Ebook Gust nasz pospolity, Błażej Prośniewski - Virtualo.pl\nJednym z najbardziej przebiegłych chwytów zamykających każdą dyskusję (a właściwie niepozwalających w ogóle jej zacząć) na temat wyborów estetycznych jest według mnie stwierdzenie, że o gustach się nie dyskutuje. Bo czy można bardziej wymijająco, przy okazji zachowując pozory zimnej krwi i kindersztuby, odpowiedzieć na pytania: „Jak możesz słuchać takiej muzyki?”, „W co ty jesteś ubrana?”, „Dlaczego podoba ci się ta obrzydliwa lampa?” i tym podobne? Zastanawiające jest jednak to, dlaczego nie chcemy mówić o swoich wyborach, preferencjach czy upodobaniach. Czego się obawiamy? A może chodzi o to, że nie tyle się boimy, ile po prostu nie potrafimy wypowiadać się na ten temat, bo nie mamy — z jednej strony — świadomości naszych wyborów, z drugiej — odpowiedniego aparatu pojęciowego?\nInną sprawą jest to, że gust postrzegany jest jako coś bardzo indywidualnego. Mój gust. Inaczej niż w przypadku mody, jedzenia czy muzyki, kiedy nasze preferencje mogą danej osobie odpowiadać albo nie — w przypadku architektury wybory jednego człowieka mogą zostać narzucone innym ludziom i stać się integralną częścią terytorium ich życia. Stąd za tak istotne uważam poznanie preferencji architektonicznych Polaków i próbę zwiększenia świadomości tego, jaka przestrzeń nas otacza.\nKiedy rozpoczynałem prace nad badaniami, które — jak sądziłem — miały mnie przybliżyć do zrozumienia fenomenu czegoś, co nazwałem gustem architektonicznym, wielokrotnie słyszałem pytanie: „Po co zajmujesz się tym tematem, skoro wiadomo, że Polacy gustu nie mają?”. Gdy cierpliwie odpowiadałem i tłumaczyłem, że z gustem jest tak, jak z osobowością — każdy jakiś ma, padała riposta: „W takim razie jest to na pewno zły gust”. Wtedy zmuszony byłem wytaczać działo naprawdę dużego kalibru, czyli definicję naukową. Mówiłem: „Gust nie jest kategorią wartościowalną i nie chodzi mi o to, aby potwierdzić albo obalić tezę o złym bądź dobrym smaku Polaków. Gust to »zdolność do różnicowania, oceniania i wybierania wartości estetycznych w sposób natychmiastowy i automatyczny«², a ja chcę sprawdzić, jak ludzie postrzegają, odbierają i oceniają architekturę”.\nTen chaos okienny. To chyba głównie mnie tu zdziwiło (16_ASMM)¹.\nSam pomysł, aby zająć się tym tematem, narodził się dawno temu, gdy do moich rąk trafił wywiad z Barbarą Bielecką, projektantką bazyliki w Licheniu³. Na pytanie o styl architektoniczny, w jakim została zbudowana świątynia, Bielecka odpowiedziała, że jest to „styl restytucji”. Miała to być odpowiedź na pytania: „Jak zamanifestować polskość? Na czym powinno polegać pojęcie polskości? Jak przejawia się polskość w sztuce?”. Rozważania architektki okazały się niezwykle owocne. Stwierdziła ona istnienie (bądź też powołała do życia) tak zwanego gusto polacco, którego bazylika jest emanacją: „Tu jest respektowane dziedzictwo kulturowe narodu , to są wszystko elementy z polskiego uzbrojenia, z polskiej przyrody, tradycji, z insygniów królów polskich” — tłumaczyła dalej. Zacząłem się wtedy zastanawiać, czy rzeczywiście Polacy oczekują takiej architektury. Co się im podoba? Dlaczego środowisko architektów i krytyków sztuki nie zostawiło na tej świątyni suchej nitki? Czy gusty laików i ekspertów należą do dwóch odrębnych światów? No i w końcu: jak w takim razie i dla kogo kształtować przestrzeń — czy tak, aby podobała się ludziom, czy specjalistom?\nNiniejsza praca podzielona jest na dwie części: teoretyczno-metodologiczną (rozdział I i II) oraz badawczą (rozdziały III i IV). W pierwszym rozdziale prezentuję ramy definicyjne głównych pojęć: gustu i architektury. Drugie z nich ujmuję znacznie szerzej, niż przyjęło się w tradycyjnych definicjach. Architektura interesuje mnie jako proces społecznego kształtowania przestrzeni. Rozdział drugi poświęcony jest rozważaniom metodologicznym. Próbuję w nim znaleźć najlepszy sposób uchwycenia tematu, wykorzystując do tego zarówno badania o charakterze jakościowym (wizualna teoria ugruntowana), jak i ilościowym (analiza frekwencji). Równocześnie opisuję proces badawczy oraz analityczny.\nW części badawczej prezentuję wyniki badań przeprowadzonych od listopada 2011 do grudnia 2012 roku. Rozdział III przedstawia upodobania architektoniczne badanych przeze mnie osób. Powstał on na podstawie analizy 480 zdjęć (pierwsza część badania), które dostarczyli badani, oraz wywiadów fotograficznych (druga część badania). W rozdziale IV omawiam wyniki tak zwanej części eksperckiej, w której badani oceniali osiem obiektów. Wśród nich były cztery zaliczone przez architektów, historyków i krytyków architektury do „ikon polskiej architektury współczesnej” oraz cztery uznane za najgorsze realizacje polskie XXI wieku. Celem tej części badania była próba odpowiedzi na pytanie, czy między laikami a ekspertami występuje jakaś wspólna płaszczyzna sensów, czy może jednak są to dwa odrębne estetycznie światy.\nW zakończeniu prezentuję stworzone na postawie badań trzy typy idealne preferencji estetycznych badanych przeze mnie osób.ROZDZIAŁ I\nARCHITEKTURA NA POGRANICZU\nArchitektura jest powiązania ze społeczeństwem przede wszystkim funkcjonalnie. Ma zaspokajać podstawowe potrzeby człowieka, zapewniać schronienie i dawać poczucie bezpieczeństwa. Relacja człowieka do architektury kształtuje się jednak także na płaszczyźnie symbolicznej: to ona jest jednym z głównych elementów (jeśli nie najważniejszym), za pomocą których społeczeństwo oswaja przestrzeń. Dzięki niej powstają miejsca będące „spokojnym centrum ustalonych wartości”⁴. To właśnie poczucie bezpieczeństwa sprawia, że między ludźmi mogą zaistnieć interakcje niezbędne do wytworzenia więzi społecznych. Otwarta, nieujarzmiona przestrzeń może kojarzyć się z poczuciem zagrożenia, niebezpieczeństwem, miejscem walki. Dopiero przekształcenie jej w skonkretyzowane miejsce tworzy punkt odniesienia, który obudowany znaczeniami daje podstawy do grupowej identyfikacji i integracji. Jak podkreśla Manuel Castells, ten aspekt architektury jest tak samo ważny dziś, jak tysiące lat wcześniej: „Im bardziej społeczeństwa starają się odzyskać swoje identyfikacje poza globalną logiką niekontrolowanej siły przepływów, tym bardziej potrzebują one architektury, która odsłoni ich własną realność bez fałszywego piękna transhistorycznego repertuaru przestrzennego”⁵. A zatem architektura z gruntu rzeczy miałaby charakter społeczny. I mimo że nazywa się ją „matką sztuk”⁶, przypisanie jej do dziedziny estetyki wydaje się wtórne, ponieważ w przeciwieństwie do malarstwa czy muzyki nie powstała ona z przynależnej — jak uważają niektórzy — gatunkowi ludzkiemu potrzeby ekspresji estetycznej, a jedynie została tą potrzebą obudowana.\nWedług współczesnych, najbardziej ogólnych i rozpowszechnionych encyklopedycznych definicji architektura jest sztuką (artystycznego) projektowania i wznoszenia budowli, której materializacją jest obiekt architektoniczny. Jest zatem pewnym zasobem wiedzy⁷. Przyjęcie takiej definicji powoduje mało komfortową sytuację ulokowania architektury pomiędzy sztuką, inżynierią / rzemiosłem i nauką. To specyficzne położenie prowadzi do pytań, która z tych dziedzin jest uprawniona do tego, by o architekturze się wypowiadać; które obiekty są właściwe tylko architekturze; co jest dziełem sztuki, a co realizacją inżynieryjną, i do której grupy zaliczyć: wieżę Eiffla, łuk Konstantyna Wielkiego w Rzymie czy Ponte Vecchio we Florencji.\nNajszersze spojrzenie na to zagadnienie możemy znaleźć u Spira Kostofa, który twierdził, że architekturą jest „wszystko, co kiedykolwiek zbudowano”⁸. Nie zamyka to jednak kwestii roszczenia sobie przez historyków sztuki prawa do orzekania o architekturze. Architekt Adolf Loos, wypowiadając się na ten temat, stwierdził, że z całej architektury jedynie grobowiec i pomnik można nazwać sztuką⁹. Z kolei Nikolaus Pevsner sytuuje tę granicę nie pomiędzy poszczególnymi rodzajami obiektów, lecz pomiędzy ich jakością. We wstępie do Historii architektury europejskiej pisze, że „szopa na rowery jest budynkiem, katedra w Lincoln — dziełem architektury”¹⁰. W podobnym do Pevsnera tonie wypowiada się filozof i estetyk Roman Ingarden: „Realny budynek stanowiący podłoże dzieła architektury, a w szczególności pewien dobór jego własności, stanowi tylko pewną okazję dla percypującego w odpowiednim nastawieniu podmiotu, żeby utworzyć na jego podstawie nowy, ale do właściwości budynku pod pewnymi względami dostosowany przedmiot: dzieło architektoniczne”¹¹. Dla niego różnica ta jawi się jako różnica bytów: byt realny versus intencjonalny, i podobna jest do tej, która występuje między kawałkiem płótna a sztandarem. Według Ingardena dzieło architektoniczne wyróżnia wewnętrzna i jakościowa jedność oraz „pozaczasowość”, która przejawia się w istnieniu czysto przestrzennym¹². Można zatem stwierdzić, że o wartości estetycznej budynku świadczy kompozycja środków dostępnych architektowi: materiał i jego faktura, proporcje, skala, rytm, światło, kontrasty¹³.\nPrzywołuje i tworzy pewien nastrój jakiejś jurydyki, tradycyjnego miasta, skali, która jest taką skalą doświadczenia ludzkiego, codziennego (3_ SBHM).\nPrzewartościowanie tego tradycyjnego podejścia dokonało się na przełomie XVIII i XIX wieku. Wtedy to zastąpiono dotychczasowe kody, oparte w głównej mierze na architekturze klasycznej, mitem maszyny, która najlepiej odpowiadała wizji nowoczesnego społeczeństwa. Eliminowano detale, które uważano za niefunkcjonalne ozdoby i przejaw dominacji burżuazji, wprowadzano konstrukcje stalowe i żelbetowe, dopasowywano formę do funkcji, a następnie ją standaryzowano. Wszystko po to, aby wyrazić egalitarystycznego „ducha czasów”. Piękno zaczęto utożsamiać z funkcjonalnością i, jak twierdził jeden z prekursorów modernizmu, Bruno Taut, „odwrotnej sytuacji nie można sobie po prostu wyobrazić”¹⁴.\nJuliusz Żórawski, szukając odpowiedzi na pytanie, czym jest architektura, dokonuje jej podziału na dwa (uzupełniające się) aspekty: intuicyjno-artystyczny i techniczny. W pierwszym z nich ważna jest „wartość uczuć i wartość poszukiwania absolutnego piękna , a konstrukcja służy jedynie do wyrażania (w materiale) pomyślanych koncepcji plastycznych lub uformowań dekoracyjnych”¹⁵. Drugi kładzie nacisk na zaspakajanie aktualnych potrzeb i istnieje głównie po to, by realizować funkcję, a gdy ona znika, budynek traci rację bytu¹⁶. W myśl tej teorii architekturę można by — za Przemysławem Trzeciakiem — podzielić na piękną i użytkową¹⁷.\nArchitektura znajduje się na pograniczu ludzkiej działalności o charakterze praktycznym i świata idei¹⁸, co Charles Jencks ujmuje w sposób następujący: „Architektura przedstawia idee zewnętrze względem budynku, lecz również samą siebie , opowiada równocześnie o społeczeństwie i czysto architektonicznych możliwościach”¹⁹. Dla badacza zjawisk społecznych niezwykle istotna jest pierwsza część tej opinii. Daje ona podstawy do ujęcia architektury w ramy dyskursu, jako formy i zestawu praktyk służących komunikowaniu znaczeń społecznych oraz podtrzymywaniu wizji świata społecznego, której kształt podlega nieustannym kulturowym i politycznym negocjacjom²⁰. Obiekty architektury same w sobie nie są ani ładne, ani brzydkie, ani totalitarystyczne, ani demokratyczne. Cytowany przez Jonesa Deyan Sudjic pyta retorycznie, czy klasyczne kolumny można opisać jako faszystowskie, czy demokratyczne²¹. Pytania te pokazują, że odbiór architektury zależy przede wszystkim od praktyk istniejących w szerszym kontekście społecznym.\nI właśnie to, co znajduje się poza samą strukturą budowli, jest dla socjologa najciekawsze. A zatem w tym kontekście architektura interesuje mnie jako proces społecznego kształtowania przestrzeni, w której istnieją (bądź zaistnieją) budowle wyposażone w „jakości estetycznie wartościowe”²², spontaniczne reprezentacje „architektury bez architektów” (budy dla psów, szopy, płoty), obiekty tak zwanej małej architektury (przydrożne kapliczki, altany, piaskownice, śmietniki) czy w końcu elementy projektowania urbanistycznego, takie jak place, parkingi, ogrody²³.\nArchitekturę można rozumieć jako pole, które według Pierre’a Bourdieu należy traktować jak „sieć albo konfigurację obiektywnych relacji między pozycjami. Pozycje zaś są zdefiniowane obiektywnie ze względu na swoje istnienie i ze względu na uwarunkowania, jakie narzucają osobom czy instytucjom je zajmującym”²⁴. Jak dodaje Paul Jones, „koncepcja pola pozwala nam ująć architekturę jako formę materialnie uwarunkowanej produkcji kulturowej, która działa w obrębie wewnętrznie zróżnicowanej przestrzeni społecznej”²⁵. Dzięki polu można uchwycić momenty, które stają się podstawą postrzegania i doświadczania architektury przez jednostkę. Według Jonesa pole architektoniczne określa uogólnione i akceptowane drogi bycia architektem, wiedzę na temat reguł walki o władzę i jej głównych obszarów, a także wiedzę o wcześniejszych układach w polu²⁶. Jednak ograniczenie owego pola wyłącznie do architektów uważam za zbyt duże uproszczenie. Architektura — w szerokim ujęciu — rządzi się zupełnie inną logiką niż koncepcja pola w rozumieniu Jonesa, który zawęził ją do „pola architektów”. Stąd też proponuję koncepcję pola architektury, która pozwalałaby wyróżnić dwa subpola: (1) produkcji oraz (2) konsumpcji architektonicznej. Pierwsze byłoby miejscem gry, w której stawką jest monopol na formułowanie prawomocnych definicji. W grze biorą udział przede wszystkim architekci, inżynierowie, historycy sztuki, inwestorzy oraz urzędnicy. Ale uczestnikami tego pola stają się także twórcy obiektów architektury spontanicznej. To wszyscy ci, którzy nie posiadając formalnego wykształcenia — podobnie jak Lévi-Straussowski bricoleur — w oparciu o dostępną im skądinąd wiedzę budują lub przekształcają np. szopy, altany, a nawet własne domy. Zazwyczaj jednak są oni wykluczeni z procesu tworzenia czy uprawomocniania definicji architektury „legalnej”, to znaczy takiej, która byłaby przedmiotem zainteresowania architektów czy historyków sztuki.\nTakie garaże kojarzą mi się ze smutnymi blokowiskami, kamienicami i taką troszeczkę beznadzieją (12_ ASHM).\nWykres 1: Pole architektury\nPozycje zajmowane przez potencjalnych graczy są dynamiczne. „Pole jest terenem stosunków siły — a nie tylko znaczeń — i walk zmierzających do ich przekształcenia, a w konsekwencji terenem permanentnej zmiany”²⁷. To, że architekci i inżynierowie, którzy często pozostają głosem konstrukcyjnego pragmatyzmu, biorą udział w tym procesie, wydaje się sprawą oczywistą. Ale, jak już wspomniałem, to niejedyni aktorzy. Historycy sztuki, mocą estetyki uprawomocnionej, posiadają władzę orzekania o estetyczności dzieła i umieszczania go w kanonie kultury, a także mają narzędzia do „rehabilitacji” wcześniejszych stylów. Symptomatyczny wydaje się tu przykład pawilonu barcelońskiego zaprojektowanego przez Ludwiga Miesa van der Rohe. Dopiero wiele lat po wystawie światowej w 1929 roku, z okazji której został on przygotowany, okrzyknięto go ikoną architektury modernistycznej i w konsekwencji doprowadzono do jego odbudowy w latach osiemdziesiątych XX wieku. Stało się tak głównie dzięki krytykom sztuki. Z kolei aparat urzędniczy został umieszczony w tym polu jako gracz, ponieważ to on kształtuje plany zagospodarowania przestrzennego poprzez ustawodawstwo, wydaje warunki i pozwolenia na budowę, a w skrajnych przypadkach — jak na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych — może nawet zadekretować obowiązujący styl architektoniczny. Ważni w subpolu produkcji architektonicznej są także inwestorzy. To oni zlecają architektom stworzenie projektu i to oni go finansują. Ich znaczenie w tym procesie można by pokazać jako continuum: począwszy od (milczącej) zgody na działania architekta i pozostawienia mu całkowitej wolności twórczej, poprzez współpracę w zakresie artykułowania specyficznych potrzeb, skończywszy na pospolitym wynajęciu architekta do przeniesienia na stół kreślarski wizji inwestora. Inaczej niż malarz, kompozytor czy pisarz, którzy mogą „tworzyć do szuflady”, a ich dzieła na tym nie ucierpią, architekt najgłębszy sens pracy znajduje w materializacji swoich idei i szkiców w postaci budynku. To jednak uzależnione jest przede wszystkim od woli inwestora²⁸. Aby więc architektura mogła zaistnieć, musi stanąć po stronie pieniędzy i aparatu władzy; aby mogła zostać uprawomocniona — musi zostać zaakceptowana przez środowisko architektów i historyków sztuki. „Posiadanie zaś owej władzy (kapitału) określa dostęp do specyficznych korzyści, o które toczy się gra w danym polu”²⁹. W tym wypadku chodzi o posiadanie możliwości „kreacji” produkcji architektonicznej, czyli wpływania na kształt budowanych obiektów architektonicznych, co odbywa się na trzech poziomach: 1. architektury wysokiej (tak zwani stararchitekci, krytyka architektoniczna, koneserzy); 2. architektury legalnej, która opiera się przede wszystkim o architekturę klasyczną (głównie zabytki), prezentującą wartości powszechnie uznane i wzmacniane przez instytucje kulturowej legitymizacji (treści „kanoniczne”); 3. architektury masowej — pozbawionej, mocą władzy symbolicznej, wartości artystycznych i funkcji prestiżowych.\nStosunki władzy w subpolu produkcji ustalają się w oparciu o trójkąt: estetyka—funkcja—ekonomia. Gradacja istotności danych ram zależy przede wszystkim od układu sił mających prawo narzucania definicji oraz od specyfiki społeczeństwa, w którego przestrzeni dany obiekt ma zaistnieć. Ekonomia jest w tym rozumieniu postrzegana jako siła rynkowa dysponująca kapitałem oraz reagująca na podstawowy mechanizm popytu i podaży, czyli określająca zapotrzebowanie na pewne dobra, takie jak powierzchnie biurowe czy mieszkania, a także dostępność gruntów i materiałów budowlanych, oraz dostarczająca środków na realizację projektów. Rozumiana w ten sposób nadmierna ekonomizacja może prowadzić na przykład do intensywnej, nieracjonalnej i pozbawionej wartości estetycznych zabudowy mieszkaniowej lub do powstawania nieuzasadnionych ekonomicznie i estetycznie obiektów, jak najwyższy obecnie budynek na świecie, Burdż Chalifa. Ten dubajski wieżowiec ukształtowany został pod wpływem ramy funkcjonalnej. Rama ta ma szersze znaczenie, niż chcieliby tego moderniści. Funkcja w tym rozumieniu będzie odpowiedzią na pytanie, dlaczego dany obiekt powstał (w takim, a nie innym kształcie) i co ma komunikować. Posługiwanie się tym terminem w przytoczonym powyżej sensie pozwala zrekonstruować priorytety danej społeczności oraz jej szeroko rozumiane orientacje kulturowe. Można tu wyróżnić dwa zasadnicze podejścia: utylitarne, wyrażające zapotrzebowanie społeczne na daną realizację, oraz ideologiczne, będące próbą materializacji, a równocześnie narzucenia pewnych idei politycznych. Przykładem tego pierwszego może być szopa na narzędzia lub elementy tak zwanej małej architektury. Podejście drugie obrazują sztandarowe projekty socrealizmu, Pałac Kultury i Nauki w Warszawie czy Nowa Huta; ze współczesnych realizacji można wymienić choćby Muzeum Żydowskie w Berlinie, które miało stać się ostatnim akcentem powojennego niemieckiego katharsis. Znamienne, że projektantem tego obiektu jest Żyd, Daniel Libeskind. Według niego muzeum ma spełniać rolę „trwałej obecności nieobecności”³⁰. Perspektywa funkcjonalna dominuje również w przypadku słynnego budynku opery w Sydney, gdzie szybko rozwijające się i bogacące miasto potrzebowało dużej, nowoczesnej oraz wielozadaniowej przestrzeni kulturowej. Nowy obiekt miał się przyczynić do rewitalizacji obszaru dawnej zajezdni tramwajowej, a jednocześnie posłużyć jako współczesna wizytówka miasta. Ale opera w Sydney odgrywa także niebagatelną rolę w ramach płaszczyzny estetycznej. Kwestie estetyczne właśnie przesądziły o realizacji ekspresjonistycznego projektu Jørna Utzona, mimo że budowa kompleksu kosztowała ostatecznie siedemnaście razy więcej, niż zakładano. To na płaszczyźnie estetyki, jako wypadkowe panujących mód, ideologii i gustów, kształtują się społeczne definicje piękna oraz zapotrzebowanie na nie. W obszarze estetyki mieszczą się także różnorakie sposoby „oswajania” i „upiększania” przestrzeni już zabudowanej. Podejście estetyczne widać w wielu innych miejscach, choćby w stworzonym na zlecenie Heleny z Przeździeckich Radziwiłłowej parku Arkadia koło Nieborowa. Rozpoznawalne natychmiast romantyczne założenie parkowe, z licznymi budynkami, takimi jak: Grota Sybilli, Akwedukt, Domek Gotycki, ma znaczenie jedynie ozdobne; jego zadaniem było sprawiać przyjemność estetyczną właścicielom Nieborowa oraz ich gościom.\nUkształtowane w ten sposób stosunki w subpolu produkcji wpływają na subpole konsumpcji. Pierwsze dostarcza przede wszystkim prawomocnych definicji oraz narzędzi do odbioru architektury, co w konsekwencji jest jednym z głównych czynników sytuowania różnego rodzaju orientacji estetycznych w polu konsumpcji. „Wskutek walk symbolicznych o prawomocną pozycję oraz definicję sytuacji różne gusty estetyczne zostają określone jako d o b r e lub z ł e. Klasy dominujące, w tym ich frakcje dominujące, uznają swoją partykularną kulturę (sztukę, styl życia) za lepszą i prawomocną, a tę praktykowaną czy p r z y p i s a n ą klasom zdominowanym — za g o r s z ą”³¹. I, jak dodaje Bourdieu, „ta obiektywna orkiestracja popytu i podaży powoduje, że najróżniejsze gusta znajdują warunki realizacji w u n i w e r s u m m o ż l i w o ś c i, jakie ofiaruje im każde z pól produkcji, podczas gdy te pola znajdują warunki do powstawania i funkcjonowania w różnych gustach, zapewniających rynek — na krótszą lub dłuższą metę — dla poszczególnych ich wytworów”³². Zależność między subpolami jest obustronna, to znaczy, że na kształtowanie się definicji w subpolu produkcji mają też wpływ odbiorcy, chociaż są to sytuacje rzadsze, trudniejsze i dotyczące głównie architektury masowej, na przykład licznych „schlebiających gustom” katalogowych projektów domów jednorodzinnych (stąd też na schemacie zostało to zaznaczone linią przerywaną — por. wykres 1). Warto także zauważyć, że coraz częściej — szczególnie w krajach Europy Zachodniej — transmisja znaczeń między subpolami dokonuje się również za sprawą konsultacji społecznych, gdzie przyszli użytkownicy danej przestrzeni określają swoje oczekiwania, które następnie mają zostać zmaterializowanie w polu produkcji. Nie bez znaczenia jest także, jak zaznacza Bourdieu, zmiana gustów odbiorców wynikająca ze zmiany warunków ich życia i związanych z nim dyspozycji³³.\nSubpole konsumpcji to miejsce kształtowania się gustu. I mimo że zwykle pojęcie to plasuje się w dziedzinie estetyki, to nie jest ono autonomiczne. Wynika to przede wszystkim z faktu, że — według Bourdieu — gust jest kształtowany przez habitus będący z kolei wytworem warunków oraz trajektorii społecznych. Gust jest w swej istocie zinternalizowanym habitusem klasowym, ukrytą strukturą, i przejawia się w wyborach wynikających ze stylu życia, w preferowaniu określonych artystów, stylów, domów, wnętrz, ubrań, żywności³⁴. Dokonywane przez ludzi wybory stanowią wypadkową posiadanych kapitałów: ekonomicznego, społecznego (sumy aktualnej i potencjalnej sieci relacji, znajomości, wzajemnego uznania), kulturowego (wyrażającego się w znajomości form i konwencji kulturowych oraz towarzyskich, zdobytym wykształceniu, posiadanych dobrach kulturowych) i symbolicznego, będącego „formą, jaką każdy z nich przybiera, gdy jest postrzegany za pomocą percepcji, która przyznaje mu specyficzną logikę”³⁵. Można powiedzieć, że kapitał symboliczny jest instancją kapitałów, która daje możliwość sprawowania władzy symbolicznej.\nZgodnie z teorią Bourdieu wybory każdego członka danej klasy powinny być homologiczne, ponieważ są one dokonywane wedle tych samych zasad i określone przez zajmowaną w polu pozycję. Z perspektywy polskiej jednak należałoby tę tezę zakwestionować przede wszystkim z uwagi na zupełnie inną strukturę społeczeństwa francuskiego i polskiego. Wojna i zniszczenie tradycyjnej klasy wyższej, budowa przez blisko pół wieku „społeczeństwa bezklasowego”, a następnie próby stworzenia w krótkim czasie klasy średniej w wydaniu zachodnioeuropejskim powodują, że struktura klasowa w Polsce jest znacznie słabiej utrwalona niż we Francji, a co za tym idzie — niemożliwe stało się wyklarowanie trwałych dyspozycji. Co więcej, analizując wybory Polaków i na ich podstawie próbując zrekonstruować gust, należy pamiętać o ograniczeniach ekonomicznych, które powodują, że przedstawiciele profesji tradycyjnie zaliczanych do klasy wyższej są często zmuszeni do prezentowania „gustu z konieczności”, charakteryzującego francuską klasę niższą³⁶. W tym kontekście szczególnie ciekawa wydaje się myśl Stanisława Ossowskiego o polimorfizmie ludzkiej psyche: „Przynależność do kilku grup społecznych może ukształtować w psychice jednostki względnie izolowane k o m p l e k s y d y s p o z y c j i, które dochodzą do głosu w różnych rolach społecznych”³⁷. Można przyjąć, że efekt homologii występuje pomiędzy subpolami produkcji i konsumpcji. Definicje ukształtowane w wyniku walk w subpolu produkcji są w naturalny sposób transmitowane do subpola konsumpcji i w związku z tym wartości uznane i pożądane zajmują tę samą (wysoką) pozycję w obu przestrzeniach, a wartości odrzucane przez kulturę uprawomocnioną lokowane są najniżej.\nPojęcie gustu (smaku) używane było już w starożytności, czego najlepszym przykładem jest słynna maksyma De gustibus non est disputandum³⁸, jednak największą karierę zrobiło ono w wieku XVIII, szczególnie w estetyce francuskiej i angielskiej. Wprowadzenie do estetyki, która miała być nauką o pięknie, wątków związanych ze smakiem dało asumpt do sformułowania „tezy antropologicznej o integrującej roli dyspozycji estetycznej odegrało istotną rolę w myśleniu o naturze człowieka jako homo aestheticus”³⁹. Ówczesne rozważania teoretycznie koncentrowały się wokół czterech grup problemowych. Pierwsza dotyczyła natury oraz proweniencji smaku: czy jest on pochodzenia zmysłowego, a zatem wrodzony, i ujawnia się spontanicznie, czy też jest zdolnością, cechą nabytą, i ma charakter intelektualny, przejawiający się w refleksyjności. Jednym z autorów, który zajął stanowisko w tym sporze, był Edmund Burke. Uważał on, że jeśli wyeliminuje się możliwość pomyłki, tylko głupiec nie będzie w stanie odróżnić piękna od brzydoty. Dla Burke’a było to tak samo oczywiste jak różnica między smakiem soli i cukru. Z jego rozumowania wynikało, że sądy na ten temat nie mogą być odbiciem racjonalności ani podstawą formułowania prawomocnych maksym czy zasad, ponieważ człowiek ze swej natury posiada wrodzone poczucie smaku, które wyraża się w jego zachowaniu i wyborach⁴⁰. I chociaż początkowo właściwie powszechnie akceptowano tezę o istnieniu „stałego, powszechnego składnika, wspólnego dla całego gatunku ludzkiego — władzy rozróżniania piękna , rozróżniania wartości estetycznej”, którą Jean-Baptiste Dubos określał „szóstym zmysłem”, to — jak dodawał ten sam myśliciel — smak różni się od niego tym, że jest to „dyspozycja do ocen porównawczych”⁴¹.\nBryła ma tu dla mnie drugorzędne znaczenie, bo ktoś z garażu, piętrowego, zrobił bardzo kolorowy, optymistyczny i awangardowy budynek (8_SWHM).\nJednak teoria „zmysłu wspólnego” (łac. sensus communis, ang. common sense) zaczęła się rozpadać. Doprowadził do tego między innymi paradoks, przed którym stanęli ówcześni myśliciele. Pytali oni: jeśli jednostka jest najlepszym sędzią i niemożliwe jest nauczenie kogokolwiek standardów dobrego smaku, to na jakiej podstawie jedna skala może być preferowana w stosunku do innej?⁴². Rozważano problem względności ocen estetycznych i dyskutowano ich kryteria oraz prawomocność. Trzeci nurt refleksji koncentrował się natomiast na kwestiach zmienności w czasie oraz „społeczno-wychowawczej roli smaku”. Najsłynniejszą dyskusję, dotyczącą poszukiwania społeczno-historycznych przyczyn tej niestałości, rozpoczęła głośna teza Charlesa Perraulta o wyższości kultury mu współczesnej nad sztuką antyczną (chodzi o tak zwany spór starożytników i nowożytników). Jean-Baptiste Bellegarde, który brał w niej udział, szukając kompromisu, stwierdził, że: „Bienséances zmieniają się wraz z epoką . Aby sprawiedliwie osądzić starożytnych, nie należy ich sprowadzać do naszych manier, naszego smaku, naszych obyczajów”⁴³. Ostatni wątek koncentrował się na relacji smaku i geniuszu (władzy twórczej). W tym miejscu można przytoczyć opinię Charlesa Batteux, który stwierdza, że „geniusz i smak w sztuce są ściśle ze sobą powiązane”⁴⁴. Uzupełnieniem tej myśli może być opinia Hugh Blaira mówiąca o tym, że nie ma geniuszu bez smaku, a więc geniusz jest wyższą władzą umysłu⁴⁵.\nTo, co było przedmiotem polemiki w XVIII i XIX wieku, na początku ostatniego stulecia wzbudzało już coraz mniejsze emocje. Gust przestał być utożsamiany z tym, co wrodzone. Hans-Georg Gadamer postrzegał go jako Bildungsbegriff. Według niego gust był czymś, co się przyswaja, internalizuje poprzez naukę⁴⁶. Podobne stanowisko prezentował Pierre Bourdieu, który we wstępie do Dystynkcji… pisał, że „ O k o jest produktem historii reprodukowanym przez edukację”⁴⁷. Jego książka — o czym świadczy podtytuł — jest polemiką z Krytyką władzy sądzenia Immanuela Kanta. Według filozofa z Królewca „smak jest zdolnością do oceniania pewnego przedmiotu lub sposobu przedstawiania na podstawie zupełnie bezinteresownego podobania się albo niepodobania. Przedmiot takiego upodobania nazywa się pięknym”⁴⁸. Tylko sąd, w wydaniu którego nie bierze udziału intelekt, można nazwać „czystym sądem smaku”. Drugim rodzajem opinii estetycznych wyróżnionych przez filozofa są „sądy empiryczne”, wydawane na podstawie doznań zmysłowych, związanych z odczuwaniem przyjemności i nieprzyjemności⁴⁹. Kant początkowo twierdził, że sądy smaku wyrażają się jedynie poprzez uczucie czystej „rozkoszy” albo „przyjemności”⁵⁰. Ostatecznie doszedł jednak do wniosku, że „smak jest w gruncie rzeczy władzą wydawania sądów o uzmysławianiu idej etycznych”, a z nich wypływa „rozkosz, której smak przypisuje ważność dla ludzkości w ogóle, a nie jedynie dla indywidualnego uczucia każdego człowieka”⁵¹. Smak w jego koncepcji jest z jednej strony indywidualną właściwością jednostki (to znaczy, że każdy ma swój własny)⁵², z drugiej — sąd smaku rości sobie prawo do bycia obiektywnym⁵³. Pojęciem spinającym te dwa skrajne stanowiska jest sensus communis, czyli ukryta, aczkolwiek właściwa wszystkim ludziom postawa „zgodności w wydawaniu sądów o formach, w jakich dane im są przedmioty”⁵⁴. Georg Simmel z kolei sprowadził tę problematykę do metafizycznej wspólnoty dusz. Przekonywał: „Wierzymy, że każdy osądzałby w podobny sposób, gdyby tylko mógł poznać przedmiot w ten sam sposób”⁵⁵. Dla Jeana-Françoisa Lyotarda natomiast sensus communis jest jedynie pewną ideą porządkującą. Daje ona horyzont oczekiwanego konsensusu. Jest obietnicą „republiki smaku”⁵⁶. Jednak, jak pisze Jukka Gronow, współcześnie ta wizja coraz bardziej się oddala. Wynika to między innymi z tego, że obecne „wspólnoty smaku” są tak samo efemeryczne jak nieustannie zmieniająca się moda⁵⁷. Tym, co sprawia, że nie dryfujemy bez celu po tym oceanie, jest właśnie gust.\nBourdieu, odwołując się do podziału Kanta, wyróżnia dwie formy sądów estetycznych, będące właściwie dwoma rodzajami gustu⁵⁸: kontemplację estetyczną (smak refleksyjny), właściwą znawcom, oraz przyjemność sensualną (smak zmysłowy), charakterystyczną dla przeciętnych odbiorców⁵⁹. Innymi słowy dzieli on gust na „czysty” i „barbarzyński”⁶⁰. Pierwszy — odmiennie niż u Kanta — nie jest właściwością w żaden sposób naturalną, a kształtowaną w procesie socjalizacji, i jest „czystym” spojrzeniem na sztukę będącym podstawą „estetyki uczonej”. Charakteryzuje on grupy dysponujące wysokim kapitałem kulturowym. „Gust barbarzyński” jest zniekształcony i opiera się na „estetyce popularnej”, która dąży do kontaktu z wartościami codziennymi, łatwymi. Jej cechą charakterystyczną jest przeświadczenie o jedności (wspólnocie) życia i sztuki⁶¹. Estetyka popularna (ludowa), z gruntu rzeczy antykantowska, wymaga, aby „przedmiot estetyczny pełnił jakąś funkcję, respektował normy moralne i odpowiadał zasadzie przyjemności . Dzieło sztuki musi być piękne i obdarzone społecznym znaczeniem”⁶². Bourdieu nazywa ją również „estetyką w sobie, a nie dla siebie”, estetyką, która formę podporządkowuje treści odwołującej się do moralności i / lub przyjemności⁶³. Przykłada ona do dzieła sztuki schematy percepcji strukturyzujące „zwyczajną egzystencję”⁶⁴.\nPrzeciwieństwem estetyki popularnej jest spojrzenie czyste, zdolne narzucać normy w procesie produkcji i konsumpcji produktów. Związane jest ono z pojawieniem się autonomicznego pola twórczości artystycznej⁶⁵. „Estetyzm implikuje swego rodzaju agnostycyzm moralny, będący idealną antytezą dyspozycji etycznej”⁶⁶. Równocześnie Bourdieu odrzuca Kantowską ideę sensus communis, twierdząc, iż iluzja „naturalnej dystynkcji” opiera się wyłącznie na władzy, którą dysponują dominujący, aby narzucić „definicję wzorcowości”⁶⁷.\nObrona prawomocnej kultury i bezinteresownego podejścia do sztuki jest równocześnie formą ochrony społecznej pozycji elit. Kontestacja, której dokonuje widz masowy, jest sprzeciwem wobec dóbr powstających w polu produkcji ograniczonej. Dąży ona do egalitaryzmu i unieważnienia dotychczasowych zasad pola. Szczególną rolę w tym procesie — jak pisze Gronow — odgrywają członkowie nowej klasy średniej. „Nie próbują się oni już piąć wzdłuż tej samej skali lub hierarchii wartości co ich poprzednicy, przeciwnie, ich dyspozycje i preferencje dążą do zaprzeczenia ważności i istotności (doniosłości) starego porządku”⁶⁸. Dawniej klasa średnia dążyła do przejęcia stylu życia klasy wyższej, a ta w odpowiedzi szukała nowych elementów dystynkcji. Dziś klasa średnia coraz częściej sytuuje się w opozycji do klasy wyższej i dąży do legitymizacji swojego rozumienia zasad „dobrego smaku”. Stąd też pojawia się pęknięcie w sferze kanonu kultury. A że klasa średnia jest znacznie mniej homogeniczna (między innymi z racji pochodzenia) niż klasa wyższa, negocjowanie wspólnych standardów jest trudniejsze. „Prowadzi to do nadania kwestiom estetycznym, z definicji bezinteresownym i apraktycznym, istotnych funkcji społecznych, a więc praktycznych”⁶⁹.\nDyspozycja estetyczna, będąca podstawą gustu czystego, jest przeciwieństwem nastawienia praktycznego. Charakteryzuje ją autoteliczne podejście do sztuki, czyli akcentowanie formy, a nie treści⁷⁰. Umożliwia ona stosowanie kryterium estetycznego do wszelkich przedmiotów artystycznie „ukonstytuowanych” oraz reakcje estetyczne na jakiekolwiek obiekty, nawet te pospolite i brzydkie⁷¹. Równocześnie dyspozycja estetyczna jest wykształconą formą preferowanych wartości estetycznych, które najogólniej — za Mieczysławem Wallisem — możemy podzielić na „łagodne” i „ostre” (brzydota, tragizm, komizm, groteska)⁷².\nZ dyspozycją estetyczną zwrotnie sprzęga się kompetencja artystyczna, którą Anna Matuchniak-Krasuska definiuje jako „znajomość zasad podziału uniwersum sztuki i umiejętność ich zastosowania w praktyce, czyli wiedzę o sztuce (kompetencję artystyczną teoretyczną), i sposób jej zaaplikowania wobec konkretnego dzieła sztuki (kompetencję artystyczną realizacyjną)”⁷³. I choć jej kształtowanie odbywa się za pomocą szkoły, środowiska społecznego oraz instytucji kulturalnych drugiego kręgu (teatry, muzea, filharmonie itd.) i środków masowego przekazu, to bardziej związana jest ona z „wczesną i długą rodzinną socjalizacją artystyczną niż edukacją późniejszą”⁷⁴. Jak podkreśla Matuchniak-Krasuska, „każde kształcenie metodyczne oferuje uproszczoną i skróconą drogę do sztuki, tworząc substytut bezpośredniego doświadczenia estetycznego”⁷⁵.\nKompetencja i dyspozycja warunkują się synchronicznie i diachronicznie w procesie „socjalizacji artystycznej” oraz w każdym akcie percepcji dzieła sztuki. Dyspozycja jest zatem modyfikowana przez wiedzę o sztuce i obycie z nią. Jest ona formowana przez kompetencje oraz całokształt doświadczeń kulturowych jednostki⁷⁶.\nPrzeżycie estetyczne, będące wypadkową dyspozycji i kompetencji, postrzegane jest jako „proces intersubiektywny, chwilowy, nietrwały” i ze swojej natury niedostępny poznaniu socjologicznemu. Socjologia może badać „warunki i elementy tego procesu, a mianowicie warunki podmiotowe odnoszące się do odbiorcy, przedmiotowe dotyczące dzieła sztuki i sytuacyjne, ukazujące kontekst tej interakcji symbolicznej”⁷⁷. Socjolog traktuje dzieło sztuki nie jako przedmiot percepcji, a jako narzędzie komunikacyjne, któremu status przedmiotu nadaje system kultury, a nie intencje twórcy czy immanentne własności samego wytworu artystycznego, co pozwala na analizę doświadczeń estetycznych przeciętnych odbiorców. Tę kwestię pomija estetyka tradycyjna, która nakierowana jest na badanie „wysokiego obiegu”⁷⁸. Ujmowanie dzieła sztuki jako „tekstu kultury” pozwala na poznanie płaszczyzny i kryteriów oceniania przez szeroką publiczność oraz umożliwia traktowanie niekompetentnych interpretacji jako w pełni uprawnione formy odtwarzania dzieła sztuki⁷⁹. Podobne stanowisko prezentuje Stanisław Ossowski, który postrzega je jako źródło przeżyć odbiorcy, a zarazem „węzeł stosunków społecznych”. Według niego dla socjologa kluczowe jest pytanie o to, co i jak wartościuje się w danym środowisku społecznym. A zatem chodzi tu głównie o pewne środowiskowo ukształtowane „dyspozycje do reagowania” oraz społecznie wyuczone sposoby interpretacji⁸⁰. W tym kontekście wartości artystyczne dzieła, takie jak kunszt wykonania, wysublimowana struktura treściowa, oryginalność języka danego dzieła literackiego, ustępują wartościom estetycznym, którym Ossowski nadaje charakter demokratyczny⁸¹. To właśnie one kryją w sobie odpowiedź na pytanie, co nam się podoba, a co nie.ROZDZIAŁ III\nPoglądy estetyczne Polaków w sferze architektury do połowy XX wieku kształtowane były przez dwa typy budowli: dwór szlachecki oraz kościół. W odróżnieniu od ubogiej zabudowy folwarcznej były to obiekty, które olśniewały: zazwyczaj murowane, często bogato zdobione, zadbane, precyzyjnie zaplanowane. Ich pozycja była na tyle silna, że mogły one ignorować wszystko, co znajdowało się poza ich ogrodzeniem. Były centrami, więc nie musiały się podporządkowywać żadnym regułom, wpisywać się w kontekst innych zabudowań. Równocześnie polskie chłopstwo, na co dzień zmagające się z biedą, dążyło przede wszystkim do zaspokojenia potrzeb podstawowych, a kwestie estetyki postrzegało raczej w kategoriach wartości odświętnych. Jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym na wsi mieszkało trzy czwarte obywateli Polski¹¹⁰. Gwałtowny proces urbanizacji nastąpił dopiero po wojnie. W czasie dwóch powojennych dekad dwukrotnie wzrosła liczba osób mieszkających w miastach¹¹¹. W architekturze pierwsze lata powojenne były okresem intensywnej odbudowy, a jednocześnie czasem, gdy kreślono spektakularne wizje miast „socjalistycznych w formie i narodowych w treści”. Po śmierci Stalina priorytety uległy zmianie i na scenę ponownie wkroczył modernizm, który zupełnie zmienił sposób myślenia o przestrzeni. Zrezygnowano z zabudowy zwartej na rzecz planów swobodnych. W polskim krajobrazie masowo zaczęła się pojawiać zabudowa z tak zwanej wielkiej płyty, nie zawsze najlepszej jakości. Następnie, po latach centralnego planowana i własności wspólnej, z którą się nie utożsamiano, przyszedł czas kapitalizmu, do którego „estetycznie” oraz mentalnie Polacy nie byli przygotowani. Z jednej strony odreagowywano czasy smutnego i szarego PRL-u; z drugiej — nie mając etosu ładu przestrzennego, budowano, jak chciano. Wyuczona przez wieki nieufność wobec władzy, a co za tym idzie, sprzeciwianie się jakimkolwiek regulacjom, postrzeganym jako ograniczenie wolności, sprawiają, że Polacy nie doceniają dobra wspólnego, jakim jest spójne kształtowanie przestrzeni. Według badań CBOS z 2003 roku aż 62% pytanych uważa, że „każdy powinien móc budować taki dom, jaki mu się podoba”. Równocześnie władze, nastawione na doraźne działania (pod presją wyborców i inwestorów), nie są w stanie prowadzić sensownej polityki planowania przestrzennego¹¹².\nJest to typowy przykład tzw. budy. Budy są brzydkie (13_ SBMK).\nPolska raczej nie miała szczęścia do realizacji wielkich planów architektoniczno-urbanistycznych. Liczne zawirowania dziejowe powodowały, że większość śmiałych koncepcji pozostawała na papierze albo realizowano je jedynie częściowo. Dziś, w jednym ze swoich najlepszych i najspokojniejszych okresów w historii, mamy w końcu szansę, aby uporządkować nasze miasta; sprawić, by były one nie tylko funkcjonalne, ale także ładne. Ale co to znaczy ładne? Na to pytanie miały odpowiedzieć przeprowadzone przeze mnie badania. Jak pokazuje raport CBOS z 2010 roku, ponad 80% Polaków deklaruje, że interesuje się wyglądem przestrzeni publicznej, w tym 30% „bardzo”. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że ładna i dobrze zaprojektowana przestrzeń pozytywnie wpływa na samopoczucie (98% respondentów), komfort pracy (98%) i mieszkania (94%). Tym, co przede wszystkim tworzy tę przestrzeń, jest architektura. Ogólnie sformułowana dyspozycja badawcza, prośba o sfotografowanie obiektów architektonicznych, miała sprawdzić, co pod pojęciem architektury rozumieją badani. Ze zgromadzonych przeze mnie 480 zdjęć, 374 (77,9%) były zdjęciami budynków, 32 (6,7%) — elementów urbanistycznych: placów, skwerów, fragmentów pierzei, osiedli mieszkaniowych. Trzecia, najszersza wyróżniona grupa obejmowała inne niż klasyczne budynki, obiekty istniejące w przestrzeni miejskiej, takie jak: mosty, kioski czy nawet kominy elektrociepłowni, elementy architektoniczne (balkony, bramy), mała architektura (ławki, latarnie, kosze na śmieci), ingerencje tymczasowe lub spontaniczne (murale, tagi, reklamy) oraz zieleń (na przykład pnącza na budynku). Łącznie obiekty z tej grupy pojawiły się na 15,4% zdjęć (74 obiekty).\nWykres 2: Obiekty pojawiające się na zdjęciach\n----------------------------- --- --- ------- -------\nP N N / P P / N\nfragment pierzei (7) 3 2 1 1\nbazar (2) — 2 — —\nkampus akademicki (1) — 1 — —\nfragment zabudowy ulicy (1) — 1 — —\nosiedle mieszkaniowe (6) 4 2 — —\nplac (7) 4 3 — —\nplac zabaw (1) —


Chrustne: Chciał wyprzedzić ciągnik, groźny wypadek koło Ryk - Dziennik Wschodni\nChrustne: Chciał wyprzedzić ciągnik. Groźny wypadek koło Ryk\nWypadek w miejscowości Chrustne\nDwie osoby zostały ranne w wypadku w miejscowości Chrustne w powiecie ryckim\nOkoło godz. 20, 30-letni kierowca peugeota chciał wyprzedzić ciągnik i doprowadził do czołowego zderzenia z volkswagenem. Zarówno on, jak i kierujący vw trafili do szpitala.\nW zdarzeniu udział brała także osobowa skoda, którego kierowca nie miał możliwości uniknięcia zderzenia i wjechał w peugeota stojącego na jezdni. Jazdę skończył w przydrożnym rowie.\n- Uczestnicy tego zdarzenia byli trzeźwi. Okazało się, że kierujący peugeotem nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdem. Przez kilka godzin trasa była całkowicie zablokowana - informuje podkom. Jacek Wójcik z policji w Rykach.\npolicja wypadek Ryki Chrustne


PŚ w skokach: Polska siódma konkursie drużyn mieszanych\n20 lutego, 16:00 0\nKonkursy drużyn mieszanych w Pucharze Świata należą do rzadkości. Na zdj. Anna Twardosz. (Fot. Getty Images)\nNorwegia wyprzedziła Słowenię o 23,4 pkt. Strata Austrii to 44,1, a Polski 111,8 pkt.\nO triumfie Skandynawów zadecydowała przede wszystkim świetna postawa lidera klasyfikacji generalnej cyklu 2020/21 Halvora Egnera Graneruda. To właśnie on kończąc pierwszą serię wyprowadził swoją drużynę na prowadzenie.\nNatomiast w finale, przed ostatnią grupą skoczków Norwegia znajdowała się na pierwszym miejscu ex aequo ze Słowenią. Ziga Jelar osiągnął w niej 87 m, a Granerud 96,5.\nPolska na półmetku zajmowała szóste miejsce. Stoch i Kubacki mieli za sobą skoki na odległość 94 m, Twardosz uzyskała 84, a Karpiel 82. Wówczas wydawało się, że biało-czerwoni mogą nawet powalczyć o piątą lokatę, bo do zajmujących ją Niemców tracili tylko 5,7 pkt.\nOstatecznie jednak dali się wyprzedzić Rosji. To głównie efekt słabej drugiej próby Karpiel, który osiągnęła tylko 75,5 m. Był to zdecydowanie najsłabszy skok oglądany w finale. Twardosz uzyskała 83,5 m, a Stoch i Kubacki znów byli zgodni, tym razem skacząc po 95 m.\nKonkursy drużyn mieszanych w Pucharze Świata należą do rzadkości. W Rasnovie przewidziano jedyną tego typu rywalizację w obecnym cyklu.\nSobotnie zawody w Rumunii były ostatnią próbą przed rozpoczynającymi się 24 lutego w Oberstdorfie mistrzostwami świata w narciarstwie klasycznym. Tam tytułu w konkursie drużyn mieszanych bronić będą Niemcy, którzy złoty medal MŚ w tej konkurencji zdobywali także w 2015 i 2017 roku. W Rasnovie zajęli piąte miejsce, ale w ich składzie zabrakło najlepszych w tym sezonie Markusa Eisenbichlera i Kathariny Althaus.


Japoński rywal Skody silniejszy w Polsce! Zobacz zdjęcia nowego dzieła Nissana - Dziennik.pl\nNissan do niedawna nie miał w ofercie auta, którym mógłby rywalizować z przedstawicielami segmentu golfa. Japoński producent doszedł jednak do wniosku, że znowu warto powalczyć w klasie C - w końcu to drugi pod względem wielkości segment europejskiego rynku samochodów osobowych. Efektem przemyśleń był pulsar wprowadzony na rynek jesienią 2014 roku. Teraz jeszcze ostrzejszym orężem w walce o kieszenie kierowców w Polsce ma być nissan pulsar w nowej odsłonie. Znamy jego wyposażenie i ceny… / Nissan\nW Polsce debiutuje właśnie nowy model japońskiej marki z napędem, którego kierowcom brakowało do szczęścia. Pod karoserią największy rozstaw osi w swojej klasie i miejsca tyle, co w limuzynie o numer większej.\n1 Nissan zdecydował się dać polskim kierowcom większy wybór, dlatego wprowadza na rynek trzecią wersję silnikową - turbodoładowaną benzynową jednostkę 1.6 DIG-T o mocy 190 KM. Tym samym nowy turbopulsar dołączy do obecnych na rynku od premiery odmian z silnikiem benzynowym 1.2 oraz wysokoprężnym 1.5.\n2 Turbodoładowany silnik 1.6 daje kierowcy do dyspozycji 190 KM (przy 5600 obr./min). Maksymalny moment obrotowy 240 Nm jest dostępny od 2000 do 4000 obr./min.\n3 W opinii konstruktorów to mechaniczne serce w połączeniu z sześciobiegową przekładnią manualną nie ma sobie równych w klasie. Producent obiecuje średnie spalanie na poziomie 5,7 l benzyny na 100 kilometrów. Jednostka spełnia wszystkie wymagania normy Euro 6.\n4 Nowy nissan pulsar DIG-T 190 jest oferowany w Polsce z wyposażeniem Acenta oraz Tekna. W pierwszej odmianie auto jest wyposażone w 17-calowe alufelgi, w drugiej o aluminiowe obręcze są cal większe. Felgi wyróżniają się dwukolorowym, srebrno-czarnym wykończeniem z diamentowym szlifem.\n5 Nissan pulsar nie jest typowym autem kompaktowym. Wyniki pomiarów mówią jasno - pulsar przerasta współzawodników z segmentu C. Rozstaw osi mierzy 2700 mm - w tej konkurencji nie ma sobie równych w klasie i bije nawet octavię (2686 mm), nie mówiąc już o golfie (2637 mm) czy bezpośrednich rywalach na polskim rynku, czyli toyocie auris (2600 mm) i kii cee’d (2650 mm).\n6 Mocniejszy silnik to bardziej zadziorne spojrzenie - nowa odmiana pulsara została wyposażona w czarne oprawy reflektorów. Z tyłu znakiem rozpoznawczym najmocniejszej wersji jest chromowana końcówka układu wydechowego.\n7 Pod względem długości nissan pulsar (4387 mm) ulega skodzie octavii, ale już zza volkswagena golfa będzie wystawać o ponad 13 cm. Nowe japońskie auto jest nie tylko dłuższe od popularnych kompaktów średnio o ok. 10 cm, lecz również wyższe o 7 cm. Dodatkowe centymetry sprawiają, że pulsara można bardziej porównać z VW sportsvanem niż klasycznym golfem.\n8 W kabinie wersji z silnikiem 1.6 DIG-T pojawiła się listwa wykończeniowa biegnąca przez całą szerokość deski rozdzielczej oraz białe przeszycia na trójramiennym kole kierownicy i skórzanych fotelach (tylko w wersji Tekna). Ceny?\n9 Nowy nissan pulsar z silnikiem 1.6 DIG-T 190 kosztuje od 86 500 zł (wersja Acenta).\nsilnik turbo nissan pulsar 1.6 DIG-T 190 nissan pulsar 1.6 turbo nowy nissan pulsar\nCO JAK CO ALE JAPOŃSKIE AUTA ZAWSZE DOMINOWAŁY NAD NIEMIECKIMI AUTAMI.


Nasza praca - Nadleśnictwo Babimost - Lasy Państwowe\nLasy Nadleśnictwa Babimost położone są na obszarze dwóch województw i dwóch odmiennych regionów: Ziemi Lubuskiej i Wielkopolski.\nHodowla lasu jest podstawową dziedziną aktywności gospodarczej człowieka w lesie. Podstawą trwałego i zrównoważonego zagospodarowanie terenów leśnych jest plan urządzania.\nOchrona gatunkowa dotyczy najcenniejszych, unikatowych i rzadkich przedstawicieli fauny i flory. W Polsce ochroną ścisłą objętych jest 584 gatunków roślin, 90 gatunków grzybów i 732 gatunków zwierząt. 65 proc. gatunków dzikiej flory i fauny Polski to gatunki leśne.\nUżytkowanie lasu polega na korzystaniu z jego zasobów, poprzez pozyskiwanie drewna, zbiór płodów runa leśnego, zbiór roślin lub ich części na potrzeby przemysłu farmaceutycznego, pozyskiwanie choinek, eksploatacja kopalin i wiele innych. Leśnicy umożliwiają społeczeństwu korzystanie z darów lasu w sposób zapewniający mu trwałość i możliwość biologicznego odtwarzania.\nUrządzanie lasu jest dziedziną leśnictwa, regulowaną przez Politykę Leśną Państwa. Przyjęty przez Radę Ministrów w 1997 roku Plan Urządzania Lasu stanowi, że celem państwa w tym zakresie jest osiągnięcie i utrzymanie wielofunkcyjnej gospodarki leśnej.


Cartridges w serwisie Eko - http://www.eko-las.wroclaw.pl/\nCartridges w serwisie Eko\nTradycyjna w kuchniNie marnuj czasu na sprzątanieKostka brukowa i jej kładzenieCo warto wiedzieć o drewnie? Geodeta w centrum uwagiO laptopach i PC - bardzo nieobiektywnieNie zaniedbuj swojego autaBeautiful landscapes, nice people and great food - PolandProfesjonalna pomoc w dziedzinie prawa. Dla kogo i po co?Wirtualne biura - tradycja kontra nowoczesnośćZabawki dla dzieci - temat rzekaO podróżach do EgiptuGdzie wypożyczyć meble?O firmowych stronach wwwJak się tanio i skutecznie dogrzać zimą?Profesjonalna opieka nad seniorem. To nie takie łatweWarto dbać o swoje zdrowie - również o zęby!What is really important? A good car serviceZ wizytą w dentystycznym piekleLiczy się styl - poznaj klasykęOzdobne czy nie? Krzewy i drzewkaRozwiązania dla ogrodzeniaCzy postępujesz zgodnie z prawemKlasycznie, czyli jak - o sztukateriiListwy sztukateryjne po sufitWizyta w warsztacie - zadbaj o auto!Sprawy o podłożu geodezyjnymPrawo - niezbędny element naszej codziennościZakup auta prosto z salonuCo musisz wiedzieć o roślinach ozdobnych


Chinese Democracy Years - 1994 : Początek\nAutor Wątek: Chinese Democracy Years - 1994 : Początek (Przeczytany 1639 razy)\n« dnia: Styczeń 14, 2016, 12:05:03 pm »\nKontynuujemy cykl artykułów z gatunku "jak to drzewiej bywało", tym razem zaczynamy serię o latach 1994-2008 kiedy powstawała "Chinese Democracy".\n(Artykuły w oryginale zostały już usunięte w związku z czym niestety nie podam źródła)\nThe Chinese Democracy Years – 1994: Początek\nStyczeń 1994. Od kilku tygodni, Slash dostarcza Axlowi taśmy pełne riffów i rezultatów jamów z Gilby Clarkiem oraz Mattem Sorrumem. W założeniu, miały to być pomysły na nowy album nad którymi zespół miał popracować.\n3-ciego stycznia, Axl mówi w wywiadzie dla Rockline Radio: „Celujemy w 1996 rok z wydaniem płyty i prawdopodobnie będziemy do tego czasu dużo nagrywać, kombinować. Być może Brian May będzie z nami współpracował nad tym projektem“.\nKilka utworów było już gotowych. Poprzedniego roku, Axl opowiedział magazynowi Hit Parader o utworze, który 15 lat później miał stać się przedostatnim na krążku „Chinese Democracy“ : „Tak naprawdę, nie zebraliśmy się jeszcze razem by popracować nad piosenkami - powiedział - napisałem i nagrałem nową piosenkę o miłości. Nazywa się This I Love i chciałbym umieścić ją na następnej płycie. To najcięższy utwór jaki dotąd zrobiłem“.\nProducent/Inżynier, Dave Dominguez określił utwór jako jeszcze wcześniejszy, mówiąc "This I Love to tak naprawdę stara piosenka GNR...nagrana na albumy UYI. Bardzo lubie tę piosenkę...kilka dobrych tygodni zajęło znalezienie wszystkich taśm, ponieważ nagrywanie UYI zostało zakończone już na trasie więc jedna taśma byla w Paryżu, kolejna w Londynie a jeszcze inna w Sydney“.\nW rzeczywistości, Dominguez moze się mylić. Krążki UYI wydane zostały 17tego września 1991 więc porównując daty koncertów z sesjami nagraniowymi, GNR grało w Londynie 31 sierpnia 1991, 20 kwietnia 1992 w Paryżu i 30 stycznia 1993 w Sydney - czy jest więc bardziej prawdopodobne, że piosenka została pierwotnie nagrana w mniej więcej tym samym czasie co lwia część „The Spaghetti Incident“?\n19 stycznia 1994, Axl pojawił się na ceremonii wprowadzenia Eltona Johna do Rock N Roll Hall of Fame. Wykonał również stary numer Beatlesów „Come Together“ wraz z Brucem Springsteenem. Miał to być jego ostatni publiczny występ przez kilka następnych lat.\n„Na początku po prostu pisałem to co uważałem za fajne“, powiedział Slash w 1995. „Byłem jak dzieciak w sklepie z zabawkami. Miałem swoje własne domowe studio. Wstawałem rano, włączałem przycisk nagrywania, podłączałem gitare i jazda. Nie patrzę na materiał z perspektywy pisania potencjalnych hitów. Chodziło mi po prostu o riffy...jak to w naszym zespole. Więc jeśli coś piszę, to moim jedynym priorytetem jest poświęcenie tego Gunsom“.\nSlash wciąż był oddany tylko GNR, ale w wywiadzie dla Rockline, Axl ujawnił - tak jak Duff McKagan i Gilby Clarke -że zaczynał mysleć o projekcie solowym. „Staram się stworzyć pewien projekt, to coś w rodzaju tajnej broni na tę chwilę“.\nW późniejszym okresie tego samego roku, został zapytany z kim chciałby pracować jeśli miałby wydać solową płytę.\nAxl : „Trent Reznor z Nine Inch Nails i Dave Navarro z Jane’s Addiction. Rozmawiałem już z Trentem o współpracy nad industrialnym projektem, przynajmniej w 1 utworze i zdecydowanie chcę pracować z Dave’m....zawsze bylem ciekawy jak brzmiałby pracując nad czymś razem ze Slashem“.\nW 1995, Slash wspominał ten okres w magazynie Metal Hammer: „Był okres kiedy Axl mówił: Wydam płytę solową, wezme Trenta Reznora, Dave’a Navarro i perkusiste z Nirvany...’ i tak dalej. Tak naprawdę on nie zna nawet połowy ludzi, których nazwiska wymienia ot tak, z rękawa. Moje nastawienie było pt. „Spoko, pracuj nad swoim projektem - w ten sposób będziesz mógł się uzewnętrznić, a kiedy wrócisz, bedziemy znowu pracować nad GNR“. ( w 1995, szwedzki tabloid Aftonbladet zapytał gitarzystę, dlaczego tylko Axl z całego zespołu nie wydał jeszcze projektu solowego. „Axl myśli że Gunsi to jego projekt solowy“, powiedział Slash).\nW 1994, Slash i Axl spotkali się by omówić dema, które po wielu zawirowaniach wylądowały na krążku Slash’s Snakepit.\nSlash wspomina w swojej autobiografii: „Zacząłem spędzać czas z Mattem i nagrywać dema tak dla zabawy. Mike Inez z Alice in Chains i Gilby wpadali i grali z nami. Nasza trójka, wpadła po prostu w nawyk jammowania i nagrywania co wieczór. Nie mielismy pojęcia dokąd to zmierza. W pewnym momencie puściłem rezultaty Axlowi, który nie wyraził szczególnego zainteresowania tym co zrobiliśmy“.\nW wywiadzie dla magazynu Rock Hard, powiedział: „Puściłem Axlowi dema z moimi pomysłami na utwory, ale jedyne co powiedział to ‚Nie bardzo podoba mi sie perspektywa grania tego rodzaju muzyki’. Odpowiedziałem „Ale to może być świetna płyta gunsów, 100% stylu GNR“. Nie bardzo go to obchodziło, bo chciał grać tylko jakieś industrialne pearl-jamowe g***o".\nGilby zasugerował Kerrang!, że w tamtym okresie również Duffowi nie za bardzo podobał się kierunek w którym szedł Slash muzycznie: „Axlowi po prostu nie za bardzo podobało się to co robiliśmy, więc zajał się ponownym przemyśleniem tego w jakim kierunku mamy iść. Rzucał kłody pod nogi mi, Slashowi i Mattowi. I wtedy pojawil się Duff. Duff i Axl mają pomysł na to jak powinien wyglądać album, reszta z nas ma odmienny“.\nW 1999 Axl przedstawił własną wersje wydarzeń, mówiąc MTV że była to kwestia jego i Duffa vs. reszta zespołu: „Ludzie nie wiedzą, że album Slash’s Snakepit to w rzeczywistości album Gunsów. Po prostu nie chciałem go robić. Duff odwrócił się plecami do tego projektu, ja zrobiłem to samo ponieważ nie pozwolono mi być jego częśćią. To było na zasadzie „nie, teraz zrobisz to i to, tak jak Ci mówie“. A ja w to nie wierzyłem. Uważałem, że były pewne riffy, partie, pomysły, nad którymi powinniśmy popracować i z tym nie miałem żadnego problemu“.\nDuff uważał, że stracili ważną część samego procesu pisania piosenek. „Zaczeliśmy chodzić do Slasha i rezultatem tego było kilka piosenek. Ale wiecie co? Bez Izzy’ego, nie pisaliśmy już tego w starym stylu. Mieliśmy kilka naprawde świetnych utworów, ale nie pisaliśmy ich już siedząc w jednym pokoju i czując się jak rodzina. Po prostu tam siedzielismy. Niemniej, był moment kiedy to wszystko zaczynało wyglądać dobrze i pisanie się układało, ale to wszystko zaczęło się zwyczajnie rozpadać“.\nWyglądało również, że Axl nie uwazał Gilby’ego za godnego następce Stradlina. „Nie wiemy czy będziemy pisac utwory z Gilbym czy z kimś innym“ powiedział w 1993. „Wiemy, że chcemy koncertować z Gilbym, ale nie jesteśmy pewni co do pisania“.\n„Moja ostatnia rozmowa z Axlem odbyła się kiedy zadzwonił do mnie i próbował wyjaśnić co miał zamiar zrobić muzycznie“, powiedział Gilby w 1999. „W skrócie było to: ‚Chce zmienić brzmienie zespołu. Wiesz, chcę pójść bardziej w nowoczesnym kierunku, coś w stylu industrialu’ Był naprawde zafascynowany zespołami takimi jak Jane’s Addiction, Pearl Jam i Nine Inch Nails. Zaśmiałem się po prostu i powiedziałem „Słuchaj, ja po prostu chcę grać na gitarze w głośniejszej wersji Rolling Stonesów“.\n„Od dłuższego czasu wiedziałem że Axl chce zmienić kierunek w którym idzie zespół. Wiedziałem, że koniec nadchodzi, dlatego zaangażowałem się w kariere solową. Były dni kiedy Axl dzwonił do Slasha i mówił ‚Zwolnijmy Gilby’ego, on nie pasuje do mojego planu’, ale sam nigdy mi tego nie powiedział. Tak działo się przez bardzo długi czas“.\nSlash napisał w swojej autobiografii w 2007 „Axl zwolnił Gilby’ego bez konsultacji z kimkolwiek. Uzasadnieniem było to że zawsze uważał Gilby’ego za zwykłego zastępcę i nie wyobrażał sobie pisania z nim“.\nMniej więcej w tym samym okresie, 10 maja, Duff McKagan został przewieziony do szpitala w Seattle - jego trzustka eksplodowała po latach nadużywania alkoholu i narkotyków. „Byłem w swoim domu w Seattle, kiedy lekki ból przerodził się w przenikliwy. Był tak wszechogarniający, ze nie mogłem nawet podnieśc słuchawki by do kogoś zadzwonić. Na szczęscie mój najlepszy przyjaciel przypadkiem zajrzał do mojego domu i zostałem przewieziony do szpitala“. Szczęśliwie przeżył, 8 dni później kiedy został wypuszczony ze szpitala, ale powiedziano mu że nawet jeden drink może go zabić.\nNa przełomie sierpnia i września 94, Slash wrócił do studia by dopracować dema, które nie spodobały sie Axlowi i wydać album, któremu miała zostać nadana nazwa „It’s five o’clock somewhere“. Mike Clink został producentem, Matt Sorrum odpowiadał za perkusję, Mike Inez za bas, wokalem zajał się Eric Dover z Jellyfish. „Ja i Eric napisaliśmy słowa do wszystkich 12 utworów“, powiedział Slash w swojej autobiografii. „Myślę, że naprawde łatwo odróżnić te utwory, w których słowa pisałem ja a w których on. Wszystkie moje piosenki skierowane są do jednej osoby...chociaz wtedy nikt się nawet nie zorientował. Uzyłem tej płyty jako okazji do spuszczenia z siebie troche powietrza, dużo sie wtedy działo i musiałem się tego pozbyć“.\nMożna śmiało założyć, że Slash pisał What Do You Want To Be, ze słowami takimi jak: ‘Kim do cholery chcesz być/ podążając za trendami które się nie kończą’, i , ‘Nie byłeś na zewnątrz od wieków/Czy słońce spali Twoją twarz/Zachowaj swoją cenną skórę/Ja wyjde na zewnątrz, Ty zostań w środku’\nWg. Slasha, nagranie i zmixowanie albumu zajęło 26 dni - co bardzo zaskoczyło Axla. Zgodnie ze wspomnieniami Slasha: „Nagle, kiedy już skończylismy album, Axl mówi: ‚Pamiętasz te taśmy? Podoba mi się ten, ten, ten i tamten utwór’ , nie wiedział że już skończyliśmy album. Odpowiedziałem więc: ‚Stary - juz nagraliśmy ten krązek’, a on na to: ‚Nie mogłeś zrobić albumu w 2 tygodnie’. Powiedziałem „owszem, mogłem“. Da się to zrobic i wynikła z tego wielka kłótnia.\nW październiku, łącznik Gunsów z wytwórnią, Tom Zutaut wpadł na pomysł nagrania wersji „Sympathy For The Devil“ Rolling Stonesów, na soundtrack filmu „Wywiad z wampirem“. Slash wyraził zgode, w nadziei, ze może uda się ponownie zebrać cały zespół w studio.\n„To nie wypaliło“, przyznał potem w magazynie Rolling Stone. „Ujmijmy to tak- nie pojawilismy się wszyscy w studio w tym samym czasie. To pokazało dokładnie to czego chciałem uniknąć“.\nW swojej autobiografii, Slash mówi, że Axl przekazał poprzez pośrednika że „chciałby nagrać ponownie moje solo, zeby brzmiało bardziej nuta w nutę jak oryginał Keitha Richardsa“. Gdy otrzymał tasmę z ostateczną wersją utworu, zauwazył że „na moją gitarę nałożono jeszcze jedną. Paul Huge, za poleceniem Axla, nagrał swoją partię na moją“.\nKim był Paul Huge? Znany również jako Paul Tobias, „Paul jest po prostu przyjacielem Axla“, powiedział Slash dla Metal Express. „Axl wprowadził Paula bez informowania kogokolwiek. Wkurzyło mnie to bardzo, ponieważ najważniejsza rzeczą jest zespół - spójnośc w zespole. To nie jest tak że zatrudniasz muzyków sesyjnych i tworzysz muzyke GNR - nie tak to działa“.\nW 2001 w magazynie Q, dodał „To jedna z największych, najbardziej osobistych rzeczy jaką przeszedlem razem z Axlem - wprowadzenie kogoś z zewnątrz bez informowania mnie“.\nSnakepit miało już zaklepana trase po USA, Europie, Japonii i Australii, kiedy Axl ponownie rzucił kłody pod nogi. „Axl powiedział mi zebym nie jechał w trasę ze Slashem“, powiedział potem Matt Sorrum. „Jeśli pojechałbym w trasę ze Snakepit, mogło to mieć poważne konsekwencje...więc zostałem w domu i popracowałem trochę z Duffem i Axlem. Jestem pewien, że podjąłem dobrą decyzję“.\nW ramach zastępstwa, Slash zaangażował Briana Tichy i James’a LoMenzo z zespołu Zakk’a Wylde’a Pride&Glory. 10 tego grudnia 1994, Pride&Glory zagrało ostatni koncert na trasie, w Los Angeles (LoMenzo odszedł z zespołu juz w listopadzie, został zastąpiony przez Johna DeServio). Slash pojawił się na scenie, wykonując Voodoo Child i Red House z repertuaru Jimmy’ego Hendrixa.\nManagerem zarówno Pride&Glory jak i Gunsów, był Doug Goldstein, więc nie jest przypadkiem, że Zakk Wylde został poproszony o współprace z Gunsami.\nOdp: Chinese Democracy Years - 1994 : Początek\n« Odpowiedź #1 dnia: Styczeń 14, 2016, 02:35:18 pm »\nBędziesz tłumaczył całą serię Chinese Whispers? Super! Zawsze chciałem, żeby znalazła się osoba, która podrzuci to na NTS, bo to kawał świetnej roboty i masa wiedzy\n« Odpowiedź #2 dnia: Styczeń 14, 2016, 03:12:07 pm »\nCzytałem to w oryginale ale chyba jeszcze raz sobie fundnę chwilkę z lekturą.\n« Odpowiedź #3 dnia: Styczeń 14, 2016, 03:39:25 pm »\n20 kwietnia 1992 to grali na Wembley w Londynie na Freddie Mercury Tribute Concert. W Paryżu grali 6 czerwca 1992 na Hippodrome Of Vincennes (koncert transmitowany w pay-per-view).\nPoza tym świetnie się to czyta.\n« Odpowiedź #4 dnia: Styczeń 14, 2016, 07:58:57 pm »\nTeraz kiedy znowu się schodzą czytanie o wydarzeniach z tamtego okresu jest jeszcze bardziej interesujące. @mikus666 robisz zaje###tą robotę tymi tłumaczeniami. Szacunek\n« Odpowiedź #5 dnia: Styczeń 15, 2016, 06:16:58 pm »\nTez zaczytywalem sie w oryginal nie raz nie dwa. Fajnie ze tlumaczysz\nWyświetleń: 1112 Sierpień 04, 2017, 10:07:00 pm


Serbia - Brazylia – Zakłady i Typy Bukmacherskie, Wyniki\nStrona główna » Poznaj typy piłkarskie na spotkanie Serbia – Brazylia!\nBrazylia potrzebuje punktu przeciwko Serbii – typy piłka nożna\nCoutinho i Neymar wykonali dobrą robotę, aby zapewnić, późne zwycięstwo Brazylii przeciwko Kostaryce.\nNatomiast Serbia, aby myśleć o awansie z grupy musi zdobyć tutaj trzy punkty.\nPhilippe Coutinho uratował reprezentację Brazylii w piątkowe popołudnie przeciwko Kostaryce w St Petersburgu. Strzał Brazylijczyka w doliczonym czasie gry dal prowadzenie Canarinhos, a w efekcie końcowy sukces, po drugiej bramce zdobytej przez Neymara. Tym samym Brazylia odniosła pierwszą wygraną w turnieju, po remisie odniesionym w meczu otwarcia ze Szwajcarią.\nCzy jeden z głównych pretendentów do korony zajmie pierwsze miejsce w grupie po zdecydowanym zwycięstwie nad europejskimi rywalami?\nSerbowie natomiast wyruszyli po wymarzone zwycięstwo w drugiej rundzie turnieju ze Szwajcarią. Początkowo wydawało się, że wszystko idzie zgodnie z założonym planem i po golu Aleksandara Mitrovica w piątej minucie meczu Serbowie objęli prowadzenie, które utrzymali do przerwy.\nNiemniej, piłkarzom z Bałkanów wszystko się rozpadło na początku drugiej połowy spotkania, kiedy to do bramki piłkę skierował Granit Xhaka Arsenalu, którego piękny strzał z poza pola karnego minął Vladimira Stojkovica.\nTrener postawił jednak wszystko na jedną kartę i zastąpił defensywnego pomocnika graczem z ofensywnym usposobieniem. Decyzja jednak okazała się fatalna, ponieważ w jednej z ostatnich akcji meczu, nie było wystarczającej ilości graczy zabezpieczających tyły, co wykorzystał zawodnik Stoke City Xerdan Shaqiri i strzałem z dystansu ponownie pokonał Serbskiego bramkarza. 1:2 dla Szwajcarii i koniec spotkania.\nSerbia potrzebuje teraz cudu, aby wygrać z Brazylią i awansować do kolejnej rundy. Dla Europejczyków to niemal misja niemożliwa niemniej Mladen Krstajic zapowiada walkę do ostatniej minuty spotkania.\nObie ekipy spotkały się w przeszłości tylko raz. Starcie miało charakter towarzyski i zostało rozegrane przed Mistrzostwami Świata 2014 w Brazylii. Selecao odnieśli skromne zwycięstwo 1:0 po bramce Freda.\nSerbia bardzo potrzebuje zwycięstwa w tym spotkaniu, ale nie oczekujemy, że przyjdzie im to łatwo. Ich jedyna szansa na uzyskanie korzystnego rezultatu upatrywana jest w skutecznych kontratakach, które muszą być precyzyjne tego dnia.\nMusimy przyznać, że nerwowość w tym meczu jest niemile widziana w ekipie z Bałkanów, szczególnie, że Brazylijczycy wejdą w mecz ze znacznie lepszym nastrojem po zwycięstwie 2:0 nad Kostaryką.\nTite ma niebezpiecznie atakujący skład, który prędzej czy później musi zacząć zdobywać gole. Czy dwie późne bramki przeciwko Los Ticos wystarczyły, aby uruchomić tą maszynę?\nSerbia dokonała tylko jednej zmiany w składzie od otwierającego zwycięstwa 1:0 nad Kostaryką.\nAdem Ljajic oddał swoje miejsce na boisku Filipowi Kosticowi.\nMożemy oczekiwać, że skrzydłowy Torino wróci do wyjściowego składu, podczas gdy reszta drużyny powinna pozostać niezmieniona.\nTite został zmuszony do zastąpienia kontuzjowanego lewego obrońcy Danilo, w wygranym meczu z Kostaryką.\nTrener dokonał odpowiednich korekt w składzie wprowadzając Douglasa Costę i Roberto Firmino w drugiej połowie z Los Ticos.\nSelecao powinni zagrać tutaj w tej samej formacji 4-3-3.\nBiorąc pod uwagę, że morale Serbii nieco podupadło z powodu ostatniej porażki ze Szwajcarią, nie zdziwiłoby nas, gdybyśmy zobaczyli tutaj szybkiego gola dla Canarinhos, który pozwoliłby im odnieść zwycięstwo przynajmniej trzema bramkami.\nOgólnie rzecz biorąc, Brazylia może zostać uznana za wielkiego faworyta tutaj, ze względu na powyższe okoliczności, więc stawiamy na nich po kursie 1.53. Odważni gracze będą mogli zagrać zakład, że Brazylia wygra różnicą dwóch lub więcej ilością bramek.\n„2” – @1.53 LVbet\n„2 (–1.5)” @2.45 LVbet\n„Dokładny wynik 0:3” @11.50 Etoto\n« Meksyk pewniakiem do awansu?\nAnglia – Belgia u Bukmacherów z polską licencją »


Podkarpackie. Ponad 17 mln zł w wyniku kontroli celno-skarbowych – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Podkarpackie. Ponad 17 mln zł w wyniku kontroli celno-skarbowych\nPodkarpackie. Ponad 17 mln zł w wyniku kontroli celno-skarbowych\n10 maja 2017 17:36 /w Informacje, Polska\nPodkarpacki Urząd Celno-Skarbowy w Przemyślu podsumował pierwsze dwa miesiące funkcjonowania. „W wyniku naszych kontroli do budżetu państwa wpłynęło ponad 17 mln zł” – poinformowała PAP w środę Edyta Chabowska z Izby Administracji Skarbowej.\nUrzędy celno-skarbowe jako jednostki Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) funkcjonują od 1 marca br. i realizują zadania z zakresu kontroli celnej i skarbowej.\nJak zaznaczyła Chabowska w trakcie pierwszych dwóch miesięcy funkcjonowania podkarpackiego urzędu przeprowadzono 28 kontroli. Kontrolowano m.in. rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku VAT oraz podatków dochodowych.\n„W trakcie tych kontroli ujawniliśmy nieprawidłowości skutkujące narażeniem budżetu państwa na wielomilionowe straty. W sumie kontrolowane podmioty dokonały wpłat do budżetu państwa na kwotę ponad 17 mln złotych” – dodała.\nPonadto jeden z podmiotów dokonał korekty złożonej wcześniej deklaracji podatkowej, zmniejszając deklarowaną stratę o 4 mln zł.\n„Co w konsekwencji może zapobiec odliczeniu tej straty w przyszłości” – zaznaczyła Chabowska.\nProcedura kontroli celno-skarbowej to procedura o charakterze tzw. twardej kontroli a jej podstawowym zadaniem jest wykrywanie i zwalczanie nieprawidłowości o szerokiej skali oszustw, wyłudzeń i innych przestępstw powodujących znaczny uszczerbek w finansach publicznych. Kontrole takie najczęściej związane są m.in. z działalnością zorganizowanych grup przestępczych organizujących tzw. „karuzele podatkowe”.\nPodkarpacki Urząd Celno-Skarbowy ma swoje delegatury w Rzeszowie, Krośnie i także Przemyślu.\nTagi: budżet, Podkarpacie, Urząd Skarbowy\nMin. Finansów przygotowało projekt budżetu na 2021 rok\nWylane wody Sanu w Sanoku\nD. Tarczyński o deklaracjach PO: Opozycja tkwi w politycznej schizofrenii Prof. Ryba: PO jest niewiarygodna w swoich działaniach


Witaminy grupy B – część 5. (ostatnia) | Witaminy grupy B – część 5. (ostatnia) – Nasze Psy\nWitaminy grupy B – część 5. (ostatnia)\nPosted on 23 października 2015 by Adam Janowski\nWitamina B12 – kobalamina, cyjanokobalamina\nW latach dwudziestych ubiegłego stulecia intensywnie poszukiwano środka, który byłby pomocny w walce z anemią, niewątpliwie związaną z okresami chronicznego niedożywienia chorych w czasie I wojny światowej i wkrótce po niej. Gdy stan chorych wyraźnie poprawił się po podawaniu im potraw z surowej (lub przynajmniej niedopieczonej) wątroby, sugerowano, że poprawę wywołały zawarte w niej żelazo i miedź. Problem w tym, że podawanie samego żelaza lub miedzi nie dawało tak dobrego efektu leczniczego… Badanie przyczyn leczniczego wpływu wątroby trwało nadal, coraz intensywniej. Po długich poszukiwaniach, bo dopiero w 1950 roku obwieszczono światu odkrycie witaminy B12. Jest ona interesującą witaminą także i z tego powodu, że zawiera (jako jedyna) czynny kobalt, który pięknie barwi kryształki kobalaminy na ogniście czerwony kolor.\nWpływa ona na wzrost komórek, przyspiesza intensywnie dojrzewanie komórkowych składników krwi (erytrocytów), pozytywnie wpływa na działanie systemu nerwowego, stymuluje system odpornościowy organizmu. Nie syntetyzowana przez organizm psa, musi być podawana wraz z pokarmem codziennie. Przyswajana jest jednak jedynie w towarzystwie witaminy B6, stąd brak B6 wywołuje automatycznie brak B12! Nie występuje w pokarmach roślinnych, jedynie zwierzęcych – stąd wegetarianie zmuszeni są do uzyskiwania kobalaminy z mleka lub drożdży. Wrażliwa na tlen i całkowicie niszczona w procesie gotowania! Stany zapalne żołądka i jelit prowadzić mogą – wskutek zaburzenia wchłaniania – do wystąpienia okresowego niedoboru B12. Jego objawy to niedokrwistość, cechy niedorozwoju lub zaburzeń budowy układu nerwowego (nieodwracalne), niedokrwistość złośliwa, stany zapalne języka.\nZ kynologicznego punktu widzenia warto wiedzieć, że wedle badań prowadzonych w USA i Wielkiej Brytanii wiele sznaucerów olbrzymów (także w Europie) cierpi na zaburzenia wchłaniania kobalaminy z przewodu pokarmowego, i w ich przypadku jedynym rozwiązaniem jest stale podawanie im domięśniowo witaminy B12.\nProdukty bogate w witaminę B12 to wątroba wieprzowa, wołowa, drożdże piekarskie, mleko, ryby morskie, żółtko jaja kurzego.\nWitamina B15, kwas pangamowy, dimetyloglicyna (DMG)\nOpisywana jako witamina B15 substancja nie jest witaminą sensu stricte, a raczej aminokwasem pochodzenia roślinnego. Większość danych na temat wpływu kwasu pangamowego na organizm pochodzi od naukowców byłego Związku Radzieckiego, lansujących niegdyś B15 (pod handlową nazwą Pangam) jako preparat stymulujący procesy uczenia, zwiększający szybkość neuroprzekaźników. Udowodniono pozytywny wpływ B15 na transport tlenu w naczyniach krwionośnych, toteż przypisuje mu się ogólnie pozytywne działanie na ukrwienie mózgu i komórek poprzecznie prążkowanych serca. Z tego powodu traktowany jest jako pomocny w leczeniu stanów chorobowych serca oraz twierdzi się, że może mieć znaczenie przy budowie tkanki mięśniowej. Ponieważ brak rzetelnych studiów nad wpływem B15 na organizm psa, przeto kwas pangamowy występuje w karmach przemysłowych sporadycznie i raczej przypadkiem niż celowo do nich dodawany. W naturze stanowi w niewielkiej ilości składnik oleju słonecznikowego, brązowego ryżu, płatków i otrębów zbożowych, ziaren dyni, sezamu, łuski zboża i w mikroskopijnym stopniu okresowo występuje w wątrobie zwierząt roślinożernych.\nNaukowcy rosyjscy nie stwierdzili jakichkolwiek objawów ubocznych przedawkowania kwasu pangamowego, którego nadmiar nie wykorzystany przez organizm opuszcza go drogą naturalną, wraz z moczem. Amerykanie natomiast opisali jego silne działanie toksyczne na organizm psa, obejmujące układ nerwowy, wątrobę, jądra, płuca i trzustkę, twierdząc, że co prawda część jego składników wyraźnie poprawia np. szybkość wyścigowych greyhoundów, a nie opłaca się skórka za wyprawkę. Co prawda psy biegają szybciej i mniej cierpią na zakwaszenie mięśni po wyczynie, ale z drugiej strony – jak wszyscy dopingujący się sportowcy – żyją krócej…\nCholinę odkryto już w 1849 roku, choć jako witaminę zakwalifikowano ją prawie wiek później. Nie jest to witamina sensu stricte, lecz określana jest jako związek witaminopodobny, nie uczestniczy w budowie enzymów, ale ma zasadnicze znaczenie w pracy trzustki i przez to w przemianie tłuszczy. Z choliny w organizmie psa tworzony jest acetylocholina, substancja wspomagająca wytwarzanie neuroprzekaźników, tak więc od poziomu choliny w organizmie zależy w dużym stopniu szybkość i możliwość uczenia się!\nObecność choliny przeciwdziała stłuszczeniu wątroby, poprawia przemianę materii, wspomaga osiągnięcie przez zwierzęta należytych rozmiarów i – co szczególnie ważne dla właścicieli reproduktorów – odpowiada za aktywność i ruchliwość plemników. Cholina jest syntetyzowana w psiej wątrobie z aminokwasu – seryny, choć w ilościach rażąco nie wystarczających do należytego funkcjonowania psiego organizmu. Podawanie karmy nisko białkowej (zwłaszcza gdy brak w niej podstawowego aminokwasu – metioniny) wespół z podwyższoną zawartością tłuszczy w karmie sprawia, że zapotrzebowanie na cholinę rośnie kilkukrotnie! Jako rozpuszczalna w wodzie nie jest magazynowana w organizmie i musi być psu podawana codziennie, choć uderzeniowe dawki podejrzewane są o przyczynianie się do powstania anemii.\nNajczęstszą przyczyną niedoboru choliny w organizmie psa jest dysfunkcja wątroby lub nerek, choć przyznać trzeba że niedobór choliny u psów obserwuje się niezmiernie rzadko. W weterynarii cholina podawana jest psom z zaburzeniami pracy wątroby lub nerek, albo w postaci czystej, albo jako lecytyna, rozkładana w organizmie na cholinę i glicerol. Wedle badań amerykańskich niewielkie ilości choliny podawane psom mogą być pomocne w przypadkach chronicznego osłabienia słuchu (sic!). Naturalne źródła choliny to drożdże piekarniane, jaja, wątroba, podroby, łuski i ziarna zbóż (w tym soi). Zapotrzebowanie dziennie na cholinę to około 25 mg na kilogram masy ciała, a AAFCO zaleca dawkę 1.200 mcg na kg suchej karmy.\nTagi B12B15B6cholinadimetyloglicynadrożdżeglicerolgreyhoundkobalaminakwas pangamowylecytynapangamsznaucer olbrzym


Hulajnoga elektryczna Fiat 500 5.5 cala-F55-2R PL Czerwona 4Cv Mobile w sklepie TaniaKsiazka.pl\nNasza cena: 759,60 zł 799,58 zł Taniej o: 5%\nKod producenta: GXP-733192\nWymiary: 78.00 x 40.00 x 96.00 cm\n1103,23 zł Do koszyka dodaj do schowka\nRider Freak Hulajnoga Elektryczna Czarna Hulajnoga elektryczna FREAK marki RIDER wyposażona została w dwa 8 calowe pompowane koła co znacznie zwiększa komfort jazdy po nierównej powierzchni. Umieszczony w przedniej części amortyzator dodatkowo niweluje drgania. Hulajnoga została wyposażona w lampkę...\n759,60 zł 799,58 zł Do koszyka dodaj do schowka\nOgromna przyjemność z jazdy, bezpieczeństwo, komfortowe warunki i przede wszystkim świetna zabawa, to wszystko zapewni Państwu elektryczna hulajnoga Fiat, która zapewne zachwyci każdego jej posiadacza! Hulajnoga elektryczna jest świetną alternatywą dla zwykłych rolek czy roweru. Pozwala nie tylko...\n999,89 zł Do koszyka dodaj do schowka\nDeskorolka Elektryczna Fiat 500 Cross 8.5 cala Czarno-Biała 4Cv Mobile\nFIAT Balance Scooter F500 X 8.5 To deska elektryczna, która zaspokoi oczekiwania każdego, nawet najbardziej wymagającego użytkownika. Jest odpowiednia zarówno dla osób poszukujących okazji do zabawy oraz rozrywki, jak i tych nastawionych na pragmatyczne zastosowanie do transportu osobistego w...\n1200,19 zł Do koszyka dodaj do schowka\nDeskorolka elektryczna Kawasaki KX-CROSS8.5A 4Cv Mobile\nKawasaki Balance Scooter KX-CROSS8.5A Kawasaki Balance Scooter KX-CROSS8.5A to deska elektryczna, która zaspokoi oczekiwania każdego, nawet najbardziej wymagającego użytkownika. Jest odpowiednia zarówno dla osób poszukujących okazji do zabawy oraz rozrywki, jak i tych nastawionych na pragmatyczne...\nDeskorolka Elektryczna Kawasaki KX-PRO10.A 4Cv Mobile\nElektryczna deskorolka, w której się zakochasz Nasza deskorolka elektryczna to zarówno najnowszy trend w poruszaniu się, jak i unikalna rozrywka high-tech. Jest ona sterowana balansem naszego ciała i rozpędza się aż do 20 km/h. Co za tym idzie - pozwala na stosunkowo szybkie przemieszczenie się z...\n799,58 zł Do koszyka dodaj do schowka\n4Cv Mobile Deskorolka elektryczna Zestaw Kawasaki Balance Scooter KX-PRO6.5A + Torba\nDeskorolka elektryczna Kawasaki Balance Scooter KX-PRO6.5A + Torba Elektryczna deskorolka Kawasaki to innowacyjny i zaawansowany pojazd mobilny pozwalający na szybkie i łatwe przemieszczanie się. Markowy produkt atrakcyjny zarówno do zabawy czy rozrywki jak i w zastosowaniach praktycznych - w...\n533,60 zł Do koszyka dodaj do schowka\nDeskorolka Elektryczna Fiat 500 6.5 cala Czarno-Biała 4Cv Mobile\nFiat F500-6.5 Czy deska elektryczna może być alternatywą dla roweru lub hulajnogi? Oczywiście, czego dowodem jest prezentowany model marki Fiat. Tym razem renomowany producent oferuje jeździk, który świetnie sprawdzi się zarówno na prostych drogach, jak i na bardziej problematycznych terenach. To...\nCena rynkowa: 799,58 zł\nNasza\tcena 759,60 zł\nTaniej o: 39,98 zł (5%)


Dwustronny rozmiar głowy płodu - stół\nSpośród wielu wskaźników używanych do analizy rozwoju płodu i określenia terminu jego rozwoju płodowego, BDP w tygodniach ciąży, których tabela znajduje się poniżej, jest jednym z głównych. Zastanówmy się, jaka jest specyfika takiego pomiaru.\nCo to jest rozmiar dwubiegunowy?\nDwustronny rozmiar głowy dziecka (lub BDP płodu), którego stół powinien znać każdy lekarz specjalizujący się w diagnostyce ultrasonograficznej, jest jednym z najdokładniejszych wskaźników wieku ciążowego. Decyduje o tym wynik USG. Maksymalną wartość informacyjną tego wskaźnika obserwuje się w 12-28 tygodniu ciąży.\nBDP - odległość między wewnętrznym i zewnętrznym obrysem obu kości ciemieniowych, czyli linia łącząca zewnętrzne kontury kości ciemieniowych. Musi minąć nad wzgórzem. Jest to tak zwana "szerokość" głowy, która mierzona jest od skroni do skroni wzdłuż mniejszej osi.\nDla każdego okresu ciąży występuje określona wartość indeksu branego pod uwagę w normie. Wraz z rozwojem ciąży wskaźnik ten również wzrasta, ale pod koniec ciąży jego tempo wzrostu jest znacznie zmniejszone. Odchylenie od przyjętych reguł pomiarowych często prowadzi do zniekształcenia uzyskanych wyników, przez co okres ciąży jest nieprawidłowo określony.\nTabela dwunawowego rozmiaru głowy płodu\nPoniżej znajduje się tabela BDP. Odzwierciedla indeksy indeksu od 11 do 40 tygodni ciąży, ponieważ w tym czasie specjaliści USG mierzą go w każdym badaniu.\nTen wskaźnik nie powinien być oceniany autonomicznie, ale łącznie z rozmiarem czołowo-potylicznym. Mierzy się je w jednej płaszczyźnie i różnią się wprost proporcjonalnie do okresu rozwoju wewnątrzmacicznego. Dla maksymalnej dokładności mierzy się także obwód brzucha i długość uda.\nPomiar BDP pozwala ujawnić pewne naruszenia w rozwoju dziecka, a mianowicie: opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego, wodogłowie, nadmierna waga dziecka (jeśli zostanie przekroczona) lub małogłowie (z ich niewydolnością). W takim przypadku wyniki innych pomiarów są koniecznie brane pod uwagę.\n← Biopsja kosmówki\nDwustronny rozmiar głowy płodu →\nObfite białe wydzielanie podczas ciąży


Gobio: Nieruchomości Tuchola\nKiedy smutne zawarty jego przypowieść, miliony posiadaczów nieruchomości znajdują się w tej tymże łodzi. Ludzie pogrążają się w długach, są bezrobotni, nie mają ubezpieczenia, i walczą o utrzymanie klanu z wykluczonych. Niepotężni wierzą rody, a jeszcze mniej mogą nabyć kredyt mieszkaniowy, jako że banki po prostu nie pożyczają pieniędzy. Sprzedawcy robią się błyskotliwi w poszukiwaniu modusów na prędkie wygłoszenie domu. Poniektórego z nich zatwierdzają fundusze na przywrócenie właścicielom, aby zachęcić klientów, jacy inaczej nie mogliby kupić domu. Po przywróceniu właściciela właściciel domu ponosi całość albo punkt programu finansowania. Rzeczona mechanika jest klasyczna dla klientów o niższych niż doskonałe ratingach kredytowych. W większości przypadków dostawcy przywracają od 10 aż do 30 procent opłacie. Kupujący otrzymuje środki na koszty utrzymania salda. W prawdziwości mają dwie pożyczki - niepewną dla właściciela zaś pewną dla spółce pożyczkowej. Przywrócenie finansowania przez sprzedającego znacznie ułatwia dłużnikom zyskanie finansowania z banku, bowiem wygląda na to, że mają wbudowaną plus w dzierżawy.\nSprzedawcy nie są zbyt wiele zalety, prawdopodobnie że jest owo obecnie rynek kupującego, a dom znajdujący się obecnie na jarmarku od dawna. Oprócz, jeśli posiadłość przypuszczalnie usuwać się tylko do niewielkiej części kupujących, prawdopodobnie to być brane pod uwagę. O ile nieruchomość jest na sektorze od dłuższego czasu, ważna jest podaż warunkowa z praktyczną możnością na pomyślność. Oceń szanse wystąpienia wydarzenia w okresie awaryjnym z nieruchomościami. Nazwać, czy kupujący wyczekują na sprzedaż swojego klanu, bądź znajduje się w rozgorzałej okolicy, bądź mają propozycję, jednakowoż przyjęli ofertę, czy dozór została zakończona zaś przyjęta, czy finansowanie uległo ochronione natomiast bądź mają coraz termin zamknięcia. Każdy spośród tych kroków, jakie zostały zakończone, ma obowiązek wzmóc Twoje hobby propozycją awaryjną. Twój agent nieruchomości powinien stanowić w stanie pomóc niniejsi w ocenieniu prawdopodobnego pułapu zdarzenia, jakiego nastanie w danym periodzie. Uwzględnia się także rozciągłość okresu awaryjnego, ponieważ im krótszy ma miejsce w okres, tym mniej wpłynie owo negatywnie na opcja sprzedaży arendzie innemu nabywcy. Dodatkowo, dlatego że zlokalizowany to oferta na casus nieprzewidzianych wypadków, jesteś w stanie ustalić wyższą cenę sprzedaży.\nKiedy smutne mieszczący się jego historia, miliony posiadaczy nieruchomości znajdują się w tej tychże łodzi. Ludzie pogrążają się w długach, są bezrobotni, nie mają asekurowania, i walczą o utrzymanie klanu spośród wykluczonych. Nieliczni nabywają klany, a jeszcze mogą nabyć kredyt mieszkaniowy, ponieważ banki po prostu nie pożyczają pieniędzy. Sprzedawcy robią się produktywni w dociekaniu fortelów na prędkiego zademonstrowanie domu. Niektóre spośród nich wykażą fundusze na przywrócenie właścicielom, aby zachęcić klientów, jacy alias nie zdołaliby kupić domu. Po przywróceniu właściciela właściciel domu ponosi całokształt lub część finansowania. Tamta technika ma miejsce w kompletna dla klientów o niższych niż doskonałe ratingach kredytowych. W większości przypadków dostawcy przywracają od 10 aż do 30 procent pańszczyźnie. Kupujący otrzymuje środki na utrzymanie salda. W rzeczywistości mają dwie pożyczki - pewną dla właściciela natomiast jakąś dla fabryce pożyczkowej. Przywrócenie finansowania z wykorzystaniem sprzedającego znacznie ułatwia dłużnikom otrzymanie finansowania z banku, ponieważ wygląda na to, że mają wbudowaną wartość w własności.\nJak smutne jest jego bajka, miliony właścicieli nieruchomości znajdują się w tej tymiż łodzi. Ludzie pogrążają się w długach, są bezrobotni, nie mają asekurowania, i walczą o utrzymanie rodu spośród wykluczonych. Niemonstrualni pozyskują klany, a jeszcze mniej mogą nabyć kredyt mieszkaniowy, skoro banki po prostu nie pożyczają pieniędzy. Sprzedawcy robią się produktywni w badaniu trybów na śmigłe wygłoszenie domu. Poniektóre z nich przynoszą fundusze na przywrócenie właścicielom, iżby zachęcić klientów, którzy czyli nie zdołaliby kupować domu. Po przywróceniu właściciela właściciel domu ponosi agregat względnie punkt programu finansowania. Ta inżynieria znajdujący się zachwycająca dla klientów o niższych niż doskonałe ratingach kredytowych. W większości przypadków dostawcy przywracają od 10 aż do 30 odsetek wypłacie. Kupujący otrzymuje farmaceutyki na koszty utrzymania salda. W prawdziwości mają dwie pożyczki - pewną dla właściciela a jakąś dla spółce pożyczkowej. Restauracja finansowania za pomocą sprzedającego znacznie ułatwia dłużnikom zdobycie finansowania z banku, bo wygląda na to, że mają wbudowaną zaleta w arendy.\nCopyright © 2019 Gobio - Nieruchomości Tuchola. All Rights Reserved. Wdrożenie: Pozycjonowanie Stron House System