Uchwała Nr XLII/294/18 - Gmina Łubniany\nNa podstawie art. 18 ust. 2 pkt 14a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm.) Rada Gminy Łubniany uchwala, co następuje:\n§ 1. Uchwala się regulamin przyznawania jednorazowego stypendium Wójta Gminy Łubniany najlepszym uczniom w Gminie Łubniany pt. „Najlepszy z najlepszych” w brzmieniu stanowiącym załącznik do niniejszej uchwały.\n§ 3. Traci moc Uchwała Nr XXXIII/243/13 Rady Gminy Łubniany z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie regulaminu przyznawania jednorazowego stypendium Wójta Gminy Łubniany najlepszym uczniom w Gminie Łubniany pt. „Najlepszy z najlepszych”.\n§ 4. Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego.\nPDF Uchwała Nr XLII/294/18 Rady Gminy Łubniany z dnia 24-09-2018 w sprawie regulaminu przyznawania jednorazowego stypendium Wójta Gminy Łubniany najlepszym uczniom w Gminie Łubniany pt. „Najlepszy z najlepszych”\nw tym miesiącu: 95833


John's Phone - minimalistyczny telefon dla seniora - Blog BazaTelefonów.pl - Największy katalog telefonów GSM\nTelefony 2010-12-07 13:08\nJedno z europejskich studiów projektowych zaprezentowało bardzo ciekawy telefon komórkowy. John's Phone to produkt skierowany dla osób ceniących minimalizm lub seniorów, nie potrzebujących wielkiego ekranu i zaawansowanych funkcji.\nTwórcy John's Phone chwalą się, że jest to najprostszy telefon komórkowy na świecie. Patrząc się na jego konstrukcję, parametry i funkcje ciężko odmówić im racji. Sama waga - 95 gramów stawia go w czołówce lekkich urządzeń.\nTelefon nie posiada dużego wyświetlacza. Ściankę gdzie zazwyczaj się on znajduje zajmuje jedynie standardowy zestaw klawiszy alfanumerycznych oraz dwa przyciski do odbierania i kończenia połączeń.\nMaleńki wyświetlacz umieszczono w górnej części obudowy. Posiada on tylko jedną linię wyświetlającą tekst oraz stan baterii i połączenia z siecią GSM. Z tyłu użytkownik znajdzie miejsce na odręczną notatkę. Dodatkowo w urządzeniu wygospodarowano przestrzeń na długopis przypominający z wyglądu rysik. Na ściankach bocznych znajduje się slot karty SIM oraz nieliczne przyciski m.in. włącznik urządzenia, nawigator w formie rolki, regulacja głośności i blokada klawiszy.\nJohn's Phone przeznaczony jest dla dwóch grup odbiorców. Pierwszą są po prostu osoby, które potrzebują lekkiego i prostego urządzenia do wykonywania połączeń. Ceniący minimalizm mają docenić brak wszelkich dodatków i funkcji nie związanych z wykonywaniem połączeń w postaci aparatu fotograficznego, odtwarzacza MP3 czy odbiornika radiowego.\nDrugą, zdaje się ważniejszą, grupą odbiorców są osoby starsze, nieobeznane z nowoczesnymi technologiami. Prostota urządzenia pozwoli im cieszyć się możliwością posiadania własnego telefonu komórkowego bez stresu związanego z nieumiejętnością korzystania z jego funkcji.\nAby nie komplikować życia użytkownikom John's Phone nie posiada nawet możliwości zmiany dzwonka. Można tylko ustawić poziom jego głośności wybierając jeden z trzech stopni. Jedną z największych zalet urządzenia jest bateria. Ma ona pojemność 1200mAh co w przypadku John’s Phone wystarcza na trzy tygodnie pracy bez konieczności ładowania.\nTelefon pojawił się już w sprzedaży. Można go zamawiać na oficjalnej stronie John’s Phone. Cena wynosi 70 euro.\nWojtek Konopa, wyświetlono 4251 razy.\njohns, minimalistyczny, phone, telefon


Specjalista ds zakupu surowca drzewnego na rynkach wschodnich- Ogłoszenia branży drzewnej - Giełda DREWNO.PL\nOferta nr: 248669 Inne w tej kategorii\nSPRZEDAM: Specjalista ds zakupu surowca drzewnego na rynkach wschodnich\nOfertę dodano 2021-08-30 07:29:14 i jest ważna do 2021-11-28\nMężczyzna, wykształcenie wyższe, poszukuję pracy jako specjalista ds. zakupu surowca drzewnego na rynkach wschodnich (Białorus, Rosja). Posiadam doświadczenie w zakupach tarcicy, wyrobów drzewnych. Posiadam bazę klientów, kontakty z producentami. Poszukiwanie nowych dostawców surowca. Prowadzenie negocjacji cenowych z dostawcami w określonym budżecie. Organizacja transportu zakupionego surowca.\n# Odpowiedź (2021-08-11 14:10:07)\n# Odpowiedź (2021-06-09 15:05:11)\n# Odpowiedź (2021-06-07 18:34:36)\n# Odpowiedź (2021-06-01 16:18:29)\n# Odpowiedź (2021-05-25 11:50:03)


Machina szczęśliwych snów - JustPaste.it\nGdyby pozwolono Wam zmienić przeszłość, co zmienilibyście? Gdyby Wam tego zabroniono, co zmienilibyście TERAZ?... To prawo mamy wszyscy. Możemy w każdej chwili zmienić TERAZ.\nJest kilka rzeczy w życiu, których zaakceptowanie sprawia mi problem. Upływ czasu frapuje mnie, a nieuchronność (jako taka) często kradnie uśmiech z mojej twarzy. Najtrudniejszą kwestią pozostają oczywiście popełnione przeze mnie błędy i krzywdy, które znaczą moją przeszłość i mają konsekwentny wpływ na teraźniejszość.\nTrudna to sprawa.\nPoniższą historię dedykuję Bar_ce - za jej wrażliwość i życiową przenikliwość - oraz tym wszystkim, którzy toczą mozolny bój o utrzymanie balansu między poczuciem winy za przeszłość, a poszukiwaniem czystej radości TERAZ.\nByć może jest to ostatni mój wieczór. Od kilku tygodni liczę się z tym, że kładąc się do łóżka, mogę uczynić to po raz ostatni. ONI ostrzegli mnie, a ja to zaakceptowałem.\nDziś przyszło ICH wielu i wiem, że trzeba traktować ich słowa poważnie.\nDziś czuję się bardzo znużony. Jak nigdy dotąd. Właściwie to jestem zupełnie wyczerpany. Myślę o sobie, jak o wielkiej, wyciszonej i ciemnej pieczarze. Jedynie w samym jej środku tli się mały, słabnący, ledwie dostrzegalny płomień.\nAle możecie mi wierzyć, że niczego nie zamieniłbym na ten płomień. Niczego.\nTo mały, być może zwiewny, lecz bardzo szczęśliwy płomień rzeczy dokonanych.\nChcę wam opowiedzieć o tych rzeczach właśnie dziś. Siedzę przy biurku właśnie w tym celu.\nBo jutro może być za późno. Jutro mogę już nie otworzyć oczu.\nA bardzo chcę, byście poznali historię małego płomienia w wielkiej pieczarze.\nONI przyszli natychmiast. Po prostu. Zjawili się nie później, niż kilka sekund po tym, gdy dokręciłem ostatnią śrubę na wehikule czasu. Zdążyłem jeszcze odsunąć się nieco i wyszeptać:\n- Gotowe. Udało mi się.\nI od razu, jak na zawołanie, za plecami,od strony okien pojawiła się rosnąca kula białego, cudownie białego i nie mniej cudownie złotego światła, które grzało plecy. I twarz, którą błyskawicznie zwróciłem do tej niezwykłej bieli.\nZe światła wyszli ONI. Trzech. Bielszych od śniegu, lecz zarazem bardziej złotych od słońca.\nNiewytłumaczalne, więc zostawiam to.\nWyszli i stanęli przede mną.\nNie bałem się ani trochę. W ogóle. Nikt z was by się nie bał. Jeśli przed wami pojawi się światło, które wibruje ciepłem i miłością tak silnymi, że odczuwacie PEŁNIĘ wrażeń i wspomnień z czasu spędzonego w brzuchu matki – nie będziecie się bać. Zapewniam was. I życzę wam tego światła.\nNie można się bać, kiedy światło daje takie ciepło.\nNie można się bać, kiedy stają przed tobą ONI i – natychmiast to wiesz – źródłem tego światła są ich serca.\nTo stamtąd właśnie wychodziło, z ich serc. A ja stałem oniemiały, wzruszony, dziwnie mały, jak chłopiec, który oglądał cuda.\nONI – anioły, stróże, opiekunowie; nazwijcie ich wedle własnego impulsu – stali i patrzyli na mnie łagodnie. Nie uśmiechali się – ale też nie musieli. Sami stanowili uśmiech, od którego miękły nogi.\nStałem na miękkich nogach i czekałem.\n- Zbudowałeś machinę czasu – odezwał się jeden z NICH.\n- Tak – potwierdziłem, odkrywając ze zdumieniem, że światło, które ku mnie uwalniali, przynosi spokój.\nUspokoiłem się, mogłem zebrać myśli i rozmawiać. A jednocześnie czułem zafrapowanie i wzruszenie, gdy uzmysłowiłem sobie, że w środku mej duszy odgrzebują się pokłady ufności i wdzięczności.\nBardzo zagrzebane pokłady bardzo zapomnianych uczuć.\n- Skonstruowałeś machinę czasu – powtórzył jeden z NICH. - Zawsze, gdy ktoś tego dokona, przychodzimy z ostrzeżeniem.\n- Z ostrzeżeniem? - spytałem trochę zaniepokojony.\n- Tak. Są pewne zasady, których musisz przestrzegać, podróżując w przeszłość.\nZmarszczyłem brwi. ONI sprawiali, że czułem się bezpieczny jak nigdy dotąd, ale nie było wątpliwości, że kwestie zasad traktowane są bardzo stanowczo.\n- Możesz podróżować w przeszłość. W przyszłość nie – oznajmili mi spokojnie. - Jednak nie wolno tobie zmienić przyszłości poprzez badanie przeszłości. Możesz być widzialny tylko wtedy, gdy nie będzie to miało skutków zmieniających obecną rzeczywistość. W przypadku prób ingerowania w kierunki innych istot, w ich plany życiowe, twój wehikuł zostanie zablokowany.\nW tej ciszy trawiłem wielkie rozczarowanie.\n- To co mi wolno? - spytałem rozżalony. - Co mógłbym...\n- Wolno ci zostawić światło – odrzekli.\nChłonąłem tę całą ich cudowną biel, jednocześnie trawiąc potężną gorycz. Budowałem wehikuł ponad dziesięć lat, tylko w jednym, jedynym celu.\nChciałem uniknąć błędów, które odebrały mi dziewczynę. Wymazać je, rozwiać, zastąpić zupełnie czymś przeciwnym. Całą serią wdzięcznych darów... Wspaniałościami...\nTym samym przywróciłbym do życia własne serce, które umarło dawno temu.\nI żyłbym z żoną. Szczęśliwie.\nSzczęśliwie nie tylko dlatego, że miałbym jej miłość z powrotem.\nTakże dlatego, że byłbym świadom jej znaczenia i wartości.\nŚwiadomość spraw decyduje o docenianiu, wolności duszy i o szczęściu.\nOdkryłem to o wiele za późno. Dużo po tym, gdy zmarło moje serce.\nDziesięć lat budowałem machinę czasu, by naprawić koszmarny błąd. Dziesięć lat pracowałem z nadzieją samotnika, desperata, fanatyka, w świetle małego szarego księżyca.\nNie dlatego, że spałem za dnia, a pracowałem w nocy.\nPo prostu nie widziałem już słońca, nawet jeśli gdzieś tam było.\nNie widzisz słońca już nigdzie po tym, gdy zajdzie ono w twoim sercu.\nDziesięć lat pracowałem, by sprowadzić słońce z powrotem.\nWłaśnie odebrano mi tę szansę.\nWciąż czułem anielskie ciepło i tchnienie matki – ale mimo to zacząłem zatapiać się w najgorszym z jezior rozpaczy.\nW rezygnacji absolutnej.\n- Jutro tu wrócimy – zapowiedzieli ONI, nie spuszczając ze mnie złotych oczu. - Jutro powiesz nam, jak chcesz wykorzystać swój wynalazek.\nZnikli, a zaraz po nich znikło światło.\nStałem przy wehikule czując dokładnie to samo, co dziesięć lat wcześniej, gdy moja narzeczona po raz ostatni – nigdy tego nie zapomnę i wciąż to CZUJĘ – chwyciła mnie za dłoń, by rzec:\n- Odchodzę. Za bardzo się różnimy. Przepraszam.\nTe słowa niczym nie różniły się od włóczni, którą zamiast nich można było wbić w mój tors, by zabić rozkochanie.\nBy zabrać słońce.\nWłócznia zrobiłaby dokładnie to samo. Zgasiłaby słońce i zabiła serce.\nTyle, że po słowach wciąż musiałem żyć.\nI żyłem. Żyłem dla nadziei.\nKtórą właśnie mi zabrano.\nSą chwile, gdy człowiek niczym nie różni się od robaka trącanego kijem. Godzinę po tym, gdy ONI odeszli, zabierając kojące światło, niczym się od robaka nie różniłem.\nLeżałem przy ścianie, z nosem w drewnianym progu podłogi, przykurczony, zwinięty, wyschły z wszelkich sił, a przede wszystkim – z pragnień życia.\nJuż nie było tego życia. Nigdy go nie było.\nOd pierwszych lat dzieciństwa uderzały mnie młoty dramatu i traumy. Ojciec-konwojent zginął w napadzie na bank, matka zmarła z rozpaczy, a brat zabił się sam.\nNałogami, których ilość przy próbie ustalenia szybko nużyła i gnębiła do reszty.\nAle najgorsze miało dopiero nadejść. To było najgorsze, bo sam sobie zadałem cios. Sam zamordowałem miłość. Czy zamordowanie takiego daru może być w ogóle wybaczalne?\nJa sobie nie potrafiłem wybaczyć.\nLiczyłem jednak na to, że oszukam czas, zakrzywię go i zmienię przeszłość.\nPokochała mnie dziewczyna, której – mówiłem jej to w rozczuleniu – szukałem z nadzieją przez kilka wcieleń. Jej twarz, sposób chodzenia, trzymania ramion przy ciele, rzucanie krótkich spojrzeń z ukosa... Czy rozumiecie, o czym mówię?\nO miłości jedynej. Właśnie takiej na kilka wcieleń. Takiej, że każda rzecz, każdy gest, każdy ton, i każdy uwolniony fluid ukochanej osoby jest ci nabożeństwem.\nNa miły Bóg, miałem te nabożeństwa.\nWeronika była mi zesłana chyba dzięki modłom, których sporo w tej sprawie uczyniłem.\nNabożeństwo na każdym kroku było faktem. Podobało mi się w niej jako w kobiecie po prostu wszystko.\nChoćby to, że miała wiecznie zaczerwienione podeszwy stóp.\nŻe wciąż pociągała nosem.\nŻe jej nieduże piersi trochę zwisały, jakby prosiły się o pieszczotę i zatroszczenie.\nŻe była niezwykłym zmarzluchem. Gdy kładłem się z nią do łóżka, przez dwie minuty była trzęsącym się rozbitkiem, którego z Morza Barentsa wyłowiono. I dopiero, gdy ogrzałem ją ochoczo, szczęśliwie - dopiero wtedy nasza miłość zalewała nas uniesieniem, które chciało się łapać, zatrzymywać, tonąć w nim bez końca... ale przecież każda fala odchodzi, żadnej nie da się pochwycić i zatrzymać.\nCo tu mówić. Wszystko w Weronice ubóstwiałem, za wszystko z wdzięczności i oddania całowałem ją ustami lub uśmiechami, gdy przekornie uciekała na dystans.\nKochałem ją tak, jak kocha się tylko raz w życiu – czy może raz na kilka żyć – bo właśnie w tym wyznaczonym ci akurat pasmie miłość jest wolna od ran, tąpnięć, rozczarowań, trucizn, upadków, a przestrogi czy wręcz krucze proroctwa innych - że miłość usycha, że proza życia rozbija kryształowe karafki naiwnej romantyczności lub że zdrada jest kwestią czasu – traktowaliśmy jak zbłąkane rozbzyczane trzmiele.\nWeronika miała ciało, które z każdym miesiącem odurzało mnie coraz bardziej.\nAle nie aż tak jak dusza. Ta była jeszcze piękniejsza. Tak piękna, że zdawała się nie mieścić w jej ciele. Wylewała się z wpatrzonych we mnie oczu, z chwytających mnie palców dłoni... Dłoni tak jedynych, na całym tym świecie jedynych, że ich dotyku i kształtu, i ciepła – nie zapomniałem do dziś.\nWydaje się, że chemia wyzwala prawdziwe oddanie i miłość. Czy należy traktować to krytycznie? Ale dlaczego właściwie? Czy nie jest przypadkiem tak, że przeznaczona nam dusza-cud, dusza-dar – przychodzi dla miłości z ciałem, które musi zaczarować najsilniej? Czy to nie piękne?\nCzy nie jest to tą jedyną magią, o której marzą wszyscy?\nKochałem Weronikę mocno. Sam wzruszałem się siłą tej miłości.\n- Kocham cię z gwarancją dwustuletnią – mruczałem jej w ucho przy zasypianiu.\n- Każdy rok surowo wyegzekwujemy – szeptała, wzdychając.\nI to był ten kolejny cud, za który kochałem ją przeszczęśliwie.\nWzdychała zasypiając i przez sen.\nI tego chyba żałuję – nigdy jej nie powiedziałem, że wielu godzin nocnych nie przespałem, wsłuchując się w jej westchnienia.\nKażde łagodziłem całusem. Każde jedno, które słyszałem.\nJej nocne westchnienia były moją tajemniczą melodią przywiązania, oddania, zaufania, zjednoczenia...\nRozumieliśmy się natychmiast. Znajomych zadziwiało to telepatyczne zsynchronizowanie i zbieżność w traktowaniu świata. Która objawiała się na przykład porzuceniem restauracyjnej kolacji tylko w tym celu, by ewakuować znalezionego w sałacie ślimaka na oddalone o dwa kilometry łąki.\nChcę rzec wam prawdziwie – Weronika też dziękowała mi za to, że się zjawiłem. Za to, że wniosłem dobroć, wrażliwość i namiętność. Za to, że byłem jej. Po prostu.\nWięc dlaczego straciłem tę miłość? Dlaczego proroctwa kruków pewnej wiosny wróciły jako wstrząsająca rzeczywistość?\nSam zawiniłem w tej sprawie. Zawiniłem straszliwie.\nOd chwili krachu wiedziałem, że nigdy sobie tego nie wybaczę.\nZabiłem tę miłość. Piłem coraz więcej, wymykałem się na imprezy po tym, gdy położyłem narzeczoną spać. Flirtowałem.\nRobiłem dziwne rzeczy, których wspomnienie dziś przecina moje ciało od głowy, wzdłuż kręgosłupa po sam dół, niczym topór najwyższej hańby.\nWracaliśmy z Sylwestra, który był całkiem udany. Dlaczego zatem w połowie drogi, tknięty niepojętym impulsem, rzuciłem się na śnieg, by tak znieruchomieć na nim i patrzeć tępo w czarne niebo? Dlaczego nie reagowałem na prośby swojej ukochanej, by się podnieść, by iść do domu, do łóżka? Dlaczego pozwoliłem, aby jej żartobliwy głos stopniowo stawał się niespokojny, zatroskany?...\nAż w końcu był już głosem rozpaczliwie bezradnej dziewczyny?\nDlaczego – zamiast wstać czym prędzej i przytulić ją, przeprosić, udobruchać, pokrzepić – leżałem z tym strasznym uporem w śniegu, czując do niej rosnącą złość?\nI co ja właściwie robiłem na tym śniegu?\nWciąż słyszę jej zatroskany głos...\nTakich zachowań przybywało. Jedno ściągało drugie, coraz szybciej. Nie potrafiłem ich powstrzymać, nie potrafiłem powstrzymać siebie. Najgorsze były sceny zazdrości, wybuchy gniewu – które uwalniałem. A między nimi wciąż te zachowania...\nAż w końcu nadszedł dzień, w którym moja narzeczona stanęła przede mną i spojrzała w taki sposób, że od razu wiedziałem. Wiedziałem, że jej miłość minęła, a ona sama też zaraz mnie opuści.\nMoże i stanęło.\nTo chyba bardzo bolesne z tym sercem – gdyby stanęło na dobre po ciężkim ciosie, wszystko byłoby prostsze. Tyle, że ono po chwili podejmuje pracę, każąc ci brnąć przez zwałowisko całego nieszczęścia; przez żal, rozpacz, złość i poczucie winy.\nI to dławiące osamotnienie.\nZabiłem tę miłość.\nDziś wiem już, dlaczego.\nNie poradziłem sobie z własnymi traumami. Z biegiem lat szarpało mną poczucie żalu do bliskich, za to, że mnie opuścili, że pozwolili sobie odebrać życie, zatapiając mnie w samotności i rozdzierając na mojej duszy coraz cieńszą warstwę zaufania do świata – i to, że sam czułem się winny ich śmierci.\nZ ojcem chciałem zrobić model okrętu. Koniecznie natychmiast – bo dzięki temu już na drugi dzień zaniósłbym go do szkoły i pokazał kolegom. Ojciec dał się namówić. Zamienił się z partnerem; zamiast rano, poszedł do pracy po południu.\nNigdy sobie tego nie wybaczyłem.\nMatka umarła nie tylko z żalu za ojcem. Ona też miała poczucie winy. Obaj z bratem nie zrobiliśmy nic, by je zdjąć.\nGdy poznała mężczyznę, wydarliśmy się na nią, że zdradza ojca, że opuścimy dom... Zrezygnowała z tego mężczyzny, ale chyba też z czegoś więcej... Sprawiliśmy, że jej kobiecość i pragnienie miłości uschły bezpowrotnie.\nA brat przegrał z własną rozpaczą. Nie kiwnąłem palcem, by go ocalić. Owszem, krzyczałem, miotałem, obelgi w rodzaju „Weź się ogarnij, cholerny narkomanie”...\nAle nie to przecież chciał słyszeć...\nNie usłyszał ani jednego ciepłego słowa. Blokował je gniew i tęsknota za dawnym życiem.\nNajwiększym nieszczęściem pozostaje fakt, że po pierwszych miesiącach życia z Weroniką w harmonii, zacząłem uwalniać te wszystkie straszliwe, stłoczone emocje.\nW tak właśnie beznadziejne sposoby.\nGdybym tylko potrafił znaleźć inne ujście. Gdybym oszczędził Weronice mojego ciężaru... Nie umiałem. Straciłem ją.\nNie mogę nawet wykluczyć, że sam, na wpół świadomie, wprogramowałem w swoje życie odejście Weroniki. Czy małe dziecko żyjące na dnie duszy nie czuło się porzucone przez rodzinę? Czy z lęku o kolejne porzucenie nie wpłynęło na jego wizualizację i urzeczywistnienie?\nJak by nie było, sam wprowadziłem się pod ten młot.\nDwa lata zbierałem się z całkowitej klęski. Przez te dwa lata uroniłem więcej łez żałości niż niejedna z chmur.\nAle w końcu pozbierałem się. Zająłem się wynalazkami. Pieniądze uzyskane za prawa licencyjne do dwóch z nich pozwoliły mi zamknąć się w domu i zająć konstruowaniem czegoś, czego prawdziwie pożądałem.\nSzalony pomysł, tak. Ale też jedyna szansa, jedyna nadzieja – na odzyskanie jedyności wyrwanej z serca.\nOd początku miałem zamiar cofnąć się do owej nieszczęsnej nocy sylwestrowej. Wiecie, co bym zrobił, prawda?\nWziąłbym moją narzeczoną na barana i przebiegł z tym pozbawionym ciężkości ciężarem przez całe miasto, krzycząc, śpiewając, śmiejąc się do ludzi i gwiazd... To byłby najcudowniejszy maraton sylwestrowy, po którym nikt by nie umarł.\nByć może poczęłoby się nowe, radosne życie.\nKażdy mijany człowiek usłyszałby ode mnie tylko jedno. Jeden okrzyk, który wibrowałby mu do końca życia:\nLICZY SIĘ TYLKO MIŁOŚĆ!!\nKrzyczałbym, a mijani ludzie stawaliby porażeni, urzeczeni mocą tego krzyku, siłą tego uczucia... A ja biegłbym, biegł... wprost do domu, by spojrzeć na twarz Weroniki rozzłoconą miłością do mnie, by objąć ją, rozebrać, ułożyć w pościeli, wycałować te śliczne zaczerwienione stopy, ogrzać całą...\nTyle, że nigdy tego nie zrobię.\nMoja dziesięcioletnia mrzonka dobiegła właśnie końca.\nDajcie mi muszkiet i kulę srebrną. Zróbmy to z pompą.\nLiczy się tylko miłość...\nLeżałem na podłodze i płakałem nad swoim losem. Losem marnym i robaczywym.\nDlaczego przyszedłem na świat? Po co?\nNo chyba tylko po to, by wychłostała mnie własna słabość.\nNiech choć dokończy egzekucję...\nMoje życie było pasmem klęsk. Świat nie ofiarował mi nic, a ja nic nie ofiarowałem światu.\nNieprawda. Świat ofiarował mi miłość Weroniki.\nMiłość zmarnotrawiłem haniebnie i niewybaczalnie.\nNic nie ofiarowałem światu. Nic.\nLeżałem i wyłem godzinę czy dwie. Myślałem o wszystkim. O Weronice i o rodzicach. I bracie. Przeróżne chwile przetaczały mi się przed oczami, a każdą z nich przerabiałem krzykiem, szlochem i grudami lodu wrzynającymi się w żołądek i serce. Nie mogłem pozbyć się tych grud od dziesięciu lat.\nPotem ucichłem, wstałem i ruszyłem do salonu, by zniszczyć wehikuł.\nNie spieszyłem się do tego specjalnie. Raczej zwalniałem kroki egzekucji. Wyczerpany zawodem i cierpieniem, które uszło ze mnie tak gwałtownie, zatrzymałem się w progu i popatrzyłem na machinę czasu przez zmrużone oczy.\nByła nic nie wartą kupą materii.\nZ telewizora dobiegły głosy i przesunąłem na ekran zmrużone oczy. Nie przypominałem sobie, bym włączał telewizor. Ze zmarszczonymi brwiami oglądałem przez chwilę fragment filmu, wciąż czując pustkę i żałość w sercu.\nCzułem, jakbym umierał. Nawet bardzo na to liczyłem.\nSamotność odbiera nie tylko wszelką nadzieję, ale też cały sens poczuciu własnego jestestwa.\nWłaśnie uświadomiłem sobie, że moje jestestwo pozbawione jest pożytecznego celu.\n-...powyciągajcie świadectwa szkolne i unieście je w górę! - zawołała nauczycielka na ekranie telewizora. - Machajcie nimi, to bardzo ważne!\nGromada dzieci z ufnością wypełniła polecenie. Patrzyłem tępo, jak wymachujące świadectwami szkolnymi dzieci opuszczają rampę i zmierzają wprost do hitlerowskiego obozu śmierci. Jeszcze nieświadome, nie w pełni w każdym razie, że ich całkiem beztroski świat naprawdę się skończył. Że te świadectwa nie mogą odmienić ich losu. Że szlachetna, wzruszająca intencja nauczycielki jest tragiczną mrzonką.\nAle przecież prędko to pojmą. To nie zabierze dużo czasu...\nFilm, którego tytułu nie zdołałem zobaczyć, dobił mnie do reszty. Opadłem na kolana i przeszyła mnie tylko jedna, jedyna, najgorsza z myśli.\nŻe jestem zmęczony życiem.\nTak bardzo zmęczony, że gdyby tylko ktoś mógł...\nAle pomyślałem też o tych dzieciach i znów się rozsypałem. Rozkleiłem do reszty.\nByłem maluczkim, zagubionym na planecie komplikacji robakiem.\nPłaczący robak – oto kim byłem.\nNigdy już nie ujrzę świateł duszy wypływających z twych oczu, Weroniko.\nMarny robak, który trafił na Ziemię przez pomyłkę.\nJest już tak, że kiedy wypłacze się wszystkie łzy, powraca spokój.\nTen spokój nie ściąga nadziei i szczęścia, ale pobudza myślenie, a to już coś.\nGdy się wypłakałem, leżałem w całkowitej ciszy i myślałem.\nMyślałem długo. Aż do świtu.\nO świcie przyszli ONI. Stałem wtedy przy machinie czasu i wiedziałem, że to właśnie w tym momencie się pojawią.\n- Podjąłeś decyzję – stwierdzili spokojnie.\nPrzez chwilę chłonąłem ich światło, które koiło i przydawało energii. Wreszcie skinąłem głową.\n- Tak – rzekłem tym samym spokojnym głosem. - Podjąłem decyzję.\nA ponieważ przypatrywali mi się w milczeniu, powiedziałem IM wszystko o moim planie.\nGdy skończyłem mówić, kolejną chwilę obserwowali mnie bez żadnych komunikatów, ja zaś czułem – z dziwną satysfakcją to odbierałem – że nabieram coraz większego spokoju.\n- To dobry plan – ocenił jeden z NICH, taki, którego wyczuwałem jako najbardziej „mojego”. - Przypomnę ci tylko, że nie możesz ingerować w przyszłość istot, które cię ujrzą. Jeśli do tego dojdzie, zostaniesz natychmiast wycofany. Możesz jedynie wnieść im światło. Twój plan wymaga działań osłonowych, zapewnimy je tobie. Nie możesz jednak tego nadużywać, ponieważ część energii chroniącej cię będzie pobierana z twojego klosza energetycznego. W przypadku, gdy będziesz zbyt często poruszać się wśród ludzi, którzy mogliby cię skrzywdzić, poniesiesz poważne straty, a osłabienie uszkodzi twoje pole elektromagnetyczne i zagrozi życiu. Rozumiesz?\n- Tak – skinąłem głową.\nZrozumiałem to natychmiast. Być może światło roznoszone przez NICH czyniło umysł sprawniejszym.\n- Dziękuję – dodałem cicho.\n- Nie przyjdziemy do ciebie, jeśli nie będzie takiej potrzeby – oznajmili, po czym odeszli.\nWestchnąłem, patrząc nieruchomo w miejsce, gdzie przed chwilą widziałem obłok tak biały, że aż złoty, a gdzie teraz widziałem Weronikę, patrzącą na mnie tak...\nOtrząsnąłem się. Poszedłem do kuchni i chwyciłem za stojący na stole potężny kubek z napisem Mojemu Misiowi Szafirookiemu!\nMiałem szafirowe oczy? No cóż, kiedyś pewnie były podobne tym szafirom. Na pewno wtedy, gdy podnosiłem je na Weronikę. Wiem, że uwalniały wtedy wyjątkowy blask. Moja dusza najwyraźniej wychylała się przez oczy szczęśliwymi rozbłyskami, zupełnie tak, jak dusza Weroniki.\nTak to już jest z ludźmi szczęśliwymi.\nPijąc zieloną herbatę, zastanawiałem się, co zostało mi w oczodołach z tych niebieskich szafirów.\nNie miałem większych wątpliwości. Szafiry już dawno zostały wypchnięte, w ich miejscu pojawiły się rdzawe, martwe jaspisy.\nAlbo w ogóle odłamki przeżartego rdzą żelastwa.\nŻal było patrzeć w te oczy.\nOdstawiłem kubek na stół i poszedłem do sypialni. Otworzyłem drzwi wielkiej szafy i zawiesiłem spojrzenie na czymś, co tam wisiało.\nJestem bardzo sentymentalny i niewątpliwie nadwrażliwy. To nie pomaga w przeciętnym życiu, a w życiu tak dramatycznym jak moje, sprawia, że jest jeszcze gorzej; bez pancerza i wsparcia brniesz bez końca przez pola bitew i min, niezdolny uniknąć razów, wciąż i wciąż boleśnie obrywając.\nJuż dawno przytępiałbym i obrósł mchem, który na zawsze zakrywa wrażliwość i sentymenty – wtedy pewnie byłbym półmartwy, ale dotrwałbym końca w chmurze, gdyby nie ta cała wrażliwość i otaczające mnie przedmioty. Przedmioty ze wspólnego życia z Weroniką.\nWiem, to mnie pogrąża. Powinienem usunąć je wszystkie, oczyścić pole.\nTyle, że zabrakło mi sił. Mówiłem wam, że jestem słaby.\nKubek, filmy, zdjęcia, pamiątki... Owszem, byłem wciąż z tym wszystkim jak z wielkim okrętowym łańcuchem, który ogranicza wszystko, a najbardziej dostęp do radosnej wolności.\nZrozumcie mnie jednak. To ja zniszczyłem tę naszą wspólną przyszłość. Dziś byłbym pogodnym ojcem pochylonym nad dziećmi. A jestem kim? Zgorzkniałym rozbitkiem, któremu nie tylko serce ubito, ale i cały tors wyrwano i gdzieś tam z tyłu porzucono.\nZrozumcie mnie. Patrząc na swoje zdjęcie z szafirowymi oczami – tęskniąc ich powrotu tak, jak powrotu bliskich – patrząc na te wszystkie inne przedmioty – budowałem machinę czasu.\nSzkoda, że plan, który powstał dziesięć lat temu, nie będzie zrealizowany...\nTo był piękny plan z pięknymi konsekwencjami.\nSzkoda. Bardzo tego żałuję.\nWeronika pozostanie tam, gdzie jest. W innym mieście, z innym mężczyzną, z trojgiem dzieci.\nTen plan podległ ostatecznej anihilacji.\nNie będę was oszukiwał. Moje serce umarło, ale i tak wciąż czułem ból.\nBardzo długo – zamiast serca – napędzał mnie mój plan. Był niezawodnym generatorem, rozrusznikiem.\nAż dotąd. Teraz go utraciłem.\nTak... Lecz ja miałem już inny plan. Może nie tak dobry dla mnie, ale... Ale to był całkiem dobry plan, który stworzyłem tej nocy.\nPrzez zmrużone oczy patrzyłem na ubranie, które tylko raz – jeden w życiu raz – założyłem dla Weroniki.\nA potem wyciągnąłem je.\nGodzinę później uruchomiłem wehikuł.\nSą takie chwile, gdy zmienia się obraz drzew i domów, jakby osiadał na nich cień wydarzeń. Jakby materia żywa i nieżywa pochłaniała energię wydarzeń, a może nawet odczuwała ich smutny ciężar.\nOdczułem to natychmiast, gdy opuściłem machinę czasu. Rozejrzałem się i ujrzałem wszystko wokół nie takie, jakie powinno być. Jakby wokół rozpościerał się niewidoczny, ale bardzo ciążący całun zgnębienia.\nDobrze wiedziałem, gdzie wysiadłem, i nie miałem najmniejszych wątpliwości, że całun tam jest.\nJak każde polskie miasto w Wigilię roku 1943, Warszawa miała ten całun.\nMoże nawet większy, jeśli pomyśleć o warszawskiej Wigilii roku następnego.\nCzy podróże w czasie sprawiają, że w mistyczny sposób odczuwa się więcej? Czy to ta moja broniąca się przed tłumiącą pokrywą mchu nadwrażliwość wystarczała, bym odczuł to wszystko, to całe pognębienie, smutek, gniew, rozpacz i znużenie?\nCzułem jednak coś więcej. Tak, w majaczących w ciemności kamienicach rozpalały się płomyki nadziei. Tak działa magia świątecznych chwil.\nŻadna wojna tego nie zabije.\nWciągnąłem głęboko w płuca mroźne powietrze i ruszyłem w stronę jednej z kamienic.\nNa ulicach było pusto. Nie zauważyłem też patroli okupantów.\nMoże ONI je zdjęli, przesunęli swobodnie niczym figurki na planszy czasoprzestrzeni.\nNajpewniej maskowali też mój wehikuł.\nCzułem się całkiem bezpieczny, natomiast nieprzespana noc i zakłócenia energetyczne na skutek podróży w czasie sprawiły, że plątały mi się nogi.\nA na to nie mogłem pozwolić sobie tam, gdzie szedłem.\nI tak miałem problem z emocjami. Wciąż wibrujące rozczarowanie mieszało się z uczuciem osamotnienia, a także z ożywieniem i wzruszeniem. Wszystko to razem zmieszane też miało swój wpływ na chwiejność moich nóg i drżenie rąk.\nZwolniłem kroku i skupiłem wysiłki na zwalczeniu tej słabości.\nTam, gdzie szedłem, nie wolno mi było pokazać tej słabości.\nOdetchnąłem głęboko, jeszcze raz wypełniwszy płuca mrozem. Wszystkie zjawiska są jedyne i niepowtarzalne, i ten warszawski mróz roku 43 też taki był.\nWiedziałem, że to doznanie zostanie już ze mną na zawsze, świeże i wyraźne.\nOpanowawszy się, wszedłem na schody. W klatce nie było oświetlenia elektrycznego. Szedłem w półmroku, wypatrując smug światła i dźwięków z mieszkań.\nNa drugim piętrze zatrzymałem się. Przez chwilę stałem, słuchając w oczarowaniu kolędy, którą śpiewały trzy głosy: matki, ojca, i chłopca.\nMałego chłopca, którym wielokrotnie chciałem – tak bardzo chciałem – stać się ponownie – aby naprawić sprawy, za które się winiłem. Gdybym zaczął naprawiać je szybko, pewnie udałoby się uniknąć tych wszystkich nieszczęść...\nTeraz wiedziałem już jednak, że i tego nie będzie wolno mi zrobić.\nNie mogłem zmienić nic.\nNie, nie stałem pod własnym mieszkaniem. Właśnie dlatego, że groziłoby to niepohamowanym rozemocjonowaniem i falą ingerencji.\nCofnąłem się dużo dalej. Przyszedłem do ludzi, którzy mnie nie znali. Ja zresztą też ich nie znałem. Moimi krokami kierował wehikuł, kroniki, instynkt i ONI.\nWolno ci zostawić światło.\nKolęda Lulajże, Jezuniu zaczynała mnie niebezpiecznie rozklejać – głosy były drżące, tak ze wzruszenia, jak i smutku – całun gniotący miasto miał swój posępny udział w każdym mieszkaniu...\nDlatego nie zwlekając ani chwili otworzyłem drzwi i wszedłem do środka.\nŚpiew stał się wyraźny i zaczął strugami wpływać w moje wnętrze. Przeszedłem korytarzem wprost do salonu. Przy stole siedzieli smutni ludzie.\nRozumiecie. Smutni. Po co tu opisywać ich ubiory czy urodę.\nByli to ludzie smutni wojną.\nCiężki to rodzaj smutku.\nMimo to od razu zauważyłem, że kiedy tak siedzieli przy stole, patrząc to sobie w twarz, to w portret stajenki betlejemskiej postawiony na stole przy świecy – to poza tym smutkiem zrodziło się między nimi coś niezwykłego. Więź miłości i nadziei, którą tylko krąg rodzinny jest w stanie wyzwolić.\nTylko ten krąg.\nPamiętałem tę więź z dzieciństwa.\nPrzełknąłem ślinę i zrobiłem krok naprzód. Wtedy obrócili na mnie twarze i umilkli. Ich oczy powiększyły się, usta rozwarły, w powietrzu wytworzyło się coś jeszcze...\nCoś tak przedziwnego, że nie tylko oni zamarli w całkowitym oszołomieniu. Ja zamarłem także.\nPrzez chwilę panowała więc cisza. Jak każde zjawisko w tym świecie – ta cisza też była jedyna i niepowtarzalna, z całą swoją mistyczną energią. Wiedziałem, że to doznanie nigdy mnie nie opuści.\nPrzesunąłem wzrokiem po salonie. Warszawa miała mnóstwo pięknych salonów i bawialni w roku 39., potem zaczęło się ich stopniowe umieranie – na skutek rabunku mebli lub rozpaczliwej ich wyprzedaży dla ciepła i jedzenia - zaś w roku 44. te salony i bawialnie miał strawić ogień zła. Nie mogłem uciec od tej myśli, błądząc po zubożałym wnętrzu, zatrzymałem więc wzrok na choince.\nByła mała, ozdobiona papierowymi... Hm, sam nie wiedziałem, czym. Ale miała swój czar.\nTak, miała swój potężny czar i z trudem stłumiłem westchnienie.\nWreszcie przesunąłem moje oczy na właściwy punkt. Na oczy małego, sześcioletniego chłopca.\nChłopiec ten właśnie przeżywał swój cud. Przeżywał go w chwili, gdy mi znów miękły nogi. Mały, ciemnowłosy, blady, wychodzony chłopiec, którego nie widziałem nigdy wcześniej – lecz którego tak bardzo pragnąłem przytulić, mocno przycisnąć do swego torsu.\nWiem, że powinienem był go przytulić. Wiem.\nTyle że nie mogłem. Bo gdybym to zrobił, zapłakałbym, a tego nie wolno mi było zrobić.\nSzklane oczy chłopca patrzyły na mnie w absolutnej ciszy. Jego rodzice też nie odrywali ode mnie oczu.\nI wtedy pomyślałem – po raz pierwszy w życiu tak właśnie pomyślałem – że dla tej jednej chwili warto było żyć. Nawet z tymi wszystkimi stratami.\nTak, nawet z tymi stratami... Ta jedna chwila sprawiła, że po raz pierwszy od dwudziestu lat uznałem, że warto mi było się urodzić.\nGardła matki i ojca były zdławione, a ich oczy zaczęły wypełniać łzy. Oczy chłopca wciąż rosły, a oprócz nich – dobrze to wiedziałem – rosło jego serce,.\nCzy może raczej rosło w tym sercu światło.\nTo był właściwy moment, by zamknąć sprawę, nim coś zacznie wypełniać moje oczy, nim moje nogi odmówią posłuszeństwa...\nJeszcze kilka sekund trwałem nieruchomy jak posąg, pozwalając czerpać im to wszystko, czego tylko mogli w owej chwili zaczerpnąć. Życzyłem im tego jak najwięcej.\nPotem ruszyłem w prawo, mijając stół. Zrobiłem kilka kroków, stanąłem przed choinką i zrzuciłem wór z pleców.\nW zupełnej ciszy zacząłem wyciągać prezenty opakowane w kolory złota i metalicznej czerwieni. Czułem na sobie ich wzrok.\nPoczułem coś jakby drgnienie, może nikłe zatrzepotanie w sercu. Może i odrobinę ciepła.\nBardzo zapomniane uczucie.\nUłożywszy pod drzewem tuzin prezentów, wyprostowałem się i popatrzyłem na nich po raz ostatni.\nPatrzyli na mnie tak jak patrzy się na cud. Być może stałem się cudem tej nocy.\nMoże powinienem był coś powiedzieć. Może wysoki, odziany w purpurowy kubrak, porosły srebrzystą brodą Święty Mikołaj powinien był coś powiedzieć.\nDziesięć lat temu, gdy pierwszy raz założył swoje ubranie, potrafił. Mówił coś o miłości i dzieciach, które należałoby bezzwłocznie „dorobić do choinki”.\nTak, tamten Mikołaj był bez wątpienia szczęśliwy, zuchwały i bardzo promienny. Jak to zwycięzca.\nA ten tu... Ten ja – cóż... Ja nie wymówiłem ani słowa. Moja krtań była tak samo ściśnięta wzruszeniem, jak ich. Nie wykrztusiłbym ani słowa.\nRuszyłem powoli z powrotem, przesuwając odchodzącym wzrokiem po oczach dziecka.\nDziecka, które nie patrzyło na stos prezentów pod choinką.\nOno patrzyło na mnie. Na swój cud.\nMi też udał się mały cud. Udało mi wypuścić pierwszą z łez dopiero wtedy, gdy odwróciłem się do nich plecami.\nRozumiecie. Gdybym zapłakał tam, pośród nich, jako Święty Mikołaj, nie zostawiłbym im światła, tylko jeszcze więcej smutku. Nie wolno było mi zapłakać i nie zrobiłem tego.\nGdy wyszedłem z budynku, znów głęboko zaciągnąłem się świątecznym mrozem okupowanej Warszawy. Idąc do machiny czasu myślałem o rodzinie, której przyniosłem trochę światła. Czy aby przyniosłem? Czy udało mi się?\nPrzyniosłem im światło.\nI nie zmieniłem ich losu.\nW paczkach nie było żadnych przedmiotów, oprócz jednej, jedynej zabawki z drewna – drewnianego pociągu. Poza tym sery, wędliny, pieczywo – i całe mnóstwo słodyczy. Całe mnóstwo.\nPakując prezenty zakładałem, że są bezpieczne. Że nie sprowadzą zagrożenia ingerencji. I chyba mi się udało, skoro nikt mnie stamtąd nie wyciągnął, nie wyrwał.\nGdziekolwiek byli ONI, nie było ich widać.\nZasiadając w wehikule wciąż czułem ten mały, ciepły płomyk w sercu. Poza tym czułem też oczywisty smutek.\nUświadomiłem sobie, że tylko bardzo nieszczęśliwi, albo bardzo przerażeni ludzie, mogą tkwić w tak głębokiej ciszy. Uświadomiłem sobie, że cokolwiek bym nie zrobił, nie mógłbym zdjąć całunu z Warszawy, i że w żaden sposób nie mogłem zmienić jej koszmarnego przeznaczenia.\nNie zmieniłem też losu tej rodziny.\nMatka i ojciec zostaną rozstrzelani na Woli następnej jesieni. Chłopiec przeżyje wojnę jako okaleczony sierota.\nKiedy tak siedziałem nad pulpitem wehikułu, znów zgarbiony, obumarły i zrezygnowany, nie wiem skąd przyszła jeszcze jedna myśl.\nMyśl o tym, że mały sześcioletni chłopiec nigdy nie zapomni tej Wigilii. Nigdy nie zapomni Mikołaja, który wszedł do jego domu i zostawił mu pociąg.\nWięc pewnie będzie miał do końca swoich dni – tak samo niewdzięcznych – trochę lżej? Bo przecież zostawiłem mu światło w sercu, czyż nie?\nMyślę, że nigdy nie utraci całego tego światła.\nMyślę, że nigdy.\nI to przekonanie pozwoliło uruchomić mi machinę i wrócić do domu.\nI tak to szło dalej. Wyznaczałem sobie kolejne dziecko, pakowałem jedzenie i skromne, choć pięknie wymalowane zabawki z drewna, i zabierałem się w przeszłość.\nPoczątkowo raz w tygodniu. Potem dwa.\nDało się zauważyć, że wymiana jest prawem natury. Coś za coś; skoro jest zysk, to jest także strata. ONI chronili mnie – a może to ja sam siebie chroniłem? Może moja nadświadomość? - przed Niemcami, lecz ciało zaczęło gwałtownie słabnąć. Po każdej podróży spałem co najmniej dwanaście godzin.\nAle wciągnęło mnie. Gdy wyjmowałem z szafy kostium Świętego Mikołaja, całe moje znużenie i ból mięśni, zdających się chwilę wcześniej odrywać od kości, nagle mijały. Zanim wsiadłem do machiny czasu, patrzyłem w lustro i widziałem w nim Mikołaja.\nBo też byłem nim. Naprawdę byłem nim w chwili, gdy miałem na sobie to przebranie.\nByłem nim dla tych wszystkich dzieci, którym wojna miała wymierzyć straszne ciosy.\nUbiegłem ją choć w tym, że w ich sercach zostawiałem światło cudu świątecznego.\nSam być może też pozyskałem trochę światła. Bo zacząłem inaczej się czuć. Owszem, moje ciało zdawało mi się stare i do cna wycieńczone, ale dusza zmieniła się. Po dziesięciu latach kładzenia się do łóżka z myślami pełnymi żalu nad sobą i swoim życiowym marnotrawstwem, zacząłem zasypiać spokojny, spełniony, prawie szczęśliwy.\nByć może wciąż smutny – nie potrafiłem pożegnać Weroniki, która prawdziwie lub iluzorycznie wypełniła mi połowę życia. Mimo to nareszcie poczułem ciepło w sercu i w brzuchu, bo dotąd kłuł mnie tam stos kawałków lodu.\nA co więcej: zacząłem szczęśliwie śnić. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz miałem sen szczęśliwy, lecz teraz przypływały do mnie każdej nocy. W tych snach uśmiechały się do mnie twarze dziewczynek i chłopców, którym zostawiłem światło na dnie serca.\nDołożyłem misji i zacząłem cofać się w przeszłość co dwa dni. Byłem w Gdyni, w Wilnie, w Brześciu, we Lwowie, w Rybniku... Wszędzie tam patrzyły na mnie wielkie oczy dziecka i wielkie oczy rodziców, a prawdziwym cudem było dla mnie odkrycie, że nawet po kilku tygodniach nikt mi się nie mylił i wszystkich potrafiłem odróżnić i przypisać do danego miejsca.\nByłem jednak w kiepskiej formie. Miałem pokiereszowaną aurę, widziałem podwójnie i zaczął odrzucać mnie biały kolor. Nie mogłem patrzeć na ostrą biel ścian; natychmiast rozsadzało mi czaszkę.\nGdy pewnego dnia spadłem z łóżka wczesnym rankiem, nad sobą ujrzałem JEGO. Tego mojego JEGO.\n- Przyszedłem z przestrogą – ujawnił ciepłym głosem.\n- Z przestrogą? - spytałem z wysiłkiem.\n- Chciałbym, abyś rozważył przerwę.\n- Tak. Porzuć machinę czasu na miesiąc. Twoje pole i struktury komórkowe zostaną zrekonstruowane i będziesz silniejszy.\n- Przerwę? - powtórzyłem tępo. - Nie – potrząsnąłem głową. - Nie potrafię tego przerwać.\n- W takim razie ogranicz podróże. Do jednej tygodniowo. Pamiętaj, że chroni cię twój własny zasób mocy. Im mniej go zostanie, tym więcej życia z ciebie wycieknie.\n- Rozumiem... Postaram się...\nRozumiałem i nawet się trochę postarałem. Trochę. I nie udało się z tą redukcją.\nI tak dochodzimy do dnia wczorajszego. To nie był zwykły dzień... Nie był. Do drogi szykowałem się od rana. Najpierw zrobiłem zakupy, a potem wszedłem do pierwszej widocznej na ulicy knajpy i zamówiłem dużą kawę.\nSiedziałem przy tej kawie pół godziny, patrząc przez zalewaną deszczem szybę na świat. Patrzyłem na ludzi i auta, na jakiegoś zabiedzonego psa, kryjącego się pod śmietnikiem, i myślałem o tym całym świecie.\nPotem wstałem od stołu i zapłaciłem kelnerce, która była śliczna, ale która nigdy nie będzie Weroniką.\nO czwartej byłem gotów do drogi. Wtedy przyszli.\nByło ich więcej niż zwykle. Nie byłem pewien, ilu dokładnie, bo tonęli w wielkim obłoku białego-złotego światła. Ciepło i dziwne ukojenie rozeszło się natychmiast wszędzie wokół, obejmując i mnie.\nMój ON wyszedł nieco w przód. Nie wiem, jak GO rozpoznawałem; wszyscy zdawali się być świetlistymi sylwetkami tonącymi w chmurze światła tej samej barwy. Ale rozpoznawałem GO natychmiast i od początku wiedziałem, że jest bardziej „mój” niż reszta.\nWpatrzyłem się w JEGO twarz, która była małym słońcem. Zdawało mi się jednak, że odnajduję w niej oczy.\n- Wyruszasz – powiedział.\nLudzie, którzy myślą, że mówiąc ciepłymi barytonami... Oni grzechoczą kamieniami. Powinni posłuchać ICH głosów.\nICH głosy masowały duszę, prostowały ją, oczyszczały z zanieczyszczeń.\nOd razu poczułem przypływ sił.\n- Tak – odrzekłem trochę wzruszonym, lecz mocnym tonem. - Zaraz wyruszam.\n- Zaplanowałeś dziś coś większego.\nNie mogłem oderwać oczu od tego słońca. Była w nim miłość tak wyraźna, że sprawiała, iż przestawałem się bać czegokolwiek. Strach jest iluzją. Miłość jest prawdą.\n- Tak – wyszeptałem.\nTwarze pozostałych zrobiły się nieco wyraźniejsze, gdy zrobili krok do przodu, opuszczając obłok.\nOtaczały mnie małe słońca.\n- Powiedz, co zaplanowałeś – poprosił MÓJ. Myślę, że i tak wiedział, że ONI wszyscy wiedzieli, ale mimo to powiedziałem im.\nPrzez chwilę panowała cisza. Czułem na sobie mnóstwo ciepłych spojrzeń.\nWreszcie MÓJ rzekł cicho i łagodnie:\n- To będzie trudniejsze niż dotąd. Wiesz o tym. Zużyjesz dużo energii na przejście i ochronę. A najwięcej jej – wiesz to – zabiorą emocje, które tam wywołasz.\n- Wiem o tym – skinąłem głową.\nMiałem poważną twarz, lecz gdzieś w sercu tlił się mały płomyk, który... cieszył mnie. Naprawdę cieszył mnie. Odgrzebane uczucie.\nAle byłem poważny. Wiedziałem, że sprawa jest poważna.\nWciąż patrzyli na mnie.\n- Musisz wiedzieć – podjął ON tym samym kojącym głosem – że twoje biopole zostanie całkowicie rozerwane, a poziom energii spadnie do zera. Zapewnimy ci powrót do domu, ale nie możemy wpłynąć na twój sen. Możesz już nie obudzić się z niego. Rozumiesz to?\nPrzełknąłem ślinę, spuszczając oczy na podłogę. Widziałem na niej wielki portret uśmiechniętej Weroniki.\nW pokoju nagle zrobiło się jaśniej. Uniosłem głowę i ze zdumieniem zauważyłem, że ICH przybyło. Było ich chyba ze trzydziestu. Każdy jaśniał złotem, które było bielą. Każdy patrzył na mnie słońcem.\nWszyscy patrzyli na mnie w milczeniu i nagle odczułem coś niepojętego ludzkim rozumem; coś jakby uwolniony potężny uśmiech, który spłynął od NICH wprost na mnie i naładował mnie natychmiast wielką energią i pogodą ducha.\n„Mój” podszedł jeszcze bliżej.\n- To ostateczna decyzja, bez względu na konsekwencje, prawda? - raczej stwierdził niż spytał.\nSkinął świetlistą głową.\n- Spójrz w lustro – rzekł ciepło.\n- W lus...? - urwałem. - Na wysokości jego torsu dostrzegłem połyskującą taflę lustra. Spojrzałem w nie i wielka fala szczęścia spłynęła przez całe moje ciało.\nMoje oczy były szafirowe.\nPodniosłem wzrok, poruszyłem ustami, szukając słów... lecz nim je znalazłem,”mój” rozpromienił się uśmiechem, po czym powoli wycofał do światła. Wszyscy ONI uczynili podobnie; cofnęli się w obłok, nie odrywając ode mnie słonecznych spojrzeń.\nPo chwili byłem już sam.\nNa drżących nogach podszedłem do lustra w korytarzu i wbiłem szklany ze wzruszenia wzrok w wiszące tam lustro. Moje oczy były szafirowe jak nigdy dotąd.\n- Człowieku, ty żyjesz – wyszeptałem.\nPrzez chwilę patrzyłem sobie w oczy, a przez głowę przemykały różne piękne sceny z moją narzeczoną.\n- Kocham cię, Weroniko – powiedziałem głośno.\nTo był bardzo spokojny i spełniony głos.\nOdwróciłem się i ruszyłem do machiny.\nZatrzymałem silniki i otworzyłem właz. Pierwszy raz zrobiłem to ruchem pozbawionym ostrożności. Dlaczego? Czy przywykłem? Czy też nabrałem zaufania do ICH osłony?\nA może byłem zły i smutny, i zabrakło już miejsca na obawy. Tak, byłem zły i smutny, wiedziałem przecież, gdzie idę i co ujrzę.\nI znałem przyszłość tego miejsca.\nNa ulicach nie było właściwie pusto. Mimo późnej pory, mimo całego okupacyjnego terroru, dostrzegłem nerwowo przemykających dwóch przechodniów. To uczyniło mnie jeszcze bardziej smutnym.\nByłem zły na Niemców, lecz smutek zaczynał zagarniać coraz więcej mojej przestrzeni w duszy i nawet wypierać tę całą złość. Może i dobrze, karmienie się gniewem nie służy niczemu.\nAle smutek był już nieodparty, jego naporowi nie zdołałem zapobiec.\nZa rogu sąsiedniej ulicy wyszedł patrol niemiecki i przez sekundę czy dwie poczułem tchnienie zimna. Było to przerażające, jakby mistyczne doznanie: Niemcy nie zauważyli mnie, lecz... mogli. Mogli przecież. I byli to ci sami Niemcy, o których kilkadziesiąt lat później czytałem, oglądając biało-czarne zdjęcia.\nCi byli wyraźni; wielcy, ciężcy, wypełnieni frapującą mocą zdominowania i zniszczenia, od której aż ściskało serce.\nPrzeszli jednak, nie musnąwszy mnie nawet spojrzeniem.\nOsłona działała, ONI chronili mnie. Czerpali jednak energię z mojego pola i wiedziałem, że będzie to miało swoje nieuniknione konsekwencje.\nMiałem je jednak gdzieś teraz, gdy szedłem starymi ulicami Lublina. Był grudzień roku 41. Dla wielu Polaków miał to być ostatni grudzień i już sama ta myśl zwiększyła moje straty w puli energetycznej.\nMusiałem się trzymać. Wiecie, mimo nabranej wprawy, z tym jednym wciąż miałem problem. Z tym trzymaniem fasonu.\nMusiałem trzymać fason. Miałem na sobie czerwony kubrak, miałem dużą brodę połyskującą jak śnieg w światłach mijanych latarni, miałem wielki wór na plecach – i BYŁEM Świętym Mikołajem.\nA jednak za każdym razem – teraz także – miałem z tym fasonem kłopot.\nWidocznie nie da się do pewnych rzeczy przywyknąć. Nie da się przywyknąć do całunów grozy dławiących miasta i do umierających pod tymi całunami ludzi.\nNie da się przywyknąć do dzieci odrywanych od rodziców i uśmiercanych w tej bolesnej, gwałtownej rozłące.\nJak świat światem, nie da się.\nJa sam nie potrafiłem przyzwyczaić swego umysłu do tego, że moje życie z Weroniką dobiegło końca.\nNic tym bardziej nie wyszłoby z prób zaakceptowania wojennej rzeczywistości.\nStąd szedłem smutny i trochę zły, ale powoli nabierający spokoju i lekkiej wzniosłości, w miarę jak przybliżał się budynek, który obrałem za cel.\nSkręciłem w ulicę Grodzką i po krótkim marszu zatrzymałem się przed bramą.\nWzdłuż bramy przemieszczał się trzyosobowy patrol niemieckich żandarmów. Ale ani myślałem cichnąć czy znieruchomieć. Wiedziałem, co jest za bramą, wiedziałem dość, by czuć napięcie, gniew, żal – lecz nie było we mnie strachu.\nWyzywająco patrzyłem na Niemców, gdy mnie mijali, szwargocząc coś o świętach w dawnych czasach. Oczywiście nie dostrzegli mnie. Osłony działały.\nA moja nonszalancja wymuszała zwiększony pobór mocy.\nMyślałem tylko, że tam, za bramą...\nMinąłem bramę i wszedłem do gmachu. Panowała cisza. Nikt nie śpiewał kolęd, nikt nie chodził po korytarzu.\nOczywiście, że nie. Była druga w nocy i wszyscy spali. Taką właśnie wybrałem godzinę.\nPowoli, bardzo powoli wchodziłem po schodach. Są takie chwile w życiu, że z pewnych przyczyn zwalnia się ruchy. Może, by odwlec pewien moment.\nA może po to właśnie, by go wydłużyć.\nMoże po to, by odkryć tajemnicę i znaczenie tego momentu.\nStanąłem przed właściwymi drzwiami i na krótki moment zamarłem. Musiałem. Moje serce biło we wzruszeniu, w którym radość mieszała się z żalem. Trudno uspokoić serce, w którym mieszają się te dwie emocje.\nTrudno. Ale trzeba.\nI trochę mi się nawet udało. Uchyliłem więc drzwi i wszedłem do środka. Niespiesznie, bezszelestnie kroczyłem przed siebie, aż stanąłem przy małej, ozdobionej jednym łańcuchem, i jednym ogarkiem, choince. Postawiłem wór na ziemi i potoczyłem wokół wzrokiem, który zaszklił się zdecydowanie zbyt szybko. Zbyt szybko, lecz rozumiałem powód tego zaszklenia na tyle, że nie winiłem się wcale.\nChrząknąłem tylko, by mieć pewność, że głos, którym przemówię, będzie miał więcej wspólnego z ciepłym barytonem niż z grzechoczącymi kamieniami.\nBo tym razem bardzo chciałem coś powiedzieć.\nW ciszy i półmroku toczyłem wokół zadumanym, coraz bardziej zaszklonym wzrokiem.\nKażde miejsce i każdy czas mają coś odrębnego i niepowtarzalnego. Powiedziałbym: swoją chwilową magię i chwilową chemię. Myślę, że każdy nowy dzień zmienia te rzeczy. Że to samo miejsce ma kolejnego dnia zupełnie nowy już zapach i nową emocjonalność uwieszoną gdzieś powyżej, ponad głowami...\nStałem tam pośrodku i chłonąłem tę niepowtarzalność. Chłonąłem czar i chłonąłem chemię, które nie były – nie mogły być – wolne od cierpienia i mroku.\nTaka to była czasoprzestrzeń.\nPomyślałem o zawiłościach życia, zadumałem nad tym, czy my, ludzie, świadomie skazujemy się na starcie z tymi zawiłościami, czy też mniej lub bardziej nieświadomie mnożymy ich liczbę.\nA ponieważ zagroziła mi seria ciężkich westchnień, chrząknąłem ponownie.\nI wtedy mały, leżący na bliskim łóżku chłopiec obudził się, usiadł i popatrzył na mnie.\nKsiężyc wszedł do pomieszczenia wraz ze mną i moja postać była doskonale widoczna.\nChłopiec siedział i wpatrywał się we mnie tak nieruchomo, że zdał mi się posążkiem z mosiądzu, a nie żywym dzieckiem.\nLecz był nim, oczywiście. Żył i chłonął swój cud.\nCud, którym byłem.\nCzy energia szczodrości i pokrzepienia czyni falę zaczarowania?\nNie mam żadnych wątpliwości co do tego. Albowiem nie minęła minuta, a przebudził się drugi chłopiec. On też uniósł się na rękach, dojrzał mnie i zamarł.\nJa też stałem sztywny, nieruchomy; jedynie mój wzrok dzielił się z nimi całym ciepłem, które pragnąłem im pozostawić.\nA fala zaczarowania obejmowała całą salę. Kolejni chłopcy podnosili zaspane twarze z poduszek, po czym na mój widok przytomnieli natychmiast. W ciągu kilku minut przebudzili się wszyscy.\nWszyscy trwali w nieporuszeniu i patrzyli na mnie.\nPięćdziesiąt głów wystających z pościeli. Pięćdziesiąt serc bijących tak, że cała sypialnia zdawała się pulsować w magicznym rytmie.\nŻaden z chłopców nie wydusił ni słowa. Powiększały się tylko ich oczy. Oczy, które sprawiały, że zawstydziłem się swego dziesięcioletniego użalania.\nOczy dziecka są odpowiedzią na pytanie o znaczenie.\nJeśli potrafisz czytać o znaczeniu w oczach dziecka, to już masz jedną małą latarnię na szlaku życia.\nPatrzyłem w te ich oczy i czytałem w nich prawdę o sobie i prawdę o istnieniu. Był to moment unikalny bardziej niż wszystkie do tej pory. Ale musiałem rzecz zakończyć.\nCzułem, że słabnę. Nawet osłony mają swoje ograniczenia. Jak w każdym zbiorniku ludzkiego świata, także w baku życiowej energii musi być dno.\nByłem bardzo blisko tego dna, choć nie czułem żadnego wyczerpania w chwili, gdy przesuwałem wzrokiem po twarzach tych wszystkich sierot.\nZagryzłem wargi i podniosłem worek. Idąc wzdłuż łóżek, wyciągałem tabliczki czekolady i wręczałem je mijanym dzieciom.\nTo były najbardziej magiczne prezenty, jakie dostali w swoim życiu. Chwytali je drżącymi palcami i wlepiali w nie oczy, które robiły coś niepożądanego z moim ciałem.\nNogi miękły, a ręce wyciągały się do malców.\nChyba zgubiłem gdzieś ten cały fason. Najmłodsze z dzieci miały trzy lata. Przyniosłem im czekoladę, a powinienem rodziców.\nCzęść chłopców wciąż trzymała smakołyki w rękach, inni zaś pochowali je pod poduszki, by co chwilę zerkać i upewniać się, że tam wciąż są.\nW gruncie rzeczy nie poświęcili tej czekoladzie większego skupienia. Ich duże oczy patrzyły głównie na mnie.\nA ja przełknąłem ślinę przez zduszone gardło i zarzuciwszy worek na plecy, ruszyłem do drzwi.\nCzy można czuć spojrzenie na plecach? Tak, czułem je wszystkie.\nPrzed drzwiami odwróciłem się. Jeśli w sercu czułem żal, to udało mi się nie dopuścić go do twarzy. Nabrałem oddechu i otworzyłem usta, by wyrzec to, co miałem wyrzec. „Wesołych świąt”. Ledwo te usta otwarłem, a wszyscy – każdy jeden – spięli się i wpatrzyli w nie z poruszającym nabożeństwem.\nDajcie mi głos podobny waszemu... Stróżu mój, obdaruj mnie głosem silnym tej nocy...\nPowiedz to i wyjdź.\nCzekali, a ich oczy wciąż rosły. Zrobiło to coś dziwnego z moimi myślami. Pojawił się znów gniew na tę niesprawiedliwość, na źle urządzony świat... A przede wszystkim na Niemców. Gdyby tak wyjść, porwać rurkę z metalu, tłuc, walić kolejno ich wszystkich... Przecież mnie nie widzą...\nUciekłem od myśli, która była forpocztą nienawiści i rozpaczy.\nWesołych świąt. Powiedz to i idź do sypialni dziewczynek. Powiedz to.\nDokładnie za trzy miesiące, co do dnia, wszystkie te dzieci zostaną wyrwane z łóżek i wyrzucone w śnieg.\nWszystkie zostaną rozstrzelane.\n- Kocham was – wyrzekłem czystym głosem, uśmiechnąłem się i wyszedłem.\nTeraz wiecie już wszystko o moim życiu. Opisałem je właśnie dziś, zaraz po tym, gdy wróciłem stamtąd. Wiecie wszystko o moich klęskach i słabościach.\nGdy teraz piszę przy biurku, czuję ogromne wyczerpanie. ONI mieli rację. Ciężar emocji okazał się zbyt potężny. To, co zrobiłem, musi mieć wysoką cenę. Czuję niepowstrzymany wyciek sił i przytomności.\nAle nie żałuję. Nie żałuję, że tam z nimi byłem.\nRozumiecie już, dlaczego? Czy rozumiecie, o czym piszę? 24 marca 1942 Niemcy rozstrzelali 108 dzieci z żydowskiej ochronki przy ulicy Grodzkiej w Lublinie.\nTe dzieci zostały uśmiercone.\nNie mogłem temu zapobiec.\nCzy jednak w zakamarkach ich małych serc i umysłów nie trwało do ostatnich sekund przekonanie, że DOBRO jest potężniejsze niż zło?\nNajwiększy dobrodziej świata, Święty Mikołaj, przeszedł przez niemieckie patrole bezkarnie, odwiedził setkę dzieci i obdarował je.\nNie zatrzymały go prawa wojny.\nW samym jej środku wykonał swoją misję.\nCzy dzieci zaciągane pod lufy miały ten obraz przed sobą?\nCzy odchodziły ze światłem w sercu mimo grozy uśmiercania?\nJeśli tak jest, jeśli setki dzieci, które zdołałem odwiedzić, zachowały do końca swych dni wspomnienie swej magicznej Wigilii – to znaczy, że nie zmarnowałem wynalazku.\nTo znaczy, że nie zmarnowałem życia.\nDziś wiem, że nic tak nie otwiera kwestii szczęścia i znaczenia, jak obdarowanie i pokrzepienie. Chcę powiedzieć wam, że zdążyłem to pojąć.\nCzy obudzę się jutro? Nie wiem. Nie przypuszczam. Brak mi sił, by poruszyć ręką. Wydaję się sobie całkiem nieruchomy, zamarły.\nAle przecież piszę.\nA skoro mogę jeszcze pisać, to dopiszę kilka ważnych zdań...\nwiem, że żyjesz tam gdzieś bardzo szczęśliwa i promienna. I teraz, gdy o tym myślę, też jestem już promienny. Wiele razy chciałem odnaleźć Cię i przeprosić za swoją słabość i niezrozumienie spraw.\nA najbardziej za niewdzięczność i zranienia.\nZabrakło mi jednak wiary.\nPotem zaś – było już za późno. Wyszłaś za innego mężczyznę. Przyznaję, że dzięki machinie czasu chciałem Cię wykraść z jego życia. Albowiem moje marzenie o życiu z Tobą nigdy nie umarło. Nie mogłem jednak tego zrobić. Zapisane lekcje nie mogą być transformowane.\nAle też nie muszą. Nasze dusze są wieczne i wiem już teraz – właśnie to zrozumiałem - że tak naprawdę brama, która zatrzasnęła się między nami, jest iluzją.\nNie trzeba martwić się iluzjami.\nNależy sycić się prawdą, a jedyną prawdą jest miłość.\nPrzez dziesięć lat rozpaczałem z powodu strat i rozłąki, dziś świętuję czas, który całą sobą wręczyłaś mi w darze. Jestem wdzięczny za ten dar i myślę, że to właśnie dzięki niemu w ciemnej pieczarze, którą się stałem, zdołał zapłonąć ostatnio mały płomień.\nKocham Cię wdzięcznie. Dzięki temu wybaczam sobie wszystkie błędy i uwalniam się z poczucia winy. Wiem, że możesz zrobić dla mnie to samo. Bądź szczęśliwie wolna, wiedząc, że mam świadomość jedynie pięknych rzeczy, które wniosłaś w moje życie.\nŻyczę Wam cudownych dni.\nJeśli jutro nie otworzę już oczu, to wiedz, że nie trzeba się tym martwić.\nDzięki machinie czasu zacząłem śnić szczęśliwie. Co więc oznaczać będzie, jeśli jutro nie wstanę?\nOtóż najszczęśliwszy ze snów.\nW tym śnie wezmę Cię na barana i przebiegnę z Tobą przez cały świat.\n#życie #miłość #przeszłość #okupacja


Hurtownia elektryczna Łódź - Elektro-Spark\nOddział / Biuro Handlowe zajmuje się wyłącznie współpracą typu B2B (Business to Business).\nOddział nie prowadzi sprzedaży detalicznej.\nOddział nie udziela informacji o cenach telefonicznie.\nOferujemy szerokie doradztwo w zakresie obsługi inwestycji pod kątem materiałowym, jak i wykonawczym.\nW przypadku chęci szybkiego sprawdzenia cen prosimy o korzystanie z naszego sklepu internetowego https://sklep.elektrospark.pl/\nPrzedstawiciel handlowy 691-110-132 krzysztof.garbarczyk@elektrospark.pl\nHurtownia elektryczna Elektro-Spark gwarantuje swoim klientom niskie ceny i dostęp do tysięcy przydatnych produktów elektrycznych. Swoją ofertę kieruje przede wszystkim do przedsiębiorstw z branży elektrycznej, zarówno tych zajmujących się budową sieci domowych, jak i w przestrzeni publicznej. Dzięki fachowemu doradztwu, niskim cenom i dostępności 230 tysięcy akcesoriów, narzędzi i elementów sieci elektrycznej, klienci Elektro-Spark mogą tworzyć niezawodne, bezpieczne i trwałe projekty.\nSklep elektryczny Elektro-Spark w Łodzi\nElektro-Spark w Łodzi to hurtownia elektryczna, w której znaleźć można tysiące produktów. Od niewielkich akcesoriów, takich jak gniazdka elektryczne, świetlówki, lampy i przewody przez aparaturę rozdzielczą, rozdzielnice, szafy kablowe, po stacje transformatorowe i słupy energetyczne. Elektro-Spark nie tylko dystrybuuje produkty najbardziej znanych producentów, ale także sam produkuje między innymi stacje transformatorowe, złącza kablowe w obudowach termoutwardzalnych, obudowy metalowe OM, rozdzielnice średniego napięcia i rozdzielnice niskiego napięcia. Umożliwia to zakup wysokiej klasy urządzeń i akcesoriów, które gwarantują niezawodność działania sieci elektrycznej przez długie lata. Jednocześnie hurtownia elektryczna Elektro-Spark polega na obsłudze, która ma kierunkowe wykształcenie, olbrzymie doświadczenie i umiejętność współpracy z klientem.\nSkontaktuj się z Elektro-Spark w Łodzi\nJeśli od zakupów przez Internet wolisz kontakt bezpośredni, chcesz nawiązać jednorazową lub długofalową współpracę z taką hurtownią elektryczną jak nasza, czekamy na Ciebie w Elektro-Spark w Łodzi. Można się z nami skontaktować telefonicznie, mailowo, faksem, a także przez formularz kontaktowy. Staramy się jak najszybciej odpowiadać na wszelkie nurtujące klientów pytania. Przy osobistym kontakcie w centrali Elektro-Spark w Łodzi także można liczyć na indywidualną wycenę zamówienia. Hurtownie elektryczne otwarte są także w kilkunastu innych miastach na terenie naszego kraju.


Hiszpańska kuchnia z odrobiną słońca | Dzień Dobry TVN\nPrzepisy kulinarne poniedziałek, 26 listopada 2012\npapryczki faszerowane kaszanką\nTortilla de calabaza y pimientos (tortilla z kabaczkiem i papryką)\nsos majonezowo - czosnkowy do podania\nZiemniaki obieramy i kroimy na ćwiartki, później każdą w plasterki grubości ok. 5 mm. Cebulę kroimy w półplasterki. W rondlu rozgrzewamy sporą ilość oleju (ok. 2-3 cm wysokości). Smażymy cebulę, aż się zeszkli i odcedzamy na ręczniku papierowym. W tym samym rondlu smażymy ziemniaczki, aż będą złociste i dosmażone w środku. Odsączamy na papierze. Kabaczka obieramy i kroimy w grubą kostkę i lekko przesmażamy na patelni z dodatkiem oliwy z oliwek i tymiankiem. Do wysokiej miski wbijamy całe jaja i rozkłócamy je dokładnie. Doprawiamy solą i pieprzem. Dorzucamy do jaj ziemniaki, cebulę, kabaczka, mieszamy. Na patelni rozgrzewamy 2 łyżki oliwy z oliwek, wylewamy masę jajeczną i na wolnym ogniu smażymy, aż spód nabierze ładnego koloru. Zsuwamy tortillę na talerz i przykrywamy patelnią, odwracamy do góry nogami tak, by nie ścięta powierzchnia tortilli wylądowała na patelni. Dosmażamy całość. Przed podaniem można trzymać tortillę w nagrzanym piekarniku, żeby nie wystygła, choć chłodna również smakuje znakomicie. Podajemy z sosem majonezowym.\nCzosnek rozgniatamy. Majonez łączymy z jogurtem rózgą, dodajemy czosnek, sól. Odstawiamy na 30 minut do lodówki. Podajemy do tortilli i innych przegryzek.\nPimientos rellenos de marcella (papryczki faszerowane kaszanką)\nPapryczki kroimy na 2 lub 4 części (w zależności jak długie są papryczki) i czyścimy z pestek. Kaszankę wyciągamy z flaka, kroimy na plastry i przesmażamy na patelni. Jak przestygnie faszerujemy nią przygotowane papryczki. Układamy w żaroodpornym naczyniu, skrapiamy oliwą i pieczemy ok. 30 minut w piekarniku rozgrzanym do 175 stopni.\nPatatas al algoli (sałatka ziemniaczana)\n1 puszka ośmiorczniczek do dekoracji\nZiemniaki obieramy, kroimy w grubą kostkę i gotujemy w osolonej wodzie do miękkości. Odcedzamy i przestudzamy. Majonez łączymy z wyciśniętym praską czosnkiem, octem, musztardą i doprawiamy pieprzem. Lekko ciepłe ziemniaki solimy i łączymy z sosem. Całość odstawiamy na 15-20 minut do przegryzienia i schłodzenia. Podajemy w małych kokilkach przybrane ośmiorniczkami.\nTostada con tomate y aceite (tosty z pastą pomidorową i oliwą)\n2 ciabaty typu weneckie (lub podłużne bułki, wtedy 4 sztuki)\n4 pomidory (najlepiej malinówki)\npieprz świeżo mielonys\nCiabatę kroimy na 4 części, każdą przekrajamy wzdłuż. Pomidorki sparzamy, obieramy i wycinamy z nich gniazda nasienne (można użyć do sosu wyżej). Fileciki wrzucamy do malaksera i miksujemy na gładką masę. Kromki pieczywa wkładamy tuż przed podaniem do piekarnika na 5-10 minut (np. w czasie pieczenia papryczek). Podajemy gorące, polewamy oliwą, nakładamy sporą ilość pulpy pomidorowej, którą doprawiamy solą i pieprzem.\nW sporym rondelku zagotowujemy wodę z masłem i solą, jak już masło się rozpuści dosypujemy przesianą mąkę. Wsypujemy całą na raz i energicznie mieszamy drewnianą łyżką, trzymamy na ogniu ciągle mieszając do czasu, aż zacznie odchodzić od ścianek i będzie miało jednolitą konsystencję (tak jak na ciasto ptysiowe... robi się identycznie). Po lekkim przestudzeniu dodajemy po jednym całym jajku mieszając dokładnie mikserem. Rozgrzewamy olej w rondelku. Duży talerz należy posmarować olejem, a na niego należy wyciskać pączki. Śmietankę podgrzewamy i zestawiamy z ognia. Czekoladę łamiemy na kawałki i wrzucamy do śmietany, mieszamy, aż całość ładnie się połączy. Na rozgrzany olej wrzucamy przygotowane churros i smażymy na złoty kolor. Podajemy ciepłe posypane cukrem pudrem i koniecznie z gorącą czekoladą.


4 Rajd Jesienny modeli RC w Toruniu | artykuł\nTorunianie zapowiadali ostrą walkę, bo mogli jeszcze wiele ugrać. Tymczasem "Rekin" nie wstrzelił się z oponami, "Gizbern" musiał ten rajd odpuścić, a Waldek Nadolny zamknął jedynie pierwszą dziesiątkę. Puchary zgarnęła "stolica".\n4. Rajd Jesienny, będący ostatnią tegoroczną rundą Rajdowych Otwartych Mistrzostw Torunia Modeli RC, miał rozstrzygnąć, kto w tym sezonie będzie rajdowym mistrzem. I rozstrzygnął, choć niestety tego tytułu przez kolejne 12 miesięcy nikt z miejscowych dzierżyć nie będzie. Jeszcze przed sobotnim zawodami chrapkę na miejsce lidera miało kilku zawodników z Torunia i okolic. Teoretycznie szanse były, ale rajdy rządzą się swoimi prawami i "teorii spiskowych" nie słuchają. A szkoda, bo Motoarena to dla torunian miejsce szczególne - arena zwycięstw i potęgi lokalnego motorsportu. Tym razem szczęśliwa okazała się dla przyjezdnych.\nNa starcie 4. Rajdu Jesiennego stanęło prawie 40. zawodników. Pod dachem Motoareny mogliśmy oglądać nie tylko lidera "generalki" i pretendenta do tytułu mistrza, Jakuba Chomickiego, ale i jego kolegę ze stołecznej Warszawy, znanego z szybkiej i efektownej jazdy (i niezłych zdjęć) - Darka Marczaka. Zawodnik, który toruńskie klimaty zna doskonale, pojawił się na zawodach w nowej karoserii Fiata 131 Mirafiori Abarth. Nadwozie tym bardziej niezwykłe iż zostało zbudowane przez samego kierowcę i trudno byłoby znaleźć na świecie drugą taką karoserię. Na liście startowej pojawili się także niemal wszyscy kierowcy z regionu. Do rywalizacji przystąpili nawet bracia Kurtyka, dla których był to... pierwszy rajd w tym sezonie.\nZawodnicy mieli do pokonania trzy szutrowe odcinki specjalne zlokalizowane na płycie toruńskiego toru żużlowego. Dwa z nich piekielnie techniczne i trudne, jeden szybki i pozwalający na efektowną jazdę "pełnym bokiem". Kluczem do sukcesu był tu więc odpowiedni dobór opon. Tym razem gorzej spisały się miękkie opony szutrowe Tamiya, które na dość twardym jednak podłożu nie prowadziły modelu zgodnie z wytycznymi kierowcy. Kłopoty z ogumieniem nie ominęły aktualnego rajdowego mistrza, Radka Schenkera. Minęło trochę czasu, aż kierowcy z Głogowa udało się dobrać optymalną twardość czarnej mieszanki. Trasę 4. Rajdu Jesiennego urozmaicały dodatkowo hopki, bramki z opon i specjalne "beczki". Szybkie rajdówki dość często wpadały w przeszkody, a luźna nawierzchnia nie ułatwiała prowadzenia modelu jak po sznurku. Na szczęście obyło się bez poważnych wypadków i awarii. A o te na szutrowych rajdach nie jest trudno. Niektórzy kierowcy udowodonili również, że dobrze wyważony model, nawet po wyskoku i tysiącach obrotów w powietrzu, zawsze spadnie na "cztery łapy".\nZawody bardzo dobrze rozpoczął... Igor Stasz z Warszawy, który przed rajdem zajmował 35. miejsce w "generalce". Również na drugiej, najdłuższej próbie, warszawianin okazał się najszybszy z całej stawki i z dość znaczną przewagą odjechał rywalom. Jakub Chomicki startujący w karoserii Mini Cooper WRC, dopiero na trzecim "oesie" przypomniał sobie po co przyjechał do Torunia, lecz mimo zwycięstwa pierwszą pętlę kończył za plecami Igora.\nPo pierwszych przejazdach, kierowcy wczuli się w nawierzchnię oraz specyfikę trasy. Niemal każdy z zawodników poprawił swój rezultat z pierwszych biegów. Najbardziej zaskoczył wszystkich Arkadiusz Szajek jadący modelem z napędem tylko na przednią oś. Na czwartym (pierwsza próba) "oesie" uzyskał czas 49 sekund, który do końca rajdu nie został pobity. Równa i przede wszystkim szybka jazda pozwoliła kierowcy z Poznania zakończyć sobotnią rywalizację na wysokim 4. miejscu w "generalce" i oczywiście pierwszym w klasie S1600.\nWiększej pewności siebie po pierwszej pętli nabrał lider rajdowej klasyfikacji, Jakub Chomicki. Choć pierwszy oes drugiej pętli musiał oddać na rzecz auta klasy S1600, to następne cztery z pięciu odcinków specjalnych pojechał najszybciej, tylko raz przegrywając z ostro walczącym kolegą z Warszawy, Tomkiem Wieczorkowskim.\nZ torunian najlepiej w tym dniu wypadł Michał Sybilski w Subaru Impreza WRC. I choć zawodnik często właśnie "wypadał" z trasy, to jednak doświadczenie i znajomość toru pozwoliły popularnemu "Sybilowi" wywalczyć 6. pozycję w "generalce". Z pewnym niedosytem opuszczał Motoarenę Radosław Schenker, który liczył tutaj na zwycięstwo, a ostatecznie musiał zadowolić się 8. pozycją w klasyfikacji rajdu. Ten jeden punkt, na razie nieoficjalnie, pozwoli lokalnemu mistrzowi, pozostać na pudle w "generalce" całego sezonu.\nNiesamowitą walkę do końca stoczyli również najmłodsi uczestnicy 4. Rajdu Jesiennego. Zwycięsko z bitwy wyszedł Bartek Blachowski, który na wszystkich dziewięciu próbach wykręcił najlepszy czas (w klasie N). Znakomita jazda pozwoliła młodemu zawodnikowi "objechać" nawet dużo starszych i bardziej doświadczonych zawodników z mocniejszych klas. Zwycięstwo najbardziej ucieszyło szefa teamu, czyli tatę Barka, dla którego sukces syna był najważniejszym celem na sobotni rajd.\n4. Rajd Jesienny zamyka tegoroczną rywalizację elektrycznych rajdówek na toruńskich "oesach". W grudniu poznamy oficjalnie mistrzów, pierwszych i drugich wicemistrzów w rajdach oraz rallycrossie. O terminie uroczystej galii połączonej z SuperOesem poinformujemy Was na łamach portalu.\nKlasyfikacja generalna 4. Rajdu Jesiennego\n1. Jakub Chomicki (WRC)\n2. Igor Stasz (WRC)\n3. Tomasz Wieczorkowski (WRC)\n4. Arkadiusz Szajek (S1600)\n5. Tomasz Nyc (S2000)\n6. Michał Sybilski (WRC)\n7. Michał Wieczorkowski (WRC)\n8. Radosław Schenker (WRC)\n9. Dariusz Marczak (WRC)\n10. Waldemar Nadolny (WRC)\n11. Waldek Blachowski (S2000)\n12. Jakub Mierzyński (S2000)\n13. Jarosław Żurek (S2000)\n14. Paweł Rybacki (WRC)\n15. Jacek Derek (S2000)\n16. Arnold Jaguszewski (S2000)\n17. Bartek Blachowski (N)\n18. Dawid Kurtyka (WRC)\n19. Dominik Nowak (WRC)\n20. Michał Kurtyka (WRC)\n21. Rafał Wojtysiak (S2000)\n22. Piotr Lipa (S1600)\n23. Adam Rzymyszkiewicz (S2000)\n24. Tomasz Derek (S1600)\n25. Patryk Sybilski (N)\n26. Paweł Szczepkowski (S2000)\n27. Hubert Gospodarczyk (N)\n28. Kuba Nadolny (N)\n29. Jacek Gospodarczyk (S1600)\n30. Michał Nowicki (S1600)\n31. Maksymilian Gorzycki (WRC)\n32. Mateusz Kala (N)\n33. Kacper Drapiński (N)\n34. Piotr Nowicki (S2000)\n35. Marek Słupczewski (S1600)\n36. Piotr Słupczewski (N)\n37. Michał Szczepkowski (N)\nBogusław napisał(a) dnia: 2011-11-03\nMichale, bardzo dziekuje za obecność (od początku do końca) podczas ostatniej rajdowej rundy w tym roku.\nRelacja z rajdu odzwierciedla atmosferę jaka panowałą podczas całej ryndy. Każdy z zawodników chciał osiągnąć jak najlepszy wynik, nie zapominając o pomocy kolegom. Dziękuję Wszystkim, którzy przyczynili się do zorganizowania i przeprowadzenia ostatnich w tym sezonie zawodów.\nJuż teraz zapraszam na ostatni Super OS podczas Gali 2011.\nDebiutant gromi faworytów\nRajdowe Snow Attack\nBaja Gothica w małej skali\nWielkie świętowanie na małym torze


Czym jest wypadek ubezpieczeniowy? | Rankomat.pl\nAktualnie: Wypadek ubezpieczeniowy\nWypadek ubezpieczeniowy - to zdarzenie losowe, które objęte jest ochroną na podstawie Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (OWU). Gdy wystąpi zdarzenie objęte ubezpieczeniem, ubezpieczyciel ma obowiązek wypłacić ubezpieczonemu odszkodowanie lub wykonać inne świadczenie, które ustalone jest w umowie ubezpieczenia. Innymi słowy w umowie zawarte są określone zdarzenia, których wystąpienie powoduje obowiązek podjęcia aktywności ze strony towarzystwa ubezpieczeniowego (świadczenia pieniężne lub usługa pomocowa).\nPrzykład: Jan Kowalski wraz z rodziną zamierza spędzić tydzień wakacji w Egipcie. Przezornie wykupił polisę turystyczną, aby zabezpieczyć siebie oraz swoich bliskich przed ewentualnymi stratami finansowymi, które mogą wystąpić w następstwie nieszczęśliwych wypadków. W OWU zawarty jest cały katalog zdarzeń, które o ile wystąpią będą skutkowały wypłatą odszkodowania. Jednym z tych zdarzeń było zgubienie bagażu na lotnisku oraz choroba jednego z wczasowiczów. Ponieważ Jan posiadał ubezpieczenie i przydarzyły mu się obydwa zdarzenia, mógł dochodzić od towarzystwa ubezpieczeniowego odszkodowania. Jeśli Jan złamałby nogę podczas skoku spadochronowego na wakacjach, a jego polisa nie obejmowałaby ubezpieczenia wypadków podczas uprawiania sportów ekstremalnych - wówczas nie mógłby liczyć na otrzymanie odszkodowania.\nWypadek ubezpieczeniowy jest pewnego rodzaju materializacją ryzyka ponoszonego przez ubezpieczyciela. Wypadek ubezpieczeniowy jest więc zdarzeniem przyszłym, niepewnym i prawnym. Chcąc sprawdzić, od jakich wypadków ubezpieczeniowych jesteśmy chronieni musimy przeczytać OWU zakupionej polisy.


• wyjątkowe kolczyki - ze srebra i korali - treendy\n♡biżuteriakolczykize srebra i korali, kolczyki koral koral naturalny\nTreendy - Koral-prezent kolczyki\nkoral prezent biżuteria autorska\nbiżuteria autorska koral naturalny\nkolczyki oksydowane koral\nkolczyki-koral koral-naturalny kolczyki-oksydowane biżuteria-autorska srebro-oksydowane koral-prezent czerwone kolczyki szare kolczyki srebrne kolczyki\nKolczyki zostały wykonane ze srebra próby 925 oraz naturalnych korali (ok. 15 mm).\n• wyjątkowe kolczyki • biżuteria - kolczyki • kolczyki treendy •\nPeach drops in gold. Wielkość kryształka w oprawie - 16 mm x 13 mm, 25 mm67,00 zł Z miłości do gór - kolczyki. Biżuteria artystyczna dziki królik wykonana ręcznie od podstaw, srebro, miedź, 11mm99,00 zł\nKolczyki sztyfty golden sun. Kolczyki słońce Średnica bazy kolczyka 18mm, Średnica grafiki pod szkiełkiem 16mm34,00 zł Kolcyzki maki. Ręcznie malowane kolczyki, Zostały zabezpieczone lakierem wodoodpornym, Materiały, drewno39,00 zł\nKolczyki srebrne. Efektowne kolczyki wykonane ręcznie ze srebra pr, 925, 2,2 cm, Srebro zostało zoksydowane, 5 cm159,00 zł Kolczyki srebrne. Kolczyki wykonane ze srebra próby 925, Srebro oksydowane, przecierane oraz polerowane, Polecamy249,00 zł\nKolczyki ze srebra i cytrynów. Kolczyki wykonane ze srebra pr, Elementy srebrne, ozdobne wykonano ręcznie od podstaw, 3 cm139,00 zł Kolczyki srebrne. Efektowne, długie kolczyki wykonane ręcznie ze srebra pr, Srebro oksydowne, fakturowane239,00 zł


Wspólna historia Vans i branży... klaunów\nPosted on 08/05/2018 29/04/2019\nWspólna historia Vans i branży… klaunów\nVans od początku swojego istnienia nie dawał się zaklasyfikować jako marka „śmiertelnie poważna”. Z wyluzowanym nastawieniem i brakiem gotówki na konkretną reklamę, na wczesnym etapie rozwoju firmy Paul Van Doren zdecydował się nawiązać współpracę z popularnym wówczas w Kalifornii klaunem Squeakym. Wkrótce zaczęły powstawać zapomniane i po latach absolutnie kultowe w branży buty dla klaunów Vans.\nW porządku, może klauni dzisiaj nie cieszą się specjalną sławą i zmienili kierunek z komedii w stronę horroru, niemniej warto odnotować fakt powstania tych butów – zwłaszcza, że choć historia Vans jest w środowisku sneakerheadów powszechnie znana, mało kto wie o tym jej rozdziale.\n16 marca 1966 roku czwórka wspólników, a wśród nich Paul Van Doren, otworzyła w kalifornijskim Anaheim sklep Van Doren Rubber Company. Tym samym rozpoczęła się bogata historia firmy, która już pod koniec lat 70. miała 70 sklepów w całym stanie, a dziś plasuje się w ścisłej czołówce producentów lekkiego obuwia.\nPierwszy sklep Vans w Anaheim.\nNa początku jednak nie było tak do końca różowo. Powszechnie wiadomo, że prowadzenie biznesu bez reklamy jest jak puszczanie oka do ładnej dziewczyny w ciemnym pomieszczeniu – tylko puszczający wie, że oko zostało puszczone. W okresie manufaktury Vans rozpaczliwie potrzebował promocji, żeby wskoczyć do sneakerowego odpowiednika Ligi Mistrzów, w którym regularnie występuje dzisiaj.\nSQUEAKY NA RATUNEK\nWspółcześnie trudno sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek chciał się reklamować poprzez wykorzystanie wizerunku klauna. W ostatnich latach na YouTube pojawiła się cała masa nagrań, na których straszne klauny pojawiały się w opuszczonych miejscach, goniły samochody i tym podobne.\nTo zresztą nic nowego, w popkulturze już dużo wcześniej funkcjonował podobny wizerunek. W 1990 masową wyobraźnią zawładnął przerażający klaun Pennywise z ekranizacji powieści Stephena Kinga pod tytułem „To”. W 2017 na kinowe ekrany wszedł remake, który okazał się najbardziej kasowym horrorem wszechczasów. I tak, klaun nadal przeraża – może nawet bardziej niż wcześniej.\nAle w latach 60. i 70. członkowie tej oryginalnej profesji cieszyli się sporą popularnością i budzili bardziej pozytywne skojarzenia. W Kalifornii na topie był Squeaky, który reklamował produkty Vansa na sklepowych promocjach lub wielkich otwarciach nowych miejsc. Robił zabawne zwierzęta z balonów, rozśmieszał dzieci – wszystko to, czym zajmują się klauni, kiedy nie snują się po mrocznych ruinach z diabolicznym uśmiechem na twarzy, czekając aż ktoś przyjdzie i ich nagra.\nA na nogach podczas wszystkich tych promocyjnych eventów Squeaky nosił ręcznie wykonane buty dla klaunów Vans.\nKlaun Squeaky we własnej osobie – dla formalności dodajmy, że to ten pierwszy z lewej.\nPomysł chwycił i już wkrótce kolejni klauni zgłaszali się do Van Dorena z chęcią reprezentowania firmy. Ale przychodzili nie tylko w tej sprawie. Znaczna część z nich chciała mieć po prostu zabawnie wyglądające, a jednocześnie wygodne i wytrzymałe obuwie.\nPierwsze klaunie Vansy polegały na przekształceniu stylu #24, wkrótce jednak na scenie zawodowych zabawiaczy pojawiło się zapotrzebowanie na zupełnie inne buty.\nDzisiaj mamy epokę miniaturyzacji, tymczasem jakby na przekór, w latach 70. klauni chcieli, by ich buty były jeszcze większe.\nVans Clown Shoes\nPaul Van Doren miał w swym zespole pracownika, który dość dobrze orientował się w scenie klaunów i to on podsunął pomysł, by zacząć produkcję Flapperów. Były to mega szerokie low-topy, które w odróżnieniu od innych Vansów nie miały podeszwy z wulkanizowanej gumy z bieżnikiem przypominającym wafel.\nZamiast tego surowa gumowa podeszwa mocowana była do cholewki wykonanej z pełnoziarnistej skóry. Co do kolorystyki: powstało całe mnóstwo różnych wariacji, a jednym z dominujących motywów była charakterystyczna dla Vansa szachownica.\nWYCHODZĄC Z PODZIEMIA\nPisząc o tym, że buty Van Dorena cieszyły się popularnością wśród klaunów, wciąż mamy na myśli względnie niewielką sławę. Dopiero kolejne modele odniosły coś, co spokojnie możemy nazwać sukcesem.\nButy Vans dla klaunów osiągają dziś nierzadko zawrotne ceny na internetowych serwisach aukcyjnych.\nOczywiście, nie było mowy o seryjnej produkcji, tak więc buty te nigdy nie wyszły poza środowisko klaunów. W końcu nawet w szalonych latach 70. ludzie nie byli aż tak szaleni, żeby chodzić w czymś takim:\nVintage Vans Leather Clown Shoes- Rare-Made in the USA https://t.co/wjMyfOHWfP pic.twitter.com/RSgMNziqjd\n— Ingrid (@IngridIngs) October 25, 2016\nMiało to swoje przełożenie na ceny. Za parę klasycznych modeli Vansów w latach 70. płaciło się około 10 dolarów. Klauni musieli się wówczas liczyć z o wiele większym wydatkiem, ponieważ za skórzanego high-topa trzeba było wyłożyć pi razy oko sześć dyszek.\nA dolar był wówczas o wiele droższy niż dziś… Generalnie modele dla klaunów były najdroższymi butami produkowanymi przez Vans w trakcie ery manufaktury.\nŁAKOMY KĄSEK DLA KOLEKCJONERÓW\nOstatecznie stanęło na tym, że buty dla klaunów produkowane były w stylu #44 (Authentic). Dzisiaj są ciekawostką… i zarazem atrakcyjnym łupem dla kolekcjonerów rzadkiego obuwia.\nOd czasu do czasu na amerykańskich forach klaunów pojawia się temat retro butów Vansa, choć ekstremalnie trudno je dostać. Wszystko przez to, że nigdy nie trafiły do seryjnej produkcji, co dodatkowo powiększa cenę modeli, jakie można okazjonalnie znaleźć na eBayu czy w innych miejscach.\nWspólna historia Vans i branży klaunów to produkcja szerokich customów przez 14 lat. Po tym okresie kalifornijski brand postawił na inne kierunki. Do dziś nie wiadomo, ile takich par krąży po świecie.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Ciekawostki i otagowany: vans.\nJak czyścić białe trampki bez kupowania drogich preparatów? Mamy 5 sposobów!\nPoznaj Gumshoe! Buty z gumy do żucia podbiją ulice europejskich miast?


35-latka nie żyje. Zatruła się czadem w łazience. Tragedia w Trzebosi - Rzeszów, Super Express\nDo dramatu doszło w Trzebosi k. Rzeszowa. Nie żyje młoda kobieta, która najprawdopodobniej zatruła się tlenkiem węgla w łazience, w której zainstalowany był gazowy piecyk do podgrzewania wody. Szczegóły poniżej.\nDo tragedii doszło we wtorek, 18 stycznia 2022 po godzinie 15.00 w domu jednorodzinnym w Trzebosi niedaleko Rzeszowa. 35-letnia kobieta zmarła prawdopodobnie na skutek zatrucia tlenkiem węgla. W łazience znajdował się piecyk gazowy do podgrzewania wody. Na miejscu interweniowali strażacy.\n- Kobieta najprawdopodobniej zatruła się toksycznym czadem w łazience, w której zainstalowany był gazowy piecyk do podgrzewania wody – informuje bryg. Marcin Betleja, rzecznik prasowy Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.\nZobacz też: Jadwigę pocięto na kawałki siekierą i piłą. Części ciała odnajdywano kilka dni. Ta zbrodnia wstrząsnęła Polską\nOd początku sezonu grzewczego podkarpaccy strażacy wyjeżdżali do 67 interwencji związanych z tlenkiem węgla, 42 osoby wymagały pomocy medycznej, a 3 wskutek zatrucia zmarły.\n- W niespełna 3 tygodnie tego roku wyjeżdżaliśmy już do 18 tego typu zdarzeń, jedna osoba zginęła, a siedemnaście wymagało pomocy przedlekarskiej – informuje bryg. Betleja.\nCzy zatrułeś/-aś się kiedyś czadem?


Dzień Dziecka: Rowerowe Gliwice zapraszają na #Hulacykl - mapa przejazdu\npiątek, 20 maj 2022 13:37\nDzień Dziecka Rowerowe Gliwice Hulacykl 3 czerwca 202201 fot: pixabay\nUwaga! Będzie zabawa! Rowerowe Gliwice zapraszają nas, czyli wszystkie dzieci wraz z pełnoletnimi opiekunami na pierwszy #Hulacykl, który odbędzie się w piątek, 3 czerwca, o godzinie 17:30. Mamy zabrać swoje hulajnogi. Opiekunowie mogą jechać ewentualnie na rowerze.\nPlan przejazdu Hulacykl 01 w Gliwicach 3 czerwca 2022\nSwoimi hulajnogami ruszymy na 5-kilometrową pętlę po śródmiejskich drogach rowerowych. Zaczynamy pod pomnikiem Piłsudskiego, kończymy w Parku Chrobrego, skąd możecie się udać prosto na plac zabaw lub inne parkowe atrakcje.\n3 czerwca 2022 godzina 17:30\n- Plac Piłsuddskiego\n- Barbeckiego - Aleja Przyjaźni\n- Akademicka - PumpTrack\n- Kujawska - Park Chrobrego\nMapa 5 kilometrowej trasy Hulacykl 01 w Gliwicach\nPodczas przejazdu członkowie Rowerowe Gliwice zadbają o bezpieczeństwo oraz promowanie zasad bezpiecznego poruszania się po drogach publicznych.\nSądzę, że zabawa będzie pierwsza klasa i jest to świetny pomysł!\nWięcej w tej kategorii: « Trener biegania online - czy warto?\nTrener biegania online - czy warto?\nZapoznaj się z bieganiem Zaczynając przygodę z bieganiem niemalże każdy amator cieszy się z pierwszych osiągnięć i postępów jakimi są na przykład przebiegnięcie bez przerwy 5 kilometrów, następnie nieustanny… dalej\nPlan przejazdu Hulacykl 01 w Gliwicach 3 czerwca 2022 Swoimi hulajnogami ruszymy na 5-kilometrową pętlę po śródmiejskich drogach rowerowych. Zaczynamy pod pomnikiem Piłsudskiego, kończymy w Parku Chrobrego, skąd możecie… dalej\nTylko godzina ruchu i są efekty Na przykład w przypadku dzieci i młodzieży, czyli w okresie, w którym organizm ludzki gwałtownie się rozwija, zalecany jest wzmożony wysiłek fizyczny. Godzina ruchu… dalej\nJak poprawić sylwetkę skinny fat?\nSkinny fat to efekt siedzącego trybu życia Skinny fat to dość wymagający typ sylwetki, który dość często wiąże się z prowadzeniem siedzącego stylu życia. Brak ruchu sprawia, że mięśnie… dalej\nModny Nordic Walking\nPodstawowe zasady Nordic Walking Aby zacząć przygodę z kijkami nie potrzebujemy żadnych specjalnych szkoleń, ale warto poznać podstawowe zasady, które sprawią, że trening będzie efektywny. Ważny jest właściwy rozmiar kijków. W… dalej


Sesją zdjęciowa wykonana komórką? | FotoManiaK.pl\n14.10.2010 , Arkadiusz Marcjanek Newsy Telefony\nTo oczywiste, że słysząc o takim pomyśle, fotografom którzy wciąż żyją zbiera się na wymioty, a ci którzy dzisiejszego dnia nie ujrzeli – przewracają się w grobach. Naturalna reakcja, która usprawiedliwienia nie wymaga. Jednak trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. Przyszło nam egzystować w czasie, gdy pancerny pociąg postępu technologicznego pędzi przed siebie nie zwracając uwagi na krwawy ślad przestarzałych idei, jaki za sobą zostawia. Maszynistą jest trend, konduktorem zaś moda. Chcąc nie chcąc, zostaliśmy wtłoczeni do tej diabolicznej maszyny siłą. Na razie jeszcze nie jest źle. Z większości odkryć i usprawnień korzystamy z chęcią. Kto by nie chciał kolejnych modeli lustrzanek, lepszych obiektywów czy większych matryc? Jednak niektóre pomysły bywają… okrutne.\nMoże jednak się mylimy? Tygodnik Viva chciał tego dowieść organizując specjalną sesję zdjęciową. Wziął w niej czynny udział znany duet fotografów – Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka. Zamiast lustrzanek użyli aparatów wbudowanych w telefony Nokia N8. Jako tło dla najnowszych trendów panujących w modzie, wybrali opuszczony parking w centrum Warszawy (nie wiedziałem że jeszcze takie są).\nDla tych, którzy nie wiedzą, Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek wspólną fotografią zajmują się od czterech lat. Przez ten czas zdążyli zorganizować ponad dziesięć wystaw w kraju i zagranicą. Ich nazwiska towarzyszą też niezliczonej liczbie zdjęć wykonanych na zlecenie największych polskich magazynów mody. Do tej pory, ani razu na większą skalę nie próbowali swoich sił w fotografii „komórkowej”.\nDuet podsumował nietypową sesję słowami:\n„Aparat w Nokia N8 jest przede wszystkim wygodny i poręczny co sprawia, że świetnie nadaje się do codziennego fotografowania. To, że ma silną lampę błyskową będzie się sprawdzać przy robieniu zdjęć w miejscach słabo oświetlonych lub na imprezach. Ponadto, jak na ten typ aparatu urządzenie ma mnóstwo przydatnych funkcji – na przykład dostosowywanie ostrości i kontrast, które sprawiają, że fotografie nie różnią się wcale od zdjęć robionych kompaktowymi aparatami cyfrowymi.”\nCzas zatem odpowiedzieć sobie na jedno, ważne pytanie. Czy rzeczywiście dobrą alternatywą będzie urządzenie, które nie posiada manualnych ustawień ekspozycji, brakuje mu stabilizacji, a o optycznym zbliżeniu możemy zapomnieć? Może więc jeszcze nie nadszedł czas, by wyrzucać swoje lustrzanki?\nŹródło: Nokia, w tekście wykorzystano zdjęcia autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka\n« poprzedni wpis Pierwszy film z użyciem szkła Canon EF 8-15 mm f/4 L Fisheye USM\nnastępny wpis » Adobe CS5 za 10% wartości?\nArkadiusz Marcjanek\t| czwartek, 14 października 2010\nDobra fajnie, ale jaką wielkość mają te miniaturki, które zaprezentowaliście? Chciałbym zobaczyć te zdjęcia wydrukowane w jakimś sensownym powiększeniu, albo chociaż w pełnym formacie (nie resizowane) na monitorze. Ciekaw jestem ilości detali :))\nPrzy takich zdjęciach różnica jest tylko w: głębi ostrości, jakości obrazu. Reszta to wygląd modeli, tła, pozycja modeli i ich wyraz twarzy itp. W takich warunkach sprzęt gra troszkę mniejszą rolę, gdyż odbiorca ocenia temat, nie zastanawia się nad tym, że warunki stworzono pod telefon, tylko zachwyca się ustawieniem modeli i barwami. To nie jest żaden wyznacznik, że komórka się do czegoś większego nadaje. Jakikolwiek ruch lub gorsze warunki oświetleniowe sprawiłyby, że telefon poleciałby do kosza. Pewnie przejścia tonalne i oddanie kolorów skóry do bani. 🙂 Ale naiwnych nie brak i sprzedaż jest.\nBardzo dobry pomysł sam jestem fotografem prawdę mówiąc amatorem ale mam wieloletnie doświadczenie i chyba sam pomyślę o takiej sesji\nale kochani to jest 150% photoshopa co to ma za znaczenie czy zrobion ekomorka czy klisza czy cyfra – material wejsciowy niema znaczenia w tym przypadku\nTABLET MODECOM FREETAB, aparat analogowy, otwarcie kodu, panasonic lumix DMC TZ 20, duzy tablet z funkcja dzwonienia, walka z google, huawei system operacyjny, xiaomi oficjalnie, darmowy gps, los angeles\n62 queries. 0,246, 0.245 (0,246) seconds.


Konferencyjne termosy obiadowe w sklepie Technica\nTen działający online sklep zapewnia obszerny zakres artykułów gastronomicznych, a co więcej produktów cukierniczych, czy do barów. Nabędziesz u nas innowacyjny oraz profesjonalny sprzęt gastronomiczny przystosowany dla potrzeb punktów każdego rodzaju.\nSprzedajemy tylko wyposażenie gastronomii najlepszej klasy - sprzęt tworzony przez sprawdzonych producentów. Stawiając na nas, zakupisz urządzenia gastronomiczne, które są Ci potrzebne.\nW folderze sklepu odnajdziesz przykładowo firmowe bemary gastronomiczne, profesjonalne pojemniki gn, świetnej jakości witryny, bądź też urządzenia typu kostkarka i znacząco więcej. Każdemu Klientowi proponujemy atrakcyjne stawki oraz kompleksowe doradztwo techniczne. Zapraszamy do kupowania!\nFormularz kontaktowy Numer ogłoszenia: 233180\nWww - https://sklep.technica.pl/termosy-obiadowe


Perfumy i wody zapachowe – Medycyna estetyczna\nNa sklepieniu jamy nosowej, mniej więcej na wysokości oczu, znajduje się węchowa błona śluzowa z około 10 milionami komórek węchowych. Każda komórka ma od 6 do 8 rzęsek, na powierzchni których znajdują się receptory. Konkretne receptory mają taką budowę chemiczną, że wybrane cząsteczki zapachowe dokładnie do nich pasują. Przy każdym wdechu pobieramy z otaczającego nas środowiska ogromną ilość informacji. Wanilinę można rozpoznać nawet przy stężeniu 0,000 000 002 g/cm³ powietrza. W obwodowym układzie nerwowym zapachy mogą regulować wydzielanie hormonów i w ten sposób wpływać uspokajająco, zmniejszać ból, poprawiać nastrój i pobudzać.\nZapachy mogą wpływać w różny sposób na życie człowieka. Mogą decydować o sympatiach i antypatiach, motywacji i nastrojach, wspomnieniach i zdolności do zapamiętywania faktów, a także decydować o kreatywności człowieka. Mają również wpływ na autonomiczny układ nerwowy; przyjemne zapachy z kuchni pobudzają apetyt i procesy trawienne. Perfumy mogą wprawić w ruch „nieznane struny” charakteru człowieka, co sprawia, że otacza go swoista aura, a jego osobowość wydaje się silniejsza. Perfumy składają się z wielu nut zapachowych, które się uzupełniają i roztaczają wokół człowieka swoistą aurę zapachową. Perfumiarze (specjaliści od zapachów), tzw. „nosy”, są w stanie rozróżnić do 2000 substancji zapachowych.\nSubstancje zapachowe rozpuszczane są w etanolu lub oleju z jojoby i pozostawiane na dwa do trzech tygodni do „dojrzewania”. W zależności od ilości esencji otrzymuje się wody kolońską, toaletową, perfumowaną lub perfumy.\nWoda kolońska zawiera najmniej esencji: w 70% etanolu rozpuszcza się 2-3% esencji. Woda kolońska o delikatnym zapachu służy przede wszystkim do odświeżania. Chusteczki odświeżające nasączane są roztworem etanolu z olejkiem cytrusowym lub lawendowym, mentolem i środkiem nawilżającym. Pakuje się je w torebki zapobiegające ulatnianiu się olejków.\nWoda toaletowa zawiera do 8% esencji rozpuszczonej w etanolu. Wody toaletowe dla panów mają nieco mniejsze stężenie. Zawierają około 5% esencji.\nW wodach perfumowanych stężenie esencji wynosi 8-10%. Do wód perfumowanych używa się etanolu w stężeniu 80-90%. Wody toaletowe i perfumowane nadają się na dzień, przy czym woda toaletowa pachnie delikatniej.\nPerfumy zawierają 15-20% olejków zapachowych. Esencję rozpuszcza się w etanolu o stężeniu 90-96%. Zapach perfum wzmacnia się dzięki temperaturze ciała. Perfumy nadają się na wieczór lub na specjalne okazje. Niewielką ilość perfum nakłada się za uszy, na wewnętrzną stronę łokci i nadgarstków.\nZapach perfum utrzymuje się nawet przez 15 godzin. Pod wpływem promieniowania UV niektóre perfumy mogą powodować zmiany pigmentacji lub podrażnienia skóry. Z tego względu przed opalaniem lub przed udaniem się do solarium należy zmyć ze skóry resztki perfum.\nWody po goleniu służą do odświeżania i dezynfekcji. Zawierają tylko niedużą ilość esencji zapachowych.


Moje pierwsze skojarzenie? Klasyczna „Tajemnicza wyspa” zmieszana trochę z filmem „Wyspa tajemnic” (z Leo DiCaprio)*. Ale na szczęście okazało się być w tym coś więcej. Jest nie tylko historia, która toczy się na wyspie, lecz jeszcze osobista historia Very, którą szczerze polubiłam. Dziewczyna jest trochę zamknięta w sobie, nieśmiała jednak z pewną iskrą, która jakby czekała na to żeby wybuchnąć wielkim płomieniem. Było to szczególnie widoczne, gdy zaczęło się w niej rozwijać uczucie do jednego z innych mieszkańców wyspy. Historia wciąga. Przeczytałam ją bardzo szybko, gdyż do najgrubszych nie należy. Jest to jednak jej duża zaleta, ponieważ treść jest przez to bardzo spójna, a akcja trzyma czytelnika, od pewnego momentu, w sporym napięciu. Wyspa jest opisana tak szczegółowo, że zdecydowanie nie miałam jakichkolwiek problemów, aby ją sobie wyobrazić. Autorka zarysowała też bardzo dobrze charakter każdej z postaci. Sprawiła że od początku nie lubiłam Darling, a Milky wydawał mi się osobą, która mogłabym mieć za przyjaciela. Polubiłam styl pani Abedi. Jest to pierwsza książka tej niemieckiej pisarki, którą przeczytałam i nie omieszkam poszukać następnych. Myślę, że wiekowo nie uda mi się przypasować do kogo „Isola” jest skierowana, ponieważ porusza dosyć uniwersalny problem kontaktów z rodziną. Jakbym miała ją ocenić (czego nie lubię robić bo uważam że każda ocena jest bardzo subiektywna) to dałabym jej 8/10 ponieważ mimo wszystko nie ruszyła mnie, aż tak jak przeczytane ostatnio „Przebudzenie Jenny Fox”.\n*Ah wiem, że niektórych mogą drażnić moje dosyć częste odwołania do filmów czy innych książek, no ale co ja poradzę, że jakoś tak lubię coś porównywać tytuł: „Isola”


Fototapeta - Miedziane ginko\nNr katalogowy: 24626\nSzukasz niedrogiego i prostego sposobu, by odświeżyć wygląd wnętrza i zabezpieczyć swoje ściany? Dobrym pomysłem może być wysokiej jakości fototapeta z ciekawym motywem. Fototapeta - Miedziane ginko doskonale się sprawdzi w tej roli.\nŻeby stworzyć niebanalną aranżację wnętrza, wcale nie trzeba wiele. Wystarczy umieścić na ścianie dobrze dobraną, pasującą charakterem do reszty wystroju fototapetę. Fototapeta taka jak Fototapeta - Miedziane ginko doskonale sprawdzi się w różnych pomieszczeniach w domu: w sypialni, salonie czy kuchni; oraz w biurze. Oryginalny motyw na ścianie przyciąga wzrok i nadaje wnętrzu awangardowego charakteru. Osoba, która zdecyduje się na umieszczenie jej u siebie, będzie postrzegana przez otoczenie jako twórcza i kreatywna, interesująca się najnowszymi trendami w dekoracji wnętrz.\nFototapeta - Miedziane ginko charakteryzuje się ciekawym motywem i jest uniwersalnym wyborem. Może sprawdzić się zarówno w pokoju, salonie czy też sypialni.\nWybór produktu Fototapeta - Miedziane ginko może mieć nie tylko znaczenie estetyczne, ale i praktyczne. Została ona w stu procentach wykonana z flizeliny, która dobrze przykryje drobne niedoskonałości ściany. W przypadku zastosowania farby lub zwykłej tapety byłoby to niemożliwe.\nFototapeta - Proste struktury Cena od: 53,55 zł\nFototapeta - Kolorowa ściana Cena od: 53,55 zł\nFototapeta - Szlachetny gest Cena od: 53,55 zł\nFototapeta - Weneckie szepty Cena od: 53,55 zł


Pole magnetyczne, które jest generowane przez neodymowe magnesy może w sposób trwały uszkadzać nośniki magnetyczne, np.: dyskietki, taśmy video, dyski twarde, karty kredytowe, magnetyczne karty identyfikacyjne, taśmy kasety magnetofonowe audio lub inne takie urządzenia. Magnesy mogą też uszkadzać videa, telewizory, monitory komputerowe CRT. Nie zapominaj o tym, by neodymowe magnesy nie były w pobliżu tych urządzeń elektronicznych.\nMagnesy neodymowe nie są zabawkami. Miej się na baczności, by żadne dziecko się nimi nie bawiło. Małe magnesy mogą stanowić poważne zagrożenie zadławienia. W sytuacji połknięcia kilku jednocześnie, mogą przyczepić się przez ściany jelit. W najgorszym wypadku może doprowadzić to nawet do śmierci.\nUżywając aktualnej strony zgadzasz się na używanie plików cookie, zgodnie z obowiązującymi nastawieniami przeglądarki stron. Możesz dowiedzieć się więcej w jakim zamiarze są wykorzystywane oraz prewencyjnie z informacjami o modyfikacji nastawień Twojej przeglądarki stron WWW. Szczegóły\nPrzykro nam, lecz nasza strona https://magnesy.net.pl nie obsługuje Microsoft IE. Prosimy o aktualizację przeglądarki na Google Chrome, Microsoft Edge lub Mozilla Firefox.


Nowa pompa SKF z napędem hydraulicznym dla górnictwa podziemnego - Główny Mechanik\nNowa pompa SKF z napędem hydraulicznym dla górnictwa podziemnego\nFirma SKF wprowadza na rynek pompy z napędem hydraulicznym Lincoln HTL 201 EEX – przeznaczone do niebezpiecznych zastosowań, takich jak górnictwo podziemne. Wyposażona w korpus i zbiornik środka smarnego wykonane ze stali, stanowi ona niedrogą alternatywę wobec kosztownych pomp z napędem elektrycznym, w przypadku których dopilnowanie bezpieczeństwa wymaga zastosowania dodatkowej, specjalnej obudowy.\nPompa HTL 201 EEX, zaprojektowana w sposób ograniczający do minimum tarcie i zużycie, sterowana przez instalację hydrauliczną maszyny nadrzędnej albo układu przenośnikowego, dostarcza środek smarny przez cały czas pracy powiązanej maszyny lub układu – i ani chwili dłużej. HTL 201 EEX bazuje na sprawdzonej już koncepcji hydraulicznej smarownicy do narzędzi Lincoln HTL 201, przy czym wyposażenie agregatu obejmuje także punkt uziemienia na wypadek potrzeby natychmiastowego uwolnienia ładunku elektrycznego.\nPompa HTL 201 EEX ma niewielkie wymiary, jest trwała oraz łatwa do zainstalowania i prosta w utrzymaniu. Jej zbiornik mieści 1,5 litra (52.9 fl.oz) smaru plastycznego o konsystencji klasy NLGI 2. Agregat ma wbudowaną przepustnicę do regulowania wypływu środka smarnego i współpracuje z dozownikami progresywnymi.


Uwaga na zagrożenia w sieci- PKO Bank Polski\nUwaga na zagrożenia w sieci!\nDo zainfekowania urządzeń, z których użytkownicy łączą się z Internetem, dochodzi najczęściej w wyniku otwierania załączników do fałszywych e-maili, w których hakerzy podszywają się pod świadczące rozmaite usługi firmy. Otwarcie załącznika infekuje komputer groźnym wirusem, umożliwiającym przejęcie danych do logowania klienta a także realizację z jego rachunku nieuprawnionego przelewu na podmieniony przez przestępców numer rachunku odbiorcy.\nZachowaj ostrożność wobec podejrzanych wiadomości e-mailowych: nie odpowiadaj na nie, nie udostępniaj danych osobowych ani teleadresowych, loginu i haseł do konta, kodów z narzędzia autoryzacyjnego, danych dotyczących karty płatniczej ani innych poufnych danych, nie otwieraj załączników do e-maili, których nie oczekujesz, nie korzystaj z umieszczonych w wiadomościach linków.\nJeżeli podczas logowania do serwisu zauważysz nietypowe komunikaty lub prośby o podanie kodów autoryzacyjnych danych osobowych bądź innych poufnych danych, powinieneś natychmiast zgłosić ten fakt pracownikowi Banku.\nPamiętaj! Jeżeli podczas korzystania z serwisu cokolwiek wzbudzi Twój niepokój, skontaktuj się z konsultantem iPKO pod numerem 800 302 302 (brak opłat dla numerów krajowych na terenie kraju, w pozostałych przypadkach – opłata zgodna z taryfą operatora) lub +48 81 535 60 60 (do połączeń z zagranicy i z telefonów komórkowych; opłata zgodna z taryfą operatora).\nPamiętaj również, że Bank nigdy nie prosi o:\nzainstalowanie dodatkowych zabezpieczeńlub innego dodatkowego oprogramowania na komputerze bądź telefonie. Jeśli zostaniesz poproszony o pobranie takiego oprogramowania, skontaktuj się z Bankiem – to najprawdopodobniej próba oszustwa. Instalując program czy aplikację nieznanego pochodzenia, ryzykujesz zainfekowanie urządzenia, z którego korzystasz, złośliwym oprogramowaniem, które może umożliwić cyberprzestępcom przejęcie kontroli nad wysyłanymi na Twój numer telefonu SMS-ami z kodami autoryzacyjnymi, a tym samym nad dostępem do Twoich pieniędzy.