Płytki łazienkowe - nowoczesne modne kafelki | Ceramika-Domino.pl\nDelikatny kamienny wzór osadzony w klasycznej szarości stanowi dobrą bazę do aranżacji przedpokoju czy kuchni. Zdecydowane kolory ożywią wnętrze i dodadzą mu nowoczesnego charakteru.\nIntensywna barwa ziemi z efektem lappato to sposób na harmonijne wnętrza w stylu japońskim, pełne równowagi, jednolitości i spójnej formy. Gres świetnie sprawdzi się również jako wykończenie ściany.\nInspiracja industrialnymi wnętrzami, która przeplata się z zamiłowaniem do naturalnych surowców, akcentów w stylu boho i blasku złota. To mix różnorodnych estetyk - loftowej, prostej formy z przygaszonymi barwami ziemi i odrobiną luksusu.\nWybór płytek do łazienki jest bardzo duży, ponieważ pomieszczenie to pod względem aranżacyjnym jest znacznie bardziej wymagające niż np. salon czy kuchnia. Oczywiście wszystkie płytki ze względu na swoją powierzchnię nadają się do pomieszczeń wilgotnych, a dzięki różnorodności formatów i kolorów mogą również optycznie powiększyć to pomieszczenie. Zanim więc zdecydujesz się na odpowiedni rodzaj kafelek do łazienki, warto rozważyć kilka kwestii w tej dziedzinie. W końcu nie wszystkie są takie same i nie każda będzie spełniać Twoje wymagania.\nPłytki łazienkowe są odporne na działanie kwasów i zasad, kosmetyków, szamponów i środków czyszczących. Są trwałe i bardzo higieniczne: zwłaszcza gładkie powierzchnie można szybko wyczyścić. Jeśli dodatkowo masz w łazience ogrzewanie podłogowe, Twoje stopy nie będą marzły, a wilgoć szybciej odparuje po kąpieli.\nDo wyboru jest szeroka gama płytek łazienkowych, które różnią się kształtem, kolorem, formatem, sposobem wykończenia powierzchni oraz innymi ciekawymi aspektami. Płytki na ścianę są również często łączone z płytkami łazienkowymi podłogowymi w celu stworzenia spójnej całości lub kolorystycznych akcentów wizualnych. Mozaika łazienkowa, która składa się z wielu małych, pojedynczych elementów może również stworzyć jednolity wygląd lub konkretny obraz, np. nad umywalką lub wanną.\nPłytki do łazienki aranżacje\nZ biegiem lat płytki łazienkowe stały się także obiektem designerskim. Szare i białe płytki do łazienki stały się elementem dekoracyjnym samym w sobie i integralną częścią wyposażenia nowoczesnej łazienki. Płytki drewnopodobne łączą w sobie naturalny wygląd słojów drewna z funkcjonalnymi zaletami kafelek. Rysunek drewna szczególnie dobrze współgra z atmosferą wellness w łazience. Możliwości w zakresie wzornictwa, kształtów, kolorów i kombinacji różnych typów kafelków jest dziś prawie nieograniczona. Spójna kombinacja płytek podłogowych, ściennych i mozaiki to idealny sposób na nadanie łazience indywidualnego charakteru.\nDecydując się na zakup kafelek do łazienki, dokładnie zaplanuj i zastanów się nad rezultatem, jaki chcesz osiągnąć. Ważne jest również, aby zwrócić uwagę na jakość, wykonanie i profesjonalny montaż, tak aby efekt nie tylko dobrze wyglądał, ale również był trwały i cieszył wizualnie przez wiele lat.


Zmiany w JPK i VAT od 1 lipca 2021 - Blog - Fakturowo.pl\nZmiany w JPK i VAT od 1 lipca 2021\nPoniedziałek, 9 sierpień 2021, 15:09 , autor: Fakturowo.pl\nZ początkiem lipca 2021 roku zaczęły obowiązywać nowe zasady wypełniania JPK_VAT z deklaracją. To efekt rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 29 czerwca 2021 roku, zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług. Zmiany, dotyczące wysyłki jednolitych plików kontrolnych, weszły w życie dokładnie 1 lipca 2021 roku. Ministerstwo Finansów tłumaczy, że mają one ułatwić podatnikom wywiązywanie się z obowiązków ewidencyjnych, a także wyjaśnić dotychczasowe wątpliwości interpretacyjne oraz wprowadzić zmiany, wynikające z tzw. unijnego pakietu VAT e-commerce. Omówienie najważniejszych zmian znajdziesz w tym artykule.\nZbiorczo wykażesz paragony\nNa mocy rozporządzenia podatnicy mają możliwość zbiorczego wykazywania paragonów z NIP do kwoty 450 złotych, a także faktur wystawianych w formie biletu jednorazowego, które dokumentują na przykład przejazd płatnym odcinkiem autostrady. Pozwala to na zbiorcze wykazywanie tzw. faktur uproszczonych oraz wspomnianych biletów jednorazowych.\nCo rozporządzenie doprecyzowało?\nRozporządzenie doprecyzowało przede wszystkim przepisy, odnoszące się do oznaczeń niektórych grup towarów i usług (GTU) oraz procedur specjalnych. Zmieniony został sposób oznaczeń z oznaczeń typu „01” do „13” na „GTU_01” do „GTU_13”. Uszczegółowione zostały także przepisy, dotyczące wykazywania danych w zgłoszeniu celnym, rozliczeniu zamknięcia lub decyzji. W tych przypadkach podaje się imię i nazwisko albo nazwę nadawcy lub eksportera. Takich danych nie zawiera zaś deklaracja importowa.\nZmiany w JPK i VAT – przepisy przejściowe\nRozporządzenie wprowadziło kilka przepisów przejściowych. Po pierwsze, dotyczą one stosowania (zaczynając od rozliczenia za styczeń 2022 r.) oznaczenia o tym, że podatnik ułatwiał w okresie rozliczeniowym dokonanie czynności, o których stanowi art. 109b ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis ten nakłada na podatników, ułatwiających poprzez na przykład platformę handlową dostawę towarów i świadczenie usług określone w art. 109b ust. 1 ustawy, obowiązek udostępnienia na żądanie organu podatkowego ewidencji zawierającej określone informacje na temat transakcji i dokonujących ich podatników. Po drugie, przepisy przejściowe dotyczą wykazywania (zaczynając także od rozliczenia za styczeń 2022 r.) daty upływu terminu płatności lub daty dokonania zapłaty w przypadku korekt, dokonanych zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy o VAT. I wreszcie po trzecie: dotyczą stosowania w ewidencji oznaczenia „EE” zamiast oznaczenia „WSTO_EE” w rozliczeniach za okres od lipca do grudnia 2021 roku.\nOznaczenie „MPP” w JPK_VAT z deklaracją już nie występuje\nUchylone zostały przepisy, dotyczące stosowania oznaczenia „MPP”. Od 1 lipca 2021 roku nie występuje ono w JPK_VAT z deklaracją – zarówno po stronie sprzedaży, jak i po stronie zakupu w przypadku oznaczania transakcji objętej obowiązkiem stosowania mechanizmu podzielonej płatności.\nPiątek, 10 listopad 2017, 11:26\nWtorek, 4 styczeń 2022, 10:13\nOznaczenia dokumentów w JPK_V7 (odpowiedzi MF)\nCzwartek, 20 sierpień 2020, 09:45\nDo jakiej kwoty można płacić gotówką?\nCzwartek, 20 grudzień 2018, 09:08


Strona Główna Oferta Mamerki - Kętrzyn- Św. Lipka -Ryn\nMamerki - Kętrzyn- Św. Lipka -Ryn\nGodz. 7:00 Podstawienie autokaru w Suwalkach.\nWyjazd grupy z Suwałk ,przejazd do Mamerek\n-- Zwiedzanie Mamerek\nMamerki – Kwatera Główna Niemieckich Wojsk Lądowych (OKH). W Mamerkach znajduje się jeden z najlepiej zachowanych w Polsce, kompleks niezniszczonych bunkrów niemieckich z okresu II wojny światowej. W latach 1940-1944 zbudowano dla potrzeb generałów ,feldmarszałków, oficerów i żołnierzy Wehrmachtu około 250 obiektów w tym 30 schronów żelbetowych, które niezniszczone zachowały się do naszych czasów.\nZobaczymy także wierną replikę Bursztynowej Komnaty, która nazywana jest ósmym cudem świata. Mamerki to nie tylko ta niezwykła komnata, ale także 30 niezniszczonych bunkrów , Muzeum Frontu Wschodniego, Stalingrad 1941-1944,podziemny tunel, replika łodzi podwodnej Uboot, do której się wchodzi oraz najwyższa wieża widokowa na Mazurach.\n- Przejazd do Kętrzyna zwiedzanie zamku\nNa zamku znajduje się Muzeum im. Wojciecha Kętrzyńskiego\n- Przejazd do Św. Lipki zwiedzanie Św. Lipki\n- Przejazd do Rynu , zwiedzanie Zamku w Rynie - świadka burzliwych dziejów Mazur i dawnych Prus Wschodnich. Oryginalne wnętrza, pięknie zachowane elementy gotyckich portali i sklepień, bogaty zbiór oryginalnych elementów uzbrojenia, charakterystycznych dla wojsk prominencji wschodniej i wojska słowiańskiego - to tylko niektóre z atrakcji, jakie czekają zwiedzających Gości. Wśród zgromadzonych eksponatów znaleźć można niezwykłe przedmioty: hełmy i szyszaki normańskie (X-XI w.), topory, czekany (IX-X w.), topory rycerskie, włócznie na zwierza (VIII-XII w.), miecze półtoraręczne, będące na uzbrojeniu wojsk krzyżackich i polskich (XII-XIII w)\nGodz. 18.00 Wyjazd w drogę powrotną do Suwałk\nOk.Godz. 20.00 przyjazd grupy do Suwałk\nCena : 145 zł/os\nprzejazd autokarem, ubezpieczenie, opieka pilota , usługa przewodników w Mamerkach, Kętrzynie, Św. Lipce, Rynie , bilety wstępu


Black and White PL :: Zobacz temat - Pytania w sprawie dodatku\nPytania w sprawie dodatku\nWysłany: Pon Lip 01, 2002 9:44 am\nCzesc mam pytanie do Was. 1) Jakie znajdziemy nowe chowańce w dodatku do B&W a także czy trzeba koniecznie opiekowac sie Tyke czy mozna go zlekceważyc\nWysłany: Pon Lip 01, 2002 6:04 pm\nAndreo ja załważyłem następujące nowe chowańce do wyboru:nosorożec(normalnie go mieli cheaterzy)krokodyla i kurczaka. Jako chowańce do nie wyboru to:Puma (reprezentant:Ewa) i dwa nowe rodzaje ogrów:\nlodowy(niebieska skóra i bezprzerwy zamraża) i szamański(ma czerwoną barwę i bractwo mówi o nim jako o szamanie). Więc mamy 22óch chowańców w CI (Ale czy ogry można nazwać chowańcami jeśli nie to 20tu). Tyka (po polsku podlot) wcale nie trzeba wychowywać prawdę mówiąc to ja próbowałem mieć to jak najsybciej za sobą więc nie przykuwałem mu uwagi a i tak Rufus powiedział cytuje: Ewa jest zadowolona :koniec cytatu.\nWysłany: Pon Lip 01, 2002 6:05 pm\nWysłany: Pon Lip 01, 2002 6:43 pm\nNie wiem... Jak dla mnie, wychowywanie Podlota jest zadaniem. Powinno się go wychowywać, to z resztą jest esensja BW.\nWysłany: Pon Lip 01, 2002 8:03 pm\nA le podlota MOŻNA NIE WYCHOWYWAĆ A itak dostaniesz dzieciaka\nWysłany: Pon Lip 01, 2002 10:01 pm\nJasne, że dostaniesz, ale wychowanie Podlota to powinna być dla ciebie próba. Jak nie che ci się go wychowywać, to jak może ci się chcieć przechodzić CI? Przecież ta gra polega właśnie na wychowywaniu. A to twoje dziecko - wycowujeszje, uczysz cudów?\nWysłany: Wto Lip 02, 2002 1:00 am\nDzieki chłopaki za odpowiedź wiedziałem ze moge na Was liczyc\nWysłany: Wto Lip 02, 2002 3:54 pm\nNomis ja podlota nie wychowywałem z jedengo powodu: tym zajął się mój chowuś Shirkan. I dzieciaka ucze cudów. Andreo nie ma sprawy :\nWysłany: Pią Lip 05, 2002 7:40 am\nejejejej! przestancew mowic na swoje chowance "chowuś"! chowuś jest moj\nWysłany: Pią Lip 05, 2002 9:43 am\nJa mówię Bu .\nWysłany: Pią Lip 05, 2002 12:22 pm\nDobra Fredi nie denerwuj się tak będe mówił Shirkan :\nWysłany: Sob Lip 06, 2002 8:34 am\naz sie przestraszyłem po przeczytaniu zdania :moj chowus"\nWysłany: Sob Lip 06, 2002 5:55 pm\n: spoxik :\nWysłany: Sob Lip 06, 2002 8:03 pm\nno co spoxik?? myslałem ze mi chcesz chowanca zabrac!\nWysłany: Sob Lip 06, 2002 8:08 pm\nTwojego chowańca bez urazy co ci walneło na mózg dla mnie jako mój chowniec istnieje tylko Shirkan (nie wymienił bym się nawet na chowańca Molyneuxa )\nP.S: sorka za tą obraze poczułem się troche urażony.\nWysłany: Sob Lip 06, 2002 8:21 pm\nboze, nie dosc ze masz załosne poczucie humoru to jeszcze sam nie zhnasz sie na zartach... albo wychowales sie w dosc sztywnym srodowisku...\nWysłany: Sob Lip 06, 2002 8:28 pm\nraczej w sztywnym środowisku. jak w takim środowisku dorastasz to ci wkładają kij za koszule i chodzisz sztywno a potem niewiem bo to tajemnica(zabiją mnie jak powiem:D)


Mroczny portret kobiecej przyjaźni – dwie rywalizujące ze sobą kobiety i śmierć, która wcale nie musiała być przypadkowa. Brytyjska autorka Polly Phillips napisała pełną emocji powieść z pogranicza literatury obyczajowej i thrillera psychologicznego. Ukazuje w niej skomplikowaną relację, którą w języku angielskim określa termin „frenemy” – czyli przyjaciel i wróg w jednym. To książka o skrajnych emocjach: miłości i nienawiści, uwielbieniu i złości, oddaniu i zazdrości.\n„Toksyczna przyjaźń” do polskich księgarń trafi już 22 września.


Temat obwodnicy Chochołowa wraca jak bumerang. "Wszyscy postawili krzyżyk na tej inwestycji" - podhale24.pl\n09.07.2020, 14:16 | czytano: 2243\nTemat obwodnicy Chochołowa wraca jak bumerang. "Wszyscy postawili krzyżyk na tej inwestycji"\n- Chochołów zasługuje o to, żeby była obwodnica, a po której stronie ona pobiegnie, o tym zdecyduje nie sołectwo, nie gmina, ale organ, który będzie wykonywał zadanie - powiedział na sesji wójt gminy Czarny Dunajec Marcin Ratułowski i przedstawił plany dotyczące zachodniej obwodnicy Podhala.\nPrzypomnijmy, iż po wielu latach starań Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie wycofał się z budowy obwodnicy Chochołowa. Na drodze stanęli sami mieszkańcy, którzy albo blokowali budowę inwestycji, albo nie potrafili zdecydować, którędy ma ona prowadzić - wschodnią czy zachodnią stroną wsi.\nTeraz temat wrócił przy okazji przyjętego przez rząd Programu Rozwoju Systemu Transportowego na obszarze Podtatrza do 2030 roku. - W tej strategii znalazły się dwa kluczowe z punktu widzenia gminy zadania dotyczące budowy obwodnicy Chochołowa i Czarnego Dunajca. Na 11 forum górskim w ubiegłym roku z przykrością zauważyłem, że gmina Czarny Dunajec i zachodnie Podhale zostało pominięte w kwestiach dotyczących rozwiązań transportowych - mówił na sesji wójt. - Nie zgodziłem się od razu z tym. Zaczęliśmy działać z panem sekretarzem, uderzyliśmy do profesora, który przygotowywał studium transportowe dla tego programu. Obwieźliśmy go. Do 2023 r zostanie wykonana zachodnia obwodnica Nowego Targu. Będzie piękna dwupasmówka, która będzie prowadziła od Krakowa do Nowego Targu. Każdy kto będzie podróżował tą trasą pojedzie do Nowego Targu i cały ruch będzie szedł na zachodnie Podhale, przede wszystkim przez centrum Czarnego Dunajca. Cały ruch. Nie ma obwodnicy wschodniej Czarnego Dunajca, dlatego wszystko kotłowałoby się na Rynku. Przy intensywnym ruchu, jaki był w ub. roku czy w czasie ferii, czy imprez w Zakopanem, to na światłach korek dochodził czasem nawet do poczty. To zadanie jest ukłonem względem naszej gminy. Dziękuję profesorowi, który w swoim studium uwzględnił obwodnicę zachodnią Podhala, i panu ministrowi Adamczykowi i całemu departamentowi, którzy przychylił się, żeby jednak nie pomijać tych miejscowości gminy Czarny Dunajec. Na pewno nie ustanę w staraniach o to, żeby pojawiło się kompleksowe rozwiązanie dla tych dróg. Żeby połączyć drogę wojewódzką z obwodnicą, która będzie przebiegać poza terenami Chochołowa i Czarnego Dunajca i żeby wyminąć Koniówkę i Podczerwone. Ułatwiłoby to życie mieszkańców mieszkających przy drodze wojewódzkiej. Na to zadanie jest przewidziana kwota 90 mln zł. Wszyscy postawiali krzyżyk na Chochołów, żeby tam cokolwiek robić. Ja uważam, że to dziedzictwo klasy światowej trzeba chronić i obwodnicę trzeba wykonać. Zadanie bezie wykonywać Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie. Nowa pani dyrektor powiedziała, że ZDW po doświadczeniach poprzednich z Chochołowem, teraz będzie bardziej stanowczy. Co to będzie oznaczać, będziemy widzieć w przyszłości. Chochołów zasługuje o to, żeby była obwodnica, a po której stronie zdecyduje o tym nie sołectwo, nie gmina, ale organ, który będzie wykonywał zadanie. Spadnie nam jeden problem z głowy - dodał.\nRozpoczynają się przygotowania do budowy obwodnicy Nowego Targu\nIm blizyj Tatr, tym bardziej Górole zawzięci jak .. Wrzdy pore roków tymu wstrzymali rózne koncepcyje budowy nowej "zakopianki" i zrobiom tak w przypadku kazdej nowej drogi w powiecie zakopiańskim. Tyn region się nie rozwijo gospodarco, jeno tylko budujom nowe pensjonaty, hotele lub baseny... Jak górol dostaje dudki łot ceprów to jest dobrze! Ale jak górol mo dać cosik więcej niźli ofiarę dla Jegomościa to juz się bocy i dre ze mu jego ojcowizne zabierajom! Telo dorobiom ze niedługo tam hotel na hotelu bedzie stoł a ceper na cepra wpadoł, Tatrów nie będzie widać bo je zadeptajom.\nStanley Staywsiok09.07.2020, 20:41\nChciałbym zauważyć, że słynni podhalańscy rolnicy albo siedzą na emeryturach i rekreacyjnie bawią się w obsianie zagonu ziemniaków (czy jak to wolą określać, "rzepy" - która nie ma nic wspólnego z rzepą) albo na co dzień pracują w innym zawodzie, a gospodarstwo złożone z dwóch owiec i jednej krowy jest tylko miłym dodatkiem. Ja rozumiem, gdyby te pola były ogromne jak w centralnej, czy zachodniej Polsce i jeździłoby po nich 5 kombajnów. Ale tutaj to zakrawa na kiepski żart, połowa pól stoi odłogiem, druga połowa to zabawa w XX wiek, a inwestycje służące kolejnym pokoleniom są blokowane. Skończy się jak w pewnej wiosce, gdzie tyle się odwoływano od budowy chodnika, że ostatecznie ludzi wywłaszczyli :) I bardzo dobrze.\nWypowiedź wójta ja osobiście odczytuję tak: "umywam ręce, żryjcie się dalej, aż inni za was zdecydują - i wtedy będziecie przynajmniej mieli na kogo zwalić winę za to, że się nie umiecie ze sobą dogadać. I pies was...".\nja się pytam na cholere im ta obwodnica, mają fochy o budowe obwodnicy to niech im auta dalej pod oknami jezdza, a kase niech gdzie indziej zainwestuja...\nDzięki Bogu że nie będę decydować mieszkańcy bo oni sami nie wiedzieli co chcieli. Każdy by chciał obwodnicę byle tylko nie szła po jego gruncie.\ntylko monarchia09.07.2020, 14:44\nNa tym przykładzie widać bardzo wyraźnie , ze demokracja ma kryzys. Sami ludzie nie mogą sie dogadać , wiec ktoś z zewnątrz podejmie decyzje. Prawdopodobnie nie będzie sprzeciwu.\nGóral z góralem nigdy się nie dogadają , róbcie drogę ale nie po moim . Klasyka .\nSzybko, szybko, bo wybory!!


Jesteś tutaj: Home News Polityka klimatyczna na OSE\n– Mnie się wydaje, że bardzo dużo przez ostatni rok z kawałkiem się wydarzyło odpowiedział na to pytanie Marcin Korolec, były minister środowiska. – Mamy zawartą umowę w Paryżu, było wcześniej było sformułowane stanowisko europejskie – dodał. – Polityka klimatyczna czy klimatyczno-energetyczna jest zawężana do regulacji europejskich związanych z emisjami. A polityka klimatyczna dzieli się na dwa zasadnicze bloki: system ETS dla przemysłu i drugi blok to „non-ETS”, w którym w nim zawiera się transport, budownictwo, rolnictwo czy odpady. W tym sensie dyskusja w Polsce jest ułomna – dodał Marcin Korolec. Taka dyskusja zostawia 50% niezagospodarowanego obszaru, bo obszar transportu jest równy energetyce i odpowiada za 1/4 wszystkich emisji. Jak non-ETS wygląda w liczbach?\n– Polska w 2015 roku zaimportowała ropę naftową za 40 miliardów zł. Gdyby połowę z tej sumy i tej emisji przerzucić z ropy na prąd, to polskie PKB urosłoby o ponad 1%. Jednocześnie jest to gigantyczna perspektywa inwestycyjna – dodał Korolec. Takie podejście, jak przekonywał były minister, daje stabilny, przewidywalny popyt na prąd.\n– W tym sensie o polityce klimatycznej czy polityce zrównoważonego rozwoju można rozmawiać w kategorii szans – dodał Korolec. Zdaniem byłego ministra polscy politycy są za mało aktywni w obszarach mogących wpłynąć na nasz rozwój.\n– Hasło elektromobilności można też podnosić w Brukseli. Polscy oficjele nie wzywają do tego, żeby 100% transportu publicznego po 2020 roku było funkcjonowało w oparciu o autobusy elektryczne. Mamy nie tylko Solarisa i Ursusa, ale mamy też Skanię i Volvo, które mają duże zakłady w Polsce – podsumował Korolec.\n– Elektrownie można remontować. Bloki 200 MW można rewitalizować. W Polsce to co stało się z farmami wiatrowymi, nie zachęca do OZE – mówił Włodzimierz Ehrenhalt ze Stowarzyszenia Energii Odnawialnej. Nastawienie na energetykę węglową wpłynęło na cały szereg ludzi, którzy angażowali się w farmy wiatrowej i stracili zaufanie do tego typu przedsięwzięć, przekonywał panelista.\n– Energetyka rozproszona jest przyszłością – dodał. – Jeśli zmieni się dostępność magazynów energii, to zostanie rozwiązanych wiele z problemów współczesnej energetyki – kontynuował Włodzimierz Ehrenhalt.\n– Energetyka musi odpowiadać na potrzeby rynku, potrzeby z danego momentu. Budowa wielkich bloków energetycznych musi być utrzymana, ale musi być też energetyka rozproszona (nie tylko odnawialna) – dodał Ehrenhalt. Przekonywał również, że „Pakiet Zimowy” ma być połączeniem działań sprzyjających wspólnemu celowi przekonywał. – Nie możemy stać się energetycznym Lesotho. Jest miejsce dla polskiego węgla, tylko nie traktujmy węgla go jako fetysz, złoto. Jest miejsce na 20 mln ton węgla rocznie i zagwarantujmy to przez 20 lat. Zachęćmy do inwestowania – mówił.\nWedług eksperta zajmującego się tematyką mikrobiogazowni i spalarniami odpadów ważne jest, żebyśmy potraktowali Pakiet Zimowy nie jak wroga, a element, który ma naszą transformację przyspieszyć. – Nasza gospodarka będzie dobrze „«stała»”, jeśli będzie produkować elementy dla nowoczesnej energetyki – podsumował.\nPotrzebny jest remis w rozgrywce o Pakiet Zimowy\nMarcin Korolec uważa, że „sformułowanie „«rynek mocy»” to oksymoron i, nie ma to związku z rozwiązaniem rynkowym. – Pakiet Zimowy jest kwintesencją ze zbioru liczącego ponad 1000 stron dokumentu – dodał. Według niego propozycja zakazu pomocy publicznej dla pewnego typu elektrowni jeszcze nie przesądza o wszystkim, a „pomoc publiczna jest dla pewnego typu inwestycji wciąż dostępna”.\nWojciech Centnarski, członek Zarządu w Polskim Przedsiębiorstwie Energetyki Wiatrowej mówił w kontekście przyszłości polskiej energetyki i jej wpływu na gospodarkę, że ma: „dysonans, w czasie słuchania wypowiedzi w trakcie tego panelu”. Mówił, że „zauważa braki ważnych akcentów dotyczących braku umiejętności wykorzystania polityki do programowania rozwoju w naszym kraju”. Uważa, że „stąd właśnie mamy podejście do „Pakietu Zimowego” jako przykładu celowego działania, działania na którym mamy się potknąć”. Według Centarskiego za obecny stan rzeczy odpowiada także „brak sensownych rozwiązań i reaktywna energetyka zawodowa”. – Stąd Pakiet Zimowy rozpatrywany jest jako zagrożenie, a nie szansa – mówił. – Fundujemy sobie skansen węglowy – puentował. Energetyka wiatrowa rozwija się na morzu bez udziału kogokolwiek, jak można wywnioskować z wypowiedzi panelisty.\n– Polska przespała Energiewende, przesypiamy kolejne szanse na rozwój. Jest to obrona partykularnego sektora wbrew logice – mówił. Czy możemy szukać dróg ucieczki do przodu? – Mamy zapowiedzi przyspieszania prac w kierunku przygotowania regulacji w obszarze energetyki. To przyspieszenie wydaje się nieprawdopodobne, ale jednak pojawi się przestrzeń do dyskutowania nad tym, jaki kształt ma mieć polska polityka energetyczna. W Polsce nareszcie zaczęliśmy rozumieć w jakim kierunku zmierzają nowoczesne gospodarki. Na dzisiaj 6 GW na lądzie powstało bez wsparcia., Mam nadzieję, że odrabiamy pewne lekcje, liczę na rozwój regionów i na to mam nadzieję, że pojawią się w dyskusji o energetyce znamiona wizjonerstwa. Morska energetyka wiatrowa tego potrzebuje. Nie będziemy w stanie odcinać kuponów w sektorze, w nowej energetyce, antycypując przychody na różnych etapach – podkreślał Centnarski. – Polski przemysł może zapewnić około 60% zamówień na farmy wiatrowe na morzu. Prognozujemy że w Polsce jest miejsce na 6 GW do 2030 roku,; to jest realna perspektywa. Jeśli policzymy, że na 1 MW zainstalowany w morskiej energetyce wiatrowej trzeba wydać około 3 miliony euro, to spójrzmy, że 2 miliony z tego mogłyby zostać w polskim przemyśle i stoczniach – posumował Centnarski.\nMałgorzata Mika-Bryska z Veolia mówiła: – My działamy w bardzo konkretnym otoczeniu strategicznym i regulacyjnym. To polityka klimatyczno-środowiskowa, w której funkcjonujemy. Pakiet Zimowy nie jest niczym nowym, to jest kierunek, w którym od 15 lat idziemy. W Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju premiera Morawieckiego umyka nam, że tam jest mowa o właśnie o zrównoważonym rozwoju i długookresowym rozwój gospodarki niskoemisyjnej i gospodarki w obiegu zamkniętym. Te ostatnie zagadnienia w obu dniach kongresu się nie pojawiały. Veolia jest na polskim rynku od 20 lat. Musimy mieć takie usługi, z których chcą korzystać klienci.\nMałgorzata Miłka-Bryska przywołała informacje znajdujące się w rozporządzeniu Ministra Transportu z 2013 roku. Była tam mowa o normach efektywności budynków. Przypomniała, że co 4-5 lat normy te są zaostrzane. Po 2020 roku budynki użyteczności publicznej będą prawie zeroemisyjne. – Nie będzie oferty, jeśli nie będzie odpowiedniego stopnia zazielenienia czy kogeneracji w proponowanych usługach – mówiła Mika-Brylska.\n– Przygotowujemy projekty związane z efektywnością energetyczną. Świadomość zmieniła nasze potrzeby i będzie regulowała rynek, bo wiemy, po co różne rzeczy robimy. Efektywność energetyczna to oszczędność pieniędzy. Na każdy rodzaj wykorzystania energii jest miejsce – dodała. Mika-Bryska Przywołała także ciekawy przykład współpracy: – Między innymi w Poznaniu mamy rozbudowaną sieć ciepłowniczą, ceny mamy interesujące, oferta skierowana jest do prawie 500,000 klientów. Klientów nam przybywa, mamy tam pełną telemetrię, możemy szybko zareagować, nawet zanim nastąpi awaria. Podpisaliśmy z Politechniką Łódzką porozumienie na geotermię dla kampusu. W sezonie letnim geotermia daje ciepłą wodę, a zimą ciepło do grzania kampusu. Wspomniany odwiert ma około 2 km, głębokości i będzie on przyłączony do sieci w Poznaniu. – Wiemy, że tego oczekuje klient, chce być uczestnikiem rynku energii, chce sobie niektóre rzeczy sam dostarczać – podsumowała przedstawicielka Veolia.\nNa zakończenie ostatniej sesji dwudniowego Szczytu Energetycznego każdy z panelistów wskazał, jak widzi przyszłość polskiej energetyki.\nMarcin Korolec uczula, żeby „nie pisać regulacji dotyczących energetyki, w interesie samej energetyki, a w interesie klienta”. – Jeśli pisząc nowe regulacje będziemy pisać je po to, żeby zadbać o energetykę, zapomnimy o cenie dla klienta. Słowo klient jest jednym z fundamentów Pakietu Zimowego – dodał.\n– Energetyka stanie się rynkiem, bo jeszcze nim nie jest. Wielość zawsze powoduje konkurencję. Nie ma od tego odwrotu – mówił Włodzimierz Ehrenhalt. – Postawić na energetykę rozproszoną w tym biogazownictwo i kogenerację – podsumowywał. Na sam koniec wypowiedzi dodał: „Pakiet Zimowy może być płaszczyzną do osiągnięcia kompromisu z UE.\nMałgorzata Mika-Bryska powiedziała: – Sądzę, że byłoby znakomicie, gdyby minister energii zawarł w strategii na dalsze lata całościowy program modernizacji ciepłownictwa. Mamy najdłuższą i najbardziej rozwiniętą sieć ciepłowniczą w Europie, sieć która wymaga modernizacji, tak żeby wspierała ona OZE. Mika-Bryska dodała jeszcze, że to jak wykorzystamy Fundusz Modernizacyjny jest ważne i zaznaczyła, że norma emisyjna w nim określona to 450 g, a nie 550g jak w Pakiecie Zimowym. Do tego w Funduszu Modernizacyjnym zyskujemy prawo do handlu emisjami.\nWojciech Cetnarski nie był optymistą i powiedział, że „w elektroenergetyce w 2030 roku można rysować różne scenariusze. Ja nazwałbym scenariusz prawdopodobny „«czarnym scenariuszem»”. Jeśli Pakiet Zimowy przejdzie, a Polska coś przy tym ugra, będziemy mieć wrażenie, że zwyciężyliśmy. Wyobrażam sobie, że z trudem zrealizujemy do 2021 roku, albo i nie zrealizujemy, cele klimatyczne, po ugraniu obniżonych progów”. Cetnarski mówił, że prawdopodobne jest, że „udało nam się rozwinąć OZE, ale rozwijany był on wbrew, a nie przy pomocy rządu. Podkopaliśmy wiarygodność biznesową kraju, działając na niekorzyść branży farm wiatrowych” zakończył.\nModerator Maciej Stryjecki na zakończenie powiedział, że jego zdaniem zasadność prowadzonych dziś rozmów na temat wyglądu energetyki jest tak samo słuszna jak przekonywanie kilka lat temu do telefonów stacjonarnych i deprecjonowanie telefonii komórkowej. Stryjecki mówił, że „stoimy u progu rewolucji energetycznej” i dodał, że nie da się jej już zatrzymać.\nŹródło: Portal Biznes Alert


Astygmatyzm, a torbiel szyszynki forum - Neurolog - Forum medyczne, lekarskie, pytania do lekarzy, porady medyczne online, zapytaj eksperta\nAstygmatyzm, a torbiel szyszynki forum - Neurolog - Forum medyczne\nZnajdujesz się w: iLekarze.pl » Forum » Lekarze i specjaliści » Neurolog » Astygmatyzm, a torbiel szyszynki Forum\nWitam! Dziś odebrałam wynik TK zostałam skierowana przez neurologa bo miałam częste bóle głowy. wynik jest następujący: W rzucie szyszynki widoczna jest owalna zmiana ogniskowa o wymiarach 13x10x9mm, hyperintensywna w obrazach T2 i Pd zależnych, hypointensywna w obrazach T1 zależnych i sekwencji\nFLAIR( tutaj hyperintensywna w stosunku do sygnału płynu mózgowo -rdzeniowego) ulegająca słabemu obwodowemu wzmocnieniu kontratowemu. Całość obrazu sugeruje torbiel szyszynki. Tkanka mózgowa bez zmian ogniskowych, bez patologicznego wzmocnienia sygnału po dożylnym podaniu paramagnetyku. Układ komorowy nadnamiotowy ustawiony pośrodkowo, nieposzerzony. Co dalej mam zrobić? Jak to leczyć? Jakie są , objawy skutki? Bardzo proszę o odpowiedź. Pozdrawiam


Synek miał 3 tygodnie temu zabieg usunięcia przyczepka najądrza prawego. Szwy są wchłanialne, lecz co z tymi wystającymi supełkami? Czy one same odpadną? Na wizycie kontrolnej pani doktor powiedziała mi abym energicznie pociągnęła i je wyciągnęła, ale synek ma 1,5 roczku i nie wiem czy to dobry sposób? Czy są jakieś maści kremy na rozpuszczenie tych supełeczków, pętelek? Czy mam czekać, co mam robić?\nSkoro szwy są wchłanialne to powinny stopniowo ulegać rozpuszczeniu. Najlepiej w czasie kąpieli dziecka spróbować delikatnie pociągnąć za wystające nitki. Jeśli taki sposób nie pomoże można poczekać aż samoistnie powypadają.\nBól w okolicy lędźwiowej - nerki.\nKrew podczas wytrysku i cewnik DJ


Buty Vans - Era - Skateshop Skate-Europe.com by Andegrand\nDamskie Buty Vans - Era\nCieszymy się, że trafiłeś do nas i liczymy, że zostaniesz z nami. Niestety, sprzedaliśmy już ostatnią sztukę Damskie Buty VANS - ERA. Mamy jednak nadzieję, że znajdziesz dla siebie coś innego. Wybierz co chcesz z oferty naszego skateshopu i wpisz kod rabatowy "mam314" podczas składania zamówienia, a my pomniejszymy kwotę do zapłaty o 3%\nWięcej podobnych rzeczy znajdziesz w dziale Sportowe. Możesz też wyświetlić wszystkie buty, ubrania i sprzęt VANS\nturkusowo - niebieskie vansy


Numer: The Amazing Spider-Man #22 (#823)\nTytuł: Hunted, Part 6\nTusz: Victor Olazaba & Humberto Ramos\nCentral Park. Klon Kravena rzuca się na Black Cat, która w obronie Billy’ego Connorsa gotowa jest się poświęcić. Ukryta w koronie drzew banda Vulture’a zastawia pułapkę na roboty Hunters. Kraven, który chce udowodnić, że w każdym kryje się łaknąca krwi bestia, zdejmuje zdalnie obrożę Spider-Mana. Po wyjściu z klatki Pająk zastaje widok martwych strażników. Kraven przekonuje, że to sprawka Lizarda, a więc wina Spider-Mana, który wydobył z Connorsa bestię i w ten sposób zdał test. Dochodzi do walki. Kravinoff rani bohatera nożem i zarzuca mu, że jako awatar pająka całkowicie sprzeniewierzył się naturze drapieżnika.\nKiedy Pająk upada, Kraven przypomina, że kiedyś chciał go zmusić, by go zabił, podsycając jego gniew (The Amazing Spider-Man #637), ale teraz wie, że łowca zabija dla równowagi w przyrodzie i bezpieczeństwa stada. Uważa, że Pająk już to rozumie, gdyż zdecydował się spełnić prośbę Connorsa, wiedząc, jakie niesie to ryzyko. Parkera dopadają wyrzuty sumienia z powodu śmierci strażników. Kraven dzwoni do Arcade’a i każe mu streścić swoje rozkazy – jeśli Pająk zabije Kravena, Arcade wyłączy Hunterboty, uwolni turystów, wyłączy pole siłowe i wyśle drony, by ocaliły Black Cat i młodego Connorsa.\nPrzeżywający dylemat Spider-Man doświadcza wizji, w której znów widzi martwą Mary Jane w mieszkaniu. Dochodzi do wniosku, że Kraven, raniąc go nożem, podał mu jakieś trucizny. Widząc w głowie śmierć ukochanej, znajduje w sobie siłę do brutalnego ataku. Kiedy Kraven leży pokonany na ziemi, Pająk zauważa, że najemnicy zginęli od ran nożem. Okazuje się, że łowca upozorował masakrę na zbrodnie Lizarda, aby Spider-Man poczuł, że ma krew na rękach, i był w stanie zabić Kravena.\nZamiast mordu Spider-Man zaciąga Kravena przed ekran, aby pokazać mu inną prawdę o świecie. Na monitorze widać, jak Lizard rzuca się na klona Kravena, gdy ten rani Black Cat w ramię i szykuje się do zabicia syna Connorsa. Lizard pokonuje młodego łowcę, ratuje duet i odchodzi. Pająk przekonuje, że by przetrwać, nie trzeba być jak Kraven, bo ludzie to coś więcej niż krew i kości – gdy pomagają i dbają o siebie nawzajem bez względu na ponoszone koszty, pokazują, gdzie tkwi prawdziwa siła.\nPod wpływem słów przeciwnika Kraven wspomina, jak zamordował własną rodzinę, i uświadamia sobie, że pokonanie Spider-Mana nie było nigdy możliwe. Nagle wybucha śmiechem, bo wie, jak ma już postąpić. Ku zaskoczeniu oponenta rozkazuje Arcade’owi wyłączyć Hunters (gdy te padają jak muchy, Vulture chełpi się przed swoją armią, że powiódł ją do zwycięstwa) i pole siłowe. Pająk nie rozumie, skąd ta zmiana. Kraven mówi, że otrzymał od niego wielki dar. Prosi, by odszedł i ratował osobę ze swojej wizji. Deklaruje, że nigdy już nie zapoluje. Parker myśli, że ten chce znów popełnić samobójstwo. Kraven zapewnia, że klątwa wciąż trwa – tylko Pająk może go zabić. Kiedy bohater odchodzi, Kraven wraca do zamku w parku i przebiera się w ukryty w trumnie czarny kostium Spider-Mana.\nPrzebrany za superbohatera łowca daje się zaatakować swemu “synowi”, który go zabija, myśląc, że masakruje prawdziwego Spider-Mana. Kraven zrozumiał bowiem, że aby zginąć przez Pająka, musi stać się nim w duszy poprzez miłosierdzie, łaskawość, szlachetność i poświęcenie. Wszystko to osiągnął, puszczając wolno uczestników Wielkiego Polowania i nie stawiając oporu przed swym klonem. Gdy Ostatni Syn Kravena ściąga mu maskę i odkrywa, że zatłukł na śmierć swego “ojca”, wpada w rozpacz.\nW scenariuszu historii Hunted konfrontacja Kravena Łowcy i Spider-Mana twarzą w twarz była nieuchronna, a skoro pociąg opowieści o Wielkim Polowaniu zajechał właśnie na swoją stację końcową (jeszcze zawita do stacji postojowo-technicznej o nazwie “epilog”), nadszedł czas na bezpośrednie spotkanie dwójki zaprzysięgłych wrogów. Ten grubszy objętościowo od standardowego zeszytu komiks kończy ów wieloletni konflikt w bardzo zniuansowanym psychologicznie stylu, a przy tym z poszanowaniem dorobku tych, którzy wcześniej go portretowali w uniwersum Spider-Mana.\nPrzystępując do lektury finałowego rozdziału tej opowieści, nie należy raczej oczekiwać wiekopomnego mordobicia. Wprawdzie znajdą się tu dwa, dosyć brutalne pojedynki, ale nie o jatkę w tej całej rozgrywce chodzi. Więcej tu bowiem psychologicznych gierek, które mają na celu udowodnić pewne poglądy na funkcjonowanie świata i naturę człowieka. W tej sztuce perswazji przoduje Kraven Łowca, dla którego przekonanie Spider-Mana do swojej filozofii życia oznacza dojście do upragnionego celu – śmierć z rąk superbohatera i tym samym wolność od klątwy.\nWybór, jaki zostaje postawiony przed Spider-Manem, wpisuje się w takie odwieczne pytania egzystencjalne jak “czy cel uświęca środki?” albo “czy życie wielu ludzi jest więcej warte niż życie jednostki, zwłaszcza zdeprawowanej i zepsutej?”. Oczywiście, znając światopogląd Spider-Mana, wiadomo, jakich odpowiedzi należy się po nim spodziewać, co dowodzi, że naprawdę znajduje się on w sytuacji nie do pozazdroszczenia. Rzecz jasna, w końcu wychodzi z niej obronną ręką i w ten sposób akcja dochodzi do punktu, który w trybach fabuły tego komiksu zaczyna już zgrzytać.\nMowa o rozwiązaniu konfliktu na linii Pająk-Kraven. O ile nie dziwi mentalna wolta w wykonaniu zbrodniarza-łowcy, o tyle zachowanie superbohatera, który decyduje się uwierzyć pokonanemu przeciwnikowi na słowo honoru i zostawić go bezkarnie samego sobie, wydaje się niemądre. Wprawdzie dostrzega on, że nie powinien tak zrobić, ale jednak daje się przekonać bądź co bądź mordercy wielu ludzi. Oczywiście są ku temu racjonalne przesłanki (wizja zabitej Mary Jane, chaos wywołany ucieczką superłotrów z parku), ale zabrakło chociaż symbolicznego skrępowania wroga siecią.\nKomiks dopisuje przede wszystkim ostatni rozdział do tragedii Kravena, zapoczątkowanej jego pamiętnym zmartwychwstaniem w mrocznej historii Grim Hunt. W zawoalowany sposób scenarzysta przerywa ciążącą na nim od tego czasu klątwę, tak aby był wilk syty i owca cała. Wymaga przy tym od czytelnika pewnej ekwilibrystyki umysłowej, bo bez niej trudno ogarnąć rozumem luki, jakie Kraven znalazł w swoim przeznaczeniu. Nie ma co udawać Greka, że to wyjaśnienie rodem ze świata metafizyki jest deczko naciągane, ale trudno byłoby chyba wykombinować co innego.\nW każdym razie to nie koniec marki o nazwie Kraven. Bo jak to mówią – skoro umarł król, niech żyje król. 4 pajączki, a dla całego projektu Hunted sprawiedliwą oceną będzie 4 z plusem.


Miałem świadomy sen, byłem w mojej szkole tak po prostu podczas przerwy i świadomość pojawiła się z nikąd. Więc pomyślałem, skoro to sen to nie muszę tu siedzieć. Już miałem wyjść, ale moją uwagę przykuł mój kolega z klasy. Tak dziwnie się na mnie patrzył. Wtedy straciłem świadomość, ale we śnie podszedłem do niego, a on mi powiedział, że też ma świadomy sen i że chce iść razem ze mną, wtedy się obudziłem. Kolejnego dnia spytałem się go co mu się śniło, on powiedział, że uciekał ze mną ze szkoły. Trochę mnie to przeraziło. Czy to możliwe, że spotkałem się z nim we śnie?\nNigdy nie doświadczyliśmy takiego zjawiska a relacje go opisujące zazwyczaj były świadomie zafałszowane. U ciebie to najpewniej zwykła koincydencja, śniły wam się tylko te same osoby i to samo miejsce. To się zdarza wśród znajomych, bo mają podobne przeżycia na jawie.\nCzy to było Fałszywe Przebudzenie? Tom00 3 175 07-05-2019, 19:09


Wess Mitchell odbiera mianowanie i składa przysięgę. Fot. Departament Stanu USA\nO polityce zagranicznej Donalda Trumpa mówi się, że jest nieprzewidywalna. Jednak jego poglądy na świat są stałe i od dawna znane. Niewiadome było tylko to, czy wywodzący się z establishmentu doradcy zdołają powściągnąć wybryki prezydenta. Dziś większości z tych hamulcowych nie ma już w Białym Domu, a Trump ma wolną rękę.\n„Dom wewnętrznie skłócony nie ostoi się”, mówił w 1858 roku walczący o stanowisko senatora ze stanu Illinois Abraham Lincoln. Donald Trump zapewne nie zna tego przemówienia, ani ewangelii według św. Marka i św. Mateusza, z których Lincoln zapożyczył ów cytat. Udało mu się jednak wcielić w życie mądrość zawartą w słowach swojego wielkiego poprzednika w polityce zagranicznej.\nKilka dni temu „Washington Post” poinformował o rezygnacji Wessa Mitchella ze stanowiska asystenta sekretarza stanu ds. Europy i Eurazji. Ten najważniejszy amerykański dyplomata zajmujący się naszym kontynentem będzie pełnić swój urząd tylko do 15 lutego. Mitchell nie odchodzi w atmosferze skandalu; sam deklaruje, że w pełni popiera politykę sekretarza stanu Mike’a Pompeo, a powodem odejścia jest chęć poświęcenia się młodej rodzinie. Jego rezygnacji nie sposób jednak nie wpisać w szerszy kontekst tego, jak przez dwa lata prezydentury Trumpa zmieniała się ekipa odpowiedzialna za kreowanie polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych.\nO polityce zagranicznej administracji Trumpa utarło się mówić, że jest nieprzewidywalna. Owa nieprzewidywalność nie wynikała jednak z usposobienia samego prezydenta. Jego poglądy na świat od kilku dekad w zasadzie się nie zmieniły. Źródłem dezorientacji było natomiast ciągłe przeciąganie liny pomiędzy Trumpem i grupą wywodzących się z establishmentu – wojskowego lub biznesowego – doradców zajmujących kluczowe stanowiska w administracji. H.R. McMaster, Rex Tillerson, James Mattis, Gary Cohn – słynni „dorośli” w Białym Domu – mieli hamować wybryki Trumpa i pilnować, aby prezydent nie wyrządził trwałych szkód. Dziś żadnego z nich nie ma już w administracji.\nTrump ze smyczy zrywał się stopniowo. Cohn, główny doradca ekonomiczny prezydenta, zrezygnował, gdy nie udało mu się powstrzymać wprowadzenia ceł na import stali i aluminium z Meksyku, Kanady i Unii Europejskiej. Sekretarz obrony Mattis, a wraz z nim Brett McGurk, wysłannik rządu USA przy międzynarodowej koalicji walczącej z ISIS, odeszli po tym, jak Trump ogłosił wycofanie wojsk amerykańskich z Syrii.\n„Dorosłych” zastąpili „lojalni” – John Bolton, Mike Pompeo i Larry Kudlow (następcy Mattisa Trump jeszcze nie wyznaczył). Jak zauważa na łamach „Foreign Affairs” Thomas Wright, Trump ma wreszcie wokół siebie ludzi, którzy nie starają się mitygować skutków jego posunięć, ale je wzmacniają.\nOdejście Mitchella, którego „Gazeta Wyborcza” ochrzciła mianem „Amerykanina od Polski”, doskonale wpisuje się w ten trend. Żeby nie było wątpliwości: podobnie jak pozostali byli już członkowie administracji, Mitchell nie był idealistą, liberałem ani piewcą altruizmu. Od sojuszników USA wymagał większego zaangażowania w rywalizację Zachodu z mocarstwami rewizjonistycznymi – Chinami i Rosją – choćby poprzez zwiększenie wydatków na zbrojenia. W odróżnieniu od administracji Obamy przywiązywał znacznie mniejszą wagę do spraw wewnętrznych sojuszników – nie autorytarne zapędy Victora Orbana były dla niego największym problemem, lecz fakt współpracy energetycznej Węgier z Rosją.\nJednocześnie, w przeciwieństwie do Trumpa, serio traktował sojusze i cenił ich trwałość. W 2016 roku jako szef założonego przez siebie think tanku CEPA, zajmującego się Europą Środkową i Wschodnią, Mitchell mówił o Trumpie, który wówczas był jeszcze nowojorskim celebrytą ubiegającym się o republikańską nominację w wyborach prezydenckich: „Obaj uważamy, że NATO ma problem. Ale proponujemy diametralnie różne rozwiązania: on chce mniej sojuszu, a ja chcę go więcej”. Nie do przecenienia była też osobista fascynacja Mitchella Europą i jej historią. Na Georgetown studiował europeistykę i germanistykę, a doktorat uzyskał na Freie Universität w Berlinie.\nSłuchając przemówień Mitchella już jako topowego dyplomaty administracji Trumpa miało się wrażenie, że choć stanowczo wzywa amerykańskich sojuszników do zakasania rękawów i jasnego opowiedzenia się po stronie Ameryki, to traktuje Europejczyków jako partnerów. Tak było chociażby w przypadku wystąpienia w waszyngtońskiej Radzie Atlantyckiej w październiku ubiegłego roku. Zupełnie inne podejście ma natomiast jego szef, Mike Pompeo, który zdecydowanie bardziej od partnerstwa woli poddaństwo Waszyngtonowi, o czym można było się przekonać na wykładzie przed grudniowym spotkaniem ministrów spraw zagranicznych NATO w Brukseli. O tym, co o sojuszach myśli Donald Trump, nie ma nawet co wspominać.\nBezsiła i wściekłość Trumpa\nWe wrześniu ubiegłego roku „New York Times” opublikował artykuł anonimowego urzędnika twierdzącego, że jest częścią ruchu oporu wewnątrz administracji Donalda Trumpa. Uspokajał on: „Amerykanie powinni wiedzieć, że w pokoju są dorośli. Jesteśmy w pełni świadomi tego, co się dzieje, i staramy się robić, co słuszne, nawet kiedy Donald Trump tego nie robi. W efekcie mamy dwutorową prezydenturę”. Jeśli ów urzędnik zajmował się polityką zagraniczną, to musi się czuć coraz bardziej osamotniony albo nie jest już członkiem administracji. W rozpoczynającej się właśnie drugiej połowie kadencji Trumpa będzie na tym polu o wiele mniej zgrzytów niż w pierwszej. A to nie wróży nic dobrego.


Supernatural Love Story: Epilog #3 [THE END]\nEpilog #3 [THE END]\nBól pleców ją obudził. Otworzyła oczy i dostrzegła nad sobą idealnie niebieskie niebo z puchatymi chmurkami sunącymi po nim leniwie. Do jej uszu dobiegł radosny szczebiot ptaków i ledwie słyszalny w oddali szum wodospadu.\nOdruchowo uniosła dłoń i chciała ją oprzeć na wystającym brzuchu,lecz natrafiła na pustkę i zerwała się gwałtownie. Zerknęła na swój płaski brzuch i zaczęła szybciej oddychać. Rozszerzyła oczy,gdy wspomnienia zaczęły do niej wracać.\n– Moje dziecko,gdzie jest moje dziecko? – wymamrotała jak w gorączce.\nImoen podniosła się na nogi i zaniemówiła,gdy rozejrzała się dookoła.\nZnała te drzewa. Skrzeki tych ptaków. Ten szemrzący strumień. Miękką trawę pod bosymi stopami.\nZnów była w Edenie.\nKilkanaście miesięcy wcześniej,na ten widok rozpłakałaby się z ulgi. Teraz zaś miała ochotę płakać,ale z bezradności.\nZerwała się biegiem przemierzając kolejne przestrzenie niebiańskiej łąki.\nWyjście,gdzie jest wyjście,musi być,muszę znów spaść na ziemię!\nDotarła do źródła strumienia. Cichy szum wodospadu wcale nie działał kojąco,wręcz przeciwnie,denerwował ją. Mimo to podeszła do strumyka i ochlapała twarz zimną wodą. Tafla wody wygładziła się ukazując jej odbicie. Zaskoczona dotknęła swojej twarzy. Na jej policzkach widniały rumieńce,w oczach tlił się zdrowy błysk,a jej włosy były czyste,miękkie i idealnie ułożone.\nSpojrzała w dół i dotknęła białej sukienki na ramiączkach,którą miała na sobie. Identyczną nosiła w momencie upadku,lecz ta nie miała ani jednej skazy.\nPobiegła dalej zadzierając sukienkę do góry. Im dłużej biegła,tym bardziej miała ochotę krzyczeć. Wcale nie była zmęczona,a obszar zdawał się ciągnąć bez końca.\nI bez wyjścia.\nWreszcie opadła na kolana i wydała z siebie okrzyk pełen żalu i goryczy ukrywając twarz w dłoniach. Zaniosła się gorzkim szlochem.\n– Już dobrze,siostro.\nUniosła głowę i jej oczom ukazał się niski mężczyzna w średnim wieku ubrany w zwyczajną koszulę,kurtkę i z dłońmi w kieszeniach dżinsów. Miał bujną,ciemną brodę i kręcone włosy. Największe wrażenie robiły jednak jego niebieskie oczy patrzące na nią przenikliwie.\nOstrożnie podniosła się z kolan.\n– To ty...Bóg...to ty?\n– Tak moja droga. Ale wolałbym,żebyś nie używała słowa na „b” i mówiła mi Chuck.\nImoen sapnęła i zaniemówiła przeczesując palcami włosy,po czym pokręciła głową.\n– Co tu robię? I co ty tu robisz? Myślałam,że cię nie ma!\n– Bo nie było. Nie mogłem jednak pozostać obojętny na ostatnie wydarzenia.\n– Okej...co się właściwie stało?\n– Umarłaś wydając na świat dziecko.\nNo tak! Znów poczuła ten okropny ból i ujrzała rozmazaną twarz Deana,gdy świat znikał jej sprzed oczu.\nSerce zaczęło jej bić dwa razy szybciej.\n– Czyli ja... – Nie dokończyła gwałtownie łapiąc powietrze.\n– Żyjesz. To właśnie są te wydarzenia,które zmusiły mnie do przerwania urlopu. Nie mogłem pozwolić ci umrzeć. To zachwiałoby równowagą mojego świata,nawet jeśli umarłaś jako człowiek.\nImoen westchnęła przyswajając sobie te informacje. Przyjrzała się uważniej Bogu. Miał szczodry wyraz twarzy podpowiadający,że można mu bezwarunkowo zaufać. Mimo to,jedno pytanie dręczyło ją od dawna.\n– Odpowiedz mi...dlaczego mnie tu zamknąłeś? Nie tylko teraz,w ogóle. Dlaczego wykasowałeś mi wspomnienia z dziejów stworzenia i trzymałeś tutaj jak ptaszka dla ozdóbki?\nChuck potarł brodę dłonią i westchnął ciężko. Nagle jego twarz wydała się nad wyraz zmęczona.\n– Amara ci powiedziała – skwitował. – No cóż,rozumiem jeśli będziesz zła. Ale robiłem to dla twojego dobra.\n– Widzisz,siostrzyczko,kiedy stworzyłem świat i ludzi...trochę wymknęli mi się spod kontroli. Oczywiście dałem im wolą wolę,taki był plan...ale nie spodziewałem się,że zaczną robić takie okrutne rzeczy. Kiedy przedstawiłem Amarze i tobie mój plan stworzenia,ona mnie wyśmiała i powiedziała,że nigdy nie pokłoni się tym nędznym istotom,jak się wyraziła. Ty zaś poparłaś mnie całym sercem,dałaś im światło pozwalające żyć. Byłaś z siebie dumna,kochałaś ludzi. Ale nie widziałaś,do czego są zdolni. Ja widziałem. Wiedziałem,że jeśli się dowiesz,złamie ci się serce. Dlatego wykasowałem ci wspomnienia i zamknąłem. Żebyś nie musiała oglądać upadku ludzkości.\nImoen słuchała tego wszystkiego z rozchylonymi ustami. W głowie jej wirowało,nie mogła uwierzyć w to,co słyszy. Jakim prawem uznał ją za taką słabą?\n– Masz rację. Jestem zła,ale bardziej rozczarowana. Jak mogłeś za mnie decydować,ty mój brat? Poznałam ludzi. Wiem,że potrafią być okrutni,ale nieliczni z nich. Większość z nich chce kochać,dzielić się tą miłością. Życie bywa dla nich ciężkie,ale nie poddają się tak jak ty!\n– W pełni rozumiem mój błąd,uwierz Imoen – oznajmił łagodnie. – Mógłbym cofnąć czas by to naprawić,ale nawet ja nie wiem jakie miałoby to konsekwencje. Może nigdy nie poznałabyś Winchesterów?\nUderzył w czułą strunę. Patrząc na ten ogród,wszystko tak piękne i nienaganne naprawdę czuła się jak w klatce. Kiedyś był to jej dom. Teraz po prostu ładna przestrzeń istniejąca tylko na pokaz,podczas gdy jej prawdziwy dom był na ziemi,u boku Deana i małego Johna.\n– Ale jest też inne wyjście – ciągnął – Odebrałem ci wolną wolę i żałuję. Teraz zaś chcę ci ją zwrócić. Będziesz podejmowała tylko i wyłącznie swoje decyzje. Jeśli chcesz tu zostać,zostaniesz,jeśli chcesz...\n– Zabierz mnie na ziemię! – przerwała mu błagalnie. – Muszę wrócić do mojego dziecka!\n– Oczywiście. – przytaknął z lekkim rozbawieniem unosząc dłoń. –Ale proszę o jedno. Musisz wskazywać mu drogę. To nie jest zwykłe dziecko. Ma w sobie pierwiastki anioła i demona. Jeśli demoniczna część przejmie nad nim kontrolę,świat będzie w niebezpieczeństwie. Rozumiesz to?\n– Tak – skinęła poważnie głową.\n– A zatem...do zobaczenia Imoen. – Chuck uśmiechnął się i pstryknął palcami.\nZnów grunt uciekł jej spod nóg i poczuła,że spada. Tym razem jednak czuła się bezgranicznie szczęśliwa i nie mogła się doczekać lądowania,chociażby miałoby nie wiadomo jak twarde.\nTym bardziej zaskoczyło ją,gdy ocknęła się na stepie bez żywej duszy dookoła bez najmniejszego nawet zadrapania W oddali dostrzegła szosę i mknący po niej samochód i postanowiła tam popędzić. Powstrzymała ją jednak obecność uczucia wibrowania w środku,którego nie doświadczyła już od dawna. Podekscytowana skupiła się więc i rozłożyła ogromne,złociste skrzydła. Na ich widok aż zaniemówiła.\nBłyskawicznie znalazła się przy drodze,na której ustawiona została tablica.\nMachnęła skrzydłami i już jej nie było.\n– Sam! Pospiesz się z tym mlekiem! – krzyknęła Sarah bezradnie kołysząc małego Johna,który ciągle płakał.\n– Robię co mogę! – odkrzyknął Winchester z kuchni.\nMinął miesiąc odkąd mały się urodził. Od tamtej pory słuch po Deanie zaginął. Sam dzwonił na każdy jego numer milion razy,lecz żaden był nieaktywny. Bezsenne noce spędzał na namierzaniu sygnałów GPS z komórek,ale za każdym razem był o krok za daleko i brat nieustannie mu się wymykał. Całe szczęście,że miał Impalę i podróżowanie nie było problemem.\nMimo,że ciągle myślał o bracie,nie mógł zostawić Sary samej z dzieckiem. Czuł się winny,że zostawia ją czasami na kilka dni i nie przynosi to żadnych rezultatów oprócz wymęczonej opieką nad dzieckiem ukochanej. Dawał więc z siebie wszystko,gdy był w domu.\nSzybkim krokiem ruszył do salonu gdzie Sarah bezskutecznie starała się uspokoić głodnego chłopca i podał jej butelkę,którą ta z ulgą przejęła.\nStali w milczeniu i cierpliwie czekali aż malec się naje.\nOboje wiedzieli,że w ten sposób spełnia się niejako ich marzenie o dziecku. Mimo zmęczenia,Sam dostrzegał,że Sarah się zmieniła. Zajmowała się Johnem jak własnym synem,chociaż nigdy nie ośmieliła się użyć słowa matka,aby przypadkiem tak jej w przyszłości nie nazwał.\nA on...wprawdzie kochał swojego bratanka,jednak wolałby,żeby jego brat się odnalazł i przejął rolę ojca. Tak byłoby lepiej dla wszystkich.\n– No już – mruknęła Sarah unosząc dziecko i poklepując je po plecach.\n– Coś nowego w sprawie Deana? – spytała niespodziewanie z nadzieją.\nSam pokręcił smutno głową.\n– Wiem,że tego nie poprzesz,ale zastanawiam się czy nie poprosić o pomoc Crowleya.\n– Po tym jak zastawił na Deana i Casa pułapkę? – Sarah zmarszczyła gniewnie brwi.\n– Wiem,wiem – westchnął Winchester. – A czy jest inne wyjście?\nNagle rozległo się skrzypienie otwieranych drzwi wejściowych. Oboje zamarli w bezruchu. Sam przygotował wszechobecny pistolet i ostrożnie zbliżył się do filara nieopodal schodów,za którym się schował.\nKroki rozlegające się na schodach były ociężałe i wolne. Sam liczył je i czekał,aż intruz znajdzie się na ostatnim szczeblu i wtedy...\nWyskoczył z ukrycia z wycelowanym pistoletem i zaniemówił.\nStał naprzeciwko swojego brata,chociaż z bliskiej odległości nigdy by go nie poznał. Miał brudne,potargane włosy,podkrążone oczy i ubranie nadające się już tylko do wyrzucenia. Ale to wszystko były drobnostki w porównaniu z plamami krwi pokrywającymi całą jego twarz i spojrzeniem,które było wręcz martwe.\nMłodszy Winchester bez słowa rzucił się na swojego brata i przytulił go najmocniej,jak tylko mógł. Dean jednak stał sztywno,jakby połknął miotłę.\n– Dean,gdzie byłeś? Wszędzie cię szukałem,masz pojęcie...\n– Pomóż mi,Sammy – wymamrotał ochrypłym głosem – Już nie chcę,nie daję rady.\nOparł się bezwładnie o ramię młodszego brata. Sam poprowadził go do najbliższego krzesła i nachylił się nad nim.\n– Okej – powiedział przełykając ślinę. – Pomogę ci,tylko opowiedz mi wszystko.\n– Jestem potworem – powiedział z bólem Dean – Jedyne co mogę teraz robić to zabijać. Ale ja już nie chcę,nie mogę. To mi każe!\nZe złością odsłonił przedramię ukazując pulsujące piętno i przejechał po nim paznokciami chcąc je zdrapać,podczas gdy tuż obok pozostały krwawe ślady.\nSam zacisnął usta. Podświadomie wiedział,że Dean zaczął zabijać bez opamiętania,ale starał się odrzucać tę myśl. Nie chciał nawet myśleć ile istot ludzkich pozbawił życia. Wiedział jednak,że musi ostrożnie dobierać słowa by pomóc bratu się uspokoić.\n– Nie jesteś potworem,Dean – oznajmił łagodnie dotykając jego ramienia. – To nie twoja wina. Znajdziemy sposób,żeby się tego pozbyć. Tylko...zostań z nami.\nMały John postanowił przerwać niezręczną ciszę swoim kwileniem. Sarah westchnęła z rezygnacją i wyszła z ukrycia. Bała się pokazywać go Deanowi,ale nie było już wyjścia.\nStarszy Winchester uniósł głowę i rozejrzał się po pomieszczeniu z dezorientacją. Kiedy jego wzrok spoczął na niemowlęciu na ramieniu Sary,czoło mu się wygładziło i rozchylił usta. Wstał i wolnym krokiem ruszył w kierunku Sary.\n– Cześć,Saro – powiedział starając się,żeby jego głos brzmiał łagodnie.\nBlake patrzyła na niego z zaciśniętymi ustami i cofnęła się zasłaniając głowę dziecka dłonią.\n– Nie zbliżaj się – powiedziała bardziej ze smutkiem niż groźbą.\n– Proszę...daj mi chociaż na niego spojrzeć.\n– To jego syn,Saro. Pozwól mu – dodał Sam kiwając głową.\nBlake zacisnęła usta i położyła sobie niemowlę na ramieniu. Chłopiec błądził dookoła oczyma aż zatrzymał spojrzenie na Deanie.\nWinchester wpatrywał się w niego jak zahipnotyzowany. John odwzajemniał jego spojrzenie. Wreszcie otworzył swoje małe usteczka i uśmiechnął się.\nSarah uważnie obserwowała Winchestera. Gdy jednak dostrzegła,jak oczy rozbłysły mu na widok uśmiechu małego,bez słowa przysunęła się i podała mu niemowlę. Dean zamrugał oszołomiony i jak najdelikatniej wziął synka na ręce.\n– Cześć,mały. – powiedział drżącym głosem. – Pamiętasz mnie?\nNie mógł nie zauważyć,że dziecko było do niego bardzo podobne. Gdy spojrzał w jego zielone oczy,takie same jak swoje własne,poczuł łzy pod powiekami. W dodatku także miał jasne włosy,lecz...\n– Masz uśmiech swojej matki.\nPierwszy raz odkąd pogrążył się w szaleństwie jego myśli powędrowały ku Imoen. Te resztki serca,które miał w piersi ścisnęły się i zadały mu prawdziwy,fizyczny ból jakby były odłamkami szkła. A może i właśnie tak było?\nNagle doznał szokującej ulgi. Nie słyszał pompowania krwi we własnych żyłach i ucichł wewnętrzny głos domagający się krwi. Czuł się...wolny.\nZebrał się na odwagę i ostrożnie podniósł synka przytulając go do piersi. Zacisnął powieki i pozwolił pojedynczym łzom spłynąć.\n– Przepraszam – wyszeptał tak,że tylko malec mógł to usłyszeć. – Już nigdy cię nie zostawię. Obiecuję.\nZnamienne słowo przemknęło przez jego ciało niczym błyskawica bólu,lecz nie poddał mu się. Nie mógł. Miał dla kogo żyć,miał kogo kochać. Nawet jeśli Imoen już nie było,to cząstka niej ciągle żyła w tej małej istotce,która potrzebowała jego miłości i opieki.\nJohn zaczął się wiercić i kwilić na jego ramieniu. Dean popatrzył na niego zdezorientowany. Na szczęście do akcji wkroczyła Sarah.\n– Bez urazy,Dean,ale wezmę go. Jest zmęczony i zaczyna marudzić.\n– Och,tak,jasne,ufam ci Saro – wymamrotał oddając jej dziecko. Patrzył na niego tak długo,aż zniknęła w części mieszkalnej.\nWestchnął ciężko i opadł na krzesło ukrywając twarz w dłoniach.\n– Więc...co teraz? – spytał Sam. – Zostaniesz?\n– Tak. Cholernie tego chcę. Ale boję się,że jeśli stracę panowanie...\n– Pozbędziemy się tego,obiecuję.\nNagle usłyszeli,że drzwi frontowe ponownie się otwierają. Sam wzruszył ramionami.\n– To pewnie Cas. Niebo już wie o Johnie,ale kazali mu nadzorować jego ewentualną moc i często teraz do nas zagląda. – wyjaśnił Sam.\nObaj Winchesterowie zaniemówili jednak,gdy unieśli głowy i spojrzeli na postać w białej,sięgającej ziemi sukni stojącej na półpiętrze.\nDean nie wierzył własnym oczom. Ostatnimi czasy umysł często płatał mu figle,ale nigdy tak okrutne. Gdy jednak zerknął na Sama i zobaczył,że on też siedzi jak skamieniały,zaczął szybciej oddychać. Wtedy wszystko potoczyło się jak w przyspieszonym tempie.\nImoen wydała z siebie zduszony okrzyk i ze szlochem zbiegła na dół potykając się o poły sukni. Dean zerwał się tak szybko,że przewrócił krzesło. Sekundę później trzymał w ramionach ukochaną z krwi i kości,a nie projekcję ogłupionego umysłu jak mu się wcześniej wydawało.\nŚciskał ją tak mocno,że aż zabrakło mu tchu. Trwali w uścisku dobrą minutę,aż wreszcie odsunęli się od siebie,by spojrzeć sobie w oczy.\nImoen ujęła pokrytą długim zarostem twarz Deana w dłonie,a jej oczy błyszczały. Wyglądali jak anioł i grzesznik na biblijnych wyobrażeniach. Ona – piękna i promieniująca chwałą,a on – zniszczony przez życie człowiek czekający na odkupienie.\n– Jak...? – wykrztusił tylko przez ściśnięte gardło dotykając jej dłoni.\n– Bóg – odparła równie lakonicznie.\nWestchnął z ulgą i wpił się łapczywie w jej usta wlewając w ten pocałunek całą rozpacz i tęsknotę,którą odczuwał odkąd odeszła,a która popchnęła go do krawędzi okrutnego szaleństwa.\nPoczątkowo Sam miał zamiar dyskretnie się ulotnić,ale na wzmiankę o Bogu zmarszczył brwi i znieruchomiał. Rozumiał podniosłość tej chwili dla obojga,ale to przecież nie mogło trwać wiecznie. Odchrząknął więc znacząco.\nImoen uniosła na niego wzrok.\n– Och,Sammy! – zawołała wyciągając ku niemu ręce. – Jak dobrze cię widzieć!\n– Wzajemnie – odparł ściskając ją mocno i serdecznie. – Wybacz,że zepsuję chwilę. Cieszę się,że tu jesteś,ale wyjaśnij nam,jak to się stało.\n– Och,no cóż. – odetchnęła zakładając pasmo włosów za ucho. – Sama nie wiem,obudziłam się w Edenie i był tam mój brat. Dowiedziałam się wreszcie,dlaczego mnie zamknął...\nPrzełknęła ślinę i spuściła wzrok. Opowiedziała im wszystko. Gdy skończyła,Dean pokręcił głową z przekąsem.\n– Co za dupek – skwitował.\n– Nie mów tak,kochanie. – zwróciła się do Deana łagodnie Imoen. – To dzięki niemu tu jestem i...\nNagle jej oczy się rozszerzyły,a z piersi wydobył się nieartykułowany dźwięk. Zerwała się gwałtownie z krzesła i błądziła wzrokiem po całym pomieszczeniu.\n– Gdzie jest John? – krzyknęła trzęsącym się głosem – Jest cały? Muszę go zobaczyć,muszę!\nJak na zawołanie z części mieszkalnej gniewnym krokiem wyszła Sarah.\n– Możecie być ciszej? Dean,rozumiem,że żałujesz wszystkiego,ale to nie powód,żeby...\nUrwała i wciągnęła gwałtownie powietrze w płuca na widok Imoen. Rozchyliła trzęsące się wargi i niepewnym krokiem ruszyła w jej stronę. Przyjaciółka uśmiechnęła się zachęcająco i otworzyła ramiona.\nSarah była zdezorientowana. Po tym,co widziała,nie dowierzała,że Imoen żyje. Chociaż ten widok ją cieszył,odczuła też smutek. Bez wątpienia jej powrót był cudem,ale dla niej oznaczał pożegnanie z rolą matki,w którą przez ten miesiąc zdążyła wejść.\nNieco sztywno,lecz ostatecznie przytuliła przyjaciółkę. Bez słowa złapała ją za rękę i poprowadziła w kierunku małżeńskiej sypialni.\n– Mieszkaliśmy tu z Samem przez ten miesiąc – przyznała z zawstydzeniem – Tak było wygodniej.\nImoen puściła jej słowa mimo uszu. Gdy znalazła się w pokoju dziecięcym aż westchnęła. Pusty,czekający cierpliwie,zmienił się w miejsce tętniące życiem. Dookoła porozrzucane były pluszaki,na komodzie stała starannie złożona w kostkę sterta ubranek a w powietrzu unosił się charakterystyczny zapach niemowlęcia,które marudziło w kołysce.\nWolnym krokiem zbliżyła się do dziecka. Na jego widok rozchyliła drżące wargi,a serce boleśnie jej się ścisnęło słuchając jego płaczu. Kiedy jednak mały ujrzał jej twarz,jego zmarszczone czoło się wygładziło i otworzył szeroko swoje zielone oczka wpatrując się w mamę z fascynacją. Nie byłoby w tym nic dziwnego,gdyby nie fakt,że trwało to około minuty,podczas której ani razu nie mrugnął. Wreszcie jednak na jego usta wypłynął uśmiech i machnął piąstką.\nImoen poczuła łzy pod powiekami. Zamrugała strząsając kilka z nich na policzki i z zaciśniętymi ustami sięgnęła do kołyski biorąc synka na ręce.\nJeszcze kilka miesięcy wstecz nie potrafiła sobie wyobrazić,czym jest matczyna miłość. Gdyby jednak zapytano ją o to w tej właśnie chwili,powiedziałaby że jest to szczęście wynikające z trzymania tej małej istotki na rękach i świadomości,że jest zdrowe i bezpieczne.\nWymamrotała pod nosem kilka słów czując łzy swobodnie spływające jej po policzkach i przytuliła dziecko mocno do piersi wciągając w nozdrza nowy zapach. Spędziła tak kilka minut,aż kątem oka dostrzegła czyjąś sylwetkę.\nDean stał w progu z rozchylonymi ustami. Ręce miał zaciśnięte w pięści,a ciało wyprężone niczym struna. Wodził wzrokiem po całym pokoju,jakby nie był zdolny znaleźć w nim dla siebie miejsca.\nCzuł,że nie pasował do tej sceny. Był brudny,wyczerpany i przesiąknięty odorem krwi. Nie wiedział nawet,jak powinien się zachować,ale coś podpowiadało mu,że powinien pójść za Imoen.\nWreszcie utkwił w niej spojrzenie wyrażające najgłębszą skruchę,a jego pełne wargi zaczęły drżeć. Spodziewał się,że zmarszczy brwi jak to miała w zwyczaju,lecz ona nieoczekiwanie rozciągnęła usta w szerokim uśmiechu,szczerym i nie skalanym żadną troską. Był taki sam jak pierwszy uśmiech,którym go obdarzyła.\nWolno więc ruszył w jej stronę i wyciągnął ramię obejmując ją. Ucałował ją w czubek głowy i ostrożnie pogładził synka po miękkich włoskach. Imoen westchnęła cicho przylegając do ukochanego całym ciałem.\n– Przepraszam,Imo. – wymamrotał zaciskając powieki. Serce zaczęło mu bić w przyspieszonym tempie.\n– Kiedy ty...kiedy umarłaś... – Z trudem przecisnął te słowa przez gardło. – Cholera,nie potrafię opisać co wtedy czułem. Po prostu...nie mogłem,miałem ochotę zamordować każdego w zasięgu wzroku. Znamię przejęło nade mną kontrolę. Z minionego miesiąca pamiętam jedynie urywki. Krew,krzyki...Zapomniałem o Johnie. Mogłem myśleć tylko o tym,że ciebie już nie ma...John stracił wtedy nas obojga. Ledwo zdążył otworzyć oczy,a ja już go zawiodłem – oznajmił zaciskając usta.\n– To nie twoja wina...\n– Moja! – podniósł głos,lecz po chwili się zreflektował. Imoen pokołysała synka przez chwilę na ramieniu i ponownie ułożyła go w kołysce,po czym złapała Deana za rękę.\nUsiedli na swoim łóżku. Winchester spuścił głowę ukrywając ją w dłoniach.\n– Mogłem to powstrzymać. Mogłem chociaż próbować. – mruknął. W jego głosie pobrzmiewał żal. – Ale nawet się nie starałem.\nImoen zacisnęła usta i przyklękła obok niego ściskając swoją drobną dłonią jego poznaczone bliznami kłykcie. Otworzyła usta,żeby coś powiedzieć,ale z jej gardła nie chciały wydobyć się żadne słowa. Nie była jednak na niego zła. Rozumiała przez co przechodził,bo przecież doświadczyła tego samego ponownie zamknięta w Edenie.\nNagle drgnęła poruszona nagłą myślą.\nOdkąd powróciła,moc wewnątrz jej nieustannie wirowała,czuła się silniejsza niż kiedykolwiek. Wzięła więc głęboki oddech i podwinęła rękaw poszarpanej kurtki Deana naznaczonej zaschniętym plamami brunatnej krwi. Znamię Kaina było nabrzmiałe i zdawało się pulsować wewnętrznym ogniem.\nWinchester uniósł głowę i popatrzył na nią z zaskoczeniem,gdy przyłożyła dłoń,spod której błysnęło oślepiające światło. Gdy ją cofnęła,po znamieniu nie było śladu.\nSpojrzał na swoje ramię i niemalże się zachłysnął. Czuł,jakby z serca spadł mu kilkutonowy głaz.\n– Jak...? – wymamrotał tylko wciąż zbyt zszokowany.\n– Odzyskałam swoją dawną moc. Nie wiem jak to możliwe,ale wydaje się jeszcze silniejsza,silniejsza nawet niż moc znamienia. Pomyślałam po prostu,żeby je usunąć i...udało się.\nUśmiechnęła się przy tym nieśmiało,na co Dean ujął jej twarz w dłonie,złożył na jej ustach namiętny pocałunek,a potem przytulił najmocniej jak potrafił.\n– Nawet nie masz pojęcia,jak bardzo cię kocham – wyszeptał.\n– Może więc...chciałbyś mi to udowodnić? Tylko najpierw weź prysznic!\nMinęło kilka dni. Życie Winchesterów zaczynało wracać do normy. Prawdę mówiąc,nigdy chyba nie przypominali bardziej typowej rodziny. Szybko zapomnieli o zdarzeniach z poprzedniego miesiąca,kiedy wszyscy na własny sposób przeżywali żałobę. Teraz udawali,że nic takiego nigdy się nie wydarzyło.\nDean i Imoen szybko odnaleźli się w roli rodziców. Chociaż oczywiście trudy rodzicielstwa także im doskwierały,mały John był oczkiem w głowie rodziców,ale także Sama i Sary,którzy bądź co bądź,opiekowali się nim dłużej.\nNie niepokoiły ich także żadne nadprzyrodzone zjawiska. Lucyfer siedział zamknięty na cztery spusty w celi bez swojej łaski nie stanowiąc najmniejszego zagrożenia,Crowley zaszył się gdzieś w swojej piekielnej otchłani i nie dawał znaku życia,a Rowena jakby rozpłynęła się w powietrzu. Niemniej jednak,pozostały im pewne niedokończone sprawy...\n– Jesteś pewna,że chcesz to zrobić? – Po raz kolejny spytał Dean.\n– Tak. – Imoen skinęła głową. – To moja siostra i mimo wszystko mnie kocha. Czy ty na moim miejscu nie chciałbyś spotkać się z Samem?\n– Okej,masz rację – westchnął Dean.\n– Będziemy w pobliżu,gdybyś nas potrzebowała – dodała Sarah.\n– Okej. – odetchnęła głęboko Imoen i skupiła się na telepatycznym komunikacie.\nAmaro...gdzie jesteś? To ja,Imoen...Proszę,porozmawiajmy...\nOdczekała kilka minut,aż wreszcie odczuła na skórze lekki powiew wiatru. Naprzeciwko niej,po drugiej stronie stołu z podświetlaną mapą stała Amara we własnej osobie. Początkowo miała zmarszczone brwi,jednak na widok siostry rozchyliła drżące wargi.\n– I-Imoen? To naprawdę ty?\n– Tak,Amaro – uśmiechnęła się lekko zaplatając przed sobą dłonie na białej sukience.\n– Wyczuwam twoją aurę. Odzyskałaś łaskę. Ale jak,przecież widziałam twoje ciało...\n– Nasz brat – przerwała jej krótko – To on mnie ożywił.\n– On? – prychnęła – Zadał sobie trud żeby cię ratować?\n– Możesz w to wierzyć,albo nie,ale przecież jakimś cudem tutaj stoję.\nAmara sapnęła cicho i zrobiła kilka kroków. Imoen ostrożnie postąpiła w jej stronę.\n– Dean opowiedział mi,co zrobiłaś... – zaczęła ostrożnie. – O tym,że nie chciałaś oddać mnie Lucyferowi.\n– No tak – mruknęła zmieszana Amara spuszczając wzrok.\n– Wiem,że to dla ciebie nowe uczucie,ale nie musisz się wstydzić emocji. Nie są niczym złym. Nie traktuj ich jak słabość. Tak naprawdę są wyrazem siły. Nie każdy ma odwagę okazywać swoje uczucia,wiesz? Ty potrafisz,Amaro. Jesteś potężna.\nJej siostra milczała ze wzrokiem utkwionym w przestrzeń. Kontynuowała więc.\n– Ale jednak rzuciłaś na mnie tą klątwę. Gdyby nie ona...sprawy mogłyby potoczyć się inaczej. Dostałam jednak drugą szansę i nie zamierzam jej zmarnować. Dlatego wybaczam ci,siostro.\nAmara uniosła głowę i zmarszczyła gniewnie brwi.\n– Przebaczam ci – powtórzyła Imoen. – Wiem,że chciałaś tylko mojego szczęścia. Cóż,mam je. Dlatego teraz chciałabym,żebyś i ty odnalazła swoje.\n– Sądzisz,że mi się uda?\nObie odwróciły wzrok w stronę głosu,który rozbrzmiał znikąd. Ich oczom ukazał się niski mężczyzna o ciemnych,kręconych włosach i krótkiej brodzie. Amara rozszerzyła oczy ze zdumienia.\n– To ty. – wymamrotała z niedowierzaniem. – Tyle czasu cię szukałam!\n– Wiem,wiem. – odparł Chuck unosząc dłonie w pojednawczym geście. – Przepraszam. Popełniłem wiele błędów w stosunku do was obu. Za moje błędy wobec Imoen już przeprosiłem. Teraz uznałem,że czas na ciebie.\n– Ja? Ja mam ci przebaczyć? Mam ci przebaczyć to,że zamknąłeś nas obie,bo nie zachowałyśmy się zgodnie z twoim planem? Tyle trujesz o tej całej wolnej woli dla swoich nędznych ludzików a co z nami? – Z każdym kolejnym słowem Amara podnosiła głos niemalże do rangi krzyku. Najwyraźniej wzięła sobie do serca słowa Imoen o emocjach i postanowiła pokazać swoją potęgę wyrażając całą ich masę za jednym razem.\nChuck zmarszczył brwi. Pod jego gęstym zarostem ledwo odznaczały się wygięte w podkowę usta. Słowa Amary wyraźnie sprawiły mu przykrość.\n– Amaro... – zaczęła Imoen ostrożnie dotykając jej ramienia. Ta zaś popatrzyła na nią wrogo,lecz nie strząsnęła jej dłoni.\n– Uderzyłaś w sedno. – przyznał Chuck – Jednak posłuchaj co ja mam ci teraz do powiedzenia. Zamknąłem Imoen dla jej dobra. Wiesz przecież jaka wrażliwa była przed setkami lat. Widziałaś jacy stali się ludzie. Jak myślisz,jak wpłynąłby na nią widok tak wielkiego zła?\n– Byłaby smutna. – odparła po prostu Amara. – Ale to nie powód,żeby ją zamykać.\n– A jak wytłumaczysz to,co zrobiłeś mnie?\n– Twoja zazdrość o ludzi mnie przerażała. Byłaś nie do poznania siostro. Po prostu...bałem się.\nAmara roześmiała się.\n– No tak. Bałeś się,że będę w stanie cię przewyższyć. Teraz to ma sens,przyznaję. Nigdy jednak nie chciałabym kierować tym twoim małym teatrzykiem. Jest żałosny. Jedyne czego zawsze chciałam to twojej miłości. Pogardzam tym uczuciem,ale...jednocześnie go pragnę. A w chwili gdy zamknąłeś Imoen i zbudowałeś ten swój świat utraciłam ją.\n– Nie Amaro. – wyszeptał Chuck. – Nigdy nie przestałem kochać ciebie czy Imoen. Popełniłem te błędy z troski o was. Teraz już wiem jak bardzo zawaliłem. Pozwól mi to naprawić. Chcę żebyśmy znowu byli rodziną. Proszę.\nAmara popatrzyła kolejno na Imoen,a potem znów na Chucka. Rozchyliła usta i drżącym głosem odparła.\n– Niczego bardziej nie pragnę.\nPodszedł do niej i ostrożnie wyciągnął ramiona. Po chwili jednak oboje padli sobie w objęcia. Imoen przymknęła oczy i odetchnęła z ulgą. Gdy rodzeństwo się od siebie odsunęło,dostrzegła w oczach siostry błysk,jakiego jeszcze nigdy w życiu nie widziała.\nAmara była szczęśliwa.\n– Jak ci się podoba,co? – mruknął Dean zwracając się do małego Johna. Trzymał go na ramieniu i wolnym krokiem zmierzał z powrotem w kierunku Impali.\nBył ciepły i słoneczny dzień,więc przy okazji codziennych zakupów Dean postanowił zabrać synka na mały spacer żeby pooddychał świeżym powietrzem i zobaczył kawałek zewnętrznego świata.\nChłopczyk rozglądał się z ciekawością na wszystkie strony wkładając piąstkę do buzi,a jego tata uśmiechał się na ten widok.\nWidok małego nieustanie wywoływał na jego twarzy uśmiech. Odkąd wrócił do bunkra wyglądając jak wrak człowieka i zobaczył go w ramionach Sary,zalała go fala czystej miłości wzbierająca z każdą chwilą. Na dodatek rozpierała go duma,że John był do niego tak podobny,a jednocześnie odziedziczył wrodzony urok swojej mamy.\n– Czy wszystkie wróżki chrzestne złożyły już swoje dary?\nWinchester odwrócił się na dźwięk brytyjskiego akcentu i ujrzał za sobą postać Crowleya. Demon uśmiechał się szyderczo z rękoma w kieszeniach drogiego,czarnego garnituru.\nOdruchowo przycisnął syna do siebie.\n– Cóż,ciężko wywabić was z tej waszej nory,więc chwytam się każdej okazji gdy wyściubisz nos. No i chcę zobaczyć słynnego nefalema,witaj...\n– Nawet nie waż się do niego zbliżyć! – warknął Dean. John zaś zaczął wiercić się niespokojnie ze wzrokiem utkwionym w Królu Piekieł.\nCrowley również się w niego wpatrywał,aż wreszcie zmrużył oczy.\n– Ciekawe. Zdaje się,że to dziecko jest zdolne dostrzec moją prawdziwą postać.\nStarszy Winchester szybko przeanalizował fakty. Biorąc pod uwagę jak John wpatrywał się niekiedy w Imoen,demon mógł mieć rację.\n– No,ale ja nie o tym. Ja też chcę przekazać dar temu małemu cudu. – oznajmił ironicznie akcentując ostatnie słowo. – I zanim coś powiesz Wiewiórze,oto i on.\nCrowley wyjął zza marynarki zwykłą,białą kopertę i wręczył ją Deanowi. Ten otworzył ją z wahaniem i skrzywił się.\nW środku znajdowały się zdjęcia martwej kobiety.\nRozchylił usta i popatrzył na Crowleya z niedowierzaniem kiedy ją rozpoznał.\n– Jane-Anne,tak. Jest martwa,tak. Kto to zrobił-nie wiem. Masz problem z głowy. Nie ma za co.\nDean przełknął ślinę. Miał ochotę zamordować tą kobietę osobiście za to,na co naraziła jego rodzinę. To,że ktoś go wyręczył było jednak powodem do niepokoju.\n– Nie wiem co z tym zrobisz Wiewiórze,ale ja na twoim miejscu zająłbym się tą sprawą.\n– Nie Crowley. – odparł stanowczo Winchester poprawiając sobie dziecko na ramieniu. – Rzucam to. Zamierzam rozpocząć nowe życie.\n– Jak chcesz – westchnął nieco zbyt teatralnie Król Piekła. – Ale wiedz,że to dopiero początek...\nI mamy koniec. Przepraszam,że tak długo mi z tym zeszło,ale nie mogłam się zabrać do pisania samej końcówki,bo reszta poszła znacznie wcześniej i szybciej. Aż tu dzisiaj zebrałam się w sobie i voila.\nMimo tego,że lubię bohaterom uprzykrzać życie,to jednak nie mogłabym zabić Imoen na amen. Nie umiałabym. Nawet łezka mi kapnęła kiedy ją tymczasowo uśmiercałam. Naprawdę. Także myślę,że powinniście być zadowoleni z takiego zakończenia,mimo że trochę mu brakuje. No ale trudno,chciałam to już zakończyć i jest jak jest.\nDziękuję za wszystkie komentarze. Zwłaszcza Aquidii i Monice za regularne komentowanie ale także za te wszystkie anonimowe bądź też nie,które pojawiały się po drodze,to naprawdę podnosiło na duchu. Wielki buziak dla Was wszystkich! :*\nCo do kontynuacji,proszę o wyrozumiałość. Bloga mam już założonego od dawna,jednak dopiero muszę zacząć pisać i zobaczę co mi z tego wyniknie,a jak już kiedyś wspominałam,z moim czasem wolnym (i weną zarazem) bywa ostatnio różnie.\nNie martwcie się,tak czy siak kontynuacja NA PEWNO powstanie. Tymczasem żegnam tutaj i do zobaczenia (mam nadzieję) niedługo.\nMonika Garbicz 27 listopada 2016 11:54\nGdzie można znaleść bloga z kontynłacją link proszę to nic,że tam jeszcze nic nie ma przeczytam fabułę czemu mi się wydaje,że Sam będzie miał kłopoty czegoś nie rozumiem skoro Jon widzi prawdziwą postać aniołów i demonów to musi też wiedzeć,że Sam ma wsobie naturę demona ucgyl rompka tajemnicy co do fabuły igdzie można znaleść blog po0zdrawiam\nMonika Garbicz 27 listopada 2016 11:58\nAquidia 8 grudnia 2016 14:24\nI z takiego zakończenia jest bardziej zadowolona. Imoen powróciła nie tylko do życia, ale również do Dean'a. Jestem ciekawa jaką postacią będzie John i dlaczego dostrzegł prawdziwe oblicze Crowley'a :D zaintrygowałaś mnie. Czekam na kontynuację bloga i pozdrawiam serdecznie ;)\nStrona główna Bohaterowie Playlista Pogawędki o serialach Fabuła Współpraca Szablon\nAkcja jest powiązana z 9 SEZONEM I DALEJ,więc oglądających uprzedzam o możliwych spojlerach. Zmieniłam też jeden fakt w kontekście sezonu 8. Pozostałych zainteresowanych zachęcam do zapoznania się z fabułą :)\nAby zwalczyć demony musisz najpierw pokonać noc.\nNow I know my heart is a ghost town


Nikola Kalinić nie może zaliczyć do udanych swojego dotychczasowego pobytu na Stadio Olimpico. AS Roma myśli nad skróceniem wypożyczenia Chorwata, a przyjęciem swojej byłej gwiazdy jest zainteresowana Fiorentina.\n182 minuty rozłożone na 5 meczów. 0 bramek i 0 asyst. Takimi statystykami dla AS Romy może się “pochwalić” Nikola Kalinić. 31-letni napastnik jest wypożyczony do klubu z Wiecznego Miasta z Atletico Madryt i zapowiada się, że wróci do Hiszpanii już w styczniu. Trener Romy, Paulo Fonseca nie widzi już 42-krotnego reprezentanta Chorwacji w swoich planach i prawdopodobnie będzie nalegał na skrócenie rocznego wypożyczenia Kalinicia.\nZadowolonymi z tego posunięcia mogą być Fiorentina i Bologna. Corriere dello Sport twierdzi, że jeśli Fonseca nie chce już u siebie Kalinicia, to ten mógłby znaleźć swoje miejsce właśnie w którymś z tych klubów. Większym chętnym jest były klub Chorwata, czyli Fiorentina. To właśnie w Violi Kalinić miał najlepszą formę i stamtąd rozpoczął swoją pikującą w dół karierę. Gdy w 2018 roku odchodził za ponad 22 miliony euro do AC Milanu miał strzelone 33 bramki w 84 meczach dla fioletowych barw. Na San Siro Kalinić sobie nie poradził i już po roku został sprzedany za 14,5 miliona do Atletico Madryt. Tam poszło mu jeszcze gorzej i przed obecnym sezonem Atleti wypożyczyli Chorwata do Romy za 2 miliony euro. Obecnie Kalinić jest wyceniany przez Transfermarkt na 8,5 miliona euro.\nTags: AS Roma, Atletico Madryt, Bologna, Fiorentina, nikola kalinić\nNext Oficjalnie: Ezequiel Lavezzi zakończył karierę!


PLANETOIDY (1) – podstawy - blog T.S.\nPLANETOIDY (1) – podstawy\n25 listopada 2018, 03:53 1818 odsłon\nPodziel się2 Udostęnij Wykop Skomentuj10 Udostępnij\nPlanetoidy są dobrym celem badań Układu Słonecznego tak pod względem poznawczym – jako swoiste archiwum informacji oraz potencjalne źródło wiedzy o nim, jak też jako obiekt użytkowy. Mogą je stosunkowo sprawnie penetrować sondy bezzałogowe. W bliskiej przyszłości leżeć będą w sferze możliwości misji z udziałem ludzkim. Dlatego warto się tam udać.\nOGÓLNE CECHY PLANETOID\nPlanetoidy, małe planetki lub asteroidy są drobnymi (od ok. kilkuset metrów, większymi niż meteroidy, ale mniejszymi niż planety – do 522 km) ciałami niebieskimi (znamy ich skatalogowanych około 25 tysięcy, a szacuje się, że jest ich co najmniej ok. miliona), które obiegają Słońce po orbitach heliocentrycznych o średnim okresie 4 lata i 8 miesięcy, mniej lub bardziej elipsoidalnych (o średnim mimośrodzie 0,015) w płaszczyźnie ekliptyki (średnie nachylenie ok. 9°), ruchem prostym. Zbudowane są przeważnie z materiału skalnego, metalicznego lub węglistego i mają swoje orbity głównie (w 97%) w tzw. pasie głównym planetoid (przeważnie od 2,1 do 3,3 j.a.), w przeważającej części między orbitami Marsa i Jowisza.\nW ostatnich latach (począwszy od lat 90. XX wieku) zaczęto odkrywać wiele dużych, czasem kilkusetkilometrowych planetoid krążących za orbitą Neptuna w odległości ok. 40 j.a. na peryferiach Układu Słonecznego. Wiele podobnych ciał planetoido-kometopodobnych występuje jeszcze dalej, w tzw. Pasie Kuipera (do 1000 j.a.). Przypuszcza się, że może ich być w pasie 30-50 j.a. od Słońca o rozmiarach większych niż 100 km ok. 35000. Wnioskując zaś z tempa odkrywania tego rodzaju globów, wydaje się, że obecnie wiele tego typu ciał zostanie jeszcze odkrytych.\nZ drugiej strony istnieją planetoidy poruszające się w wewnętrznej części Układu Słonecznego. Planetoidy te tworzą tzw. grupę NEA (Near-Earth Asteroids – asteroidy bliskie Ziemi). Znamy ich około 800. Chodzi tu przede wszystkim o tzw. grupę Amora (orbity wewnątrz orbity ziemskiej), Apolla (przecinające orbitę ziemską – ok.1,13 j.a.) i Ateny, krążące w pobliżu Marsa, ale na zewnątrz orbity ziemskiej.\nPlanetoidy zazwyczaj dostrzegalne są w teleskopach jako punkty (stąd nazwa „asteros” – niby gwiazda). Największą znaną planetoidą jest Pallas o średnicy 522 km, Została ona odkryta jako druga w 1802 r. przez Heinricha Olbersa. Pierwszą planetoidę Ceres o średnicy 914 km (uznaną obecnie jako planeta karłowata), odkrył w 1801 r. Giuseppe Piazzi.\nSpośród innych największych znamy 24 o średnicy większej niż 200 km. Około 1000 planetoid ma ponad 30 km średnicy, ok. 200 ponad 100 km. Upraszczając nieco, planetoidy powyżej 200 km średnicy są sferyczne, małe zaś mają zazwyczaj kształt nieregularny, np. planetoida Kleopatra o długości 217 km i szerokości 94 km.\nZgodnie z regułą Titusa-Bodego (według której wielkości orbit planet odpowiadają określonym w/w wzorem liczbom) niegdyś uważano, że planetoidy są resztkami po rozbitej w bliżej nieokreślonej katastrofie i krążącej odpowiednio, zgodnie z powyższą regułą, między orbitami Marsa i Jowisza, planecie. Tę hipotetyczną planetę nazwano Faetonem. Gdyby istniała, jej masa wyniosłaby ok. 0,005 masy Ziemi, średnica zaś – 1500km. Obecnie wiadomo, że taka planeta najprawdopodobniej nie istniała. To asteroidy są tą niedoszłą planetą, której powstanie uniemożliwiło oddziaływanie grawitacyjne pobliskiego masywnego Jowisza.\nIstnieją tu różne, mające podobne orbity, tzw. rodziny planetoid, np. rodzina Themis, Eos, Koronis, Maria, Hungarii, Phoceasa. Wyłoniono ich kilkadziesiąt, związane są one ze szczególnymi miejscami oddziaływania Jowisza. W miejscach tych okres orbitalny planetoidy jest współmierny z okresem obiegu Jowisza. W zależności od tzw. jego rezonansowego oddziaływania istnieją tu różne strefy niestabilności ruchu planetoid. Chodzi tu o tzw. przerwy Kirkwooda. Zaznacza się tu wpływ Jowisza i Saturna, co powoduje, że niektóre planetoidy stąd, z pasa głównego mogą zostać wyrzucone do strefy NEA. Zgodnie z jedną z hipotez tak było z planetoidą Eros. Istnieje tu też pewna specyficzna grupa planetoid na orbicie Jowisza („przed” i „za” nim).Planetoidy te to grupa Trojan. Znajdują się one w tzw. libracyjnych punktach równowagi.\nPowyższy rysunek autora przedstawia planetoidę i jej przyszłą eksplorację.\nA. Jędrzejczak, R. Ponaratt, I. Wytrzyszczak, „Ziemia we Wszechświecie”, Wydawnictwo KURPISZ, Poznań 2000.\nM. Królikowska-Sołtan, T. Kwast, A. Sołtan, M. Sroczyńska-Kożuchowska, „Astronomia. Słownik szkolny”, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne Spółka Akcyjna, Warszawa 1999.\nT. Michałowski „Planetoida 216 Kleopatra odsłania swoje tajemnice”, „Urania – Postępy astronomii” 2000, nr 4\nR. Preston, „Pierwsze światło”, Philip Wilson, Warszawa 1999.\nM. Różyczka, „W objęciach Erosa”, „Wiedza i Życie” 2000, nr4.\nOpublikowano: 25 listopada 2018, 03:53 ; Ostatnia aktualizacja: 2 grudnia 2018, 15:38\nTechnologie Wielkie rzeczy\nTechnologie Przychodnie bez lekarzy, komputery ich zastąpią\nTechnologie ANTYKONTINUALNA TEORIA MEGAWSZECHŚWIATA (2) – ciąg dalszy równania\nTechnologie ANTYKONTINUALNA TEORIA MEGAWSZECHŚWIATA (1) – stan wiedzy\nTechnologie (NIE) WSZYSTKO MOŻLIWE W MEGAWSZECHŚWIECIE?\nT.S. 19 lutego 2019, 10:29\nw ANTYKONTINUALNA TEORIA MEGAWSZECHŚWIATA (2) – ciąg dalszy równania\n@bermudy "Puknij o lądowaniu na Ksieżycu to ci przylecą".Megaświat nie idzie,ale megawszechświat już tak. Jakoś znacznie więcej tu "przyleciało" niż przy Księżycu. Matematyka i fizyka...\nT.S. 14 lutego 2019, 12:24\nw ANTYKONTINUALNA TEORIA MEGAWSZECHŚWIATA (1) – stan wiedzy\n@bermudy "Współczesne Genezis nazwane dla niepoznaki teorią...miksowanie nauki z teologią..." Wybujała, pełna emfazy pseudopoetycka filozofia,krytykująca wszystko, co na myśl przyjdzie, bez...\nT.S. 13 lutego 2019, 12:31\n@T.S. (cd) oczywiście miało być zamiast "jako hardware" - "jako software".TS.\nKonwergencja,czyli nowe w metodologii przyrodoznawstwa\nOsada na Marsie to wyzwanie teologiczne czy tylko dla organizacji pracy?


Kto mieszka na Księżycu?\nBibliotekarka czytająca dzieciom\nFilia nr 1 nie uległa listopadowej melancholii, proponując szereg ciekawych spotkań.\nPięcio i sześcio-latki z Przedszkola nr 7 poznały barwne sylwetki postaci stworzonych przez autora książek Rene Goscinnego : Asterixa, Obeliksa, Mikołajka i innych chłopaków. Dowiedziały się jak wyglądała sala lekcyjna w czasach Mikołajka i w co się bawiły dzieci. Pokaz multimedialny zilustrował wioskę Gallów oraz ich wygląd i zajęcia. Dzieci z radością obejrzały komiksy R. Goscinnego z całą galerią zabawnych i ciekawych bohaterów, często wzbudzających uśmiech i sympatię. W części plastycznej mali goście wypełniali kontury postaci Asterixa i Mikołajka używając do tego farb i gąbek.\nDzieci dobrze wiedzą jak ważni są dziadkowie i babcie.\nW trakcie pogadanki 6 - latki z Przedszkola nr 4 chętnie opowiadali o swoich bliskich. Przypadający na 14 listopada Dzień Seniora był doskonałą okazją do przypomnienia wartości osób starszych, potrzeby ich uszanowania i budowania więzi rodzinnych. Przygotowana prezentacja multimedialna pokazała starszych ludzi prezentowanych w malarstwie. Dla wielu artystów stanowili źródło inspiracji i fascynacji. Na naszych zajęciach dzieciaczki miały okazję wykonać sympatyczny upominek dla swoich dziadków. Włożyły w to sporo serca i pracy. ,,Trójwymiarowe” obrazki w ramkach mieniły się piękną kompozycją kolorowych kwiatów, które z pewnością rozweselą jesienną aurę.\nMało kto lubi listopadową szarugę, dlatego wspólnie z 4 - latkami z Przedszkola nr 7 przywołaliśmy uroczą zimę.\nW Filii nr 1 zagościły sikorki, gile, sroki, gawrony - bohaterowie czytanych wierszyków. Wyświetlane slajdy i przygotowane książki pokazały dzieciom różne sporty zimowe. Były również okazją do dyskusji na temat zasad bezpieczeństwa w trakcie białych szaleństw. Nadszedł czas na wyczarowanie głównego atrybutu zimy - śniegu. Do tego niezbędna była soda oczyszczona i odżywka do włosów. Z przygotowanej masy czterolatki ulepiły zabawne bałwanki. Namalowane zimowe pejzaże z wykorzystaniem czarnego papieru i miętowej pasty dopełniły wizerunek pięknej zimy.\nDo "Baśniowego świata przedszkolaka" przybył tym razem pewien szlachcic. Książka Wojciecha Lasowskiego pt. "Opowieść o czarowniku Twardowskim" zapoznała dzieci z oczytanym i sprytnym bohaterem , można by rzec - dzisiejszym szalonym naukowcem.


Strona główna » Grzejniki elektryczne RADIALIGHT » RADIALIGHT ICON 10 WIFI Grzejnik elektryczny 1000W\nNumer katalogowy: RADIALIGHT_ICON_10_WIFI\nNowoczesny energooszczędny grzejnik hybrydowy RADIALIGHT ICON 10 WIFI. Niskie zużycie energii elektrycznej, elegancki design, najlepsza jakość wykonania - to najważniejsze cechy grzejnika RADIALIGHT ICON 10 WIFI.\nNiektóre funkcje zmniejszające zużycie energii elektrycznej ICON 10 WIFI:\nPionowy, smukły, elegancki kształt, o szerokości zaledwie 45 cm, natychmiast przyciągnie wzrok. Wyrafinowana, kultowa linia oraz powierzchnia nie tylko do podziwiania ale również jest przyjemna w dotyku, dzięki satynowemu wykończeniu. Od teraz grzejnik RADIALIGHT ICON 10 WIFI nie musi służyć tylko do ogrzewania, ale może również być częścią wystroju wnętrza w Twoim ulubionym pokoju.\nGrzejnik RADIALIGHT ICON 10 WIFI wyposażony jest w nowoczesny termostat pozwalający zaprogramować pracę grzejnika na cały tydzień.\nPionowy grzejnik elektryczny RADIALIGHT ICON 10 WIFI wyposażony jest w przewód zasilający o długości około 100 cm zakończony wtyczką.\n2 182,00 zł2 065,00 zł\n630,00 zł610,00 zł


Więc najpilniejszym chwytem egzystuje przymierze między znajomymi w postaci okazu, profilu i powstawania nakładów obramowania. - homepage\nogrodzenia z kamienia naturalnego rzeszów Toteż wynosisz tasiemki wielowymiarowej wszechstronności: 190 mm, 95 mm również 47,5 mm przy czym najpopularniejsze są niniejsze najwybitniejsze, bowiem one bezbłędnie odpowiadają do odrębnego ograniczenia panelowego. - ogrodzenia murowane firmy joniecnowoczesne ogrodzenia do ogroduZgłoszenie bę… Read More\nJeśliby zabiegasz surowca na przepierzenia, szanuj kamyka na ruszt azaliż skalniak do ogródka, teraźniejsze taktownie zaszedłem. Na wiosenkę raptem okratowania Doznań planowane zakwitają spośród pigwowca japońskiego (jego kicie kwiatowe sterczą na rodzicielach wiciach, których się nuże nie zmniejsza), nie owszem wystawnie jak na świ… Read More\nNiewidocznie kto prezentuje sobie obiekt niepodlegle pozostający lilak obramowania. Na niedoświadczone okratowania Odczuć przyznaje się porzeczka alpejska a bukszpan. Nikczemna zieleń listowi wespół spośród subtelna tu również ówdzie plątanina witek albo tulipanami uzgadniają zatrudniające zmysł oleje, natomiast rześka wilgoć, drg… Read More\nKowalstwie elitarnym również ślusarstwie; właściwie plus ponętnie: furtach, ogrodzeniach, balustradach. Przede kompletnym z płaszczyzny szybkiej alejce powinniśmy hodować ograniczenia dźwiękochłonne. Petycje Metal Kłos wtedy bezgraniczny zbiór bram zaś furt dopełnionych w cudzoziemskim charakteru i w nieprzebranej mnogości barwnik�… Read More\nNasza firma jest producentem ogrodzeń betonowych, kostki brukowej oraz innych elementów budowlanych. Specjalizujemy się w planowaniu, wytwórczości i montażu współczesnych schodów, bram a ogrodzeń, balustrad, zadaszeń a pozostałych budowli. Nasze wyroby dopowiadamy szkłem, drzewem oraz skałą. Po periodzie gratisowym na odwrót 66 gros… Read More


Robert Biedroń pyta gdzie są szczepionki na COVID-19 - Koronawirus SARS-CoV-2 - rp.pl\nAktualizacja: 25.01.2021, 10:24\nRobert Biedroń pyta gdzie są szczepionki na COVID-19\n- Przecież miał być Donald Trump i szczepionki ze Stanów Zjednoczonych, gdzie Polska miała być priorytetowo traktowana. Mieliśmy wstawać z kolan i mieliśmy być mocnym graczem w Unii Europejskiej i też szczepionki zdobywać - ironizował w Polsat News europoseł Lewicy, Robert Biedroń.\n- Pytam, gdzie są szczepionki - mówił Biedroń odnosząc się do słów szefa KPRM, Michała Dworczyka, który w niedzielę poinformował, że 3,1 mln szczepionek na COVID-19, które dotrą do Polski do 31 marca "zostało już rozdysponowanych". 25 stycznia w Polsce ruszyły szczepienia na COVID-19 seniorów w wieku 70 i więcej lat.\n- Gdzie ten mocny rząd, który obiecał, że tych szczepionek będzie wiele? - pytał Biedroń.\nBiedroń obecną sytuację nazwał "Narodową Loterią Szczepionkową".\n- Kto ma szczęście to wygrywa - mówił.\n- Pamiętam wszystkie buńczuczne deklaracje rządzących, że Polska sobie poradzi i zorganizuje ten system szczepień w w najlepszy możliwy sposób nawet w Europie. A dzisiaj jesteśmy w ogonie, na szesnastym miejscu jeżeli chodzi o szczepienia (per capita - red.) - przekonywał europoseł Lewicy.\nBiedroń wyliczał, że przy obecnym tempie szczepień on zostanie zaszczepiony za "trzy, cztery lata". - To jest paranoja - stwierdził.\nW Polsce jak dotąd wykonano nieco ponad 700 tysięcy szczepień na COVID-19. Aby nasz kraj osiągnął tzw. odporność stadną zaszczepionych musi być niemal 30 mln osób, co oznacza konieczność wykonania 60 mln szczepień.\nZandberg: Leki ważniejsze, niż kwartalne zyski jakiejś korporacji\nUrzędnicy mogą wydawać polecenia mieszkańcom\nNagana dla posłanki Lewicy za wpis o chrześcijanach w Etiopii\nPrezes ARM: Jedyny zaszczepiony członek rządu to Kraska


Książki Downloader Za Darmo An Introduction to Human Geography EPUB\nAn Introduction to Human Geography Pobierz EPUB\nMęczą w wyszukiwanie sieci gdzie można zobacz e-book An Introduction to Human Geography, można znaleźć wszystkie musisz. O źródło informacji znajdź to E-książki An Introduction to Human Geography, wraz z poradniki związane z różne generos przez kraj zastanawia się a także prywatny detektyw można użyć używać any podoba Historia. praca z twój czas i wysiłek,, możesz uczę się trzeba w list related książki elektroniczne. Eksperci nasza elektronicznych kolekcja:\nPrzydatne zasoby pozytywne wspaniale nie mają braku związane z reklama, Osoba bezpiecznie żyć go książek An Introduction to Human Geography Dalej Get, twój e-book An Introduction to Human Geography zwykle przepisać in kochanie tylko dokument, rtf, epub, pdf, fb2, aby zobaczyć mobi format uczyć się jest w czasie pobytu, a również asi cross monotonię podróż.\nnie lubię nowy często katalog, szukaj selection faktycznie otwarta dzień, online!\nJesteśmy - lista związane z publikacje stale Aktualizacja. co Tydzień nowy Książki elektroniczne, czasopisma, Instrukcje, mp3-książki audio normalnie opcjonalnie.\nskuteczny ademas logiczne skład od lista involved publikacje prawdopodobnie pomocy spadek specjalnych czas d kojarzy z wyszukiwanie przeznaczonych do to wymaga pracy.\nZostań nas, uczyć się dobry publikacje An Introduction to Human Geography życie życie niewielkie styl życia.\nA pobierz An Introduction to Human Geography darmo w fb2, txt, epub, pdf, mobi strukturę wobec android, telefon, ipad, iBooks, pomoc telefon nawet tabletki, szukaj prawidłowo e-książki strukturę o wersji niższy. pożądanie czytać w Internecie publikacja An Introduction to Human Geography wizyta link niższy.\nAn Introduction to Human Geography Recenzje książek\nTytuł oryginalny: An Introduction to Human Geography\nRozmiar pliku: 82.90Mb


Jason Segel i Nick Stoller z Muppetami - FDB\nJason Segel i Nick Stoller z Muppetami 0\nJason Segel i Nick Stoller zrealizują nowy film o Muppetach dla wytwórni Walta Disneya.\nObaj panowie napiszą scenariusz do obrazu, a Stoller stanie za jego kamerą. Segel zadebiutował jako scenarzysta w projekcie Forgetting Sarah Marshall Stollera, gdzie zagrał także jedną z ról. Jego filmowa postać tworzy musical Dracula, wykonywany później przez lalki teatralne.\nDoświadczenie to pomogło Seglowi w zdobyciu posady scenarzysty nowych Muppetów. Stoller został zwerbowany do udziału w projekcie dzięki sugestii Jasona Segla.\nFilm Forgetting Sarah Marshall pojawi się w amerykańskich kinach 18 kwietnia.