Wypieki Pauli: marca 2014\nBezglutenowe placki kokosowo-bananowe z borówkami\nPyszna i szybka propozycja na śniadanie - bezglutenowe placki migdałowo - kokosowe borówkami. Przepis, który możecie zmodyfikować na różne sposoby, wiórki kokosowe możecie spokojnie zastąpić mielonymi orzechami, możecie nie dodawać borówek amerykańskich lub zastąpić je np. jagodami. Od dzisiaj będą chyba moimi ulubionymi plackami - puszyste, mięciutkie, idealne! :-) Ze szklanką soku np. Tymbark będą stanowić idealne, zdrowe i szybkie śniadanie na dobry początek dnia. Na pewno Wam zasmakują!\n2 banany (najlepsze będą dojrzałe banany)\n50g. wiórków kokosowych (ja użyłam pół na pół z mielonymi migdałami)\ndowolne owoce np. truskawki, borówki, maliny\ninne dowolne dodatki np. miód, syrop klonowy\nBanany rozgniatamy widelcem na puree, dodajemy jajka, wiórki/migdały mielone i mieszamy. Na koniec dodajemy borówki amerykańskie.\nSmażymy na oleju rzepakowym na średnim ogniu z obu stron do wyraźnego zezłocenia się. Podajemy z dowolnymi dodatkami i szklanką soku np. Tymbark.\nŹródło przepisu - makecookingeasier.pl\nAutor: Wypieki Pauli o 15:10 4 komentarze:\nWielkanoc powoli się zbliża, a ja dzisiaj mam dla Was pierwszy przepis wielkanocny - babkę marmurkową. Nie jest za słodka, szczególnie ta warstwa czekoladowa, jeśli wolicie raczej słodsze ciasta polecam zwiększyć ilość cukru. Babka jest naprawdę pyszna i miękka :-) Bardzo Wam ją polecam, szczególnie jeśli nie lubicie bardzo słodkich ciast.\nSkładniki na formę keksówkę (możecie upiec to ciasto w formie na babkę):\n185g. masła w temp. pokojowej\nniecała szklanka cukru ( jeśli wolicie słodsze wypieki polecam dać ok. 1 i 1/4 szklanki)\n2 łyżki ekstraktu z wanili lub 1 łyżeczka "vanilla bean paste"\n2/3 szklanki kwaśnej śmietany 12-18% w temp. pokojowej\n120g. gorzkiej czekolady\nGorzką czekoladę rozpuszczamy i odstawiamy do przestudzenia. Do miski przesiewamy suche składniki i odstawiamy na bok. Masło ucieramy z cukrem, a następnie dodajemy po jednym jajku miksując po każdym dodaniu. Dodajemy ekstrakt i miksujemy. Następnie stopniowo dodajemy suche składniki na przemian ze śmietaną cały czas miskując. Połowę masy przekładamy do drugiej miski. Do jednej z misek dodajemy czekoladę i miksujemy.\nFormę keksową lub na babkę smarujemy masłem i wysypujemy mąką. Nakładamy na przemian ciemną i jasną masę. Na koniec można wziąc patyczek do szaszłyków i przejechać nim, aby kolory się delikatnie połączyły.\nPieczemy w 160 stopniach ok. 60-70 minut. Po 60 minutach polecam sprawdzić patyczkiem czy ciasto jest gotowe, jeśli nie to piec kolejne 5-10 minut i znowu sprawdzić. Wyjąć z piekarnika i odstawić do wystudzenia.\nAutor: Wypieki Pauli o 05:12 4 komentarze:\nOkropny tydzień pełen testów już prawie za mną :) Dzisiaj coś dla zapracowanych, którzy mają mało czas na pieczenie - palmiery, czyli małe cynamonowe ciastka w kształcie serca. Są bardzo szybkie, jedyne co zajmie nam trochę czasu to schłodzenie ich - ok. 30 minut :-) Polecam Wam je bardzo jestem pewna, że Wam zasmakują!\nopakowanie ciasta francuskiego (upewnijcie się, że Wasze ciasto jest w jednym arkuszu, a nie w kilku małych)\nok. 1/4-1/3 szklanki cukru\nok. 1 łyżka cynamonu (do smaku, ja lubię bardziej cynamonowe, więc daję zazwyczaj więcej)\nCukier mieszam z cynamonem. Ciasto francuskie delikatnie rozwałkowuje zachowując jego prostokątny kształt. Posypuję cukrem i delikatnie przejeżdżam wałkiem, aby cukier przykleił się do ciasta. Następnie postępujemy jak na obrazku poniżej. Polecam obejrzeć ten filmik, który bardzo ułatwia przygotowanie.\nPowyższy obrazek - źródło\nPo każdym złożeniu kawałka ciasta posypujemy jeszcze raz cukrem z cynamonem.\nNastępnie ciasto pokroić w 8mm plasterki. Ułożyć na blaszce lub na innym płaskim naczyniu, które zmieści nam się w lodówce. Schładzamy min. 30 minut. Przekładamy je płasko na blaszkę wyłożoną papierem do pieczenia.\nPiec w 200 stopniach 6 minut, a następnie odwrócić je i piec kolejne 4. Czas pieczenia będzie zależał od wielkości naszych palmierów.\nAutor: Wypieki Pauli o 10:53 1 komentarz:\nCiastka pewnie Wam dobrze znane z cukierni, jednak teraz możecie je bez problemu zrobić samemu w domu. Są z pozoru trudne do zrobienia, jednak każdy sobie z nimi poradzi :-) Ja swoje eklerki zrobiłam z klasycznym i według mnie najlepszym nadzieniem - bitą śmietaną. Oczywiście możecie je nadziać kremem budyniowym czyli creme patisiere. Bardzo Wam je polecam, są pyszne! :-)\n+ jajko z 2 łyżkami mleka\nMasło pokroić w małe kawałeczki. W rondelku zagotować wodę z masłem. Zdjąć w ognia i dodać mąkę, sól i cukier. Wymieszać szybko łyżką drewnianą aż powstanie bardzo gęsta masa. Ustawić znowu na ognień i mieszać masę drewnianą łyżką ok. 1 minutę, aż wyraźnie zacznie odchodzić od dna. Zdjąć z ognia i odstawić do ostygnięcia.\nZmiksować masę z jajkami, aż się całkowicie połączą. Przełożyć do rękawa cukierniczego z okrągłą tylką lub do woreczka strunowego z odciętym rogiem. Na blachę wyłożoną papierem do pieczenia wyciskamy eklerki o długości ok. 7 cm i szerokości 2-3cm.\nPieczemy w 180 stopniach ok. 20-30 minut (ja piekłam niecałe 30 minut). Następnie polecam wziąć jednego eklerka, rozerwać go na pół i dotknąć go w środku. Powinien być tylko lekko wilgotny. Moje były trochę wilgotne, więc wszystkie przekroiłam na dwie części, ułożyłam pojedynczo na blaszce i wstawiłam do wyłączonego, ale jeszcze gorącego piekarnika do kompletnego wystudzenia.\nJeśli w poprzednim kroku nie przekroiliśmy eklerek na dwie części to teraz należy to zrobić.\n60g. gorzkiej czekolady\n2 łyżki płynnej śmietanki 30-36%\nGorzką czekoladę bardzo drobno posiekać i włożyć do małej miski. Śmietankę podgrzać, aby była gorąca, ale nie może się gotować. Zalać czekoladę śmietanką i zostawić na 2-3 minuty. Wymieszać, aby powstał gładki krem. Następnie dodać miód, wodę i wszystko dokładnie wymieszać.\nGórną część eklerki zanurzać w polewie i odstawiać najlepiej na kratkę ale może być też na talerz. Odstawić, aby polewa zastygła.\nok. 600ml śmietany 36%\nok. 3 łyżki cukru pudru (do smaku)\nŚmietanę ubić na prawie sztywno, dodać cukier, zmiskować na sztywny krem.\nNa dolnej części eklerki ułożyć bitą śmietanę i przykryć drugą częścią z polewą.\nAutor: Wypieki Pauli o 05:24 Brak komentarzy:\nBlondies z masłem orzechowym\nSzybkie, proste ciasto i do tego pyszne? Tak, to jest możliwe :-) Dzisiaj mam dla Was jasną wersję brownie czyli blodnies. Dziś zrobiłam blodnies z masłem orzechowym, ale pokażę Wam kiedyś jeszcze klasyczne blondies, na pewno je pokochacie. Wilgotne, słodkie i bardzo orzechowe - właśnie takie jest to ciasto. Już więcej nie będę go zachwalać, na pewno zasmakuję fanom masła orzechowego i dosyć słodkich wypieków. Bardzo polecam! :-)\nSkładniki na kwadratową blachę o ok. 20cm boku:\n125g. miękkiego masła\n100g. białego cukru\n100g. brązowego cukru\n160g. masła orzechowego (ja użyłam 200g)\n1 szklanka posiekanej białej czekolady\nMasło utrzeć z cukrami na puszystą masę. Następnie dodać masło orzechowe i zmiksować. Dodać jedno jajko, zmiksować, dodać następnie jajko i znowu zmiksować do połączenia składników. Do osobnej miski przesiać mąkę, proszek, sodę i sól i dokładnie wymieszać składniki. Następnie stopniowo dodawać suche składniki do masy cały czas miskując. Na koniec dodać czekoladę i wymieszać krótko łyżką.\nBlachę wyłożyć papierem do pieczenia i wlać całą masę. Piec w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni ok. 35 minut. Ciasto będzie wyglądać na jeszcze nie gotowe, ale takie ma być. Także po wyjęciu z piekarnika opadnie, ale tak także ma być. Odstawić do kompletnego wystygnięcia.\nAutor: Wypieki Pauli o 05:18 Brak komentarzy:\nEtykiety: ciasta, czekolada, masło orzechowe\nŚledź mnie na facebooku :)\nBezglutenowe placki kokosowo-bananowe z borówkami...\nZapraszam na Durszlak :-)


Budowa autostrady A1 pod Częstochową coraz bliżej zakończenia. GDDKiA ogłosiła, że rozstrzygnęła dwa ostatnie przetargi | Dziennik Zachodni\nBudowa autostrady A1 pod Częstochową coraz bliżej zakończenia. GDDKiA ogłosiła, że rozstrzygnęła dwa ostatnie przetargi\nBartłomiej Romanek 25 października 2019, 15:03\n- Wybraliśmy wszystkich wykonawców zadań niezbędnych do puszczenia ruchu na autostradzie A1 na odcinku Częstochowa Północ - Częstochowa Blachownia. Chodzi o montaż barier ochronnych, wykonanie oznakowania poziomego i pionowego oraz montaż ogrodzenia. - poinformowała Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad.\n- 19 października wybraliśmy wykonawcę montażu barier ochronnych, Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe Prowerk z Krakowa, który zaoferował wykonanie zadania za 14 459 129,70 zł (brutto). Tak samo jak w przypadku ogrodzenia roboty mają być ukończone w terminie dwóch miesięcy od daty podpisania umowy - informuje GDDKiA.\n22 października wyłoniono natomiast wykonawcę oznakowania poziomego i pionowego, firmę GZD z Jonkowa. Wartość tej oferty to 22 827 098,66 zł (brutto, GDDKiA posiada zabezpieczone środki finansowe), a okres realizacji podzielono na dwa etapy. W ciągu dwóch miesięcy od podpisania umowy mają być wykonane prace związane z udrożnieniem ruchu na trasie (z dopuszczalnym zastosowaniem oznakowania poziomego cienkowarstwowego), a całkowite zakończenie umowy, uwzględniające docelowe oznakowanie poziome grubowarstwowe, to 30 czerwca 2020 r.\nGość 30.10.2019 17:05:57\n28 października, 14:54, Czewa:\n"BRAWO PIS !!!! ŚLĄSK TYLKO DLA PRAWA I SPRAWIEDLIWOŚCI !!!"\nPiS podpisał idiotyczną umowę z firmą Salini na budowę kilkunastu kilometrów odcinka autostrady, która to umowa zaowocowała zerwaniem kontraktu i wymuszeniem podpisania nowego z nowymi firmami za gigantyczne pieniądze, przy min. rocznym "poślizgu" wykonawczym.\nNo ale tak, jest sukces bo może w końcu oddają kiedyś tam ten odcinek autostrady.\nNaprawdę wielki sukces!!!\n28 października, 17:47, Sukces:\nA nie sukces?\nNajpierw podpisujesz trefną umowę, później takową zrywasz twierdząc, że to wina firmy a nie głupiej umowy.\nNastępnie podpisujesz następną umowę i to nie jedną, z innymi podmiotami gdzie koszy są o kilkaset procent wyzsze.\nOczywiście masz poślizg kilkunastoma miesięczny, ale wsztkim mówisz, że jest dobrze i już niedługo zakończy się budowa.\nNa koniec mówisz, że jest sukces!\nPo prostu 27 do 1 .....\nSukces 28.10.2019 17:47:35\nCzewa 28.10.2019 14:54:32\nBOLKO II 25.10.2019 21:11:42\nBRAWO PIS !!!! ŚLĄSK TYLKO DLA PRAWA I SPRAWIEDLIWOŚCI !!!\nAnalfabeta 25.10.2019 14:54:10\nMyślałem że w tym roku jeszcze pojadę ta droga. Droga na lini Piotrków Trybunalski częstochowa to totalne dno, nie powinno się tak. Naraz zamykać tyle. Drogi i. Jeszcze. Pobierać opłaty dla samochód powyżej 3.5 t, moje pytanie za. Co? Nie ma. Tutaj żadnego komfortu jazdy..\nTrasa S1 w Sosnowcu powstanie! Przebudowę S1 i budowę nowego węzła Klimontów zaprojektuje Highway z Gdańska\nAutostrada A1. Obwodnica Częstochowy będzie dokończona. GDDKiA ogłosiła przetarg. Trwa także budowa MOP-ów przy tej trasie\nJeśli myśleliście, że autostradowa obwodnica Częstochowy, po której jeździcie już od 2019 roku jest już skończona, to nic bardziej mylnego. Owszem gotowa jest...\n30 grudnia 2021, 10:43\na1 w śląskiem


Zara TRF - Kolorowe aplikacje, nadruki i ażury w maju - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Zara » Zara TRF - Kolorowe aplikacje, nadruki i ażury w maju\nZara TRF - Kolorowe aplikacje, nadruki i ażury w maju\nPonad 20 młodzieżowych propozycji.\nPo bardzo kobiecych nowościach na końcówkę maja z głównej linii odzieżowej Zary, styliści hiszpańskiej sieciówki postawili na lekką odmianę w jej młodzieżowych propozycjach. Tym razem królują między nimi kolorowe aplikacje, minimalistyczne nadruki i wzory. Alternatywą są dla nich biel i pastele.\nJeśli chodzi o kroje kolekcji, nie brakuje między nimi dużego wyboru casualowych t-shirtów. Będziecie mogły zestawiać je z szortami i spodniami w kilku wydaniach. Fanki sukienek także nie powinny być zawiedzione. Podobnie miłośniczki jeansowych ubrań. Konkurentka\nMango postawiła tym razem na kilka denimowych propozycji.\nCo powiecie na taką młodzieżową mieszankę na lato? Zobaczcie, jak prezentują się poszczególne elementy kolekcji.\nPlus za duże rozcięcie i tona samoopalacza. Koszmar? Narzeczona Radosława Majdana i Perfekcyjna Pani Domu, Małgorzata Rozenek, chciała być niekwestionowaną gwiazdą wczorajszego pokazu Paprocki&Brzozowski. Jak się to udało? ... czytaj więcej


Mystery Woman: 2014\nUderzyła płasko dłonią w głowę chłopca.\n– Nie rycz mi tu! – warknęła na niego.\nMalec skulił się jeszcze bardziej. Po ubrudzonej twarzy popłynęły łzy. Szlochał już tak głośno, że w zasadzie nie był w stanie nic powiedzieć.\n– Hura, za bardzo go straszysz. – Druga z kobiet przeszła przez pokój, zatrzymując się przy lodówce. Z rozmachem otwarła drzwiczki, zaglądając do środka. – Znowu zapomniałaś skombinować jedzenie – rzuciła za siebie.\n– Mamy dzieciaka – odparła Hura. – Zawsze możemy go zjeść. I tak niewielki z niego pożytek. – Harpia wbiła łakome spojrzenie w małego anioła, celowo uśmiechając się przy nim szeroko, prezentując ostre kły. Zgodnie z jej przewidywaniami anioł zakwilił i skulił się na kanapie.\n– Znowu przesadzasz – druga z harpii, zatrzasnęła drzwi lodówki i oparła się o blat stołu. Była starsza od swej krewnej i właściwie to ona przewodziła ich małej grupie, starając się trzymać krwiożercze kuzynki w ryzach.\n– Nadal nic nie wiemy – odparła Hura. Zostawiła kwilącego anioła na kanapie i podeszła do Sirmy. – Może się pomyliłyśmy – zaczęła, ale kobieta zmroziła ją spojrzeniem.\n– Ja nigdy się nie mylę! – syknęła, a ostre zęby błysnęły w jej ustach. Porwanie anielskiego dziecka było jej pomysłem, w żadnym bądź razie nie zamierzała przyznawać, że popełniła błąd.\n– Myślałam, że on sporo wie – ciągnęła Hura.\n– To że jeszcze nie zaczął gadać, nie znaczy, że nic nie wie. Musimy tylko odpowiednio go podejść i wydusić z niego potrzebne wiadomości. – Tak, jej plan był ze wszech miar doskonały. Chłopak wiecznie kręcił się koło Malosa. Musiał o nim sporo wiedzieć, wszak byli nie rozłączni.\n– Długo chcesz go tu trzymać? – Hura krzywiąc się, spojrzała na chłopca. Anioł leżał na kanapie. Spodenki i bluzkę miał ubrudzoną błotem i krwią. Jego twarz była umorusana, a skrzydła przedstawiały jeszcze gorszy widok. Poszarpane, pozbawione części piór, zachlapane krwią i ziemią. Wbrew temu co kobiety planowały, pojmanie małego urwisa wcale nie było takie łatwe. Tylko szybkości własnych skrzydeł i doskonałemu refleksowi zawdzięczały, że nie zdradził ich pozycji. Wierzgał i szarpał się jak mało kto. Musiały go ogłuszyć, by w końcu zamknąć mu usta.\n– Na granicy panuje spore poruszenie – dodała Sirma.\n– Siostry dzwoniły do ciebie?\nHarpia skinęła głową. Dwie oddelegowane przez nią do szpiegowania portali członkinie stada, były zgodne, że coś się szykowało. Tuż po zniknięciu chłopaka anielskie patrole raz po raz przekraczały granicę, wypatrując wrogich oddziałów, wypatrując armii harpii. Tak naprawdę to nikt nie miał pojęcia, że atak na dzieci wcale nie był szeroko zakrojoną akcją tylko działaniem małej grupy.\n– A jeśli nie uda się zwrócić jego uwagi? – ciągnęła Hura. W głosie kobiety pojawiła się niepewność i tęsknota. Podobnie jak reszta ich małego oddziału cierpiała niedosyt męskiego ciała. Na myśl o przystojnym aniele, ciało parzyło ją z nadmiaru bodźców.\n– Bez obaw – Sirma nie podzielała zdenerwowania krewnej. – Nie zostawi dzieciaka na naszą pastwę, tego możesz być pewna. Za bardzo go lubił.\n– Nie ma skrzydeł, być może powinnyśmy z niego zrezygnować? –Jej zdaniem obdarcie Malosa ze skrzydeł przekreślało jego rolę w ich planach.\n– Brak skrzydeł nie powstrzyma go przed szukaniem chłopaka.\n– Mam nadzieję, ale i tak szkoda tych jego piórek, były cudne i szalenie podniecające. – Zwłaszcza, kiedy sunął nimi po nagim ciele, przeszło dziewczynie przez myśl. Głośno jednak tego nie powiedziała. Sirma nie wiedziała jak intymne relacje łączyły jej krewną z aniołem. Zapewne sądziła, że była jedyną z którą zadawał się Malos. Prawda wyglądała jednak nieco inaczej.\nMusiały go jakoś zwabić i do tego potrzebowały dzieciaka. Plan jednak trzeba było zrealizować na tyle zmyślnie, by anioł nie połapał się, jakie naprawdę kierowały nimi powody. Kołysząc biodrami podeszła do malca i łapiąc go jedno ze skrzydeł, podniosła do góry.\n– Gadaj co wiesz o Malosie? – zaskrzeczała, potrząsając nim. W efekcie wyrwała mu kilka lotek, a krew trysnęła ze skrzydlatych łuków. Chłopiec wrzasnął, bezradnie usiłując odepchnąć od siebie silniejszą harpię.\n– Nie wiem o co wam chodzi!\n– Czemu stracił skrzydła? – nalegała Hura.\n– A skąd mam to wiedzieć. – Bronił się chłopak. – Jestem tylko dzieckiem. Dorośli nie zdradzają nam takich informacji.\n– Akurat! – prychnęła kobieta, ostre zęby ponownie błysnęły w jej ustach. – Jakoś nie mogę uwierzyć, że twój nauczyciel nagle traci skrzydła i ty nie pytasz czemu tak się stało?\n– Malos nie miał już ich, kiedy pierwszy raz przyszedł do szkoły – jęknął Will. Próbował mówić dziarskim głosem, ale marnie mu szło.\n– Niemożliwe! – syknęła Hura.\n– Jak długo Malos jest twoim nauczycielem? – Do rozmowy wtrąciła się Sirma.\n– Zaledwie tydzień. Ale wcześniej przez kilka miesięcy pomagał mojej wychowawczyni.\n– I wtedy już nie miał skrzydeł? – dociekała kobieta.\n– A więc musiał je stracić tuż po naszym ostatnim spotkaniu – kobiety spojrzały na siebie.\n– Myślisz, że ma to związek z nami?\nSirma skrzywiła się, a jej twarz przybrała upiorny wygląd.\n– Nie sądzę. Byłyśmy bardzo ostrożne.\n– Dobrze, że chociaż zachował swoje moce – stwierdziła cierpko Hura. Kiedy zjawiła się w szkole, bez trudu wyczuł ją na boisku. Poruszał się tak szybko, że prawie myślała, iż zaciśnie na jej karku swe silne dłonie. Sirma oczywiście nie miała pojęcia o wypadzie do Concory. Wpadłaby w szał, gdyby się dowiedziała. Hura musiała jednak tam pójść. Ręce ją świerzbiły, a krew szaleńczo tańczyła w żyłach, tak bardzo chciała zobaczyć Malosa.\nPrzywódczyni tylko zmarszczyła brwi.\n– Musimy go jakoś zwabić – zaskrzeczała, błyskając przekrwionymi ślepiami. – A potem zmusić go do wypełnienia obietnicy.\nAutor: Emilia Kaczmarek o 16:32\n– Heleno, proszę cię, byś uważała – powiedziała Agatte. Smoczyca przyglądała się uważnie młodej podopiecznej. Dziewczyna siedziała na łożu, bawiąc się z dwójką małych dzieci. Jeszcze nic nie powiedziała, ale jej spojrzenie mówiło, że była wzburzona. Maluchy kulały się po materacu, wyciągając rączki do matki, ona zaś nie szczędziła im czułości, całując po pulchnych paluszkach, łaskocząc w brzuszki.\nAgatte mimowolnie się uśmiechnęła. Dzieci miały sporo uroku osobistego, nic dziwnego, że młoda kobieta tak mocno je pokochała. Nie była ich prawdziwą matką, pewnego dnia znalazła je w lesie opuszczone przez bliskich. Opuszczone tuż po narodzinach. Od swej rodzicielki otrzymały zaledwie zgrzebne szatki. Helena zabrała dzieci do warowni w górach i, mimo protestów wszystkich mieszkańców, postanowiła je wychować. Od tamtej pory minął prawie rok i brzdące lada chwila miały zacząć chodzić. Już teraz były nadzwyczaj silne, zdradzając coraz jawniejsze symptomy smoczej natury. Barwne, niebiesko-białe włosy tylko potwierdzały, kim są naprawdę.\n– Dziecko, czy ty mnie słyszysz? – ponowiła pytanie.\n– Wiem, że to twój syn, ale nie lubię go. – Dziewczyna zdecydowała się w końcu odpowiedzieć.\n– To smok – rzuciła Agatte, jakby to jedno słowo miało wszystko wyjaśnić.\n– Ja też jestem smokiem, tak samo jak ty, a jakoś nie zauważyłam, byś brała wszystko, na co masz ochotę. – W głosie młodej kobiety pojawił się wyrzut.\n– Jest mężczyzną, ma swoje potrzeby.\n– I to oznacza, że może mnie niewolić? – Posadziła sobie na kolanach dziewczynkę. Maris szarpała jej sukienkę, próbując ją sobie wepchnąć do buzi. Jej brat, Marcel nie pozostawał dłużny, również czepiając się mamusinego odzienia.\n– Nie, nie miał prawa ci tego zrobić – westchnęła kobieta. – Na szczęście byłam na miejscu i do niczego nie doszło.\nHelena posłała jej chmurne spojrzenie. Długi warkocz ciemnych włosów opadał na lewe ramię kobiety, zapewniając Marcelowi dodatkową zabawę. Chłopiec uwielbiał ciągnąć kolorowe wstążki, które jego matka wplatała między pasma.\n– On nie odpuści, widzę, jak na mnie patrzy, kiedy mijam go na korytarzu.\nAgatte przymknęła na moment oczy. Cała ta sytuacja zaczynała ją powoli wyprowadzać z równowagi. Thargar został wychowany na przyszłego króla, od dziecka przyzwyczajano go do władzy i tego, że wszystko mu wolno. Robił, co chciał i przed nikim nie musiał się tłumaczyć. Dziś był już dorosłym mężczyzną i jeszcze mniej zważał na zdanie innych.\n– Porozmawiam z nim – powiedziała w końcu. Nie bardzo wierzyła, by cokolwiek mogło to zmienić, mimo to zamierzała dołożyć wszelkich starań i nie dopuścić smoka do dziewczyny.\n– Miałaś jakieś wieści od Faviena? – Helena zmieniła temat, a jej twarz pokrył ciemny rumieniec.\nAgatte pokręciła głową, choć i na jej wargi wpłynął lekki uśmiech. Zawsze tak było, ilekroć myślała o swoim drugim synu. Diametralnie różnił się od Thargara. Owszem, był równie porywczy i popędliwy, ale jego zachowania nie cechowała nieuzasadniona brutalność. Łagodność również nie leżała w jego naturze, lecz kiedy chciał, potrafił być miły i układny. Zarówno matce, jak i Helenie nie szczędził ciepłych słów.\nKobieta spojrzała przelotnie na młodą smoczycę. Czasami zastanawiała się, czy dziewczyna nie jest zbyt krucha dla jej syna, ale Favien nie słuchał jej protestów. Niewiasta spodobała się mu od pierwszej chwili. Niestety była wtedy jeszcze za młoda na zamążpójście, a on zbyt chętny, by ją mieć, toteż Agatte wtrąciła się między zauroczoną parę, odsyłając wojownika z dala od Heleny, ją zaś biorąc pod swoje skrzydła.\nFavien nie był z tego powodu zadowolony, przyrzekł jednak wrócić po dziewczynę i wziąć ją za żonę. Czy ciągle tego chciał? Nie była tego taka pewna. Minęło sporo lat, odkąd ostatni raz widział ukochaną. Młódka co prawda przez te lata jeszcze bardziej wypiękniała, a jej ciało nabrało kuszących krągłości, jednak czy to wystarczy, by zmusić smoka do małżeństwa? Zwłaszcza że pojawiła się dwójka dzieci… Agatte była pewna, że Helena nie wyparłaby się maluchów. Przygarnęła je, wychowując jako swoje dzieci i nie ulegało wątpliwością, że nikomu nie pozwoliłaby odebrać sobie pociech.\n– Chciałabym cię o coś zapytać – zaczęła ostrożnie Agatte, chcąc wybadać ewentualną synową. Brała pod uwagę, że Helena tylko przez grzeczność pytała o smoka, jej myśli zaś w rzeczywistości od dawna już płynęły w inną stronę.\n– Hm? – Młoda smoczyca głaskała córeczkę po barwnych włosach.\nAgatte przez chwilę przyglądała się dziewczynie, ważąc w myślach słowa.\n– Wiesz, że jestem ci przychylna i leży mi na sercu twoje dobro...\nHelena odpowiedziała jej skinieniem głowy.\n– Zapewniam cię, że doceniam wszystko, co dla mnie robisz.\n– Chciałam zapytać cię o Faviena – Agatte zawiesiła wymownie głos. – Czy kiedy tu się zjawi, odpowiesz na jego zaloty?\nHelena uniosła głowę. Jej policzki zabarwił rumieniec.\n– Zapewniam cię, że nie zrobię nic niestosownego – zapewniła z mocą.\nAgatte machnęła ręką.\n– Chodzi mi tylko o to, czy twoje uczucia względem niego nadal są takie same? Nie chciałbym cię do niczego przymuszać…\nNa twarzy dziewczyny odmalowało się zakłopotanie.\n– Nie rozumiem. Czemu o to pytasz?\nKobieta zmieszała się lekko, mimo to brnęła dalej.\n– Tak tylko się zastanawiam, w końcu długo go nie widziałaś.\n– Czy on kogoś ma? – Po twarzy młodej smoczycy przemknął ledwie dostrzegalny cień wściekłości. W jednej chwili, w nic nieznaczącej wymianie zdań wyczuła powód do lęku i zagrożenia.\n– Heleno! Co też ty wygadujesz? – Agatte skarciła łagodnie podopieczną. Nie powiedziała jednak nic, by zaprzeczyć jej zarzutom. Nienawidziła kłamać, a znała swego syna na tyle, by wiedzieć, że z pewnością nie żył w osamotnieniu przez ostatnie lata. Wcale by się nie zdziwiła, gdyby otaczał się wianuszkiem kochanek. Większy niepokój wzbudzało w niej pytanie, czy będzie w stanie porzucić je dla pięknej narzeczonej?\n– Jest mężczyzną. – W ustach Heleny słowa te miały gorzki posmak.\n– Nie myśl o nim źle. – Kobieta starała się przemawiać łagodnie.\n– Nie jestem głupia i wiem, jacy oni są – w głosie Heleny pojawiła się gorycz. – Thargar jest tego doskonałym przykładem.\n– Thargar źle zrobił. – Agatte splotła palce na kolanach. – Już ci to tłumaczyłam. Zapomnij o nim. Skup się na Favienie.\n– A jeśli on jest taki sam? – Marcel wykorzystał okazję, że siostra zsunęła się z kolan matki i szybko wgramolił się, zajmując jej miejsce.\n– Bzdura, on jest inny. Z pewnością bywa nieokrzesany, ale zawsze dotrzymuje słowa. – Chciała coś jeszcze dodać, ale ugryzła się w język. Jeśli jej syn nie zmienił zdania, jej jedynym problemem było przekonanie go do zaakceptowania cudzych dzieci. Zadanie trudne, ale nie niewykonalne. Bardziej jednak się obawiała, że chłopak znalazł już sobie inną oblubienicę. Co się wtedy stanie z Heleną?\n– Może mogłabym napisać do niego list – zaczęła niepewnie niewiasta.\nStarsza kobieta westchnęła ciężko.\n– Już ci tłumaczyłam, że nie możemy się wychylać. Żadnej korespondencji, listów ani posłańców. Nie wolno nam ryzykować, że twoja wiadomość wpadnie w ręce gwardii królewskiej. Poza tym nie mam pojęcia, gdzie jest mój syn.\n– To wszystko jest takie dziwne – oburzyła się smoczyca. – Kiedyś było nam tak dobrze. Miałyśmy wszystko, a teraz? – Wskazała ręką na swoją zniszczoną suknię. – Nosimy łachmany i mieszkamy w ziemi niczym jakieś monstra.\n– Taki nasz los, ale już wkrótce będzie lepiej, zobaczysz. – Na twarzy Agatte pojawił się uśmiech. – Teraz, kiedy Thargar wrócił, wszystko się zmieni.\nHelena zmarszczyła brwi, już się zmieniło przeszło jej przez myśl, głośno jednak tego nie powiedziała. Despotyczny smok nie dawał jej spokoju, nieustannie poszukując okazji, by przydybać ją gdzieś na osobności. Doszło do tego, że bała się opuszczać swoją komnatę lub czyniła to tylko w towarzystwie innego mieszkańca warowni. Agatte zdawała się jednak nie dostrzegać problemu. Dla niej ukochany syn był humorzastym chłopczykiem, który wyciągał rękę po cudze ciastko. Z kolei dla Heleny wydawał się potworem z krwi i kości, bestią gotową pożreć ją żywcem, wcześniej zamieniając jej życie w koszmar.\n– Wierzysz, że uda mu się zasiąść na tronie? – spytała, jednocześnie łaskocząc synka w brzuszek. Malec zakwilił radośnie, obdarzając ją szerokim uśmiechem.\n– Oczywiście! – Agatte wyglądała na nieco urażoną. – Urodził się, by władać smokami.\n– Gdyby losy bitwy w Dolinie Ciszy potoczyły się inaczej, to Tollesto siedziałby teraz na tronie, nie Thargar – zauważyła dziewczyna.\nAgatte natychmiast się rozluźniła.\n– Oczywiście, głuptasie, ale Thargar jest jego synem i prawowitym następcą. W spokoju musiałby poczekać na swoją kolej.\n„Oby nigdy nie nadeszła” – przeszło Helenie przez myśl. Nie odważyła się jednak powiedzieć tego na głos. W głębi duszy uważała, że syn hrabiego nie dorastał swemu ojcu do pięt. Tollesto miał klasę, potrafił być subtelny i dystyngowany, a kiedy trzeba, twardy i niewzruszony. Dziedzic nie posiadał żadnej z tych cech. Okrucieństwo biło z każdego jego gestu. Nie szanował nikogo: matki, rycerzy, a służby i kobiet w szczególności. Był bestią, którą straszyło się dzieci.\nBetowanie rozdziału - Wktoria Filipowska


Instalacja wtyczki Wordpress / WordPress Plugins? - Karczma TV Instalacja wtyczki Wordpress / WordPress Plugins? - Karczma TV\nInstalacja wtyczki WordPress pozwoli na rozszerzenie funkcjonalności panelu administratora, strony internetowej lub wprowadzi dodatkową funkcjonalność do jej obsługi. Wtyczki WordPress to mikrofunkcje. Możesz instalować nieskończenie wiele wtyczek, w zależności od tego, jakich funkcji oczekujesz po swojej stronie.\nInstalacja pluginów z biblioteki WordPress\nDo najpopularniejszych funkcji jakie wtyczki WordPress wnoszą do obsługi strony internetowej i panelu, należą:\nformularz kontaktowy WordPress,\nzaawansowana galeria obrazów,\nanalityka Google i narzędzia do pozycjonowania SEO,\nnarzędzia do płatności i sprzedaży online,\nsystemy banerów, systemy reklamowe, itp..\nInstalacja WordPress Plugins trwa kilka sekund i możesz wykonać ją w panelu administratora strony internetowej.\nInstalacja wtyczki z biblioteki WordPress\nBiblioteka wtyczek WordPress dostępna jest bezpośrednio w panelu administratora strony internetowej i zapewnia dostęp do tysięcy gotowych funkcjonalności. Wybierz wtyczkę, zainstaluj i włącz, a następnie korzystaj z niej. Instalacja wtyczki WordPress z biblioteki jest bezpłatna, ale niektóre wtyczki mogą posiadać płatne opcje Premium.\nOdszukaj interesującą wtyczkę z galerii, skorzystaj z wyszukiwarki lub popularnych filtrów, np. Wyróżnione, Popularne, Polecane i Ulubione.\nKliknij Włącz. Nie musisz włączać wtyczki od razu, możesz zrobić to w dowolnym momencie w sekcji Wtyczki > Zainstalowane wtyczki.\nJeśli włączyłeś wtyczkę, jest ona gotowa do użycia.\nJak zainstalować wtyczkę z pliku?\nZ pliku możesz wykonać instalacja wtyczki WordPress niedostępnej w oficjalnej bibliotece CMS, np. przygotowanej przez zewnętrzną agencję na zamówienie. Instalacja z pliku wymaga wskazania pliku do umieszczenia na serwerze. Następnie możesz włączyć i konfigurować wtyczkę tak samo jak każdą inną.\nWyślij wtyczkę na serwer.\nWskaż plik z wtyczką, kliknij Zainstaluj.\nWiadomości wysłane na Gmail trafiają do folderu SPAM Wyłącz wtyczkę lub usuń wtyczkę WordPress


Miłość schowana między fiolkami z kwasem acetylosalicylowym. - Strona 7 - Prison Break FORUM Skazany na śmierć\nPosty: 212 Strona 7 z 9\nPost autor: AutumnLeaf » 2008-03-16, 14:19\npfffhahaha chrzanić romantyzm, jedziesz po całości xD\nchrzanić Seana, kocham tego Twojego Jacka xD no niesamowity jest, świetna postać !!!!!!!!!!!!!!\na z tym orgazmem, to myślałam, że spadnę z krzesła, chociaż ja już sie powinnam przyzwyczaić xD\nPost autor: Tanira » 2008-03-16, 14:23\nJack to matoł xD a Sean wydaje bardzo ciekawe dźwięki xD\nPost autor: AutumnLeaf » 2008-03-16, 14:24\nprzepraszam bardzo, a kto go stworzył? xD jest cudowny, dawać mi takiego złośliwego sarkastycznego faceta xD\nPost autor: Tanira » 2008-03-16, 14:26\ncholera wyśle ci ten fragment gdzie wydaje z siebie przeeeeeeeeeeeecudne dźwięki\nPost autor: Xaneta » 2008-03-16, 15:08\nTo ich blask przyćmiewał blask wschodzącego słońca.\nOtworzyli swoje serca.\nByli światłem dającym życie.\nmmm...very romantic very... i to ma sie nie skończyć...bo jak cos sie komuś złego stanie to nie wiem co zrobie.\nPost autor: madamebutterfly » 2008-03-16, 17:10\nrobię się nudna...\nale nie umiem napisać czegoś sensowniejszego...\nPost autor: PatuŚ » 2008-03-16, 19:27\nto samo co powyzej... ja nie wiem najpier Jack mnie troche irytował ale teraz zabłysna taką radą ..no to znó szykuje nam sie slub\nPost autor: AutumnLeaf » 2008-03-16, 20:48\nPost autor: Gość » 2008-03-16, 20:59\n„Są historie, które trzeba wysłuchać do końca.”\nJego słowa są wyjątkowo piękne... Takie Seanowe\na część...co ja mam pisać jak wiesz, że jest pięknie...\nPost autor: Xaneta » 2008-03-17, 15:18\ngenialny odcinek xD zaczęłąm lubic tego palanta xD (czyt. Jack'a) xDxD\nPost autor: Tanira » 2008-03-19, 15:12\nKupiła kanapkę i zielone jabłko.\nMiała dość gotowego jedzenia w słoikach.\nNa sam widok robiło jej się niedobrze.\nPrzypominały jej się dni gdy z braku czasu kupowała kilka słoików, wrzucała do mikrofali i wyobrażała sobie, że je kolację w najlepszej restauracji w Sydney.\nPiękne marzenia pryskały gdy patrzyła w talerz i widziała zamiast wykwintnego obiadu znacznie mniej wykwintną porcję mięsa nieznanego pochodzenia.\nSzła rozpromieniona korytarzem myśląc o tym by po południu odwiedzić profesora.\nNie zauważyła Jack’a.\n- przepraszam – wyszeptał – nic ci nie jest?\n- wszystko w porządku – mruknęła wyrywając mu z ręki jabłko, które spadło na podłogę.\n- żeby Sean nie miał pretensji, że uszkodziłem jego narzecz…\nZa późno ugryzł się w język.\n- co proszę? – zapytała przewiercając go wzrokiem.\nJack uśmiechnął się głupio.\n- pacjenci czekają aniołku – szepnął i pocałował ją w czoło – Sean niedługo wróci.\nPatrzyła na niego dopóki nie zniknął za szklanymi drzwiami oddziału.\nWestchnęła cicho i ruszyła w stronę dyżurki.\nWpadł do sklepu i oparł się o szklaną ladę.\nByło ich pełno.\nZrobione z białego złota i z platyny.\nZ delikatnymi szlachetnymi kamieniami.\nPatrzył na nie i poczuł, że wariuje.\nOna miała jasną skórę.\nKtóry będzie do niej pasował?\nZ rozmyślań wyrwał go głos ekspedientki, która zaoferowała swoją pomoc.\n- chwileczkę – szepnął i znów spojrzał na pierścionki.\nWłaściwie dlaczego on to robi?\nMoże nie trafić w jej gust.\nWróci tu z nią.\nSama wybierze ten, który będzie chciała mieć na palcu.\n- ten…- szepnął czując, że ekspedientka dziwnie mu się przygląda.\nUśmiechnął się delikatnie i wyszedł.\nSiedziała sama w dyżurce.\nCzekała na Seana.\nJabłko, które trzymała w dłoniach obracało się z prędkością światła.\nSiedziała na tej cholernej kanapie, która teraz wydawała się dziwnie niewygodna, już prawie godzinę.\nPatrzyła w białą ścianę przed sobą gdy przerwał jej dźwięk otwieranych drzwi.\n- już jestem – szepnął wyraźnie zadowolony Sean.\nJabłko w jej dłoniach przestało się obracać.\n- tęskniłaś? – zapytała siadając obok.\n- mam dla ciebie…niespodziankę – wyszeptał.\n- tak? Już dostałam od ciebie niespodziankę. Dlaczego pół szpitala mówi o tym, że się niby zaręczyliśmy?!\nSean spojrzał na nią przerażony.\n- Jack mnie dziś uświadomił, że jestem Twoją narzeczoną! Fajnie prawda?\n- Ann to nie tak…\n- nawet gdybyś mi się oświadczył to…\nPrzerwał jej wyjmując małe pudełko z kieszeni.\n- nie wiedziałem który. Ten podobał mi się najbardziej. Jeśli ci się nie spodoba możemy go oddać i wybierzesz sobie taki jaki będziesz chciała.\nPatrzyła najpierw na niego później spojrzała na pudełko.\nCzuł, że bała się go chwycić.\nBała się zobaczyć co jest w środku.\nOtworzył je delikatnie.\nTeraz ten pierścionek wydawał się jeszcze piękniejszy.\nOdbijały się w nim jej oczy.\n- może to głupie – szepnął – ale ja naprawdę czuję, że chce być do końca życia z Tobą. Nie chce nikogo innego. Te klucze dziś rano były wstępem. Nie odrzuciłaś ich, nie wyśmiałaś mnie. Chcę Cię zobaczyć w białej sukni w porcie o zachodzi słońca. A później chcę ją z Ciebie zdjąć. Chcę żebyś była przy mnie zawsze. Chcę żebyś została moją żoną.\nPoczuł łzy w oczach.\nNie umiał ich powstrzymać.\nRęce zaczęły mu się trząść.\nNie umiał nic więcej wydusić.\nPatrzył na małe bordowe pudełko i modlił się żeby w końcu coś powiedziała.\nPo jej policzkach płynęły łzy.\nZnacznie więcej niż rano.\nChwyciła delikatnie jego trzęsące dłonie.\nPoczuł ciepło jakie od niej bije.\nPoczuł, że ona go uspokaja.\nUśmiechnęła się delikatnie patrząc mu w oczy.\nBiła od niej niespotykana dotąd radość.\nNigdy nie widział jej aż tak promiennej.\nMimo tych łez.\n- tradycja…- zaczęła cicho – mówi o tym, że mężczyzna powinien założyć pierścionek na palec ukochanej kobiety. A ty tego nie zrobiłeś. Nie wiem dlaczego – zaśmiała się cicho i ponownie zalała łzami.\n- cholera – szepnął i wyjął pośpiesznie pierścionek z pudełka.\n- a więc…- szepnął wciskając go pomału na jej palec – czy chcesz zostać panią Everleight i żyć z mojej skromnej pensji?\n- chcę głupku – zaśmiała się cicho i rzuciła mu na szyję.\nDo dyżurki wpadła Von, Jack, Frank i Garbielle.\n- wiedziałem! Cholera wiedziałem! – krzykał Jack, który po chwili dostał w głowę od Von.\n- przestań – syknęła.\n- to po co ja stałem pod drzwiami od 20 minut?!\nVon uniosła oczy do góry.\n- Panie pomóż mi – szepnęła po czym zwróciła się do Ann – kochanie pilnuj go by ci nie uciekł – uśmiechnęła się szeroko.\n- nigdzie nie ucieknę – szepnął Sean patrząc w oczy swojej…swojej narzeczonej.\nJack zdjął z Seana Ann.\n- wiedziałem cholera! – krzyknął tuląc ją do siebie mocno.\nGabrielle z Von były bardzo zaciekawione pierścionkiem.\n- Everleight masz gust – szepnęła Gab – ja takiego nie dostałam mimo, że znałam mojego narzeczonego 4 lata.\nFrank usiadł obok Seana.\n- nie wątpię w twój wybór ale jeśli przez to opuścisz się w pracy…\n- spokojnie szefie – uśmiechnął się szeroko i poklepał go po ramieniu.\nSzczęście jest wyjątkowe dla wyjątkowych osób.\nMoże je odbierać na kilka różnych sposobów.\nPodstawą szczęścia jest wolność.\nPodstawą wolości odwaga.\nOn przebił się przez swój wieczny strach.\nOtworzył sobie drogę do szczęścia tym drobnym gestem.\nOna nie miała łatwego życia.\nDo niedawna była skazana na samotność.\nByła na samym dnie.\nGłęboki upadek prowadzi do wielkiego szczęścia.\nZnalazła je w postaci człowieka, który właśnie jej się oświadczył.\nDla nich szczęściem jest wszystko.\nWidzą je nawet na najmniejszym ziarenku piasku na plaży.\nWidzą je w kroplach deszczu na szybie.\nWidzą je tam gdzie inni nie widzą nic.\nOni nie gonili za miłością.\nTo ona sama ich znalazła.\nI teraz przekazuje Im wszystko to co jest w niej najlepsze.\nPost autor: mk95 » 2008-03-19, 15:15\nPiękne. A przy wybieraniu pierścionka dla Ann... takie wzruszające, jak przypominał sobie detale jej wyglądu. A Jack jest cuuudny\nPost autor: *Madziula* » 2008-03-19, 15:18\na więc…- szepnął wciskając go pomału na jej palec – czy chcesz zostać panią Everleight i żyć z mojej skromnej pensji?\n*rozpływa się* aaaaaach\nPost autor: MarQ » 2008-03-19, 15:27\nooo jak zwyle zajebistyczne i wcaigajace pisz dalej panno anno\nPost autor: AutumnLeaf » 2008-03-19, 15:39\noj Sean nie zaczyna się zdania od 'więc' xD\nJack jest fantastyczny...taaa...ale to już mówiłam...\no tak. Podstawą szczęścia jest wolność. A nawet powiedziałabym, że Wolność.\nPost autor: Xaneta » 2008-03-19, 16:01\naaa. jak super....państwo Everleight ... mogłabym to czytac cały czas. ;]\nPost autor: madamebutterfly » 2008-03-19, 16:11\nehh... chociaż komuś coś się układa...\nszkoda,że nie prawdziwe\nPost autor: PatuŚ » 2008-03-19, 19:01\njakie to romantyczne awwwww\nwiedziałem! Cholera wiedziałem! – krzykał Jack, który po chwili dostał w głowę od Von.\nno i jak zwykle ... ^^haha niezawodny Jack\nPost autor: Gość » 2008-03-19, 20:43\nJack jest tak sympatyczny dlaczego z niego zrobiłaś takie szybkiego jakoś nie może mi przejść przez moje zwoje mózgowe obraz takiego Jack'a. Ale no dobra zobaczymy co bedzie dalej. Tylko mam nadzieję, że nie będzie...albo nie. Tego nie było. Pisz. Wszystko co napiszesz przeczytam z przyjemnością.\nPost autor: Tanira » 2008-03-21, 10:27\nDzień dłużył się niesamowicie.\nDo szpitala przywieziona chłopaka ze złamanymi żebrami, który uporczywie upierał się, że to z powodu nieszczęśliwego wypadku.\nSean był głuchy na jego kłamstwa.\n- nie możesz po prostu powiedzieć, że cię pobili?\n- nie pobili – upierał się ze łzami w oczach chłopak.\n- i ramię tez sobie sam przypaliłeś?\nNastolatek zalał się łzami i skrył twarz w dłoniach.\n- potrzebuję tu Ann – szepnął Sean do Franka, który stał obok i obserwował całą sytuację.\n- Everleigh masz pacjenta. Narzeczona zajmiesz się później.\n- Von ci pomoże – szepnął i wyszedł z sali.\n- jeśli kocha to zaczeka aż pan przestanie mnie męczyć – szepnął zapłakanym głosem chłopak nadal zakrywając dłońmi twarz.\nSean zaśmiał się cicho i zaczął oglądać zdjęcia rentgenowskie jego klatki piersiowej.\nAnn razem z Jack’iem robiła obchód.\n- nie myślałam, że jest tutaj aż tak dużo ludzi – szepnęła gdy mijali już chyba z 20 salę.\n- kochanie to nie jest mały szpital. A zresztą ludzie tutaj garną bo tylko tu są najlepsi lekarze – szepnął teatralnie mając na myśli siebie.\nAnn spojrzała na niego kątem oka widząc jak napawa się dumą.\n- przestań się tak naprężać – syknęła – myślisz, że któraś na to poleci?\nJack wypuścił z ust powietrze tak jakby ktoś uderzyło z całej siły w brzuch.\nOna tylko zaśmiała się cicho.\n- a powiedz…jak się czujesz jako narzeczona?\nZamyśliła się na chwilę opierając o ścianę.\n- fajnie…- uśmiechnęła się delikatnie – Sean tak bardzo chce stworzyć rodzinę.\n- zdziadzieje jeszcze bardziej – mruknął Jack.\n- zapewniam cię, że nie jest zdziadziały – szepnęła cicho z udawaną powagą.\nJack uniósł brew do góry.\n- co ty nie powiesz…Everleigh demon seksu?\n- och przestań – oburzyła się odrywając od ściany.\n- wiesz to, że jest przystojny nie znaczy jeszcze, że…\n- przestań się czepiać jego…naszej – poprawiła się po chwili – strefy intymnej.\n- jesteście dziwni. Obydwoje. I to wam dobrze wróży. Będziecie idealnym, nudnym małżeństwem. Wasze dzieci będą takie same. Ich dzieci może będą się trochę różnić.\n- jesteś okropny – uśmiechnęła się delikatnie.\n- mów mi Jack – zaświergotał otwierając przed nią drzwi do sali w której był Sean.\n- zostaw mnie pan! To boli! – krzyczał chłopak, który jak się później okazało ma na imię Ben.\n- przecież nawet cię nie dotknąłem – warknął Everleigh.\n- spokojnie kolego. Ten pan ma wyjątkowo delikatnie dłonie – szepnął mu na ucho widząc jak patrzy z przerażeniem na Seana.\n- skąd pan wie?! – krzyknął patrząc teraz z jeszcze większym przerażeniem na Jack’a.\nAnn zaśmiała się cicho.\n- ze sprawdzonych źródeł – szepnął Jack.\n- nasz kolega lubi chłopców – zaświergotała Ann przyglądając się zdjęciom złamanych żeber.\n- o tak ja…- zaczął Jack – Zaraz! Ja…Nie!\nSpojrzał diabelskim wzrokiem na Seana, który starał się powstrzymać śmiech patrząc na Ann, która wymachiwała rękami udając Jack’a.\n- bardzo śmieszne – syknął Quade zakładając lateksowe rękawiczki – teraz ja się panem zajmę – warknął.\nSean podszedł do Ann, która cały czas patrzyła na zdjęcie rentgenowskie.\n- co widzimy? – zapytał\n- zamknięte uszkodzenie klatki piersiowej. Złamane trzy żebra są wynikiem wypadku. Uderzenia tępym narzędziem.\n- co mogą spowodować złamane żebra?\n- złamane żebra mogą spowodować stłuczenia miąższu płucnego. Ostre, szpiczaste fragmenty żeber mogą być wprowadzone w obręb jamy opłucnowej, rozdzierając opłucną, czego skutkiem jest odma opłucnowa albo krwotok do jamy opłucnej.\nSean wskazał na zdjęcie.\n- to jest odma. Jakie leczenie?\n- odmę leczy się chirurgicznie przez założenie drenażu do wnętrza klatki piersiowej. Wskazane leczenie szpitalne.\nPrzerwał i głośny krzyk chłopaka.\n- i podanie leków przeciwbólowych – szepnęła.\nNa twarzy Seana zagościł szeroki uśmiech.\nUmiała odróżnić takie rzeczy.\nMimo wszystko wzbudzała w nim podziw.\n- jakie plany na wieczór? – zapytał obejmując ją lekko w pasie.\n- przeprowadzka? – zapytała patrząc mu w oczy.\n- przeprowadzka – szepnął całując ją delikatnie.\n- ej! Czy wy możecie się opanować choć chwilę?! Pomóżcie mi go ułożyć! – krzyknął Jack, który męczył się z Benem.\n- idę po chirurga – szepnęła Ann puszczając Seana.\n- jeden stoi przed tobą – syknął Jack – chociaż na chwilę się od ciebie oderwie gdy będzie mu – spojrzał na chłopaka – grzebał w bebechach.\nBen nie odzywał się już ani słowem trzymając się kurczowo ręki Jack’a.\nAnn podała mu leki przeciwbólowe po których zasnął.\nSean poszedł przygotować się do zabiegu.\nChwila ciszy była jak zbawienie.\nAnn siedziała z Jack’iem w dyżurce czekając na Seana.\n- pamiętaj on cię nie może zobaczyć w sukni przed ślubem. Zresztą on nawet sukni nie może zobaczyć – świergotał Jack.\n- strasznie dużo wiesz o tych rzeczach.\n- kochanie ja mam 3 siostry. Wszystkie mężatki mimo tego, że młodsze ode mnie. Wiem co to jest stres przedślubny. Przechodziłem to tyle razy, że można to polubić. Ja zawsze mogę się poświęcić wiedząc, że później mogę się najeść i napić za darmo – uśmiechnął się szeroko.\n- jakiś ty bezpośredni – szepnęła Ann biorąc do ręki kubek z kawą.\n- myślałaś żeby ograniczyć?\n- nigdy. Przyzwyczajenie.\n- przyszłe matki powinny unikać kofeiny – szepnął widząc, że Ann zaczyna się krztusić.\nDo pokoju wszedł Sean.\n- może skoro ty jesteś jej narzeczonym to jakoś ja ograniczysz – ciągnął daje Jack.\n- w czym w czym – zaczął go przedrzeźniać – w tym cholerstwie – wskazał na kubek zupełnie nic sobie nie robiąc z nadal krztuszącej się Ann.\n- chce pić niech pije. Będzie lekarzem wie jakie są skutki – szepnął Sean.\n- ale wasze przyszłe dziecko nie wie. I założę się, że nie chce wyglądać jak E.T.\nSean uniósł brwi w górę i wyrwał Ann kubek z ręki.\n- bydło nie ludzie – szepnęła wstając i łapiąc swoja torbę.\n- bydło to będzie na weselu – zaświergotał Jack.\nAnn prychnęła obrażona i ruszyła w stronę wyjścia.\nCoś czego szuka się przez całe życie.\nJeśli mamy szczęście znajdziemy.\nJeśli nie, żyjemy złudzeniami.\nPrawdziwy przyjaciel jest skarbem.\nJest światłem w tunelu.\nJest osobą, która zawsze nam pomoże.\nJest kimś w rodzaju spowiednika.\nZna nasze sekrety.\nJack jest takim człowiekiem.\nMimo swojego jak zawsze odmiennego zdania.\nMimo swoich wad.\nMimo sposobu życia.\nJest tym kimś kogo szuka się przez całe życie.\nJest tą osobą, która zawsze potrafi znaleźć odpowiednie słowa do danej sytuacji.\nJest tą osobą, która milczy gdy tego wymaga chwila.\nJest ta osobą, która wyczuwa jak magnes złe nastroje.\nBez niego byłoby pusto.\nBez przyjaciół byłoby pusto.\n„Ja jestem czasem bardziej szkodliwy niż Twój wróg.”\nPost autor: mk95 » 2008-03-21, 10:30\nCudne są wszystkie kwestie Jacka. Zaczynam uwiebiać wszystkich lekarzy, którzy mają na imię Jack. *chwila namysłu* i Bruce ;-) Końcówka jak zwykle genialna...\nPost autor: Morgoth » 2008-03-21, 10:51\nja juz powiem tylko ze czekam na nastepna czesc bo ta jak wszystkie inne jest ge-nial-na!\nPost autor: MarQ » 2008-03-21, 13:05\npisz dalej pisz bo ja moge to czytac w nieskonczonosc super\nPost autor: AutumnLeaf » 2008-03-21, 14:39\n…Everleigh demon seksu\nże Whistler to wiem...ale, że jeszcze...ehm 'pan chirurg' ^^\nhaha jest cudowny xD\nzłamane żebra mogą spowodować stłuczenia miąższu płucnego. Ostre, szpiczaste fragmenty żeber mogą być wprowadzone w obręb jamy opłucnowej, rozdzierając opłucną, czego skutkiem jest odma opłucnowa albo krwotok do jamy opłucnej.\ndlatego właśnie studiuje, to co studiuje xD\nże później mogę się najeść i napić za darmo\no o o ! no skąd ja to znam xD\nw tym cholerstwie – wskazał na kubek\nech...nie da rady...\nbydło nie ludzie...haha xD\nPost autor: Tanira » 2008-03-21, 14:44\noj kochana xD\nopisałam potwora Oo\ndlatego włąśnie studiuje, to co studiuje xD\na ja tam kocham te fajne rzeczy xD\nnoł koment Oo


Małgorzata Socha pochwaliła się zdjęciem z mężem. Niezłe z niego ciacho - Pantofelek.pl\nMałgorzata Socha pochwaliła się zdjęciem z mężem. Niezłe z niego ciacho\nprzez Oliwia 12 lutego 2022, 18:30\nMałgorzata Socha niechętnie pokazuje członków swojej rodziny, jednak tym razem zrobiła wyjątek. Fotka z mężem w social mediach to istny biały kruk.\nMałgorzata Socha to aktorka, która od lat występuje w popularnych polskich serialach. Debiutowała w 1998 roku rolą Kate w Złotopolskich. Od tamtego momentu jej kariera stale nabiera tempa. Widzowie mogą kojarzyć ją z takich produkcji, jak Na Wspólnej, Tylko miłość, Przyjaciółki czy BrzydUla.\nGwiazda może pochwalić się także udanym życiem prywatnym. W 2008 roku wyszła za mąż za inżyniera Krzysztofa Wiśniewskiego, z którym doczekała się dwóch córek: Zofii i Barbary oraz syna, Stanisława. Z uwagi na to, że mężczyzna nie jest związany ze światem show-biznesu, rzadko zdarza się, by towarzyszył żonie na salonach.\nMałgorzata Socha podzieliła się zdjęciem z mężem\nMimo że Małgorzata rzadko pokazuje się u boku męża, chętnie o nim opowiada. W jednym z wywiadów przyznała, że poznali się na plaży, gdzie pracował jako ratownik. Połączyła ich miłość od pierwszego wejrzenia, która trwa już ponad 25 lat.\nTak jak w każdym związku, zdarzały im się gorsze chwile. Socha przyznała, że to ona naciskała, by wzięli ślub, ponieważ czuła, że w innym wypadku ich relacja nie przetrwa próby czasu.\nCzułam, że jeśli nie weźmiemy ślubu, to się rozstaniemy. Nie chciałam już dłużej żyć w niezobowiązującym związku. Powiedziałam stanowczo: Chcę być twoją żoną. Chyba potrzebował takiego impulsu — powiedziała w rozmowie z Twoim Stylem.\nZakochani chętnie spędzają ze sobą każdą wolną chwilę. Są także wielkimi entuzjastami aktywności fizycznej, wybrali się razem na stok narciarski. Przy okazji przechadzki po okolicy, wykonali wspólne zdjęcie, które aktorka zdecydowała się udostępnić na Instagramie.\nPatrzcie jakiego Przystojniaka spotkałam. Ciekawe skąd go znam?? – napisała pod kadrem.\nZ pewnością dla niektórych obecność mężczyzny na zdjęciu była niemałym zaskoczeniem. Z uwagi na to, że rzadko fotografują się razem, nieliczni fani aktorki nie wiedzieli, kim jest.\nPrawda, że Małgorzata i Krzysztof tworzą piękne małżeństwo?\nPoprzedni artykuł Córka Sylwii Bomby jest poważnie chora. Diagnoza lekarza wprawiła ją w osłupienie: „nawet nie spodziewałam się”\nNastępny artykuł Barbara Kurdej-Szatan mogła zostać prowadzącą „DDTVN”, ale oferty nie przyjęła. Teraz tłumaczy swoją decyzję\nCórka Sylwii Bomby jest poważnie chora. Diagnoza lekarza wprawiła ją w osłupienie: „nawet nie spodziewałam się”


Coaching osobisty Archives - Magdalena Ciesielska - Coaching Poznań\nPERFEKCJONIZM… BŁOGOSŁAWIEŃSTWO CZY PRZEKLEŃSTWO? Mam na imię Magda, jestem perfekcjonistką… PERFEKCJONIZM. Brzmi trochę, jak wstydliwe wyzwanie i budzi dość kontrowersyjne skojarzenia. Dyskusyjna więc sprawa – uzależnienie, problem, a może coś bardzo użytecznego? Przecież taki perfekcjonista najczęściej wszystko co robi doprowadza do dopracowanego do granic swoich możliwości końca. Nie musi rzeczy […]\nCzerwiec 25, 2019 / Brak komentarzy / Czytaj więcej\nNadawanie etykiet – uproszczenie czy ograniczenie? Ludzie oceniają. Sytuacje, wydarzenia, zapisane treści. Ale przede wszystkim oceniają innych. Czasem dla wydania „niezależnej opinii” wystarczy chwila. Jeden krótki moment, spojrzenie, niezbyt długa rozmowa i natychmiast mamy „wyrok” – „rozpieszczona”, „niedojrzały”, „dziwak”, „głupia”. Przykłady można mnożyć. Ostatnio również zostałam poddana błyskawicznej ocenie, przekazanej […]\nMaj 24, 2019 / 1 Komentarz / Czytaj więcej\nOD DZIŚ NIE PRACUJĘ – CO DALEJ? Przez lata wydaje się Tobie, że o niej marzysz. Cały ten zgiełk, hałas, ludzie, którzy nieustająco czegoś od Ciebie oczekują. Uciekasz przed tym na wakacje, od środy marzysz o weekendzie. Masz poczucie, że jesteś w przedziwnym labiryncie, z którego wychodzi się niepewnym krokiem, […]\nMaj 18, 2019 / 1 Komentarz / Czytaj więcej\nObfitość – droga do zmiany jakości życia\nCoach Magdalena Ciesielska – coaching Poznań


Prześcieradło nieprzemakalne Halcamp polecane jest przy opiece nad osobami starszymi czy z niepełnosprawnościami. Doskonale chronią przed wilgocią oraz zabrudzeniami. Wykonane z materiału delikatnego dla skóry.\nPrześcieradło nieprzemakalne Halcamp jest wyrobem polecanym przy opiece nad osobami starszymi i z niepełnosprawnościami, szczególnie przy problemie nietrzymania moczu. Dzięki gumkom zabezpieczającym prześcieradło nie przemieszcza się.\nZ gumkami zabezpieczającymi przed przeciekaniem\nMateriał: PNSA - frotte + membrana\nTowar zgodny z opisem i oczekiwaniami. Dobra jakość, przystępna cena. Duży plus za darmową wysyłkę przy zakupach +50zl z reguły firmy mają powyżej 100zl.\nPrzescieradła marnej jakości.cienkie jak papier.niestety przepuszczają.Gumki oszczędne tylko na naroznikach


koszalin.gosc.pl → Do króla z chusteczką\nK. Majka był gościem koszalińskiego Klubu Inteligencji Katolickiej.\nPochodzący z Koszalina dyplomata mówił m.in. o tym, jak złożenie listów uwierzytelniających wygląda w Indiach, w których pełnił swoją funkcję przez 7 lat, i w Republice Korei, gdzie stał na czele misji dyplomatycznej przez kolejnych 6 lat. Przyjęcie ambasadora i nadanie mu tej godności ma bardzo uroczysta formę. Protokół dyplomatyczny czuwa nad najdrobniejszym gestem.\nW Korei bardzo istotną sprawą był ukłon. – Prezydent stoi wyprostowany jak świeca, kandydat musi się lekko skłonić, ale nie za bardzo. Niezmiernie istotne są proporcje. Odchylenie ciała od pionu jest wystudiowane i wiele znaczy – mówił Krzysztof Majka, tłumacząc rozgrywającą się na zdjęciu scenę. Pomagają w tym… pinezki wbite w dywan. W Indiach, zanim kandydat dotarł przed oblicze prezydenta, musiał przejść przez znaczną część z 340 pokoi, z których składa się pałac Rashtrapati Bhavan. Cała parada trwała dobre 20 minut. Ciekawym doświadczeniem było również składanie listów uwierzytelniających w Katmandu, gdzie również był akredytowany. – Byłem ostatnim ambasadorem, który złożył listy uwierzytelniające na ręce króla przed przejęciem władzy przez maoistów – przyznał Krzysztof Majka.\nNajpierw jednak musiał przejść przyspieszony, trudny do zapamiętania kurs z etykiety dworskiej. – Po wymianie przemówień w formie papierowej król przywołał dworzanina z paterą, na której było sporo srebrnych flakoników. Po namyśle otworzył jeden z nich, wziął pipetkę i nabrał kilka kropli znajdującego się tam olejku. Stojący za mną konsul szepnął z przejęciem: „Chusteczka!”. Istotnym elementem ceremoniału było to, bym w prawej kieszeni miał białą chusteczkę. Król uronił na nią kropelkę owego olejku, co oznaczało akceptację. Moja małżonka mówiła, że to olejek różany. Był naprawdę wysokiej jakości, bo potem garnitur pachniał przez rok – opowiadał dyplomata.\nSpotkanie zorganizował koszaliński Klub Inteligencji Katolickiej.


Sonia Ławniczak (Poznań)\nPrzełożyć nieprzekładalne. Kategoria aury Waltera Benjamina na przykładzie powieści Piękno i smutek wojny Petera Englunda\nNiemiecki filozof i tłumacz Walter Benjamin klasyfikuje przekład jako formę, a jednym z najważniejszych aspektów jej zachowania jest aura, która wyznacza równocześnie granice przekładalności/nieprzekładalności dzieła.\nCelem referatu jest przedstawienie konstrukcji aury w powieści Petera Englunda Stridens skönhet och sorg oraz w przekładzie na język polski Piękno i smutek wojny. Wiąże się to z postawieniem pytania o specyfikę przekładalności/nieprzekładalności aury, rekonstrukcją przemian zachodzących w obszarze kodów translatorskich (leksykalno-semantycznego, kulturowego i estetycznego) na wybranych przykładach oraz sformułowaniem wniosków na temat ukształtowania recepcji tekstu, jako efektu transpozycji translatorskich dokonanych w procesie przekładu.\nPierwsza część referatu to krótka prezentacja szwedzkiego historyka Petera Englunda oraz jego twórczości, opis konstrukcji zarówno oryginału, jak i przekładu, a także informacja o tłumaczce Emilii Fabisiak.\nKolejna część poświęcona jest osobie niemieckiego teoretyka kultury, tłumacza i filozofa Waltera Benjamina. Metodologiczną podstawę referatu stanowi teoria przekładu Benjamina, szczególnie kategoria aury. Na bazie koncepcji Benjamina oraz korzystając z modelu analizy porównawczej, opracowanego w polskich badaniach przekładoznawczych przez znawczynię teorii niemieckiego filozofa Małgorzatę Jokiel, przedstawiam własny projekt analizy przekładalności/nieprzekładalności aury w polskim tłumaczeniu powieści Englunda.\nOstatnia część referatu to analiza wybranych fragmentów oryginału i tłumaczenia, skoncentrowana na takich aspektach jak przekład kulturowych słów kluczy, nazw własnych i nazw geograficznych, a także transformacje leksykalno-semantyczne oraz graficzne.\nKońcowa konkluzja referatu brzmi: transformacje w obrębie aury występują głównie w warstwie leksykalno-semantycznej tekstu. Jak wykazała analiza, nie mają one charakteru transpozycji zmieniających recepcję całości tekstu w przekładzie. Aura oryginału, nacechowana immanentnie nieprzekładalnością, została oddana w tłumaczeniu w możliwie adekwatnym stopniu. \nmoderacja: Alicja Kierończyk\n13:45-14:00 Sonia Ławniczak (UAM) - Przełożyć nieprzekładalne. Kategoria aury Waltera Benjamina na przykładzie powieści Piękno i smutek wojny Petera Englunda\n14:00-14:15 Nina Anna Trzaska (UAM) - Hari czy Hareios? Analiza wybranych neologizmów w staro- i nowogreckim przekładzie powieści "Harry Potter i Kamień Filozoficzny"\n14:15-14:30 Aleksander Kacprzak (UAM) - Angielskie zapożyczenia w duńskim słownictwie koszykarskim i tenisowym\n14:30-14:45 Jakub Musialik (UŚ) - Cudze w świecie 'swój-obcy'. Zapożyczenia językowe w gwarze przestępczej


Przepisy Nigelli Lawson - Nigella Gryzie: ODCINEK11 - WSPOMNIENIA Z DZIECIŃSTWA - IMBIROWY PUDDING BABCI NIGELLI\nODCINEK11 - WSPOMNIENIA Z DZIECIŃSTWA - IMBIROWY PUDDING BABCI NIGELLI\n6 łyżek stołowych masła\n⅓ szklanki złotych rodzynek\n3 łyżki stołowe ciemnego rumu\n10 kromek ciemnego chleba\nOk. 10 łyżek stołowych imbirowej marmolady\n2 ¼ śmietany kremówki\n¾ szklanki plus 2 łyżki stołowe pełnotłustego mleka\nNastaw piekarnik na 176°C\nMasłem wysmaruj płytkie naczynie do pieczenia.\nDo miski wrzuć rodzynki, zalej je rumem i wsadź na 1 min. do mikrofalówki, potem odstaw.\nZ chleba, masła i dżemu zrób kanapki (2 łyżki stołowe dżemu do kanapki). Przetnij kanapki w trójkąty. Wyłóż nimi spód wcześniej przygotowanego naczynia. Posyp to rodzynkami i polej pozostałością, nie włoniętego rumu.\nŻółtka ubij z jajkiem i cukrem, dolej śmietanę i mleko. Tą miksturą polej kanapki i zostaw na ok.10 min. by płyn się wchłonął. Kawałki chleba, które wystają poza naczynie, posmaruj masłem.\nZmieszaj imbir z brązowym cukrem i posyp kawałki chleba, które smarowane były masłem, trochę mniej wysyp na resztę „ciasta”.\nWstaw danie do piekarnika na ok. 45 min. Wyciągnij i odstaw na 10 min, rozdziel do miseczek i podawaj.\nAutor: Smacznego! o 00:04\nczy można się spodziewać reszty przepisów?\n01 września, 2008\nMam pytanie nie spotkałam dżęmu imbirowego w sklepie czy ktoś mam na niego przepis lub zna główne składniki oczywiście prócz imbiru:)?\nMiga. Jeśli mieszkasz w większym mieście to spróbuj w sklepie "Kuchnie Świata", tam mają takie różności ;)\nNigella wydaje się ciekawą osobą, ale czasami jak oglądam jej program to mi szczena opada - babka rzuca dwa składniki na stół i myśli, że robi coś ciekawego o_O. I tak cały program...\nNo własnie o to w tym chodzi przepisy maja byc proste i szybkie\n09 lutego, 2010\nJeśli chodzi o zastępnik marmolady imbirowej, to polecam wykorzystanie marmolady pomarańczowej, do której samodzielnie dodajemy imbir. W którymś ze świątecznych odcinków Nigella proponowała to rozwiązanie :)\nSuper przepisy, zaraz biorę się za przygotowywanie :) Przy okazji wpadnij na mój blog: Produkcja reklamowa\n28 grudnia, 2010\nDopóki nie spróbowałem - nie wiedziałem jakie to dobre :) Zawsze pudding kojarzył mi się z angielskim glutem, a tu proszę niespodzianka :)\nELUSI A 38 pisze...\nELLA Witam dosc pozno odkrylam tego bloga(ale mysle sobie ze lepiej pozno niz wcale) bardzo zaciekawily mnie te przepisy a ze mieszkam w UK to znalezienie skladnikow bedzie dosc latwe :-).Jestem osoba o krotkim stazu kulinarnym :-) wiec potrzebuje dokladnych info ile mam dodac smietany w tym przepisie


Czyszczenie i pielęgnacja posadzek w przemyśle - Raport Rolny\nCzyszczenie i pielęgnacja posadzek w przemyśle\n14 września 2020 14 września 2020 AS\t87 Views Brak komentarzy\tkarcher\nPrzemysł wymaga rozwiązań, które są dedykowane tej branży, które znają jej specyfikę i poradzą sobie z licznymi wyzwaniami związanymi z pracą w tym sektorze. Kärcher przedstawia skuteczne sposoby na zachowanie czystości na posadzkach. A czystość w przemyśle zawsze skorelowana jest ze słowem, które jest nie do przeceniania w warunkach produkcji przemysłowej, jakim jest bezpieczeństwo. Powierzchnie podłóg przeznaczonych do użytku w branży przemysłowej są odporne na bardzo intensywne użytkowanie, gładkie lub delikatnie strukturalne, pokryte powłoką zabezpieczającą lub cementem o wysokim stopniu gęstości. Mogą być pomalowane lub z dodatkiem piasku dla zwiększenia własności antypoślizgowych. Zadbać o takie posadzki pomoże szorowarka. Kärcher prezentuje wybór tych urządzeń dedykowanych do przemysłu w specjalnej ofercie, w której otrzymasz za zakup urządzenia voucher na dalsze zakupy sprzętu profesjonalnego niemieckiego producenta.\nJaka szorowarka dla przemysłu?\nMożliwości tych urządzeń są ogromne. Aby w pełni wykorzystać je w konkretnym zakładzie przemysłowym, każda maszyna jest specjalnie konfigurowana przez ekspertów, tak, by jej wyposażenie odpowiadało konkretnym potrzebom. Urządzenia dzięki swej skuteczności pozwalają na zachowanie wysokiego poziomu higieny, a przez to bezpieczeństwa i ciągłości produkcji. Ich stosowanie przekłada się na wymierne korzyści finansowe i to nie tylko dzięki zmniejszonemu zużyciu środków czyszczących, ale także dzięki ergonomicznej pracy.\nKärcher w ofercie posiada wiele urządzeń do mycia posadzek – szorowarek. Jednak ze względu na skalę działalności przemysłowej i wymogi tego sektora często korzysta się z większych, wydajniejszych maszyn z fotelem dla operatora.\nKrótka i wąska budowa urządzenia gwarantuje wysoką łatwość manewrowania umożliwiając swobodną pracę w wąskich przejściach. W wyposażeniu system wymiennych głowic, panel sterowania EASY i system kluczy KIK. Szorowarka może pracować w trybie eco!efficiency, który znacznie obniża głośność pracy. Dodatkowo w trybie eco!efficiency urządzenie pobiera znacznie mniej energii co pozwala na wydłużenie czasu pracy na akumulatorach i wydłużenie żywotności samych akumulatorów (zwiększona ilość cykli ładowania) oraz szczotek. Opcjonalnie można doposażyć w boczne szczotki podmiatające,\n← Odszkodowanie z OC traktora lub koparki?\nDo 30 listopada Powszechny Spis Rolny →\n22 lutego 2019 AS\t0\n4 lipca 2017 AS\t0\n19 lipca 2017 AS\t0\n5 lipca 2019 AS\t0\n12 września 2020 12 września 2020 AS\t0


Ogrzewanie pelletem. Czemu zawdzięcza rosnącą popularność?\nStrona główna » Handel i przemysł » Dlaczego coraz więcej osób wybiera kotły na pellet?\nDlaczego coraz więcej osób wybiera kotły na pellet?\nPopularność pelletu jako materiału opałowego stale rośnie – coraz więcej osób prywatnych, a także przedsiębiorców decyduje się na zainstalowanie kotła na pellet w domach prywatnych, budynkach użyteczności publicznej, usługowych i zakładach przemysłowych, a produkcja tego rodzaju biomasy nieustannie się zwiększa. Co sprawiło, że ten rodzaj opału stał się poważną konkurencją dla węgla, prądu i gazu?\nEkologiczne rozwiązanie do ogrzewanie domu\nŚwiadomość ekologiczna społeczeństwa ciągle wzrasta, na co wpływają w dużej mierze również zmieniające się przepisy mające na celu ograniczenie zanieczyszczania powietrza i walkę ze smogiem. W związku z tym poszukiwane i cenione są materiały opałowe przyjazne środowisku – a do takich należy pellet. Ten wytwarzany z trocin drzewnych granulat nie zawiera żadnych szkodliwych substancji, a podczas spalania emituje jedynie niewielkie ilości dwutlenku węgla. Do tego spala się w całości, a powstały w procesie spalania popiół może być wykorzystany jako naturalny nawóz.\nPellet pozwala wyeliminować problem odpadów tartacznych, jest materiałem w pełni naturalnym i odnawialnym – nic więc dziwnego, że promuje się go jako znacznie bardziej ekologiczne rozwiązanie niż stosowany tradycyjnie węgiel. Paląc nim, dbamy o czystość powietrza.\nKotły na pellet – wygodne w użytkowaniu i praktyczne\nKolejną znaczącą zaletą ogrzewania pelletem jest wygoda. Obsługa nowoczesnych kotłów nie nastręcza żadnych problemów dzięki wysokiemu stopniowi automatyzacji całego procesu – piec może pracować bezobsługowo nawet kilka tygodni w zależności od pojemności zasobnika (400 litrów pozwala na 7 dni ogrzewania). Kocioł uruchamia się przyciskiem aktywującym elektryczne grzałki. Te rozpalają paliwo, włączają podajnik i wentylator, a gdy fotokomórka wykryje płomienie, rozpoczynają automatyczną pracę kotła.\nTransport i przechowywanie pelletu również nie nastręczają trudności. Pakujemy go w opakowania zbiorcze i dostarczamy pod drzwi klientów. Wystarczy trochę miejsca na składowanie przy domu, by mieć pod ręką zapas opału na cały sezon grzewczy – wyjaśnia pracownik fabryki pelletu drzewnego Pellet Bodek z Dalewa w województwie zachodniopomorskim.\nPellet – ekonomiczny i efektywny materiał opałowy\nKotły na pellet spełniające normy 5 klasy emisyjności i sprawności cieplnej odznaczają się wysoką jakością i niezwykłą wydajnością spalania, są również wyposażone w automatyczny mechanizm czyszczący. Dzięki temu wymagają minimalnego nakładu pracy przy obsłudze i maksymalnie wykorzystują pellet, co pozwala na znaczne oszczędności.\nIm wyższa jakość pelletu (potwierdzona certyfikatem EN Plus A1 lub DIN Plus) tym mniejsze jego zużycie. Kupując biomasę, zwracajmy uwagę na jej kaloryczność. Sprasowane odpady drzewne, czyli pellet, mają dużo wyższą wartość opałową niż drewno. Dzięki temu mniejsza ilość materiału opałowego wystarczy na dłuższy czas ogrzewania, a w rezultacie wydatki na ogrzewanie można znacznie zredukować.\nPodsumowując, popularność pelletu wynika z faktu, że jest to ekologiczny, ekonomiczny i łatwy w obsłudze sposób ogrzewania budynków. Liczba osób decydująca się na instalację kotłów na ten granulat będzie więc dynamicznie rosnąć w nadchodzących latach.


:: Organizacja :: Karty postaci :: Czarodzieje\nby Emily Callaghan on Sob 1 Gru - 22:06\n1. Imię: Emily\n3. Data urodzenia: 30.06.1965\n5. Czystość krwi: Przejrzysta\n6. Dom w Hogwarcie: Ravenclaw\n7. Zawód: opiekunka smoków na stażu\n8. Opis charakteru: Nie jestem tak zmienna, jak większość kobiet. Swojego zdania kurczowo trzymam się do końca i nie próbuję zmylić cię ładnie pomalowanymi rzęsami, czy kuszącym uśmiechem. Już dawno wyrosłam z lawirowania pomiędzy tym, co prawdziwe, a tym, co prawdą nigdy nie mogłoby zostać. Jestem albo zbyt bezczelna, albo zbyt szczera i wciąż sama nie umiem zdecydować, z czym mi lepiej. Wiem, czego chcę, ale nie zawsze wiem, jak to dostać. Nie rzadko gubię się we własnych marzeniach, ale uwielbiam się za nieograniczoną ilość zainteresowań, które wciąż kształtują mnie na nowo. Mogę robić wiele jednocześnie i nie muszę martwić się, że coś pójdzie nie tak. Nie jestem jednak głupia, wiesz? Nie wezmę na siebie czegoś, z czym sobie nie poradzę, a wiem, że nie do wszystkiego zostałam stworzona. Boję się porażek i boję się przegrywać, ale nie chowam się do swojej nory, kiedy grad problemów posypie się na moją głowę. A szkoda, bo chyba wtedy miałabym więcej czasu na to, przez co zarywam czasami noce. Moje ukochane noce, na które czekam z wytęsknieniem każdego poranka. Dopiero, kiedy słońce znika za horyzontem czuję się spokojna i dopiero wtedy mogę odetchnąć z ulgą. Nocami wszystko wydaje się straszniejsze, a ja jestem zbiorowiskiem paradoksów. Muszę chcieć mieć to, czego inni nie chcieliby nawet dotykać. Lubię spacerować nocami po mieszkaniu ubrana jedynie w cienką koszulę nocną. Lubię pochłaniać książki leżąc godzinami w wannie i sięgać raz po raz do pudełka z miętowymi ropuchami, bo są to jedyne słodycze, które jestem w stanie zjeść. Wybredna, często egoistyczna i nie przewidywalna. Spodziewasz się, że dziewczyna niepróbująca zwrócić na siebie uwagi, niepragnąca przeżyć z tobą szalonej nocy, albo nienarzucająca ci od razu swojego toku myślenia, w rzeczywistości taka będzie? Nie bawię się uczuciami i pozorami. Szukam własnej drogi, która zaginęła gdzieś wraz z nieszczęśliwym wypadkiem mojego brata, jedynej osoby, dzięki której uwierzyłam w siebie i swoje zdolności. Gdyby nie on, nie doszukiwałabym się dobra w niemal każdym człowieku, gdyby nie on, nie śmiałabym się tak pięknie i nie umiałabym szczerze żartować. Gdyby nie on, nie potrafiłabym zrozumieć mężczyzn i pewnie padłabym ofiarą pierwszego lepszego kretyna, udającego romantyka i pseudointelektualistę. Nie lubię gierek i sprawnego poruszania pionkami. Nie chcę bawić się kłamstwami i nie jestem zbudowana z kostek lodu, chociaż bywam chłodna i nie wiem, dlaczego, ale właśnie wtedy wszystko, czego nie chce, staje się tym, co chce mnie. Nie jestem dla wszystkich taka, jaka mogę być dla ciebie.\n9. Opis wyglądu: Mogę być, kim zechcę i nawet się nie zorientujesz. Nie chodzi o to, że nie lubię swoich długich jasnych włosów, które tak często pozostają rozpuszczone i chociaż potrafię wstać o kilka godzin wcześniej, aby odpowiednio je przygotować, to prawie zawsze po wyjściu sprawiają wrażenie nieładu. I nawet podobają mi się duże brązowe oczy, którymi zazwyczaj patrzę na świat i które tak sprawnie przelatują przez zapisane w książkach słowa, dzięki czemu potrafię w ciągu kilku godzin przeczytać niejedną lekturę. Podobno jestem urocza, kiedy staram się sprawiać wrażenie trochę wyższej i kiedy zakładam wysokie szpilki, aby móc po raz kolejny okłamać świat. Nie lubię szarości, więc kłamię w seledynowych, purpurowych i czerwonych kolorach. Noszę je wszędzie ze sobą; na paznokciach, na ustach, na ciele i na oczach. Czerń to elegancja, czerwień to wyzwanie. Podziwiam w sobie umiejętność tworzenia tęczowej przeplatanki, która od razu zostaje w cudzych głowach, nawet, kiedy się o to nie staram. Nie wyobraź sobie mnie źle; nie noszę kwiecistych bluzek i pasiastych spodni, chociaż tak owe też mam w szafie. Mówią, że jestem odpowiednio przygotowana na każdą okazję, że wiem, jak skupić na sobie uwagę. Mówią, ale nie rozumieją, dlaczego mają rację. Nie pamiętają, że jednego dnia jestem trochę grubsza, niż poprzedniego. Nie domyślają się, jak ciężko jest mi się zdecydować na odpowiedni kształt ust. Kochają się w moich ustach beznadziejnie, chociaż rzadko, kiedy pozwalam im ich skosztować. Może bywam pruderyjna, a może tylko cenię sobie swoją prywatność, którą powoli chcą mi zabrać. Oni przekraczają granicę, nie mogąc później zawrócić, ja zawsze mam szansę powrotu. Zwłaszcza wtedy, kiedy prowokuję, wiem, że wystarczy chwila skupienia, a nikt już mnie nie pozna. Dbam o swoje ciało, o każdy jego najdrobniejszy skrawek. Dołeczki w policzkach, wystające obojczyki, długie palce, równe zęby. Nie obwieszam się znakami i symbolami, nie chcę się tak bardzo wyróżniać. Potrafię mówić ciszej, potrafię głośno płakać i cicho kaszleć. Mogę śpiewać w operze, albo dobrze się bawić na rock&rollowych koncertach. Mogę wiele, ale nie wiecie, dlaczego. Kiedy zamknę oczy i zacisnę pięści mogę wyglądać jak każde z was.\n10. Rodzina: Zaciskam powieki mocniej i głęboko wciągam powietrze. Nie tak łatwo zapomnieć o wspólnie spędzonych latach w niewielkim domu z rudego kamienia, stojącego gdzieś na obrzeżach Sheffield. Nie jestem jedynaczką, a mimo tego nie umiem być zazdrosna. Jak mogłabym, skoro to nie z matką, czy ojcem przeżywałam najwspanialsze chwile, które sprawiały, że podejmowałam kolejne decyzje, a w rezultacie znalazłam się w miejscu, z którego do teraz nie umiem się uwolnić? Nie miałam złego dzieciństwa, temu zaprzeczyć nie mogę, ale za wszystko pozostanę wdzięczna tylko mojemu starszemu bratu. Potrafiłam żartować i śmiać się, że kiedyś udowodnię, że nie jesteśmy rodzeństwem i za niego wyjdę. Był moim ideałem i najlepszym dowodem na to, że uroda i umiejętności wcale nie wykluczają zdrowego rozsądku. Podziwiałam go za każde, nawet najdrobniejsze osiągnięcie, pocieszałam po porażkach, których nigdy się nie wypierał i o których otwarcie mówił tym, którzy chcieli przeszkodzić mu w rozwijaniu kariery. Nie pozwalał sobie na żadne niedoskonałości i nauczył mnie rozsądnego podejścia do grosza. Nie był materialistą, ale koneserem sztuki, kochającym się w najpiękniejszych dziełach ludzkich rąk, o których już następnego dnia wiedział wszystko. Miał nieograniczone zainteresowania, a nocami włóczył się po mugolskich kinach i klubach muzycznych, gdzie rozprawiał do białego rana o możliwościach pozbawionych magii przedmiotów. Imponował kobietom nienagannym wyglądem i przestarzałymi manierami, o których słyszały tylko w filmach, na które później zabierał mnie do kina. Uwielbialiśmy się do granic możliwości. Mój mentalny romans z własnym bratem sprawił, że pewnego dnia poprosiłam go, aby mnie pocałował. Zgodził się, bo jak mówił, wolał, abym wszystkiego najpierw spróbowała w domu. Stronił od papierosów, lecz często przesiadywaliśmy w pubach, gdzie przedstawiał mnie nowym znajomym, którzy później odwozili nas swoimi maszynami do któregoś z najdroższych Londyńskich hoteli. Joseph miał pieniądze i klasę. Dopiero później zrozumiałam, że nie byliby w stanie zobaczyć naszego prawdziwego domu, na który rodzice rzucili odpowiednio chroniące zaklęcia. Wspinał się po kolejnych szczebelkach sławy w nieprzyzwoitym tempie i już w dwa lata po zakończeniu szkoły pracował w Ministerstwie Magii, jako jeden z Niewymownych, jednocześnie próbując dojść do porozumienia z goblinami, których języka nauczył się na szóstym roku w Hogwarcie. Miał jaskrawo-niebieskie oczy, zazwyczaj podkrążone i przysłonięte ciemną grzywką. Usta wydawały się wciąż zziębnięte a jego powolne ruchy początkowo nie wzbudzały gorącego zaufania. Znał możliwości swojego głosu, nigdy go nie podnosił. Wrzasnął dopiero wtedy, kiedy otumaniony leżąc w jednej ze szpitalnych sal św. Munga pierwszy raz przestraszył się ojca. A ojciec? Niewiele o nim wiem, co może zabrzmieć absurdalnie, ale prawie wcale nie znam mężczyzny, dzięki któremu chodzę po tej ziemi. Wychodzi wcześnie z domu i wraca tuż przed północą. Jeżeli się starzeje, to tylko fizycznie. Uwielbia siedzieć długo w wannie i patrzeć na swoją żonę, kiedy ta maluje paznokcie. Nigdy nie ma czasu dla siebie, a resztki energii poświęca na dokańczaniu pracy w swoim gabinecie, gdzie czasami można znaleźć go śpiącego nad jednym z wielu raportów. Ma dość nieustannego zarabiania pieniędzy, które i tak gdzieś znikają, a poza tym nie znosi ludzi z Departamentu Przestrzegania Praw Czarodziejów, gdzie jak na razie trzyma go jedynie wysoka pozycja w Służbach Administracyjnych Wizengamotu. W pewien sposób pełni rolę urzędnika, ale to nie nad tymi raportami spędza wolne wieczory. Razem z matką zostawiali mnie w opiekuńczych rękach brata, kiedy wyjeżdżali na zebrania członków Zakonu Feniksa, o którym nie wiedziałam nigdy za dużo. Razem z matką – no tak, bo kiedy myślę o rodzinie, bardzo często o niej zapominam. O własnej mamie, która musiała się wystarczająco namęczyć podczas drugiej ciąży, aby przeze mnie zrezygnować z pracy Aurora. Była niezastąpiona i pomogła zapełnić część cel w Azkabanie. Wymagano od niej wyrzeczenia się swoich zwyczajów, a ona jednak do samego końca pozostała wzorem kobiecości i dojrzałości. Nigdy nie opuszczała domu bez odpowiedniego makijażu, a i ubiór miała przygotowany na każdą okazję. Powinnam się od niej czegoś nauczyć, ale wszystkie damskie sztuczki, w których się tak specjalizowała zostawiała dla siebie. Nie można było jej wyprowadzić z równowagi, nie można było powiedzieć o niej złego słowa. Tylko tego jednego pamiętnego dnia, kiedy Joseph zaginął pozwoliła sobie na ciche: cholera...\n11. Historia postaci: Piątkowy wieczór, ojciec właśnie wrócił z Ministerstwa, matka podała kolację. Jedliśmy w milczeniu, czekając na wiadomość od uzdrowiciela ze szpitala św.Munga. Właściwie już od dwóch tygodni wszystko robiliśmy w milczeniu. Tamta noc, podczas której zaginął mój starszy brat, nie byłaby pierwszą, kiedy jego łóżko stałoby puste. Często nie wracał na noc do domu, często widywano go z podkrążonymi oczami i spierzchniętymi wargami, jednak pomimo coraz bardziej wątłej sylwetki, nadal pozostawał w centrum uwagi najpiękniejszych kobiet. Zdobywał wszystko, czego zapragnął. Był idealnym synem i bratem, kochankiem i narzeczonym. Inteligentny i zabawny, uprzejmy i odpowiedzialny. I nagle zniknął. Ojciec wpadł w szał; obwiniał się za niedopilnowanie dziecka, które przecież mijał niemal codziennie na korytarzach w Ministerstwie, z którego najczęściej wracali razem. Matka już nawet przestała płakać. Mówiła, że nie ma już więcej łez. Okropnie wyglądała z mokrymi policzkami i trzęsącymi się dłońmi. Miałam wtedy czternaście lat, brat obiecał mi pomoc w nauce do sumów. Tęskniłam za nim. Dni mijały coraz wolniej, już nawet przestałam wyrywać kartki z kalendarza.\nI kiedy matka już pogodziła się ze stratą i zdawała się być przygotowana na najgorsze, ojciec zmaterializował się w naszym salonie. Krzyczał coś o rozbitych kulach i martwych ciałach, o porwaniach i o ludziach w maskach. Wygonili mnie do drugiego pokoju, ale ja i tak wszystko słyszałam. Znaleziono go, nieprzytomnego, ledwo udało się go uratować. Chyba oszalał. Już przestał się w ogóle odzywać, wszystko, co robi, to siedzi i pokazuje palcem w pustej przestrzeni jakieś kształty, jak gdyby kreślił niewidzialne tabelki. Pielęgniarki są nim zachwycone, bo podobno wszystkie uczucia widać w tych jego cholernie błękitnych oczach. Nawet, kiedy się staczał wyglądał pociągająco. Matka chciała oczywiście biec, rzucić wszystko i lecieć do szpitala. Nie mogła. Mój brat pracował w Ministerstwie, jako jeden z Niewymownych i trzeba było ustalić, czy jakieś ważne informacje nie zostały z niego wyciągnięte. I tak czekaliśmy znowu.\nAż wreszcie, w czasie tej piątkowej kolacji nadleciała sowa. Wiadomość od zaprzyjaźnionego uzdrowiciela mówiąca, że są gotowi nas przyjąć. Tak szybko jeszcze nie podróżowaliśmy. Ledwo zdążyłam zaczerpnąć powietrza, a już szłam pustymi alejkami św. Munga. Matka wbiegła pierwsza, Joseph jej nie poznał. Ojca się przestraszył, bo wciąż miał na sobie służbowy garnitur. Zaczął krzyczeć i miotać się po łóżku, aż wreszcie nie wytrzymałam. Przebiłam się przez jego wrzaski i otwartą dłonią uderzyłam go w policzek. Joseph chyba zrozumiał, że nie potrzebnie narobił tyle hałasu, ale bardzo dziwnie mi się przyglądał. Zwabiony krzykiem Josepha lekarz nie mógł zrozumieć, dlaczego wpuścił na oddział trzy normalnie wyglądające osoby, a teraz jedna z nich miała zupełnie nienaturalne rysy i krwistoczerwone włosy. Skąd mogłam wiedzieć, skoro nikt mnie nie uprzedził, że tak może się kiedyś zdarzyć. Joseph śmiał się ze mnie, a śmiał się pięknie. Ojciec opadł na stojące obok puste łóżko, matka znowu zalała się łzami. Przy coraz bardziej roześmianym bracie dowiedziałam się, że jestem metamorfomagiem, któremu rodzice nie chcieli psuć dzieciństwa. To przynajmniej wyjaśniało zagadkę moich nieustannie zmieniających się długości nosa.\n12. Wyniki OWUTEM-ów:\nObrona przed czarną magią: W\nOpieka nad magicznymi stworzeniami: W\n13. Popiera: Zakon Feniksa\n» Emily Brand


Trzech panów w łódce (nie licząc psa) - Jerome K. Jerome - PINEZKA\nWydawnictwo CiS, Warszawa 1999\nChciałam napisać coś o poważnej książce, takiej, która zmusza do refleksji, która nie daje o sobie zapomnieć, której fragmenty kołaczą się nam po głowie, a mijani ludzie i napotykane sytuacje kojarzą się z losem bohaterów.\nI wtedy zrozumiałam, że nie da się pisać przy ponad trzydziestostopniowym upale o skutych zimnem brytyjskich pejzażach, czy wilgotnych, ociekających deszczem i spowitych mgłą ulicach Londynu. Trudno w zimowe miesiące na Syberii uwierzyć w ciepło hawajskiej plaży, nawet jeśli na chwilę przymkniemy oczy. Tak samo trudno w środku lata wczuć się w chłodny i dokuczliwy klimat Wyspy. A ponieważ cieszenie się urokami urlopu jest w tym roku przez pracodawcę przyjemnością mi oszczędzoną (przynajmniej na razie), myśli nieustannie uciekają ku letnim uciechom, błogiemu lenistwu i wyprawom w nieznane.\nIdealną książką mogącą ostudzić me cierpienia i obrzydzić zalety wypoczynku jest klasyczna już, bardzo brytyjska i napisana ponad sto lat temu powieść Jerome K. Jerome’a „Trzech panów w łódce (nie licząc psa)” [Three Man In a Boat To Say Nothing of the Dog].\nJej bohaterowie (George, Harris i Montmorency) początkowo planują, a później, mniej lub bardziej konsekwentnie, realizują plan rejsu wodami Tamizy. W przedmowie do pierwszego wydania napisano: Urok tej książki zasadza się nie tyle na jej stylu literackim czy też użyteczności informacji, jakie zawiera, ale na jej niewolniczej wierności prawdzie.\nI choć nikomu nie będzie łatwo ślepo uwierzyć w prawdziwość opisanej historii, gdzie humorystyczne i absurdalne przypadki dopadają jak zaraza trójkę przyjaciół, to mnie słowa autora jak najbardziej przekonują. Już nigdy nie powiem, że skoro pech prześladuje kogoś na każdym kroku, to takie nagromadzenie nieszczęścia nie może być rzeczywiste i niezamierzone. Po lekturze „Zwariowanej łódki czyli żałosnej historii Radosnej Przygody” Kanadyjczyka Farleya Mowata (czyżby łódki w tytule były dla Czytelników gwarancją zabawy i śmiechu?), czy przygód Amerykanina na Wyspach Brytyjskich w „Zapiskach z małej wyspy” Billa Brysona wiem, że naprawdę wszystko się może zdarzyć. Nie mówmy, że coś nas nie dotyczy, bo życie szybko ten pogląd zrewiduje. Wystarczy zaplanować choćby najmniejszy domowy remont, a już po chwili wszystkie plagi egipskie dopadają nas, zanim po raz pierwszy użyjemy młotka.\nTo samo przytrafiło się trójce dżentelmenów u Jerome’a. Autor z nieukrywaną przyjemnością dopuszcza Czytelników do uczestnictwa w przygotowaniach do rejsu. Śledzimy plany dotyczące dojazdu, noclegów, ekwipunku, higieny i wyżywienia. A wszystko to przystrojone jest wyśmienicie w doskonały angielski humor, który można albo pokochać albo znienawidzić.\nArcydzieła kunsztu translatorskiego dokonał Kazimierz Piotrowski, choć młodsze wydania powieści ukazały się już w tłumaczeniu Tomasza Bieronia. Zwolennicy i przeciwnicy obu panów tworzą wśród Czytelników dwa odrębne obozy. Ja nie stanę po stronie żadnego z nich, bowiem znam tylko efekt pracy jednego, ale jestem przekonana, że ta historia broni się sama w każdym z dwóch polskich tłumaczeń.\nOgromnym atutem książki jest lekki styl oraz wierność relacjonowania kolejnych etapów nawodnej wyprawy. Przy okazji tej podróży poznajemy trochę historii Anglii oraz topografię regionu. Każdy z 19. rozdziałów przytacza jakąś przezabawną historię, a rozwój wydarzeń przekonuje, iż cała trójka bohaterów nie była zupełnie przygotowana na niedogodności, jakie przysparza rzeczna wyprawa. Nagłe zmiany pogody, zimno i wilgoć, monotonia pejzażu oraz prostota posiłków szybko wprawiają podróżników w zły nastrój.\nAle tylko ich. Czytelnik ubawi się niemal na każdym etapie czytania oraz pokręci głową z niedowierzaniem nad mnogością problemów jakie na łodzi mogą sprawiać nawet najprostsze czynności i przedmioty. Krótkie tytuły zapowiadające rozdziały szybko pozwalają się zorientować, z jakimi katastrofami przyjdzie im się zmierzyć (Perfidia szczoteczek do zębów, Pogańska natura lin holowniczych, George i jego koszula: opowieść z morałem, Harris gotuje się na śmierć, Pies w nastroju filozoficznym, Rzeka w swych różnych wcieleniach).\nNajkrócej można by rzec, że „Trzech panów w łódce” to prosta wakacyjna opowieść, nie warta odnotowywania i rezerwowania jej osobnego miejsca na tle bogatej literatury brytyjskiej. Bynajmniej błędne byłoby takie mniemanie. Jerome K. (mało kto wie, że ta tajemnicza litera ukrywa jakże swojsko brzmiące słowo Klapka) Jerome, jak rzadko który pisarz, stworzył bohaterów z krwi i kości, którzy nie zdają się papierowymi ideałami, ale Brytyjczykami walczącymi z rozbrajającą szczerością ze zdarzeniami, jakie zgotował im dotychczas skromnie prowadzony żywot. Ponieważ od zawsze planowanie wolnego czasu wiąże się z ryzykiem sprawdzenia siebie w sytuacjach niecodziennych (głód – przejedzenie, zimno – udar słoneczny, brak funduszy – nadwyżka finansowa), proponuję wszystkim, którzy muszą wciąż siedzieć w nagrzanych pomieszczeniach biur, sklepów czy redakcji, próbę odnalezienia radości w prostych czynnościach. Prostych, ale pozwalających wznieść się na moment nad poziom chmur wiszących za oknem. A słowa autora ze wstępu niechaj staną się tylko lekką zachętą ku temu: Było lato, a Londyn jest latem tak piękny. Rozpościerał się przed mymi oczyma, niczym baśniowe miasto spowite złote mgiełką, pracowałem bowiem w pokoju położonym wysoko nad wierzchołkami kominów. […] Podczas tych letnich miesięcy napisałem książkę. Wydawało mi się to jedynym rozsądnym zajęciem.\nCoś w tym jest, skoro te słowa nie opuszczają mnie. Piszmy więc tego lata. Przyglądajmy się rozleniwionym myślom, swobodnie falującym w upalnym podmuchu wiatru. Piszmy opowiadania, poezje, powieści, notujmy pojedyncze słowa, które być może w jesienny wieczór ułożą się właściwie we większy fragment. A ja mogę tylko dodać, parafrazując wypowiedz Jerome’a, że podczas jednego letniego popołudnia napisałam tę recenzję. Wydawało mi się to jedynym rozsądnym zajęciem.\nAutor przezabawnych przygód panów na łódce popełnił również inne dzieło podróżnicze (a raczej „cyklistyczne”), dotyczące wyprawy rowerowej Anglików do Niemiec. W 1900 roku ukazało się „Trzech panów na rowerach” (Three Man on the Bummel), książka mniej u nas znana i popularna, ale równie godna polecenia. Tym bardziej, że czas sprzyja i przejażdżkom rowerowym i rejsom wodnym.\nJerome K. Jerome, książki


Dzisiaj jest 26 sty 2020 10:51\n29 gru 2013 13:20\n1) Za specjaliste nie trzeba placic, ale trzeba miec skierowanie od GP (czyli lekarza rodzinnego). Zeby sie zarejestrowac w przychodni trzeba najpierw umowic sie z pielegnairka, trzeba miec potwierdzenie adresu i ID (i NIN). Po wizycie z pielegnairka mozesz umowic sie na spotkanie. A potem lekarz ro...\n28 gru 2013 20:11\nNajlepsza rada, jaka moge Ci dac to taka, zebys tak w ciemno nie przyjezdzal, na dodatek w srodku zimy. Wyladujesz na ulicy, raczej nikt obcy nie wyjedzie po Ciebie na lotnisko, ani nie pozalatwia za Ciebie wszystkich urzedowych spraw. Do tego potrzeba kupy czasu, transportu, a przeciez nikt Cie ni ...\n27 gru 2013 16:54\nDlaczego wy zawsze musicie odpisywac w taki niezyczliwy, ponizajacy sposob? Naprawde przykro czasem czytac. Jesli chodzi o Wimbledon, to raczej trudno tu o niedrogi pokoj, jezeli pracujecie w tej okolicy to sprobojcie w okolicach Colliers Wood lub Tooting, do Wimbledonu dojedziecie autobusem (lub me...\n04 gru 2013 12:50\nTemat: Czy tak wolno i co mogę w tej sytuacji?\nZalezy jaka ma umowe z landlordem, ja w kazdej umowie mialam napisane, ze nie moge podnajmowac mieszkania ani pokoju komus innemu. Natomiast co do depozytu to Deposit Protection Scheme nie dotyczy tzw "lodgerow". Najlepiej zawsze spisywac umowe zanim sie wprowadzi, to zapobiega takim wlasn...\n27 lis 2013 13:52\nJa raczej nie zaplacilabym 20% mniej za stanie w pociagu, co prawda przez polowe podrozy i tak przewaznie stoje z twarza przycisnieta do czyichs plecow, ale przynajmniej po przesiadce w Clapham Junction moge sobie usiasc. Podroz samochodem odpada w moim przypadku, bo w godzinach szczytu zajela by mi...\n18 lis 2013 21:21\n12 lis 2013 13:55\nNiestety nie slyszalam o tym, zeby sie dogadac z agencja, zwykle zanim sie odbiera klucze, to wszystko musi byc zaplacone. Swoja droga, jesli oplaty agencyjne wynosza tyle, co czynsz, to jest to dosyc duzo, z tego co pamietam my placilismy rownowartosc tygodniowego czynszu jako oplate administracyjn...\n07 lis 2013 13:44\nZ jej wypowiedzi wynika, ze te "wulgaryzmy" zapozyczyla od ciebie, Aina.\n06 lis 2013 13:46\nTemat: Nareszcie ktos cos z glowa powiedzial/napisal\n06 lis 2013 09:09\nCzasem ktos przytoczy fakty zamiast populistycznych hasel, problem w tym, ze ludzie sa bardziej podatni na te drugie. Taka juz jest natura ludzka, ludzie nie lubia zmian, a w czasach kryzysu szukaja kozla ofiarnego, tak zawsze bylo i chyba bedzie. no juz gorszego banalu to ja dawno nie czytalam! nu...\n05 lis 2013 14:40\nCzasem ktos przytoczy fakty zamiast populistycznych hasel, problem w tym, ze ludzie sa bardziej podatni na te drugie. Taka juz jest natura ludzka, ludzie nie lubia zmian, a w czasach kryzysu szukaja kozla ofiarnego, tak zawsze bylo i chyba bedzie.\n30 paź 2013 13:14\nJa tu tez przyjechalam bez doswiadczenia, jakos to doswiadczenie trzeba zdobyc, czy to w Polsce czy w UK. Taka mloda osoba ma duzy plus - moze ryzykowac, bo nie ma nic do stracenia. Mlode osoby maja tez mniejsze wymagania, sama pamietam swoje poczatki, gdy spalam z kolezanka na jednym lozku, gotowal...\n28 paź 2013 18:20\nAngielskie czy po angielsku?\nZalezy tez co Cie interesuje.\nTa stronka jest bardzo ciekawa: http://www.ted.com/\n28 paź 2013 17:48\nJa tez sie zastanawiam kiedy bylo to eldorado, ktore wszyscy tak namietnie wspominaja odkad tu jestem, czyli od 2005 roku. Zawsze kilka lat temu bylo ponoc lepiej, a mi sie wydaje, ze ciagle jest bardzo podobnie. Owszem, nowym jest zawsze trudno, ale jak ktos ma troche zaciecia i szczescia to sobie ...\nTemat: prosze o pilna pomoc\nWejdz sobie tutaj: http://www.womenspioneer.co.uk/our-homes/\nNa dole podaja adresy i numery telefonow do organizacji dla samotnych matek z problemami mieszkaniowymi, moze tam znajdziesz pomoc?


Sufitowy czujnik ruchu podczerwieni DR-06 B czarny\n> Czujniki ruchu i zmierzchu mikrofalowe i na podczerwień>Sufitowy czujnik ruchu DR-06 B czarny\nPasywny czujnik ruchu z detekcją promieniowania podczerwonego wykrywa przemieszczanie się źródeł ciepła w obszarze jego działania. Na skuteczność detekcji ma wpływ ilość ciepła emitowanego przez poruszający się obiekt, jego wielkość, kierunek oraz prędkość ruchu. Ważnym czynnikiem jest również temperatura otoczenia.\nEfektywność czujnika ruchu z detekcją promieniowania podczerwonego będzie najmniejsza gdy:\nPrzykładowo, do nieprawidłowej pracy pasywnych czujników ruchu z detekcją promieniowania podczerwonego może przyczynić się źródło światła znajdujące się w polu detekcji czujnika ruchu. Załączenie lub wyłączenie światła powoduje dużą i szybką zmianę temperatury żarówki, co pasywny czujnik ruchu może zinterpretować jako poruszający się obiekt.\nMaks. regulowany promień detekcji (h: 2.5 m, Temp. ˂ 24 °C) 5 m\nWysokość montażu czujnika 2,5÷3,5 m\nPobór mocy czuwanie/praca 0,10 W/0,45 W\nWymiary Ø-115 mm, h-47 mm\nDR-06 B instrukcja obsługi (119.98k)\nDR-06 B schemat CAD dxf (59.22k)


Skanska sprzedaje nieruchomości i szykuje kolejne inwestycje - Nieruchomości - Sprzedaż, Wynajem, Domy, Mieszkania dziennik.pl\nSkanska sprzedaje nieruchomości i szykuje kolejne inwestycje\n20.10.2008, 13:48 | Aktualizacja: 07.06.2010, 18:58\nAtrium City Skanska sprzedała za 115 mln euro / Inne\nRoku 2008 upłynie dla firmy Skanska pod znakiem sprzedaży nieruchomości. Latem Szwedzi pozbyli się 3,8 hektarowej działki w Wilanowie, pod koniec września sprzedali wznoszony w centrum biurowiec Atrium Centrum. Najprawdopodobniej jeszcze w październiku w nowe ręce trafi ich kolejny warszawski projekt\nW przyszłym roku ruszy budowa I etapu Atrium South / Inne\nSkanska finalizuje właśnie rozmowy w sprawie sprzedaży kompleksu Marynarska Point na Służewcu. Na sprzedaż wystawiony jest również Grunwaldzki Center we Wrocławiu. Skanska zapewnia, że odchudzenie portfela nieruchomości nie wynika z kłopotów. Jest wręcz przeciwnie. Deweloper zbiera pieniądze na kolejne inwestycje. A tych będzie niemało.\nW Warszawie czeka na wbicie pierwszej łopaty kompleks Atrium South, składający się z dwóch budynków biurowych. Deweloper spodziewa się, że wkrótce dostanie warunki zabudowy dla inwestycji. Projekt składać się będzie z dwóch etapów: budynku o wysokości około 60 metrów oraz wieżowca o wysokości 150 metrów.\n"Budowa pierwszego etapu inwestycji powinna się rozpocząć w I połowie 2009 roku" - mówi Katarzyna Zawodna, marketing & leasing specialist w Skanska Property Poland. Mniej zaawansowany jest natomiast projekt biurowy u zbiegu ulic Chłodnej oraz Wroniej. Deweloper planuje tam kilka budynków o łącznej powierzchni 20 tys. mkw. Najpierw przejść jednak musi przez procedurę uzyskania warunków zabudowy dla działki.\nTo nie koniec planów szwedzkiego dewelopera. Skanska przymierza się do zmasowanego ataku na rynki miast regionalnych. Na początku 2009 roku rozpocząć ma się wznoszenie kompleksu Silesia Business Park. Firma robi też przymiarki do inwestycji w Łodzi, Poznaniu i Gdyni. Firma ma też w planach kilka projektów w Warszawie.\nA jeszcze wiosną wydawało się, że deweloper nie ma szczęścia do stołecznych inwestycji. Przez kilka lat był właścicielem dużej działki na terenie Miasteczka Wilanów. Najpierw miały powstać tam biura, później deweloper planował mieszkania. Ostatecznie jednak pozbył się wilanowskich terenów.\nChętny znalazł się w lipcu. Grunt wraz z projektem biurowym kupiła spółka Capital Park, która inwestuje na zasadach funduszu private equity środki właścicielskie oraz współpracuje ściśle z inwestującą w Europie brytyjską firmą typu private equity Patron Capital Limited. Cenę ustalono na 117 mln koron szwedzkich czyli nieco ponad 12 mln euro. Teren u zbiegu Przyczółkowej i Klimczaka Skanska kupiła 2004 roku.\nFirma planowała wybudować tam kompleks biurowy Wilanów Park, w którym mogłoby się pomieścić około 34 tys. mkw. powierzchni biurowej. Podczas boomu mieszkaniowego Szwedzi zaczęli weryfikować swoje plany. Deweloper zamierzał zamienić część kompleksu w mieszkania. Plan miejscowy zakłada jednak w tym miejscu budynki o charakterze biurowo-usługowym.\nOd utartego zwyczaju sprzedaży biurowca po wybudowaniu i zapełnieniu go najemcami, Skanska odeszła przy zbyciu Atrium City. Biurowiec będzie gotowy dopiero w maju 2009 roku. Szwedzi nie mieli jednak problemu ze znalezieniem chętnego, ponieważ aż 90 proc. budynku jest już wynajęte. 15 z 20 tys. mkw. powierzchni wynajęła firma Deloitte Advisiory. Biura będą mieć tam również King Sturge i Deutshe Bank. Nabywcą budynku jest niemiecki fundusz inwestycyjny Deka, który zapłacił za niego 115 mln euro.\nNastępny w kolejce czeka kompleks dwóch biurowców Marynarska Point. Budynki oddane w tym roku, o łącznej powierzchni 26 tys. mkw. mogą zmienić właściciela już w połowie października. Przedstawiciele Skanski milczą jednak na temat potencjalnego kontrahenta. Podobną powierzchnię do Marynarska Point ma budowany we Wrocławiu Grunwaldzki Center. Kompleks, który ma być gotowy w całości wiosną 2009 roku również został wystawiony na sprzedaż.\nMiasteczko jak z XIX wieku powstaje w Nowej Iwicznej przeczytaj »


Deweloper Robyg - zakup mieszkania - Forum na temat biznesu\nDeweloper Robyg - zakup mieszkania\nRejestracja: 19 lut 2018 12:22\nPostautor: Rogall » 22 lut 2018 11:50\nWitam wszystkich! Nie jest to może oferta, ale nie wiedziałam do jakiej kategorii się dodać Zaczęłam przeglądać Warszawski rynek pierwotny i chciałabym kupić mieszkanie. Spodobała mi się bardzo inwestycja Stacja Nowy Ursus Robyga. Niestety nie znam nikogo, kto kupowałby od nich mieszkanie.\nMoże tu znajdzie się ktoś kto mógłby mi pomóc? Interesuje mnie głównie przebieg transakcji, czy była bezproblemowa, czy nie było opóźnień z aktami notarialnymi no i oczywiście sam standard mieszkania.\nRe: Deweloper Robyg - zakup mieszkania\nPostautor: velyth » 23 mar 2019 04:13