W jaki sposób segregacja śmieci przyczynia się do czystszego środowiska? – Srodowisko.pl\nCzy segregacja śmieci daje nam realne korzyści? Warto, nie warto segregować odpady? Wiele osób zadaje sobie te pytania. Tymczasem odpowiedź jest dość jednoznaczna: odpowiednia segregacja nie tylko sprzyja łatwiejszemu recyklingowi, ale również poprawia jakość środowiska.\nW Polsce wciąż nie zawsze i nie wszyscy segregujemy śmieci!\nNa zły stan polskiej gospodarki i wywozu śmieci, wskazują wszystkie dostępne raporty. Okazuje się, że w 2012 roku udało się nam przetworzyć tylko 13% odpadów, gdzie średnia dla Unii Europejskiej wynosiła 27%.*http://eko-logis.com.pl/wplyw-segregacji-smieci-na-srodowisko\nNiestety brakuje nie tylko świadomości o konieczności odpowiedniego segregowania, ale przede wszystkim także chęci. Wielu z nas jest przekonana, że śmieci, nawet te posegregowane trafiają do wspólnego pojemnika, a potem są przetwarzane w mało efektywny sposób. Tak się nie dzieje, a świadczy o tym chociażby sytuacja w innych państwach europejskich. Szwajcaria, Austria, czy chociażby Niemcy, znacznie nas w tym zakresie wyprzedzają, a ich gospodarka komunalna działa bez zarzutu.\nPrzykład domowego zestawu do segregacji odpadów, który możemy umieścić np. pod zlewem. fot. rejs.eu\nŚmieci posegregowane w odpowiedni sposób, czyli:\n- tworzywa sztuczne do żółtego pojemnika,\n- papier, makulatura, kartony do niebieskiego pojemnika,\n- szkło do zielonego kontenera,\nznacznie łatwiej się później przetwarza. Recykling takich śmieci nie wymaga zbyt wiele zachodu, a przygotowane ponownie produkty, kosztują mniej. I ten ostatni argument powinien nas przekonywać najmocniej o tym, jak ważne jest poprawna i systematyczna segregacja śmieci.\nIm lepsza segregacja, tym łatwiejszy recykling!\nNic zatem dziwnego, że różnorodne programy związane z ochroną środowiska biją na alarm. Liczy się segregacja śmieci w każdym, pojedynczym gospodarstwie, w którym powinny znajdować się specjalnie przeznaczone do tego pojemniki. W tym celu warto odwiedzić sklepy branżowe jak na przykład Eco-market.pl, który dysponuje pojemnikami do rozdzielania odpadów. Im więcej osób świadomych konieczności segregacji śmieci, tym mniejsze koszty poniesione na etapy recyklingu.\nTymczasem, światowa sytuacja ochrony środowiska jest zła i trzeba sobie powiedzieć wprost, że jeśli nie nastąpi poprawa to za kilka lat zaleje nas fala śmieci. Już teraz cierpią nie tylko zwierzęta i rośliny na lądzie, ale również stworzenia morskie. Każdego roku na brzeg są wyrzucane ryby, które połykają tony plastiku, tworzyw, czy aluminium. Nie trzeba długo szukać takich drastycznych przykładów.\nNa jednej z plaż w RPA znaleziono nieżywą, prawie sześciometrową orkę. Zbadaniem zwierzęcia zajęli się specjaliści, także naukowcy współpracujący z organizacją ORCA Foundation. Wszystko wskazuje na to, że przed śmiercią zwierzę głodowało i desperacko walczyło o życie, jedząc wszystko to, co znalazło w turystycznej okolicy, czyli głównie śmieci. *https://www.fakt.pl/wydarzenia/swiat/rpa-szokujace-co-znalezli-w-brzuchu-orki/kflzgk7\nA to tylko jedna z wielu historii.\nJeśli chcemy, aby nasza planeta przetrwała, a przyroda mogła zachować swoje wszystkie walory, to konieczna jest edukacja ekologiczna w szkołach, w prywatnych gospodarstwach, w pracy i w codziennym życiu. Segregować śmieci powinny duże zakłady, ale także rodziny zamieszkujące domu lub mieszkania. Każdy posegregowany worek to krok do bardziej efektywnego recyklingu oraz ochrony naszej planety. Jeśli masz wątpliwość, jak prawidłowo składować oraz rozdzielać śmieci do poszczególnych kontenerów to skontaktuj się ze swoją firmą wywozową. Z pewnością przekaże Ci wszystkie niezbędne informacje, a Ty, przyczynisz się do ochrony naszej planety.


Wpisy 01 2018 | Twój łącznik ze źródłem wiadomości - http://informator.wlocl.pl/\nWpisy 01 2018 | Twój łącznik ze źródłem wiadomości\npsycholog dla dzieci wejherowo Pschologiczna terapia indywidualnaChyba najbardziej rozwiniętym rodzajem terapii psychologicznej pozostaje wsparcie osób odbywających sesje indywidualne. Pozwalają one pacjentom borykającym się z jakimiś problemami na spokojną zobacz stronę\nprzyczepy reklamowe śląsk Ruchome przyczepy reklamoweW obecnych czasach wiele osób korzysta z reklam internetowych i wirtualnych. Jednak również przyczepy reklamowe potrafią bardzo dobrze spełniać przewidziane dla nich funkcje. Zwłaszcza mobilne przyczepy reklamowe, które dalej\nwynajem przyczep reklamowych śląskie Usługi promowane na przyczepachNa przyczepach mogą być reklamowane różnego rodzaju usługi. Oczywiście najczęściej dotyczy to usług naprawczych i remontowanych oraz czysto budowlanych. Trzeba przyznać, że zamieszczanie informacji o takic całość na stronie\nbielizna z wełny merynosów Odzież termoaktywna ? kto z niej korzystaOdzież termoaktywna, jak sama nazwa wskazuje, ma być pomocna w czasie zimy, kiedy temperatury przestają być dla nas łaskawe. Jej zadaniem jest oczywiście, jak już można się domyślić dodatkowe informacje\netykiety samoprzylepne Prawidłowy sposób myślenia o reklamieReklama powinna mieć bardzo duże znaczenie dla przedsiębiorcy i większość osób, które prowadzą własną firmę, doskonale zdają sobie z tego faktu sprawę. Właśnie dlatego, obecnie można korzystać z wielu form pro całość na stronie\nkarty świąteczne Życzenia na chrzest w formie kartki okolicznościowejOsoby, które uczestniczą w chrzcie często przynoszą ze sobą prezenty dla dziecka. W Polsce do takich tradycyjnych prezentów należą między innymi wszelkiego rodzaju medaliki doczytaj więcej\nwarsztaty rozwoju osobistego kraków Porady psychoterapeutyczne przez telefonGabinety psychoterapeutyczne obsługiwane są na różny sposób. Jednym ze sposobów takiej obsługi jest obsługa telefoniczna. Pozwala ona na naw doczytaj resztę\nwynajem zwyżki Żory Części podnośnika jezdnegoPodnośnik jezdny może być wykorzystywany podczas przeprowadzania różnych prac na wysokościach, a także w celach czysto wypoczynkowych. Dlatego musi być on odpowiednio wyposażony, aby mógł bez dodatkowe info\nDodane: 02:12 05. 01. 2018\nmobile reklamowe katowice Usługi firmowane na przyczepachNa przyczepach mogą być reklamowane różnego rodzaju usługi. Oczywiście najczęściej dotyczy to usług naprawczych i remontowanych oraz czysto budowlanych. Trzeba przyznać, że zamieszczanie informacji o takich usługach pełen artykuł\nZainwestuj w ciepły domMagnificent Polish palaces and where to find themKomfort i ciepłoO podatkachNaklejki, subtelne formy reklamySamochody i części do nichArtykuł o wirtualnym biurzeAdwokaci w Katowicach5 Prostych Metod Aby kupić suanęTańsza energia słonecznaClassical molding - good idea!Dobry marketing internetowy, co musisz wiedziećImplantolog zabrzeAutomaty do spawaniaFakty i mity o o dzieży termoaktywnejFirma w internecie - inwestycja w pozycjonowanieKwestia badań mystery shoppingPomysł na dobrą zabawę z dzieckiem - kup drewnianą kolejkę!Dlaczego nie warto zwlekać z wizytą u stomatologa?Kosmetyki z natury. O wodach różanych i olejkachKobiety stosują to od dawna, zacznij i tyWirusy i bakterie - diagnostyka i leczenieDlaczego warto chodzić do dentysty?Wybór oprogramowania- dedykowane czy gotoweNamioty na eventZabiegi odtłuszczająceCzy ktoś wie jak kupić suanę?O kwestiach technicznychOszczędne ogrzewanie pompą ciepłaAbout oil issue - smoke


Lobelia, której nazwa pochodzi od nazwiska flamandzkiego botanika Mathiasa de Lobel, i która świetnie nadaje się do skrzynek i wiszących pojemników, kojarzy nam się przede wszystkim z kolorem niebieskim bądź niebieskofioletowym. Innych kwiatów w takim kolorze jest niewiele, nic więc dziwnego, że łączymy ją w różnych grupach kolorystycznych. Efektownie wygląda posadzona w grupach na rabacie lub jako roślina obwódkowa.\nLobelia pochodzi z krajów o subtropikalnym klimacie i tam jest byliną. U nas jest roślinką jednoroczną, ale ma ważną zaletę - kwitnie od czerwca do zimy. Gatunków lobelii jest mnóstwo. Różnią się wysokością, kolorem kwiatów, pokrojem. Najczęściej sadzimy lobelię przylądkową (Lobelia erinus). To niska roślinka o wysokości od 10 - 20 cm. Listeczki ma drobne, kwiaty osadzone są na szypułkach w kątach liści, zwykle niebieskie lub fioletowoniebieskie. Mogą też być odmiany o kwiatach białych, różowych. Ostatnio bardzo modne stały się lobelie o przewieszających się pędach, które polecane są do skrzynek balkonowych.\nRozmnażamy lobelie z nasion, ale wyhodowanie sadzonek tych maleńkich roślinek jest dość kłopotliwe. W maju, gdy nastaje pora wysadzania ich do gruntu, handel oferuje nam mnóstwo tych pięknych kwiatków.\nIstnieją też wyższe odmiany lobelii. Np. Lobelia okazała (Lobelia x speciosa) dorasta do wysokości ok. 70 cm i tworzy wyprostowane pędy. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Kwiaty są czerwone, różowe bądź fioletowe. Może zimować, wytrzymuje temperatury do kilkunastu stopni poniżej zera. Wymaga więc okrycia na zimę. Odporna na mróz jest lobelia szkarłatna (Lobelia cardinalis). Też wysoka (do 90 cm). Kwitnie od lipca do września. Kwiaty mocno czerwone zebrane są w wąskie, groniaste kwiatostany. Przebarwione na czerwono są też jej liście i łodygi. Daje to oryginalny efekt np. na tle zieleni. Polecana jest do ogrodów nadwodnych, ponieważ ma duże wymagania wilgotnościowe.\nWyjątkowo atrakcyjnym gatunkiem jest „Diabelski tytoń” (Lobelia tupa). Pochodzi z Chile, a nazwę zawdzięcza liściom, które są suszone i palone przez tamtejszych Indian. Osiąga ponad metr wysokości, ma kępiasty pokrój, kwiaty ceglastoczerwone w kształcie trąbki, zebrane w wyprostowane grona o długości kilkudziesięciu cm. Dekoracyjne są również liście – duże, omszone, o szarozielonej barwie. U nas niestety przemarza. Wytrzymuje temperatury najwyżej do minus 10 st. Można ją rozmnażać również z nasion, ale u nas rozmnażana jest zwykle generatywnie.\nTe wyższe gatunki są u nas rzadziej uprawiane, największą popularnością cieszy się lobelia przylądkowa i ze względu na kolor, i długość kwitnienia, i atrakcyjny wygląd, gdy posadzimy ją w grupie. Tworzy wtedy ładne, kolorowe płaszczyzny. Powrót... »


Druk wielkoformatowy Łódź - super-katalog\nPozycja w katalogu nr: 27061, przeglądano: 148 razy.\nTytuł: Druk wielkoformatowy Łódź\nOpis: Firma druk-wielkoformatowy-lodz.pl zajmuje się wykonywaniem na specjalne zamówienie wielkoformatowych druków na różnych materiałach. Jakość wykonania zadowoli nawet najbardziej wymagających klientów, a tych, którzy dodatkowo lubią oszczędności na pewno ucieszą promocje, a także ceny regularne, które są bardzo konkurencyjne. Najlepszym dowodem jakości usług są głosy zadowolonych klientów firmy.\nSłowa kluczowe: banery reklamowe łódź, druk wielkoformatowy, druk wielkoformatowy łódź, fototapety, fototapety łódź\nXTM - południowokoreańska firma oferuje światowej klasy liczarki banknotów. W Polsce dystrybucje liczarki prowadzi warszawska firma Ibicon. Oferujemy innowacyjne liczarki banknotów, sprawdź ofertę ...


Czym jest program mMedica i jakie daje korzyści? - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nCzym jest program mMedica i jakie daje korzyści?\nOpublikowano: 17 czerwca 2019 12:40 2019-06-17T12:40:00.000Z\nWiadomości Współcześni lekarze mają bardzo wiele obowiązków na głowie i w dodatku wiele z nich nie dotyczy bezpośrednio leczenia pacjentów. Niestety biurokracja w naszym kraju jest na tak wysokim poziomie, że specjaliści musieli dotąd poświęcać wiele godzin na pilnowanie terminów kolejnych wizyt swoich pacjentów oraz dokumentacji medycznych. Jednak to już przeszłość. Na szczęście pojawiło się pewne rozwiązanie, które skutecznie zdjęło wiele obowiązków z barków lekarzy. Mowa tutaj oczywiście o programie mMedica, umożliwiającym rejestrację pacjentów przy pomocy Internetu.\nWspółcześni lekarze mają bardzo wiele obowiązków na głowie i w dodatku wiele z nich nie dotyczy bezpośrednio leczenia pacjentów. Niestety biurokracja w naszym kraju jest na tak wysokim poziomie, że specjaliści musieli dotąd poświęcać wiele godzin na pilnowanie terminów kolejnych wizyt swoich pacjentów oraz dokumentacji medycznych. Jednak to już przeszłość. Na szczęście pojawiło się pewne rozwiązanie, które skutecznie zdjęło wiele obowiązków z barków lekarzy. Mowa tutaj oczywiście o programie mMedica, umożliwiającym rejestrację pacjentów przy pomocy Internetu.\nNa czym polega rejestracja pacjentów online?\nGłówną ideą przeniesienia rejestracji pacjentów do sieci jest zaoszczędzenie czasu. I tutaj należy podkreślić fakt, że dotyczy to zarówno pacjentów, jak i właśnie przychodni, a w tym właśnie lekarzy. Już samo to, że zyskują na tym obie stronie, sprawia, że warto przyjrzeć się bliżej działaniu oprogramowania mMedica. W dodatku przychodnie lub też sami lekarze nie muszą tworzyć dokumentacji medycznej, gdyż program robi to za nich. Kolejne szczegóły na temat możliwości, jakie daje wprowadzenie rejestracji elektronicznej w gabinetach, można uzyskać na stronie internetowej http://e-rejestracja24.com.pl/mmedica/.\nOto dlaczego warto stawiać na program do rejestracji pacjentów w przychodni:\nłatwiejsze zarządzanie czasem lekarzy oraz całego gabinetu, czy nawet przychodni,\nkrótsze kolejki do rejestracji lub ich brak,\nmożliwość szybkiego wyszukania niezbędnych leków oraz wystawienia recepty przez lekarzy,\ntworzenie oraz zarządzanie bazą danych,\nskuteczne rozliczania się z NFZ.\nWarto zaznaczyć również fakt, że programowanie do rejestracji online doskonale działa na różnego typu urządzeniach. Dlatego też bez problemu lekarz może sprawdzić listę umówionych pacjentów na swoim smartfonie lub też pacjent zarejestrować się do specjalisty przy wykorzystaniu tabletu, telefonu czy komputera. To duża zaleta, oszczędność czasu i jeszcze większa swoboda dla każdej ze stron.\nCzerp korzyści ze sprawdzonego hostingu\nAby oprogramowanie mMedica mogło sprawnie działać, konieczne jest posiadanie wysokiej jakości hostingu, inaczej nazywanego serwerem. To właśnie na serwerze znajdują się wszystkie informacje, w tym dane pacjentów, terminarze itd. Zatem to oczywiste, jak istotne jest zadbanie, aby hosting był jak najlepiej zabezpieczony i nie ulegał awarii. Na szczęście firma Asseco zadbało tę kwestię i przychodnie nie muszą już martwić, że pojawią się jakiekolwiek nieprawidłowości w trakcie użytkowania oprogramowania. Dodatkową ochroną jest możliwość wdrożenia certyfikatu SSL, chroniącego wszystkie dane w obrębie programu.\nNic w tym dziwnego, że według danych oprogramowanie aż w 99,5% jest niezawodne. To doskonały wynik, który przekonuje kolejne przychodnie do tego, że warto stawiać na te innowacyjne rozwiązanie.


Kokaina | Prace magisterskie i licencjackie o narkomanii i uzależnieniach\n07 Lu 2018\nJest jedną z najsilniej działających substancji pobudzających pochodzenia roślinnego. Uzyskuje się ją z liści krzewu koki pierwotnie porastającego tereny Andów w Ameryce Południowej. Jako pierwsi działanie koki zauważyli Indianie peruwiańscy używając jej w celach obrzędowych a także podczas dalekich wypraw morskich, gdyż żucie jej liści pozwalało na bezpośrednie picie morskiej wody. Wyekstrahowanego w 1860 roku narkotyku zaczęto używać w leczeniu uzależnienia od morfiny(?). Bohater powieści Artura Honan Doyle’a- Sherlock Holmes zażywał kokainę dożylnie, a jej gorącym entuzjastą był Zygmunt Freud. Opowiadanie Roberta Stephensona Doktor Jekkyll i mister Hyde powstało w czasie tygodniowej kokainowej sesji. Narkotykiem wspomagał się też nieustraszony polarnik Ernest Shackleton. Dodawano ją do papierosów i słodyczy, a nawet do win popularnych wśród polityków czy papieży.\nJednak bez wątpienia najpopularniejszym i dostępnym na każdej szerokości geograficznej produktem spożywczym jest Coca- Cola. Do dziś jej precyzyjna receptura otoczona jest tajemnicą, a liczne imitacje nie dorównują oryginałowi. Niemniej faktem jest, że liczący dziś 115 lat eliksir na początku ubiegłego stulecia zawierał aż 60 mg kokainy w jednej butelce.\nLegalnie dostępne środki na bazie koki reklamowane były jako cudowne remedium na nieśmiałość. Ze względu na swe właściwości podnoszenia poziomu ego narkotyk był szczególnie popularny w kręgach artystyczno- intelektualnych oraz w środowisku gangsterskim. Po II wojnie ze względu na najwyższą cenę i pojawienie się heroiny stopniowo zmarginalizowało się używanie kokainy, by przeżyć swój renesans w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku.\nMa postać białego proszku przyjmowanego wziewnie przez nos bądź wcieranego w dziąsła. Czasem pali się kokainę zmieszaną z tytoniem lub marihuaną.\nSpecyficzną i o wiele silniejszą (20- 30 razy) odmianą jest crack- krystaliczna forma zażywana wziewnie po podgrzaniu lub palona w fajce wodnej.\nKokaina uznawana jest powszechnie za elitarny narkotyk, więc do kontaktu z nią przyznają się często osoby z pierwszych stron gazet i tabloidów- od polityków po wszelkiej maści artystów i celebrytów.\nPosted in Prace dyplomowe o narkomanii and tagged Kokaina, [fragment pracy licencjackiej]


wykladnia KPA przez przedmowce jest calkowicie bledna.KPA nie mowi o zadnym terminie 31 dni, jedynie , ze odpowiedz winna byc udzielona do konca miesiaca. To urzedy administracji panstwowej ustalaja termin zalatwienia sprawy lub odwolania sie od ich decyzji na podstawie KPA poslugujac sie terminem ,...\n27 paź 2008, o 15:24\nPosluchaj ty ekspercie od siedmiu bolesci.zmiekla ci rura.swoja wypowiedz juz tak zagmatwales zeby tylko nie przyznac sie do porazki. w poprzednich wypowiedziach pisales o miesiacu teraz piszsz o dniach.twoja argumentacja w sprawie odwolan od decyzji administracyjnych jest pozbawiona logiki.chyba ze...\n28 paź 2008, o 14:27\nAjed napisal : pisalem i bede pisal . Pisz sobie dalej.nikt ci nie zabrania.bede mial wiecej tematow do komentarzy pod twoimi wypowiedziami.Moi rodzice dostali mieszkanie w bloku w 1957r.licznik gazowy byl w domu i jest do tej pory .inistalacja biegla od piwnicy poprzez mieszkania nie klatki.Mieszka...\n29 paź 2008, o 16:46\nczy "prawnik wysoko kwalifikowany" nie wie o tym ze naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych to popelnienie przestepstwa ?. przypominam "prawnikowi" co zrobil rok temu . czy prawnicy nie maja nic do roboty tylko zajmowac sie takimi bzdetami jak wyciszanie mieszkan lub przeno...\n31 paź 2008, o 13:46\nDwa lata temu oddałem głos na kandydatke do RO Warszewo Panią Renate Piętka.Zobowiązała sie załatwic odłączenie osiedla od SM Ster.Po dwóch latach jej aktywnej działalnosci efektów nie ma żadnych, oprócz tego , że SM Ster wyremontowała jej dom.Może Pani Radna wytłumaczy się , co do tej pory zrobiła ...\n17 lut 2009, o 14:27\nW dalszym ciągu oczekuje odpowiedzi.To dopiero poczatek dyskusji o Pani działalnosci [ Dodano : Wto Mar 10, 2009 09:50 ] W zwiazku z nieotrzymaniem odpowiedzi stawiam Pani radnej następne pytanie: Czy jest prawdą, że od dłuższego czasu nie płaci Pani czynszu do SM Ster (podobno Sąd Panią zwolnił - p...\n20 lut 2009, o 09:50


Śmiertelny pościg w Bielsku-Białej – Telewizja TVT\nŚmiertelny pościg w Bielsku-Białej\nKierowca poruszający się ulicami Bielska-Białej nie zatrzymał się do kontroli i próbował przejechać funkcjonariuszy. Ci w trakcie pościgu oddali w kierunku uciekającego auta kilka strzałów. Jeden z nich okazał się być śmiertelny.\nDo tagicznego w skutkach policyjnego pościgu doszło w sobotę, 20 lipca, około godz. 15:15 w Bielsku-Białej. Bielscy policjanci rejonie skrzyżowania alei gen. Andersa i alei gen. Bora-Komorowskiego próbowali zatrzymać do kontroli drogowej kierowcę poruszającego się fordem mondeo. Mężcyzna jednak nie zamierzał się zatrzymać, wręcz przeciwnie, dodał gazu.\nMężczyzna zjechał z al. Andersa w drogę gruntową w pola, po czym zawrócił i próbował rozjechać stróżów prawa. Bielscy funkcjonariusze zdołali jednak odskoczyć na bok i oddali w kierunku oddalającego się auta kilka strzałów. Kierowca forda mondeo wrócił na al. Andersa, gdzie zderzył sięz trzema samochodami. Policjanci podbiegli do samochodu, w którym zastali rannego 40-latka. Od razu zaczęli udzielać mężczyźnie pierwszej pomocy. Następnie poszkodowany mężczyzna trafił pod opiekę ratowników medycznych.\nNiestety 40-latek zmarł. Wiadomo, że mężczyzna uciekał, gdyż był poszukiwany przez wymiar sprawiedliwości i nie miał uprawnień do kierowania samochodem. Policja ustala jego miejsce zamieszkania. Samochód, którym się poruszał był na wodzisławskich rejestracjach.


"Rybus to nasz gość". Rosyjskie media wykorzystują słowa Macieja Rybusa i Mariusza Piekarskiego\n“Rybus to nasz gość”. Rosyjskie media wykorzystują słowa Macieja Rybusa i Mariusza Piekarskiego\nPozostanie Macieja Rybusa w Rosji i transfer do Spartaka Moskwa wywołał lawinę krytyki w polskim środowisku piłki nożnej. 31-latek jednocześnie zamknął sobie drogę do tego, aby założyć w najbliższej przyszłości (a może nawet kiedykolwiek) koszulkę z orzełkiem na piersi. W ostatnich dniach cała sprawa szeroko komentowana była nie tylko w Polsce, ale także w Rosji.\nAgent nie pomógł\nW całej tej historii nie sposób nie wspomnieć o wypowiedzi agenta Macieja Rybusa, Mariusza Piekarskiego. 47-latek był w niedzielę (12.06.2022) gościem magazynu “Pogadajmy o piłce” na kanale Meczyków.\n– Gdyby Maciek przyjechał do Polski i posłał dzieci do przedszkola czy szkoły, to nie byłyby to miłe chwile. Dzieci słuchają i przenoszą to na grunt młodzieżowy. Zostaje w Rosji, jego rodzina jest bezpieczna. Takie mamy czasy, że jest tak dużo nakręconych ludzi, że nigdy nie wiadomo, co by się wydarzyło. Przypominając historię z prezydentem Gdańska – tam człowiek został zmanipulowany i wkręcony. Prezydent wchodząc na scenę już z niej nie zszedł – przekonywał wówczas Piekarski. Całą wypowiedź agenta Macieja Rybusa można znaleźć tutaj.\nMariuszowi Piekarskiemu dosyć wyraźnie oberwało w mediach. Większość kibiców, ale również dziennikarzy, słowa byłego piłkarza Legii odebrała jako nieudolną próbę obrony decyzji swojego podopiecznego. Presja na Piekarskiego okazała się na tyle duża, że kilka dni później przeprosił on za swoją wypowiedź, a jednocześnie… skasował konto na Twitterze.\n– Chciałbym przeprosić rodzinę świętej pamięci Pawła Adamowicza. Podpieranie mojej tezy nazwiskiem zmarłego tragicznie prezydenta było z mojej strony nietaktowne. Dostałem w dupę porządnego kopa, ale nie mam o to do nikogo pretensji. Teraz wyloguję się do życia, znikam także z Twittera – powiedział Piekarski na łamach Interii, gdzie jednocześnie przyznał się do błędu.\nO tym, że wcześniejsze słowa Mariusza Piekarskiego były – delikatnie mówiąc – niefortunne doskonale wiemy. Niestety patrząc na dzisiejszą sytuację na świecie oraz rosyjską propagandę, wypowiedź agenta Macieja Rybusa, idealnie wpisuje się w tamtejszą narrację.\nReakcja rosyjskich mediów\nJak można było się spodziewać, odpowiedź ze strony Rosjan przyszła bardzo szybko. Już na samym początku tygodnia portal sovsport.ru odniósł się do wypowiedzi Piekarskiego pisząc, że “Rybus zostaje w Rosji ze względu na bezpieczeństwo”. Do tych słów idealnie pasowała wypowiedź agenta o tym, że “każdy zdaje sobie sprawę jakie jest nastawienie Polaków do Rosjan”. Te zdanie również zostało wyraźnie zaznaczone we wspomnianym tekście rosyjskiego serwisu.\nPortal sport24.ru wręcz w tytule swojego artykułu wspomniał o bezpieczeństwie rodziny, którą rzekomo kieruje się piłkarz. “Agent Rybusa: w Polsce dzieci Macieja mogą być nękane” – brzmiał chwytliwy tytuł. Decyzja Rybusa wywołała także wyraźne zadowolenie u Anzora Kawazaszwiliego, legendy dawnej reprezentacji ZSRR. Były bramkarz nazwał zawodnika “naszym gościem, pomimo tego, że Polacy nie lubią Rosjan”. Przypomnijmy, że ten sam Kawazaszwili kilka tygodni temu w złym tonie wypowiadał się o Grzegorzu Krychowiaku oczekując przeprosin od niego za odejście z Krasnodaru.\nW końcu na temat transferu do Spartaka głos zabrał sam zainteresowany. Jak się okazało, piłkarz nie krył zadowolenia z przejścia do innego moskiewskiego klubu.\n– Bardzo się cieszę, że podpisałem kontrakt z tak dużym klubem o tak wspaniałej historii. Wielu zawodników chciałoby tutaj grać. Czuję się szczęśliwy, moja rodzina również. Jestem w Rosji od dawna, więc nie myślałem o odmowie tej propozycji – powiedział Rybus dla oficjalnej strony Spartaka. Jak można się domyślić, słowa polskiego piłkarza również bardzo spodobały się tamtejszym mediom.\n“Polska wstydzi się za Rybusa”\nW ubiegły weekend reprezentacja Polski wybrała się do Rotterdamu na mecz przeciwko Oranje w ramach Ligi Narodów. Wobec starcia z biało-czerwonymi sprawą Macieja Rybusa zainteresowały się także holenderskie media. Portal vi.nl przyznał wprost, że “Polska wstydzi się za człowieka, który nie wystąpił w meczu z Holandią”. Z kolei serwis voetbalzone.nl nazwał Rybusa “Judaszem”, który wybrał pozostanie w Rosji zamiast potencjalnych transferów do Legii lub Olympique Lyon.\n– Już kilka miesięcy wcześniej było wiadomo, że Rybus, w odróżnieniu od innych Polaków pozostanie w Rosji, dlatego nie został powołany na zgrupowanie w czerwcu. Piłkarz rozważał kontynuowanie kariery w lidze rosyjskiej i tak się stało. Ta decyzja stoi w sprzeczności z przekonaniami większości Polaków, którzy wspierają Ukrainę w wojnie z Rosjanami. Można dzisiaj po prostu stwierdzić, że Maciej Rybus jest obecnie w Polsce ‘persona non grata’ – opisuje precyzyjnie holenderski portal.\nKomentarz Czesława Michniewicza i oficjalny komunikat PZPN\nTematu Macieja Rybusa trudno było unikać przy okazji zgrupowania reprezentacji Polski. O decyzję 31-latka dzień przed spotkaniem z Belgią na konferencji prasowej zapytany został także Czesław Michniewicz, selekcjoner reprezentacji Polski.\n– Chciałem skupić się na meczu. Na temat Maćka przyjdzie odpowiedni czas. Nie ma go z nami na zgrupowaniu i w niczym nam teraz nie pomoże. Na pewno nie będziemy uciekać od tego tematu, spokojnie, ale to nie jest odpowiedni moment na to – odpowiedział selekcjoner.\nKilka słów decyzji Rybusa poświęcił z kolei Piotr Zieliński. Pomocnik Napoli odniósł się do całej sprawy na łamach Interii.\n– Nie znam w stu procentach całej sytuacji. Maciej ma żonę Rosjankę i mają dzieci. Ja nie mam żadnego problemu ze zrozumieniem tej sytuacji, nie ma co go krytykować. To jak postąpił jest jego decyzją – przyznał Zieliński.\nKilka dni później kwestię ewentualnego powołania Rybusa do reprezentacji Polski rozwiał komunikat Polskiego Związku Piłki Nożnej. Piłkarz miał zostać poinformowany przez samego selekcjonera, że ten nie widzi możliwości jego obecności podczas wrześniowego zgrupowania oraz grudniowego Mundialu.\n– Selekcjoner reprezentacji Polski Czesław Michniewicz po zakończonym w ubiegłym tygodniu zgrupowaniu kadry narodowej rozmawiał z przebywającym aktualnie w Polsce Maciejem Rybusem. Selekcjoner poinformował zawodnika, że w związku z jego aktualną sytuacją klubową nie powoła go na wrześniowe zgrupowanie reprezentacji oraz nie będzie brał pod uwagę przy ustalaniu składu kadry, która pojedzie na mistrzostwa świata w Katarze – czytamy w oficjalnym komunikacie na stronie Łączy Nas Piłka.\nCzy możemy spodziewać się, że sprawa Macieja Rybusa ucichnie? Wydaje się, że ten temat będzie pojawiał się w mediach także przy okazji nadchodzących tygodni. Już niebawem grę wznowią rozgrywki ligowe, a to jednocześnie będzie okazją do debiutu dla Macieja Rybusa w nowych barwach. We wrześniu czeka nas z kolei zgrupowanie reprezentacji Polski. O ile 31-latek na pewno nie znajdzie się wśród powołanych, tak w zasadzie pewne pozostaje to, że Czesław Michniewicz, prędzej czy później, będzie musiał szerzej odnieść się do decyzji piłkarza.


15 mln zł wydali podwładni Macierewicza, płacąc służbowymi kartami - Superstacja\n15 mln zł wydali podwładni Macierewicza, płacąc służbowymi kartami\nRekordowe wydatki podwładnych Antoniego Macierewicza! W czasie, kiedy polityk był Ministrem Obrony Narodowej, urzędnicy resortu, dyplomaci i wojskowi wypłacili ze służbowych kart płatniczych i kredytowych... 15 milionów złotych. Obecne kierownictwo resortu ograniczyło liczbę kart i nie wyklucza kontroli wydatków z poprzednich lat.\nKorzystanie przez urzędników resortu obrony z kart kredytowych pozwala sprawdzić, czy ich wydatki były uzasadnione - powiedział w sobotę b. szef MON Antoni Macierewicz. Podkreślił, że środki były przeznaczane m.in. na realizację "szeregu obowiązków dyplomatycznych".\nMacierewicz, pytany w sobotę w Polskim Radiu 24 o te kwoty zwracał uwagę, że stanowią one sumę wydatków wszystkich jednostek organizacyjnych resortu obrony i wojska, zrealizowanych za pomocą kart płatniczych.\n"Warto sobie uświadomić, ile jest jednostek organizacyjnych Wojska Polskiego i MON, które w ten sposób realizują swoje zobowiązania; samych ataszatów jest przecież kilkadziesiąt, sto. Więc jeżeli podzielimy tych sto ataszatów na 15 mln, to będziemy mieć 150 tys. złotych na jeden ataszat, czyli przedstawicielstwo polskie za granicą" - mówił Macierewicz.\nPodkreślił, że m.in z tych środków ataszaty realizowały "szereg obowiązków dyplomatyczno-organizacyjnych". Na uwagę, że w innych ministerstwach, kwoty wydawane za pośrednictwem kart są dużo niższe, Macierewicz ocenił, że wynika to z faktu, iż inne resorty, w odróżnieniu od MON, często "dają ludziom pieniądze bezpośrednio do ręki". Ocenił, że taki sposób wydatkowania środków jest dużo mniej "przejrzysty i weryfikowalny".\nDodał też, że rozliczanie wydatków za pomocą kart, zostało wprowadzone w MON w 2010 roku. "To pozwala sprawdzić czy wydatki były uzasadnione" - przekonywał Macierewicz.\nMON w wydanym w piątek po południu komunikacie podał, że w 2015 roku kwoty te były wyższe niż w latach 2016 i 2017. "W 2015 roku Siły Zbrojne posiadały 842 karty płatnicze, a wydatkowano 9 mln 646 tys. zł. To więcej niż w latach 2016 i 2017 – w 2016 roku w wojsku funkcjonowały 832 karty, a wydano z nich 9 mln 540 tys. zł. Natomiast w ubiegłym roku użytkowano 746 kart, wydatkowano 9 mln 536 tys. zł" - napisano.\nJak podkreślono, "karty służą m.in. do obsługi jednostek wojskowych w związku z ich użyciem lub pobytem poza granicami państwa oraz obsługą delegacji zagranicznych". Według komunikatu, kwoty podane przez Kownackiego dotyczą całych Sił Zbrojnych, a nie jedynie ministerstwa.\nMorawiecki zapewnił, że minister Błaszczak wyjaśni "do samego końca", czy te wydatki były "porównywalne, uzasadnione i uczciwie wydane". "Nam taka uczciwość najbardziej leży na sercu" - podkreślił.


Nasz produkt - RV\nBiopreparat RV-BT, który mamy przyjemność Państwu zaoferować to prawdziwa rewolucja w technologii obsługi urządzeń sanitarnych zainstalowanych w kamperach, na jachtach lub w przyczepach kempingowych.\nRV-BT zawiera starannie wyizolowane z wody i gleby naturalne, niechorobotwórcze szczepy bakterii zdolne do wydajnego i skutecznego usuwania nieprzyjemnych zapachów i rozpuszczania nieczystości.\nRV-BT jest produktem najnowszej biotechnologii i nawet w niewielkich dawkach wykazuje wysoką aktywność. Dzięki temu jest najbardziej wydajnym preparatem utylizacyjnym stosowanym w kamperingu i jachtingu.\nJeśli do tego dodamy jego naturalny skład i brak obciążania środowiska substancjami chemicznymi, to wniosek jest jeden – zaczynamy używać biopreparatu RV-BT (Recreational Vehicles BioTechnology). Celowo użyliśmy skrótu angielskiej nazwy, gdyż kampering powstał i rozwinął się w USA a wszystko co dotyczy tej wspaniałej formy spędzania wolnego czasu ma tam w swojej nazwie RV.\nRV-BT 1,0L, 0,2L, 4,0L\nDostępne pojemności opakowań RV-BT. Opakowanie 0,2 litra to ilość na jednoczesne i jednorazowe zaszczepienie obu zbiorników kampera, przyczepy, jachtu - na szarą i czarną wódę. Idealne na krótkie wypady weekendowe. Opakowanie 1,0L zapewnia komfort w czasie kilkunastodniowego wyjazdu.\nDuże opakowanie 4,0L jest idealnym rozwiązaniem dla dużych kamperów, jachtów lub dla grup karawaningowych.


Uncategorized – Page 2 – koanglo\nWiesz już, że chcesz się nauczyć angielskiego, ale nie wiesz od czego zacząć. Jaki kurs wybrać? Jeśli lekcje prywatne to z kim? Z jakich książek korzystać, stron, aplikacji? Na tym blogu postaram się pomóc Ci zacząć przygodę z angielskim w odpowiedni sposób. Problem polega na tym, że jeśli zaczniesz źle, to szybko się zniechęcisz. W… Read More Od czego zacząć naukę języka?\n1 Nov 2018 1 Nov 2018 koangloLeave a comment\nKursy językowe to dość specyficzna forma nauki. Kiedy zapada decyzja o nauce angielskiego, czy jakiegokolwiek innego języka, zwykle zaczynamy szukać kursów lub lekcji prywatnych. Ja, jak już wcześniej wspominałam, uczyłam się angielskiego trochę samodzielnie, trochę na lekcjach prywatnych plus nauka w szkole. Na kursie językowym w Polsce nie byłam, poza zaliczeniem jednej próbnej lekcji Callana… Read More Kursy językowe a lekcje indywidualne.\n29 Oct 2018 29 Oct 2018 koanglo1 Comment\nTo jest klasyczne pytanie, które często slyszę. Zawsze odpowiadam, że nie wierzę w żadne intensywne kursy, ani w to, co piszą w podręcznikach do angielskiego, że 120 czy tam ileś godzin wystarczy, żeby opanować konkretny poziom. Jednemu wystarczy, drugiemu nie, takie jest moje zdanie, oczywiście nie wszyscy muszą się z tym zgodzić. Jeżeli trafia do… Read More Ile czasu poświęcić na naukę?\n18 Oct 2018 14 Nov 2018 koangloLeave a comment\nMam na imię Joanna, mieszkam w Wielkiej Brytanii od 2003 roku i nauczanie języka angielskiego jest moją pasją. Chociaż zawsze powtarzam, że ja języka nie uczę, ale pomagam szukać najlepszych metod, które naukę języka ułatwią 🙂 Lekcje odbywają się w Milton Keynes oraz przez Skype/Whatsapp/Facebook.\n5 Oct 2018 13 Mar 2019 koanglo1 Comment


Olga Tokarczuk – www.piechota.pl\nStrona Krzysztofa Piechoty z Poznania\nPierwsze zdjęcie, jakie świadomie przeżyłam, to zdjęcie mojej matki, jeszcze zanim mnie urodziła. Zdjęcie jest niestety czarno-białe, przez co ginie wiele szczegółów, stając się zaledwie szarymi kształtami. Światło jest miękkie i deszczowe, chyba wiosenne i najpewniej sączy się przez okno, utrzymując pokój w ledwie zauważalnym blasku. Mama siedzi przy starym radiu, takim, które miało zielone oko i dwa pokrętła – jedno do regulowania głośności, drugie do wyszukiwania stacji. To radio stało się potem towarzyszem mojego dzieciństwa i z niego dowiedziałam się o istnieniu kosmosu. Kręcenie ebonitową gałką przesuwało delikatne czułki anten i w ich zasięg trafiały rozmaite stacje – Warszawa, Londyn, Luksemburg albo Paryż. Czasami jednak dźwięk zamierał, jakby pomiędzy Pragą a Nowym Jorkiem, Moskwą a Madrytem czułki anteny natrafiały na czarne dziury. Wtedy przechodził mnie dreszcz. Wierzyłam, że poprzez to radio odzywają się do mnie inne układy słoneczne i galaktyki, które wśród trzasków i szumów wysyłają mi wiadomości, a ja nie umiem ich rozszyfrować. Wpatrując się w to zdjęcie jako kilkuletnia dziewczynka byłam przekonana, że mama szukała mnie, kręcąc gałką radia. Niczym czuły radar penetrowała nieskończone obszary kosmosu próbując dowiedzieć się, kiedy i skąd przybędę. Jej fryzura i ubiór (duży dekolt w łódkę) wskazują, kiedy zrobiono to zdjęcie – to początek lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Patrząca gdzieś poza kadr, nieco zgarbiona kobieta, widzi coś, co nie jest dostępne oglądającemu to zdjęcie. Jako dziecko rozumiałam to tak, że ona patrzy w czas. Na tym zdjęciu nic się nie dzieje, to fotografia stanu, nie procesu. Kobieta jest smutna, zamyślona, jakby nieobecna. Kiedy ją potem pytałam o ten smutek – a robiłam to wiele razy, żeby zawsze usłyszeć to samo – mama odpowiadała, że jest smutna, bo jeszcze się nie urodziłam, a ona już do mnie tęskni. – Jak możesz do mnie tęsknić, skoro mnie jeszcze nie ma? – pytałam. Wiedziałam już, że tęskni się za kimś, kogo się utraciło, że tęsknota jest efektem straty. – Ale może też być odwrotnie – odpowiadała. – Jeżeli się do kogoś tęskni, to on już jest. Ta krótka wymiana zdań gdzieś na zachodniej polskiej prowincji pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku, wymiana zdań między moją mamą i mną, jej małym dzieckiem, utkwiła mi na zawsze w pamięci i dała zapas mocy na całe życie. Wyniosła bowiem moje istnienie poza zwyczajną materialność świata i przypadkowość, poza przyczynę i skutek oraz prawa prawdopodobieństwa. Umieściła je niejako poza czasem, w słodkim pobliżu wieczności. Zrozumiałam moim dziecięcym umysłem, że jest mnie więcej niż sobie do tej pory wyobrażałam. I nawet, jeżeli powiem: “Jestem nieobecna”, to i tak na pierwszym miejscu znajduje się: “Jestem” – najważniejsze i najdziwniejsze słowo świata. W ten sposób niereligijna młoda kobieta, moja mama, dała mi coś, co kiedyś nazywano duszą, a więc wyposażyła w najlepszego na świecie czułego narratora.\nŚwiat jest tkaniną, którą przędziemy codziennie na wielkich krosnach informacji, dyskusji, filmów, książek, plotek, anegdot. Dziś zasięg pracy tych krosien jest ogromny – za sprawą Internetu prawie każdy może brać udział w tym procesie, odpowiedzialnie i nieodpowiedzialnie, z miłością i nienawiścią, ku dobru i ku złu, dla życia i dla śmierci. Kiedy zmienia się ta opowieść – zmienia się świat. W tym sensie świat jest stworzony ze słów. To, jak myślimy o świecie i – co chyba ważniejsze – jak o nim opowiadamy, ma więc olbrzymie znaczenie. Coś, co się wydarza, a nie zostaje opowiedziane, przestaje istnieć i umiera. Wiedzą o tym bardzo dobrze nie tylko historycy, ale także (a może przede wszystkim) wszelkiej maści politycy i tyrani. Ten, kto ma i snuje opowieść – rządzi. Dziś problem polega – zdaje się – na tym, że nie mamy jeszcze gotowych narracji nie tylko na przyszłość, ale nawet na konkretne “teraz”, na ultraszybkie przemiany dzisiejszego świata. Brakuje nam języka, brakuje punktów widzenia, metafor, mitów i nowych baśni. Jesteśmy za to świadkami, jak te nieprzystające, zardzewiałe i anachroniczne stare narracje próbuje się wprzęgnąć do wizji przyszłości, może wychodząc z założenia, że lepsze stare coś niż nowe nic, albo próbując w ten sposób poradzić sobie z ograniczeniem własnych horyzontów. Jednym słowem – brakuje nam nowych sposobów opowiadania o świecie. Żyjemy w rzeczywistości wielogłosowych narracji pierwszoosobowych i zewsząd dochodzi nas wielogłosowy szum. Mówiąc “pierwszoosobowe” mam na myśli ten rodzaj opowieści, który zatacza wąskie kręgi wokół “ja” twórcy, piszącego mniej lub bardziej wprost tylko o sobie i poprzez siebie. Uznaliśmy, że ten rodzaj zindywidualizowanego punktu widzenia, głos z “ja”, jest najbardziej naturalny, ludzki, uczciwy, nawet jeżeli rezygnuje z szerszej perspektywy. Opowiadać w tak rozumianej pierwszej osobie to tkać absolutnie niepowtarzalny wzór, jedyny w swoim rodzaju, to mieć jako jednostka poczucie autonomii, być świadomym siebie i swojego losu. To jednak znaczy także budować opozycję: “ja” i “świat”, a ta bywa alienująca. Myślę, że narracja prowadzona w pierwszej osobie jest bardzo charakterystyczna dla współczesnej optyki, w której jednostka pełni rolę subiektywnego centrum świata. Cywilizacja Zachodu jest w dużej mierze zbudowana i oparta właśnie na owym odkryciu “ja”, które stanowi jedną z najważniejszych miar rzeczywistości. Człowiek jest tu głównym aktorem, a jego osąd – mimo, że jeden z wielu – traktowany jest zawsze z uwagą i powagą. Opowieść snuta w pierwszej osobie wydaje się być jednym z największych odkryć cywilizacji ludzkiej, jest czytana z namaszczeniem i darzona zaufaniem. Ten rodzaj opowieści, kiedy widzimy świat oczami jakiegoś “ja” i słuchamy świata w jego imieniu, buduje więź z narratorem jak żaden inny i każe postawić się w jego niepowtarzalnej pozycji. Nie da się przecenić tego, co pierwszoosobowa narracja zrobiła dla literatury i w ogóle dla ludzkiej cywilizacji – przerobiła opowieść o świecie jako miejscu działań herosów czy bóstw, na które nie mamy wpływu, na naszą indywidualną historię i oddała scenę ludziom takim samym jak my. Na dodatek, z takimi samymi jak my łatwo się zidentyfikować, dzięki czemu pomiędzy narratorem opowieści a czytelnikiem czy słuchaczem rodzi się emocjonalne porozumienie, bazujące na empatii. Ta zaś ze swej natury zbliża i niweluje granice – bardzo łatwo jest zatrzeć w powieści granice między “ja” narratora i “ja” czytelnika, a powieść, która “wciąga” wręcz liczy na to, że granica ta zostanie zniesiona i unieważniona, i to czytelnik, dzięki empatii, stanie się na jakiś czas narratorem. Literatura stała się więc polem wymiany doświadczeń, agorą, gdzie każdy może opowiedzieć swój własny los albo dać głos swojemu alter ego. Jest to przy tym przestrzeń demokratyczna – każdy może się wypowiedzieć, każdy może też dokonać kreacji “głosu, który mówi”. Chyba jeszcze nigdy w historii człowieka tak wielu ludzi nie zajmowało się pisaniem i opowiadaniem. Wystarczy spojrzeć na pierwsze z brzegu statystyki. Kiedy odwiedzam targi książki, widzę jak wiele wydawanych książek dotyczy właśnie tego – autorskiego ja. Instynkt ekspresji – może równie silny, jak inne instynkty, które projektują nasze życie – najpełniej objawia się w sztuce. Chcemy być zauważeni, chcemy poczuć się wyjątkowi. Narracje typu: “Opowiem ci moją historię”, “Opowiem ci historię mojej rodziny”, ewentualnie “Opowiem ci, gdzie byłam” to dziś najpopularniejsze gatunki literackie. Jest to fenomen na wielką skalę także i dlatego, że dzisiaj powszechnie potrafimy posługiwać się pismem i wielu ludzi osiąga tę kiedyś zastrzeżoną dla nielicznych umiejętność wyrażenia siebie samego w słowie i opowieści. Paradoksalnie jednak wygląda to na chór złożony z samych solistów – głosy nakładają się na siebie, rywalizują o uwagę, poruszają po podobnych traktach, ostatecznie wzajemnie się zagłuszając. Wiemy o nich wszystko, jesteśmy w stanie utożsamić się z nimi i przeżyć ich życie jak swoje. Mimo to jednak doświadczenie czytelnicze zaskakująco często jest niekompletne i rozczarowujące, bo okazuje się, że ekspresja autorskiego “ja” nie daje gwarancji uniwersalności. Czego nam brakuje, to – jak się zdaje – paraboliczny wymiar opowieści. Bohater paraboli jest bowiem zarazem sobą, człowiekiem żyjącym w określonych warunkach historycznych czy geograficznych, a jednocześnie wykracza daleko poza ten konkret, stając się Każdym i Wszędzie. Kiedy czytelnik śledzi czyjąś historię opisaną w powieści, może utożsamiać się z losem opisywanej postaci i rozważać jej sytuację jak swoją, w paraboli zaś musi zrezygnować zupełnie ze swojej odrębności i stać się tym Każdym. W tym wymagającym psychologicznie zabiegu parabola, znajdując dla różnych losów wspólny mianownik, uniwersalizuje nasze doświadczenie, a jej niedostateczna obecność jest świadectwem bezradności. Być może, żeby nie utonąć w wielości tytułów i nazwisk zaczęliśmy dzielić ogromne lewiatanowe ciało literatury na gatunki, które traktujemy jak dziedziny w sporcie, a pisarzy i pisarki jak wyspecjalizowanych zawodników. Ogólne skomercjalizowanie rynku literackiego doprowadziło do podziału na branże – odtąd odbywają się targi i festiwale literatury takiej czy siakiej, zupełnie osobno, tworząc klientelę czytelników, którzy chętnie zatrzaskują się w kryminale, fantasy czy science-fiction. Cechą szczególną tej sytuacji jest, że to, co miało jedynie pomóc księgarzom i bibliotekarzom w uporządkowaniu na półkach ogromu wydawanych książek, a czytelnikom pomagało zorientować się w wielkości oferty, stało się abstrakcyjnymi kategoriami, w które już nie tylko wrzuca się zaistniałe dzieło, ale według których zaczynają pisać sami pisarze. Coraz częściej gatunkowe dzieło przypomina foremkę do ciasta, która produkuje bardzo podobne rezultaty, ich przewidywalność uważana jest za cnotę, ich banalność za osiągnięcie. Czytelnik wie, czego ma się spodziewać i dostaje dokładnie to, co chciał. Zawsze intuicyjnie byłam przeciwko takim porządkom, ponieważ prowadzą one do ograniczania wolności pisarskiej, do niechęci wobec eksperymentu i transgresji, która jest istotną cechą tworzenia w ogóle. I zupełnie wykluczają z procesu twórczego wszelką ekscentryczność, bez której nie ma sztuki. Dobra książka nie musi się opowiadać za swoją gatunkową przynależnością. Podział na gatunki jest wynikiem skomercjalizowania całej literatury i efektem traktowania jej jako produktu do sprzedaży z całą filozofią brandu, targetu i tym podobnych wynalazków współczesnego kapitalizmu. Możemy mieć dziś wielką satysfakcję, że jesteśmy świadkami powstania nowego sposobu opowiadania świata, jaki niesie ze sobą serial filmowy, a którego ukrytym zadaniem jest wprowadzić nas w trans. Oczywiście ten sposób opowiadania istniał już w mitach i opowieściach homeryckich, a Herkules, Achilles czy Odyseusz to bez wątpienia pierwsi serialowi bohaterowie. Jednak nigdy wcześniej nie zagarnął on dla siebie tak dużo przestrzeni i nie wpływał tak istotnie na zbiorową wyobraźnię. Pierwsze dwie dekady XXI wieku z pewnością należą do seriali. Ich wpływ na sposoby opowiadania (i przez to też rozumienia) świata jest rewolucyjny. Serial w dzisiejszej postaci nie tylko rozciągnął uczestniczenie w narracji w obrębie czasu, generując jego różne tempa, odnogi i aspekty, ale wniósł także swoje nowe porządki. Ponieważ w wielu przypadkach jego zadaniem jest utrzymanie uwagi widza jak najdłużej – narracja serialowa mnoży wątki, splatając je ze sobą w najbardziej nieprawdopodobny sposób tak bardzo, iż w obliczu bezradności sięga się nawet po stary zabieg narracyjny, skompromitowany kiedyś przez klasyczną operę: “deus ex machina”. Wymyślając kolejne odcinki często zmienia się całą psychologię postaci ad hoc, żeby lepiej pasowała do pojawiających się wydarzeń. Postać łagodna i pełna rezerwy na początku zmienia się pod koniec w mściwą i gwałtowną, postać drugoplanowa staje się pierwszoplanową, zaś główny bohater, do której zdążyliśmy się już przywiązać, traci znaczenie lub wręcz znika ku naszej największej konsternacji. Potencjalne zaistnienie kolejnego sezonu stwarza konieczność otwartych zakończeń, w których nie ma szans pojawić się i wybrzmieć do końca owo tajemnicze katharsis, które było przeżyciem wewnętrznej przemiany, spełnienia się, satysfakcją z uczestniczenia w akcie opowieści. Taki rodzaj komplikowania i niekończenia, ciągłego odraczania nagrody, jaką jest katharsis, uzależnia i hipnotyzuje. Fabula interrupta wymyślona dawno temu i znana z opowieści Szeherezady powróciła w serialach w wielkim stylu, zmieniając naszą wrażliwość i niosąc przedziwne psychologiczne skutki, odrywając nas od własnego życia i hipnotyzując niczym używka. Jednocześnie serial wpisuje się w nowy, rozwlekły i nieuporządkowany rytm świata, w jego chaotyczną komunikację, jego niestałość i płynność. Ta forma opowieści chyba najbardziej twórczo szuka dziś nowej formuły. W tym sensie odbywa się w serialu poważna praca nad narracjami przyszłości, nad dopasowaniem opowieści do nowej rzeczywistości. Lecz nade wszystko żyjemy w świecie natłoku informacji sprzecznych ze sobą, wzajemnie się wykluczających, walczących na kły i pazury. Nasi przodkowie wierzyli, że dostęp do wiedzy przyniesie ludziom nie tylko szczęście, dobrobyt, zdrowie i bogactwo, ale stworzy społeczeństwo równe i sprawiedliwe. To, czego według nich brakowało światu to była powszechna mądrość, płynąca z wiedzy. Jan Amos Komenski, wielki pedagog XVII wieku, ukuł termin “pansofia”, w którym zawarł idee możliwej omniscjencji, wiedzy uniwersalnej, która pomieści w sobie wszelkie możliwe poznanie. Było to także i przede wszystkim marzenie o wiedzy dostępnej każdemu. Czyż dostęp do informacji o świecie nie zmieni niepiśmiennego chłopa w refleksyjną jednostkę świadomą siebie i świata? Czy wiedza na wyciągnięcie ręki nie sprawi, że ludzie staną się rozważni i mądrze pokierują swoim życiem? Kiedy powstał Internet wydawało się, że idee te będą wreszcie mogły zrealizować się w sposób totalny. Wikipedia, którą podziwiam i wspieram, mogłaby wydać się Komenskiemu, podobnie jak wielu myślicielom tego nurtu, spełnieniem marzeń ludzkości – oto tworzymy i otrzymujemy ogromny zasób wiedzy nieustannie uzupełnianej, odświeżanej i demokratycznie dostępnej, praktycznie z każdego miejsca na Ziemi. Spełnione marzenia często nas rozczarowują. Okazało się, że nie jesteśmy w stanie unieść tego ogromu informacji, która zamiast jednoczyć, uogólniać i uwalniać – różnicuje, dzieli, zamyka w bańkach, tworzy wielość opowieści nieprzystających do siebie albo wręcz wrogich sobie, antagonizujących. Na dodatek Internet, poddany zupełnie bez refleksji procesom rynkowym i oddany graczom-monopolistom, steruje gigantycznymi ilościami danych, które wykorzystywane są całkiem nie “pansoficznie”, ku szerokiemu dostępowi do wiedzy, ale przeciwnie, służąc przede wszystkim programowaniu zachowań użytkowników, czego dowiedzieliśmy się po aferze Cambridge Analytica. Zamiast usłyszeć harmonię świata, usłyszeliśmy kakofonię dźwięków, szum nie do zniesienia, w którym rozpaczliwie próbujemy dosłuchać się jakiejś najcichszej melodii, najsłabszego chociaż rytmu. Parafraza szekspirowskiego cytatu jak nigdy pasuje dzisiaj do tej kakofonicznej rzeczywistości: Internet to coraz częściej opowieść idioty pełna wściekłości i wrzasku. Także badania politologów przeczą niestety intuicjom Jana Amosa Komenskiego, opartych na przekonaniu, że im więcej powszechnie dostępnej wiedzy o świecie, tym politycy bardziej posługują się rozsądkiem i podejmują rozważne decyzje. Wygląda na to, że wcale nie jest to taka prosta sprawa. Wiedza może przytłaczać, a jej skomplikowanie i niejednoznaczność, powoduje powstawanie rożnego rodzaju mechanizmów obronnych – od zaprzeczenia i wyparcia, aż po ucieczkę w proste zasady myślenia upraszczającego, ideologicznego, partyjnego. Kategoria fake newsów i fake upów stawia nowe pytania o to, czym jest fikcja. Czytelnicy, którzy wiele razy dali się oszukać, zdezinformować czy wyprowadzić w pole, nabierają powoli specyficznej nerwicowej idiosynkrazji. Reakcją na takie zmęczenie fikcją może być ogromny sukces literatury non-fiction, która w tym wielkim chaosie informacyjnym krzyczy ponad naszymi głowami: “Opowiadam wam prawdę, tylko prawdę”. “Moja opowieść oparta jest na faktach!”. Fikcja straciła zaufanie czytelników, odkąd kłamstwo stało się niebezpieczną bronią masowego rażenia, nawet jeśli wciąż pozostaje prymitywnym narzędziem. Nader często spotykam się z tym pełnym niedowierzania pytaniem: “Czy to prawda, co pani napisała?” Za każdym razem mam wtedy wrażenie, że wieszczy ono koniec literatury. To niewinne z punktu widzenia czytelnika pytanie, dla pisarskich uszu brzmi naprawdę apokaliptycznie. Cóż mam odpowiedzieć? Jak wytłumaczyć ontologiczny status Hansa Castorpa, Anny Kareniny czy Misia Puchatka? Uważam tego typu czytelniczą ciekawość za cywilizacyjny regres. To upośledzenie umiejętności wielowymiarowego (konkretnego, historycznego, ale i symbolicznego, i mitycznego) uczestniczenia w łańcuchu wydarzeń zwanym naszym życiem. Życie tworzą wydarzenia, lecz dopiero wtedy, gdy potrafimy je zinterpretować, próbować zrozumieć i nadać im sens, zamieniają się one w doświadczenie. Wydarzenia są faktami, ale doświadczenie jest czymś niewyrażalnie innym. To ono, nie zaś wydarzenie, jest materią naszego życia. Doświadczenie jest faktem poddanym interpretacji i umieszczonym w pamięci. Odwołuje się także do pewnej podstawy, jaką mamy w umyśle, do głębokiej struktury znaczeń, na której potrafimy rozpiąć nasze własne życie i przyjrzeć mu się dokładnie. Wierzę, że rolę takiej struktury pełni mit. Mit jak wiadomo nigdy się nie wydarzył, ale dzieje się zawsze. Dziś działa już nie tylko poprzez przygody antycznych herosów, ale przenika do wszechobecnych i jak najbardziej popularnych opowieści współczesnego kina, gier, literatury. Życie mieszkańców Olimpu przeniosło się do Dynastii, a heroiczne czyny bohaterów obsługuje Lara Croft. W tym gorącym podziale na prawdę i fałsz opowieść o naszym doświadczeniu, jaką tworzy literatura, ma swój własny wymiar. Nigdy specjalnie nie entuzjazmowałam się prostym rozgraniczeniem na fiction i non-fiction, chyba, że uznamy je tylko za deklaratywne i uznaniowe. W morzu wielu definicji fikcji, najbardziej podoba mi się ta, która jest jednocześnie najstarsza i pochodzi od Arystotelesa. Fikcja jest zawsze jakimś rodzajem prawdy. Do przekonania trafia mi też rozróżnienie relacji wobec fabuły, której dokonał pisarz i eseista Edward Morgan Forster. Pisał on, że kiedy mówimy “Umarł mąż, a potem umarła żona” – to jest to relacja. Kiedy zaś mówimy “Umarł mąż, a potem ze smutku umarła żona” – to mamy fikcję. Każde fabularyzowanie jest przejściem od pytania – “Co było potem?” do próby jego zrozumienia opartym na naszym ludzkim doświadczeniu: “Dlaczego tak się stało?” Literatura zaczyna się od owego “Dlaczego?”, nawet jeśli mielibyśmy na to pytanie odpowiadać bez przerwy zwyczajnym: “Nie wiem”. Literatura stawia więc pytania, na które nie da się odpowiedzieć przy pomocy Wikipedii, wykracza bowiem poza same fakty i wydarzenia, odwołując się bezpośrednio do naszego ich doświadczania. Możliwe jest jednak, że powieść i literatura w ogóle stają się na naszych oczach czymś zgoła marginalnym wobec innych sposobów narracji. Że waga obrazu i nowych form bezpośredniego przekazywania doświadczenia – kina, fotografii, virtual reality i augmented reality – stanie się poważną alternatywą dla tradycyjnego czytania. Czytanie jest dość skomplikowanym psychologicznym procesem percepcji. Upraszczając: Najpierw najbardziej nieuchwytna treść jest konceptualizowana i werbalizowana, zamieniana w znaki i symbole, a potem następuje jej “odkodowanie” na powrót z języka na doświadczenie. Wymaga to pewnej kompetencji intelektualnej. A przede wszystkim wymaga uwagi i skupienia, umiejętności coraz rzadszych w dzisiejszym skrajnie rozpraszającym świecie. Ludzkość przeszła długą drogę w sposobach przekazywania i współdzielenia własnego doświadczenia, od oralności, zdanej na żywe słowo i ludzką pamięć, po rewolucję Gutenberga, kiedy opowieść została powszechnie zapośredniczona przez pismo i w ten sposób utrwalona i skodyfikowana oraz możliwa do powielania bez zmian. Największym osiągnięciem tej zmiany był moment, w którym myślenie jako takie utożsamiliśmy z pismem, czyli konkretnym sposobem używania idei, kategorii czy symboli. Dziś – to jasne – stoimy w obliczu podobnie znamiennej rewolucji, kiedy doświadczenie może być przekazywane bezpośrednio, bez pomocy słowa drukowanego. Nie ma już potrzeby prowadzić dziennika podróży, kiedy można fotografować i wysyłać te fotografie za pomocą portali społecznościowych w świat, zaraz i każdemu. Nie ma potrzeby pisać list, skoro łatwiej jest zadzwonić. Po co czytać grube powieści, skoro można zanurzyć się w serialu? Zamiast wyjść na miasto, żeby rozerwać się przyjaciółmi, lepiej zagrać w grę. Sięgnąć po autobiografię? Nie ma sensu, skoro śledzę życie celebrytów na Instagramie i wiem o nich wszystko. To już nawet nie obraz jest dzisiaj największym przeciwnikiem tekstu, jak myśleliśmy jeszcze w XX wieku, martwiąc się wpływem kina i telewizji. To zupełnie inny wymiar doświadczania świata – oddziaływujący bezpośrednio na nasze zmysły.]\nNie chcę szkicować tu jakiejś całościowej wizji kryzysu opowieści o świecie. Często jednak doskwiera mi poczucie, że światu czegoś brakuje. Że doświadczając go przez szyby ekranów, przez aplikacje, staje się jakiś nierealny, daleki, dwuwymiarowy, dziwnie nieokreślony, mimo że dotarcie do każdej konkretnej informacji jest zdumiewająco łatwe. Męczące “ktoś”, “coś”, “gdzieś”, “kiedyś” może dziś być bardziej niebezpieczne niż wygłaszane z absolutną pewnością bardzo konkretne i określone idee – ziemia jest plaska, szczepionki zabijają, ocieplenie klimatyczne jest bzdurą, a demokracja w wielu krajach nie jest zagrożona. “Gdzieś” toną jacyś ludzie, próbujący przeprawić się przez morze. “Gdzieś” od “jakiegoś” czasu trwa “jakaś” wojna. W natłoku informacji pojedyncze przekazy tracą kontury, rozwiewają się w naszej pamięci i stają się nierealne, znikają. Zalew obrazów przemocy, głupoty, okrucieństwa, mowy nienawiści, rozpaczliwie równoważone są przez wszelkie “dobre wiadomości”, ale nie są one w stanie ujarzmić dojmującego wrażenia, które trudno jest nawet zwerbalizować: Coś jest ze światem nie tak. To poczucie, zarezerwowane kiedyś tylko dla neurotycznych poetów, dziś staje się epidemią nieokreśloności, sączącym się zewsząd niepokojem. Literatura jest jedną z niewielu dziedzin, które próbują nas przytrzymać przy konkrecie świata, ponieważ ze swej natury jest zawsze “psychologiczna”. Skupia się bowiem na wewnętrznych racjach i motywach postaci, ujawnia ich doświadczenie w żaden inny sposób niedostępne dla drugiego człowieka lub zwyczajnie prowokuje Czytelnika do psychologicznej interpretacji ich zachowań. Tylko literatura jest w stanie pozwolić nam wejść głęboko w życie drugiej istoty, rozumieć jej racje, dzielić jej uczucia, przeżyć jej los. Opowieść zawsze zatacza kręgi wokół sensu. Nawet jeżeli nie wyraża tego wprost, nawet kiedy programowo odżegnuje się od poszukiwania znaczenia, skupiając się na formie, na eksperymencie, kiedy dokonuje formalnej rebelii, poszukując nowych środków wyrazu. Czytając nawet najbardziej behawiorystycznie i oszczędnie napisaną opowieść, nie potrafimy powstrzymać się od pytań: “Dlaczego tak się dzieje?”, „Co to znaczy?”, “Jaki jest tego sens?”, “Do czego to prowadzi?” Możliwe jest nawet, że nasz umysł wyewoluował ku opowieści jako procesowi nadawania sensu milionom bodźców, które nas otaczają i nawet podczas snu wciąż bezustannie i niezmordowanie snuje swoje narracje. Opowieść jest więc porządkowaniem w czasie nieskończonej ilości informacji, ustalając ich związki z przeszłością, teraźniejszością i przyszłością, odkrywaniem ich powtarzalności i układaniem ich w kategoriach przyczyny i skutku. Biorą w tej pracy udział i rozum, i emocje. Nic dziwnego, że jednym z najwcześniejszych odkryć dokonanych przez opowieści, było fatum, które oprócz tego, że jawiło się zawsze ludziom jako przerażające i nieludzkie, wprowadzało jednak w rzeczywistość porządek i niezmienność.\nSzanowni Państwo. Kobieta ze zdjęcia, moja mama, która tęskniła do mnie, choć mnie jeszcze było, kilka lat później czytała mi bajki. W jednej z nich, autorstwa Hansa Christiana Andersena, wyrzucony na śmietnik imbryk skarżył się, że okrutnie został potraktowany przez ludzi – pozbyli się go, gdy tylko oberwało mu się ucho. A przecież mógłby jeszcze im służyć, gdyby ludzie nie byli tacy perfekcyjni i wymagający. Wtórowały mu inne popsute przedmioty, snując prawdziwie epickie opowieści ze swojego małego przedmiotowego życia. Będąc dzieckiem słuchałam tej bajki z wypiekami na twarzy i ze łzami w oczach, bo wierzyłam głęboko, że przedmioty mają swoje problemy, uczucia i nawet jakieś życie społeczne, całkiem porównywalne do naszego, ludzkiego. Talerze w kredensie mogły ze sobą rozmawiać, sztućce w szufladzie stanowiły coś w rodzaju rodziny. Podobnie zwierzęta były tajemniczymi, mądrymi i samoświadomymi istotami, z którymi łączyła nas od zawsze duchowa więź i głębokie podobieństwo. Ale i rzeki, lasy, drogi także miały swój byt – były żywymi istotami, które mapują naszą przestrzeń i budują poczucie przynależności, tajemniczy Raumgeist. Żywy był też krajobraz, który nas otaczał, i Słońce i Księżyc i wszystkie ciała niebieskie. Cały widzialny i niewidzialny świat. Kiedy zaczęłam w to wątpić? Poszukuję w swoim życiu jakiegoś momentu, w którym jak za sprawą jednego kliknięcia, wszystko stało się inne, mniej zniuansowane, prostsze. Szept świata umilkł, zastąpiły go hałasy miasta, szmer komputerów, grzmot przelatujących nad głową samolotów i męczący biały szum oceanów informacji. Od jakiegoś momentu w swoim życiu zaczynamy widzieć świat we fragmentach, wszystko osobno, w kawałkach odległych od siebie niczym galaktyki, a rzeczywistość, w jakiej żyjemy w tym nas upewnia: lekarze leczą nas według specjalności, podatki nie mają związku z odśnieżaniem drogi, którą jeździmy do pracy, obiad nijak się ma do wielkich ferm hodowlanych, a nowa bluzka do obskurnych fabryk gdzieś w Azji. Wszystko jest od siebie oddzielone, żyje osobno, bez związku. Żeby łatwiej nam było to znieść dostajemy numery, identyfikatory, karty, toporne plastikowe tożsamości, które próbują nas zredukować do użytkowania jakiejś jednej cząstki tej całości, którą przestaliśmy już dostrzegać. Świat umiera, a my nawet tego nie zauważamy. Nie zauważamy, że świat staje się zbiorem rzeczy i wydarzeń, martwą przestrzenią, w której poruszamy się samotni i zagubieni, miotani czyimiś decyzjami, zniewoleni niezrozumiałym fatum, poczuciem bycia igraszką wielkich sił historii czy przypadku. Nasza duchowość zanika albo staje się powierzchowna i rytualna. Albo po prostu stajemy się wyznawcami prostych sił – fizycznych, społecznych, ekonomicznych, które poruszają nami jakbyśmy byli zombie. I w takim świecie rzeczywiście jesteśmy zombie. Dlatego tęsknię do tamtego świata od imbryka.\nCałe życie fascynują mnie wzajemne sieci powiązań i wpływów, których najczęściej nie jesteśmy świadomi, lecz odkrywamy je przypadkiem, jako zadziwiające zbiegi okoliczności, zbieżności losu, te wszystkie mosty, śruby, spawy i łączniki, które śledziłam w “Biegunach”. Fascynuje mnie kojarzenie faktów, szukanie porządków. W gruncie rzeczy – jestem o tym przekonana – pisarski umysł jest umysłem syntetycznym, który z uporem zbiera wszystkie okruchy, próbując z nich na nowo skleić uniwersum całości. Jak pisać, jak konstruować swoją opowieść, żeby umiała unieść tę wielką konstelacyjną formę świata? Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie jest możliwy powrót do takiej opowieści o świecie, jaką znamy z mitów, baśni i legend, kiedy przekazywana sobie z ust do ust utrzymywała świat w istnieniu. Dziś ta opowieść musiałaby być dużo bardziej wielowymiarowa i skomplikowana. Wiemy przecież rzeczywiście o wiele więcej, znamy niesamowite powiązania rzeczy pozornie odległych. Przyjrzyjmy się pewnemu momentowi w historii świata. Jest to dzień, kiedy od nabrzeża portu Palos w Hiszpanii, 3 sierpnia 1492 roku, odbija nieduża karawela o nazwie “Santa Maria”. Dowodzi nią Krzysztof Kolumb. Świeci słońce, po nabrzeżu kręcą się jeszcze marynarze, a robotnicy portowi ładują na statek ostatnie skrzynie z prowiantem. Jest gorąco, ale wiejący z zachodu lekki wietrzyk, ratuje żegnające rodziny przed zasłabnięciem. Mewy przechadzają się uroczyście po rampie, uważnie śledząc poczynania człowieka. Ten moment, który teraz widzimy poprzez czas, doprowadził do śmierci 56 milionów z blisko 60 milionów rdzennych Amerykanów. Ich populacja stanowiła wtedy około 10 procent całej ludności ziemi. Europejczycy nieświadomie przywieźli ze sobą śmiertelne prezenty – choroby i bakterie, na które rodowici mieszkańcy Ameryki nie byli odporni. Do tego doszło bezpardonowe niewolenie i zabijanie. Zagłada trwała lata i zmieniła kraj. Tam, gdzie kiedyś rosła fasola i kukurydza, ziemniaki i pomidory, na nawadnianych w wyrafinowany sposób polach uprawnych, wróciła dzika roślinność. Prawie sześćdziesiąt milionów hektarów uprawnej ziemi z biegiem lat zamieniło się w dżunglę. Roślinność regenerując się, pochłonęła ogromne ilości dwutlenku węgla, przez co osłabł efekt cieplarniany. To zaś obniżyło globalną temperaturę Ziemi. Jest to jedna z wielu naukowych hipotez wyjaśniających nastanie małej epoki lodowej w Europie, która pod koniec XVI wieku przyniosła długotrwałe ochłodzenie klimatu. Mała epoka lodowa odmieniła gospodarkę Europy. W ciągu następnych dekad mroźne i długie zimy, chłodne lata i intensywne opady zmniejszyły wydajność tradycyjnych form rolnictwa. W Europie Zachodniej małe rodzinne gospodarstwa produkujące żywność na własne potrzeby, okazały się niewydajne. Nastąpiły fale głodu i konieczność specjalizacji produkcji. Anglia czy Holandia najbardziej dotknięte ochłodzeniem, nie mogąc wiązać swej gospodarki z rolnictwem, zaczęły rozwijać handel i przemysł. Zagrożenie sztormami skłoniło Holendrów do osuszania polderów i przekształcania stref podmokłych i płytkich stref morskich w ląd. Przesunięcie na południe zasięgu występowania dorsza, katastrofalne dla Skandynawii, okazało się korzystne dla Anglii i Holandii – dzięki temu państwa te zaczęły wyrastać na potęgi morskie i handlowe. Znaczące ochłodzenie szczególnie dotkliwie było odczuwane w krajach skandynawskich. Urwała się łączność z zieloną Grenlandią i Islandią, surowe zimy zmniejszyły zbiory i zapanowały lata głodu i niedostatku. Szwecja zwróciła więc łakomy wzrok na południe wdając się w wojny z Polską (zwłaszcza, że zamarzł Bałtyk, przez co łatwo było się przezeń przeprawić armii) i angażując się w wojnę trzydziestoletnią w Europie. Wysiłki naukowców, próbujących lepiej rozumieć naszą rzeczywistość, ukazują ją jako wzajemnie spójną i gęsto powiązaną sieć wpływów. To już nie tylko słynny “efekt motyla”, który jak wiemy polega na tym, że minimalne zmiany w warunkach początkowych jakiegoś procesu, mogą dać w przyszłości kolosalne i nieobliczalne rezultaty, ale nieskończona ilość motyli i ich skrzydeł, ciągle w ruchu. Potężna fala życia, która wędruje poprzez czas. Odkrycie “efektu motyla” kończy według mnie epokę niezachwianej ludzkiej wiary we własną swoją sprawczość, zdolność kontroli, a tym samym poczucie supremacji w świecie. Nie odbiera to człowiekowi jego mocy jako budowniczego, zdobywcy i wynalazcy, uzmysławia jednak, że rzeczywistość jest bardziej skomplikowana niż kiedykolwiek mogło się człowiekowi wydawać. I że jest on zaledwie małą cząstką tych procesów. Mamy coraz więcej dowodów na istnienie spektakularnych i czasem bardzo zaskakujących zależności w skali całego globu. Jesteśmy wszyscy – my, rośliny zwierzęta, przedmioty – zanurzeni w jednej przestrzeni, którą rządzą prawa fizyczne. Ta wspólna przestrzeń ma swój kształt, a prawa fizyczne rzeźbią w niej niepoliczalną ilość form nieustannie do siebie nawiązujących. Nasz układ krwionośny przypomina systemy dorzeczy rzek, budowa liścia jest podobna do systemów ludzkiej komunikacji, ruch galaktyk – wir spływającej wody w naszych umywalkach. Rozwój społeczeństw – kolonie bakterii. Mikro i makroskala ukazuje nieskończony system podobieństw. Nasza mowa, myślenie, twórczość nie są czymś abstrakcyjnym i oderwanym od świata, ale kontynuacją na innym poziomie jego nieustannych procesów przemiany.\nZastanawiam się tutaj cały czas, czy możliwe jest znalezienie dzisiaj podwalin pod nową opowieść uniwersalną, całościową, niewykluczającą, zakorzenioną w naturze, pełną kontekstów i jednocześnie zrozumiałą. Czy możliwa jest taka opowieść, która wyszłaby poza niekomunikatywne więzienie własnego “ja”, odsłoniła większy obszar rzeczywistości i ukazała wzajemne związki? Która umiałaby się zdystansować od udeptanego oczywistego i banalnego centrum “powszechnie podzielanych opinii” i potrafiła spojrzeć na sprawy eks-centrycznie, spoza centrum? Cieszę się, że literatura cudownie zachowała sobie prawo do wszelkich dziwactw, do fantasmagorii, prowokacji, do groteski i wariactwa. Marzą mi się wysokie punkty widzenia i szerokie perspektywy, w których kontekst wykracza daleko poza to, czego moglibyśmy się spodziewać. Marzy mi się język, który potrafi wyrazić najbardziej niejasną intuicję, marzy mi się metafora, która przekracza kulturowe różnice, i w końcu gatunek, który stanie się pojemny i transgresyjny, a jednocześnie ukochają go czytelnicy. Marzy mi się także nowy rodzaj narratora – “czwartoosobowego”, który oczywiście nie sprowadza się tylko do jakiegoś konstruktu gramatycznego, ale potrafi zawrzeć w sobie zarówno perspektywę każdej z postaci, jak i umiejętność wykraczania poza horyzont każdej z nich, który widzi więcej i szerzej, który jest w stanie zignorować czas. O tak, jego istnienie jest możliwe. Czy zastanawialiście się kiedyś, kim jest ten cudowny opowiadacz, który w Biblii woła wielkim głosem: “Na początku było słowo”? Który opisuje stworzenie świata, jego pierwszy dzień, kiedy chaos został oddzielony od porządku? Który śledzi serial powstawania kosmosu? Który zna myśli Boga, zna jego wątpliwości i bez drżenia ręki stawia na papierze to niebywałe zdanie: “I uznał Bóg, że to było dobre”. Kim jest to, które wie, co sądził Bóg? Wyjąwszy wszelkie wątpliwości teologiczne możemy uznać tę figurę tajemniczego i czułego narratora za cudowną i znamienną. To punkt, perspektywa, z której widzi się wszystko. Widzieć wszystko to uznać ostateczny fakt wzajemnego powiązania rzeczy istniejących w całość, nawet jeżeli te związki nie są jeszcze przez nas poznane. Widzieć wszystko oznacza też zupełnie inny rodzaj odpowiedzialności za świat, ponieważ staje się oczywiste, że każdy gest „tu” jest powiązany z gestem “tam”, że decyzja podjęta w jednej części świata poskutkuje efektem w innej jego części, że rozróżnienie na “moje” i “twoje” zaczyna być dyskusyjne. Należałoby więc uczciwie opowiadać tak, żeby uruchomić w umyśle czytelnika zmysł całości, zdolność scalania fragmentów w jeden wzór, odkrywania w drobnicy zdarzeń całych konstelacji. Snuć historię, żeby było jasne, iż wszyscy i wszystko zanurzone jest w jednym wspólnym wyobrażeniu, które za każdym obrotem planety pieczołowicie produkujemy w naszych umysłach. Literatura ma taką moc. Musielibyśmy porzucić te nieskomplikowane kategorie wysokiej i niskiej literatury, popularnej i niszowej, z przymrużeniem oka potraktować podział na gatunki. Zrezygnować z określenia “literatury narodowe”, wiedząc dobrze, że kosmos literatury jest jeden niczym idea unus mundus, wspólnej rzeczywistości psychicznej, w której jednoczy się nasze ludzkie doświadczenie, zaś Autor i Czytelnik pełnią równoważną rolę, pierwszy przez to, że tworzy, drugi zaś dzięki temu, że dokonuje nieustannej interpretacji. Może powinniśmy zaufać fragmentowi, jako że fragmenty tworzą konstelacje zdolne opisać więcej i w bardziej złożony sposób, wielowymiarowo. Nasze opowieści mogłyby się w nieskończony sposób odnosić do siebie, a ich bohaterowie wchodzić ze sobą w relacje. Myślę, że czeka nas przedefiniowanie tego, co rozumiemy dziś pod pojęciem realizmu, i poszukiwanie takiego, który pozwoliłby nam przekroczyć granice naszego ego i przeniknąć przez ten szybo-ekran, przez który widzimy świat. Potrzeba rzeczywistości jest dziś przecież obsługiwana przez media, portale społecznościowe, bezpośrednie relacje w internecie. Może to, co nieuchronnie nas czeka, to jakiś neosurrealizm, na nowo rozłożone punkty widzenia, które nie będą się bały zmierzyć z paradoksem i pójdą pod prąd wobec prostego porządku przyczynowo skutkowego. O, tak, nasza rzeczywistość już stała się surrealna. Jestem też pewna, że wiele opowieści domaga się przepisania w nowych intelektualnych kontekstach, inspirując się nowymi teoriami naukowymi. Ale równie ważne wydaje mi się ciągłe nawiązywanie do mitu i całego ludzkiego imaginarium. Taki powrót do zwartych struktur mitologii, mógłby przynieść jakieś poczucie stałości w tym niedookreśleniu, w którym dziś żyjemy. Wierzę, że mity stanowią budulec naszej psyche i nie da się ich zignorować (co najwyżej można być nieświadomym ich wpływu). Zapewne wkrótce pojawi się jakiś geniusz, który będzie mógł skonstruować zupełnie inną, niewyobrażalną dziś jeszcze narrację, w której zmieści się wszystko, co istotne. Taki sposób opowiadania z pewnością nas zmieni, porzucimy stare krepujące perspektywy i otworzymy się na nowe, które przecież istniały gdzieś tu zawsze, ale byliśmy na nie ślepi. W Doktorze Faustusie Tomasz Mann pisał o kompozytorze, który wymyślił nowy rodzaj totalnej muzyki będącej w stanie zmienić ludzkie myślenie. Ale Mann nie opisał tego, na czym miałaby polegać ta muzyka, stworzył tylko wyobrażenie, jak mogłaby ona brzmieć. Może właśnie na tym polega rola artystów – dać przedsmak tego, co mogłoby istnieć i w ten sposób sprawić, że mogłoby ono stać się wyobrażonym. A to, co wyobrażone, jest pierwszym stadium istnienia.\nPiszę fikcję, ale nigdy nie jest to coś wyssanego z palca. Kiedy piszę, muszę wszystko czuć wewnątrz mnie samej. Muszę przepuścić przez siebie wszystkie istoty i przedmioty obecne w książce, wszystko, co ludzkie i poza ludzkie, żyjące i nieobdarzone życiem. Każdej rzeczy i osobie muszę przyjrzeć się z bliska, z największą powagą i uosobić je we mnie, spersonalizować. Do tego właśnie służy mi czułość – czułość jest bowiem sztuką uosabiania, współodczuwania, a więc nieustannego odnajdowania podobieństw. Tworzenie opowieści jest niekończącym się ożywianiem, nadawaniem istnienia tym wszystkim okruchom świata, jakimi są ludzkie doświadczenia, przeżyte sytuacje, wspomnienia. Czułość personalizuje to wszystko, do czego się odnosi, pozwala dać temu głos, dać przestrzeń i czas do zaistnienia, i ekspresji. To czułość sprawia, że imbryk zaczyna mówić. Czułość jest tą najskromniejszą odmianą miłości. To ten jej rodzaj, który nie pojawia się w pismach ani w ewangeliach, nikt na nią nie przysięga, nikt się nie powołuje. Nie ma swoich emblematów ani symboli, nie prowadzi do zbrodni ani zazdrości. Pojawia się tam, gdzie z uwagą i skupieniem zaglądamy w drugi byt, w to, co nie jest “ja”. Czułość jest spontaniczna i bezinteresowna, wykracza daleko poza empatyczne współodczuwanie. Jest raczej świadomym, choć może trochę melancholijnym, współdzieleniem losu. Czułość jest głębokim przejęciem się drugim bytem, jego kruchością, niepowtarzalnością, jego nieodpornością na cierpienie i działanie czasu. Czułość dostrzega między nami więzi, podobieństwa i tożsamości. Jest tym trybem patrzenia, które ukazuje świat jako żywy, żyjący, powiązany ze sobą, współpracujący, i od siebie współzależny. Literatura jest właśnie zbudowana na czułości wobec każdego innego od nas bytu. To jest podstawowy psychologiczny mechanizm powieści. Dzięki temu cudownemu narzędziu, najbardziej wyrafinowanemu sposobowi ludzkiej komunikacji, nasze doświadczenie podróżuje poprzez czas i trafia do tych, którzy się jeszcze nie urodzili, a którzy kiedyś sięgną po to, co napisaliśmy, co opowiedzieliśmy o nas samych i o naszym świecie. Nie mam pojęcia, jak będzie wyglądało ich życie, kim będą. Często o nich myślę z poczuciem winy i wstydu. Kryzys klimatyczny i polityczny, w którym dzisiaj próbujemy się odnaleźć i któremu pragniemy się przeciwstawić, ratując świat, nie wziął się znikąd. Często zapominamy, że nie jest to jakieś fatum i zrządzenie losu, ale rezultat bardzo konkretnych posunięć i decyzji ekonomicznych, społecznych i światopoglądowych (w tym religijnych). Chciwość, brak szacunku do natury, egoizm, brak wyobraźni, niekończące się współzawodnictwo, brak odpowiedzialności sprowadziły świat do statusu przedmiotu, który można ciąć na kawałki, używać i niszczyć. Dlatego wierzę, że muszę opowiadać tak, jakby świat był żywą, nieustannie stawającą się na naszych oczach jednością, a my jego – jednocześnie małą i potężną – częścią.\nStatystyki od 31-03-2019\nRazem odwiedzin: 9 749\nRazem odwiedzających: 3 517\nCopyright © 2020 www.piechota.pl. All Rights Reserved. Theme by ILoveWP.com


Płytki PVC Design efekt rdzy - SpeedFloor\nStrona główna / Płytki PVC SpeedFloor – płyty z zamkiem fortelock / Design Paint Maxi / Płytki PVC Design efekt rdzy\nilość Płytki PVC Design efekt rdzy\nSKU\tRdza\tKategoria Design Paint Maxi Tagi balkony, baseny, biura, bursy, ciągi komunikacyjne, eventy, garaże, garaże straży pożarnej, hale produkcyjne, hangary, internaty, kluby fitness, kotłownie, laboratoria, magazyny, namioty sferyczne, parkingi, piwnice, place zabaw, pomieszczenia agro, pomieszczenia techniczne, pomieszczenia usługowe, pracownie badawcze, przechowalnie, przedszkola, sale konferencyjne, serwisy, siłownie, sklepy, stacje dokowania, stajnie, strefy SPA, studia detailingu, szkoły, tarasy, targi, warsztaty, wystawy\nPosadzka wykonana w 100 % z wysokiej klasy barwionego PVC. Płytki PVC Design efekt rdzy to specjalna linia produktów z nadrukiem w technologii CMYK UV. Co więcej druk na płytkach zabezpieczony jest płynnym laminatem. Dzięki wytrzymałości do 50 MPa płytki bez wątpienia mogą być przeznaczone są do obszarów, gdzie występuje duże natężenie ruchu kołowe i piesze. Wysoka odporność mechaniczna w połączeniu z odpornością na działanie wody, olejów, chłodziw i innych substancji chemicznych. To powoduje, że posadzka ta doskonale sprawdza się w garażach, halach produkcyjnych, przetwórczych i magazynowych. Co więcej elementy systemu SpeedFloor poprawiają również izolacyjność termiczną i akustyczną pomieszczeń oraz ich estetykę. A przy tym nie wymagają zastosowania szczególnych zabiegów i środków do konserwacji.


Domy na wynajem - strona 126 - Domiporta.pl\nZnaleziono 4 519 ogłoszeń\nDo wynajęcia połowa bliźniaka na Zielonym Ursynowie (Grabów, ). Doskonałe położenie komunikacyjne, w pobliżu ul. Puławska, Autobusy w kier. Metro Wilanowska co 15 min, 5 min. piechotą do przystanku a...\n281 m2 25 zł/m2\nPARTER: salon z kominkiem i jadalnią (43 m kw.), kuchnia półotwarta na salon (15 m kw.), WC, hol, garderoba, taras, wyjście do ogrodu. PIĘTRO I: główna sypialnia (20m kw.) z garderobą (4 m kw.) o...\nLuksusowa willa w Wilanowie z sauną, basenem, pomieszczeniem na fitness. Bezpieczeństwo posesji (szyby kuloodporne, możliwość ochrony obiektu). POZIOM -1: pomieszczenie mieszkalne z łazienką, mała g...\n550 m2 36 zł/m2\nKomfortowo wykończony i urządzony dom....\n350 m2 5 71 zł/m2\nBardzo atrakcyjna nieruchomość na Ochocie, z przeznaczeniem na biuro. Wolnostojący, komfortowy dom. Cena netto. Niniejsze ogłoszene ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty w rozumieniu prawa....\n435 m2 23 zł/m2\ndom Konstancin Jeziorna, Wojska Polskiego al.\nOpis: dom o powierzchni 370 m2 PARTER -\tkuchnia i pom. chłodni (komplet mebli i urządzeń) -\tjadalnia -\tpokój gościnny -\tsalon 47,50 m2 z kominkiem -\thol, wc, schody -\tgaraż na dwa samochody -\tpom. go...\n370 m2 10 34 zł/m2\ndom Konstancin, Paderewskiego Ignacego\nSegment środkowy położony na osiedlu Elsam. Parter: salon połączony z jadalnią, kuchnia, wc, garderoba, garaż Piętro: dwie sypialnie, łazienka Poddasze: pokój z łazienką W piwnicy znajduje si...\ndom Konstancin Jeziorna, Konstancin Dom na wynajem, Konstancin Jeziorna\n260 m2 6 62 zł/m2\nDom położony w cichej części Sadyby.Na parterze znajduje się salon z kominkiem, kuchnia z jadalnia, gabinet. Na piętrze trzy sypialnie, dwie łazienki. Na poddaszu duży pokój z częścią do pracy.Duzy og...\n350 m2 5 46 zł/m2\nNowoczesny dom, zlokalizowany w cichej części Sadyby. Parter domu bardzo przestrzenny i wysoki na 6 m. Na piętrze trzy sypialnie i dwie łazienki. Na poddaszu dwie sypialnie. ....\ndom Warszawa, Wilanów Dom na wynajem, Warszawa\n235 m2 6 43 zł/m2\n2 połówki bliźniaka - idealne na biuro. Dużo pomieszczeń. Dobra lokalizacja, świetny dojazd, dużo miejsca do parkowania. W okolicy dużo firm. Cena netto. Niniejsze ogłoszenie ma charakter informac...\n600 m2 18 38 zł/m2\ndomy do wynajecia swietokrzyskie


W nyskim muzeum niczym w Luwrze. Przyjechały obrazy Brueghela ... - Radio Opole\n2019-03-14, godz. 15:12 Młodzieżowy Dom Kultury w Opolu istnieje już 65 lat Miejska placówka prowadzi zajęcia artystyczne i pracownie specjalistyczne dla dzieci i młodzieży. Organizuje również ogólnopolskie festiwale i przeglądy. » więcej 2019-03-14, godz. 07:45 Prudnik: będzie miejsce na ekspozycję obrazów, które spoczywają w muzealnych magazynach Przestronna galeria wystawiennicza powstanie w Prudniku. Prezentowane w niej będą obrazy z zasobów tamtejszego muzeum. M.in. eksponowana będzie tam największa ... » więcej 2019-03-13, godz. 18:59 Przed nami premiera polsko-hiszpańskiej sztuki teatralnej na deskach Kochanowskiego Sobotnia premiera w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu łączy dwa dramaty dwóch autorów: romantycznego Słowackiego i barokowego Calderona. » więcej 2019-03-13, godz. 16:00 Poeci z całej Polski dla Tybetu Stowarzyszenie Żywych Poetów w Brzegu zaprosiło poetów z całej Polski by czytali swoje wiersze dla upamiętnienia 60. rocznicy krwawo stłumionego powstania w T ... » więcej 2019-03-13, godz. 12:18 Duński thriller w Kinie Studio w opolskim domu kultury Czwartkowe kino w Młodzieżowym Domu Kultury tym razem proponuje duńską produkcję z 2018 roku. Trzymający w napięciu film 'Winni' opowiada historię porwanej ko ... » więcej 2019-03-12, godz. 18:15 Opolska kroszonka w kolejce na krajową listę niematerialnego dziedzictwa Opolskie kroszonki to kolejna regionalna perełka, która może trafić krajową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Kroszonka to zabarwione jajo zdobio ... » więcej 2019-03-12, godz. 14:47 Jak w pasiece będzie na prudnickiej wystawie rękodzieła Aleja miodów i pszczelarzy będzie nowością i atrakcją imprezy, którą po raz 22. zorganizuje Prudnik. Już ponad stu chętnych zgłosiło się do udziału w Wystawie ... » więcej 2019-03-11, godz. 19:44 Akwarele na dworcu PKP Opole Główne Sekcja Plastyczna Akwarele działająca przy Centrum Seniora w Opolu, zaprezentowała swoje prace na wystawie 'Pociąg do malarstwa' na dworcu PKP Opole Główne. » więcej 2019-03-11, godz. 16:32 Muzeum w Łambinowicach stara się o nowe eksponaty. Wśród nich są fotografie z obozów jenieckich Łambinowickie muzeum coraz bliżej pozyskania bogatej kolekcji dokumentów polskich jeńców wojennych z czasów II wojny światowej. » więcej 2019-03-11, godz. 10:15 Benefis Leszka Ołdaka w opolskim "plastyczniaku" 'Prace ręczne' to tytuł wystawy, która pojawiła się w galerii opolskiego 'plastyczniaka'. Leszek Ołdak, grafik, satyryk i karykaturzysta wybrał kilkadziesiąt ... » więcej


Prawidłowe żywienie szczeniaka jest fundamentem jest właściwego rozwoju. Zaniedbania pochodzące z najwcześniejszego etapu życia psa są bardzo trudne do późniejszego nadrobienia. Dlatego tak ważne jest, by już od pierwszych dni życia naszego pupila dbać o to, by jego żywienie było prawidłowe.\nOczywiście na początku, tak jak u innych ssaków, maluchy odżywiają się mlekiem matki. Mleko to jest niezwykłą substancją, wyjątkowo bogata w kalorie i składniki odżywcze potrzebne do wzrostu i rozwoju maluchów. Do dziś nie znamy wszystkich tajemnic mleka ssaków, wiadomo jednak, że u każdego gatunku samica dysponuje pokarmem, który jest perfekcyjnie dopasowany do potrzeb potomstwa, a także… zmienny. Mleko tuż po urodzeniu szczeniąt ma nieco inny skład niż to, którym są karmione nieco starsze maluszki. W związku z tym, że szczenięta karmione mlekiem matki mają wszystko, czego potrzebują, nie ma żadnego powodu, by wprowadzać dodatkowe pokarmy. Co więcej, mogłoby to być szkodliwe dla piesków. Uwaga: nieco inaczej wygląda to, gdy suka ma za mało pokarmu lub miot jest wyjątkowo liczny, wówczas należy wdrożyć dokarmianie mlekiem zastępczym.\nJak długo trwa u psów etap karmienia mlekiem matki? Laktacja trwa zwykle około siedmiu – ośmiu tygodni, ale już pod koniec pierwszego miesiąca życia szczeniąt matka zauważalnie mniej chętnie je karmi. Wiąże się to z tym, że maluchom wyrastają pierwsze mleczne zęby i ssanie staje się bolesne, bo szczenięta podgryzają matkę. To dobry moment, by powoli i stopniowo zacząć wprowadzać dodatkowe pokarmy – nadal o konsystencji płynnej lub półpłynnej, bo szczeniąt na tym etapie rozwoju nie poradzą sobie z jedzeniem w formie stałej. Po ukończeniu przez maluchy drugiego miesiąca życia możemy już podawać im gotową karmę dobrej jakości dedykowaną dla danej rasy i etapu rozwoju.\nCzego potrzebują szczenięta do prawidłowego rozwoju?\nPsy rosną naprawdę błyskawicznie. Wystarczy pomyśleć, że zaledwie dwanaście miesięcy (dwadzieścia cztery, jeśli mowa o psach ras dużych) zajmuje im rozwój od noworodka do w pełni dorosłego osobnika. W tym dość przecież krótkim czasie wielokrotnie zwiększają masę swojego ciała, rozwijają się ich narządy, a także zdobywają nowe umiejętności. To wszystko wymaga dużo energii oraz odpowiedniego budulca. Czego potrzebują szczenięta dla prawidłowego rozwoju?\nZacznijmy od tego, co najważniejsze, czyli energii. Rozwój pochłania jej bardzo dużo, a do tego małe psiaki są niezwykle ruchliwe. Dlatego ważne jest, by karma dla szczeniąt miała odpowiednią wartość kaloryczną dostosowaną do etapu rozwoju oraz rasy psa. Ważne jest przy tym, by karma miała wysoką gęstość kaloryczną. Co to oznacza? Chodzi o stosunek kaloryczności do objętości pokarmu. To ważne, bo żołądki szczeniąt mają niewielką pojemność, dlatego karma z dużą ilością wypełniaczy nie jest dla nich właściwa.\nBardzo ważnym elementem żywienia szczeniąt jest białko. Maluchy potrzebują pokarmów wysokobiałkowych, bo białko jest głównym budulcem. Jednocześnie musi mieć one postać łatwo przyswajalną – takie białka znajdziesz w wysokiej jakości karmach gotowych.\nTłuszcz także jest składnikiem ważnym w diecie każdego psa, ale u szczeniąt ma on znaczenie szczególne. Bez odpowiedniej dawki tłuszczu nie ma mowy o prawidłowym przyswajaniu witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, a więc witamin A, D, E i K. witaminy te są zaś niezwykle ważne dla prawidłowego wzrostu i rozwoju szczenięcia, są niezbędne, by wszystkie narządy pracowały prawidłowo.\nOne także są istotne. Ważne, by znajdowały się w karmie we właściwych proporcjach oraz by były to węglowodany wartościowe. Takie znajdziemy w dobrych karmach wysokiej jakości.\nCzęsto właściciele szczeniąt zastanawiają się też, czy należy maluchom podawać suplementy witaminowe. Zdaniem weterynarzy jest to zupełnie zbędne, jeśli stosujemy prawidłowe żywienie odpowiednio zbilansowaną karmą wysokiej jakości. Warto pamiętać, że nadmiar witamin także jest szkodliwy, a organizm młodego psa może nie poradzić sobie z ich metabolizowaniem. Dlatego szczeniętom nie należy podawać żadnych dodatkowych preparatów bez konsultacji z weterynarzem.\nPodobnie jak w przypadku psów dorosłych, także u szczeniąt mamy do wyboru - spośród karm gotowych – karmę mokra lub sucha. Każda z nich może być dobrym wyborem, jeśli tylko wybierzemy produkt dobrej jakości i odpowiednim składzie. Należy jedynie pamiętać, że w okresie przejściowym między mlekiem matki a stałymi pokarmami karma sucha może wymagać nasączania wodą, by uzyskać konsystencję papki przyswajalną dla maluchów na tym etapie rozwoju. W przypadku karmy mokrej szczenięta już z pierwszymi mlecznymi zębami poradzą sobie z gryzieniem miękkich kawałków w sosie i nie ma potrzeby dodawania do pokarmu wody.\nOczywiście należy pamiętać, że ważnym elementem żywienia szczeniąt jest zapewnienie im stałego dostępu do wody, która musi być świeża. W przypadku maluchów należy ją zmieniać częściej niż u psów dorosłych, bo zdarza się, że do miski z wodą trafiają kawałki karmy co prowadzi do rozwoju bakterii.\nWłaściwe żywienie jest jednym z najważniejszych czynników wpływających na dobrostan psa. W przypadku szczeniąt prawidłowe karmienie jest szczególnie istotne...\nDla ludzi przytulanie jest gestem oznaczającym sympatię czy wyrazem uczuć, jednakże inaczej jest w przypadku zwierząt a w tym psów. Często przytulamy naszych...\nOdpowiednia dieta dla psa jest ważna, aby prawidłowo on funkcjonował oraz aby nie ucierpiał jego organizm. Inaczej dobiera się dietę dla szczeniaka a inaczej...


Optymalizacja procesu komisjonowania w magazynie – Party.org.pl\nOptymalizacja procesu komisjonowania w magazynie\nKomisjonowanie to część procesu magazynowania, która w największym stopniu wpływa na jego efektywność oraz czaso- i kosztochłonność. Z artykułu dowiesz się w jaki sposób możesz zoptymalizować ten proces.\nKomisjonowanie obejmuje swoim zakresem następujące czynności:\nrozformowanie jednorodnych jednostek ładunkowych na opakowania zbiorcze lub jednostkowe,\nuformowanie niejednorodnych jednostek ładunkowych z różnorodnych opakowań zbiorczych lub jednostkowych, wg specyfikacji ilościowej i jakościowej zamawiającego.\nPomiędzy dwoma ww. subprocesami odbywa się jeszcze składowanie palet i mniejszych opakowań, co również pośrednio wywiera znaczny wpływ na efektywność całego procesu.\nNajbardziej newralgicznym ogniwem komisjonowania jest kompletacja, czyli pobieranie opakowań zbiorczych i jednostkowych wg specyfikacji klienta. Proces ten jest najbardziej czasochłonny oraz obarczony wysokim wskaźnikiem ryzyka błędu ludzkiego. Największą poprawę wskaźników efektywności w tym zakresie uzyskuje się dzięki wdrożeniu pełnej automatyzacji i robotyzacji procesu, np. poprzez instalację autonomicznego systemu magazynowego mini-load. Jednakże rozwiązanie to sprawdzi się wyłącznie w magazynach towarów o zbliżonej masie i gabarytach (np. książki), a będzie kompletnie bezużyteczne w magazynach towarów mocno zróżnicowanych (np. artykuły spożywcze).\nNieco mniej efektywnym, ale za to tańszym rozwiązaniem jest częściowa automatyzacja procesu, np. poprzez zmechanizowanie transportu między strefą składowania a wydawania, poprzez wdrożenie modelu “towar-do-człowieka”. W zadaniu tym bardzo dobrze sprawdzają się przenośniki rolkowe, które w zależności od warunków pracy, mogą posiadać napęd grawitacyjny lub wymuszony. W praktyce system działa w ten sposób, że jeden pracownik pobiera towar z półek i odkłada do pojemnika transportowego, który następnie przenośnikami jest przemieszczany do kolejnej osoby operującej w strefie pakowania i wydań.\nW magazynach, w których nie ma możliwości całkowitego zastąpienia modelu “człowiek-do-towaru” innym i bardziej wydajnym systemem, również istnieje szerokie pole do optymalizacji. Najprostszą metodą jest zastąpienie tradycyjnych papierowych list kompletacyjnych systemami klasy “pick-by-light” lub “pick-by-voice”, które redukują ryzyko popełnienia błędu przez człowieka do minimum.\nPołączenie strefy składowania i kompletacji\nKolejną czynnością w procesie magazynowania, która wyłącznie generuje koszty bez wnoszenia jakiejkolwiek wartości dodanej jest transport wewnętrzny towarów między dwiema strefami w magazynie. Jednym ze sposobów na wyeliminowanie tego procesu jest połączenie strefy składowania i kompletacji.\nNajważniejszym elementem wyposażenia takiej sekcji są zmodyfikowane regały paletowe wysokiego składowania. Ich górne poziomy dostosowane są do przechowywania jednorodnych palet, dolne zaś przerobione są na półki, na których umieszcza się zapasy w opakowaniach zbiorczych i jednostkowych.\nPółki na regałach paletowych tworzy się poprzez ułożenie na belkach nośnych stalowych paneli siatkowych, stanowiących wypełnienie poziomu składowania. Dzięki dodatkowemu wzmocnieniu typu Omega panel taki jest w stanie wytrzymać obciążenie rzędu 1000 kg/m2. Ażurowa konstrukcja nie zbiera kurzu, nie ogranicza widoczności oraz nie blokuje przepływu środka gaśniczego z instalacji tryskaczowej na wypadek pożaru.\nPanele i półki siatkowe można zamówić w specjalistycznym sklepie internetowym wszystkodomagazynu.pl na stronie: https://www.wszystkodomagazynu.pl/katalog/wypelnienia-poziome-regalow\nKategorie:\tInne\t| 1 | Patryk Nowak\n(10 grudnia 2019 - 10:50)\nMagazyny to niewątpliwie miejsca gdzie potrzebni są pracownicy do transportu i sortowania, jak również maszyny. Polecam w takim razie kurs na wózki widłowe oraz kurs na koparko-ładowarki, które przyspieszają bardzo prace w tych miejscach\nZamieszczenie wszystkich procesów biznesowych w jednym miejscu


Warsztaty Letnie 2012 - RCK - Raciborskie Centrum Kultury\n» Zespoły Amatorskiego Ruchu Artystycznego » Archiwum » Warsztaty Letnie 2012\nWarsztaty Letnie z RCK\nZachęcamy do wzięcia udziału w warsztatach organizowanych przez Raciborskie Centrum Kultury.\nRODZAJ TERMIN Godzina PROWADZĄCY OPIS MIEJSCE KOSZT\nPLASTYCZNE 2-7 lipca\nAndrzej Śliwicki Dla dzieci w wieku 6 – 12 lat\nRCK D.K. Strzecha\n(ul. Londzina 38) bezpłatne\n2-7 lipca 10.00-14.00 Teresa Okaj Dla młodzieży powyżej 10 lat RCK (ul. Chopina 21) 10 zł\n3, 4, 5,10, 11, 12, 17, 18, 19, 24, 25, 26, 31 lipca 10.00-12.00 (wtorki), 9.45-11.45 (środy), 10.00-12.00 (czwartki) Julita Bożęcka Dla dzieci od 0 do 3 lat\n(ul. Londzina 38) Wejście 1 raz w tygodniu na cały miesiąc: 10 zł, Wejście 2 razy w tygodniu na cały miesiąc: 20 zł\nPLASTYCZNE 9-14 lipca 13.00-15.00 Andrzej Śliwicki Dla młodzieży w wieku 13 – 18 l\n17, 18, 24, 25 lipca 10.00-12.30, 13.00-15.30 Kazimierz Frączek\nWarsztaty plastyczne z elementami muzyki pt. „W kręgu przyrody” dla dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym\nMartwa natura i studium postaci dla młodzieży gimnazjalnej i licealnej RCK (ul. Chopina 21) 10 zł\nTANECZNE 9-12 lipca 10.00-12.00, 12.00-14.00 Manuela Krzykała\nDzieci i młodzieży w dwóch grupach wiekowych:\nI – dzieci 7 – 12 lat\nII – powyżej 13 lat\nWarsztaty obejmują elementy baletu, jazzu, hip-hopu oraz disco. Na zakończenie przewidziany jest pokaz RCK (ul. Chopina 21) 25 zł\nTWÓRCZA KRAINA 16-20 lipca 10.00 - 13.00 Katarzyna Baron-Rogula, Alicja Ploch-Burda\nWarsztaty dla dzieci od 6 do 10 lat\n(ul. Londzina 38) 10 zł\nMUSICALOWO - KABARETOWE 16-22 lipca 10.00-17.00 Kinga Wystub, Katarzyna Borstyn\nWarsztaty skierowane są do osób powyżej 10 roku życia, chcących udoskonalić swoje umiejętności wokalne, taneczne oraz pragnących dobrze się bawić na scenie.\nNauczymy Was: śpiewu, tańca, ruchu scenicznego, prawidłowej emisji głosu. Gwarantujemy: profesjonalne podejście do każdego uczestnika, pracę indywidualną oraz grupową, ciężką pracę od świtu do nocy, WSPANIAŁĄ ATMOSFERĘ! Pracujemy nad repertuarem musicalowym i jazzowym. Warsztaty zakończone będą pokazem RCK (ul. Chopina 21) 35 zł\nŚREDNIOWIECZNE 25-27 lipca 10.00-12.00 Marek Mansz\nTrzydniowy trening dla dzieci w wieku 8 – 13 lat: nauka walki mieczem, nauka strzelania z łuku, zabawy plebejskie\n(Do 30 uczestników)\nRCK RDK przy\nul.Chopina 21 RCK D.K. Strzecha przy ul. Londzina 38 bezpłatne\nHIP-HOP i RAP 30-31 lipca 10.00-14.00\n„SKAJSDELIMIT” Warsztaty dla dzieci, młodzieży i dorosłych; dla kompletnych laików i początkujących raperów RCK (ul. Chopina 21) 25 zł\n1-3 sierpnia 10.00 - 13.00 Antoni Duda Zajęcia z budowy i programowania robotów RCK (ul. Chopina 21) 5 zł za udział w jednym dniu zajęć\nPLASTYCZNE Z KLUBEM WATAHA- GRY BITEWNE\n1-3 sierpnia 16.30-20.00 Tomasz Wychowański Dzieci i młodzież. Budowa makiet do gier bitewnych, sklejanie i malowanie figurek, nauka zasad gier bitewnych RCK (ul. Chopina 21) 10 zł\nBATIK 2, 7, 9, 14, 16, 21, 23, 28, 30 sierpnia 10.00-12.30 Bernadeta Długosz - Włodarczyk Dla młodzieży powyżej 11 roku życia. Uczestnicy proszeni są o przyniesienie ubrania roboczego oraz kawałków białego płótna. (Grupa do 10 uczestników).\nWOKALNE 6 – 9 sierpnia 10.00-16.00\nAnna Jegerska – Michalska\nMłodzież gimnazjalna i licealna oraz dorośli.\nWarsztaty obejmują: pracę nad emisją i dykcją, różne techniki wokalne, interpretację przygotowywanych utworów (6 godzin zajęć dziennie). Warsztaty zakończone będą koncertem uczestników. RCK (ul. Chopina 21) 30 zł\n6-10 sierpnia od 10.00 Sabina Mostek Warsztaty dla młodzieży gimnazjalnej RCK (ul. Chopina 21) 15 zł\n6-10 sierpnia 10.00-15.00 Izabela Karwot, Zofia Paszenda „Teatr potrafi rozbawić” – warsztaty dla młodzieży powyżej 10 roku życia, zakończone pokazem. RCK (ul. Chopina 21) 30 zł\nFOTOGRAFICZNE 6, 13, 20 sierpnia 10.00-14.00, 14.00-18.00 Agnieszka Gogolewska\n„Portret Miasta” – warsztaty obejmą podstawową wiedzę z zakresu fotografii i obsługi sprzętu. Warsztaty zakończone zostaną wystawą prac. Uczestnicy proszeni są o przyniesienie własnych aparatów fotograficznych.\nMłodzież 10 – 15 lat.\nMłodzież powyżej 15 roku życia. RCK (ul. Chopina 21) 20 zł\nCYRKOWE 7 – 10 sierpnia 10.00-15.00 Marcin Połoniewicz Warsztaty skierowane do młodzieży w wieku 15 – 18 lat. Warsztaty obejmą elementy akrobatyki, żonglerkę oraz elementy klaunady. Warsztaty zakończone będą pokazem.\n(ul. Londzina 38) 150 zł\nTANECZNE "YOU CAN DANCE"\n18 – 26 sierpnia Start: 10.00 Mariusz Jasuwienas, Magdalena Góra Obóz taneczny o zasięgu ogólnopolskim dla dzieci i młodzieży. Warsztaty zakończone będą spektaklem" Don Kichot z Nowego Yorku" RCK (ul. Chopina 21) 190* zł\n*190 zł dla uczestników z Raciborza, 400 zł dla pozostałych zainteresowanych (noclegi i wyżywienie we własnym zakresie)\nZapisy na warsztaty przyjmujemy w sekretariacie RCK lub telefonicznie pod nr telefonu 32 415 31 72, 32 415 25 40.\nUwaga! Listę na warsztaty zamykamy najpóźniej na tydzień przed terminem rozpoczęcia zajęć.\nRaciborskie Centrum Kultury zastrzega sobie prawo do zmian w programie.