17.11 Kabaret Moralnego Niepokoju w hali ROS!14-11-2017\nDrodzy Klubowicze, ze względu na odbywający sie kabaret w hali Rokietnickiego Ośrodka Sportu strefa CARDIO czynna będzie do g. 18:00, z siłowni korzystać będzie można do g. 22, zajęcia fitness odbywają się zgodnie z harmonogramem. Zapraszamy! :)\n1 i 11 listopada27-10-2017\nDrodzy Klubowicze, informujemy, że Klub w dniu 1 listopada (środa) oraz 11 listopada (sobota) będzie nieczynny. Pozdrawiamy Zespół RosFit\nsobota 21.10 kabaret20-10-2017\nDrodzy klubowicze, informujemy iż w sobotę 21 października strefa cardio będzie od g. 16:00 nieczynna ze względu na odbywający się kabaret. Przepraszamy za utrudnienia i zapraszamy na siłownię oraz poranne zajęcia :)\nDrodzy klubowicze, 4 września rusza program METAMORFOZY! Zapisy ruszają w poniedziałek 28.09. Szczegóły w recepcji klubu i na FB! Zapraszamy :)\nDrodzy klubowicze, ze względu na liczne imprezy we wrześniu (Rumpuć, Bieg im. Dominiki, Maraton Zumba-Bachata i Maraton Spinningowy) klub w weekendy będzie funkcjonował nadal w skróconych godzinach, tj. 9-15. Zapraszamy :)\nSzanowni Klubowicze, uprzejmie informujemy, iż bardzo lubimy dzieci, ale nie mamy KĄCIKA dla malucha, zatem absolutnie zakazane jest przyprowadzenie dzieci do KLUBU i pozostawianie ich na kanapie/krześle/korytarzu.\nWakacyjne zmiany w grafiku30-06-2017\nDrodzy klubowicze, zapraszamy do zapoznawania się z naszym wakacyjnym grafikiem :) Są pewne cięcia, pewne zmiany godzin, a od września będą nowości!! :)\nzmiany w godzinach otwarcia w weekendy lipiec-sierpień 23-06-2017\nDrodzy klubowicze, na czas wakacji przez miesiąc lipiec i sierpień klub będzie czynny krócej w weekendy, czyli w godzinach 9:00 - 15:00. Zapraszamy na poranne treningi :)\nBoże Ciało 06-06-2017\nDrodzy klubowicze, informujemy że w czwartek 15.06.2017 r. (Boże Ciało) klub będzie nieczynny. Serdecznie zapraszamy w pozostałe dni - klub czynny bez zmian :)\nIntegracje 2017 :)25-05-2017\nSerdecznie zapraszamy wszystkich klubowiczów do aktywnego spędzenia najbliższej soboty 27 maja podczas Rokietnickich Integracji! Jak co roku, nasza klubowa reprezentacja startuje w biegu głównym na 6km oraz w marszu z kijkami - zapisy nadal trwają w recepcji klubu! Będziemy też na miejscu, byście...\nWarsztaty Latino solo18-05-2017\nZmysłowość, wdzięk i gracja ... czyli o tym jak czarować na parkiecie i nie tylko ...💕 Marzycie o nauczeniu się kroków żywiołowego jiva, energicznej samby czy zmysłowej rumby i bachaty? Eleganckie, kobiece ruchy bioder, rąk, miękkość i zmysłowość - tego wszystkiego możecie nauczyć się na...\nDrodzy Klubowcze, na Waszą prośbę już od najbliższego piątku zmienie uległy zajecia - Rower. Trwać będą one 80min i odbywać się w każdy piątek w g. 17:00 - 18:20. Zapraszamy ;)\nzmiany w grafiku04-05-2017\nDrodzy klubowicze, na Waszą prośbę zmianie uległy godziny porannych zajęć w poniedziałek :) Tabata i Core z Zosią zaczynają się godzinę wcześniej czyli odpowiednio 8:10 i 9:00 :)\nDrodzy klubowicze, informujemy iż dnia 1 maja klub będzie nieczynny. 2 maja klub działa w godzinach 9-18, ze skróconym grafikiem: 9:15 Strong, 10:15 Zumba 3 maja klub otwarty w g. 9-15, z zajęciami o g. 9:15 Zumba Step Zapraszamy :)\nDrodzy klubowicze, Wielkanoc nadchodzi, a z nią pewne zmiany w funkcjonowaniu naszego klubu. W Sobotę 15.04 klub będzie czynny w godzinach 9-15, plan zajęć: 9:10 FitBall, 10:00 Tabata. W Niedzielę i Poniedziałek Wielkanocny ROSFIT będzie zamknięty. Na poświąteczne spalanie zapraszamy od wtorku ;)\nWiosenne zmiany w grafiku :)31-03-2017\nDrodzy klubowicze, w odpowiedzi na Wasze wiosenne zainteresowanie zajęciami, od 1 kwietnia pojawiają się dodatkowe godziny w grafiku. Obserwujcie grafik :)\nod 1 kwietnia honorujemy Multipakiety OK System30-03-2017\nDrodzy klubowicze, informujemy, iż od dnia 1 kwietnia 2017 r. mogą korzystać z naszych usług klienci Pakietów Sportowych OK System. Serdecznie zapraszamy !\nRabat na bilety na koncert Enej02-03-2017\nZ przyjemnością informujemy, iż nasi Klubowicze mogą nabyć bilety na koncert ENEJ w promocyjnej cenie 40 zł! Serdecznie zapraszamy - koncert odbędzie się 11 marca!\nDrodzy klubowicze, informujemy iż 17 marca w związku z odbywającym się na hali kabaretem konieczne będzie zamknięcie strefy cardio o g. 19:00. Zajęcia oraz siłownia fukcjonować będą normalnie do g. 22 :)\nDrodzy klubowicze! informujemy, iż w styczniu kończą się umowy z Przedsprzedaży! Jeżeli pragniecie kontynuować naszą wspólną przygodę w klubie ROSFIT, to decydując się w miesiącu styczniu zachowacie warunki przedsprzedażowe, czyli bardzo atrakcyjną cenę na kolejny wspólny rok ;) Zapraszamy ;)\nDrodzy klubowicze, informujemy iż dnia 6 stycznia klub będzie nieczynny z powodu Święta Trzech Króli. Serdecznie zapraszamy w pozostałe dni :) ROSFIT\nDrodzy klubowicze, ze względu na odbywającą się w hali Rokietnickiego Ośrodka Sportu ROSgwiazdkę z koncertem Perfectu klub ROSFIT czynny będzie do g. 19:00! Zajęcia odbywają się o g. 9 Zumba, o 17 Rower oraz Obwód, o 18 Zdrowy kręgosłup :) Zapraszamy :)\nŚwięta Bożego Narodzenia01-12-2016\nDrodzy klubowicze, informujemy, że w Święta Bożego Narodzenia (24-26.12) oraz w Nowy Rok (1.01) klub będzie nieczynny. W Sylwestra (sobota) klub czynny będzie w godzinach 9-15. Zapraszamy :)\n11 listopada 07-11-2016\nDrodzy klubowicze, informujemy, iż w piątek 11 listopada klub będzie czynny tak jak w weekend tj. w g.9-18, obowiązywać będzie specjany grafik zajęć: 9:10 Zumba step - Magda 15:30 ABS + stretch - Kasia 16:30 Joga - Filip Pozdrawiamy zespół RosFit\nWielkie otwarcie za nami, teraz już jest spokojniej. Zapraszamy serdecznie do klubu, pamiętajcie drodzy Klubowicze, że mamy szafki na KŁÓDKI, w związku z czym trzeba się w takowe zaopatrzyć lub nabyć u nas w recepcji. Jesteśmy otwarci na Wasze uwagi i sugestie, zgłaszajcie je w recepcji, na maila...\nUchylamy rąbka tajemnicy...03-12-2015\nWitam serdecznie, nazywam się Katarzyna Marciniak, jestem menagerem klubu ROSFIT. Pragnę zapewnić Was, że dokładamy wszelkich starań, by nasz klub był miejscem wyjątkowym, kameralnym, niepowtarzalnym, by każdy czuł się tu dobrze i zawsze z przyjemnością wracał na trening. Tutaj każdy znajdzie coś...


REKLAMA - Forum dla fanów Keiry Knightley\nWysłany: Sob 21:40, 03 Mar 2012\nNie wiem, dziewczyny, czy zauważyłyście, ale w naszym shoutboxie mamy następującą wiadomość:\nJeanelle: wstawiłam wasz banner na slodkieklamstewka.fora.pl do partnerstwa, liczę na to samo z waszej strony\nWydaje mi się, że z grzeczności powinnyśmy również zamieścić ich banner na naszym forum albo przynajmniej dać im jakąś odpowiedź czy podziękować za reklamę.\nWysłany: Sob 22:52, 03 Mar 2012\nIle rzeczy umyka mi przez to, że porzuciłam nawyk sprawdzania shoutboxa! Ponieważ to niezwykle łaskawe z ich strony i jesteśmy im bardzo wdzięczni jako forumowa społeczność, zrewanżowałam się bannerem u nas, i wszyscy szczęśliwi\nWysłany: Nie 13:23, 04 Mar 2012\nIle rzeczy umyka mi przez to, że porzuciłam nawyk sprawdzania shoutboxa!\nJa też go za często nie sprawdzam. Chyba będę musiała zacząć to częściej robić\nWysłany: Pon 21:37, 21 Maj 2012\nDziewczyny, co myślicie o zaproponowaniu partnerstwa tym dwóm forum?\nZostanie ich partnerami jest bardzo proste (wystarczy wkleić ich banner i napisać w odpowiednim temacie jako gość, że ich ikonka jest dostępna na naszym forum) i wydaje mi się, że opłacalne, ponieważ oba te fora mają dość dużo użytkowników To co robimy?\nWysłany: Nie 16:25, 01 Lip 2012\nMyślę, że nie ma nic do stracenia\nWysłany: Pon 9:02, 02 Lip 2012\nTeż tak sądzę. Dlatego, jeśli nikt nie jest przeciwny temu pomysłowi, dobrze by było, gdyby Elizabeth wkleiła ich banery na nasze forum, a ja najwyżej wtedy bym ich poinformowała o tym fakcie (chyba, że Elizabeth zrobi to przy okazji, gdy będzie wklejać baner; ale to już zależy od niej )\nWysłany: Wto 21:25, 03 Lip 2012\nPrzepraszam, że to trwało tak długo, ale kiedy odczytałam tą wiadomość, to nie miałam czasu się tym zająć, a potem wyleciało mi to z głowy - w każdym razie bannery obu forów pojawiły się na naszej stronie, u nich zostawiłam wiadomości i liczę na to, że się zrewanżują. Po raz kolejny dziękuję Sylwuśce za troskę o forum i pilnowanie mnie\nWysłany: Wto 22:52, 03 Lip 2012\nAleż nic się nie stało. Cieszę się, że w ogóle podjęłaś się tego zadania, za co Ci dziękuje Ach, i nie ma za co\nWysłany: Sob 20:31, 01 Wrz 2012\nOstatnio mi się troszkę nudziło (czyt. pobyt u babci ), dlatego postanowiłam zrobić parę grafik, które na coś się przydadzą i wyszło mi takich oto kilka ikonek:\nMam nadzieję, że ikonki reklamujące nie tylko Wam się spodobają, ale także się przydadzą Jeżeli dobrze wszystko pójdzie to jeszcze jutro narzucę Wam z góry moją wersję loga i ikonek do menu (w sumie to logo narzucę Wam na 100%, bo mam już je zrobione)\nOstatnio zmieniony przez Sylwuska586 dnia Sob 20:36, 01 Wrz 2012, w całości zmieniany 1 raz\nSylwuśka, możesz częściej jeździć do babci i się tam nudzić? Ikony są świetne i już nie mogę się doczekać na logo, które nam narzucisz, bo jak Cię znam, to pewnie będzie tak samo dobre\nWysłany: Nie 19:58, 02 Wrz 2012\nW sumie to mogę, ale nie wiem, czy tyle czasu aż u babci wytrzymam No i dziękuję za pochwałę. Swoją drogą, mam do Ciebie prośbę Elizabeth. Mogłabyś edytować pierwszego posta z tematu ,,Bannery, ikony reklamujące'' i tam powrzucać wszystkie ikonki reklamujące, które zrobiły wszystkie użytkowniczki? Wydaje mi się, że to pomoże osobom, które będą szukały bannerów, aby zareklamować nasze forum\nAby Ci ułatwić sprawę wrzucam Ci linka do galerii tych ikonek, które teraz dodałam (musiałam to podzielić na 2):\nNie przejmuj się tym czarnym logiem, na którym nic nie ma. Ikonka ta z niewiadomych mi przyczyn nijak nie chce się wczytać ;/. Nie wiem, czemu.\nNo i oczywiście obiecane logo. Mam nadzieję, że się spodoba\nAch, o mało bym zapomniała. Logo te powinno pasować wymiarem do tych styli:\nNiestety, nie wiem, czy przy innych stylach nie byłoby podobnych kłopotów tak jak z naszym obecnym logiem ;/.\nOstatnio zmieniony przez Sylwuska586 dnia Nie 19:59, 02 Wrz 2012, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 20:04, 25 Wrz 2012\nNiestety nie wyświetla mi się logo, ale w ciemno mówię, że jestem za, bo wszystkie Twoje prace Sylwuska są śliczne\nWysłany: Wto 21:54, 25 Wrz 2012\nSwoją drogą, mam do Ciebie prośbę Elizabeth. Mogłabyś edytować pierwszego posta z tematu ,,Bannery, ikony reklamujące'' i tam powrzucać wszystkie ikonki reklamujące, które zrobiły wszystkie użytkowniczki? Wydaje mi się, że to pomoże osobom, które będą szukały bannerów, aby zareklamować nasze forum\nPo raz kolejny muszę Ci podziękować za to, że przypominasz mi o moich administracyjnych obowiązkach. Jak tylko uda mi się z powrotem podłączyć stacjonarny komputer po malowaniu i pracach remontowych - pewnie gdzieś na początku przyszłego tygodnia - to natychmiast się tym zajmę.\nLogo jest fantastyczne - a oprócz tego mamy już wybrane style. Nie można prosić o nic więcej\nWysłany: Śro 17:25, 26 Wrz 2012\nA teraz Ci się wyświetla?\nPoza tym witaj Lumi i dziękuję za to, że tak w ślepo wierzysz w moje prace\nNie ma pośpiechu z tymi ikonkami Poza tym, jestem zaskoczona, że jeszcze nie masz ochoty mnie zabić za te ciągłe dopraszanie się zmian\nPoza tym, cieszę się, że logo Ci się podoba Niestety, nie wiem, co będzie z ikonkami do nich, bo ostatnio mam urwanie głowy ze szkołą ;/.\nWysłany: Śro 21:30, 26 Wrz 2012\nPoza tym, jestem zaskoczona, że jeszcze nie masz ochoty mnie zabić za te ciągłe dopraszanie się zmian\nNie, nie mam ochoty Cię zabić, wręcz przeciwnie - jestem Ci naprawdę strasznie wdzięczna i drżę na myśl o tym, jak wyglądałoby forum, gdybyś mnie nie pilnowała Jeśli chodzi o ikonki, to nie ma pośpiechu; rób je spokojnie, a kiedy Ci się uda, to od razu zmienimy logo i wszystko


Alfa Romeo Giulia Super 2.2 Diesel AT8 (2017) - test, opinia, spalanie, cena | Autokult.pl\nMATEUSZ ŻUCHOWSKI • zdjęcia: Mateusz Żuchowski, • dawno temu\t• 47 komentarzy\nSpis treści: Alfa Romeo Giulia Super 2.2 Diesel AT8 (2017) - test\nAlfa Romeo Giulia Super 2.2 Diesel AT8 (2017) - test\nAlfa Romeo Giulia Super 2.2 Diesel AT8 (2017) - dane techniczne\nMówisz – Giulia, myślisz – 510-konna, egzotyczna Quadrifoglio. Sama Alfa Romeo zresztą konsekwentnie wypielęgnowała sobie ten wizerunek, promując w pierwszej kolejności swojego pogromcę Porsche na Nordschleife, a w drugiej – trochę ugłaskaną, 280-konną wersję Veloce, kuszącą nas z rozświetlonych billboardów. A to przecież nie te najdroższe, topowe wersje mogą przynieść włoskiej marce długo wyczekiwany, należyty blask i pieniądze, a właśnie wolumenowe diesle, które mają przywrócić włoski styl na ulice miast i wiarę w to, że Włosi potrafią odegrać się na Niemcach, którzy już za długo niepodzielnie rządzą w segmencie premium.\nBy tego dokonać, Marchionne i jego podwładni nie pozwolili sobie na żadne półśrodki. Długo kazali nam czekać – minęło w końcu całe pięć lat od wycofania ostatniego reprezentanta marki w tym segmencie, nie zapamiętanego jakoś szczególnie modelu 159. Przez ten czas Włosi nie poszli jednak na przydługą sjestę, a byli pochłonięci dopracowaniem ambitnej formuły, wiele obiecującej już w samych założeniach.\nGiulia jest zbudowana na zupełnie nowej platformie, którą dzieli z SUV-em Stelvio. Napędzana jest zupełnie nowymi, ułożonymi wzdłużnie silnikami. Niecałe 20 proc. oferty napędowej stanowią warianty z napędem na cztery koła, pozostałe kierują swoją moc (rozpościerającą się w szerokim przedziale 150 – 510 KM) wyłącznie na oś tylną.\nAlfa Romeo odważyła się zrobić rzeczy po swojemu: przycisk uruchamiający silnik jest dumnie wyeksponowany na kierownicy jak w superaucie, a za nią (po dopłacie 1400 zł) czają się ogromne, metalowe łopatki automatycznej skrzyni biegów, których Niemcy nie mieliby fantazji zamontować w niczym poniżej Porsche 911 GT3. Tylko Włosi mogli pozwolić sobie także na oferowanie w wysokoprężnej limuzynie opcji pomalowania zacisków hamulców na żółto lub czerwono (za 1600 zł). Ale egzotyczne pretensje modelu nie ograniczają się wyłącznie do kwestii powierzchownych. Nawet taka jedna z podstawowych Giulii przejmuje z super-wersji Quadrifoglio wiele z elementów zawieszenia i układu kierowniczego. Podobnie jak u niej, tak i tu wał napędowy wykonany z najszczerszego włókna węglowego.\nDlatego też nawet jeśli Giulia jest pod każdym względem samochodem nowym, rodzi się jako stuprocentowa Alfa Romeo. Co ma swoje dobre i złe strony. Na dobry początek – te lepsze wiadomości. Najpierw najbardziej banalna z nich – Julia z południowego sąsiedztwa jest seksowna. Choć szef designu FCA Lorenzo Ramaciotti projektuje dla grupy Fiata samochody już od blisko czterech dekad i w międzyczasie zdążył przejść na emeryturę, tylko po to by z niej po krótkiej przerwie powrócić, dalej dobrze wie, jak z pomocą paru gustownych proporcji, obłych linii i wysmakowanych szczegółów wywołać to trudne do opisania, sentymentalne uczucie.\nChoć Alfa pozostaje po stronie klasycznej idei piękna w opozycji do zapatrzonych w futuryzm Niemców, którzy pociągnęli resztę świata w kierunku diodowych lamp i precyzyjnie wycyzelowanych, ostrych krawędzi, to daj Boże, by któreś Audi czy Mercedes miało w sobie tyle naturalnej, niewulgarnej elegancji. Nawet Giulia pozbawiona przejaskrawionych wlotów powietrza, przerysowanych felg i spojlerów wersji Quadrifoglio, w tym perłowym czarnym lakierze dalej sprawia wrażenie muskularnego atlety w dobrze skrojonym garniturze, jak to ktoś kiedyś ładnie określił linie włoskich GT.\nTen naturalny wdzięk się przydaje. Julia dalej go potrzebuje, by ukryć swoje całkiem irytujące zwyczaje. Jak przystało na Włoszkę, omamia pierwszym wrażeniem, ale z czasem w końcu zauroczenie ustępuje i zaczyna się dostrzegać kolejne zgrzyty. Nie ma szans, by to wykończone jasną, delikatną skórą, chłodnym metalem i prawdziwym drewnem wnętrze nie ujęło swoim stylem. Rozstaw osi nie odstaje od konkurencji, więc nawet jeśli Włosi nie są mistrzami w wykorzystaniu miejsca, to i tak nie można narzekać na jego brak także na tylnej kanapie. Bagażnik o pojemności 480 litrów także idealnie mieści się w klasowej średniej – pod względem funkcjonalności Alfa odrobiła więc pracę domową.\nSchody zaczynają się przy szczegółach. Bagażnik ma akceptowalną pojemność, ale rozczarowuje bardzo nieregularnym kształtem podłogi, z elementami zawieszenia wchodzącymi daleko do środka. Fotele nie są tak wygodne na dłuższą metę, jak niektóre z konstrukcji, które pojawiają się nawet w klasie średniej niższej. Łopatki skrzyni biegów wyglądają jak milion dolarów, ale utrudniają dostęp do znajdujących się za nimi wajch kierunkowskazów i wycieraczek. A skoro już przy nich jesteśmy – można je ustawić na wiele prędkości działania, ale dziwnym trafem żadna z nich nie jest do końca satysfakcjonująca. Czasem też trudno ustawić pożądaną temperaturę w kabinie, tak jakby wskazywana przez klimatyzację wartość w stopniach Celsjusza żyła swoim własnym życiem. Klapę bagażnika da się zamknąć tylko solidnym trzaśnięciem.\nDźwignia automatycznej skrzyni biegów i płaskie, spore pokrętło systemu multimedialnego na pierwszy rzut oka z powodzeniem udają części z kabiny BMW Serii 3, ale pierwsze z nich nie wzbudza zaufania sposobem pracy, a drugie nie ma funkcji gładzika, przez który można by wprowadzać litery czy powiększać sobie mapę. Niby są to rzeczy, na które zwykle nie zwraca się uwagi, ale to właśnie dlatego, że w znakomitej większości samochodów one nie irytują. Przypadek Giulii obrazuje, jak wielkim wyzwaniem jest zaprojektowanie samochodu od zera. Po prostu nie da się go dopracować w każdym szczególe przy pierwszym strzale – potrzeba do tego paru konsekwentnie rozwijanych generacji. Niewątpliwie to tylko kwestia czasu, by wykończenie i spasowanie sprawiało jakościowe wrażenie w stu procentach odpowiadające samochodowi klasy premium, a system nawigacyjny przedstawił milsze oku, nowocześniejsze obrazy. Póki co jednak Giulia nie jest jednak jeszcze na szczycie z konkurentami, którzy wyśrubowali naprawdę mistrzowski poziom dopracowania.\nSą jednak obszary, w których Giulia trafia w dziesiątkę od samego początku. Jak można się spodziewać po Włoszce, są to kwestie rozrywkowe. Cieszy wielce fakt, że i w tej wersji silnikowej to bardzo utalentowana dynamicznie, przejawiająca kunszt konstruktorów limuzyna. Choć zawieszenie sprężyście radzi sobie z niedoskonałościami drogi, a kabina doskonale izoluje się od szumów wiatru i wibracji silnika, to żywiołem i tej Giulii pozostaje ożywiona jazda na ciekawej, krętej drodze. Ktoś powie – i po co? Przecież to ostatnia rzecz, której potrzebuje kierowca takiej wersji silnikowej.\nWbrew pozorom, rzeczywistość może być inna. Pewien inżynier jednego z producentów samochodów w prywatnej rozmowie niedawno wyjawił mi ciekawą anegdotę: w Niemczech przeprowadzano badania eksploatacji BMW wszelkich wersji silnikowych różnych modeli marki. Okazało się, że najszybciej jeździli kierowcy nie żadnych kilkusetkonnych M5, nie luksusowych 750i, nawet nie kosmicznych i8, a wiecznie spóźnieni, pokonujący duże dystanse autostradami handlowcy w poczciwych 320d!\nSkoro tak, Giulia ma szansę stać się jedną z ulubienic swojej grupy docelowej, bo najlepiej sprawdza się właśnie w bardziej zdecydowanej, sprawniejszej jeździe. O ile znany już od paru lat z innych modeli marki system DNA w standardowym, neutralnym ustawieniu nie wydobywa pełni potencjału z układu napędowego, obrócenie pokrętła na literkę D znajduje w nim nowe pokłady wigoru. To właśnie ten topowy tryb pracy wydaje się dla podzespołów najbardziej naturalny. Giulia jest w tym ustawieniu przyjemnie, zadziornie ustawiona; niby neutralnie i zdyscyplinowanie, ale jednak z ciągotami do subtelnej nadsterowności i zwinnego przerzucania masy pomiędzy szybko zmienianymi kierunkami jazdy.\nSłabszym elementem tej układanki jest układ kierowniczy z zupełnie nowym, w pełni elektrycznym wspomaganiem – jego przełożenie jest zbyt szybkie i agresywne, przez co wymaga wielu korekt i utrudnia precyzyjną ocenę tego, jakie siły działają na przednią oś. Konstruktorzy mogli też więcej popracować nad elektroniką: w podstawowym ustawieniu wchodzi w paradę zbyt szybko i zbyt bezpardonowo, zaburzając harmonijną, płynną jazdę zbliżającą się do granic przyczepności tylnych kół. Tym bardziej szkoda więc, że ESP nie da się całkiem wyłączyć. Wysokoprężna Giulia awansuje do ścisłej czołówki segmentu pod względem prowadzenia, ale nie jest jeszcze gotowa do odebrania pozycji lidera od Jaguara XE.\nJednym z mocniejszych (dosłownie i w przenośni) składników jest tu silnik. 2,2-litrowa jednostka przywołuje wspomnienie po udanych JTD sprzed lat. Podobnie jak one, debiutujący niecałe dwa lata temu MultiJet nie jest ostatnim słowem pod względem kultury pracy (chociaż zaskakująco fajnie brzmi z zewnątrz), ale za to robi wrażenie dużą elastycznością. Pod względem mocy silnik ten stoi na równi z konkurencją (180 KM przy 3750 obr./min), ale wyróżnia się dużym momentem obrotowym, który osiąga stosunkowo wcześnie (aż 450 Nm już przy 1750 obr./min). Działając w tandemie z pracującym bez zarzutu ośmiobiegowym automatem ZF, topowy wysokoprężny motor w gamie rozpędza się może nie w najbardziej inspirujący sposób, ale jest skuteczny i oszczędny.\nChoć rzeczywiste dane zużycia paliwa może nie są aż tak sensacyjnie niskie jak wartości fabryczne (5,3 l/100 km w mieście, 3,5 l/100 km w trasie), to i tak zasługują na uwagę – w liczącym ponad 1000 km teście (spędzonym głównie na dwupasmowych trasach) średnie zużycie ledwo przekroczyło 6 l/100 km pomimo ofensywnego stylu jazdy (teoria o szybszej jeździe w dieslach zaczyna się potwierdzać…).\nAngielska mądrość powiada, że im bardziej rzeczy się zmieniają, tym bardziej pozostają takie same. Nie sposób nie przyznać jej racji w tym przypadku: nowa limuzyna Alfy Romeo jest nowa pod każdym możliwym względem, a jednak jej rynkowa pozycja jest dokładnie taka sama, jak poprzedniczek – wybór Giulii musi być podyktowany bardziej sercem niż rozumem. Ten samochód po prostu trzeba „czuć”, nawet jeśli polski importer chce przemówić do rozumu ceną: cennik modelu zaczyna się od 139 000 zł. Prezentowana tutaj konfiguracja w bogaciej, ale dalej ostrożnie wyposażonej wersji Super (jest selektor trybu jazdy DNA i system Alfa Connect z 6,5-calowym ekranem, ale za nawigację i praktycznie całą resztę atrakcji trzeba dopłacać) kosztuje 163 300 zł.\nPorównywalne BMW 320d zaczyna się od kwoty 20 000 zł wyższej, Audi A4 2.0 TDI – 10 000 zł wyższej, 170-konne wysokoprężne Infiniti Q50 jest nawet jeszcze droższe. Tak naprawdę, tylko około 10 000 zł taniej wychodzi podobnie skonfigurowany Passat. Mimo wszystko, jak na to, co Giulia oferuje, stosunek tych cen wydaje się uczciwy. Wyższa cena w przynajmniej w paru z wymienionych przypadków jest uzasadniona, ponieważ płaci się więcej za zwyczajnie bardziej dopracowany produkt. Nie zmienia to jednak faktu, że pierwszy tylnonapędowy sedan Alfy Romeo od czasów charyzmatycznej 75 łatwo polubić i kibicować mu, by przywrócił tę markę do gry.\nZachowany gen Alfy Romeo: zwinny, wciągający model prowadzenia, dobrze zestrojone zawieszenie, charakter zachęcający do fantazji za kierownicą\nZachowany gen Alfy Romeo także w wyglądzie: niewymuszony, elegancki styl stojący w opozycji do mało wyszukanych konkurentów\nDuża gama dobrych silników\nElastyczny i oszczędny silnik diesla\nDużo irytujących niedociągnięć wynikających z wprowadzenia do produkcji zupełnie nowej architektury bez bezpośredniego poprzednika\nLepiej sprawdza się w jeździe szybkiej niż wolnej: przy mniejszych prędkościach wydaje się sztywny, mało naturalne wspomaganie układu kierowniczego\nWykończenie kabiny powinno być lepsze, jeśli model ten dopiero debiutuje na rynku\nTakże system Alfa Connect jest mało nowoczesny jak na infotainment mający pobyć na rynku jeszcze parę lat\nAlfa Romeo Giulia Super 2.2 Diesel AT8 (2017) - zdjęcia\nDr Gill Pratt w Toyocie przewiduje przyszłość. Mówi mi, kogo potrąci auto w sytuacji bez wyjścia\nTesty samochodówSedanPremiera w latach 2010-2019Segment DDieselAlfa RomeoAlfa Romeo Giulia\nVolkswagen Golf VII R DSG - test Test: Renault Megane E-Tech Plug-in Hybrid - to nie mogło się udać Renault Zoe – pierwsze wrażenie [relacja autokult.pl] BMW 118d (F20) Sport Line - sprzeczka emocji z rozsądkiem [test autokult.pl] Volkswagen Golf R Variant - (nie)zwykłe kombi Mazda 6 2,2 SkyActiv-D SkyPassion - test Nowy Hyundai i20 1,2 MPI - test Test Mini Coopera SE: realna alternatywa dla wersji spalinowej Test: Renault Arkana - atak na premium Fiat 500 by Gucci 1,2 - jestem młoda, lubię szpan [test autokult.pl] Czy Kia Stinger to prawdziwe GT? Sprawdzamy to na trasie wyścigu górskiego w Siennej Audi Q8 50 TDI - rozprawka o komforcie jazdy


News - AutoMapa iOS 3.0 jest już w AppStore - PasjaGSM.pl\nJesteś w: PasjaGSM.pl > News > AutoMapa iOS 3.0 jest już w AppStore\nQR CodeAutoMapa iOS 3.0 jest już w AppStore\nMaciej Celmer, 7 grudnia 2011, 14:51\nTagi: AppStore, AutoMapa, iOS, iOS 5, iPad, iPhone\nAutoMapa iOS 3.0 to również nowatorska informacja o skali przekroczenia dozwolonej prędkości. Przekraczając prędkość, wyświetlona na ekranie obwódka ikony ograniczenia prędkości wypełnia się czerwonym kolorem w stopniu zależnym od tego, jak bardzo kierowca przekroczył dopuszczalną prędkość.\nAby dodatkowo oczyścić ekran nawigacyjny AutoMapa wprowadziła przyciski pojawiające się dopiero po kliknięciu w ekran. Aktywują one funkcje takie jak zmiana widoku z 2D na 3D czy regulacja wysokości trójwymiarowych brył budynków. Z panelu pilota korzystać można w dwóch wariantach: pełnym, zawierającym przydatne informacje nawigacyjne takie jak pikietaż, odległość od celu, czas i godzinę dojazdu czy prędkość, jak i kompaktowym zawierającym informacje o prędkości pojazdu i czasie dojazdu do celu. Nowy interfejs pozwala również na dodatkowe zwiększenie widoczności mapy podczas korzystania z iPhone w poziomie, dzięki możliwości ukrycia dolnej belki nawigacyjnej.\nAutoMapa iOS 3.0 to również sprawne narzędzie do walki z ulicznymi korkami. Dzięki nowej wersji systemu AutoMapa Traffic, użytkownicy iPhone oraz iPadów 3G otrzymują dostęp do danych o korkach i natężeniu ruchu drogowego w czasie rzeczywistym. System AutoMapa Traffic i technologia LiveDrive! zamieniają iPhone i iPady w niezwykle skuteczne narzędzie nawigacyjne, które pozwala pokonać korki i inne utrudnienia na drodze. Dodatkowo, dzięki funkcji podglądu wizualizacji natężenia ruchu drogowego na terenie całego kraju można sprawdzić, jak w danej chwili wygląda stan zakorkowania poszczególnych dróg.\nNowa AutoMapa iOS 3.0 bazuje nowych mapach Polski opracowanych w 4 kwartale 2011 roku. Co szczególnie ważne, dzięki systemowi AutoMapa Traffic możliwe jest wprowadzanie zmian w mapach takich jak blokowanie i odblokowywanie remontowanych ulic, czy zmiany ich kierunkowości w trybie on-line. Nowe mapy zawierają m.in.:\n100% pokrycia sieci dróg prowadzących do miejsc zamieszkania\nponad 659 tys. kilometrów dróg wszystkich kategorii\nponad 376 tys. km dróg gruntowych\n2146 km autostrad (wliczając obie nitki autostrady oraz rozjazdy)\nponad 116 tysięcy miejscowości i osad\nponad 48 tys. nawigacyjnych planów miejscowości i miast\nponad 6,4 tys. miast i miejscowości z kształtami budynków i ich adresami punktowymi\n871 miast z kształtami budynków i punktowymi adresami\n7 582 miasta i miejscowości z kompletem nazw ulic\n895 miejscowości opracowanych z budynkami opracowanymi w technologii 3D (z wysokością)\nponad 3.1 mln kształtów pojedynczych budynków (2D i 3D)\nponad 3 mln dokładnych, punktowych adresów poszczególnych budynków\nponad 52 tys. jezior\nponad 137 tys. km rzek i cieków wodnych (kanały, etc.)\nponad 158 tys. szczegółowych obrazów obszarów leśnych i terenów zielonych\nblisko 30 tys. km linii kolejowych\nponad 630 tys. użytecznych punktów (POI)\nponad 14 tys. przejazdów kolejowych (ostrzeganie!).\n21 tys. sygnalizatorów świetlnych\nPodróżując z AutoMapą iOS użytkownicy mogą jednocześnie korzystać z muzyki zgromadzonej w swoim iPhone czy iPadzie i odtwarzać ją poprzez głośniki samochodowe. Podczas odtwarzania muzyki, AutoMapa inteligentnie ściszy lekko muzykę tak, aby komunikat nawigacyjny wygłaszany przez Krzysztofa Hołowczyca nie był zagłuszany przez inne dźwięki, a następnie przywróci poprzednią głośność odtwarzanej piosenki. AutoMapa 3.0 dla systemu iOS zawiera również dwie nowe lokalizacje językowe: angielską i niemiecką wraz czterema nowymi głosami nawigacyjnymi. Mike i Erica poprowadzą użytkowników AutoMapy iOS w języku angielskim, natomiast Alexander i Kamila - w języku niemieckim.\ntomikozak 7.12.2011 @ 19:10\na kiedy będzie na androida?\n@Maciej Celmer 7.12.2011 @ 20:13\nTego niestety nie wiadomo.\nIloczyn liczb 8 i 1 wynosi:


46 Rajd „Miłośników Roztocza” | PTTK Oddział w Zamościu\nHome→46 Rajd „Miłośników Roztocza”\n46 Rajd „Miłośników Roztocza” odbył się w dniu 26 września 2020 r.\nBył to rajd szczególny w tym trudnym dla nas turystów roku.\nUczestnictwo w Rajdzie pozwoliło nam przypomnieć rocznice:\n90-lecie powstania PTK – PTTK w Zamościu,\nW Rajdzie uczestniczyli: młodzi i starsi przewodnicy PTTK z Zamościa i Roztocza oraz sympatycy PTTK razem 36 osób.\nWyjechaliśmy o godz. 8.30 z parkingu przy Lunecie w Zamościu.\nNa parkingu przy Czartowym Polu zabraliśmy grupę przewodników zamojskich z Tomaszowa Lubelskiego. Pojechaliśmy na start na skraj zachodni Oseredka w gm. Susiec. Tutaj kol. Andrzej przewodnik i przodownik TP i kolarskiej przywitał uczestników rajdu i powiedział o trasie Rajdu:\nOseredek, Błudek, kamieniołomy Nowiny, punkt widokowy pod Nowinami, Rezerwat Czartowe do miejsca wypoczynku przy Leśniczówce Hamernia.\nPani Wioletka z Radia Eska Zamość rozpoczęła wywiady z uczestnikami Rajdu.\nKol. Edward – prezes ZO PTTK w Zamościu zaprosił wszystkich do zdjęcia pamiątkowego.\nPóźniej turyści poszli sobie szlakiem krawędziowym. Jako ostatni poszedł Paweł przewodnik PTTK, który pilnował, aby nikt się nie zgubił w Puszczy Solskiej, był też przygotowany na ewentualne odpędzanie od turystów wilków puszczańskich i błąkających się tu i ówdzie czartów. Wędrówka wszystkim się podobała, bo była puszcza, miejsce historyczne w Błudku – był tutaj obóz dla partyzantów AK, który funkcjonował w latach 1944-1945. Później obejrzeliśmy kamieniołomy w Nowinach, spojrzeliśmy na wzgórza Roztocza z Wapielnią – najwyższym wzgórzem Roztocza Środkowego. Klucząc wśród tarniny skrajem Roztocza Środkowego i Kotliny Sandomierskiej doszliśmy w okolicę parkingu przy Rezerwacie „Czartowe Pole”. Tutaj już czekał (wcześniej odszedł od rajdowiczów) kol. Krzysztof przewodnik PTTK i pracownik Nadleśnictwa Józefów (podleśniczy w Leśnictwie Rybnica). Krzysztof przywiózł drzewka do posadzenia podarowane na naszą prośbę przez Nadleśnictwo Józefów). Mieliśmy posadzić 70 drzew(VII Sztafeta Pokoleń), ale w związku z obchodem 90-lecia Oddziału PTTK w Zamościu posadziliśmy 90 brzózek dwuletnich oraz kilka młodych świerków. Miejsce posadzenia nie było przypadkowe, bo w miejscu, gdzie w ciągu roku przybywa kilkanaście tysięcy turystów odwiedzających Rezerwat Czartowe Pole. Tędy też prowadzą dwa szlaki piesze – czerwony krawędziowy i zielony Ziemi Józefowskiej oraz ścieżka spacerowa, niebieska przez rezerwat Czartowe Pole. Miejsce posadzenia wskazał Pan Leśniczy Marek z Leśnictwa Kalina. W ubiegłym roku leśnicy musieli wyciąć ok. 6 arów lasu sosnowego, ponieważ drzewa sosnowe zostały zaatakowane przez kornika. Teraz będzie tutaj rósł nasz PTTK-owski las.\nKol . Krzysztof oraz Pani Ola, która przybyła na naszą imprezę z Nadleśnictwa Zwierzyniec pokazali jak należy sadzić drzewka. Pani Ola jest specjalistką od spraw turystyki i stacji oceny nasion drzew w Nadleśnictwie Zwierzyniec. W Rajdzie uczestniczyli leśnicy: Krzysztof, Darek i Łukasz oraz pani Ola.\nKol Krzysztof powiedział jak kopać dołki i wkładać drzewka (zielonym do góry), aby nie zaginać korzonków. Uczestnicy byli pojętni i ochoczo zabrali się do niecodziennej pracy. Koledzy a nawet Koleżanki w zespołach dwuosobowych kopały dość głębokie dołki. Kiedy praca zbliżała się ku końcowi kol. Andrzej zamontował tabliczkę informacyjną przysłaną przez Zarząd Główny PTTK. Solidną konstrukcję na stalowej rurze wykonał kol. Andrzej. Przy tabliczce turyści robili sobie pamiątkowe zdjęcia, a później cała grupa została uwieczniona.\nMinęła już godz. 12 w południe i czas był na dalszą wędrówkę na metę rajdu. Po drodze oczywiście odwiedziliśmy najpiękniejszy i najbardziej dziki rezerwat Czartowe Pole na Roztoczu Środkowym.. Diabły uciekły, tyko można było zobaczyć ślady kopyt.\nGrupa wreszcie doszła tuż po 13-tej po 8,1 km wędrówce na metę usytuowaną przy Leśniczówce Hamernia. Dziękujemy Panu Nadleśniczemu z Nadleśnictwa Józefów za pomoc i wyrażenie zgody na nasz pobyt w tym miejscu.\nTurystów – Rajdowiczów serdecznie przywitał kol. Kazio – kierownik Rajdu. Ognisko już płonęło i na ruszcie piekła się smakowita, pachnąca kiełbasa zakupiona przez Asię.\nWspomnienia o kursach przewodnickich i działalności Oddziału PTTK w Zamościu opowiadał kol. Kazio.\nNastępnie odbyło się uroczyste wręczenie legitymacji członków PTTK i znaczków organizacyjnych, których dokonali kol. Agnieszka – skarbnik Oddziału PTTK w Zamościu oraz prezes Oddziału kol. Edward. Identyfikatory przewodnika PTTK nowym przewodnikom wręczył kol. Kazio kierownik kursu przewodnickiego, a nowe odznaki przewodnickie (specjalnie wykonane na tą okazję) kol. Edward – prezes Oddziału.\nPóźniej śpiewaliśmy piosenki turystyczne, były pogaduszki integracyjne, a koledzy Krzysztof i Janusz udzielali wywiadów Pani Wioletce z Radia Eska Zamość.\nZaczął padać zapowiadany od rana jesienny kapuśniaczek, ale humory nam dopisywały.\nOk. godz. 15-tej zgasło ognisko i uczestnicy pojechali do domów.\nZabraliśmy z sobą wspaniałe humory i wspomnienia. Wszyscy zgodnie mówili, że za rok podczas Rajdu „Miłośników Roztocza” pragną sadzić roztoczański las.\nW imieniu Zarządu Oddziału PTTK w Zamościu dziękujemy za wspólną wędrówkę.\nDo spotkania na roztoczańskich szlakach…


Ile trwa miłość? - Forum Inaczej\nRejestracja: 20.02.2008 19:56\nPostautor: jager » 04.04.2008 08:44\ndla mnie bycie w zwiazku nigdy nie dluzej niz 2 lata, potem jest juz wielki kryzys i koniec w zwiazku... mam problem? czy nie natrafilem na wlasciwego faceta?\nRejestracja: 27.11.2004 14:30\nPostautor: diablo235 » 04.04.2008 12:02\nnie da sie okreslic i powiedziec ile trwa milosc...\nRejestracja: 04.01.2005 21:28\nPostautor: damiano_szek » 04.04.2008 12:37\nzgadzam sie z diablo\nRejestracja: 08.05.2007 22:44\nPostautor: Deus » 04.04.2008 13:24\nTrwa tyle ile jest w jakis sposób podtrzymywana.\nPostautor: Pszczółka_Maja » 04.04.2008 19:18\nJak się jej nie pielęgnuje, to usycha niczym kwiat bez wody ...\njager - a Ty miałeś dość faceta po tych dwóch latach ?\nPostautor: jager » 04.04.2008 20:12\npo prostu sie wypalilem\nPostautor: antypapież » 04.04.2008 20:19\nOkres zakochania maksymalnie 5 lat. Potem albo trzeba oprzeć ją też na czym innym, albo rozstać się, bądź zdradzać.\nRejestracja: 04.07.2004 19:04\nPostautor: Brzuś » 04.04.2008 21:23\nAlbo rozbudzić miłość na nowo Przynajmniej mówię tu o chemicznej reakcji naszego organizmu, bo Miłość - uzależnienie psychiczne, potrafi być nieuleczalne\nPostautor: mareg » 05.04.2008 08:00\nU mnie trwa od grudnia 2006. Póki co trwa, ma się dobrze, nic nie wskazuje, żeby mogło być inaczej. Miłość trwa tak długo, jak długo jedna osoba kocha drugą i na odwrót. Oczywiście mam na myśli miłość odwzajemnioną.\nPostautor: nigrivon » 05.04.2008 17:31\nmiłość ulega przemianom, można mylić przemianę z zakończeniem...\nRejestracja: 14.09.2005 20:56\nPostautor: tarquin » 05.04.2008 21:51\nMiłość to uzależnienie. Od czyjegoś zapachu, kształtu ucha, uśmiechu, owłosionej klaty. Pojawiają sie w mózgu reakcje biochemiczne jaki występują po zażyciu narkotyków. Żeby ten efekt podtrzymać, musimy mieć coraz więcej bodźców. Po 2 do 5 lat nie jest się w stanie mieć faceta więcej lub bardziej i to uzależnienie mija.\nJeśli po tym czasie człowiek nadal pragnie dzikości serca (jak mój były) a nie rozumie, że po tym czasie związek może opierać się na wspólnie przeżytych latach, zrozumieniu i zaufaniu, to niestety związek się rozpada.\nTyle biochemii mózgu. W życiu bywa różnie.\nPostautor: jager » 05.04.2008 23:12\nto jest klucz do mojego problemu...\nPostautor: tarquin » 06.04.2008 00:24\nI u mnie też był. Niestety Tomek poznał kogoś z kim łączyła go ta dzikość i dla niej skreślił niemal pięć lat wspólnego życia.\nPostautor: diablo235 » 06.04.2008 00:26\nno ja to na pewno nie bylem\nPostautor: verreo-men » 14.04.2008 22:43\nkurde, kiedy się zaczyna miłość?ona przychodzi z czasem?czy jest odwrotnie, jeśli od razu nie przyjdzie to znaczy, że już się nie pojawi??\nPostautor: Deus » 14.04.2008 23:14\nTak miłość może przyjść z czasem, ale zakochać się dwa razy w tej samej osobie już nie za bardzo można.\nPostautor: target » 14.04.2008 23:27\nverreo-men pisze: kurde, kiedy się zaczyna miłość?ona przychodzi z czasem?czy jest odwrotnie, jeśli od razu nie przyjdzie to znaczy, że już się nie pojawi??\nMoże być tak, ale może być i odwrotnie, chacha.\nCzęściej przychodzi od razu.\nPostautor: verreo-men » 15.04.2008 06:38\ncholera, bo jak powinna się pojawić od razu to ja jestem jakiś niekochliwy, albo...\nPostautor: regysky » 15.04.2008 17:22\nE, nie. Nie musisz za pierwszym razem stwierdzić, że to właśnie ten. Za którymś razem dopiero może cię dopaść.\nPostautor: verreo-men » 15.04.2008 17:25\nbo może ze mną jest coś nie tak. Przecież geje się szybko zakochują,a ich wielkie uczucia przeżywają 2/3 imprezy (proszę, by wszyscy zakochani od czasów Króla Jana II Sobieskiego, nie rzucali się na mnie z pretensjami). MHH ja się jakoś nie umiem szybko zakochiwać, może jestem niedojrzały emocjonalnie.\nUżytkownicy przeglądający to forum: kochaniutki1234 i 1 gość


2 sztuk warga do zderzaka przedniego płyty z włókna węglowego do bmw e90 335i 328i zderzak lci m-tech Wyprzedaż - Banggood.com|Zakupy Polska\n2 SZTUK Warga do zderzaka przedniego płyty z włókna węglowego do BMW E90 335i 328i Zderzak LCI M-Tech COD\n2 SZTUK Wargi przedniego zderzaka z włókna węglowego do BMW E90 335i 328i Zderzak LCI M-Tech\nautentyczne włókno węglowe 3D z powłoką UV i zabezpieczone. Wszystkie nasze produkty z włókna węglowego są wykonane z jednolitego splotu na tych częściach w połączeniu z profesjonalną przezroczystą powłoką.\n-Materiał: 100% czarny Real włókno węglowe\n-Jakość 3K Weaven Pokrywa z włókna węglowego z twardą powłoką chronioną przed promieniowaniem UV.\n- Poprawia wygląd i dynamikę AeroDynamic naraz.\n-Daje swojemu samochodowi bardziej agresywny front end natychmiastowo i dramatycznie poprawia sportowy wygląd Twojego E90.\nTylko kompatybilny tylko z przednim zderzakiem M-Tech, niekompatybilny z zderzakami M3 lub OEM.\n-2 PCS przedni rozgałęźnik z włókna węglowego (lewa i prawa strona)


Net Credit Sędziszów, Sędziszów Net Credit, Net Credit z Sędziszowa, Net Credit w Sędziszowie\nZamów chwilówkę Sędziszów Net Credit\nO firmie Net Credit Sędziszów\nFirma Net Credit mistox3 to firma, która od ponad 15 lat zajmuje się udzielaniem pożyczek na okres krótko terminowy. Takie pożyczki, inaczej nazywane chwilówkami, nie wymagają żadnych poświadczeń. Nawet, jeśli nie posiadasz pracy czy stałego źródła utrzymania firma Net Credit Sędziszów udzieli ci pożyczki bez żadnego problemu. Każda osoba, jak ubiega się o pożyczkę w firmie provident Sędziszów powinien wypełnić formularz, dostarczyć swoje dane kontaktowe i już po 25 minutach może posiadać pieniądze na swoim koncie. Nowi klienci mogą pożyczyć od 300 zł do 3000 zł. Osoby, które już wcześniej miały okazję współpracować z firmą Net Credit Sędziszów mogą nabyć nawet do 7000 zł. Chwilówki to niesamowita alternatywa dla pożyczek bankowych. Jednakże w banku istnieją pewne ograniczenia, które niekiedy nie pozwalają na wzięcie pożyczki w konkretnej chwili, gdy jest to nam bardzo potrzebne. Chwilówka w razie nagłej potrzeby jest łatwa oraz szybka do wzięcia, dzięki czemu z takiej opcji w firmie Net Credit Sędziszów skorzystało już bardzo wiele osób. Biorąc pożyczkę-chwilówkę mamy określony termin spłaty oraz musimy się go koniecznie trzymać. Pieniądze można otrzy mac na swoje konto bankowe. Jednakże dla tych. Którzy lubią widzieć realne pieniądze w dłoniach bądź tak jest im wygodnie mogą mieć dowiezione pieniądze do domu poprzez jednego z robotników firmy Net Credit Sędziszów.\nNa co macie możliwość wziąść pożyczkę u Net Credita w Sędziszowie ?\nZakup samochodu, remont domu, zakup nowoczesnego sprzętu AGD albo RTV bądź wesele wnuka czy komunia chrześniaka lub chrześnicy. Takie rzeczy wiążą się przede wszystkim z pieniędzmi, z ich wydawaniem. Niekiedy po prostu brakuje nam nieco do pełnej kwoty bądź po prostu nadarza się nieplanowany wydatek, na który nie mamy w danej chwili pieniędzy. Net Credit Sędziszów jest odpowiedzią na różne troski i zmartwienia. Z firmą Net Credit Sędziszów każdy mieszkaniec w Sędziszowie może zaopatrzyć się w pieniądze, które są mu niezbędne. Wystarczy posiadać skończone 18 lat oraz oczywiście należy wypełnić ankietę, bez której bądź, co bądź firma nie może udzielić pożyczki. Pożyczki pobierane w firmie Net Credit Sędziszów są wydawane w oparciu o zaufanie do klienta oraz w oparciu o podpisany dokument udzielający pożyczki. Net Credit Sędziszów to firma, która świadcze swoje usługi już od ponad 15 lat. Taki staż funkcjonowania na rynku może być niezaprzeczalnym dowodem na wiarygodność firmy. Będąc nowym klientem już dziś macie możliwość nabyć od 300 do 3000 zł. Jeżeli firma Net Credit Sędziszów jest Ci dobrze znana i my także znamy ciebie, przysługuje Ci możliwość pożyczenia nawet 7000 tysięcy zł. Jesteśmy godni zaufania. Korzystając z naszych usług jeszcze nikt nie był zawiedziony. Kiedy obydwie strony dostosowują się do warunków umowy nie ma mowy o komplikacjach. Dzięki temu zadowolenie oraz długoletnie zaufanie to klucz do sukcesu.\nNet Credit Sędziszów kontakt\nNet Credit Sędziszów adres\nSędziszów Net Credit telefon\nPożyczki na telefon Net Credit Sędziszów\nKontakt do Net Credit Sędziszów\nPożyczki dla zadłużonych Net Credit Sędziszów\nPożyczki na raty Net Credit Sędziszów\nPożyczki dla bezrobotnych Net Credit Sędziszów\nPożyczki przez internet Net Credit Sędziszów\nPożyczki na dowód Net Credit Sędziszów\nPożyczki online Net Credit Sędziszów\nPożyczki bez BIK Net Credit Sędziszów\nPożyczki w domu klienta Net Credit Sędziszów\nSędziszów Net Credit\nNet Credit z Sędziszowa\nTagi :Sędziszów pożyczka hipoteczna\nSędziszów pożyczka Net Credit\nPopularne słowa Net Credit kontakt Sędziszów\nNet Credit oddział Sędziszów\nNet Credit siedziba Sędziszów\nNet Credit opinie Sędziszów\nNet Credit windykacja Sędziszów\nNet Credit placówki Sędziszów\nNet Credit adres Sędziszów\nNet Credit telefon Sędziszów\nNet Credit praca Sędziszów\nNet Credit biuro Sędziszów\nNet Credit pożyczki w Sędziszowie\nNet Credit w Sędziszowie\nNet Credit pożczka Sędziszów\nNet Credit chwilówka z Sędziszowa\nPożyczka Net Credit Sędziszów


Strategia utrzymania prędkości - odmień swoje życie dzięki bieganiu\nStrona główna Biegowe abecadło Pierwsze starty Strategia utrzymania prędkości\nStrategia utrzymania prędkości\nJedną z kluczowych ról podczas udziału w zawodach odgrywa umiejętność kontroli swojego tempa. Jest to równoznaczne z wyznaczeniem strategii, która pozwoli nam możliwie najrozsądniej zagospodarować pokłady znajdujące się w banku energii.\nLinia, która dzieli nową życiówkę od minięcia się z nią, potrafi wynosić zaledwie sekundę. Przekonało się o tym już wielu moich znajomych. Nie ma co rzucać się z motyką na słońce i grzać ile matka natura dała, bo efekt końcowy będzie tragiczny w skutkach. Nagłe skoki adrenaliny oraz wrzawa gapiów wcale nie ułatwią sprawy.\nDoświadczeni biegacze są świadomi jak wielkiego wysiłku wymaga przygotowanie fizjologiczne i psychiczne organizmu pozwalające w pełni wykorzystać swój potencjał. Wszystkie rekordy świata od 1500m do maratonu padły w oparciu o tzw. negative splits.\nPołudniowoafrykańscy naukowcy Tim Noakes, Ross Tucker i Mike Lambert prześledzili historię rekordów świata na 5000m oraz 10000m i okazało się, że zaledwie raz najszybszym kilometrem biegu nie był ani ten pierwszy, ani ostatni. Jakie znaczenie może mieć kontrola tempa? Za dobry przykład posłuży nam sylwetka legendy długich dystansów, Haile Gebrselassie.\nW ostatnich latach Imperator nadal zaskakuje doskonałą formą. Chyba każdy z nas widział jak Etiopczyk pobił rekord świata w maratonie w 2008 roku.\nW Berlinie Haile udowodnił, że wszelkie bariery są po to, by je pokonywać. Stał się wtedy pierwszym człowiekiem w historii, który przebiegł królewski dystans 42 km i 195m poniżej 2 godzin i 4 minut. Rok później, Haile próbował swoich sił w Dubaju na dystansie 10km, ale opadł z sił. Różnica w rozłożeniu sił znalazła swoje przełożenie w tempie. Haile w połowie biegu miał czas o 23 sekundy szybszy niż ten, który osiągnął na ostatnich 10 km maratonu w Berlinie. Ta mała zmiana (ok 1 sekundy na kilometr) sprawiła, że czas końcowy osiągnięty przez Imperatora był aż o półtorej minuty gorszy.\nNajnowsze badania pokazują jak zoptymalizować swój start na dystansie 5 km. Pierwszą milę (ok. 1,6 km) powinniśmy pobiec w tempie 3-6% szybszym od planowanego, następnie wrócić do planowanego tempa i odpalić wrotki Gadgeta na ostatnich 800 metrach. To pozwala pobiec nawet o 29 sekund szybciej od tych biegaczy, którzy zaczęli wolniej lub w planowanym tempie. Te dane są zbieżne z podawanymi przez Noakesa, Tuckera i Lamberta, gdyż zauważają oni znaczną poprawę rezultatów przy pierwszym kilometrze w tempie o 3-4% szybszym od zamierzonego i z silnym akcentem na ostatnim kilometrze.\nNa 10 kilometrach strategia wygląda nieco inaczej. By zwiększyć szanse na lepszy rezultat, musimy pokonać pierwsze 1,5-3 kilometrów w tempie o 5-15 sekund na 1,5km wolniejszym niż byśmy chcieli, żeby zachować rezerwy na mocny finisz.\nNa nieco dłuższych dystansach – 10 mil (bardzo popularny dystans w Stanach Zjednoczonych) oraz półmaraton badań naukowych brakuje. Jest jednak sposób, by zoptymalizować swoje tempo. Wystarczy przyjrzeć się dokładnie danym w oparciu o fizjologię biegaczy z najwyższej półki.\nW kwestii spożytkowania energii wiemy, że tego typu biegi powinny odbywać się na granicy progu mleczanowego lub nieco ponad poziomem. Bieganie na poziomie znacznie przekraczającym poziom mleczanu prowadzi do sytuacji, w której system wydolnościowy organizmu nie jest w stanie wyzbyć się produktów ubocznych prowadzących do zmęczenia mięśni, a generowanych przy produkcji beztlenowej. W tym przypadku należy pamiętać, żeby starać się biec odrobinę poniżej poziomu mleczanu we krwi jak najdłużej się da, szczególnie na początku biegu, by uniknąć zmęczenia już na pierwszych kilometrach. Z perspektywy psychologicznej, na początku biegu również musimy wrzucić na luz. Jeśli jesteśmy zwolennikami koncepcji, w której to umysł kontroluje zmęczenie (tzw. silnej psychiki), to powinniśmy pobiec ostatnie 25% trasy na maksymalnych obrotach.\nWielu maratończyków przyjmuje strategię, w której to pierwszą połówkę biegną szybciej niż planowali, by zrekompensować sobie niedociągnięcia z drugiej części, w której dla wielu przychodzi moment ściany – tzw. kilometra, w którym zaczyna się kryzys. Jest to błąd popełniany przez wielu i wynika z braku wiadomości na temat tego, jak funkcjonuje organizm przy tak intensywnym wysiłku i jakie procesy zachodzą wtedy w naszym ciele. Takie błędy pojawiają się u najlepszych, więc po przeczytaniu tego artykułu przemyśl czy gdzieś w Twojej biegowej karierze również nie przytrafiła się podobna, błędna strategia i czy mogła mieć ona wpływ na niezadowalający wynik przy finiszu.\nPodczas nowojorskiego maratonu w 2011 roku, Mary Keitany obrała jako swój cel zwycięstwo i ustanowienie rekordu trasy. W 2003 roku jej rodaczka Margaret Okayo pobiegła w świetnym stylu i pokonała linię mety po 2 godzinach 22 minutach i 31 sekundach. Ten czas po dzień dzisiejszy stanowi również jej najlepszy wynik w karierze na królewskim dystansie. Mary Keitany do połowy trasy radziła sobie świetnie. Pierwsza połowa pokonana w 1:07:56. Do okolic 26 kilometrów Keitany sprawiała wrażenie niezmordowanej, świetnie przygotowanej do zrealizowania planu. Prognozowany czas ukończenia biegu był aż o 6 minut lepszy niż rekord trasy, a przewaga nad goniącymi ją zawodniczkami wynosiła 2 minuty i 24 sekundy, co szczególnie w końcowej fazie biegu wydaje się być czynnikiem gwarantującym powodzenie. Taki mocny akcent w pierwszej fazie biegu musiał prędzej czy później dać o sobie znać. Keitany do samego końca walczyła dzielnie, ale kilometr po kilometrze słabła, co przełożyło się na wynik – 2 godziny 23 minuty i 48 sekund.\nW bieganiu jak w jeździe szybkim samochodem – brawura nie popłaca.\nWkrótce druga część artykułu.\nPoprzedni artykułWrastające paznokcie\nNastępny artykułAstma – niemożliwe nie istnieje


Działka Sprzedaż, Brzesko, 5800.00 m2, 195000 zł\n195 000 zł 33,62 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 33,62 zł/m²\nProponujemy przepiękny, zielony teren z panoramą na Beskid Sądecki.\nNieruchomość składa się z dwóch działek o powierzchni 58a i 53a.\nLokalizacja - Poręba Spytkowska, ul. Bursztynowa.\nCałość to powierzchnia ponad 11.000m2, natomiast 27a przeznaczone są pod zabudowę jednorodzinną - w 2019 zostały wydane Warunki Zabudowy.\nTeren posiada dostęp do drogi publicznej (w ciągu 2 lat ma być to już super droga asfaltowa). Energia elektryczna w drodze, pozostałe media wg WZ (studnia i oczyszczalnia ścieków, gazu nie ma). Szerokość frontu około 43m. Dookoła bardzo luźna zabudowa nowymi domami jednorodzinnymi.\nWymiary działki 24 x 240 m


Proces odchodzenia od palenia węglem będzie długi i kosztowny - Gospodarka komunalna\nProces odchodzenia od palenia węglem będzie długi i kosztowny\nAT • 14 lutego 2020 - 10:34\nStare i nieefektywne energetycznie kotły i piece to główne źródło smogu, z którym borykają się samorządy (fot. pixabay)\nPolskie ciepłownictwo bazuje na węglu. Zużywa go ok. 24–26 mln ton rocznie. Same gospodarstwa domowe spalają aż 12 ton węgla. Jeśli spojrzymy z perspektywy całej UE, okazuje się, że Polacy spalają w domach ponad 80 proc. węgla, który jest wykorzystywany we wszystkich gospodarstwach domowych w całej Unii Europejskiej. Z tego powodu proces odchodzenia od tego surowca będzie długi i kosztowny - ocenia dr Joanna Maćkowiak-Pandera, prezes Forum Energii.\nW Polsce sektor ciepłownictwa zużywa ok. 26 mln ton węgla. Połowa z tego przypada na gospodarstwa domowe. Co więcej, spalamy w nich 87 proc. węgla wykorzystywanego w gospodarstwach domowych w całej Unii Europejskiej. Z tego powodu proces odchodzenia od tego surowca będzie długi i kosztowny.\nPolski Instytut Ekonomiczny i Forum Energii szacują, że dekarbonizacja całego sektora ciepłownictwa pochłonie ponad 550 mld zł do 2030 roku.\nEksperci podkreślają, że niezbędna jest kompleksowa strategia dla rozwoju branży – bez niej Polska nie da rady wypełnić zobowiązań, jakie narzuca polityka klimatyczna UE.\n- Polskie ciepłownictwo bazuje na węglu. Zużywa go ok. 24-26 mln ton rocznie. Same gospodarstwa domowe spalają aż 12 ton węgla. Jeśli spojrzymy z perspektywy całej UE, okazuje się, że Polacy spalają w domach ponad 80 proc. węgla, który jest wykorzystywany we wszystkich gospodarstwach domowych w całej Unii Europejskiej. Czyli Polska jest całkowitym ekstremum pod względem spalania węgla w indywidualnych budynkach - mówi agencji Newseria Biznes dr Joanna Maćkowiak-Pandera, prezes Forum Energii.\nNiska emisja (ze źródeł o wysokości poniżej 40 m), pochodząca z indywidualnych źródeł wytwarzania ciepła w ok. 5 mln budynków w Polsce, jest jedną z głównych przyczyn złej jakości powietrza. Około 3,5 mln budynków jest zaopatrywanych w ciepło z niskosprawnych źródeł opalanych węglem.\nStare i nieefektywne energetycznie kotły i piece to natomiast główne źródło smogu, z którym borykają się polskie miasta i samorządy. Choroby będące jego skutkiem kosztują budżet państwa rokrocznie ok. 30 mld euro („Ciepłownictwo w Polsce 2019”).\n- W okresie zimowym właśnie to, co spalamy w domach, we własnych piecach, jest największym problemem, szczególnie na południu Polski. Na to nakładają się również transport, przemysł i energetyka - mówi Joanna Maćkowiak-Pandera.\nW Polsce dużym problemem jest niska efektywność energetyczna budownictwa mieszkalnego. Z ubiegłorocznego „Barometru zdrowych domów” przygotowanego na zlecenie Velux wynika, że 58 proc. polskich zasobów budowlanych to budynki starsze niż 40 lat, a jedynie 10 proc. ma świadectwa energetyczne klasy A lub B.\nTo oznacza, że przeważająca większość polskich domów jednorodzinnych ma niski bądź bardzo niski standard energetyczny, a tym samym wysokie zapotrzebowanie na ciepło.\nCzytaj też: Nie da się zakazać palenia węglem z dnia na dzień. Naśladowcy Krakowa w lesie\n- Powinniśmy mieć konkretne cele, które chcemy osiągnąć. W tej chwili dzięki programowi Czyste Powietrze jesteśmy w stanie poprawić efektywność energetyczną o ok. 15 proc., natomiast to może być za mało, to powinno być co najmniej 30 proc. - podkreśla Joanna Maćkowiak-Pandera.\n- Biorąc pod uwagę długofalową perspektywę i fakt, że dyskutujemy o neutralności klimatycznej, chcemy, aby gospodarstwa domowe nie płaciły więcej za ciepło i odchodziły od węgla, to jedynie dobra efektywność energetyczna może nam w tym pomóc - dodaje.\n- Koszty uprawnień do emisji CO2 wzrosły w ostatnim czasie o 250 proc. Zakład ciepłowniczy musi je ponieść samodzielnie, co oznacza, że trudno będzie im w tej sytuacji odchodzić od węgla. W Polsce systemy ciepłownicze w dalszym ciągu produkują z niego 75 proc. energii. Polskie ciepłownictwo systemowe, mimo że jest jednym z największych w Unii Europejskiej, jest na zakręcie - podkreśla Joanna Maćkowiak-Pandera.\nForum Energii zaznacza, że Polska nie ma ani spójnej strategii rozwoju ciepłownictwa, ani jasnych deklaracji dotyczących ograniczania korzystania z węgla. To utrudnia systemowe działania.\nTymczasem niekorzystny bilans paliwowy i wadliwy system taryfowania negatywnie odbijają się na konkurencyjności sektora, a Polska jest zobowiązana do uczestnictwa w osiąganiu wspólnych celów UE i redukcji emisji gazów cieplarnianych w ciepłownictwie i energetyce o 43 proc. do 2030 roku (w stosunku do poziomu z 2005 roku). Bez reformy w obszarze ciepłownictwa nie będzie to możliwe.\n- Potrzebujemy strategii czystego ciepła, musimy postawić sobie cele odejścia od węgla na rzecz czystych źródeł energii. Uważamy, że 2030 rok dla gospodarstw indywidualnych i 2035 rok dla systemów ciepłowniczych to realne daty. Do tego oczywiście są potrzebne środki finansowe i plan wdrażania konkretnych mechanizmów. O tym powinniśmy w kolejnych miesiącach intensywnie rozmawiać z Brukselą, bo trudno nam będzie poradzić sobie z tą skalą wyzwań i kosztami - podkreśla Joanna Maćkowiak-Pandera.\nZ szacunków Forum Energii wynika, że na transformację ciepłownictwa w ciągu najbliższej dekady potrzeba ok. 558 mld zł, ale utrzymywanie status quo będzie równie kosztowne - pochłonie ok. 200 mld zł, nie przynosząc przy tym żadnych wymiernych korzyści ekonomicznych i zdrowotnych (raport „Czas na ciepłownictwo” Polskiego Instytutu Ekonomicznego i Forum Energii).\n- Koszty transformacji ciepłownictwa są duże, bo obejmują nie tylko koszt modernizacji i wymiany źródeł ciepła. Fundamentem tej transformacji jest też poprawa efektywności energetycznej. Najpierw trzeba w to zainwestować, a dopiero później wymieniać źródło ciepła. Te środki nie mogą pochodzić tylko z zewnątrz. Sami też musimy opracować odpowiednie mechanizmy finansowania - mówi Joanna Maćkowiak-Pandera.\nw.potega@neostrada.pl, 2020-02-14 17:35:54\nEnergia ze słońca i wiatru zastąpi węgiel, po zmodernizowaniu starych budynków i budowaniu nowych budynków pasywnych. Rezerwy oszczędzania energii w budynkach są olbrzymie.\niza, 2020-02-14 13:29:51\nenergia ze słońca i wiatru nie zastąpi węgla


Gama Chełm, Starościńska 2 - promocje i godziny otwarcia | Promotheus\nSklep Gama - Chełm, Starościńska 2\nStarościńska 2 Chełm 22-100\nTa lokalizacja w sieci Gama to jeden z 267 sklepów na terenie Polski. W Twojej miejscowości Chełm mieści się w sumie 12 sklepów Twojej ulubionej sieci Gama. Aktualnie dysponujemy 1 katalogów, w których jest dużo niezwykłych promocji i świetnych obniżek oferowanych w sklepie przy Gama Chełm - Starościńska 2. Nie zwlekaj ani chwili, przeglądaj gazetki i poznaj aktualną ofertę, którą przygotował Twój ulubiony sklep. Ciesz się niezwykłymi promocjami! Na naszym portalu znajdziesz również wiele innych przydatnych informacji jak: godziny otwarcia sklepu przy Gama Chełm - Starościńska 2. Pośpiesz się, czeka na Ciebie 174 produktów, które są obecnie dostępne w promocyjnych cenach. Nie przegap szansy, żeby nie przepłacić za takie produkty jak: violife, bakuś do kieszonki, lego, guma do żucia, spinacz, mleko, klocki, stock, sznur do bielizny, napój roślinny oraz wielu innych, które często kupujesz.


Gdzie podglądać bogatych? londynek.net\nGdzie podglądać bogatych?\n18 listopada 2006 Robert Alexander Gajdziński0\nKtóż z nas nie marzy o luksusie? O drogich domach, wytwornych strojach czy kolacjach w ekskluzywnych restauracjach?\nOtóż dzień najlepiej zacząć od eleganckiego śniadania. Gdzie? Oczywiście w najbliższym otoczeniu słynnego domu towarowego Harrods, należącego do egipskiego milionera Mohameda Al-Fayeda. W samym Harrodsie w dzielnicy Knightsbridge gwiazd raczej nie spotkamy. Dla państwa Beckham, Madonny i Guy’a Ritchiego oraz innych gwiazd, za „niewielką” opłatą około 15 tys. funtów cały dom towarowy wcześniej się zamyka lub później otwiera. Nie wszystkie gwiazdy chcą jednak wydawać taką sumę, by móc pobuszować chwilę po sklepie czy w wypić kawę w jednej z jego restauracji.\nMnóstwo gwiazd i gwiazdeczek wpada więc do ukrytych w przytulnych uliczkach kafejek i eleganckich sklepów, gdzie znaleźć można dosłownie wszystko: od najmodniejszych i najdroższych ciuchów wprost z pracowni znanych projektantów aż po… niezbyt drogie second handy. W tych ostatnich bywają rzeczy używane na tyle ekstrawaganckie, że właściciele nie chcą ich sprzedawać, a jedynie decydują się je wypożyczać – jak na przykład Culture Vultures, który ekscentryczne ciuchy wypożycza głównie na party i bale przebierańców. Przy odrobinie szczęścia można spotkać bywających tu w poszukiwaniu inspiracji i ciekawych nabytków kreatorów mody i podejrzeć, co kupują. Warto zajrzeć też do innego eleganckiego tomu towarowego – Harvey Nichols, mieszczącego się pomiędzy Harrodsem a kasynem gry.\nDo ekstrawaganckiego baru na V piętrze zagląda tu nadal wiele gwiazd i bogatych ludzi na przekąski sushi czy na pasztet z wątroby rekina. Przekąski od 10 do 50 funtów. Kiedyś zaglądał tu książę Harry. Teraz jednak przeniósł się do jednej z wielu knajpek na niezwykle popularnej wśród bogatych i znanych ulicy Fulham Road, obok eleganckich butików Tiffany’s i Gucci. By przyjrzeć się z bliska bogatym, wystarczy udać się do jednego z wielu domów aukcyjnych, oddalonych o kilka kroków od osławionego Harrodsa. Sotheby’s czy Bonhams licytują prawie codziennie antyki, obrazy i rzeźby na milionowe sumy. Tam bogaczy raczej się jednak nie spotka. Ci, którzy kupują „vangogi” (średnio 20 mln dolarów) i „rubensy” (15 mln dolarów) robią to raczej przez telefon komórkowy bezpośrednio ze swoich posiadłości. Po taniochę do miliona dolarów przychodzi się osobiście.\nGdy znudzą nas eleganckie sklepy, można odwiedzić Neals Yard przy Neals Street. Jest to urocze i chętnie odwiedzane przez znanych miejsce alternatywnych zakupów. Urocze kolorowe kafejki, w których możemy napić się świeżej ekologicznej kawy z wolnych plantacji z Kenii czy z Kolumbii w rytm dźwięków szamańskich bębnów oraz znaleźć i kupić wszystko, co jest związane z alternatywnym stylem życia i naturalną medycyną.\nNajlepszym sposobem zobaczenia premiera Tony’ego Blaira w akcji jest darmowe wejście do Izby Gmin w budynku Parlamentu na środową ciętą wymianę zdań z liderem opozycji czyli Question Time. Wystarczy postarać się w Ambasadzie RP w Londynie o „wejściówkę”, czyli potwierdzenie tożsamości. Warto chociażby z tego względu, że budynek Parlamentu jest w środku wytwornym pałacem, jakiego mogłaby pozazdrościć nawet królowa Elżbieta II.\nWieczorem można zaś odwiedzić jeden z wielu londyńskich klubów, w których bawią się bogaci i sławni. Ubrani w bieliznę Calvina Kleina, suknię od Armaniego, marynarkę od Hugo Bossa, rozpoczynają clubbbing dla wtajemniczonych. Przed nimi trudny wybór: Camden Underworld, Camden Palace, Elelctric Ballroom, WKD’s, The Laurel Tree, HQs czy może Ministry of Sound, który nadal przyciąga doborowe towarzystwo, od czasu gdy Boy George odkrył tu drugie drzwi do męskiej toalety. Każdy z klubów Camden ma odrębny styl i przyciąga wiele gwiazd, zwłaszcza sceny muzycznej.\nGeorge Clooney i Rod Stewart z Penny Lancaster zaglądają często na Camden. Do niektórych klubów „members only” będzie nam ciężko wejść i nawet 500 funtów nie przekupi bramkarza. Jeżeli już jesteśmy na Camden, to warto odwiedzić pub The World’s End, w którym każdy kto coś znaczy, był chociaż raz oraz zajrzeć do The Good Mixer gdzie piło i pije nadal wielu początkujących muzyków, także ci, którzy stali się sławni. Pijali tu członkowie zespołu Oasis i Blur a teraz piją ci, którzy za rok, dwa odniosą sukces.\nBy zasmakować luksusu, można też przenocować w jednym z 447 pokoi 28-piętrowego Hiltona, gdzie noc kosztuje marne 400 funtów. Gdy mamy złotą lub platynowa kartę kredytową American Express z możliwością zawierania nieograniczonych transakcji, najlepiej będziemy się czuli w perełce londyńskich hoteli w Dorchester na Park Lane, gdzie za apartament z widokiem na Hyde Park zapłacimy 5000 funtów. Do restauracji w Dorchesterze zagląda sporo Rosjan, z właścicielem klubu piłkarskiego Chelsea – Romanem Abramowiczem na czele, który hurtem zakupił kilka domów na uliczce kilka kroków od hotelu.\nWpisz w pole wynik: 2(+)5


Wspomnienia z historii: "Nielubiany(?) puchar"\nśroda, 22 września 2010 22:59\nDo dziś intryguje mnie (wciąż aktualne) pytanie: dlaczego historycznie i zwyczajowo większość polskich zespołów ekstraklasy "odpuszcza" rozgrywki o Puchar Polski odpadając z nich "planowo" we wstępnych rundach. Prawda jest, że dla przeciwników z niższych klas rozgrywkowych, zawsze była to okazja do wypromowania siebie i miasta. Dla takich ośrodków sam przyjazd pierwszoligowej drużyny byl (i jest) zawsze dużym wydarzeniem i świętem piłkarskim. A co dopiero zwycięstwo na boisku i wyeliminowanie rywala. Grano więc z wielką ambicją i często nie przebierając w środkach. Bywało, że warunki higieniczno-zdrowotne (zaplecze, stan murawy, publika) pozostawiały wiele do życzenia. Z takim przeciwnikiem zawsze gra się niełatwo i często ... nieprzyjemnie. Najczęściej na takie mecze (nawet ćwierćfinałowe!) wysyłano skład rezerwowy dając "odpocząć" gwiazdorom oszczędzanym na priorytetowe rozgrywki ligowe. Można również zaryzykować twierdzenie, iż w tamtych, zamierzchłych czasach tytuły Mistrza Polski oraz zdobywcy krajowego Pucharu (a tym samym reprezentowanie Polski w pucharach europejskich) niejako "zarezerwowane" były dla Górnika Zabrze i Legii Warszawa. A tak już jest, iż o pojedynczych zwycięstwach w meczach Pucharu Polski (aż do finału) wszyscy dość szybko zapominają. Podobnie "lekceważąco" przez wiele lat do tych rozgrywek podchodzili zarządcy, sztab trenerski oraz zawodnicy Polonii Bytom. Zdążyliśmy sie już do takiej sytuacji "przyzwyczaić" (choć oczywiście jej nie aprobowaliśmy!) gdy nadszedł rok 1973 i ... coś sie zmieniło! Polonia znowu (poprzednio w 1954) zagrała w finale Pucharu Polski!\nOczywiście zanim do tego doszło udało się tym razem "przebiec" przez, nie aż tak trudne, stadium eliminacji. Jako pierwszoligowiec Polonia przystępowała do rozgrywek w fazie 1/16 finału, w której, po zaciętym i wyrównanym meczu pokonała w Rzeszowie tamtejszą Stal (2:1). Nauczeni doświadczeniem poprzednich sezonów nawet się na ten mecz nie wybraliśmy...\nW następnej rundzie los zetknął nas z kolejną drużyną ze wschodniej Polski, drugoligową Unią Tarnów. Rozmawialiśmy przed meczem z naszymi piłkarzami i dowiedzieliśmy się, że jadą pierwszym składem i nie "odpuszczają", wiec zorganizowaliśmy wyjazd kibiców (autokar). Mecz rozgrywany był (oczywiście) w środku tygodnia, zbiórka na Kolejowej była o godzinie 10, a ja z jakiś powodów nie mogłem opuścić trzeciej lekcji, więc ... "jeśli Mahomet nie mógł przyjść do góry, góra przyszła do Mahometa". Niektórzy do dziś wspominają jak pod moją szkołę (Technikum Elektroniczne – obecnie ZSEE) w czasie "dużej przerwy", podjechał na plac Klasztorny ... "nasz" klubowy Ikarus (już dość "wesoły" i rozśpiewany”), by zabrać mnie do Tarnowa!\nPamiętam, że pogoda tego dnia była fatalna (zimno i padający deszcz ze śniegiem). Nawet Heniek, nasz kierowca był trochę poddenerwowany, jechał dość (jak na niego) wolno i ostrożnie. W pewnym momencie (niedaleko Tarnowa) zatrzymali nas na chwilę, by ostrzec ze przed nami zdarzył się wypadek i dwa pojazdy "wypierdoliły się do rowu". Okazało się, że w polu leżą wywrócony samochód Straży Pożarnej oraz osobowa "Syrena". W obu bardzo pogniecionych pojazdach było paru rannych.\nOczywiście nie było wątpliwości, że pospieszymy z pomocą. Nasza ekipa (wspólnie z mniej poszkodowanymi) uwijała się jak w ukropie i możliwe, że przyczyniliśmy się do uratowania życia paru osobom (choć słyszałem później, że pasażerka Syreny, której wyciągniecie z pokiereszowanego auta było najtrudniejsze, nie przeżyła...). Parę dni później w Gazecie Krakowskiej (na pierwszej stronie!) ukazali się anons dziękujący "bohaterskim kibicom Polonii Bytom" za ofiarny udział w ratowaniu życia strażakom. Nie muszę chyba opisywać jak większość z nas po tej "akcji" wyglądała. Niektórzy wyglądali jak Indianie, kompletnie "umoczeni" we krwi, ubrania większości z nas przypominały jakiś karnawał. W takim stanie zjawiliśmy się pod stadionem w Tarnowie budząc zaciekawienie i ... przerażenie! W dodatku z kasą było bardzo cienko, więc Wacek zakupił 10 tanich, ulgowych biletów i zaczął "negocjacje" z porządkowymi. Gdy te nie przyniosły pożądanych rezultatów ktoś (chyba Amant) krzyknął "jechać z tymi ukraińskimi kurwami" i wdarliśmy się na obiekt z pieśnią bojową "ura, ura, ura – Czapajew gieroj..." oraz z ... bramą (przewracając i tratując przy tym porządkowych)! Zrobiła się z tego niezła afera. "Schowaliśmy" Wacka i z Amantem (oraz kierownikiem klubu) udaliśmy się "na rozmowy" z miejscową "władzą". Jakież było nasze zdziwienie i rozbawienie, kiedy zorientowaliśmy się, że miejscowym wcale nie tyle o nasze "wejście" na stadion chodziło, lecz raczej o to, że nazwaliśmy ich "Ukraińcami". Wobec takiej demonstracji patriotyzmu miejscowych ochoczo wyjaśniliśmy "geograficzne nieporozumienie" i szczerze przeprosiliśmy gospodarzy za naszą "historyczno-geograficzną ignorancję". Polonia wygrała 3:2 po bramkach Janika, Radeckiego i Górskiego.\nĆwierćfinałowe oraz półfinałowe potyczki rozgrywało się wtedy systemem "mecz i rewanż". Po dość zdecydowanym (i praktycznie bez historii i wspomnień) wyeliminowaniu katowickiej Gieksy (w Bytomiu było 3:0) ślepy los zetknął nas w półfinale z rewelacją rozgrywek, drużyna ligi międzywojewódzkiej, PKS Odra Wrocław. Nasz rywal opromieniony był między innymi wyeliminowaniem z rozgrywek Pucharu Górnika Zabrze (pozbawiając Górnika w ten sposób szans na udział w europejskich pucharach, jako że i w lidze im specjalnie dobrze "nie szło"). Drużyna wrocławska była wtedy czymś w rodzaju satelickiego klubu Śląska Wrocław, grali tam młodzi zawodnicy będący "na oku" Śląska, a także tacy (przejściowo) nie mieszczący się w kadrze Śląska, bądź tez "emeryci" ze Śląska kończący w ten sposób karierę. Szczególnie jeden z tych "emerytów", środkowy napastnik, dzięki sukcesom PKS Odra w Pucharze Polski miał swoje "5 minut sławy". Swoją formę, niestety potwierdzili również w Bytomiu, kiedy to strzelając pierwszego gola wyprowadzili swój zespół na prowadzenie! Bramka ta (jak i nieco "niemrawa" gra Polonii) znowu nieco zachwiała wiarę widowni, że nasi "chcą chcieć". Niektórym puściły wtedy nerwy i w stronę kibiców przyjezdnych (przyjechali bodajże jednym autokarem zakładowym) poleciała butelka po "jabolu" trafiając kogoś w głowę! Konieczna była interwencja medyczna. Goście zostali też wtedy nieco "przesunięci" do sektora pod zegarem i raczej od tej pory siedzieli tam dość cicho. W sumie niewiele znaczący epizod. Znacznie gorzej mogło sie zakończyć rzucenie następnych butelek w stronę boiska. Dwie z wielkim hukiem rozbiły się na bieżni. Mecz został przerwany i sędzia kontaktował się z obserwatorem PZPN kontemplując chyba walkower. Wtedy pod nasz sektor podbiegli poddenerwowani piłkarze Polonii (m.in. Walter Winkler i Adam Krupa), nie tylko prosząc o "spokój", ale również wyraźnie dając nam do zrozumienia, że zależy im na wyniku tego dwumeczu i bardzo chcą go wygrać.\nRzeczywiście po wznowieniu gry "wzięli się do roboty" strzelając trzy kolejne bramki i wygrywając mecz w Bytomiu 3:1. To znaczyło praktycznie, że rewanż na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu powinien być jedynie formalnością i Polonia zagra w finale Pucharu Polski. We Wrocławiu Polonia nie pozostawiła na gospodarzach "suchej nitki" (na sobie zresztą też, gdyż mecz toczył się przy padającym deszczu!) wygrywając pewnie aż 5:0! Byliśmy na tym meczu niezbyt liczną grupą (znów środek tygodnia). Przed meczem, trochę niefrasobliwie (ale byliśmy przecież na terenach naszej "zgody"!) rozeszliśmy się w małych grupkach i pod stadionem doszło do paru przepychanek z miejscowymi. W jednym ze starć ucierpiał Norbert Karpacz, któremu przeciwnik rozciął podbródek stłuczoną butelką (konieczne były szwy). Norbert do dziś może "pochwalić sie" dość głęboką blizną na brodzie. Jeszcze przed meczem (przy współudziale i pomocy kibiców Śląska) udało się nam zidentyfikować i odpowiednio "ukarać" napastników... W ogóle kibice miejscowi, którzy byli z początku nastawieni do nas dość sceptycznie, drastycznie zmienili zdanie, gdy paru z nas wstało i obracając sie w ich stronę (siedzieli "nad nami") wspólnie z kibicami Śląska odśpiewało ich piosenkę "Niedługo już najlepszy w Polsce będzie Śląsk...". Pamiętam również, że na ten mecz uszyliśmy sobie z Amantem "klubowe" koszulki. Polegało to na tym, że zakupiliśmy dwa T-shirty (czerwony i niebieski), rozcięliśmy je w połowie zszywajac je następnie już jako niebiesko-czerwone. Przygotowaliśmy również plastikowy szablon, przy pomocy którego, zakupiona w "Janinie" na Krzyżowej (obecnie Kwietniewskiego) farbą do skóry (taka była dostępna!) Wilbra wymalowaliśmy napis Polonia Bytom. Prezentowały się te koszulki nawet nieźle, ale jedynie do czasu gdy zostały wystawione na "działanie czynników atmosferycznych", czyli ciągle padającego deszczu. Farba Wilbra okazała się "akwarelą" i zaczela się "rozpuszczać". Takie to były czasy i taki był "początek końca" naszych pierwszych, własnoręcznie wykonanych koszulek klubowych. Ostateczny ich koniec nastąpił po ... pierwszym praniu!\nWyjazd do Poznania na finał Pucharu Polski to chyba kulminacyjny punkt nie tylko mojej "przygody kibicowskiej". Nałożyło się na to wiele innych czynników. Pierwszy to ten najbardziej oczywisty, sportowy. Po wielu latach borykania się z różnymi "przeciwnościami losu", Polonia nareszcie mogła mówić o jakimś sukcesie, którego my, kibice, "zepsuci" nieco historią i przeszłymi sukcesami klubu, byliśmy niesamowicie "głodni". Również kierownictwo, sztab trenerski oraz zawodnicy zdawali się dostrzegać i doceniać "znaczenie chwili". Być może nawet wbrew rozsądkowi i logice wszyscy wierzyli, że Polonia jest w stanie ten Puchar zdobyć.\nRównie ważny i istotny był pozasportowy aspekt tego wydarzenia. Przede wszystkim spotykaliśmy się z Legią Warszawa, naszym, od niedawna, kibicowskim wrogiem numer jeden. To o Legii wszyscy w Bytomiu śpiewali "... Podskoczyłaś do Polonii – za to zajebiemy Cię!". I trzeba przyznać, że śpiewali to z głębokim przekonaniem i ... nadzieją! Dodatkowego smaczku dodawał naszemu spotkaniu fakt, że odbywało się ono w Poznaniu, mieście naszej nowej i bardzo obiecującej kibicowskiej zgody, Lecha Poznań. Nie wiem dokładnie ilu kibiców z Bytomia stawiło się ostatecznie na stadionie Warty w Poznaniu. Z naszej, Klubu Kibiców, strony udało nam się załatwić 10 autokarów, które punktualnie o 4:30 rano podjechały na Kolejową. Wtedy właśnie okazało się, że Wacek (który zawsze za to odpowiadał) nie wykupił na ten wyjazd obowiązkowego ubezpieczenia! Mimo usilnych i desperackich prób (wielu znaczących obywateli miasta zostało tego ranka wyrwanych ze snu!) nie byliśmy w stanie awaryjnie (choć metoda "w łapę" prawie zadziałała!) załatwić sprawy i większość kierowców odmówiła jazdy. Do Poznania pojechały jedynie dwa (spośród tych dziesięciu) autokary. Kiedy "czas zaczął gonić", zdecydowaliśmy odpuścić tą walkę o autobusy i postanowiliśmy skorzystać z usług PKP. Na dworcu w Gliwicach spotkaliśmy dość liczną grupę Polonistów i jakimś cudem zmieściliśmy się w pociągu do Poznania. Myślę, że tym pociągiem jechało około 800 fanów Polonii. Jeśli do tego doliczyć tych, którzy pojechali wcześniejszym pociągiem (z Bytomia), jadących "na własną rękę" oraz dość liczne wycieczki zakładowe, myślę że nasza liczba w Poznaniu kształtowała się na poziomie 1500-2000.\nZajęliśmy dwa sektory obok sektora centralnego, gdzie usiedli kibice z Warszawy. Wraz z nami siedzieli również kibice Śląska Wrocław (niewielu). Poznaniacy (od czasu do czasu dopingujący głośno Polonię!) zajęli miejsca w sektorach na przeciwko trybuny głównej. Oczywiście różne "atrakcje" rozpoczęły się na długo przed samym meczem. Legioniści spodziewali się chyba naszej agresywności, bo dość długo się "czaili". Później jednak, gdy zorientowali się, iż liczbowo prezentują się w miarę wyrównanie doszło do wielu ("drobnych" w porównaniu do tego, co miało nastąpić) starć. Warszawiacy nie zdawali sobie sprawy, że spotykają się jedynie z częścią ekipy bytomskiej i to w dodatku nie aż tak "sportowo" nastawioną, gdyż większość z nas ciągle "tłukła" się tym "kolejowym szlakiem". Mimo tego często na ulicach widać było karetki pogotowia "na sygnale", a miejscowi chowali się w bramach i "zamykali okiennice". Wydarzenia przedmeczowe znam oczywiście jedynie z opowiadań. Uczestniczył w nich m.in. Amant, który poprzedniego wieczora "poważnie zabalował. Obudził się w dniu meczu ok. godziny 6:00 i myśląc, że nie zdążył na zbiórkę pojechał ... wcześniejszym niż my ekspresem z Bytomia! Wspominał mi więc Amant jak, ciągle trzymający się nieco z boku, Poznaniacy byli pod wrażeniem naszych "akcji", jak Bronek (kumpel Leona) który specjalnie na ten wyjazd kupił sobie nową gitarę, w ferworze walki zrobił Warszawiakowi z tej gitary "golf z krawatem" (nadziewając ją na głowę przeciwnika), jak honorowi(?) Legioniści ciągle domagali się "solówek" zamiast "my na was" nie rozumiejąc, że my przyjechaliśmy tam nie na "honorowe pojedynki", lecz, jak w piosence ich "zajebać"!\nOpowiadał mi też Amant scenę, kiedy w momencie gdy jego kolega (Legionista) dość ironicznie zapytał "no i gdzie ten Wasz słynny Klub Kibica", w oddali, zza zakrętu wyłoniła się nasza "pociągowa", zwarta, niebiesko-czerwona maszerująca w ich stronę kolumna. Amant twierdził, że nigdy nie widział tylu i tak nagle pobladłych twarzy...\nWracając do samego meczu: doprawdy nie wiem skąd wzięło się u nas wszystkich tyle optymizmu. Polonia w tym sezonie grała dość nędzną "padakę". Legia naszpikowana była byłymi bądź obecnymi reprezentantami kraju: Mowlik, Topolski, Blaut, Zygmunt, Pieszko, Deyna, Ćmikiewicz, Gadocha. W dodatku w lidze nie wiodło im sie najlepiej i jedynie zdobycie Pucharu Polski gwarantowało im udział w rozgrywkach europejskich. Jednakże jeszcze raz okazało się, że nazwiska nie grają i papierowe, przedmeczowe spekulacje różnych "ekspertów", można było między bajki włożyć. Polonia zagrała jak równy z równym, a sam mecz oceniany był jako stojący na dobrym poziomie. Zabrakło jedynie (po obu stronach) skuteczności i mecz (oraz dogrywka) zakończył się wynikiem bezbramkowym. Jak mogliśmy oczekiwać zwycięstwa w rywalizacji na rzuty karne?! Nie mam pojęcia! Spore nadzieje wiązaliśmy z naszym bramkarzem Markiem Skromnym, który uważany był za specjalistę od obrony karnych (niedawno obronił dwa podczas jednego meczu w Krakowie!). Przez cały mecz bezbłędnie bronił Chwolik, ale przed końcem dogrywki wszyscy skandowali nazwisko Skromnego i jego "wpuscił" na karne trener Kempny. W Legii prawie stuprocentową skuteczność w egzekwowaniu jedenastek od lat wykazywał Pieszko, trudno było przypuszczać, że spudłują Deyna i Gadocha. Jednakze my, wbrew wszelkiej logice, ostatni gwizdek sędziego Kustonia z Poznania przyjęliśmy ... entuzjastycznie! Pamiętam dokładnie, iż właśnie wtedy wiwatując wymachiwałem nad głową butelką szampana, antycypując jego otwarcie i rozlanie po głowach sąsiadów za parę minut... Do egzekwowania jedenastek wyznaczeni byli w Polonii przede wszystkim starsi, doświadczeni zawodnicy. Gdy piłka była już ustawiona na "wapnie" napiecia nie wytrzymali psychicznie zarówno Winkler jak i Orzechowski i ... odmówili! (niedawno wspominałem to wydarzenie w rozmowie z Walterem). Do piłki podszedł, więc "Lala" Radecki, huknął z całej siły (ze "szpica"), nie do obrony, tyle że w ... słupek! Później strzał Janika kapitalnie obronił Mowlik. W międzyczasie do siatki pewnie trafili Peszko, Deyna i Gadocha i ... praktycznie było już po zawodach. Spudłował także Jasiu Gorski... Do siatki Mowlika trafili jedynie Brysiak oraz Chojnacki. Polonia przegrała w karnych 2:4.\nParadoksalnie, gdyby wszystkie sprawy związane z polską piłką i PZPN odbywały się w sposób prawidłowy, prawdopodobnie nie z Legią zagralibyśmy w Poznaniu. Otóż Legia (jako obrońca trofeum) zaczęła eliminacje w fazie 1/16 finału meczem z Lublinianką w Lublinie. Również i ten mecz skończył się wynikiem nierostrzygnietym i o zwycięstwie miały zadecydować rzuty karne. Kiedy wynik brzmiał 3:3 i Lublinianka miała egzekwować ostatniego karnego, Legioniści, korzystając z faktu, że na boisku (przy liniach) pojawili się (gotowi świętować awans) miejscowi fani ... uciekli do szatni! Gdy z boiska usunięto kibiców i sędziemu udało się przekonać piłkarzy do powrotu na boisko, bramkarz Legii stwierdził, że jest już za ciemno i bronić nie będzie! Decyzją PZPN-u cały mecz został powtórzony w Radomiu, gdzie Legia wygrała (oczywiście) 5:1. Smaczku całej sprawie dodawał fakt, że Lublinianka to zespół pionu wojskowego, a także to iż mecz w Lublinie sędziował pan Kruczkowski z ... Bytomia. W półfinale rywalem Legii był zespół Szombierek Bytom...\nWracając do meczu finałowego: już w trakcie jego trwania parokrotnie w stronę sektora Warszawiaków poleciały różne przedmioty – nie podjęli wyzwania i nie odrzucili. Podczas przerwy paru z nich przyłapano pod płotem. Również w przerwie przeszliśmy się z Amantem między kibicami Legii "szukając znajomych twarzy" i obiecując niektórym "wpierdol po meczu". Nie wiedzieliśmy jeszcze wtedy, iż tuż ponad nimi siedział redaktor naczelny "Piłki Nożnej" Stefan Grzegorczyk, który jeszcze pół roku wcześniej wręczał nam w Bytomiu Puchar Kibica, a później napisał w "Sportowcu" odpowiedni artykuł "ku pokrzepieniu serc" o wychowawczej roli sportu i zreformowanej młodzieży w Bytomiu. Oczywiście rozpoznał nas wtedy (nawet chyba usłyszał od nas parę "wałków"). Tydzień później w "Piłce Nożnej" można było przeczytać dość obszerny artykuł redakcyjny jego autorstwa, który był typowym wykładnikiem tamtych (a może nawet raczej wcześniejszych) czasów. Była to typowa "partyjna samokrytyka", w której autor kompletnie odżegnał się od wszystkiego, co mówił (czy pisał) poprzednio, bo właśnie teraz "przejrzał na oczy". Teraz już o nas ("ci sami którym wręczałem Puchar...") pisał w kategoriach chuliganów, prowodyrów i pseudokibiców. W sumie mieliśmy to (jak i jego osobę) w dupie!\nPo meczu atak na sektor Legii się nie udał (milicja), odrzuciliśmy ich jedynie do sąsiedniego sektora. Doszliśmy do wniosku, że dużo łatwiej będzie nam coś zdziałać poza stadionem i ... wyszliśmy pierwsi. Pod stadionem dołączyła do nas pokaźnych rozmiarów i bardzo "gotowa do akcji" grupa Poznaniaków. Legioniści widząc z góry taką "armię" na nich czekającą ... odmówili opuszczenia obiektu! To bardzo nie spodobało się miejscowej Milicji (może odpowiadali jedynie za porządek na stadionie?), która zaczęła ich ... pałować wypychając do wyjścia. W ten sposób "zwierzyna" sama wpadała w "nasze ramiona". W dodatku, w wyniku tego pałowania i gonitwy z MO, Warszawiacy zostali rozdzieleni na mniejsze grupy, które były wypychane przez bohaterskich milicjantów przez różne wyjścia! To nie mogło się dla nich dobrze skończyć, gdyż nie znali terenu, a czekali na nich również miejscowi.\nTego, co przez następne parę godzin działo się w Poznaniu trudno opisać tak aby opis ten byl wiarygodny dla postronnego czytelnika. Z mojej perspektywy byla to wielogodzinna wojna uliczna oarz prawdziwy pogrom kibicow Legii. Oczywiście nie istnieją żadne oficjalne relacje bądź artykuły prasowe. Dla "propagandy sukcesu" nic się wtedy tam nie działo. Sytuację można by chyba jedynie porównać do planu filmu akcji. Wszędzie ktoś kogoś gonił, ktoś się z kimś bił, ktoś krzyczał "bojowo" lub ... z bólu. Wszystko to zagłuszał ciągły hałas sygnałów karetek pogotowia ratunkowego. Milicja (swoim zwyczajem) wycofała się na "z góry upatrzone pozycje", czekając na ... posiłki (po paru godzinach przybyły oddziały jakiejś szkoły policyjnej, chyba z Piły oraz ... helikoptery!). Muszę powiedzieć, że nie było wtedy mowy o jakiś honorowych walkach czy przyjętych standardach kibicowskich. Tak więc (również) powszechnie używało się rozmaitego "sprzętu". Widziałem, że wielu naszych miało założone na dłoniach metalowe kastety. Ale widziałem również wynurzającego się z krzaków starszego kibica Polonii, który zrywał liście by przy ich pomocy wycierać swój dość sporej wielkości i kompletnie zakrwawiony nóż. Trzeba przyznać, że warszawiacy niekoniecznie tylko "zrywali żelówki" bądź chowali się po bramach. Często podejmowali, przeważnie bardzo nierówną ze względu na nierównowagę sił, walkę. Przewaga liczebna "antywarszawskiej koalicji" była jednak olbrzymia. Prawdopodobnie nigdy nie dowiemy się jakie były "straty" po stronie warszawskiej (wiem, że poważnie ucierpiał też jeden kibic Lecha). Znajomy z Poznania opowiadał mi kiedyś, że postawione w stan alarmowy, szpitale poznańskie musiały odmawiać przyjmowania lżej rannych, którzy byli przewożeni do sąsiednich miejscowości.\nZ naszych kibicow (o ile mi wiadomo) nikt nie został odwieziony do szpitala, choć wielu doznało drobnych(?) obrażeń. Oczywiście nie przepuszczano również żadnemu pojazdowi z warszawską rejestracją. Niektóre zostały uszkodzone, inne przewrócone, było też parę "pochodni". Ostatni etap tej batalii rozegrał się na dworcu kolejowym. Pociąg do Warszawy odjeżdżał wcześniej niż nasz, więc była okazja na "dogrywkę". Nastąpiła ona w momencie, gdy konduktor dał sygnał do odjazdu pociągu. Wtedy do drzwi rzuciła się spora ilość "przypadkowych", spacerujących po peronie "przechodniów". Oczywiście nasi tylko na to czekali. Jednak ponieważ "sił sprzymierzonych" nie było na peronie zbyt wiele, Legioniści zaciągnęli hamulec bezpieczeństwa i rozgorzała regularna bitwa. W miarę upływu czasu wiadomości o niej dotarły w inne rejony dworca (na dworcach PKP sprzedawano wtedy piwo!), więc równowaga sił znowu zaczęła się przechylać na naszą stronę. Wtedy warszawiacy zabarykadowali się w wagonach (nawiasem mówiąc, niezrozumiałe dla mnie jest, że nie "poszła" ani jedna szyba!), które nasi uparcie atakowali. W pewnym momencie doszło do bardzo niekorzystnej dla nas sytuacji, bo pociąg ruszył, a Poloniści (i kibice Kolejorza) wciąż uwikłani byli w "wymianę uprzejmości" w wagonie. Chwilę grozy przeżył wtedy m.in. Marek Woźniak, któremu udało się jednak wyskoczyć z rozpędzonego wagonu (już poza dworcem). Wielokrotnie czytałem opisy różnych późniejszych "spotkań trzeciego stopnia" pomiędzy kibicami. Niektóre z nich znam z autopsji. Nie wiem dlaczego nigdzie nie doszukałem się nawet wzmianki o tej "bitwie poznańskiej". Osobiście w takiej, dość osobliwej trzeba przyznać, klasyfikacji kibicowskich zadym postawiłbym ją z pewnością w ścisłej czołówce, zaraz obok finału Pucharu Polski w Częstochowie w 1980 roku.\nPolonia Pucharu Polski nie zdobyła. Pytanie czy warta była "gra świeczki"? Odpowiem: "chyba tak", skoro udział w finale Pucharu wymienia się obecnie jako jeden z historycznych sukcesów klubu. Odpowiem: "raczej tak", bo dzięki temu mnie i wielu innym dane było przeżyć wspaniałą przygodę. Odpowiem: "z pewnością tak", bo świetnie pamiętam spotkanie w klubie, parę dni po poznańskim finale, z Hubertem Chwolikiem, który z wielką powagą i namaszczeniem pokazywał nam pamiątkowy zegarek z grawerunkiem "Finał Pucharu Polski", pamiątkę tego wydarzenia (o ile się nie mylę ufundowaną przez Śląski Oddział PZPN). Hubert miał łzy w oczach. My tez...


Lakiery łatwe i trudne\nAutor: Andrzej Guzik, technik lakiernictwa w Multichem Sp. z o.o. 22.10.2018\nSzukając winnych powstania wady lakierniczej, trzeba przeanalizować, czy produkt był aplikowany zgodnie z zaleceniami producenta i czy sprzęt użyty do lakierowania miał odpowiednie parametry. To wszystko ma wpływ na efekt końcowy, czyli kolor.\nNa szczególną uwagę zasługuje aplikacja kolorów trójwarstwowych, ponieważ często pojawiają się tutaj problemy z nazewnictwem poszczególnych warstw. W przypadku tego rodzaju farb w angielskiej nomenklaturze używamy słowa undercoat, co nieszczęśliwie jest tłumaczone jako podkład. Dzięki zbieżności nazwy z podkładami stosowanymi jako wypełniacz czy izolator narosło wiele uprzedzeń do takich kolorów. Trzeba jasno określić, że tutaj chodzi o kolor tła, dzięki któremu uzyskujemy odpowiedni kolor. Więc pierwszą warstwą lakieru trójwarstwowego jest tło, kolejną jest właściwy kolor, który wykończony lakierem bezbarwnym uzyskuje pożądany efekt.\nKolejnym zagadnieniem jest cieniowanie. Przede wszystkim trzeba pamiętać o zwiększeniu zakresu lakierowania, aby rozprowadzić równomiernie wszystkie warstwy. Niezbędnym produktem, który zapewni równomierne rozłożenie ziarna jest żywica cieniująca znacznie ułatwiająca prace. Niestety przy perłach czy innych trudnych kolorach obszar malowania znacznie wzrasta, aby uzyskać idealny efekt, co przekłada się na większe koszty naprawy.\nKolejną sprawą jest błędne stosowanie lakierów bezbarwnych, jak i efektownych dodatków kolorystycznych. Tutaj przede wszystkim najważniejsze jest zastosowanie odpowiedniej grubości lakieru. Dlatego należy wspomnieć o producentach lakierów, którzy dla efektu potrafią nałożyć kilka warstw klaru. Taki element przy renowacji sprawia trochę problemów, ale po zapoznaniu się z specyfikacją danego koloru można go odtworzyć. Warto też wspomnieć o efekcie pomarańczowej skórki, która jest wadą zauważaną w niektórych nowych samochodach szczególnie marek japońskich. Wtedy tylko dzięki doświadczeniu jesteśmy w stanie odbudować strukturę nieodbiegającą od oryginalnej. Jeśli chodzi o dodatki kolorystyczne, np. typu Candy, należy stosować się do proporcji zalecanych przez producenta. Najlepsze efekty uzyskuje się z odpowiednim ziarnem srebra – zastosowanie samego dodatku nie doprowadzi do otrzymania oczekiwanego efektu.\nNa końcowy efekt kolorystyczny wpływa kilka podstawowych czynników. Jednym z nich jest temperatura. Warto od czasu do czasu spojrzeć na termometr i mieć na uwadze, że podawane temperatury schnięcia niekiedy odnoszą się do elementu, nie zaś do otoczenia. Kolejnym czynnikiem jest utrzymanie porządku i czystości w części lakierniczej. Równie istotnejest oświetlenie o odpowiedniej ciepłocie, zapewniające dobrą obserwację lakierowanego elementu.\nNa rynku dostępna jest ogromna liczba kolorów, a ich liczba stale wzrasta wraz z prezentacją nowych modeli. Wszystkie kolory można odwzorować dzięki programom recepturowym, gdzie oprócz koloru podstawowego (tzw. matki) mamy do wyboru również warianty różniące się nieznacznie odcieniem czy wielkością ziarna. Większość firm produkujących lakiery samochodowe posiada dokumentacje kolorystyczne – tzw. colorboxy, posegregowane według marki samochodu oraz według koloru (chromatycznie). Pierwszy rodzaj wzornika posiada wymalowania oznaczone kodem OEM oraz marką samochodu. W bardzo łatwy sposób możemy więc sprawdzić, czy interesujący nas kolor pasuje do tego na karoserii – problem pojawić się może tylko w przypadku, gdy nie znamy numeru OEM.\nTego problemu nie mamy, gdy posiadamy drugi rodzaj dokumentacji – chromatyczną. Liczący się dostawcy lakierów posiadają w ofercie colorboxy, które są wymalowane tymi samymi lakierami, które znajdują się na mieszalniku.\nJeszcze kilka lat temu kolor biały kojarzył się wyłącznie z pojazdem firmowym – auto w tym kolorze łatwo było okleić reklamami. Indywidualny odbiorca zupełnie nie był zainteresowany białym samochodem. Sprzedawcy często nawet obniżali cenę takich aut. Jednak to się zmieniło i kolor biały lub jego odmiana perłowo-biała jest najbardziej pożądanym i najmodniejszym kolorem w salonach samochodowych. Potwierdzają to dane producentów lakierów samochodowych.


Outsourcing IT czy jest potrzebny usługa informatyczna dla biznesu? - nrurehab.org\nakte 7 lutego 2022 4 min read\noutsourcing it w poznaniu Zalety i wady modelu biznesowego opartego na outsourcingu IT\noutsourcing it w poznaniu Outsourcing usług informatycznych jest opłacalnym wyborem dla firm, które wymagają rozległej wiedzy technicznej. Podczas gdy większość małych firm raczej nie jest w stanie zatrudnić zespołu ekspertów do zarządzania całą operacją IT, zdecydowana większość zadań związanych z IT może być obsługiwana przez jedną firmę. Co więcej, pozwala to firmom uniknąć zatrudniania drogich pracowników wewnętrznych i rozłożyć koszty zatrudnienia ekspertów na kilku klientów. Istnieje jednak wiele potencjalnych minusów outsourcingu. Oto kilka powodów, dla których zawsze warto rozważyć outsourcing potrzeb informatycznych.\nOutsourcing usług informatycznych pozwala firmom korzystać z wiedzy specjalistycznego zespołu. Ponieważ rozumieją oni biznes lepiej niż jakikolwiek inny pracownik, menedżerowie IT utworzyli grupy zadaniowe w celu uzyskania ofert od kilku dostawców IT. Ze względu na swoją dogłębną wiedzę techniczną i dogłębne zrozumienie potrzeb organizacji, idealnie nadawali się do oceny ofert. Ponieważ menedżerom trudno jest rozważyć zalety i wady różnych rozwiązań informatycznych, zdecydowali się zlecić podjęcie decyzji na zewnątrz.\nModel dedykowanego zespołu zapewnia najlepszą wartość. Ten rodzaj outsourcingu jest najbardziej odpowiedni dla firm, które poszukują bardziej innowacyjnych i surowych pomysłów. Jest on również wystarczająco elastyczny, aby dostosować się do zmian w projekcie, elastycznych budżetów i przerw w rozwoju. W tym modelu, firmy zatrudniają pełnoetatowego specjalistę IT i zarządzają nim bezpośrednio. Ten model może nie być najlepszym wyborem dla małych firm, ponieważ może pozostawić firmę podatną na konkurencję.\nOutsourcing IT jest często idealną opcją dla mniejszych firm, które nie mają środków na zatrudnienie i szkolenie własnego personelu. Outsourcing IT pomoże również firmom w innych funkcjach biznesowych. Outsourcing usług informatycznych może być cennym dodatkiem do działalności firmy. Eliminując potrzebę zatrudniania własnego personelu, firmy mogą skupić się na rozwijaniu swoich podstawowych kompetencji. Jeśli są zbyt zajęte, mogą nadal zatrudniać własnych ekspertów IT. Pozwala to również firmom skupić się na rdzeniu ich działalności, co pomaga im się rozwijać.\nInwestycja w outsourcing usług IT to świetny sposób na zaoszczędzenie pieniędzy. Chociaż wewnętrzne działy IT są niezbędne, są drogie. Nawet jeśli pracownicy wewnętrzni znają biznes od podszewki, mogą nie mieć wystarczających zasobów do wdrożenia innowacyjnych rozwiązań. Dzięki outsourcingowi, praca jest bardziej efektywna i tańsza. Firma może skupić się na ważniejszych działaniach, takich jak monitorowanie bezpieczeństwa cybernetycznego i usprawnianie sieci. Usługi IT zlecane na zewnątrz są często elastyczne i opłacalne.\nOutsourcing usług informatycznych może poprawić wydajność procesów biznesowych firmy. Na przykład, duża firma może nie mieć środków na zatrudnienie wewnętrznego zespołu IT, co może spowolnić cały proces. Podobnie, małe firmy mogą nie być w stanie pozwolić sobie na koszty zatrudnienia własnych specjalistów IT. Outsourcing usług informatycznych daje firmie elastyczność, która pozwala na realizację dodatkowych zamówień bez utraty jakości. A dzięki wysoce wydajnemu zespołowi, działalność firmy będzie się szybko rozwijać.\nInformatyczna obsługa firm jakie są zalety przy umowy na Outsourcing IT firmy?\nOutsourcing usług IT może poprawić efektywność Twojej firmy. Outsourcing usług IT zapewni, że Twoja firma skorzysta z wiedzy ekspertów. Dodatkowo, będzie to o wiele bardziej opłacalne niż zatrudnianie własnego personelu IT. Ponadto, pozwoli Ci zaoszczędzić pieniądze poprzez zmniejszenie kosztów zatrudniania nowych pracowników. Co więcej, usługi outsourcingowe mogą być lepiej dostosowane do potrzeb Twojej firmy. I nie chodzi tu tylko o oszczędność kosztów. Wybierając odpowiednie usługi IT, będziesz mógł cieszyć się niezliczonymi korzyściami.\nOutsourcing usług IT może zwiększyć Twoje zyski. Outsourcing jest doskonałym wyborem dla firm, które zatrudniają dużą liczbę pracowników. Ponadto, będziesz mógł uniknąć kosztów związanych z personelem wewnętrznym i zwiększyć jego produktywność. Outsourcing IT pomaga również zarządzać wahaniami obciążenia pracą, które nie są przewidywalne. Jest to mądry wybór dla firm, które potrzebują krótkoterminowych zestawów umiejętności. Outsourcing technologii jest nie tylko opłacalny, ale może również poprawić jakość usług.\nNajważniejszą zaletą outsourcingu jest możliwość obniżenia kosztów pracy. W porównaniu z pracownikami wewnętrznymi, dostawcy usług outsourcingowych są bardziej przystępni cenowo. Przed rozpoczęciem outsourcingu usług informatycznych konieczne jest zrozumienie specyficznych wymagań branżowych dostawcy outsourcingu. Definiując umowy SLA, można mieć pewność, że partner outsourcingowy spełnia potrzeby biznesowe i oczekiwania klienta. Jest to również świetny sposób na uniknięcie ryzyka wynikającego z niewłaściwego zarządzania zasobami IT.\nPrevious: Outsourcing IT co to jest outsourcing usług informatycznych?\nNext: Outsourcing IT czyli obsługa informatyczna dla średnich firm.