Patrząc w stronę domu - Dwójka - polskieradio.pl\nPatrząc w stronę domu\nOstatnia aktualizacja: 15.09.2016 16:00\nZdj. ilustracyjneFoto: Tony Alter/flickr/CC BY-SA 2.0\nMinęła północ. Nigdy nie słyszałem podobnej ciszy. Jakby ziemia była nie zamieszkana.\nSamuel Beckett „Ostatnia taśma Krappa”\nSkończyło się. Eleganckie, okrągłe pół wieku temu. Któregoś wrześniowego dnia roku 1966 skończyła się opowieść, zaczęła się cisza. Jakby nikogo nie było po tamtej stronie. Kiedy sczezł drugi wiatr, zapowiedziany na pergaminowych kartach Melquiadesa – krępego Cygana o dłoniach niczym łapki wróbla i krzaczastej brodzie, któremu ten, co go stworzył, pozwolił ostatecznie umrzeć wiele, wiele stronic opowieści temu – kiedy wreszcie ucichł drugi podmuch cyklonicznego wichru, który obrócił zgubione na mokradłach Macondo w Nic – nikt nie odebrał telefonu w San Angel Inn, peryferyjnej dzielnicy kolosalnego miasta Meksyk, gdzie Gabriel Garcia Marquez osiadł, szukając mnisiej samotności.\nSkończyło się. Na parterze piętrowego domu z cegły przy wysypanej żwirem długiej uliczce Loma, pod numerem 19, na skraju równiny, w wiecznym cieniu pinii, topoli, jesionów, fikusów i wiciokrzewów, zgarbiony przy marnym stole pod oknem wyłożonej drewnem celi – wszystkiego ledwie trzy metry na dwa i pół - zwanej Jaskinią Mafii, Marquez wystukał na maszynie Olivetti ostatni przecinek finalnego, ogromnego zdania, a dalej – 14 niespiesznie, „z kamienną twarzą” zamierających słów. „(...), bo plemiona skazane na sto lat samotności nie mają już drugiej szansy na ziemi”. Minęła godzina 11.00. Nic więcej nie zostało do opowiedzenia. Stanął przy telefonie. Przez ostatnie dwanaście, może czternaście miesięcy – ale zawsze cztery godziny wcześniej niż teraz – dzień w dzień podnosił słuchawkę i wykręcał numery przyjaciół żyjących niedaleko. Przez dwanaście, czternaści miesięcy dzwonił tak, by zaprosić ich na wieczór, na gadanie przy flaszce gorzałki o napisanych za dnia akapitach. Tym razem dzwonił, by oznajmić, że wieczorem nie będzie rozmowy, gdyż wszystko się już skończyło. Nie usłyszał nikogo.\nMilczał Carlos Fuentes. Nie odbierała Rita Macedo. Po drugiej stronie nie było ani Jomi Garcii Ascota, ani Marii Luisy Elio. Jak kamyki - może nawet te z prologu jego opowieści „gładkie, białe kamienie, wielkie jak jaja przedhistorycznych ptaków” - w wodę. Wyjrzał przez okno. Żwir na uliczce jakby nigdy przez nikogo nie niepokojony, szyby w domach martwe aż po horyzont. Obszedł pokoje parteru i piętra, znalazł pustkę o wiele większą niż zazwyczaj. Synów – Rodriga, lat siedem, i Gonzala, lat cztery – nie było jakoś bardziej. I potwornie intensywnie czuł wszędzie nieobecność ukochanej Mercedes. Jakby za dotknięciem jego słów o niemożliwej drugiej szansie na ziemi – znikło oto nagle pół świata, a istnienie połowy drugiej, złożonej z rzeczy i kolorów, było jedynie kwestią czasu niewielkiego, jak tylko kwestią trwania drugiego podmuchu cyklonicznego wiatru było w finale jego opowieści istnienie Macondo. A po wietrze - już tylko sennie opadająca na kopce gruzu kurzawa koloru myszy. To wszystko. Przypomniał sobie ostatni rozdział, który ukończył o 11.00? Być może.\nTak, przypomniał sobie. W „Stu latach samotności”, powieści, która była jego przeznaczeniem, niepowtarzalnej elegii na nieuchronne powolne odchodzenie rzeczy, ludzi i pamięci, rozdział finalny jest nokturnem nie do podrobienia. „To był koniec”. Przypomniał sobie te słowa o śmierci Pilar Ternery, cudownego widma, które wyśnił i któremu pozwolił umrzeć w ukochanym wyplatanym fotelu na biegunach i być pogrzebanym bez trumny, na siedząco w fotelu, który spuszczono na linach do dziury wykopanej w samym środku parkietu do tańca. Przypomniał sobie i to, że „na grobie Pilar Ternery, wśród psalmów i zawodzenia kurew, gniły szczątki przeszłości, nieliczne z tych, jakie jeszcze zostały, gdy mędrzec kataloński zlikwidował swoją księgarnię i zwyciężony nostalgią za wieczną wiosną wrócił do śródziemnomorskiej wioski, w której się urodził”. Uśmiechnął się Marquez przy tej frazie. Wiedział już, że powroty są ułudą, powroty i cała reszta, nawet największe narracje ludzkości. Wiedział to, gdyż pamiętał dobrze, jak wysłowił sedno listów, co z wolna zmieniały się w „pastorałki rozczarowania” powrotem, listów przez katalońskiego mędrca słanych do Macondo, za którym tęsknił coraz mocniej, listów słanych z wytęsknionej wioski dzieciństwa, która okazała się być lodowatym widmem.\n„Rozdarty między dwoma tęsknotami umieszczonymi naprzeciw siebie jak dwa lustra, stracił swoje wspaniałe poczucie nierzeczywistości i w końcu zaczął im wszystkim zalecać, żeby porzucili Macondo, zapomnieli wszystko, czego ich nauczył o świecie i o sercu ludzkim, żeby pluli na Horacjusza, i w jakimkolwiek miejscu się znajdują, niech pamiętają zawsze, że przeszłość jest kłamstwem, że pamięć nie zna dróg powrotu, że cała dawna wiosna jest nie do odzyskania i że najbardziej płomienna i uparta miłość jest tylko prawdą efemeryczną”.\nKiedy w głowie Marqueza wybrzmiało słowo „efemeryczność” – być może spojrzał przez okno w stronę dalekiej Kolumbii i nie zobaczył jej. Być może spojrzał w tamtą stronę, by dojrzeć Aracatakę, której nie zobaczył, i w Aracatace dom swego dzieciństwa, którego też nie zobaczył, dom, gdzie babka Tranquilina – teraz, gdy patrzył w stronę nieosiągalnej Kolumbii, będąca już od lat cieniem - snuła mu opowieści o zmarłych, chodzących nocami po całym domu, snuła je intonacją, której „kamienną twarz” miał wiele lat później powtórzyć w „Stu latach samotności”, gdzie na 500 stronach stworzył i zdmuchnął świat, ulepił i unicestwił legion postaci, na czele z wielkim małym Melquiadesem, umierającym wiele razy.\nKazał mu Marquez igrać z czasem, zapętlać go, rugować zeń racjonalną linearność. Kazał mu spisać na pergaminach cały los Macondo i przeznaczenie Macondo, przeznaczenie, które miało się spełnić w finale, kiedy Aureliano Babilonia, ostatni z rodu Buendia, zaczyna w epilogu „Stu lat samotności” odczytywać z pergaminów ostatnie hieroglificzne takty małego wielkiego Cygana o dłoniach jak łapki wróbla. Nie chce być inaczej: w epilogu „Stu lat samotności” Aureliano Babilonia, ostatnia żywa postać literacka, odczytuje epilog papirusowej przepowiedni Melquiadesa, wiele stron wcześniej ostatecznie zmarłej postaci literackiej, odczytuje epilog opowieści, która jest w istocie – powieścią „Sto lat samotności” Marqueza. Tak, nicują się wzajem realność z iluzją, rzeczywistość ze zmyśleniem, jawa ze snem. W tym geście magicznym Marquez jest jak kilku bajarzy przed nim i po nim.\nJak Cervantes, który w „Don Kichocie” każe bohaterom przeglądać drugi tom powieści... „Don Kichot”.\nJak Szekspir, w którego „Hamlecie” postacie nagle oglądają seans ukazujący prehistorię „Hamleta”.\nJak Proust, którego bohater Marcel podejmuje na końcu siódmego tomu „W poszukiwaniu straconego czasu” decyzję napisania powieści, co żeśmy ją właśnie skończyli czytać.\nJak Calvino, który z czytelnika powieści „Jeśli zimową nocą podróżny” już w pierwszy zdaniu robi jednego z bohaterów czytanej przezeń powieści, kto wie, czy bohatera nie najistotniejszego.\nJak Kantor, który w seansie „Nigdy tu już nie powrócę” każe zwołanym przez siebie na scenę widmom z wielu dawnych swoich seansów teatralnych krzyczeć do siebie realnego, siedzącego za stołem na proscenium: „Niewiele ci już zostało! Oj, niewiele!”\nJak u Becketta stary Krapp, który siebie młodego, uwiecznionego na taśmach magnetofonowych, słucha tak, jakby w radiowym teatrze słuchał monologu w wykonaniu aktorzyny dojmująco marnego.\nAlbo jak Joyce, w którego „Ulissesie” tajemnicza, zawsze milcząca, przez nikogo nie znana postać w brązowym płaszczu kilkanaście razy pojawia się jedynie po to, by zakłopotani bohaterowie, patrząc na nią – widzieli swego stwórcę.\nCi i jeszcze inni. Wielcy gracze, demistyfikatorzy, bez litości kolebiący się na krawędzi dzielącej realność od zmyślenia, nigdy do końca ani tu, ani tam, w delikatny nawias ironii biorący i jawę, i sen, a także pamięć. „Sto lat samotności” jest niepowtarzalną elegią, lecz jest też kolosalną grą, grą o wielu piętrach. Zliczył ktoś kiedyś dokładne i niedokładne cytaty i autocytaty, co migotają w akapitach? Narysował ktoś kiedyś mapę ścieżek, którymi Marquez, nie ruszając się od stołu w Jaskini Mafii przy uliczce Loma 19, przez dwanaście, czternaście miesięcy wędrował od maszyny do pisania Olivetti, do dzieł literatury świata całego i starych opowieści własnych, do historii Kolumbii, wreszcie do swojej pamięci, zaludnionej widmami, choćby do Tranquiliny Iguaran, spowiedniczki zmarłych, albo do swego dziadka, pułkownika Nicolasa Ricardo Marqueza, który kiedyś, na brzegu morza zapytany przez małego, trzymającego go za rękę Marqueza, co jest tam, na drugim brzegu, odpowiedział, że tam nie ma drugiego brzegu - i nie mówił o przepaści przed nimi, pełnej słonej wody, lecz o przepaści innej, zalanej ciemnością?\nJedno pewne - skończyło się. Pół wieku temu. Tamtego wrześniowego dnia roku 1966 Marquez miał lat 39. O godzinie 11.00 postawił ostatnią kropkę powieści o kruszejących rzeczach, stygnących ludziach, bezsilnej pamięci. Był zmęczony. Był stary jak Melquiades. Był Melquiadesem. Nie mógł nim nie być. Musiał nim być, bo inaczej nie byłoby „Stu lat samotności”. Był więc Melquiadesem, którego naprawdę nigdy nie było. Melquiadesem, który ostatecznie opuścił biurko, gdyż nic już nie zostało do opowiedzenia.\nNikt nie odbierał telefonów. Nikt nie szedł żwirową uliczką. Nigdzie wokół nie było nikogo. Nie było Kolumbii na horyzoncie, ani starego domu dzieciństwa w Aracatace. Nic, tylko cisza w każdą stronę. Jakby wszystko i wszyscy nagle zniknęli. I nie było to dziwne. Ukończył powieść o końcu nie do ominięcia, w jej finale wyznał, kazał wyznać Melquiadesowi, kazał samemu sobie wyznać: „plemiona skazane na sto lat samotności nie maja już drugiej szansy na ziemi” – i rzeczywiście zniknęło wszystko, zniknęli wszyscy. I tak miało pozostać.\nAż do każdej z tych niezliczonych chwil w przyszłości, kiedy ktoś gdzieś będzie otwierał „Sto lat samotności” i czytał będzie to zdanie pierwsze, zawrotne, zdanie, w którym zlepiają się odległe czasy i po raz pierwszy zjawia się w Macondo mały wielki Melquiades.\n„Wiele lat później, stojąc naprzeciw plutonu egzekucyjnego, pułkownik Aureliano Buendia miał przypomnieć sobie to dalekie popołudnie, kiedy ojciec zabrał go z sobą do obozu Cyganów, żeby mu pokazać lód”.\nZobacz więcej na temat: Samuel Beckett TEATR Gabriel García Márquez\nOstatnia aktualizacja: 18.08.2016 20:39\nSiedział w swej samotni, nie zwracając najmniejszej uwagi na wszystko poza zajęciem, któremu się tam oddawał.\nSławomir MrożekFoto: pap/dpa\n„I wreszcie zdjęcie trzecie: twarz, której nie ma”, powiada Michał Paweł Markowski w eseju „Nieobliczalne”, patrząc na fotograficzny portret Sławomira Mrożka - ostatni z trzech w ciemno wybranych z wielu, które zrobił Andrzej Nowakowski. Nie ma? Na cóż więc patrzy? Przecież widzi, że wszystko zgadza się z powszechnie znanym oryginałem: ta sama siatka cienkich żył na skórze, ten sam wąs, te same legendarne ciemnawe okulary, no i jest nos, nie do podrobienia nos. Czym tedy jest to coś, skoro nie jest tym, co widać? „Maska pośmiertna”, notuje Markowski. A dalej stawia pytania ciemne. „Krzykliwy oksymoron: maska pośmiertna żywej twarzy, czy to w ogóle możliwe? Jak pogodzić ze sobą życie i śmierć w jednym ciele?” W poniedziałek, 15 sierpnia, minęła trzecia rocznica śmierci Mrożka. Wracają dwa ciemne pytania. I zjawia się trzecie. Czy rzeczywiście ciężko byłoby wyśnić tę wymianę zdań?\nJerzy Jarocki: „Panie Sławomirze! Zamierzam zrobić przedstawienie według noweli Hermana Melville’a „Kopista Bartleby” i chcę, by pan, właśnie pan zagrał rolę tytułową”.\nSławomir Mrożek: „Ja? A dlaczego ja?”.\nJerzy Jarocki: „Pan żartuje? A któż głębiej niż pan rozumie legendarną frazę Bartleby’ego, to memento, tę jego uporczywą odmowę, co brzmi: Wolałbym nie ?”\nNarrator Melville’a – stareńki szef prawniczej kancelarii, w której rąk do kopiowania brakowało – wspomina. „Dałem ogłoszenie i pewnego ranka stawił się w progu mej kancelarii młody mężczyzna. Drzwi były otwarte, jak to latem. Do dziś mam w oczach tę scenę i jego widok: blado schludny, żałośnie szacowny, nieuleczalnie samotny! Był to Bartleby.” Spójrzcie na fotografie młodego Mrożka, poczytajcie jego autobiografię „Baltazar”. Porównywalna schludność, podobna szacowność i samotność taka sama. Samotność nie do usunięcia, nie do zagadania, nie do zapomnienia. I już wtedy początki twarzy, której nie ma. Bartleby! Tak. Bartleby w trenczu, z parasolem, idzie powoli Kanoniczą w stronę Wawelu. Tak. Lecz to jeszcze nie wszystko.\n„Chyba trzeciego dnia – ciągnie narrator – odkąd go przyjąłem do pracy u mnie, i nim powstała jakakolwiek potrzeba sprawdzenia napisanych przezeń dokumentów, wezwałem raptem Bartleby’ego, bo spieszno mi było zakończyć pracę nad pewną drobną sprawą. A ponieważ spieszyło mi się i w sposób naturalny oczekiwałem natychmiastowej reakcji, siedziałem, pochyliwszy głowę nad dokumentem na mym biurku, z prawą ręką opuszczoną wzdłuż ciała i niejako nerwowo przedłużoną o dokument, który w niej trzymałem, tak, by Bartleby natychmiast po pojawieniu się u mnie mógł papier ów wyrwać mi z ręki i zabrać się do roboty bez najmniejszej zwłoki. (...) Wyobraź sobie, czytelniku, jak bardzo byłem zaskoczony, ba, skonsternowany, gdy, nie ruszywszy się ze swego odosobnienia, Bartleby odpowiedział mi uprzejmie acz stanowczo: Wolałbym nie. (...) Powtórzyłem, czego sobie życzę, tonem możliwie najwyraźniejszym. Lecz nie mniej wyraziście zabrzmiała odpowiedź, taka sama jak przedtem: Wolałbym nie. – Wolałbyś nie? – powtórzyłem niczym echo (...). – Co to ma znaczyć? Czyś pan oszalał? Chcę, żeby pomógł mi pan sczytać ten oto dokument, proszę go wziąć ode mnie – powiedziałem i rzuciłem mu arkusik. – Wolałbym tego nie robić – usłyszałem. Przyjrzałem mu się bacznie. Twarz miał szczupłą, szare oczy osnute spokojną mgiełką. Jego ciało ani drgnęło pobudzone czymkolwiek.” I tak już zostało. Do ostatniej kropki.\nProśba o cokolwiek. „Wolałbym nie”. Błagania. „Wolałbym nie”. Groźby. „Wolałbym nie”. Jakakolwiek ręka świata w jakiejkolwiek sprawie wyciągnięta. „Wolałbym nie”. I wciąż ten sam, jak by wieczny, zamarznięty obraz: „Siedział w swej samotni, nie zwracając najmniejszej uwagi na wszystko poza zajęciem, któremu się tam oddawał.” Idź, Bartleby, idź, nie chodź, powiedz, nie mów, przynieś, nie przynoś, wyjaśnij, nie wyjaśniaj. „Wolałbym nie”. I z każdym kolejnym dniem coraz potworniejsza bezradność świata wobec Bartleby’ego, który coraz bardziej się oddala, nie ruszając się z miejsca. Narrator powiada: „Wyraźnie stanęła mi przed oczami pewna przyjmowana przez niego nieświadoma poza – jakby ją nazwać? – bladej pychy, tak to nazwę, a może poza oschłej rezerwy, dzięki której udało mu się mnie zastraszyć tak, bym tolerował jego dziwactwa i bał się poprosić go o zrobienie dla mnie czegoś najbłahszego, i to nawet wtedy, gdy wiedziałem, że popadł w przedłużający się stan znieruchomienia i stoi tam, za zasłoną, zatopiony w swych rojeniach, wpatrując się w martwy mur." Narrator nie ma złudzeń. Nazwie Bartleby’ego „najbardziej samotną istotą ludzką”.\nJak wiele razy Mrożek odmawiał, wprost lub pokątnie, słowem, gestem, spojrzeniem? Ile razy jego kapelutek sugerował ludziom natarczywym: „Wolałbym nie”? Jego ciemnawe okulary, co bywał w nich na bankietach, premierach, rautach, spotkaniach – ile razy cierpliwie tłumaczyły: „Wolałbym nie”? Utopiony w zdumiewających płaszczach – wolał nie być, niż być. Jakby wolał nie mieć twarzy, którą miał. Za murem „Wolałbym nie” – chował się w słowach bądź kreskach. Wracał do kopiowania opowieści, co mu je przez życie całe snuły jego demony.\nSłów jego, kresek – ile tego jest? Prawie czterdzieści sztuk teatralnych, morze opowiadań, dwie powieści. Ile opasłych, biało-niebieskich tomów jego teatru i prozy liczą wydane przez „Noir sur Blanc” „Dzieła zebrane”? Szesnaście? Osiemnaście? Ile rysunków stworzył? Dziesiątki tysięcy? A inne zdania? Ile ważą monstrualne tomy jego korespondencji? Więcej czy mniej niż grube na dwadzieścia centymetrów księgi „Dzienników”, gdzie demonom pozwalał piszczeć na każdy temat – od seksu, przez gorzałę i nikotynę, po litą megalomanię – i gdzie - zamarły, po szyję w rojeniach, co akapit gapiąc się godzinami w martwą ścianę - kopiował swój lodowaty brak litości wobec siebie, ludzkości, globu całego? A jeśli dodać do tego rękopisy, które być może zostaną wydane, oraz ten iście alpejski kopiec zapisanych papierzysk i zeszytów, co je spalił, gdy opuszczał norę w Domu Literatów przy Krupniczej w Krakowie – jak potworne monstrum otrzymamy?\nKopiował, bez ustanku, wszystko – od krystalicznie jasnych myśli, po czarny mruk samotności. Kopiował – aż do zawrotnej chwili dnia 15 maja 2002 roku, kiedy w środku pisania spadł skądś na mózg udar. Opuściły go słowa. Znikła pamięć. Została przy biurku pusta postać o twarzy, której nie było, figura tak doskonale poza zasięgiem wciąż wyciągającego ręce świata, że doskonalej być poza już się nie da, nie licząc wiadomego końca. To było „Wolałbym nie”, o jakim Bartleby’emu się nie śniło.\nNie odnaleziono połówki zdania, którego nie dokończył 15 maja 2002 roku. Może kiedyś, choć ciężko będzie... Jak ciężko jest w istocie ogarnąć cud, co sprawił, że słowa i obrazy jednak wróciły, nie wszystkie, nie, lecz jednak. W 2005 Mrożek ulepi z nich wspomnianego „Baltazara”. Znów zacznie kopiować, lecz bez złudzeń. Afazję nazwie: „Samobójstwem, które się nie udało”. I wyzna: „Ja zmieniając nazwisko i podpisując się <Baltazar>, przyznaję się otwarcie do niedoskonałości. Odtąd nie można mnie chwalić ani ganić za nic, co napisałem przed afazją, ponieważ tamten człowiek nie istnieje.” Co mu pozostało? Czekać? Tak. Czekać. Czekać w Nicei. I tam też ostatni raz skopiuje mruk demonów. Napisze sztukę „Karnawał, czyli pierwsza żona Adama”, jarmarczną komedyjkę o... lejach seksu? jadach miłości? uczuciach przebiegłych? Niech i tak będzie.\n„Karnawał” - szaleństwo zupełne. W kilkudziesięciu mikrych scenkach – czas na głowie stoi, mieszają się epoki, trupy z żywymi romansują. Impresario i Asystent, Goethe i Szatan, Biskup i Prometeusz, Adam i jego pierwsza żona Lilith, Ewa i Margherita, chyba ta z „Fausta”. Do tego Goethe w masce Lwa, Szatan niczym papuga, Adam jako Stary Człowiek, Biskup w czapce średniowiecznego Błazna, Prometeusz jako Il Dottore, Lilith przebrana za Kota i Margherita jako Upiór. Cała ta menażeria, na niepojętym karnawale gdzieś między ziemią a niebem lub piekłem a ziemią – żongluje namiętnościami, mieli słowa, ciska dowcipami, szydzi, tęskni, czeka. Tak, czeka. Jak ktoś inny w Nicei. Nic więcej nie da się zrobić.\nTego snu teatralnego nie sposób ogarnąć. Jest jaki jest – czasem pustawy, innym razem płaski, ale też ciepły i lotny. Wszystko jedno. To obojętne, bo czy w chęci pieczętowania „Karnawału” – pożegnalnej opowieści – epitetami nie ma czegoś niedelikatnego? Może tak, może nie. Zostawiam to. Jedno pewne: jak we wszystkich słowach i kreskach, tak i w „Karnawale” głównym bohaterem jest sam Mrożek. Niewidzialny, milczący, nieruchomy, o twarzy, której nie ma – zza kulis przysłuchuje się ostatniej kopii samego siebie.\nGdyby po niemożliwej premierze „Kopisty Bartleby’ego” Jarocki dał niemożliwą premierę „Karnawału” - wprowadziłby Mrożka na scenę i usadził skulonego przy bankietowym stole. Żeby był. Żeby słuchał. Żeby z jego twarzy, której by nie było, nie dało się wyczytać niczego. I tuż przed ostatnią kurtyną kazałby jednej z postaci wyrecytować finał opowieści Melville’a.\n„Spostrzegłem wynędzniałego Bartleby’ego – dziwnie skulonego pod murem, z podkurczonymi kolanami, przewróconego na bok i z głową wciśniętą w zimne kamienie. Najmniejszych oznak ruchu. Zatrzymałem się przez chwilę, po czym podszedłem bliżej. Pochyliłem się i ujrzałem, że ma oczy szeroko otwarte, ale poza tym sprawia wrażenie głęboko uśpionego. Dotknąłem jego dłoni, a wtedy przeszył mnie dreszcz – od ramienia przez plecy aż po same stopy. Poczułem na sobie wzrok, to dostawca jedzenia wpatrywał się we mnie.\n- Obiad czeka. Czy on dziś też nie przyjdzie? A może on żyje bez obiadów?\n- Żyje bez obiadów – powtórzyłem i zamknąłem mu powieki.”\nKurtyna. Koniec wielkiej, bardzo długiej roli Sławomira Mrożka.\nZobacz więcej na temat: Paweł Głowacki TEATR Sławomir Mrożek\nStare, nieruchome głowy\nOstatnia aktualizacja: 25.08.2016 08:58\nAle fajnie było! Fajnie, bo się wszystko fajnie ruszało! A ruszało się – co właściwie? No – to! Ruszało się to, co się ruszało! Logiki zadowolenia Felka nie da się obalić. I kontent jest Felek. W 40 minut zobaczył tak wiele, nie widząc nic.\nZ lewej niedźwiedź prawdziwy, z prawej pluszowy miśFoto: Denali National Park and Preserve/flickr/CC BY-SA 2.0/pixabay/domena publiczna\nŻukowi Opalskiemu, ze współczuciem\nI jeśli Ci powiedzą, że są zbyt szybko malowane, możesz odpowiedzieć, że oni patrzą zbyt szybko.\nVincent van Gogh o swych obrazach. List do Theo van Gogha.\nStał, nie kręcąc głową. Stał. Jak zamarznięty. Stał tak Vincent van Gogh w muzeum w Hadze i patrzył na obraz Jana Vermeera „Widok Delft”. Stał. Patrzył. Patrzył. Stał. Stał i stał. Patrzył i patrzył. A dalej – stał i patrzył. Po czym – patrzył i stał. Stał i patrzył. Patrzył i stał. Stał i stał. Patrzył i patrzył... Jak długo? Godzinę? Trzy? Więcej? Do zmierzchu? Możliwe. Możliwe, że był zamarznięty aż do zmierzchu.\nNiewiele lat później, 18 października roku 1902, Marcel Proust w tym samym miejscu stał podobnie i porównywalnie długo patrzył na to samo. Wyzna, że to jest najpiękniejszy obraz świata. W "Uwięzionej", piątym tomie opowieści "W poszukiwaniu straconego czasu", pozwoli Bergotte’owi, pisarzowi wielkiemu, którego cechowała "subtelność dekadenckiego mandaryna" i nadzwyczajny nos w kształcie skorupki ślimaka - pozwoli mu umrzeć przed wystawionym gościnnie w Paryżu "Widokiem Delft". Osuwając się na ziemię, pocieszy się Bergotte: "Zwykła niestrawność, niedogotowane kartofle, to nic". Ale to nie była niestrawność.\nVan Gogh, Proust, Bergotte – stali i patrzyli, zamarznięci. Stali spokojnie, niespiesznie patrzyli i do zupełnie nieruchomych głów im nie przyszło, że trzeba oczy poganiać, gdyż "Widok Delft" zaraz gdzieś pogna - na kawę, na papierosa, do domu – pogna w diabły i nie wróci. Nie poczuli presji pchlego pośpiechu, bowiem stali i patrzyli na obraz w tych cudownie flegmatycznych czasach, kiedy obrazy się nie ruszały. Ani płótna całe, ani żaden namalowany na nich detal. Choćby ten okruch "Widoku Delft" – kawałek żółtej ściany z daszkiem. Doskonała plama, na amen do płótna przyszpilona niewidzialną igłą.\nOd 20 sierpnia w dawnym gmachu Dworca Głównego w Krakowie – co 40 minut kica sobie do fajnej muzyczki żółtawy autoportret van Gogha. Rzecz jasna – nie oryginał, a reprodukcja, slajd monstrualny i przerażająco nowoczesny. Gigantyczny elektroniczny erzac żółtawego autoportretu kica sobie i kicają gigantyczne elektroniczne erzace reszty dzieł van Gogha, jest tego w sumie ponoć 3000 sztuk. 3000 widoków, co wyszły spod ręki van Gogha, zmielonych na Saharę pikseli technologii SENSORYN TM, która jest sednem multimedialnej wystawy, multimedialnej operetki "Van Gogh Alive". I wiruje sobie Sahara pikseli przez minut czterdzieści, a potem – od początku! I tak do zmierzchu! I w lewo, i w prawo, i w górę, i w dół kicają sobie monstrualne slajdy, pulsują tanecznie na ścianach, kolumnach i zastawkach, zwinnie czołgają się po podłodze, momentalnie nicują się wzajem, znikają i się pojawiają na sekund parę to tu, to tam! I fajnie jest, choć głowa widza wiruje niczym upocony bąk dziecinny, a wyżymana wirowaniem szyja rozgrzana niczym martenowski piec! Jest fajnie, bo to, co nigdy się nie ruszało, naraz, popatrz no tylko Felek, rusza się! Przecinki? Przerwy jakieś? Kropki? Nie ma czasu na to! Więc żółtawy portret van Gogha noskiem kiwnął jak artystka z teatrzyku varieté nózią i już go nie ma za to słonecznik przyfruwa po słoneczniku zaś rozklepane buciory w stepującym stylu przybiegają a po lewej seledynowy żniwiarz w żółtym kapeluszu pod żółtym słońcem Południa krokiem poloneza miejsca ustępuje ziemniaczanym twarzom holenderskich chłopów co je wymiata lecący jak latawiec most zwodzony w Prowansji który długo miejsca nie zagrzeje bo oto kica krzesło w jasnym świetle dnia kica żwawo i żwawo w niebyt kica gdyż kankanem suną kwitnące sady samotne cyprysy rozwichrzone pszeniczne pola z ciemnymi drogami i gromadą czarnych ptaków które rzuć tylko byle prędko okiem Felek odlatują całkiem jak ten dym z papierosa co go w zębach trzyma ludzka czaszka i tak dalej i dalej kic kic kazaczoki polonezy krzesane chodzone walce barw i kresek zupełnie nieważkich wirowanie, spójrz sprintersko Felek, bo ci inaczej umknie wszystko, spójrz jak fajnie jest fajnie bo puchowo lekko łatwo i przyjemnie jak w "Księżniczce czardasza" jak w tej pieśni cudownej artystki artystki artystki z varieté nie biorą miłości zbyt tragicznie dlatego kolego tak uwielbiamy je dlatego nas ciągną tak magnetycznie! Hej! Hej! I raz jeszcze hej! Hej, Felek, hej! Hej, idem w las! Piórko mi się...\nA gdyby tak zjawił się Hamlet i powtórzył z Felkiem lekcję marności patrzenia nieuważnego, po łebkach, zdyszanego, pchlego, patrzenia dotkniętego ADHD, lekcję, którą dał Poloniuszowi na kanwie chmury? Ta twarz van Gogha, co mignęła – naprawdę żółtawa była, drogi Felku o szyi kręceniem rozgrzanej do czerwoności, nie czerwonawa aby?... Rzeczywiście, chyba czerwonawa... Może jednak tyleż czerwonawa, co brunatna?... Owszem, brunatna... A nie zielona?... Nie inaczej – zielona... A może to w ogóle nie była twarz tylko krzesło lub rozkwitła gałązka migdałowca w szklance?... Tak jest – to było krzesło oraz rozkwitła gałązka migdałowca w szklance!... I to jest wszystko, co po wyjściu z multimedialnej operetki na dworcu głównym Felek wie o żółtawym autoportrecie van Gogha. Ale fajnie było! Fajnie, bo się wszystko fajnie ruszało! A ruszało się – co właściwie? No – to! Ruszało się to, co się ruszało! Logiki zadowolenia Felka nie da się obalić. I kontent jest Felek. W 40 minut zobaczył tak wiele, nie widząc nic.\nW jednym z setek listów do swojego brata van Gogh wyznał: "Najbardziej wzruszające u Szekspira jest to, że głosy tych ludzi, które dochodzą do nas po wiekach, nie wydają się nam nieznane. Tyle w tym życia, że doznaję wrażenia, jakbym ich znał i widział wszystko. I to jeszcze, co jeden chyba Rembrandt ma wśród malarzy, ma także Szekspir. Czułość w spojrzeniu. Ta wstrząsająca czułość, ta nieskończoność nadludzka, a tak naturalna". Dostrzegł ją też, gdy patrzył na "Widok Delft" Vermeera. I miał ją, gdy godzinami, zamarznięty, wpatrywał się w rzeczy najbanalniejsze - krzesło, zboże, buty, most, fajkę, zgaszoną święcę lub słonecznik – zanim sięgnął po pędzel. Czułość to w istocie czułość dla detalu. W sztuce detal jest wszystkim. Detal – czy to będzie słowo Szekspira, czy kolor van Gogha - wymaga czasu. Spokojnego czasu, nieruchomej głowy, oka uporczywego, uważnego, dla którego jeden punkt jest przez godzinę, trzy godziny, albo aż do zmierzchu – światem całym. Bo tylko tak, jak to ujął Paul Klee, można coś istotnego "wyskubać" z opowieści Szekspira i kilku innych, albo z obrazów van Gogha i kilku innych. Od biedy – niech to będą reprodukcje. Tak. Lecz reprodukcje taktowne, a nie jajcarskie kicające erzace wielkości konia, nie wirujący piach zdyszanych pikseli, nie odpustowa karuzela kresek i barwa, nie fiku-miku dla tych ślepawych, co im się spieszy.\nVan Gogh łatwiuteńki, puchowo lekki, przyjemny, zabawny i do rany przyłóż? Van Gogh w czerwonym śliniaku w grochy białe, fikający nóziami, nucący piosenki słodkie? Van Gogh – artystka z varieté, co jej nad krągłą dupcią strusie pióra fajnie falują, kiedy w finale łzawej operetki po schodach wstępuje w niebo z bibuły i złotek po cukierkach ślazowych? Rzecz, ciemna rzecz w tym, że taki erzac van Gogha jest dziś w tonie dobrym, jest na fali, jest normalnością. Szekspir, dajmy na to, w papierowe torby i w wagon kolejowy zrobiony tak, jak się kogoś w konia robi. Bo to fajne, nowoczesne. Czechow jako laleczka Barbi. Bo to fajne, odkrywcze. Molier z klocków lego, Różewicz w styropianie, Strindberg na rowerze, córka Leara jako szeregowy ksiądz w Watykanie. Bo to fajne, pieprzne i niepokorne. Co jeszcze? Ile jest tej tandety szybkiej, łatwej i przyjemnej dla nie lubiącego widzieć, rozlatanego oczka w jak bąk kręcącej się główce? Jak wiele jest dziś papuzich erzaców teatru w teatrze? Jak mało czułości w spojrzeniu, jak niewiele uważności dla drobin?\nBergotte miał rano lekki atak uremii. Lekarz zalecił spokój, ale Bergotte jednak wstał, ubrał się i wyszedł. Nie mógł nie zobaczyć raz jeszcze "Widoku Delft", który wielbił. Na schodach do muzeum poczuł lekki zawrót głowy. To nic. Wszedł, zamarzł przed doskonale nieruchomym obrazem Vermeera, patrzył. Proust nie pisze, jak długo stał. Patrzył wystarczająco długo, by zobaczyć, naprawdę zobaczyć, poskubać okiem kilka olśniewających maleństw: malowane na niebiesko drobne postacie ludzkie, róż rzecznego piasku, wreszcie sedno – "szacowną materię kawałka żółtej ściany". Znów zawrót głowy, ale silniejszy, a po chwili znów, jeszcze silniejszy. To nic. "Bergotte wlepiał wzrok w bezcenną ścianę, jak dziecko wpatruje się w żółtego motyla, którego pragnie pochwycić. Tak powinienem był pisać – powiedział sobie. – Moje ostatnie książki są za suche; trzeba było je pociągnąć parę razy farbą, uczynić każde zdanie cennym samo w sobie, jak ten fragment żółtej ściany".\nZjawiła mu się waga. Na jednej szali – jego życie, na drugiej – ten nieruchomy, cytrynowy motyl Vermeera. Powtarzał sobie w kółko: "Kawałek żółtej ściany z daszkiem, kawałek żółtej ściany". Osunął się wolno na kanapę. Nie, to nie była niestrawność, to nie były niedogotowane ziemniaki, to nie było nic. "Kawałek żółtej ściany z daszkiem, kawałek żółtej ściany". Z kanapy stoczył się na chłodną posadzkę. Zbiegli się ludzie, ktoś próbował pomóc, ktoś pobiegł po lekarza, a może nie pobiegł. Obojętne. Nie było już kawałka żółtej ściany z daszkiem.\nKto wie – gdyby znał listy van Gogha, może tuż przed końcem zdążyłby szepnąć to, co van Gogh rzekł o "Żydowskiej narzeczonej" Rembrandta?\n"Trzeba umrzeć po wielekroć, aby tak malować".\nZobacz więcej na temat: felieton Paweł Głowacki TEATR Vincent van Gogh\nOstatnia aktualizacja: 31.08.2016 16:03\nNie liczy się wzrost ani rozmiar kapelusza. Istotne, że ogród przy domu Kantorów jest jedynym miejscem, gdzie on, bohater starej powieści o głupocie świata, może usiąść i odpocząć.\nGulliwer na ilustracji autorstwa Rafaela Bordalo PinheiroFoto: wikimedia/domena publiczna\nFascynowało mnie połączenie realnego przedmiotu z malowanym obrazem. Wzajemne relacje tych dwóch materii, odwołujących się do innych obszarów percepcji, nadawały elementom realnym i wyobrażonym nowe, zaskakujące znaczenia.\nMaria Stangret-Kantor "Malując progi"\nSekretnym przeznaczeniem Krzesła w Hucisku jest Lemuel Gulliwer. Ustawiony w ogrodzie przy domu Tadeusza Kantora i Marii Stangret-Kantor mebel, ten większy od drzew kolos z betonu, którego krawędź oparcia sięga czternastu, może szesnastu metrów, a siedzisko jest niczym pół koszykarskiego boiska, leżącego na powietrzu – zdumiewa. Goście, którzy przy szarych nogach Krzesła pamiątkowe zdjęcia sobie robią, przypominają tamte napisane człekokształtne okruchy – Liliputów - co się na monstrualne napisane cielsko śpiącego Gulliwera – Człowieka Góry – wspinały cicho, by mu w jaskiniach nosa szpileczkami napisanych dzid dłubać tak długo, aż kichnie, czyniąc wicher nad wichrami. Lecz to przypomnienie jest w istocie błędne. W chwilach wolnych, kiedy akurat nikt na świecie nie czyta starego dzieła dziekana Jonathana Swifta, powieści bezlitosnej dla Ziemian wiecznie pyskujących o banałach – pan Lemuel przychodzi do ogrodu Kantorów. On, kawałek iluzji, legendarne widmo z napisanego obrazu, przybywa, by usiąść na gigantycznym, betonowo realnym Krześle i odpocząć od pyskujących Liliputów. Jak w ostatnią sobotę, wczesnym popołudniem. W domu Kantorów trwała promocja książki „Malując progi”. Trwały rozmowy o tej przez Cricotekę i Fundację im. Tadeusza Kantora wydanej pamięci Marii Stangret-Kantor – a pan Lemuel siedział. Był taki, jak zwykle. Jak każde widmo literackie, albo obraz lub rzeźba. Był więc jak powietrze, czyli w istocie tym, co w powietrzu dostrzeże człowiek patrzący uważnie. Dla kogoś, kto ma w oczach 450 sztychów Grandville’a, ilustrujących „Podróże Gulliwera” Swifta wydane po polsku w Lipsku w roku 1842 – w ostatnią sobotę w Hucisku pan Lemuel mógł być właśnie taki. Kapelusz o wielkim, miękkim rondzie, lekko kręcone włosy do ramion, czarne spodnie zapinane pod kolanami, białe pończochy, płaszcz z ogromnymi klapami i kołnierzem niby fala, miękka kamizelka, chustka pod szyją, szeroki pas ze skóry i półbuty na płaskim obcasie, spinane owalnymi klamrami.\nSiedział nieruchomo, z nogą na nodze, i uśmiechał się miękko do spisanej pamięci Marii Stangret-Kantor. Znał już książkę. Widma tak mają: chodzą, kędy chcą, przełażą z epoki w epokę, wsuwają się w cudze opowieści i przywołują, co jest im potrzebne, choćby ten finał noweli pewnego Argentyńczyka, tę frazę o nieuchronnej bezradności przywoływania czasu przeszłego, dokonanego. „Lata mijają, tylekroć opowiadałem tę historię, że nie wiem już, czy rzeczywiście ją pamiętam, czy tylko powtarzam słowa na nią się składające”. Ale to w sumie nie tak ważne. W noweli szło o miłość. O piękno miłości i ból nagłej śmierci. Ale, wyznaje Argentyńczyk, „Dziś to już wszystko jedno, czy to ja, czy ktoś inny widział, jak zginął Moreira”. Gulliwer przywołał Argentyńczyka, bo w książce pani Marii jest podobny spokój zgody na bezradność. Ona pisze o miłości i końcu, co był jak na pstryknięcie. Ona i Tadeusz Kantor – ich początek, środek i koniec. W sobotę Gulliwer uśmiechał się miękko, bo jej słowa, zdania - czyli wszystko, co jej zostało - są w książce szare, niespiesznie falujące, klarowne, elegancko zrezygnowane, taktowne. Przy wszystkich swoich obscenach, przy całej satyrycznej wściekłości, przy wszystkich migotliwych wicach i zupełnym braku litości w kłuciu banalnie pyskującego świata – księga Swifta, jednego z najpotężniejszych mizantropów epok wszystkich, ten w XVIII wieku ulepiony pamflet na naturę ludzką jest dojmująco klarowny, pełen jednostajnego, nie męczącego światła. „Ten łajdak nigdy nie zaryzykuje metafory!”, krzyknął ongiś o Swifcie niejaki dr. Johnson. W zapisanej pamięci Marii Stangret-Kantor nie ma nawet cienia jakiegokolwiek stylistycznego tropu. Co zatem jest? Pan Lemuel znów uśmiechnął się miękko.\nSwift wziął z „Robinsona Kruzoe” Daniela Defoe czułość i uważność dla przedmiotów najbanalniejszej rangi. Przecież katalog rzeczy, jakie Liliputy znalazły w kieszeniach Gulliwera, co dla Liliputów były przepaściami o ciepłych ścianach, jest zapierającym dech w piersi katalogiem stworzonym przez aptekarza, którego opętał demon finezji! To jest spis godny spisu rzeczy obumierających na dnie szuflad Leopolda Blooma w „Ulissesie” Jamesa Joyce’a! Na dokładkę Swift jakby żongluje rzeczami, igra z ich rozmiarami, raz ukazując je – na czele z samym Gulliwerem – przez szkło powiększające, innym razem zaś przez lornetkę ustawioną odwrotnie niż ustawiona być powinna. W opowieści pani Marii, w tym jej spokojnym, liczącym 241 stron słów i fotografii przejściu od dzieciństwa do dziś, do epilogu, kiedy na stronie 235 wyznaje: „Mam osiemdziesiąt sześć lat i źle się czuję. Doskwiera mi samotność trudna do wytłumaczenia” - jak wiele jest podobnie pulsujących rzeczy, gestów, krajobrazów, spotkań, twarzy? Sto? Trzysta? Pięćset plus te tytułowe progi pewnej galerii, które pani Maria cudnymi farbami kiedyś pokryła, wyłuskując je tym gestem z banalności, przenosząc te kawałki wyślizganych desek z terenu butów na poziom oczu i opowieści, którą snuć sobie może ten, kto patrzy uważnie? Ukryte sensy przedmiotów byle jakich, uśpione w nich bajki, czekające na uwolnienie... W ilu swych plastycznych dziełach, o których w książce opowiada, Maria Stangret-Kantor zestawiała realność z iluzją, aby bajka mogła zacząć brzęczeć? Gulliwer kolejny raz się uśmiechnął. Przypomniał sobie Maxa Ernsta, jednego z ulubionych artystów pani Marii. W jakiejś oberży siedząc, Ernst obsesyjnie gapił się na starą podłogę, na wiekowe deski całe w wyżłobieniach, rowkach, pęknięciach i dziurach po sękach. By dociec sedna obsesji, by jakoś oswoić widok, co nie dawał spokoju, rzucał na podłogę papierowe serwetki i pocierał je ołówkiem. Na białych prostokątach serwetek zaczęły się pojawiać zdumiewający krajobrazy, nieme opowieści, bajki desek. Tak narodziła się graficzna technika, zwana frottagem. Gulliwer spojrzał na stareńki, tkany mchem, czarny gont domostwa domu Kantorów. Ile tam jest bajek? Ernst by oszalał!\nTak, Max Ernst. On i wielu innych, gigantycznych na kartach księgi pani Marii. I te widma, co do głowy przychodzą łatwo – właśnie tutaj. Choćby Borges, Joyce, Defoe. I te właśnie tutaj, w ogrodzie, na kanwie książki pani Marii snute myśli o tajemnym losie rzeczy, o znikaniu, o zmierzchu, który w Hucisku właśnie zaczął ostatniej soboty zapadać. A gdzie kwitnie banał, plastyczny lub teatralny? Gdzie pyskują na kanwie dylematów trywialnych, doraźnych, lilipucich? Gdzie są burze w łyżce cieczy mętnej? Gdzie puchnie histeria tania i jałowa? Prawie wszędzie i w kwestii prawie każdej wszyscy barykady klecą? Prawie wszędzie, czyli - na przykład na Śląsku też? Gulliwer przeniósł wzrok z dachu domostwa Kantorów na ulicę przed Teatrem Polskim we Wrocławiu. Widma tak mają, że widzą, co chcą. Wielkie betonowe Krzesło, na którym Gulliwer wypoczywał w Hucisku, miało stanąć we Wrocławiu właśnie, obok Teatru Polskiego. Nie udało się. Z ogrodu Gulliwer patrzył na świątynię Melpomeny w tamtym dalekim mieście, przyglądał się nerwowym ruchom ludzików, transparentom falującym na wrocławskim wietrze - i przestał się uśmiechać. Zna to na wylot.\nGdy gościł w kraju Liliputów, nie mógł się nadziwić, że te stworzonka o główkach przecież ludzkich, były w stanie jak najbardziej fundamentalne piekło rozpętać na kanwie kontrowersji, z jakiej mianowicie strony winno się zaczynać zjadanie jajek. Czy wychodząc od grubszego, czy też od cieńszego końca? Hę? Kraj wstrzymał oddech. Bunty się mnożyły niczym króliki, polemiczna literatura osiągnęła liczbę godną obszernej biblioteki, zaś 11 tysięcy wyznawców jedzenia jaj od grubszego końca wolało ponieść śmierć, niż zaczynać konsumpcję jaj od końca cieńszego. A kiedy wygasł ogólnolilipuci dylemat jajeczny, wybuchł ogólnolilipuci dylemat obuwniczy – wielka mianowicie wojna elektoratu partii chodzącej w butach na wysokim obcasie z elektoratem partii chodzącej w butach na obcasie płaskim... A może to drugie było nie po, lecz przed batalią o końce jajek?\nMachnął na to ręką Gulliwer w sobotę o zmierzchu. Dawno pyskowali mali, dawno skończyli pyskowanie, a dziś pyskują zapewne o czymś równie jak jajko i obcas fundamentalnym, na przykład: jak należy nosić beret z antenką? Wygiąwszy antenkę w lewo, czy wygiąwszy ją w prawo? Raz jeszcze machnął ręką Gulliwer, albowiem jak jest u Liliputów, tak jest, lecz najistotniejsze, że jest inaczej, niż tutaj. Tutaj jakoś przestają być ważne wymiary fizyczne. Ludzie na tarasie domostwa Kantorów maleńcy, a on ogromny na gigantycznym Krześle? Czy on mikry, a ludzie kolosalni? To zupełnie obojętne. Nie liczy się wzrost ani rozmiar kapelusza. Istotne, że ogród przy domu Kantorów jest jedynym miejscem, gdzie on, bohater starej powieści o głupocie świata, może usiąść i odpocząć.\nZobacz więcej na temat: TEATR felieton Paweł Głowacki KULTURA\nOstatnia aktualizacja: 08.09.2016 15:47\nSamo jabłko – to nic. Nie chce być inaczej. I nic – sama pani Bovary. Kość – nic nie znaczy. Trup – to niewiele. Ba, nawet cztery trupy, cztery zmasakrowane ciała, cztery ofiary zbrodni potwornej, niewytłumaczalnej – to za mało.\nFoto: Niedzielny leń/wikimedia/CC BY-SA 3.0\nRealność nic nie znaczy bez cudzysłowu\nVladimir Nabokov, „Lolita”\nZa ile pójdzie piszczel lewej nogi Trumana Capote’a na aukcji w Los Angeles? Kość nie będzie niczym udekorowana. Absolutnie nie! Bo po cóż komu jakaś scenografia niepokojąca, niejednoznaczny kostium, tajemne światło i muzyka psychodeliczna! Po cóż jakiś metafizyczny teatrzyk, jakaś otulina fikcji, niedopowiedzeń, nie daj Bóg - poezji! Czy sama kość nie jest wystarczająco spektakularna?! Oczywiście, że tak! Czy nie jest widomym znakiem inscenizacyjnej bezpretensjonalności i dzielności szalenie nowoczesnej, awangardowej diabelnie?! Jako żywo – jest! Gnat będzie więc goły. Wyłącznie realny, samotny, surowy, postny niby notka w gazecie. Ot, okorowana gałąź koloru trupiej bieli z gliną zaschłą w pęknięciach. Mistrz ceremonii, reżyser seansu, uniesie piszczel wysoko w dłoni i zacznie wypuszczać z gardła niepojęty, gwałtowny niczym seria z karabinu gulgot, na widok unoszonych przez widzów dłoni przerywając go radosnymi hasłami: „Pani w kapeluszu daje pięć dolarów!... Kto da więcej?... Pan w okularach – siedem!... Odwagi, to jedyna taka kość na świecie!... Nie będzie drugiej okazji!... Pan z laską – dziewięć!... Brawo!... Pani pod oknem – jedenaście!... Jedenaście po raz pierwszy, po raz drugi, po raz trzeci!... Sprzedane!” Tak, lewy piszczel pójdzie być może za tyle. A prawy? A kolanowa rzepka Capote’a? A jego miednica? A mózgoczaszka? A kręgi guziczne, zwane kością ogonową? Albo nadgarstek? Ile za kość łódeczkowatą w nadgarstku dłoni, którą pisał Capote, wyciągnie gulgoczący wodzirej domu aukcyjnego Julien’s Auctions?\nSama kość szczera, kość najprawdziwsza – to niewiele. Zgoła nic. Czym jest jedynie wymachiwanie gnatem, zwłaszcza biletowane? Wymachiwanie surowym gnatem jako takim, bądź gnatem Idei, Ważkiego Faktu, Palącego Problemu - jest wymachiwaniem gnatem surowym, niczym więcej. Ani to spektakularne, ani wstrząsające, ani bolesne, ani odkrywcze, ani potwornie dużo do myślenia dające, ani nawet pretensjonalne. Jak miliony podobnych artystycznych tików w teatrze dzisiejszym, filmie, literaturze – jest farfoclem maleńkim, maciupeńko znaczącym, chwilowym. Przypomina się – jako znak zupełnie przeciwnego myślenia o kościach – przypomina się, co o Bolesławie Micińskim, filozoficznym eseiście, rzekł Gustaw Herling-Grudziński. Wyznał, że proza Micińskiego jest tym fantastycznym terenem, gdzie kategorie filozoficzne przeistaczają się w literackich bohaterów, w postacie fikcji, w cudowne widma. Oprócz tysiąca innych podobnych nauk, przypomina się też lekcja Homera, który w VIII pieśni „Odysei” uczy, iż bogowie przędą nieszczęścia, aby ludzie mieli co opiewać. Tak właśnie. Opiewać, nie tylko na goło i przaśnie głosić publicznie fakt zaistnienia nieszczęścia takiego lub śmakiego. Na setkach stronic, w XXIV pieśniach falujący heksametr to coś grubo głębszego, niż gnat zdania przecież najprawdziwszego pod słońcem: „Wracał wojownik do domu, wracał i wracał, aż wrócił”. Cała żałość seansu domu aukcyjnego Julien’s Auctions, którego grabarze wydłubali z mogiły resztki twórcy „Harfy traw”, by je zlicytować, za wór wszystkich kości (12 kilogramów, 205 sztuk) ustaliwszy cenę wywoławczą na poziomie 2 tysięcy dolarów, a licząc na wylicytowanie tysięcy 6 – cała żałość tkwi w świętym przekonaniu reżyserów, że dziś w zupełności wystarczy bez stylu, zupełnie bez stylu, za to dzielnie, brawurowo machnąć widzowi przed nosem gołym gnatem znanego trupa, a brawa i brzdęk grosza się rozlegną.\nOwszem, być może, a nawet z pewnością się rozlegną. Niechybnie też zawiśnie nad widownią cichy szloch współczucia. Popłyną łzy pensjonarskiego wzruszenia? Retoryczne pytanie. Ale wszystko to nie zmienia sedna marności topornego wymachiwania kością. „Jest wielkim pisarzem i wielkim stylistą”, rzekł Capote o ubóstwianym przez siebie Gustawie Flaubercie. I dalej: „Bardziej przejmował się kwestią stylu niż treści. Dla niego treść to coś takiego, jak gdyby wyjął jabłko z koszyka, położył je na stole i powiedział: A teraz zamierzam opisać to jabłko”. Wreszcie w cytowanym, niewiele przed śmiercią udzielonym Lawrence’owi Grobelowi wywiadzie kolosalnym, wypowiada słowa dla sztuki Flauberta, dla sztuki wszelkiej, więc także dla swojego pisarstwa – fundamentalne. „To znaczy, nie wydaje mi się, żeby naprawdę zawracał sobie dupę panią Bovary. Bardziej troszczył się o to, jaki nadać temu wszystkiemu kształt, na ile prawdziwie uda mu się to uczynić. Był wielkim stylistą”.\nSamo jabłko – to nic. Nie chce być inaczej. I nic – sama pani Bovary. Kość – nic nie znaczy. Trup – to niewiele. Ba, nawet cztery trupy, cztery zmasakrowane ciała, cztery ofiary zbrodni potwornej, niewytłumaczalnej – to za mało. Zbyt mało, by móc zacząć opowiadać, czyli wystawiać trupy na pokaz. 15 listopada 1959 roku w prowincjonalnej amerykańskiej mieścinie Holcomb Dick Hickock i Perry Smith zamordowali strzałami w głowę czteroosobową farmerską rodzinę Clutterów. Sześć długich lat trwał proces. Po sześciu latach wykonano na zbrodniarzach wyrok śmierci. Przez sześć lat niewyobrażalnej samotności Capote zbierał na tysiącach kartek wszystkie tyczące zbrodni i sześciu trupów fakty, informacje, sugestie, cisze, podteksty. Gromadził ślady – kolekcjonował kości. Miał ich wiele, miał ich masyw cały, lecz to nie wystarczało. Nie miał sedna. Nie miał tonu, nie słyszał opowieści. Całkiem jak Gabriel Garcia Marquez – kolejny bliski Capote’owi bajarz – który miał w głowie wszystkie gnaty legendarnej powieści o samotności, lecz z pisaniem zwlekał lat aż siedemnaście, albowiem tyle czasu zabrało mu czekanie, aż usłyszy intonację, brzmienie tego Nabokova cudzysłowu fikcji, bez którego kości to tylko kości – prawda najprawdziwsza, lecz niema raczej, chwytliwa na metę bardzo krótką. I któregoś dnia usłyszał Capote cudzysłów niepowtarzalny. Zapisane brzmienie cudzysłowu, to doskonałe przełożenie realności na finezyjną fikcję, bądź też, jak dodawał Capote, fikcji na prawdę, słowem – ta gra jawy i snu, rzeczywistości i opowieści, nosi tytuł „Z zimną krwią”. Czytał to reżyser trupiej aukcji w Los Angeles?\nGdyby nie cudzysłów fikcji Capote’a, gdyby nie tak doskonały cudzysłów, prawdziwe trupy z Holcomb i po sześciu latach upiornego czekania naprawdę zawisłe na szubienicach ciała Hickocka i Smitha – dawno przestałyby istnieć. Gdyby nie realne, najprawdziwsze pod słońcem wysokie pszeniczne równiny zachodniego Kansas, na których leży Holcomb, gdyby nie ów odludny obszar, co go mieszkańcy zwą „tam daleko” i którego litą prawdą Capote raczej nie zawracał sobie dupy – finalne słowa „Z zimną krwią” nie ułożyłyby się w to pożegnanie, w ten nie do zapomnienia zmierzch, którego prawdziwość jest zupełnie bez znaczenia i taka pozostanie.\n„A potem, ruszając w drogę do domu, poszedł ku drzewom i między nie, pozostawiając za sobą szerokie niebo i szept głosów wiatru w wiatrem przygiętej pszenicy”.\nCo teraz? Wrócić do domku aukcyjnego Julien’s Auctions? Po takich słowach Capote’a powrót do głupków z Los Angeles, powrót do armii głupków innych i skądinąd, którzy w sztuce pragną zaistnieć dzięki wymachiwaniu gołą kością – nie ma sensu.\nZobacz więcej na temat: Paweł Głowacki Truman Capote KULTURA felieton Gustave Flaubert


Czik - Wolfgang Herrndorf - opinia o książce (193968) - Lubimyczytać.pl\nWolfgang Herrndorf /\n7,08 (153 ocen\ti\t30 opinii) Zobacz oceny\nMatka Maika po raz kolejny trafia do kliniki odwykowej, a ojciec wyjeżdża służbowo ze swoją młodą kochanką. Pierwszy dzień wakacji chłopiec wita samotnie w ogromnym domu. Wtedy zjawia się Czik – Rosjanin o niemieckich korzeniach, nowy uczeń odstający od reszty klasy, który jest w posiadaniu starej Łady. Niebawem chłopcy wyruszają na Wołoszczyznę, do rodziny Czika, choć nie wiedzą, gdzie to...\nMatka Maika po raz kolejny trafia do kliniki odwykowej, a ojciec wyjeżdża służbowo ze swoją młodą kochanką. Pierwszy dzień wakacji chłopiec wita samotnie w ogromnym domu. Wtedy zjawia się Czik – Rosjanin o niemieckich korzeniach, nowy uczeń odstający od reszty klasy, który jest w posiadaniu starej Łady. Niebawem chłopcy wyruszają na Wołoszczyznę, do rodziny Czika, choć nie wiedzą, gdzie to jest. Podróż w nieznane uczy ich nowego spojrzenia na otaczający świat i samych siebie. Najnowsza książka Wolfganga Herrndorfa to historia niezwykłej przyjaźni dwóch chłopców; to powieść drogi pełna melancholii i humoru.\nźródło okładki: http://www.wab.com.pl/?ECProduct=1568&v=_\nmagia78 | 2016-02-10\nOverlord : Mężowie królestwa cz.1\nLight novelki dopiero "wchodziły" na rynek polski, gdy wydawnictwo Kotori postanowiło wydać Overlorda. Przyznam, miałam ogromne obawy co do...


WTA Finals – Radwańska awansowała do półfinału | Dziennik Związkowy\nAgnieszka Radwańska w półfinale WTA Finals zagra z Angelique Kerber fot.Wallace Woon/EPA\nBroniąca tytułu Agnieszka Radwańska pokonała w Singapurze Czeszkę Karolinę Pliskovą 7:5, 6:3 w meczu Grupy Białej w turnieju WTA Finals i awansowała do półfinału. W nim zmierzy się z liderką rankingu tenisistek, Niemką polskiego pochodzenia Angelique Kerber.\nSpotkanie rozstawionej z „dwójką” Radwańskiej z Pliskovą (4.) było siódmą konfrontacją tych zawodniczek. W żadnym z wcześniejszych Polka nie straciła seta. Czeszka przekonywała przed tym pojedynkiem, że pora poprawić niekorzystny bilans w meczach z trzecią rakietą świata i że stać ją na zwycięstwo.\nStawką ich spotkania w Singapurze była przepustka do półfinału. Obie wcześniej przegrały w grupie z Rosjanką Swietłaną Kuzniecową (8.) i pokonały Hiszpankę Garbine Muguruzę (5.).\nMierząca 1,86 m Pliskova znana jest z mocnego serwisu i potwierdziła to na początku piątkowych zmagań. Dwa pierwsze gemy przy własnym podaniu wygrała bez straty punktu. Gdy jednak dochodziło do wymian, to często posyłała piłkę w siatkę lub na aut. To Czeszka jako pierwsza zaliczyła przełamanie w piątym gemie. Pomogła jej w tym nieco Radwańska, która przy drugim „break poincie” zanotowała podwójny błąd.\nNiżej notowana z zawodniczek po chwili powiększyła prowadzenie na 4:2. Kolejną okazję na przełamanie miała w kolejnym gemie, ale najpierw zaliczyła autowe zagranie, a potem Polka wyratowała się dzięki skutecznemu serwisowi. Krakowianka szybko odrobiła straty i objęła prowadzenie, w czym udział miała też coraz częściej myląca się rywalka. W końcówce podopiecznej Tomasza Wiktorowskiego punkty przynosiły akcje pod siatką. Zwycięstwo w tym secie zaś zapewnił jej return posłany w okolice linii końcowej kortu.\nDruga odsłona zaczęła się po myśli obrończyni tytułu – 2:0. Wówczas jednak coś się u niej zacięło, z czego skorzystała Czeszka. Podobnie jak w pierwszej partii przy „break poincie” dla przeciwniczki Radwańska popełniła podwójny błąd (przy swoim podaniu nie zdobyła wówczas żadnego punktu). W jej sztabie szkoleniowym zrobiło się nieco nerwowo, gdy Pliskova zapisała na swoim koncie trzeciego gema z rzędu. Polka od razu odpowiedziała przełamaniem, a przy stanie 3:3 wybroniła się przed stratą podania. Końcówka – jak w pierwszym secie – należała do krakowianki, a Czeszka notowała kolejne pomyłki.\nSpotkanie trwało godzinę i 19 minut. Radwańska miała dwa asy, a Pliskova sześć. Pierwsza popełniła osiem niewymuszonych błędów, a jej rywalka 29.\n27-letnia krakowianka po raz ósmy startuje w kończącej sezon imprezie masters. W latach 2008-09 zaliczyła po jednym spotkaniu jako rezerwowa. Od 2011 roku co sezon kwalifikuje się do tej imprezy. Jako jedyna spośród aktywnych tenisistek wystąpi w niej po raz szósty z rzędu.\nMłodsza o trzy lata Pliskova, finalistka tegorocznej edycji wielkoszlemowego US Open, po raz pierwszy zagrała w WTA Finals.\nJuż wcześniej awans z pierwszego miejsca w Grupie Białej zapewniła sobie Kuzniecowa, która zagra w sobotę z Dominiką Cibulkovą (7.). Słowaczka uplasowała się na drugiej pozycji w Grupie Czerwonej. Na zwyciężczynię meczu Radwańska – Pliskova czekała zaś Kerber, jedyna niepokonana zawodniczka w stawce.\nKrakowianka zmierzyła się ze starszą o rok Niemką 11 razy. Bilans nieznacznie przemawia na jej korzyść – wygrała sześć meczów, w tym ostatnią konfrontację, którą był ćwierćfinał ubiegłorocznej edycji turnieju w Pekinie. Żadna tenisistka nie może się jednak równać z Kerber pod względem osiągnięć w tym sezonie. Trenująca na co dzień w Puszczykowie zawodniczka zdobyła dwa tytułu wielkoszlemowe (Australian Open i US Open) oraz srebrny medal olimpijski w Rio de Janeiro. Jesienią została też liderką listy WTA.\nHokeiści New York Rangers w finale Konferencji Wschodniej\nMŚ piłkarzy ręcznych – wielka pogoń i zwycięstwo z Rosją 26:25\nLiga NBA – Jason Kidd i Steve Nash w Galerii Sław\nCristiano Ronaldo odpoczywa na luksusowym jachcie w Dubaju


Strony związane z hasłem: agencja reklamowa - strona 5 - SEOkatalog.PL - katalog stron SEO - linki bezpośrednie, pozycjonowanie, katalog seo\nNasza agencja reklamowa zapewni Państwu możliwość skorzystania z kompleksowych usług w zakresie reklamy i marketingu. Zajmujemy się tworzeniem koncepcji promocyjnych i kreacji reklamowych. W ramach naszych usług organizujemy eventy firmowe, imprezy integracyjne, akcje promocyjne, festyny, imprezy tematyczne i dla dzieci. Na...\nRealizujemy projekty dla polskich i międzynarodowych firm o różnej skali działania, z różnych branż, dzięki czemu w krótkim czasie możemy dostarczyć skuteczne rozwiązania dostosowane do konkretnych potrzeb. Analizujemy specyfikę działalności naszych Klientów i ich bezpośredniej konkurencji oraz sektor i otoczenie, w jakim f...\nAneo świadczy usługi z pogranicza reklamy zewnętrznej (outdoor) oraz identyfikacji wizualnej i kreacji wizerunku. Firma oferuje profesjonalne projektowanie stron internetowych, tworzenie logo oraz grafiki reklamowej. Posiadamy szereg artykułów reklamowych od szyldów i tablic, po litery przestrzenne 3d ze Styroduru i plexi. ...


Nagrody Gospodarcze Prezydenta RP rozdane - GazetaPrawna.pl\nBronisław Komorowski wręczył doroczne Nagrody Gospodarcze Prezydenta RP. Przyznawane są firmom i ludziom, którzy wnoszą znaczący wkład w innowacyjność i rozwój gospodarki oraz odnoszą sukcesy na rynku globalnym\n– Polska gospodarka jest trzecia wśród wszystkich gospodarek na świecie, które rozwijają się w sposób trwały i nieprzerwany. Przed nami jest tylko gospodarka chińska, potem niemiecka – podkreślał wczoraj podczas Gali XIII Edycji Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP w Poznaniu Bronisław Komorowski.\nW tym roku spośród 106 wniosków o przyznanie nagrody, które wpłynęły do Kancelarii Prezydenta RP, członkowie kapituły pod przewodnictwem Wiesława Rozłuckiego, byłego prezesa giełdy, nominowali 16 podmiotów. Laureatów nagród wyłoniono w pięciu kategoriach. W kategorii „innowacyjność” zwycięzcą została firma Selvita. To największa w tej części Europy firma biotechnologiczna działająca w obszarze odkrywania i rozwoju leków stosowanych w leczeniu przede wszystkim chorób nowotworowych.\nW kategorii „obecność na rynku globalnym” nagrodę otrzymała Grupa Kapitałowa Inglot. Założona w 1983 r. w Przemyślu firma jest dzisiaj jedną z największych polskich marek kosmetycznych. Inglot ma ponad 500 salonów i punktów sprzedaży na całym świecie (w tym 200 w Polsce), a jej produkty dostępne są w prawie 70 krajach.\nW kategorii „ład korporacyjny i społeczna odpowiedzialność biznesu” zwyciężył Promotech. To polski producent profesjonalnych elektronarzędzi i sprzętu dla przemysłu, działający od 1987 r.\n90 proc. produkcji firmy eksportowane jest do 64 krajów. Przedsiębiorstwo, oprócz tego, że jest mecenasem kultury i wspiera regionalne stowarzyszenia, oferuje pakiety socjalne dla swoich pracowników. Wszyscy zatrudnieni mają zapewnioną m.in. prywatną opiekę medyczną, dodatek za urodzenie dziecka i coroczne dofinansowanie wyprawek szkolnych.\nW obszarze „zielona gospodarka” kapituła nagrody doceniła Zakład Utylizacji Odpadów w Gorzowie Wielkopolskim, obecny na rynku od ponad 20 lat. Przedsiębiorstwo ma własne Centrum Badawczo-Wdrożeniowe „Eko-innowacje”, a zrekultywowane zamknięte środowiska odpadów zamienia m.in. w pola golfowe.\nW kategorii „trwały sukces” (kategoria dla przedsiębiorstw, które osiągają trwały wzrost i zrównoważony rozwój) zwycięzcą okazała się firma Mlekovita. Ta największa w Polsce grupa mleczarska istnieje od 1928 r. Obecnie tworzy ją 14 zakładów produkcyjnych i 29 własnych centrów dystrybucyjnych. Firma współpracuje z ponad 20 tys. dostawcami mleka i 140 firmami transportowymi. Średni roczny wzrost przychodów firmy w ostatnich 20 latach wyniósł 10 proc.\nNagroda Gospodarcza Prezydenta RP została ustanowiona przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w 1998 r. i przyznawana była do 2005 r. Bronisław Komorowski postanowił od roku 2011 kontynuować tę tradycję.\n– Wszystkie nominacje są cząstką polskiego sukcesu gospodarczego. Nagroda prezydencka ma być nie tylko wyróżnieniem, ale również formą zachęty do działania i promocji polskiej przedsiębiorczości, nie tylko w kraju – podsumował Bronisław Komorowski. ©?\nz kraju TDNDGP DZIENNIK działalność gospodarcza firm TDNDGP import działalność gospodarcza\nFirma Przyjazna MSP na start! Ruszyła piąta edycja konkursu Firma Przyjazna MSP – sztandarowego projektu Związku...


Z Seszeli nadaje polska ekspedycja radiowa DX-owa używająca znaku S79SP (3-18.10.2015 r.). Ekipa pracuje w składzie: SP2EBG (Bogdan), SP2GKS (Gala), SP6EQZ (Włodek), SP6FXY (Ryszard), SP6JIU (Krzysztof) oraz SP9FOW (Roman).\nBliższe szcze góły na stronie wyprawy https://www.s79sp.dxing.pl/\nCzęstotliwości pracy podane są na stronie wyprawy, aczkolwiek mogą one ulec pewnej korekcie ze względu na ewentualną pracę innych ekspedycji i QRM.\nW paśmie 7 MHz ekspedycja S79SP nadaje w zakresie częstotliwości 7050 kHz do 7100 kHz (zarówno CW jak i SSB i RTTY)!\nLog S79SP jest aktualizowany na stronie Clublogu https://secure.clublog.org/expeditions.php\nAktualny meldunek (12.10.2015) szefa ekspedycji S79SP.\nS79SP. Melduję, że wszyscy żyjemy i mamy się stosunkowo dobrze, nie licząc braku snu albowiem propagacja (marna) jest prawie 24 godziny na dobę, a my mamy 5 stanowisk i tylko 6 operatorów.\nNiestety spośród 15 000 krótkofalowców z SP nie udało się znaleźć nawet jednego który zastąpił by Janka SP3CYY, który musiał zrezygnować z wyjazdu, a wszystko było podane jak na talerzu!\nWłaśnie jesteśmy w połowie czasu trwania naszej ekspedycji. Z prognoz propagacyjnych wynika, że propagacji brak na wszystkich pasmach - mało plam i duży A index.\nTym niemniej właśnie przekroczyliśmy 30 000 QSO w logu, w tym ponad 3000 ze stacjami z SP. Jubileuszowe 30 000 QSO zrobił Krzysiek SP6JIU na 17m SSB.\nDzisiaj w końcu pada drobny deszczyk i temperatura się obniżyła co pozwoliło mi z Romkiem SP9FOW na dostrojenie V160 - teraz mamy SWR 1,0 na 1822,5 naszej nadawczej QRG.\nWzmacniacze tranzystorowe nie sprawdzają się ponieważ wszystkie anteny są zainstalowane blisko siebie i w.cz z sąsiedniego pasma wyłącza inny PA.\nBez zarzutu spisuje się lampowe PA na 5xGU50 zrobione specjalnie dla nas przez SP8BRQ. Dziękujemy Ci Andrzeju!\nW zasadzie mamy już wszystkie anteny łącznie z beverage i możemy poświęcić czas samemu nadawaniu.\nNa wyższych pasmach EU nie pozwala pracować z NA. Na szczęście na 3,5 i 7 w okresie propagacji na NA - na 3 godz. przed naszym wschodem EU już nie słychać i możemy spokojnie pracować z NA.\nSą oni wzorem zdyscyplinowania: pomylisz jedną literę w znaku i się wołający nie odezwie. JA zeszli do poziomu EU!\nStacje SP pracują wzorowo, wołajcie nas abyśmy przekroczyli chociażby 50 000 QSO.\nS79SP już za kilka dni w eterze! W piątek 2.10.2015 r. około godz. 16.00 członkowie polskiej ekipy Dx-owej w składzie SP2EBG (Bogdan), SP2GKS (Gala), SP6EQZ (Włodek), SP6FXY (Ryszard), SP6JIU (Krzysztof) oraz SP9FOW (Roman) wystartują w dwóch grupach z lotnisk w Pradze i Warszawie aby po spotkaniu w Dubaju polecieć już wspólnie do Victorii - stolicy Seszeli.\nDo celu przybędziemy w sobotę wcześnie rano (czasu lokalnego), mamy nadzieję że po kilku godzinach przeznaczonych na instalację pierwszych anten znak S79SP pojawi się w eterze.\nW tym roku stosunkowo łatwo udało się uzyskać licencję z naszym tradycyjnym już sufiksem "SP" i zarezerwować QTH na północnym krańcu głównej wyspy Mahe skąd mamy otwarte kierunki propagacyjne, bezpośrednio przez Ocean Indyjski, od JA, poprzez resztę Azji, Europę i NA.\nCały sprzęt pochodzi z poprzednich ekspedycji, został on tylko ponownie starannie sprawdzony i zapakowany zgodnie z innymi, niż w roku ubiegłym, limitami bagażu. Zabieramy ze sobą 5 kompletnych stacji z czterema wzmacniaczami mocy. Nasze anteny to V160, sfazowane verticale na pasma od 3, 5 MHz, 7 MHz oraz 2 szt. VDA (planujemy je zainstalować bezpośrednio na plaży), GP7 oraz dwa spiderbeamy.\nBliższe szczegóły na stronie wyprawy https://www.s79sp.dxing.pl/\nBędziemy pracować w pasmach od 160m do 6m emisjami CW, SSB i RTTY 24 godziny na dobę przez 15 dni non stop. Mamy skompletowanych 5 niezależnych stanowisk pracy w różnych pomieszczeniach i w zależności od warunków propagacyjnych uruchomimy odpowiednią ilość stacji. Częstotliwości pracy podane są na naszej stronie wyprawy, aczkolwiek mogą one ulec pewnej korekcie ze względu na ewentualną pracę innych ekspedycji. Proszę zwrócić uwagę, że w paśmie 7 MHz będziemy mogli nadawać, zgodnie z miejscowym band planem, w zakresie częstotliwości 7050 kHz do 7100 kHz (zarówno CW jak i SSB i RTTY)!\nNasz log będzie na bieżąco aktualizowany na stronie Clublogu https://secure.clublog.org/expeditions.php, będzie tam też można porównać swoje osiągnięcia z innymi stacjami jak również znaleźć optymalne godziny do przeprowadzenia QSO z nami na poszczególnych pasmach. Dzięki uprzejmości OH6BG na naszej stronie zamieszczona jest też bieżąca prognoza propagacyjna. Dla stacji SP jest ona wyjątkowo korzystna.\nJak już pisałem, przy okazji naszych poprzednich aktywności nie przewidujemy specjalnych częstotliwości ani wywołań kierunkowych dla stacji SP, ale postaramy się, aby wszyscy wołający znaleźli się w naszym logu. Na fonii prosimy wołać po polsku w połowie pile-up'u, gdyż tam jest najmniejszy tłok.\nStosunkowo duże zapotrzebowanie na S79 jest w NA, dlatego będziemy zwracać szczególną uwagę na tę część świata. Ponieważ azymut na NA i EU jest praktycznie taki sam prosimy o zdyscyplinowanie i umożliwienie nam pracy z NA w okresach ich propagacji.\nW ubiegłym roku, w czasie naszego pobytu na VK9X, stacje EU uniemożliwiały nam pracę ze stacjami NA podczas ich wąskiego okna propagacyjnego. Stacje wołające prosimy o zachowanie dyscypliny pracy i postępowanie zgodnie ze wskazówkami operatora stacji S79SP. Będziemy konsekwentnie oczekiwać wołania tylko od stacji, których znak wymieniamy.\nŻyczymy Wam i sobie dobrej zabawy i uzupełnienia wszystkich brakujących pasm i emisji a my Wam w tym pomożemy, jako, że QSOs ze stacjami SP będą naszym priorytetem.\nA więc do usłyszenia już wkrótce!\nOdwiedza nas 982 gości oraz 1 użytkownik.


Gwarek o Złotych i Diamentowych Jubileuszach Małżeńskich w Kaletach\nZapraszamy do obejrzenia materiału video przygotowanego przez redakcję Tygodnika Gwarek na temat uroczystości uhonorowania kaletańskich par małżeńskich, które obchodziły w tym roku Złote i Diamentowe Gody.\nZakończono ostatni etap przebudowy ulicy Gawlika\n17 grudnia 2019 r. odbył się odbiór końcowy robót związanych z ostatnim etapem przebudowy drogi gminnej ul. Gawlika w Kaletach. Wykonawcą prac była firma POL-BRUK Sp. z o. o. z Poczesnej. Zakres inwestycji obejmował przebudowę dwóch nieutwardzonych odcinków ulicy i ułożenie nawierzchni z betonowej kostki brukowej. W odbiorze uczestniczył burmistrz Miasta Kalety Klaudiusz Kandzia, przewodnicząca Rady Miejskiej Janina Perz, inspektor nadzoru, przedstawiciel wykonawcy robót oraz pracownicy merytoryczni Urzędu Miejskiego w Kaletach.\n13 grudnia, w piątek, w sali konferencyjnej Miejskiego Domu Kultury w Ozimku, miało miejsce szczególne spotkanie- zorganizowana przez Dom Współpracy Polsko- Niemieckiej dyskusja ze świadkami historii na temat czasów świetności i upadku huty "Małapanew". Jego naczelnym przesłaniem było poznanie historii huty od podszewki, widzianej oczyma wieloletnich pracowników. Wśród prelengentów znaleźli się Lech Radke – dyrektor ds. inwestycji w Hucie Małapanew w latach 1976-89, Manfred Sklorz – kierownik przygotowania produkcji i formierni, szef wydziału odlewni „A” i Paul Gottscholl – wieloletni pracownik Huty Małapanew.\nRealizacja pomocy żywieniowej w 2019 r.\nKalety od wielu lat realizują Program Operacyjny Pomocy Żywnościowej 2014 – 2020. Realizatorem programu w gminie jest Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej. W roku bieżącym program ten obejmował dostarczenie żywności dla osób najbardziej potrzebujących oraz działania towarzyszące w formie warsztatów.\nNowy samochód dla miejskich służb wodno-kanalizacyjnych\nNiedawno informowaliśmy, że Miasto Kalety zakupiło nowy samochód dla miejskich służb porządkowych, które zastąpiło stare i wysłużone auto gospodarcze. Kolejny samochód, również Volkswagen Transporter, tym razem zakupiony został na potrzeby służb wodno-kanalizacyjnych w naszym mieście. Auto zostało także oznakowany miejskimi symbolami aby stał się rozpoznawalny. Profesjonalne samochody gospodarcze są teraz w pełni przygotowane do użytkowania ich na potrzeby porządkowe oraz wodno-kanalizacyjne w naszym mieście.\nMiasto nagrodziło Stypendiami Burmistrza Miasta Kalety najlepszych uczniów i studentów za szczególne osiągnięcia naukowe, sportowe i artystyczne w roku szkolnym 2018/2019\n9 grudnia 2019 r., odbyła się uroczystość wręczenia stypendiów dla uczniów i studentów za szczególne osiągnięcia naukowe, sportowe i artystyczne w roku szkolnym 2018/2019. Oni też byli najważniejszymi gośćmi gali stypendialnej. To kolejny rok, kiedy Burmistrz docenia osiągnięcia uczniów, motywując ich do dalszej pracy, do rozwijania swoich zdolności i zainteresowań.\nRadio Piekary o nowych parkingach w Kaletach\nZapraszamy do wysłuchania audycji przygotowanej przez redakcję lokalnej rozgłośni Radio Piekary pt.: “Dzieje się w Kaletach”, w której burmistrz Miasta Kalety Klaudiusz Kandzia wypowiada sie na temat zakończenia pierwszego etapu budowy parkingu w Miotku oraz planów rozwiązania problemów komunikacyjnych przy kościele w Jędrysku.\nStajenka Bożonarodzeniowa znów zdobi Mały Rynek\nTradycyjnie już, w okresie świątecznym, na Małym Rynku w Kaletach stanęła szopka bożonarodzeniowa z figurami Świętej Rodziny. Z roku na rok Miasto Kalety rozbudowuje ją i wzbogaca o nowe rzeźby. W ubiegłym sezonie stajenkę uzupełniły figury Trzech Króli, w tym natomiast przy żłobku możemy zauważyć również wielbłąda, który tematycznie wpisuje się w całość aranżacji. Tym samym zachęcamy do odwiedzania naszej miejskiej szopki bożonarodzeniowej podczas świątecznych spacerów.\nRadio Piekary o stypendiach Burmistrza Miasta Kalety\nZapraszamy do wysłuchania audycji przygotowanej przez redakcję lokalnej rozgłośni Radio Piekary pt.: “Dzieje się w Kaletach”, w której burmistrz Miasta Kalety Klaudiusz Kandzia wypowiada sie na temat tegorocznej miejskiej uroczystości wręczenia stypendiów dla uczniów i studentów za szczególne osiągnięcia naukowe, sportowe i artystyczne w roku szkolnym 2018/2019.


Kinezjotaping - popularna terapia kontuzji - re-habilitacja.pl\nHome > Rehabilitacja > Kinezjotaping – popularna terapia kontuzji\nKinezjotaping – popularna terapia kontuzji\nBolesne kontuzje to problem, który może dotknąć każdego, nie tylko osoby aktywnie uprawiające sport. Różne urazy zmuszają do przerwania treningu, są przyczyną bólu i ograniczenia sprawności, co może również utrudniać codzienne życie. Dlatego warto poszukać rozwiązań, które pozwolą na szybszy powrót do zdrowia. Coraz większą popularnością cieszy się między innymi tak zwany kinezjotaping. Na czym polega ta metoda i czy rzeczywiście jest skuteczna?\nNa czym to właściwie polega\nKinezjotaping polega na oklejaniu ciała specjalnymi plastrami. Materiał, z którego zostały wykonane, opatentowano w Japonii i tam po raz pierwszy wprowadzono go do użytku. Charakteryzuje się on przede wszystkim bardzo dużą elastycznością. Plastry wykorzystywane w terapii są cienkie i rozciągliwe, składają się jedynie z warstwy materiału oraz kleju, dlatego nie ograniczają swobody ruchu. Noszenie plastrów nie przeszkadza w wykonywaniu codziennych czynności oraz w uprawianiu sportu, co ma spore znaczenie dla osób, którym zależy na codziennych treningach.\nPlastry wykorzystywane do kinezjotapingu początkowo stosowano wyłącznie w celach medycznych. Były popularne wśród japońskich chirurgów i ortopedów, którzy używali ich do rozluźniania mięśni i wspomagania rehabilitacji po różnych kontuzjach. Jakie efekty osiągano dzięki tej metodzie? Pozwalała przede wszystkim na zmniejszenie obrzęku skóry i stanów zapalnych, a także poprawiała krążenie krwi. Dzięki właściwemu naklejeniu plastra można także zredukować odczuwany ból.\nWkrótce kinezjotaping zyskał dużą popularność wśród sportowców. Z możliwości, które daje naklejanie kolorowych taśm korzystały największe sławy światowego sportu, takie jak David Beckham. Ich pozytywne opinie o tej metodzie terapii różnych kontuzji miały ogromny wpływ na wzrost zainteresowania japońskim rozwiązaniem.\nWskazania to stosowania kinezjotapingu obejmują wiele różnych problemów z układem ruchu, między innymi stany pourazowe mięśni i stawów, ból kręgosłupa, wady postawy, zwichnięcia, skręcenia oraz stłuczenia. Kolorowe taśmy pomagają także poprawić krążenie krwi oraz limfy, co pozwala ma szybszą regeneracje tkanek oraz zmniejszenie obrzęków. Mogą być stosowane nie tylko przez sportowców, ale również przez wszystkie osoby, które cierpią z powodu wymienionych dolegliwości. Jest to bezpieczna metoda, która pozwala na szybsze odzyskanie sprawności bez skutków ubocznych. Dlatego kinezjotaping w domu z roku na rok staje się coraz bardziej popularnym rozwiązaniem.\nWykorzystanie kolorowych taśm to prosta metoda, którą może stosować praktycznie każdy, bez obawy o ograniczenie swobody ruchów, brak komfortu oraz wystąpienie niekorzystnych skutków ubocznych. Jest nie tylko bezpieczna, ale także stosunkowo prosta do stosowania, dlatego z plastrów można korzystać samodzielnie w domu, przynosząc sobie ulgę i wspomagając leczenie.\nTagged kinezjotaping tapy tejpy\nLekceważenie zdrowia zemści się na nas


parafrenia - slownik Medyczny\nPrzeniesienie genu antybiotyku peptydowego katelicydyny przywraca zabijanie bakterii w modelu heteroprzeszczepu mukowiscydozy\nS. aureus przy końcowym stężeniu 10 .g / ml (dane nie przedstawione). Dyskusja Pierwszym krokiem w rozwoju choroby płuc CF jest kolonizacja układu oddechowego po urodzeniu w wyniku wad odporności wrodzonej (13). Poważna i uporczywa odpowiedź zapalna rozwija się, ale nie jest w stanie usunąć zakażenia. Defekt obrony gospodarza jest ściśle związany z niedoborem CFTR, poniewa...\nMonoklonalne przeciwciało stymulujące tarczycę 3\nPrzeciwciała monoklonalne MS-1 i TAb-8 wykazały większą niż 80% konkurencyjność w przypadku wiązania TSH znakowanego 125I, ale nie zaobserwowano żadnej konkurencji z pozostałymi trzema przeciwciałami monoklonalnymi (tabela 2). W teście biologicznym cAMP, MS-1 indukował około 13-krotnie większą produkcję cAMP w komórkach CHO-hTSHR (27. 16 vs. 346. 0,0 fmol) i siedem razy...\nKomórki nabłonkowe dróg oddechowych odgrywają kluczową rolę w odpowiedzi zapalnej podczas infekcji Pseudomonas aeruginosa w płucach pacjentów z mukowiscydozą. W tym badaniu ustaliliśmy, czy wiązanie specyficznych produktów genu Pseudomonas (pilin, flagelina) z ich receptorami na komórkach nabłonka oddechowego doprowadziłoby do wytworzenia chemotaktycznego czynnika neutrofi...\nMaure zwrócił uwagę, że wciągnięta do zrostów opłucnych tkanka płucna przeważnie dociera prawie do przyczepu ściennego. Wskutek tego, przy przepalaniu zrostu powstaje niebezpieczeństwo przecięcia miąższu płucnego z następowym ropnym zapaleniem opłucnej. Prócz tego, najdokładniejsze oglądanie pleuroskopem jamy opłucnej, nawet połączone z transiluminacją zrostów, n...\nNajnowsze zdjęcia w galerii parafrenia :\nOcena autonomii w edukacji medycznej - zarządzanie rzeczami, które idą w nocy cd\nTakie wyniki mogą obejmować dokładność wstępnych diagnoz mieszkańców w porównaniu z tymi, do których ostatecznie doszli uczestnicy; opinii lekarzy na temat prawdopodobieństwa, że mieszkańcy staną się rodzajami lekarzy, którymi chcielibyśmy zaopiekować się nami i naszymi bliskimi; oraz liczba niezależnych, konsekwentnych decyzji podejmowanych przez lekarzy podczas poby...\nZarastałe odmy przypisuje się zwykle zbyt wielkim przerwom w dopełnianiu odmy, powstałym z winy chorego, lekarza lub czynników niezależnych. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarastanie odmy może powstać także w przypadkach, leczonych odmą należycie. Ciekawe spostrzeżenia pod tym względem poczyniliśmy w toku badań wpływu odmy opłucnej leczniczej na doświadczalną gruź...\n23andMe i FDA cd\nUpoważnił publikację całego swojego genomu z jednym wyjątkiem: odmawia poinformowania o swoim statusie APOE lub opublikowania go, ponieważ nie chce wiedzieć, czy jest na wyższym niż przeciętne poziomie ryzyka dla choroby Alzheimera. To powinno być jego prawo i prawo każdego pacjenta lub konsumenta. Ze względu na agresywny marketing firmy i odmowę rozwiązania zaległych pr...


Jesteś tutaj:Prawo fiskalne jest dla ludzi»Wartościowy paragon\nNapisał it-adm czwartek, 19 maj 2011 12:55\nParę lat temu właściciel jednego z warzywniaków na północy Polski opowiadał, że po godz. 16 nie korzysta już z kasy uważając, że o tej porze kontrolerzy fiskusa nie zajrzą do niego. Tego typu sklepów czy zakładów usługowych, w których kasy fiskalne pokrywają się kurzem, są w Polsce tysiące. Przeważnie w mniejszych miastach, gdzie wszyscy się znają.\nPodobne problemy mają Włosi. Sklepikarze, restauratorzy czy fryzjerzy również notorycznie nie wbijają tam sprzedaży dla klientów na kasy fiskalne. W taki sposób unikają płacenia podatków, zwłaszcza VAT. Szara strefa we Włoszech jest oceniana na ok. 15 proc. PKB.\nWładze wymyślały już różne sposoby. W latach 90. nałożyły na obywateli obowiązek pobierania paragonów fiskalnych. Policja podatkowa mogła skontrolować klienta z zakupami w promieniu kilku metrów od sklepów, a za brak paragonu klient mógł otrzymać mandat. Włosi odstąpili od tego systemu m.in. pod naciskiem obrońców praw człowieka krytykujących kontrole za zbytnią ingerencję w prywatność.\nTym razem włoski minister finansów Giulio Tremonti wymyślił "loterię paragonową". Każdy paragon mógłby brać udział w ogólnokrajowym losowaniu. Pieniądze na nagrody pochodziłyby z państwowej kasy.\nWładze liczą na to, że klienci sami będą domagać się paragonu licząc na wygraną. A to ułatwiłoby walkę z nieopodatkowanym handlem i usługami. Włoski rząd bierze przykład z Chin, gdzie loterie na paragonach znakomicie zwiększyły dochody budżetu.\nDo załatwienia pozostają szczegóły techniczne - do paragonów można dołączać zdrapki albo po prostu zwyciężać będzie drukowana na nich kombinacja numerów, jak w normalnym lotto.\nWłosi uwielbiają loterię, więc pomysł ma szansę przyjąć się. Tamtejszy Kościół podczas sierpniowego szaleństwa wokół Supernalotto, w którym padła wygrana ok. 147 mln euro, zarzucił nawet Włochom, że losowania stały się dla ich obiektem bałwochwalczego kultu.\nCzy włoski pomysł miałby szanse na realizację w Polsce? U naszym kraju szara strefa według GUS również wynosi ok. 15 proc. PKB, a resort finansów walczy z "niewbijaniem na kasę". Dotychczas jednak zamiast bodźców materialnych apelował do poczucia obywatelskiej odpowiedzialności. W 2004 r. zorganizowano akcję "Weź paragon", w której fiskus zachęcał klientów do domagania się dowodu zakupu. W niektórych sklepach i urzędach skarbowych zawisły plakaty. O pomyśle jednak z upływem czasu zapomniano.\nByły wiceminister finansów Jarosław Neneman pochwala pomysł: loteria paragonowa to ciekawe rozwiązanie, można je z powodzeniem zastosować w Polsce. Zwłaszcza jeśli przejdzie rządowa propozycja ograniczenia hazardu na automatach. Byłoby znakomicie, gdyby gracze przerzucili się na paragony.\nW chwili obecnej fiskus stawia jednak na kontrolę - coraz częściej urzędnicy skarbowi udają klientów w sklepach i sprawdzają, czy sprzedaż jest ewidencjonowana na kasie. Tak parę miesięcy temu przyłapano łódzką kioskarkę, którą kontrolerzy złapali na niezarejstrowaniu w kasie fiskalnej usługi ksero wartej 30 groszy. Fiskus stracił na tym 6 gr. A kioskarka, która odmówiła przyjęcia mandatu, zapłaciła 130 zł kary i 170 zł kosztów wytoczonego jej procesu. Wyrok został uzasadniony następująco: nierejestrowanie transakcji na kasie fiskalnej to zjawisko powszechne i szkodliwe dla skarbu państwa i nas wszystkich, którzy płacimy podatki. (Autor: Tomasz Bielecki, Rafał Zasuń, źródło: Gazeta Wyborcza, data artykułu: 2009-11-16)\nWięcej w tej kategorii: « Mandat tańszym rozwiązaniem niż kara z sądu\tFerie narciarskie fiskusa i sprawdzanie kas fiskalnych »


Przetłumacz automaty na hiszpański jozkb\nJęzyk hiszpański należy do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich. Język hiszpański jest trzecim najpowszechniej używanym językiem na ziemi. Posługuje się nim około półtora miliarda osób. W tym około 650 milionów osób, dla których jest on językiem ojczystym (Ameryka Południowa, Ameryka Północna, Europa i Afryka Jeżeli napotkałeś problem lingwistyczny - słownik polsko-hiszpański nam pewno go rozwiąże. Wystarczy, że wybierzesz z poniższego wykazu literkę, na która zaczyna się szukany wyraz i odnajdziesz go w spisie. Kilka kliknięć i Twoim oczom ukaże się tłumaczenie z polskiego na hiszpański. Sprawdź tutaj tłumaczenei polski-hiszpański słowa polsko hiszpański w słowniku online PONS! Gratis trener słownictwa, tabele odmian czasowników, wymowa. Obszerny Słownik Hiszpańsko-Polski dostępny na portalu PONS oferuje ponad 300.000 tłumaczeń z hiszpańskiego na polski i tyleż tłumaczeń z polskiego na hiszpański. Dzięki ciągłej kontroli haseł przez przeszkolonych leksykografów możemy zapewnić szczególnie wysoką jakość Słownika.\nJeśli otrzymasz wiadomość w innym języku na komputerze stacjonarnym, wybierz pozycję więcej opcji, > Przetłumacz w górnej części wiadomości. Spowoduje to wyświetlenie tłumaczenia wiadomości na język ustawiony dla aplikacji Teams. Tłumaczenie słowa 'bystry umysł' i wiele innych tłumaczeń na angielski - darmowy słownik polsko-angielski. Tłumaczenie słowa 'rozwałkowywać' i wiele innych tłumaczeń na angielski - darmowy słownik polsko-angielski. Tłumaczenie słowa 'выучка' i wiele innych tłumaczeń na polski - darmowy słownik rosyjsko-polski. bab.la arrow_drop_down bab.la - Online dictionaries, vocabulary, conjugation, grammar Toggle navigation\nhiszpański clave inocuo delgado huésped paliar disfraz recaudación mancha índole averiguar Wykaz słów: 1-300 , 301-600 , 601-900 , Więcej Wykaz zwrotów: 1-400 , 401-800 , 801-1200 , Więcej\nHiszpański i francuski - języki z gracją. 279 likes · 20 talking about this. Jestem Agnieszka. Jeśli chcesz nauczyć się hiszpańskiego z gracją, to świetnie trafiłaś. Pokażę Ci jak szybko i skutecznie Znajdź tłumaczenia na polski niemieckich słów, zwrotów i idiomów w kontekście; bezpłatny słownik niemiecki-polski z milionami przykładów użycia. Ukończyłam studia o stopniu magisterskim na kierunku Filologia Angielska na Uniwersytecie Warszawskim. Ponadto, uczesczalam i ukończyłam magistra na kierunku komunikacja: organizacja eventow, marketing w Hiszpanii gdzie mieszkam od ponad 8 lat. Oferuje zajęcia z języka angielskiego na poziomie A1-C1 oraz hiszpańskiego na poziomie A1-C1 Niemiecki w tłumaczeniach. 3,097 likes · 12 talking about this. Nowy styl nauki niemieckiego. Książki z serii w tłumaczeniach to przystępny i skuteczny sposób na opanowanie języka niemieckiego. Jak to jest z tym GUSTAR? Gusto? Gusta? Żeby łatwiej zrozumieć, przetłumacz jako podobać się. Piękna grafika idzie do Ciebie Jeśli tymczasowo ustawisz na tapetę, szybciej zapamiętasz Buena semana Prośba o tłumaczenie piosenki Te Gusté z hiszpański na rosyjski. Baby, no te hagas, sé que te gusté, te gusté, yeh\nDarmowy tłumacz online wzbogacony o definicje słownikowe, wymowę, synonimy, przykłady i obsługujący 19 najczęściej używanych w Internecie języków. Najpierw wybierz język, z którego i na który chcesz tłumaczyć. Potem\n2020/12/02 2020/12/02 2019/08/14\n17 Lut 2021 automat - przetłumacz na angielski za pomocą słownika polsko-angielskiego Tłumaczenie słowa automat - Słownik polsko-angielski automat do sprzedaży (napojów, papierosów itp.) Nowoczesny about crows. Historia automatu będzie ciekawsza jeżeli dowiecie się więcej na temat wron. 25 Cze 2018 Tłumacze przysięgli j. hiszpańskiego (Polacy w Hiszpanii). Oczywiście tłumacz przysięgły musi być wpisany na oficjalną listę Ministerstwa oznacza to, że Hiszpania musi z automatu uwzględnić jego uprawnienia u siebi Wiele przetłumaczonych zdań z "automat" – słownik polsko-angielski i wyszukiwarka milionów polskich tłumaczeń.


OECD o emigrantach: Jest ich coraz więcej i są dyskryminowani na rynku pracy - zdjęcie 3 - Praca i Kariera - praca, kariera, prawo pracy, praca za granicą, rekrutacja - GazetaPrawna.pl\nZdaniem OECD na przestrzeni 10 badanych lat zmienił się portret imigranta. W Europie w 2012 r. zrównała się liczba imigrantów z krajów Trzeciego Świata z Europejczykami. Źródeł tej zmiany OECD upatruje w kryzysie ekonomicznym. Co ciekawe w latach 2001-2012 z Wielkiej Brytanii więcej osób wyjechało niż do niej przyjechało. Podobnie było w Irlandii i USA.


Bez tramwajów na Wołoskiej. Poniedziałek na razie spokojny | TVN Warszawa\nBez tramwajów na Wołoskiej. Poniedziałek na razie spokojny\nLech Marcinczak /tvnwarszawa.plPasażerowie na stacji metra Wierzbno\n- Nie ma przesadnego tłoku. Na metrze Wierzbno wysiada sporo ludzi, ale wszyscy bez problemów mieszczą się do tramwajów. Te jeżdżą co około 4 minuty - relacjonuje reporter tvnwarszawa.pl Lech Marcinczak.\nW związku z remontem ulicy Wołoskiej, od soboty nie kursują nią tramwaje. To znacznie ogranicza możliwości dojazdu na Służewiec Przemysłowy. Pierwszy poniedziałek z nową organizacją ruchu przebiega jednak jak na razie dość spokojnie. Jak ocenia nasz reporter, na metrze Wierzbno nie ma większego tłoku, niż zwykle.\n- Również przy metrze Wilanowska skąd skierowano zastępcze autobusy nie ma tłoku, ludzie podróżują bez problemu - dodaje nasz reporter.\nNasze informacje potwierdza Igor Krajnow z Zarządu Transportu Miejskiego. - Oprócz drobnych opóźnień niektórych autobusów, nie odnotowaliśmy żadnych problemów dla pasażerów. Sytuację będziemy monitorować także w następnych dniach - powiedział. I podkreślił, że na pasażerów czekają także informatorzy, którzy pomagają w wyborze najlepszego środka transportu.\nRuch tramwajowy ograniczony jest od ulicy Kieleckiej do Woronicza. W związku z tym:\n- Linia 17 została skierowana na objazd: METRO MŁOCINY – … – al. Niepodległości – al. Niepodległości – Nowowiejska – Puławska - Woronicza – Wołoska – Marynarska – SŁUŻEWIEC.\n- Linia 41 kursuje na skróconym odcinku z Żerania Wschodniego na Kielecką.\nUruchomiono też komunikację zastępczą:\n- Linia Z-1 kursuje do metra Pole Mokotowskie przez Rakowiecką, Wołoską i al. Wilanowską do pętli przy metrze Wilanowska.\n- Linia Z-2 kursuje tylko w dni robocze na trasach: w godz. 7:00 - 10:00 - METRO WILANOWSKA - al. Wilanowska - Wołoska - Konstruktorska - Postępu – STOLBUD / w godz. 15:00 - 19:00 - KONSTRUKTORSKA - Konstruktorska - Postępu - Domaniewska - Wołoska - al. Wilanowska - METRO WILANOWSKA.\nPrzystanek tramwajowy przy metrze Wierzbno | Lech Marcinczak /tvnwarszawa.pl\nAutobusy przy metrze Wilanowska | Lech Marcinczak /tvnwarszawa.pl


Drakońska sankcja akcyzowa w Trybunale Konstytucyjnym | Ruch Społeczny NIEPOKONANI\n11 lutego 2014r. w Trybunale Konstytucyjnym odbędzie sprawa tzw. „olejarzy”. Trybunał ma stwierdzić czy ponadnormatywne obłożenie stawką akcyzy z powodu opóźnień w składaniu zestawień oświadczeń przez setki drobnych przedsiębiorców, jest zgodne z Konstytucją RP? Ta sprawa jest nie tylko kluczowa ze względu na dużą skalę fiskalnej opresji. Ta sprawa jest niezwykle istotna ze względu na właściwą ocenę sposobu rozumienia i interpretowania konstytucyjnych praw obywatelskich przez organa władzy publicznej.\nRozprawa odbędzie w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą P 24/12- wokanda, dnia 11 lutego 2014 rok o godz. 13:00.\nTrybunał konstytucyjny rozpozna pytanie prawne w sprawie zgodności art.89 ust 16 w związku z art. 89 ust14 ustawy z dn. 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym z art. 2 i art. 31 ust 3 Konstytucji RP, w zakresie stosowania stawki akcyzy na wyroby energetyczne – olej opalowy, określonej w art. 89 ust 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym od spełnienia z przepisu art. 89 ust 14 ustawy o podatku akcyzowym.\nDrakońska sankcja akcyzowa\nPomimo spełnienia materialnoprawnego wymogu dla zastosowania niższej akcyzy, ze względu na przeznaczenie towaru tj. możliwości kontroli obrotu i użycia oleju na cele opałowe podatnicy muszą płacić akcyzę według drastycznie wysokiej stawki (niecałe 2 zł do każdego sprzedanego litra oleju opałowego), tylko i wyłącznie z uwagi na niedopełnienie jednego z obowiązków formalno-ewidencyjnych, w postaci terminowego złożenia miesięcznego zestawienia oświadczeń. Nałożenie tak dużej i nie kalkulowanej w cenie daniny akcyzowej, całkowicie i błyskawicznie niszczy małe i średnie firmy. Obowiązujące przepisy budzą istotne wątpliwości konstytucyjne. Chodzi przede wszystkim o proporcjonalność zastosowanego przez ustawodawcę środka nadmiernie penalizującego, drobne w istocie, niedopatrzenia podatników.\nZaznaczyć należy, że zestawienia jak również ich terminowe złożenie nie mają wpływu na stan faktyczny, czyli na właściwe i zgodne z ustawą przeznaczenie sprzedawanego oleju opałowego.\nTagi: akcyza, olejarze, Trybunał Konstytucyjny, urząd celny\n← Sesja Niepokonanych 23 lutego godz. 17:00 w Szklarskiej Porębie\nGDDKiA zmuszone do postepowania ugodowego w sprawie uchybień przy realizacji drogi ekspresowej S8 →


W SP 17 ulatniał się gaz. Ewakuowano uczniów | Grudziądz Nasze Miasto\nW SP 17 ulatniał się…\nW SP 17 ulatniał się gaz. Ewakuowano uczniów\nŁukasz Szalkowski 20 września 2017, 9:56\nW środę rano pracownicy szkoły przy Al. 23 stycznia wyczuli woń gazu. Ewakuowano ponad 30 osób i wezwano strażaków.\nStrażacy wezwanie otrzymali o godz. 7.57. Jeszcze przed ich przyjazdem, decyzją dyrektora, ewakuowano 25 uczniów i ośmiu pracowników szkoły.\n- Rzeczywiście, wyczuwalny był zapach gazu. Dokonaliśmy pomiaru jego stężenia, ale nie było tak duże, by groziło wybuchem. Przewietrzyliśmy budynek za pomocą wentylatora, a także otworzyliśmy okna - relacjonuje st. kpt. Paweł Korgol, oficer prasowy grudziądzkiej komendy PSP.\nOkazało się, że gaz pochodził z rozszczelnionej butli, która używana była podczas prac remontowych w szkole. Po akcji uczniowie i pracownicy mogli wrócić do budynku.\nWIDEO: Ogień w mieszkaniu w Tarpnie:


Ważne spotkanie w PiS. Poznamy skład NOWEGO RZĄDU - Super Express\nWażne spotkanie w PiS. Poznamy skład NOWEGO RZĄDU\nJuż dziś poznamy skład nowego rządu. W piątkowe popołudnie w siedzibie PiS przy ulicy Nowogrodzkiej zbiorą się najważniejsi politycy Prawa i Sprawiedliwości. To tam odbędzie się narada komitetu politycznego partii Jarosława Kaczyńskiego. W czasie narady zostanie ustalony skład nowego rządu. Kto do niego trafi? Czy czekają nas polityczne zaskoczenia?\nW piątek zbiorą się najważniejsi politycy Praw i Sprawiedliwości na Nowogrodzkiej. Spotkają się, by rozmawiać o stworzeniu nowego rządu. To co jest pewne na sto procent to wiadomość, że premierem rządu po raz drugi zostanie Mateusz Morawiecki. Na temat rozmów w PiS wypowiedział się rzecznik rządu Piotr Müller, który przyznał, iż po spotkaniu pojawią się pierwsze, ważne informacje na temat składu nowego rządu: - Po zakończeniu piątkowego posiedzenia Komitetu Politycznego Prawa i Sprawiedliwości zostanie ogłoszona struktura oraz skład nowego rządu Mateusza Morawieckiego - przekazał dziennikarzom rzecznik. Czy Polaków czekają niespodzianki jeśli chodzi o skład nowej rady ministrów? Portal wpolityce.pl donosi, że jeśli chodzi o główne ministerstwa, tam szefowie się nie zmienią. Z informacji portalu wynika, iż Jarosław Gowin nadal będzie kierował Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Mariusz Błaszczak Ministerstwem Obrony narodowej, a Mariusz Kamiński Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji. Nowością natomiast, o czym pisaliśmy ma być wejście ministerstwo od "zasobów narodowych", którym ma pokierować Jacek Sasin. Jaki jednak będzie dokładny skład nowego rządu przekonamy się już wieczorem.\nRzecznik #Rząd @PiotrMuller: Po dzisiejszym posiedzeniu Komitetu Politycznego #PiS znana będzie struktura rządu.— Prawo i Sprawiedliwość (@pisorgpl) November 8, 2019


2017-09-22 16:20 Marta Uler\nJak wyprostować włosy bez prostownicy? Naturalnie proste włosy ma niewiele z nas. Zwykle kręcą się lub falują, w różnym stopniu. Panie o tych całkiem prostych, "sztywnych jak druty", zazdroszczą kobietom, które mają bujne loki. A właścicielki opornych na układanie sprężynek dałyby wiele, by móc je rozprostować i ujarzmić. Cóż, taka jest ludzka natura! I o ile nawinąć włosy na wałki czy papiloty, by się skręciły, nie jest trudno, o tyle zniwelować loki już tak łatwo nie jest. Ale nie ma rzeczy niemożliwych! I wcale nie chodzi o prostownicę, która po kilku użyciach sprawia, że włosy się przesuszają, a końcówki rozdwajają. Pomogą ci domowe sposoby na proste włosy.\nPosłuchaj o tym jak wyprostować włosy domowymi sposobami. To materiał z cyklu DOBRZE POSŁUCHAĆ. Podcasty z poradami.\n8 wskazówek, jak wyprostować włosy bez prostownicy\n1. Zapuść włosy\nIm dłuższy włos, tym cięższy – czyli trudniej jest mu unieść się i skręcić. Grawitacja jest naszym sprzymierzeńcem, jeśli chodzi o prostowanie włosów.\n2. Odwiedź najbliższą drogerię\nNa półkach jest całkiem spory wybór produktów do prostowania włosów. Nie działają one w sposób spektakularny, ale jeśli nie masz bardzo kręconych i opornych włosów, mogą okazać się naprawdę zadowalające.\n3. Susz włosy w odpowiedni sposób\nPo rozprowadzeniu na włosach preparatu prostującego i rozczesaniu ich, wysusz włosy w specjalny sposób. Nie dmuchaj suszarką na wszystkie strony i nie wzburzaj włosów, ale susz od góry do dołu, posuwistymi ruchami (zgodnie z układem łusek włosa), a jednocześnie drugą ręką czesz włosy grzebieniem lub szczotką, naciągając je w dół. Na suszarkę najlepiej nałóż płaską nasadkę. Dla włosów zdecydowanie lepsze jest zimne, a nie gorące powietrze. Podczas gdy gorące powoduje przesuszanie i strzępienie się włosów, zimny strumień sprawia, że struktura włosa się domyka, a fryzura zyskuje blask i gładkość. Warto więc zainwestować w suszarkę, która posiada opcje suszenia także na zimno.\n4. Przypomnij sobie o nafcie kosmetycznej\nNasze babcie nie wyobrażały sobie pielęgnacji włosów bez niej, ale dziś odeszła nieco w zapomnienie. A niesłusznie. Nafta kosmetyczna, poza tym, że doskonale odżywia skórę głowy i włosów, wspomaga także ich prostowanie. Wystarczy wetrzeć ją we włosy i pozostawić tak na minimum godzinę. Następnie trzeba normalnie umyć głowę.\n5. Poszperaj w kuchni\nMoże się okazać, że znajduje się tam cały arsenał do walki z niepokornymi falami i lokami. Wypróbuj np. z szałwię. Sprawdza się podczas bólu gardła, ale możesz też zaparzyć 2-3 torebki ziół w litrze wody, a gdy przestygnie, wypłukać w naparze włosy. Następnie rozczesz je na prosto i susz w sposób podany powyżej. Uwaga – szałwia delikatnie przyciemnia włosy!\n6. Lubisz kisiel?\nTwoje włosy też! Działa podobnie jak silikony, czyli obciąża włosy. Kisiel (krochmal) otrzymasz w ten sposób: łyżkę mąki ziemniaczanej należy rozprowadzić w szklance zimnej wody, następnie ostrożnie przelać mieszaninę do gorącej (zagotowanej) wody o objętości około 3 litrów. Trzeba energicznie mieszać, aby nie zrobiły się grudki. Gdy krochmal przestygnie, wypłucz w nim włosy. Potrzymaj go na głowie kilka minut, po czym spłucz czystą wodą. Ten zabieg ma dodatkową zaletę – pielęgnuje skórę głowy.\n7. Sięgnij po aromatyczne oleje\nNp. olej kokosowy, olej migdałowy, olej sezamowy, oliwę z oliwek. Wybrany olej podgrzej w garnuszku do takiej temperatury, aby się nie poparzyć i rozprowadź go na skórze głowy i włosów. Nabieraj odrobinę na palce i masuj głowę, a następnie grubym grzebieniem czesz włosy tak, aby równomiernie rozprowadzić olej aż po końcówki. Zawiń głowę w gorący ręcznik i odczekaj pół godziny, a potem zmyj olej za pomocą delikatnego szamponu.\n8. Wykorzystaj grube wałki\nZwłaszcza jeśli masz bardzo drobne loczki. Nakręć na wałki włosy i je wysusz. Uzyskasz efekt łagodnych fal - dla posiadaczek "baranka" będzie to wspaniała odmiana! Także jeśli chodzi o modelowanie – podczas suszenia nawijaj włosy na bardzo grubą szczotkę, a osiągniesz podobnie zadowalający rezultat. Możesz się oczywiście wspomóc odrobiną kremu lub żelu utrwalającego.\nJeśli uważasz, że najlepszy efekt prostych włosów można uzyskać jedynie dzięki prostownicy, pamiętaj, żeby przez zabiegiem zawsze zabezpieczyć włosy kosmetykiem chroniącym je przed szkodliwym działaniem wysokiej temperatury.\nTo zabieg, który można wykonać w salonie fryzjerskim (250-900 zł), ale równie dobrze – we własnym domu (kilkadziesiąt zł). Co prawda wymaga niestety użycia prostownicy, ale... raz na kilka tygodni, a nawet 3 miesiące! Aby wykonać w domu keratynowe prostowanie włosów, przede wszystkim trzeba się zaopatrzyć w drogerii w specjalny zestaw: szampon oczyszczający, keratyna i odżywka, a także w pędzelek do aplikacji i rękawiczki ochronne. Przyda się ponadto miseczka, suszarka z opcją suszenia na zimno, no i oczywiście prostownica.\nJak wykonać w domu keratynowe prostowanie włosów?\n1. Dokładnie umyj włosy.\n2. Rozczesz je porządnie gęstym grzebieniem.\n3. Pędzelkiem nałóż na włosy keratynę, ale nie przy samej głowie (żeby nie uzyskać efektu oklapniętych włosów). Pozostaw na około kwadrans.\n4. Wysusz włosy zimnym strumieniem powietrza.\n5. Podziel włosy na pasma i prostuj je po 5-6 razy prostownicą.\n6. Po 30 minutach znów umyj włosy szamponem.\n7. Nałóż odżywkę i odczekaj kwadrans.\n8. Spłucz włosy i wysusz.\n9. Ponownie użyj prostownicy.\n10. Myj włosy dopiero po upływie dwóch dni.\nu mnie keratynowe prostowanie przyniosło najlepszy efekt. Polecam amazon keratin ;)


Zobacz wyniki losowania Lotto - 11.04.2015 - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plZobacz wyniki losowania Lotto - 11.04.2015\n11 kwietnia 2015, 22:00 | Aktualizacja: 11.04.2015, 22:10\nZwykle, jeżeli jedna osoba trafi „szóstkę”, czeka na nią wygrana od dwóch do kilkudziesięciu milionów. Dziś w wyniku kumulacji można było wygrać 40 mln zł. Zobacz wyniki losowania Lotto.\nWyniki losowania Lotto to: 32, 16, 31, 1, 18, 24.\nHistoryczne spotkanie Obamy z Castro. "Zimna wojna się skończyła"