Utracone ideały, Ostatnia Nadzieja • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nTeraz jest 21 lis 2017, 14:37\nUtracone ideały, Ostatnia Nadzieja\nprzez haazex 05 lut 2013, 19:12\nBy głębiej siebie zrozumieć napisałem w skrócie historię swojego życia. Zrobiłem niejako podsumowanie samego siebie. Potrzebuję pomocy w odpowiedzi na dręczące mnie pytania.\nOdkąd sięgam pamięcią, zawsze byłem zdolnym uczniem. Nie musiałem nigdy specjalnie się uczyć by mieć czwórki i piątki z klasówek. Byłem bardzo lubiany przez najpopularniejsze dzieci w klasie. Jak teraz o tym myślę to chyba budziłem tym zazdrość niektórych rówieśników. Jednak w sumie nie miałem z nikim żadnych problemów. Graliśmy w piłkę nożną po zajęciach, biegaliśmy po podwórku całą paczką, która mieszkała na tym samym osiedlu. Miałem świetny kontakt z rówieśnikami. Oglądaliśmy te same kreskówki, ogólnie spędzaliśmy razem mnóstwo czasu.\nTutaj zaczęły się rodzić podziały. Nasza paczka przyjaciół już nie była tak zżyta ze sobą jak wcześniej. Rozpowszechniać zaczęły się telefony komórkowe, komputery. Część kolegów i koleżanek zaczęła sięgać po pierwsze używki. Papierosy, alkohol, pornografia. Nie brałem w tym udziału. Nie chciałem i chyba trochę się bałem. Moi rodzice zawsze byli wymagający, zawsze chcieli bym był najlepszy, chcieli dla mnie dobrze. Już nie biegaliśmy za piłką z kolegami. Większość z nas zaczęła rzucać pierwsze przekleństwa. W nasze życie wtargnęły pierwsze kłamstwa. Podrabialiśmy zwolnienia z lekcji basenu, którego nienawidziliśmy. Na lekcjach wychowania fizycznego zacząłem grać lepiej niż pozostali do tej pory. Czułem na sobie zazdrość kolegów. Ale to przecież oni zrezygnowali z ruchu, to oni przestali się mniej przykładać. Mimo iż rewelacyjnie grałem w piłkę, zostałem wybierany na bramkę. Może dlatego, że nie bałem się piłki? A może dlatego, że stojąc na bramce ciężko strzelać gole. Rozpoczęły się pierwsze represje mojej osoby. Koledzy mi dokuczali, ale wciąż byłem bardzo lubiany. Brzmi to dość dziwnie, ale cały czas wydawało mi się, jakby oni specjalnie rzucali docinki odnośnie mojej osoby by się dowartościować, potem odkryłem prawdę jakże późno.\nGimnazjum skończyłem. Oceny miałem wystarczające do wybrania dowolnej szkoły średniej. Wybrałem technikum. Jako, że coraz więcej czasu spędzałem na komputerze, wybór tej szkoły wydawał się oczywisty dla moich rodziców i dla mnie. Czemu nie poszedłem do liceum? Teraz trochę tego żałuję.\nW szkole średniej zaczął się dla mnie upadek pierwszych ideałów. Zdecydowana większość uczniów była kompletnie zdemoralizowana. Papierosy, marihuana, piwo, wódka, amfetamina, tabaka czy kreatyna. Masakra. Zderzyłem się z rzeczywistością świata. Było to bolesne doświadczenie. Na moich ulubionych lekcjach wychowania fizycznego ćwiczyli nieliczni. Z resztą gra w piłkę bez dawnych znajomych okazała się już nie tak satysfakcjonująca. Byłem w trójce najlepszych jeśli chodzi o wychowanie fizyczne. Historia niejako zatoczyła koło. Byłem bardzo lubiany jednak znów rozpoczęły się represje mojej osoby. Tym razem tylko przez jedną osobę. O dziwo był to kolega z równoległej klasy z gimnazjum. Znałem go z podwórka. Miał bardzo ciężkie dzieciństwo. Do tego problemy zdrowotne i problemy rodzinne. Trochę go chyba podziwiałem, byłem dla niego właściwie jedynym, który go rozumiał. Nikt inny nie chciał utrzymywać z nim kontaktu tak naprawdę. Mnie nigdy nie sprawiało to kłopotu. Tylko czemu on mi dokuczał? Czasem miałem ochotę mu zwyczajnie przywalić. Jednak potem zdawałem sobie sprawę z tego, że jestem od niego dużo silniejszy, a on przechodził wiele chorób. Bałem się go skrzywdzić. Paradoksalnie. Zależało mi na moim największym oprawcy.\nTechnikum w sieci kłamstw\nCoraz więcej czasu spędzałem na komputerze. Dawni znajomi chodzili do innych szkół. Utraciłem już z nimi kontakt. Nowi znajomi nie podzielali moich pasji. Byłem często zapraszany na imprezy. Początkowo na nie chodziłem, ale potem coraz rzadziej to robiłem. Zwykle wyglądały tak, że upijaliśmy się alkoholem do tzw. skończenia. I bynajmniej nie chodziło o butelki, a o nasz stan umysłu. Po prostu piliśmy dopóki się nie najebaliśmy. Nie odpowiadało mi to, ale jakoś nigdy nie potrafiłem sprzeciwić się woli większości. Tym bardziej skoro byłem bardzo lubiany, miałem praktycznie pewne miejsce na każdej imprezie. Jakoś to przebolałem. Na niektóre chodziłem, a inne sobie darowałem. Dziwne. Jak teraz o tym piszę oblewa mnie pot. Czyżbym się denerwował czymś? Nie potrafię nad sobą już panować.\nSzkoła średnia kończyła się studniówką. Wstyd się przyznać, ale jakoś nie znalazłem dziewczyny do tego czasu. Można by powiedzieć, że miałem utrudnione zadanie, bo w technikum na 30 osób przypadała może jedna dziewczyna i zazwyczaj nie należała do urodziwych. Zacząłem czuć na sobie ogromną presję. Większość kolegów znalazła sobie dziewczyny. Mnie się ta sztuka nie udała. Poszedłem na studniówkę z kuzynką. Okazało się, że paru kolegów przyszło bez partnerki. Byłem zdziwiony tym faktem. Oczywiście pierwsze co zrobili to gdy tylko oddaliłem się do ubikacji się załatwić zagadali moją kuzynkę. No było zabawnie, ale nie dla mnie. Nie dotrwałem do końca tej imprezy, która zamieniała się w zawody kto więcej wypije alkoholu. Wyszedłem przed końcem. Niby mnie lubili, a czy któryś zauważył, że zniknąłem? Śmiem wątpić. Technikum zakończyłem z trójkami i czwórkami. Jak widać nauka przychodziła mi coraz to gorzej. Na maturze pisałem egzamin ze znienawidzonej przez siebie matematyki, bo tak chciał mój ojciec. Nawet miałem korepetycje z tego przedmiotu. Jakoś udało mi się zdać maturę. W ogóle zabawne jest to, że gdy byłem w podstawówce i gimnazjum bardzo lubiłem matematykę. Dlaczego przestałem ją lubić? Utraciłem coś, samemu nie wiem co.\nNa rozstaju dróg 2\nMiałem przed sobą wiele możliwości. Matura zdana z nieobowiązkową matematyką otwierała mi większość uczelni technicznych. W głębi duszy czułem, że coś jest ze mną nie tak. Odkąd pamiętam zawsze chciałem być żołnierzem, piosenkarzem czy też pisarzem. Nigdy nie chciałem pracować przy komputerach. Nienawidzę ich. Jednak to one powoli stawały się częścią mnie. Wybrałem politechnikę za namową taty, który na zachętę kupił mi laptop do nauki. Wybrałem kierunek, który miał przynieść mi bardzo dużo perspektyw na przyszłość.\nZamieszkałem w akademiku gdyż ojca nie było stać na stancję, to był najtańszy i według taty najlepszy wybór gdyż kontakt z rówieśnikami pomógłby mi, ponadto mogliby oni okazać się użyteczni gdyby pojawiły się trudności. Kierunek okazał się być dla mnie nieosiągalny. Miałem zaległości z każdego przedmiotu. Gdybym miał ocenić poziom swojej wiedzy do wiedzy wymaganej na start, by bez przeszkód rozpocząć edukację, możnaby śmiało powiedzieć, że miałem wiedzę na poziomie 2/10 podczas gdy, by w ogóle rozumieć co się dzieje na wykładach potrzebna była wiedza na poziomie 20/10. Początkowo próbowałem nadrobić zaległości. Niestety w akademiku co dzień odbywały się imprezy. Cisza nocna następowała o godzinie 22 podczas gdy imprezy kończyły się grubo po 3 nad ranem. Chodziłem na zajęcia niesamowicie niewyspany. Niestety moja kariera na politechnice chyliła się ku upadkowi. Postanowiłem szukać pomocy. Kolega z pokoju niestety nie potrafił mi pomóc. Szukałem więc płatnych korepetycji u bardziej zaawansowanych studentów. Niestety i to zawiodło. Jak potem doczytałem wybrałem bardzo nowoczesny kierunek, który dopiero miał swój rozkwit. Tak mogę się tłumaczyć bez końca. Prawda jest taka, że nie chciało mi się uczyć. Trzeba to przyznać. Wolałem chwile bezsenności spędzać przed nowo kupionym laptopem, aniżeli upijać się z sąsiadami. Wytrzymałem cztery miesiące. Po powrocie do domu wylałem swój żal na ojca. Powiedziałem mu, że przepraszam, że nie jestem w stanie spełnić jego wymagań co do mojej osoby. Płakałem. Teraz jak to piszę, mam na sobie szyderczy uśmiech. Bardzo się zmieniłem. Teraz jest dla mnie nie do pomyślenia by płakać w czyjejś obecności, nawet najbliższych.\nŻeby nie tracić czasu zapisałem się na studia zaoczne, które rozpoczynały się w lutym. Tym razem wybrałem kierunek z którym miałem do czynienia w technikum. Jednak wciąż były to komputery. Może przeznaczenia nie da się zmienić? Plan był taki. Studiuję zaocznie i szukam pracy, by opłacić studia. Plan wydawał się prosty, okazał się kolejnym bujnym marzeniem. Tata płacił za studia podczas gdy ja nieudolnie szukałem pracy. Szukałem. Szukałem. Wciąż szukałem. Do wakacji nic nie znalazłem. Czułem się z tym okropnie. Na studiach szło mi całkiem nieźle. Zaprzyjaźniłem się z nową paczką, moja nowa grupa okazała się bardzo mała, nie każdy w końcu zaczyna od lutego. Piszę zaprzyjaźniłem się, tak naprawdę to po prostu widujemy się tylko na uczelni i czasem po zajęciach się spotykamy przy piwku. Nie nazwałbym tego przyjaźnią. Nie wiem co to przyjaźń. Nadchodził październik. Ojciec, stwierdził, że skoro nie mogę znaleźć pracy to może zapiszę się na drugi kierunek? Przystałem na jego propozycję.\nRozpocząłem studia na uniwersytecie. Wybrałem studia techniczne, kolejny już raz. Tym razem miały lekkie zabarwienie biologiczne. Znowu otwierała się przede mną nowa ścieżka. Kolejny mój upadek jak się później okazało. Na kierunku spotkałem praktycznie same osoby ode mnie młodsze i parę dosłownie starszych ode mnie. Było to dość dziwne uczucie. Uczyć się z ludźmi, którzy są młodsi. Było to dla mnie kłopotliwe uczucie. Sam nie wiem czemu. Może czułem się od nich gorszy?\nZabawny był fakt, że na kierunku dominowała płeć żeńska. Jeszcze bardziej zabawny był fakt, że 85% tych dziewczyn było wyraźnie zainteresowane moją osobą. Zagadywały mnie, dawały mi do zrozumienia, że im się podobam. Zapraszały mnie na imprezy. Cholera co ze mną nie jest tak?\nZnowu poczułem tę zazdrość, którą czułem dawno temu. Znowu poczułem te nienawistne spojrzenia kolegów. Wyraźnie czegoś mi zazdrościli. A ja miałem tylko w głowie by nie zawieść pokładanych nadziei ojca. Chciałem osiągać najlepsze wyniki na mojej nowej uczelni. Niestety. Kierunek, który miał być techniczny, okazał się kierunkiem alternatywnym dla studentów medycyny. Na mojej twarzy znowu pojawił się szyderczy uśmiech. Co ja sobie myślałem? Nie dość, że kompletnie nie byłem zainteresowany tym co studiowałem to jeszcze moja wiedza podstawowa z danych przedmiotów praktycznie nie istniała. Wiedziałem jak to się skończy. Powiedziałem o tym ojcu. Zakończyłem swoje studia. Nawet się nie pożegnałem z nikim. Tak naprawdę nie czułem więzi z tymi ludźmi. Nie utożsamiałem się z nimi. Nie lubiłem ich.\nZostały mi studia zaoczne, które opłaca mój ojciec. Czuję się z tym fatalnie. Nie mam pracy, udało mi się odbyć tylko 3 miesięczny staż. Nie mam pieniędzy. Wszystkie zabrała mi matka, która stwierdziła, że i tak jestem winny tych pieniędzy rodzicom. Z resztą i tak niewiele bym sobie za to kupił. Moje najprostsze marzenia gdzieś odpłynęły. Nie mam przyjaciół. Nie mam się komu zwierzać. Rodzice mnie nienawidzą, każdego dnia widzę na ich twarzach zawód. Brzmi to dość depresyjnie. Tak właśnie było. Bywały noce kiedy po prostu nie spałem. Potworne doświadczenie. Godzina 6 rano, a ty masz otwarte oczy, boli cię głowa i nachodzą cię myśli samobójcze. To musiało się kiedyś skończyć. Postanowiłem podsumować swoje życie, pomyśleć co dalej.\nJestem uzależniony od komputera. Kiedyś gdy byłem młodszy grałem w coraz to nowsze gry. Teraz gram tylko w nieliczne stare, gdyż moja maszyna już nie jest w stanie uruchomić tych nowszych. Może to i dobrze. Nie szukam sobie nowych wrażeń. Przeglądam sieć w poszukiwaniu odpowiedzi na wiele dręczących mnie pytań. Widziałem rzeczy, których normalni ludzie raczej nie powinni widzieć. Jednak mnie już nic nie zadziwi. Zło z czasów szkolnych powoli we mnie wsiąka. Odkryłem pornografię. Jestem teraz chyba uzależniony od masturbacji. Mniej więcej raz na dwa dni muszę sobie ulżyć w wiadomym celu. Czytałem, że jest to zwykła fizjologiczna potrzeba i wstęp do życia seksualnego, więc nie przykładam do tego większej wagi. Rozładowanie napięcia w ten sposób trochę pomaga. Tak samo teraz zmagam się z uzależnieniem rodziców. Bo tak to trzeba nazwać. Moi rodzice są alkoholikami. Codziennie piją po 4 piwa na osobę. W weekendy nawet więcej. Nie wiem może to jednak nie alkoholizm, ale byłem pijany wiele razy i wiem, kiedy człowiek jest napruty. To przeze mnie piją? Chyba tak. Podświadomie czują, że ich zawiodłem. Mama najchętniej wyrzuciłaby mnie w domu, co chwilę wypomina mi, że w jej wieku ona była już mężatką, a ja wciąż żyję na garnuszku rodziców i jestem sam. Tata chyba wciąż wierzy w to, że zdobędę dyplom wyższego wykształcenia, że znajdę pracę swoich marzeń to pewnie dlatego opłaca mi studia. A ja wszystko odwlekam. Zauważyłem to niespodziewanie. Zwyczajne czynności takie jak wysłanie maila z cv do kolejnego pracodawcy. Kiedyś robiłem to hurtowo. Teraz wyślę jedno cv na tydzień. I tak wygląda moje poszukiwanie pracy. Żałosne. Tak samo jest jak mam np. wyrzucić śmieci. Mama powie rano, a ja wyrzucę dopiero na noc, albo na drugi dzień. Sam nie wiem czemu nie potrafię się wziąć w garść i po prostu ich wynieść. Jestem uzależniony od odkładania spraw na później. Jestem jeszcze uzależniony od mycia rąk. Zdarza mi się to dość często. Myję ręce właściwie kiedy mogę. Coś napiję się w kuchni, muszę iść umyć ręce. Doszło nawet do tego, że kładę chusteczkę higieniczną na myszce od komputera by nie pobrudzić sobie rąk i nie myć tak często. Mam teraz na sobie szyderczy uśmiech. Śmieję się ze swojego losu przez zęby?\nPoza uczelnią nie spotykam się praktycznie z nikim. Siedzę w domu, szukam pracy i gram na komputerze. I tak dzień w dzień. Bardzo rzadko, raz na miesiąc może na dwa - spotykam się z kolegą z podstawówki. Jedyna znajomość, która przetrwała próbę czasu. Kolega ma mnie za wzór cnót, bo jestem dość dobry w kontaktach z kobietami, dlatego często pyta mnie o wskazówki. A potem spotyka się ze mną by pogratulować mi skuteczności. Jednak tak naprawdę myślę, że spotyka się ze mną by się dowartościować. Nie mam pracy, więc jeśli on ma beznadziejną pracę w moim mniemaniu, bo nawet nie zarabia tego 1500 złotych, to jest dla niego wspaniałą sprawą usłyszeć jak to wciąż nie jestem zatrudniony. Coś w tym jest. Zacząłem sobie zdawać sprawę z tego, że ludzie mówią jedno, a myślą co innego. Analizowałem swoje rozmowy z ludźmi oraz ich rozmowy z innymi ludźmi. I wyszło mi, że każdy czymś się chwali by wzbudzić w innych zazdrość. Przykładowo ktoś opowiada historię jak to kupił sobie coś fajnego. Albo innym razem opowiada jak to był na imprezie. Albo co mu się przytrafiło w pracy. W każdym zdaniu czuję wywieranie zazdrości. Ktoś się chwali, że ma dziewczynę to tak naprawdę mówi to po to by pokazać innym, że są gorsi od niego bo nie mają takiej fajnej dziewczyny, albo, chwali się, że jemu się powodzi dobrze by poczuć się lepiej itd. Ciężko to zrozumieć. Naprawdę jestem jakiś inny. Opanowałem sztukę kłamstwa do perfekcji. Wszyscy wokoło kłamią, a ja chcąc być bliżej ludzi muszę samemu kłamać czyż nie? Jest to dość proste. Jak pisanie wypracowania. Wybiera się temat przewodni i dokłada szczegóły. Jak temat przewodni wydaje się być realny każdy szczegół nawet najbardziej podkolorowany również jest tak odbierany. Masakra.\nKontakty z ludźmi mnie denerwują. Doskonale wiem kiedy kłamią, przez co wkurza mnie rozmowa z ludźmi. Jednak doskonale panuje nad mową ciała i mimiką. Potrafię udać szczery śmiech by podnieść komuś samoocenę. Potrafię skłamać na czyiś temat dzięki czemu inni odbierają go lepiej. I chyba za to mnie ludzie lubią. Lubią mnie za bycie kłamcą jak oni, a nawet lepszym. Mogę śmiać się z dowcipów o martwych noworodkach czy murzynach z Afryki. Najgorsze w tym wszystkim jest to, jak bardzo moje sumienie się zmienia. Kiedyś byłoby dla mnie nie do pomyślenia śmiać się z wulgarnych dowcipów, dziś robię to bez mrugnięcia, na pokaz. Oglądając telewizję widzę samych kłamców. Reklamy pokazują rzeczy, których ludzie nie potrzebują. Mówią by kupić leki przeciwko przeziębieniu i ludzie podświadomie zaczynają chorować. Politycy nie odpowiadają na pytania wprost nigdy. Tylko cały czas mijają się z prawdą. Na pytania typu tak czy nie, odpowiadają, że jest to trudne pytanie lub nie mają odpowiedniej wiedzy. Gdzie ja żyję? Nie pamiętam kiedy ostatni raz byłem szczęśliwy. Depresja mnie wykończyła.\nMyśli samobójcze mam od około pół roku. Pojawiają się niemal codziennie. Początkowo radziłem sobie z tym jedząc czekoladę – źródło endorfin hormonów szczęścia. Faktycznie trochę pomaga. Potem dołożyłem jeszcze ćwiczenia fizyczne. Było nieźle. Niestety moje odkładanie wszystkiego na później sprawiło, że nie chce mi się zwyczajnie ćwiczyć. Nie chce mi się żyć, a ile można jeść czekolady? Nie tędy droga. Wziąłem sobie do serca słowa matki odnośnie ślubu i braku dziewczyny. A potem przeżyłem wewnętrzną traumę. Kolejną już. Zdałem sobie sprawę, że nie wiem co to miłość. I prawdopodobnie nie potrafię kochać. Mówi się, że rodzice zawsze kochają, ale czy nie jest to po prostu zwykłe lenistwo? Boją się samotności, bezsilności na starość. Dlatego wychowują sobie dzieci by móc żyć ich życiem, kiedy opuszczą ich siły. By spełnić kolejną potrzebę fizjologiczną – przetrwanie gatunku. W ogóle mnie to nie obchodzi. Obecnie nie wiem czy nawet zapłaczę na kogokolwiek pogrzebie. Każdy kiedyś umrze, czemu mam płakać za tymi, którzy są dla mnie obojętni. Boję się o rodziców ich alkoholizm, poczucie winy w które ich wpędziłem, ale raczej boję się nie faktu, że mogą umrzeć, ale że na starość przyjdzie mi się nimi opiekować. Wreszcie spłaciłbym swój dług wobec nich?\nTo nie ma sensu. To nie jest miłość. Nie kocham rodziców. Nie kocham nikogo. Nawet siebie.\nWiara i upadek ideałów\nCzytałem, że mam niską samoocenę. Podstawowym warunkiem by ją podnieść jest bezwarunkowe pokochanie siebie. Możliwość wybaczenia sobie. Utknąłem w martwym punkcie. Jak mogę pokochać siebie skoro nie potrafię kochać nikogo? Chcę się zabić - znowu. Jednak sumienie mi nie pozwala krzywdzić innych. Bo ten czyn mógłby spowodować ból osobom, którego nikomu nie życzę. Jednak głos sumienia staje się coraz słabszy. Ponadto zostałem wychowany w wierze katolickiej, czyli jakbym się zabił trafiłbym do piekła.\nI tutaj znowu natknąłem się na kłamstwo. Bóg istnieje. Jest to prawda. Ktoś w końcu stworzył to wszystko. Ludzie nazwali go Bogiem. Jest to niezaprzeczalny fakt.\nAle czy religia, którą wyznaje ma sens? Niestety nie. Religia powstała by szerzyć w ludziach strach. Strach przed śmiercią i życiem pozagrobowym. Wpajają ludziom zasady według których mają żyć ludzie i karzą za ich nieprzestrzeganie. Tak samo robią w szkole. System motywacyjny w postaci ocen i znowu strach. Trzymanie młodych dzieci w strachu, że nie zdają do następnej klasy. Czy to jest to dobra droga postępowania? Tak piszę o tym strachu, a im więcej wiem o ludziach, Bogu, im głębszy mam światopogląd tym bardziej jestem samotny. Boję się już coraz mniej. Szatan został strącony z nieba i teraz nakłania ludzi by dołączyli do niego. Może do niego pasuję? W końcu też jest samotny po tym jak został wygnany przez ojca. Ależ zabawna dramaturgia. Znowu mam szyderczy uśmiech na twarzy.\nStudiuję zaocznie, tata płaci, nie mam pracy, nie mam przyjaciół, nie znalazłem drugiej połówki. Wraca do mnie depresyjny nastrój. I chyba będę powtarzał rok na studiach. Masakra.\nJeśli ktoś to czyta, to już zapewne może się mniej więcej domyślić jakie mam teraz myśli. Jednak nie chcę się zabijać. Wciąż utrzymuje mnie nadzieja. Ostatnie co mi zostało. Dlatego stworzyłem ten temat. Potrzebuję pomocy. Chcę być szczęśliwy. Chcę mieć pracę. Chcę skończyć szkołę i niczego nie odkładać na później. Chcę znaleźć miłość.\nZapewne teraz jakaś mądra pani magister, zachęci mnie do odwiedzenia szpitalu zdrowia psychicznego w celu poddania się terapii. Pani wybaczy, ale nie mam zamiaru dokładać ciężaru rodzicom, a żyć w kłamstwie i chodzić potajemnie też nie mam zamiaru. Szukam tylko paru odpowiedzi. I wydało mi się to dobrym miejscem do znalezienia chociaż cząstkowych odpowiedzi na dręczące mnie pytania.\nJak może zakończyć się moja historia? Gdybym się już zdecydował postanowiłbym odejść z hukiem. Może spaliłbym pobliski las? A dla siebie szykowałbym nóż. Prosty sposób. Jedno cięcie. Tętnica ramienna, przez którą przepływa 30 litrów krwi na minutę. Człowiek ma tylko 5-6. Nie potrwałoby to długo. Taka moja wersja Seppuku. Skończyłbym jak wojownik i odzyskał utracony honor. Tak, to dobra śmierć.\n05 lut 2013, 19:10\nprzez vifi 05 lut 2013, 20:03\nWitaj haazex, . Czy oprócz szukania w internecie byłeś w jakieś agencji pracy/urzędzie pracy? Może tam też poszukaj.\nWydaje mi się że wizyta u psychiatry by ci pomogła. Nie musisz się z tego tłumaczyć rodzicom. Może zapisałby ci jakieś leki i ewentualnie skierował na psychoterapię. Popatrz na swoje myśli, gdzie one cię kierują. Wszyscy kłamią. Szkoła straszy, Bóg jest zły albo go nie ma. Wszystko traci sens, nie ma, później stwierdzisz że nigdy go nie miało.\nNie kochamy najpierw innych a potem siebie, ale najpierw siebie. Nie można kochać drugiej drugiej osoby nie kochając siebie. Miłość to nie jest tylko uczucie, które można stracić z dnia na dzień. Nie straciłeś tyle ile ci się wydaje. To że chcesz być szczęśliwy jest oznaką jakieś miłości do siebie. Trudno żebyś w depresyjnym stanie wielkodusznie poświęcał się dla innych. Ale kiedy zależy ci na własnym szczęściu wręcz naturalnie dbasz też o innych. Najlepiej i dla ciebie i dla rodziców byłoby wyjść na prostą. Czy oni nie chcą żebyś wyszedł dobrze żył?\nWojownik powinien walczyć z depresją i tymi myślami, z tą niesprzyjającą rzeczywistością, a nie robić jakieś sepuku. Padłeś? Powstań. Może nie jest aż tak źle. A nawet jak jest to nie trać tej reszty nadziei którą masz i na tyle ile możesz zawalcz o swoje życie. Rozumiem że skoro jesteś w dole i nie chce się wstawać z łóżka i łykać następny gorzki dzień. Chciałbym tylko żebyś uwierzył że warto.\nprzez Paweł Gaweł 05 lut 2013, 22:13\n" I wyszło mi, że każdy czymś się chwali by wzbudzić w innych zazdrość" -Też często odnoszę takie wrażenie.Nie wiem co ci doradzić bo sam mam podobne problemy z pracą,dziewczynami itd\nNa początek spróbuj ograniczyć ten komputer bo to jest prawdziwy pożeracz czasu.Wyjdź na miasto,zobacz czym zajmują się inni,czy na szybie sklepu czy słupie wisi jakieś ogłoszenie.\nCzasem warto wziąść najmarniejszą robotę byle mieć kontakt z ludźmi.Tego podpalenia lasu i podcinania żył nie komentuje bo to naprawdę głupie i tchórzliwe.\n03 lis 2012, 21:44\nprzez klarunia 05 lut 2013, 23:16\nPo pierwsze widzisz w ludziach to, co sam masz w sobie. Na przykład z tą zazdrością. Mnie naprawdę kompletnie nie interesuje, żeby mi ktoś zazdrościł. Często mówię ludziom o tym, że coś mi się udało, i robię to po to, żeby się cieszyli razem ze mną, a raczej po to, żebym sama wyraziła radość z tego powodu. Myślę, że to wspaniały sposób na okazanie radości: podzielić się nią. Sama też tego w ludziach nie dostrzegam, tej chęci wzbudzania zazdrości. Zdarza się, ale naprawdę rzadko. Myślę, ze to, co widzimy w innych, tak naprawdę mamy w sobie.\nPoza tym ogólnie odnoszę wrażenie, że tak naprawdę wcale Ci się nie chce nic ze sobą zrobić. Lubisz się poużalać, ale poza tym nic. Nawet do psychologa Ci się "potajemnie" nie chce ruszyć. Mogę się założyć, że przez te wszystkie lata nie zrobiłeś NIC w związku z tymi problemami. I nie mówię o szukaniu pracy. Po prostu nie zrobiłeś nic, żeby się zmienić, żeby zmienić swój sposób myślenia na bardziej pozytywny.\nJa jak miałam dylematy religijne, to czytałam o tym książki napisane przez świętych, chciałam wiedzieć naprawdę. Pytałam ludzi, którzy byli mocno wierzący, żeby mi wyjaśnili to, czy tamto. Aż wiele rzeczy zrozumiałam, choć na początku byłam bardzo przeciwna. Wiesz, łatwo jest dojść do wniosku, że to wszystko takie bez sensu, kiedy się nie szuka odpowiedzi tam, gdzie się wie, że można ją znaleźć.\nWydaje mi się, że jesteś jednym z tych ludzi, którzy lubią mówić, dyskutować o swoich problemach. Ale nie chce im się nic z tym zrobić. Pozwalasz sobie na takie... że tak to metaforycznie ujmę... "dryfowanie po oceanie życia". Jak Ci wiatr zawieje, tak popłyniesz. Zero własnego wysiłku. Już tyle się nasłuchałam opowieści chłopaków, co lubili pić, i mieli takie "imprezowe zacięcie" o tym, jak to oni rzekomo w głębi duszy są tacy wrażliwi i skrzywdzeni przez los, a nie zmieniali się ani trochę. Twój opis mi ich bardzo przypomina. Już sam tytuł jest taki.... ech... "Utracone ideały...". Jak ktoś ma ideały, to je po prostu ma, a nie o nich mówi. Jak ktoś ich nie ma, to znaczy, że ich po prostu nie chce mieć.\n15 cze 2012, 17:53\nprzez black swan 05 lut 2013, 23:56\nTwoim problemem jest to, że zamiast słuchać głosu serca i robić to co sam chciałeś alb najpierw zastanowić się czego w ogóle chciałeś, na ślepo spełniałeś oczekiwania rodziców (tak jak ja), szczególnie ojca. Szedłeś na kierunki, które w sumie Cię nie interesowały lub interesowały słabo (jak ja) i okazywały się fiaskiem. Zmieniałeś te kierunki, robiłeś rzeczy żeby zadowolić ojca... Widocznie zbyt wiele od Ciebie musiał wymagać już w dzieciństwie, tak mi się wydaje. Miłość warunkowa do dziecka, za oceny, za czerwony pasek, za to i za tamto, ale nie za samo to, że owo dziecko istnieje (u mnie było podobnie). I rosłeś w przekonaniu, że musisz zasłużyć sobie na miłość rodziców/rodzica-ojca. I nawet teraz piszesz jakbyś ciągle miał takie przekonanie. W każdym razie dałeś się zanieść życiu byle gdzie. W ślepy życiowy zaułek, w taką ślepą uliczkę życia. I w tej chwili to Twoje życie nie ma większego sensu - lecisz tam gdzie Cię wiatr i okoliczności poniosą. Bez celu, bez misji, bez pasji. Nie dziwne więc, że jesteś w depresji. To jest wręcz zrozumiałe, że jesteś w depresji. Jeśli chcesz z niej wyjść, musisz zmienić to dryfowanie bez celu. Co lubisz robić, co Cię interesuje? Piszesz "Odkąd pamiętam zawsze chciałem być żołnierzem, piosenkarzem czy też pisarzem." - kim chciałbyś być teraz? Popuść wodze fantazji, wyobraźni. Co lubisz? Na którym roku studiów jesteś? Jeśli Cię to nie interesuje i nie wciąga, zmień ten kierunek póki możesz. Ja byłam też na technicznym kierunku, lecz go nie zmieniłam (bo co by rodzice powiedzieli, jakby to wyglądało, wstyd, itp, świat by się zawalił, musiałabym nadrabiać, straciłabym rok - takich rzeczy się bałam), teraz żałuję, że nie zmieniłam kierunku na jakiś humanistyczny, artystyczny. Bo pomimo, że jednak skończyłam ten techniczny kierunek, to nie interesuje mnie on i nie chcę tego robić zawodowo (załamywałam się jeszcze niedawno, że tyle lat straciłam na bezużyteczne studia). Po co mi życie w którym będę robić coś co mnie nie interesuje i nie bawi? Wolę życie w którym będę robić coś, z czego będę mieć satysfakcję. Niedawno dopiero to zrozumiałam i teraz ogarniam swoje życie od nowa, naprawiam je. Bo wcześniej nie miało najmniejszego sensu. Teraz chcę nadać temu życiu kierunek, misję, pasję. Ustal sobie co w życiu lubisz i dąż do tego, żeby to robić. Połącz pożyteczne z przyjemnym, kształć się w tym co lubisz, by potem na tym zarabiać. Nie patrz na ojca, tylko na to co TY chcesz w swoim życiu robić. Jeśli interesują Cię praktyczne informacje, książki itp o tym jak wytyczać cele życiowe, jak się motywować do działania, to napisz na priv, bo ostatnio głównie w takiej treści siedzę.\nOd kiedy Twoi rodzice piją? Czy pili już jak byłeś mały? Może jesteś DDA/DDD...? Mógłbyś o tym poczytać.


⚓ Czarter jachtu Numo 630 od Dreamboat - zegluj.pl\nCzarter Numo 630\nNumo 630 - Dreamboat\nNumo 630 Jachty motorowe\nŁódź motorowa Numo 630 wyposażona w pełne cabrio, pozwala na komfortowe pływanie dla 6-8 osób i spanie dla 2-3 osób. Na wyposażeniu znajduje się radio z Bluetooth oraz Webasto z nawiewem w kabinie oraz w części pod cabrio. Instalacja 230V kiedy jesteśmy wpięci do sieci portu. Patent nie jest wymagany. Wszystkie boczne i tylne szyby cabrio są zasłaniane, istnieje możliwość otworzenia boków, tyłu i przodu.


Lubin: Zatrzęsło budynkami w centrum miasta | Lubin Nasze Miasto\nLubin: Zatrzęsło budynkami w centrum miasta\nO godz. 18.36 mieszkańcy centrum Lubina poczuli silny wstrząs.\nWstrząs nastąpił w rejonie Lubina Wschodniego, pod Małomicami. Nikomu nic się nie stało. W tym czasie na dole nie było pracowników.\nDariusz Wyborski, rzecznik KGHM określa siłę wstrząsu, jako tzw. słabą szóstkę (10,4 razy 10 do potęgi 6 dżula).\n– To był moment wyczekiwania po robotach strzałowych – dodaje Dariusz Wyborski.


Step 2 Biurko Małego Artysty - Plastyczne - ZABAWKI - Ej dzieciaki\nStabilne biurko z ogromną ilością przegródek i schowków gwarantuje utrzymanie miejsca pracy dziecka zawsze w należytym porządku. Natomiast duża powierzchnia robocza 33 x 51 cm zapewni mu komfort i wygodę podczas użytkowania. Biurko posiada mocowany ruchomy blat, który jest zarazem sucho ścieralną tablicą wielokrotnego użytku, na której dzieci mogą pisać flamastrami. W bocznej ściance biurka wbudowana jest półka w której dziecko może przechowywać swoje malunki, rysunki.\n- Biurko wyposażone w sztalugę z klipsem\n- Dwa duże organizery\n- Mniejsze organizery na kredki, flamastry, ołówki\n- Krzesełko z oparciem (maksymalna waga użytkownika 34 kg)\n- Duża powierzchnia robocza: 33 x 51 cm\n- Biurko wymaga minimalnego montażu przez osobę dorosłą.\n- Jest łatwe w utrzymaniu w czystości, przeznaczone do użytku zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz.\nWymiary produktu: 97,2 x 41,9 x 50,8 (cm)\nWymiary opakowania: 41 x 50 x 97 (cm)\n41 x 50 x 97 (cm)\n97,2 x 41,9 x 50,8 (cm)


Armi projekt 67\nKuchnia z jadalnią 16,5\nŁazienka + kotłownia 5,8\nParter łącznie 100,7\nPokój rodziców 14,1\nPiętro łącznie 78,4\nPowierzchnia łącznie 179,1\nProjekt domu z poddaszem użytkowym o niewielkiej szerokości segmentu, który można zrealizować na wąskiej działce przeznaczonej do zabudowy szeregowej. Charakteryzuje się prostą bryłą z tradycyjnym wykończeniem dachu z okapem. Od strony frontowej dach nad garażem został przedłużony w jednej płaszczyźnie. Elewacja frontowa oraz ogrodowa wyróżnia się atrakcyjną lukarną prostokątną z płaskim dachem. Lukarny poza zmianą estetyczną i nadaniu bryle bardziej nowoczesnego wyglądu, pełnią funkcję powiększenia przestrzeni pomieszczeń na piętrze poprzez zniwelowanie części skosów. W projekcie przewidziano dwa balkony dostępne z pomieszczeń na piętrze - od strony elewacji ogrodowej i frontowej.\nSzacunkowa cena budowy: zapytaj o cenę biuro@armi.pl


Bieżące ceny gazu, jakie podają dystrybutorzy. - Artykuły i porady na każdy temat\nBieżące ceny gazu, które podają producenci są takimi cenami, które należy wziąć pod wzgląd, kiedy rozpatruje się aktualną sytuację na rynku gazowym. Jest to sytuacja tak czy owak ulegająca zmianom ciągle, w związku z tym osoby w większym stopniu się tym interesujące muszą do tego przywiązać sporą wagę.\nSpecjaliści z tego rynku mają świadomość albowiem, iż jedynie w ten sposób mają szansę zagwarantować innym, że odpowiednio przedstawią dla nich wszystkie statystyki. A o tym, jak jest to ważne, nie będzie potrzeby bodajże nikogo bardziej przekonywać. Każda bez wyjątku osoba, jaka chce posiadać przekonanie, że bezpośrednio taką sytuację jest w stanie rozpatrzyć właściwie musi w takim razie ze wszystkim zaznajomić się jak najdokładniej. Trzeba w końcu konsumentom dostarczać zgodnych informacji. Opłaca się więc porównać, w jaki sposób prezentowały się ceny gazu w przeciągu ostatnich miesięcy, by mieć swego rodzaju pojęcie o tym, jak oddziałuje to na sytuację aktualną oraz na to, jak wszystko w takim obszarze będzie prezentować się dalej. Wystarczy zaś napomknąć, iż staje się to mocno rozwijający się rynek, by mieć wiedzę, w jaki sposób niektóre kwestie z takiego zakresu są istotne.\nBez obaw – zobacz link (http://www.mega-pol.com/6,13,wyburzenia.html), który kieruje do analogicznej strony. Przeczytasz na niej przykuwające wzrok teksty w nawiązaniu do przedstawianego tu tematu.\nNawet małe niedopowiedzenia z tej dziedziny mogą albowiem mieć złe następstwa – czytaj.\nKażdy dostawca gazu ziemnego musi z kolei posiadać świadomość, w jaki sposób prezentuje się sytuacja pod takim względem na świecie, bo na takiej podstawie będzie mieć szansę odpowiednio wytyczyć prawidłową działalność własnej spółki. Osoby, jakie działają w takiej branży mają obowiązek za takie kwestie brać ogromną odpowiedzialność. Im większe natomiast przedsiębiorstwo, jakie się tym zajmuje to w tym większym stopniu trzeba tego pilnować. Polityka rozporządzania gazem ziemnym w konkretnej firmie nie może bowiem wzbudzić jakichkolwiek wątpliwości. Będą to sprawy nazbyt ważne, by cokolwiek było przeoczone, lub pozostało postrzegane jako coś, o czym konsumenci nie powinni mieć pojęcia.\nKiedy z jakichkolwiek powodów podniesione zostaną opłaty za gaz to osoby korzystające z tego typu usług muszą w takim razie zostać dokładnie poinformowane o tym dlaczego się tak dzieje. Są to zbyt priorytetowe ustalenia. A jeżeli klienci regularnie będą o wszystkim informowani to zaufanie do doręczyciela będzie większe. W Polsce sytuacja tego typu przedstawia się znacznie lepiej niż było to wcześniej, co bez wątpienia jest bardzo dobrą informacją.\nPosted in Rynek przemysłowy | Tagged dane, klient, producent, przedsiębiorstwo\nDzisiaj jest gro produktów finansowych, z których korzystają ludzie otwierający niewielkie firmy


Rezygnacja Weidmanna | Bezpieczny Dom Maklerski TMS Brokers\nWczoraj dowiedzieliśmy się, że Jens Weidmann (prezes Bundesbanku) zrezygnował z pełnionej funkcji. Na decyzję mógł wpłynąć fakt, że często nie był on w stanie uzyskać akceptacji dla swoich pomysłów w Radzie EBC. Następca będzie prawdopodobnie mniej jastrzębi w swoich poglądach. EBC raczej nie zrezygnuje w przewidywalnej przyszłości z bardzo ekspansywnej polityki pieniężnej, nawet jeśli ryzyka inflacyjne w ostatnim czasie wzrosły.\nW oficjalnym komunikacie (oświadczeniu banku oraz w liście do pracowników) przyczynę rezygnacji podano jako problemy osobiste. Uderzające jest jednak to, że wypowiedzi dotyczące polityki monetarnej zajmują w nich dużo miejsca. Jens Weidmann domaga się na przykład, aby poświęcić więcej uwagi "skutkom ubocznym, a w szczególności ryzykom dla stabilności finansowej" luźnej polityki monetarnej. Ponadto, EBC nie powinien patrzeć "jednostronnie na ryzyka deflacyjne". Wreszcie, w odniesieniu do przyjętego w czasie kryzysu programu skupu obligacji PEPP, podkreśla, że jego "nadzwyczajna elastyczność" jest proporcjonalna tylko w "sytuacji nadzwyczajnej", dla której został stworzony. Wypowiedź ta jest o tyle ważna, że obecnie w Radzie EBC pojawiają się inne głosy, które chcą zachowania tej elastyczności nawet po zakończeniu programu PEPP.\nranking kont maklerskichrachunek maklerskibiuro maklerskieplatforma finansowaforex tmsforex demometatrader 4giełdabrokers forexbroker giełdowycfdjak inwestować na giełdzieforex dźwigniajak grać na giełdzieinwestowanie w złotoco to jest etfindeksy światoweinwestowanie w kryptowalutyetfjak kupić akcjesurowce onlineinwestowanie w bitcoinforex notowaniainwestowanie w walutyw co inwestowaćszkolenia forexkomentarze giełdowegiełda światinwestowanie onlinew co najlepiej inwestować


Bisk - Akcesoria do mycia zębów - Lazienkaplus.pl\nAkcesoria do mycia zębów BISK - Akcesoria łazienkowe\nBisk Nice kubek na szczoteczki szary 05710\nBisk Bergen kubek na szczoteczki ścienny chrom/drewno/czarny mat 07064\nBisk Bergen kubek na szczoteczki ścienny podwójny chrom/drewno/czarny mat 07065\nWyposażając łazienkę w przybory i akcesoria kosmetyczne nie sposób zapomnieć o akcesoriach do mycia zębów. W ofercie producenta Bisk znajdą Państwo szereg przyborów, które sprawdzą się w każdym wnętrzu łazienkowym i będą służyły przez długie lata. Klienci bardzo chętnie wybierają kubki oraz uchwyty do kubków, które można przywiesić nad umywalką, oraz duże pojemniki na szczotki, w których zmieszczą się przynajmniej cztery szczoteczki do zębów. Akcesoria do mycia zębów są niezbywalnym elementem wyposażenia każdej łazienki, dlatego warto zwrócić uwagę na materiał, z jakiego zostały wykonane, oraz łatwość czyszczenia. Ciekawym rozwiązaniem są również podwójne szklanki oraz kubki ceramiczne z prostym uszkiem i antycznymi wzorami. Wszystkie akcesoria do mycia zębów są odporne na działanie wody i wykazują zwiększoną odporność na uszkodzenia mechaniczne. Akcesoria od producenta Bisk spełnią wymagania każdego klienta, zatem jeżeli zależy Ci na wysokiej jakości za stosunkowo niską cenę, zachęcamy do zapoznania się z pełną ofertą producenta. Oprócz przyborów toaletowych w naszej ofercie znajdą Państwo także szczotki i miski do wc, koszyki, mydelniczki i wiele innych.


Wyścig donikąd. O "Czyż nie dobija się koni?" Teatru Wybrzeże\n3 kwietnia 2016 (artykuł sprzed 6 lat)\nGłówni bohaterowie "Czyż nie dobija się koni" Robert (Piotr Witkowski) i Gloria (Katarzyna Dałek), kurczowo chwytają się maratonu tańca jako ostatniej szansy na realizację swoich marzeń, swój wyśniony bilet na salony.\n"Czyż nie dobija się koni?" Teatru Wybrzeże odbierać można na wiele sposobów. To zarówno pozbawiona nadziei, wynaturzona, wyniszczająca rywalizacja, w której trudno wskazać zwycięzców, smutna diagnoza naszych czasów, jak i wyraźna przestroga przed wzbierającym ekstremizmem ludzi pozbawionych nadziei na godne życie. Dwa akty spektaklu to dwa zaskakująco odległe od siebie teatralne światy, o skrajnie odmiennej temperaturze i innej sile rażenia.\nPowieść Horace'a McCoya, choć powstała w latach 30. XX wieku, skupia jak w soczewce wiele palących problemów współczesności. Tym właśnie aspektom, które wtedy i dziś są niezwykle aktualne, reżyser Wojciech Kościelniak poświęca zdecydowanie najwięcej miejsca w swojej wersji "Czyż nie dobija się koni?" - bardzo pojemnego i chłonnego literacko i teatralnie materiału.\nNawet jeśli poruszane problemy mają nieco inny wymiar niż kiedyś (skrajną biedę i realny głód, doświadczane w czasach wielkiego kryzysu w USA, zastąpiły poczucie braku perspektyw, niemożność samorealizacji czy brak szansy na osiągnięcie materialnego komfortu) to dojmujący marazm, wyobcowanie i piętnujące mianem nieudacznika odrzucenie przez system, nie zmienia się z biegiem lat, jedynie przyjmuje coraz bardziej upiorną maskę żarłocznego kapitalizmu. Ludzkie dramaty od zawsze przecież są doskonałą pożywką dla mas. Im bardziej widowiskowo zostaną przedstawione, tym większa szansa na "sprzedanie" ich jako atrakcyjnego produktu, przyciągającego uwagę.\nUczestnicy maratonu tanecznego w "Czyż nie dobija się koni?" doskonale wiedzą, co oznacza wielogodzinny wysiłek, jakiego się podejmują. Setki godzin spędzone w obskurnej tancbudzie (bardzo plastycznie przedstawionej przez Damiana Strynę w scenografii spektaklu) to w największym skrócie krew, pot i łzy. Taniec okazuje się tutaj niemrawym człapaniem w miejscu. Wygrać może tylko jedna para ze stu kilkudziesięciu, które postanawiają powalczyć o swój "bilet do Hollywood" - pieniądze, sławę i sukces. O takim rozwoju wypadków marzą główni bohaterowie spektaklu - Gloria i Robert - oboje niechciani, odrzuceni, przekreśleni już na starcie w dorosłość. Pomimo tego naiwnie wierzą, że wygrana otworzy im zatrzaśnięte drzwi do kariery.\nPodczas maratonu tańczy się "człapanego" pod czujnym okiem sędziego, który pilnuje porządku na "parkiecie". Justyna Bartoszewicz jako Ruby i Marcin Miodek w roli Jamesa, wypadają dobrze, choć to Jarosław Tyrański (sędzia Rollo) ma swój mały spektakularny show.\nReżyser bardzo szybko, w teatralnym skrócie i bez wdawania się w szczegóły, wprowadza akcję do sali, gdzie bohaterowie rozpoczynają nierówne zmagania. Cały pierwszy akt okazuje się jednak dosłownym przeniesieniem marazmu, apatii i poczucia beznadziei bohaterów na scenę. Większość czasu uczestnicy maratonu spędzają na smutnym pseudotańcu, mając - w myśl regulaminu konkursu - bardzo niewiele czasu na całą resztę. Towarzyszy im groteskowo apatyczna pielęgniarka, zblazowany sędzia, nudny konferansjer, i irytujący głos z offu. Co jakiś czas, dla uatrakcyjnienia widowiska, zorganizowane zostaną dodatkowe taneczne popisy lub wyścigi eliminujące najsłabszych. Ożywienie wprowadza jedynie dowcipna, zdalnie sterowana latająca nad sceną i widownią "gruba ryba", nieuchwytna jak marzenia, po które chcą sięgnąć bohaterowie.\nZupełnie inną temperaturę ma drugi akt, w którym zmagania tanecznych maratończyków coraz bardziej schodzą na plan dalszy, zaś w centrum pojawiają się kolejne postaci "Czyż nie dobija się koni?". Aktorzy dostając od reżysera chociaż odrobinę przestrzeni, przeważnie dobrze ją wykorzystują. Większość epizodów przeradza się w małe aktorskie popisy (np. świetny monolog "skompromitowanego" konferansjera Rocky'ego w wykonaniu rozkręcającego się z minuty na minutę Grzegorza Gzyla czy zaskakujący brawurowy show sędziego Rollo, granego przez Jarosława Tyrańskiego).\nKomicznie spowolnioną reakcję ma pielęgniarka Małgorzaty Oracz, zaś Maria Mielnikow-Krawczyk jako fanka maratonu tańca - pani Layden, celnie oddaje onieśmielenie osoby nienawykłej do publicznych wystąpień. Stagnację i beznadzieję bohaterów reżyser najczęściej przełamuje właśnie groteską, czy krótkotrwałymi aktorskimi rozbłyskami.\nKonferansjer i jednocześnie zastępca szefa maratonu, Rocky (Grzegorz Gzyl) zaczyna spokojnie i niezbyt efektownie, jednak rozkręca się z każdym kolejnym wejściem na scenę, by w kulminacyjnym momencie wygłosić brawurowy monolog, za który podczas premiery zebrał największe oklaski.\nTakże aktorzy grający maratończyków wyraźnie zarysowują swoje postaci, co jest o tyle trudne, że większość z nich funkcjonuje głównie na marginesie akcji, jako "żywe tło" przedstawienia. Wszyscy oni mają niekiedy tylko chwilę, gdy uwaga widzów koncentruje się właśnie na nich. Świetną, bardzo fizyczną rolę, niemal cały czas niemą, buduje Piotr Chys jako Jere - robiący dziwaczne miny troglodyta, który bardzo przejmująco wypada też protestując po przegranym wyścigu. Zaskakująco rozwiązana zostaje scena zazdrości temperamentnego Pedro (zabawnie grający z tym wizerunkiem Jacek Labijak) wobec Lilian (Magdalena Boć), ofiary brutalnego gwałtu. Justyna Bartoszewicz jako wystraszona ciężarna Ruby subtelnie podsyca z kolei agresję Glorii, stanowiąc dla niej żywą tarczę, zaś Marcin Miodek, jako James atletyczny partner Ruby, więcej wyraża mową ciała niż słowami.\nW odróżnieniu od nich, główną parę - Roberta i Glorię - śledzimy od początku do końca spektaklu. Robert Piotra Witkowskiego jest zaskakująco spokojny, opanowany i skłonny do kompromisów, ale nawet na moment nie przestaje być postacią intrygującą, aż do zaskakującego, bardzo mocnego finału przedstawienia. Z kolei Katarzyna Dałek dostała zdecydowanie najtrudniejsze zadanie, bo Gloria to z jednej strony pogrążona w apatii desperatka, z drugiej zbuntowana dziewczyna z patologiczną przeszłością. Jest szorstka, prowokacyjna, agresywna i wybuchowa, z czym Dałek nie zawsze radzi sobie równie dobrze. Niekiedy huśtawki nastrojów Glorii są przez to sztuczne i mało wiarygodne, choć aktorka bardzo dobrze oddaje wewnętrznie spękanie bohaterki, miotanie się między coraz bardziej wątłą nadzieją na odmianę swojego losu a ostateczną kapitulacją.\nWszystko rozgrywa się w przestrzeni obskurnej tancbudy, w miejscu fatalnie zaniedbanym i "nadgryzionym" przez czas (scenografia Damiana Styrny).\nBezlitosny maraton tańca, skrojony na potrzeby publiczności, to bardzo brudna gra, w której każdy uczestnik poświęca własną godność. Ostry, momentami wulgarny język bohaterów, przemoc, seks (raczej zasygnalizowany niż pokazywany), nagość traktowana instrumentalnie, dominacja i upokarzanie kobiet - to nieodłączne elementy tego widowiska.\nWojciech Kościelniak z powieści McCoya oprócz oczywistego i uniwersalnego obrazu "wyścigu szczurów", tworzy bardzo dokładną wiwisekcję dojrzewania do zbrodni i kiełkowania ekstremizmu. W teatralnym lustrze najpierw ukazuje stan psychiczny bohaterów, potem dynamizuje akcję, rozpędzając przedstawienie aktorskimi popisami, by jednym radykalnym gestem zerwać iluzję przyjemności, zgrabnie i bardzo konsekwentnie zbudowaną w drugim akcie. Ma ku temu bardzo dobrych sprzymierzeńców w osobach Piotra Dziubka, autora doskonałej muzyki do spektaklu, Bożeny Ślagi, odpowiedzialnej za bardzo dobrze dobrane do postaci, zróżnicowane kostiumy, Jarosława Stańka (twórcę ruchu scenicznego) czy wspomnianego wcześniej Damiana Styrny.\nI choć część scen "nie działa", niektóre rozwiązania są wulgarnie dosłowne (m.in. wycieranie butów, pach czy krocza o ubranie rozebranej do naga tancerki), to w efekcie powstał zdecydowanie najciekawszy od początku roku spektakl Teatru Wybrzeże.\nZdjęcia: Wyścig donikąd. O "Czyż nie dobija się koni?" Teatru Wybrzeże\n6.3 32 oceny\nrecenzja również buduje napięcie\nod początku oszczędna w pochwałach\nna końcu w jednym zdaniu (po przecinku) oddaje spektaklowi glorię\nzostałam zachęcona do obejrzenia\nod początku oszczędna w pochwałach na końcu w jednym zdaniu (po przecinku) oddaje spektaklowi glorię zostałam zachęcona do obejrzenia\nByłem i zobaczyłem więcej\nAutor recenzji jakoś wybiórczo ocenia aktorów tego spektaklu.\nJa zobaczyłem, że więcej jest tych par w tle, które miały znakomite swoje 5 minut. i o nich w recenzji także należałoby wspomnieć.\nAle w sumie to normalne u pana Ł.R.\nBrawa dla wszystkich biorących udział w spektaklu.\nByłem na premierze. Autor recenzji jakoś wybiórczo ocenia aktorów tego spektaklu. Ja zobaczyłem, że więcej jest tych par w tle, które miały znakomite swoje 5 minut. i o nich w recenzji także należałoby wspomnieć. Ale w sumie to normalne u pana Ł.R. Brawa dla wszystkich biorących udział w spektaklu.\nCóż, niestety aktor musi wykonać swoją pracę tak jak widzi to reżyser, choć nie zawsze jest to zgodne z jego odczuciami. A najczęściej debiutanci mają niewiele jeszcze siły do przeciw wstawienia się reżyserowi. I to jest smutne. Smutne jest też to, że reżyserzy nawet tak znakomici jak Wojciech Kościelniak to wykorzystują i wplatają takie sceny wykorzystując młodych aktorów..\nBo należy rozbierać tylko aktorki powyżej 50 lat.....oczywiście wszystko powinno być aseksualne i pompatycznym przesłaniem...na końcu polać wszystkich farbą i wytarzać...tak jak robią to nasi "brutaliści" ku radości krytyków. W polskim teatrze mamy nagość "w co drugim przedstawieniu" i ani jednej frywolnej komedii z golasami. I to jest cały paradoks.\nW moim powyższym poście nie to miałam na myśli, że tylko 50+ rozbierać :) Chodziło mi tylko o ten zarzut dotyczący debiutantów - oni niestety nie mogą za bardzo protestować nawet jak im to nie w smak. A tak w ogóle po co ciągle rozbierać, czy na tym polega sztuka? Czy tylko to ma przyciągać widza? I tak czy konieczne było to w tym spektaklu? Uważam, że nie. Ale nagość mnie aż tak nie razi, jak ciało zarówno damskie jak i męskie jest piękne. :)\nbojkot golizny w teatrze\nnagość jest w niemal każdym przedstawieniu, nie tylko w "co drugim", jak to napisał ktoś poniżej w większości ZUPEŁNIE NIEPOTRZEBNA w spektaklu " Kto się boi Wirginii Woolf? rozebrała się nawet pani Kolak; czy ona nie miała śmiałości odmówić?, wątpię, bo aktorka tej klasy mogłaby to uczynić, zwłaszcza że "ta" nagość była zbyteczna raczej należałoby mieć pretensje do reżyserów, dyrektora, co to myślą, że nagość przyciągnie widza uważam, że świadomy widz nie tego szuka w przybytku zwanym TEATREM\nRownież byłem na premierze, ale mam zgoła odmienną opinię. Pierwszy akt jest płytki, długi i nudny. W drugim troszkę się to zmienia, ale uważam, że mogłem wykorzystać w ciekawszy dla mnie sposób te 3 godziny spędzone w teatrze. Nie trzeba się ze mną zgadzać.


chodzą również w skład każdego budynku użyteczności publicznej. Zazwyczaj je kupujemy. Ale istnieje również wypożyczalnia mebli. W razie potrzeby taka usługa możliwa jest na teren\nDodane: 26-06-2019 03:10\nMeble to podstawa wyposażenia domu. Są także niezbędne w ogrodzie, gdy mamy zamiar spędzać w nim dużo czasu podczas miesięcy letnich. Meble wchodzą również w skład każdego budynku użyteczności publicznej. Zazwyczaj je kupujemy. Ale istnieje również wypożyczalnia mebli. W razie potrzeby taka usługa możliwa jest na teren\nDla firm: sklepy i strony. Kilka faktówAbut cars and their technical conditionZmysł słuchu - definicja, problemy, leczenieNa co komu geodeta? Praca i obowiązki geodety.Zimowy taras - jak go ogrzać?Nieznajomość prawa...Jak znaleźć dobrego prawnikaIndywidualne zaproszeni, czy wartoInwestycja w e-marketing dla firmyWartość tego jak znaleźć adwokataOgólnie o sztukateriachPojęcie poligrafii i wiele więcejKorzyści z marketingu internetowegoKażda z nas zasługuje, by być pięknąKawowe ekspresy. Kilka ciekawych faktów odnośnie serwisuGoodies for your carInstalacje fotowoltaiczne w praktyceNa temat klimatyzacjiO podejmowaniu decyzji związanej z wzięciem kredytuZadbaj o swoje zdrowie, zbadaj słuchDrukować ulotki? Dobrze albo wcale!Czy można naprawić klimatyzację w dzień?Czemu pozycjonowanie i marketing w sieci są potrzebneBadanie opinii klientów- call centerCo powinieneś wiedzieć o prawieKlimatyzatory przenośneNie warto lać wodyPrace dla geodetyWłasna działalność kontra kwestie podatkoweNa pewno nie wiedziałeś tego o transformatorach


CORSA D 1.2 problem zapłon gaz/benz : Zapłon\n15 Paź 2014, 23:31\nWitam, przedstawie jak najlepiej o co chodzi.\nMoją corsą na co dzień jezdze spokojnie (dojazd do pracy oraz praca w OSK jako eLka). Ale przyszla mi ochota aby ten samochód troche 'odmulić'.\nWsiadlem normalnie, odpalam, jade, silnik się nagrzewa i komputer przygotowywuje sie do zmiany na gaz. Gdy gaz sie juz przełączył automatycznie (rezerwa, na okolo 90 km), postanowilem ze pojezdze dzis na benzynie. Przejechalem na Pb95 około 25 km ale pomyslilem aby juz opróżnic do końca butle z gazem. Wszystko płynnie pracowało. Zatrzymalem sie na parkingu i zgasilem silnik. Po jakis 15 minutach wsiadam do samochodu i odpalam. Rozrusznik kreci, ale nie chce zalapać. Po parunastu próbach postanowilismy go odpalic na popych. Silnik był rozgrzany wiec załapał na gazie. Podjechalem do domu, parkuje - obroty wszystko ładnie, więc spróbuje go przelaczyc na benzyne. Klik i zgasł. Ponowna próba uruchomienia silnika zakonczyla sie porażką. Sytuacja zprzed 30 minut, jako że juz ciemno i późno napisalem do Was po rady aby od jutra coś pogrzebać.\nJedni piszą że sterownik, drudzy że pompa a trzeci że już w ogóle zatankowana benzyna z dupy. Jakies pomysły ?\nRejestracja: 15 Paź 2014, 23:20\nRe: CORSA D 1.2 problem zapłon gaz/benz\n17 Paź 2014, 02:53\nNa próbę odłącz akumulator na dobre pół godzinki. Może się błąd zresetuje. Ten zabieg nic nie kosztuje przecież.\nJak to nic nie da to polecam wizytę u elektryka i szczytanie błędu. Inaczej ,to wróżenie z fusów.\nMożliwe jest też ,że akurat padł jakiś zawór odcinający alternatywnie na przemian oba paliwa. Wtedy nie otwiera się dla benzyny... Wtedy pomoże gazownik.\n17 Paź 2014, 17:34\nJuz naprawilem Najpierw sprawdzilem bezpiecznik a potem odlaczylem akumulator. Nic to nie pomogło więc odpalilem go w trybie awaryjnym na gazie przy zimnym silniku i chwile potem odrazu przegazowywując przełączyłem na benzynę. Wszystko się "odblokowało" .\nTemat uważam za zamknięty, dziękuje\nOpel Astra F Heatchback 1.4 z LPG 1992.r.Astra F, rozrusznik kręci auto nie odpala\nTagi: zapłon, benzyna, akumulator, paliwo, pompa, rozgrzany, rozrusznik, samochód, silnik, sterownik, automatyczne, zawór, bezpieczniki, elektryka, gaz, gazownik, komputer, naprawa, obroty\n2 195,89 PLN Chicago Pneumatic CP 1117 P05 20,00 PLN King tony nasadka 1/2" z końcówką spline m10 x 60 mm 402610 marki Kingtony 218,94 PLN Bity bit collector 34686, płaski, krzyżakowy phillips, krzyżakowy pozidriv, wewnętrzny sześciokąt, torx, stal chromowo-wanadowa, 32 szt. marki Wiha\nTransport ponadgabarytowyWitam ostatnio zaciekawił mnie temat ponad gabarytów , jak uważacie czy każdy kierowca może się nauczyć kierowania gabarytami, czy może jest tak że z tym trzeba się urodzić i tylko wybrane talenty;p Osobiście jestem kierowcą ...Hyundai Terracan auto 4x4 transport ...Witam Panowie zaczne od tego że posiadam prawo jazdy kat B+E , problem polega na tym iż chcę przywieźc z Niemiec auto na części Hyundaia Terracana, chcę to zrobić autolawetą. Mam do dyspozycji tylko Peugeota Jumpera 3.0 HDI ...Honda Civic - kompaktowy hatchback do miastaPodstawowa pięciodrzwiowa Honda Civic dostępna jest z dwoma silnikami benzynowymi VTEC Turbo: jednolitrową jednostką o mocy 129 KM i 1,5-litrowym silnikiem wytwarzającym 182 KM . W przypadku obu motorów auto można zakupić ...


Tanuki-Anime - Recenzja Kujira no Kora wa Sajou ni Utau\nKujira no Kora wa Sajou ni Utau (Komiks)\nWidownia: Shoujo; Postaci: Księżniczki/książęta,\tPolicja/oddziały specjalne; Pierwowzór: Manga; Miejsce: Świat alternatywny; Inne: Supermoce\nPrzerwana podróż wielorybich dzieci zagubionych na bezkresnym oceanie piasku.\nBłotny Wieloryb to wyspa przemierzająca bezkres piaszczystego oceanu, a znaczna większość z jej nieco ponad pięciuset mieszkańców jest obdarzona telekinetycznymi zdolnościami. Choć niezwykły talent okupiony jest krótkim życiem, wszyscy zdają się pogodzeni ze swoim losem. Moce czternastoletniego Chakuro są całkiem silne, ale brak kontroli sprawia, że chłopak rzadko z nich korzysta i znacznie lepiej odnajduje się w roli kronikarza. Wszystko jednak zmienia się, kiedy na horyzoncie pojawia się inna wyspa, a podczas jej przeszukiwania grupa zwiadowcza spotyka tajemniczą dziewczynę. Wraz z jej przybyciem w niektórych mieszkańcach zaczynają budzić się wątpliwości i pytania na temat reszty świata, na które starszyzna nie ma zamiaru udzielić odpowiedzi. Jakie mroczne sekrety skrywa pustynny świat i jaką cenę trzeba zapłacić za ich poznanie?\nW roku 2017 trafiło się kilka smakowitych kąsków spod znaku fantasy, ale trudno nazwać go pod tym względem szczególnie urodzajnym. Nie wiem, jak to było w Waszym przypadku, Drodzy Czytelnicy, ale moją uwagę zwróciły dopiero dwie premiery październikowe, a jedna z nich to właśnie Kujira no Kora wa Sajou ni Utau. Przyznam, że początkowe zapowiedzi oraz informacje o scenariuszu bardzo mnie zaciekawiły, a i ładna oprawa techniczna dawała nadzieje na miłą dla oka produkcję. Cóż, oczekiwania oczekiwaniami, a jak wyszło w praktyce?\nBardzo łatwo jest ocenić rzecz w większości udaną lub w większości słabą, prawdziwy problem pojawia się, kiedy każdy z elementów ma w sobie coś obiecującego, ale niedostatecznie dużo, by stworzyć w pełni udany produkt. Kiedy ma się przeczucie, że gdzieś tam kryje się prawdziwy potencjał, tylko ktoś opakował go w materiał bardzo wątpliwej jakości.\nJedną z rzeczy, jakie uwielbiam we wszystkich opowieściach spod znaku fantasy, jest możliwość odkrywania kolejnych warstw świata przedstawionego, ponieważ w przypadku fantastyki scenografia to równie ważny element, jak scenariusz i gra aktorska. Naprawdę nie ma dla mnie nic przyjemniejszego niż możliwość zanurzenia się w inny świat, który potrafi zachwycić swoim bogactwem. Oczywiście niektórzy autorzy za bardzo skupiają się na zbudowaniu sceny i kompletnie ignorują resztę elementów, ale fascynujące tło wydarzeń jeszcze żadnej produkcji nie zaszkodziło. Zarys świata w Kujira no Kora wa Sajou ni Utau sprawiał początkowo bardzo ciekawe wrażenie, choćby dlatego, że tak jak w starym dobrym fantasy był w pełni samodzielnym tworem, niepołączonym z naszą rzeczywistością przez jakiś dziwny portal lub komputer. Na pewno nie zaszkodziła również spora doza egzotyki, która może z początku nieco dezorientować, ale przecież nie ma nic ciekawszego, jak odkrywanie kolejnych warstw obcego i nie w pełni zrozumiałego dla odbiorcy świata.\nWizja piaskowego pustkowia, którego sekrety powoli odkrywają odizolowani od reszty świata bohaterowie, dawała nadzieję na fascynującą i odpowiednio egzotyczną podróż w nieznane. Obietnica ciekawych odpowiedzi na liczne pytania sprawiała, że niecodzienne dekoracje bardzo zachęcały. I już nawet nie chodzi o to, że odpowiedzi okazały się niepełne i zdecydowanie niesatysfakcjonujące, bo anime jest ekranizacją niewielkiej części publikowanego nadal materiału, wstępem do prawdziwej historii. Problem tkwi w tym, że już drugi rzut oka na całość bardzo wyraźnie obnaża jej wszelkie niedoskonałości, a nawet tak mały wycinek rzeczywistości, jak sam Błotny Wieloryb, pełen jest niekonsekwencji i głupot. O całej reszcie nawet nie warto wspominać, bo jedyne, co można o niej powiedzieć, to że ktoś zdecydowanie przesadził z ilością dziwactw, a niemożliwość zapoznania się z całym obrazem sprawia, że trudno ocenić celowość i sens poszczególnych rozwiązań, które same w sobie są momentami zupełnie niedorzeczne. Umowność umownością, ale bez przesady… Pewnie, że znajdziemy również drobne, ale bardzo ciekawe elementy, które definiują rzeczywistość, ale w starciu z ogromem wręcz karykaturalnego ekscentryzmu i niekonsekwencji przegrywają w przedbiegach.\nJak na tak kolorowych, ale chwiejnych posadach zbudować ciekawą historię? Cóż, „Wielorybie dzieci” na pewno nie będą w stanie na to pytanie odpowiedzieć, bo podobnie jak świat przedstawiony, również fabuła jest na pierwszy rzut oka ciekawa, a już na drugi – kompletnie niedorobiona. Ma ona trzy podstawowe problemy. Jednym z nich jest bardzo, ale to bardzo umowny łańcuch przyczynowo‑skutkowy, bo większość scenariusza to zbitek scen, których twórcy nie potrafili płynnie połączyć i momentami wyraźnie widać, że fabuła dąży do konkretnego celu, po drodze kompletnie ignorując wewnętrzną spójność. Historia próbuje poruszać bardzo istotne czy wręcz górnolotne problemy natury egzystencjalnej i w związku z tym korzysta m.in. z zapożyczeń (tutaj z greki), co samo w sobie stanowi fajny i egzotyczny ozdobnik, ale w połączeniu z nieudolnym wprowadzeniem zamierzonej wizji w życie prowadzi donikąd.\nTrzeci i dla mnie najpoważniejszy problem stanowi dysonans, jaki seria funduje odbiorcom na wielu poziomach. Dostajemy bowiem kolorowy, brutalny świat z całym dobrodziejstwem inwentarza, ale niekonsekwencje i brak logiki zabijają celowość wielu scen (podobnie jak w kreacji samego świata przedstawionego). Bardzo trudno również wczuć się w opowiadaną historię, ponieważ klimat zmienia się między scenami tak nieudolnie, że nie sposób wyczuć, co mamy traktować poważnie, a co nie… Znaczy, widać wyraźnie, że tak ogólnie to miało być poważnie i refleksyjnie z okazjonalnymi dodatkami humoru. Gorzej, że niemal wszystkie żarty albo są słabej jakości, albo sposób ich wprowadzenia sprawia, że widz będzie zgrzytał zębami lub z politowaniem patrzył na próbę rozluźnienia atmosfery, która kończy się jej całkowitym zniszczeniem. Sam dramat potrafi być również wyjątkowo płytki i przesadzony, podczas gdy prawdziwe problemy zamiatane są przez twórców pod dywan i skutecznie ignorowane, co wywołuje poczucie niekonsekwencji.\nPotencjalnych widzów może również zniechęcić brak należytej konkluzji i nie mówię tu o zakończeniu jakiegoś etapu podróży z planami na przyszłość. Postanowiono wziąć na warsztat jeden większy wątek, zakończyć go i potem sięgnąć po kolejny, by ostatecznie porzucić go przed rozwinięciem, co sprawia, że serial ma nie tyle otwartą furtkę dla kontynuacji, co w ogóle jest pozbawiony zakończenia. Teoretycznie gdzieś tam pojawia się zawoalowana informacja, że to nie koniec, wszak zostało sporo materiału źródłowego, ale kiedy i gdzie się doczekamy następnej części? Tego nie wiem i szczerze pisząc, po tym seansie zupełnie do kontynuacji mnie nie ciągnie.\nOfiarą niedorobienia padła również obsada, zarówno jako całość, jak i w indywidualnych przypadkach. Sama w sobie jest całkiem liczna i zróżnicowana, ale już ogólne wrażenie wpływa na zdecydowanie nieprzychylny odbiór. Naprawdę, bardzo, ale to bardzo fascynuje mnie poziom niewinności, ignorancji czy przejawianej chwilami czystej głupoty. Odizolowane społeczeństwo odizolowanym społeczeństwem, ale w jego przedstawieniu zapomniano o jakimkolwiek pomyślunku, gdyż w zderzeniu z rzeczywistością postaci albo zachowują się jak stado kurczaków z obciętymi głowami biegających chaotycznie po scenie, albo są niesamowicie twardogłowe i bez jakiejkolwiek refleksji ignorują zdrowy rozsądek. Naprawdę trudno polubić czy nawet tolerować stado tak wyraźnie pozbawione instynktu samozachowawczego.\nByć może wśród zaprezentowanych bliżej widzom jednostek znajdziecie swoich ulubieńców, ale również ich charaktery nie są pozbawione poważnych wad konstrukcyjnych. Protagonistów mamy w sumie trójkę, ale narratorem i punktem odniesienia dla widza jest czternastoletni Chakuro, który pełni rolę kronikarza wyspy. Funkcja teoretycznie sugerowałaby spostrzegawczość oraz umiejętność wyciągania odpowiednich wniosków, ale w praktyce chłopak jest wprawdzie świadkiem wszystkich istotnych wydarzeń, jednak nie tylko nie pełni w nich istotnej roli, ale jest też pozbawiony wyrazu i charakteru, czy raczej brak w jego osobowości jakichkolwiek cech, które by go pozytywnie wyróżniały. Bo niezdecydowanie i nadmierna płaczliwość, która teoretycznie ma świadczyć o wrażliwości, w połączeniu z brakiem odpowiednich umiejętności zdecydowanie nie zachęca do bliższego poznania. Można powiedzieć, że nieco lepiej prezentuje się pozostała dwójka, w postaci Lykos i Ouniego, ale ich urok polega głównie na pewnej dozie tajemniczości. Kiedy mimo tak małej ilości czasu poznajemy ich nieco bliżej, czar pryska.\nEnigmatyczna przybyszka z obcego świata początkowo jest pozbawiona emocji, ale w przeciwieństwie do mieszkańców Błotnego Wieloryba potrafi logicznie myśleć i podejmować właściwe decyzje, a stoicyzm zdecydowanie wypada w jej przypadku na plus. Niestety dosyć szybko zostaje zredukowana do roli informatora na temat reszty świata, a wątek powolnego odzyskiwania przez nią emocji schodzi na drugi plan i nie ma wpływu na fabułę. Również tajemniczy i obdarzony potężną mocą wyrzutek Ouni dosyć szybko traci na atrakcyjności, kiedy zamienia się w narzędzie fabularne, którego umiejętności są bardzo wygodne. Owszem, jego charakter nie jest pozbawiony odpowiedniej ilości zdrowego rozsądku i charyzmy, ale ma za mało czasu, żeby się jakoś rozwinąć.\nDlatego tak boli fakt, iż większy nacisk położono na paradoksalnie nie dość, że mniej interesujące, to w dodatku zbędne jednostki. Młody Suou, który teoretycznie ma być przyszłym przywódcą wyspy, zupełnie się do tego zadania nie nadaje, bo pełen jest dobroci i chęci wybaczania, ale zupełnie brak mu pragmatyczności i umiejętności podejmowania decyzji, tak potrzebnych do zajęcia odpowiedzialnego stanowiska. Starano się również przybliżyć widzom bohaterów z drugiej strony barykady, ale przykłady, które wybrano, wołają o pomstę do nieba. Naprawdę nie dało się wymyślić niczego lepszego niż narwany psychopata z tendencjami sadomasochistycznymi i tragiczną przeszłością? Serio? Chociaż w sumie nie powinno mnie to dziwić, zważywszy, iż o subtelności tutaj nie słyszano. Gdzieś tam na trzecim planie pojawiają się przebłyski ciekawych charakterów, ale niestety ostatecznie nikną wśród innych albo pozbawionych wyrazu, albo stworzonych w jasno określonym celu (głównie komediowym i wyjątkowo irytującym).\nTak na dobrą sprawę to właśnie od tego akapitu powinnam zacząć, żeby czymkolwiek zachęcić ewentualnych widzów, bo pomijając kilka drobnych potknięć, oprawa techniczna zdecydowane zasługuje na uznanie (aczkolwiek nie powinno to dziwić, biorąc pod uwagę finansowe zaangażowanie Netflixa). Bardzo ładne i szczegółowe, przede wszystkim niesamowite pod względem kolorystycznym tła od razu przykuwają oko, dla którego miłe będą również charakterystyczne, ale nieudziwnione i różnorodne projekty postaci. Dodajmy do tego jeszcze płynną animację i już mamy cukierek dla oka. To znaczy… byłoby prawie idealnie, gdyby nie zastosowanie grafiki 3D, której jest sporo, bo otaczające Błotnego Wieloryba piaskowe pustkowie zachowuje się jak ocean i jakoś trzeba było to wprawić w ruch. Efekt końcowy jest mocno taki sobie, ale teoretycznie można się do tego przyzwyczaić. Przyjemną niespodzianką okazała się też klimatyczna i całkiem zróżnicowana ścieżka dźwiękowa, która dobrze komponuje się z resztą (znaczy, jeśli akurat ma z czym). Zdecydowanym faworytem są dla mnie piosenki towarzyszące serii – przede wszystkim śpiewany przez Rionos nastrojowy ending Hashitairo, ale również bardziej energiczny i też wpadający w ucho opening Sono Saki e w wykonaniu Ririko.\nJak pisałam na początku, ocena tak niezbalansowanej serii to nie lada wyzwanie, bo trzeba brać pod uwagę wiele sprzecznych ze sobą elementów. W przypadku Kujira no Kora wa Sajou ni Utau mamy ciekawą i zachęcającą wizję świata w towarzystwie efektownej oprawy technicznej, która tę bogatą paletę jeszcze podkreśla, kontra słabe wykonanie z powodu nieumiejętności pogodzenia ze sobą skrajnych składników. Rozrzut nastrojów między dramatem a komedią to jedynie wierzchołek góry lodowej, bo prawdziwy problem stanowią niedopowiedzenia, błędy logiczne i zmuszanie bohaterów do podejmowania kompletnie bezsensownych decyzji celem osiągnięcia zamierzonego efektu fabularnego. Brak zakończenia to w obecnych czasach prawie standard, ale rozgrzebanie scenariusza już niekoniecznie, więc czujcie się ostrzeżeni. Mamy tutaj kolorowy płaszczyk w skomplikowane i śliczne wzory, który po dotknięciu okazuje się zrobiony z bardzo słabej jakości materiału. Efekt? Serial wyjątkowo nijaki, którego seans można sobie spokojnie darować, tym bardziej że wśród całkiem niedawno powstałych anime można znaleźć produkcje o podobnej tematyce, a znacznie lepiej wykonane. Chociażby Shin Sekai Yori czy Shingeki no Kyojin, które są teoretycznie od siebie całkiem różne, ale startują z podobnego punktu wyjściowego i w bardzo ciekawy sposób odpowiadają na pytanie, jak mała, odizolowana społeczność może poradzić sobie w starciu z ogromem nieznanego świata, który ją otacza.\nEnevi, 5 kwietnia 2018\nKujira no Kora wa Sajou ni Utau - wrażenia z pierwszych odcinków Nieoficjalny pl


Posiałam zioła w doniczkach - co mi jeszcze wyrosło? - A Napiszę\nZioła w doniczkach wysiane z nasion\nMinął już miesiąc, jak posiałam na nowo zioła w doniczkach, w nowym sezonie. To była wprawdzie pierwsza tura ziół wysiana do 12 doniczek, bo tyle miałam wolnych. A pomyśleć, że gdy planowałam hodować zioła w doniczkach, marzyłam o 7 doniczkach z ziołami w mojej kuchni. Niestety moje zioła w doniczkach nie chcą rosnąć tak jakbym sobie tego życzyła. Dlatego ciągle dokupuję nowe doniczki i próbuję wysiewać do nich zioła, licząc na to, że w końcu mi się uda. Zmieniam nie tylko sposób podlewania, czy pomoc w kiełkowaniu np. czasem zioła kiełkują pod folią, ale próbuję też różnych nasion.\nUważam, że często to właśnie nasiona mają duże znaczenie, jeśli chodzi o powodzenie mojej hodowli. Wspominałam kiedyś, że nie kupię więcej nasion w markecie i będę kupować je tylko w dobrych sklepach nasiennych. Niestety pandemia sprawiła, że w moim mieście padły wszystkie sklepy nasienne i pozostały mi tylko markety. Niby próbuję zapamiętać nazwy firm czy rodzaje nasion, które mnie zawiodły lub które wręcz przeciwnie, chętnie kupiłabym znowu. Ale to nie takie łatwe. Czasem nie ma akurat tych, które chcę kupić, a czasem złakniona nowego sezonu i przytłoczona wyborem nasion, najchętniej kupiłabym wszystkie. Wtedy mój mózg zostaje w domu, a ja kupuję tylko sercem i oczami. Nie raz już się zawiodłam, że zdjęcie z opakowania nasion wygląda inaczej, niż moje późniejsze zioła w doniczkach.\nZazwyczaj kupowałam różne odmiany ziół od różnych producentów, aby mieć porównanie. I tak miałam np. koper Karłowy i Ambrozję, pietruszkę naciową Festival i Astrę. Szczerze mówiąc nadal, nie wiem, które odmiany lepiej mi rosną. Myślę, że czasem to przypadek, a może inne czynniki np. brak szkodników lub pleśni. W tym roku jednak postawiłam na pakiet nasion, zawierający różne zioła w doniczkach.\nNasiona ziół sprzedawane w zestawach\nSzczerze mówiąc jestem trochę rozczarowana i uznałam, że nie kupię już tak pakowanych nasion ziół. Po pierwsze, ilość nasion w pojedynczych saszetkach była tak mała, że zastanawiałam się, czy warto było robić na nie specjalne osobne opakowania. Może to jednak jest dobre rozwiązanie, bo nasion wystarcza na raz i nic nie zostaje. Ja jednak lubię co parę tygodni zasiać nowe zioła w doniczkach, tak żeby były w różnym wieku. Kiedy już podskubuję jedne, inne dopiero rosną, więc lubię mieć zapasowe nasiona.\nDruga rzecz to fakt, że nie bardzo mogę wybrać jakie zioła w doniczkach chcę hodować. Takie zestawy są wprawdzie ciekawie skomponowane, ale ja np. nie potrzebuję nasion szczypiorku, za to wolałabym więcej nasion bazylii, której zawsze mi brakuje. Jeśli chodzi o szczypiorek, to ten z nasion wzszedł mi tylko raz i wyglądał jak trawa nad morzem, dla mnie masakra. Nigdy później, a próbowałam parę razy szczypiorek z nasion mi nie wschodził i tak też było tym razem. Nie mam ani jednego wysianego szczypiorku. Wiem już, że nigdy dobrowolnie nie kupię jego nasion. Szczypiorek wolę hodować z cebulki dymki lub zwykłej cebuli. Prawdę mówiąc to jedyne zioło, które jakoś mi rośnie.\nCo wyrosło oprócz ziół?\nWracając do nasion sprzedawanych w pakiecie, bardzo tym razem rozczarowało mnie to, ile hoduję czegoś, czego nie posiałam. Wspominałam już kiedyś o tym, że zdarzało mi się hodować coś nieokreślonego, ale w tym roku, nie mam ani jednej doniczki, żeby nie rosła jakaś inna roślina. Wiem, że raczej nie jest to wina ziemi, bo tą wyparzam w piekarniku przed wysianiem ziół i nie wierzę, że jakieś nasiono przetrwałoby 90 stopni. Prędzej by się spaliło, niż potem pięknie wykiełkowało. W dodatku te rośliny najszybciej wzeszły i są największe. Nie wiem, czy w tym roku miałam pecha, czy to nasiona konkretnego producenta są tak zanieczyszczone. W każdym razie skutecznie mnie to zniechęciło do kupowania tak pakowanych nasion. Chociaż liczę się z tym, że mogła to być wina nieoczyszczonej ziemi i niezwykle odpornych nasion.\nNiektóre zioła w doniczkach w ogóle nie wzeszły, jak wspomniany szczypiorek czy mięta, za to w tych doniczkach rośnie coś innego. Wprawdzie nie wiem co hoduję, ale postanowiłam tego nie wyrywać i zobaczyć co mi wyrośnie. Mam tylko nadzieję, że to nic zakazanego i że nie zakłóci wzrostu moich ziół. Jak tylko zorientuję się co to za rośliny, a stawiam raczej na chwasty, to od razu się ich pozbędę. W moich doniczkach oprócz ziół rosną trzy różne roślinki niewiadomego pochodzenia. A może Wy wiecie co to jest?\nZioła w doniczkach rosną wolniej tej wiosny\nObserwując moje domowe zioła w doniczkach wydaje mi się, że w tym roku rosną słabiej, w porównaniu z tamtym rokiem. Myślę, że pogoda za oknem robi swoje. Wprawdzie zioła w doniczkach rosną na parapetach od zachodniej strony, gdzie mają sporo słońca, to jednak wiosna w tym roku jest dość zimna. Uważam, że ma to duży wpływ na wzrost moich ziół, które przez szybę wyczuwają, że słonko słabiej świeci i nie daje im motywującego do wzrostu ciepełka. Czasem otwieram okna (i zapraszam ziemiórki), jednak często powietrze jest dość chłodne i niestety dni tej wiosny są dość wietrzne, co potęguje chłód.\nMoje zioła w doniczkach mają równy miesiąc, ale wydaje mi się, że po miesiącu w tamtym roku były większe. Nie uważam, żeby coś innego oprócz pogody miało na to wpływ, bo tak samo wszystko przygotowałam. Umyłam doniczki, namoczyłam część nasion i wyparzyłam ziemię oraz piasek i keramzyt przed wysianiem. Jedyna różnica polega na tym, że w tym roku nie zakładałam folii na nowo wysiane zioła w doniczkach. Jak robiłam to w tamtym roku i dlaczego uznałam, że nie będę więcej tak robić, możecie przeczytać w “Zioła w doniczkach, czy tym razem się uda?”.\nJak podlewałam zioła w doniczkach\nOstatnio pisałam, że kiełkujące nasiona będę spryskiwać, a kiedy zioła w doniczkach wzejdą, będę je podlewać do podstawek. Jeśli chodzi o spryskiwanie, to faktycznie tak robiłam, natomiast, podlewanie do podstawek jak na razie się nie sprawdziło. A bynajmniej nie sprawdziło się w przypadku maleńkich ziół. Myślę, że są jeszcze za słabe, żeby tak pobierać wodę. Te większe, jak rukola czy kolendra już sobie radzą. Jednak wszystkie zioła w doniczkach, nawet te podlewane do podstawek, 1-2 razy w tygodniu podlewam od góry, lejąc wodę delikatnie, żeby nie uszkodzić młodych roślinek. Staram się też nie przesadzać z ilością wody, zwłaszcza że podlewam je do podstawek lub ze spryskiwacza co 1-2 dni, w zależności od wilgotności ziemi.\nNa początku zioła w doniczkach spryskiwałam roztworem 3% wody utlenionej ze zwykłą wodą odstaną w stosunku 1:10. W ciągu tego miesiąca, dwa razy podlałam zioła naparem z rumianku. Zaparzyłam 6 saszetek herbaty rumiankowej w litrze wody i wystudziłam. Dwa razy też podlałam zioła w doniczkach nawozem do ziół, żeby polepszyć stan ziemi, którą mogłam wyjałowić wyparzaniem w piekarniku. Poza tymi wyjątkami, od około trzech tygodni, zioła w doniczkach podlewam odstaną wodą kranową.\nZioła wschodzą na połowie doniczki\nOpiszę Wam bliżej jak wyglądają moje tegoroczne zioła w doniczkach. Po pierwsze zadziało się to co się dzieje zawsze, czyli zioła wchodzą w różnym tempie. I nie chodzi mi o to, że rukola wzeszła wcześniej, a rozmaryn później. Bardziej chodzi mi o to, że np. bazylia wysiana w jednej doniczce, wzeszła tylko na jej połowie i to w różnym tempie. Nie wiem czemu tak się dzieje, ale tak było zawsze. Ogólnie moje zioła w doniczkach rosną jakby w kępkach, co też wcześniej miało miejsce. Niby staram się siać je bardzo równomiernie, to jednak nasiona są małe i czasem wpadnie do doniczki kilka obok siebie. To uważam za rzecz zupełnie normalną, nie rozumiem jednak, dlaczego w doniczkach są całkiem spore puste place. Nie wiem, czy moje zioła mają zamiar dopiero wzejść, czy mam na nie nie czekać i wysiać w tych miejscach nowe nasiona.\nTen problem mam za każdym razem i zazwyczaj dosiewam. Jednak zawsze dziwi mnie fakt, że zioła w doniczkach rosną jakby na jednej połowie. Dlatego codziennie obracam doniczki, żeby wszystkie nasiona miały jednakowe warunki wzrostu, ale i to nie pomaga. Tłumaczę sobie, że pewnie część nasion nie była w pełni wartościowa. A może macie na to inne wytłumaczenie? Jestem ciekawa, czy spotkaliście się z podobnym problemem i chętnie o tym poczytam.\nPosiałam szałwię i kolendrę\nW tym roku pierwszy raz posiałam nie znane mi dotąd zioła w doniczkach: szałwię i kolendrę. To znaczy znam te zioła, ale nigdy ich nie hodowałam i prawdę mówiąc nie jadłam. Będę musiała więcej dowiedzieć się na ich temat. Wysiałam je dlatego, że były w pakiecie z innymi ziołami i nawet się z tego cieszę, bo sama pewnie nie zdecydowałabym się na ich hodowlę.\nJeśli chodzi o kolendrę, to ładnie i szybko wzeszła, rośnie dość gęsto, nie wiem czy tak powinno być. Trochę się jej uczę i obawiam się, że mogę mieć z nią podobne problemy co z pietruszką w doniczce. Szałwia natomiast, wzeszła tylko w na jednej połowie doniczki. Zaskoczyła mnie struktura jej listków, która jest ciekawie chropowata. Martwi mnie trochę fakt, że niektóre jej listki lekko się skręcają i obawiam się, że jest to jakaś choroba. Skręcone listki są pokryte czarnymi kropkami, może to jakieś szkodniki, ale gołym okiem nie widzę. Póki co nie znalazłam żadnej informacji na ten temat. Po zrobieniu zdjęcia dla Was, chore skręcone listki oberwałam. Cały czas obserwuję szałwię i wydaje mi się, że szybko więdnie, kiedy brakuje jej wody. Jak dowiem się więcej na temat tych nowych dla mnie ziół, to na pewno się z Wami podzielę.\nZioła w doniczkach w różnym wieku\nNa wstępie wspominałam, że opisywane zioła w doniczkach, to była pierwsza w tym roku tura. W międzyczasie zwolniło mi się kilka innych doniczek i mogłam zasiać nowe zioła w doniczkach. Czekałam jednak na ziemię, bo w sklepie nie było akurat tej, którą kupuję. Chodzi wprawdzie o zwykłą ziemię uniwersalną, ale wiem już z którego sklepu pasuje mi najlepiej. Więcej na temat mojego wyboru ziemi do wysiewu ziół w doniczkach możecie przeczytać w “Skąd się bierze pleśń w doniczkach?”\nKiedy kupiłam już ziemię, mogłam ją wyparzyć w piekarniku i poczekać aż odstoi swoje około dwa tygodnie, polewana nawozem do ziół. Całość sprawiła, że moje zioła w doniczkach dzieli równy miesiąc. Tym razem mogłam wykorzystać kolejne 6 doniczek mniejszych i 3 większe.\nMoje najmłodsze zioła w doniczkach posiałam tak samo jak poprzednie, z tym że kupiłam nowe nasiona. Do mniejszych doniczek wysiałam bazylię, pietruszkę naciową, koperek, majeranek, tymianek i rukolę. Dwie doniczki większe przeznaczyłam na przesadzenie mięty z tamtego roku. A do jednej chciałam przesadzić kolejne flance pietruszki, która rośnie w ogrodzie. Ale niestety zrezygnowałam z tego pomysłu i posiałam pietruszkę naciową z nasion. Ciekawa jestem jak mi tym razem pójdzie hodowla pietruszki w doniczce, bo jak do tej pory było kiepsko. Możecie o tym przeczytać w “Pietruszka w doniczce, tak trudno mi ją wyhodować”.\nCieszę się, że moje zioła w doniczkach, będą w różnym wieku, chociaż może być tak, że tym razem posieję odmianę, która swoim wzrostem dogoni tą wysianą miesiąc temu. Miałam już tak kiedyś z pietruszką i bazylią. Szczerze mówiąc, nigdy nie wiem, czy wysiewam właśnie odmianę wczesną czy późną. Z opakowań czasem trudno się dowiedzieć. Najbardziej widzę to, kiedy jakieś zioła w doniczkach wysiewam w tym samym czasie, ale są to inne odmiany. Wtedy widać różnice w tempie ich wzrostu.\nDoniczki z ziołami na dworze\nOprócz tych domowych doniczek z ziołami mam jeszcze trzy doniczki na balkonie i dwie na dworze w ogrodzie. Te balkonowe zasiałam niedawno, a w tych na dworze rośnie pietruszka, wysiana późną jesienią. Część z niej przesadziłam do doniczek w domu i teraz znów chciałam przesadzić kilka do kolejnej doniczki. Jednak kiedy poruszyłam natką pietruszki na dworze, wypłoszyłam nie małe stadko ziemiórek. Bałam się, że flancując pietruszkę do doniczki w domu, przeniosę jaja lub larwy ziemiórek. Zrezygnowałam więc z flancowania i po prostu posiałam pietruszkę do kolejnej doniczki. Będę jednak z ciekawością obserwować, jak poradzą sobie zioła w doniczkach na dworze. Najbardziej interesuje mnie czy ziemiórki zaszkodzą im tak samo, jak zazwyczaj ma to miejsce w domu. Moje domowe zioła w doniczkach zawsze chorują po kontakcie z ziemiórkami. Ale mam wrażenie, że rośliny na balkonach czy w ogrodach, lepiej radzą sobie ze szkodnikami.\nJestem naprawdę ciekawa jak będzie to w przypadku moich ogrodowych doniczek. W jednej z nich rośnie pietruszka z koperkiem, w drugiej pietruszka z majerankiem. Szczerze mówiąc majeranek trochę zdominował i zagłuszył pietruszkę, ale wysiewając go nie byłam pewna czy wzejdzie. Jeśli chodzi o wspólne mieszkanie pietruszki i koperku, to oba zioła w doniczkach ładnie rosną. Koperek wysiany na dworze wygląda całkiem inaczej niż ten wysiany w domu. Dlatego cały czas uważam, że zioła w doniczkach hodowane w domu są trudniejsze w uprawie.\nCzy czeka mnie wojna z ziemiórkami?\nWiem, że ciągle piszę o ziemiórkach i mnie samą już to męczy. Niestety wiem, że co roku będę miała z nimi problem. Wspominam o tym dlatego, że kiedy tylko wysiałam w tym roku zioła w doniczkach i nie minął nawet tydzień, a już widziałam w jednej z doniczek dorosłą muszkę ziemiórkę. Od tego czasu minęły już około 3 tygodnie, więc lada dzień mogę zobaczyć nowe pokolenie ziemiórek, bo tyle wynosi czas ich wylęgania i dojrzewania. Jakoś nie chce mi się wierzyć, że ziemiórka, którą widziałam wpadła tylko z przyjacielską wizytą i nie złożyła jaj.\nZa jakiś czas zrelacjonuję jak mają się moje tegoroczne zioła w doniczkach i czy znów muszę toczyć wojnę z ziemiórkami lub innymi szkodnikami. Jeśli macie dla mnie jakieś rady, które pomogą mi zrealizować marzenie dotyczące ziół w doniczkach, to będę wdzięczna, jeśli się nimi podzielicie.\ndoniczki z ziołamiświeże zioła w kuchnizioła i przyprawyzioła w doniczkachziołowy ogródek\n30 maja, 2021 at 9:15 am Odpowiedz\nCześć, fajny blog! 🙂 Cieszę się, że trafiłam na ten wpis, bo mam dokładnie to samo zjawisko u siebie, to znaczy tych samych dwóch intruzów 😀 Pierwsze to myślałam, że będzie pokrzywa, ale nie parzy. Nie mam pojęcia, co to może być. Trzecie były mlecze polne, ale je było łatwiej rozpoznać. Nie wyparzałam ziemi, więc myślałam, że to ona była zanieczyszczona. Pięknej niedzieli, pozdrawiam!\n30 maja, 2021 at 3:41 pm Odpowiedz\nWitaj! Dzięki za miłe słowa. Moje intruzy strasznie urosły przez ostatnie dni i zaczynają za bardzo dominować w doniczkach. Postanowiłam, że jak najszybciej przesadzę je do osobnej doniczki i dalej będę obserwować. Faktycznie jeden z nich przypomina pokrzywę albo miętę na gigancie, ale nie parzy i nie pachnie. Pozdrawiam ze słońcem za oknem 🙂


Imprezy integracyjne dla firm- Cypr z Cortina Travel\nCypr-idealna wyspa na wyjazdy firmowe\nOpublikowano dnia 01.03.2016 15:17\nDzięki uprzejmości Cypryjskiej Organizacji Turystycznej w Polsce zostaliśmy zaproszeni na Cypr.Celem wyjazdu była promocja wyspy jako idealnego miejsca na organizację wyjazdów korporacyjnych, MICE, firmowych wyjazdów motywacyjnych i integracyjnych. Cypr posiada bogatą bazę hoteli z zapleczem konferencyjnym,oferującą wysoki standard usług, co osobiście sprawdziliśmy. Dzięki jednemu z najłagodniejszych klimatów w Europie można organizować wyjazdy firmowe na Cypr przez cały rok, również w niskim sezonie.\nPiękna Wyspa Afrodyty słynie z przejrzystych wód , barwnych gajów pomarańczowych oraz z antycznych ruin.To tu na słonecznym Cyprze zatrzymał się czas pośród piękna otaczającej go przyrody.Godna polecenia jest także cypryjska kuchnia, która jest grecko-turecką mieszanką kulturową zauważalną na każdym kroku.Na Cyprze produkuje się również wina, a jednym z najbardziej znanych, będących ikoną winiarską Cypru, jest słodkie wino Commandaria. Próbował go sam Ryszard Lwie Serce!\nAbsolutnie polecamy Cypr na wyjazdy firmowe, a zwłaszcza dla osób aktywnych (nurkowanie, windsurfing,jazda konno, narty wodne, loty spadochronem za motorówką, rejsy katamaranem, rowery). Z pewnością każdy taki wyjazd będzie udany !\nZ naszej strony oferujemy: ciekawy program z atrakcjami, transport lotniczy/autokarowy , zakwaterowanie, wyżywienie i inne serwisy na życzenie.