawal dobrej roboty. W inteligentny sposob przez wieksza czesc gry kontrolowala spotkanie. Wcale nie uwazam, ze to byl szczegolnie brzydki mecz. Polska podjela fizyczna walke z gospodarzami co nie bylo latwe. Jedyny minus to chyba taki, ze na jakis kwadrans przed koncem wygladalo jakby Polacy zaczeli szybko tracic sily i w efekcie cierpiala na tym dyscyplina taktyczna, ktora we wczesniejszych fragmentach meczu wrecz mi imponowala (przy tej rabance kazdy by stracil sily, ale Irlandczycy zbyt latwo zaczeli przedostawac sie pod nasze pole karne). W przypadku Polski czesto jest tak, ze na boisku pilkarskim albo ma duzo szczescia albo ma duzo pecha. Mecz w Dublinie polaczyl oba te stany, bo przeciez nawet jesli gra Polakow mi sie podobala to musze milczec kiedy slysze, ze moglo sie skonczyc chocby 1:3 i nikt - lacznie ze mna - by nie pisnal.\nZachowanie sedziego kiedy gospodarze zdobyli gola uwazam za oburzajace. Bardzo dobrze ustawiajacy sie przez caly mecz Lukasz Fabianski byl ewidentnie faulowany i nie powinno byc rzutu roznego. Ale wiecie co? Mam to gdzies. Nie wiem co to byl za sedzia. Nawet nie chce wiedziec, bo chce myslec o reprezentacji Polski w zupelnie nowy sposob. Wreszcie nadszedl na to czas.\nChce o kadrze zaczac myslec jako o silnej i interesujacej druzynie. Takiej od ktorej ogladania nie bola pachy i nie cierpna palce u stop. Uwazam, ze obecny zespol jest perspektywiczny i moze przyniesc jeszcze wiele satysfakcji. Oczywiscie sa detale albo decyzje, ktore mi sie nie podobaja, ale tak jest chyba z kazdym kibicem, ktory uwaznie przypatruje sie druzynie narodowej.\nSilny zespol - powtarzam, że za taki chcialbym wreszcie uwazac Polske - i jego kibice nie powinni plakac gdy sa krzywdzeni w momencie kiedy ciagle wiele - a wlasciwie wszystko - jest do zyskania. Olejmy to. Niech bialo-czerwoni wygraja w rewanzu 3:0 (stac ich) i niech awansuja na turniej do Francji (stac ich). Nie warto skupiac sie na arbitrach i zwalac na nich niepowodzenia w momentach kiedy ich bezmyslne, debilne, stronnicze czy tez nieprofesjonalne decyzje i tak nie zatapiaja naszych nadziei.\nPS W Dublinie bylo mnostwo polskich kibicow. Wlasciwie caly przekroj spoleczny. Byly ladne dziewczyny, stateczni mezczyzni, dzieci i lyse miesniaki. Paleta zachowan tez przerozna, co tu duzo mowic. Ale nie jest tak, ze chama zawsze musisz od razu walic pala zeby zrozumial niestosowne zachowanie. Kosztowalismy grzecznie guinessa w jednym ze starych dublinskich pubow (takiego, ktory ciagnie historie od XVIII wieku) - mozna bylo tam nie tylko cos dobrego wypic, ale i dobrze zjesc. Nagle z wrzaskiem wparowala do lokalu grupa podchmielonych sympatykow (jeden mial nawet wasy). Okazalo sie, ze sa milosnikami Pet Shop Boys. Na melodie wlasnie tej niezapomnianej grupy zaczeli wrzeszczec o bialo-czerwonych z taka sila, ze oryginalna stara boazeria lokalu nie dala rady i zaczela matowiec. Pozostali goscie patrzyli na nich z autentycznym zdumieniem, ale nie przypuszczam, ze do sympatykow mogla dojsc oczywista prawda: ludzie nie mieli pojecia kim oni sa i dlaczego tak wrzeszcza.\nDo krzykaczy wystartowala malutka, energiczna Azjatka z zacietym wyrazem twarzy. Wygladala na kierowniczke sali. Powiedziala cos kategorycznie i ku mojemu zdumieniu sympatycy zamilkli. Jeden z nich wyszedl przed szereg i glosno krzyknal: - "We apologize!" Zaraz potem wszyscy opuscili lokal. Czadoblozek twierdzi, ze akcja Chinki kiboli po prostu rozbawila. "Taka mala a jaka odwazna." Ja jednak wierze w ludzi i chcialbym ufac, ze ich jednak zawstydzila.\nPS2 Jeszcze raz dzieki, Rysiu.\nponiedziałek, 30 marca 2015, pavelczado\nWitam w gronie nawróconych. Ja zmieniłem zdanie już jesienią. W czerwcu zakładałem, że we wrześniu Nawałka będzie już byłym trenerem. Dzisiaj jak Ty jestem pewny, że to drużyna rozwijająca się.\nPodzielam również Twoją pomeczową opinię. Do naszej gry mam tylko dwie uwagi. Po pierwsze wraz z upływem czasu coraz mniej graliśmy po ziemi, a przyjęliśmy bardziej sprzyjającą Irlandczykom grę górną piłką. W drugiej połowie chyba tylko Lewandowski każdą piłkę próbował sprowadzić natychmiast do parteru. A po drugie, zgodnie z zapowiedziami zawodników wytrzymaliśmy fizycznie agresywną, bardziej przypominającą rugby niż piłkę nożną grę, ale w tym Irlandczycy są nie tylko od nas lepsi. Te dwa aspekty spowodowały, że zamiast przemyślanej gry piłką, mecz zamienił się w totalny chaos i piłkarską bijatykę, co Irlandczycy uwielbiają.\nW sumie po dwóch diametralnie różnych połowach z wyniku jestem zadowolony bo to może się okazać taki remis za cztery punkty - my co prawda zdobyliśmy tylko jeden, ale Irlandczycy nie zdobyli trzech. Nie zapominajmy też, że przy wyrównanej stawce nasi rywale między sobą będą grali także na lidera, czyli na nas. Emocji nam na pewno do końca nie zabraknie.\nGość: sosna, *.docsis.tczew.net.pl\nPanie Czado, czy naprawdę chce pan oglądać reprezentację, która przez 45 minut nie potrafi/nie chce (błędne skreślić, ja nie potrafię, ale skłaniam się ku pierwszej opcji) wyprowadzić praktycznie ani jednego ataku? Rozumiem, że teren ciężki, ale nawet Mourinho nie jest takim minimalistą, żeby aż tak zrezygnować z prób ataku przy korzystnym wyniku. W porównaniu z poprzednimi meczami kadry Nawałki miałem wrażenie, że reprezentacja wykonała duży krok w tył. Oby wrócili do gry z jesieni. Wierzę, że potrafią.\nKontrolowała ? Oglądaliśmy ten sam mecz ?Guinness zaszkodził?Ładny mecz ?Tu winie whiskey.Bezładna kopanina bez 3-4 celnych podań w naszym wykonaniu.Prócz sytuacji i bramki Peszki(ma nosa Nawałka) nie stworzyliśmy żadnej sytuacji!!Od 70 minuty czekałam jak irlandia nam coś strzeli.Niestety miałam racje...Jodłowiec z Olkowskim dramat po prostu , niewiele lepiej Rybus.\nIrlandczycy faulowali według zasady "shot to kill" i w efekcie omal nie uszkodzili Glika. Co co Lewandowskiego - zgadzam się. Pioczą na niego ci, którzy klasę napastnika mierzą tylko i wyłącznie ilością zdobytych goli. Mnie jego sposób gry się podobał. Może w niektórych meczach - kiedy w środku pola Polska gra dwójką nominalnych defensywnych pomocnikow, którzy nie nawykli do rozgrywania - powinien być ustawiany wyraźnie za Arkadiuszem Milikiem?\nchcę oglądać reprezentację zwycięską. Reprezentacja zwycięska i przeważająca to następny etap. A reprezentacja zwycięska, przeważająca i spełniona estetycznie to jeszcze inna bajka.\nPan woli inną kolejność?\nnigdy nie mieszam alkoholi:) Jeśli guiness to nie whiskey. Doceniam fakt, że pisze Pani "whiskey" a nie "whisky". Tamta ewentualnie dopiero w październiku na innej wyspie:)\nCo do meritum: Polska dość szybko osiągnęła cel, którego warto było bronić. Długo czyniła to skutecznie i prawie się udało. Jedyne co mnie zaniepokoiło to wyraźnie osłabnięcie w końcówce.\nTrochę Pani sobie przeczy: to miał Nawałka nosa (Peszko) czy nie miał (Olkowski)?\nProszę porównać sobie ten mecz z meczami na wyjeździe z Norwegią za Engela czy Walią za Janasa. Gdzie też nie było momentami najlepiej, ale jednak udało się wygrać, czyniąc ogromny krok do awansu.\nStrzelić bramkę po błędzie rywala i czekać na końcowy gwizdek - taktyka rozsądna na Niemcy, na Irlandię przesadnie bojaźliwa. Przez całą drugą połowę nie było w ogóle woli walki. Pomoc katastrofa. Napastnicy odcięci od podań. Obrona z bramkarzem uratowali mecz. Miejmy nadzieję, że mecz z Gruzją będzie tylko miłym przerywnikiem, bo strach myśleć co będzie, jeśli nie wygramy, chociaż gramy u siebie.\nGość: justynatg, *.tarnowskiegory.vectranet.pl\nOlkowski jest długo w kadrze i wszyscy maja co do niego oczekiwania więc nie dotyczyło wyżej wymienionego z tym nosem.... Trafił z Peszką chociaż wszyscy byli przeciwko.(no może większość).\nps. Bronić 1-0 z Irlandią ? To się prosiło o remis albo przegraną.Fura szczęścia , dobry Glik, spokojny Fabiański i nie przegraliśmy.\nJa myślę, iż po prostu tekst Pana Redaktora jest prowokacyjny..., albo też z trybun inaczej widać. W tv pokazali mecz i przynajmniej z fotela albo raczej z dywanu, bo nigdy nie oglądam na siedząco widać było niestety żenującą , szczególnie w drugiej połowie grę, momentami nie przystającą do jakichkolwiek standardów .\nPoza Fabiańskim i Peszką -on co ciekawe grał tak jak zawsze, czyli chaos ale przynajmniej z sercem no i ten gol resztę drużyny można ocenić albo miernie albo dostatecznie . Szczególny zawód : Krychowiak, bo nie będę się pastwił nad Jodłowcem, Olkowskim, Rybusem. W ogóle miałem wrażenie jakby w większości nasi statystowali .By nie popadać w pesymizm, paradoksalnie w tych eliminacjach dopisuje nam dużo szczęścia, trener jest farciarzem, ale trzeba temu szczęściu teraz pomóc, bo może się od nas odwrócić .\nMoje konstruktywne wnioski : brak w dalszym ciągu lidera -zarówno tego z tzw. charyzmą jak i tego od prowadzenia gry , co do tego pierwszego to nie wiem kto mógłby nim być -może jakiś konkurs\nTrener nie może spać na ławce( to jest stać i nic nie robić) w sensie zmian -dlaczego dopiero od 83 min, co z tą 3 zmianą ?może nie byłoby bramki\nNa koniec -nie wiem jak innych, ale mnie gra Roberta Lewandowskiego w reprezentacji męczy..ja wiem -wraca po piłkę, absorbuje piłkarzy itp , ale on nie jest od tego i tak grając dalej będziemy mu liczyć gry bez goli ( nie wliczam tu Gibraltaru)\nPrawda jest taka, ze kadra Nawalki jest liderem bez porazki. Mieliscie swoja kadre Smudy, Janasa, Wojcika i innych. Mieliscie w niej Blaszczykowskich i inne gwiadki i co? Jajco! Czy aktualna forma Blaszczykowskiego jest wyzsza od pozostalych kadrowiczow? Watpie, bo ogladam kazdy mecz BVB i jakos tam malo tego pana widac. Cieszcie sie z tego co mamy, bo inni maja gorzej i to ci ktorym do piet nie dorastamy. Jak dla mnie Lewandowski moze nie strzelac, wazne zeby robil duzo dobrej roboty. Beda strzelac inny, jestem o to spokojny. Wszystkich wiecznie niezadowolonych, zachecam do wizyty na meczu siatkowki i zaspiewaniu malego rycerza lub czterech pancernych.\nPawel, zapraszam, any time :-)\nstrzal Lewandowskiego w 95min. miodzio !\nGość: f.wspanialy, *.dynamic.chello.pl\nPanie redaktorze, w 1974 reprezentacja Polski mogła być zwycięska, przeważająca i spełniona estetycznie. I wszystkie te przymioty pojawiły się w zasadzie równocześnie. Ja osobiście wolałbym Pana kolejność odwrócić, taka ścieżka wydaje mi się bardziej naturalna i rozsądna zarazem, ponieważ zwycięstwa budowane są na bazie umiejętności a nie odwrotnie. A w meczu z Irlandią bezradność naszych piłkarzy przy próbach przyjęcia (ten element wołał o pomstę do nieba) i rozegrania piłki budziła mieszaninę irytacji i politowania. Poza tym nie fetyszyzowałbym wygranej - jeśli zwycięstwo nie daje wewnętrznej satysfakcji, jest niewiele warte. Pochwalam natomiast waleczność.\nGość: rodak, *.cza.warszawa.supermedia.pl\nPanie Pawle, czytam Pana blog regularnie, z reguły zresztą głęboko się nie zgadzając z tym, co Pan pisze :). I tak sobie myślałem często, że chyba Pan konstruuje te notki na blogu na zasadzie: czym by tu sprowokować dyskusje, jaki tu kontrowersyjny pogląd wyrazić. No i ten ostatni wpis ten mój pogląd potwierdza.\nCzy my naprawdę oglądaliśmy ten sam mecz? Przecież my nic nie graliśmy. To nie była piłka nożna. Zapasy, rugby, mecz GKS Katowice - Wisła Płock: takie miałem skojarzenia. Kopnąć lagę do przodu i modlić się, bo trafiła do Lewego, albo Milika, albo chociaż na aut, byle oddalić grę od własnego pola karnego - tak wyglądała cała druga połowa. W pierwszej też lepiej nie było: Polacy kompletnie nie potrafili rozegrać piłki, gubili się po chwili agresywnego pressingu ze strony Irlandczyków. Piłka trafiała do Szukały czy Krychowiaka i panika - bo nikt nie wychodzi do gry na, bo Irlandczyk blisko.\nCo mogło się podobać, to zaangażowanie, nieodstawianie nogi. I właśnie fizycznie to nasi raczej dali radę: w rugby grali niewiele gorzej od Irlandczyków. Tylko grając w piłkę nożną niewiele ciekawego pokazali. W Dublinie widać było na dłoni wszystkie problemy kadry, a przede wszystkim problem naczelny: nie ma u nas w kadrze piłkarza, który potrafiłby rozpocząć sensowną akcję. Już nawet nie chodzi mi o polskiego Pirlo, Verratiego, czy innego Iniestę. Piszę o zawodniku, który otrzyma piłkę od Krychowiaka czy Glika, (którzy do rozgrywania się nie nadają i widać to w każdym meczu kadry), przekaże na skrzydło, pośle do przodu za plecy obrońców, cofnie do obrony w razie potrzeby - słowem będzie miał pomysł co z tą piłką zrobić, narzuci pomysł i rytm akcji. Nie spanikuje, zobaczy i pomyśli szybciej i więcej niż nasi obrońcy. Taki Roger czy Obraniak z lepszych dni. Kiedyś wydawało mi się, że takim piłkarzem będzie Piotrek Zieliński, ale jego losy we Włoszech pokazują, że nic z niego nie będzie - chłopak jest zbyt strachliwy, gra asekurancko - ma talent, ale nie umie go wykorzystać, blokuje się. Nie ma rozgrywającego to i Lewandowski musi wracać po piłkę na trzydziesty metr - skoro napastnik gra tak głęboko, to jak mamy stwarzać okazje?\nMyślę sobie, że mecz z Niemcami bardzo zaburza obraz tych eliminacji, a sytuacja nie jest wcale taka różowa: odnieśliśmy sensacyjne (ale zasłużone) zwycięstwo, ale potem zremisowaliśmy dwa mecze, z których przynajmniej jeden powinniśmy wygrać, by czuć się komfortowo. Przy takiej grze - bez pomysłu, bez rozgrywającego, za to z fartem, który ma to do siebie, że przychodzi i odchodzi w najbardziej niespodziewanych momentach - te eliminacje wyglądają bardzo niepewnie. Ja osobiście powodów do optymizmu zbyt wielu nie widzę. Remis z Irlandią, która przecież w niedzielę nie pokazała gry w piłkę na międzynarodowym poziomie, tylko właśnie taką tępą kopaninę, był wynikiem szczęśliwym. Bo w tym meczu na pewno nie byliśmy lepsi. I to niestety najgorzej świadczy o naszej kadrze.\n"Nakarmimy psa, psa, psa!" ? - to mi się kojarzy raczej z kibolskimi przyśpiewkami, a nie z siatką.\nCo do tej estetyki kadry z 1974, to to jest jakaś mitologia.\nOczywiście estetyczne upodobania bywają różne, proponuję jednak odświeżyć pamięć (dodałbym jeszcze mecz Polska-Holandia z 1975 r.).\nLudzie, opanujcie się. Autor jak byk pisze ironicznie i tak naprawdę kpi z tej hucpy medialnej wokół tego meczu. Zwracam uwagę na pisownię ! Paweł Czado według mnie wcale (na szczęście) nie zmienił zdania na temat reprezentacji prowadzonej przez AN i Bońkowego PZPN :)\nWydaje mi się, że nasz styl "na walkę" to świadomy wybór Nawałki. Smuda i Fornalik chcieli grać w piłkę i nie wyszło, a najwyraźniej to było widać w meczu z Ukrainą w Warszawie, gdzie przy aprobacie sędziego Ukraińcy skopali nas. Nawałkia stawia na dyscyplinę, pilnowanie tyłów i walkę. Dlatego wypadł np. Obraniak czy Mierzejewski.\nNa razie wyniki mamy na miarę możliwości. Jak ktoś narzeka, że nie jest tak, jak w 1974 r., to niech najpierw wskaże 11 piłkarzy takiego pokroju, jak wtedy. A i oni musieli najpierw to i owo przegrać. A my mamy ze 4 piłkarzy na wysokim poziomie, do tego ze 3 dobrych, a reszta odstaje. W piłkę to byśmy mogli grać tylko przy optymalnym składzie, gdzie jest każdy zdrowy i w formie. Każdy ubytek to jeden poziom niżej. A w takim stanie kadrowo-organizacyjnym, to ten remis to dobry wynik.\nAutor ma rację, że pierwsza połowa była dobra, a po bramce pressing był wręcz wzorowy. Po przerwie niestety się posypaliśmy. Olkowski nie dawał rady, ale grał przeciwko najlepszemu z rywali, przetrzymać piłki nie było komu no i w końcu wpadło, ale nie ma co płakać po remisie, taki jest poziom naszej piłki.\nChciałoby się, żeby wrócili Polański z Błaszczykowskim, ale jak znam Nawałkę, to ten pierwszy ma już przerąbane.\nZ tą dziurą zamiast drugiej linii, to się może jakoś dostaniemy na ME, ale tam znów polegniemy haniebnie już w grupie.\nPrawda jest taka ze po meczu z Niemcami wszystkim kompletnie odbiło, bo przecież mistrzowie świata na kolanach - remis ze Szkocją niewiele popsuł te nastroje, po przecież "najlepszym zdarzają się potknięcia"; zwycięstwo z Gruzją znowu wywindowało nastroje pod niebiosa... Zabawne ze niedawno jeszcze wszyscy krzyczeli ze już jesteśmy prawie w finałach, teraz zaś nagle "zaczynają liczyć się punkty"... Muszę powiedzieć, ze nie spodziewałem ze kadra pobiję rekord dziadostwa z meczach z Irlandczykami; pamiętam doskonale pamiętne 3:3 z Poznania (1991), gdy te sympatyczne skądinąd chłopaki robiły z nami co chciały w obronie, tylko ze to była ta słynna Irlandia po Euro 88' i Mondiale 90' oraz przed MŚ 94'. A te irlandzkie chłopaki choć tamtym legendom do pięt nie dorastają, to ośmieszali nas jeszcze bardziej niż wtedy w Poznaniu!\nAle ja jestem po tym meczu zadowolony. Grali chłopcy z Evertonu? Grali! Jeden nawet strzelił Milę w pysk. Bardzo lubię takie zachowania: wtedy wiesz ze na boisku nie stoi panienka (Olkowski! Co? Jezu!) a Pan PIŁKARZ...\nKadra Nawałki wygląda jak Lech Rumaka. Strzelamy gola na 1-0 i od razu zaczynamy bronić wyniku. Śmiech na sali!\nPanie Czado, wcale nie liczyłem, że Polska będzie w tym meczu przeważać, ale oczekiwałem, że nie da się zdominować. Po strzeleniu bramki liczyłem na to, że Polacy wyprowadzą jeszcze choć kilka groźnych ataków, może strzelą drugą bramkę, będą ciężko pracować w obronie i doprowadzą mecz do zwycięskiego końca.\nNo właśnie, chce Pan oglądać reprezentację zwycięską, a jak widać po wyniku niedzielna gra do tego nie doprowadziła. Czy uważa Pan, że piłkarze nie mogli zrobić więcej by wygrać? Czy po prostu nie zagrali zbyt minimalistycznie?\nNiech reprezentacja będzie zwycięska, a ja będę piłkarsko zaspokojony, nawet estetycznie, ale póki remisuje w takim stylu to jestem po prostu zawiedziony. Powtarzam, moim zdaniem zrobili w tym meczu duży krok w tył w porównaniu z wcześniejszymi meczami w tych eliminacjach. Oby w następnych potrafili wrócić do tamtej dobrej gry i do wygrywania.\nCo do ustawienia Roberta za Milikiem, zwłaszcza gdy zaczynamy bronić wyniku masz absolutnie rację. Przez całą drugą połowę "tęskniłem" za takim ustawieniem bardziej niż za wejściem Mili, bo wtedy piłka fruwała już za wysoko.\n"z kim się założę - ogłoszę 1 kwietnia."\nchyba ci się o czymś zapomniało..\nGość: pilon, *.centertel.pl\nChciałem tylko zaznaczyć, że myślenie w kategoriach że mogliśmy przegrać 3:1 jest logicznym błędem. Nie zakłada bowiem reakcji jaką z pewnością podjęłaby nasza drużyna. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że tracąc bramkę na 1:1 dużo wcześniej, nasi strzelili na 1:2. Ale to ciągle gdybanie.\nPrzysięgam, ze gdyby na drugą połowę wyszła jedenastka Błękitnych Stargard, to wygrałaby ten mecz w 15 minut. Bo to był mecz własnie tej kategorii: wychodzimy na słabeuszy na gazie, strzelamy dwie bramki i mamy mecz pod kontrolą, zwłaszcza przy tak słabej Irlandii. Wiedzą to chłopcy z II ligi, nie wie Lewandowski, Milik, Olkowski i inni "zawodowcy"...\nwidzę, że od wczoraj piłkarze Błękitnych w okolicach Poznania traktowani są jak nadludzie :DD\nTrochę w innym temacie, ale serdecznie zapraszam Pana i Państwa na mojego bloga Trzecia połowa do artykułu poświęconego możliwemu (i jakże prawdopodobnemu) transferowi gwiazdy Manchesteru United na Santiago Bernabeu.\nGość: Róża, *.centertel.pl\nWitam;) jestem kobietą, ale bardzo lubię oglądać piłkę, ale za meczami naszej reprezentacji nie przepadam. O wiele bardziej wolę chodzić na mecze miejscowych drużyn. Chłopaki na boisku się starają, mimo często śmiesznie małych pieniędzy. Kibice dopingują bez jakiegoś śmiesznego fanatyzmu. Takie meczą są dla mnie o wiele lepsze;) Pozdrawiam, Róża.\nA skąd Ja mam niby wiedzieć jak traktowani są piłkarze Błękitnych w okolicach Poznania!? Wiem tylko, ze przykład drużyny ze Stargardu bardzo mobilizuje chłopaków z Ravii Rawicz, którzy też są w półfinale Pucharu Polski, zresztą po raz pierwszy od 20-stu lat! Mogli Błękitni, może każdy z nich! 22 kwietnia, g. 17.30, Ravia vs Polonia Leszno...\n"A skąd Ja mam niby wiedzieć jak traktowani są piłkarze Błękitnych w okolicach Poznania!?"\na Rawicz to nie okolice Poznania? zresztą, może "okolice" to za wąskie określenie, po pogromie ze środy w całej Wielkopolsce uważa się piłkarzy Błękitnych za megamocarzy, o czym świadczy twój wpis :)\nNie, no po prostu tylko siąść i płakać! Znajomość geografii na poziomie przedszkolaka: czyli jednym słowem mój dom położony dokładnie 60 (tak!) metrów od dawnej granicy polsko-niemieckiej (Panie Przedszkolanku - tej z 1939 roku - nie znam poziomu historii w Pana przedszkolu...) i ledwie 3,5 km od Rawicza leży - uwaga, uwaga - w "okolicach Poznania". Jezus Maria!\nChyba Pan Przedszkolak rozumie że w tej sytuacji dalsza rozmowa z Panem tylko mnie obraża. Adieu!\nczy twoi poplecznicy nie dadzą sobie sami rady w dyskusji? musisz im pomagać kasując posty?\nRawicz jest blizej Wroclawia niz Poznania :)\nnie znoszę chamstwa, które demonstrujesz. Gdyby za tym szła jakaś błyskotliwość, cokolwiek. Niestety...\nNie wchodź tu więcej\nnerwy ci puszczają :)\nPS. chyba będziemy musieli poczekać jeszcze na mecz reprezentacji na SŚ :(\nDokładnie Kolego - do Wrocławia jest ledwie 65 km, a do Poznania "aż"115 km. Ciekawostka: mój znajomy pobudowany bardzo blisko mnie (jakieś 350 m) jest już "zielono-biało-czerwony", my bronimy dosłownie (tak!) ostatnich rubieży "niebiesko-białych". Chi! Ale jakoś sobie kulturalnie koegzystujemy, nawet kopiemy razem towarzysko piłkę na amatorskich turniejach, pijemy potem wódeczkę - choć tamci, tzw. "Zabugole" pobłądzili życiowo i wolą ten swój WKS , a my tzw. "Pyry" od lt szalejemy za członem KKS. Zdrowych, spokojnych świąt!\nGość: krzysztofkastek, *.centertel.pl\nbardzo podoba mi się zmiana myślenia, ja cały czas tak myślę o reprezentacji, a sędzia cóż popełnił parę błędów, dlatego podtrzymuje swoje stanowisko że powinno być możliwość zobaczenia na zapisie video przez sędziego newralgicznych sytuacji