Nasze Pogórze: Jeszcze cieszymy się zimą ... a ta kropka to ja ...\nPo tych wszystkich wędzonkach, kiełbasach i galaretkach pojechaliśmy wczoraj na stok spalać kalorie.\nKarlików w Beskidzie Niskim to nasz ulubiony ... tam katowaliśmy stok razem z dziećmi, bo ja późno nauczyłam się szusować.\nNa początku był tam tylko blaszak od wyciągu, mizerna knajpka, WC w jakimś baraczku, ale szalona radość ze stoku ... orczyk wyciągał nas 1200 m do góry, potem tyleż samo trzeba było zjechać.\nKiedyś było tak cieplutko, że jeździliśmy w samych swetrach, a czasami tak wiało, że przez każdy otwór w kurtce mróz gryzł jak szpilką ... albo mgła zamarzała na okularach, że nie nie sposób było zeskrobać ją, jeździliśmy wtedy prawie po omacku.\nJak my lubimy to miejsce ... przynajmniej ja ... na miarę własnych umiejętności ...\nO, i tu mogę napisać: A ta kropka to ja!\nWypuściłam męża pierwszego na dół, masz mi zrobić zdjęcie, że tam byłam.\nTu już nie kropka ... czuję zawsze wielki respekt przed każdym stokiem, nigdy nie jeżdżę po wariacku ... pewnie, pęd upaja, tumany śniegu za nartami, chrobot zbitego śniegu ... szur! szur! kolejne zakosy ... o, nie!\nwyhamowuję leciutko, bo od razu mam przed oczami gips ... no, tak mam.\nCzasami warto zatrzymać się, popatrzeć po okolicy, na górze szadź pobieliła pięknie świerki ...\n... obłędne widoki w każdą stronę, pomimo zamglenia ...\nO, tu ... jakby machnął solidnie przez Tokarnię w paśmie Bukowicy, śnieżką, to doleciałaby do Piotrowej Chaty na Wisłokiem ...\n... a tu pagóry nad Płonną ... przez moment wyszło słońce, od razu cieplej, wiatr jakby ustał ... czasami tak wieje, że trzeba kulić się, żeby dojechać do końca trasy.\nW przerwie na odpoczynek zjeżdżamy do nowiuśkiej knajpki ... z widokiem na stok ... i frytki tam dają w ilości małogarstkowej ... można złapać oddech, trochę odpoczną nogi w robocopowych butach, od których człowiek bardziej się męczy chodząc niż jeżdżąc po stoku.\nDziura na słońce w niebie szybciutko zamknęła się, po niebie szły ciemne chmury, zacinając śniegiem i potęgując wiatr ...\nZjechaliśmy po raz ostatni, czas wracać do domu ... tym razem pojedziemy przez Płonną do Szczawnego, a tam jak zwykle niemożebne zaspy, drogą wycięta przez pług wirnikowy ...\nMam do dziś przed oczami obraz takiej zaspy, ale w poprzek drogi ... jechaliśmy do Karlikowa właśnie od strony Szczawnego ... dalej nie ma przejazdu, nawet wirnikowy nie dał rady ... przed nami doskonale widoczna góra ze stokiem, wyciąg działa, jeżdżą narciarze, a my nic nie możemy ... trzeba wracać objazdem.\nW Płonnej zatrzymujemy się, jak zawsze, przy ruinach cerkwi ...\n... tutejszy PGR zdewastował ją doszczętnie, zostały ledwo trzymające się mury ... ale coś się dzieje ... dzwonnica odremontowana ...\n... na ścianach ruin prowizoryczny ikonostas ...\n... a na ukośnych podstawach powiększone zdjęcia dawnych mieszkańców, opisy ...\nwszystko zabezpieczone folią przed wilgocią ...\nTylko wiatr gwiżdże w gałęziach, nawiewa od południa suchy śnieg ... gdzieś w starych drzewach opuszczona zagroda ...\nOch, Beskyde, Beskyde ...\nByłam zmęczona, kilometry w nogach dały znać o sobie, oczy same zamykały się, coś-niecoś rejestrując z mijanych krajobrazów ... im dalej od gór, tym śniegu mniej ... a u nas, jak zwykle jesień.\nCzasami mąż, śmiejąc się, budził mnie: Hej, wszyscy ludzie nam się kłaniają! ... tak mi głowa latała w tym drzemaniu ... jak starej sowie.\nAle tą razą było o wiele lepiej, strach na stoku jakby trochę odpuścił, spięte mięśnie rozluźniły się ... to była przyjemność, którą trzeba powtórzyć.\nA już chętniej poszłabym gdzieś ... w piątek chcemy wycinać i palić krzaki pogórzańskie, unijnie ... może w sobotę?\nPozdrawiam Was serdecznie, dziękuję za odwiedziny, pozostawiony miły ślad, wszystkiego dobrego, pa!\nAutor: Maria z Pogórza Przemyskiego o 17:12\nfajnie Tobie... ja co najwyżej mogę z górki malutkiej zjechać... na sankach ... hihi\nciekawe miejsce z tą cerkwią ... zabytek ?\nJesteś cudowna łącząc przyjemne z pożytecznym. Ja na nartach byłam ponad 20 lat temu, mąż zdecydowany przeciwnik, chodzić lubi ale to wszystko. Tyle ciekawych miejsc wokół Ciebie, takich tajemniczych, ogólnie mało znanych...Pozdrawiam z zasypanej Warszawy, choć temperatura bliska 0 !\n20 lutego 2013 18:06\nPodziwiam Cię i za umiejętności i hart ducha a zdjęcia jak zwykle bajeczne:)\n20 lutego 2013 19:17\nO wędzonkach i galarecie czytał dzisiaj Padre u Ciebie i oczywiście też zapragnął ;-) Ostrożność jest cechą dojrzałości, ja kiedyś nadrabiałam brawurą brak techniki... teraz tak jak Ty jestem zachowawcza i już nie upajam się pędem ;-)\nZimowe widoki piękne, ale zafrapowała mnie ta odnowiona dzwonnica... jedni ludzie zniszczyli, inni próbują coś ocalić.\n20 lutego 2013 19:45\nWiesz Mario, że rok po mastektomii, na pierwszą dłuższą wędrówkę wybrałam się właśnie na Tokarnię. Szliśmy z Woli Piotrowej - był listopad- Święto Niepodległości i 15 stopni ciepła. Było pięknie i cieplutko, wspaniała widoczność i widoki wtedy jeszcze bez wiatraków, których obecność zdecydowanie pogorszyła panoramę. Wyciąg w Karlikowie, też prezentował się nieźle, chociaż nie było śniegu i narciarzy.\nCiekawi mnie historia tej zniszczonej cerkwi.\n20 lutego 2013 19:59\nPiekne miejsca. Ja nart nie mialam na nogach od chyba 15 lat i nie zapowiada sie, aby moglo sie to zmienic.\n20 lutego 2013 20:46\nŚliczne widoki! Zazdroszczę.. od nart wolę łyżwy, jakoś nie nauczyłam się dobrze jeździć chociaż w dzieciństwie troszkę próbowałam ;)\n20 lutego 2013 21:04\nPiękne okolice! Szłam tamtędy w pewien piękny majowy weekend - z powodu kiepskich połączeń na linii Krosno-Komańcza, z Moszczańca szliśmy na około przez Wisłok, Tokarnię, Rzepedkę do Rzepedzi. Pani na kwaterze była bardzo zdziwiona, że wybraliśmy taka okrężną drogę :)\n20 lutego 2013 21:08\nPiękne miejsce na szusowanie po stoku. Jak widzę, na wszystko znajdujecie czas. I bardzo dobrze. Trzeba korzystać, póki zdrowie pozwala. Wspaniałe zdjęcia.\n20 lutego 2013 23:28\nNo cudne widoczki!!!Widzę, że zima wciąż na całego !!!Ja to w Anglii już wiosnę czuć zaczynam. Bardzo fajny ten stok tam macie, i długi zjazd i nie tak bardzo stromo :) Takie lubię!!!Miłego zimowego szaleństwa !!!:) Pozdrawiam\n21 lutego 2013 08:29\nMimo mgły cudne widoki - zazdraszczam. Jak patrzę w mojej okolicy ile pałacyków i folwarków zostało przez PGR-y zniszczone i teraz dalej niszczeje to się nóż w kieszeni otwiera... Fajnie, że choć troszkę ktoś się tą cerkiewką zajął. Pozdrawiam\nŚwietna wyprawa dla zdrowia i dla duszy.Bo widoki jak zawsze piękne.\n21 lutego 2013 10:39\nJoanno, na saneczkach z górki też przyjemnie; cerkiew z 1850, jakby zabytek; pozdrawiam.\nMażeno, trzeba nadrobić stracone, raz na narty, raz na wędrówkę; przy drodze pełno takich miejsc po wysiedlonych wsiach; serdeczności.\nOlqo, z tym hartem to słabiej, a Beskid Niski bardzo urokliwy; pozdrawiam.\nInkwizycjo, mężczyźni lubią pojeść tęgo; wraz z upływającym czasem jestem coraz ostrożniejsza, zero ryzykanctwa; w remont włączyła się jakaś fundacja karpacka, dobra i dzwonnica, może roboty pójdą dalej; pozdrawiam serdecznie wraz z Padre.\nZofijanno, kiedy zatrzymaliśmy się tam pierwszy raz, w śniegu po pas, nie mogłam uwierzyć, że to kiedyś była cerkiew, zawalony dach, zwalone banie dzwonnicy, pełno gruzu; teraz uporządkowano wokół, jak i cmentarz po drugiej stronie drogi; historia cerkwi smutna, jak wielu innych, które podzieliły jej los; pozdrawiam cieplutko.\nNika, mówią, że tej umiejętności się nie zapomina; Beskid Niski jest bardzo urokliwy; serdeczności.\nKama, nie miałam łyżew na nogach nigdy, a teraz boję się, bo jak grzmotnęłabym na lód z moich 172 cm, to nie byłoby co zbierać; pozdrowienia ślę.\n21 lutego 2013 12:07\nManiu, nasze wędrówki budzą zdziwienie, Haneczka z góry też kiedyś pytała: Janek, a po co oni tak chodzą, mają przecież samochód! pozdrawiam.\nWkraju, stok w sam raz na nasze umiejętności, działalność gospodarcza daje możliwości udzielenia sobie urlopu "na żądanie", to jeden z jej blasków, bo są też cienie; właśnie, póki zdrowie, bo statystyki są przerażające;\nMalaalu, czyżby łany narcyzów już kołysały się na łąkach? stok przyjemny, jak dla nas; pozdrawiam.\nKasiku, piękności architektoniczne rozsypują się w gruz w majestacie prawa, a obok wyrastają budowlane koszmarki; pozdrowienia ślę.\nTeniu, bardzo nam się podobało, chociaż na drugi dzień trochę nogi bolały; Beskid Niski tak ładny jak nasze Pogórze, bo "każda sroczka swój ogonek chwali"; pozdrawiam.\n21 lutego 2013 12:15\nTak było, jest i będzie w zimie Mario - im wyżej tym więcej śniegu. I dobrze, bo w dolinach już można palić gałęzie i szukać zwiastunów wiosny a w górze poszusować i nacieszyć się białym puchem.\nDobrze że jesteś ostrożna na stoku bo ja drżę gdy wnuk mi powtarza: Nie ma ryzyka, nie ma zabawy.\nZapraszam po wyróżnienie na mojego bloga..te rysie i wilki...\nPiękne te ruiny są, mam nadzieję, że nikt nie wpadnie na pomysł, żeby coś odbudowywać, teraz tylko trzeba dbać o te ruiny :) muszę tam kiedyś się wybrać :) .\nJa też bym chętnie zjechała na sankach bo na nartach nie umiem...a ten pomysł z zabezpieczeniem ruin podoba mi się, dobrze że choć tyle zrobiono w tej mierze. Serdecznie pozdrawiam!\n22 lutego 2013 19:41\nTe ruiny są piękne, choć szkoda, że przez czasy PRL-u straciliśmy wiele cennych i pięknych budowli.:( Ja w tym roku też troszkę na nartach "poszalałam", ale pozwolisz, ze podziękuję już Pani Zimie i poproszę, żeby sobie poszła do morza. Ja chcę słońca i ciepła:) Pozdrawiam cieplutko. Ania:)\n23 lutego 2013 08:00\nChyba jednak dobrze, że PGR zniknęły z naszego krajobrazu, choć to co pozostało pokazałaś bardzo dyskretnie. :)\nMoże już od nowego tygodnia przyjdzie wiosna. :)\n23 lutego 2013 21:05\nPozdrawiam dzielną czerwoną Kropkę!\n24 lutego 2013 09:16\nMario, jezdzisz wspaniale :)\nnapisalam u siebie - pare slow o nartach turowych; nie taki diabel straszny, a powiem wrecz - ze ten diabel nawet bardzo i wspanialy jest ;) te gory wokolo u Was nadaja sie na cudowne wedrowki narciarskie.\n24 lutego 2013 09:26\n25 lutego 2013 09:43\nKrystyno, ależ masz wnuka! a ja od razu mam przed oczami gipsy, wyciągi, kuśtykanie z laseczką ... to prawda, górą więcej śniegu, ale jak pociągnie marcowym wiatrem i słońcem, rychło zejdzie; a może by tak jeszcze raz na stoczek? pozdrawiam serdecznie.\nAgato, dziękuję pięknie za wyróżnienie, za docenienie mojego bloga; pozdrawiam Cię serdecznie.\nZabytki, zabezpieczone są mury, uporządkowany teren przycerkiewny i cmenarz, nie wiem, jakie są zamiary darczyńców - z Polski i Kanady; pięknie tam, rozległe widoki; pozdrawiam serdecznie.\nSukienko, a ja nigdy w życiu nie miałam łyżew na nogach, i już chyba nie zdobędę się na ten wyczyn; pewnie gdyby położono na mury nowy, świecący dach, miejsce straciłoby urok, chociaż niewykluczone, że tak się kiedyś stanie; serdeczności.\nAniu, gorszymy się, gdy na wschodzie spotykamy się z bezmyślnym niszczeniem zabytków, kościołów, cmentarzy, a my? patrząc wszędzie, ile zniszczyliśmy, bo nie nasze, ile rozsypuje się na oczach wszystkich? nieliczne przetrwają; marzy mi się jeszcze marcowe słońce na stoku; ciepełko ślę.\nKris, nie zniknęły, straszą rozwalające się obory, stajnie, opuszczone całe gospodarstwa przy byłych ośrodkach rządowych, tak jest u nas; marcowy wiatr wywieje resztki zimy szybciutko; i ja pozdrawiam.\nMagdo, i ja pozdrawiam serdecznie.\nLilka, hm! daleko mi do "wspaniale", ale jakoś udaje się wjechać i zjechać; mam zaległości w czytaniu nowych wpisów, i internet dopiero dziś wrócił, nadrobię; i ja pozdrawiam.\nPatrycjo, na pewno odwiedzę, tylko nie mogę spełnić Twojej prośby z tym fan page, bo ja nie mam o tym wszystkim pojęcia, ja tylko piszę bloga i wklejam zdjęcia, a cała reszta to dla mnie najczarniejsza magia; i ja pozdrawiam serdecznie.\nSuper miejsce, też tam bywam. Szkoda tylko, że wyciąg tak często staje...nie ma komu zainwestować w infrastrukutrę. Bez pieniędzy nie przyciągną turystów...choć tych chyba i tak nie brakuje ;)\n25 lutego 2013 18:03\nMario, ale ja wcale nie oczekuje, ze wsrod nadrabianych zaleglosci - sa moje wpisy:)) dlatego ta informacja - bo ta moja notka - to troche dla Ciebie specjalnie:) namowie- nie namowie, ale warto, zebys o takiej mozliwosci wiedziala. Ty i inni Pogorzancy. Bo te gorki u Was az sie prosza o wedrowki; Wasze gory maja ten plus- ze isc mozesz niemal wszedzie, gdzie Cie oczy niosa*. Tutaj - albo wzdluz wyciagow, albo trzeba wycieczki bardzo dokladnie planowac ze wzgledu na lawiny.\nZreszta Mario - choc nie z tamtych rejonow pochodzi moja rodzina - to ja urodzilam sie w Sanoku- wiec troche znam Twoje okolice. sentyment pozostal :)\n* mowie o gorach Slonnych i tych lagodnych wzgorzach na Twoich zdjeciach. Bo w Bieszczadach - lawiny sie zdarzaja; na wszelki wypadek - wklejam artykul o lawinach w polskich gorach: http://www.goryonline.com/Lawiny_w_polskich_gorach,5727,363,0,0,F,news.html\n25 lutego 2013 20:58\nPiotr, zdaje się, że obiekt wytawiono na sprzedaż, może ktoś kasiasty zainwestuje; lubię ten stok, choć daleko od nas; pozdrawiam.\nLilka, a zaglądam, kiedy tylko czas pozwala; i o nartach turowych przeczytałam, moi znajomi pokonują przestrzenie na biegówkach; też miałam epizod sanocki w życiu, bardzo polubiłam to miasto, a lawiny schodzą, a jakże! najczęściej chyba z Rawek; pozdrowienia ślę.\n26 lutego 2013 09:33\nna biegowkach nigdy nie jezdzilam,\ngdyz podobnie jak rowery wyscigowe (bo prawdziwy rower- to goral:)) - uwazam (pewnie nieslusznie) je za pocieszenie, dla tych biedakow, ktorzy nie mieszkaja w gorach:))\na na poważnie z tego co mi wiadomo, jazda na nieprzygotowanych drogach, to ekwilibrystyka:\nzjezdzanie z gory z wolna pieta, na nartach na ktorych nie zakantujesz ani nawet nie zaplużysz - to juz czysta akrobacja. Sport dla mocnych i z mocnymi nerwami:)\nA tury - niczym tur sa lagodne i spokojne. Czasem tylko szarzuja:))\nps. jesli zagladasz w moje skromne progi - to jest mi niezwykle milo:)) pozdrawiam!\n26 lutego 2013 19:34\npoprawka - dla przyszlych pokolen :)\nzeby link byl wlasciwy, nawet gdy sie nowe wpisy pojawia:\n26 lutego 2013 19:36\nDzięki, Lilka, a ja na roweryku pomykam tylko po mieście, w okolicy domu, jednak wędrówki piesze są moje najulubieńsze; serdeczności.\n27 lutego 2013 11:21


A czy ty tak naprawdę chcesz obejrzeć „Wałęsę”?\nCzyli dla kogo i dlaczego kręci się dzisiaj kino narodowe\n4 października do szerokiej dystrybucji trafi Wałęsa w reżyserii Andrzeja Wajdy. Biograficzna opowieść o twórcy Solidarności już od kilku miesięcy nie schodzi z medialnych afiszy. Przewidujemy, że podczas pokazów Wałęsy sale kinowe zapewne zapełnią się widzami. Ilu ich będzie, w jakim wieku i jakie motywacje będą przyświecać tej „wizycie”?\n“Solidarność” – 13 grudnia 1981r.\nOstatnie posiedzenie Komisji Krajowej przebiegało w gorącej atmosferze. Członkowie najwyższego statutowego ciała „Solidarności” mieli poczucie, że polityka szukania kompromisu z władzami komunistycznymi nie sprawdza się… Piotr Osęka o Solidarności w grudniu 1981 roku.\nUrząd prezydenta w Polsce (1918–2002)\nNiemalże zaraz po uzyskaniu niepodległości pojawiła się w Polsce kwestia urzędu prezydenta państwa. Na dobre zajął się tym jednak Sejm Ustawodawczy w 1921 roku w pracach nad konstytucją. Rozważano przy tym zarówno rozwiązania wzorowane na systemie prezydenckim obowiązującym w USA, jak i zbliżone do parlamentarno-gabinetowego modelu francuskiego.


Pizza na telefon Warszawa - Świeżutka codzienna prasa - Press.net.pl\nPosted by Pressnet on 19 listopada, 2020\nPizza jest jednym z najbardziej lubianych dań na wynos. Zapach pysznej pizzy z apetycznymi dodatkami sprawia, że każdy od razu robi się głodny.\nCo więcej, zamawianie pizzy do domu stało się standardem, a zważywszy na obecną sytuację pandemiczną, jest to jedyny sposób, by cieszyć się pysznym włoskim przysmakiem. Która zatem pizzeria w Warszawie robi najlepszą pizzę na telefon?\nDowóz pizzy na telefon, czyli gorąca pizza u Twoich drzwi!\nZamawianie pizzy przez telefon jest doskonałym pomysłem z powodu wielu okazji. Pizza doskonale sprawdza się jako pyszne danie zarówno podczas odwiedzin przyjaciół, jak i w czasie kolacji we dwoje. Delektowanie się smakiem naszego ulubionego rodzaju pizzy w domowym zaciszu sprawia, że ten włoski przysmak smakuje jeszcze lepiej. Jednym z dylematów osób zamawiających pizzę, jest zbyt duży wybór pizzerii (szczególnie jeśli chodzi o Warszawę). Wpisując w wyszukiwarkę frazę pizza na telefon Warszawa, wyskakuje cała masa wyników, jednakże dobrze jest kierować się opinią konsumentów. Doskonałym przykładem pizzerii, która cieszy się bardzo pozytywnymi recenzjami jest polska sieć pizzerii Da Grasso.\nDlaczego pizzerie Da Grasso są obecnie tak bardzo popularne?\nDobra pizzeria musi być przede wszystkim takim miejscem, w którym pizza zawsze gra główną rolę. Polska sieć pizzerii Da Grasso od wielu lat cieszy się bardzo dobrą opinią wśród konsumentów. Powodem takiego stanu rzeczy, jest bardzo dokładnie sporządzone menu, które zawiera w sobie najpopularniejsze i najczęściej zamawiane rodzaje pizzy. Dzięki temu w pizzerii Da Grasso każdy może znaleźć dokładnie taką pizze, jaką lubi. Co więcej, pizzeria rozwozi swoje pizze na wynos, dzięki czemu wystarczy zadzwonić, by mieć pizze na telefon, która szybko znajdzie się pod naszymi drzwiami. Warto podkreślić, że pizzeria Da Grasso posiada w swoim menu nie tylko pizze, ale także różne inne dania, które także można zamawiać na wynos.\nJeżeli szukasz dobrej i sprawdzonej pizzy na telefon w Warszawie, to najlepszym możliwym wyborem jest Da Grasso!\nPrevious Post Wyjątkowe ogrodzenie – kowalstwo artystyczne\nNext Post Dlaczego warto mieć dystrybutor wody w firmie?


Rocznica koronacji papieskiej i uroczystości odpustowe w Tarnowcu | Niedziela.pl\nRocznica koronacji papieskiej i uroczystości odpustowe w Tarnowcu\nNiedziela rzeszowska 39/2015, str. 6\nSumie odpustowej przewodniczył bp Edward Białogłowski\nW sanktuarium Matki Bożej Zawierzenia w Tarnowcu 13 września odbyły się uroczystości odpustowe połączone z 90. rocznicą koronacji Cudownej Figury Matki Bożej Tarnowieckiej. Do sanktuarium przybyli liczni pielgrzymi z okolicznych miejscowości i parafii naszej diecezji oraz spoza jej granic. Niedzielnej Sumie odpustowej o godz. 11 przewodniczył bp Edward Białogłowski.\nCudowna Figura Matki Boskiej Zawierzenia z Tarnowca pochodzi prawdopodobnie z XV wieku. Wyrzeźbiona przez artystę na terenach dawnych Węgier szybko znalazła się na ziemiach polskich. Przez ponad trzysta lat była czczona w klasztorze Ojców Karmelitów w Jaśle, skąd po kasacie zakonu została sprowadzona do pobliskiego Tarnowca, gdzie znajduje się do dzisiaj. Szczególnym czasem w dziejach tarnowieckiego sanktuarium okazał się rok 1925. Wtedy to, po wieloletnich staraniach Kurii Biskupiej w Przemyślu i udokumentowaniu szerokiego kultu Matki Boskiej Tarnowieckiej, Ojciec Święty Pius XI wydał dekret zezwalający na koronację Figury na prawie papieskim. Uroczystego aktu koronacji dokonał 8 września 1925 r. proboszcz tarnowiecki bp Karol Józef Fischer. Niedzielne uroczystości w Tarnowcu zbiegły się również z pięknym podziękowaniem Tarnowieckiej Pani za tegoroczne plony.


Kup długa woda fala peruka online - Kup długa woda fala peruka ze zniżką na AliExpress\nPokrewne wyszukiwania: i see hair water wave lace front wig lace front human hair wigs water wave 28 inch water wave wig luvin hair water wave lace front wig\nGorące promocje na długa woda fala peruka\nŚwietna wiadomość! Jeśli szukasz produktów z kategorii długa woda fala peruka, jesteś we właściwym miejscu. Pewnie już wiesz, że na AliExpress znajdziesz wszystko, czego szukasz. Mamy tysiące super produktów z dosłownie każdej kategorii. Luksusowe marki, przeceny, ekonomiczne oferty hurtowe... AliExpress ma wszystko!\nAliExpress zawsze stara się oferować najlepszy wybór, jakość i cenę. Każdego dnia znajdziesz nowe oferty dostępne tylko przez Internet, zniżki w sklepach i możliwość zaoszczędzenia jeszcze więcej poprzez zbieranie kuponów. Niekiedy warto się pospieszyć, bo top produkty w kategorii długa woda fala peruka bardzo często szybko się wyprzedają. Wszyscy znajomi będą Ci zazdrościć, kiedy powiesz im, że najlepsze produkty z kategorii długa woda fala peruka masz z AliExpress. Niskie ceny, tania wysyłka i lokalne opcje odbioru - dzięki nim możesz oszczędzić jeszcze więcej.\nA co jeśli nadal masz wątpliwości dotyczące kategorii długa woda fala peruka? AliExpress to świetna platforma do porównywania cen i sprzedawców. Pomożemy Ci ustalić, czy warto zapłacić więcej za produkt z górnej półki, czy dostaniesz równie dobrą ofertę, kupując tańszy produkt. A jeśli masz ochotę zdecydować się na najdroższą wersję, AliExpress zapewni najlepszą jakość w najlepszej cenie. Damy Ci nawet znać, kiedy możesz spodziewać się promocji i ile możesz zaoszczędzić.\nA jeśli dopiero zaczynasz korzystać z AliExpress, zdradzimy Ci sekret. Tuż przed kliknięciem przycisku „kup teraz” poświęć chwilę na sprawdzenie kuponów - a zaoszczędzisz jeszcze więcej. Znajdź kupony sklepu, kupony AliExpress lub zbieraj je każdego dnia, grając w gry w aplikacji AliExpress. Ponieważ większość naszych sprzedawców oferuje bezpłatną wysyłkę, otrzymujesz produkty z kategorii długa woda fala peruka w jednej z najlepszych cen online.\nmongolian water wave wig\n13x6 koronki przodu water wave peruka\nbrazylijski perwersyjne kręcone peruka\n360 brazylijski czołowa koronki peruka fala


Rozwój kwalifikacji w branży motoryzacyjnej - Krajowe Ramy Kwalifikacji\nStart Aktualności Rozwój kwalifikacji w branży motoryzacyjnej\nRozwój innowacyjnych kwalifikacji w branży motoryzacji dzięki Zintegrowanemu Systemowi Kwalifikacji był tematem seminarium, w którym wzięło udział niemal 70 zainteresowanych.\nW obliczu dynamicznych zmian na rynku pracy przedsiębiorcy muszą dbać o odpowiedni poziom kwalifikacji swojej kadry, aby utrzymać konkurencyjność. Dyskutowano o tym podczas seminarium dla branży motoryzacyjnej.\nPolityka zatrudnienia w sektorze motoryzacyjnym wymaga innowacyjnych rozwiązań. Można je wypracować dzięki spójnemu opisywaniu kwalifikacji branżowych. Umożliwiają to Sektorowe Ramy Kwalifikacji (SRK) – narzędzie, które może pomóc w zdefiniowaniu luk kompetencyjnych w danej branży, co w konsekwencji np. może wpłynąć na rozwój danej gałęzi gospodarki lub przeciwdziałać stagnacji.\nTrwają prace nad przygotowaniem SRK w branży motoryzacyjnej. Zgodnie z podejściem „branża dla branży” w proces tworzenia i konsultacji SRK przede wszystkim zaangażowane są podmioty sektora motoryzacyjnego, m.in. pracodawcy, izby i organizacje branżowe, szkoły zawodowe czy instytucje regulacyjne. Takie podejście pozwala wypracować najkorzystniejsze rozwiązanie, dopasowane do rzeczywistych potrzeb całej branży. Dotychczas wypracowano ramy sektorowe w takich branżach jak m.in. IT, sport, turystyka, telekomunikacja, usługi rozwojowe. W czasie seminarium eksperci zaangażowani w prace nad istniejącymi już ramami w bankowości, budownictwie i przemyśle mody dzielili się z przedstawicielami sektora motoryzacyjnego swoimi doświadczeniami.\nW trakcie spotkania omawiano także proces opisywania i włączania kwalifikacji rynkowych do ZSK. Jednym z punktów programu była również prezentacja na temat niedawno zawiązanej Sektorowej Rady ds. Kompetencji w branży motoryzacyjnej.\nSeminarium zakończyło się dyskusją panelową z udziałem ekspertów z sektora motoryzacyjnego oraz ekspertów Instytutu Badań Edukacyjnych.\nOpis kwalifikacji z sektora motoryzacyjnego\nSRK - branża dla branży\nSRK dla sektora bankowego\nSRK efektywnym instrumentem rozwoju zasobów ludzkich\nWłaczanie kwalifikacji rynkowych do ZSK\nZSK - co to jest i dlaczego jest potrzebny


Pomoc Apteczna. - Inne pytania Pacjentów - Internetowe Forum Farmaceutyczne | iff.pl\nStarted by hypnoogen, September 7, 2010\nCzy pomoc apteczna powinna mieć zakres obowiązków, a jeśli tak, to jak powinien wyglądać?\nPrzepraszam, że w tym dziale. Jakoś przypadkiem tak wyszło.\nKażdy pracownik powinien mieć zakres obowiązków jest to w interesie obydwu stron. I najlepiej jak najdokładniejszy aby później nie było wątpliwości i podpisywany jako aneks do umowy.\nNo właśnie...kiedys jak pracowałam w Euroaptece przyjechało szefostwo i koleżanka spytała mnie czy przyjąć receptę z poprawką od lekarza, a szefostwo: tak przyjąć, najwyzej pomoc apteczna do lekarza "podskoczy"....wtedy moja koleżanka , magister, która niemal każdy dzień wolny poświęcała na poprawianie recept u lekarzy (tylko z pomyłek było mnóstwo, a co dopiero gdybyśmy przyjmowali wszystko jak leci) opie...ich równo.\nMogła sobie pozwolić, bo u nas jest duży niedobór magistrów...chodziło jej o czas jakiby pomoc musiałaby poświęcic, kto by miał odpowiadać za nią, jak coś sie jej stanie i czy właśnie przypadkiem nie powinni jej wpisać takich usług do zakresu obowiązków.\nW tej aptece było tyle towaru codziennie, że pomoc ledwie dawała radę go ometkować, sprawdzić serie i daty (bo nasz inspektor bardzo na to naciska) i posprzątać w ciągu 8 godzin....a przecież nie zawsze do lekarza jest blisko, czasem tzreba się umówić, czasem trzeba się umieć wykłócić z lekarzem o przepisy prawne .\nAle cóż....jakie pojęcie może mieć o pracy w aptece taki wlaściciel sieciówki, który nie jest farmaceutą.\nProblemem pracy u wielu pracodawców (szczególnie małych firm) jest brak zakresu obowiązków - "przecież wiadomo co każdy w aptece robi". Niestety później brak takiego dokumentu może powodować komplikacje w sytuacji gdy pracodawca chce np. wysłać kogoś na drugi koniec miasta, w zimie, do kolejki pacjentów aby poprawić receptę, albo każe mgr wycierać podłogę albo wpadnie na jakiś inny fantastyczny pomysł.\nZakres obowiązków jest decydujący i to właśnie on określa co kto powinien robić a czego nie należy od niego wymagać i to wszystko powinno być przedstawione pracownikowi PRZED zatrudnieniem aby wiedział czego się spodziewać.\nWszystko co piszecie jest zrozumiałe. Tylko czy pomoc apteczna może metkować towar, sprawdzać serie, daty ważności itd, czy nie powinni robić tego mgr i technicy w ramach swoich uprawnień? Teoretycznie pomocą może być każdy, więc nie musi się znać na dawkach, opakowaniach, formach leku. Problematyczne jest też rozkładanie leków na półkach, bo niby /teoretycznie rzecz jasna/ pomoc ma wiedzieć co gdzie stoi? Czy nie powinna robić tego pod opieką fachowców /jeśli tak, to myślę, że powinno być to zaznaczone w obowiązkach/? Nie to, że mam jakąś gapowatą pomoc, ale właściciel apteki zarządał od Kierownika przygotowania 'zakresu obowiązku' dla pracowników, normalne, że z mgr i technikami nie ma większego problemu /zresztą te to miałyśmy już dawno/, ale z pomocą jesteśmy w kropce. Dodam, że właściciel nie jest farmaceutą, dlatego 'zakres' ma ustalić Kierownik.\nPrzy wykonywaniu w aptece czynności fachowych mogą być zatrudnieni wyłącznie farmaceuci i technicy farmaceutyczni w granicach ich uprawnień zawodowych.\nI teraz tak - w żadnym akcie prawnym nie ma spisu czynności fachowych (jak mi się wydaje) więc skoro tak to pomoc apteczna może sprawdzać i metkować towar. W hurtowniach towaru nie sprawdza magister lub technik.\nJa bym wolał na miejscu kierownika aby towar sprawdzał fachowiec.\nNa swoim miejscu w aptece wolałem jak robi to pomoc.\nI o to mi właśnie chodziło. Pewnie, że lepiej by było, żeby towar przyjmował i sprawdzał fachowiec, ale nie oszukujmy sie w aptece jest mnóstwo innych zajęć, którymi pomoc nie powinn się już raczej zajmować Chodziło mi o aspekty prawne tego problemu, ale wiele mi wyjaśniliście. Dzięki. :*\njest rozporządzenie w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki 1565 z 2002r\n"Kontrola przyjmowanych do apteki produktów leczniczych i ... przeprowadzana jest przez osoby, o których mowa w art.90 ustawy ..."\nAle na usprawiedliwienie powiem, że tak mi się wydawało że gdzieś to kiedyś czytałem i że mi się to nie podobało ale nie mogłem znaleźć więc uznałem że jest już passe. Jak się nie pracuje w aptece to takie rozporządzenia szybko z głowy ulatują.\nSkoro tak to pomoc jest od pomagania a nie od sprawdzania.\nA tak BTW ciekawe w której aptece realizuje się w pełni zapisy tego rozporządzenia:\npostać farmaceutyczną, dawkę lub stężenie oraz wielkość opakowania jednostkowego,\nZe szczególnym uwzględnieniem tego co na czerwono zaznaczyłem.\nTak mi się właśnie wydawało, bo nawet w 'instrukcji przyjmowania towaru w komorze przyjęć' mamy napisane, że trzeba sprawdzic to tamto i bla bla bla, ale robią to mgr i technicy w ramach swoich uprawnień, stąd moje wcześniejsze wątpliwości czy wg prawa pomoc, może te czynności wykonywać. Dzięki jeszcze raz. jak zwykle mogę na Was polegać.


Forum Wideo - Zobacz wątek - DV500 pod Pinnacle studio 12\nTeraz jest wtorek, 2 czerwca 2020, 19:09\nDV500 pod Pinnacle studio 12\nCzy karta pinnacle DV500 bedzie pracowała z Pinnacle Studio 12??\nJeśli tak, to czy będzie wspomagała jakieś efekty, czy wszystko będzie się liczyło programowo a karta pracuje jedynie jako kontroler firewire?\nponiedziałek, 13 kwietnia 2009, 11:39\nRe: DV500 pod Pinnacle studio 12\nczy będzie wspomagała jakieś efekty\nNie > karta ta pracuje jedynie jako kontroler firewire .\nczy wszystko będzie się liczyło programowo\nOd tego jest karta graficzna ( Zalecana ATI ) . minimum 500 zalecana 1G ram oraz minimum 2G ram dla systemu Windows XP (oczywiście materiał wideo SD pal ) .\nponiedziałek, 13 kwietnia 2009, 12:07\nRozumiem , że efekty działają tylko pod Premiere. A co z wejściami analogowymi? Też nie działają pod Studio?\nczwartek, 16 kwietnia 2009, 10:27


Srebrny jubileusz Legwana - Skauci Europy\nJesteś tu: Start » Aktualności » Srebrny jubileusz Legwana\nSrebrny jubileusz Legwana\nLeszek Piątek HO, 2012-11-01 Tagi: spotkania, legwan, Warszawa\nJuż po raz 25. szefowie harcerzy z całej Polski spotkali się, aby wymienić się doświadczeniami i doskonalić swoje umiejętności jako drużynowych. Jubileuszowy Legwan odbył się przy klasztorze oo Pallotynów w Warszawie.\nPonad 30 drużynowych dyskutowało o problemach w swoich jednostkach i sposobach na ich rozwiązywanie, a także o projektach Husarii, Jarmarku i nowej książeczce sprawności. Nie zabrakło też najświeższych informacji na temat Eurojamu 2014 prosto od szefa programowego Marcina Kuczaja. Specjalną prelekcję o wodzostwie wygłosił Piotr Bogusz..\nWarszawską "Nową Jakością" było wieczorne zwiedzanie miasta zorganizowanie w formie gry. Legwana uświetniło spotkanie z nowo wybranym Biurem Federalnym oraz przemówienie nowego Komisarza Federalnego, Martina Hafnera.\nDoskonalenie umiejętności drużynowych, ale także trzymanie kontaktu między znajomymi z całego kraju - to cele spotkań Legwanowych. Do tego warto przywołać słowa jednego z drużynowych: "Jeżdżę na każdego Legwana. Jestem winien swoim harcerzom, żeby być na czasie i wiedzieć co dzieje w naszej zielonej gałęzi".\nDrużynowi wspólnie zredagowali na nowo wymagania 15 sprawności, zaproponowali ramowy plan dnia na Eurojamie oraz wizję pozostałych zajęć między zbliźniaczonymi zastępami zza granicy.\nNastępny Legwan już w kwietniu w Krakowie.\nLeszek Piątek HO


Scorbus [miniaturki] — Sztorm - FanLore.pl - Wejdź do świata opowieści!\nScorbus [miniaturki] — Sztorm\nMoje serce bije tylko po to, by pompować krew.\nGdy zobaczyłem go po raz pierwszy, nie wiedziałem, co się właśnie we mnie stało. To zadziało się głęboko we wtedy jeszcze nieodsłoniętych głębinach mojej nieświadomości.\nByłem dzieckiem. Jak bardzo samo-spostrzegawczy może być jedenastolatek?\nNawet jeśli mówią na niego “ten inteligentny Potter”, “ten dojrzały Potter”.\n“Ten dziwny Potter”.\nMam czarne włosy, jak ojciec, i zielone oczy. Jak ojciec. Jestem tak samo chudy jak on. A przynajmniej na pewno nie mniej niż gdy miał czternaście lat. Widziałem, bo matka trzyma kolekcję wycinków ze starych “Proroków Codziennych”, wśród nich jeden z Turnieju Trójmagicznego (zdaję sobie sprawę, że miała obsesję. Potrafię ogarnąć to rozumem; choć emocje w parze nie idą. Ale kolekcja fragmentów starych gazet, poświęconych ojcu?\nZielone oczy, zielona skóra, płetwy i skrzela.\nDlaczego to do tej pory wywołuje mdłe wrażenie w moim brzuchu – nie wiem. Nie poświęciłem temu nigdy dłuższej myśli.\nNie lubię wody. Jezior zwłaszcza.\nIroniczne, że spędzam większość życia pod powierzchnią jednego.\nRzecz w tym, że mimo fizycznego podobieństwa do słynnego Złotego Chłopca, nie jestem ani trochę do niego podobny mentalnie.\nOd dawna intrygowało mnie wszystko, co się we mnie dzieje. Kiedyś to było odleglejsze i mniej natrętne, ale gdy zaczęliśmy przerabiać astrologię na wróżbiarstwie (jestem minimalistą. Nie rzucam się w trudności, jeśli nie muszę), poruszony nawiązaniami do mechanizmów osobowości i zachowań, wyrobiłem sobie zwyczaj szmuglowania na marginesie – głównie od cioci Hermiony – książek na temat działania ludzkiej psychiki.\nPrędko olałem wróżbiarstwo, bo sposób, w jaki prezentował je nasz nauczyciel, był nie mniejszym wypaczeniem logicznego rozumowania, niż, w mojej orientacji, nawiedzone wywody Sybilli Trelawney. Szkoda. Mimo to, sentyment pozostał: kto wie, czy bez niego pchnęłoby mnie w tę stronę, w którą mnie pchnęło.\nSpaprałem się przez lata, i teraz, będąc na skraju siedemnastego, podgryza mnie okazjonalnie nostalgia. Wspominam dawne jasności i słodkości i zadaję sobie pytanie, czy to aby nie mogło było potoczyć się inaczej.\nJednym z moich ulubionych urywków nieprzywracalnej przeszłości jest Tamten Dzień.\nOd niego się wszystko zaczęło.\nStał na stacji, z rodzicami. Jak multum innych ludzi.\nA jednocześnie wcale nie.\nBlady, niewysoki. Spokojny. Tylko jego oczy hulały wszędzie, gdzie mogły sięgnąć. Trafiło się, że wpadły prosto w moje. Nie uśmiechnąłem się. On też nie. Czas się potknął, upadł i zatrzymał bieg. Wydawało mi się, że patrzę w książkę napisaną obcym językiem.\nWydawało mi się, że mam wyłączne prawo go poznać – jedyna uprzywilejowana istota w całym szerokim, wysokim i głębokim wszechświecie.\nWydawało mi się, że jest tak do mnie podobny.\nA okazał się całkowicie inny, jednocześnie przecząc temu faktowi.\nStudiowałem go przez kolejne lata, bliżej, dalej. Patrzyłem, jak się porusza i jak się wypowiada. Jak jego usta pieszczą słowa, które rodziły dziecięce struny głosowe; jak jego ton spada coraz niżej, jak on sam wyciąga się w górę, jego oczy nabierają dymu, a słownictwo – elegancji.\nObserwowałem, jak dojrzewa. Soczysty owoc na dumnym drzewie.\nTrochę mi zajęło, by nauczyć się języka, jakim żył, ale gdy w końcu poczułem, że go łapię, zrozumiałem jedną z tych strasznych, potwornych emocji, które jak żarłoczny rekin przepłynęły tuż pod moją świadomością Tamtego Dnia.\nSam poruszałem się po podobnych torach.\nBył świeży w nowym świecie. Był niczyj.\nMógł być czyjkolwiek. Ktokolwiek mógł chwycić go za rękę, pleść razem rozmowy, śmiać się i zalać sobą jego życie.\nJa mogłem być tym kimś.\nMógł być mój.\nWszedłem do jego przedziału. Siedział sam.\nZrobiłem typowe jedenastoletnie, świeżo-hogwarcko-studenckie rzeczy.\nJego dłoń była zimna.\nJego oczy miały barwę wyziębionej północy, ale grzały uwagą jak pustynne słońce – wszechogarniające. Szło zlać się potem w parę sekund. Ten wzrok to ognisko, płomienie pląsające z tlenem, wyciągające się ku górze, szepczące skromnie: “chodź, chodź, pooddychamy razem”.\nUśmiechnął się. Usiadłem niezręcznie obok niego. Spytał, czy mam ochotę na pieprznego diabełka, czy na likworową pałeczkę.\nNie wiedziałem wtedy, na co się piszę. Chyba nikt nie wie. To prezent-niespodzianka, który dane mi zostało rozpakowywać przez lata.\nPrzez lata obserwowałem, jak się zmieniał.\nNie zmienił się wiele. Jesteśmy w połowie szóstej klasy, a ja ciągle widzę w nim tego sympatycznego chłopca z pierwszego dnia szkoły.\nZaś on do tej pory pyta, czy wolę pieprznego diabełka, czy likworową pałeczkę.\nDoceniam to: zna mnie, ale zakłada, że nie. Podziwiam jego świeże podejście do świata. Cieszę się, że na siebie trafiliśmy. I że trafiliśmy do tego samego domu.\nWolałbym Ravenclaw. Przez pierwsze cztery lata szkoły sądziłem, że Slytherin to piekielna pomyłka. Nie wiem, czy to dlatego, że do niego trafiłem, czy może i w Ravenclawie przepoczwarzyłbym się w Siebie, aczkolwiek wiem jedno:\nja jestem Ślizgonem.\nZ garścią Krukona i rozwijającą się ostatnio niczym przebiegły chwast kapką Gryfona.\nWychodzi na to, że wędruję wszędzie – tylko nie po prostej, pięknej ziemi.\nWszędzie z nim.\nA może raczej on wszędzie ze mną.\nZawsze mi się podobał. Od początku tego – szóstego – roku szkolnego zaczęło to jednak przybierać niezdrowy wymiar obsesji. I potrafię otwarcie się przed sobą przyznać tylko dlatego, że mam go bezpiecznie przy sobie.\nCzasem zastanawiam się, czy to on jest pijawką na moim ciele, czy ja na jego.\nPodoba mi się każda z tych opcji.\nW drugim tygodniu semestru skaleczył się na zielarstwie. Krew popłynęła cienką strużką po jego palcu serdecznym, tuż zanim, z grymasem niezadowolenia, przerwał jej bieg językiem i zamknął opuszek zranionego palca w ustach.\nObserwowałem go ukradkiem znad swojej doniczki, na wpół namiętnie walcząc z wredną tentakulą.\nCieplarnia bywa bardzo ciepła.\nŚwieciło słońce. Złote refleksy w jego włosach prawie mnie oślepiały.\nZ jakiegoś powodu, nawet najbardziej elementarna magia związana z ciałem sprawia mu problemy.\nNiemalże od niechcenia poprosił o pomoc. Nie dotknąłem jego dłoni, gdy moje zaklęcie w mgnieniu oka zszyło naruszoną skórę.\nRozcięcie było głębokie.\nTamtej nocy zacząłem myśleć o jego wnętrzu w zupełnie świeży sposób.\nW efekcie, doznałem kolejnego wielkiego przejaśnienia: byłem nie tylko głodny – byłem wściekły.\nBo wiedziałem, że życie nie zaserwuje mi go w menu.\nA mimo to, kusiło.\nKurs teleportacji – parę tygodni po tamtym jakże oświecającym incydencie – szybko awansował w żywy koszmar.\nObracał się wdzięcznie jak łabędź – był nawet tak samo biały. Gdyby nie przeklęte czarne szaty…\nTo nie był pierwszy raz, gdy wyobraziłem go sobie nago.\nJego zapach turlał się po mojej twarzy wraz z kurzem, gdy on sam zniknął i pojawił się, chwiejąc, na drugim końcu sali.\nJego podekscytowanie było piękne. Pokażcie mi najsilniejsze zaklęcie obezwładniające – odpowiem tym widokiem: galaktyki gorących gwiazd w błękitnych oczach, usta rozciągnięte w rozradowaniu…\n…a potem się wywalił.\nWestchnąłem z cieniem uśmiechu, pokazałem mu kciuki w górę. Obróciłem się, zamknąłem oczy. Gęsta ciemność naparła na mnie.\nWtem, jak znikąd, stanął mi przed oczami on. Znowu. Obracał się, znikał, leżał na ziemi naście stóp dalej, ale nie było żadnej czerni w jego osobie. Był prawdziwie biały. Jak piękny, wdzięczny łabędź, który tylko na chwileczkę zapomniał, że grawitacja wciąż istnieje.\nSzlag. Otworzyłem powieki, zachłysnąłem się powietrzem, i byłem gdzieś indziej, ale zaraz przy mnie stłoczyła się grupka. Nie wiedziałem, z kogo ani z ilu ktosiów się składała. Wiedziałem tylko, że moje ciało po prawej stronie bolało, a potem przestało.\nRozszczepienie, poinformowali mnie. Spytali, czy dobrze się czuję. Nie wiem, odpowiedziałem. Jego zakrawający o strach głos przypłynął z wiadomością, że jestem niecodziennie blady.\nPewnie faktycznie. Ślimaki pełzały mi w brzuchu.\nSwoją pierwszą lekcję teleportacji zakończyłem denną parodią wątłej dziewczynki, wychodząc do łazienki.\n— Scor, do licha, masz tu zostać! Nic mi nie jest, zaraz wrócę.\nBłękit tańczył po mojej twarzy, hacząc o zieleń. Wykrzywił usta w niepochlebnym grymasie, kiwnął głową i wrócił na wyznaczone miejsce.\nGarść lodowatej wody na twarz – gdy stałem w białej koszuli nad białą umywalką, w białej łazience, myśląc o jego białej jak śnieg w pełnym słońcu skórze – podziałała lepiej niż skok do jeziora.\nCzy to było przebudzenie?\nW tamtym momencie zdałem sobie sprawę z tego, że coś było ze mną nie tak.\nNie wiedziałem dokładnie, co, ale byłem paradoksalnie świadom ton emocji buzujących głęboko w moim umyśle.\nGłęboko. Aż do tamtej pory.\nNawet piękny łabędź nie jest perfekcyjny. Nawet wdzięczne skrzydła nie potrafią nieść i nieść w nieskończoność.\nWiele razy, mniej lub bardziej nieumyślnie, obnażył przede mną swoją słabą stronę. Dało mi to pewną orientację w tym, jak miękki jego jego kręgosłup.\nI z jak niewielką siłą wystarczy przycisnąć.\nRaz, w połowie trzeciego roku, obraził się, bo powiedziałem mu od niechcenia, że ma kompleks niższości. Byłem wtedy świadom, że nie wie, co to dokładnie znaczy, ale pewnie pomaszerował od razu na poszukiwanie informacji w królestwie półek, pergaminu i słów, bo nie wrócił aż do dobrych siedemdziesięciu minut po godzinie policyjnej.\nSiedziałem na łóżku. Czytałem kolejną książkę. Wystarczająco jasne światło padało z końcówki mojej różdżki.\nKotary zaszmerały, za chwilę się rozsunęły.\nWyglądał jak ogórek pokrojony na małe sznureczki i wymoczony w occie.\n— Nie znoszę cię — westchnął cicho.\nA potem wgramolił się pod kołdrę obok mnie i przytulił. Tak bardzo ciepło i…\nZnak zapytania, jaki zawładnął w tamtym momencie moim umysłem, zmroził mnie na kilka dobrych sekund.\nNastępnego ranka, gdy anonimowy Gryfon wpadł – choć bardziej poprawnym techniczne określeniem byłoby “rzucił się” – na niego w drodze na śniadanie, zsuwając jego ciężką torbę z wątłego ramienia, tak że trzasnęło kilkoma wielkimi tomami, zrozumiałem, o co mu chodziło.\nSłowa i czyny czasem sobie przeczą.\nNauczyłem się, by obserwować jego ruchy jeszcze bliżej.\nOjciec opowiedział mi wiele o życiu. Mógł podzielić się ledwie tym, co sam znał, a nie znał całego świata. Ale o tym też mi powiedział.\nMyślę, że miałem szczęście.\nNie mówił mi, jak się zachowywać, tylko czego ludzie oczekują, a za co spada się w ich oczach do poziomu obłego śmiecia. Za co mogą wyrobić w sobie zwierzęcą wolę zgniecenia cię pod ciężkim butem spuchniętego ego.\nNauczył mnie myśleć samodzielnie, a nie oczekiwać instrukcji i czystych tac.\nGdy wspominał Malfoyów, wydawało mi się, że traci poczucie teraźniejszości. Że cofa się w czasie i przeżywa wszystko od nowa.\nJego oczy były błyszczące i ojcowskie. Takie jakie powinny być.\nZastanawiałem się, czy kiedyś zobaczę takie same w swoim odbiciu.\nNa razie, to tylko szmaragdy. Lśniące, ale puste. Odbijają coś skądś, ale nie ze mnie.\nŻaden człowiek nie miałby czego w nich szukać.\nJego imię ma dwa “S”, ale jest tak podobny do Slytherinu, jak ja do Weasleyów.\nMyślałem, że James mnie rozumie. Nieustannie zabierał mi rzeczy sprzed nosa.\nRaz podrzuciłem mu bardzo specjalną truskawkę (nie byłem pewien, czy umiem takie rzeczy. Miałem z osiem lat). Zwijał się z bólu, pojechaliśmy z nim do Świętego Munga. Ojciec szarpał się za włosy, matka doprowadziła paru uzdrowicieli-stażystów do załamania nerwowego. Lily siedziała na krzesełku na korytarzu, machając niecierpliwie nogami.\nJa zostałem w sali i oglądałem przedstawienie.\nPodejrzenie to wniosek.\nWniosek to produkt posiadanych informacji. Jeśli nie posiadasz jakichś informacji, nie możesz ich wykorzystać, by wyciągnąć wniosek. By rzucić podejrzenie.\nKto by podejrzewał ośmioletnie dziecko o zatrucie swojego wrednego starszego brata?\nNim odkryli, co wywołało cały dramat, problem wyparował.\nTo były ledwie niewinne zabawy. Ale gdy pierwszy raz zrobiłem krok w ekspresie do Hogwartu, wiedziałem, że nie pozwolę mojemu bratu zepsuć najlepszego okresu w życiu.\nScorpius miał być mój.\nNikt inny go nie chciał. Rozumiem, czemu, a jednocześnie zupełnie nie. Czułem się lepszy – wolny od niedorzecznych uprzedzeń. Odkryłem skarb, bo nie nosiłem wybiórczych okularów.\nNie potrzebowałem nawet mapy. Nauczono mnie używać własnego rozumu.\nDlatego nigdy nie interesowało mnie wiązanie się z nikim. Na co komu te metaforyczne łańcuchy? Na co komu ograniczanie się drugą osobą? Na co komu takie mieszanie się żyć? Poświęcanie się…\nSłabi, którzy nie potrafią sami stawiać kroków i potrzebują podpórki na każdym calu, wyraźnie znajdują w tym piękno.\nWyłączną jego wadą jest to, że należy do owej szlachetnej większości.\nWykupił się w moich oczach jedną niemałą rzeczą: chce opierać się o mnie.\nTo moja wina. I zasługa. Nauczyłem go tego. Jako jedyny wyciągnąłem ku niemu rękę nie po to, by zranić.\nChyba zaczął widzieć we mnie kogoś bardzo pozytywnie wyjątkowego.\nKim jest? Gdzie się obraca? Jaki ma kolor?\nWiecznie szaryszaryszary. Plama bieli, plama czerni. Stwarzał pozory równie prostego i praktycznego. Lubiłem jego okulary.\nTamtego dnia, mój obraz jego umysłu zabarwił się fiołkami.\nWiedziałem już wcześniej, że jest miękki. Twarda skórka na zewnątrz, słodka kruchość; kremowe wnętrze.\nWyszliśmy na jedną z zamkowych wież. Zaprowadził mnie tam. Przeleciało mi pytanie, czy ta naturalna zamiana ról może znaczyć coś więcej.\nOkazjonalnie zapominam, że prostota bywa bardziej skomplikowana niż prosta.\nNad nami było jeszcze jedno piętro. Pociągnął mnie ku barierkom. Słowa zaczęły płynąć z jego czerwonych od zębów ust.\nPrzygryzał je co chwila.\nDrażniło mnie to. Mógłbym zapomnieć, że miałem słuchać, gdyby wcześnie w jego rozchybotanym monologu nie padło to kluczowe, pusto-pełne słowo.\nŚmiech – efekt uboczny czegoś, czego Nie Mogę Nazywać – już gotował mi się w gardle. A potem odtworzyłem sobie poprzednie słowa.\n— Mnie? We mnie? — Przerwałem mu, nie zwracając uwagi. — Spokojnie, to tylko faza. Przejdzie ci, gdy wyjdziesz na świat, poznasz lepszych ludzi.\nMawiają, że słowa potrafią zadać więcej bólu niż cokolwiek innego.\nZwłaszcza gdy są podane z bagatelizacją lub ignorancją.\nNie zapomniałem wtedy, że jest miękki. Po prostu zaskoczyło mnie, że mi to powiedział. Myślałem, że przejdzie na kogoś innego, że znudzi się, że znormalnieje.\nPo co miałbym wyciągać ręce dla czegoś, co i tak znikłoby prędzej niż moje pragnienie?\nWygodnictwo bywa przekleństwem. Jak wszystko.\nOszołomił mnie tylko jednym. Jak bardzo miękki jest. Jak bardzo niewiele potrzeba, by go dotknąć.\nI zostawić ranę.\n— Mogłeś chociaż pozwolić mi skończyć — mruczy. Brzmi, jakby coś w nim się skończyło.\n— Niepotrzebnie byś się fatygował. Zresztą, słowa znaczą mniej niż czyny.\n— Generalizujesz? — Jego wzrok przecina moją skórę. Ałć, prawie boli. — Jest coś więcej, prawda, Al? Czemu mi nie powiesz? — Wzdycha, podchodzi do barierki, staje do niej plecami. Jego ręce zaciskają się na metalowej rurze. — Ostatnio milczysz częściej niż nie…\nWygląda jak głęboka refleksja. Zanurza się w swój umysł.\nChciałbym zanurzyć się w niego.\n— Niektórzy się zmieniają, prawda?\n— Wszyscy, Al.\n— Niektórzy bardziej — ciągnę.\nCoś się wtedy złamało. Jakby powstała przepaść. Chcę go złapać, może on mnie też.\nKtóremu bliżej do dna?\n(Boję się wyciągnąć rękę.)\n— Nie chcesz nawet spróbować?\nJest gwiazdą północną. Na porannym niebie.\n— Pewne rzeczy się zmieniają, ale pewne inne pozostają. I ja wciąż nie robię niczego na pół gwizdka, jeżeli mi zależy.\nCzekam, aż bomba wybuchnie.\n— Co to tak właściwie znaczy? Pozwoliłbym sobie na interpretację, ale nie wiem, może działasz teraz na innym języku.\n— Rozgryź mnie bez obaw po staremu.\n— Nie rozumiem cię. Przecież tu jestem – widzisz mnie. Powiedziałem ci, że to długie i mocne – słyszysz mnie. Stoję tu – możesz mnie dotknąć. Więc czego chcesz, czego ci nie daję?\nGwarancji. Papieru i krwi. Pieczęci. Laku. Łańcuchów i klucza.\nI zupełnego ich braku.\nJest prawie głośny. Słyszę jego oddech.\n— Czasu — powtarza, ale nie jak echo, bo jego głos nie wkłada w to słowo takiej samej wartości, co mój.\n— Tak, bo — rozkładam ręce, jakby próbując objąć przestrzeń — tylko czas może pokazać, ile warte jest teraz.\nŻałuję kilku rzeczy. Wśród nich, wysoko, jest fakt, że nie nauczyłem się od niego spontaniczności. Otwartości. Niezawijania.\n— Wiesz, że jeśli nie zaryzykujesz, nigdy nie będziesz wiedział, ile byłoby to warte.\nUnosi brew. Widzę, że dzielnie walczy.\nWzruszam ramionami. Odwracam się od niego. Piętnaście kroków. Dłoń na klamce. Lód. Skrzypienie drzwi.\n— A wiesz — obracam się znów ku niemu. Ledwo go widzę: tylko zbiór ciemnych kształtów tworzących jego ciało. — Po raz kolejny potwierdza się moja uwaga. W Gryffindorze czułbyś się jak u siebie.\nJego ciche: “nie sądzę, żebym w Gryffindorze mógł mieć ciebie” ledwo co mnie łapie.\nChodził wyraźnie przybity przez cztery kolejne dni.\nA potem, jednego burzowego wieczora, wypiłem specjalnie za dużo whisky i go pocałowałem.\nLizałem i ssałem jego usta przez dobre kilka minut.\nCzułem rytm jego serca na jego wargach. Pulsowały, były mokre i ciepłe.\nŁasiłem się do niego jak kot (znaczyłem swoją własność).\nPrawie mu obciągnąłem.\nPozwoliłby mi (był aż tak zdesperowany?), ale okupowaliśmy wtedy dormitorium i ktoś naruszył naszą – fakt, słabo chronioną – prywatność.\nSpadłem na podłogę – Harry’emu Creeveyowi głośno nie spodobało się, że molestujemy jego materac, a Scor wciąż jest płochliwy.\nMiałem sińca na lewym ramieniu, gdzie skolizjowałem z kantem łóżka.\nCreevey do tej pory nie umie sklecić zdania bez jąkania.\nChyba odkryłem, że alkohol wspiera zręczność w ciskaniu urokami.\nOdkryłem też, że usta Scora smakują jeszcze lepiej, niż wyglądają.\nSzlag. Mam przekichane.\nI sam to sobie robię.\nNazajutrz było sztywno. Nie paliły mnie wyrzuty sumienia ani i tak nonsensowne wrażenie, że go wykorzystałem.\nPrzecież oddałem mu przysługę.\nNa trzeźwo miałbym zbyt silne hamulce. Wiedziałem, co robię, tamtego wieczora, nim poczułem pierwsze języki ognia w gardle.\n— Nie musiałeś tego robić, wiesz?\nBrzmiał jak zaszachowany król. Przez chwilę mógł udawać, że nosi koronę.\nTo niemały ciężar.\n— Przepraszam. Nie mogłem inaczej.\nCzuję się jak na odwyku.\nTyle że bez głodu nie powstałby żaden apetyt, w pierwszej kolejności.\nPoznałem jak smakuje.\nZacząłem więcej śnić.\nDłoń na twarzy. Na udzie. Na zewnątrz. Wewnątrz.\nNajbardziej spodobało mi się, jak wzdryga się i sapie w zaskoczeniu, gdy znienacka obejmuję go ramionami. Usta na karku.\nPsuję jego krawat.\nWrażenie że ma mnie dość wkrada się we mnie jak drapieżna mgła na moczarach.\nPowinienem się zdrowo kopnąć.\nSam kopię pod sobą dół. Głębiej i głębiej.\nZapadam się w ruchome piaski.\nDrażnię go coraz skuteczniej. Przy tym, nigdy więcej nie pozwalam jego ustom dotknąć moich.\nDoprowadzam tym do skraju nas obu, jednocześnie wytrwale pamiętając: robię mu przysługę; robię mu przysługę; robię mu przysługę; robię mu przysługę.\nRobię mu taką koszmarną przysługę.\nW rewanżu otrzymuję ponury deszcz dystansu.\nWyślizguje mi się.\nBy za kolejnym zakrętem wśliznąć mi się prosto w ręce z powrotem.\nJest… rozregulowany. (może to hormony… Tak, bez wątpienia rozregulowałem nas obydwu).\n— Wiem, że nie pierwszy raz pytam, ale tym razem miałbym nadzieję na coś bardziej wymownego niż wzruszenie ramionami, wiesz — oznajmiam, całkowicie spokojnie. — Czemu nie pójdziesz do pielęgniarki?\n— Z takim czymś?\n— Wątpię, by miała natłok cierpiących.\nPołożę go na łopatki.\nWczołgam się na niego, nie będzie miał drogi ucieczki.\nZepsuję mu krawat–\n— Pewnie nie masz nastroju na szczerość, ale skoro prosisz o konkrety…\nMoże mam paranoję, obsesję – cokolwiek – ale czuję jego wzrok sunący po mojej dłoni.\nPuszczam jego rękę.\nZawiesza się na moment w przestrzeni.\nWędruje na jego podołek.\nMoje oczy ciągną się za nią jak zabawka na sznurku.\n— Wiesz, czemu nie wychodzą mi zaklęcia uzdrawiające?\nPauzuje. Robi dramat.\nSzlag cię, Scor, to nie jest teatr. Bawisz się moimi emocjami…\n…gdybym je miał.\n— Bo to miłe, kiedy uczysz się ich dla mnie… kiedy o mnie dbasz. Po prostu brakuje mi tego. Dlatego nie potrafię się na nie przełamać. I, tak, to jest pretekst. I co z tego.\nBuntuje się. Jego mina to burza w oddali.\nZaczyna mi się dławiąco podobać kolor jego oczu w pochmurne dni, takie jak ten…\nJest niezmierzenie bardziej groźny niż sztorm. Nie wie tego.\nNa mój plus.\n— Brało mnie wcześniej wrażenie, że masz mnie dość. Nie wiem, co mi odwaliło, ale pomyślałem sobie, dobra, skoro i tak chyba się rozpadamy, to co mi szkodzi? Miałem jakąś taką cichą nadzieję — prycha.\nWąż we mnie jest śliski i mokry. Wychodzi z wody i zaciska cielsko wokół mojej głowy.\n— Rozumiem twoją politykę czynów ponad słowami. Chcesz mi udowodnić, że nie umiałbyś być ze mną w taki sposób. Zaraz po tym — w jego oczach błyska piorun; w głosie dudni echo grzmotów — jak dałeś mi do zrozumienia, że byś chciał. Wiem, emocje nie są twoją mocną stroną. Wiem. Rozumiem. Naprawdę, Al, rozumiem. Ale… — zamyka oczy, zwiesza głowę.\nOpieram się natarczywiej o murek. Jest zimny i twardy; mój brat bliźniak.\nCzasem wykluwa się we mnie smętność, że martwe cegły rozumieją mnie lepiej niż mój najlepszy przyjaciel.\nZabijam ją i noszę krew na rękach.\nChciałbym ją zmyć. Jego własną.\n— Wydaje mi się, że więcej wysiłku wkładasz w odsunięcie mnie od siebie, niż w… chociaż… chociaż utrzymanie tego, co już mieliśmy. Powiedz mi, dobra? — Podnosi wzrok. Uciszyło się. (może to zmyłka. cisza przed burzą). — Po prostu mi powiedz, czego chcesz. Mam dość fałszywych nadziei.\nTo niebezpiecznie nowe kursy, ale jedno na statku pozostało znajome: on. Scorpius. Wiecznie słodki jak miód. Wydaje mu się, że rozumie, a potem pyta, czego chcę.\nGdyby rozumiał, nie musiałby pytać.\nMoże pyta z zasady. Może tak naprawdę wie, tylko chce ostatecznego potwierdzenia.\nChcę go. I wciąż, jeszcze, mogę go mieć.\nKilka odpowiednich słów to klucz w tej reakcji.\nGarść liter dzieli mnie od przepaści.\n— Słowa nie muszą równać się prawdzie.\nWypuszcza powietrze z oburzeniem.\n— Chcesz kłamać? Ogarnij się, Albus.\nPowiało chłodem, przywiało chmury burzowe… ach, zbliża się, zbliża…\nI mnie podnieca. Co zobaczę?\nPierwszy raz, może w końcu, spotkam jego demona.\nKażdy jakiegoś ma. To niemożliwe, żeby nawet ktoś taki jak on był niewinny.\n— Pamiętasz, jak cię pocałowałem? Wtedy. Padało i grzmiało. A ja byłem cichy. Tylko tak mogę, Scor. Nie chciałbyś ode mnie niczego więcej, wierz mi.\nGdy zrywa się z ławki, chcąc mi przerwać, podnoszę dłoń.\n— Spójrz na to tak: troszczę się o ciebie. Może i znamy się od lat, ale nie znamy się na wylot. Znajdziesz kogoś… kogoś…\n— Przestań, do diabła!\nPatrzę na jego twarz.\nCoś we mnie szarpie.\nStoi tu: łzy na policzkach, drżąca postura, krew gorąca pod bladą skórą. Roztrzęsione oddechy.\nI nigdy nie widziałem go bardziej żywego.\nJak pierwsze uderzenie serca (desperackie). Jak pierwszy oddech (roztrzęsiony). Jak pierwszy\nBezbronny, nagi, obnażony do szpiku.\n— Jak–jak możesz twierdzić, że nie wiem, czego bym chciał! Naiwność? Zarzucałeś mi to multum razy. Kompleks niższości? Pieprz się, prędzej ty projektujesz własne problemy na mnie! Nie wiem, czego ode mnie chcesz. Ja wiem dobrze, czego chciałbym– I wiesz, przynajmniej nie boję się o to walczyć! Mam szczęście, że moja wielka miłość — chyba nie jest poważny — zdaje się chcieć zrobić ten krok dalej? — Wąż we mnie syczy. Znów. — I co z tego! Co z tego, Al, skoro ty ciągle boisz się wszystkiego, co nie jest wyryte w pieprzonym kamieniu! Jak mam ci udowodnić–\nJękliwy dźwięk wprasza się w jego słowa. Zaciska powieki.\nDłoń na twarzy.\nObserwuję, jak tonie we własnym sztormie, i coś głęboko we mnie odpowiada. Rozkoszą.\nLubuję się w jego cierpieniu?\nNie, na pewno nie, przecież ja nie jestem–ach, jednak, jednak tak, dokładnie, dokładnie tak.\nWampir. Głodny krwi. Głodny życia, woli, żaru,\nJest taki piękny, tak surowy i transparentny, nie patrząc mi w oczy i dławiąc się cichymi łzami, obejmując trzęsącymi ramionami.\nTaki miękki… Prawie nie chce mi się wierzyć.\nChcę podejść do niego i…\nzrobić mu coś. Zrobić mu coś. Cokolwiek. Zobaczyć więcej. Więcej jego soczystego, rozkosznego wnętrza.\nPrzekonać się – w końcu – jak szalenie rozchwiany w rzeczywistości jest.\nZobaczyć to wszystko, co tak skrzętnie ukrywał.\nNajeść się nim.\nWyssać każdą chwilę jego walki z samym sobą.\n…zapomnieć, kim jestem. Tak bardzo się w nim zatracić.\nCzy gdyby role były odwrócone, zrobiłby odwrotność moich myśli?\nZawsze wydawał mi się… czystszy. Ale nie wiem o nim jeszcze tylu rzeczy, że nie mogę być pewien. Być może wcale nie okazałby się lepszy niż ja.\nMoże tak naprawdę jest równie zepsuty.\nZepsuty owoc spadł na ziemię. Zerwał się z korony.\nTa perspektywa mnie podnieca. Mam dość perfekcji, czystości, porządku. Spokoju. Poprawności. Spełnionych oczekiwań. Chcę…\nMoże dlatego dopiero teraz mnie rozpalił. (stałem się jego pożarem). Może wcześniej po prostu wydawał mi się zbyt przeciętny.\nMoże nieświadomie czekałem, by poznać jego dziką stronę. Nieobrobioną przez wolę, ostrożność, posłuszeństwo wobec norm.\nNieopanierowany, surowy kawał mięsa.\nJak gładka jest jego skóra?\nJak słony jest jego pot?\nJak słodka jest jego krew?\nJak szybkie jest bicie jego serca?\nJak bardzo mógłbym je przyspieszyć?\nZadziwia mnie lekkość mojego głosu.\nWzdycha, chowa twarz w dłoniach. Kręci głową.\nWygląda jak dziecko, które dostało lanie i boi się zrobić cokolwiek w obawie przed powtórką.\nPrzyciąga mnie jego ból. Emanuje nim. Jest jak syreni śpiew. Chcę czuć go na sobie.\nJestem przy nim, zamykam ramiona wokół jego szczupłego torsu. Tulę go do siebie. Diabelskie sidła. Absorbuję drżenie jego ciała. Słucham o czym szumi powietrze ścigające się przez jego drogi oddechowe.\nZamiera. Jak gdyby go wyłączono.\nOcieram policzek o jego czoło. Nos.\nUsta o usta.\nMoja twarz pożyczyła jego łzy.\nJest piękny. Drżący, mokry, gorący. Żywy.\nOtwieram usta, jakbym chciał ugryźć kęs.\nRozchyla swoje, pozwalając mi wejść.\nKrew na wargach. Słona, kwaśna krew.\nByła w jego sercu. Teraz będzie w moim.\nCoś mnie oszałamia. Piorun. Pęknięcie. Grzmot.\nJasny gwint, chcę więcej.\nSzaleństwo. Oddechy. Drżenie. Jego dłonie, moje palce. Jego palce, moje dłonie.\nJest żywy. Obok mnie. Przy mnie. Napieram na niego, chcąc, pragnąc, szukając, potrzebując;\nJest wszędzie. Wokół mnie, we mnie.\nNie wiem, który z nas, ale któryś nie może się opanować. Nie jestem już w stanie odróżnić jego ruchów od swoich, bo się stapiają.\nZaraża mnie sobą.\nNa ślepo rozpinam jego koszulę. Czuję gorąco… gorąco… Szukam pulsu.\nDrażnię go, jego wrażliwe miejsca. Moje dłonie suną po jego skórze; syczy, dyszy; wiem, że zostawiam ślady.\nPiękne, szkarłatne znaki. Spróbuję jego wnętrza w zupełnie świeży sposób. Później.\nSięga (ostrożnie) po mój rozporek.\nPozwalam mu. Jestem głodny jego. Wszędzie.\n— Do diabła z tym — dyszę, zostawiając krwistą pieczątkę na jego szyi, gdy długie, znajome palce robią tą fantastyczną, nieznajomą rzecz. Są rajem w piekle, takie niepewne, przeciwnie do moich. Zsuwam jego spodnie niecierpliwym szarpnięciem; niemal ześlizgują się z wąskich bioder.\nJego niepełna erekcja zaczepiła o gumkę bokserek. Odchrząka równie niecierpliwie, zsuwając je w ślad za spodniami.\nZaciskam palce na jego twardniejącym członku. Syczy. Sapie. Jego dłoń w moich włosach zamyka się w pięść.\nRytmiczne ruchy jego bioder pomagają mi doprowadzić go do tego cudownego, rozgorączkowanego stanu. Dotykam go wszędzie gdzie mogę; a mogę gdziekolwiek, bo stoi nagi przede mną, przy mnie, tuż przy mnie.\nBiały łabędź… czerwono-biały.\nJego skóra jest słona. Jego puls goni oddechy.\nSmakuje jak zwycięstwo.\nJego ręka odwzajemnia mi się i niebawem, niebawem (nie pamiętam czasu) zaczynam zbliżać się nieubłaganie do skraju…\nSzlag, to zbyt genialne, nie ma prawa się skończyć.\nPuszczam jego pulsującą erekcję i szarpię jego ramię.\n— Niech cię diabli, Scor; odwróć się — dyszę w jego puchate włosy. Przyciskam siebie do niego, a jego do najbliższej ściany (wygodne). Nie jest odległa, ale słyszę jak siła uderzenia odbiera mu dech.\nKlnę, gdy ciepło zaproszenia do jego najbardziej intymnego miejsca otula mój członek. Ocieram się o nie.\nJest taki ciepły.\nMoje ręce wędrują: jedna by zająć jego usta, druga by wrócić do jego męskości. Po drodze ściskam lekko jego jądra. Wzdryga się instynktownie i puszcza w gwałtownym wydechu prawie głośne przekleństwo.\nCholera, uwielbiam go.\nJego język pieści mój palec, potem dwa. Ssie je jak czekoladowego batonika. Dokładnie tak samo.\nZawsze chciałem poczuć to na własnej skórze.\nZazdrosny o pieprzoną czekoladę.\nMruczę słowa, które pokrywają chłodną śliskością drogę, jaką lada moment będę penetrować.\nPrawie przygryza moje palce.\n— Mmh, musi być takie zimne, prawda — dyszy, gdy chwilę później wyjmuję je z jego ust.\n— Nie narzekaj, zaraz będziesz chciał lodu. — Daję mu klapsa w pośladek.\nSapie tak cicho, jakby chciał to ukryć.\nJego ręka nurkuje; zaczyna nią wykonywać szarpane, rytmiczne ruchy, i wiem, co robi.\nChwytam jego ramiona, przyciskam mocno do zimnej ściany po obu stronach jego głowy.\nGłówka mojego członka narusza jego wejście.\nJego oddech staje w gardle.\nPrzygryzam wargę i oglądam, jak otwiera się dla mnie.\n— Albus, szlag, nie tak od razu!\nŚmieję się cicho, zatrzymując. Nie zdaje sobie z tego sprawy, wyraźnie, ale przez te słowa ochota, by wejść w niego na raz, natychmiast, rozbudza się, przeciąga i warczy drapieżnie.\nSlytherin… Slytherin… Slytherin… szumi mi wtem w głowie – chytra gadzina. Owija się wokół gardła szponiastego gryfona.\nMógłbym jej nie posłuchać. Ale wola ponad instynktem to rozum. Rozumiem, czym jest ostrożność. Rozumiem, że drapieżnik musi się przyczaić, nim rzuci na nieświadomą ofiarę, nim zatopi kły w jej ciele.\nŻe im mniej jest świadoma, tym smaczniejsza.\nByłoby mi potem trochę szkoda, że to tak wyglądało. Bo mógłby po tym wszystkim nie chcieć powtórki z rozrywki. Mógłby, przez ten jeden – tak mały, mały – błąd, otrząsnąć się. Zrozumieć, że nie znajdzie we mnie nigdy swoich snów, tak jak ja znajduję swoje w nim.\nMógłby to zrobić, to jest możliwość. Ale nie dopuszczalna opcja.\nMam go. Moje ręce mają się wokół czego zamknąć.\nNigdy już nie zostanę z pustymi.\n— Pewnie że nie, Scorpius. — Jego imię tak pięknie sunie po moim języku, jak zwinny wąż.\nPrzygryzam leniwie skórę na jego szyi i barkach, a on syczy i dyszy i wierci się, gdy rozciągam go w niemalże pieszczotliwych ruchach.\nCzuję go od środka. To coś nowego.\nZdaje się tracić w tym. Dopiero w tym. Dopiero teraz. Dopiero, gdy robi się łagodnie i miłośnie.\n(To chyba znaczy, że brakuje mu tu ciepła…\nTrudno. Ja go nie mam.)\nFascynuje mnie ta różnica. Rozedrgany, suchy ogień sprzed minuty zamienił się w parujący wrzątek.\nKtórą z owych jego wersji chciałbym zobaczyć jako następną…\nGdy w niego wchodzę – naprawdę, naprawdę w niego wchodzę – jest nieziemsko. To zaskakująco więcej niż zmysły.\nNie mam pojęcia skąd się wzięło, ale wtem wypływa ze mnie na wierzch od groma jakiegoś kosmatego… piękna, Slytherinie; i chyba rzeczywiście Gubię Siebie W Nim.\nJest gorący. Mokry. Drżący. Cichogłośny. Głośno-cichy.\nJest piękny. Przepiękny.\nNie wiem, czy tego chciałem, ale wiem, że teraz nie chcę niczego innego.\nJestem pewien, że w przyszłości będę chciał więcej. Że nigdy się nie najem.\nTeraz jest teraz, i po raz pierwszy w życiu pływam w takiej bezmyślności.\nOdkryłem coś nowego.\nZnalazłem siebie w nim.\nNigdy nie czułem się bardziej jak w domu niż tu i teraz, głęboko w jego gorącu, w intymności jego najbardziej namacalnego ja.\nTo obrzydliwie przeromantyzowane ale szczere.\nPoruszam biodrami, do przodu, do tyłu, do środka, na zewnątrz jego drżącego, spoconego ciała. Jest taki ciepły, topi się w swoim własnym żarze, razem ze mną.\nJego jęki są stłumione, rozedrgane, jakby bał się dać mi znać, jak bardzo podoba mu się to, co mu robię.\nAle to i tak oczywiste.\nZnajduję jego członka, jest twardy i gorący pomiędzy jego trzęsącymi się nogami. Pełna erekcja. Robi mi to dziwaczne rzeczy; oszalałem. Ściskam i ciągnę ją, może odrobinę za mocno – jęczy cicho – nie wiem. Ale zaciska się wokół mnie i dyszy moje imię, jakbym był samym bogiem.\nCholera, jest rozkoszny.\nRzeczywistość stopniowo traci swoją intensywność. Moje oddechy przeplatają się z jego własnymi. Każdy cal mojego ciała dudni; echo jego. Czucie wyostrza się i rozmywa. Uczę się być z nim.\nPrzeraża mnie to i chyba znalazłem nowe uzależnienie.\nHarmonia jest chaosem, chaos jest harmonią.\nUwielbiam go tak szalenie; krew buzuje niewypowiedzianymi słowami.\nNim się orientuję, jestem na przeklętym szczycie świata\ni właśnie spadam.\nBo przed chwilą znalazłem w nim coś jeszcze: ulgę.\nNie do wiary, jak podniosła może być fizjologia.\nChyba właśnie zacząłem lubić go jeszcze bardziej.\nI mam wszystko komfortowo gdzieś. Bylebym tylko jego miał blisko. Tak, jak teraz. Dokładnie tak.\nPachnie mną w nim.\nChcę nawciągać się tego zapachu ile mogę.\nNie ma więcej słów. Jesteśmy.\nNie wiem, co myśli. Może nic.\nNie wiem, co czuje. Nie wiem nawet, co ja czuję. Wiem tylko, że jest zbyt mglisto na refleksje.\nZaparowało mi mózg.\nScorpius Malfoy – tańczy mi w głowie. Mój Scorpius. Mój nowy ląd. Moja sekretna wyspa, ostoja pośród burz i burza pośród ciszy.\nMoja nowa ucieczka.\nNa jego miejscu, bałbym się o siebie.\nBędąc na swoim, nie mogę się doczekać.\nMiłość to największa namiętność. Od nienawiści różni się ledwie kolorem.\nNie jest wcale tak podobny do mnie, jak ja byłem kiedyś do niego.\nSam zapomni, że chciał czegoś innego.\nMoje zranione zwierzątko.\nSpiję wszystko, czego przede mną nie skryje. Jest oazą w sercu pustyni.\nReverend Insanity - Rozdział 2\nUszkodzona dusza tom 1: LONER - Rozdział 6\nangst, boyxboy, fandom, fluffy, harry potter, opowiadanie, romans, scorbus, seks\nCzara się przelewa\nPierwsze wspólne wiadro\nJak poszliśmy na bal bożonarodzeniowy\nNajgorętszy bałwan świata


Ta Babeczka nam się podoba\nwarszawa.gosc.pl → Warszawskie wiadomości → Ta Babeczka nam się podoba\nRelikwie św. Joanna w kościele bł. Władysława z Gielniowa na Natolinie\nKilkaset osób przyszło do Galerii Porczyńskich na warszawską premierę filmu o św. Joannie Beretcie Molla\nPremiera niezwykłego dokumentu o życiu świętej matki odbyła się 11 października w auli Jana Pawła II w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach. Warszawscy widzowie zobaczyli go 15 listopada w Muzeum Kolekcji Jana Pawła II (Galeria Porczyńskich). Mimo, że pokaz odbywał się w środku tygodnia, wczesnopopołudniową porą, przyszło na niego kilkaset osób, także bardzo młodych.\n"Święta z sąsiedztwa" to film dokumentalny. Opowiada o życiu lekarki Joanny Beretty Molli, która mimo choroby nowotworowej nie zgodziła się na usunięcie ciąży. Odmówiła też zażywania leków, które mogły zaszkodzić rozwijającemu się w jej łonie dziecku. Zmarła tydzień po narodzinach jej czwartego dziecka: Gianny Emanueli. Reżyser Mirosław Krzyszkowski wraz z współtwórcą obrazu: ks. dr. Piotrem Gąsiorem odwiedzają rodzinne strony świętej, pokazują jej gabinet lekarski, dom, w którym mieszkała z rodziną i kościół, w którym dojrzewało jej powołanie do małżeństwa i macierzyństwa. Atutem filmu są dokumenty: fotografie, kroniki filmowe, ukazujące zwyczajną kobietę, uśmiechniętą, lubiącą wyjścia do teatru, interesującą się modą, ale nade wszystko niezwykle ujmującą wobec swoich dzieci i męża. Jak przyznawał obecny na warszawskiej premierze ks. Gąsior, ci którzy poznają bliżej postać Beretty Molii mówią: "Tak, ta babeczka nam się podoba".\nOrganizator warszawskiego pokazu: Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia rozdał uczestnikom pakiety materiałów dotyczących obrony życia nienarodzonych. Płytkę z filmem można zamówić pod adresem: Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia, ul. Krowoderska 24/1, 31-142 Kraków, tel./fax (12) 421-08-43, e-mail: biuro@pro-life.pl.\ndodane 15.11.2012 23:13


l.1. Ogólna charakterystyka Wspólnej Polityki Rolnej………..4\nl.2. Cele Wspólnej Polityki Rolnej………..5\n1.3. Zasady Wspólnej Polityki Rolnej………..6\n1.4. Finansowanie i instrumenty Wspólnej Polityki Rolnej………..7\n1.5. Struktura Wspólnej Polityki Rolnej………..12\n1.6. Stan polskiej gospodarki zywnosciowej po przystapieniu do Unii Europejskiej………..16\nRezultat negocjacji akcesyjnych w obszarze rolnictwo\n2.1. Dopłaty bezpośrednie dla rolników i limity produkcji………..24\n2.2. Strona finansowa polskiego czlonkostwa w UE………..27\n2.3. Wsparcie rozwoju wsi i restrukturyzacja rolnictwa – programy pomocowe.28\n2.4. Dostosowanie polskiego rolnictwa do wymogów UE………..29\nEfekty unijnej pomocy.\n3.1. Korzysci dla polskiego rolnictwa………..36\n3.2. Zagrozenia dla polskiego rolnictwa………..40\n3.3. Wdrazane programy i działania Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa………..42\n3.4. Rolnicze inwestycje finansowane przez ARiMR z PROW 2007-2013………..46\nCzynniki wpływajace na jakosc wedlin


Zatrzymał pijanego kierowcę, który miał 3 promile alkoholu | Motocaina.pl\nZatrzymał pijanego kierowcę, który miał 3 promile alkoholu\nWidząc pijanego kierowcę należy niezwłocznie reagować. Pamiętajcie tylko, żeby się samemu nie narażać.\nAutor nagrania zauważył podejrzanie jadącego Fiata Bravo – jego kierowca miał wyraźne problemy z pozostaniem na swoim pasie ruchu. Wskazywało to na prowadzenie pod wpływem alkoholu, co nagrywający całą sytuację postanowił sprawdzić, zatrzymując podejrzane auto.\nJego przypuszczenia potwierdziła przybyła na miejsce policja – mężczyzna prowadzący Bravo miał 3 promile alkoholu w wydychanym powietrzu. Nie miał za to uprawnień do kierowania samochodem.\nPamiętajcie, aby zawsze reagować, kiedy podejrzewacie, że ktoś może jechać autem będąc pod wpływem alkoholu. Najlepiej w takiej sytuacji zadzwonić na policję i jechać za podejrzanym, podając jego dokładną pozycję. Próby samodzielnego zatrzymania go mogą być ryzykowne – w tym przypadku pijany kierujący, po zatrzymaniu, ruszył, uderzając w samochód autora nagrania. Na szczęście nie uszkodził go poważnie.


We wspomnieniach nasze młodzieńcze miłości wciąż pozostają wyidealizowane, a czas biegnie przecież nieubłaganie, odciskając na każdym z nas swoje piętno. Okoliczności, otoczenie, doświadczenia - to wszystko człowieka nieuchronnie zmienia, sprawia, że zmienia się jego sposób postrzegania świata, nierzadko charakter, wyznawane wartości. Pierwsza miłość jest zwykle magiczna i wyjątkowa, więc bez względu na to, jak potoczyły się nasze losy, ona zawsze będzie przywoływać czas beztroski, zabawy, pozytywnego odbierania świata.\nHistoria Patrycji i Piotra - wczoraj i dziś\nPatrycja w wieku lat 17 przeżyła swoją pierwszą wielką miłość, to z Piotrem przeszła przez swoje pierwsze uniesienia, pierwszy pocałunek, potem również swój pierwszy raz. Ich młodzieńczy związek był dla nich wyjątkowy, fascynujący, piękny. Spędzali ze sobą niemal każdą wolną chwilę, wykradali minuty byleby tylko móc na siebie spojrzeć. Był to jednak również czas młodzieńczych burz i nieporozumień, nie przetrwali tej próby, w wyniku czego ostatecznie podjęli decyzję o rozstaniu. Niedługo potem odkryli jednak, że to był błąd, że bardzo im siebie nawzajem brakuje, ciężko im bez swojej stałej obecności, bez wspólnych rozmów, wsparcia i wzajemnej bliskości.\nPostanowili raz jeszcze spróbować. Ta idylla trwała co prawda długie miesiące, ale w końcu nadszedł czas ważnych życiowych wyborów i decyzji, które to u obojga niestety zupełnie nie pokrywały się ze sobą, co ostatecznie spowodowało, że każde poszło w swoją stronę. Dla Patrycji nie była to łatwa decyzja, długo jeszcze dochodziła do siebie, zastanawiając się czy postąpiła słusznie. Ona, jak wówczas twierdziła, nie chciała zamykać mu drogi do nauki i szczęścia, on natomiast uważał, że chciała od niego zbyt wiele- dążyła do szybkiego ślubu, naciskała, aby razem stworzyli dom, pragnęła też zostać matką. Piotr czuł, że na to wszystko było zdecydowanie zbyt wcześnie, miał plany, marzenia, potrzebował jeszcze kilku lat beztroski, aby poznać uroki prawdziwego życia.\nMężczyzna wszedł po drodze w kilka kolejnych związków, cieszył się życiem, rozwijał pasje, skończył studia, rozpoczął pracę, założył rodzinę, wydawał się zadowolony z własnych wyborów. Ona szybko poznała kolejnego mężczyznę, wyszła za mąż, urodziła dzieci, ale to małżeństwo nie spowodowało, że poczuła się spełniona. Czegoś jej w tym wszystkim wciąż brakowało, najbardziej chyba tego, czego zdążyła zaznać u boku Piotra - zainteresowania drugą osobą, szczerych rozmów, romantycznych i pełnych czułości wieczorów. Być może zabiła ich rutyna, a może po prostu zabrakło prawdziwego uczucia, w każdym razie coraz bardziej się od siebie oddalali, stawali sobie coraz bardziej obcy.\nPatrycja przez wszystkie te lata za czymś tęskniła, równocześnie nosząc w sercu tę swoją młodzieńczą miłość, a przy okazji wiele razy układając w głowie scenariusze typu ,,co by było gdyby...”, a ich głównym bohaterem był oczywiście Piotr- zakochany i troskliwy, potrafiący sprawić, że czuła się naprawdę ważna. Życie jej nie wyszło, więc coraz częściej rozpamiętywała tamten, jak wówczas śmiało już to nazywała, życiowy błąd. Zastanawiała się czy wraz z decyzją o rozstaniu, nie zamknęła sobie szansy na prawdziwe szczęście.\nCzy go potem szukała? Tak, szukała i odnalazła, serce zabiło mocniej, aby ostatecznie się... rozczarować. Był flirt, dwa spotkania, ona dała się ponieść tamtej fascynacji, po cichu też bardzo liczyła na coś więcej, ale to już nie był ten sam człowiek, wpatrzony w nią jak w obrazek, spełniający każde życzenie, poza tym miał przecież na palcu obrączkę i żonę, o której często wspominał. Z dawnych lat zapamiętała wyidealizowany obraz swojego chłopaka, ale dziś jej osoba nie była już w tym wszystkim ważna, on nawet nie dopuszczał do siebie świadomości, że mógłby dla niej zrezygnować z obecnego życia.\nW najpiękniejszych wspomnieniach Piotr istniał jako ktoś, kto poświęcał jej ogromnie dużo czasu, dla kogo była najważniejsza, dzięki komu czuła się piękna i kochana, naprawdę wyjątkowa. Teraz te wspomnienia pękły jak bańka mydlana, a Patrycja straciła złudzenia, zamknęła tę swoją bajkę, którą przez lata układała w głowie, żałuje, że zdecydowała się ,,dokończyć” tamtą miłość, czuje się rozczarowana, za to wie, że niestety nie warto było szukać.Po latach jesteśmy już inni...\nDlaczego stara miłość nie chce "zardzewieć" ?\nW dobie internetu, a przede wszystkim wciąż cieszących się niesłabnącą popularnością portali społecznościowych, mamy dziś naprawdę sporą szansę, łatwiejszą zresztą niż kiedykolwiek, aby dotrzeć do osób, które żyją w naszych wspomnieniach. Badania pokazują, że większość z nas zdecydowała się przynajmniej poszukać swoich dawnych miłości- odświeżyć przeszłość, przekonać się jak potoczyły się ich losy, jak teraz wyglądają, jakimi są ludźmi. Nie wszyscy co prawda poszli o krok dalej, jednak wiele osób dąży również do spotkania, chcąc przekonać się czy ... No właśnie, o czym?\nCzy wciąż na siebie zadziałają, czy pozostała choć iskierka z tamtego uczucia, jakiś nieuchwytny ognik, który ma szansę na nowo rozbłysnąć, łudzą się nadzieją, że tak naprawdę to w głębi duszy przecież niewiele się zmieniło. Sprawdzają, czy to jest ten sam chłopak, ta sama dziewczyna, żywo powracają wspomnienia, ale we wspomnieniach oboje mają przecież wciąż po osiemnaście lat.\nI to w tym właśnie miejscu istnieje spore ryzyko rozczarowania, bo niestety nie wszyscy są przygotowani na zderzenie się z rzeczywistością. Dziś tamten przystojny brunet, to być może ten siwiejący pan ze sporym brzuszkiem, któremu daleko już do ideału; dawnej klasowej miss dawno przybyło zmarszczek i kilogramów, a oboje mając za sobą pokaźny bagaż życiowych doświadczeń, stracili po drodze gdzieś tę radość, którą kiedyś nawzajem się zarażali.\nPierwsza miłość jawi się zwykle jako magiczna i wyjątkowa lecz to przede wszystkim dlatego, że w pewnym punkcie została przerwana, nigdy nie została ,,dokończona”, czyli tak naprawdę pozostała gdzieś w najpiękniejszej fazie zakochania, kiedy to do głosu jeszcze nie dochodzą późniejsze konflikty i nieporozumienia, a partner przestaje być tym idealnym. I tu właśnie czai się największa pułapka- wpadamy w sidła własnych wspomnień, nie dopuszczając myśli, że ta sama miłość, ale ukończona, być może rozczarowałaby nas tak samo, jak obecny związek.\nGość ~ 2012-09-25 02:13:31\nTakie ,,niedokończone" miłości rzeczywiście często żywo żyją we wspomnieniach, zwłaszcza kobiety wracają do nich myślami, zastanawiają się kim dziś jest ten człowiek, z którym kiedyś miały zamiar się zestarzeć. Nasza klasa i inne portale społecznościowe dają tę niepowtarzalną szansę, żeby przekonać się czy nasze wyobrażenie pokrywa się z rzeczywistością, tylko czy aby na pewno warto?\nGość ~ 2012-09-27 17:43:47\nJa na moim przykładzie przekonałam się ,że nie :( Niestety, lata nas zmieniają, człowiek po 4-7 latach nie jest już taki sam. Poza tym też realia się zmieniają - co innego miłość na studiach w czasach beztroski a co innego powrót tej miłości po latach w momencie kiedy człowiek jest skoncentrowany na pracy, zarobkach itd.\ndokonczylam ~ 2012-11-05 13:39:41\nja dokonczylam swoja milosc. okazalo sie, ze on jest teraz zwyklym niezaradnym facetem, niepotrafiacym zarobic na siebie, zadluzonym po uszy w roznych krukach i erifach czy bikach gnojkiem. wyobrazacie sobie, ze po spotkaniu usilowal ''pozyczyc'' ode mnie 50 zl? A ja kiedys o malo co nie oddalabym sie calkowicie...\nsharana ~ 2014-05-05 06:36:40\nMoja pierwsza miłość.... Piotr jest nadal facetem, który przyprawia moje serce o szybsze bicie, mimo upływu prawie 30 lat od ostatniego spotkania... Mamy tylko internetowy kontakt, tysiące kilometrów od siebie i ułożone życia. Ale on ma swój kącik w moim sercu wbrew wszystkiemu.\nl.s ~ 2016-12-31 01:06:53\ndo dokonczylam. Wiem, ze duzo czasu minelo odkad dodalas swoj jakze doglebnie pokazujacy jakim jestes czlowiekiem komentarz. Mówią, że kobiety to stworzenia uczuciowe, które rozumieją więcej i są zdolne do o wiele wyższej formy empatii i refleksji w kwestiach uczuć. Może to i prawda, bardzo chciałbym w to wierzyć, choć życie weryfikuje te nadzieje niestety w druzgocący sposób. A może to kwestia tego, że dziś zarówno kobiet jak i mężczyzn próżno szukać, bo jest ich jak na lekarstwo. I o ile świat swoją jakże patetyczną w brzmieniu "wolnością" i "otwartością" nie stłamsi, by ostatecznie zniszczyć i sponiewierać tak, by przybrali kształt tzw. większości tych, co to stanowią trzon szumnie nazywających się "mężczyznami i kobietami", wypaczając znaczenie i rangę tych wiele jeszcze wartych stulecie temu określeń. Czasami mam wrażenie, że tylko wojna jest w stanie naprawić lub ostatecznie pogrążyć ten dziś już jednoznacznie pusty, wyrachowany i materialistyczny świat. Tyle kwestią dygresji, bardzo istotnej, ale wróćmy do meritum mojego wpisu Czy przeszła Ci kiedykolwiek przez myśl taka oto wątpliwość, że gdyby ktoś kiedyś uczynił nasze życie lepszym/ gorszym w istotnym aspekcie, to mogłoby ono wyglądać zupełnie inaczej? Tak, można sobie w kółko powtarzać te wyświechtane teksty, że "każdy jest kowalem własnego losu" itp. Tłumaczą to najczęściej tak, że: każdy z nas układa swoje życie. I w jakiejś mierze to prawda, ale to prawda tylko dla idiotów, bo człowiek z jakimś bagażem doświadczeń zdobytych nie z przypadku, ale w wyniku różnych zdarzeń losowych a także wpływających na nasze życie decyzji ludzi, którzy nas w tym życiu otaczają, po takim tekście grzecznie się uśmiechnie, skłoni głowę i odejdzie, by przypadkiem nie obrazić tego kto sformułował tak pozbawioną refleksji myśl. Zapytam wprost. Nie żebym namawiał Cię do tego, bo chyba innemu przyrzekałaś miłość, wierność i takie tam inne bzdety, jak to niektórzy dziś mówią, a czasem i nie tylko mówią. Pytam głównie z uwagi na to, że sama zdecydowałaś to sprawdzić. Czy nie uważasz, że to jakie życie dziś ten człowiek prowadzi może wynikać z tego, że nie zaznał miłości? Być może od Ciebie, jeżeli takową go darzyłaś, lub jakąś jej formą, bo po Twoim wpisie mam jednak pewne wątpliwości, co do jej jakości. Może nawet namiastki i przez to nie miał w życiu sensu i celu, by jak to ładnie ujęłaś być kimś więcej niż "niezaradnym facetem". Widzisz ludzie są bardziej i mniej wrażliwi. Tych bardziej wrażliwych łatwiej w dość prosty sposób skrzywdzić i sprawić, że już nigdy nie będą skłonni nikomu zaufać, pokochać kogoś innego lub wręcz pozbawić sensu istnienia. Niektórzy z nich popełniają samobójstwa, inni są tak beznadziejni, jak niektórzy twierdzą i żyją dalej. Uważasz, że da się coś dobrego stworzyć na pustce i gruzach? Nie zawsze, a nawet jeśli, to nigdy nie będzie takie samo, jak coś stworzone na miłości i innych niepozbawionych fundamentów wartościach, których czasami zrządzenie losu, a czasami nie wiem jak to nazwać, głupota ludzka lub wyrachowanie pozbawiło. Jak myślisz skąd dziś tylu bezdomnych, popularnie zwanych menelami? Nie każdy to pijak, czy złodziej i zasłużył na swój los. Niektórzy to dobrze wykształceni ludzie, którym Ty czy ja nie dorastamy do pięt. Jedynym ich błędem było to, że kochali bezgranicznie tych których wydawać by się mogło mieli prawo, bo nikt osób których kochali nie zmuszał raczej do wejścia w ich życie. Ale los i ludzie których obdarzyli zaufaniem ich nie oszczędzili, a wręcz wpędzili w stan który zaprowadził ich na ulicę. Ich jak się do tego momentu wydawało "bliscy" sami bezpiecznie ewakuowali się zawczasu, czasem samotnie, a czasami z kimś innym zabierając bezpowrotnie część ich serca, często też majątek. Może faktycznie wtedy się pomyliłaś, a może mylisz się dziś nie do końca sprawiedliwie go oceniając. Oceniasz stan faktyczny, nie powiem , że jakoś specjalnie błędnie ale śmiem twierdzić, że ta ocena jest tylko wtedy 100 procent właściwa i prawdziwa, jeśli odrzemy ją z uczuć i wszystkiego co do tej pory na obecny stan faktyczny wpływało. Gdybyś cały czas choć miała niewielki kontakt z taką osobą, nawet nie rozmawiając, ale mijając się z nią na ulicy, to byś mogła mieć większy ogląd sytuacji i to czy temu komuś na czymś zależało, ale sytuacja zmusiła go do podjęcia czasem głupich i tragicznych w skutkach decyzji, czy faktycznie okazał się być niebieskim ptakiem. A samo określenie kogoś "gnojkiem" tylko dlatego, że ktoś ma pożyczki, których nie potrafi spłacić i chciał pożyczyć 50 zł, w mojej ocenie wydaje się mocno krzywdzące. Chyba, że istnieją znasz inne poważne fakty których tutaj nie przytoczyłaś z niewiadomych mi powodów, bo jak się stawia oceny, to warto byłoby je odpowiednio wyczerpująco uargumentować. Nie wiem jak było, ale gdy brak dostatecznych przesłanek lub faktów do wydania wyroku, jestem skłonny bardziej uznać czyjąś niewinność niż być może bezzasadnie go skazywać "na śmierć".\nPoker ~ 2019-01-10 15:25:53


Przeczytaj... - - Jakie kwiaty wybrać na Dzień Kobiet?\n2021-03-08 07:10:00 Artykuł czytany 212 razy\n8 marca świętujemy Dzień Kobiet. Jednym z najpopularniejszych prezentów dla pań są kwiaty. O tym jakie kwiaty najczęściej wybierają panowie i który z nich będzie królował w tym roku, opowiada Joanna Handzel, właścicielka kwiaciarni w Zbuczynie.\nMonika Radomyska: Kiedyś tego dnia królowały goździki, a dzisiaj jakie kwiaty najczęściej zamawiają panowie?\nJoanna Handzel: Obecnie najczęściej wybierane są bukiety mieszane, w których występują goździki, tulipany, gerbera oraz róża.\nMR: Rzekomo żółte tulipany są zwiastunem rozstania. Czy faktycznie są jakieś kwiaty, na które panowie nie powinni się decydować chcąc zrobić przyjemność swojej ukochanej kobiecie?\nJH: Absolutnie nie. Panowie mogą wybrać te kwiaty, które przypuszczają, że ich ukochana lubi, ponieważ każde kwiaty sprawiają radość obdarowanej kobiecie.\nMR: A co w przypadku, gdy kobieta ma jakieś nietypowe upodobania i pan jest tego świadomy. Ile wcześniej powinien przyjść złożyć zamówienie, żeby wszystko zdążyło dotrzeć na czas?\nJH: Dostawy mamy minimum raz w tygodniu, dlatego zamówienie najlepiej jest złożyć tydzień wcześniej. Wtedy mamy pewność, że zdążymy na czas. W tym roku na przykład mamy już kilka zamówień na piękne, niebieskie tulipany.\nMR: W jakim przedziale cenowym mieszczą się bukiety? Na jak duży wydatek trzeba się przygotować?\nJH: Kwota zależy od wielkości bukietu. Drobny bukiecik dla koleżanki, przyjaciółki albo małej kobietki może zaczynać się już od kilkunastu złotych.\nMR: Czy zdarza się, że panowie kupują więcej niż jeden bukiet?\nJH: Oczywiście. Panowie zamawiają bukiety dla mamy, małżonki, córek czy koleżanek z pracy. Zdecydowanie zdarza się, że jeden pan zamawia kilka bukietów.\nMR: A jakie są przypuszczenia na tegoroczny Dzień Kobiet? Który kwiat będzie królował?\nJH: Sądzimy, że będzie to tulipan, który już niezmiennie od kilku lat jest królem Dnia Kobiet.\nMR: Dwa dni po Dniu Kobiet obchodzimy Dzień Mężczyzn. Czy zdarzają się panie, które decydują się na zakup kwiatów dla panów?\nJH: Owszem, niektóre kobiety decydują się na zakup ciętych kwiatów dla swoich mężczyzn. Przy okazji tego święta również ciekawą alternatywą są lasy w szkle.\nPoniżej zamieszczamy kilka propozycji bukietów, które już czekają na dostarczenie.


metody nauczania wychowania fizycznego \nBy h Borysewicz-Related articles1. Metody kształcenia i wychowania fizycznego; 2. Metody nauczania techniki ćwiczeń ruchowych; 3. Metody wychowawczego oddziaływania; Metody realizacji wychowania fizycznego, temat pochodzi z książki. Metody nauczania ćwiczeń ruchowych to sposoby, za pomocą których w pracy dydaktycznej. Optymalizacja dziaŁaŃ pedagogicznych na lekcjach wychowania fizycznego metody nauczania. w procesie wychowania fizycznego zawsze występują działania.\nZe względu na brak programów multimedialnych do nauczania wychowania fizycznego, jedną z metod praktycznego wykorzystania komputera w pracy nauczyciela może.Metodyka nauczania ruchu w przygotowaniu zawodowym fizjoterapeuty. Koncepcja Health-Related Fitness w dzisiejszym wychowaniu fizycznym.Interaktywne metody nauczania: z przykładowymi konspektami: w nauczaniu. Metody aktywizujące na zajęciach wychowania fizycznego/Urszula Kierczak/.Metodyka nauczania pchnięcia kulą ma prowadzić, drogą szeregu ćwiczeń wykonywa nych w określonej kolejności, do stworzenia i utrwalenia nawyku ruchowego oraz.Program z wychowania fizycznego został opracowany i dostosowany do potrzeb i. Syntetyczna– jest to podstawowa metoda w nauczaniu techniki i polega na.Metodyka nauczania pchnięcia kulą, autor publikacji: Andrzej Pujdak.Metody nauczania w Centrum Edukacji" Sukces" metody twÓrcze w wychowaniu fizycznym: Metoda ekspresji ruchowej Carla Orfa-Zajęcia prowadzone tą metodą.1) autoedukację, która oznacza, że zasadnicze miejsce w procesie wychowania fizycznego powinny znaleźć te metody nauczania i wychowania, które pobudzają do.Różnice u uczniów mające wpływ na proces wychowania fizycznego. Sprawność fizyczną: a) – wybór odpowiedniej metody nauczania ćwiczeń ruchowych np: dla.Metody nauczania ruchu. · Metodyka nauczania kroków podstawowych: do indeksu z wychowania fizycznego z oceną. Student uczestniczy w jednej z trzech.Metodyka nauczania, technika, taktyka, budowa toku lekcyjnego lekcji gier. Realizacja programu nauczania wychowania fizycznego w szkołach wyższych.Wychowanie fizyczne i higiena szkolna' 97 nr 2– „ Skoki i rzuty lekkoatletyczne” 12. Wychowanie fizyczne i higiena szkolna' 86 nr 10– „ Metodyka nauczania. Na Wydziale Wychowania Fizycznego: Ćwiczenia korekcyjne z elementami rehabilitacji. 2009-10-20: Kształcenie ruchowe i metodyka nauczania ruchu sem. 2. Metody stosowane w wychowaniu fizycznym z akcentem na ich przydatność w procesie usprawniania. Kontrola i ocena w nauczaniu czynności ruchowych. . Autorski program nauczania wychowania fizycznego dla klas iv/i stopnia. a. Metody relaksacji– ćwiczenia uspokajające w wodzie.Kształtowanie postaw prosomatycznych i prozdrowotnych w toku wychowania fizycznego. Mechanizmy uczenia się a metody i strategie nauczania. Konflikty i." Rozwijanie terapii zajęciowej w Polsce– metody nauczania i badania naukowe" Miejsce: Akademia Wychowania Fizycznego w Krakowie, Al. Jana Pawła ii 78.\nMetody nauczania (wg Kruszewskiego) – czynności nauczyciela. Zajęciach wychowania fizycznego w szkole podstawowej· Organizacja nauczania i wychowania w\n. Kreatywne metody nauczania w tradycji wychowania fizycznego i terapii zdrowotnej 4. 3. Koncepcja nauczania: uczenie przez doświadczanie w.\nSiłowy w szkole-aerobik sportowy w szkolnym wychowaniu fizycznym. Rekreacyjno-sportowych• metody nauczania ruchu• struktura procesu treningowego.\nEfektywność lekcji wychowania fizycznego (postawy, umiejętności i sprawności, Metody aktywizujące proces nauczania ćwiczeń o złożonej strukturze ruchu.\nMetody nauczania ruchu. 2. 3. 5. Metody podawania i zdobywania wiadomości kultury fizycznej 2. 4. Lekcja jako podstawowa forma prowadzenia zajęć wychowania. Technika ataku sposobem tenisowym i metodyka jego nauczania. Plan nauczania wychowania fizycznego dla klasy vi autor: Danuta Neumann.\nNauczyciel wychowania fizycznego2. Proces nauczania w wychowaniu fizycznym3. Pełen opis produktu' Metodyka wychowania fizycznego w reformowanej szkole.\nHarmonogram zjazdów: studia podyplomowe w zakresie wychowania fizycznego. Piłka ręczna z metodyką nauczania ćw. 1. 18. Mgr t. Błaszkiewicz (w).Pan mgr Jan Kotowski– „ Metody treningowe w nauczaniu skoku w dal” Pani mgr Ewa Łuba– „ Ćwiczenia rytmiczne na lekcji wf– aerobic”Redagując cele wychowania fizycznego widzimy je w trzech kręgach: kręgu celów swoistych. Formę ćwiczenia lub strukturę zadania ruchowego stanowią metody nauczania. kalinowski a. Żukowska z. metodyka WF" WSiP w-wa 1975.Opisz metodę analityczną, syntetyczną i kompleksową stosowane w nauczaniu ruchu. 5. Jak dzielimy metody wf ze względu na stopień aktywności ucznia w.\nKształtowanie postaw prosomatycznych i prozdrowotnych w toku wychowania fizycznego. Mechanizmy uczenia się a metody i strategie nauczania. Instytut Wychowania Fizycznego Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Kształcenia przyszłych nauczycieli wychowania fizycznego. Metody nauczania.\nNauczania w odróżnieniu od metody nauczania, która. Zakres form organizacyjnych w wychowaniu fizycznym określa się w szerszym i węższym zakresie;File Format: pdf/Adobe Acrobatmiotów: teoria sportu, teoria i metodyka wychowania fizycznego, antropomotoryka. i praktycznych ze studentami mo na porównać znane metody nauczania.Propaguje takie metody nauczania języków nowożytnych, które kształcą niezależność w. Książka jest nowocześnie napisaną metodyką wychowania fizycznego.\n. Metodyka nauczania techniki w koszykówce Przedmiot nauczania: Wychowanie Fizyczne Poradnik Metodyczny Wydawnictwo: Pracownia Wydawnicza.\nNa gruncie wychowania fizycznego możliwość zastosowania tej metody nauczania zaczęto badać na przełomie lat 1960/70. Metoda w wychowaniu fizycznym polega na. Metody aktywizujĄce– grupa metod nauczania charakteryzująca się. Matematyki, środowiska, muzyki i wychowania fizycznego– możliwości wykorzystania są. Metodyczna nauczycieli wychowania fizycznego odbyta dnia 12. xii. 2002 r. w Gimnazjum Nr. 4 w Urzejowicach. Temat: Metodyka nauczania odbić beghendowych w. Konspekt lekcji otwartej z wychowania fizycznego. Temat: Akrobatyka sportowa– sposób na trudne. Metodyka nauczania. 1. Dolna siedzi okrakiem na ławeczce.Intelektualizację wychowania fizycznego mocno eksponują zasady i metody nauczania i wychowania. Zasady nauczania, które w szczególny sposób to uwypuklają,. o wychowaniu fizycznym, jest wyrazem określonej postawy wobec własnego ciała i aktywnej. metody nauczania ruchu– grupy metod i metody.Usprawnianie organizmu, nauczanie ruchu i kształtowanie postaw wobec ciała. metodyka wychowania fizycznego specjalnego. Cele i zadania przedmiotu.\nAutorski program nauczania wychowania fizycznego w gimnazjum. Metodyka nauczania Ringo, pływanie, badminton, tenis ziemny, tenis stołowy.Nowoczesne metody dydaktyczne połączone z pedagogiką opiekuńczo-wychowawczą. Metody aktywizujące w nauczaniu i wychowaniu; Kurs kierowników wycieczek; Kurs pierwszej pomocy. Nauczania zintegrowanego, sztuki, wychowania fizycznego.Podręcznik" Siatkówka na lekcji wychowania fizycznego" jest przeznaczony przede wszystkim dla. Technika i metodyka nauczania elementów piłki siatkowej.By iwf i Zdrowotnego-Related articlesChromiński j, Metodyka sportu dzieci i młodzieży, SiT, Warszawa 1976 Hess a. Gry pomocnicze w nauczaniu siatkówki, wf i hs, 1971, 9.Piłka ręczna cz ii-taktyka, metodyka nauczania, trening i przepisy gry-książka adresowana do studentów Akademii Wychowania Fizycznego i nauczycieli.Zdjęcie Metodyka nauczania ćwiczeń lekkoatletycznych Poradnik dla. Zdjęcie Plany wynikowe z wychowania fizycznego dla klas iv-vi szkoły podstawowej.\nMetodyka nauczania i wychowania niepełnosprawnych umysłowo. Studia przeznaczone są dla absolwentów Akademii Wychowania Fizycznego.Gimnastyka należy do najstarszych dziedzin wychowania fizycznego i sportu. Technika wykonania i metodyka nauczania wybranych ćwiczeń (według podziału.\nMetody pracy z dziećmi i młodzieżą. 6. 6. Intelektualizacja, indywidualizacja oraz intensyfikacja na lekcjach wychowania fizycznego. 6. 7. Proces nauczania.Skorzystaj z nowej i wygodnej metody nauczania. Metodyka wychowania fizycznego; Teoria i metodyka dyscyplin sportowych; Zabawy i gry ruchowe.Innowacja z wychowania fizycznego dla klas i-iii gimnazjum z elementami gimnastyki. Na lekcjach i zajęciach wykorzystujemy metody aktywizujące.\nPodstawy kształcenia ruchowego i metody nauczania (2). Ogólne cele i zadania wychowania fizycznego są następujące: Ogólne cele i zadania wychowania.Wpp08 Lekcje wychowania fizycznego wobec zmian programowych w gimnazjum. Projekt w nauczaniu wiedzy o społeczeństwie: projekt jako metoda.Gimnastyka należy do najstarszych dziedzin wychowania fizycznego. Metodyka nauczania przewrotu w tył jest podobna do metodyki nauczania przewrotu w.I. Dział umiejętności Realizacji zadań wychowania fizycznego (metody. Metody nauczania i wychowania. Metody kształcenia stanowią szczególnie ważny.Planowanie procesu nauczania czynności ruchowych osób niepełnosprawnych. Metody stosowane w wychowaniu fizycznym z akcentem na ich przydatność w procesie. Wybrane lekcje wychowania fizycznego w nauczaniu początkowym/. Maria i Jerzy Kołodziejowie. Rzeszów, 1998. 173 s. Nr inw. 27179. 134. Wybrane metody. Program wychowania fizycznego powstał z myślą o uczniach. Sieniek Czesław" Metodyka nauczania techniki w koszykówce" Pracownia wydawnicza" HELVETICA"\n. Jak wiele wiecie o historii wychowania fizycznego? lecz nie można optrzeć metody nauczania jedynie poprzez przypadkowe naśladowanie czy\n. Pan mgr Jan Kotowski– “ Metody treningowe w nauczaniu skoku w dal” Pani mgr Ewa Łuba– “ Ćwiczenia rytmiczne na lekcji wf– aerobic”Program wspomaga edukację w zakresie wychowania fizycznego. Zgoda z założeniami programu. aktywne metody nauczania: § dialog nauczyciela z uczniami. Studia podyplomowe w zakresie wychowania fizycznego w Szkole Wyższej im. b) metody nauczania. Analityczna, syntetyczna, kompleksowa.Samoocena skuteczności pracy nauczyciela wychowania fizycznego. Mnie 87, 3% wskaźnik akceptacji moich form i metod w procesie nauczania i wychowania.Wśród różnych systematyk metod wychowania fizycznego wykorzystywane są metody usystematyzowane. Zaborniak s. Praca zbiorowa„ Metodyka nauczania ćwiczeń.\nMetodyka wf-nauka która bada całokształt problematyki związany z procesami nauczania ćwiczeń ruchowych w zakresie różnych dyscyplin sportowych.\n8. Teoria i metodyka sportów zespołowych. Cele i zadania nauczania gier sportowych w przygotowaniu zawodowym nauczycieli wychowania fizycznego.\n. Przeznaczony dla studentów, nauczycieli wychowania fizycznego. Metodyka nauczania i doskonalenia rzutu w biegu po podaniu,\n. Treści kształcenia: Technika wykonywania i metodyka nauczania czynności. Kształcenie w zakresie wychowania fizycznego specjalnego.Metodyka wychowania fizycznego” Kołodziej m. i j. „ Wybrane lekcje wf w. Metodyka nauczania zabaw i gier ruchowych. Zabawy i gry ruchowe jako środek.\nW przypadku metod nauczania stosowanych w wychowaniu fizycznym, określanych jako drogi oraz sposoby systematycznego, skutecznego uczenia się i przekazywania. Anna Rosiak/Nauczanie Początkowe. 2000/2001, nr 1, s. 56-68. 79. Zastosowanie metod aktywizujących na lekcji wf w klasach 1-3/Jolanta. Listy grup studenckich Wydziału Wychowania Fizycznego. Ostatni rozdział zawiera wybrane metody nauczania, traktowane jako sposoby rozwiązywania zadań o. Kształtowanie postaw prosomatycznych i prozdrowotnych w toku wychowania fizycznego. Mechanizmy uczenia się a metody i strategie nauczania. Autorski program wychowania fizycznego opartego o taniec współczesny dla. Syntetyczna– jest to podstawowa metoda w nauczaniu techniki i polega na. Autorski program wychowania fizycznego dla klas iv-vi Alicja Romanowska Korepetytor 8, 5 zł. Koszykówka metodyka nauczania i doskonalenia podstaw.\nMetodyka wychowania fizycznego w reformowanej szkole/red. sieniek Czesław: Metodyka nauczania: sporty całego życia: badminton, ringo, pływanie.Kształtowanie postaw prosomatycznych i prozdrowotnych w toku wychowania fizycznego. Mechanizmy uczenia się a metody i strategie nauczania.


Strona główna Blog Kontrola najwyższym wyrazem zaufania?\nOd 1 marca 2017 roku rozpoczęła pracę Krajowa Administracja Skarbowa. Po połączeniu w jeden urząd administracji podatkowej, kontroli podatkowej i służby celnej zajmować się będzie (mówiąc kolokwialnie) KASĄ RP. Pod hasłami przestrzegania zasady „co nie jest prawem zabronione jest dozwolone” oraz domniemania uczciwości przedsiębiorców wprowadzono co najmniej dwie zasady zmieniające postrzeganie firm przez aparat państwa. Albowiem utworzenie KAS to nie tylko zmiana administracji ale i procedur postępowania wobec wszystkich podatników.\nPierwsza z nich to warunki przeprowadzania kontroli. Funkcjonariusz KAS może rozpocząć kontrolę nawet na podstawie okazania swojej legitymacji, jeżeli „istnieją okoliczności do niezwłocznego przeprowadzenia kontroli”. Może także zażądać wglądu do wszystkich dokumentów firmy, nawet tych objętych tajemnicą handlową. W razie potrzeby (a te określi funkcjonariusz KAS) kontrolowana firma musi udostępnić swoje towary i materiały, środki łączności, środki transportu, a sama kontrola może zostać przeprowadzona "w każdym innym miejscu związanym z prowadzoną przez kontrolowanego działalnością" czyli np. w miejscu zamieszkania przedsiębiorcy. Do tej pory rozpoczęcie kontroli podatkowej wyglądało tak, że urzędnik skarbowy okazywał kontrolowanemu upoważnienie do przeprowadzenia kontroli i umawiał się na dogodny dla obu stron termin w ciągu 7 dni na przygotowanie wskazanych dokumentów za kontrolowany okres.\nPo drugie używając eufemizmu – w jeszcze jednym obszarze sytuacja przedsiębiorcy się pogorszy. Od decyzji pokontrolnych będzie można odwołać się jedynie do tego samego organu kontrolnego, nie jak dotychczas np. po decyzji urzędu skarbowego do dyrektora izby skarbowej. Trudno sobie zatem wyobrazić sytuację, że dwie komórki tego samego urzędu wydadzą różne decyzje.