3600 km po lewej stronie: z Melbourne do Brisbane - forum Fly4free\n3600 km po lewej stronie: z Melbourne do Brisbane\nTemat postu: 3600 km po lewej stronie: z Melbourne do Brisbane\n#1 Wysłany: 05 Gru 2018 23:16\nKilometry: 99 333\nW listopadzie tego roku odbyłam z mężem podróż po wschodnim wybrzeżu Australii. Była to dla nas i dla pary znajomych podróż życia (dotychczasowego ). Kierunek, przynajmniej dla mnie, do tej pory pozostawał w sferze marzeń i nawet teraz, w kilka dni po powrocie nadal nie mogę uwierzyć, że byłam, zobaczyłam i – niestety – już wróciłam.\nWróciłam z kilkoma dodatkowymi kilogramami – wrażeń, wspomnień i doświadczeń. Na szczęście nie doliczono mi ich do bagażu rejestrowanego i teraz mogę się nimi z Wami ‘na gorąco’ podzielić.\nTo moja pierwsza relacja, proszę więc o wyrozumiałość - mam nadzieję, że opis okaże się pomocny i rzeczowy.\nZacznę więc od początku, a na początku był … zakup biletów.\nW lutym zakupiliśmy bilety na trasie TAM Londyn-Pekin-Melbourne (wylot 10 listopada) i Z POWROTEM Brisbane-Pekin-Londyn (wylot 30 listopada) w Air China. Od tego dnia zaczęły się wielkie przygotowania.\nZaplanowaliśmy przejazd camperem z Melbourne do Brisbane po drodze zahaczając o Sydney. Wyliczyliśmy, że spokojnie zdążymy zrobić planowaną przez nas trasę (Melbourne – GOR – Grampiany – Sydney – Brisbane). Po przeczytaniu wielu opinii i przekalkulowaniu cen wybraliśmy - i nawet już zarezerwowaliśmy - 2-osobowego campervana Jucy Crib (odbieramy w Melbourne, oddajemy tuż przed wylotem w Brisbane), gdy WTEM Air China zafundowało nam zupełnie za darmo niespodziankę w postaci zmiany miasta powrotu z Brisbane na Sydney (w związku z wycofaniem się Air China z Brisbane na okres zimowo-wiosenny). W sumie okazało się, że nie było to dla nas złe rozwiązanie – ale o tym później. Zmieniono nam też godzinę wylotu z Londynu z 15.30 na 20.25.\nDotarcie do Londynu – w związku z tym, że to była nasza pierwsza taka duża wyprawa i woleliśmy nie przegapić samolotu do Pekinu przez opóźnienia taniego przewoźnika postanowiliśmy już dzień wcześniej udać się do Londynu korzystając z oferty British Airways – cena wraz z bagażem nie była dużo wyższa niż w Wizzair czy Ryanair, a do tego odpadał dojazd z Luton na Heathrow.\nPowrót z Londynu – tu już zdecydowaliśmy się na Wizzair.\nFinanse – Revolut i asekuracyjnie karta Aliora w USD. Generalnie Revolut przez całą podróż spisywał się świetnie - tylko raz odrzuciło mi płatność – ale pod ręką na szczęście był bankomat.\nPodsumowanie kosztów postaram się wrzucić na koniec relacji.\nDzień 1- 9.11.2018 r.\nWylot mieliśmy z Krakowa o 19.40 – na lotnisku byliśmy ok. 2 godzin wcześniej – szybka odprawa i oddanie bagażu. W Londynie zameldowaliśmy się ok 21.10 w Terminalu 5. Szybko przemieściliśmy się na Terminal 2, z którego kolejnego dnia mieliśmy lot i pozostawiliśmy bagaż w przechowalni (cena za sztukę bagażu 12,5 funta za 24 h). Stamtąd bezpłatnym metrem dostaliśmy się na terminal 4, a następnie autobusem do miejsca, w którym zarezerwowaliśmy nocleg - Harlington Apartments – tanio i blisko lotniska – i tylko tyle napiszę.\nDzień 2 – 10.11.2018\nWczesna pobudka i ruszamy w miasto – pieszo udajemy się do najbliższej stacji metra i jedziemy na stację Green Park. Bez pośpiechu zwiedzamy pobieżnie miasto – jako że jesteśmy w Londynie pierwszy raz ta wycieczka przysparza nam wiele wrażeń. Obfotografujemy Buckingham Palace, Westminster Abbey, Big Ben (który aktualnie jest remoncie i długo się zastanawiałam czy to aby na pewno 'to’ ), Downing Street, Admiralty Arch oraz Trafalgar Square, następnie spokojnie wzdłuż Tamizy kierujemy się ku Tower of Bridge. Ok. 16 powoli zmierzamy ku metru i o 17.30 jesteśmy na lotnisku. Odbieramy bagaże i idziemy się odprawić. W tym dniu nie działały automaty/kioski do odpraw dla Air China i odprawa przebiegła w tradycyjny sposób. Co ciekawe jednak zanim nas przepuszczono do stanowiska z odprawą dwóch różnych pracowników asystowało nam, żeby się przekonać, czy aby na pewno nie da się odprawić w kiosku (umilając nam czas m.in. komplementowaniem moich okularów;) - taka mała dygresja: bardzo pomocna obsługa).\nOk 20.10 jesteśmy na pokładzie ‘maszyny latającej’ i zgodnie z rozkładem 15 minut później startujemy. Samolot nowy (siedzenia 3-3-3), system rozrywki moim zdaniem fajny, ale nie mam porównania. W każdym razie monitorek sprawny, bo w drodze powrotnej już nie miałam tyle szczęścia. Zaraz po starcie możliwość skorzystania z napojów (m.in. do wyboru piwo i wino), a następnie posiłek (kurczak z ryżem lub wieprzowina z puree).\nDzień 3 – 11.11.2018\nW Pekinie lądujemy ok. 15.00 czasu miejscowego (wcześniej jeszcze śniadanie w samolocie – generalnie mnie i mężowi te posiłki smakowały). Wbrew informacjom z forum już 10 minut po wylądowaniu dotarliśmy do terminalu 3. Jednak w związku z tym, że kolejny lot mamy zaraz po północy rezygnujemy z udania się do miasta – dodatkowo zniechęca nas długa kolejka po wizę 72-godzinną. Po wcześniejszej rezerwacji korzystamy z saloniku, jaki mamy zapewniony w cenie biletów. W saloniku (tzw. longue) bez ograniczeń możemy częstować się kawą, przekąskami (jakieś bliżej nieokreślone w smaku orzeszki) lub napojami gazowanymi (np. cola czy sprite). Jest również możliwość naładowania telefonów czy skorzystania z wi-fi, trzeba jednak pamiętać, że nie ma dostępu do wielu stron – m.in. google, facebook, instagirls również nie poszaleją.\nDzień 4- 12.11.2018\nO godz. 0.40 startujemy do Melbourne – samolot Airbus, również nowy, a system rozrywki pokładowej identyczny jak wcześniej. Tak jak poprzednio otrzymujemy możliwość napicia się piwa i wina na osłodę długiego lotu (że nie wspomnę o chińskiej herbatce, sokach itp.) oraz dwa posiłki.\nPo godzinie 15.00 lądujemy szczęśliwie w Melbourne. Jeszcze w samolocie uzupełniamy deklarację/kartę pasażera. Zaznaczamy, że posiadamy leki (czym później nikt właściwie nie był zainteresowany – ważne że nie narkotyki) oraz wpisujemy nasze dane. Od momentu wyjścia z samolotu mija może 15 minut i mamy już nasze bagaże i zmierzamy ku odprawie. Tam trafiamy na Polkę, której matka pochodzi z Krakowa – krótka rozmowa o walorach grodu Kraka, zachęcamy do odwiedzenia stolicy Małopolski i … tym sposobem po chwili jesteśmy już na Australijskiej ziemi!!! Z lotniska SkyBusem za 19 AUD od osoby dostajemy się do naszego hotelu, w którym spędzimy kolejne 2 dni. Jeszcze w sierpniu zarezerwowaliśmy w promocyjnej cenie apartament 4-osobowy na 2 noce - Experience Bella Hotel Apartments. Apartament świetny – dobra lokalizacja i wszystko co potrzeba (kuchnia, wifi i wygodne łóżko – po samolotowych fotelach doceniliśmy je podwójnie).\nSzybkie odświeżenie i ruszamy na spacer – kierujemy się ku Flinders Street Station, a następnie do knajpy, którą ‘gdzieś tam’ polecano - Mekong na 241 Swanston Street. Jedzenie dobre – bardzo syte danie za ok. 14 AUD. Ale jak się później okazało w Australii można lepiej i dużo taniej zjeść.\nPotem spokojnie wracamy do mieszkania i ok. 22.00 padamy.\nOstatnio edytowany przez kasiak80 11 Lut 2019 21:36, edytowano w sumie 2 razy\nTemat postu: Re: 3600 km po lewej stronie: z Melbourne do Brisbane\n#2 Wysłany: 07 Gru 2018 00:08\nDzień 5 – 13.11.2018\nMelbourne budzi się… a my wraz z nim! Jet lag chyba o nas zapomniał, tak jak i my zapomnieliśmy o długiej podróży - noc przespaliśmy bez żadnych problemów i o poranku jesteśmy zwarci i gotowi, by poznawać miasto w świetle dziennym. Pierwszy rzut oka z balkonu nie wygląda zbyt zachęcająco – szereg drapaczy chmur przedzielonych ulicą, po której ciągną się kolumny samochodów. Gdzieniegdzie spogląda na nas skrawek zieleni, na którym jednak tętni życie – jeszcze nie raz przekonamy się o tym, że Australijczycy nie lubią uprawiać kanapingu i o każdej porze dnia w parkach, na trawnikach czy innych tego typu miejscach jest ich pełno.\nAle nie zrażamy się! Szybkie śniadanie i przygoda ‘AUSTRALIA’ czas start! A że wszystko zaczyna się od kontaktu ze światem kierujemy nasze kroki do salonu Optusa celem zakupu karty – przeczytaliśmy sporo opinii o australijskich sieciach komórkowych, przeanalizowaliśmy oferty i wybraliśmy Optus, gdyż – podobno - ma dobry zasięg i równocześnie za 30 AUD dostaliśmy 35 GB internetu na miesiąc (telefon z kartą posłużył nam jako router wifi, dzięki czemu internet mieliśmy w trzech telefonach, a i tak po całej wycieczce zostało nam sporo GB).\nWyposażeni w dostęp do sieci jesteśmy gotowi do podboju miasta. Nasz POM (Powolny Obchód Melbourne ) pokrywa się z linią wytyczoną przez przystanki bezpłatnego tramwaju City Circle Tram. Kierujemy się na ulice ACDC oraz Hosier – zgodnie z informacjami znalezionymi w internecie ulice te są znane ze względu na graffiti. Cóż, graffiti a i owszem, znaleźliśmy, jednak ich ilość nas przytłoczyła, a jakość większości rozczarowała. Prawdziwe perełki są niestety przysłonięte bohomazami.\nPo zapoznaniu się ze ‘sztuką’ wielkiego miasta ruszamy do Fitzroy Gardens, w którym jedną z głównych atrakcji jest Cooks' Cottage, czyli chatka rodziców Jamesa Cooka (nie mylić z Cook’s Cottage – miejsce apostrofu robi różnicę i wywołało niemałą dyskusję ). Co ciekawe, najstarszy budynek w Australii wcale nie został wybudowany na tym kontynencie, ale przeniesiony z Wielkiej Brytanii dopiero w 1934 r. W tle dżungli składającej się z drapaczy chmur na nas zrobił naprawdę bardzo fajne wrażenie.\nKolejny przystanek i … kolejne ogrody, czyli Carlton Gardens wraz z budynkiem Wystawy Królewskiej (wpisane na listę UNESCO). Akurat podczas naszej wizyty pół budynku było w remoncie i przesłaniały go rusztowania. Dodatkowo w tym terminie odbywały się egzaminy i cały dziedziniec i park opanowali studenci (90% to Azjaci). W parku mieliśmy jednak możliwość przyjrzeć się, jak przerwę w pracy wykorzystują rodowici Australijczycy –tak jak już wcześnie wspomniałam, wydaje się, że uwielbiają oni ruch i nawet przerwę w pracy wykorzystują na aktywność fizyczną –ćwiczą jogę, grają w rugby bezdotykowe, biegają itp. Moją szczególną uwagę zwrócił pewien dżentelmen ubrany jak z okładki pisma biznesowego - dżentelmen ów siedział na ławce i czytał książkę (papierową!), a obok niego leżał lunchbox i zapomniany na chwilę smartfon. To się nazywa dobrze wykorzystana przerwa w pracy!\nPo chwili zostawiamy w tyle rugbystów, biegaczy i Azjatów i tramwajem udajemy się w kierunku Queens Victoria Market – znajdujemy w nim m.in. polski sklep oraz stoisko z pysznymi regionalnymi piwami (swoją drogą w Australii bardzo zaskoczyły mnie ceny piwa – za 6 butelek 0,385 l płaci się od 16 do 25 dolarów).\nMałe piwo wzmaga apetyt, w związku z czym zapoznajemy się z ofertą azjatyckich knajp, od których roi się w okolicach rynku. Jak się okazało na Elizabeth Street można zjeść tani (jak na australijskie standardy – w okolicach 10 AUD), syty i bardzo dobry posiłek.\nPo obiedzie udajemy się na mały spacer do doków, a następnie wzdłuż rzeki Yarra (oglądamy z zewnątrz Rod Laver Arena). Przekraczając rzekę wchodzimy do Royal Botanic Gardens, a następnie obowiązkowy punkt programu - Shrine of Remembrance, z którego roztacza się widok na Melbourne.\nZbliżał się koniec dnia, w związku z czym postanowiliśmy kierować się już w kierunku St. Kilda i … pingwinów! Spacerek – bagatela! – półtoragodzinny i oto ‘on’, OCEAN! Obowiązkowy test wody (no ciepła to ona nie była, brrr!!!) i możemy już wyczekiwać pingwinów. Powoli traciłam nadzieję, gdy WTEM! pojawił się jeden na otarcie łez. a potem kolejne. Nie wiem, czy za późno przyszliśmy czy też mieliśmy pecha, ale widzieliśmy w sumie tylko (albo aż) trzy.\nPodsumowując Melbourne – miasto bardzo ładne i zadbane, przyjazne dla mieszkańców, miasto, w którym liczą się detale, takie małe 'smaczki' umilające zwiedzanie.\nNa mnie największe wrażenie zrobiło to miasto nocą, gdy zabłysły światła wieżowców. No i mieszkańcy - sympatyczni, pełni energii, cieszący się życiem, i w codziennym pośpiechu potrafiący się zatrzymać i zapytać rozmarzoną turystkę z mapką: "Wiesz, gdzie idziesz?". :) Tak, tak, tą turystką byłam ja.\nJednak to miasto nie ma nawet 200 lat, więc jeden dzień spokojnie wystarczy, aby zwiedzić najważniejsze miejsca. Gdyby nie to, że baliśmy się jet lagu i w związku z tym zaplanowaliśmy dwa noclegi na Melbourne, to tak naprawdę już w tym dniu powinniśmy wziąć kampera i ruszyć w dalszą drogę.\n#3 Wysłany: 07 Gru 2018 10:33\nWchodzę na pokład tej relacji i będę śledził z przyjemnością;-) Tak się składa,że właśnie 13.11 kończyliśmy naszą australijską przygodę w ...Melbourne:-)\nNie przeszkadzając w relacji, pozwolę sobie jedynie na mały subiektywny wtręt i napiszę,że to miasto było największym i jedynym na szczęście rozczarowaniem w tej podróży. Jest bardzo,bardzo słabe... Wszystkim planującym wizytę tamże sugeruję, by się dobrze zastanowili, bo szkoda cennego czasu gdy tyle innych, pięknych miejsc w Australii. Dobrze,że można było "uciec" na GOR:-) Czekamy na ciąg dalszy!\n#4 Wysłany: 07 Gru 2018 22:54\nTak zupełnie subiektywnie w temacie Melbourne - był to początek naszej australijskiej przygody, więc ze wszystkich sił szukaliśmy pozytywów. I nie skreślamy całkowicie tego miasta, ale gdybyśmy mieli jeszcze raz planować wycieczkę, na zwiedzanie Melbourne zarezerwowalibyśmy pół dnia - wystarczyłoby.\nDzień 6 – 14.11.2018\ntrasa dzień 6.PNG\nOstatnia noc w Melbourne za nami. Pora odebrać kampera, który przez następne dni będzie nam służył za środek transportu i poniekąd sypialnię. Człowiek to taka istota przyzwyczajona mimo wszystko do wygody i jestem bardzo ciekawa jak sobie poradzimy.\nDo wypożyczalni docieramy Uberem (przy czterech osobach najbardziej się opłacało).\nNa miejscu już czeka na nas Jucy Crib. Widać że troszkę wysłużony, dlatego też zgodnie z radami obfotografujemy samochód, by nie było niespodzianek podczas oddawania. Dostajemy też kartkę ze schematem samochodu i zaznaczonymi uszczerbkami/ryskami. Formalności z Australijczykami to sama przyjemność, dlatego już niedługo pakujemy na tylne siedzenie nasze bagaże (no dobra, nas obsługiwała Belgijka, ale 'przesiąknięta' cudowną mentalnością Australijczyków, do której długo nie mogłam się przyzwyczaić. ) (lata praktyki w PL).\nMała dygresja: w Jucy są takie półeczki, na których można znaleźć rzeczy zostawione przez poprzednich użytkowników kamperów + gifty od Jucy w postaci kart do gry, ogrzewaczy do kubków itp, wszystko z ich logo, wszystko zza darmo. Warto zajrzeć, bo a nóż widelec okażemy się Januszami biznesu i za free wyposażymy się np. w oliwę, płyn do naczyń, przyprawy itp.\nRuszamy w drogę. W GPS wklepujemy Brighton i ...\nI to był 'pierwszy raz' mojego męża jako kierowcy w ruchu lewostronnym! I mój pierwszy raz, kiedy czułam się komfortowo siedząc z przodu po lewej stronie! Dość powiedzieć, że obojgu nam poszło dobrze, aczkolwiek stresik i walka z przyzwyczajeniami towarzyszyły nam całą drogę. Dla zainteresowanych: przetrwaliśmy i nadal jesteśmy małżeństwem.\nTak więc docieramy na plażę i ... wpadamy w szał pstrykania fotek kolorowym domkom, nam i kolorowym domkom, przypadkowym Azjatom i kolorowym domkom! Konfiguracje przeróżne. Uwierzcie, to naprawdę robi wrażenie, a do tego można poczuć się jak dziecko. Planowaliśmy odpuścić tą atrakcję, ale WARTO ZOBACZYĆ!\nAle to co dobre musi się skończyć, żeby zaczęło się coś innego, jeszcze lepszego! Coś, na co czekałam od momentu zakupu biletów do Melbourne - ruszamy w kierunku GREAT OCEAN ROAD, drogi zbudowanej przez żołnierzy, którzy wrócili z I wojny światowej jako pomnik ku pamięci poległych.\nPo drodze równie epokowe, choć dość prozaiczne wydarzenie - zaliczamy nasze pierwsze zakupy w Coles (Torquay), które ku naszemu zaskoczeniu cenowo były do zaakceptowania.\nNo i jesteśmy na GOR. Po drodze zatrzymujemy się na Bells Beach oraz udajemy się na nasz pierwszy LOOKOUT, czyli Eagle Rock Lookout.\nmarine national park bells beach.jpg\nI wreszcie... WIDZĘ TO! Memorial Arch! Moje MUST SEE! Moje MUSZĘ MIEĆ FOTO ZATRZYMAJ SIĘ! I mam. (kto z Azjatami przestaje, sam seryjnym fotografem się staje)\nmemorial arch at Eastern View gor.jpg\nTeraz już na spokojnie możemy zameldować się na naszym pierwszym kempingu w Kennett River Holiday Park. Ale to nie koniec emocji, bo na tymże kempingu czeka na nas nasza pierwsza koala, spokojnie paradując sobie tuż obok naszego samochodu, wręcz pozując do zdjęć i wywołując większe emocje niż mecz Polski z Portugalią na Euro 2016 r.\nTeraz tylko pozostaje udać się w objęcia Morfeusza. Dobranoc, GOR.\nOstatnio edytowany przez kasiak80, 16 Gru 2018 17:26, edytowano w sumie 1 raz\n#5 Wysłany: 08 Gru 2018 21:01\nDzień 7 - 15.11.2018\ntrasa dzień 7.PNG\nKennett River o poranku, czyli... KAKADU usiadło mi na ramieniu!!! Znajoma koala z wczoraj gdzieś zniknęła, za to zrobiła się jakaś grubsza ptasia impreza i to akurat na naszym samochodzie i na mnie (jedna papużka usiadła mi nawet na głowie). Spokojnie, pełna kulturka, kolorowe towarzystwo nie zostawiło żadnych 'śladów' i żadnych zarysowań (ani na karoserii, ani na głowie!:)). Awanturka wynikła tylko dlatego, że mój małżonek zagapił się i ani myślał uwiecznić mnie i moich nowych przyjaciół na wspólnych zdjęciach (a było warto, bo wyglądałam prawie jak ta pani z gołębiami w filmie Kevin sam w Nowym Jorku).\nSuma sumarum, Kennett River Holiday Park to nie tylko oaza koali, ale również kakadu i innych papug. Ptaszyska ujęły mnie za serce i na całej wyprawie zajęły sporo MB na mojej karcie pamięci.\nW temacie campingu - według nas było wszystko, co potrzeba. Zamykana kuchnia (nie wszystkie campingi mają takowe, a przy temp. 5 stopni o poranku jest to dość istotne), prysznice (z ciepłą wodą), cena w kontekście całego wyjazdu okazała się najwyższa (35 AUD), ale było warto.\nNo ale w końcu trzeba było zostawić pierzastych znajomków i po śniadaniu ruszamy! Z Kennett River kierujemy się na Marriners Lookout (okolice Apollo Bay - naprawdę widok nas zauroczył), a następnie w Great Otway National Park decydujemy się przejść Maits Rest Rainforest Walk - jest to bardzo łatwy, kilometrowy spacerek przez las deszczowy, który zajmuje ok. pół godziny. Oczywiście nie ominęła nas obowiązkowa sesja fotograficzna w korzeniach ogromnego drzewa.\nDługo zastanawiałam się, jak ująć temat Great Ocean Road i jej atrakcji. No bo jak opisać drogę, która swoimi widokami odkrywanymi prawie za każdym zakrętem przyprawiła mnie o palpitacje serca, wprawiła w zachwyt i sprawiła, że kilka razy zaniemówiłam? Postanowiłam więc - niech przemówią zdjęcia, aczkolwiek uwierzcie, nawet one nie oddają przytłaczającego niekiedy piękna monumentalnych formacji skalnych: Gibson Steps, 12 Apostołów, The Razorback (!!!), Loch Ard Gorge, The Arch, London Bridge, The Grotto. Przed wyjazdem moje nadzieje na piękne widoki były ogromne, ale rzeczywistość przerosła oczekiwania. I jeszcze jedno: w listopadzie GOR może nie była pusta, ale nie spełniła się też moja największa obawa, czyli tłumy turystów z Azji. Jeśli więc chcecie mieć np. The Grotto tylko dla siebie, polecam początek australijskiej wiosny.\n5. GOR (2).jpg\n7. Loch Ard Gorge.jpg\nA tak bardziej prozaicznie - po drodze nie mieliśmy żadnego problemu z miejscem parkingowym.\nZostawiamy za sobą Great Ocean Road. Żałuję, że nie możemy spędzić tam więcej czasu, ale mamy dość napięty grafik. Kolejny przystanek - Grampiany i przed nami ponad 200 km. Nie wyobrażamy sobie jazdy po zmroku, szczególnie gdy przy drodze widzimy co jakiś czas martwe kangury...).\nPo 17.00 docieramy do Halls Gap i dosłownie w ostatniej chwili wpadamy do recepcji (Australijczycy szanują swój czas i traktują bardzo poważnie godziny swojej pracy ). Płacimy 32 AUD, parkujemy samochód, a że jeszcze wczesna godzina ruszamy do Venus Baths. Jakby to delikatnie ująć - no co kto lubi, nas to miejsce nie urzekło, może była to nieodpowiednia pora dnia albo roku.\nWracamy na kamping, a tam czeka nas gorące przywitanie w postaci stadka kangurów!\nI tym optymistycznym akcentem kończymy nasz kolejny dzień australijskiej przygody.\nOstatnio edytowany przez kasiak80, 16 Gru 2018 17:28, edytowano w sumie 1 raz\n#6 Wysłany: 09 Gru 2018 23:59\nDzień 8 – 16.11.2018\ntrasa dzień 8.PNG\nBudzimy się wcześnie rano, a po wyjściu z auta czeka nas niemiła niespodzianka – nie więcej niż 2 stopnie. Toż to szok i niedowierzanie - w końcu od takich temperatur uciekliśmy na drugi koniec świata, a tu trzeba jeść śniadanie okutanym w bluzę, kurtkę, a nawet czapkę (rękawiczki co poniektórym też się przydały), tym bardziej, że kuchnia jest otwarta.\nWczesna pora sprawia, że camping wydaje się opustoszały. Ale to tylko wrażenie, bo w drodze do kuchni w pewnej chwili poczuliśmy się jak w horrorze – znikąd pojawia się kangur, potem drugi, trzeci, …, dziesiąty. Istna inwazja! Na szczęście to tylko statyści, nie mają zamiaru atakować.\nPo śniadaniu ruszamy w drogę - udajemy się autem na parking Wonderland Car Park do pierwszej atrakcji zaplanowanej na ten dzień, czyli Pinnacles Lookout.\nDroga z parkingu bardzo przyjemna, słońce coraz wyżej, a nam z każdym krokiem robi się cieplej (dość powiedzieć, że krem ochronny poszedł w ruch – dużo naczytaliśmy się o koniecznej w Australii ochronie przed słońcem ze względu na dziurę ozonową. Niestety nikt nie zasugerował, żeby posmarować sobie też przedziałek we włosach, w efekcie do końca pobytu w Australii nigdy nie zapominałam już o czapce z daszkiem).\nPrzechodzimy przez malowniczy Grand Canyon oraz Silent Street.\nPo ok. 30 minutach drogi docieramy do Pinnacles Lookout i oczom naszym ukazuje się piękny widok na jezioro Bellfield i okolice. Miejsce idealne jako tło fotografii dla osoby stojącej na krawędzi skały – według mnie było bezpiecznie, jednak przeciwnicy mojej kariery jako instagirl zabronili mi ryzykować życie dla zdjęcia. Uległam, musiałam jakoś wrócić do PL.\nWracamy na parking i z tego samego miejsca kierujemy się do oddalonego o 10 minut Splitters Falls.\nJest to mały (z naciskiem na ‘mały’) strumyczek spływający po kamieniach. Chciałoby się rzec ‘mała rzecz, a cieszy’, jednak nie. Według mnie można odpuścić (chyba że trafiliśmy tam w złym okresie - jeśli o innej porze roku ten wodospad 'olśniewa', odradzamy odwiedzać go w listopadzie).\nNastępnie jedziemy do Silverband Waterfall – i to już jest wodospad na całego! (Przynajmniej póki nie zobaczy się MacKenzie Falls )\nZ wielką nadzieją na piękny widok i zdjęcia godne nagrody World Press Photo jedziemy ku Reeds Lookout i The Balconies. I tutaj – nie wierzę – kolosalne rozczarowanie! Ktoś złamał mi serce stawiając barierki i na The Balconies co najwyżej mogę sobie popatrzeć z dystansu. Zdjęcie z efektownym ujęciem tak dobrze znanym z for internetowych i z każdej relacji z wyprawy w Grampiany pozostanie już na zawsze w sferze marzeń (ponoć ‘nigdy nie mów nigdy’, ale tam nigdy nie wrócę). Mój mąż za to odetchnął z ulgą.\nNa koniec odwiedzamy MacKenzie Falls - i to była ta ‘wisienka na torcie’, miejsce, które spowodowało, że odwiedziny Grampian okazały się być dobrym wyborem! Moim zdaniem najbardziej majestatyczny, potężny i malowniczy wodospad, jaki widzieliśmy w Australii (no może na równi z Purling Brook Falls – ale to w kolejnych dniach).\nPod wieczór wracamy na kamping na drugą noc w Halls Gap – kupujemy mięso na grilla i odpoczywamy przed kolejnym dniem, podczas którego czeka nas wiele kilometrów do przejechania. Podczas całej naszej wyprawy można było zauważyć, że Australijczycy kochają grillować. W różnych miejscach stoją darmowe grille (nawet w parku w centrum Brisbane), a my na pierwszego grilla wybraliśmy kamping, w którym grill był płatny – 1 AUD - później już na taką ‘atrakcję’ przez cały wyjazd nie trafiliśmy.\nW mojej subiektywnej ocenie, gdyby nie MacKenzie Falls, Grampiany spokojnie mogłabym odpuścić. Ale to tylko zdanie moje i małżonka. Nie wiem na ile nasza ocena wynikała z faktu, że akurat w tym dniu fatalnie się czuliśmy (przeziębienie), a ile z nadmiernych oczekiwań w stosunku do np. The Balconies. Dodatkowo, jeśli ktoś kocha chodzić po górach i Tatry to jego drugi dom, niech nie traktuje The Grampians jako gór, bo jego rozczarowanie będzie srogie.\nReasumując, było ładnie.\nOstatnio edytowany przez kasiak80, 16 Gru 2018 17:31, edytowano w sumie 1 raz\n#7 Wysłany: 12 Gru 2018 00:01\nDzień 9 - 17.11.2018\ntrasa dzień 9.PNG\nBudzimy się w Halls Gap wcześnie rano (w Australii 6.00-7.00 rano to stała godzina naszej pobudki i od razu rzucamy się w ‘wir wydarzeń’, w domu wczesne wstawanie sprawia mi nie lada przykrość). Ponownie w towarzystwie kangurów udajemy się do kuchni na śniadanie (oczywiście w czapce i rękawiczkach). Zapowiada się ciężki dzień, mamy do pokonania prawie 700 km. W naszym kamperze tylko jedna osoba jest kierowcą, ja wolę pozostać na stanowisku pilota, dla bezpieczeństwa otoczenia. Planujemy dojechać jak najbliżej Yarrangobilly Caves - za nocleg wybieramy sobie miasteczko Tumut.\nNa drodze, szczególnie w okolicach Halls Gap, trzeba uważać – za każdym zakrętem czają się kangury, o czym przypominają co jakiś czas znaki na drogach.\nJednak zagrożenie nadchodzi z powietrza - zabijamy dużego ptaka – przykra sprawa, wszystko dzieje się tak niespodziewanie, że nie ma żadnej możliwości reakcji. Trafił nam się prawdziwy kamikadze – nawet nie zauważyłam, skąd nadleciał. Pokazuje nam to, że warto jechać jeszcze wolniej – mąż stara się nie przekraczać 100 km/h.\nDojeżdżamy do Bendigo i robimy zapasy na następne parę dni w Colesie (ten sklep urasta do rangi naszego żywiciela w Australii – ceny przystępne, bardzo korzystne promocje, a do tego bardzo dobre gotowe dania za 6 AUD, dzięki czemu nie trzeba stać przy ‘garach’, wystarczy mikrofala i vuala! Smacznego).\nDo Tumut docieramy ok. godziny 17.00. Nasz wybór padł na camping Riverglade Caravan Park (28 AUD) –bardzo fajny, z przyjemnym otoczeniem w postaci rzeki i drzew, można szybko zapomnieć, że camping stoi w środku sporego miasteczka. Kamping ma dużą otwartą kuchnię, łazienki i prysznice bardzo blisko campera, podczas naszego pobytu przebywało tam mało ludzi. Warto wspomnieć, że na recepcji pracuje bardzo sympatyczna pani – istniało ryzyko, że nie zdążymy do Tumut w godzinach jej pracy i chciała zostawić nam klucz w kopercie w specjalnej skrzynce.\nJesteśmy na miejscu na tyle wcześnie, że mamy czas przejść się na miasto. Zaraz obok jest Woolworth – kupujemy miejscowe wino i odpoczywamy nad rzeką.\nDzień 10 - 18.11.2018\ntrasa dzień 10.PNG\nRano budzimy się dość późno jak na nas, bo tuż przed 8.00. szybko się zbieramy . Tankujemy i jedziemy Snowy Mountains Highway w stronę Yarrangobilly Caves. Jest to bardzo malownicza droga - raz ma się wrażenie, że jedziesz w Szkocji (pastwiska i pagórki), innym razem, że to droga w górach chorwackich (las, ostre zakręty i przepaście) – do tego co chwilę znaki ostrzegają przed strusiami i dzikimi końmi.\nPo drodze zatrzymujemy się przy Black Perry Lookout.\nNastępnie docieramy do Jaskiń (ostatnie parę km szutrową drogą). W punkcie informacji turystycznej, a zarazem głównego biura parku narodowego uzyskujemy wszystkie informacje. Taka mała dygresja – mam wrażenie, że większość pracowników parków w Australii kocha swoją pracę i opowiadając nam różne rzeczy starali się przekazać swoją miłość do tego miejsca. Tak też było i tym razem – pani była zafascynowana ‘swoim’ parkiem i wyraźnie rozczarowana, że nie chcemy kupić biletu za 45 AUD na zwiedzanie wszystkich jaskiń.\nDecydujemy się zwiedzić jedynie darmową część jaskiń, czyli South Glory Cave i szlakiem „River Walk” dojść do Thermal Pool – basenu położonego w centrum parku ze źródlaną ciepłą wodą.\nSam park jest bardzo miłym miejscem wchodzącym w skład Kościuszko National Park. A zwiedzanie go zajmuje max. 2 godziny, w związku z tym wybraliśmy tą atrakcję na naszej drodze zamiast góry Kościuszki.\nKontynuujemy drogę do naszego kolejnego punktu wycieczki – Jervis Bay (z jaskiń to jeszcze 400 km). Pierwsze 100 km to jeszcze Snowy Mountains Highway – więc sama przyjemność.\nAle gdy wyjeżdżamy na drogę prowadzącą do Canberry piękne widoki zostały zastąpione przez cmentarzyska martwych zwierząt (kangury, wombaty) - przez cały wyjazd nie było takiego natężenia. Dodatkowo po drodze natrafiamy na najprzyjaźniejszy protest, jaki kiedykolwiek widzieliśmy – Australijczycy machają do nas przyjaźnie idąc wzdłuż drogi z transparentami ‘SAVE KOSCI’. Nie domyśliliśmy się, o jakie KOSCI chodzi – dopiero wujek Google nam pomógł. KOSCI to nic innego jak Kosciuszko National Park, a protestujący chcą chronić swój park przed dzikimi końmi, które niszczą naturalne środowisko.\nWieczorem meldujemy się w miejscowości Huskisson na kampingu Holiday Haven White Sands (32 AUD – unpowered site –nasz kamper tylko takiego miejsca potrzebuje). Camping jak camping, nie jest na mojej liście 3 najlepszych, na których spaliśmy – unpowered site jest niewiele, a do tego blisko płotu, obok którego przebiega chodnik. Na szczęście wszystko oddziela płot obrośnięty jakąś zieleniną. Bardzo chcieliśmy przenocować bezpośrednio w Parku Booderee, ale w związku z tym, że jest niedziela to recepcja pracuje tam do 15.00, więc nie było możliwości, byśmy zdążyli (na nasze mailowe błagania i pertraktacje odpisali nam DON’T PANIC, po czym … poszli do domu – telefon został wyłączony ). Zostawiamy po 2 ciężkich dniach samochód na kampingu i wzdłuż plaży idziemy do centrum Huskisson.\nMiasteczko jest małe i naprawdę urocze (może to efekt pustek w niedzielę). W małej knajpce zjadamy pierwszą rybę w Australii – w formie burgera – PYCHA.\nZ ciekawostek - w centrum miasta stoi pomnik żołnierzy australijskich walczących na frontach różnych wojen, w parku jest plac zabaw dla dzieci, do tego mały port.\nOstatnio edytowany przez kasiak80 16 Gru 2018 17:33, edytowano w sumie 2 razy\n#8 Wysłany: 13 Gru 2018 22:15\nDzień 11 - 19.11.2018\ntrasa dzień 11.PNG\nMimo obaw o spokojny sen (tak jak pisałam wcześniej nasze miejsce na campingu było blisko chodnika, a co za tym idzie – blisko ulicy) budzimy się wyspani i gotowi na kolejny dzień pełen przygód! Na szczęście dla nas skończył się maraton kilometrów – najdłuższy do przejechania odcinek (i naszym subiektywnym zdaniem najmniej ciekawy) mamy za sobą! Wraz z mężem wolimy zwiedzać polegając na sile własnych nóg i ta długa przeprawa samochodem w końcu stała się dla nas męcząca i nawet wspaniałe widoki za oknem nie rekompensowały nam monotonnego siedzenia w samochodzie. Paradoksalnie jednak wybór takiego środka transportu w przypadku Australii jest najbardziej logiczny, a do tego najtańszy – inaczej nie zwiedzilibyśmy tylu miejsc. Coś za coś.\nŻegnamy się więc z Huskisson i ruszamy do Booderee National Park. Płacimy 11 AUD (za samochód, piesi i rowerzyści dostają się na teren parku za darmo), dostajemy mapkę i nareszcie wjeżdżamy.\nWita nas słońce, temperatura dużo powyżej 20 stopni i … prawie puste, wyasfaltowane drogi wytyczone wśród wszechpanującej zieleni. Decydujemy się zwiedzić miejsca, do których najłatwiej dostać się spacerkiem z samochodu. Chyba mamy kryzys środka wakacji i gremialnie decydujemy się nie zwiedzać całego parku, a jedynie interesujące nas punkty. Na początku więc kierujemy się do Scottish Rocks. Oczywiście australijski porządek nas nie zawiódł – czeka na nas jak zwykle parking i wytyczona ścieżka nad zatokę. Idziemy więc spacerkiem kilka minut przez bardzo ładny las i oto oczom naszym ukazuje się rajski zakątek (nie, naprawdę nie przesadzam).\nScottish Rocks (2).jpg\nPlaża jest boska i aż zaprasza do długiego spaceru, postanawiamy więc jej nie odmawiać i ruszamy wzdłuż brzegu do majaczącego gdzieś w oddali Hole In The Wall. Spacer zajmuje nam dobre 20 minut w jedną stronę, ale było warto – pełen relaks, przejrzysta woda, niesamowite widoki i wreszcie po dwóch dniach odpoczynek od samochodu, bajka!\nHole in the Wall2.jpg\nHole in the Wall.jpg\nPrzy Hole In The Wall spotykamy bardzo przyjaznego pana, który bez oporów zgadza się zrobić nam zdjęcia. W gratisie ostrzega nas przed … australijskimi insektami wielkości pchły (przynajmniej tak wyglądało to na zdjęciu, które pan nam pokazał – tak tak, mieliśmy darmową lekcję biologii ) i sugeruje, by oglądać swoje nogi po wyjściu z plaży. Cóż, w raju jak się okazało też nie było idealnie.\nWracamy do samochodu i kierujemy się na Murrays Beach i dalej spacerkiem na Governor Head.\nMiejsce to raczy nas pięknym widokiem na wyspę Bowen, na której ponoć mieszka mała kolonia pingwinów. Fale między brzegiem a wyspą robią piorunujące wrażenie – podziwiamy kajakarzy dzielnie walczących z falami.\nWracając zostajemy na dłużej na Murrays Beach – i nie żałujemy! Mimo że to kolejna dziś piękna plaża nie mamy dość, wręcz przeciwnie, ciągle nam mało! Jest ciepło, woda jest cudownie przejrzysta, piasek czysty, niczym nieskalany, decydujemy się więc na spacer boso – magia, mimo że pierwsze wrażenie, kiedy chłodna woda obmywa nam stopy jest bezcenne (rzekłabym nawet, że pojawił się dreszczyk, bynajmniej nie emocji).\nGeneralnie Booderee National Park to rajskie miejsce – wstępnie planowaliśmy zostać tam jeden dzień dłużej i oddawać się plażingowi – jednak pogoda nie była w 100% wakacyjna i tą przyjemność przenieśliśmy na klimat bardziej zbliżony do Brisbane.\nJako że jeszcze wiele plaż przed nami to z wielkim rozczarowaniem, ale jednak w końcu decydujemy się zwiedzać dalej i jedziemy do Booderee Botanic Gardens – i albo przez porę roku, albo przez to, że do tej pory Australia rozpuściła nas pięknymi widokami ogrody nie robią na nas wrażenia, a Lake McKenzie wydaje się nam być małym, nudnym zbiorniczkiem wodnym. Tak, zdecydowanie ostatnio było nam za dobrze.\nZ ogrodów niedaleko jest do Cave Beach – warto wspomnieć, że poprzednie plaże leżały nad zatoką, natomiast Cave Beach leży nad Oceanem. W drodze na plażę natrafiliśmy na parking rodem z The Flinstons – ledwo udało nam się wyjechać bez żadnych strat.\nKolejna atrakcja - wejścia na plażę strzegą kangury, obowiązkowo więc fundujemy im sesję zdjęciową.\nZahaczamy jeszcze o Centrum Informacyjne w nadziei na zakup magnesów na lodówkę z parku – i tu następuje rozczarowanie, bo pamiątek ci u nich bynajmniej nie jest dostatek, a już na pewno nie ma magnesów (dla zainteresowanych - kwestia może banalna, ale o tyle istotna, że mamy zasadę kupowania na pamiątkę z wakacji jedynie magnesów, a Australia pod tym kątem naprawdę nie bryluje – dość powiedzieć, że w Melbourne natknęłam się tylko na jeden sklep z pamiątkami tego typu i – naiwna – nie zrobiłam zapasu sądząc, że znajdę lepsze, ładniejsze. Nie znalazłam, mało tego z Great Ocean Road pamiątki też nie mam. Od tamtej pory, gdy tylko w nowych miejscach miałam okazję nabywałam magnesy, aczkolwiek i tak nie ma ich dużo).\nKolejny punkt wycieczki – Kiama, a szczególnie jej najciekawsza (wg nas) atrakcja, czyli Blowhole. Parkujemy przy latarni morskiej i kierujemy się tam, gdzie widać najwięcej Azjatów. Trafiamy w punkt – z miejsca, w którym stoimy widać szczelinę w skale, przez którą co jakiś czas wystrzeliwują w górę gejzery morskiej wody. Robi to naprawdę ciekawe wrażenie.\nNie omieszkamy też wstąpić na przybrzeżne skały. Naprawdę warto było tu przyjechać.\nPora już późno popołudniowa, decydujemy się więc poszukać kampingu. Nasz wybór pada na Reflections Killalea Reserve w miejscowości Shell Cove. Kamping nietypowy, bo na terenie parku, po tym jak mijamy wjazd jedziemy jeszcze kilka dobrych kilometrów do recepcji. Potem już wszystko idzie jak z płatka i za 30 AUD (mogę się mylić o 2 dolary) dostajemy bardzo przyjemne miejsce campingowe, kilka minut od plaży spacerkiem, niedaleko kuchnia i ‘amenities’ (czyli ni mniej ni więcej tylko toalety, prysznice i pralnia). Apropos kuchni – mieliśmy w zapasie gotowe dania i jakież było nasze rozczarowanie, gdy okazało się, że kuchnia nie jest wyposażona w kuchenkę mikrofalową. Chwila konsternacji i … szukamy Colesa lub Woolworths w celu zrobienia zakupów na grilla (oczywiście, jakże mogłoby w kuchni zabraknąć pieców do grilla ). Po pokonaniu licznej ilości rond (naprawdę, Shell Cove to miasto chyba z rekordową ilością rond) docieramy do sklepu. Okazuje się, że ceny w Woolworths są bardzo zbliżone do Colesa, a dodatkowo wieczorem mają obniżki cen niektórych produktów.\nPo powrocie z zakupów fundujemy sobie mały spacerek na Mystics Beach. To miejsce naprawdę sprawia magiczne wrażenie - czułam się, jakbym była na prywatnej plaży. Wydawało się, jakby w promieniu kilometra nie było żywej duszy. Takie klimaty to my lubimy!\nJako że robi się ciemno wracamy na kamping i szykujemy kolację (burgery z kupionego w Woolworths mięsa wyszły perfekcyjnie).\nI tak po miło i owocnie spędzonym dniu możemy w końcu udać się do łóżka.\nOstatnio edytowany przez kasiak80, 16 Gru 2018 17:35, edytowano w sumie 1 raz\n#9 Wysłany: 13 Gru 2018 23:18\nCiekawie się czyta. Sporo praktycznych informacji, dużo zdjęć z pięknych miejsc\n#10 Wysłany: 15 Gru 2018 18:07\nDzień 12 – 20.11.2018\ntrasa dzień 12.PNG\nBudzimy się wypoczęci i ruszamy w stronę Gór Błękitnych. Z każdym kilometrem w stronę Sydney samochodów na drogach robi się więcej i z każdym kilometrem bliżej Sydney cena paliwa idzie w dół (przykładowo w Halls Gap tankowaliśmy za ok 1,49 AUD/litr, a w okolicach Sydney udało nam się zatankować za 1,20 AUD/litr).\nOk. 10.30 meldujemy się na parkingu przy Wentworth Falls. W 10 minut docieramy do wodospadu – niestety szlak, który chcieliśmy przemierzyć, National Pass – od paru miesięcy jest zamknięty z powodu osunięć ziemi.\nW związku z tym na szybko wybieramy inny – krótszy, ale również malowniczy: Undercliff Track – biegnący wzdłuż skał z widokiem na wodospad i lasy deszczowe.\nwidok z Wentworth Falls.jpg\nPo ok. 2 godzinnym spacerze wracamy na parking i jedziemy do Katoomby. Zostawiamy samochód na kampingu Katoomba Falls Tourist Park (34 AUD za unpowered site – kamping ok, kuchnia, duża i czysta łazienka z prysznicami , jednak jest jeden minus – gniazdka w kuchni nie działały. Dla nas sprawa bardzo istotna – zawsze do tej pory ładowaliśmy na kampingach w trakcie śniadań i kolacji całą elektrykę (telefony, gopro, zegarek) na następny dzień – teraz pozostały nam tylko gniazdka w łazience – ale ile można tam siedzieć )\nJednak nie zrażeni jemy obiad – chyba pierwszy raz w porze obiadowej, a nie na koniec dnia i ruszamy piechotą podziwiać Góry Błękitne. Szczerze to nie byliśmy za dobrze przygotowani – wyszliśmy na krótki spacer z telefonem i 20 dolarami w kieszeni, gdyż wszystko co mieliśmy w planach na popołudnie było w promieniu 2 km… jakże się jednak pomyliliśmy.\nDochodzimy do Katoomba Falls.\nNastępnie wchodzimy na szlak „Prince Henry Cliff walk”.\nSzlak ten przez parę bardzo ładnych punktów widokowych prowadzi nas do Echo Point – najbardziej obleganego miejsca w całych Górach Błękitnych. Właśnie z Echo Point jest najlepszy widok na Trzy Siostry – widok znany z każdej pocztówki czy magnesu (apropos magnesów – na Echo Point znaleźliśmy je bez problemu!;))\nWidok z Echo Point.jpg\nNastępnie idziemy na Trzy Siostry.\nWidok z Trzech Sióstr2.jpg\nNie wiedząc co nas czeka postanowiamy zejść „Giant Starway” , czyli prawie pionowymi schodami liczącymi – jak się później okazało 861 stopni (pierwszy raz chyba podczas pobytu w Australii byliśmy nieprzygotowani merytorycznie, a decyzja o zejściu w dół była spontaniczna – nie znaliśmy szlaku). Schodziło się przyjemnie, a jakże, ale jakoś zapomniałam o tym, że potem będzie trzeba również wejść. Na dole okazało się, że nie ma magicznej prostej drogi powrotnej do Katoomby, chyba że korzystając z kolejki Scenic World, a nas z paroma dolarami w kieszeni nie byłoby stać nawet na przejazd jednej osoby. Wybraliśmy więc drogę w lewo do Leura Falls. Zaczynało robić się ciemno, szczególnie że byliśmy bardzo nisko, a nad nami znacznie górowały olbrzymie drzewa zacieniając teren. Przez chwilę nawet miałam wrażenie, że spędzimy noc w lesie. Gdy zaczęliśmy ostre podejście w górę odetchnęłam (mimo wszystko) z ulgą wiedząc, że w końcu wracamy na szlak Henry’ego.\nOk. 20.00 wróciliśmy do kampera (cała wycieczka zajęła nam ok. 5 godzin).\nW porównaniu z Grampianami Góry Błękitne zdecydowanie wygrywają – przynajmniej w naszej subiektywnej opinii. Może nie było w nich wodospadu na miarę MacKenzie Falls, ale jednak sam widok tych gór z licznych „lookoutów” zrobił na nas kolosalne wrażenie, szczególnie niebieska poświata. Poza tym spacer szlakiem Undercliff niezwykle nam się podobał – zdjęcia nawet w połowie nie oddały tego, co mieliśmy przyjemność oglądać. No i w końcu to właśnie w Górach Błękitnych prawie się zgubiliśmy. Zapamiętamy je na długo!\nOstatnio edytowany przez kasiak80, 16 Gru 2018 17:38, edytowano w sumie 1 raz\n#11 Wysłany: 15 Gru 2018 18:29\n#12 Wysłany: 19 Gru 2018 22:12\nDzień 13 - 21.11.2018\ntrasa - dzień 13.PNG\nZ samego rana wyruszamy z kampingu. Po drodze nie możemy jednak odpuścić Sublime Point - punkt widokowy ok. godziny 8.00 jest tylko dla nas. Robi niesamowite wrażenie – rozpościera się przed nami ogromna, zapierająca dech w piersiach przestrzeń pokryta niebieską poświatą (w tym miejscu doskonale widać, skąd wzięła się nazwa góry błękitne). I tylko głowy chce nam urwać wiatr. Ale i tak ją tracimy – dla pięknego widoku!\nSublime Point widok.JPG\nSublime Point widok2.JPG\nNastępny punkt programu - Barrenjoey Lighthouse! Google Maps pokazują nam do przejechania ok. 130 km – pikuś! – zważywszy że mamy za sobą (i przed sobą) tych kilometrów znacznie więcej. Ruszamy więc podekscytowani, bo planując naszą wielką podróż zdążyliśmy się zachwycić widokiem rozpościerającym się z latarni – na pewno wszyscy kojarzą dwie plaże rozdzielone wąskim cyplem.\nPierwszą połowę drogi jedzie się fajnie, droga dwupasmowa, ruch umiarkowany, jedynie trzeba uważać na prędkość, gdyż parę razy mija nas oznakowany samochód policyjny „speed control”. I nagle – czar pryska! Od momentu dojechania do przedmieść Sydney nasza średnia prędkość spada chyba do 30 km/h. Cała droga – w jedną stronę - zajęła nam ponad 3h i kosztowała mnóstwo nerwów po drodze (niewiarygodne korki, a my nadal nie jesteśmy przyzwyczajeni do ruchu lewostronnego, więc podwójna koncentracja). Po dojechaniu na latarnię spotkała nas pierwsza i chyba jedyna taka „niespodzianka” w Australii (nie licząc dużych miast) – płatny parking w cenie 10 AUD na godzinę. Dość że płatny, to jeszcze od godziny – szok i niedowierzanie! Ale my nie damy rady???\nZ parkingu droga prowadzi najpierw chwilę plażą, a następnie odbija w górę.\nplaża do latarni.jpg\nwejście na latarnię.jpg\nMożna wybrać szlak szybszy, ale dość stromy jak na morskie tereny, bądź łagodne dłuższe podejście. Latarnia, a szczególnie widok z niej jest świetny - z jednej strony spokojna zatoka, z drugiej otwarty ocean, no i te dwie plaże! Majstersztyk natury.\nWyrobiliśmy się ze zwiedzaniem w godzinę – wliczając w to wejście na latarnię (trudniejszą drogą, że tak bez przechwałek nadmienię ), podziwianie widoków i jeszcze odwiedzenie obydwu plaż. Brawo my!\nlatarnia Barrenjoey Lighthouse.jpg\nwidok z Barrenjoey Lighthouse.jpg\nplaża pod Barrenjoey Lighthouse.jpg\nJednakże pomimo pięknego widoku roztaczającego się z latarni stwierdzam z perspektywy czasu, że mogliśmy odpuścić tą atrakcję – długi dojazd i powrót tą samą drogą (nie ma innej możliwości) zdecydowanie zepsuł nam całokształt.\nNastępnie (jak już wspomniałam) musieliśmy się wrócić spory kawałek, aby wyjechać z półwyspu i udaliśmy się na Central Coast. A że wielkimi krokami zbliżała się pora obiadowa postanowiliśmy zatrzymać się po drodze – wybór padł na The Entrance. Wcześniej wyczytałam, że o godzinie 15.00 każdego dnia w Memorial Park w tym mieście odbywa się karmienie pelikanów (i to pelikanów żyjących na wolności!) – no przecież nie mogłam odpuścić takiej atrakcji! Małżonek mój podchodził do tego wydarzenia z entuzjazmem odwrotnie proporcjonalnym do mojego („Toż to komercha jest!”). Ale co mi tam, przecież ptaszyska na australijskiej imprezie to moi wielcy przyjaciele!\nPrzed karmieniem ptaków ruszyliśmy zwiedzać miasto, ale … hmm, albo byliśmy w mało ciekawe części The Entrance, albo to miasto (poza pelikanami oczywiście) nie ma nic ciekawego do zaoferowania. Takie nasze subiektywne zdanie. Za to deweloperzy upatrzyli sobie to miejsce i nowe bloki wyrastały tam jak grzyby po deszczu.\nAle uwaga – zbliża się 15.00! Zbliżamy się więc i my do Memorial Park, a wraz z nami – chmara ptaszysk! No zegarek to one chyba w … dziobie mają. Na miejscu czekało ich już z 50 i ciągle pojawiały się nowe, część z nich spacerowała nawet między czekającymi na pokaz ludźmi. Karmienie łączyło się z opowieścią o pelikanach (chyba wszystkie miały swoje imię ). Ptaszyska były zachwycone darmową rybką, małe (i te trochę większe) dzieci były zachwycone ‘przedstawieniem’. Dość powiedzieć, że według mnie – przejazdem warto.\nThe Entrance pelikany.jpg\nThe Entrance pelikany2.jpg\nThe Entrance pelikany3.jpg\nPotem udaliśmy się na kamping Canton Beach Holiday Park (30 AUD) i od razu pojechaliśmy na Soldier Beach – plażę nie na darmo nazywaną plażą surferów. I rzeczywiście - plaża stworzona do tego sportu (na tyle, na ile się znamy) – fale ogromne, mocny wiatr. Na samej plaży podczas naszej obecności było z 50 surferów plus dwie szkoły prowadziły zajęcia dla dzieci. Atrakcja dla nas – spacer na bosaka po delikatnym piasku sprawił nam niebywałą przyjemność.\nI tym optymistycznym akcentem zakończyliśmy kolejny dzień w Australii.\n#13 Wysłany: 20 Gru 2018 23:47\nDzień 14 - 22.11.2018\ntrasa dzień 13.PNG\nPobudka na kampingu Canton Beach to była dla nas sama przyjemność – kamping położony jest bezpośrednio nad jeziorem Tuggerah w bardzo spokojnym otoczeniu.\nDzień wcześniej planowaliśmy romantyczną kolację nad tym właśnie jeziorem, ale nie mniej romantycznie spędziliśmy miło czas w kuchni ładując telefony.\nDodatkowe plusy kampingu - toalety świeżo po remoncie, a kuchnia w pełni wyposażona , plus trochę ponad 2 km do najbliższego Colesa.\nW tym dniu obieramy kurs na Tomaree National Park. Po niecałych 2 godzinach już pokonujemy Tomaree Head Summit walk.\nPoczątkowo szlak biegnie bardzo łagodną drogą, ale gdy widzimy znak prowadzący na bardziej ‘ekstremalną’ ścieżkę – wąską i zarośniętą, oczywiście żądni przygód chętnie z niej korzystamy. I równie szybko jak na nią weszliśmy, tak i z niej zeszliśmy – zaraz po spotkaniu z taaaaakim jaszczurem!!! Gad albo naprawdę był wielki, albo urósł w naszych oczach – dość powiedzieć, że ani myślał zejść nam z drogi! Dlatego z w miarę rozsądnej odległości uwieczniliśmy go na zdjęciach (toteż nie wyszły niestety rewelacyjnie) i grzecznie wróciliśmy na właściwy szlak.\nTomaree Mountain gad.jpg\nSzlak stopniowo pnie się w górę –znajdują się na nim sztuczne ułatwienia: drabinki i schody i uwierzcie, każdy wysiłek był wart tego, by dostać się na szczyt – widok nieziemski.\nTomaree - widok z góry.jpg\nTomaree - widok z góry2.jpg\nMała obserwacja – gór(k)a ta jest chyba bardzo popularnym miejscem do ćwiczeń dla okolicznej ludności. Na szlaku spotkaliśmy naprawdę sporo osób - wbiegających lub zbiegających. Naprawdę – szacunek dla nich, bo było niezwykle parno, a zdaję sobie sprawę, jak podczas takiej pogody trudno się biega.\nW drodze powrotnej zwiedziliśmy jeszcze pozostałości po kompleksie wojskowym z okresu II wojny światowej zbudowanym dla obrony przed Japończykami (szczęściarze – z miejsca tego nigdy nie miał miejsca żaden wystrzał) i oczywiście ‘zaliczyliśmy’ spacer po okolicznej plaży (Zenith Beach).\nTomaree National Park - Zenith Beach.jpg\nNastępnie pojechaliśmy do Seal Rocks – małej rybackiej wioski, gdzie oddaliśmy się (W KOŃCU!) paru godzinom plażingu. Na plaży było może w sumie 5 osób, woda niezbyt ciepła, ale słońce grzało bardzo przyjemnie. Taki odpoczynek zdecydowanie nam się należał, aczkolwiek mieliśmy zupełnie odmienne zdania na temat uroku samego miejsca – mojemu małżonkowi się podobało, dla mnie natomiast plaża w Seal Rocks zajmuje ostatnie miejsce w jakichkolwiek klasyfikacji plaż australijskich, które dane mi było zobaczyć.\nNoc spędziliśmy w prawdziwej Australijskiej agroturystyce na kampingu Croki Riverside Caravan Park – położonym bezpośrednio nad rzeką Manning. Na początku byliśmy trochę rozbawieni, i może troszkę przestraszeni – raz że ledwo trafiliśmy w odpowiednie miejsce między polami pełnymi krów, dwa – formalności były ‘żadne’, czyli po prostu kasa (25 AUD) i pani z dzieckiem na ręku wskazała nam miejsca, gdzie możemy zaparkować – do wyboru, do koloru (jedyny kamping, na którym nie otrzymaliśmy mapki z zaznaczonym miejscem kampingowym). Kamping ‘dog-friendly’ i faktycznie, biegało po nim kilka czworonogów (dla nas żaden problem, a wręcz przyjemność, bo kochamy psy). Najważniejsze – łazienki czyste i bez problemu można w nich naładować telefony. Kuchnia w formie altany z grillem (raczej nie ma się co przejmować, jeśli nie będziecie mieli go czym wyczyścić po użyciu, polecam natomiast umyć, a jakże, przed użyciem:)). No i widok – na rzekę, naprawdę uroczy. Jak dla mnie – kamping ok, tanio i jest wszystko co było nam potrzebne.\nA taki widok napotkaliśmy w okolicach kampingu.\nDzień 15 - 23.11.2018\ntrasa dzień 14.PNG\nKolejny plus kampingu, na którym nocowaliśmy – do autostrady było nie więcej niż 2 km. Wyjechaliśmy ok. 8.00 i po niecałej godzinie dotarliśmy do Port Macquarie. Pierwsze kroki skierowaliśmy do Szpitala dla Koali.\nszpital dla koali1.jpg\nszpital dla koali2.jpg\nTego dnia byliśmy pierwszymi gośćmi (a raczej odwiedzającymi pacjentów) – akurat trafiliśmy na porę „śniadania”. Dodatkowo mieliśmy tyle szczęścia, że bardzo sympatyczny (zresztą jak większość Australijczyków) pracownik zaczął nam opowiadać o tym miejscu - m.in. że był to pierwszy szpital dla koali w Australii, że mają własne ambulanse i zajmują się okolicami, czyli właśnie Port Macquarie, a co najciekawsze - imiona koali są dwuczłonowe i wywodzą się od imienia osoby, która poinformowała o rannym misiu oraz od miejsca, gdzie ranne zwierzątko znaleziono – ponoć koale są bardzo terytorialne i jakby taki miś wrócił nie na swój teren to inne misie powiedzmy że by go niemiło przyjęły. I jeszcze jedno – na widok ‘publiczny’ wystawione były tylko te koale, które niestety nie miały szans na powrót na łono natury (np. biedactwa nie widziały). Natomiast te koale, wobec których są szanse że wyzdrowieją, są ukryte przed odwiedzającymi szpital, by nie oswajały się z ludźmi.\nSzpital – jak sama nazwa wskazuje – to nie jest miejsce radosne. W końcu przebywają w nim pacjenci. I niektórych zwierzątek było nam autentycznie żal. Ale z drugiej strony – dla jednych była to jedyna nadzieja na godne zestarzenie się, dla innych natomiast szansa na powrót do domu. Do tego wszystkiego ogromne wrażenie zrobiła na nas pasja i miłość, z jaką pracownik szpitala opowiadał nam o swojej pracy i pacjentach – chciałabym, żeby niektórzy lekarze u nas choć w 1/10 cieszyli się tak ze swojego zajęcia.\nszpital dla koali3.jpg\nPotem udaliśmy się nad morze, zostawiając auto … na parkingu w Colesie. Cel był jeden – zobaczyć kolorowe kamienie, jakkolwiek to brzmi . Przeszliśmy wzdłuż Hastings River do oceanu ścieżką oddzieloną od wody wielkimi kamieniami, które zostały pomalowane – jak wynika z napisów na tychże kamieniach – przez okolicznych mieszkańców. I tak niektóre kamienie były na czyjąś cześć, inne ku pamięci, jeszcze inne – cel nieznany, ale według mnie pomysł fajny. Przynajmniej było na czym zawiesić oko.\nChciałam, zobaczyłam, obfotografowałam, no i co się nasłuchałam od drugiej połówki to moje (fajnie fajnie, zawsze marzyłem, żeby przyjechać do Australii zobaczyć tyyyle kolorowych kamieni! Ooo, kolejny kolorowy kamień, czemu nie robisz zdjęcia? hmm, ten też jest ładny! a jaki ciekawy napis, zrób fotkę! A ten to chyba ku czci miejscowych rybaków!). Niektórzy po prostu nie potrafią docenić prawdziwej sztuki ulicznej, tfu! portowej.\nW drodze powrotnej do samochodu napotkaliśmy na poniższy plakat – australijskie akcje społeczne nigdy nie przestaną mnie zadziwiać! Oby więcej takich w Polsce!\ndon't be a tosser.jpg\nNastępnie pojechaliśmy do South West Rock – i to miejsce nas zachwyciło. Pierwsze kroki skierowaliśmy do ruin starego więzienia, bo właśnie w tym miejscu znajduje się – TA-DAM! – recepcja kampingu Trial Bay Gaol Campground (31 AUD)!\nTrial Bay Goal.jpg\nTrial Bay Goal - widok z pobliskiej drogi.jpg\nNie, nie wynajęli nam przytulnej celi, ale skierowali na kamping położony nad samym oceanem, do tego zamieszkany przez stado kangurów. I to bezczelnych niezwykle – gagatki potrafią wsadzić łebek do pozostawionej np. obok kampera torby (jakby to była ich torba!), a znaleźne traktują jak swoje. Lepiej więc czujnie pilnować dobytku.\nTrial Bay Gaol - kangur buszujący na kampingu.jpg\nA w okolicach kampingowej kuchni spotkać można takie oto widoki. Hurtowe, rzekłabym.\nTrial Bay Gaol - camping.jpg\nDo tego australijska wieść gminna niesie, że kangury z okolic więzienia potrafią być agresywne – na wszelki więc wypadek trzymałam się od nich z daleka (w sumie to tak jakbym inne głaskała – nic z tych rzeczy! –podchodziłam do nich, jak to w pewnej reklamie leciało, ‘z pewną taką nieśmiałością’ - aczkolwiek akurat te, które spotkaliśmy w Trial Bay Gaol wyglądały na wyluzowane ).\nTrial Bay Gaol - kangur.jpg\nW tym dniu pojechaliśmy jeszcze do oddalonej od kampingu o ok. 10 km latarni na Smoky Cape. I chyba ta latarnia ma miejsce numer 1 u mojego męża ze wszystkich latarni, jakie widzieliśmy w Australii. Czas na mój numer 1 jeszcze nadejdzie.\nSmoky - widok.jpg\nKolejne godziny poświęciliśmy na leniuchowanie na plaży zaraz przy naszym kampingu.\nSouth West Rock2.jpg\nSą pewne zalety tej zatoki – utopić się tam nie da, a i bezpiecznie jest, bo rekiny nie mają szans wpłynąć. Dlaczegóż to? Ma to niezwykle istotny związek z wielkim rozczarowaniem, jakie nas spotkało - mianowicie miejsce do pływania to nie jest – w najgłębszym miejscu zatoki, do którego doszliśmy, ok. 200 metrów od brzegu było z 40-50 cm głębokości (i to maksymalnie!). Jednak odpoczynek po ostatnich 2 tygodniach i widoki rekompensowały wszystko. Plus - to był pierwszy dzień takiego gorąca (ale to bardziej miało związek z szerokością geograficzną).\nSouth West Rock.jpg\nPo zimnym prysznicu (tak, tak, ZIMNYM! – jeśli kiedykolwiek będziecie mieli przyjemność przebywać na tymże kampingu bierzcie prysznic w łazienkach tuż koło kuchni, ponoć leci tam przyjemna ciepła woda, nam nie było dane się o tym przekonać, bo skorzystaliśmy z prysznica tuż koło miejsc kampingowych) – a jakże, kolacja, i to nie byle jaka! Ze znajomymi postanowiliśmy spróbować mięsa kangura, w końcu byliśmy w Australii, pewnie nigdy więcej taka okazja nam się nie trafi.\nTrial Bay Gaol - kangur na talerzu.jpg\nNie, nie ruszyliśmy na polowanie, ale w pobliskim sklepie kupiliśmy mięso na grilla (i tutaj nie zawiódł nas Coles). Jak dla mnie – mięso jest pyszne, w smaku podobne do wołowiny, ale lekko słodkawe, polecam.\n#14 Wysłany: 26 Gru 2018 14:35\nDzień 16 - 24.11.2018\ntrasa dzień 16..PNG\nZ samego rana jemy śniadanie w towarzystwie kangurów i rzucamy jeszcze raz okiem na zatokę.\nSouth West Rock - plaża za kampingiem.jpg\nRuszamy w kierunku Dorrigo National Park. Po godzinie jazdy autostradą zjeżdżamy na Waterfall Way. Droga z początku prowadziła przez małe wioski wyglądające jak z filmów dziejących się w Texasie. W jednej z nich musieliśmy się zatrzymać, by zatankować – wrażenia bezcenne! Stacja benzynowa dodatkowo służyła jako sklep spożywczy, warzywniak, a podejrzewam, że miała jeszcze wiele innych zalet, których nie miałam czasu odkryć. Była również centralnym punktem w całej wiosce, miejscem spotkań okolicznych mieszkańców, którzy wyróżniali się znacznie stylem ubierania (Dziki Zachód rządzi!). Miałam wrażenie, że przeniosłam się w czasie i przestrzeni i tylko czekałam, aż panowie w stetsonach wyciągną rewolwery i ruszą do pojedynku na śmierć i życie!\nW drodze do Dorrigo National Park przekonaliśmy się, że australijska wiosna jest w pełnej krasie - wzdłuż drogi rosną drzewa, które kwitną i mienią się różnymi kolorami od różu do błękitu. Ostatnie 10 km przed Dorrigo droga pnie się stromo w górę i na zakrętach jest możliwość przejazdu tylko jednego samochodu (nie ma świateł, a jednak nie ma też problemów i kierowcy grzecznie czekają na swoją kolej).\nZwiedzanie rozpoczęliśmy od Dorrigo Rainforest Centre National Parks and Wildlife Office – w obszernym budynku znajduje się wystawa na temat lasów deszczowych, można również zakupić pamiątki (są magnesy!!!) i zasięgnąć informacji na temat możliwych dróg zwiedzania. Tutaj również trafiliśmy na strażniczkę leśną=pasjonatkę, która zaproponowała nam trasę zwiedzania i do tego zwróciła uwagę na zagrożenia – okazuje się że w lesie są liście, których nie można dotykać, bo są toksyczne i z tego powodu nie powinno się iść np. w sandałach.\nNajpierw udaliśmy się na punkt widokowy Sky Walk. Jest to drewniany pomost wznoszący się nad lasem deszczowym.\nNastępnie ruszyliśmy na trasę Wonga Walk. Trasa ma swój początek i koniec w punkcie informacyjnym i wiedzie w większości wąską, ale utwardzoną ścieżką pośród ogromnych drzew (imponujących nie tylko wysokością, ale ogromnymi korzeniami), niezliczonej ilości ptaków i jaszczurek oraz – podobno - węży (ale tych ostatnich na szczęście nie spotkaliśmy).\nW pewnym momencie znów wznosimy się nad lasem deszczowym – drewnianym pomostem, aby przejść „Birds Boardwalk”. I to właśnie tam po raz pierwszy natknęliśmy się na dzikie indyki australijskie – na początku niesłusznie ‘oskarżyliśmy’ je, że to ‘chyba jakieś wielkie kury’ , na szczęście wyprowadziły nas z błędu tablice informacyjne (później okazało się, że im dalej na południe, tym jest indyków więcej i nawet spacerują na kampingach).\nTrasa Wonga Walk obejmuje dwa wodospady, na które widok rozpościera się z przebiegających obok mostów: Crystal Shower Falls (niestety ścieżka za wodospadem jest zamknięta z powodu zagrożenia osunięcia ziemi - z tego samego powodu nie mieliśmy przyjemności przejść National Pass w Górach Błękitnych)\nIMG_20181124_105718 Crystal Shower Falls.jpg\noraz Tristania Falls.\nIMG_20181124_112657 Tristania Falls.jpg\nNa trasie między wodospadami minęliśmy widok z Hardwood Lookout.\nCały spacer zajął nam ponad 2,5 godziny – głównie z powodu licznych przystanków związanych z ‘pstrykaniem fotek’, albo po prostu z delektowaniem się wspaniałymi widokami, czy też nasłuchiwaniem odgłosów lasu. Według mnie spacer był magiczny pod tym względem – las wokół nas po prostu ‘żył’, a to szeleścił, jakby pod warstwą liści wraz z nami wędrowały jaszczurki albo węże, a to śpiewał piosenki w wykonaniu australijskiego ptactwa, a to atakował nas szumem spadającej masy wody w okolicach wodospadów, a to oślepiał nas blask słońca dzielnie przebijającego się przez wysokie drzewa. Rzadko mijał nas jakiś turysta, jednakże mieliśmy nieodparte wrażenie, że nie jesteśmy sami i ciągle ktoś nas pilnuje/obserwuje.\nDługo zastanawialiśmy się, czy wpisać Dorrigo National Park na naszą listę do zwiedzania, jednak w ogóle nie żałuję, że tam byliśmy. Miejsce jest przepiękne, a dodatkowo po niezliczonej ilości plaż i latarni morskich było dla nas nie lada atrakcją (tak tak, już wspominałam, w głowach – i nie tylko - się poprzewracało!).\nNastępnie pojechaliśmy do Dangar Falls – według mnie wodospad może nie wygrywa z MacKenzie Falls w Grampianach (ciągle niepokonany numer 1!), jednak również robi wrażenie. Jednak dotarcie do niego nie jest okupione jakimś wielkim wysiłkiem i może dlatego tak się nie docenia tego miejsca – na małżonku wodospad nie zrobił wrażenia (wodospad można obejrzeć z platformy widokowej, która jest niebywale blisko parkingu, a dojście do wodospadu jest bardzo łatwe, nawet dla rodzin z dziećmi i spacer zajmuje niecałe 10 minut).\nNa kolejną noc wybraliśmy Sapphire Beach Holiday Park (30 AUD). Kamping położony tuż nad oceanem z bardzo dobrym zapleczem, miał tylko jeden mankament – miejsca unpowered site są w samych rogach parku i trochę trzeba przejść do kuchni lub toalety – do tego w nocy droga jest nieoświetlona. Z jednej strony była to wada, z drugiej zaleta – nam trafił się ‘róg’ akurat tuż obok plaży.\nNo i na kampingu mieliśmy okazję przekonać się, że nasza zabawa w ornitologa w Dorrigo National Park sprawdziła się - to naprawdę były indyki! Taka mała rzecz, a cieszy. Taki okaz krążył wokół naszego samochodu.\nZdecydowaliśmy się w tym dniu nie leżeć na plaży, tylko ruszyliśmy ‘na miasto’ – nie ukrywam, że po części kierował nami głód. Ale przed zasłużonym posiłkiem postanowiliśmy zaspokoić naszą (czyt. moją) dziecięcą ciekawość i ruszyliśmy na poszukiwania BIG BANANA w Coffs Harbour! W końcu niecodziennie trafia się przyjemność nie tylko zrobienia sobie zdjęcia z Wielkim Bananem, ale i przejścia przez jego wnętrze. Dość powiedzieć, że byliśmy. My, pół Azji i ¾ Australii. Zdjęcia zrobiliśmy, ale nie udostępnimy – i tak sporo tego Wujek Google ma w swoich zasobach, a przecież i tak każdy wie, jak wygląda banan. Duży banan. Reasumując – lepiej zainwestować w czekoladę, by obudzić w sobie dziecięcą radość.\nPóźniej wybraliśmy się na łowy, czyli ni mniej ni więcej tylko poszukiwania miejsca do zaspokojenia głodu - akurat w tym czasie w Marinie trwał festyn i chyba całe miasto tam było (tubylcy naprawdę uwielbiają spędzać czas gromadnie na świeżym powietrzu). Pełne energii Australijki próbowały namówić chłopaków na udział w festynie i pewnie bez problemu by im się to udało, gdyby nie drobnym druczkiem pisana opłata za wstęp – 30 AUD za osobę. Także, podziękujemy.\nCoffs Harbour marina.jpg\nW końcu po 2 tygodniach chcieliśmy też spróbować Fish and Chips – przeszliśmy chyba całą długą ulicę, na której było sporo restauracji, jednak wszystkie z kuchniami świata, a nic australijskiego. W końcu udaliśmy się do Hog's Australia's Steakhouse - okazało się, że to sieciówka, ale możemy z całego serca polecić.\nCoffs Harbour Hogspitality.jpg\nPo sycącej kolacji wróciliśmy na kamping.\nDzień 17 - 25.11.2018\ntrasa dzień 17..PNG\nNastępnego dnia mieliśmy w planach plażing w Byron Bay. Po drodze zahaczyliśmy jeszcze o Yambę. Po przejrzeniu informacji na temat tego miasta i jego zdjęć wyrobiłam sobie opinię o cichej, kameralnej mieścinie w stylu Seal Rocks z jedną plażą, niewielką ilością turystów i kilkoma domkami. Nic bardziej mylnego – trafiliśmy do dużego, typowo turystycznego miasta z dość zatłoczonymi ulicami, ledwo znaleźliśmy wolne miejsce parkingowe tuż koło latarni. Nie przepadamy za takimi miejscami, dlatego po krótkim spacerku i rzuceniu okiem z daleka na plażę pojechaliśmy dalej (wiem, wiem, cel naszej podróży w tym dniu, czyli Byron Bay to typowy raj dla plażowiczów/turystów, ale w końcu trzeba było odpocząć chociaż kilka godzin od jazdy samochodem, no i zaliczyć kąpiel w oceanie, taką z prawdziwego zdarzenia).\nPS. Muszę jednak przyznać, że i w Yamba są widoki niczego sobie.\nW Byron Bay zatrzymaliśmy się w Glen Villa Resort (35 AUD). Kamping zapadł nam w pamięć z dwóch powodów – miejsca unpowered site były bardzo długie (na ok. 10 metrów), ale też bardzo wąskie (ok. 2,5 metra), do tego szlaban wjazdowy był na kartę magnetyczną (do tej pory wszędzie był to kod) z kaucją 20 AUD.\nSzybko przebraliśmy się i ruszyliśmy na podbój oceanu. Po 2 tygodniach trafiliśmy na plażę, na której było sporo ludzi.\nDo tego nad plażą latał dron celem obserwacji, czy nie zbliża się jakiś rekin (cóż za emocje! Raz nawet myśleliśmy, że TAK, OTO JEST, ale przeraźliwy sygnał dochodził z przejeżdżającej karetki).\nOcean na tej wysokości był już bardzo ciepły, a fale potężne. Kąpiący mieli bardzo duży szacunek do wody (albo rekinów), bo nikt nie wypływał dalej niż miejsce, w którym można było stanąć.\nPo plażingu pożegnaliśmy drona (a raczej on pożegnał nas krążąc nad nami w odległości 4-5 m – szczególnie upodobał sobie mojego lubego, może ze względu na jego lśniące bielą zębiska ) i wybraliśmy się na latarnię szlakiem Cape Byron Walking Track.\nIMG_20181125_135420 Byron Bay.jpg\nPo drodze spotkaliśmy pierwszą i ostatnią na całym wyjeździe walabię – oraz - pierwszego i ostatniego Belga, który nam tą walabię pokazał, gdy go mijaliśmy (tak to w życiu byśmy jej nie dostrzegli w przydrożnym gąszczu). Swoją drogą nie wyobrażam sobie, by w Polsce spotkała nas taka skłonność do dzielenia się radością, chyba że w Tatrach.\nNa drodze do Cape Byron znajduje się najbardziej na wschód wysunięty punkt Australii i właśnie w tym miejscu spotkała nas nie lada niespodzianka! Mój małżonek Sokole Oko w oceanie dostrzegł pływające stada delfinów! Cóż to była za radość.\nMoże tego nie widać na zdjęciu, ale uwierzcie, tam naprawdę pływają delfiny!!!\nW końcu dotarliśmy do celu – i to był właśnie mój numer 1 wśród australijskich latarni! Widok roztaczający się z Cape Byron Lighthouse był nieziemski, niestety nie tylko mnie się podobał, wokół było naprawdę dużo ludzi, a dodatkowo niedaleko odbywał się ślub (tak, tak, dokładnie, Azjatów).\nWolnym krokiem przed zmierzchem udaliśmy do Woolwortha celem uzupełnienia zapasów i wróciliśmy na kamping.\n#15 Wysłany: 30 Gru 2018 21:43\nDzień 18 - 26.11.2018\ntrasa dzień 18..PNG\nW tym dniu opuszczamy Nową Południową Walię i po godzinie jazdy jesteśmy już w Queensland. Sam przejazd wygląda jak granica między państwami w UE. Dodatkowo już na wstępie rzucają nam się w oczy tablice informacyjne - „Rabbit Keeping Penalty” + kary rzędu kilkudziesięciu tysięcy dolarów! Kawał drogi zajęło nam zastanawianie się, czemuż to w Queensland tak bardzo nie lubią słodkich króliczków? Pomógł nam Wujek Google – okazało się, że stworzonka te nie są aż tak miłe, jakby się wydawało, ponieważ niszczą florę, a i z rodzimymi zwierzątkami konkurują. Tak więc stan Queensland to nie jest odpowiednie miejsce do zamieszkania dla wielbicieli królików. Swoją drogą w Kosciuszko National Park nie przepadają za końmi, w Queensland za królikami, a niby taki przyjazny kraj.\nPo przejechaniu granicy w ciągu następnych 20 minut parkujemy pod Natural Bridge. Tam czeka nas 20 minutowy spacer do głównej atrakcji. Odkąd zaczęliśmy planować wyprawę do Australii Natural Bridge trafił od razu na naszą listę MUST SEE, aczkolwiek wielokrotnie zastanawiałam się, czy piękne zdjęcia z internetu to nie jest jednak zasługa programów graficznych, w końcu tam nie może być aż tak pięknie, prawda? Okazało się, że jak najbardziej może! Na szczęście trafiła nam się piękna pogoda i rzeka wpływająca prosto do jaskini w pełnym słońcu zrobiła na nas ogromne wrażenie! Staraliśmy się zrobić zdjęcie odzwierciedlające jak bardzo to miejsce jest magiczne i piękne, niestety nie udało się.\nIMG_20181126_085327 Natural Bridge.jpg\nIMG_20181126_085723 Natural Bridge.jpg\nIMG_20181126_090221 Natural Bridge - widok z góry.jpg\nNastępnie jedziemy do Springbrook National Park. Pierwszy przystanek robimy przy Purling Brook Falls. Przed wejściem na szlak znajduje się dziwne urządzenie – okazało się (dzięki tablicy informacyjnej), że jest to oryginalny przyrząd do czyszczenia obuwia celem nie przenoszenia grzybów, które mogłyby zaszkodzić miejscowej florze i faunie. Decydujemy się na trasę poprzez las deszczowy aż na sam dół wodospadu – do pokonania mieliśmy m.in. 265 schodów, ale cóż to dla nas po Giant Stairway w Górach Błękitnych. Wodospad - ogromna masa wody spadająca z wysokości 109 metrów – zrobił na nas wielkie wrażenie, ale i samo dojście do niego nas zauroczyło – zarówno wodospad, jak i trasa położone są wśród tropikalnej roślinności. Spacer zajął nam ze zdjęciami ok. 2,5 godziny.\nIMG_20181126_091721 Springbrook National Park.jpg\nIMG_20181126_101517 Springbrook National Park - widok z góry na Purling Brook Falls.jpg\nIMG_20181126_102409 Springbrook National Park - widok na Purling Brook Falls.jpg\nIMG_20181126_104726 Springbrook National Park.jpg\nIMG_20181126_111528 Springbrook National Park - Purling Brook Falls.jpg\nNastępnie kierujemy się na Canyon Lookout, skąd szlakiem można dojść do Twin Falls. Wodospad charakteryzuje się tym, że można go obejść szlakiem prowadzącym za wodospadem, a sam wodospad spada do małego jeziora, w którym nieliczni turyści się kąpali.\nIMG_20181126_120835 Springbrook National Park Canyon Lookout.jpg\nIMG_20181126_122839 Sprinbrook National Park.jpg\nIMG_20181126_123947 Sprinbrook National Park Twin Falls.jpg\nIMG_20181126_124134 Sprinbrook National Park Twin Falls.jpg\nIMG_20181126_124416 Sprinbrook National Park Twin Falls.jpg\nWracamy i podjeżdżamy do wszędzie chwalonego Best of All Lookout. Cóż, na miejscu zastanawialiśmy się, cóż w nim takiego ‘najlepszego’ i właściwie nie doszliśmy do satysfakcjonujących wniosków - jak dla mnie nazwa jest nieadekwatna do tego, co zobaczyliśmy.\nIMG_20181126_133557 Sprinbrook National Park Best of All Lookout.jpg\nJedyna fajna rzecz warta wspomnienia z tego miejsca to drzewa pochodzące wprost z Harry’ego Pottera.\nIMG_20181126_133303 drzewa z Harry'ego Pottera.jpg\nPodsumowując: Springbroook National Park bardzo nam się podobał – wodospad Purling Brook Falls to według męża numer jeden z wodospadów, które widzieliśmy w Australii (u mnie nadal na pierwszym miejscu MacKenzie Falls), a lasy deszczowe zrobiły większe wrażenie niż w Dorrigo National Park.\nNa ostatni nocleg wybieramy kamping w pobliżu Brisbane - Galaxy Caravan Park (26 AUD) i czas aż do zmierzchu spędzamy na basenie. Kamping znajdował się tuż obok drogi szybkiego ruchu, w okolicy nie było nic oprócz galerii handlowych (po drugiej stronie drogi) – musieliśmy się więc zadowolić tą odrobiną luksusu, aczkolwiek leżenie nad basenem czy nawet pływanie w basenie podczas wakacji to zdecydowanie nie nasz sposób spędzania czasu. Ale lepszy rydz niż nic.\nDzień 19 - 27.11.2018\nDojazd do Brisbane - mimo że mieliśmy do przejechania tylko ok. 25 km - w godzinach porannego szczytu zajmuje nam ponad godzinę. W związku z tym, że parking w mieście do najtańszych nie należy samochód zostawiamy w Colesie umiejscowionym jak najbliżej centrum - Coles New Farm – gdzie za darmo można było zostawić auto na 3 godziny.\nNastępnie udaliśmy się przez Story Bridge i Kangaroo Point aż do Kangaroo Point Lookout. Przez most można przejść zarówno po jednej, jak i drugiej stronie.\nIMG_20181127_093927 Brisbane Story Bridge.jpg\nIMG_20181127_112008 Brisbane Story Bridge.jpg\nPark w centrum miasta robi fajne wrażenie – co ciekawe znajdują się tam darmowe grille elektryczne. Dla zachowania równowagi i utrzymania odpowiedniej wagi po ucztach barbeque Australijczycy na każdym miejscu zachęcają do uprawiania sportu. Ale lubują się również w ławkach (ustawiają je nie tylko w parkach, w górach czy parkach narodowych też często je spotykaliśmy).\nIMG_20181127_105036 Brisbane Kangaroo Point.jpg\nIMG_20181127_095845 Brisbane Kangaroo Point.jpg\nIMG_20181127_100135 Brisbane Kangaroo Point.jpg\nIMG_20181127_100344 Brisbane Kangaroo Point.jpg\nW parku znajduje się również naturalna ścianka wspinaczkowa! Australijczycy każdą przestrzeń potrafią wykorzystać na uprawianie aktywności fizycznej, godne podziwu.\nIMG_20181127_105008 Brisbane Kangaroo Point ścianka wspinaczkowa.jpg\nPo drodze zaciekawiły nas oznaczenia na budynku – okazało się, że pokazano tak poziom wody podczas powodzi w 1893 i 1974 r. Taki sposób (a nie suche podanie wartości w metrach) zdecydowanie trafił nam do wyobraźni.\nIMG_20181127_101107 Brisbane Kangaroo Point poziom wody podczas powodzi.jpg\nPodczas długiego spaceru spotkaliśmy także małych mieszkańców parku, m.in. jaszczurki oraz małe (prawdopodobnie indyki:)) i duże indyki. Widok zarówno jednych, jak i drugich w środku wielkiego miasta ciągle nas zaskakiwał.\nIMG_20181127_100219 Brisbane jaszczurka z Kangaroo Point.jpg\nIMG_20181127_105217 Brisbane Kangaroo Point mały indyk.jpg\nIMG_20181127_110055 Brisbane Kangaroo Point duży indyk.jpg\nPunkt widokowy Kangaroo Point był opanowany przez turystów (a raczej same turystki) z Chin, za którymi chodzili panowie wyglądający jak ochroniarze i … aktywiści z plakatami o przemocy i torturach wobec więźniów politycznych w Chinach. Nad wyraz strojnie ubrane skośnookie panienki w ogóle nie były zainteresowane tym, co próbowano im przekazać, za to zrobienie idealnego zdjęcia na tle Brisbane obrały sobie chyba jako punkt honoru. Co ciekawe, panienki dzierżyły w dłoniach spore pudełka (prawdopodobnie z jakiegoś produktu kosmetycznego), które w różnych konfiguracjach na tychże zdjęciach również musiały się znaleźć. Skoro jak widać lubią robić zdjęcia poprosiliśmy, by jedna z nich uwieczniła naszą ekipę na zdjęciu – oczywiście zgodziła się, ale! – nic za darmo! W pewnym momencie miła pani wpakowała nam pudło w ręce i zrobiła zdjęcie swoim telefonem! Jak nic trafimy na telebimy reklamowe jakiegoś dużego chińskiego miasta i będziemy gwiazdami! Na razie jednak jeszcze autografów nie rozdajmy, ale cała sytuacja niezmiernie nas rozbawiła.\nIMG_20181127_103905 Brisbane widok z Kangaroo Point Lookout.jpg\nOk. 15.00 udaliśmy się do Jucy celem oddania auta. Byliśmy nastawieni na długą procedurę, ale i tu spotkało nas miłe zaskoczenie – samo oddanie samochodu przebiegało ok. 5 minut, miła pani sprawdziła tylko wskaźnik paliwa. Do tego – niespodzianka - z wypożyczalni darmowy bus Jucy odwiózł nas prosto na lotnisko. Brawo Jucy!\nZostawiamy Brisbane za sobą – to miejsce to kolejny dowód na to, że główną zaletą Australii jest natura, przynajmniej w naszej opinii. Miasto nie zrobiło na nas oszałamiającego wrażenia i z perspektywy czasu cieszyliśmy się, że nie zaplanowaliśmy w nim więcej czasu na zwiedzanie, bo te 3 godziny były aż nadto. My nie przepadamy za zwiedzaniem nowoczesnych miast, nie starszych niż 200 lat, ale jeśli ktoś to lubi na pewno w Brisbane znajdzie coś dla siebie.\nNo i taki mały 'smaczek' - "PIES" w Brisbane. ;);) Zupełnie jakby znali język polski na tyle, by pozwolić sobie na mały żart.\nNasza opinia dotycząca Brisbane jest jak najbardziej subiektywna – na kampingu Galaxy Caravan Park rozmawialiśmy z kilkoma mieszkańcami Sydney i zachwalali oni Brisbane twierdząc, że jest ono dużo lepszym miejscem do życia niż Sydney. Cóż, już niedługo będziemy mieli okazję się przekonać.\nNa lotnisku nadaliśmy bagaż poprzez automatyczny kiosk i czekamy na samolot, w międzyczasie bacznie obserwując innych pasażerów.\nIMG_20181127_135803 Brisbane lotnisko.jpg\nO 19.50 linią Tigerair startujemy do Sydney. Zrobienie poniższego zdjęcia samolotu okupiłam otrzymaniem uwagi od pracownika lotniska – musiałam natychmiast schować telefon (z perspektywy czasu nie wydaje mi się to już dziwne, silniki już pracowały i gdyby mój telefonik do jednego z nich wpadł pewnie narobiłby nie lada szkód).\nIMG_20181127_173021 Brisbane tigerair.jpg\nPo trochę ponad godzinie lądujemy w Sydney i Uberem udajemy się do naszego noclegu – Glasgow Arms Hotel. Hotelik znajduje się tuż nad barem, w którym można się nie tylko napić piwa, ale też zagrać w bilard. Mieliśmy to w planach, ale … o tym w następnym odcinku naszej relacji.\nPS. A Sydney wita nas tak\nIMG_20181127_203056 powitanie w Sydney.jpg\n#16 Wysłany: 09 Sty 2019 23:09\nDzień 21-25 28-02.12.2018\nNa zwiedzanie Sydney i okolic zaplanowaliśmy niecałe 3 dni (wylot mieliśmy ok. 20.00). Oprócz m.in. Bondi Beach jeden dzień chcieliśmy poświęcić na Royal National Park. Niestety, pogoda nieco pokrzyżowała nam plany. Już od jakiegoś czasu pilnie obserwowaliśmy prognozy, jednak nie chcieliśmy w nie wierzyć, w końcu od przyjazdu do Australii pogoda wręcz nas rozpieszczała, może raz trafił się jakiś przelotny deszcz. Gdy mówili w telewizji, że w Sydney spodziewają się opadów największych od 40 lat – też jeszcze był w nas optymizm – jednak został z nas szybko spłukany strugami deszczu. Ale od początku.\nPierwszego dnia w Sydney do mniej więcej godziny 10.00 cierpliwie czekaliśmy, aż przestanie padać. Ale skoro zapowiadało się, że w najbliższym czasie raczej się nie przejaśni, postanowiliśmy pobawić się w Wodnika Szuwarka i ruszyliśmy na podbój Sydney w deszczu. W końcu tkwiła w nas nadzieja, że cały dzień nieprzerwanie padać nie może, a do tego byliśmy zaopatrzeni w kurtki przeciwdeszczowe, buty z goretexem, czego więcej trzeba?!? ...\nNikogo chyba nie zdziwi, że pierwsze nasze kroki skierowaliśmy do Opery. Chciałoby się powiedzieć, że naprawdę warto zobaczyć Operę w deszczu. Że robi kolosalne wrażenie. I że polecamy. No to nie powiem tego. Nie wiem czy to przez pogodę, czy przez to, że akurat pod Operą nastąpiło takie oberwanie chmury, że zwrot 'przemoknąć do suchej nitki' nabrał dla nas nowego znaczenia, dość powiedzieć, że budynek nie zrobił na mnie żadnego wrażenia. Nawet biorąc pod uwagę fakt, że nie było tłumów zwiedzających (szok i niedowierzanie biorąc pod uwagę pogodę, zobaczyć Operę i Harbour Bridge w deszczu, bezcenne, prawda?).\nOpera w Sydney - w deszczu.jpg\nHarbour Bridge w deszczu.jpg\nJako że byliśmy przemoknięci (m.in. w butach chlupotała nam woda), głodni i troszkę źli, ruszyliśmy do dzielnicy The Rocks: zjeść coś, trochę wyschnąć i - miejmy nadzieję - przeczekać deszcz. Udało nam się tylko to pierwsze. Trafiliśmy na bar irlandzki obok Hotelu Mercantile i szczerze polecamy, zarówno ze względu na smak potraw, ceny, jak i obsługę.\nThe Rocks Mercantile z zewnątrz.jpg\nW knajpce okazało się, że deszcz przyniósł nam pewne straty - przemókł plecak, w którym mieliśmy portfel (jak typowi Janusze suszyliśmy pieniądze!) i jeden z telefonów, który był naszym routerem wifi. Padł i nie chciał powstać, nawet po wylaniu z niego wody (sic!). Wyjęłam z telefonu baterię i części rozłożyłam na stoliku, w nadziei że po wyschnięciu zadziała. I tu mega pozytywnie zaskoczyła nas kelnerka: nie dość, że przyniosła nam na talerzu ryż ('bo jej koleżanka włożyła telefon do ryżu i pomogło'), to jeszcze na odchodne zapakowała nam ten ryż na drogę!\nThe Rocks Mercantile.jpg\nNie sądziłam, że uprzejmość Australijczyków mnie jeszcze zaskoczy, a tu proszę, udało się! (PS. Na drugi dzień po ryżowej kuracji telefon się włączył!!!).\nW barze siedziało się bardzo przyjemnie, no ale w końcu trzeba było wyjść… tak, nadal padało! Wróciliśmy z podkulonym ogonem do hotelu i resztę dnia spędziliśmy susząc buty suszarką do włosów i grając w tysiąca.\nKolejnego dnia budzimy się, wyglądamy z nadzieją przez okno i co? Nadal pada, ale jakby natężenie mniejsze. Po doświadczeniach dnia wczorajszego stwierdziliśmy jednak, że poczekamy cierpliwie na poprawę.\nPo 08.00 na piętrze zrobiło się małe zamieszanie, pracownicy hotelu chodzili i sprawdzali, czy w pokojach jest wszystko w porządku. Byliśmy zdziwieni pytaniem, ale co się okazało? Niektóre pokoje były zalane, a pub, który znajdował się pod hotelem dosłownie utonął – wody było po kolana, a w dniu naszego wyjazdu w pubie remont trwał na całego, a na drzwiach była informacja, że otwarcie planowano na 22.12.2019 r.\nW okolicach 9.00 przestało padać, więc nieśmiało wychodzimy z hotelu. I co widzimy? Znajome nazwisko! Okazuje się, że tuż przed naszym hotelem znajduje się Centrum Sportów Wodnych Iana Thorpe'a! Że też zamiast dzień wcześniej pływać w strugach deszczu nie poszliśmy popływać w basenie.\nIan Thorpe Aquatic Centre.jpg\nPierwsze kroki kierujemy do Hyde Parku i War Memorial – zbudowane w hołdzie żołnierzom I Wojny Światowej. Oczywiście remont w toku - zawsze gdy zwiedzamy słynne miejsca, trwają akurat jakieś prace (szczyt szczytów - gdy byliśmy w Gdańsku akurat trwał remont Fontanny Neptuna i Neptun został ... wywieziony. Szach mat).\nHyde Park War Memorial.jpg\nwidok z War Memorial.jpg\nNastępnie udajemy się do Katedry Najświętszej Maryi Panny w Sydney – największego kościoła Australii.\nKatedra Najświętszej Maryi Panny w Sydney.jpg\nZa Katedrą znajduje się Hyde Park Barracks Museum – budynek wpisany do UNESCO, idealne miejsce do zapoznania się z historią kolonizacji Australii.\nBarracks Museum sąd.jpg\nBarracks Museum informacja z więzienia.jpg\nPrzeszliśmy ulicę i znaleźliśmy się w Parku Domain, którym to doszliśmy do jednego z bardziej znanych punktów turystycznych, czyli Mrs Macquarie's Chair.\nMrs Macquarie's Chair.jpg\nDo kamiennego ‘krzesła’ ustawiła się pokaźna kolejka koreańskich uczniów. Widać było, że skośnoocy turyści nadrabiali wczorajszy dzień stracony przez deszcz, my jednak nie mieliśmy cierpliwości i odpuściliśmy sobie fotkę na krześle. Następnym razem.\nStamtąd przez Royal Botanic Garden udaliśmy się …. do Opery.\nRoyal Botanic Garden.jpg\nRoyal Botanic Garden3.jpg\nRoyal Botanic Garden4.jpg\nRoyal Botanic Garden6.jpg\nRoyal Botanic Garden7.jpg\nRoyal Botanic Garden8.jpg\nW słońcu Opera wyglądała znacznie lepiej niż dzień wcześniej, a i nasz nastrój był już dużo lepszy, by podziwiać ten najbardziej charakterystyczny obiekt Australii.\nNastępnie poszliśmy na Harbour Bridge, z którego rozpościera się piękny widok na – nie zgadniecie! - Operę oraz wieżowce Sydney.\nWidok na Operę w Sydney z Harbour Bridge.jpg\nPosiłek zjedliśmy znów w knajpce w dzielnicy The Rocks (tym razem postawiliśmy na burgery). Dzielnicy strzeże pies Biggles.\nBiggles w The Rocks.jpg\nNastępnie udaliśmy się na ulicę z klatkami dla ptaków, czyli Angel Place.\nAngel Place Sydney.jpg\nPotem poszliśmy do Queen Victoria Market – budynek bardzo ładny i zabytkowy, ale w środku znajduje się zwykła duża galeria handlowa z sieciówkami z całego świata, więc szybko się wycofaliśmy.\nQueen Victoria Market.jpg\nPo drodze trafiliśmy na piękną choinkę - w końcu zbliżają się święta, w co trudno uwierzyć, kiedy temperatura sięga 25-30 stopni.\nTrudno nam też uwierzyć, że w centrum dużego miasta można spotkać takie oto zwierzątko.\nJaszczurka w centrum Sydney.jpg\nWieczorem zrobiliśmy sobie spacer i muszę przyznać, że Sydney nocą podobało nam się najbardziej – to miasto żyje nocą i naprawdę można czuć się bezpiecznie. Dodatkowo oświetlony most Harbour oraz Opera nabierają nowych barw.\nwieczorny spacer Opera w Sydney.jpg\nwieczorny spacer widok na Harbour Bridge.jpg\nwieczorny spacer Opera w Sydney nocą.jpg\nW nasz ostatni dzień w Australii pogoda wróciła do takiej, jak przez cały wyjazd – dużo słońca i ciepło. Zostawiliśmy nasze bagaże (za darmo) w remontowanej po ulewie knajpie i jako że nie mieliśmy aż tak dużo czasu postanowiliśmy udać się na szybką wycieczkę promem do Manly. Prom kosztował w dwie strony ok. 16 AUD, a sam rejs trwał ok. 20 minut. W Manly główną ulicą, na środku której stała ładnie udekorowana choinka (25 stopni , słońce, palmy i … choinka to naprawdę niesamowity dla nas widok ) przeszliśmy na Manly Beach, a następnie wzdłuż oceanu do Shelly Beach. Na plaży było naprawdę dużo ludzi, zarówno nurków, surferów (m.in. odbywały się lekcje dla dzieci, wydaje nam się, że to był typowy w-f w ramach godzin lekcyjnych), jak i zwykłych plażowiczów i spacerujących jak my. Tam też zjedliśmy nasz ostatni posiłek na australijskiej ziemi, nomen omen w greckiej restauracji. Było tak gorąco, że musieliśmy wejść do klimatyzowanego pomieszczenia – taka odmiana po wczorajszym deszczyku.\nI oczywiście standardowo - jaszczurka! Tym razem z dzieckiem.\nJednak Sydney to nie tylko Opera, most Harbour czy wieżowce. Sydney to ludzie i australijska fantazja, której dowody (tak jak np klatki na Angel Place) mogliśmy znaleźć na każdym kroku - wystarczyło tylko się uważnie rozglądać.\nNo nic, ale trzeba wracać - odebraliśmy z naszego hotelu bagaże i Uberem udaliśmy się na lotnisko.\nOdprawa przebiegła szybko i o 20.00 już siedzieliśmy w samolocie zmierzającym do Pekinu. Lot przebiegł spokojnie . Samolot był nowy z dobrym systemem rozrywki pokładowej. Ok. 5.30 wylądowaliśmy w Pekinie. Jako że mieliśmy trochę czasu do odlotu wyjście na miasto uzależniliśmy od kolejki po wizę 72h – jednak na oko w kolejce było ok. 70 osób i zrezygnowaliśmy. Poszliśmy do dobrze nam znanego saloniku Air China. Wylot z Pekinu mieliśmy o 12:20 i tu pierwsze zaskoczenie/rozczarowanie – wsiedliśmy do dość mocno wysłużonego samolotu – nie była to już ta klasa co trzy ostatnie loty, a i system rozrywki pokładowej to była ciężka przeprawa – ale zmęczeni szybko po posiłku i winie usnęliśmy. Punktualnie o 16.00 wylądowaliśmy na Heathrow – odbiór bagażu i metrem udaliśmy się do znajomych. Tam zjedliśmy obiad i dosłownie padliśmy.\nO 6:30 zameldowaliśmy się na Luton, a że lot mieliśmy 8:40, więc nie spodziewaliśmy się co nas czeka. Okazało się że ledwo zdążyliśmy - kolejka do nadania bagaż zajęła nam prawie 1,5 godziny (wszystkie loty z godzin porannych Wizzair nadawały bagaż do tych samych stanowisk).\nI tym sposobem o godzinie 12.00 po ponad trzech tygodniach wylądowaliśmy w Katowicach. Powitała nas temperatura o 20 stopni niższa niż ta, do której przez ostatnie 3 tygodnie byliśmy przyzwyczajeni.\nJesteśmy w domku!\n#17 Wysłany: 09 Sty 2019 23:23\nBardzo miło i fajnie się czytało tą relację więc mam prośbę abyś publikowała zawsze relację po jakimś wyjeździe.\n#18 Wysłany: 20 Sty 2019 23:16\nNa koniec krótkie subiektywne podsumowanie wyprawy do Australii zawierające moje rady i spostrzeżenia - może komuś się przyda podczas planowania podobnego tripu.\nPrzelot kosztował 1900 PLN/osoba z Londynu (Heathrow) – bilety kupiliśmy z 9 miesięcznym wyprzedzeniem (w lutym) poprzez Opodo. W trakcie zmieniono nam miejsce wylotu z Australii z Brisbane na Sydney - OTA zachowało się w porządku i poinformowało nas o tym mailowo, a po telefonicznej konsultacji z AIR China zaakceptowaliśmy zmianę (tym bardziej, że zapłaciliśmy już 20% za kampera Jucy).\nAIR China - to był pierwszy mój lot „nie tanimi” liniami i nie mogę narzekać. W cenie biletu były 2 duże bagaże nadawane. Z 4 odcinków (tam i z powrotem) trzy odbyliśmy nowymi maszynami z bardzo dobrze działającą rozrywką pokładową - tylko podczas powrotu do LHR trafił nam się mocno wyeksploatowany egzemplarz. Dodatkowo na każdy lot były dwa gorące posiłki i możliwość skorzystania z piwa i wina (chińskie piwo w puszkach 0,33 l, wino w plastikowych kubeczkach nalewane mniej więcej do połowy - nic specjalnego, ale przyspieszyło podróż). Podczas jednego z przelotów miłe panie stewardessy zafundowały nam dodatkowy ciepły posiłek - takim gratisom się nie odmawia.\nKamper - 1100 AUD /14 dni wraz z pełnym ubezpieczeniem – skorzystaliśmy z Jucy, gdyż mieli najlepszą ofertę pojazdu dla 2 osób w stosunku do ceny - plus dobre opinie. Rezerwowaliśmy jeszcze w maju, a udało nam się zbić cenę o 5% (najpierw dokonaliśmy wyceny, ale nie kończyliśmy rezerwacji, a po paru dniach Jucy samo zaproponowało zniżkę i dodatki gratis). Sam samochód to Toyota z 2013 r. z przebiegiem ok 210 tys. km i w automacie. Samochód w standardowym wyposażeniu miał kuchenkę gazową wraz z dwoma małymi butlami, zlew, garnki, kubki i sztućce oraz lodówkę. Zasilanie składało się z 2 akumulatorów oraz paneli słonecznych na dachu więc nie było ryzyka, że po dłuższym postoju nie odpali. Obsługa Jucy jak wszyscy Australijczycy „don’t worries” przy oddaniu auta sprawdzili tylko stan baku i licznika i to by było na tyle jeśli chodzi o formalności.\nTelefon - byliśmy nastawieni na zakup karty SIM z Telstry, ale różnica cenowa w stosunku do zakresu usług spowodowała, że na miejscu kupiliśmy kartę Optus. Za 30 AUD na karcie mieliśmy nielimitowane rozmowy w Australii (co okazało się przydatne w kontakcie z kampingami oraz znajomymi, którzy też mieli kartę australijską) oraz 30 GB Internetu. Na zasięg nie mogliśmy za bardzo narzekać – tylko sporadycznie trafiały się miejsca, gdzie nie było „sieci”. Kartę australijską wsadziliśmy do trzeciego telefonu, który jednocześnie służył za gps i włączyliśmy funkcję routera - polecam – jeden minus telefon szybko się rozładowywuje.\nKampingi – 400 AUD/13 nocy za unpowered site – mieliśmy dwie aplikacje: WikiCamps (pierwsze 14 dni bezpłatne) oraz Campermate (bezpłatna). Większość poleca WikiCamps, jednak dla mnie Campermate był bardziej intuicyjny w obsłudze i większość noclegów znaleźliśmy przez tą aplikację. Na wszystkich kampingach na jakich byliśmy był prysznic z ciepłą wodą oraz kuchnia (dobrze wyposażona). Większość miała też darmowe grille elektryczne. W okresie w którym byliśmy nie było też problemu z wolnym miejscem – jeden minus, że biura w większości przypadków są otwarte max do 18 godziny i później ciężko o nocleg ( w weekendy jeszcze krócej). Staraliśmy się więc tak planować trasę, aby zakończyć podróż przed godziną zamknięcia wybranego kampingu.\nAdapter do prądu – warto zainwestować parę złotych więcej i kupić dobrej jakości (znajomi mieli przejściówkę uniwersalną, która była przeznaczona na różne kraje i się nie sprawdziła). Dodatkowo warto zabrać ze sobą rozgałęziacz prądu (tzw. Złodziejkę) – ładując tak jak my tylko podczas posiłku w kuchni na Kampingu lub w aucie mieliśmy permanentnie niedoładowane urządzenia elektryczne.\nNoclegi Melbourne - Experience Bella Hotel Apartments - 280 AUD za 2 noce/4 osoby – apartament w wieżowcu bardzo blisko centrum (żeby nie powiedzieć że w centrum) w bardzo wysokim standardzie. Gdyby nie promocja na bookingu nie zdecydowalibyśmy się raczej na niego.\nNocleg Sydney - Glasgow Arms Hotel – 250 AUD 3 noce/2 osoby – hotel przyzwoity, miał wszystko co powinien. Łazienka w pokoju , tv, suszarka oraz możliwość skorzystania z aneksu kuchennego (wraz z różnymi przekąskami typu ciastka, kawa, herbata, dżemy i miód). Położony blisko Ogrodu Przyjaźni Chińskiej i ok. 35 minut piechotą do Opery.\nLot Brisbane-Sydney – 60 AUD/osoba – Tigerair – wystartował i wylądował punktualnie – bez przygód. Odprawa online.\nPaliwo – zasada czym bliżej dużego miasta tym paliwo tańsze, a różnice dość znaczne (ponad 20%). Tankowaliśmy paliwo (PB 91) nawet poniżej 120 centów za litr, a widziałam cenę ponad 160 centów.\nCeny i płatności – wszystkich płatności dokonaliśmy kartą revolut (tylko raz musieliśmy płacić gotówką, gdyż była awaria terminalu) – średni kurs wyszedł nam 2,68 za 1 dolara, a karta nas ani razu nie zawiodła.\nCeny w Australii są wyższe niż w Polsce, ale nie można demonizować – większość zakupów spożywczych robiliśmy w sklepach Coles lub Woolworth. W Colesie cały czas są promocje, na których można kupić różne produkty za pół ceny (wtedy nawet niektóre ceny są niższe niż u nas). Przykładowo:\nSok 3 litry – 3 AUD\nDanie gotowe chińszczyzna z ryżem i jagnięciną – 5 AUD\nŻel pod prysznic Nivea – 3 AUD\nMięso na grilla (steki wołowe) – od 5 do 10 AUD\nWino – od 5-6 AUD za butelkę (sklepy z alkoholem znajdują się zawsze blisko sklepów spożywczych)\nCo jest drogie?\nPiwo - od 3 do 5 AUD za butelkę 0,385 litra w sklepie, w pubie od 6 do 12 AUD za piwo.\nLody gałkowe – ok 6-8 AUD za porcję.\nReasumując – według naszej opinii do Australii z Polski nie opłaca się lecieć na mniej niż 3 tygodnie, bo przelot stanowi przeważającą część kosztów wycieczki (tak więc oszczędzajcie dni wolne ). Finansowo wycieczka wyszła nas dużo korzystniej niż myśleliśmy, a nie unikaliśmy posiłków w knajpach czy napojów wyskokowych do kolacji po ciężkim dniu. Obawialiśmy się też, czy taki sposób podróżowania (czyt. kamper i kampingi) będzie dla nas odpowiedni i czy przetrwamy te trudy i znoje – pragnę uspokoić: da się przeżyć, a nawet jest bardzo wygodnie. Dość powiedzieć, że nie mówię 'nie' kolejnym wyprawom kamperem! Mało tego – zaczynamy planować trip wzdłuż zachodniego wybrzeża Australii. Może nie za rok, być może nie za dwa, ale kiedyś na pewno zbierzemy materiał na kolejną relację z kangurem w tle!\n#19 Wysłany: 21 Sty 2019 22:06\nSuper relacja, z niecierpliwością czekałam na kolejne odcinki. Niezwykle dokładna, obrazowa i z poczuciem humoru . Miło się będzie czytało kolejne !!!!\n#20 Wysłany: 05 Mar 2019 20:15\nWow! Świetna relacja. Dużo wrażeń, wskazówek i inspiracji.\nJedyne, co mnie nieco "przybiło", to:\nW gratisie ostrzega nas przed … australijskimi insektami wielkości pchły (przynajmniej tak wyglądało to na zdjęciu, które pan nam pokazał – tak tak, mieliśmy darmową lekcję biologii ) i sugeruje, by oglądać swoje nogi po wyjściu z plaży.\n... noż wiedziałem, że jadowite pająki, parzące meduzy, żarłoczne krokodyle i agresywne rekiny... ale żeby jeszcze wszędzie-włażące insekty ... i jak tam się kąpać, opalać, tarzać w piachu


Kraków - Synagoga Remuh - Stary cmentarz, Mojżesz Isserles\nStart Zwiedzanie Krakowa Ważne zabytki ... Synagoga Remuh\nGetto Krakowskie - Dzielnica Podgórze\nGhetto ¿ydowskie zosta³o za³o¿one przez niemieckich nazistów w 1941 roku w dzielnicy Podgórze na drugim na drugim wybrze¿u Wis³y. Zosta³o ono szczelnie ogrodzone drutem kolczastym oraz wysokim murem - kszta³tem przypominającym macewy z ¿ydowskich cmentarzy. Ca³a ludnośæ ¿ydowska zosta³a deportowana z miasta Krakowa i zamkniêta w gettcie. ¯ydzi mieszkali w starszych warunkach, st³oczono ich na ma³ym skrawku ziemi - 7 osób w jednym pokoju. Tam, gdzie poprzednio ¿y³o tylko oko³o 3000 osób nagle zamieszka³o 15 tysiêcy. Doskwiera³ im g³ód i ciąg³y strach przez śmiercią.\nPlac Zgody - Plac Bohaterów Getta\nJedna z czterych bram w murze getta wychodzi³a na Plac Zgody (Plac Bohaterów Getta). Na tym skwerze odbywa³y siê egzekucje, stąd wyrusza³y transporty ¯ydów do obozów koncentracyjnych. Getto zosta³o zlikwidowane w 1943 roku. Jego mieszkañców, zdolnych do pracy przewieziono do obozu w P³aszowie. Starszych, chorych, kobiety i dzieci rozstrzelano! Naocznym świadkiem tych wydarzeñ by³ polski aptekarz - Tadeusz Pankiewicz.\nApteka Pod Or³em - Tadeusz Pakiewicz\nTadeusz Pankiewicz by³ w³aścicielem apteki przy Placu Zgody. Naziści zak³adając getto zezwolili mu na dalsze prowadzenie dzia³alności w tym miejscu. Apteka Pod Or³em sta³a siê wa¿nym miejscem kontaktowym miedzy uwiêzionymi w gettcie ¯ydami a ludnością ¿yjącą poza jego granicami. Tu mo¿na by³o zostawiæ lub odebraæ list, przesy³kê, poznaæ informacje z frontu, schroniæ przed nocnymi aresztowaniami. Tadeusz Pankiewicz obserwowa³ powstawanie getta, wysiedlenia, eksterminacjê ludności ¿ydowskiej i w koñcu jego likwidacjê. Swoje wspomnienia opisa³ w ksią¿ce pt: "Apteka w getcie krakowskim". Za dzia³alnośæ na rzecz pomocy i ratowania ¯ydów zosta³ wyró¿niony tytu³em: "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata".


① Kołobrzeg hotele, tanie noclegi w Kołobrzegu\nKołobrzeg, Graniczna 3, m.3, (Hotel)\nObiekt Mieszkanie w Centrum Kołobrzegu jest usytuowany w Kołobrzegu, 200 metrów od Ratusza. Mile widziane w nim są osoby podróżujące ze zwierzętami. Na miejscu dostępny jest bezpłatny prywatny parking. Obiekt obejmuje kuchnię z piekarnikiem i lodówką. Dla Gości przygotowano pościel... [więcej]\nKolobrzeg, aleja Nadmorska 5, (Hotel)\nObiekt VacationClub Basic – Morskie Oko oferuje zakwaterowanie przy plaży w Kołobrzegu, 1,1 km od latarni morskiej i ratusza. Na miejscu można korzystać z bezpłatnego WiFi. Do dyspozycji Gości jest taras słoneczny. Molo i szpital regionalny oddalone od obiektu VacationClub Basic – Mors... [więcej]\nNajnowsza opinia: ocenę 10 otrzymują za lokalizację i Pana-Pracownika, który służył pomocą. Cała reszta jest jednym wielkim nie porozumieniem. Rozumiem, iż jest to budynek zabytkowy. mimo wszystko nie zwalnia to właściciela z zachowania standardów. 95zł za osobę/za dobę!!!!!! To jakaś kpina. Szpara w drzwiach, zdjęcia nie adekwatne do umieszczanych w internecie. Brak gniazdek- nie ma możliwości podłączenia telefonu do ładowania. Aneks kuchenny...hmm. Oczywiście udostępniono pokój posprz\nKołobrzeg, Spokojna 6, (Hotel)\nObiekt DW Fantazja usytuowany jest w Kołobrzegu, w odległości 1,2 km od plaży nad Morzem Bałtyckim. Na miejscu do dyspozycji Gości są jasne i przestronne pokoje z telewizorem oraz łazienką wyposażoną w prysznic. Dodatkowe udogodnienia obejmują pościel. Ręczniki dostępne są za dodatk... [więcej]\nKołobrzeg, 2C Zolkiewskiego 6, (Hotel)\nObiekt Mieszkanie blisko morza jest położony w Kołobrzegu, 1,3 km od Nowej Starówki i 2,2 km od ratusza. Na miejscu znajduje się ogród oraz kort tenisowy. Korzystanie z WiFi jest bezpłatne. Dla dzieci przygotowano plac zabaw. Na miejscu do dyspozycji Gości jest wypożyczalnia rowerów. Molo ... [więcej]\nKołobrzeg, Sułkowskiego 4B, (Hotel)\nOśrodek Diune Resort oferuje kryty basen i restaurację. Znajduje się on w spokojnej okolicy obok parku im. Aleksandra Fredry w Kołobrzegu. Od plaży dzieli go 150 metrów. Na terenie ośrodka można bezpłatnie korzystać z WiFi. Pokoje są klimatyzowane i nowocześnie urządzone, a także wy... [więcej]\nKołobrzeg, Bałtycka 1, (Hotel)\nKołobrzeg, Sułkowskiego 9A, (Hotel)\nPięciogwiazdkowy hotel Ultra Marine w Kołobrzegu oferuje klimatyzowane pokoje z telewizorem LCD z dostępem do kanałów telewizji satelitarnej oraz bezpłatnym bezprzewodowym dostępem do Internetu. Odległość od Morza Bałtyckiego wynosi zaledwie 20 metrów. Pokoje w hotelu Ultra Marine... [więcej]\nKołobrzeg, Wschodnia 35, (Hotel)\nKołobrzeg, Różana 4a, (Hotel)\nObiekt Dom Gościnny Kołobrzeg położony jest w Kołobrzegu, 2,6 km od mola i latarni morskiej, a także 2,9 km od ratusza. Oferuje on taras oraz pokoje z balkonem i widokiem na ogród. Pokoje w pensjonacie wyposażone są w szafę i telewizor z płaskim ekranem oraz obejmują łazienkę z pryszni... [więcej]\nYacht & Charter Baltic\nKołobrzeg, Warzelnicza 1, (Hotel)\nYacht & Charter Baltic to 8-osobowy jacht morski zacumowany w przystani w Kołobrzegu, 700 metrów od latarni morskiej oraz 800 metrów od szpitala regionalnego. Jeśli Goście posiadają certyfikat żeglugi morskiej, mogą żeglować samodzielnie. Za dodatkową opłatą może również zosta... [więcej]\nObiekt Rezydencja Magnolia położony jest w Kołobrzegu w województwie zachodniopomorskim, 3,4 km od ratusza oraz 3 km od Nowej Starówki. Oferuje on sprzęt do grillowania i widoki na ogród. Na miejscu można korzystać z bezpłatnego WiFi. Dom obejmuje część wypoczynkową oraz jadalnię. ... [więcej]\nKołobrzeg, 10 Morawskiego, (Hotel)\nTen obiekt jest położony 5 minut spacerem od plaży. Obiekt VacationClub Basic - Syrena jest zlokalizowany w Kołobrzegu, 6 km od Nowej Starówki. Z jego okien roztacza się widok na ogród. Oferta obiektu obejmuje plac zabaw oraz prywatny parking. W każdym pokoju znajduje się prywatna łazie... [więcej]\nKołobrzeg, Konopnickiej 5, (Hotel)\nTen obiekt jest położony 2 minuty spacerem od plaży. Obiekt Ośrodek Wypoczynkowy Gryf II jest położony w Kołobrzegu, 900 metrów od Ratusza i 1 km od latarni morskiej. Na miejscu do dyspozycji Gości są usługi masażu, bezpłatne WiFi oraz centrum spa i odnowy biologicznej. Wszystkie pok... [więcej]\nKołobrzeg, Sikorskiego 1/107, (Hotel)\nKołobrzeg, 3 Sikorskiego, (Hotel)\nTen obiekt jest położony 1 minutę spacerem od plaży. Sanatorium Perła Bałtyku oferuje możliwość korzystania z centrum spa i wanny z hydromasażem. Obiekt usytuowany jest w Kołobrzegu, 900 metrów od tamtejszego ratusza. Na miejscu działa bar. Wszystkie pokoje wyposażone są w telewizo... [więcej]\nOddajemy do Państwa dyspozycji niepowtarzalne apartamenty w hotelu SPA&Wellness. Każdy z nich jest indywidualnie urządzony w standardzie czterogwiazdkowym. Unikalne aranżacje stanowią jedyne w swoim rodzaju rozwiązania i czynią to miejsce niezwykłym. Wszystkie apartamenty zapewniają luksus... [więcej]\nKołobrzeg, Wilenska 9, (Hotel)\nTen obiekt jest położony 6 minut spacerem od plaży. Ośrodek wypoczynkowy OKIW Bukowina jest zlokalizowany w Kołobrzegu. Na miejscu można korzystać z bezpłatnego WiFi. Udogodnienia dostępne w niektórych pokojach obejmują część wypoczynkową. W każdym pokoju mieści się łazienka. ... [więcej]