DZIECI SOBORU ZADAJĄ PYTANIA: Dzielić ludzkie dramaty\nDzielić ludzkie dramaty\nZ bp. Józefem Życińskim rozmawiają Marek Górski i Zbigniew Nosowski\nBiskupi są następcami Apostołów. To chyba olbrzymi ciężar -- być następcą Apostołów, "zastępcą i legatem Chrystusa" (KK 27). Jak można go udźwignąć?\nNiewątpliwie jest to ciężar i wielka odpowiedzialność, zarówno w sensie teologicznym, jak i psychologicznym. W moim przypadku doszło przejście w radykalnie odmienne warunki. Przed nominacją mieszkałem w normalnym bloku, gdzie mieszkało sto kilkadziesiąt rodzin. W małym pokoiku bez telefonu mogłem, po wcześniejszym spełnieniu obowiązków profesora i dziekana, oddawać się subtelnościom filozofii i pozostawać w przestrzeniach czysto intelektualnych. Nominacja biskupia wprowadziła mnie w radykalnie różny świat, kiedy nowe obowiązki wymagały pozostawania z wiernymi nieraz od wczesnych godzin rannych do późnej nocy. Równocześnie jednak obowiązki te włączyły mnie w tętniący życiem nurt tradycji Kościoła. Można było wiele uczyć się od tych, którzy zostali weń włączeni wcześniej.\nUtkwiła mi w pamięci moja pierwsza biskupia wizyta w Watykanie. Czytałem w samolocie najnowszy numer "The Tablet", a w nim ociekający antypapieską agresją artykuł, którego autorem był Peter Hebblethwaite. Rozmawiając z Janem Pawłem II, przypomniałem sobie potem treść tego artykułu. Uświadomiłem sobie wówczas, iż podobną porcję goryczy i samotności następca św. Piotra musi przyjmować jako chleb powszedni. Solidarność z nim zobowiązuje i stanowi psychiczne podtrzymanie. Podobnie jak modlitwy tylu osób, których działanie odczuwam prawie empirycznie. Pewne problemy, które szokowały na początku biskupiej posługi, dziś przeżywam w zupełnie innych kategoriach.\nDla ludzi wierzących rola biskupów jako następców Apostołów jest teoretycznie oczywista. Ale chyba w głębi duszy duża część z nich -- a tym bardziej ludzie niewierzący -- uważa, że jest swoistą bezczelnością, żeby ktokolwiek mienił się reprezentantem Boga. Sobór zaś mówi wprost, że biskupi wykonują swą władzę w imieniu samego Chrystusa (nawet nie w imieniu papieża). Jak przezwyciężyć ten rozziew między społeczną świadomością a Boską misją?\nMamy tu konflikt między zdroworozsądkową a teologiczną wizją Kościoła. Pojawia się on nie tylko na poziomie misji biskupa. Już wtedy, gdy mówimy, że kapłan sprawuje ofiarę Mszy świętej jako "drugi Chrystus", in persona Christi, sympatycy zdroworozsądkowych ujęć mogą protestować. Podobny rozziew pojawia się w wielu innych dziedzinach, gdy zdrowy rozsądek narzuca rozwiązania, w których ani zdrowia, ani rozsądku nie widać za wiele, np. kiedy pan Kowalski nie chce pogodzić się z twierdzeniami fizyki, z których wynika, że zarówno twarde biurko w jego pokoju, jak i uśmiechnięta żona stanowią zbiór wirujących elektronów -- mamy wówczas konflikt między zdroworozsądkową a naukową wizją świata. Problem w tym, czy można odrzucać słowa nauki w imię dobrego samopoczucia "besserwisserów", którzy wiedzą lepiej.\nJak przezwyciężać ten rozziew -- to osobne pytanie. Nie przezwycięży się go za pomocą prostej strategii. Trzeba ustawicznie kształtować -- w przypadku Kościoła -- świadomość nadprzyrodzoną, w której paradoksy Ewangelii cenione będą wyżej niż uporządkowany świat tak zwanego zdrowego rozsądku.\nII Sobór Watykański zmienił dość gruntownie wizję Kościoła. Szła za tym zmiana spojrzenia na rolę biskupa. Co nowego przyniósł ten Sobór w porównaniu z okresem poprzedzającym go, którego my pamiętać nie możemy?\nCo do teologii okresu przedsoborowego, to z moich osobistych doświadczeń za dużo Panom nie powiem. Wspólnie jesteśmy już produktem ubocznym PRL -- gdy w 1962 roku zaczynałem szkołę średnią, w naszych dyskusjach w internacie Liceum im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim, kwestie religijne pojawiały się najczęściej w kontekście indoktrynacji ideologicznej. Dość ostro protestowaliśmy przeciw postawie mieszkającego z nami sekretarza ZMS, który po dwutygodniowym szkoleniu na zimowisku bodajże w Szklarskiej Porębie, powrócił jako radykalny wyznawca tzw. światopoglądu naukowego. Przeżywaliśmy nagonkę przeciw biskupom z racji "Orędzia" do biskupów niemieckich. Na tym poziomie dyskusji nie trzeba było jednak odwoływać się do dorobku Yves Congara czy Karla Rahnera. Nie było to konieczne również w polemice z pracownikiem SB, który przekonywał nas w klasie przedmaturalnej, iż przedstawiciele samorządu szkolnego nie powinni przynosić swemu liceum wstydu przez wstąpienie do seminarium duchownego... Kiedy ja to uczyniłem, był już rok 1966. Przypominam sobie, jak starsi seminaryjni koledzy wspominali wówczas z entuzjazmem pierwsze informacje przychodzące z Soboru. Ukazywały one wizję biskupa, do którego należy odnieść Chrystusowe słowa: "Nie potępiać, lecz zbawiać". Dyskutowaliśmy podczas wykładów o tej zbawczej wizji Kościoła, który obejmuje swoim oddziaływaniem łaski także tamtych zagubionych sekretarzy i pracowników SB. Oni również mają nieśmiertelne dusze, za nich również cierpiał Chrystus.\nZnane jest powiedzenie św. Augustyna: "Dla was jestem biskupem, a z wami chrześcijaninem. Tamto jest nazwą przyjętego urzędu, to zaś łaski; tamto jest imieniem niebezpieczeństwa, to zaś zbawienia". Czyli ze stanem biskupim wiążą się jakieś niebezpieczeństwa...\nAugustyńskie opozycje średnio mi się podobają, bo można przy ich lekturze odnieść wrażenie, że jest się osobno biskupem, a osobno chrześcijaninem i że łaska stoi w jakiejś opozycji do urzędu. Czy refleksje o niebezpieczeństwach biskupstwa są aż tak bardzo istotne? Wszystko jest dziś niebezpieczne, dziennikarstwo także.\nDziennikarze jednak -- przynajmniej niektórzy -- mówią o niebezpieczeństwach związanych ze swoją profesją; biskupi rzadziej...\nMoże więc przykładowo jeden typ zagrożeń. W trosce o Kościół lokalny w naturalny sposób zwraca się uwagę na to, co bolesne lub niepokojące. Większość otrzymywanych przeze mnie listów oscyluje między niepokojem a agresją. Stąd łatwo już przejść do postawy specjalisty od tysiąca smuteczków i smutków. Psychologicznie przyjdzie to bardzo łatwo w zetknięciu z doświadczeniem ludzkich dramatów. A przecież biskup ma być głosicielem dobrej, radosnej nowiny i nie wolno mu ugrzęznąć w pesymizmie...\nWładza w Kościele to służba. "Kto chce być pierwszym między wami, niech będzie ostatnim i sługą wszystkich..." Czy można być sługą, gdy jest się stale tytułowanym "Ekscelencją", otaczanym przymiotami wielkiego -- niekiedy pewnie udawanego -- szacunku itd.?\nZ tym stałym tytułowaniem "Ekscelencjo", to przesada. Są osoby, które uwielbiają śpiewać sopranem i nie można ich skłonić, by mówiły normalnym głosem. Operowanie tytułem "Ekscelencjo" pasjonuje ich w podobny sposób, jak mówienie do kogoś "panie hrabio". Na szczęście, większość rozumie jednak, że Kościół nie jest odpowiednikiem muzeum językowego. W moich spotkaniach z wiernymi często spotykam oznaki radości nawiązujące do zakończenia listów duszpasterskich. Wierni cieszą się, kiedy podpisuję je "Wasz biskup" -- to "wasz" jest dla nich bardzo ważne. A mnie z kolei cieszy ich radość płynąca z tego poczucia solidarności, w którym treść, a nie tytuł, jest najważniejsza.\nNajpierw może wspomnę o pewnych typach "służby", których nie chciałem podjąć, zaczynając obowiązki biskupie. W pierwszych tygodniach przychodziło do mnie bardzo dużo osób z prośbą o pomoc w uzyskaniu wizy amerykańskiej i wiele takich, które oczekiwały, że nowy biskup pomoże im w załatwieniu jakiejś sprawy w urzędach, które wcześniej odpowiedziały odmownie. Mieli oni wizję biskupa łączącego cechy dobrego szeryfa z sekretarzem partii, którego jeden telefon wystarczał, by urzędnicy niższego szczebla zmieniali swe wcześniejsze decyzje. Nie mogłem przyjąć takiej wizji, bo nie ma ona nic wspólnego z Ewangelią.\nOznak ewangelicznej służby upatrywałbym natomiast w przebywaniu zarówno wśród wiernych, jak i szukających Boga, z biskupią posługą słowa, łaski, modlitwy. Biskup ma dzielić ludzkie dramaty, poszukiwać ewangelicznej odpowiedzi na skomplikowane pytania młodych, wspólnie z nimi szukać nowych środków, które przybliżają do Chrystusa w tych skomplikowanych czasach wirażu kulturowego, którego doświadczamy. Istnieje wielkie oczekiwanie na podobną służbę. Bardzo często w niedzielę mam spotkania z trzema różnymi wspólnotami w odległych krańcach diecezji, bo jest tak wiele osób, które czekają. Niejednokrotnie pojawiają się dylematy, czy pójść na spotkanie do lekarzy, którzy chcą dyskutować o nowych kwestiach bioetyki, czy wybrać młodzież z oaz, która chce wspólnie z biskupem modlić się, czy wygospodarować dwie godziny na wywiad jak dzisiaj dla Panów.\nW tym wszystkim jednak ukazuje się duch ewangelicznej służby, a życie nim w biskupim posługiwaniu prowadzi nierzadko do tego, że trzeba dzień zaczynać przed piątą, a kończyć po północy. Podejmowałem decyzję o odejściu od profesorskiego zacisza w czterdziestym drugim roku życia. Tłumaczyłem sobie wtedy, że ostatecznie świata nie zbawia się przez to, że opublikuje się jeszcze kilka książek więcej, czy że przeprowadzi się jeszcze kilkanaście dodatkowych przewodów doktorskich. Wejście w nowy świat realiów diecezji tarnowskiej było dla mnie bardzo ubogacające.\nTo przecież diecezja w dużej mierze wiejska. Zapewne filozofowi i intelektualiście trudno się było "przystosować" do tego typu realiów...\nNawet samo określenie "diecezja wiejska" kryje uproszczenie, bo w różnych rejonach diecezji, także w środowiskach wiejskich widać różne style, zależnie od związku z wcześniejszą tradycją. Naturalność, szczerość i prostota tych ludzi jest dla mnie często źródłem wzruszeń. Cieszę się, że mogę dzielić ich problemy, których wcześniej nie mogłem widzieć z abstrakcyjnych przestrzeni profesorskiego filozofowania. Kiedy otwierają się w rozmowie ze mną, kiedy przedstawiają swój ból i swoje marzenia, jest to poznawanie głębokiej prawdy o człowieku, której nie zauważyłbym z profesorskiej perspektywy. Kocham tych ludzi, cieszę się, że mogę dzielić ich troski i dziękuję Bogu, że poprzez biskupstwo staliśmy się sobie wzajemnie bliscy.\nCzy ma Ksiądz Biskup jakieś wzory osobowe biskupiej posługi?\nW życiu duchowym nie poszukiwałem szczególnie wzorców biskupich. Z wielu powodów jest mi bardzo bliski św. Franciszek Salezy. W pierwszym roku kapłaństwa u warszawskich sióstr wizytek spotkałem natomiast i poznałem bliżej ks. Jana Zieję, ks. Bronka Bozowskiego i ks. Jana Twardowskiego. Ich styl okazał mi się szczególnie bliski.\nMAGICZNA WIZJA ŁASKI DUCHA ŚWIĘTEGO?\nCzy będąc biskupem, otrzymuje się zdolność właściwego odpowiadania na wszystkie pytania?\nNawet na przewidywane wyniki ligi angielskiej? Używając wyrażenia Bruce Marshalla, powiem, że nie należy łaski Ducha Świętego traktować jako niewidzialnego parasola, który chroni przed wszelkimi pomyłkami. Łaska w swym działaniu zakłada współpracę z naturą. Skuteczne wykorzystanie tej szczególnej łaski Ducha Świętego, jaką niesie biskupstwo, wymaga uwzględnienia naszych naturalnych cnót i wykorzystania także naturalnych konsultacji. Często bywa to nie rozumiane, i kiedy zasięgam opinii różnych ciał doradczych, słyszę nieraz komentarz: "A po co ksiądz biskup pyta, przecież to ksiądz biskup ma Ducha Świętego". Mamy tu magiczną wizję łaski Ducha Świętego działającej w oderwaniu od natury.\nOsobiście doświadczam nieraz działania tej łaski w sposób niemal empiryczny. Kiedy człowiek przychodzi przed tabernakulum przygnieciony brzemieniem problemów i kiedy w chwilach ciszy czuć promieniowanie Bożej obecności, zaś na niektóre z przyniesionych pytań pojawiają się sensowne, harmonijne odpowiedzi -- jest to właśnie działanie łaski. Tej łasce trzeba jednak stworzyć pewne minimalne warunki.\nNa czym polegać ma "religijna uległość" (KK 25), jaką winni są wierni swoim biskupom? Czy -- i ewentualnie w jakich sprawach -- dopuszcza ona możliwość posiadania odrębnego zdania?\nTo na posiedzeniach Komitetu Centralnego cytowanie swoich znakomitych przedmówców było najwyższą oznaką doskonałości. Kościół jest Kościołem prawdy niosącej wyzwolenie. Skutkiem tego -- aby oddawać Bogu cześć w Duchu i prawdzie -- musimy w pewnych sytuacjach wypowiadać zdania niepopularne, odmienne od opinii naszych bliskich, po to by dać świadectwo prawdzie. We wspomnieniach o pięknych renesansowych postaciach polskiego Kościoła można czasem znaleźć westchnienia typu: "Szkoda tylko, że w sytuacjach, kiedy miał wszelkie dane, by bronić prawdy, dla świętego spokoju wypowiadał z reguły opinie oczekiwane".\nChrystus, dający świadectwo prawdzie za cenę krzyża, ma nas wszystkich chronić przed konformizmem. Ale to świadectwo prawdy nie może eliminować "religijnej uległości", o której mówi KK 25. Wspólnota ludzka nie mogłaby istnieć, gdybyśmy za najwyższą wartość przyjęli w niej indywidualizm prowadzący do hamletyzmu. Dlatego też każdy z nas wypowiadając swoje poglądy zgodnie z sumieniem, w duchu odpowiedzialności za prawdę, musi z pokorą przyznać, że mogą istnieć pewne racje, których obiektywnej doniosłości on aktualnie nie dostrzega i jeśli te racje nadrzędne zostają uznane przez biskupów, wierni powinni się do nich zastosować. Inaczej bowiem możemy bardzo łatwo przekształcić Kościół Chrystusowy w zbiór kapliczek dla "narcyzów"...\nBiskupi są nauczycielami w sprawach wiary i moralności. Czy istnieją różnice w posłuszeństwie biskupom w dziedzinach doktrynalnej, moralnej i społecznej? Czy w sprawach moralności jest zadaniem biskupów przedstawianie ogólnych zasad moralnych, czy także konkretnych wskazówek dotyczących zastosowania tych zasad? Czy etyczne wskazania biskupów to pomoc w podejmowaniu własnych decyzji przez chrześcijan, czy też autorytatywny nakaz?\nNiewątpliwie w tym samym Kościele diecezjalnym nie musimy cenić tych autorytetów sportowych, które podziwia ksiądz biskup, nie musimy zachwycać się tym samym typem literatury czy filozofii, który ma najwyższe notowania u arcypasterza...\nA czy musimy zachwycać się tymi politykami, których akurat ceni nasz biskup?\nBroń nas, Panie Boże, przed koniecznością zbiorowych zachwytów, niezależnie od tego w stronę których grup społecznych miałyby być one skierowane.\nNatomiast rozterka Panów -- ogólne normy czy konkretne wskazówki dotyczące zasad -- ujmuje rzecz zbyt prosto, bowiem istnieją różne poziomy ogólności. Na pewnym poziomie wszyscy będą się zgadzać, że należy czynić dobro, a unikać zła. Natomiast pytanie konkretne, czy dobrem jest np. chronienie pewnego posła przed utratą immunitetu, gdy w grę wchodzi odpowiedzialność sądowa, być może będzie rodzić już wątpliwości. Bałbym się chrześcijaństwa, w którym wszyscy zgodni są na poziomie ogólników, natomiast zgodność ta wynika z tego, że każdy łączy prywatną treść z ogólnymi sformułowaniami. Bałbym się jednak również chrześcijaństwa totalizującego, gdzie nawet w dziedzinie mody i kultury poglądy muszą być całkowicie zuniformowane. Trudno jest podać prosty algorytm, gdzie kończy się dziedzina jedności, algorytmu takiego nie ma i to czyni nasze życie podobne do dzieła sztuki, a nie do elementu strategii.\nDB mówi o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele. Podkreśla jednak, że winni oni być świadkami miłości wobec wszystkich, i "nawet nie ochrzczonych winni darzyć sercem". Jaki powinien być stosunek biskupa w kraju katolickim do ludzi stojących poza Kościołem?\nCzasem nie są to nawet ludzie stojący poza Kościołem, tylko drepczący z niepokojem w pewnej odległości od Kościoła. Przeróżne są uwarunkowania ich postaw, bardzo rzadko spotykamy osoby, które deklarują ateizm. Najczęściej nasi niewierzący przyznają, że nie ma dowodów nieistnienia Boga, że nie wiedzą i że skutkiem tego są agnostykami. Ten agnostycyzm może wypływać z różnych źródeł. Bez względu na to, czy w grę wchodzi ktoś wychowany w środowisku, gdzie "prano mu mózg" sloganami o światopoglądzie naukowym, czy ktoś, kto nie potrafi rozwikłać podstawowych dylematów -- wdzięczni za łaskę wiary, powinniśmy z miłością podchodzić do takich osób i w duchu odpowiedzialności za prawdę ułatwiać im poszukiwanie najgłębszych, ostatecznych odpowiedzi. Jako biskup prowadzę także korespondencję z tymi, którzy szukają, i cieszę się, że lektura moich drukowanych tekstów skłoniła ich do sięgnięcia po pióro, zaś dystans, który rodzi się nieraz automatycznie w stosunku do hierarchii, nie był tak wielki, by nie byli w stanie go przełamać.\nO czym oni piszą do Księdza Biskupa?\nNa przykład o własnych próbach wypełnienia pustego miejsca po Bogu. Przysyłają próbki własnego filozofowania, w których uporczywie podejmują podstawowe pytania o sens, cierpienie, wierność...\nZa jedno z centralnych osiągnięć Soboru w dziedzinie teologii biskupstwa uważane jest dowartościowanie kolegialności episkopatu. Dlaczego to pojęcie przez tyle lat nie było w Kościele katolickim używane?\nMiało ono swoich pojedynczych zwolenników w różnych epokach, brakło mu natomiast tej realizacji i ekspresji, którą otrzymało współcześnie. Dlaczego tak było? Można by w podobnym stylu pytać, dlaczego dopiero w XIX wieku powstały geometrie nieeuklidesowe, skoro każda inna epoka mogła równie dobrze prowadzić do zakwestionowania piątego postulatu Euklidesa. Pewne idee egzystujące w ukrytej formie, w określonych stadiach kulturowych znajdują wdzięczniejsze środowisko do ujawnienia swej zawartości i na pewno nasza epoka z jej uwrażliwieniem na wymiar społeczny stanowiła naturalne środowisko dla dowartościowania idei kolegialności.\nCzym różni się kolegialność od takich pojęć jak demokracja czy samorządność?\nPo pierwsze -- kolegium biskupów zespalane jest więzią sakramentu, żadne inne gremia nie mają tej formy więzi, jaką jest pełnia kapłaństwa. Po drugie -- przewodniczący kolegium biskupów (biskup Rzymu) z ustanowienia Chrystusa Pana ma umacniać swoich braci w wierze i ma sukcesję apostolską. Podobnej cechy nie można znaleźć w żadnych innych strukturach demokratycznych czy samorządowych. Po trzecie -- te ostatnie struktury tworzone są z reguły po to, by rozwiązywać sprawy pragmatyczne określonej społeczności. W działaniu kolegium biskupów czymś fundamentalnym jest natomiast prawda wiary i wynikające z niej zobowiązania moralne.\nHierarchiczny ustrój Kościoła jest dany przez Chrystusa, ale czy jego konkretne wyrazy -- wzorowane wszak na świeckich modelach władzy państwowej -- nie powinny ulec ewolucji wraz z przejściem w państwach np. od monarchii do demokracji?\nJestem przekonany, że konkretne wyrazy hierarchicznego ustroju Kościoła ulegają ewolucji w wyniku dialogu Kościoła z kulturą współczesną. Jest to nieuchronne zjawisko i odpowiadając na znaki czasu, Kościół, przemawiający językiem konkretów, powinien stosować takie formy, by ułatwić dialog prowadzący do zbawienia. Przypomina się znów Bruce Marshall, który pisał, że podając współczesnym wiernym dobre wino Ewangelii, nie należy zmuszać ich do stosowania butelek, które nam tak bardzo podobają się jako wspomnienie dnia wczorajszego. Problemy pojawiają się wówczas, gdy niefrasobliwość w produkcji butelek prowadzi do zamiany ewangelicznego wina w ocet. Niektóre propozycje zmiany konkretnych wyrazów w ustroju Kościoła idą tak dalece, że wcale bym się nie zdziwił, gdyby niektórzy z radykalnych reformatorów zaproponowali obecnie referendum, by "postępowi" katolicy mogli się wypowiedzieć, ile też naprawdę jest osób w tej Trójcy Świętej...\nIdeę takiego "referendum" rzeczywiście trudno byłoby przyjąć. Ciekawi jesteśmy jednak, które ze stosowanych współcześnie przez Kościół butelek (żeby pozostać przy tej metaforze) uznaje Ksiądz Biskup za przestarzałe?\nNp. ostre kontrasty w organizacji struktur kościelnych w różnych krajach. W diecezji tarnowskiej jeden ksiądz wypada na 1000 wiernych, w niektórych diecezjach afrykańskich -- na kilkadziesiąt tysięcy. Ufam, że wyzwolimy się kiedyś z tych dysproporcji i wiążę duże nadzieje z pracą specjalnej komisji, której przewodniczy kard. Laghi. Nasza generacja przyzwyczaiła się do padających murów i znoszonych granic. Być może przyszłość ułatwi przekraczanie granic kulturowych przez rosnące szeregi kapłanów, którzy będą żyć duchem uniwersalizmu, czując się u siebie zarówno w wielkich metropoliach, jak i w afrykańskich tropikach.\nSobór nie wyjaśnił statusu teologicznego krajowych Konferencji Episkopatu, definiując je jako "jakby zespół" (DB 38). Czy po 30 latach sytuacja jest jaśniejsza? Czy są one wyrazem kolegialności?\nNie narzekałbym w tym przypadku na niejasności teologiczne. Konferencja krajowa stanowi zespół biskupów, których współpraca wynika z pragmatyki, wspólnoty problemów i zadań w danych warunkach geograficzno-kulturowych. Ten zespół utrzymuje więź z Piotrem naszych czasów. Więź taka byłaby natomiast naruszana, gdyby bądź to w wyniku presji politycznej, bądź w celu poszukiwania lokalnych eksperymentów przyjmowano gdzieś decyzje stanowiące naruszenie ogólnych zasad sformułowanych przez Stolicę Apostolską. Na szczęście, obecnie jest to u nas już możliwość czysto hipotetyczna.\nCzy Konferencja ma jakąkolwiek władzę nad biskupem diecezjalnym?\nCo to znaczy "mieć władzę"? Zapewne pojawi się tutaj "władza" jako forma zobowiązania moralnego. Skoro stanowimy wspólnie ciało zatroskane o ewangelizację w Polsce, nie należy praktykować indywidualizmu, w którym wspólnota ograniczałaby się tylko do wspólnoty przemówień i dyskusji. Pewne ustalenia powinny mieć więc charakter zobowiązujący, gdyż inaczej może powstać obawa, że indywidualizm odosobnionych pociągnięć przekształci wielką symfonię w recital. Ma to czasem miejsce w Kościele, znany jest casus biskupa Jacquesa Gaillot. Perswazja innych członków Konferencji Episkopatu Francji nie była w stanie skłonić go do rewizji stanowiska. W niektórych przypadkach może jednak zachodzić sytuacja, gdzie specyfika określonych diecezji uzasadnia wprowadzenie modyfikacji do działań, które sprawdzają się w innych regionach kraju. Nie chodzi tu o ogólne zasady wiary czy moralności, tylko o konkret działania. W takim przypadku biskup bierze na swoje sumienie odpowiedzialność za przyjętą formę działania i z tej racji pojawiają się odmienności duszpasterskiego stylu, które mogą świadczyć o bogactwie form przyjętych w apostolskiej misji Kościoła.\nKiedy biskup mówi w imieniu własnym, a kiedy w imieniu Kościoła (jakiego Kościoła -- diecezji, Polski)? Czy każda wypowiedź publiczna biskupa jest wyrażana w imieniu Kościoła? Czy można stawiać znak równości (częsty w publicystyce): "zdanie biskupów = zdanie Kościoła"?\nZauważyłem, że kiedy podczas konferencji kosmologicznych wypowiadam się na temat określonego modelu fizykalnego, niektóre z osób stawiają pytanie, czy jest to oficjalne stanowisko Kościoła. Kościół nie ma powodów, żeby wypowiadać się ex cathedra w kwestii każdego modelu kosmologicznego, każdej książki czy dzieła sztuki. Biskup, wyrażając swoje odczucia wobec podobnych dzieł, przemawia jako ich indywidualny zwolennik lub krytyk. Istnieje jednak szeroko praktykowany zwyczaj, że podobne wypowiedzi ujmuje się z perspektywy eklezjalnej. Stąd też, kiedy opublikowałem w "Etudes" mój artykuł dotyczący sytuacji społecznej w obecnej Polsce, redakcja, nie pytając mnie nawet o zgodę, wprowadziła podtytuł "z punktu widzenia biskupa". Można pytać, czy jest to celowe, ale niewątpliwie jest prawdziwe. Niewłaściwy byłby dopiero podtytuł: "z punktu widzenia Kościoła". Tę samą sytuację społeczną dwóch biskupów może bowiem ujmować w odmienny sposób, praktyka świadczy o tym wymownie i nie każda ocena wypowiadana w sprawach bardzo ważnych wyraża od razu stanowisko Kościoła.\nW Polsce tradycyjnie ważną rolę odgrywały i odgrywają listy pasterskie Episkopatu Polski. Często słychać jednak narzekania, że są one pisane językiem zbyt drętwym; że zbyteczne jest odczytywanie ich podczas Mszy świętej, a zwłaszcza nie powinno się rezygnować z homilii na rzecz listu albo wręcz z komunikatu z posiedzenia Episkopatu...\nWydaje mi się, że komunikaty czytane są już obecnie bardzo rzadko, z reguły prasa katolicka zastępuje kapłanów w informowaniu o tym, co działo się na posiedzeniu ostatniej Konferencji, w odniesieniu do najważniejszych spraw przychodzi z pomocą pozostała prasa -- po jej informacjach co najwyżej przydałby się komentarz dotyczący zrozumienia lub niezrozumienia ustaleń podczas ostatniej Konferencji.\nZgadzam się, że reakcje na czytane listy są bardzo różne. Musimy sobie uświadomić jednak, że jeszcze niedawno samo czytanie niektórych listów natrafiało na przeszkody, kiedy to Służba Bezpieczeństwa nawiedzała księży i groziła sankcjami za odczytanie listu, zaś słynny list dotyczący pięćdziesięciolecia cudu nad Wisłą stanowił przedmiot daleko idących pertraktacji. Mam w komputerze narzekania wielu kręgów świeckich na styl i formę niektórych listów pasterskich. Problem w tym, iż niekiedy formułowane postulaty się wykluczają. Przecież słuchaczami tego samego listu bywają dziecko, sprzątaczka, profesor uniwersytetu, krytyk literacki. Poszukiwanie odpowiedniej formy przekazu, która trafiłaby do nich wszystkich, jest zadaniem, z którego nie można rezygnować, ale nie wolno się też pocieszać twierdząc, że jest ono łatwe do osiągnięcia.\nBYĆ OJCEM DLA KULTUROWYCH SIEROT\nRolą biskupa jest być "prawdziwym ojcem" dla swoich diecezjan. Zarazem winien on dawać "dowody macierzyńskiej troski Kościoła względem wszystkich ludzi" (DB 13). Jak można pełnić tę funkcję w sytuacji wielkiego kryzysu męskości i kobiecości, ojcostwa i macierzyństwa?\nNiezależnie od doświadczanych kryzysów w człowieku pozostaje nie zmieniona tęsknota za pewnymi wartościami podstawowymi, za prawdą, miłością, przyjaźnią. Biskup nie może być bezosobowym przekaźnikiem prawdy, lecz ma integrować swoją wspólnotę naśladując Ojca w niebiosach. Wówczas anonimowa zbiorowość przekształca się w rodzinę w mniejszym lub większym stopniu. Oczywiście dla młodych ludzi, którzy pochodzą z rozbitej rodziny, gdzie ojciec był alkoholikiem, samo słowo "ojciec" czy "rodzina" będzie niosło treści negatywne. Sądzę jednak, że można przezwyciężyć opory psychologiczne i praktykować dojrzałe ojcostwo bez paternalizmu...\nGdybyśmy przyjęli kryterium kryzysów jako podstawową zasadę możliwości działania Kościoła, Ewangelia zakończyłaby się zaraz po pojmaniu Jezusa. Ucieczka uczniów i pustka na Golgocie były przecież wyrazistym znakiem wielkiego kryzysu. W najbardziej krytycznej godzinie pozostało jednak przy krzyżu grono wiernych osób. Sądzę, iż w doświadczeniu obecnych zagrożeń nie należy koncentrować uwagi na opisie parametrów kryzysu. Trzeba szukać pięknych dusz, które poniosą piękno Ewangelii w świat nękany przeciwnościami. "Macierzyńska troska Kościoła" może być konkretną formą pochylenia nad dramatem tych wszystkich, którzy czują się kulturowymi sierotami.\nBiskupi mają pełnić też posługę jednania -- jak to czynić w podzielonym świecie i Kościele?\nEucharystia, którą sprawujemy codziennie, jest dla nas znakiem jedności. Wyznacza ona program, w imię którego musimy przezwyciężać podziały, różnice zdań, skłonności do polaryzacji stanowisk. W tej naszej misji -- w trosce o to, by spełniały się słowa Chrystusowej modlitwy "aby byli jedno" -- trzeba ciągle przezwyciężać pokusę działań, w których miłość została zepchnięta na margines, zaś pragmatykę wzajemnych kontaktów podporządkowano by albo bezwzględnym prawom logiki, albo łatwym emocjom, w których dźwięczą populistyczne echa. W tej dziedzinie nie ma prostego algorytmu ani skróconej recepty na jedność. Trzeba konsekwentnego życia miłością. Z drugiej strony obawiałbym się, abyśmy w imię pozorowanej miłości nie zagłaskiwali odpowiedzialności i prawdy. Między tymi wartościami musi występować sprzężenie, inaczej bowiem będzie łatwo wyprodukować coś w rodzaju katolickiego frontu jedności narodu, gdzie gładkimi ogólnikami zastąpi się refleksję nad sumieniem, jego wrażliwością, przebaczeniem...\nWiele ostatnio mówi się o podziałach i braku jedności polskiego episkopatu. Czy jedność (jednomyślność) episkopatu winna być broniona za wszelką cenę? A może jest to zbędny balast po trudnych czasach PRL?\nMówienie o podziałach w episkopacie nie jest bynajmniej owocem dziennikarskiej pasji ostatniego okresu. Wystarczy przeczytać osławione przemówienie Zygmunta Przetakiewicza, w którym 6 IV 1968 r. charakteryzował on postawę PAX-u wobec wydarzeń marcowych, by dowiedzieć się, jak wówczas katolicy "postępowi" widzieli podziały w episkopacie. Z przemówienia dowiedziałem się m.in., że ks. abp Kominek wszedł w sojusz z "syjonizmem, klerykalizmem politycznym" i episkopatem RFN po to, by zostać kardynałem. Sojusz, zdaniem Przetakiewicza, miał być wymierzony w ks. kard. Wyszyńskiego, ale publicysta PAX-u skromnie podsumowywał: "Nie nam wnikać w nie najlepsze stosunki między kardynałem i arcybiskupem". Mimo wszystko było to bardziej kulturalne niż niektóre publikacje "Wprost". Osobiście uważam, iż sytuacja w polskim episkopacie jest naturalna, każdy z biskupów mówi swym własnym językiem i zachowuje odrębność swego stylu. W sprawach zasadniczych nie ma jednak w episkopacie takich różnic zdań, które upoważniałyby do wypowiedzi o rozdźwiękach czy podziałach.\nJakie kryteria są stosowane przy doborze biskupów?\nZ lektury liberalnych dzienników dowiaduję się czasem, iż najważniejszym kryterium jest zgodność z nauczaniem papieskim w kwestiach kapłaństwa kobiet czy antykoncepcji. Świadczy to tylko jednak, iż niektórzy z ambitnych dziennikarzy zupełnie nie wiedzą, o czym piszą. Przy ocenie kandydatów branych pod uwagę przy nominacji biskupiej bierze się m.in. pod uwagę ich formację intelektualną i cechy osobowościowe. Nie jest to jednak wąski wycinek sprowadzany do dwóch czy trzech problemów, lecz całościowa wizja Kościoła, wiary, relacji między rzeczywistością nadprzyrodzoną i przyrodzoną. Uwzględnia się również inne cechy osobowościowe, jak np. umiejętność tworzenia wspólnoty, wytrzymałość, umiejętność organizacji i kierowania. Z konieczności uwzględniane muszą być również predyspozycje zdrowotne. Któryś z kolegów filozofów patrząc na mój kalendarz -- w sobotę wracałem z Nowego Jorku, w niedzielę miałem wizytację w Mielcu, zaś w nocy z niedzieli na poniedziałek jechałem do Mariazell, by tam odprawić ranną Mszę świętą -- stwierdził, że nigdy nie marzył o biskupstwie, ale nawet gdyby marzył, to z racji wytrzymałości fizycznej nie mógłby zrealizować swoich marzeń...\nJak duża była ingerencja władz PRL w proces mianowania biskupów?\nBywała na tyle skuteczna, że niektóre stolice biskupie przez relatywnie długi okres pozostawały nie obsadzone. Polityka władz zmieniała się w różnych okresach, przyjmowała różne formy. Świadectwem tej niekompetencji pozostają ujawnione niedawno dokumenty dotyczące komentarzy wewnątrzpartyjnych przed obsadzeniem krakowskiej stolicy biskupiej w wyniku nominacji ks. prof. Karola Wojtyły. Nie zawsze władze były równie naiwne i można było dostrzec u nich przejawy wyrafinowanej, długotrwałej polityki.\nPamiętam, jak bodajże w 1984 roku, kiedy przyjmowałem studentów w dziekanacie Wydziału Filozofii PAT, w gronie studentów znalazł się nieco starszy pan, który przechodził ciągle na koniec kolejki. Kiedy wreszcie wszyscy załatwieni poszli do domów, i on przyszedł do sekretariatu. Przedstawił się, że jest pracownikiem Służby Bezpieczeństwa i że chciałby przeprowadzić rozmowę w związku z tym, że moje nazwisko bywa wymieniane wśród kandydatów na biskupa. To był rok 1984, sześć lat przed moją biskupią nominacją, gdy nigdy z nikim nie rozmawiałem o podobnej perspektywie. Nieoczekiwanemu rozmówcy powiedziałem wtedy: "Może pan napisać w protokole z rozmowy, że ks. Życiński nie wyraził zainteresowania proponowaną problematyką, nie podejmie w tej sprawie dyskusji, gdyż nie jest zainteresowany biskupstwem". "Proszę księdza profesora -- powiedział mój kulturalny rozmówca z SB -- to się tak prosto mówi <nie jest zainteresowany>, a potem przychodzą takie sytuacje, kiedy człowiekowi nie wypada powiedzieć <nie>"...\nCzy w przyszłości -- tak jak przed wiekami -- kapłani i ludzie świeccy będą mogli mieć wpływ na wybór biskupa, np. w formie zaopiniowania kandydatury?\nJeśli dobrze orientuję się, to możliwość ta jest już obecnie wykorzystywana. Z tym, że nie przeceniałbym jej praktycznej doniosłości, bo sam fakt, iż ktoś jest świeckim, siostrą zakonną czy kapłanem, nie przesądza jeszcze o wartości jego ocen. Polemiki występujące obecnie w Kościele w Austrii świadczą, jak o tych samych zjawiskach różne grupy świeckich mają odmienne zdania. Nie uprawiajmy więc eklezjologii zdeterminowanej socjologicznie.\nNIE MA PROSTYCH ALGORYTMÓW\nDB 13 zachęca biskupów, by naukę chrześcijańską podawali w sposób przystosowany do potrzeb chwili, a jasność wyrażania łączyli z pokorą i delikatnością. Czy udaje się to w Polsce?\nGdybyśmy w jakimkolwiek kraju usiłowali twierdzić, że wszystko się udaje i że wprowadzono już w 100% w życie dekrety soborowe, świadczyłoby to tylko o dobrym samopoczuciu i skłonności do samouwielbienia.\nZespolenie wszystkich cech charakteru, jakich oczekuje się od biskupa, wychodzi daleko poza "pokorę i delikatność" wspomniane w pytaniu. Pamiętam, jak w moich profesorskich czasach znajomi świeccy w jednej z diecezji Zachodu narzekali do mnie na swego ordynariusza, mówiąc: "Chcemy przywódcy, który chroniłby swój lud i podnosił go na duchu. A tymczasem on ciągle przeprasza, że żyje". Nie ma prostych algorytmów pozwalających łączyć delikatność i zdecydowanie. Umiejętność odnajdywania tych połączeń zamienia życie w dzieło sztuki.\nKK 29 pozostawia Konferencjom Episkopatu decyzję o przywróceniu posługi diakonów stałych. Czy w Polsce kiedykolwiek podjęto dyskusję na ten temat w gronie episkopatu?\nOwszem, sam uczestniczyłem w podobnych dyskusjach. Z zainteresowaniem podejmowałem tę problematykę również w moich spotkaniach za granicą, gdzie istnieją różne formy posługi diakonów stałych. Widziałem poświęcenie i radość tych ludzi. Znam jednak również ich problemy. Wielu z nich przeżywa trudności finansowe związane z utrzymaniem rodziny. Wielu marzy o przyjęciu w przyszłości święceń kapłańskich. Niektórzy są krytykowani za antyklerykalne nastroje czy postawę, w której zarzuca się im eklezjalny diakonocentryzm.\nJakiekolwiek decyzje w tej sprawie musiałyby być połączone z wnikliwą analizą konkretnych, polskich warunków. Konieczna byłaby do tego decyzja całej Konferencji Episkopatu. Wykluczyć natomiast należałoby definitywnie pewną formę bezkrytycznych marzeń: czasem otrzymuję listy od eks-księży, którzy chcieliby podjąć posługę diakona. Przyznam się, że nigdzie, w żadnym kraju nie spotkałem w praktyce podobnej sakramentologii, gdzie szłoby się od sakramentu kapłaństwa poprzez małżeństwo, najczęściej związek cywilny, do diakonatu.\nIstnienie w Polsce ordynariatu polowego było czasem przywoływane jako argument przeciwko przyznaniu służby zastępczej poborowemu-katolikowi. Czy słusznie?\nUważam, że niesłusznie. Nigdy nie przemawiały do mnie radykalne argumenty pacyfizmu. Uważam jednak, że w domu naszego Ojca jest mieszkań wiele i miłość powinna sięgać dalej niż uzasadnione argumenty. Przejawem miłości bliźniego może być to, że uszanujemy czyjeś prawo, gdy chce on wybrać służbę zastępczą.\nCzy nie odczuwa niekiedy Ksiądz Biskup potrzeby zreformowania sposobu udzielania sakramentu bierzmowania -- czy musi jego szafarzem być osobiście biskup? Czy musi się to dziać w tak "głupim" dla młodzieży wieku?\nOdczuwam potrzebę zmian, tylko nie widzę prostych, uniwersalnych rozwiązań. Inaczej przedstawia się sytuacja w małych wiejskich parafiach, inaczej w środowiskach miejskich o dużym współczynniku anonimowości, jeszcze inaczej w ośrodkach o bardzo żywej więzi z Kościołem. Stąd trudno mi wskazać np. idealny wiek dla wszystkich kandydatów. Natomiast upoważniłem kilku kapłanów, którzy w warunkach nadzwyczajnych są szafarzami sakramentu bierzmowania, np. w odniesieniu do więźniów odbywających długie wyroki czy w odniesieniu do osób przygotowujących się do przyjęcia bliskiego już sakramentu małżeństwa.\nW swojej diecezji zainicjował Ksiądz Biskup rozwiązania nie praktykowane lub rzadko praktykowane w innych regionach Polski, np. wybory do rad parafialnych czy wprowadzenie świeckich szafarzy Komunii świętej. Czy te i podobne inicjatywy okazały się skuteczne?\nCieszyły mnie wyniki wyborów do rad parafialnych, bo świadczyły one w większości przypadków o zainteresowaniu problemem i o odpowiedzialności za swoją podstawową wspólnotę duszpasterstwa. Cieszyłem się, kiedy wierni świeccy przyjmowali ze zrozumieniem potrzebę świeckich szafarzy sakramentu Eucharystii. Radość sprawia mi duża liczba kandydatów świeckich podejmujących studium teologii w Instytucie Teologicznym w Tarnowie. Z radością przyjąłem zapał młodych entuzjastów, którzy zjednoczyli się w tworzeniu diecezjalnego radia "Dobra Nowina". Dzięki ich entuzjazmowi można było zorganizować 16 godzin programu na dobę, przy prawie symbolicznych kosztach produkcji, robili to bowiem gratisowo. Mógłbym wymieniać długą listę podobnych form zaangażowania, odpowiedzialności, dynamiki.\nMam wrażenie, że w polskim Kościele jest wiele dobrych cech, tylko, podobnie jak ten ewangeliczny skarb, są one ukryte, nie nagłaśnia się ich. Działają tu te same mechanizmy przekazu informacji, które obserwowaliśmy w czasach Chrystusa. Oczy świata skierowane były wówczas na Jerozolimę, na dwór Heroda, na Rzym, nie zaś na Betlejem czy Nazaret. Może właśnie dzięki temu chrześcijaństwo konstruktywnego milczenia rozwija się w duchu wierności zasadom Betlejem i Nazaretu.\nDlaczego powołał Ksiądz Biskup Diecezjalną Radę Katolików Świeckich, idąc dalej nawet niż zalecenia soborowe i prawnokanoniczne? Czy DRKŚ sprawdziła się w praktyce życia diecezji?\nCzłonkowie Diecezjalnej Rady Świeckich traktują bardzo poważnie swoje obowiązki. Zarówno w listach do mnie, jak i podczas wspólnych spotkań sygnalizują ważne problemy swego środowiska. Jest to głos doradczy, który bardzo cenię i który zapewnia mi przepływ informacji niezależny od oficjalnych struktur.\nW "Tertio millenio adveniente" 38 Jan Paweł II wezwał do poszukiwania sposobów stwierdzenia przez Kościół świętości małżonków. Zazwyczaj jednak za procesem beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym "ktoś musi stać" -- zakony starają się o swych założycieli i członków, diecezje o swych kapłanów; kto zatroszczy się o świętych świeckich, których przecież sporo chodziło po świecie?\nW pełni podzielam opinię Panów, iż sprawą kanonizacji świeckich powinny zajmować się diecezje, na których terenie dane osoby żyły. Uważam, że jest dużo dyskretnych, szlachetnych, ukrytych świętych. Przykład ich duchowości, ich życia prawdą wiary mógłby być bardzo inspirujący dla wielu osób.\nRównocześnie obawiałbym się wprowadzania jakiejś polaryzacji: duchowni kontra świeccy w Kościele. Tak jak ksiądz może myśleć w kategoriach laickich, świecki może w sobie uformować mentalność klerykała. Archetypy pewnych patologii mają głębsze korzenie niż bycie duchownym czy bycie świeckim. "Funkcjonariusz kościelny" może sobie łatwo przyswoić cechy "aparatczyka partyjnego" bez względu na to, czy jest to "funkcjonariusz" duchowny czy świecki.\nDlatego refleksja nad treścią Soboru musi wyrastać z ducha modlitwy i najgłębszego odniesienia do Ewangelii. Gdyby brakło tej perspektywy nadprzyrodzonej, można by bardzo łatwo przekształcić Kościół Chrystusowy we wspólnotę pragmatyków kierujących się tak zwanym zdrowym rozsądkiem. Troska o świętość świeckich idzie w tym najgłębszym, istotnym kierunku. Kierunek ten sygnalizuje Dekret o biskupach już w pierwszym zdaniu, mówiąc o Chrystusie, który przyszedł, aby wybawić lud swój z grzechów i uświęcić wszystkich ludzi.\nRozmawiali Marek Górski i Zbigniew Nosowski\nur. 1948, filozof, prof. dr hab., od listopada 1990 biskup ordynariusz diecezji tarnowskiej. Autor i redaktor wielu książek, a także artykułów naukowych i popularnonaukowych z dziedziny filozofii nauki i filozofii przyrody, profesor Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, publicysta chętnie podejmujący gorące tematy współczesności, przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Świeckich, członek Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego oraz Papieskiej Rady ds. Kultury. Ważniejsze autorskie publikacje książkowe w języku polskim: "Język i metoda", "Teizm i filozofia analityczna" (2 tomy), "Listy do Nikodema", "Głębia bytu", "Pisma z kraju UB-u", "Trzy kultury", "Medytacje sokratejskie", "Bóg Abrahama i Whiteheada", "Ułaskawianie natury", "Granice racjonalności". Mieszka w Tarnowie.\nBÓG SIĘ NIE POWTARZA\nRozmowa z ks. Wacławem Hryniewiczem LUDZIE TĘSKNIĄCY\nRozmowa z s. Małgorzatą Borkowską


Pomagajmy 'na miejscu’. – Jan Młynarczyk\nBrowse: Home » 2019 » listopad » 08 » Pomagajmy 'na miejscu’.\nPomagajmy na miejscu.\nMieszkańcom Somalii – pomagajmy w Somalii. Budujmy studnie, żeby nie musieli porzucać swoich wiosek z powodu braku wody. Wspierajmy tych, którzy to potrafią robić. Np. PAH.\nWykorzystywanym, torturowany i gwałconym w libijskich obozach – pomagajmy w Libii. Uratujmy ich z rąk oprawców i postarajmy się zapewnić godne miejsce do życia.\nTym, którzy pozostali w Syrii – pomagajmy w Syrii. Pomóżmy odbudować ich zburzone domy.\nTym, którzy toną w morzu – pomagajmy na morzu. Wyciągnijmy ich z wody i z dziurawych pontonów, a później zawieźmy do bezpiecznego portu.\nTym, którzy dotarli do Europy – pomagajmy w Europie. Wyciągnijmy ich z obozów dla uchodźców i przyjmijmy do swoich krajów, swoich wspólnot.\nTym, którzy znaleźli się w naszym mieście – pomagajmy w naszym mieście. Stwórzmy dla nich miejsca do zamieszkania, znajdźmy im pracę i szkołę dla dzieci.\nSąsiadowi z domu obok – pomagajmy w domu obok. W jego domu. Żeby nie marzł, nie cierpiał głodu i samotności.\nTemu, który znalazł się w naszym domu – pomagajmy w naszym domu. Może to schorowana matka, ciotka, kuzyn lub żona albo mąż, dla którego brakuje cierpliwości i trzeba się codziennie przełamywać, żeby mozolnie budować wspólnotę.\nPomóżmy wreszcie sobie samym – w sobie samym. Żeby nasze serca nie stwardniały i nie stały się zimne jak głaz. Budujmy relacje – wspólnotę z braćmi i siostrami. To najlepsze lekarstwo ‘na serce’.\nGorąco popieram hasło „pomagajmy na miejscu”.\nPomagajmy właśnie tam, gdzie znajduje się potrzebujący brat lub siostra. Trudno przecież głodnemu z krakowskich Plant pomagać na sopockim molo! Sopot ma własnych bezdomnych i głodnych, którym trzeba pomóc w Sopocie.\nNie usprawiedliwiajmy się opowiadaniem o pomaganiu uchodźcom w miejscu z którego uciekli. To nielogiczne, tam ich już nie ma. Uciekli. Przed wojną, głodem, prześladowaniami, przed nędzą.\nSą tam, gdzie zawlókł ich, ich własny los..\nJakub · 9 listopada, 2019 at 07:55:13 · →\nDo Europy szykuje się dwieście milionów ludzi z Afryki. Co się stanie z Europą gdy oni już będą na miejscu? Europa stanie się drugą Afryką, trzecim światem. Co z tego dobrego wyniknie? Kto nam pomoże, którzy cały czas będziemy na miejscu ? Tylko już nie naszym miejscu, cywilizacja też zostanie zdeptana, bo w imię tego co piszesz, trzeba się im poddać. Niby dlaczego mamy tworzyć miejsca pracy, mieszkania dla tych ludzi? W imię trzeciego świata na całym świecie? Że to niby wypływa z Ewangelii? Tam nie ma słowa o tym. Kościół ma prowadzić do zbawienia, a nie zajmować się przesiedlaniem milionów ludzi i niszczeniem cywilizacji Zachodu. Afrykanie przez tysiące lat nie nauczyli się kopać studni, jedź wykop za nich, oni i tak się nie nauczą, bo nie chcą. Nasze kraje, miasta, domy i rodziny zostaw w spokoju.\nJan Młynarczyk · 9 listopada, 2019 at 08:34:07 · →\nTa cała skomplikowana operacja przesiedleńcza, o której piszesz, nijak się ma do mojego tekstu.\nGdy się dobrze wczytasz, zauważysz, że postuluję taką (mądrą) pomoc, aby ludzie ci nie byli zmuszeni do opuszczenia swoich domów. Problem nowych studni nie leży w tym czy to potrafią, czy nie. PAH zatrudnia do wiercenia studni afrykańskie firmy. Twoje pogardliwe słowa na temat Afrykańczyków są nie na miejscu.\nW tekście skupiam się na gotowości każdego z nas do niesienia pomocy, zamiast tłumaczenia sobie dlaczego tego nie robimy.\nChodzi o gotowość wyciągnięcia ręki do tonącego, w miejscu w którym tonie. Nawet jeżeli uważamy to miejsce za niewłaściwe.\nProponuję zacząć od siebie i swojej rodziny. W każdej rodzinie ktoś „tonie”. Wyciągnij rękę. Taki gest pomaga w pozbyciu się lęku, o którym piszesz na wstępie.\nJakub · 9 listopada, 2019 at 10:35:08 · →\nDziękuję za odpowiedź. Ja rodziny się nie boję. Boję się ludzi innych kultur, którzy podpalają miasta niemieckie, francuskie, skandynawskie itd., którzy sprawiają, że biali ludzie boją się wychodzić po zmroku na ulice miast, które zostały wybudowane przez ich przodków i przez nich samych, przez których od kilku lat po tych miastach jeżdżą czołgi i transportery opancerzone, którzy sprawiają, że w szkołach zmienia się dieta w stołówkach, którzy grożą śmiercią mojemu koledze w Norwegii, bo nosi krzyżyk, którzy za brutalny gwałt na białej szwedce zostali wypuszczeni z więzienia i dostali odszkodowania, bo „nie wiadomo, który bardziej gwałcił, w ich kulturze to normalne”. Tym, którzy toną, należy pomóc, wyłowić ich i odtransportować do ich domu (ich domu, nie naszego). Tych, którzy pomagają ich przesiedlać, promować i integrować WBREW WOLI EUROPEJCZYKÓW, należy ukarać, bo mają krew na rękach np. chrześcijan, którzy są wyrzucani z łodzi przez swoich 'braci’ muzułmanów. Muzułmanie dopływają i dostają możliwość wejścia do darmowego, dostatniego życia w Europie, na koszt całych pokoleń Europejczyków.\nJan Młynarczyk · 9 listopada, 2019 at 15:44:13 · →\nPozwolę sobie nie ciągnąć tego tematu. Odbiega bowiem od treści tekstu.\nWrócę do niego w styczniu, w Dniu Migranta i Uchodźcy, obchodzonym w Kościele Katolickim w drugą niedzielę po Objawieniu Pańskim.\nNie podzielam Twoich lęków.\nMam inny pogląd na temat integracji migrantów i przyszłości Europy z tym związanej.\nMam też inną wiedzę na temat funkcjonowania imigrantów i ich roli w europejskich społeczeństwach.\nByć może korzystamy z innych źródeł wiedzy na ten temat.\nNie bójmy się! Lęk jest złym doradcą.\nJakub · 9 listopada, 2019 at 16:47:03 · →\nŹródłami mojej wiedzy są znajomi i rodzina rozsiani po Europie zachodniej oraz autochtoni niemieccy, norwescy, holenderscy, greccy i włoscy. Oni się boją, często są poszkodowani, moja kuzynka została zgwałcona trzy lata temu przez imigranta z Afryki. Imigrant jest wolny i śmieje się w twarz. On i jego koledzy siedzą i nic nie robią, biorą pieniądze i straszą miejscowych. Powiesz mojej kuzynce, że ma się nie bać? Chcemy zorganizować spotkanie z poszkodowanymi w ten sposób, przyjedziesz, spojrzysz im w oczy i powiesz, że mają się nie bać? Przyszli do niej podobni do ciebie, powiedzieli jej, że ma się pojednać ze swoim oprawcą, dobre. Za co wy tak nienawidzicie naszej cywilizacji? Dlaczego chcecie urządzić tak potworny los naszym dzieciom? Mało było ludobójstwa w Europie? Potrzeba nam jeszcze wprowadzać trzeci świat do naszych domów? W imię czego? Pytam się, spojrzysz jej w oczy?\nJakub · 9 listopada, 2019 at 16:50:41 · →\nŹródłami mojej wiedzy są znajomi i rodzina rozsiani po Europie zachodniej oraz autochtoni niemieccy, norwescy, holenderscy, greccy i włoscy. Oni się boją, często są poszkodowani, moja kuzynka została zgwałcona trzy lata temu przez imigranta z Afryki. Imigrant jest wolny i śmieje się w twarz. On i jego koledzy siedzą i nic nie robią, biorą pieniądze i straszą miejscowych. Powiesz mojej kuzynce, że ma się nie bać? Chcemy zorganizować spotkanie z poszkodowanymi w ten sposób, przyjedziesz, spojrzysz im w oczy i powiesz, że mają się nie bać? Przyszli do niej podobni do ciebie, powiedzieli jej, że ma się pojednać ze swoim oprawcą, dobre. Za co wy tak nienawidzicie naszej cywilizacji? Dlaczego chcecie urządzić tak potworny los naszym dzieciom? Mało było ludobójstwa w Europie? Potrzeba nam jeszcze wprowadzać trzeci świat do naszych domów? W imię czego? Ja na to nie pozwalam. Pytam się, spojrzysz jej w oczy?\nJakub · 10 listopada, 2019 at 15:20:13 · →\nTak myślałem. Smutne.\nRufio · 10 listopada, 2019 at 15:20:59 · →\nPopieram twoje słowa o popieraniu na miejscu. Uchodzccy, prawie wszyscy, wcale nie pala sie do wyjazdu do Europy, kazdy wolalby zyc tam gdzi sie urodzil, w srodowisku ktore zna od dziecka. Zmusza ich do tego wojna, bieda, szukanie szansy na przezycie. Prawie kazdy z nich ryzykuje zycie. Jakim trzeba byc desperatem aby byc gotowym na taki los jaki przechodzi wiekszosc w drodze do obozow w Libii czy Turcji, co trzeba przezyc aby taki kos wydawal sie lepszym wyjsciem? Wiec tak, sensownie jest pomagac na miejscu. Ale jezeli juz ktos jest „nie na miejscu” to naszym obowiazkiem jest ratowac i przyjmowac. U nas, a nie odsylac z powrotem na miejsce. O tym tez piszesz, ale sadze ze trzeba to bardziej podkreslac.\nDla mnie to oczywiste, i boli mnie ze nasi biskupi na ten temat milcza. Potrafia pisac listy w tylu innych sprawach, a na temat uchodzcow chyba tylko raz cokolowiek napisali. A gdy rzad zupelnie ich ignorowal, odmawiajac przyjecie kogokolwiek, siedzieli cicho. W sprawie aborcji, invitro czy w ogole w sprawach zwiazanych z seksualnoscia Kosciol potraf mowic duzo i glosno, a w sprawie uchoddzzcow milczy. Czy to nie wstyd ? Patrzac na dzialanosc Jezusa – czy nie pomagal kazdemu potrzebujacemu ktory do iego przyszedl ? czy mowil wracajcie do do domu, na miejscu ktos wam pomoze ? Jezeli mamy sie na nim wzorowac to musimy pomagac wszystkim ktorzy do nas przyszli, nawet jezeli to trudne i ryzykowne. Ale czy Jezus mowil ze bedzie latwo przyjemnie i bezpiecznie, czy raczej ostrzegał ze beda problemy ? tyle ze On bedzie z nami.\nCo do Jakuba, powolujesz sie na rozne przyklady krzywd i przestepstw w wykonaniu imigrantow. Ja moglbym napisac ze moja zona zostala zgwalcona przez polakow, ze w okolicy jest miejscowosc gdzie podpalaczami byli polacy- strazacy z miejscowej osp,ktorzy spalili kilkanascie budynkow, ze mieszkalem w dzielnicy Krakowa gdzie strach bylo wyjsc po zmroku bo mozna bylo wrocic bez portfela, telefonu, ubrania i z nozem w plecach. Polacy tam „siedzieli, nic nie robili, brali pieniadze, straszyli miejscowych, byli wolni i smiali sie w twarz”dokladnie tak jak napisales, Ale czy mialbym myslec ze wszyscy polacy to gwalciciele, podpalacze i bandyci. Przecie po takich doswiadczeniach idac twoim tokiem myslenia mialbym takie prawo. I ciebie rowniez uznac za gwalciciela i bandyte. Musialbym siedziec zamkniety w domu bo polacy tacy sa. Uogolniena oparte na cudzych doswiadczeniach nie prowadza do niczego dobrego. Strach ma wielkie oczy. Lepiej sprobuj poznac jakas cudzoziemska rodzine. Jak poznasz to zobaczysz ze to tacy ludzie jak ty, nawet jeżeli z innej religii i kultury. Pewnie ze sie roznia od polakow, ale tak naprawde te roznice staja sie nieistotne, bo tyle jest wspolnych spraw i tematow, ze jak sie chce dogadac to nie ma problemu. Przestan sie bac, poznaj zywych ludzi, to ci dobrze zrobi. Zamiast myslec stereotypami z internetu bedziesz myslal o konkretnych ludziach, a to wszystko zmienia.\nJezeli wsrod imigrantow sa przestepcy, to trzeba ich traktowac zgodnie z prawem. Jezeli tacy sa i jezeli popelnia przestepstwo – to jasne. Ale nie zakladajmy z gory z kazdy musi popelnic przestepstwo. Samo to ze ktos nic nie robi, ze zachowuje sie inaczej niz my sadzimy ze jest wlasciwe, ze mysli inaczej niz ja, ze modli sie inaczej – to nie przestepstwo. Jezeli chcesz sie powolywac na wole europejczykow, to wez pod uwage ze sa rowniez tacy europejczycy ktorzy mysla zupelnie inaczej od ciebie. I jest ich bardzo duzo. Wiec wez pod uwage rowniez ich zdanie i nie wypowiadaj sie jakby twoje zdanie bylo zdaniem wszystkich, bo to naduzycie.\nJan Młynarczyk · 10 listopada, 2019 at 18:34:25 · →\nRufio, Dzięki za komentarz i rozszerzenie moich myśli.\nDziękuję też za odpowiedź skierowana do Jakuba. Nie chcę już wdawać się w dyskusję na temat korelacji pomiędzy ilością przyjętych imigrantów, a wzrostem przestępczości, bo trudno przekonać kogoś, kto opiera swoje poglądy na jednostkowych przypadkach. Postaram się przygotować tekst poparty porządnymi danymi statystycznymi. Wtedy będzie okazja do dyskusji. Mam nadzieję, że Jakub się włączy.\nMój obecny tekst mówi o innym problemie (chociaż oczywiście związanym też z imigracją). A mianowicie o naszym osobistym stosunku do potrzebującego.\nO dylemacie: czy wyciągnąć rękę do tonącego, czy powiedzieć sobie „niech tonie”. To jest nawiązanie do słów z Ewangelii (Mt.25,31-46) „…Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię?…”.\nCała reszta, to skutek naszej decyzji. Czy domniemanie skutku ma na decyzję o wyciągnięciu ręki wpływać, czy nie?\nJakub · 11 listopada, 2019 at 11:30:33 · →\nPiszę to na przemian do obu panów. Piszesz, że wcale nie palą się do wyjazdu do Europy i każdy chciałby żyć tam, gdzie się urodził – nieprawda, z tych, którzy przybywają do Włoch z Afryki od 3% do 6% to ludzie uciekający przed wojną, reszta to ludzie, którym lewicowe organizacje obiecały darmowy raj na ziemi, dali im też mapy i instrukcje jak brać socjal, a w razie czego pomagają im na morzu, pomagając jednocześnie gangom przemytników ludzi. Po przypłynięciu 10% z nich podjęło jakąkolwiek próbę pracy, mniej niż 1% zostało w pracy dłużej niż dwa tygodnie. Są to dane z okresu największej nawały imigrantów, podane jeszcze przez lewicujący rząd. Oni nie chcą zostać w domu, oni o nim zapominają, zostawiają kobiety i dzieci na pastwę grup przestępczych i postępującego ubóstwa, to są tchórze, którzy idą „ubogacać” Europę. Tylko czym? Co wnoszą? Ich niechęć do opuszczania własnego własnego domu to tylko twoja imaginacja, fakty są inne.\nNie jest obowiązkiem przyjmować ich do siebie. Już widzę jak jutro rano wpuszczasz do domu pięciu bezdomnych i oddajesz im swoje łóżko wraz z żoną, córkę, lodówkę a ty i twoi synowie idziecie rano na nich pracować. Trzeba im pomóc, by mogli wrócić do swoich domów, do swoich rodzin, by tam wziąć odpowiedzialność za te rodziny, za ich małe i duże ojczyzny. Nikt tej walki za nich nie odbędzie, powinniśmy im pomóc w tej walce, a nie ich od niej odciągać. Jak przyjadą ze swoimi afrykańskimi problemami do Europy, to będziemy mieli dwie Afryki i co wtedy? Co w tym ewangelicznego? Przyjęcie ich tu to demoralizacja i ogromna krzywda dla ich rodzin i społeczności, o czym krzyczą miejscowi biskupi, ale niektórzy udają, że nie słyszą tego wołania.\nTo, że rząd ignorował uchodźców wojennych i innych, to zwykłe kłamstwo. Polska bardzo pomaga tam gdzie jest wojna, nie kłam, są dane, trzeba tylko przestać udawać, że się ich nie widzi, trzeba przestać patrzeć przez pryzmat niechęci do polskiego rządu. Polska przyjęła miliony imigrantów z Ukrainy, gdzie trwa wojna. Sam w swojej firmie zatrudniałem pięciu z Donbasu, ale gdy nabrali sił i zostali wezwani do swojej armii, pojechali walczyć za lepszy przyszły dom dla swoich rodzin.\nJezus nie zajmował się sprowadzaniem i integrowaniem imigrantów politycznych i ekonomicznych. Jeżeli tak, to gdzie i kiedy? Odpowiedz. Samarytanin nie wziął poszkodowanego do swojego domu, wziął go do gospody, by odpoczął, wyleczył rany i wrócił do swojego domu, do swojego życia, rozumiesz? Mamy się wzorować na Jezusie, ale Jezus nie był niemądry, nieodpowiedzialny. Nie sprowadził nigdy napastników do swojego domu aby napadli na jego rodzinę. Przyjmowanie każdego, kto przyjdzie jest nie tyle trudne i ryzykowne, co głupie, nieodpowiedzialne i szkodliwe dla obu stron, tak, dla obu. Piszesz, że Jezus będzie z nami. Oczywiście, jak wpuścisz bandytę do domu, to Jezus będzie z tobą, ale gość zniszczy twój dom i twoje życie, bo to będzie konsekwencją twojego braku myślenia. Bóg dał ci mózg byś myślał, to twój obowiązek, nikt nie mówił, że myślenie będzie lekkie i przyjemne, łatwiej być kapitulantem. Bóg nie chce byśmy kapitulowali.\nJa nie powołuję się na jakieś tam różne przykłady, ja powołuje się na bardzo konkretne przypadki z konkretnymi agresorami, konkretnymi szkodami, konkretnymi ofiarami i wreszcie konkretnymi zaniechaniami władz wykonawczych i sądowniczych ze względu na poprawność polityczną i pobłażanie ludziom z trzeciego świata, „bo oni mają inną kulturę (sic!)” . To jest upadek naszej cywilizacji, cofanie się do mentalnej jaskini i to nie ma nic wspólnego z Ewangelią. Natomiast ty piszesz o wymyślonej przez ciebie hipotetycznej sytuacji, że jacyś Polacy zgwałcili twoją żonę. Jeżeli tak było, to gwałt jest ścigany przez państwo, piętnowany przez prawo i społeczeństwo, taka jest nasza kultura. Europa niestety funduje sobie regres cywilizacyjny, bo imigrantów z trzeciego świata puszcza się wolno a nawet daje milionowe odszkodowania za to, że byli kilka dni w areszcie. Zło istnieje i będzie istniało, rzecz w tym , jak my się ustawimy do tego zła. Można piętnować i penalizować dzikie wybryki, albo możemy być naiwnymi, szkodliwymi pięknoduchami, którzy w bandycie widzą twarz Chrystusa, brać pod klosz przybyszy z sawanny i czekać aż Europa umrze, bezpotomnie. To niby wypływa z nauczania Jezusa? Samozagłada?\nPrzykłady, które podałem, to nie uogólnienia, znowu kłamstwo w moją stronę, ja podaję bardzo konkretne przypadki ludzi, takich sytuacji są tysiące. Moja kuzynka ma zrujnowane życie, kolega uciekł z Norwegii, bo muzułmanie grozili mu śmiercią i nie wytrzymał, a rząd nie chciał mu pomóc, bo nie można nic złego powiedzieć o ciemnoskórych i to jeszcze muzułmanach, Szwedka, która została bestialsko zgwałcona przez Afrykańczyków będzie do końca życia patrzeć na jej oprawców, którzy dostali kilka milionów euro w przeliczeniu i śmieją jej się w twarz, ona czuje się zdeptana, papież Franciszek nie widzi w niej twarzy Chrystusa, bo ważne jest przyjmowanie, integrowanie, promowanie… Wy nie widzicie tych konkretnych ludzi, nie chcecie ich widzieć, kpicie sobie z tych tragedii, nazywacie internetową propagandą albo stereotypami czy uogólnieniem. Wstydźcie się.\nPiszesz, że trzeba przestępców traktować równo. Problem w tym, że tak się nie robi. Imigranci są jak święte krowy, a za to, co tutaj piszę, w Niemczech już bym siedział w więzieniu. Masz rację, to że ktoś inaczej się modli nie jest przestępstwem. Ale to, że islam i „kultura” trzeciego świata zmienia Europę jest niewybaczalną zbrodnią zaniechania. Na całe szczęście coraz więcej ludzi się budzi, już ponad 50% Niemców jest stanowczo przeciwna imigracji spoza Europy. Trzeba jeszcze wziąć pod uwagę, że krytyka imigracji pozaeuropejskiej jest, jak już wspomniałem, karana więzieniem, więc odsetek krytycznie podchodzących do imigracji jest zapewne większy.\nZamiast stręczyć nam bezsensowną, nikomu nie służącą samozagładę, jedźcie panowie do tych biednych krajów i pokażcie im jak żyć i walczyć o lepsze jutro. Moi przodkowie ginęli za moje dzisiaj, jutra moich dzieci nie oddam nikomu, w imię źle pojmowanego miłosierdzia również. Jak nie chcecie, to nie jedźcie, ale nie dajemy wam prawa wpuszczania do naszego wspólnego domu kogo wam się podoba.\nJanie Młynarczyku, to nie są jednostkowe przypadki, to plaga, która terroryzuje Europę. Twoja ślepota na te zjawiska nie zmieni nic w tej materii, to tylko ty się poczujesz lepiej, bo się oszukujesz. Wzrost przestępczości jest w oficjalnych statystykach. Zmiana kulturowa Europy jest widoczna gołym okiem na zachodzie Europy, wystarczy nie zamykać oczu. A wy jesteście ślepi na zmiany i ślepi na ofiary. Zapytałem się czy spojrzysz mojej kuzynce w oczy, nic nie odpowiedziałeś. Za mało w jej oczach Chrystusa? Czy podasz jej rękę? Tu na miejscu? Powstaje film o zmianach w Europie i o ofiarach imigracji, zaprosimy cię na premierę, będziesz mógł ofiarom powiedzieć wprost, żeby poznały imigrancką rodzinę. Moja kuzynka poznała, pięciu braci bydlaków, ich rodziny zostały w Afryce, tam na miejscu, same.\nJan Młynarczyk · 11 listopada, 2019 at 12:52:51 · →\nJakubie X(?). Bardzo dziękuję za obszerne i życzliwe uwagi. Wszystkie je biorę sobie do serca.\nCieszę się, że żyjemy w kraju, w którym mogą żyć i pracować obok siebie ludzie o różnych poglądach. Spodziewam się jednak, że są sprawy na które potrafimy patrzeć podobnie. Z pewnością więcej nas łączy niż dzieli.\nTematem imigracji w Europie chciałbym się zająć w połowie stycznia (jak już wspomniałem), gdy Kościół będzie się modlił za imigrantów i uchodźców. Z pewnością wtedy odniosę się do Twoich uwag. Są bardzo interesujące i poruszające. Wiem, że wielu czytelników mojego bloga z zainteresowaniem je przeczytało.\nSerdecznie Cię pozdrawiam i życzę radosnego świętowania Rocznicy Odzyskania Niepodległości.\nO tym święcie napisałem krótko w ubiegłym roku: https://janm.blog.deon.pl/2018/11/11/11-listopada-2018/\n← Integracja na przykładzie


Mleczka, balsam do ciała, emulsje, maski, żele do ciała\nBalsam do ciała, mleczko, emulsje, maski i żele do ciała\nBARWA Barwy Harmonii, masło do ciała Sweet Coffe, 200ml\nAmaderm, balsam nawilżający, z pompką, 400ml\nBIELENDA Coconut Oil, balsam do ciała, nawilżający, 400ml\nBIELENDA Coconut Oil, masło do ciała, nawilżające, 250ml\nBIELENDA Brazil Nut, balsam do ciała, odżywczy, 400ml\nBIELENDA Brazil Nut, masło do ciała, odżywcze, 250ml\nSYLVECO, balsam kojący do ciała, 300ml KRÓTKA DATA\nNaturalium Fruit, mleczko do ciała, melon, 370ml KRÓTKA DATA\nORIENTANA, balsam w kostce, jaśmin i zielona herbata, 60g KRÓTKA DATA\nZIAJA Oliwkowa, masło do ciała, 200ml + naturalny krem oliwkowy, cera sucha i normalna, 50ml + dwufazowy płyn do demakijażu oczu i ust, 120ml KRÓTKA DATA\nPure Papayacare, maść regenerująca, papaja i nagietek, 75g KRÓTKA DATA\nON LINE Creamy Care, balsam do ciała, woda pomarańczowa z mleczkiem migdałowym, 400ml KRÓTKA DATA\nGALENIC Confort Supreme, mleczko odżywcze do ciała, 400ml KRÓTKA DATA\nYope, balsam naturalny do ciała, jagody goji i wiśnie, 300ml\nFLOS-LEK, żel z aloesem do skóry suchej, 200ml\nNEUTROGENA Formuła Norweska, głęboko nawilżająca kremowa emulsja z olejkiem sezamowym, 400ml\nNEUTROGENA Formuła Norweska, głęboko nawilżający balsam do ciała, skóra sucha i wrażliwa, 400ml\nNEUTROGENA Formuła Norweska, odżywcza emulsja do ciała z maliną nordycką, 250ml\nNEUTROGENA Formuła Norweska, odżywcza emulsja do ciała z maliną nordycką, 400ml\nNEUTROGENA Formuła Norweska, emulsja regenerująca, 250ml\nNEUTROGENA Formuła Norweska, emulsja regenerująca, 400ml\nAby skóra mogła zachować zdrowy wygląd potrzebujemy odpowiednich kosmetyków. Dzięki dostarczanym substancjom odżywczym i nawilżającym, skóra zyskuje odpowiedni wygląd. Dlaczego skóra potrzebuje balsamu? Chociażby dlatego, żeby zadbać o wierzchnią warstwę skóry.\nPrócz ładnego zapachu olejki eteryczne pełnią jeszcze inną, ważną funkcję - ich właściwości. Otóż balsam do ciała posiadając w swym składzie olejki ma właściwości antybakteryjnie, antyseptyczne czy też wzmacnia naczynia krwionośne. Warto zwrócić uwagę na ekstrakty roślinne, które znajdują się w produkcie. Na rynku są także dostępne balsamy, w formie mleczka. Taki produkt należy nakładać na uszkodzoną skórę średnio dwa razy dziennie. Znajdują się w nim także witamina C, która wykazuje właściwości przeciwzapalne. Z kolei witamina E, uznawana przez innych jako witamina młodości zwalcza wolne rodniki i pomaga utrzymać skórze jędrność. Aby kupić dobry balsam do ciała należy skupić się na jego składzie. Ważną wskazówką jest tutaj unikanie silikonów, które poprawią kondycję Twojej skóry tylko na chwilę. W zależności od kondycji skóry stosujemy inny balsam. Dla przykładu, jeśli skóra jest sucha, sięgamy po balsam nawilżający. Dziś na rynku jest dostępna cała gama balsamów w zależności od problemu ze skórą.


Wagina. Szeroka na dwa palce czy rozmiar uniwersalny • anatomia • seksualność kobiet\nWagina. Szeroka na dwa palce czy rozmiar uniwersalny\nZastanawiałaś się kiedyś nad tym, ile centymetrów ma Twoja wagina? I czy w ogóle wymiary mają znaczenie? Obsesję wielkości mają mężczyźni, kobiety, jeśli już coś mierzą, to szybciej swoją talię, niż długość waginy. Ze względu na to, że wagina w czasie podniecenia jest bardzo rozciągliwa i dostosowuje się do wielkości obiektu, który się w nią wsuwa – wielkość ma tu znaczenie drugorzędne. Ale jednak jest kilka drobnych faktów, z którymi można się zapoznać. Na okoliczność - na przykład - egzotycznej podróży.\nWagina, rozmiar uniwersalny\nHolenderski badacz, Regnier de Graaf, opisał wielkość pochwy w taki sposób:\nPochwa jest zbudowana tak przemyślnie, że przystosowuje się do każdego penisa; wychodzi na spotkanie krótkiemu, cofa się przed długim, rozszerza dla grubego i zaciska dla cienkiego. Przyroda wzięła pod uwagę wszystkie rodzaje penisów, nie ma zatem potrzeby starannego dopasowania kształtu pochwy, jak w wypadku pochwy noża do noża … Dlatego właśnie mężczyzna może zjednoczyć się z każdą kobietą, a kobieta z każdym mężczyzn, jeśli odpowiadają sobie pod innymi względami.*\nCo tylko można wsunąć w waginę - kupisz w Kinky Winky! :D\nDe Graaf określił też długość pochwy na równą szerokości sześciu, siedmiu, ośmiu bądź dziewięciu palców.\nWagina ma 5 centymetrów?\nZ waginy bardzo trudno zdjąć wymiar. To nie jest penis, którego można zmierzyć od nasady po żołądź i wszystko jest jasne. Po pierwsze wagina ma co najmniej dwa wymiary długości: pierwszy to ścianka przednia (ta, która przylega do brzucha), ona jest zazwyczaj krótsza nawet o trzy centymetry od ścianki tylnej. Długość joni przy braku pobudzenia to zakres 7-13 cm**. Wikipedia podaje, że jest to 5-14 cm, a zazwyczaj 6-8 cm i że w środkowej części ma 2-3 cm.\nHinduski i Arabki\nJednak nie łudźmy się, że te wymiary są wiążące. Inny badacz „francuski lekarz wojskowy, noszący pseudonim dr Jacobus, dużą część swojego czasu strawił na badania i pomiary wielu setek męskich i żeńskich narządów płciowych, od Malezji po Afrykę.” Zauważył, że między kobietami i mężczyznami są różnice rasowe. Przecież sprzedawane są prezerwatywy w trzech rozmiarach. „Średnia wielkość penisa jest proporcjonalna do rozmiarów narządów płciowych kobiety tej samej rasy, zwłaszcza jeśli chodzi o szerokość pochwy. Okazało się, że Hinduski, których krajanie są posiadaczami małych i chudych penisów, mają kłopoty z normalnie wyposażonym Europejczykiem, a cierpią jak męczennice podczas stosunku z Murzynem albo Arabem; ogromne penisy są dla nich prawdziwym narzędziem tortur – napisał Jacobus.***\nDługość waginy i penisa\nZazwyczaj dziewczyny nie rwą sobie włosów z głowy, przeżywając strach, że będą za małe, czy za ciasne. Jednak są takie kobiety, które trochę się o to martwią: te, które przeszły operację wytworzenia pochwy, bo urodziły się jej nie mając. Dziewczyny, wiedząc, że mają do dyspozycji tylko sześć centymetrów i słuchając o tym, że panowie mogą się chwalić dwudziestocentymetrową erekcją, mogą wpaść w przerażenie. Jednak niezbyt wielu ma te 20 centymetrów, a - przy stosunku jakaś część penisa zawsze pozostaje na zewnątrz.\nWniosek z tego jeden: wagina waginie nie równa. Mieszkanki Azji mają trochę mniejsze waginy niż Europejki, a Europejki znowu trochę mniejsze niż Afrykanki. Ale gdzie w tym wszystkim zapodziały się Amerykanki?\n* Catherine Blackledge „Wagina. Kobieca seksualność w historii kultury”, Warszawa 2004, s.220.\n** ibidem, s. 219.\n*** Kenneth Purvis, Podbrzusze mężczyzny, Warszawa 1998, s. 21.


Katowice - Widok 10A\nCena od: 132 PLN / 1 dzień Obiekt SleepCity Apartments Widok usytuowany jest w Katowicach, 1,1 km od centrum handlowego Silesia City Center, 2 km od centrum kongresowego FairExpo i 3,2 km od Uniwersytetu Śląskiego. Na miejscu ...\nCena od: 75 PLN / 1 dzień Dom Wczasowy Jawor położony jest w cichej i malowniczej części Ustronia. Oferuje on przytulne pokoje z bezpłatnym WiFi i balkonem. Restauracja serwuje śniadanie w formie bufetu oraz zimne napoje.W ...\nApartament Limonkowy Kołobrzeg Podczele\nKołobrzeg - Poleska 12/209\nCena od: 203 PLN / 1 dzień Obiekt Apartament Limonkowy Kołobrzeg Podczele położony jest w Kołobrzegu, 7 km od Nowej Starówki, 8 km od ratusza i 9 km od molo. Goście mają do dyspozycji taras.W naszej ofercie m.in.: wanna z ...\nRewal - 18 Rybitwy\nObiekt Domki letniskowe Aura położony jest w Rewalu, 35 km od Dźwirzyna. Oferuje on sprzęt do grillowania oraz bezpłatne WiFi.W naszej ofercie m.in.: taras, bezpłatne WiFi, piesze wycieczki, WiFi ...\nWładysławowo - Spokojna 27\nCena od: 70 PLN / 1 dzień Obiekt LATARNIK położony jest we Władysławowie, 400 metrów od Muzeum Ziemi Puckiej „Hallerówka” i 1,3 km od Muzeum Motyli. Na miejscu dostępny jest sprzęt do grillowania oraz bezpłatny prywatny ...\nMiłakowo - Książnik 73A\nCena od: 441 PLN / 1 dzień Obiekt Miła Dolina usytuowany jest w Miłakowie, 400 metrów od jeziora. Udostępnia on Gościom saunę i bezpłatny prywatny parking. Na terenie całego obiektu mogą oni też bezpłatnie korzystać ...\nDom na pagórku pod lipą\nKłaj - 70 Kłaj\nCena od: 72 PLN / 1 dzień Located in Kłaj, 13 km from Bochnia, Dom na pagórku pod lipą provides a garden and free WiFi. The accommodation features a sauna.W naszej ofercie m.in.: prywatny parking, wspólna kuchnia, narciarstwo, ...\nWarszawa - 2 Icchoka Lejba Pereca 1505\nCena od: 115 PLN / 1 dzień Offering free WiFi and city views, ShortStayPoland Pereca (B68) is an accommodationin Warsaw, just 1.3 km from Zacheta National Art Gallery and 1.4 km from Złote Tarasy Shopping Centre. It is situated ...\nGdynia - Świętojańska 52\nApartament 52 usytuowany jest w Gdyni. Oferuje on bezpłatne WiFi i prywatny parking. Apartament mieści kuchnię ze zmywarką, piekarnikiem, kuchenką mikrofalową, ekspresem do kawy i czajnikiem.W naszej ...\nClickTheFlat Wilcza Apart Rooms\nWarszawa - 66/68 Wilcza\nCena od: 111 PLN / 1 dzień Obiekt ClickTheFlat Wilcza Apart Rooms znajduje się w Warszawie w dzielnicy Śródmieście, 1,4 km od parku Ujazdowskiego oraz 1,5 km od centrum handlowego Złote Tarasy. W obiekcie działa kasyno.W naszej ...


Testowane na dzieciach: Bracia\nMoi rodzice poszli krok dalej. Nie mogąc się dogadać, czy są do siebie podobni, czy przeciwnie, drugiego dnia życia Kajtka skleili zdjęcie chłopaków zrobione im zaraz po urodzeniu i porównywali. Nie pomogło, nie doszli do porozumienia.\nPrawie 11 miesięcy później nadal nie wiem, czy fizycznie są do siebie podobni, czy nie. Robią kilka identycznych min, podobnie się śmieją. Ale są dni, że żadnych podobieństw nie dostrzegam.\nZa to jeśli chodzi o charaktery... różnice pojawiły się od pierwszych dni i coraz wyraźniej się krystalizują. Młodszy jest wszystkożerny. Drugi też je wszystko, pod warunkiem że jest to czekolada lub frytki. Starszy uwielbia hałas. Najlepszą zabawą są garnki i drewniana łyżka. A spać mógłby spokojnie na kolumnie głośnika podczas koncertu Rammsteina. Drugi podskakuje przy byle dźwięku. A potrafi go obudzić hałas przejeżdżającego pod oknem samochodu.\nRóżni ich też podejście do kwestii przeciążeń. Starszy uwielbia wszystkie huśtawki. Od zawsze lubił też podrzucanie, bujanie i tym podobne zabawy. Młodszy nie cierpi takich rozrywek.\nTakich różnic można wymienić jeszcze z kilkanaście. Ale najważniejsze jest to, co ich łączy (poza dewastacją wszystkiego co wpadnie im w ręce): optymizm i ciekawość świata. Obaj budzą się z uśmiechem i z uśmiechem zasypiają. Nie rozpaczają, ich płacz trwa dokładnie tyle ile ból. A po upadku wstają i od razu ruszają niezrażeni odkrywać świat.\nNigdy nie podobało mi się identyczne ubieranie rodzeństwa. Każde dziecko jest inne, każde ma inny temperament, inny gust. Dlatego moje chłopaki nie mają identycznych ubranek. Pewnie wyglądałoby to słodko, gdyby chodzili w takich samych zestawach. Ale póki co staram się szanować ich indywidualizm. Kiedy zobaczyłam ten piękny zielony kolor w kolekcji Zezuzulli nie potrafiłam się powstrzymać i kupiłam każdemu po sztuce. Dla Franka wybrałam wygodne spodnie, idealne do jego łobuzerskich wyczynów. Kajtek dostał bluzeczkę, pięknie podkreślającą jego oczy. Ubranka okazały się tak śliczne, że odrobinę naginam swoje zasady i czasami zakładam im te rzeczy jednocześnie. Pięknie w nich wyglądają, prawda? :)\nbeata bujdasz 18 marca 2014 22:09\nu mnie też jest rok różnicy i mam bardzo podobne zdjęcia jak byli mali. Też ich różnie ubieram choć mają parę takich samych bluzek i jedne dresy-ale sami chcieli te same.\nMagda M 18 marca 2014 22:14\nJeśli sami wybrali takie same ubrania - to jest fajne. I słodkie :)


Montaż ogrzewania podłogowego, kiedy kafelki? - Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu\nJesteś na: Forum Budowlane INSTALACJE BUDOWLANE Instalacje grzewcze i ogrzewanie domu Montaż ogrzewania podłogowego, kiedy kafelki?\nMontaż ogrzewania podłogowego, kiedy kafelki?\nRejestracja: 07 paź 2009, 18:39\nSkontaktuj się z zsedc\nautor: zsedc » 27 kwie 2010, 12:34\nW ostatnim Muratorze wyczytałem, że po zalaniu posadzki należy jakimś specjalnym cyklem wygrzewać podłogę z zainstalowanym ogrzewaniem podłogowym zanim położy się na niej kafle. Niestety gaz do budynku będzie podciągnięty dopiero na jesień, w związku z tym na dzień dzisiejszy nie mogę ogrzewać tej podłogi. Chciałbym kafle położyć jeszcze na wiosnę.\nCzy powinienem się z kaflami wstrzymać do czasu kiedy będę mógł wygrzać podłogi czy może odczekanie np miesiąc po wylaniu posadzki wystarczy? Jakie jest rozsądne rozwiązanie?\nRe: Montaż ogrzewania podłogowego, kiedy kafelki?\nautor: Bassai » 27 kwie 2010, 21:08\nJa na Twoim miejscu bym się wstrzymał. Mimo danych dylatacji, uplastyczniaczy itd podłoga zacznyna pracowac dopiero gdy zaczniesz ja ogrzewać. Wtedy mogą pojawić się pęknięcia i dobrze jeżeli sie pojawiają.\nKlej jest mało plastyczny a płytki jeszcze mniej. Źle jeżeli podłoga popęka razem z płytakim.\nOczywiście zaraz zostane zbesztany że się myle Ale takie jest moje zdanie. Zawsze klientom odradzam kładzenia płytek na nie ogrzewaną podłogę.\nautor: zsedc » 27 kwie 2010, 21:22\nmi tak samo poleca instalator, a nawet płytkarz!\nNo szkoda, ale może znajdę do tego czasu ładniejsze płytki, a na razie tania wykładzina ....\nRejestracja: 24 mar 2010, 20:05\nautor: adamon » 28 kwie 2010, 8:44\nja z podobnym pytaniem :\nwłaśnie kończą mi instalacje CO, we wtorek przychodzą robić wylewki to po jakim czasie mogę wejść na nie, jak grzać aby je wygrzać, i po jakim czasie może wejść płytkarz ???\nu mnie lepiej bo piec mam i mogę do niego podejść (wylewkę pod piecem zrobiłem 3 tygodnie temu )\nautor: Bassai » 28 kwie 2010, 16:43\nJaki to piec? Jeżeli znam automatykę to powiem Ci jak ustawić.\nautor: adamon » 28 kwie 2010, 20:13\npiec to defro duo 15 kw\nautor: Bassai » 28 kwie 2010, 20:26\nUstaw na kotłe stały parametr okolo 60 - 65 stopni na zasilaniu.\nMieszacz od podłogówki ustaw w pozycji pracy ręcznej i tak przekręć pokętło od mieszacza żeby w podłogę nie szło więcej niż 20 stopni, za dwa trzy dniu przestaw mieszacz tak żeby w podłogę poszło 25 stopi. Przestawiaj tak aż dojdziesz powiedzmy do 35 stopni.\nPodłoga powinna schnąć w miarę równomiernie.\nWarto też skontrolować tenperaturą powrotną na kolejnych pętlach (metodą dotykową ) i tak wyregulować pętle (jeżeli masz przepływomierze na rozdzielaczu oczywiście) że przepływ i temperatura na każdej pętli była jednakowa.\nautor: adamon » 29 kwie 2010, 8:26\ntak mam przepływomierze i do każdej pętli termostat temperatury powrotnej.\nMieszacza (zaworu trójdrożnego) nie mam, woda miesza mi się przez bojler i cały czas otwarty grzejnik w piwnicy koło pieca. Całe sterowanie jest na rozdzielaczu.\nAle teraz ile dni po wykonaniu wylewek mam załączyć to grzanie podłogi ??\nI po ilu dniach mogę wpuścić płytkarza ???\nautor: Bassai » 29 kwie 2010, 21:30\nzacznij grzać dwa trzy dni po zrobieniu wylewek a glazurnika możesz wpuścić 2 - 3 tygodnie po rozpoczęciu grzania.\nautor: adamon » 06 maja 2010, 17:14\nale dwa trzy dni po wylaniu wylewek to wykonawca mówił mi aby je podlać a nie grzać\na grzanie to po 3 tygodniach włączyć i to takie delikatne\nautor: Bassai » 06 maja 2010, 17:42\ntez ma racje. Wylewka będzie schła wolniej i nie popęka.\nautor: adamon » 06 maja 2010, 19:52\nno to teraz to już nie wiem\ngrzać czy nie ???\nautor: Bassai » 06 maja 2010, 19:56\ngrzac ale delikatnie i polewac\nautor: milagros » 02 cze 2010, 10:45\nOgrzewanie podłogowe to super sprawa, sama mam w łazience i bardzo sobie chwalę! Oczywiście, nie można do tego zastosować byle kafelków.


Nowy sprzęt do domu kupisz taniej już za kilka miesięcy! | Przegląd\nZakup nowego sprzętu bardzo często wiąże się z wysokimi kosztami. Lodówki, telewizory czy inne sprzęty RTV i AGD wcale nie są tanie, jednak istnieje sposób, aby kupić te urządzenia taniej. Jaki? Oczywiście promocje. Jedną z najbardziej wyczekiwanych jest Black Friday, który od kilku lat cyklicznie odbywa się w naszym kraju. Zazwyczaj ma on miejsce tuż przed świętami Bożego Narodzenia, gdy ludzie wpadają w zakupowy szał. Czym więc jest Black Friday, na który tak wiele osób czeka ze zniecierpliwieniem?\nDo naszego kraju Black Friday dotarł zza oceanu, czyli ze Stanów Zjednoczonych. To właśnie w tym kraju, tradycyjnie w ostatni weekend listopada, zaczynał się zakupowo-prezentowy szał. Obecnie wiele osób kupuje prezenty znacznie wcześniej, aby właśnie uniknąć gorącego okresu, kiedy niezliczone ilości osób szturmują sklepy w poszukiwaniu idealnego prezentu.\nBlack Friday jest więc okazją na upolowanie niesamowitych towarów w jeszcze lepszych cenach niż dotychczas. Cykliczne promocje są niczym w porównaniu właśnie z Czarnym Piątkiem, kiedy to można kupić telewizory czy lodówki o kilkaset złotych taniej. Taka promocja jest także dostępna w internecie, gdzie coraz więcej sklepów prowadzi swoje biznesy. Black Friday na Allegro czy podobnych serwisach jest równie popularny, co w sieciach stacjonarnych.\nBlack Friday 2020 – kiedy będzie?\nBlack Friday, czyli Czarny Piątek, to gratka dla miłośników promocji i rabatów. Należy pamiętać, że zamysłem tej tradycji jest umożliwienie kupna nowych sprzętów klientom w atrakcyjnie niskich cenach. Black Friday odbywa się w ostatni piątek przedostatniego miesiąca roku kalendarzowego. Obecnie jednak zaczyna się ten trend nieco zmieniać.\nWiele sieci handlowych już na kilka dni przed Czarnym Piątkiem zaczyna ogłaszać nowe promocje. Zdarza się, że jest to nawet tydzień wcześniej. Dlatego też coraz popularniejsze staje się stwierdzenie, że jest to Black Week, czyli Czarny Tydzień, gdy trwają promocje. Oznacza to także, że szczęśliwymi nabywcami nowych gadżetów i urządzeń klienci mogą stać się już w środę lub czwartek. Black Friday w tym roku przewidziany jest na 27 listopada 2020 r., jednak, jak można się domyślić, cała akcja promocyjna zacznie się już kilka dni wcześniej.\nCo wpływa na popularność Black Friday?\nPopularność Black Friday wiąże się ściśle z amerykańską kulturą, dlatego aby poznać, skąd taki szał na ten dzień, należy zagłębić się w temat nieco bardziej. Najprostszą odpowiedzią jednak jest chęć kupna czegoś znacznie taniej. Jak zauważają eksperci, korzyść jest obopólna. Klienci kupują nowe sprzęty za ceny znacznie niższe, natomiast sklepy pozbywają się towaru, który niekoniecznie schodzi.\nBlack Friday, czyli dzień megapromocji, jest jedną z najważniejszych dat w Stanach Zjednoczonych. Jak już zostało wspomniane, korzyść jest obopólna. Klienci zyskują jednak więcej niż sklepy, gdyż mogą kupić wymarzone gadżety, na które czekali miesiącami, oraz zdobyć prezent idealny. Sklepy zaś mimo obniżki cen liczą przychody, które tego dnia są bardzo duże. Poza tym prześcigają się one między sobą w liczbie promocji, aby przyciągnąć do siebie jak największą liczbę klientów. Jak widać, podwójnie korzystają na tym kupujący.\nBlack Friday, czyli dzień wyprzedaży?\nBlack Friday to szczególny dzień w sklepach. Wiele osób myli go z wietrzeniem magazynów. W rzeczywistości tak nie jest, gdyż sklepy oferując bardzo często nowe towary i premiery, w atrakcyjnie niskich cenach. W przypadku prezentów czy wymarzonej rzeczy dla siebie, zdecydowanie warto poczekać. Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że będzie można zaoszczędzić dosyć dużo pieniędzy.\nBlack Friday to nie tylko promocje na konkretne gadżety. W wielu sklepach robiąc zakupy można dostać dodatkowe bonusy. Często są to drobiazgi, jak na przykład sygnowane marką gadżeciki lub niekiedy dodatkowe gry. Bardzo często można także nabyć w promocyjnych cenach zestawy dwa w jednym. Należy jednak się pospieszyć z zakupami, gdyż towary ze sklepowych półek znikają dosłownie w kilkadziesiąt minut.\nWidać to chociażby na filmikach, gdzie rozpędzony tłum ludzi biegnie na konkretne stoiska. Nierzadko dochodzi tam nawet do spięć. Ze znikającym towarem jest taka sama sytuacja w sklepach internetowych. Tam także można nabyć towary w bardzo niskich cenach. Warto więc w Black Friday być odpowiednio przygotowanym.\nZawsze po Black Friday pojawia się drugie święto dla osób polujących na promocje. W tym roku 30 listopada wypadnie tak zwany Cyber Monday. Różnica między jedną akcją a drugą jest jedna, ale za to znacząca. W przypadku Czarnego Piątku zakupy wykonuje się głównie stacjonarnie, natomiast w Cyber Monday można skorzystać wyłącznie z promocji internetowych, które są równie atrakcyjne, co te sprzed kilku dni.\nTagi:\tAllegro, biznes, Black Friday, Cyber Monday, e-commerce, handel, prezenty, sieci handlowe, zakupy


Czy można zaliczyć do kosztów wydatki na eksploatację nabytego samochodu przed jego przerejestrowaniem - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Podatki » Koszty » Najczęstsze problemy » Czy można zaliczyć do kosztów wydatki na eksploatację nabytego samochodu przed jego przerejestrowaniem\n30 sierpnia 2010, 11:04\nZgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT za środki trwałe uznaje się składniki majątku stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, które m.in. są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.\nPosiadany środek trwały wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych najpóźniej w miesiącu przekazania go do użytkowania (art. 22d ust. 2 ustawy o PIT).\nW przypadku nabycia samochodu wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej istotnym jest fakt posiadania prawa własności tego samochodu (umowa kupna-sprzedaży bądź inna np. darowizny) oraz faktycznego wykorzystywania go w prowadzonej działalności.\nDowód rejestracyjny nie jest absolutnie dokumentem potwierdzającym prawo własności samochodu, stwierdza on natomiast jedynie w tym wypadku dopuszczenie do ruchu pojazdu. Rejestracja odbywa się na podstawie dowodu własności samochodu, np. umowy, faktury.\nZobacz: Czy kierowca tira - właściciel firmy może zaliczać do kosztów wartość diet z tytułu podróży służbowych\nSamochód jest wykorzystywany do działalności gospodarczej, jeżeli jest zarejestrowany, czyli dopuszczony do ruchu. Zatem decydujące znaczenie ma fakt posiadania prawa własności samochodu oraz wykorzystywania go do działalności gospodarczej.\nWłaściciel samochodu, wykorzystywanego do działalności gospodarczej oraz dopuszczonego do ruchu, ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu koszty związane z jego eksploatacją również przed jego przerejestrowaniem. Istotniejsze jest, aby wydatki te były związane z prowadzoną działalnością, spełniały przesłanki zaliczenia ich do kosztów a podatnik mógł je wiarygodnie uzasadnić (np. fakturami).\nPolecamy: Koszty ubezpieczenia składników majątku obrotowego


Kuchenne rewolucje: Sosnowiec, Magiliana (6) - program rozrywkowy\nMarcin pracował kiedyś jako zawodowy kierowca. W tamtym czasie często odwiedzał Włochy. Szczególnie fascynowały go pizzerie w Neapolu. Postanowił więc otworzyć własny lokal z partnerką Iwoną.\nMarcin pracował kiedyś jako zawodowy kierowca. W tamtym czasie często odwiedzał Włochy. Szczególnie fascynowały go pizzerie w Neapolu i szybkość, z jaką ich pracownicy wykonywali swoje obowiązki. Postanowił więc otworzyć własny lokal, w czym pomogła mu życiowa partnerka Iwona. Wspólnie zaciągnęli kredyt, by kupić wolno stojący budynek na osiedlu w Sosnowcu. Pizzeria otrzymała nazwę Magiliana - jak stacja metra, którą Marcin zapamiętał z Rzymu. Niestety, otwarcie włoskiego lokalu w tym mieście okazało się trudniejsze, niż mogli przypuszczać. Na co dzień restauracja jest pusta, goście przychodzą sporadycznie. W kasie brakuje pieniędzy, a właściciele nie mogą spłacić kredytu. Marcin korzysta z pomocy finansowej ojca, zaś Iwona dokłada do nieudanego biznesu to, co zarobi w aptece. Załamany mężczyzna prosi o pomoc Magdę Gessler.\nKuchenne rewolucje (10/13) - program rozrywkowy - czwartek, 18 stycznia 11:50


PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII W SZKOLE PODSTAWOWEJ - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII W SZKOLE PODSTAWOWEJ"\n1 ZESPÓŁ SZKÓŁ- SZKOŁA PODSTAWOWA im. prof. Jana Czekanowskiego w Cmolasie Cmolas 269, tel./fax PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII W SZKOLE PODSTAWOWEJ PSO jest zgodny z Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i sportu z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562) 3 ust.3 i ust. 4 z póź. zm., Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i sportu z dnia 13 lipca 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 130, poz. 906)z póź.. zm. jak również z WSO w Zespole Szkół Szkole Podstawowej im. prof. J. Czekanowskiego w Cmolasie. Opracował: Ks. Michał Bator Ks. Mateusz Rachwalski Ks. Marek Kalisiak (popr.)\n2 Przedmiotowy system oceniania został opracowany w oparciu o Program nauczania religii rzymskokatolickiej w przedszkolach i szkołach zatwierdzony przez Komisję Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski w dniu 9 czerwca Ocenę z religii ustalamy w oparciu o kryteria poznawcze, kształcące i wychowawcze. W ocenianiu z religii obowiązują poniższe zasady: 1)Obiektywność zastosowanie jednolitych norm i kryteriów oceniania. 2)Jawność podawanie na bieżąco wyników pracy ucznia (rodzicom na ich zapotrzebowanie lub, gdy istnieje taka potrzeba ze strony szkoły). 3)Instruktywność wskazanie na występujące braki. 4)Mobilizacja do dalszej pracy. Metody kontroli i ocen: 1)Konwencjonalne (bieżąca kontrola, prace pisemne, posługiwanie się książką, ćwiczenia praktyczne, kontrola graficzna, obserwacja uczniów w toku ich pracy itp.). 2)Techniczne sposoby kontrolowania procesu dydaktycznego (kontrola i ocena przy pomocy zróżnicowanych zadań testowych). Sposoby oceniania: Wartościowanie gestem, słowem, mimiką, stopniem. Elementy wchodzące w zakres oceny z religii: - Ilość i jakość prezentowanych wiadomości. - Zainteresowanie przedmiotem. - Stosunek do przedmiotu. - Pilność i systematyczność. - Umiejętność zastosowania poznanych wiadomości w życiu. - Postawa. Cele oceniania: - Informowanie ucznia o poziomie jego osiągnięć edukacyjnych. - Motywowanie ucznia do dalszej pracy. - Pomaganie uczniowi w samodzielnym planowaniu jego rozwoju. 2\n3 - Systematyczne informowanie rodziców (prawnych opiekunów) o postępach, trudnościach i specjalnych uzdolnionych ucznia. - Umożliwienie nauczycielom doskonalenia organizacji i metod pracy dydaktycznowychowawczej. Ocenie podlegają: 1) Pisemne prace kontrolne raz w ciągu semestru, obejmujące więcej niż trzy jednostki lekcyjne, zapowiedziane co najmniej z tygodniowym wyprzedzaniem, sprawdzane przez nauczyciela do dwóch tygodni. Ponadto kartkówki: zakres ich materiału powinien obejmować nie więcej niż trzy jednostki lekcyjne lub materiał podstawowy. Pisemne prace kontrolne są do wglądu uczniów i rodziców: kartkówki oddawane są uczniom na własność, a sprawdziany przekazywane przez uczniów do wglądu i podpisu rodzicom. Nauczyciel przechowuje sprawdzian przez 1 semestr. 2) Odpowiedzi ustne z zakresu materiału trzech ostatnich lekcji. 3) Wypowiedzi w trakcie lekcji, podczas dyskusji, powtórzenia itp. 4) Praca domowa: krótkoterminowa i długoterminowa, kontrolowana na bieżąco. 5) Ocena ze znajomości podstawowych prawd wiary zdobywana podczas odpowiedzi ustnej lub pisemnej. 6) Zeszyt: sprawdzany według ustaleń nauczyciela; przynajmniej jeden raz w semestrze kompleksowa ocena zeszytu. 7) Pilność, systematyczność, postawy, umiejętności. 8) Korzystanie z Pisma Świętego, podręcznika, zeszytu ćwiczeń i innych materiałów katechetycznych. 9) Zaangażowanie w przygotowanie gazetek szkolnych o charakterze religijnym, udział w konkursach religijnych. 10) Praktyki religijne nie podlegają ocenie. Ilość ocen: W ciągu jednego semestru nauczyciel wystawia każdemu uczniowi co najmniej trzy oceny cząstkowe. Poprawianie: Promuje się systematyczne ocenianie w ciągu semestrów połączone z możliwością poprawiania. W wyjątkowych, uzasadnionych sytuacjach poprawianie może odbywać się bezpośrednio przed wystawieniem oceny śródrocznej lub rocznej. Przeprowadza się je według 3\n4 ustaleń osób zainteresowanych w terminie i z zakresu wskazanego przez nauczyciela religii z zastosowaniem formy pisemnej lub ustnej. Klasyfikacja Uczeń może być nieklasyfikowany z religii, jeżeli brak jest podstaw do ustalenia oceny klasyfikacyjnej z powodu nieobecności ucznia na zajęciach edukacyjnych przekraczającej połowę czasu przeznaczonego na te zajęcia w szkolnym planie edukacji. Uczeń nieklasyfikowany z powodu usprawiedliwionej nieobecności może zdawać egzamin klasyfikacyjny. Przy wystawieniu oceny śródrocznej i rocznej przyjmuje się następujące zasady: Ocena nie będzie miała charakteru średniej arytmetycznej ocen cząstkowych; znaczący wpływ mają przede wszystkim oceny uzyskane (w semestrze lub w ciągu całego roku szkolnego) z pisemnych prac kontrolnych, dłuższych wypowiedzi oraz innych form pracy o charakterze samodzielnym. Uczeń, który przystąpi do olimpiady czy konkursu religijnego i pomyślnie ukończy co najmniej etap szkolny, będzie mógł uzyskać podniesienie oceny rocznej o jeden stopień. Oceny cząstkowe śródroczne i roczne według skali: Celujący (6) Bardzo dobry (5) Dobry (4) Dostateczny (3) Dopuszczający (2) Niedostateczny (1) 4\n5 KRYTERIA OCENIANIA Z RELIGII W procesie oceniania obowiązuje stosowanie zasady kumulowania wymagań, tzn. że ocenę wyższą może otrzymać uczeń, który spełnia wymagania przypisane ocenom niższym. Ocena NIEDOSTATECZNA Wykazuje rażący brak wiadomości programowych. Nie wykazuje się znajomością pacierza. Nie posiada zeszytu. Ma lekceważący stosunek do przedmiotu, wiary i nauczyciela. Odmawia wszelkiej współpracy. Opuszcza lekcje religii. Inne uwarunkowania indywidualne ucznia wskazujące na ocenę niedostateczną. Uwarunkowania osiągania oceny DOPUSZCZAJĄCEJ Zdobyte wiadomości są niewystarczające na uzyskanie przez ucznia podstawowej wiedzy religijnej. Nie potrafi stosować wiedzy, nawet przy pomocy nauczyciela. Niechętnie bierze udział w katechezie. Prowadzi niedbale zeszyt. Posiada problemy ze znajomością pacierza. Wykazuje poprawny stosunek do religii. Inne możliwości indywidualne ucznia wskazujące ocenę dopuszczającą. Uwarunkowania osiągania oceny DOSTATECZNEJ Opanował wiadomości i umiejętności umożliwiające zdobywanie dalszej wiedzy, ale w jego wiadomościach są luki. Wykonanie zadań przez ucznia budzi zastrzeżenia. Komunikuje wiedzę wybiórczo. Wykazuje się podstawową znajomością pacierza. W zeszycie ucznia sporadyczne braki notatek, prac domowych. Prezentuje przeciętną pilność, systematyczność i zainteresowanie przedmiotem. Inne możliwości indywidualne ucznia wskazujące ocenę dostateczną. 5\n6 Uwarunkowania osiągania oceny DOBREJ Spełnia wymagania określone w zakresie oceny dostatecznej. Opanował materiał programowy z religii. Wykazuje się dobrą znajomością pacierza. W zeszycie posiada notatki i prace domowe. Podczas lekcji posiada określone pomoce (podręcznik, zeszyt i inne) i korzysta z nich. Systematycznie uczestniczy w zajęciach religii. Jest zainteresowany przedmiotem. Postawa ucznia nie budzi wątpliwości. Stara się być aktywnym podczas lekcji. Inne osiągnięcia indywidualne ucznia promujące ocenę dobrą. Uwarunkowania osiągania oceny BARDZO DOBREJ Spełnia wymagania określone w zakresie oceny dobrej. Opanował pełny zakres wiedzy, postaw i umiejętności określony programem nauczania religii. Wykazuje się właściwym stylem wypowiedzi. Posiada pełną znajomość pacierza. Wzorowo prowadzi zeszyt i odrabia prace domowe. Aktywnie uczestniczy w religii. Postępuje bez żadnych zastrzeżeń. Jest pilny, systematyczny, zainteresowany przedmiotem. Inne możliwości indywidualne ucznia promujące ocenę bardzo dobrą. Uwarunkowania. osiągania oceny CELUJĄCEJ Spełnia wymagania określone w zakresie oceny bardzo dobrej. Wykazuje się wiadomościami wykraczającymi poza program religii własnego poziomu edukacji. Wyróżnia się aktywnością w grupie katechetycznej. Samodzielnie posługuje się wiedzą dla celów teoretycznych i praktycznych. Angażuje się w pracach pozalekcyjnych, np. gazetki religijne, montaże sceniczne, pomoce katechetyczne itp. Uczestniczy w konkursach wiedzy religijnej. Jego pilność, systematyczność, zainteresowanie, stosunek do przedmiotu nie budzi żadnych zastrzeżeń. 6\n7 Inne osiągnięcia indywidualne ucznia promujące ocenę celującą. Wszystkie inne ustalenia znajdują się w Wewnątrzszkolnym Systemie Oceniania obowiązującym w szkole oraz w zasadach oceniania opracowanych przez Komisję Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski. 7\nPRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII W SZKOLE PODSTAWOWEJ NR 2 W TCZEWIE II ETAP EDUKACYJNY\nPRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII W SZKOLE PODSTAWOWEJ NR 2 W TCZEWIE II ETAP EDUKACYJNY Przedmiotowy system oceniania został opracowany na podstawie Programu nauczania religii rzymskokatolickiej\nPRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII W ODDZIAŁACH GIMNAZJALNYCH\nPRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII W ODDZIAŁACH GIMNAZJALNYCH Przedmiotowy system oceniania został opracowany na podstawie Programu nauczania religii rzymskokatolickiej w przedszkolach i szkołach\nPrzedmiotowe zasady oceniania z religii w Zespole Szkół w Szubinie w roku szkolnym 2015/2016. Anna Pokorzyńska Ewa Michalska Ks.\nPrzedmiotowe zasady oceniania z religii w Zespole Szkół w Szubinie w roku szkolnym 2015/2016 Anna Pokorzyńska Ewa Michalska Ks. Marcin Benk Dz. U. 2014 poz. 478 Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej\nPrzedmiotowy system oceniania z religii w klasach IV- VI w Zespole Szkolno-Przedszkolnym Szkoła Podstawowa Nr 1 im k.g Piramowicza w Łukowie\nPrzedmiotowy system oceniania z religii w klasach IV- VI w Zespole Szkolno-Przedszkolnym Szkoła Podstawowa Nr 1 im k.g Piramowicza w Łukowie Ogólne zasady oceniania osiągnięć edukacyjnych z religii. 1.\nProwadzenie zróżnicowanych form i rodzajów kontroli: 1. Kontrola wstępna (dokonanie diagnozy wiedzy i umiejętności w początkowej fazie kształcenia).\nPRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII Ocenianie osiągnięć edukacyjnych ucznia z religii polega na rozpoznawaniu przez nauczyciela poziomu i postępów w opanowywaniu przez ucznia wiadomości i umiejętności\nPRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII Przedmiot oceny z religii zawiera we własnym zakresie (podobnie jak w innych przedmiotach) kryteria poznawcze, kształcące i wychowawcze. W wartościowaniu oceny z\nPrzedmiotowy system oceniania wraz z określeniem wymagań edukacyjnych i szczegółowych kryteriów oceniania wiedzy i umiejętności dla przedmiotu Religia 1 Informacje wstępne Przedmiot oceny z religii zawiera\nPRZEDMIOTOWY ZASADY OCENIANIA Z RELIGII W LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCYM KL. I III\nPRZEDMIOTOWY ZASADY OCENIANIA Z RELIGII W LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCYM KL. I III Przedmiot oceny z religii zawiera kryteria poznawcze, kształcące i wychowawcze. W wartościowaniu oceny z religii nauczyciel\nPRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII W SZKOLE PODSTAWOWEJ II ETAP EDUKACYJNY. Klasy IV - VI\nPRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z RELIGII W SZKOLE PODSTAWOWEJ II ETAP EDUKACYJNY Klasy IV - VI Ocenianie jest źródłem informacji o osiągnięciach i motywacji ucznia do postępów w nauce. Jeśli uczeń rozumie\nPrzedmiotowy system oceniania z religii w Szkole podstawowej nr 4 w Aleksandrowie Łódzkim.\nPrzedmiotowy system oceniania z religii w Szkole podstawowej nr 4 w Aleksandrowie Łódzkim. I. Podstawy prawne: 1. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 2015 w sprawie szczegółowych


Wikliniarstwo - Gmina i Miasto Rudnik nad Sanem\nRudnik nad Sanem znany jest z bogatych tradycji wikliniarskich. Początki tego rzemiosła sięgają XIX wieku, kiedy to z inicjatywy austriackiego hrabiego Ferdynanda Hompescha powstała w Rudniku pierwsza szkoła koszykarska.\nUprawa wikliny i produkcja wyrobów wikliniarskich przez dziesięciolecia stanowiły dla mieszkańców miasteczka główne źródło utrzymania. To z kolei sprawiło, że Rudnik nad Sanem stał się zagłębiem wikliniarskim, a samo miasto zyskało miano Polskiej Stolicy Wikliny.\nJeśli fascynuje Cię wiklinowe rękodzieło bądź lubisz mieć w swoim otoczeniu unikalne i oryginalne wyroby z tego ekologicznego surowca przyjedź do Rudnika nad Sanem. W Centrum Wikliniarstwa zobaczysz ciekawą ekspozycją przedstawiającą historię wikliniarstwa i wystawę przedmiotów i dzieł sztuki z wikliny. Możesz też odwiedzić liczne hurtownie pełne wyrobów wiklinowych wysyłanych do wielu krajów świata i wybrać coś specjalnie dla siebie i swoich bliskich.\nZ inicjatywy hrabiego Ferdynanda Hompescha i za jego staraniem wysłano kilku mieszkańców Rudnika i Kopek do szkoły koszykarskiej w Wiedniu. Następnie w 1878 roku założono w mieście szkołę koszykarską, w której pod czujnym okiem majstrów i instruktorów koszykarstwa kształcono chałupników. W ten sposób powstał cały system produkcji oparty na pracy nakładczej, pozyskiwaniu surowca (wprowadzono uprawę wikliny) oraz sprzedaży gotowych wyrobów. Przyczyniło się to do wzrostu liczby mieszkańców i poprawy ich zamożności. W 1882 roku Hrabia Hompesch założył firmę pod nazwą „Szkoła Koszykarska Karol Józef Krauz we Wiedniu”. Wkrótce została ona zamieniona na duże warsztaty koszykarskie pod nazwą „Prasko-Rudnicka Fabryka Koszykarska w Rudniku nad Sanem”, gdzie zrzeszeni w niej robotnicy wykonywali wyroby i galanterię.\nPomnik hrabiego Ferdynanda Hompescha na rynku w Rudniku nad Sanem.\nW tym okresie rzemiosło wikliniarskie rozwijało się na południu dzisiejszej Polski, czego przejawem było utworzenie w 1919 roku w Krakowie syndykatu koszykarskiego z prezesem Wincentym Witosem na czele. Ze względu na to, że Rudnik nad Sanem słynął już z koszykarstwa, syndykat utworzył w nim swoją delegaturę.\nOd 1919 roku w mieście działało 12 firm zajmujących się eksportem wyrobów i 20 firm handlujących na rynku krajowym. W Rudniku nad Sanem i okolicy pracowało dla nich 3 tys. warsztatów chałupniczych zatrudniających ok. 15 tys. osób. W 1928 roku część z nich zrzeszyła się w Spółdzielni „Wierzba” należącej do Związku Producentów Wikliny we Lwowie. Roczna wartość wyrobów z wikliny produkowanych w Rudniku nad Sanem sięgała 3 600 000,00 zł.\nRudnickie koszykarstwo w okresie niemieckiej okupacji zaliczone zostało do tzw. przemysłu wojennego i wykorzystane do masowej produkcji pojemników do celów wojennych. Rabunkowa gospodarka okupanta na plantacjach wikliny doprowadziła do zniszczeń w uprawach.\nW latach powojennych w Rudniku nad Sanem powstało kilka organizacji spółdzielczych, z których Spółdzielnia Wikliniarsko-Koszykarska „Jedność” działa do dziś.\nW 2001 roku zarejestrowano Stowarzyszenie o nazwie Korporacja Wikliniarska „Rudnik”, której celem jest wspieranie rozwoju przedsiębiorczości i inicjatyw gospodarczych, pielęgnowanie tradycji kulturowych, promowanie produkcji i sprzedaży wikliny oraz wyrobów wikliniarskich. Obecnie na terenie gminy funkcjonuje ponad 35 hurtowni z wikliną i działa ok. 50 mniejszych podmiotów zajmujących się handlem tymi artykułami.