MPZ HAMSTER Cień do Brwi EE02 smoky brown Sklep Vipera\n» MPZ HAMSTER Cień do Brwi EE02 smoky brown\nMPZ HAMSTER Cień do Brwi EE02 smoky brown\nCena: 14,02 zł 14,99 zł 14.02\nKod produktu: W91002\nWygodny produkt o dwukierunkowym przeznaczeniu, do stosowania:\nna sucho – subtelnym efektem nakreśla kontury i wypełnia łuki brwi, tworzy bardziej atrakcyjne spojrzenie;\nna mokro – makijaż eksploduje wyraźnym nasyceniem. Linie u nasady rzęs wytrzymują nawet ekstremalne warunki pogodowe. Wspaniale definiuje i nadaje kształt brwiom ujednolicając odcień, uzupełniając ubytki włosków, a także kolorystyczne niedociągnięcia.\nPasma na powiekach malujemy skośnym pędzelkiem, a zwilżenie pędzelka wodą lub fixerem zapewnia wykreowanym łukom brwiowym wodoodporność.\nNaturalne pigmenty Liner’a czynią go bezpiecznym dla oczu.\nMPZ HAMSTER Cień Matowy CM24 gossamer\nMPZ HAMSTER Cień Perłowy CV13 silver doom\nCień ze srebrzystym rozbłyskiem w super-kremowej konsystencji. Rozświetlający powiekę Cień PERŁOWY stanowi doskonały wybór przy projektowaniu makijażu ze światłocieniem na powiekach. Delikatna, aksamitna struktura pozwala na prostą aplikację.\nMPZ HAMSTER Cień Satynowy CG46 paradise\nMPZ HAMSTER Korektor Nieskazitelna Cera KCQ03 malt\nKorektor jest dobrze dopasowany do potrzeb skóry. Wysoki stopień bioaktywnego krycia umożliwia maskowanie drobnych defektów i wszelkich niedoskonałości skórnych, niepożądanych przebarwień, piegów, na wiele godzin.\nMPZ HAMSTER Róż Prasowany RR13 firewood\nMPZ HAMSTER Szminka Odporny Kolor SK14 girasol


lle trwa ciąża u konia? Jak wygląda poród u klaczy? | Zwierzaki\nZwierzaki > Ssaki > Konie > Ile trwa ciąża u konia i jakiej opieki zwierzę wtedy wymaga? Dowiedz się, jak przebiega poród u klaczy\nPodobnie jak u kobiet, ciąża klaczy to wyjątkowy czas w jej życiu, w trakcie którego należy otoczyć ją odpowiednią opieką i zapewnić stosowną pielęgnację. Dowiedz się, jak dokładnie przebiega ciąża u klaczy i jakie są oznaki zbliżającego się porodu.\nCiąża i poród u klaczy to zagadnienie bardzo rozbudowane, które każdy szanujący się hodowca powinien dokładnie zgłębić. W tym okresie należy szczególnie zadbać o zdrowie i kondycję samej klaczy, przede wszystkim o jej odżywianie. Pamiętaj także o regularnym odwiedzinach lekarza weterynarii, który określi w przybliżeniu termin porodu. Czy bez jego pomocy da się to oszacować? To, ile trwa ciąża u konia, w dużej mierze zależy od rasy, którą reprezentuje. Aby poznać bardziej rozbudowane odpowiedzi, czytaj nasz tekst!\n1 Ile trwa ciąża u konia? Średnie szacunki\n2 Jak hodowca może rozpoznać ciążę u klaczy?\n3 Opieka nad ciężarną klaczą. Czego potrzebuje?\n3.1 Czym karmić klacz w ciąży?\n4 Jak rozpoznać oznaki zbliżającego się porodu?\n5 Jak przebiega poród u klaczy?\n5.1 Pierwsza faza\n5.3 Trzecia faza\nIle trwa ciąża u konia? Średnie szacunki\nW przypadku gorącokrwistych klaczy, np. u koni pełnej krwi angielskiej, będzie to okres od 328 do 340 dni, czyli ok. 11 miesięcy. Ogier żyjący w środowisku naturalnym zwykle zapładnia klacz latem, dzięki czemu do wyźrebienia dochodzi w sprzyjających warunkach pogodowych, gdy pastwiska pokryte są już trawą. Klacz wydaje na świat zwykle jedno źrebię. Ciąża bliźniacza jest tutaj raczej rzadkim zjawiskiem, a kiedy już się zdarzy, powoduje wiele komplikacji, w wyniku których nie zawsze przeżywa matka i dziecko.\nJak hodowca może rozpoznać ciążę u klaczy?\nPodobnie jak inne ssaki łożyskowe, również klacze okresowo wchodzą w tzw. okres rui, kiedy zdolne są do zajścia w ciążę. Konie nie przejawiają typowych dla człowieka oznak ciąży, jak wymioty, nudności czy gorsze samopoczucie. Średnio po dwóch tygodniach od zapłodnienia można przeprowadzić badanie ultrasonograficzne w celu zlokalizowania zarodka. Mniej więcej w 3. miesiącu można wyczuć mały zarodek w macicy klaczy. Dodatkowe badanie krwi i moczu pozwoli na potwierdzenie obecności płodu.\nAby wyeliminować nieprawidłowości, ważna jest stała obserwacja weterynarza. Po trzech miesiącach ciąży brzuch klaczy zaczyna się zaokrąglać, a źrebię można wyczuć palpacyjnie podczas badania. Ciąża u koni zaczyna być prawdziwie widoczna w szóstym miesiącu, czyli kilkanaście tygodni przed porodem.\nOpieka nad ciężarną klaczą. Czego potrzebuje?\nWiesz już, ile trwa ciąża u konia. Jeśli już widzisz, że oczekuje potomstwa, pamiętaj, że w całym tym okresie zwierzę nie powinno się zbytnio przemęczać. W ciągu pierwszych miesięcy od zapłodnienia klacz może realizować jedynie lekkie prace i aktywności, by nie przybrać zbytnio na wadze i pozostać w odpowiedniej kondycji. Na trzy miesiące przed planowanym porodem powinna już o wiele więcej wypoczywać.\nKluczowe znaczenie ma tutaj stosowna dieta konia i wystarczająca dawka ruchu, by klacz była zdrowa już po rozwiązaniu. Bardzo ważna jest dbałość i higienę, również miejsc intymnych, by nie doszło do zakażenia dróg rodnych. Klacz należy regularnie szczotkować, a narzędzia wykorzystywane w tym celu zawsze dezynfekować. Nie zapominaj także o pielęgnacji kopyt, które, choć używane rzadziej, muszą pozostać w dobrym stanie. Ochrona zdrowia takiego zwierzęcia jest istotna dla zachowania życia i zdrowia źrebaka.\nCzym karmić klacz w ciąży?\nJeśli chcesz, możesz zastosować wysoko odżywcze karmy przeznaczone specjalnie dla źrebnych klaczy. W tej kwestii warto zasięgnąć porady zoodietetyka i weterynarza. U tego ostatniego konieczne będą regularne wizyty w trakcie całego okresu ciąży. Nie zapominaj o badaniach oraz niezbędnych szczepieniach, dzięki którym możliwe będzie zdrowe przejście procesu porodu przez twoją podopieczną. To, ile trwa ciąża u konia, jest już jasne. A jak przygotować się do rozwiązania i rozpoznać oznaki porodu?\nNa miesiąc przed przewidywanym porodem należy powoli zmienić środowisko klaczy, czyli wymienić siano i oddzielić ją od reszty stada, dzięki czemu zwierzę będzie mniej zestresowane. Na mniej więcej 14 dni przed terminem wymiona klaczy zaczną wytwarzać lepką wydzielinę o żółtawej barwie, która przemieni się następnie w siarę albo mleko. Zwykle na 24 godziny przed porodem mięśnie wokół pochwy klaczy ulegają rozluźnieniu, a jej brzuch w widoczny sposób opada.\nZmienia się także samo zachowanie konia. Klacz staje się niespokojna, może grzebać kopytami w ziemi i obserwować swój brzuch. Co ważne, w trakcie porodu koń może wstawać i kłaść się kilkakrotnie, jednak w newralgicznym momencie powinien znajdować się w pozycji leżącej.\nJak przebiega poród u klaczy?\nJak na tle tego, ile trwa ciąża u konia, przedstawia się czas trwania jego porodu? U tych zwierząt trwa on średnio godzinę, zaś rodzenie łożyska do 3 godzin. Już od początku porodu powinien być obecny weterynarz, który będzie mógł szybko zareagować w przypadku ewentualnych nieprawidłowości. Zdarza się bowiem, że źrebię ułoży się w niewłaściwej pozycji. Ponadto zaraz po porodzie należy bardzo je dokładnie obejrzeć i ustalić stan jego zdrowia. Istotna jest także kontrola stanu zdrowia klaczy i fakt, czy odpowiednio wydaliła łożysko. Nowo narodzony koń może wówczas napić się siary i zbliżyć do matki.\nPoród konia dzieli się na trzy fazy. W pierwszej dochodzi do właściwego ułożenia się źrebaka, w czym pomagają mu nasilające się skurcze macicy. Z końcem tego okresu błony otaczające dziecko pękają i można dostrzec wody płodowe.\nDruga faza rozpoczyna się wraz z pojawieniem się tzw. owodni, czyli białej błony. Mięśnie brzucha stają się coraz bardziej napięte, a po kilku minutach pojawiają się zwykle kończyny źrebaka, a następnie jego głowa. Faza ta trwa zwykle od kwadransa do godziny i w tym czasie nie należy przecinać pępowiny.\nOstatnia faza porodu u klaczy polega na wydaleniu łożyska i błony płodowej. Jeżeli doszło do tego w prawidłowy sposób, łożysko należy usunąć z boksu i sprawdzić, czy jest w całości. Żaden z jego fragmentów nie może pozostać we wnętrzu klaczy.\nIle trwa ciąża u konia? Wiele zależy w tym względzie od konkretnej rasy, jednak przyjmuje się, że jest to okres ok. 11 miesięcy. Co ważne, im starsza jest zapłodniona klacz, tym jej ciąża będzie trwać krócej. Termin wyźrebienia może się także różnić w zależności od indywidualnych predyspozycji klaczy. Najważniejsze, aby pamiętać o tym, że ciężarna klacz potrzebuje jak najlepszych warunków, by mogła spokojnie wydać na świat swoje potomstwo. Dzięki wsparciu lekarza weterynarii hodowca może liczyć na szereg cennych wskazówek dotyczących opieki nad klaczą oraz odrobaczania jej.


PPT - Grzędzice PowerPoint Presentation, free download - ID:2024141\nGrzędzice PowerPoint Presentation\n<iframe src="https://www.slideserve.com/embed/2024141" width="600" height="497" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" style="border:1px solid #CCC;border-width:1px 1px;margin-bottom:5px;max-width: 100%;" allowfullscreen webkitallowfullscreen mozallowfullscreen> </iframe>\nGrzędzice. Prezentacja multimedialna Aleksandry Świąder. Co to są Grzędzice ?. Grzędzice ,to wieś położona w Polsce w województwie zachodniopomorskim ,powiecie stargardzkim i gminie Stargard S zczeciński . . Historia Grzędzic .\nGRZ - . elv. gzsp. de markt in beweging: waar staan we nu en waar naar toe?. margreet hofstede beleidscoördinator\nGrzędzice Prezentacja multimedialna Aleksandry Świąder\nCo to są Grzędzice ? Grzędzice ,to wieś położona w Polsce w województwie zachodniopomorskim ,powiecie stargardzkim i gminie Stargard Szczeciński .\nHistoria Grzędzic Wieś została założona na początku Xlll wieku jako własność biskupstwa kamieńskiego ,a w 1364 roku zakupiona przez miasto Stargard. Tutaj wpisz tekst\nrozwój Grzędzice to miejscowość ,która stała się modna w gminie . Bliskie położenie obok Stargardu Szczecińskiego sprawia zainteresowanie działkami budowlanymi . Wieś nazywana jest ,,sypialnią Stargardu”. Ludność Grzędzic wynosi ok. 1000 osób.\nPierwsza szkoła w Grzędzicach To pierwszy budynek szkoły w Grzędzicach – październik 1948 rok. Dawna szkoła nie odpowiadała wymogom sanitarnym. Mieściła się w jednej sali było tam ciemno , duszno i ciasno . W jedynej sali była jedynie tablica ,pięć ławek i dwa stoły nauczycielskie . Pierwszym kierownikiem szkoły była Irena Samsel.\nLiczba uczniów i oddziałach w Szkole Podstawowej w Grzędzicach w latach 1960-1998\nWspółczesna szkoła To wyremontowany budynek szkoły .Posiada on boisko, wiele jasnych klas ,nowe meble ,dużą halę sportową , salę komputerową, stołówkę i wiele innych pomieszczeń. Szkoła jest na bardzo wysokim poziomie nauczania . Chętnie wszystkie dzieci uczą się w niej języków obcych i innych przedmiotów. Obecny dyrektor to Pani Danuta Stankiewicz.\nZabytkowy kościół We wsi znajduje się późnogotycki kościół pod wezwaniem św. Piotra i Pawła. Powstał on w XV wieku. Posiada wieżę dobudowaną wiek później .Warto zwiedzić w nim neogotycki ołtarz z drewna lipowego z 1910 roku, krzyż w postaci drzewa życia , gotycką figurę Chrystusa z ok . 1500 roku. W kościele jest zawieszony sześcioramienny mosiężny żyrandol i znajdująca się obok wejścia granitowa chrzcielnicaz Xlll w. Znajdują się też tam dwa dzwony jeden z XVll wieku ze Szczecina ,zaś drugi ze Stargardu.\nTajemnicze malowidła Malowidła kościelne w Grzędzicach Najbardziej cenne w kościele są polichromie z 1450-1470 roku. Przedstawiają one 33 sceny biblijne odkryte w 1912 r. Odrestaurowane 1954 roku przedstawiono w nich 13 scen pasyjnych. To najstarsze i unikalne na Pomorzu Zachodnim polichromie, które zostały namalowane przez nieznanego malarza.\nStaw w Grzędzicach Jednym z ciekawych miejsc w Grzędzicach jest staw. Staw jest miejscem wypoczynku mieszkańców . Można tu łowić ryby, a zimą jeździć na łyżwach. Pływają tam łabędzie i inne zwierzęta wodne .\nŚwietlica wiejska Przedstawienie pt :,,Dziady’’ w świetlicy wiejskiej W świetlicy wiejskiej odbywają się przedstawienia ,imprezy i narady sołeckie. Świetlica służy wszystkim mieszkańców, a także dzieciom. Na jej terenie istnieje plac zabaw, parking i wielkie wspaniałe ognisko.\nKoło Gospodyń Wiejskich Koło Gospodyń Wiejskich to panie przygotowujące podczas imprez nakrycie stołu , przygotowanie posiłków i zorganizowanie przyjęcia.\nGrzędzice wizerunek Grzędzice to ciągle rozwijająca się wieś. Jest piękną okolicą . Może kiedyś Grzędzice staną się miasteczkiem albo miastem. Ta wieś ma bardzo ciekawe zabytki jak np.: późnogotycki kościół . Doprawdy cudne miejsce !\nDziękuję za obejrzenie ;D


Potrzebujemy od zaraz nowej umowy społecznej dotyczącej ochrony zdrowia – która dowartościuje system publiczny, poddając go jednocześnie większej kontroli społecznej\n„Publiczny system powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego stanowi jedno z największych osiągnięć naszej cywilizacji” – te słowa doktora Marka Portera, przewodniczącego rady British Medical Association, wypowiedziane z okazji 65-lecia brytyjskiego National Health Service (NHS) w roku 2013, spotkały się z szerokim aplauzem. Powszechnie cytowano także ten fragment jego przemówienia, w którym podkreślał niezmienny od chwili założenia NHS cel: „uwolnić ludzi od strachu, że opiekę medyczną może im zagwarantować jedynie majątek lub odpowiednie dochody”. Doktor Porter bez wahania wypowiadał te słowa w czasie, gdy przez Anglię przechodziła fala skandali związanych z publiczną służbą zdrowia. Wtedy właśnie oficjalne dochodzenie potwierdziło poważne nieprawidłowości, które mogły być przyczyną przedwczesnych zgonów nawet setek pacjentów w jednym ze szpitali, a oddziały ratunkowe pękały w szwach, po nieudanej próbie wprowadzenia nowego numeru alarmowego. Co więcej, nie był w tej wierze w NHS odosobniony. W badaniu opinii społecznej, dotyczącym instytucji, z której Brytyjczycy są najbardziej dumni, większość wskazała właśnie publiczny system ochrony zdrowia. Z 52 proc. poparciem wyprzedził on zarówno armię (47 proc.), rodzinę królewską (33 proc.), brytyjską reprezentacją olimpijską (26 proc.), jak i BBC (22 proc). Jednocześnie zdecydowana większość (aż 84 proc.) uważała, że sektor ochrony zdrowia powinien pozostać w rękach publicznych, a jedynie 7 proc. Brytyjczyków popierało jego prywatyzację.\nBrytyjczycy ufają publicznemu systemowi ochrony zdrowia, gdyż wierzą, że – mimo potknięć i wpadek – służy on bliskiemu im celowi, jakim jest zapewnienie równego dostępu do potrzebnej opieki dla wszystkich, którzy jej potrzebują. To zaufanie stanowi trudny do przecenienia kapitał społeczny. Pozwala uczyć się na błędach, których odkrycie nie stanowi po prostu „przykrego problemu wizerunkowego”, ale bodziec do reform i wezwanie do większej transparentności i kontroli społecznej. W obliczu trudności społeczeństwo jest też skłonne ponieść dodatkowe ofiary, np. płacąc wyższe podatki, by utrzymać instytucję, która realizuje ważną dla niego zasadę solidarności społecznej.\nNie wszędzie tak jest. W USA nawet fakt, że bankructwa z powodu niewypłacalności z długów medycznych stanowiły wiodącą przyczynę upadłości konsumenckiej, nie był w stanie przekonać dużej części społeczeństwa do zalet powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. M.in. z tego powodu stworzenie idealnego, uniwersalnego modelu ochrony zdrowia nie jest możliwe nie tylko w praktyce, ale nawet w teorii. Każdy system opieki zdrowotnej opiera się bowiem na kompromisach pomiędzy wyznawanymi przez daną społeczność wartościami, które są uwarunkowane społecznie i kulturowo, a charakterystycznymi dla danego kraju ograniczeniami, dyktowanymi z jednej strony poziomem i źródłami finansowania, z drugiej zaś – uwarunkowaniami organizacyjnymi.\nPolski publiczny system ochrony zdrowia wymaga reform, ale ich powodzenie zależy nie tylko od sprytnych rozwiązań technicznych, ale także – a może przede wszystkim – od ustalenia wartości, na których można będzie budować nieuniknione kompromisy społeczne\nProblem Polski polega na tym, że sami nie wiemy, jakie wartości są w tym kontekście dla nas ważne. Co cenimy szczególnie – powszechność, jakość, możliwość wyboru czy równy dostęp? Lektura Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej może sugerować, że punktem wyjścia do stworzenia naszego systemu ochrony zdrowia były ideały bliskie Brytyjczykom – jesteśmy społeczną gospodarką rynkową, a władze publiczne każdemu zapewniają prawo do ochrony zdrowia i równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej, finansowanej ze środków publicznych niezależnie od sytuacji materialnej. Jednak w debacie publicznej o bolączkach systemu ochrony zdrowia i jego pożądanym kształcie dominuje maniera, którą można nazwać technokratyczną, a która wyraża się w postawie nadmiernej koncentracji na instrumentach polityki zdrowotnej niż na jej celach. Analizując dyskusje branżowe można odnieść wrażenie, że efektywność ekonomiczna systemu nie jest po prostu warunkiem jego sprawnego wypełniania wyznaczonych przez władze publiczne zadań, ale wręcz celem samym w sobie. O mechanizmach regulujących popyt na usługi medyczne, takich jak współpłacenie pacjentów, dyskutuje się często tak, jakby były cudownym lekarstwem na choroby służby zdrowia. Na poważnie proponuje się współpłacenie za wizyty w poradniach u lekarzy specjalistów, jako rozwiązanie systemowe, które skróci kolejki przeciwdziałając „pokusie nadużycia” (nadmierne, nieuzasadnione korzystanie z usług medycznych) w kraju, w którym to płatnik publiczny (NFZ) narzuca limity tych świadczeń. Według danych GUS i tak średnio co czwarta wizyta realizowana jest poza systemem publicznym i opłacana w całości z kieszeni pacjenta.\nRozmowa o narzędziach nie może na dłuższą metę zastąpić debaty o wartościach, jakim system ochrony zdrowia ma służyć. Okazuje się, że postawienie na pierwszym miejscu powszechności dostępu pozytywnie wpływa na to, jak szeroki jest wachlarz dostępnych świadczeń, a nawet, co może być dla wielu zaskoczeniem, na jakość usług medycznych. Tymczasem w Polsce, podnosząc temat tak oczywisty, jak potrzeba zapewnienia równego dostępu do świadczeń zdrowotnych, niemal na pewno zostanie się posądzonym o populizm. Przekierowanie uwagi na mechanizmy pozwala uniknąć trudnej społecznie dyskusji o priorytetach publicznego systemu ochrony zdrowia i możliwościach ich realizacji w istniejących uwarunkowaniach, a także zmilczeć przykrą prawdę, która jest przecież codziennym doświadczeniem rzesz pacjentów – nie wszystkie potrzeby każdego chorego mogą zostać zaspokojone. I to niezależnie od tego, czy pozostaniemy przy obecnie obowiązującym systemie ubezpieczeniowym, czy też przejdziemy na finansowanie budżetowe. Złote rady ekspertów stwierdzających, że „trzeba zbilansować publiczne nakłady na lecznictwo z zakresem świadczeń gwarantowanych”, są raczej opisem symptomu aniżeli drogą wyjścia. Zbilansowanie nakładów oznacza w praktyce parę miliardów złotych, których brakuje w systemie, aby każdy pacjent mógł w miarę szybko otrzymać to, co teoretycznie gwarantuje tzw. koszyk świadczeń, i np. nie czekać kilka lat w kolejce na wizytę u endokrynologa.\nBardzo niebezpiecznym zjawiskiem w naszym kraju jest narastanie antagonizmów pomiędzy różnymi grupami zawodowymi, a nawet grupami pacjentów, którzy zaczynają postrzegać się nawzajem jako konkurencję – rywali walczących o ten sam kawałek tortu wydatków publicznych\nPomijając fakt, że dofinansowanie systemu ochrony zdrowia jest receptą atrakcyjną w swej prostocie dopóty, dopóki nie przejdziemy na poziom wykonawczy i nie zaproponujemy podwyżki składki zdrowotnej, warto też podkreślić, że samo „dosypanie pieniędzy” nie musi się wcale przełożyć na większą dostępność czy jakość usług dla pacjentów. Oczywiście publiczny system ochrony zdrowia w Polsce jest finansowany na wyjątkowo niskim poziomie 4,5 proc. PKB (najniższym w Unii Europejskiej) i jego podniesienie jest ze wszech miar zasadne, pod warunkiem kontroli społecznej późniejszego wydatkowania dodatkowych funduszy. Równie dobrze bowiem większe wydatki mogą zostać skonsumowane przez wyższe ceny świadczeń, bez zmiany ich dostępności. Stany Zjednoczone, kraj w którym na ochronę zdrowia przeznacza się rekordowe sumy, są tego doskonałym przykładem. W bardzo ciekawej analizie porównawczej „Higher fees paid to US physicians drive higher spending for physician services compared to other countries”, opublikowanej w 2011 roku w „Health Affairs”, M. J. Laugesen i S. A. Glied wykazali, iż przyczyną 2,5-krotnej różnicy pomiędzy USA a Francją i Kanadą – w cenie operacji wymiany stawu biodrowego finansowanych ze środków publicznych – były właśnie różnice w poziomie świadczeń, związane z wysokością wynagrodzeń lekarzy.\nPubliczny system: więcej za te same pieniądze\nPrzywołane badanie pozwoliło zobrazować jeszcze inną prawidłowość: system publiczny kupuje świadczenia taniej aniżeli ubezpieczyciele prywatni, dlatego może zapewnić więcej opieki za te same pieniądze. We wszystkich badanych krajach, a badanie obok USA i Francji objęło także Australię, Niemcy, Kanadę i Anglię, ta sama procedura medyczna w systemie publicznym kosztowała mniej więcej połowę tego, co w systemie prywatnym. Choć może przeczyć to intuicjom pokoleń wychowanych w przekonaniu o tym, że prawa rynku są niemalże prawami natury, w fakcie tym nie ma nic zaskakującego. Płatnik publiczny nie tylko nie zakłada zysku na własnej działalności, ale też nie ponosi kosztów związanych np. z wyceną ryzyka czy marketingiem własnych usług. Według analizy „An overview of cost sharing for health services in the European Union” z 2004 roku, w UE koszty administracyjne płatników publicznych kształtują się na poziomie 3 – 5 proc., prywatnych 10 – 25 proc. Z raportu Światowej Organizacji Zdrowia z 2010 roku wynika, że koszty administracyjne płatników prywatnych są średnio trzy razy wyższe niż publicznych. Jeżeli zależy nam na szerokim dostępie do usług medycznych raczej niż na luksusowych rozwiązaniach dla garstki najbogatszych, to nie prywatyzacja, ale wzmocnienie systemu publicznego wydaje się właściwym kierunkiem. Usługi zdrowotne nie są towarem, jak każdy inny – wiadomo to od co najmniej połowy ubiegłego wieku, m.in. dzięki pracom Kennetha Arrowa, noblisty z dziedziny ekonomii. Zwolennikom urynkowienia systemu ochrony zdrowia warto przypomnieć, że konsekwentne popieranie tej idei wymagałoby jakiejś deregulacji zawodu lekarza, co zresztą postulował sam Milton Friedman. Czy naprawdę jesteśmy na to gotowi?\nNie unikniemy kompromisów. Wyzwania, przed jakimi staje dziś system ochrony zdrowia w Polsce, nie są bynajmniej wyjątkowe. Podobnie jak inne społeczeństwa uprzemysłowione, musimy godzić oczekiwania społeczne z koniecznością ograniczenia rosnących kosztów opieki medycznej, które w sposób szczególnie odczuwalny generują trzy czynniki: zmiany demograficzne, a więc starzenie się społeczeństwa, rosnące obciążenie systemu kosztami chorób niezakaźnych przewlekłych, w szczególności tzw. chorób cywilizacyjnych oraz rozwój technologii medycznych, które są często technologiami drogimi. To wymaga kompromisów. Nie tylko w Polsce, ale także w krajach znacznie bardziej zasobnych, systemów ochrony zdrowia nie stać na zapewnienie wszystkich dostępnych technologii medycznych (leków, urządzeń, interwencji) wszystkim obywatelom, którzy mogą ich potrzebować. Dlatego w wielu państwach, w których funkcjonuje powszechne, obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne, w proces decyzyjny, dotyczący wydatkowania środków publicznych, np. refundacji leków, włącza się reprezentantów różnych grup społecznych. Kompromisy w tym obszarze muszą bowiem mieć charakter umowy społecznej, obejmującej nie tylko środowiska medyczne i środowiska pacjentów, ale także szerszą reprezentację obywateli. Nie jest dobrze, gdy w oczach opinii publicznej wydają się wynikiem rywalizacji o „krótką kołdrę” pomiędzy różnymi interesariuszami systemu ochrony zdrowia. Bardzo niebezpiecznym zjawiskiem w naszym kraju jest narastanie antagonizmów pomiędzy różnymi grupami zawodowymi, a nawet grupami pacjentów, którzy zaczynają postrzegać się nawzajem jako konkurencję – rywali walczących o ten sam kawałek tortu wydatków publicznych (przykładem może być choćby obecny spór o to, kto ma koordynować opiekę nad kobietą w ciąży – położna czy szpital). Jeśli informacja o przesłankach, na podstawie których zapadają trudne decyzje dotyczące finansowania (lub jego braku) określonych świadczeń, nie dociera do opinii publicznej, stanowi to przeszkodę w racjonalnej ich ocenie, o kontroli społecznej nie wspominając. Pozostają emocje, które w kontekście walki o zdrowie i życie łatwo jest wywołać. Nie należy się potem dziwić, że w odbiorze społecznym działania instytucji odpowiedzialnych za ochronę zdrowia jawią się często jako uznaniowe i niesprawiedliwe, co prowadzi do spadku zaufania do systemu ochrony zdrowia.\nZbilansowanie nakładów oznacza w praktyce parę miliardów złotych, których brakuje w systemie, aby każdy pacjent mógł w miarę szybko otrzymać to, co teoretycznie gwarantuje tzw. koszyk świadczeń, i np. nie czekać kilka lat w kolejce na wizytę u endokrynologa\nPotrzeba społecznego zaangażowania\nRemedium na ten stan rzeczy może być większe zaangażowanie pacjentów i szerszego społeczeństwa w decyzje dotyczące systemu ochrony zdrowia. Pacjenci nie mogą być zredukowani do pretekstu dla kontraktowania świadczeń w systemie, gdyż zbyt dużo od nich zależy. Jak dowodzą M. Kornfeld, W. Belgaied i M. Toumi w artykule „Patient Behaviour As A Cost Driver In The Management Of Chronic Disease Patients”, opublikowanym w ubiegłym roku w „Value Health”, zachowania pacjentów (np. niestosowanie się do zaleceń lekarskich) stają się istotnymi czynnikami kosztotwórczymi, szczególnie w chorobach przewlekłych. Idea tzw. patient empowerment nie wyrosła tylko z przesłanek idealistycznych, ale też praktycznych. Współudział w ważnych decyzjach niesie ze sobą współodpowiedzialność, zarówno na poziomie mikro, gdy chory podejmuje decyzję o udzieleniu świadomej zgody na daną procedurę medyczną, jak i na poziomie makro, gdy np. organizacje pacjentów współuczestniczą w konsultacjach projektów aktów prawnych. Wyrazem współodpowiedzialności może też być akceptacja regulacji prawnych, które ograniczają w jakiś sposób naszą wolność osobistą, zakazując zachowań, o których wiemy, że definitywnie szkodzą zdrowiu i generują olbrzymie koszty dla systemu ochrony zdrowia. Zakaz palenia w miejscach publicznych jest tego doskonałym przykładem. Także próby ograniczenia narastającej epidemii otyłości wpisują się w ten kierunek. Cukrzyca i jej powikłania, a więc schorzenia, którym teoretycznie można zapobiec, są dziś poważnym zagrożeniem dla stabilności systemów ochrony zdrowia we wszystkich krajach wysokorozwiniętych. Akcje edukacyjne skierowane do dzieci i młodzieży przyniosły dość mierne efekty, dlatego w krajach najbardziej zagrożonych, takich jak Wielka Brytania, rozważa się opodatkowanie niezdrowej żywności. Skuteczność takich działań wymaga powszechnej zgody społecznej. W Polsce nawet prosta próba usunięcia śmieciowego jedzenia ze szkolnych sklepików spotkała się z silnym oporem społecznym; argumenty dotyczące wolności gospodarczej okazały się w debacie publicznej bardziej nośne niż troska o zdrowie dzieci. To pokazuje, jak niski jest poziom zrozumienia zagrożeń dla zdrowia. Publicyści, stający w obronie batoników, jako niezbywalnego prawa człowieka, zapewne nie spotkali się z przypadkami amputacji czy utraty wzroku z powodu powikłań cukrzycy, ale też nikt nie zadał sobie trudu, by do nich dotrzeć i im to wytłumaczyć. Po prostu spróbowano „żywcem” przeszczepić na polski grunt rozwiązania z krajów, w których instytucje publiczne mozolnie wypracowały pewną świadomość społeczną, inwestując wiele wysiłku w komunikację z obywatelami.\nW USA nawet fakt, że bankructwa z powodu niewypłacalności z długów medycznych stanowiły wiodącą przyczynę upadłości konsumenckiej, nie był w stanie przekonać dużej części społeczeństwa do zalet powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego\nDialog społeczny wymaga bowiem odpowiedniego poziomu wiedzy na tematy związane ze zdrowiem i jego specyficznych uwarunkowań, a ten trudno wypracować bez zaangażowania instytucji publicznych i środowisk medycznych, przyjęcia przez nie aktywnej roli w przekazywaniu opinii społecznej zrozumiałych dla przeciętnego odbiorcy informacji. Przykładem takiego aktywnego zaangażowania mogą być portale internetowe dla pacjentów, prowadzone przez brytyjskie instytucje publiczne odpowiedzialne za różne aspekty ochrony zdrowia, zawierające bardzo szeroką wiedzę, od informacji o poszczególnych jednostkach chorobowych i metodach ich leczenia, po dane dotyczące jakości świadczeń w szpitalach. Podobne inicjatywy znajdziemy we Francji czy Stanach Zjednoczonych. Tymczasem w Polsce słyszymy głównie rytualne narzekania na pacjentów konsultujących się u „doktora Google’a” lub znajomych na Facebooku. Skoro pacjenci są w Internecie, powinny tam też być przygotowane przez fachowców rzetelne i prosto wyłożone informacje, na stronach instytucji publicznych, odpowiedzialnych za działanie systemu ochrony zdrowia. Jeżeli ruchy antyszczepionkowe wypracowały skuteczne metody komunikacji z rodzicami małych dzieci, to mogą to także zrobić lekarze pierwszego kontaktu. Zaufanie jest skuteczniejszą bronią od kar administracyjnych i grzywien wymierzanych rodzicom przerażonym widmem odczynów poszczepiennych. Lepiej poinformowane, mające poczucie sprawstwa społeczeństwo łatwiej zgodzi się na podniesienie składki zdrowotnej, zamiast – jak to się obecnie dzieje – dobrowolnie „opodatkowywać się”, wydając 11,5 mld zł rocznie na leki bez recepty i suplementy diety.\nPolski publiczny system ochrony zdrowia wymaga reform, ale ich powodzenie zależy nie tylko od sprytnych rozwiązań technicznych, ale także – a może przede wszystkim – od ustalenia wartości, na których można będzie budować nieuniknione kompromisy społeczne. Kompromis w tak wrażliwym obszarze, jak zdrowie wymaga jednak zaufania, którego nie da się zbudować bez aktywnego zaangażowania instytucji publicznych w autentyczny dialog z własnymi obywatelami.\nTagi: Gospodarka, zdrowie\nJedna odpowiedź do “Zdrowie to wspólna sprawa”\n28 maja 2020 o 17:09\nOpracowanie tendencyjne. Nie wiem czy przez ignorancję, czy celową dezinformację, nie przedstawiono najlepszego modelu służby zdrowia – singapurskiego. Tam efekt do kosztu znacznie przewyższa to co mamy w państwach zachodu. Jest zastanawiające, że takie rozwiązania nie są u nas pokazywane. Czy przyczyną jest zachwyt nas zachodem i lekceważenie rozwiązań z innych części świata? Już nie żyjemy w czasach kolonialnych XIX wieku, gdzie to Europa narzucała wiodące rozwiązania. Czy może lobby środowisk związanych ze służbą zdrowia chce, aby na ich dziedziny przeznaczano jak największy procent PKB, kosztem reszty społeczeństwa. Tutaj link o singapurskiej służbie zdrowia. Piękne zastosowanie mechanizmów rynkowych. Jedynie rozwiązania bazujące na sztucznej inteligencji będą mogły osiągnąć lepsze efekty, ale Singapur bardzo wysoko podniósł poprzeczkę. https://www.obserwatorfinansowy.pl/bez-kategorii/rotator/singapur-ma-najlepsze-i-najtansze-leczenie/\nPrzegląd aktywności medialnych redakcji (maj)


Drzwi wewnętrzne TWIST, PORTA - cena - e-nobi.pl\nStrona główna /Stolarka drzwiowa i okienna /Drzwi Wewnętrzne /Drzwi wewnętrzne TWIST, PORTA\nDrzwi wewnętrzne TWIST, PORTA\nW kategorii: Drzwi Wewnętrzne\nOrzech verona 1\n415.64 zł szt.\nWypełnienie skrzydła stanowi konstrukcja mieszana składająca się z „plastra miodu” i płyty stabilizującej lub w całości z płyty pełnej wzmocnionej sklejką (opcja za dopłatą). Rama wraz z wypełnieniem jest obłożona dwustronnie płytą HDF.Konstrukcje skrzydła uzupełniają zamiennie szyba lub panel płaski (obustronnie oklejona płyta HDF 4 mm).\nProfil krawędzi skrzydła „K“.\nOba boki oraz góra skrzydła są okleinowane taśmą obrzeżową w kolorze skrzydła.\nSkrzydło jest pokryte okleiną Portadecor. Ramka PCV w kolorze skrzydła.\nJednoskrzydłowe we wszystkich wzorach. Skrzydła możliwe do wykonania w wersji do drzwi przesuwnych jednoskrzydłowych – bez zawiasówi przylgi, w dolnym ramiaku nafrezowany rowek pod element prowadzący montowany do podłogi (na wyposażeniu systemu).\nCena Transportu ok. 100 zł.\n(cena transportu uzależniona jest od miejsca dostawy i ilości zakupionego towaru. Każdorazowo ustalana indywidualnie podawana przez obsługę sklepu)\nCzas dostawy może ulec wydłużeniu ze względu na proces produkcji.


Trzy tysiące sześćset pięćdziesiąt trzy dni szczęśliwości za. Nieodgadniona liczba wspaniałych dni przed. Taki przystanek na drodze, niby nic. Wyrwani o świcie z domowych piernatów, by stanąć przed ołtarzem, zdążaliśmy do punktu, w którym pragnęliśmy spotkać się z rodziną jak tamtego słonecznego popołudnia dziesięć lat temu. Chcieliśmy im o wszystkim opowiedzieć, chcieliśmy powspominać, jak było, i pomarzyć, jak będzie.\nDwie ulice dalej pan Kazimierz spod monopolowego siedział w swym łóżku i nie mógł patrzeć na alkohol. Musiał wypić. Pijakowi ponoć wstyd pić, ale znacznie większy wstyd nie pić, dlatego pan Kazio pił tylko na okoliczność dwóch rzeczy, gdy padał deszcz, lub gdy nie padał. W jego przypadku rachunki nie były bowiem skomplikowane. Sto metrów za sobą. Dziesięć kroków przed. Taki punkt na mapie dzielnicy. Wyrwany z wyra szedł chwiejnym krokiem po wino na zaś, modląc się, żeby znów nie wyrżnąć łbem o sklepowe schody.\nKażda sytuacja w życiu to niewiadoma. Czasem chciałoby się zrobić krok w przyszłość natychmiast, przeskoczyć kilka liczb w przód lub wziąć je na kredyt, czasem odwrotnie: lepiej byłoby poczekać lub zamienić którąś z liczb na inną. "Córa, jeśli z tych miedziaków uzbierasz kiedyś kilka złotych, będziesz mogła sobie kupić tego różowego konika" - powiedziałem. "Mamo - zaczęła córka - czy ja mogę znaleźć cztery złote w twoim portfelu?"\nSroka o 17 października 2013 07:57\nI teraz kołacze mi się w głowie piosenka "bo ważne są tylko te dni których jeszcze nie znamy" no i nie wiem czemu :)\nTata pisze blog 17 października 2013 18:52\nTrafiasz w sedno :))\nDD 17 października 2013 20:35\nWłaśnie przed chwilą słuchałam tegoż utworu....\nAneta Krzysztof Jokisz 17 października 2013 08:03\n10 lat temu, pełna rocznica :) życzymy Tobie realizacji siebie jako i tata, jako i mąż :)\na córka wie już, że trzeba kombinować, żeby coś mieć, bo tak złożony jest ten świat\nTata pisze blog 17 października 2013 18:53\nHa! Tylko po kim ona to ma...\nJasna8 17 października 2013 08:31\nA po kim Córcia taka bystra ? :-)))\nNo jak to kim, po mamusi :))\nJasna8 24 października 2013 17:20\nWiedziałam ,że tak powiesz :-)))\nJulia K 17 października 2013 08:46\nBędzie coraz lepiej :) jak by inaczej być miało. Gratulacje!!! :)\nPonoć Polak pije kiedy mu smutno, pije wtedy z żalu. Pije też kiedy ma co świętować, tu z radości. Jeśli nie ma żadnej z ww. okoliczności, pije żeby zabić nudę ;)\nTata pisze blog 17 października 2013 18:55\nNo właśnie, ale nudy... Deszcze, zimno, do d*py. Trzeba coś wypić ;)))\nLa Parapet 17 października 2013 09:07\n"Dwie ulice dalej pan Kazimierz spod monopolowego siedział w swym łóżku i nie mógł patrzeć na alkohol. Musiał wypić. Pijakowi ponoć wstyd pić, ale znacznie większy wstyd: nie pić, dlatego pan Kazio pił tylko na okoliczność dwóch rzeczy, gdy padał deszcz, lub gdy nie padał. W jego przypadku rachunki nie były bowiem skomplikowane. Sto metrów za sobą. Dziesięć kroków przed. Taki punkt na mapie dzielnicy. Wyrwany z wyra szedł chwiejnym krokiem po wino na zaś, modląc się, żeby znów nie wyrżnąć łbem o sklepowe schody." - Genialny początek do książki!!! :D Oczami wyobraźni już czytam ją dalej! :) PS Gratuluję dziesiątki, kolejna na pewno będzie jeszcze intensywniejsza :)!\nTata pisze blog 17 października 2013 18:57\nNie wiem, ile stron dałbym radę pociągnąć, ale może ze dwie jeszcze bym przetrzymałbym czytelnika w niepewności, wyrżnie, czy też nie wyrżnie ;))) Tylko co potem? :)))\nAnka Wrocławianka 17 października 2013 19:01\nPotem by wyrżnął albo nie. :)\nGratuluję 10 latek!\nTata pisze blog 17 października 2013 19:19\nIwona 17 października 2013 09:12\nGratulacje wielkie! Ostatnio dochodzę do wniosku, słuchając moich klientów, że to sukces ogromny tak parę lat z jednym partnerem :-)\nTeż miałam rocznice w październiku, właściwie w roku obchodzimy 3 : pożycia, współżycia i zamieszkania ;-)\nCo nasze dzieci będą zbierać jak miedziaki zlikwidują? :-(\nTata pisze blog 17 października 2013 18:59\nGdy na dobre zlikwidują, to mam nadzieję, że będą już czesać gruby hajs :)))\nMio i Mao 17 października 2013 09:45\nPiękna rocznica! Kolejnych niepoliczalnych dni pełnego szczęścia.\nmama silesia 17 października 2013 10:19\nGratuluję wspaniałej rocznicy! Życzę jaszcze biliard dni szczęśliwości:)\nTata pisze blog 17 października 2013 19:00\nMała Mi 17 października 2013 10:23\nGratulacje :) wytrwania i miłości :)\nA Córeczka zaradna... wspaniale :)\nP.S. Piątkoholikami jesteśmy chyba w większości ;D\nTata pisze blog 17 października 2013 19:01\nWłaśnie, jutro piątek! :)))\nL.B. Abigail 17 października 2013 11:43\nRównież gratuluję :)... Niebieskie koniki są najlepsze :)...\nNiebieskie już ma :)))\nL.B. Abigail 21 października 2013 12:03\nBo są najlepsze ;P\njagna 17 października 2013 11:43\nCo do liczb, to oj tak, chciało by się faktycznie kilka czasem przeskoczyć...\nA co do finansów... U nas kiedyś rozmowa o pieniążkach wyglądała tak:\nDziecko: Mamusiu, czy mogę siobie cioś kupić?\nMama: A masz Kochanie pieniążka :) ?\nDziecko: Tatusiu, poziciś mi?\nTata pisze blog 17 października 2013 19:02\nNo, czyli standardowy schemat ;)))\nMargarithes 17 października 2013 11:48\nPięknie :) Kolejnych pięknych :)\nPodoba mi się Twoja córka, nie używa archaizmów :)\nTata pisze blog 17 października 2013 19:03\nWypominasz mi moje archaizmy? ;) A takie ładne przecież :)\nMargarithes 18 października 2013 00:40\nZabawne są, nic osobistego :P\nhttp://bzuziolandia.blogspot.com/ 17 października 2013 12:08\nZ matematyki nie jestem najlepsza i dni miniony nie liczę, lecz i Wam życzę kolejnych dziesięcioleci i sobie tej pierwszej równie szczęśliwej!\nJoanna Jaskółka 17 października 2013 19:28\nGratulacje! Uwielbiam takie rocznice! Pewnie dlatego, że na razie nie doczekałam swojej :)\nTata pisze blog 17 października 2013 19:34\nMama Maminka 17 października 2013 20:35\nDziecko wspaniałe, rozbrajające :))....szkoda,że moje tak szybko urosły\noczywiście wszystkiego NAJ z okazji cynowych godów :)\na życie? no cóż...nie można niczego przeskoczyć, a chciałoby się niejednokrotnie chciało..zresztą to nas chyba w nim pociąga, bo zawsze mamy nadzieję\nTata pisze blog 18 października 2013 08:37\nA widzisz, niektórym... czasem.. udaje się skoczyć to tu... to tam... :)))\nDD 17 października 2013 20:40\nW tym tkwi cały urok życia,że nie znamy przyszłości,ze każdy dzień może być dla nas niespodzianką. W przeciwnym razie życie stałoby sie nudne.\nDziesięciolecie to CYNOWE GODY. Moje gratulacje. Z gratulacjami przesyłam życzenia: cierpliwości, wyrozumiałości i miłości na wspólne troski i radości.\nTata pisze blog 18 października 2013 08:40\nA piąta rocznica to... drewniane gody :)) Może dlatego nie obchodziliśmy :))\nDita 17 października 2013 21:29\nWszystkiego dobrego na kolejne dziesiątki lat:)\nMyWay 17 października 2013 21:55\nWszystko potrafisz ubrać w słowa, choćby "nagie" było.. :)\nTata pisze blog 18 października 2013 08:43\nO, widzisz, a ja zawsze myślałem, że lepiej mi idzie rozbieranie...\n...na czynniki pierwsze ;)))\nlucy - and in between 17 października 2013 21:57\n10? Fiu, fiu. Całkiem zacnie ;)\nWszystkiego dobrego na kolejne\nTata pisze blog 18 października 2013 08:44\nDaras Bareja 17 października 2013 22:14\nPięknie napisana "definicja" myślenia alkoholika. Wyjątkowo trafna i prawdziwa. Bardzo lubię te Twoje krótkie ale panoramiczne scenki.\nZazdroszczę ci tej zwięzłości. pozdro\nTata pisze blog 18 października 2013 09:44\nPanoramiczna scenka? To tak na wyrost trochę, ale dziękuję :))) Pozdrawiam :)))\nN. 18 października 2013 07:11\nNo, szczęście jest takie trochę (nie)policzalne, zarówno, jak się liczy je poprzez liczbę dni czy próbuje przeliczyć na pieniądze.\nGratuluję również i życzę wszystkiego dobrego!\nTata pisze blog 19 października 2013 15:18\nTo prawda :))) Dziękujemy :))\nPędzę Lecę 18 października 2013 12:31\nJa mam największy problem z tym, że na te rozmyślania, dumania, wspominania to my po prostu nie mamy czasu.. dzieciaki tylko tablety, iphony i telewizja, my praca dom praca... i to co przed nami co niewiadome już nas aż tak nie zaskakuje bo czasem jest po prostu przez nas niezauważalne... a takie miedziaki w monopolowym to od razu z szacunkiem w ręku trzymane i rozsądnie z głową wydawane.\nTata pisze blog 19 października 2013 15:23\nNa razie tabletom mówię nie, zresztą dobry wpis o tym znajduje się TU :)))\nMaszka 19 października 2013 09:21\nTo, co za i to co przed - definiują nasze teraz. Niebanalnego teraz więc życzę, które za czas jakiś stanie się policzalnym i dodawanym do ogólnej sumy wczoraj. Pozdrawiam - M.\nTata pisze blog 19 października 2013 15:24\nsia 19 października 2013 15:23\nKażdy ma inne priorytety, przykre to, że zmieniają się z upływem czasu, może by tak spowrotem zbierać na różowego konika???\nPowrót do przeszłości przez szybką zmianę pragnień...\nTata pisze blog 30 października 2013 08:51\nJest to jakaś koncepcja ;)\nolguska 20 października 2013 22:39\nniestety alkoholowe potrzeby i policzone priorytety..\n4 złote dla córki to tak wiele...\nTata pisze blog 30 października 2013 08:53\nNie wiem, czy już widzi zasadniczą różnicę między 4 a 40 zł ;) Przyjdzie z czasem :))\nOla 21 października 2013 17:10\nOkrągła - niepoliczalna data;) Gratulacje:)\nGeorgina G 23 października 2013 14:57\nA ile miedziaków...\nAsja 28 października 2013 13:34\nBlogujący tata - super! Ciekawy blog. Na pewno będę zaglądać!\nTata pisze blog 30 października 2013 08:54\nMonika J 1 listopada 2013 20:21\nNietypowy blog, nietypowego zapewne taty ;) Podoba mi się!!! Będę zaglądać częściej ;)\nTata pisze blog 2 listopada 2013 07:27\nMałgosia 3 listopada 2013 16:13\njeśli dobrze wyczytałam, dyszka stuknęła, zatem wszystkiego naj(liczebniejszego) ;) A jeśli chodzi o to, co napisałeś, to trudno się z tym nie zgodzić... Np. taka ja... Chętnie bym przeskoczyła teraz o jedna cyferkę do przodu, żeby sprawdzić, czy tam może już wszystko dobrze. Albo ze 3 do tyłu, żeby uniknąć tego, co teraz. Oj, gdybyż to było możliwe... Chciałabym :)\nDziękuję za wizytę u mnie, bo dzięki niej ja mogłam zagościć u ciebie, a to... no cóż - oględnie mówiąc, dobrze mi zrobiło na psychikę ;)\nTata pisze blog 5 listopada 2013 20:36\nZawsze chciałem, żeby to, co piszę, dobrze wpływało na psychikę :) Naprawdę :)) Pozdrawiam :)))\nAnja M 29 listopada 2013 09:38\nGratuluję - 10 to ładny wynik ;-) ps. Widzę że Pan Kazimierz to już legenda !;-) Miłego


Szkolenie Fitness - PFS Fit Ball\nPFS® Fit Ball Trening z Piłką\nSzkolenie PFS® Fit Ball przeznaczone jest dla osób chcących poszerzyć swoje umiejętności o nową formę prowadzenia zajęć oraz wzbogacić ofertę proponowanych usług w swoim klubie.\nSzkolenie przeznaczone jest dla każdego Instruktora, który chce zdobywać nową wiedzę, szuka nowych pomysłów na swoje lekcje oraz chce udoskonalić swój dotychczasowy warsztat. Dlatego jeśli jesteś instruktorem chcącym rozwijać i poszerzać swoje umiejętności stawiając przy tym na profesjonalizm w swojej pracy to szkolenie PFS® Fit Ball jest dla Ciebie.\n1 dzień - 7- 8 godzin\nUczestnik otrzymuje certyfikat PFS® Fit Ball potwierdzający udział w szkoleniu oraz zdobycie uprawnień do prowadzenia zajęć z użyciem piłek fitball.\nOtrzymujesz uprawnienia instruktorskie - tytuł Professional Fit Ball Instructor.\nSzkolenie dostępne jest w cenie 390 zł.\nZapisz się na liste rezerwową!