Gnocchi alla Sorentina - LAGO DI GARDA ACTIVE SQUAD\nOpublikowane przez Sylwia w dniu 11 czerwca, 2020 11 czerwca, 2020\nDo tej pory gnocchi kojarzyły mi się jedynie z trudnym do wypowiedzenia słowem i chyba najczęściej przekręcanym przez wszystkich. Albo z… kopytkami bo zazwyczaj takie porównanie słyszałam.\n„Aaaa gniochi te włoskie kopytka?”\nTeraz wiem, że takie porównanie to jest to samo co jak powiedzieć, że pierogi to włoskie ravioli 😉\nPozwólcie, że dziś wyjątkowo odbiegnę od kuchni naszego regionu i przeniosę Was do regionu Kampanii, ponieważ gnocchi ( czyt. niokki) alla sorentina są typowe dla kuchni neapolitańskiej.\nZe względu na ich walory smakowe można je jednak spotkać w każdym zakątku Włoch.\nWybrałam akurat ten przepis ponieważ kojarzy on mi się zawsze z cudownymi wakacjami w pobliżu Sorrento.\nSmak na długo pozostał w mojej pamięci jak i sam wyjazd. To właśnie tam gnocchi w tej wersji smakują najlepiej. Do tego bajeczne widoki i mamy mieszankę wybuchową.\nrodzinne wakacje w okolicach Sorrento\nJeśli chcecie wiedzieć co w nich jest tak innego co skradło moje serce zachęcam do wypróbowania przepisu poniżej.\nTu pokłonię się kolejny raz włoskiej kuchni, ponieważ bazą do przyrządzenia sosu jest ta sama passata o której pisałam przy okazji przepisu na pastę pomodoro.\nUwielbiam tę powtarzalność składników i zastosowanie ich w zupełnie różnych daniach. Umożliwia mi to gotowanie codziennie innej potrawy na tej samej bazie co zdecydowanie skraca czas przygotowywanych dań.\nSkładniki potrzebne do przygotowania gnocchi alla sorentina:\nGnocchi przepis podstawowy:\n1 kg ugotowanych w mundurkach – mącznych ziemniaków\npomidory w puszce lub passata w słoiku (zwróć uwagę aby nie był to koncentrat)\nkropla oliwy z oliwek\nmozarella w zalewie\nZaczynamy od przygotowania sosu. Na patelnie wlewamy pomidory lub passatę. Dodajemy odrobinę oliwy z oliwek. Pomidory solimy a jeśli sos jest za kwaśny dodajemy odrobinę cukru. Wrzucamy pokrojoną bazylię. Sos jest gotowy kiedy część wody wyparuje i jest gęsty. Jeśli ktoś nie lubi cząstek pomidorów można je rozgnieść widelcem albo zblendować.\nUgotowane w niesolonej wodzie ziemniaki należy obrać ze skórki i przepuścić przez praskę. Na blacie wymieszać z mąką, jajkiem i odrobiną soli\nZ kawałka gotowego ciasta uformuj cienki wałek i pokrój go na mniejsze części:\nCiasto się klei więc posyp go mąką\nW garnku zagotuj wodę. Dodaj odrobinę soli.\nGnocchi mogą przybrać różne kształty. I tak np.\nMożna zrobić w nich palcem małą dziurkę.\nmożna też uformować małe kuleczki\nza pomocą widelca można odcisnąć poziome linie\nnajczęściej można spotkać zrolowane gnocchi. Do tego użyj zewnętrznej części widelca, rolując w dół nasze ciasto. Na koniec ściśnij po bokach\nmożesz tez zostawić pierwotny kształt\nWrzuć gnocchi do gotującej się wody. Kiedy wypłyną odczekaj jeszcze chwilę i możesz przełożyć je za pomocy łyżki cedzakowej do suchej miski.\nGnocchi wymieszaj łyżką z przygotowanym wcześniej sosem:\nPokrój w piórka odsączoną mozzarellę. Przygotuj tarty na wiór parmezan\nWłącz piekarnik na 250 stopni.\nNa dno żaroodpornego naczynia (albo kamionkowego) układaj warstwami:\ngniocchi z sosem\nposyp odrobinę parmezanem\nI drugą warstwę:\nWłóż wszystko do rozgrzanego piekarnika i piecz ok 5-10 min. Wszystko zależy od Twojego piekarnika.\nSkórka ma być złota\nJeśli używasz małego kamionkowego naczynia możesz podawać bezpośrednio w nim\nEwentualnie możesz przełożyć na talerz, dekorując gnocchi świeżym listkami bazylii.\nTak podane danie zapewne zrobi wrażenie, a smak jest niezapomniany\nUżywaj wyłącznie ziemniaków starych, mącznych. Młode ziemniaki mają w sobie dużo wody i ciężko jest uformować pożądany kształt. Poza tym ciasto staje się bardzo rzadkie i gnocchi rozpadają się podczas gotowania.\nJeśli nie masz praski do ziemniaków użyj widelca\nPamiętaj aby nie solić wody podczas gotowania ziemniaków\nAby gnocchi były dobre na drugi dzień, po ugotowaniu przełóż je do miski, polej odrobiną oleju i wymieszaj. Schowaj na noc do lodówki.\nGnocchi możesz również zamrozić i przechowywać je w zamrażalniku przez 3 miesiące. Wystarczy, że przed ugotowaniem wstawisz je wraz z tacką lub deską do zamrażarki na 15 min w ten sposób aby się nie stykały a następnie przełóż do woreczka, szczelnie zamknij i gotowe.\nPóźniej wystarczy je tylko wrzucić do gotującej się wody i szybki obiad gotowy.\nPamiętaj,że zamrożone gnocchi należy gotować dłużej.\nPrawidłowo ugotowane gnocchi są delikatne i rozpływają się w ustach\nPamiętajcie, że gnocchi alla sorrentina to danie które zawsze się udaje\nJeśli macie pytania to piszcie (fb)\nDo włoskiej kuchni, najlepiej pasuje prawdziwe włoskie wino. To znajdziesz w naszym internetowym sklepie. Zapraszamy.\nTagi:gnocchikuchniawłoska kuchniawłoskie przepisy\nWłoskie letnie menu\nPrzepisy na fantastyczne włoskie lekkie letnie menu. To między innymi Bruschette,w różnych wariantach, Prosciutto Crudo di melone, Tartare di Tonno (tatar z tuńczyka)\nWyciągamy ich wnętrzności przecinając nożykiem brzuch. Dla bardziej wrażliwych usuwamy również głowę......nie nie, to nie jest instrukcja jak pozbyć się ciała. To jedna ze wskazówek i dobrych informacji jak przyrządzić najlepsze smażone owoce morza.\nWłoskie spaghetti alla carbonara\nOryginalny przepis na włoskie spaghetti alla carbonara Spaghetti alla carbonara Dzisiejszy przepis dodaje na prośbę mojego znajomego i przyznam się Wam, że nawet przez myśl by mi nie przeszło, żeby go kiedykolwiek dodawać. A to Więcej…


Paweł Królikowski Alkohol - Pomponik\nPlotki Pomponik » paweł królikowski alkohol\nArtykuły na temat: paweł królikowski alkohol\nOstrowska) odbije się na zdrowiu Kusego (Paweł Królikowski). Po wyjeździe żony do USA artysta wpadnie w taką depresję, że chęć sięgnięcia po alkohol będzie silniejsza niż kiedykolwiek. Ratunkiem(...) spowodowany jest bezinteresownością. - Kusy nie zorientuje się, że zastawiła na niego sidła! Pogrążony w rozpaczy nie zauważy niecnych planów Grażynki - zdradza Paweł Królikowski. Uczuciowe zawirowania...\n...o omdlenie, a nawet, jak sam będzie sugerował, zawał. Z kolei Lucy (Ilona Ostrowska) powie Kusemu (Paweł Królikowski) o swojej decyzji... Solejukowie (Katarzyna Żak, Sylwester Maciejewski) postanowią pozbyć(...) z tytułowych przyjaciółek, Anka (Magdalena Stużyńska), przeżyje w ostatnim odcinku sporo emocji. Najpierw rozstanie się z Maćkiem (Krzysztof Wach). Jakby tego było mało, Paweł (Bartłomiej Kasprzykowski...


Testy te przeprowadzono co tydzień w pierwszym miesiącu po transplantacji, następnie co dwa tygodnie przez miesiąc, co trzy tygodnie przez dwa miesiące, co miesiąc przez dwa miesiące i co dwa miesiące przez sześć miesięcy. Wszystkie próbki endosocardial-biopsyjne zostały przebadane przez patologów nieświadomych wykonywania zabiegów. Wszyscy pacjenci z przeszczepami serca, którzy mieli o...\nBadanie zostało zaprojektowane i przeprowadzone p...\nDziałania niepożądane monitorowano podc...\nWynika stad, iz projekty technologii i organizacji budowy w warunkach nieplanowego przebiegu inwestycji, zmian, braku projektów technicznych itp wymagaja pracochlonnej aktualizacji\nŁatwiej jest dbać o poziom moralny otoczenia niż zachować swój własny profil moralny. Chodzi tu jednak nie tylko o łatwość lub trudność techniczną. Jak już wspomniano, w wielu przypadkach nieprzystosowania spotykamy się z tym, że uświadomienie tego celu, do którego prowadzi w istocie program działania, zmusiłoby do zmiany tego programu, a na to nieraz człowiek nie może się zgodzić....\ndojrzewanie w skali tannera\nser tofu cena


Parterowy czy piętrowy — jaki dom wybudować? Zalety i wady\nStrona głównaStrona główna Blog Dom parterowy czy piętrowy?\nNa etapie wyboru projektu domu trzeba podjąć wiele istotnych decyzji, które będą miały bezpośredni wpływ na późniejsze użytkowanie budynku. Jednym z poważniejszych dylematów wielu inwestorów jest to, czy zdecydować się na dom piętrowy, czy może lepszym rozwiązaniem będzie parterowy. Kiedyś większość budynków mieszkalnych składała się z przynajmniej dwóch kondygnacji. Obecnie coraz większą popularnością cieszą się parterowe obiekty. W obu przypadkach możemy wskazać pewne zalety, a także wady. W tym wpisie postaramy się je przedstawić, co może ułatwić ci podjęcie ostatecznej decyzji.\nParterowy a piętrowy dom: funkcjonalność\nChociaż nowoczesne domy parterowe zyskują sobie na popularności, to jednak w naszym kraju wciąż buduje się więcej obiektów piętrowych. W dużej mierze wynika to ze względów funkcjonalnych. Zacząć należy od kwestii dostępności przestrzeni na działce. Posiadając niewielką lub niezbyt ustawną działkę lepszym, a niekiedy wręcz jedynym rozwiązaniem będzie wybudowanie domu piętrowego, który zajmuje nieco mniej miejsca na posesji przy optymalnej ilości powierzchni użytkowej. Jeśli jednak posiadasz działkę o odpowiedniej wielkości i kształcie, możesz pozwolić sobie na zainwestowanie w budynek jednokondygnacyjny.\nDom parterowy to przede wszystkim brak barier architektonicznych w postaci schodów wewnętrznych, możliwość ewentualnej rozbudowy, okazja do zaprojektowania obiektu, który będzie stanowił integralną część z ogrodem. Użytkowanie takiego domu jest zwyczajnie wygodniejsze, szczególnie dla dzieci czy osób z ograniczeniami ruchowymi.\nZ kolei domy piętrowe mają zwykle harmonijne, zrównoważone bryły. Są też o wiele bardziej kompaktowe i łatwiejsza do ogrzania (chociaż w tym przypadku wiele zależy od technologii budownictwa). Metraż domu jest rozłożony na dwa poziomy, więc można zdecydować się na większą powierzchnię użytkową. Ze względu na mniejszą powierzchnię zabudowy mamy do dyspozycji więcej miejsca na ogród. Można też wybudować na piętrze balkon lub taras.\nParterowy a piętrowy dom: koszty\nTak naprawdę trudno jednoznacznie stwierdzić, który dom będzie tańszy w realizacji. Ceny realizacji budynków mieszkalnych tak naprawdę zależą od wielu czynników, w tym m.in. technologii budowy, materiałów, wielkości czy stopnia skomplikowania budynku. Można jednak uznać, że budowa domu parterowego może okazać się nieco droższa z kilku powodów. Przede wszystkim należy zainwestować w nieco większą działkę. Nieco więcej trzeba będzie też wydać na wykonanie wykopów i fundamentów. Większe bywają też koszty budowy dachu i ocieplenia połaci. Drożej mogą nas wynieść także wszystkie instalacje. Co będzie tańsze w domu parterowym w porównaniu z domem piętrowym? Mniej zapłacimy zapewne za wykończenie elewacji ze względu na mniejszą powierzchnię ścian zewnętrznych. Nie trzeba będzie też budować schodów. Krótszy jest też czas realizacji obiektów jednokondygnacyjnych, co także może przełożyć się na koszty.\nDla kogo dom parterowy?\nZ praktycznego punktu widzenia dom parterowy to rozwiązanie uniwersalne, a więc dla każdego. Jednak ze względu na brak schodów czy balkonów na piętrze zdecydowanie docenią jego zalety osoby starsze, osoby z niepełnosprawnością ruchową, a także rodziny z małymi dziećmi. Można się po nim swobodnie poruszać bez żadnych ograniczeń. Budynek parterowy to również rozwiązanie dla osób, które planują w nim mieszkać do późnej starości.\nChociaż domy parterowe są dość uniwersalne i tak naprawdę dla każdego, to jednak niekiedy ze względu na specyfikę działki nie ma możliwości wybudowania takiego obiektu.\nGłówną przewagą domów piętrowych nad parterowymi jest to, że można je wybudować praktycznie na każdej działce. Kilkukondygnacyjny dom ma mniejszą podstawę, za to oferuje nam zdecydowanie więcej powierzchni użytkowej. Wbrew pozorom to nie jedyna ich zaleta. Inwestorzy często decydują się na budowę obiektów piętrowych właśnie ze względu na korzyści, których nie jest nam w stanie zapewnić dom parterowy.\nIstotnym plusem takich konstrukcji jest możliwość lepszego wydzielenia strefy dziennej od nocnej, a także pomieszczeń prywatnych wszystkich domowników. Przykładowo, pierwsza kondygnacja może być przeznaczona do wspólnego spędzania czasu, a kolejne wyłącznie do zastosowania prywatnego. Jest to również świetne rozwiązanie w przypadku budynków, które docelowo mają służyć jako domy wielopokoleniowe.


Chiny Nowoczesna sofa dwuosobowa z taśmą Minotti firmy Nendo Producenci\nOpis:Nowoczesna sofa z taśmą Minotti,Podwójna sofa z taśmą Minotti,Podwójna sofa Tape\nStart > Products > Sofa > Sofa ze stali nierdzewnej > Nowoczesna sofa dwuosobowa z taśmą Minotti firmy Nendo\nModel No: DC030-2\nKolekcja Tape Sofa to nowa wersja Minotti Tape Collocation do salonu, którą wyreżyserował Oki Sato. Zupełnie nowy projekt zyskuje popularność wśród coraz większej liczby osób lubiących nowoczesne i minimalistyczne meble. Nasza replika sofy Tape to świetna okazja dla większości użytkowników rodzinnych, aby cieszyć się dobrze znanym zestawem sof. Wygodne siedzenia są zgodne z oryginałem. Taśma maksymalizuje styl i wygodę dzięki elegancji. To idealny wybór do salonu i przytulnych salonów.\nJako specjalna mała sofa Tape ma wszystkie składniki Minotti. Choć odważny i charakterystyczny, projekt łatwo wtapia się we współczesne wnętrza. Taśma dwumiejscowa ma tapicerowane siedzisko z tkaniny, stabilną stalową podstawę z czterema nogami i miękką krzywiznę skorupy. W rezultacie ma czysty, minimalistyczny wygląd, który podkreśla wdzięk zakrzywionych form.\nNowoczesna sofa z taśmą Minotti Podwójna sofa z taśmą Minotti Podwójna sofa Tape Nowoczesna sofa Minotti Nowoczesna sofa z tkaniny Nowoczesna sofa w tkaninie Nowoczesny fotel z taśmą Nowoczesna sofa Italia


Ilona Łepkowska komentuje wizytę Jarosława Kaczyńskiego na cmentarzu: "Ma się za kogoś lepszego, kogo zakazy i nakazy NIE OBOWIĄZUJĄ" - Pudelek\n| 11.04.2020 15:15\nIlona Łepkowska komentuje wizytę Jarosława Kaczyńskiego na cmentarzu: "Ma się za kogoś lepszego, kogo zakazy i nakazy NIE OBOWIĄZUJĄ"\nDla polityka zrobiono wyjątek od wprowadzonych w związku z pandemią obostrzeń i otwarto Powązki, by mógł odwiedzić grób matki.\nIlona Łepkowska dała się poznać jako naczelna komentatorka otaczającej nas rzeczywistości. Scenarzystka nie szczędzi w słowach, oceniając kolejne premiery filmowe i umiejętności sceniczne znanych twarzy polskiej telewizji.\nZobacz: Zdegustowana Ilona Łepkowska MASAKRUJE twórczość Blanki Lipińskiej: "Stwierdziłam, że NIE DAM RADY TEGO CZYTAĆ"\nZobacz także: Łepkowska napisała scenariusz do kolejnego "Kogla-Mogla". Zdradziła kiedy ruszą zdjęcia!\nSwój najnowszy wpis 65-latka zdecydowała się wyjątkowo poświęcić osobie spoza show biznesu. Ilona uraczyła czytelników obszernym wywodem, który skierowała do Jarosława Kaczyńskiego. W długim wpisie zbeształa polityka, który łamiąc wprowadzone przez rząd, którego jest częścią, obostrzenia, wybrał się na cmentarz.\nZobaczyłam dziś w Internecie zdjęcie, jak wysiada Pan z limuzyny zaparkowanej w alei Cmentarza Powązkowskiego, gdzie wybrał się Pan, mimo zakazów, by odwiedzić grób swojej matki - zaczyna Łepkowska.\nTym samym okazał Pan głęboką pogardę i całkowity brak zrozumienia uczuć milionów zwykłych Polaków, ludzi, w których interesie działa Pan ponoć od dziesięcioleci. Tych Polaków, którym w te Święta niedane będzie odwiedzić grobów swoich bliskich, bowiem im, zwykłym Polakom jest to zakazane - kontynuuje oburzona zachowaniem Kaczyńskiego pisarka.\nW dalszej części wpisu Ilona podkreśla, że karygodne działania czującego się ponad prawem 70-latka z pewnością podzielą obywateli:\nSzanuję Pana głęboką miłość do matki, opiekę, którą ją Pan z bratem otaczaliście i rozumiem ból po jej stracie. Ale miłość do rodziców i ból po ich śmierci to jedna z tych rzeczy, która ludzi powinna łączyć. Tymczasem ona dziś podzieliła Pana i pozostałych Polaków. Jadąc limuzyną z ochroną (a swoją drogą - kogo się Pan bał na tym pustym cmentarzu, Panie Prezesie?) pokazał Pan swoim rodakom, że Pana ból jest lepszy i ważniejszy. Bo Pan MOŻE. Bo Panu WOLNO go okazać. Wjechał Pan na Powązki - gdzie i ja mam grób swoich bliskich - jak król do prywatnej kaplicy. Jak cesarz do mauzoleum swoich przodków w swoim prywatnym pałacu - czytamy na fapage’u Łepkowskiej, która w dalszej części wywodu zwraca uwagę na to, że prezes po raz kolejny udowodnił, że ma się za "kogoś lepszego":\nOkazał Pan nie po raz pierwszy, ale pierwszy raz w tak szczególnym czasie, który powinien być czasem wyjątkowym, czasem wzajemnej empatii, solidarności i czułości, że ma się Pan za kogoś lepszego, ważniejszego, kogo zakazy i nakazy nie obowiązują.\nNa koniec, 65-latka, nie rezygnując z podkreślenia swoich zasług, skwitowała:\nPiszę to Panu jako osoba, która od lat uważana jest za twórcę wyjątkowo dobrze odczytującego potrzeby i uczucia Polaków, czego dowodem są wielomilionowe wyniki oglądalności stworzonych przeze mnie seriali. I mając za sobą te miliony widzów, zwykłych Polaków mówię Panu - popełnił Pan wielki błąd. Okazał Pan lekceważenie ludziom, którzy też kochali swoich rodziców, ale zastosowali się do zakazów nałożonych na nas przez rząd powołany z Pana nadania. Wstyd, proszę Pana.\nZgadzacie się z Łepkowską?\nNie jest ani premierem ani prezydentem, ale żadne nakazy i zakazy go nie obowiązują. Kim on jest? Szkoda, że ludzie są ślepi i dla 500 zł pozwalają się panoszyć temu małemu skur...... i tej całej jego bandzie.\nPrawda jest taka, że powinien się zastosować do przepisów, którym podlegają inni rodacy, to zupełny brak szacunku wobec reguł postępowania, zwłaszcza, że zamiast udać się na cmentarz można zmówić modlitwę w domu.\n90% komentarzy antupis o spam pvdelkovego pierdziôha, niech policja sie nim zainteresuje, kaczor zdech/niech zdechnie i podobne to już mocny paragraf\nBez ustanku obłąkanie ujadają w tym portalu, wściekle gryzą, kąsają, odsunięci ponad 4 lata temu od obfitego koryta złodzieje z Platformy Obywatelskiej i PSL. Wspomagają ich w tym szaleństwie klony – KODomici i UBywatele RP…\nJa tez kiedys glosowalam na PiS. Wierzylam, ze pomoze zwyklym ludziom, ale widac, ze oszukali ludzi. Prezesie, wstyd tak ludzi nie uszanowac, my pozamykani w domach a wladzy to wszystko wolno!? Juz nigdy nie oddam glosu na PiS...\nIlka! Ameryki to ty nie odkryłaś...\nObłąkane lewactwo, az miło posłuchac waszego jezyka\non ma obled w oczach!!!!!!!!!!!!\njuż czas na emeryturę dla tej pani\nJa szukam nekrologu na pierwszej stronie gazet\na kim jest ta oani\nTen mały, gruby, samotny, nieszczęśliwy, chory starzec !!!! zachowuje sie jakby był szefem w Korei północnej !!!A co !!!!!!!! Robi, co chce !!! A kupa eunuchów wspomagajaca go we wszystkim-- jeszcze go upewnia o jego waznośći !!!!Co to za premier-- który w tv. mówi o przestrzeganiu zasad, przeciw zakażeniu sie !! a na drugi dzień kroczy za małym starym bossem !!!! Gdzie sens, gdzie logika !!!Kupa nieudaczników---wazeliniarzy, pochylająca karki w pokłonie staremu Kaczyńskiemu !!! Wstyd, na cały świat !!! nawet policja omamiona opowiada pierdoły, nie zgodne z prawda !!!!!\nszkoda, że tam nie został\nNic z tych rzeczy. On jak I reszta wtajemniczonych wie ze ten cyrk z wirusem to oszustwo. Nie ma sie przed czym chronic. Bierzcie z niego przyklad! Douczcie sie w koncu zamiast trzesc portkami na wszystko co gadaja TV... Barany\nWidocznie doszli do wniosku?że złego diabli nie ruszą??\nJak trzeba nisko trzeba upaść, żeby dac tak sobą manipulować jak robi to kaczynski. Dziwię sie mlodym ludziom, ze pozwalają sobie na pranie mózgów przez prezesa. PIS się wcześniej czy później skończy. Jak otaczających im ludzoom będą mogli spojrzec w oczy\nBrawo Pani Ilono. Zgadzam się z Panią w 100% Ale proszę spojrzeć na twarz tego człowieka. W jego oczch obłęd a twarz to twarz szaleńca. Pani Ilono, mam nadzieję, ze temu czlowiekowi, który nienawidzi Polski i Polaków ktos od czasu do czasu czyta te komentarze oraz krytyki.\nBismarck powiedział dajcie Polakom władze a sami się wykończą, miał 100% rację.


Manewry w Ratownictwie Medycznym OSP za nami! [ZDJĘCIA] - osp.pl\n24 sierpnia 2019 r. jednostka nasza zorganizowała w Miłosławiu Manewry w Ratownictwie Medycznym Ochotniczych Straży Pożarnych. Na realizację przedsięwzięcia nasze OSP pozyskało środki z Gminy Miłosław oraz Powiatu Wrzesińskiego - zadanie współfinansowane.\nDla jednostek OSP przygotowano trzy scenki sytuacyjne, które sprawdzały działania oraz współpracę z innymi jednostkami. Przed godziną 9.00 SKKP we Wrześni zadysponowało pierwsze jednostki na miejsce ćwiczeń. Dla strażaków przygotowano następujące zadania:\n1. Kryptonim "Obóz" - park w Miłosławiu\npodczas biwaku, w któym uczestniczyły dzieci nagle zerwał się silny wiatr i burza, która powaliła drzewa na namioty. Na miejscu jest 8 poszkodowanych, w tym diewczynki w wieku 5 i 7 lat.\n2. Kryptonim "Orzeł" - wieża pałacu w Miłosławiu\npodczas kaskaderskiego lotu spadochronem dochodzi do uszkodzenia czaszy spdochronu, dwóch spadochroniarzy upada z wysokości - jeden na wieżę pałacu 24 metry nad ziemią, a drugi upada na ziemię.\n3. Kryptonim "Kąpielisko" - droga gminna w stronę Darz Boru, rejon stawów hodowlanych\nSamochód z pracownikami wpada w poślizg na zakręcie i wpada do przydrożnego stawu, samochód zaczyna się palić.\nW manewrach udział wzięły OSP z terenu powiatu wrzesińskiego: Czeszewo, Orzechowo, Mikuszewo, Borzykowo, Nekla, Kołaczkowo, Zieliniec, Miłosław. Działania zastępów polegały na zabezpieczeniu miejsca zdarzenia oraz udzieleniu kwalifikowanej pierwszej pomocy. Jak się okazało najtrudniejszą pozoracją okazała się konkurencja na wysokości. Jednym z jej elementów było bezpieczne przetransportowanie na desce ortopedycznej poszkodowanej spadochroniarki z 24 metrowej wieży na sam dół do karetki. Strażacy poradzili sobie bardzo dobrze w każdej sytuacji, co zostało potwierdzone przez obserwatorów medycznych, którzy podczas debriefingu podkreślili bardzo wysoki poziom umiejętności naszych strażaków-ochotników.\nSerdecznie dziękujemy wszystkim, którzy włączyli się w pomoc przy organizacji przedsięwzięcia.\n25 sierpnia 2019 22:07\nWyświetlenia: | Tagi: Manewry,\nRusza kampania sprawozdawcza za 2019 rok\nSzczęśliwego i bezpiecznego Nowego Roku 2020!\n101. Rocznica Powstania


Jak wybrać opony do samochodu dostawczego? - Allegro.pl\nMariusz Pióro / 13-10-2014\nPrzy wyborze tego typu opon w dużej mierze należy kierować się takimi zasadami, jak w przypadku aut osobowych. Jedyną, ale bardzo istotną różnicą, na którą koniecznie trzeba zwrócić uwagę jest parametr nośności. W przypadku „osobówek” zazwyczaj cecha ta jest standardowa dla konkretnego rozmiaru ogumienia. Inaczej sprawa wygląda, jeśli mowa o samochodach dostawczych. Tutaj w znacznym stopniu wszystko zależy od dopuszczalnej masy całkowitej i ładowności auta. Im jest ona wyższa, tym (w homologacji pojazdu) wyższą nośność muszą mieć wymagane opony. W zasadzie pożądaną, maksymalną wartość nośności opony można też w prosty sposób obliczyć. Należy podzielić dopuszczalną masę całkowitą auta przez liczbę kół, jakie ono posiada. Dobierana opona powinna mieć nośność nieco większą niż otrzymany wynik.\nWarto też zwrócić uwagę na fakt, że niektóre samochody dostawcze mają znacznie różniący się rozkład dopuszczalnych nacisków na osie. Oznacza to, że w takich przypadkach najlepiej sprawdzić pożądaną nośność (informacja zwykle znajduje się na naklejce, umieszczanej najczęściej przy drzwiach kierowcy, na słupku). W samochodach dostawczych często stosowane są opony wzmacniane, sygnowane literą „C”, odnotowaną zaraz za rozmiarem np.: 235 / 65R16C 115 / 113R. Oznacza to, że maksymalne obciążenie eksploatacyjne w tym wypadku to 115, czyli 1 215 kg dla opony pojedynczej lub 113, a zatem 1 150 kg dla opon w układzie bliźniaczym. Litera „R” to indeks prędkości, w tym przykładzie to eksploatacja do 170 km/h.\nEfektywność energetyczna opony\nPrzy wyborze trzeba kierować się również dostępnymi testami, najlepiej wykonanymi przez niezależne podmioty. Bardzo pomocne mogą okazać się opinie użytkowników, jakich w Internecie znajdziemy naprawdę wiele. Od 1 listopada 2012 roku obowiązują przepisy wg rozporządzenia WE 1222/2009, na mocy których wszystkie nowe opony powinny posiadać etykietę informacyjną. Zawarte w niej komunikaty także są przydatne, gdyż informują o takich parametrach, jak efektywność energetyczna opony. Oznaczenia te są podane przy użyciu liter (od „A” do „G”), gdzie „A” symbolizuje produkt najoszczędniejszy, a więc taki, posiadający najniższe opory toczenia. Wbrew pozorom, oszczędności w zużyciu paliwa, jeśli rozchodzi się o eksploatację opony sygnowanej literami od „A” do „B”, są pokaźne w porównaniu do tych wybieranych, zaopatrzonych w symbol „G”.\nKolejnym zapisanym parametrem jest zachowanie auta na mokrej nawierzchni. Oznakowano go także za pomocą liter (od „A” do „G”), gdzie pierwsza z nich mówi o oponie, posiadającej najkrótszą drogę hamowania na mokrym asfalcie. Warto wiedzieć, że „A” może mieć krótszą drogę hamowania nawet o kilkanaście metrów w stosunku do „G” (z prędkości 80 km/h, ponieważ taką rozpatruje się na testach, przeprowadzanych wg rozporządzenia). Powyższa różnica jest niebagatelna i będzie miała istotny wpływ w sytuacjach awaryjnych, mogących zakończyć się kolizją. Ostatnią informację, jaką znajdziemy na tej etykiecie, stanowi poziom hałasu zewnętrznego, wyrażony w decybelach (dB). Wybierając opony dostawcze, warto zatem kierować się: jakością, bezpieczeństwem, a nie tylko niską ceną.\n2x 225/70 R15C NOWE całoroczne ORYGINAŁ C_B_72dB\n2x 215/65 R16C NOWE opony CAŁOROCZNE MATADOR M+S\n4 OPONY LETNIE BUS 205/65R16C FORTUNE FSR\n2x Opony Letnie Hifly Super 2000 175R13C 97R\n2x SAILUN CAŁOROCZNE VX1 225/70 R15C 112R RADOM\n4x 225/70 R15C NOWE letnie ORYGINAŁ BUS C_A_71dB\n2 OPONY LETNIE BUS 195/70R15C FORTUNE FSR\n2x 225/70 R15C NOWE opony całoroczne MATADOR 112R\nZ samochodami związany od zawsze. Miłośnik aut japońskich – szczególnie Hond, a co się z tym wiąże, również wysokoobrotowych silników benzynowych. Pasjonat motoryzacji widzianej głównie z aspektu technicznego. Zainteresowany szeroko pojętą ekonomią oraz inwestycjami na GPW. Zapaleniec pieszych wędrówek górskich.


warszavka i lavinka: ==== Garnizon w Skierniewicach ====\nW celu teleportacji klikać w kolaż :)\nIndustrial militarny. Fajne widoczki na okładkę płyt Rammstein, Nine Inch Nails, Throbbing Gristle albo Hanki Ordonówny.\nHanki zwłaszcza. Ewentualnie Fogga Mieczysława, boć to nasz stołeczny ziomal.\nPrzepraszam, ale nie mogę się powstrzymać od myśli, co by było, gdyby wydać teraz płytę - Mietka właśnie - ze zdezelowanym samolotem na okładce i tytułem, wziętym z piosenki: "W kalendarzu jest wciąż taki dzień, przeznaczony wyłącznie dla Ciebie". TVN24 posikaliby się ze szczęścia, mając materiał do robienia sensacji na najbliższe pół roku.\nWidzę koleżankę nosi po moich stronach - Laski, teraz jeszcze Skierniewice:) Zdjęcia z Zadębia super. Polecam jeszcze cmentarz św. Rocha i Strzelbę.\nNa Strzelbie byłam, jeśli cmentarz św.Rocha to ten przylegający do Strzelby to też :)\nZ nie własnej i przymuszonej woli spędziłem 2 lata w tych koszarach... Dziekuję za zdjęcia, wspaniała robota, podziwiam. Warto także zobaczyć przykoszarowy poligon na tzw Zwierzyńcu (strzelnica, wartownia, pozostałości magazynów amunicji). Pozdrawiam\nDzięki za info, mam nadzieję że tam już nie strzelają i można w miarę bezpiecznie poligon pozwiedzać :)\nMój skierniewicki wywiad donosi, że jedynie paintballowcy bawią się tam w wojsko (symptomatyczne dla tych, którzy tęsknią za wojskiem, choć nigdy nie mieli z nim do czynienia) :-)\nNa zwierzynieckim poligonie latem 1979 roku kręcone były sceny batalistyczne do filmu "Polonia Restituta". Na tymże poligonie dożywał swoich ostatnich dni autentyczny Rudy 102. Biedaczek był już cały okopcony ponieważ ćwiczylismy na nim .... napalm.\nO, nie wiedziałam o tym, szkoda Rudego....\nNajstarsze napisy na murach magazynu mundurowego wyryli sztykami żołnierze carskich pułków : 31 Aleksiejewskiego i 38 Tobolskiego Pułku Piechoty. W pułkach tych służyli także żołnierze z guberni kaukaskich. Trzech z nich (Antonianc, Agasianc i Chudianc) jest pochowanych na starym skierniewickim cmentarzu przy kościółku św. Stanisława.\nO pułkach Tobolskim i Aleksiejewskim wiedziałam, dało się wyguglać to i owo(więcej guglał Tomi), o kaukaskich mniej. Cmentarz o którym piszesz mijałam parę razy, ale jakoś tak pechowo, że a to była msza, a to było za ciemno. Zajrzę przy okazji na wiosnę. Za to byłam na Strzelbie, tam też sporo żolnierzy pochowanych.\nSorry, może nieprecyzyjnie sie wyraziłem. Nie było tam pułków kaukaskich, tylko w aleksiejewskim i tobolskim służyli żołnierze pochodzący z guberni kaukaskich. Jak juz będziecie na tym cmentarzu zwróćcie uwagę na nagrobek Marii Jefremowej, żony podpułkownika 170 Ostrołęckiego Pułku Piechoty. Zmarła w 1892 a mąż kazał wyryć na nagrobku piekny, wzruszajacy wiersz. Nazwanie żony "przyjacielem" bądź co bądź częstym nie jest :-) - jak to zrobił podpułkownik Jefremow. Pozdrawiam i życzę nowych odkryć geokeszerskich...\nPS. Na Strzelbie jest pochowana cała załoga z czołgu, ktory stoi obok dworca kolejowego. Spłoneli w czasie walk o miasto w styczniu 1945. Stało sie to tuż obok bramy koszarowej\nJestem Ci naprawdę wdzięczna za te informacje. Groby żołnierzy z II wojny widziałam, ale że to była załoga czołgu obok dworca, to już nie miałam pojęcia. Musze popatrzeć na fotki czy jest tam opis, że to byli czołgiści.\nCmentarz przy kościele zwiedzę dokładnie na pewno, prawdopodobnie gdy się zrobi ciepło, ostatnio coraz gorzej znoszę zimno :)\nJa na odwrót - właśnie wróciłem z torfowiska, utytłany w błocie. Gdyby był śnieg, to co innego. Więc w sumie śnieg i zimno to jest to, ja jestem jeszcze z "zimnego wychowu". Wiadomości o czołgistach mam od kolegi ze Skierniewic, a co do historii armii carskiej to polecam rosyjski portal militarny regiment.ru. Jest rewelacyjny, przy metryczkach niektórych pulków dołączone są nawet ... marsze pułkowe. Jak sie zna bukwy mozna poczytać, ze zrozumieniem niestety gorzej :-))\nPodziwiam Was za te pasję, myśmy też z naszą paczką robili coś podobnego, baaaardzo dawno temu...\nNaszą pasją jest również geocaching, tzn zabawa polegająca na ukrywaniu małych skrzynek ze skarbami w ciekawych miejscach. Dzięki temu można pokazać tego typu obiekty innym geokeszerom(zabawa polega głównie na szukaniu tych skrzynek, ale od czasu do czasu zakłada się też własne) i opisać historie w pigułce(lub podlinkować do dobrego źródła). W poszukiwaniu informacji o garnizonie znaleźliśmy sporo serwisów militarnych oraz grawerskich(dzięki temu mamy sporo fotek znaków poszczególnych pułków), nie szukaliśmy jednak w rosyjskojęzycznych. Zresztą nadal dużo nie wiemy. Na szczęście Tomi trochę zna rosyjski, więc "czcionka" nie jest dużą przeszkodą. Każdy link będzie pomocny. :)\nA, w międzyczasie Tomi odpisał, że ma jakieś zdjęcia grobów na strzelbie z czołgistami. Na czołgu też jest tablica, więc trochę podejrzewał, że to ci sami, ale nie miał pewności. :)\nZapomniałem Ci napisać o tragedii, która wydarzyła się w "willi pułkownikowskiej". Opowiedział mi o niej były oficer 26 pułku artylerii lekkiej por. Witold Domański z W-wy (od kilku lat niestety nieżyjący, korespondowałem z nim kilkanascie lat temu). Otóż w 1937 roku zostały w niej zamordowane żona, służąca i 2-letnia córeczka pułkownika Stanisława Kozickiego. Był on dowódcą 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach. Sprawcą był niezrównowazony psychicznie ordynans pułkownika. Pan Domański był w tym dniu oficerem dyżurnym pułku i był w tej willi zaraz po zbrodni. Ordynans zdezerterował i został osaczony w swoim domu rodzinnym. Popełnił samobójstwo.\nZa moich czasów (tj 1977-1979) w koszarach stacjonował 2 Berliński Pułk Zmechanizowany (tzw kościuszkowcy, żółte otoki). Byłem na batalionie szkolnym, gdzie skoszarowano tzw element amilitarny. Były to chłopaki po maturze albo tzw "wypędki" z I, a nawet II roku studiów. W sumie towarzystwo z fantazją :-)\nNareszcie coś o willi pułkownikowskiej! Internet mi nie pomógł, poza tym że w stanie kompletnej ruiny(a szkoda!).\nAd cela nr 4 - w tym internet też Ci zapewne nie pomoże:-). W tym budyneczku miescił się areszt (zwany "anclem pod kasztanami") na prawo od wejścia. Po lewej była wartownia. Gdy mielismy wartę a ktoś ze znajomych kumpli przebywał w anclu melinowaliśmy dla nich papierosy. Zazwyczaj za rurą nad wejsciem do ancla. Profos (ksywa "Sasza") wyczajał niestety nasze skrytki po kilku dniach. Ciągle musielismy kombinować nowe - coś a la geocaching, prawda? Przycze były wówczas składane i w ciągu dnia przymocowywane do ścian. Profos Szsza często polewał je wodą, aby sie nie rozeschły (razem z delikwentem zazwyczaj na kwadrans przed pobudką). Batalion szkolny miescił sie w budynku, który obecnie adaptowany jest na uczelnię.\nWilla prawdopodobnie została wzniesiona za czsów carskich. Tradycją "aleksiejewców" była defilada od koszar do willi. Prezentowano się pułkownikowi Lebiediewowi i jego rodzinie. Na stronie www.skierniewice.24 pl w fototece skierniewickiej jest nawet fotografia takiej defilady.\nTeraz prycze są wmurowane, ale w ścianach nadal są wnęki na nie, domyśliłam się, że kiedyś się je składało. Dziś nawet stołki w pryczach są wmurowane. Co za okropność! ;)\nCieszy mnie, że budynki pomału są remontowane, co prawda nie odpowiada mi kolorystyka(zieleń+brąz okien)ale grunt, że ktoś o nie dba. Inaczej ruina murowana w ciągu 5 lat. W budynku Klubu Garnizonowego(najbliżej dawnej cerkwi) stropy nad ostatnim piętrem są mocno przegniłe i chodzenie po strychu jest coraz bardziej ryzykowne. Na terenie prócz ciekawej kotłowni znaleźliśmy kilka magazynów podziemnych(chyba na paliwo sądząc po zapachu), jakąś remizę i warsztaty. Najbardziej ciekawi mnie ceglany budynek, w którym znaleźliśmy sporo sprzętu typu maski gazowe, pojemniki itp. Chodzi o coś przy ulicy 1maja, tuż przy siatce. Z góry ziemia, od przodu tylko wejście, żadnych okien... dziwne miejsce.\nWybacz roztrzepańcowi. Zdjecie defilady i m.in. cerkwi znajdziesz na www.skierniewice.com.pl w galerii zdjęć (Dawne Skierniewice).\nTakie kanony kolorystyczne królują także w moim świątobliwym (a jakże!) i Boguojczyźnianym grajdołku zwanym Nowy Targ. Najgorsze że na potęge dewastuje się u nas lasy i wycina stare, piękne drzewa. Miałem obok osiedla piekną alejkę obasadzoną brzozami, modrzewiami, świerkami. Kilkanaście dni temu poszły pod topór, alejka rozryta koparkami, hałdy ziemi - będzie tam teraz salon Citroena. Szlag trafił moje miejsce na wieczorne biegi i gimnastykę.\nAle ad rem... W budynku Klubu Garnizonowego dawniej były skoszarowane kompanie logistyczne i kompania czołgów. Na dole była sala gimnastyczna.\nZbiorniki znajdowaly sie na ścisle strzeżonym terenie (tzw MPS). Okresowo były inspekcjonowane przez oficerów radzieckich z jednostki "sajuzników" w Puszczy Mariańskiej. Były też dwa podziemne schrony (jeden koło magazynów MPS, drugi koło izby chorych).Koło warsztatów były też garaże czołgowe, transporterów opancerzonych (tzw SKOT) oraz taboru ciężarowego. Tam trepy z logistyki smolili gorzałę aż miło ( bo z dala od sztabu i "wierchuszki" pułkowej). Ten ostatni budynek to chyba tzw magazyn obrony przeciwchemicznej.Niestety nie bylem tam chyba nigdy ponieważ ćwiczenia o-p-chem mielismy na poligonie na Zwierzyńcu (czyli w miejscu które Wam polecam). Tam też powinniście natknąć się na ciekawe obiekty o podobnej konstrukcji, o ile się uchowały do dzisiaj. Wiele obiektów na terenie koszar było "utajnionych" i żołnierze z poboru (jak ja) nie byli zorientowani co do ich przeznaczenia. Nie zauważyłem abyście penetrowali budynki sztabów (głównego i kwatermistrzowskiego), a tam powinny być ciekawe rzeczy...\nDo części budynków nie właziliśmy, (m.in. izby chorych), bo z drugiej strony ogrodzenia słyszeliśmy psa. W ogóle unikaliśmy okolic głównego wejścia. Do jednostki w Puszczy Mariańskiej wybieramy się jak sójki za morze, co prawda nadal użytkowana, to ponoć część obiektów jest poza (np. jakieś zbiorniki). Niestety nie wiem gdzie, trzeba będzie się przemaszerować po okolicy :)\nDzięki temu, że zlikwidowano przymusowy pobór do wojska, sporo obiektów stało się bardziej dostępnych, to i zwiedzać można(póki jest co), a przy okazji historii człowiek trochę liźnie :)\nW Puszczy Mariańskiej była spora jednostka specjalizująca się właśnie w magazynowaniu paliwa. Była pod szczególnym nadzorem oficerów radzieckich, mieli tam swoja placówkę. Prócz tego w Łowiczu był radziecki batalion łacznosci, a w Rembertowie radziecka brygada łaczności (te dane właśnie z ruskiego portalu).\nNo i cerkiew - obejrzyj jej zdjęcia na skierniewickim portalu, polecam. Jako jedyna z wojskowych cerkwi w byłym Królestwie Polskim miala ogrzewanie parowe, mieściła ok 1000 osób, sam ikonostas był wart 6 tys. rubli. Kopuły były pokryte miedzianą blachą, a krzyże byly pozłacane. Wolne przestrzenie na ikonach byly pokryte czystym złotem i srebrem (tak, nawet takie informacje można znaleźć na tym rosyjskim portalu militarnym). Koszary skierniewickie zaprojektował Woyde, który był bratem... dowódcy 10 dywizji piechoty. A tej właśnie dywizji podlegał 38 Tobolski Pulk Piechoty, dla którego te koszary zbudowano. W sumie - przekręt gonił przekręt :-) Nihil novi sub sole...\nZdjęcia cerkwi widziałam już wcześniej, stan obecny to już nie to samo (zwłaszcza po pomalowaniu jej o zgrozo na żółto). Górowała nad miastem... nazwisko projektanta koszar znałam, ale konotacji rodzinnych już nie :)\nCerkiew pomalowana była na biało, wiodło do niej czworo dębowych drzwi. Przed nią stało brązowe popiersie cara Aleksandra III na marmurowym postumencie. Kiedyś i gdzieś (nie pomnę gdzie) wyczytałem, że późniejszy generał Narbutt Łuczyński (skierniewiczanin) pewnej nocy nałożył na owo popiersie chomąto końskie.\nTen budynek, który pstryknęliście koło Miga to internat dla młodych oficerów połączony z kasynem. Starsi oficyjerowie balowali w innym kasynie, na Batorego, dziś juz nieistniejącym. W tym pierwszym "panowie" oficery urządzali sobie balangi, często w towarzystwie panieniek wiadomej konduity. Dla nas - żenada, co się tam wyprawiało. Nazywaliśmy ten budynek "esbezet" (od strefa bezpośredniego zagrożenia). Zazwyczaj na lewizny urywalismy się przez płot od strony rzeczki Łupii. Trzeba było przejść ścieżką na skarpie i przemsknąć się koło "esbezet". A młodzi oficerowie byli gorliwi i do ich rozrywek (innych niz w/wymienione) należało czyhanie na tych, dla których koszary nie były jedyną alternatywą. Przyłapany na lewiźnie delikwent zazwyczaj lądował w anclu (vide Wasza cela nr 4 z przyległościami). To też historia, niestety :-)\nWłaśnie tamtędy wleźliśmy za pierwszym razem, gdy jeszcze nie wiedzieliśmy na ile pobyt na terenie garnizonu jest legalny. W płocie dziur sporo, można było jakby co -zwiewać na kilka sposobów :)\nWłaśnie dostałem newsa od Włodka ze Skierniewic. Spłonął doszczętnie dach (prawdopodobnie podpalony) nad garażami czołgów. To mniej więcej koło warsztatów, w których działaliście. Czuję, że niedługo pozostanie Wam do eksploracji jedynie poligon na Zwierzyńcu. No i rozważcie też "atak" na koszary w Legionowie(też carskie). Tam miesciło się dowództwo naszej 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im Tadeusza Kosciuszki. Nie wiem tylko czy nadal tam jest jakieś wojsko? "Materiał do przemyślenia" jak mawiał mój ulubiony Stirlitz :-)\nJeszcze jedno pytanie.... ten wierszyk "Po kompanii, etc" to z aresztu?\nChyba rozszyfrowałem tajemnicę tego budynku, który Cię zaintrygował. W tym pomieszczeniu sprawdzono szczelność masek. Zamykano pomieszczenie, wrzucano gaz łzawiący ("cegiełkę) i wojsko musiało tam przesiedzieć kilkadziesiąt minut w maskach. Analogiczne ćwiczenia mieliśmy na poligonie Zwierzyniec w specjalnie skonstruowanym, szczelnym namiocie. Cały dowcip polegał na tym, że te ćwiczenia były nie zapowiadane. A żołnierze często z masek wyciągali tzw listki, albowiem wtedy łatwiej się w maskach biegało, maszerowało i ćwiczyło. Niestety w czasie sprawdzania szczelności masek ta mistyfikacja wychodziła na jaw i skutki były opłakane (w dosłownym sensie tego słowa) :-)\nNareszcie się zmobilizowałam i wzbogaciłam opisy skrzynek o Twoje historie. Postarałam się, by w większości były w formie cytatów, tak by nic nie uszczknąć z klimatu garnizonu :)\nWitam lavinko. Co do poligonu Zwierzyniec, to co prawda byly tam podziemne magazyny amunicji ciężkiego kalibru, ale obecnie są zasypane. Tak mnie poinformował kolega Włodek, a na nim polegam "jak na Zawiszy". Natomiast strzelnica oraz budynek wartowni i inne przypicniki są dostępne. pozdrawiam.\nTrochę widać z satelity, naliczyłam z 7-8 budynków. W najbliższy weekend jadę do Łodzi (chyba że się pogoda załamie w kierunku mrozów),pewnie na następny poleci temat poligonu. Już nawet nabyłam specjalne skrzynki na fanty :)\nU nas się juz załamało w kierunku mrozu (od wczoraj). Co do defilady to znajdziesz ją na stronie www.skierniewice.com.pl, póżniej kliknij w galerie, potem w Dawne Skierniewice. Czwarte zdjecie to defilada. Sorry że tak zawile opisuję, ale córka nie zdążyła mnie jeszcze należycie podedukować w temacie netu. Jak obroni magisterkę to " może mi pomoże" :-)\nDzięki dzięki, zdjęcie z defiladą po prostu wyguglałam :)\nObejrzałem satelitę, zwłaszcza strzelnicę widać doskonale. W początku lat 80tych poligon został znacznie zmodernizowany, a zatem wygląda nieco inaczej jak za moich czasów. Przede wszystkim konstrukcja strzelnicy jest betonowa, przedtem byla drewniana. Mogę Ci co nieco napisać o historii tego poligonu, ale nie wiem czy mogę na tym blogspocie? (żeby konkurencja goekeszerów nie podkupiła tematu :-)\nJedyna konkurencja lokalna (realna) i tak zostanie zaproszona do współtworzenia mini zagłębia poligonowego, więc nie ma problemu. Co do historii to chyba wolę ją mieć tu, bo na skrzynce mejlowej zgubię na pewno :D\nOK. Od lat 90tych XIX w do 1913 roku na poligonie odbywały się manewry 10 Dywizji Piechoty, później 8 DP. Często odbywały się również ćwieczenia warszawskiego 15 Korpusu Armijnego. W okresie międzywojennym był to poligon przykoszarowy 18 pułku piechoty oraz 26 pułku artylerii lekkiej. Artylerzyści ćwiczyli tam jedynie strzelanie z broni krótkiej i karabinków. Ostre strzelania z armat odbywały sie na poligonie w pobliskim Raduczu. Nazwa Zwierzyniec pochodzi od pobliskiego lasu w ktorym carowie Aleksander III i Mikołaj II urządzali polowania. W czasie okupacji w pobliskim lesie hitlerowcy przeprowadzili kilka masowych egzekucji (w latach 1943 i 1944). Zamordowano kilkadziesiąt osób.\nZa moich czasów (1977-1979) na poligonie tym znajdowaly sie obiekty o romantycznej nazwie "ogródki". Byl ogródek napalnowy, saperski, chemiczny a nawet ogródek npla (czyli NATO). W tym ostatnim poznawalismy teoretycznie m.in. sylwetki samolotów, ich znaki rozpoznawcze. A praktycznie zapoznawalismy sie z budową i dzialaniem pancerzownicy Karl Gustav.\nCiekawie wyglądała nauka o minach:-) Instruktor rozkładal na trawie wiele rodzajów min i szybciutko podawał ich nazwy. Potem nas odpytywał, oczywiście byliśmy odporni na wiedzę. Za karę należało wziąść do rąk obie miny, pobiec z nimi pod wskazana sosnę i stamtąd na glos wykrzyczec nazwę miny. Metoda skuteczna, do dziś pamiętam nazwę szczególnie ciężkiej cholery prod. czechosłowackiej:-))))))\nNa strzelnicy strzelaliśmy z karabinów kbk AK oraz karabinów maszynowych RKMD i PK. Za nie zaliczenie strzelania przez pluton karano nas tzw domarszem taktycznym w maskach pgaz. Od strzelnicy az do koszar wszystkie ćwiczenia taktyczne wykonywane były w maskach (a czasami dla uatrakcyjnienia w kombinezonach gumowych OP-1). Ukoronowaniem domarszu bylo sforsowanie rzeczki Łupii.\nNa poligonie tzw warta nr 2 ochraniala głównie magazyny z amunicją artleryjska i czołgową. wartownicy chodzili pomiędzy drutami i nie wolno im było porozumiewać się ze sobą. Ale czasami schodziło sie do transzeji i tam ucinało towarzyską pogawędkę. W sumie "na giełdzie pułkowej" warta na polgonie uważana była za najspokojniejszą, Najmniej "spanikowaną".\nPodczas warty w lutym 1979 popełnił samobójstwo mój przyjaciel Tadziu Kucharski z Warszawy (przesłużywszy już 16 miesięcy w woju).\nNa poligonie stał Rudy 102 (autentyczny), o którym Ci już pisałem. Obok stał Lublin kpr Wichury ( "a mnie pod pancerzem duszno") z jakimis ruskimi napisami. Na nich ćwiczylismy napalm. W serialu Rudym kierował sierż Sroka z naszego pułku (chyba największy pijak w pulku, a zarazem jeden z najlepszych czołgistów w LWP). Nadałem mu ksywę "kot w butach", ponieważ wyglądem łudząco go przypominał. Na razie tyle, "wystrzelane" z pamięci. Wystarczy?\nNo widzisz, nie tak dawno kłóciłam się z Tomim skąd ten zwierzyniec (a jednak polowanie!) :)\nMyślałeś, żeby spisać wspomnienia? Jako książka sprzedawałaby się przednio. A już na pewno blog byłby popularny. Nazwiska mógłbyś zmieniać z szacunku dla rodzin ( i prywatności) kolegów ale same historie czyta się z zapartym tchem. Miny w łapach? Prawdziwe działające miny? Chyba bym umarła ze strachu....\nMiny były oczywiście nie uzbrojone. A co do wspomnień to już coś takiego klaruje sie w mojej głowie (jak zostanę emerytem, to w koncu jeszcze niecale 12 lat pracy:-)\nZ Włodkiem, o ktorym Ci pisałem mamy taki układ: on mi przesyła zdjęcia z koszar i Zwierzyńca a ja jemu wspomnienia. Włodek jako dziecko bawil sie na terenie koszar (nawet w Rudym, ktory stał wtedy na postumencie kolo jednego z budynków). Jego ojciec, zmarly w 1979, byl chorążym na kompanii czołgów. Dodaj do tego jeszcze moje wspomnienia z poligonow w Orzyszu, z obozów komandoskich w Puszczy Niepolomickiej + odprawy na Placu Defilad w W-wie i warty pod Grobem Nieznanego Żolnierza... Włodek ma juz troche uzbieranych moich opowiesci jako że piszemy do siebie od listopada ub. roku. A "sycko to scyro prowda" jak mówią moi ziomkowie. Pozdrawiam:-)))\n"Miny były oczywiście nie uzbrojone" - Uffff.... :D\nWiesz, takie opowieści są bardzo cenne, bo zazwyczaj życie przeciętnego żołnierza w historii jest pomijane. Ot suche liczby, tylu przeszkolono, tylu zginęło, tylu zdezerterowało. Tylko o generałach pisze się więcej, a w czasach pokoju i też nie za często. A to jednak kawałek historii naszego kraju. Niezależnie od tego, że każda wojna to zło. Z tym się chyba zgadzamy :)\nDlatego też te opowieści mam utrwalone na mojej skrzynce mailowej i w przypływie natchnienia może stworzę jakiś blog? Na razie "mam lenia" i troche inne zainteresowania obecnie (np juz 2 dni kombinuję z czego może sie skladać metaliczny śnieg na wulkanach Wenus?). Z pirytu?\nMoże masz jakiegoś znajomego astronoma, który by mnie oświecił? Na razie dobranoc, bo jutro ciężki dzień w pracy mnie czeka, cos tak czuję :-((\nPS. Co do wojny zgadzam sie całkowicie z Tobą .... i Lwem Tołstojem zwłaszcza (a zważ że to był oficer artylerii, Boga Wojny). Polecam Ci jego "Opowieści sewastopolskie" - czysty pacyfizm.\nDywagacji na temat wojska ciąg dalszy... Te 2 lata w mundurze sprawiło, że do dzisiaj mam alergię na naszych rodzimych wojskowych, policjantów i innych mundurowych.. Toleruję tylko oficerów marynarki handlowej :-)\nTo jednak jest kawałek historii i mojej młodości więc mam do tego jakiś tam stosunek emocjonalny w sumie. A że zabarwiony ironią to już insza inszość...\nA propos Waszej wyprawy do Łodzi. Do 1910 r. stacjonował tam 37 Jekaterinburski Pułk Piechoty, wchodzący w skład 10 Dywizji Piechoty. Tłumił rozruchy w Łodzi w latach 1905-1907. Nie był zatem skoszarowany w Skierniewicach.


Drugi oddech Frumuszyki • Ukraїner\nMuzealnictwo Rolnictwo Transformacja przestrzeni Własna działalność Besarabia\nBesarabskie stepy, ciągnące się między Dniestrem, Dunajem a Morzem Czarnym, przez stulecia były miejscem różnorodności kulturowej i etnicznej. W wioskach tego regionu mieszkają liczne wielonarodowe rodziny, w których matka mogła być na przykład Bułgarką, a ojciec Mołdawianinem. Wszyscy dobrze znali nie tylko język ukraiński, ale także mołdawski, bułgarski i rosyjski. Podczas ekspedycji odwiedziliśmy jedną z takich miejscowości, gdzie poznaliśmy bohaterów niniejszego materiału – rodzinę Palarijewów. Od ponad 10 lat ten ród o mołdawskich korzeniach pracuje nad odrodzeniem wsi Frumuszyka, założonej jeszcze w XVIII wieku i zrujnowanej w czasach sowieckich. Frumuszyka-Nowa jest kopią tej dawnej Frumuszyki, która niby na nowo odrodziła się z popiołów po 60 latach niebytu.\nW 1946 roku, po zakończeniu drugiej wojny światowej, sowieckie wojska już przygotowywały się do nowej wojny. W tym celu postanowiono wybudować w stepie poligon. Aby zwolnić terytorium, wysiedlono mieszkańców pięciu wsi: Kantemyr, Zurum, Roszyja, Kofrumstal i Frumuszyka.\nKrzyże postawione dla upamiętnienia mieszkańców wsi Kantemyr, Zurum, Roszyja, Kofrumstal i Frumuszyka, przymusowo wysiedlonych w 1946 r\nAndrija Palarijewa z rodziną wysiedlono wówczas 30 km od Frumuszyki, do wsi Saracyka. Później powrócił do sąsiedniego Borodina. Jego syn Ołeksandr urodził się i spędził dzieciństwo w tych stepach. Pokazuje nam pojedynczy punkt na horyzoncie i dzieli się wspomnieniami:\n— Pamiętam, jak miałem dziesięć lat, za tym drzewem wypasaliśmy owce, w tym jeziorze łapaliśmy kiełby i karasie, potem gotowaliśmy je.\nOłeksandr wyrósł i postanowił przywrócić ojcu miejsce jego młodości. Wiosną 2006 roku Ołeksandr zaczął odradzać Frumuszykę. Postanowił zacząć od nasadzenia drzew:\n— Kiedy komisja przyjechała na przydział ziemi i zobaczyła, że już rozpocząłem planowanie – tam słupek oznaczający drzewo, tu inny – znak budynku, wtedy pomyśleli, że to wszystko fantazje. Akurat przyjechał traktor i wykonał wykopy pod drzewa. Po pół godzinie motocykl z koszem przywiózł sadzonki i wodę w beczce. Od razu posadziliśmy. A potem członkowie komisji zaczęli nam pomagać. W dwie godziny skończyliśmy.\nGospodarze nie wycięli żadnego większego drzewa, wieś odbudowali zgodnie z zapisami kartograficznymi znalezionymi w archiwum. Na starych mapach zachowała się również rzeka Frumuszyka. Kiedy jej wody płynęły jeszcze przez ten region, we wsi było 540 domów, 5 młynów, dwie szkoły podstawowe, jedna zawodówka i cerkiew.\nNa terytorium Frumuszyki-Nowej Ołeksandr z synami odbudował rodzinną zagrodę. Była to typowa mołdawska chata: w głównym budynku mieszkali ludzie, w letniej kuchni przygotowywano posiłki, w salonie podejmowano gości, był też pokój dziecięcy:\n— Kiedy dziadek po raz pierwszy tu wszedł, popłakał się. Zanurzył się w atmosferę tego budynku, w którym dorastał i z którego go kiedyś wysiedlono – opowiada młodszy syn Ołeksandra Mychajło.\nZa sowietów Andrij Pałarijew doświadczył represji z powodu posługiwania się językiem mołdawskim. Dlatego musiał przejść na rosyjski. Powracać do języka ojczystego zaczął dopiero w 75 roku życia.\nZ czasem obok odbudowanego domu Pałarijewów pojawiły się inne tematyczne chaty: ukraińska, niemiecka, żydowska, mołdawska, bułgarska, gagauska i rosyjska. W ten sposób rodzina stworzyła skansen „Besarabska wieś”. Chaty budowano bezpośrednio we wsi, za materiał służył „łampacz” – mieszanka gliny, słomy i krowiego łajna.\nWedług Mychajły najciekawszym domem jest ten mołdawski, po nim – żydowski. W tym drugim najbardziej zadziwiającym jest to, że ma dwa wejścia i dwa wyjścia: można wejść w jednym miejscu, a wyjść w innym. Taki plan przypomina starszemu synowi współczesne mieszkania: jest korytarz i kilka pokoi. W domkach skansenu można mieszkać, są tutaj sanitariaty.\n— Pamiętam, kiedy dziadek zobaczył jeden taki ukryty za drzwiami swojego domu, oburzył się, dlaczego toaleta jest dwa razy większa od sypialni jego rodziców.\nUdostępnianie turystom noclegu w skansenie na początku wydawało się dobrym pomysłem, póki goście nie zaczęli przestawiać eksponatów. Gospodarzom, rzecz jasna, to się nie spodobało.\nTeraz osoby odwiedzające Frumuszykę-Nową mogą zamieszkać w domkach dla gości:\n— W każdym domku ustawiliśmy gumiaki na wypadek złej pogody. Założyłeś – i zwiedzasz dalej.\nW chatach o narodowym kolorycie nocowali konsule Rumunii i Mołdowy.\nTeraz wszystko tutaj jest dobrze urządzone, są niezbędne media. Od jednej chaty do drugiej prowadzą granitowe ścieżki, rosną sosny. Na początku, 11 lat temu, nie było tu wody ani prądu, sam goły step.\nOłeksandr z ojcem zawsze chcieli w tym miejscu hodować owce. Zbudowali pierwszą farmę. Przez cztery lata była straszna susza. Pęknięcia ziemi szerokością 1 cm sięgały prawie metr w głąb. A zdarzały się wówczas rozłamy do 10-15 cm:\n— Najpierw nie wiedzieliśmy, czym napoić owce, a potem z kolei zaczęły lać mocne deszcze. Przyroda jakby robiła nam sprawdzian. Być może podpowiadała, że trzeba budować rezerwowe zbiorniki wodne – mówi Mychajło.\nTeraz w gospodarstwie znajduje się około 6 000 owiec, a bywało ponad 12 000. Tę farmę uważa się za największą w Europie Wschodniej jeśli chodzi o hodowlę owiec rasy karakuł. Niełatwo było zachować takie stado:\n— Pamiętam, jak w jedną dobę padły nam 1452 owieczki. Latem w jedną dobę temperatura spadła z 35 do 15˚C. Była ulewa. Owce porywała woda, zadeptywały się nawzajem i kopytami cięły wełnę.\nOprócz żywych zwierząt, na terytorium wsi można zobaczyć 50 owczych rzeźb. Artyści, którzy odwiedzali to miejsce, pomalowali je zgodnie z własną kulturą.\nZ owcami jest związana kolejna miejscowa historia. Pałarijewowie postawili w stepie największy w świecie pomnik czabana (pasterza). Ołeksandr zapewnia, że wszystkie dokumenty dla Księgi Rekordów Guinnessa już są przygotowane. Obok planują postawić pomnik psa:\n— Ukraińcy są biednym narodem, ale trzeba z czegoś być dumnym. No to weźmiemy naszego Burka, pojedziemy do sąsiedniej wioski, zrobimy zdjęcie. Zrobimy z taaakimi wielkimi uszami! cieszy się Ołeksandr. W ten sposób wejdziemy do listy z dwoma największymi pomnikami w świecie w jednym miejscu.\nŚrodki włożone w pomnik są ogromne. Ołeksandr nawet żartuje, że nie chce znać dokładnej sumy. Jednocześnie przyznaje się, że jako przedsiębiorca odczuwa te koszty:\n— Jeszcze na trzecim roku studiów zdałem sobie sprawę, że moje zarobki będą wynosiły 80-90 rubli. A przecież zawsze otrzymywałem więcej – wspomina Ołeksandr.\nAktywnie spędził studenckie lata: w wieku 18 lat, w Tiumeniu, w ramach studenckiej brygady budowlanej, pracował przy przenoszeniu 400-kilogramowych torów kolejowych. Krew mu szła nosem z wycieńczenia, temperatura w fabryce sięgała 39-40 stopni. Pracował w brygadach budowlanych także w Ukrainie, potem w Bułgarii:\n— Jeszcze jako student zrozumiałem, że chcę trafić za granicę. Widziałem, jak osoby powracające stamtąd kupują sobie samochody.\nŁaweczka i rzeźby barana z owcami przy pomniku czabana\nBudowa pomnika czabana ma pod sobą konkretne ekonomiczne fundamenty:\n— Jego wartość równa się wartości jednego kilometra drogi, a potrzebuję 18 km. Czyż nie jest lepiej zbudować obiekt, do którego zostanie pociągnięta droga? – uśmiecha się Ołeksandr.\nPonieważ w Kijowskim Instytucie Gospodarki Ludowej (obecnie Kijowski Narodowy Uniwersytet Ekonomiczny – red.), w którym studiował, nie było katedry wojskowej, po studiach Ołeksandr został powołany do wojska. Trafił do Południowej Grupy Wojsk, do Budapesztu. Był sekretarzem przy dziale finansów w sztabie grupy, później został chorążym, otrzymał rangę:\n— Zdziwiłem się, kiedy za rok w Budapeszcie do budżetu Ministerstwa Obrony zwrócono 980 000 rubli niewykorzystanych środków. Na następny rok zwróciłem 20. Potem w sztabie Odeskiego Okręgu, gdzie służyłem przez 8 lat, zwróciłem 18 rubli. Miałem mundur chorążego, ale za to doskonałe relacje z oficerami, generałami, dowództwem. Z jakiegoś powodu wszyscy mnie szanowali.\nW latach 90-tych, żeby utrzymać rodzinę, Pałarijew targał znane wszystkim kraciaste torby do Polski, Jugosławii, Rumunii. Potem pracował na farmie, gdzie opanował budownictwo. Ołeksandr mówi, że pracując dla kogoś zawsze miał stosunek jak do swojego. Jego żona wspomina, że od 1992 do 1997 r. mąż żadnego razu nie obchodził urodzin w kręgu rodzinnym. Ani własnych, ani żony, ani dzieci.\nKiedy biznes jest twoim hobby\nOłeksandr twierdzi, że Frumuszyka-Nowa jest dla niego raczej biznesem, niż hobby. Jeżeli biznes nie będzie przynosił dochodów, nie przetrwa:\n— Jeżeli ze mną coś się stanie, odejdę z tego świata, kto będzie kontynuował? No, może przez rok-dwa będą pamiętać. Ale dalej chłopaki powinni zajmować się swoimi sprawami, zarabiać pieniądze.\nSwoich synów wychował twardo:\n— Nie uczyłem ich, lecz karałem. Żona płakała, kiedy krzyczałem na nich. Ale sądzę, że dzisiaj to rozumieją.\nZostawił dzieci przy sobie, zachęcając do rozwoju własnych biznesów. Teraz synowie spędzają życie między Odessą a Frumuszyką-Nową. Obydwaj mają biznes w Odessie. Mychajło ma salon wyrobów futrzanych. Co roku jedzie z żoną do Hiszpanii, Chin, Singapuru i kupują tam modele ubrań z futra, a później produkują podobne w Niemczech. Starszy syn Wołodymyr jest właścicielem sieci restauracji.\nW Frumuszyce Pałariewowie produkują wino. Urządzili winiarską piwniczkę, gdzie dojrzewa wino różnych gatunków. Najbardziej lubiane tutaj jest aligoté:\n— Nie wystarczy zbudować samej winiarni. Trzeba ją doglądać i obsługiwać. To jak począć i wychować dziecko.\nPierwszy toast jest zawsze za Frumuszykę, drugi – za budowniczych Frumuszyki, trzeci – za gości.\nPałarijewowie nie poprzestają na już dokonanych osiągnięciach:\n— Chcemy zbudować dodatkowych 200 miejsc. Nie hotel, tylko takie domki, loggie, bungalow jak w Południowej Afryce, Namibii. Planujemy także kilka „domów inteligentnych” z ekologicznych materiałów, wyposażonych w pompy ciepła i panele solarne, zautomatyzowanych, żeby ludziom było komfortowo. Przyjeżdża towarzystwo i sobie wypoczywa.\nMuzeum sowieckiej przeszłości\nTuryści przyjeżdżają do Frumuszyki-Nowej, aby zobaczyć kolejny unikatowy dla Ukrainy obiekt. Jest to muzeum realizmu socjalistycznego pod otwartym niebem. Pośród stepu stoi ponad setka rzeźb wodzów sowieckiej epoki. W słynnych pozach zastygli Lenin, Breżniew, Stalin, Czkałow, Kirow i Czapajew, witając poranki i żegnając zachody słońca, które w tym regionie są niesamowite.\nPopiersia i rzeźby nie są ogrodzone kolczastym drutem, jak to ma miejsce w parku Grūtas w pobliżu litewskich Druskiennik. Aczkolwiek to właśnie wizyta w tym muzeum naprowadziła Ołeksandra Pałarijewa na ideę realizacji podobnego pomysłu w Ukrainie. W 2010 r. Ołeksandr zwiedził Litwę i zainspirował się prywatną inicjatywą lokalnego przedsiębiorcy Vilumasa Malinauskasa. Jego skansen przypomina mieszkańcom Litwy i gościom kraju o realiach Związku Sowieckiego. Na terytorium około 20 hektarów zebrano pomniki Lenina, Dzierżyńskiego oraz litewskiego komunisty Mickevičiusa-Kapsukasa, działaczy wojskowych Baltušisa-Žemaitisa, Uborevičiusa oraz działaczki litewsko-sowieckiego podziemia Mariji Melnikaitė. Oprócz 86 rzeźb i popiersi zdemontowanych z całego kraju w latach 90-tych, w parku Grūtas zebrano plakaty agitacyjne, flagi, sprzęt wojskowy. Są tam również wieże strażnicze – symbole Gułagu i Syberii.\nPo upadku Związku Sowieckiego podobne muzea zaczęły pojawiać się na Węgrzech i w Bułgarii. W Budapeszcie taki skansen ma nazwę „Memento”. Jego twórcą był architekt Ákos Eleőd, po wygraniu konkursu Budapesztańskiego Zgromadzenia Generalnego. W parku o powierzchni 2,5 hektarów przedstawiono 42 obiekty z okresu węgierskiego komunizmu. Oprócz wodzów proletariatu można zobaczyć węgierskich komunistów – Bélę Kuna, Endrego Ságvári czy Árpáda Szakasitsa.\nW Sofii pomniki sowieckiej epoki są zebrane w muzeum, w którego skład wchodzi park, galeria artystyczna i sala kinowa. Na 7500 m² parku umieszczono 77 rzeźb i popiersi sowieckich i bułgarskich komunistów. Tradycyjnie wodzowie są otoczeni proletariatem i armią. Reszta rzeźb to postacie robotników i kołchoźników, partyzantów i żołnierzy armii czerwonej.\nNajpierw Pałariejwowie własnymi siłami szukali eksponatów. Wiele pomników stało zapomnianych w fabrykach:\n— Aby ją (rzeźbę – red.) wywieźć, potrzebne były pieniądze. Trzeba było wynająć samochód, dźwig, zdemontować lub wynająć osobę z młotem, którą ją odbije. Teraz wiele osób wie, że mamy muzeum. Ludzie przywożą i mówią: „Mamy Lenina, po prostu zabierzcie go”. Wcześniej, kiedy jeszcze nie myślano o sprzątnięciu tych rzeźb, musieliśmy płacić. Metr pomnika kosztuje 700 hrywień.\nNajwiększego w muzeum Lenina przywieziono z Kułykowego Pola:\n— Podczas demontażu były osoby nastawione negatywnie, – wyjaśnia Mychajło pochodzenie czerwonych plam na szarym płaszczu wodza. Był przyklejony za pomocą niemieckiego kleju, długo nie mogli go oderwać.\nAby zachować pamięć o wioskach, zniszczonych na rzecz poligonu, z inicjatywy Pałarijewów utworzono ekspozycję z pocisków, znalezionych w pobliżu:\n— Zrobiliśmy to dlatego, by ludzie pamiętali, co było w tym miejscu przez 60 lat. Dla tej góry zardzewiałych pocisków zlikwidowano wsie. Do sprzętu wojskowego przyczepiono metalową linę i ścięto nią naszą chatę – opowiada Mychajło.\nJeszcze jedna pamiątka po sowieckiej spuściźnie – suche drzewo poutykane ze wszystkich stron odłamkami pocisków. Przez pierwsze pięć lat życia w Frumuszyce Pałarijewowie zebrali wiele takich niebezpiecznych odłamków na kołach swoich samochodów. Mychajło mówi, że poligon nadal jest ich pełen:\n— Jeżeli pospacerować po okolicznych stepach, można znaleźć wiele niewybuchów. Szczególnie po zimie. Ziemia wypluwa to żelastwo.\nMinisterstwo Obrony Ukrainy postanowiło przywrócić na swój stan część tych ziem. W tym celu zaorano 1700 hektarów państwowego parku krajobrazowego „Tarutyński Step”. Ten status terytorium otrzymało od miejscowych władz. Przed dalszą ruiną besarabski step uratował Iwan Rusiew, pełniący obowiązki dyrektora Narodowego Parku Przyrodniczego „Tuzłowskie Limany”. Rodzina Pałarijewów, której udało się stworzyć niewielką oazę pośród dzikiego stepu, jest gotowa do procesowania się z Ministerstwem o te ziemie.\n— Pieniądze, które tu włożyliśmy, nie mają znaczenia. Można je po prostu skreślić. Co naprawdę się liczy, to 11 lat życia mojego ojca, oddane Frumuszyce.


Milion złotych dla Gminy Ciechanowiec na panele fotowoltaiczne\nZarząd Województwa Podlaskiego na posiedzeniu w dniu 6 lutego, przyznał gminie Ciechanowiec dotacje w wysokości 930 760,68 zł na projekt „Odnawialne źródła energii na potrzeby własne w Gminie Ciechanowiec”.\nProjekt został zgłoszony na konkurs w ramach działania 5.1 (Energetyka oparta na odnawialnych źródłach energii), na inwestycje z zakresu zwiększenia mocy jednostek wytwarzania energii elektrycznej z OZE wraz z podłączeniem do sieci dystrybucyjnej/przesyłowej na własne potrzeby budynków gminnych.\nPrzekazanie specjalistycznego sprzętu ratowniczego jednostkom OSP\nW Urzędzie Miejskim w Ciechanowcu w obecności Poseł na Sejm RP Aleksandry Szczudło odbyło się przekazanie specjalistycznego sprzętu ratowniczego jednostkom Ochotniczych Straży Pożarnych.\nNa zakup sprzętu Gmina Ciechanowiec uzyskała dofinansowanie w wysokości 130 000 zł w ramach Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej - Fundusz Sprawiedliwości, którego dysponentem jest Minister Sprawiedliwości.\nPrzecięcie wstęgi i oficjalne otwarcie ulicy Wspólnej w Ciechanowcu\n14 stycznia odbyło się oficjalne otwarcie ulicy Wspólnej w Ciechanowcu. Mieszkańcy otrzymali długo wyczekiwaną ulicę. Prace rozpoczęły się pod koniec wakacji, a zakończyły w połowie grudnia.


Designerskie Konsole Nowoczesne ★ Drewniane ★ Z Szufladami - sklep internetowy Planeta Design\nPlaneta Design | Meble Nowoczesne | Konsole\nDesignerskie konsole nowoczesne\nW elegancko urządzone wnętrze idealnie wpiszą się designerskie konsole nowoczesne. Te meble, o wyjątkowym charakterze zachwycą domowników oraz gości i będą stanowiły doskonałe miejsce do wyeksponowania dekoracyjnych akcesoriów. W ofercie sklepu internetowego Planeta Design znajdziesz ekskluzywne, modne konsole do salonu, sypialni i przedpokoju.\nKonsola Scandinavia biała nogi kolor dębu\nKonsola Scandinavia szara nogi mokka\nKonsola Makassar sheesham 100 cm\nKonsola Factory drewno 120 cm\nKonsola Genesis 140 cm\nKonsola Industrial Style zestaw 2 sztuki\nKonsola metalowa Future\nKonsola Retro Varia\nKonsola Living Edge drewniana\nKonsola On Wheels\nKonsola Industrialna Metal czarna\nKonsola Stolik Metallic Wheels II\nKonsola industrialna Wheels\nKonsola Oriental metalowa\nKonsola złota siatka\nKonsole Absolimou zestaw 2 szt\nKonsola X złota\nKonsola Louis złota\nKonsola Ornament Antique big złota\nPodkreśl swój styl designerską konsolą\nOferujemy eleganckie, nowoczesne konsole design, które będą ciekawym elementem wystroju wnętrz industrialnych, nowoczesnych, velvet, glamour, vintage, shabby chic, art deco oraz innych. Gwarantujemy szeroki wybór oraz najniższe ceny. Nasze inspirowane konsole nowoczesne pomogą podkreślić Twój wyjątkowy charakter i wyrazić niepowtarzalny styl. W ich towarzystwie świetnie zaprezentują się designerskie ławki oraz inne meble dostępne w naszej ofercie.\nDesignerskie konsole to modne, nowoczesne i eleganckie meble, które zachwycą Cię swoim wyjątkowym designem. Świetnie zaprezentują się zarówno w przestronnych wnętrzach, jak i w niewielkich pomieszczeniach. Ich wyjątkowa forma sprawia, że przykuwają wzrok i stają się unikatowym elementem wystroju każdego pomieszczenia. W ofercie naszego sklepu znajdziesz między innymi konsole:\ndrewniane, szklane, metalowe, lakierowane,\nbiałe, czarne, brązowe, srebrne,\nz szufladami lub bez,\nmałe i wąskie oraz bardzo okazałe.\nKażda z nich zachwyca i stanowi nie tylko mebel, ale przede wszystkim przedmiot z głębią. Nasze designerskie konsole nowoczesne będą idealnie pasowały pod lustro - umieścisz na nich ulubione kosmetyki, aby zawsze mieć je pod ręką. Świetnie sprawdzą się także w przedpokoju, pod eleganckie dodatki, które dodadzą wnętrzu smaku. Nasze ekskluzywne i modne konsole nowoczesne, a także inne designerskie meble pomogą Ci wyrazić siebie. Podkreśl to, że nie płyniesz z prądem, a kreowanie przestrzeni wokół jest Twoją pasją, wybierz meble od Planeta Design.\nInternetowy sklep meblowy Planeta Design posiada szeroką ofertę, dopasowaną do gustów nawet najbardziej wymagających klientów. Znajdziesz u nas najlepsze, designerskie propozycje mebli oraz elementów dekoracyjnych do Twojego domu lub mieszkania. Wszystkie zostały specjalnie wyselekcjonowane tak, aby zachwycić każdego. Konsole nowoczesne, designerskie regały, ujmujące krzesła i wiele innych - oferujemy nietuzinkowe produkty wyposażenia wnętrz w najniższych cenach.


Filipiny - plan, informacje praktyczne - ineedatrip.pl\nGdyby jeszcze dwa lata temu ktoś mi powiedział, że polecę na Filipiny, to bym się popukała w głowę. Ani to nie było moje marzenie, ani jakoś specjalnie mnie tam nie ciągnęło. Nawet jak już kupiłam pierwszy bilet, który mnie przybliżał do tego „końca świata”, to jeszcze to jakoś do mnie nie docierało. A tak się właśnie zaczęło … od pierwszego biletu.\nPierwszy bilet Dubaj- Manila kupiłam w marcu zeszłego roku, w promocji Cebu Pacific za 340 zł/2 os. Taka byłam podekscytowana, że zrobiłam podwójną rezerwację. Później trochę mi zajęło odkręcanie jednej, ale w końcu się udało i pieniądze wróciły na konto. Podobno w tej promocji można było kupić lot Dubaj – Manila – Dubaj za niewiele więcej, ile ja wydałam na lot w jedną stronę. Ja takich biletów nie widziałam, więc wzięłam, co mi się trafiło. W ogóle się wtedy nie zastanawiałam, co ja z tym biletem zrobię.\nJakoś w kwietniu dotarła do mnie informacja, że Flydubai zaczyna latać z Krakowa do Dubaju. Długo się nie zastanawiałam, kupiłam bilety Kraków – Dubaj za 1420 zł/2 os. Nawet nie zniechęcił mnie fakt, że pociągiem do Krakowa muszę jechać 3,5h 🙂\nNa ostatni odcinek mojej trasy, żadna promocja się nie trafiła i po dłuższej obserwacji kupiłam bilety w sierpniu, za 957 zł/2 os.\nTo jeszcze jednak nie był koniec. Ja wciąż biłam się z myślami, ile jestem w stanie wycisnąć z tego wyjazdu 🙂\nSzkielet wyjazdu wyglądał następująco:\n22.02 przyjazd pociągiem do Krakowa\n23. 02 wylot do Dubaju\n25.02 przed północą wylot do Manili i przylot następnego dnia w południe 26.02 (gdzieś)\n06.03 Przylot do Manili (z gdzieś)\n7.03 wylot z Manili do Dubaju\n08.03 wylot do Krakowa i dalej pociąg do domu\nDzień przed wylotem chcieliśmy przylecieć do Manili. Naczytałam się, że Cebu jest bardzo niepunktualny. Dodatkowych atrakcji chciałam uniknąć. Coś w tym jest, bo na trzy loty jeden mieliśmy opóźniony o 45 min, drugi o jakieś pół godziny.\nNajpierw chciałam odwiedzić 3 wyspy w 8 dni, bo tyle byliśmy na miejscu. Później stwierdziłam, że nie będę latać z wywieszonym jęzorem i tracić dwóch dni na transfery z tej i tak małej puli. Zdecydowałam się na klasyka. Palawan. El Nido i Coron.\nPort El Nido\nDokupiłam lot do Puerto Princesa (237 zł/2 os) i drugi z Coron (Busuanga) do Manili (373 zł/2 os).\nPozostała jeszcze kwestia transportu z Puerto Princesa do El Nido i prom z El Nido na Coron. Wiedziałam, że w pierwszym przypadku transportu jest od wyboru do koloru. Zarezerwowałam dzień wcześniej Cherrybus-a, przez net. Cena to 559 PHP/os. Klimatyzowany autobus z przydzielonymi miejscami. Do El Nido jedzie się 5,5h. Bilet online trzeba wymienić na bilet papierowy, na dworcu w punkcie. Sam dworzec to jedna wielka prowizorka a propozycji podwózki miałam bez liku, oczywiście za $. Przejazd bez zastrzeżeń.\nDruga kwestia to bilety na prom. Z El Nido na Coron można dostać się wolnym promem lub szybszym promem. Szybszy jest droższy, płynie 4,5h i kosztuje 1760 PHP. Minusem jest, że wypływa o 6 rano. O 5 rano zaczyna się odprawa. Wolny jest tańszy 1400 PHP i płynie 7-9h. Dla mnie to było nie do przyjęcia. Wolę szybciej a krócej.\nWiecie, jakie ja miałam o tym promie wyobrażenie? Wydawało mi się, że to będzie luksusowy jacht 🙂 Wiatr we włosach, bezalkoholowe w ręku 😉\nNiestety, nie był. Jednostka była mocno wysłużona. W środku po prostu śmierdziało i był zaduch. Siedzenia są po cztery z jednej i drugiej strony przejścia. Nie rozkładają się. Nie ma zewnętrznych pokładów. Podobno są odtwarzane filmy. Ja chyba byłam gdzieś w innej części. Na pokładzie można kupić przekąski.\nDo Coron dotarliśmy przed 11:00. W porcie, a właściwie po wyjściu za bramę przywitał nas przekrzykujący się tłum kierowców trój-kółek. Oblepiają Cię jak mszyca liście. W dodatku przekrzykują się nad Twoją głową. Nie doświadczyłam tego jeszcze nigdy. Odeszliśmy kawałek i za 200 PHP pojechaliśmy do hotelu. Pewnie przepłaciliśmy. Jak zawsze 🙂\nW obydwu przypadkach przy rezerwowaniu transportu online doliczyło mi jakąś prowizję za rezerwację. Cherry bus 70 PHP, przy rezerwowaniu promu 196 PHP.\nOczywiście te bilety można zarezerwować na miejscu. Ja chciałam mieć pewność, że mam bilet na określoną godzinę, w określonym dniu. Tyle.\nHotele zaczęłam rezerwować w listopadzie. Booking, agoda i hotels. Pokoje z łazienką i śniadaniem. Tam, gdzie było taniej. Częściowo płatne od razu, częściowo z płatnością na miejscu. 3 noce spaliśmy w El Nido i 4 noce na Coron.\nNaczytałam się przed wyjazdem, że El Nido to nasze Mielno, czy inne Władysławowo. Ja myślę, że to gruba przesada. W naszym Władysławowie jest zdecydowanie ciszej 😉 Fakt faktem, że turystów jest od groma i tu, i tu. Powiem szczerze, że bardziej mi się podobało w El Nido niż na Coron. Może to też odbiór przez pryzmat hotelu. W obydwu miejscówkach hotel był w bardzo fajnej lokalizacji. W El Nido hotel był przy plaży, a jednak trochę na uboczu. Bliżej terminala promowego, końcówka plaży. Do głównej ulicy trzeba było przejść jakieś 300 m. Wieczorem siadaliśmy na tarasie i gapiliśmy się w ciemność. Słychać było szum fal. Nie było w ogóle słychać tego zgiełku na ulicy.\nWidok na El Nido Beach\nW Coron mieliśmy pokój od ulicy. Codziennie skoro świt budziła nas śmieciarka. Wygrywała taką swoją charakterystyczną melodię. Nie wiem o czym. To było tak głośne, że pierwszej nocy obudziłam się i myślałam, że mam głośnik przy uchu. W hotelu też był taras na górze. Jedyne, w co mogliśmy się wpatrywać to albo w siebie, albo w ekrany naszych telefonów.\nPonadto w El Nido zawsze jest co robić. Nie chcesz siedzieć w mieście to za 150 PHP łapiesz trój-kółkę i jedziesz na inną plażę.\nW Coron najbliższa plaża to Cabo Beach, która wygląda, jakby nie wyglądała, a dojazd tam to koszt 800 PHP w dwie strony (nikt z nami nie chciał negocjować) i kierowca czeka na Ciebie max. 3h. Dodatkowo plaża jest płatna, bodajże 50 PHP. Natomiast sam dojazd może być nie lada przygodą.\nMy z M mamy koncepcję, że Filipińczycy po prostu sami nasypali piasku i nawieźli kamieni, żeby wabić turystów 🙂\nI w El Nido, i w Coron wykupiliśmy po 2 wycieczki. Wszystko finalizowane w hotelu. Nie chciało nam się w tej gorączce tracić czasu. W El Nido trzeba wykupić dodatkowo wstęp do obszaru chronionego za 200 PHP/os. Na pierwszy rzut wzięliśmy tour C, a potem A. Ceny to odpowiednio 1600 PHP i 1400 PHP.\nPojechaliśmy w ogóle nieprzygotowani. Ani nie mieliśmy etui wodoodpornego na aparat, ani etui na telefony, nie mówiąc już o masce do snurków. I trzeba było zobaczyć nasze miny, jak musieliśmy na pierwszą wycieczkę dojść do naszego transportu w wodzie po pas 🙂 Pewnie nie tylko nasze 😉 Buty do wody to absolutne 'must have’ tego wyjazdu.\nZ pierwszej wycieczki nie mamy prawie żadnych zdjęć. Ogólnie tour A nam się bardziej podobał niż tour C, który jest bardzo polecany. Nie wiem, pewnie to subiektywna ocena 🙂\nW Coron wykupiliśmy Coron Island Tour i Island Escapade Tour. Dwie po 1500 PHP. Obie były bardzo fajne. Pierwsza różnorodna, druga była hedonistyczna 😉\nJeszcze coś Wam powiem. Przed wyjazdem miałam duże wątpliwości. Jak ja te wszystkie odprawy ogarnę i ten transport. Niedobrze mi się robiło na samą myśl. Strasznie się stresowałam. Dzisiaj, nie wiem czym 🙂 Tak jak mówią. Podróżować do Azji to można w ciemno. Tam Cię poprowadzą za rączkę. Zawsze coś się ogarnie, zawsze ktoś Ci pomoże, być może będzie to dłużej trwało lub będzie kosztować trochę więcej.\nZawsze coś się wymyśli 🙂\nOstateczny plan wyglądał następująco:\n22.02 przyjazd pociągiem do Krakowa ok. południa\n23.02 wylot do Dubaju o 12:00\ndwie noce w Gateway Hotel 589 AED\n25.02 przed północą wylot do Manili i przylot następnego dnia w południe\n26.02 o 17:00 wylot do Puerto Princesa\nWylot mogłam wziąć wcześniej. Ja kupiłam lot Air Asia, a gdybym kupiła Cebu Pacific mogłabym przebukować na wcześniejszy lot.\nNoc w Floral Villarosa Hotel (169 zł) Bardzo, bardzo fajny hotelik.\nPo przylocie do PP kupiłam kartę sim Globe za 600 PHP 8GB, nigdzie nie było problemów z internetem. Z lotniska trójkółka do hotelu – 200 PHP.\n27.02 przejazd Cherry bus do El Nido, rezerwacja klik (559 PHP/os)\n3 noce Aqua Travel Lodge 7500 PHP\nTour C – 1600 PHP/os.\nTour A – 1400 PHP/os.\n02.03 prom na Coron, rezerwacja biletu https://biyaheroes.com/#!/\n4 noce Balaibinda Lodge 570 zł\nCabo Beach 800 PHP + 50 PHP za wstęp od osoby\nCoron Island Tour – 1500 PHP/os.\nIsland Escapade Tour – 1500 PHP/os.\n06.03 Przylot do Manili z Coron, transport na lotnisko Busuanga załatwialiśmy w hotelu 150 PHP/os,\nW Manili po wyjściu z terminala, na którym lądują loty krajowe i skręceniu w prawo, było stanowisko Grab’a.\nPani zamówiła nam taksówkę, koszt to 240 PHP.\nNoc w Lotus Garden Hotel 160 zł. O jedną noc za długo 😉\n7.03 wylot z Manili do Dubaju 15:25. Taksówka zamówiona przez aplikację Grab, koszt 340 PHP\n08.03 wylot do Krakowa skoro świt i dalej pociąg do domu


Hotele — Ton Pao - Anuluj większość rezerwacji | Hotels.com\nTon Pao — hotele\nTon Pao — najpopularniejsze dzielnice\nSiriporn Bo SangTuryści chętnie odwiedzają dzielnicę Siriporn Bo Sang, a w jej opisach często używają określenia kultura. świątynie i festiwale to tylko kilka powodów, dla których warto tu przyjechać.\nThe Palm Garden 3Turyści uwielbiają dzielnicę The Palm Garden 3. Proszeni o opis tego miejsca często używają określenia kultura. Pobyt tutaj docenią zwłaszcza miłośnicy aktywności takich jak shopping i pływanie.\nWięcej informacji — Ton Pao\nTon Pao to idealny cel podróży, jeśli chcesz odpocząć. Ton Pao — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Ton Pao. Ton Pao to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Ton Pao — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.


Primera Division : Celta Vigo - Levante 2019-02-16 - Typy Bukmacherskie\n19-02-16 13:00 Celta Vigo 1-4 Levante 1 1.78 bet-at-home\nCelta Vigo 2 : 1 Levante\n@1.78 bet-at-home @3.82 bet-at-home @4.23 bet-at-home\nCelta Vigo: 50% Remis: 20% Levante: 30%\n1.5 bet-at-home 4.37 bet-at-home 1.19\nStrzelonych 1.25 Straconych 1.92\nZwycięstwa 4/12 Zwycięstwa 2/11\nRemisy 4/12 Remisy 2/11\nPorażki 4/12 Porażki 7/11\nIlość Meczów 23 Strzelone 35\nIlość Punktów 24 Stracone 39\nStrzelonych 1.17 Straconych 2.67\nZwycięstwa 4/11 Zwycięstwa 3/12\nRemisy 3/11 Remisy 3/12\nPorażki 4/11 Porażki 6/12\nIlość Meczów 23 Strzelone 32\nIlość Punktów 27 Stracone 42\nAnaliza: Celta Vigo - Levante\nW ten weekend ponownie zobaczymy w grze ligę hiszpańską, a także inne europejskie drużyny, ale ja skupiam się właśnie na lidze hiszpańskiej. Na dzisiejszy dzień mam dwa spotkania, pierwszym spotkaniem będzie rozpoczynające się o 13:00 mecz pomiędzy Celta Vigo a Levante, faworytem w tym meczu według bukmacherów są gospodarze. Oba zespoły spotykały już się ze sobą wielokrotnie, ostatnie 8 spotkań z rzędu skończyło się zwycięstwami Celty Vigo, ale dziś mam, że nie będzie tak łatwo gospodarzom pokonać Levante. Celta Vigo w tym sezonie nie gra jak w poprzednim, zajmuje obecnie 16 miejsce w dorobku ma 24 punkty, Levante jest na miejscu 14 i ma o 3 oczka więcej. Celta Vigo ostatnie 5 spotkań jakie rozegrała w lidze hiszpańskiej aż cztery przegrała, przegrała z Getafe, Valladolid, Walencją, jedynie wygrała z wyżej notowaną Sevilla na własnym boisku 1-0. Levante również w ostatnich swoich pięciu spotkaniach nie zachwycała wygrała tylko z Valladolid 2-0, oraz u siebie zremisowała z Getafe 0-0, przegrała z Alaves, Sevilla oraz w pucharze króla z Barceloną. Dziś typuje remis w tym meczu.\nDziś wczesnym popołudniem zostanie rozegrane spotkanie pomiędzy Celtą Vigo i Levante w ramach 24 kolejki hiszpańskiej La Liga. Gospodarze w tabeli ligowej zajmują 16 miejsce z dorobkiem 24 punktów mając na koncie 6 zwycięstw, 6 remisów i 11 porażek a ich bilans bramkowy to 35-39. Ekipa z Vigo nie radzi sobie ostatnio bo na 10 ostatnich meczy zanotowali zaledwie 2 razy, więc dziś zechcą przełamać swoją niemoc bo przeciwnik jest jak najbardziej w ich zasięgu. Dziś gospodarze zagrają osłabieni brakiem takich zawodników jak Gomez który pauzuje za czerwoną kartkę a występ Hugo Mallo jest nie pewny. Bardzo dobrą wiadomością jest fakt że do składu powraca Iago Aspas, który nie grał 5 ostatnich meczach z powodu kontuzji. Goście drużyna Levante w tabeli ligowej zajmuje 14 miejsce z dorobkiem 27 punktów mając na koncie 7 zwycięstw, 6 remisów i 10 porażek a ich bilans bramkowy to 32-42. Przyjezdni też na 10 ostatnich meczy wygrali 2 razy więc i oni zechcą zdobyć jakieś punkty i tym samym przełamać się. Dziś goście zagrają bez zawieszonego za kartki Cabaco oraz kontuzjowanego Postigo. Mecz zapowiada się interesująco bo obie ekipy potrzebują punktów bo są tuż nad strefa spadkową. Ja liczę na gospodarzy atut swojego boiska i na Iago Aspasa ,który w klubie z Vigo pełni role dyrygenta i to od niego zależy jak grają gospodarze.


Operatywny Górnik, tajemnicza Wisła, Azoty w przebudowie. Karuzela transferowa PGNiG Superligi - Sport WP SportoweFakty\nJak co roku, kwiecień i maj to najgorętszy okres w zespołach Superligi. Kluby nie próżnują i dokonują pierwszych wzmocnień. Jak na razie najaktywniejsi na rynku są Azoty Puławy i NMC Górnik Zabrze.\nMarcin Górczyński 20 Kwietnia 2019, 12:59\nIvan Stevanović to jeden z nabytków Wisły\nPlac budowy w Płocku\nO mistrzach Polski z Kielc nie napiszemy niczego odkrywczego, bo tak naprawdę większość decyzji zapadła dawno temu. Najwięcej emocji budzi przedwczesne odejście Luki Cindricia do Barcelony. Według naszych informacji, Chorwat jest bardzo zdeterminowany i naciska na transfer. Z niewolnika nie ma pracownika, więc nie zdziwimy się, jeśli niedługo do mediów wypłynie wiadomość o porozumieniu w sprawie niemałej sumy odstępnego. Prezes Servaas zabezpieczył się na ten wypadek, ściągnął z rozpadającego się Vardaru Skopje Igora Karacicia, środkowego o podobnym potencjale.\nAndreas Wolff w niedawnej rozmowie z portalem kielcehandball.pl rozwiał wątpliwości na temat swojej obecności w Kielcach. Jego partnerem będzie Mateusz Kornecki. Z Ligą Mistrzów otrzaskał się Branko Vujović i wróci z Celje. Na potwierdzenie czeka transfer Tomasza Gębali z Płocka. Dużo zależy od powodzenia negocjacji z Fivers Margaraten, bo jeśli Turek Doruk Pehlivan dołączy do drużyny latem 2019 roku, to szatnia może zrobić się za ciasna dla Marko Mamicia. Trzy lata w Zabrzu spędzi wychowanek Bartłomiej Bis i VIVE zostanie na nowy sezon z Julenem Aguinagalde i Artsiomem Karalekiem. Chyba że prezes Servaas ma coś w zanadrzu, bo gra z dwoma obrotowymi może odbić się czkawką.\nPłocka Wisła nie planuje rewolucji, ale wśród Nafciarzy dojdzie do sporych zmian. Tak naprawdę pozostały co najmniej trzy pozycje do obsadzenia - dwóch lewych rozgrywających (odejdą Dan-Emil Racotea i Tomasz Gębala) oraz obrońca (Nemanja Obradović). Działacze Wisły trzymają negocjacje w tajemnicy i nie pozwalają już, by w świat wychodziły informacje o rozmowach z Momirem Iliciem czy Marko Mamiciem. Trop prowadzi do Skandynawii i Szweda Philipa Stenmalma z Pays d'Aix. Wiadomo też, że Nafciarze rozważali ściągnięcie z MMTS-u Kamila Kriegera, specjalisty od defensywy. Nowego kontraktu nie podpisał też obrotowy Mateusz Piechowski.\nWażne, że udało się zabezpieczyć dwie newralgiczne pozycje. Grę poprowadzą Hiszpanie z epizodami w kadrze, Alvaro Ruiz i Niko Mindegia. Legendarnego bramkarza (i coraz częściej kontuzjowanego) Marcina Wicharego zastąpi niewiele młodszy Chorwat Ivan Stevanović.\nPrzyjdą: Igor Karacić (Vardar Skopje), Mateusz Kornecki (NMC Górnik Zabrze), Branko Vujović (Celje), Andreas Wolff (THW Kiel), Doruk Pehlivan ? (Fivers Margaraten), Tomasz Gębala (Orlen Wisła)\nOdejdą: Vladimir Cupara (Veszprem), Filip Ivić (VfL Gummersbach), Michał Jurecki (Flensburg), Mariusz Jurkiewicz (Wybrzeże, Azoty, MMTS?), Paweł Paczkowski (Veszprem), Bartłomiej Bis (NMC Górnik Zabrze), Luka Cindrić ? (PSG / Barcelona), Marko Mamić ?\nPrzyjdą: Alvaro Ruiz (Fenix Toulouse), Niko Mindegia (Chambery), Ivan Stevanović (Kadetten Schaffhausen), Philip Stenmalm ? (Pays d'Aix), Damian Przytuła ? (MMTS), Leon Susnja ? (RK PPD Zagrzeb)\nOdejdą: Marcin Wichary (koniec kariery?), Adam Borbely (Grundfos Tatabanya), Dan-Emil Racotea (Veszprem/Vardar), Tomasz Gębala (VIVE?), Nemanja Obradović (Mieszkow Brześć), Marko Tarabochia (?), Mateusz Piechowski, Nacho Moya ?\nCzy PGE VIVE Kielce to odpowiedni kierunek dla Tomasza Gębali?\nKaliski MKS 21-04 11:26 Zgłoś komentarz\ngogo 21-04 09:04 Zgłoś komentarz\nPrezesi Superligi swoimi poronionymi pomysłami z grupą spadkową, sami tworzą coraz większą przepaść sportową między czołówką która już teraz się zbroi a zespołami z tak zwanej\ngrupy spadkowej. Który rozsądny prezes klubu z grupy spadkowej, zakontraktuje bardzo dobrego piłkarza ręcznego, nie mając pojęcia czy jego zespół utrzyma się w superlidze !!! Po kilkunastu tygodniach gdy będą wiedzieć że się utrzymają , na transferowym rynku piłki ręcznej, zostaną tylko "odpady". Dlatego mecze w których VIVE grając w rezerwowym składzie , strzeli przeciwnikowi z dołu tabeli ponad 40 bramek , będą na porządku dziennym jednocześnie zniechęcając kibiców do oglądania tych jednostronnych "widowisk". Czasem mam wrażenie że w strukturach związku pracują osoby nie mające zielonego pojęcia co robią !\nCbc 20-04 20:41 Zgłoś komentarz\nFajnie by było zobaczyć Nogowskiego w Opolu. Razem z Siwakiem mogliby stworzyć ciekawy duet. Niestety to chyba w sferze życzeń, bo nie byłby to ruch wpisany w obecną strategię klubu.\nSwoją drogą ciekawe kto przyjdzie na koło za Tarciego, szkoda, że nie Peret. Może Piechowski? Tak ogólnie to chętnie bym zobaczył w Gwardii 1-2 doświadczone nazwiska zamiast samej młodzieży.\nJohn_Rambo_ 20-04 15:30 Zgłoś komentarz\nCiekawie zapowiada się przyszły sezon, praktycznie wszystkie drużyny z czołówki solidnie się wzmocnią. Jeśli chodzi o Wisłę to duet Mindegia/Ruiz wygląda solidnie i myślę, że\nodmienia na + atak pozycyjny Płocka. Co do Vive to jednak uważam, że Cindrić zostanie jeszcze na ten sezon i stworzy z Karaciciem najlepszy duet playmakerów w Europie. czekam jeszcze na jakiegoś speca od defensywy, takiego gracza potrzebuje również Płock.\nkuba859 20-04 15:10 Zgłoś komentarz\nA co ze Zdrahalą i Góralskim? Obaj grają jakieś kompletne ogony, ewidentnie nie znajdują wspólnego języka z trenerem. Trzymanie ich kolejny sezon jest bez sensu.\nPiłka ręczna PGNiG Superliga Mężczyzn Bartosz Jurecki Orlen Wisła Płock Zagłębie Lubin Łomża Vive Kielce Chrobry Głogów MMTS Kwidzyn Piotrkowianin Piotrków Trybunalski KS Azoty Puławy SPR Stal Mielec Sandra Spa Pogoń Szczecin Górnik Zabrze KPR Gwardia Opole Jarosław Cieślikowski Krzysztof Łyżwa Piotr Masłowski Mariusz Jurkiewicz Marcin Wichary Mikołaj Szymyślik Michał Jurecki Michał Szyba Energa MKS Kalisz Michał Bałwas Antoni Łangowski Błażej Potocki Marcin Schodowski Paweł Paczkowski Torus Wybrzeże Gdańsk Mindaugas Tarcijonas Adrian Nogowski Arka Gdynia Adrian Kondratiuk Wiktor Kubała Rafał Przybylski Rafał Biegaj Witalij Titow Manolo Cadenas Marko Tarabochia Jurij Gromyko Tomasz Gębala Mateusz Kornecki Filip Ivić Mateusz Piechowski Igor Karacić Michał Czerwiński Kirył Kniaziew Paweł Gąsiorek Wojciech Matuszak Mikołaj Krekora Dan-Emil Racotea Nikola Prce Niko Mindegia Robert Kamyszek Jakub Skrzyniarz Marko Mamić Ante Kaleb Branko Vujović Bartłomiej Bis Luka Cindrić Orfeus Andreou Andreas Wolff Mateusz Rydz Ivan Stevanović Patryk Gregułowski Vladimir Cupara Damian Przytuła Jakub Matlęga Wojciech Dadej Konrad Pilitowski Szymon Działakiewicz Jerko Matulić Nemanja Obradović Adam Borbely Krystian Bondzior Marko Panić Paulo Grozdek Matej Sarajlić Artem Padasinow Nacho Moya Alvaro Ruiz Mykola Maliarewicz Doruk Pehlivan Philip Stenmalm


Pogwar - opinie + nowa powieść! | Izarowski.pl '\nPogwar – opinie + nowa powieść!\nIzarowski Send an email 28 marca 2018\n0 231 Mniej niż minuta czytania\nNie wiem czy wiesz, ale Nowa Powieść już jest w produkcji. Na dziś dzień mam 66 stron. To mniej więcej jedna piąta całości.\nZapowiada się diabelnie interesująco! Ta powieść czekała na napisanie ponad 2 lata, ale mimo tego zaskakuje mnie na każdej stronie!\nCo z ciekawostek:\n– 9 marca wysłany do 5 wydawnictw. Ustalony termin trzech miesięcy mija 9 czerwca i do tego czasu czekamy z decyzją, co z książką dalej, ale…\n– Redakcja + Tworzenie okładki jest już w trakcie. Mamy plan skończyć do końca kwietnia! Zobaczymy czy się uda.\n– Kilku z beta testerów już jest po lekturze. Opinie są całkiem obiecujące.\n“Mocne akcenty trzymają w napięciu – czuć tu mroczną atmosferę jak u Kinga czy Mastertona.\nCóż… jeśli wyjdzie drukiem, miejsce na półce przygotowane\n– Okładka już gotowa (jeszcze kosmetyczne zmiany).\n– Redakcja autorska dopiero przede mną. Najpierw kończymy – Nową Powieść, której tytułu jeszcze nie wymienię. Ale tym razem tytuł już jest. Od dwóch lat wdziera się na okładkę, więc nie mam serca go zmieniać.\nW każdym razie – już niedługo kolejne Beta Czytanie! Jesteś gotowy?\nMamy pierwszą recenzję! Izarowski: Pogwar\nKosmo kontra korpo


Sprężarki(kompresory) powietrza używane: śrubowe, tłokowe, olejowe i bezolejowe - Lębork - AirComp\nMożemy zaoferować sprężarki dostosowane do zróżnicowanych oczekiwań klientów. Dotyczy to zarówno parametrów wydajnościowych sprężarek, konfiguracji z dodatkowym osprzętem oraz sprawności technicznej.\nPrzy wyborze dostawców urządzeń zadbaliśmy o to, aby nasza oferta była elastyczna i spełniała wymagania niemalże każdego użytkownika sprężonego powietrza.\nUrządzenia dobieramy pod oczekiwania, dbając o to aby nasze propozycje spełniały warunek najkorzystniejszego przełożenia techniki, energooszczędności i trwałości przy zachowaniu optymalnych cen. Zakres jest szeroki bo obejmuje spręzarki o mocy od 3 do 250 kW\nOferujemy sprężarki firm: ALUP KOMPRESSOREN, MARK, AIRPOL\nSą to sprężarki:\nzabudowane z osuszaczami,\nw wersjach kompaktowych\nz systemem odzysku ciepła,\nUrządzenia te przeznaczone są przede wszystkim dla przemysłu ale także do mniejszych zakładów produkcyjnych i warsztatów.\nWypożyczamy także sprężarki oraz sprzedajemy sprężone powietrze !\nOdzyskiwanie energii ze sprężarek Energy Box.\nGeneralnie każdą naszą sprężarkę w zakresie mocy 11 - 250 kW możemy wyposażyć w system odzysku energii w postaci wymiennika woda - olej lub woda - woda.\nMożna odzyskać od 50 do 90 % energii w postaci gorącego powietrza lub gorącej wody bez obniżani parametrów wydajności sprężarki.\nDzięki systemowi uzyskuje się znaczną redukcję kosztów wraz z szybkim zwrotem nakładów z inwestycji.\nPosiadamy narzędzia pomocnicze w postaci specjalnych symulatorów i kalkulatorów odzysku energii, dzięki czemu wyliczamy potencjalne oszczędności przy zastosowaniu Energy Box'a\nGorące powietrze - wyrzut powietrza za chodnicą sprężarki w celu ogrzewania hal produkcyjnych. Zazwyczaj objęte jest wyposażeniem sprężarkowni we właściwą wentylację.\nJeżeli macie Państwo pytania proszę do nas zadzwonić lub napisać maila.\nMożecie zostawić do siebie kontakt, odezwiemy się i wyjaśnimy szczegóły.\nPrzedsiębiorstwo Alup Kompressoren może pochwalić się ponad stuletnią tradycją w zakresie produkcji sprężarek powietrza. Opiera swoje działania na innowacyjnych programach projektowych, które pozwalają na dostosowanie sprzętu do różnych branż i działań. W ofercie marki Alup znajdują się między innymi modele śrubowe (4-15 bar) i tłokowe (10, 15, 35 bar). Spełniają normy jakości ISO 9001 i odznaczają się wyjątkową funkcjonalnością. Niezawodne mechanizmy gwarantują płynną pracę urządzenia, nawet przy intensywnej eksploatacji.\nFirma Mark posiada ponad 60-letnie doświadczenie w zakresie technologii związanych ze sprężonym powietrzem. Dostarcza nowoczesne rozwiązania w zakresie urządzeń takich jak sprężarki tłokowe i śrubowe, osuszacze, filtry, a także akcesoria. W 1998 roku została włączona do cenionej grupy Atlas Copco. Od tego momentu widać wyraźną intensyfikację działań marki, która silnie nastawiła się na projektowanie oraz produkowanie nowoczesnych urządzeń. Wyroby tej marki odznaczają się nikłą awaryjnością i wysoką wydajnością.\nFirma Airpol Sp. z o.o. produkuje sprężarki śrubowe. Przedsiębiorstwo działa na polskim rynku od 1991 roku. Zatrudnia doświadczoną kadrę menadżerską, inżynierską i techniczną, która pracuje nad realizacją nowoczesnych projektów. Marka od 1998 roku pracuje na standardach jakości ISO przy wytwarzaniu sprężarek. Obecnie uchodzi za jednego z największych producentów tego rodzaju urządzeń. Wykonuje modele śrubowe, tłokowe, spiralne, a także o specjalnym przeznaczeniu. Przygotowuje urządzenia w oparciu o najnowsze standardy.\nPrzedsiębiorstwo Kaeser Kompressoren cieszy się w Europie wysoką pozycją jako producent oraz oferent funkcjonalnych urządzeń w zakresie technologii sprężonego powietrza. Kompleksowa oferta producenta obejmuje rozwiązania do wytwarzania, uzdatniania oraz dystrybucji. Założenia marki Kaeser nakierowane są na zagwarantowanie ogólnej efektywności systemów. Producent przygotowuje między innymi sprężarki śrubowe, tłokowe oraz specjalistyczne modele dentystyczne. Stale udoskonala swoje wyroby, jednocześnie wprowadzając innowacyjne produkty.


Jacek Roy „Czarny koń zabija nocą” – Trzecia seta 82 – Klub MOrd\nW Świnoujściu znajduje się pensjonat o mało oryginalnej nazwie „Rybitwa”, którego właściciel, pan Roman Borowski, prowadzi jednocześnie zakład fotograficzny. Pobyt w tym pensjonacie jest drogi, ale pan Roman stara się starannie dobierać gości. Mamy tu grupkę zamożnych gości ze Szwecji i Norwegii, a także Polaków: znanego dziennikarza sportowego, lekarza, artystę malarza z bożej łaski z małżonką, piękną studentkę z warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Całe to towarzystwo odwiedza „Rybitwę” po raz drugi, a większość tych osób namiętnie gra w szachy i urządza sobie turniej szachowy, w którym nagrodą ma być okazały puchar, jakich setki straszyły na przeróżnych zawodach sportowych (i straszą nadal, bo paskudne są jak mało co!) oraz butelka koniaku. Turniej taki rozpoczęto już w roku ubiegłym, ale nie zakończono go z powodu śmierci jednej z zawodniczek, pani Natalii Rożnowskiej, nawiasem mówiąc żony znakomitego szachisty. Pani Natalia – jak zeznał jej małżonek – grała dobrze, a nawet bardzo dobrze jak na kobietę i przy wydatnej pomocy małżonka miała szansę na zwycięstwo. Uniemożliwił jej to morderca, który najpierw zaaplikował silny środek nasenny jej mężowi, a potem udusił biedną kobietę szalikiem. Od tamtych wydarzeń minął rok, a milicji nie udało się ustalić, kto i dlaczego zamordował Natalię. Śledztwo utknęło w martwym punkcie, gdy tymczasem na kolejnym turnusie o mało nie doszło do kolejnego morderstwa – tym razem ktoś próbował udusić Marię Reszel, kucharkę i intendentkę z „Rybitwy”. Nie udało się wprawdzie, ale był to moment, w którym spokojny z pozoru pensjonat należałoby przemianować na „Czerwoną Oberżę”.\nI tu dziwnym trafem na scenie pojawia się Arystoteles Bax – człowiek o wielu talentach, który odegra w powieści rolę prywatnego detektywa. I niech was nie zmyli obco brzmiące imię i nazwisko bohatera – jest on Polakiem, osobą niezbyt urodziwą, ale obdarzoną piekielną inteligencją, wszechstronnymi zainteresowaniami i wieloma umiejętnościami.\n„Miał trzydzieści kilka lat, był kawalerem, dość wysokim, szczupłym, denerwująco flegmatycznym. Na pierwszy rzut oka sprawiał wrażenie przeciętnego fajtłapy, nosił okulary na cienkim nosie, zaś jego mądrą głowę nakrywała strzecha włosów przypominająca kolorem stare siano. Spadały mu ciągle na oczy, odrzucał je co pewien czas do tyłu ruchem głowy lub ręki. Ubierał się tak, że mógłby bez trudu zginąć w tłumie wałęsających się autostopowiczów. Odznaczał się specyficznym poczuciem humoru i szczerze przyznam, że nie wszystkie jego powiedzenia wydawały mi się dowcipne, nie palił, pił rzadko, ale jeśli już to dużo, bardzo lubił żartować.”\nNazwisko odziedziczył nasz bohater po dziadku Angliku. Jego ojciec był wybitnym uczonym językoznawcą, a sam Arystoteles jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu Warszawskiego i ma doktorat z filologii klasycznej, zna kilka języków. Pasjonuje go kryminalistyka, zna się na psychologii, prawie, medycynie, toksykologii i Bóg wie na czym jeszcze. Przed swym pojawieniem się w Świnoujściu pomógł Milicji Obywatelskiej w rozwiązaniu paru beznadziejnych spraw, natrząsając się z nieudolnych funkcjonariuszy ile wlezie.\n„Skłamałbym twierdząc, że Arystoteles Bax potrafił po załamaniach paznokci określić zawód człowieka albo że po kolorze i rodzaju błota na butach ustalał czyjeś miejsce zamieszkania. Nie, nic z tych rzeczy. Na tym odcinku do pięt nie dorósł nie tylko wielkiemu Anglikowi, ale i innym znanym z literatury detektywom. Był jednak, i to z całą pewnością, lepszym psychologiem niż wszyscy oni razem wzięci.”\nJak się łatwo domyśleć, Arystoteles Bax został przez milicję poproszony o pomoc w śledztwie związanym z „Rybitwą”. Nasz genialny detektyw zamieszkał w pensjonacie i z każdą minutą utwierdzał się w przekonaniu, że tajemnicze i zbrodnicze poczynania mają związek z grą w szachy. Skąd bowiem wzięła się zaciętość wszystkich uczestników turnieju w walce o zwycięstwo? Nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie aż tak angażować się w grę o byle jaki puchar i koniak. Bax nie zmienia zdania nawet wtedy, gdy mordercy udało się w końcu ukatrupić panią Reszel (znów uduszenie szalikiem), która nie tylko nie grała w szachy, ale nawet nie potrafiła odróżnić szachów od gry w chińczyka. Milicjanci próbują pomagać detektywowi, ale są to w większości mało rozgarnięci osobnicy.\n„Dzwonił porucznik Wiater. Chciał podzielić się informacją, która mogła okazać się cenna. Otóż jeden z jego pracowników dowiedział się przypadkowo od bufetowej restauracji „Jantar” położonej przy świnoujskim placu Wolności, że doktor Połtyka krytycznej nocy, około godziny drugiej, nabywał u niej pół litra wódki. Skrupulatny funkcjonariusz podał nawet, że była to pomarańczówka.\n– A zakąskę brał? – zażartował Bax.\n– Tego…nie…wiem – zmieszał się porucznik – Chyba tak…\n– Nie może być żadnego chyba, poruczniku – rzucił detektyw (…).\nNo cóż, trzeba to sprawdzić. Wieczorem porucznik Wiater znów zadzwonił.\n„- Mam informację. Pierwsza z tą zakąską. Przyparliśmy bufetową do muru: lekarz kupował galaretkę z nóżek wieprzowych i dorsza po grecku.\n– Hi, hi, hi! Do pomarańczówki? Co pan, poruczniku, sądzi o tym?\n– Myślę to samo. Kto przypierał bufetową do muru?\n– Ja osobiście.\n– Czy kupował jeszcze coś? Na przykład pieczywo?\n– Nie, chyba mieli…\n– To wszystko? Dziękuję. A ta druga informacja?\n– Przeglądałem rzeczy Reszel, które zabezpieczyliśmy wtedy, jest jej notes, może pana zainteresuje.\n– Notes Marii Reszel, takie notatki, ale może…\n– Do diabła! Dlaczego pan dopiero teraz o tym mówi?”\nNotes istotnie się przydał, choć w pierwszej chwili zapiski kucharki wydawały się niejasne. Okazało się również, że Bax nie docenił przeciwnika, który przestaje dusić swoje ofiary, a zaczyna strzelać do Baxa i do dziennikarza, próbuje ciosów w głowę, ale bez większego powodzenia. Bax, w przerwach pomiędzy podrywaniem pięknej studentki, odwiedzaniem świnoujskich lokali i poufnymi rozmowami z tym i owym, penetruje teren, znajduje ukryte tu i ówdzie cenne przedmioty i dokumenty i,oczywiście, w efektowny sposób rozwiązuje zagadkę. Wszystko przebiega niczym w zachodnim kryminale – nasz detektyw na oczach zaskoczonych gości „Rybitwy”, jej właściciela oraz nieudolnych funkcjonariuszy MO wskazuje winnych i wyjaśnia, o co w tej całej historii chodziło, po czym odjeżdża w towarzystwie pięknej dziewczyny. A wniosek? Detektyw-amator okazał się lepszy od milicjantów, gdyż umiał logicznie myśleć i … znał się na grze w szachy. Czy wiecie na przykład, co to jest obrona sycylijska?\nI tylko jeden problem nadal mnie nurtuje. Czy naprawdę doktor Połtyka zjadł rybę po grecku i nóżki wieprzowe w galarecie, popijając je pomarańczówką?