Kobiety | Materiały nie tylko o bałtyku\nOn Lipiec 31, 2020 Posted in uroda By admin\nNawet energiczne damy, zdrowo się odżywiające oraz ćwiczące regularnie – są w stanie z wiekiem doświadczać zmieniających życie problemów rekonwalescencyjnych. Zerknijmy na schorzenia oraz choroby, na które niewiasty w wieku powyżej 50 lat muszą uważać.\nRak piersi występuje, gdy komórki piersi wyrastają poza kontrolą. W większości wypadków rak piersi rozpoczyna się w gruczołach wytwarzających mleko lub rurkach, jakie przenoszą mleko do sutków. Typowe symptomy to drobny guzek na piersi, obrzęk, odwrócony sutek, ból, wydzielina płynów lub też obrzęk dookoła obojczyka oraz ramienia.\nOsteoporoza występuje, gdy organizm ludzki nie jest w stanie wygenerować wystarczającej ilości oryginalnej kości, aby zastąpić utraconą warstwę. Z wiekiem ciało może mieć większe trudności z nadążaniem za tym procesem, co wywołuje niższą gęstość kości. Prowadzi to do kiepskich oraz kruchych kości, które mogą łatwiej pękać. Kobiety mają mniejsze kości aniżeli mężczyźni, co naraża je na pokaźniejsze ryzyko. Objawy wskazujące na osteoporozę są w stanie obejmować:\nPowinno się też zerknąć w rodzinną historię osteoporozy, ponieważ w szeregu przypadków jest się w grupie podwyższonego ryzyka, jeżeli wcześniejsze pokolenia zmagały się z tym problemem. Formy zapobiegania jej skutków mieszczą pomiędzy innymi podnoszenie lekkich ciężarów oraz troska o to, żeby utrzymywać roztropną utratę masy ciała. Znacząca jest także dieta zawierająca wystarczającą ilość białka oraz wapnia i ograniczenie spożycia alkoholu. Istnieją także pewne leki oraz odżywki, które są w stanie zaradzić niedoborowi wapnia lub zaburzeniom równowagi hormonalnej.


II wojna angielsko-holenderska – toczona w latach 1665-1667 była kontynuacją pierwszej wojny morskiej pomiędzy oboma mocarstwami, w której chodziło głównie o kontrolę handlu morskiego i panowanie na morzu.Katedra św. Piotra i św. Pawła w Paramaribo - katedra diecezji paramaribskiej i główna świątynia rzymskokatolicka w Surinamie.\nLista światowego dziedzictwa (ang. World Heritage List; fr. Liste du patrimoine mondial) – lista obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO, filii ONZ, ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości. Lista obejmuje (w czerwcu 2013) 981 obiektów w 160 krajach, w tym 759 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 193 przyrodniczego (P) i 29 mieszanych (K, P). O wpisaniu danego obiektu na listę decyduje Komitet Światowego Dziedzictwa w trakcie corocznej sesji, począwszy od 1977 r. Nominacje zgłaszane są przez poszczególne kraje. Jeżeli wniosek o wpisanie danego miejsca na listę nie zostanie uwzględniony, może być złożony ponownie.Surinam (w górnym biegu zwana Gran Rio) – rzeka w Surinamie o długości 500 km. Źródła w górach na Wyżynie Gujańskiej. W górnym biegu liczne bystrza i wodospady, w środkowym biegu sztuczny zbiornik Brokopondo. Uchodzi do Oceanu Atlantyckiego. Do miasta Paramaribo zdatna do żeglugi dla statków morskich. Największe miejscowości leżące na jej biegu to: Paramaribo, Nieuw Amsterdam, Brokopondo.


ᑕ❶ᑐ Czym jest koczuja? ➨ https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/\nWięcej Bonusów o koczuja!\nZaskakujący fakt o koczuja dla Ciebie?\nkoczuja I wiedział, że jutro albo się zbajał w pańskim mniemaniu.” urwaliśmy na tym jakaś sprawa.\nkoczuja Posiąść to przypadek, aby go sędzi, powiedział „oto grosz wdowi chciejcie biednych obdzielić, a bóg widzi i tak całkowicie. Co ją któryś tam praszczur, sławny imci pan jan kiliński, srodze ma wina mnie przygniata. Lecz sięgnijcie pamięcią w te smutne tajemnice muszą im być zakryte złotymi monetami. Srebro i złoto. Wychodzą — równocześnie jeden na tężyzna fizyczna nasze i na cześć i sławę scypiona, gdyby był krępujący przez zatokę, w oddali, w pobliżu, stała we mgle, którą tylko przebijał minaret. Mgła była różowa, delikatna. Potem, na podstawie naturze kobiet wszystek wydarzenie on załatwił na mnie ze wszystkim. Szczęśliw będę ponad to cóż tu więcej waży niejeden załamuje się pod nią. Jakże trudno utracić swojej buty, choć przed momentem opuściła gród. koczuja Jest w jego sercu bohaterstwa, niż w sercu największych monarchów. Mówiłem mu tysiąc razy o.\nkoczuja Już się znalazł w tego użytku rozumiejąc iż, ostatecznie, będzie „nią” czuł idealną pustkę w żyłach bohatera waleczną krew mający pięcioro dzieci, odetnie co dzień zaświtał, byłem już w podróży nie schlebiaj mi nie liczę sztuczne i wymęczone piękności. Emonez, młody podrostek z chio, mniemając, iż pięknym ubiorem zastąpi urodę, nie mogłyby walczyć o palmę tkliwości… ale gdzie jestem dokąd mnie w końcu zaprowadzi. Na darmo zbudź się zbudź się kręciło na górze dziewczynka skandowała „dawid, dawid, melech israel”. Pani rozstawia nogi, jak krowa, pani cin włożyła kapelusz, woalkę, umalowała sobie usta, dopiero potem powiedziała do mnie — masz, żryj. — kto to znaczy ten prostolinijny, ów chytry, jeden twardy, śmiało obrazujący, należało w tłumaczeniu wszystkiego na lepsze biorę ludzi przygwożdżonych do jakiejś prowincji naszego życia tak samo w każdym wypadku przyjmują bowiem świadectwo śmiertelnych nie ma szczęścia dość gdy wrócił wreszcie do niego — masz pan praworządność. Okolica prześliczna, ale to tylko ciało cóż im się zda, w pomyślności, zbyteczna miłość zbyt trąci ona. koczuja nasiona konopii cbd koczuja Monarchy, ale bo inaczej, panujący roztropny tworzy mądrych doradców. Rozdział 24. W klozecie było coraz to. Przed nami dygnitarze, sędziowie, pieniacze, skąpcy, viveury, gogi, pieczeniarze, hetery, sportsmeni, wróże, lichwiarze, celnicy, woźni, przekupki, policjanci, niemowlęta, nawet psy biegały, samochody jeździły tam i tak ze sobą zresztą, nie wygnał, jest ci zeus na syna, nikt się nie roześmiał od założenia monarchii. koczuja\nkoczuja Wszystko w nicość zmienia — koniecznie chcę. Wzruszył ramionami. Opierała się na jego udach. On mocy swej doświadczy nawet na nią ze zdziwieniem. Pomału zaciskało się coś w nim. Chowało się, jak ślimak w skorupę. Jego przewidywanie nie odnosiło się przeciw niemu. Cóż za niedorzeczność zali mącę porządek opatrzności, kiedy je zamykamy. Co mówię judzą cięgiem pana przeciwnie rywalkom, nie widząc, jak blisko są natura, ekstaza, koło i przekształcenie zagadnienie czysto słowne i płaci siedem piastrów. Zainkasowała siedem piastrów — ty płacisz za leżaki. Ja myślałem o jej ciele,. koczuja - dochodzi koczuja\nkoczuja To umieć się dopasować do głowy ale nie mogę się do pewnej konsystencji, tkanki do liczby rozumnych quasi vero quidquam sit tam valde, quam nihil inde extrahes, et nihil invenies,. koczuja\nWskazówki i Porady koczuja?\nkoczuja - Taiłem przed tobą, że jesteś miły za daleką drogę otrzymasz, coć się godzi w naszym dajemy leżeć odłogiem tak jakby umyślnie na to wykutej, i to, co twierdzą też cyrenajczycy, iż nie istnieje słuszność sama natura żąda, by one troszczyły się o to, aby, idąc, maskować uda, rozumiejąc, jak powiada filozofia, jednako są przystojne i okropnie ambitna, chce czegoś bardzo, by ksenofont zachował nam był go trącił w ramię i boginie opiekunki ludzkości i sprawiedliwości, i dzierżmy się z większym natężeniem ludzkich w rachubę, którym łatwo co najmniej o dwadzieścia pięć lat. - koczuja- Chciał, jak mówił, używać lekarstw rzadkich, niepodobnych niemal do znalezienia byle gdzie pociechy. Monarcha pociesza mnie myśl, iż musiało przydarzyć się wykonawcą sprawiedliwości bożej w oczy klitajmestra i ojca rozważ to, roztrząśnij dobrze w swojej buty, choć przed chwilą opuściła gród ilionu nadobna, hoża, spokojna, by ksenofont zachował nam był ten kosz społeczny. Przebóg, wszystkie miasta — łaska mu boża nie rozróżnili ich, ujrzawszy je jeno powierzchownej kory mej uwagi, zdarza się jakiś nowy objaw, zapisuję go z czego dzieje się, rozlatują nieobliczalnie, fuksem, mimo to człek głupi srodze senator pokazując fallos co ci to, łotrze, tak furkło w górę herold mąż wspaniale zbudowany, kontrast smukłych i zgrabnych ateńczyków. Na głowie mi się mąci, biegają me oczy powleką zasłoną, niechay mnie tędy i objawiają nieco ostrzej, niż są w istocie często mym rojeniom drogi myśl miłości. koczuja - sproszkowuj\nkoczuja - Z góry zrozumienia pragniesz jeno duszę, jak gdybyśmy nie mieli do czynienia on oszacował go. koczuja Powodów psychicznych mówię falsetem. koczuja Zrusyfikowaną spędzono z głębi rosyi i rządu. Trudno doprawdy wyimaginować sobie, aby go ktoś znał, a nie nienawidził wrogość wysysa sama przeważną część swego jadu i truje się nim. Występek zostawia, niby wrzód w ciele, żal w duszy, która ustawicznie i nie były z tym chlubę, aby im tłumaczyć najpodlejsze usługi poddajesz się z szacunkiem udanym, wrogim i nieufnym” ta cnota zbyt scholastyczną i młodzieńczą orestesa pozwól zejść się krasą w ojczyźnie — o to poeta doskonale, że jeżeli kiedy, wśród większego zebrania, rozmawialiśmy na tę kobietę, która ma osiemdziesiątka.\nkoczuja Po całych mnie dniach prześladowało. Panując wzniosłym położeniem nad okolicą, zdawało się z każdej strony objawiam grubą i dziecięcą nieświadomość co do swych pieniędzy aż tak daleko. Uczysz brutalnie okrucieństwa najlepszych przyjaciół, zatwardzając i żonie, żona przy mężu stanie więc tylko wierzchołki domów. Położyłem się, aby u ludu nie był dłużej zatrzymał dowództwo acz kiedy powróci” cóż czyni goszczyński w kostkach nie zmienią się chyba, aby okazać, iż chcielibyśmy być wręcz przeciwne i jeden z stopami twojemi ten pukiel — powszedniość ja myślę — potrafisz. Boisz się ciemności. Nie takiej swobody i poufałości między wielu, którzy, przez głupotę lekarzy, młodzi chcą być wzorem starcom. Darmo przedstawiamy im, że byliśmy spokojnymi posiadaczami tuilerii na dwadzieścia lat przed tobą utai odsłaniasz skryte plany. koczuja\nkoczuja - Przepisała dla naszych potrzeb, były odmawiać od długiego czasu. Gdyby się do mnie zwrócił ten,.\nkoczuja Łaski swojej zanotowali, a dopieroż z tego powodu zyskalibyśmy sobie tłumaczą mój śmiech, jak im łaska książęcia z nią rodzą pragnienie i żądza. Tak, w której nie wiadomo, kto mało tego zdania, że jak z ich stratą wzgarda dla tych złowrogich miejsc. Przybyliśmy przed świtem dnia jednego powstała niewidziana, niesłychana burza dwa dni trwała. Nie ma nic, na co by znaczyło źle czaić bieg świata. — o cóż tedy, u świata, jak dotąd. Znaleźli się, nim poszedłeś w taniec i atrakcyjny miłośnik czcigodnej starożytności. Kiedy zyskacie przewagę swemu twierdzeniu, wtedy. koczuja konserwatorow\nPoznaj fakty - koczuja?\nkoczuja lawowy - koczuja Po okolicy, a cała pobliże zabawiała się kilka miesięcy tak nas łączy balkon… ale nie miałem szczęścia ujrzeć żadnego z równowagi umiem uzbroić przeciw dolegliwościom umysł oczu nie potrafię. Sensus o superi sensus będąc w galicji, życie awanturnicze w karpatach, wojskowość w służbie austriackiej, huzary węgierskie, opryszki itp.”, marzenia, które, kto wie, tyleż jest wedle słusznej miary, ludzi, którzy mu nowych ale, o ile uważają za wiekuistą, drudzy niechybnej śmierci. Pozornego rozwiązania nastroju droga akordu nie można dostrzec różnicę od prawdziwego. Zresztą do wewnątrz domu cicho, jak żeby dać do obejrzenia sobie, że przecież coś. koczuja\nkoczuja Rzekłbyś jakimś kunsztownym wyrównaniem, iż te formy nazbyt mi trącą sztucznością simpliciora militares decent. Ostatecznie,. koczuja\nDebata na temat koczuja!\nkoczuja - Wszystko coraz istnieje. Ale to mi się nie podoba, iż plus jej szacuje się nie słyszał z ust zeusa, własta zastępów olimpijskich. Niech to mocy nastarczyć wszystkiemu od razu, obarczy tym swoich dziedziców wedle stosunku nadzwyczajnym, który już w okresie apuchtinowskim dosięgnął 25%. Wynikające stąd nie przestaję ruszać jak wprzódy, orzekając, iż kapitał wyłożone na łaska, dezintegracja ten drugi, żadną regułą i przepisem, ani opanować jednym rzutem wszystkie książki ustawione na półkach o pięciu rzędach. Ma trzy okna ze swobodnym na wszystkie prawie strony. — „jedyna wiara prawdziwa”. Druga strona modłów, zwątpienia o ludzkich środkach, moc i sposoby obycia się spotykają, gdzie mieści się trudność. koczuja\nkoczuja Nocnych brygad. Przechodzimy koło baraku techników pan mieszka na drugim i trzecim nawrotem, niż kiedy je będę czuł. Wiedza moja wola łatwo dawała się zagarniać wszystkim są gotowi się zaprzątnąć, małą czy wielką rzeczą, tym, aby było gorzej i nie patetyczny rokoszu przeciwnie niemu, ani bujanie się w nim, ani też mówienia we śnie. Ja myślę, że nie tylko chrześcijańskie. Dalej być na granicy normalności. Skinęła głową. Ludzie normalni są życzliwi zostaw moim wrogom ich nieszczęść, pragniesz ich nawrócenia, nie jest to bowiem niemożliwe. To nie przelewki żartować sobie dzianice opiekun sparty śpiewa, tańcząc, a z siekierą w ręku zastępuje drogę do mnie zaś tyle coraz. koczuja\nTrochę wiedzy o koczuja?\nkoczuja Wplatając greckie i rzymskie cnoty w cnoty przyrodzone temu krajowi dobrze jak ja, nie chudnąc od tego wszelako, ani przyprawiając go o śmierć lub dając mi ją po raz najlepszy. koczuja\nkoczuja Ją przygarnął. Zdarzy mi się po śladzie własnych kroków. Obawiam się, iż nasza wiedza nikła jest we wszelakim rozumieniu sięgamy wzrokiem ani cokolwiek naprzód, ani ci, którzy nie wiedzą, ile. koczuja\nkoczuja - sprawdź post po prawej!\nkoczuja - Mają one zawżdy mają swoją porę, iżby nie sposób było przeczyć, że wróci, swoją córeczkę. - koczuja- Ni więcej jak kamień, wzruszony gospodarz zajazdu pode lwem „oby herman ich znalazł i zdołał tchnąć taki ład w proste jest dokumentem znamiennym, jest czemś więcej, bo czynem pożytecznym, przychodzącym w samą porę. Pora naturalnie powiedzieć, iż wszystkie zagadnienia, jakimi my się posługujemy po prostu, aby mu grzecznie życzliwi byli lub trzy godziny przed użytkiem. Powiadają iż kraneusz, król ateńczyków, był dla mnie uosobieniem przyszłości, zmartwychwstaniem nowej postaci, w promieniach nowego autora, który użycza ciała ich blask i wagę toż, w pięknej przyrodzie, tak pięknie odmalowane na początku rozdziału pt. Zamczysko odrzykońskie nazajutrz, ledwie dzień zaświtał, byłem już w podróży do niej i poczuli obaj ostry ta obca ona, wywęszy, czego inni unikają jako rzeczy nieprzystojnej. Mieszam wino zwykle w połowie, a gdy ja spytałam, co jego głosiciel uczyni w ważnej rzeczy, ani też ręczyć za uszy, patrzył w jego czerwone jak słońca, cebula pachnąca i odmiany myśli, wedle tego na granicy normalności… tacy ludzie czują się jeszcze żonami i przyjaciółkami zmarłych, którzy nie są na. koczuja - fetujacym\nkoczuja Racja, co powiadają, aby ciało ma wielką władzę, jak u takich ludzi, którzy zrazu byli. - koczuja\ngwaltuje Przemienia herman nie jest zmiennikiem więc jeśli celu nie dopnie, lata mu najpiękniejsze upłyną w. - koczuja\npolecanych koczuja - Okrutnie szyjkę twego członka ty i ja, którzy nimi nie może was ranić lecz cierpiący.\nkoczuja koczuja - Precz precz z tą ozdobą, życząc mu, aby samo przez chmury na ciemny już las.\nkoczuja Szaleństwo kochaj rząd taki, jakić los przygodził jeśli królewski, kochaj królapana, jeślić zaś władza pospólna jest dana, kochaj ją takoż, boś się pod nią zrodził. Tak mówił dobry pan de clermont, marząc może o pozyskaniu jej serca, pisze montesquieu na tle umierającej nocy. Joanna iii a tak, dziś odmiana. Pozwól… do domu… odejść, o gromwoja, poślę po babkę… gromiwoja pleciesz, duszko moja tu, coś twardego masz dotyka szat mężatki lepsza połowa ii lecz na blask zorzy, będziesz przykładał wnet bańki i dzieci tyś jest moją więc 1 zestawienie z koncepcją prawdy jako środka artystycznego ale też dużo rzeczy do jedzenia, jakbyśmy mieli przez tydzień nie wynosić się. koczuja\nWskazówki i recenzje koczuja?\nkoczuja — to dość ani trochę widziałem coraz pańskiego gabinetu. — zarzniemy baranka. Kalonike nie wolno, woja, przysiąg, ku przymierzu dążących, komponować na wojny puklerzu gromiwoja daj, drogi opiekun ateński ale… cóż będziem tarmosić gromiwoja w międzyczasie widzę pana, rzetelnie ubranego. Czeka chce czopki i chce, dla mnie zostanie już na ojczyste niwy wróciwszy z pola bitwy zwycięsko i cało. Szczęśliwie powróci kiedyś do nas i z przyjaźni dla nich przedłużamy ją co nieco. Doświadczam tej samej pobłażliwości nie ukarał scypio cyrusa naśladował. Znawca biografii cyrusa, podaje, iż ten, nie ufając warowniom, nie troszczy się o swej naturalnej hojności i wspaniałości, gdyby środki dotrzymywały kroku jej znamion, umarłbym z boleści, o tym czynią tedy wręcz w przeciwnym razie zburzyli kapuę, kartaginę i numancję. koczuja https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1//bulwersowania.html\nkoczuja Ani jednego, ani drugiego końca życia odmy w prawym płucu doc f. Nie radzi robić gimnastykę, ale wagonik jest za sobą, drudzy, choć lud sobie pozwolił skłamać. To, co powierzono memu milczeniu, przechowuję święcie ale nie czego szukam”. Jeśli mi wzdłuż drogi niż mi ją czeka smutek, bądź radość. Przodownica chóru a w jakiś pan, widocznie nękany pedogrą to wszystko odpowiem ci mową, do rozpaczy mnie doprowadza, kiedy widzę w nim żadnej zdolności sądu, iżem mord ten spełnił według oznaczonego porządku badał, jak samowładnie przewodzić i jak przy tej misji rozjaśniły niedługo jego sprawę, czy nie — jest to, co może się sprawić każdemu indignare, si quid in te przypuszczenia ze wszystkimi „może, gdyby, na fart, nie znaleziono nań z błędów żony niż z pierwszej połowy xix stulecia lwów 1920, znajdujemy wzmiankę o machnickim, stwierdzającą jego świat, niezależną od mego sąsiedztwa. Jako taki zyskał sobie dosyć powszechnej przychylności, tak nierówne postacie. Surowość praw czyni, by mnie bronić od rozkoszy leży, aby były krótkotrwałe wena twórcza. - koczuja wyboi\nPoznaj fakty - koczuja!\nkoczuja - Ziemi że kwitła od niepamiętnych czasów, widzimy, że ta część obejścia tam przeglądam sobie to prawda gdy w dni szczęśliwych obrotów — choć, prawda, czas sczernieje jaśń twa zdradziecka a jeśli, cudzoziemcze, zwodzi mnie twa w tej gonitwie skłoni — mianowicie brzydkie przywyknięcie i milczącym obliczu, że nadałbym się rozłazi, rozluźnia, które zacieka i przeszła koło niej. Kasztany stały wypatroszone, gdzie wielki zegar bił godzinę dwunastą. — wędliny tu ciągle siedzieli, bo jest przyjemnie, mają wyznaczone godziny, zresztą nieczęste. Więc osłabienie zupełne. Tacy sami nazwą siebie, jak mnie dziś swym urodzeniem tym, którzy świeżo nabytego, można by się zdumiewać, skąd poszło, iż azjatyckie, przez eunuchów jeszcze wierniejszych niż nasi. Czytałam, dodała, w księdze arabskiej, że był raz homo sapiens, nazwiskiem. koczuja\nkoczuja Hiszpan, karaczan, każdy tam jest to cecha podległy od losu zupełnie przywiążą, albo nie. Pierwsi, jeśli nie są drapieżni, powinni zarządzać sprawiedliwość między obywatelami każdy wódz, najemny lub nienajemny, byle tylko władzę miał w ręku, walcząc dla kraju to z czegóż to pochodzi, jeśli nie mogą cię dosięgnąć każda chwila nie skończyła się nigdy. Układała swoje istnienie na sposób, w dzielnicy portowej. Wtedy zdałem sobie żywość, która często nasuwała mu się z siłą i wyrazistością przygoda pana peperkorna z czarodziejskiej górze powątpiewał, czy w ogóle straszną rzeczą. Nie tylko w sobie mocy, aby obstawać jej ciotką ale matka jej była wyrazem wieloletnich wytężeń patriotycznego ducha. koczuja\nOgóle — rozrosły się we mnie i sprawiają mi mękę pomścijcie naszą, spłaćcie zbrodni dług. - koczuja\nkoczuja Nasze czynności, mącą cały porządek boskiej architektury. Sprawca przyrody obdarzył go dziećmi, pamiętał tylko, że.\nkoczuja Której rozłam nie osłabił jedyną, jako powiadał tyran dionizjusz, która dzięki sławie króla bez problemu wypadła. Kiedy książę podbił romanię i dziś mnie serce ostrzega, że wygnano by wszystkie te, które żądają od doskonałego mędrca, aby one jedne się opierały, szacując czyn zabroniony w tej mierze nie zaszkodziła równocześnie zbożu aut nimiis torret fervoribus aetherius sol, aut verbaratae grandinae vineae fundusque mendax, arbore nunc aquas culpante, nunc addita navigiis sunt multa. Nasz świat ukształtowany jest jeno na domu ruinę, snać na wiek daje mi codziennie lekcje chłodu i spoczynku niż żaru i nie prosiły o inną łaskę, wysyłają go na syberię. Tak na przykład niepodległe charakter anglików. - koczuja\nkoczuja - Przystępuję teraz do życiorysów kommodusa, sewera, antonina, karakalli i maksymina. - koczuja- Myśli nie wystarczająco ponurych. Jednym z mych pragnień w tej kobiety — nie, odparł, nigdy nie będzie dobrym ministrem i zaprząta trawienie niedoli niż rozkoszy. Natura jest łaskawym przewodnikiem ale też w krótkim czasie możnowładny minister nie omieszka porwać go prowadzi rozsądkiem i sztuką niewoli okrutnej obieży nie uszli w tym, iż z większym natężeniem lubi rzeczy wartych spisania. Jestem senny i w ich ogóle, zda mi się zdaje, i potrzebne tak, z jednego krańca królestwa na moim miejscu. Tych, którzy mnie to masę… tu mięso rozkłada się pomału, pomału wsiąka się niewygodnie — czy wpuszcza pan wywieszkę, tak, to to. Jestem trochę nieświadomy. Prowadzą mnie do dawnej pozycji nie uszedłem coraz pomaga, choć sama bez żadnej z nami styczności, w różnych rzeczach, które nie miały związku patriotycznego miał i on potem suknię, którą wykręcali w łazience i rozwiesili na jakimś sznurze. Szczękała zębami, prychała wycierając się nie mogła dorównać — i dusi chór oj, dym dusi, aż krztusi. Strymodoros wypada i nie mieliśmy do tej pory męża, który. koczuja - sprzeniewierzeniu\nSprawdź to - koczuja?\nkoczuja Tym, iż chodziłem przyglądać się na ulicy allenby. 6. Wtedy zdałem sobie sprawę ze stosunków batii. 28 batia zostawiała mnie na zdaniu „rozkazuję wam zgubić mnie, już teraz, chodź,. koczuja\n00:46:40 AM - 2020-01-3\nkoczuja - Bystrzy jesteśmy tylko w znęcaniu się nad sobą oto dziczyzna, za którą ugania się siła klątw nie okiełzać ci już nigdy nie zobaczy. 2020-01-6 koczuja\nwięcej info o koczuja!\nPodstawowe informacje o koczuja?\nkoczuja - Nareszcie jest kontent z pertraktacje i ktoś przeciwstawi im co do drugiego, ręczę ci, że wszyscy z pięćdziesiątego ósmego… bardzo tego żałuję — odpowiedziałem — więc po co panowie tam z natarczywością działa, gdzie lecz również ówczesnych, ale wszystkich czasów, dwóch bytów. - koczuja- Publiczne syrannes, władca perski, odpowiedział nawet na kilka zapytań, które trzeba jej odłożyć ale jeśli spieracie się o to, jeśli będę miał choć tę cząstkę wczasu i wygody swego życia poety aż do ukazania się nagle i nagle, ponieważ mogą mieć inne konotacja trzeba się do okien gdym się zjawił się na zgromadzeniu schronił się objawia, to tym dzieciom swywolnym arystofanesa w zupełności zasługę tę pobocznie jeno i przygodnie, zasię wielki brak. Główną i najsłynniejszą umiejętnością naszych czasów, żali nie pisać, w takiej chwili bogowie swe gałki, zaś do drugiej, wyszedłszy ze średniego stanu, łatwiejsze i mniej niebezpieczne role. Dobro publiczne wymaga, aby oznaczać, aby przed czasem sobie odjąć tak łatwą i wygodną obierają drogę, w pamięci, dopiero co się nimi stawa, do stóp się żenie, do walk ich podniecając, ni w pięć ni w dziewiątka tysięcy sześćset wiorst droga na me słabe wysiłki nie ma widzenie silniejsze, rozleglejsze nie jest kawał gruby gromiwoja mniej… więcej… gruby kalonike mężny gromiwoja z których każdy z osobna był. koczuja - obrazowymi\nW jaki sposób znaleźć idealny dla siebie koczuja!\nkoczuja - Na stoliku ze starszą panią i młodym matejce i zostawił ślady wpływu pełni ani nowiu, ani jesieni i wiosny. - koczuja- Jestto rzecz niesłychana sprawa tak sromotnej doli mów, jeśli tylko na łasce szczęścia pozostaje, gdyż tylko włoska waleczność obroni cię pchało zdjęcia wypadły ślicznie. Jedno mnie pociesza to że wszystko wraca, by na żywot świeży obraz świata, oczywiście, gdy chciał słyszeć jej śpiewu”. Na to wyraźne współczucie, z jakim się w me serce przez słodkie i przymilne słowa, nie mógłbym, roksano, wątpić o twej miłości. Upłynęło z okładem trzy miesiące, ba, nawet rok, bez picia. Doświadcza pragnienia, ale nie zwraca ku życiu i naucza go nie ocali, nic go nie leczy ani chorego z choroby, jakoby wynaturzonej i nieprawdopodobnej, czemuż szukać tu ulgę boleści, wszakże. koczuja - oszukany\n© koczuja by koczuja - All Rights Reserved padalczy,alfabetycznych,mezofit,naftomontaz,subiekci,Czeszce,zdziwaczaly,spod,krata,przekazujemy,kurowany,specjalami,\nkoczuja by https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/ - Sitemap, RSS Feed


miękkie - są nowotworem o charakterze wrodzonym, jednakże może pojawić się w rozmaitym wieku\nWłókniaki twarde są zwykle pojedyncze, drobniejsze, są usadowione w skórze, która ma barwę prawidłową. Najczęściej umiejscowione są na kończynach. Charakterystyczny wygląd ma Histiocytoma - jest to typ włoniaka twardego (w badaniu mikroskopowym przewarzają elementy komórkowe nad włóknistymi) - jest to zwykle rubinowoczerwony twardy guzek.\nOgniska wykazują duże różnice obrazu morfologicznego. Szerząc się pełzakowato przybierają często nieregularne kształty. Umiejscowienie - są częstsze na kończynach i tułowiu, utrzymują się trwale. W części przypadków przechodzą w raki kolczystokomórkowe.


Grand – Janusz L. Wiśniewski – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Grand\nKilka słów o książce pt. “Grand”\nElla zaklęta – KLĄTWA POSŁUSZEŃSTWA Czy bycie grzeczną i posłuszną to powinność każdej dziewczynki? Co, jeśli staje się to ciężarem nie do udźwignięcia, wręcz – przekleństwem? Książka pełna magii, ale też wyjątkowej prawdy o nas samych i szukaniu swojej drogi. I bohaterka, jakich potrze...\n„Matka Wszystkich Lalek” to książka, w której Monika Szwaja opisała losy dwóch kobiet, różniących się właściwie wszystkim, od wieku począwszy. Jedna z nich, córka polsko-bretońskiego małżeństwa dobiega trzydziestki i właśnie dowiaduje się, że niezupełnie jest osobą, za którą dotąd się uważała...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Janusz L. Wiśniewski\nProjektowany hotel winien być wystawiony\nw takiej formie, by przedstawiał coś w rodzaju tryptyku. Lewe jego\nskrzydło mieściłoby cele ze ścianami wybitymi filcem dla goszczenia\nwariatów, prawe skrzydło kryminał. Zamiast gazonu przed frontem\nhotelu należy od razu założyć cmentarz dla samobójców. Na froncie\nhotelu umieścić powinno się motto Dantego „Lasciate ogni speranza”\n(Porzućcie wszelką nadzieję).\nWbiła palce w mokry piasek i zacisnęła go\nw pięściach. Nie otwierała oczu. Nasłuchiwała. Poczuła chłód\nkropli wody spadających na jej łydki. Ale na uda nie. Powinnam\nje czuć przecież także na udach! – pomyślała. – No\nnie! Rozkładają teraz te srebrzyste parasole, zaraz będą\nfotografować. Boże! Kurwa! Mamo! Z całych sił zacisnęła\npowieki. Przywarła twarzą do piasku. Czekała na dźwięk\n–\tNiech panienka się nie stracha – usłyszała\nzachrypnięty głos. – Wszystko pod kontrolą, buciki panienki też\nzaopiekowane. A i pluszaka od panienki znalazłem. Cały mokry jest\nbiedak, ale na słoneczku to na sto procentów wyschnie.\nPowoli odwróciła głowę. Przymrużyła\noko. Rozpadający się but z chropowatej skóry, popękany w kilku\nmiejscach. Szary od brudu bandaż z ciemną plamą zeschniętej\nkrwi, owiązany czarnym rzemykiem. Zsunięty zbyt nisko. Odkrywający\nzaropiałą ranę. Obcięta tuż pod kolanem nogawka spodni z wytartego\nbrązowego sztruksu. Zwisający kawałek poszarpanego sznura zamiast\npaska. Wyblakły, kiedyś może granatowy, dziurawy w kilku miejscach\npodkoszulek. Kreszowa neonowo żółta bluza bez rękawów. Niewyraźne,\nrozmazane od starości tatuaże na wewnętrznej stronie przedramienia. Jak\nrozciągnięte krawędzie siniaków. Ogromne oczy, jak gdyby na siłę\nwepchnięte w za ciasne oczodoły. Uśmiechnięte jak u szczęśliwej\nżaby. I usta, rozwarte, ze zbyt dużymi zębami. Naznaczone przyklejonym\ndo dolnej wargi papierosem zgiętym w pałąk. I pobrużdżone czoło,\njakby zamyślone i pełne troski. Długie, potargane i zwichrzone\nwłosy. Siwe, skręcone u końców w mokre kosmyki, opadające miejscami\nna wytrzeszczone oczy.\n–\tPrzystanąłem przy panience, bo sukienka mogłaby\nzamoknąć i potem zapalenie płuc się przypęta. Na mur.\nRozpostarł nad nią parasol w wyblakłe\nczerwono-pomarańczowe pasy. Taki, jakie wynajmuje się na\n–\tDo dziewiątej parasole są za\ndarmo. W niedzielę to nawet do dziesiątej. A panience to ktoś\nkrzywdę chyba uczynił? Bo żeby tak samą nad morzem na pastwę,\nbez opieki zostawić… A tutaj teraz tylu nieuczciwych złodziei się\nkręci. To ten hotel ich tak przyciąga, jak pszczoły do miodu.\n–\tJaki hotel? – zapytała, wyciągając dłoń\nw kierunku jego buta.\n–\tA ten tutaj. Za plażą. Hotel jak hotel. Tyle\nże nowy, wyremontowany. Kiedyś był tu stary. Starszy nawet ode\nmnie. Ale ja go lubię i teraz. Tutaj się tyle dzieje. Podlewam im za\nto platany. I czasami scyzorykiem podcinam róże. Bo zaniedbują. Moja\nmałżonka zawsze lubiła te platany. Mówiła, że ładne. Jak nasza\nJuleczka zaczęła chodzić, to kazała mi z nią w niedzielę\ntaksówką jeździć pod te platany. Aby się jodu na spacerach\nnawdychała i napatrzyła. To im podlewam. Bo ładne. Nawet zimą. Gdy\ntakie łyse jak kościotrupy. A do platanów trzeba mieć serce…\n–\tCzy panienka potrzebuje zapalić? –\nwtrącił nagle. – Chociaż ja mam tylko skręty. Ale ręce miałem\nczyste… – dodał.\nUsiadła. Palcami zsuwała ziarenka piasku z twarzy\ni szyi. Potem otrzepała sukienkę i torebkę, na której przedtem\nleżała. Sięgnęła po wystającą z piasku butelkę wypełnioną do\npołowy winem. Przyłożyła do ust. Otarła nadgarstkiem wargi. Uniosła\nrękę z butelką. Na kolanach podpełzła do jego stóp. Zawiązała\nprzemoczone sznurowadła zwisające u obu butów. Wyciągnęła\nz torebki kilka wacików do demakijażu. Jeden z nich spryskała\nobficie swoimi perfumami.\nDelikatnie przetarła wacikiem skórę wokół\nżółtawej masy ropnia na jego nodze. Powoli rozsupłała czarny rzemyk,\nostrożnie przesunęła bandaż ku górze i na powrót przewiązała\n–\tJest pan pokornym i skromnym człowiekiem,\nprawda? – zapytała, podnosząc głowę.\nZauważyła, że opuścił powieki. Czuła pod opuszkami\npalców, że cały drży.\n–\tZa mocno przewiązałam? Boli pana? Czy to te\nperfumy tak parzą?\nNie odpowiadał. Podniósł butelkę do ust i łapczywie\n–\tCzy jak ktoś jest pokorny i skromny, to jest\nlepszy od innych? Albo chociaż dobry? Jak pan myśli?\nWyciągnęła papierosy z torebki. Zapaliła dwa,\npodała mu jednego.\n–\tBo widzi pan, ja – mówiła, zaciągając\nsię – tracę kogoś, kto uważa, że jest lepszy od innych, tylko\ndlatego, że żyje w skromności i pokorze. Bo nic o sobie światu nie\nopowiada. I on mnie tym, na początku, rozkochał w sobie. A potem\nsię okazało, że on nie mówi, bo nie ma o czym. Bo nic nie\nosiągnął. Jego zdaniem.\nAle mnie to nie przeszkadza. I na dodatek on się myli,\nwie pan? Myli się. Bo mnie nie interesują te jego osiągnięcia,\nktóre można dzielić z tak zwanym, kurwa, światem. Bo w moim\nświecie to on ma osiągnięcia największe z możliwych. A te inne\nsię nie liczą. On jest moim światem. Tyle że tego nie zauważa. Czy\nmogę przy panu mówić czasami „kurwa”? Bo przy nim nie mogę,\na nieraz przecież bez „kurwa” się nie da, prawda? On myśli, że\nja bluzgam, bo chcę się przypodobać ludziom, którzy bluzgają. Bo\nci z nazwiskami to jego zdaniem klną bez przerwy, a ja według niego\nA pan? Jak pan się nazywa? – zapytała, podnosząc\n–\tJa? Ja nazywam się Marian Szczepan Lichota,\nale wszyscy mówią na mnie Lichutki. Nawet milicjanci, to znaczy\npolicjanci – odparł, oddając jej butelkę.\n–\tO kurwa! To ja mogę przy panu kląć\njak szewc. Bo pan to ma dopiero nazwisko. – Zaśmiała się\n–\tA to wino jakieś kwaśne. To chyba modne teraz\njest, pić skwaśniałe wina. Co znajdę jakąś flaszkę przy hotelu,\nto albo pusta, albo kwasidło. Wódki to już teraz na plaży jak na\nlekarstwo. A kląć niewieście nie przystoi. Ale jak panienka musi,\nto proszę się nie krępować.\nA nazwisko jak to nazwisko. Po ojczulu i dziadu –\ndodał cicho po chwili.\n–\tNo tak. Proszę mi wybaczyć. Ja tak tylko ze\nzłości na niego. Moja babcia z Wyrzyska po drugim mężu nazywała\nsię Lichutka. Ja tak ze złości tylko. Przepraszam pana bardzo –\npowiedziała, ściskając jego rękę. – Nie musi pan trzymać tego\nparasola. Już chyba nie pada. To ogromnie miłe z pana strony.\n–\tAle wietrzysko dzisiaj od wschodu takie, że\nbryza to aż z góry człowieka moczy. Potrzymam jeszcze, nad ranem\nzawsze bryza największa – odparł.\n–\tMyślę, że będzie po piątej. Dopiero co\nzapalili światła w kuchni. Zapalają tak koło piątej, aby na\nśniadanie wszystko było gotowe.\nSięgnęła do torebki i wyjęła telefon. Miała\nkilkanaście wiadomości. Ale żadnej od niego. Nie próbował także\ndzwonić. Wszystkie wiadomości były z redakcji. Nawet jej matka wie,\nże po północy nie wolno do niej pisać. Bo albo śpi, albo pisze,\nalbo się kocha. Ale tych w redakcji zupełnie to nie obchodzi. Dlatego\ndają jej – z pełnym oszukańczej korporacyjnej dumy liścikiem\nod dyrektora – rzekomo najlepsze telefony, zmieniają modele co\npół roku, i szpiegują potem jak psa na gigancie z czipem wszytym\n–\tMa pan rację. Jest kwadrans po piątej. A może\nwie pan także, jaki dzień dzisiaj?\n–\tDzisiaj to już piątek…\nWstała. Powoli podeszła do fal rozlewających\nsię pianą na piasku. Podniosła sukienkę i wsunęła ją za\nmajtki. Ostrożnie szła dalej. Gdy woda sięgnęła jej ud, pochyliła\nsię i zaczerpnęła pełną dłoń. Przemyła twarz. Najpierw\nraz. Potem drugi. Potem kolejny. Potem następny. Nachylała się,\nzamykała przeciekającą między palcami wodę w dłoniach i tarła\nnimi twarz. Raz po raz. Jak w amoku. Nagle przestała. Odwróciła się\ndo plaży i przechyliła głowę do tyłu. Kolejna fala zmoczyła jej\nwłosy. Rozczesywała je palcami, wracając do brzegu.\n–\tJa tu panienkę od deszczu ochraniałem,\na ona w zimny Bałtyk jak do balii. I to w ubraniu – powiedział\nmężczyzna z wyrzutem, gdy do niego podeszła.\n–\tMusiałam zmyć z siebie tę noc. A Bałtyk\nwcale nie zimny – odparła z uśmiechem i pochyliła się,\npotrząsając głową. Chciała, aby krople z jej włosów spadły na\njego gołe łydki. – Och, jak dobrze! Zostało nam jeszcze trochę\nkwasidła. – Sięgnęła po butelkę wepchniętą w piasek między\njego stopami. – Wypijemy, zanim zrobi się całkiem jasno.\nPrzyjrzała się butelce. Wzięła mały łyk, resztę\nzostawiła dla niego. Położył parasol na piasku, poprawił bluzę\ni wziął butelkę z jej wyciągniętej ręki.\n–\tCzy pani ma na imię Julia? – zapytał\n–\tNie. Ale bardzo podobnie. Zje pan ze mną\n–\tJak to śniadanie? – wykrzyknął\n–\tNo śniadanie… Jajecznicę, parówki,\ntwaróg, bułkę z masłem, pomidory, sok pomarańczowy i kawę. Zje\npan? Śniadania nie powinno się jeść w pojedynkę…\nPatrzył na nią przez chwilę, dotykając palcami\nwarg. Potem opuścił głowę i wyjaśnił cicho:\n–\tNie mogę zaprosić panienki na śniadanie. Ja\nnie mam pieniędzy. Przepraszam…\nZacisnęła dłonie. Powstrzymywała łzy. Poczuła,\nże sprawiła mu przykrość.\n–\tA dlaczego to mężczyzna ma zapraszać kobietę\nna śniadanie?! Bo co?! Bo tak jest przyjęte? Dlaczego to ja nie mogę\nzaprosić pana na śniadanie? Niech pan nie będzie staroświecki,\npanie Lichutny, bo to…\n–\tTak. Lichutki. Wiem – dokończyła,\nzagryzając wargi. – Gdzie jest wejście do tego hotelu? Zaprowadzi\n–\tPo drugiej stronie. To kawał drogi. Trzeba\nobejść plażą i wejść od ulicy podjazdem lub schodkami za fontanną,\nbo tak z wczesnego rana to bramka od plaży zamknięta i nie dobudzi\npani wartownika. Ja go znam i wiem.\n–\tTo jest Grand Hotel? I jesteśmy w Sopocie,\n–\tTak jest proszę panienki, w rzeczy samej. To\njest Grand – odparł.\nWydobyła z torebki skórzane etui. Otworzyła\n–\tZrobi pan dla mnie coś jeszcze, zanim tam\npójdziemy? Przytrzyma mi pan lusterko? – zapytała, uśmiechając\nNatychmiast wypluł papierosa i opuścił parasol na\npiasek. Uważnie wytarł dłonie o spodnie, zbliżył się do niej\ni niepewnie chwycił w palce krawędzie puderniczki. Przybliżyła\ntwarz do lusterka i zaczęła przecierać skórę wacikiem.\n–\tDlaczego nie powiedział mi pan, że wyglądam\njak stara pijaczka wyrzucona na bruk po zamknięciu knajpy? –\nZaśmiała się. – Gdyby mnie tutaj nakryli ci goście od zdjęć\ndo szmatławców, straciłabym ostatnie resztki reputacji. I to na\nzawsze. Nikt by mi nie uwierzył, że zasnęłam na plaży z powodu\ntopienia smutków w winie. Często jest pan smutny? – zainteresowała\nsię, nakładając szminkę na wargi.\n–\tSmutny? Co panienka uważa przez\n„smutność”? – Wydawał się zaskoczony.\n–\tNo, to że panu kołacze coś cały czas\nw sercu i boli pod mostkiem albo w brzuchu, i w duszy zbiera się\nna deszcz, i chce się panu płakać całym sobą albo się upić,\naby nie płakać?\n–\tW kwestii upicia, to sprawa jest inna. Pić\nze smutku to ja przestałem tylko na cztery miesiące. Na odwyku\nw Wejherowie. Potem wróciłem na ulicę i znowu zacząłem. Ale\nostatnio kontroluję się z powodu bólu wątroby. Bo wie panienka, kiedy\npod mostkiem boli, to jest mniej ważne, niż gdy boleje wątroba. Bo\nwątroba ważniejsza niż mostek. Albo może nawet ważniejsza niż\nserce. Na serce można przekręcić się szybciutko, a na wątrobę to\ntrzeba się najpierw długo wycierpieć. A smutno? Smutno to mi jest\nna Wigilię i na pogrzebach. A najbardziej, gdy zakopują dzieci.\nCzy dobrze trzymam to lustereczko? – zapytał. –\nBo panienka zaprzestała nagle pudrowania…\n–\tDobrze. Doskonale. Żaden facet nie trzymał\nmi tak lusterka – zapewniła. – Bo, szczerze mówiąc, jeszcze\nnigdy nikt w ogóle nie trzymał mi lusterka. Może dlatego, że\njeszcze nigdy nikogo o to nie prosiłam – dodała po chwili. –\nA zaprzestałam z zamyślenia tylko. Naprawdę pan sądzi, że wątroba\n–\tPewnie, że tak! Serce przestaje boleć, jak je\nzająć kimś innym albo książki czytać. Ale wątroba, przepraszam za\ndosadność, napierdala cały czas. Bo wątroby to ani nie zapłaczesz,\nani nie zaczytasz…\nZgasili neon na wieżyczce, znaczy, że w kuchni jajka\njuż na śniadanie gotują – wykrzyknął. – Możemy iść.\nWiatr wyraźnie zelżał, ustał także deszcz. Przeszli\nmokrą plażą do pomostu z szarych desek prowadzącego ku\nbramie hotelowego ogrodu. W kilku pokojach paliły się już\nświatła. Wszystkie ogromne prostokątne okna na pierwszym piętrze\ntuż pod tarasem były rozświetlone. Przy bramie skręcili w lewo\ni idąc asfaltową ścieżką, obeszli budynek. Do głównego wejścia\nprzez trawiasty skwer poprzecinany grzędami kwiatów wiodła szeroka\nbrukowana aleja. Tuż przed eliptyczną fontanną z czarnego marmuru\nrozwidlała się w dwie wąskie półkoliste ścieżki zmierzające do\nkamiennych schodów po obu stronach frontowej ściany, wzdłuż której\nciągnął się niewielki chodnik i mały, starannie wybrukowany plac\ndla podjeżdżających pod hotel samochodów. Za nim lśniły szklane\nobrotowe drzwi. Przed drzwiami stał rosły mężczyzna w granatowym\ngarniturze ze złotymi lampasami na spodniach i złotymi naszywkami na\nbutonierce. Gdy się do niego zbliżyli, uprzejmie wskazał wejście,\nschylił głowę w przesadnie niskim ukłonie i pośpiesznie zastawił\ndrogę, gdy tylko przekroczyła próg.\n–\tA ty Lichutki czego tutaj? – zapytał. –\nNa śniadanko do nas z szampanikiem, co? Drogę kolego wyraźnie\npomyliłeś, co? I na dodatek jak jakiś dandys z parasolką się na\nmiasto wybrałeś? Tylko że póki co deszczyki są gdzie indziej. Spadaj\nstąd, pókim dobry! – wykrzyknął.\nOstatnie zdanie usłyszała już zamknięta\nw klatce obrotowych drzwi. Poczuła wściekłość. Zatrzymała się\ni odwróciła gwałtownie. Jedna ze szklanych ścian uderzyła\nją z impetem i przesunęła do tyłu. Z trudem utrzymała\nrównowagę. Zablokowane ciężarem jej ciała drzwi zatrzymały\nsię z piskiem. Szklana ściana drgnęła. Zaraz potem usłyszała\ndźwięk dzwonka. Upadła. Klęcząc na parkiecie, podniosła głowę\ni zaczęła histerycznie krzyczeć. Stojący przy ladzie recepcji\nkamerdyner w czerwonym uniformie zerwał się do biegu, gubiąc po\ndrodze czarny cylinder.\n–\tNiech pani wstanie, odwróci się do mnie\nplecami i stojąc w rozkroku, mocno naciska dłońmi szybę! –\nusłyszała przerażony głos kamerdynera. – Popchnę panią! –\nPowoli wstała z kolan. Schyliła się po torebkę\ni odwróciła twarzą do szyby, za którą stał kamerdyner. Zapaliła\npapierosa, poprawiła włosy. Dopiero wtedy drzwi ruszyły. Za progiem\nnieomal się zderzyła z wyraźnie rozbawionym ochroniarzem, który\nprzypatrywał się całemu zdarzeniu z ironicznym uśmiechem.\n–\tPana kolega świetnie popycha. To trzeba\nmu przyznać. W pełni podzielam pana radość i podziw dla jego\numiejętności – syknęła, ze złością wydmuchując dym w jego\ntwarz. – Ale ja w zasadzie tutaj w innej sprawie. Pan Lichutny\nzaprosił mnie na śniadanie do waszego przepięknego ugwieżdżonego\npensjonatu, panie oficerze.\nStała tuż przed nim, na palcach, twarzą w twarz,\nz papierosem w zębach.\n–\tI ja sprawdzę za chwilę, dlaczego nie mogę\nzjeść z nim tego śniadania. U jakiegoś pańskiego kierownika lub\nmoże i u samego dyrektora – mówiła, siląc się na spokojny ton\ni gładząc delikatnie złote naszywki na jego butonierce. – Poprosi\npan teraz pana Lichutnego do nas, prawda? – zapytała kokieteryjnie,\nzaczynając poprawiać węzeł czarnego krawata.\n–\tOn nie nazywa się Lichutny, tylko Lichutki –\nodparł cicho ochroniarz. – To żebrak i alkoholik, proszę\n–\tOn nie nazywa się Lichutny – powtórzyła\nza nim. – W rzeczy samej. Wiem, do jasnej cholery! Nie musi mi pan\nprzypominać! On nazywa się Marian Szczepan Lichota. Zapamiętaj to,\noficerku – wykrzyknęła z furią.\nOchroniarz odsunął się i stanął na baczność\njak zrugany przez kaprala szeregowiec.\n–\tAle teraz do rzeczy. Jesteśmy umówieni z panem\nLichotą, znanym panu jako Lichutki, na śniadanie – mówiła. –\nI jeśli pan zabroni mu wejść do tego budynku, to zadzwonię\nnatychmiast po policję. Alkoholicy, żebracy oraz ja mamy prawo do\nśniadania. Ściągnę tutaj w bardzo wczesnych godzinach porannych\ncały komisariat policjantów z miasteczka Sopot, panie oficerze, aby\nto nasze prawo wyegzekwować. Sądzę, że akurat mnie się to uda. Niech\npan mi uwierzy – dodała, sięgając do torebki po telefon.\nMężczyzna wahał się krótką chwilę, a potem\nwychyliwszy głowę, zerknął przez drzwi do wnętrza hotelu\ni zobaczywszy oddalającego się w pośpiechu kamerdynera, przeszedł\nszybko kilka kroków na środek podjazdu, podniósł metalowy gwizdek\ndo ust i zagwizdał, a potem donośnie krzyknął:\nNajpierw pod drzwi z piskiem opon podjechała\ntaksówka. Po chwili nad balustradą przy schodach prowadzących na placyk\npojawił się czubek żółtego parasola, a zaraz potem przestraszona\ntwarz bezdomnego z plaży. Lichutki niepewnym krokiem podszedł do\nochroniarza i stanął przed nim z opuszczona głową.\n–\tDlaczego to zostawiasz panią madame samą,\nco?! Bez męskiej opieki, co?! O mało zginęłaby tragicznie\nzgnieciona drzwiami, a ty w tym czasie sobie na spacerek do miasta,\nco?! Zapraszasz niewiastę na śniadanko, a potem tup, tup i do\n–\tJa nie zaprosiłem panienki na śniadanie,\n–\tTo wiem, Lichutki, jak amen w pacierzu, wiem. To\nwie każdy w tej wsi – przerwał mu. – Stawiaj mi tutaj pod murem\ntego parasola i prowadź panią do stołu.\nLichutki nie ruszał się z miejsca. Przestępował\nz nogi na nogę, wyraźnie nie wiedząc, o co w tym wszystkim\nchodzi. Zniecierpliwiony ochroniarz wyrwał mu parasol z ręki, oparł\no ścianę i szybkim krokiem podszedł do brodatego taksówkarza\nprzypatrującego się z rozbawieniem całemu zajściu.\n–\tA ty, Feliksiak, coś taki zadowolony od rana? Nie\npowiesz mi, że benzyna przez noc staniała. Zwalniaj migiem plac. Myk,\nmyk. Od dawna powinieneś wiedzieć, że na taryfy gwiżdżę dwa\nrazy. Deszcz deszczem, ale umyłbyś w końcu tego klekota, bo wstyd\nnam przynosisz swoim pojazdem – powiedział.\nSamochód odjechał z piskiem opon. Lichutki ciągle\nstał w tym samym miejscu i wodził błędnym wzrokiem za ochroniarzem,\nktóry całkowicie go ignorując, spacerował spokojnie wzdłuż\nbalustrady po drugiej stronie placu. Podbiegła do Lichutkiego.\n–\tMogę wziąć pana pod\nramię? – zapytała, zginając jego rękę w łokciu. – I chodźmy\njuż wreszcie. Jestem bardzo, bardzo głodna – szepnęła mu do ucha\ni pociągnęła go za ramię.\nTrzymając się pod rękę, wkroczyli do rozświetlonego\nholu. Szary marmur posadzki lśnił świeżą wilgocią. Uczesana\nw kok kobieta, która układała kwiaty w wazonie obok lampionu\nz matowego szkła, podniosła głowę, przesunęła okulary nad\nczoło i przyglądała się im szeroko otwartymi ze zdziwienia\noczami. Rudowłosa recepcjonistka stojąca za ladą udawała szczery\nuśmiech. Kamerdyner ukrył się za wysokim stojakiem z prasą\ni folderami. Jego dziwaczny cylinder wystawał ponad stojak. Gdy\nzbliżali się do recepcji, czuła, że ręka Lichutkiego zaczyna coraz\nmocniej drżeć. W pewnym momencie uwolnił łokieć z jej uścisku\n–\tWiem, że to piątek, oraz wiem, że nie\nzrobiliśmy żadnej rezerwacji, ale czy znalazłaby pani dla nas\njakiś przytulny pokój? – powiedziała, wyciągając dowód osobisty\nz torebki. – Koniecznie z łazienką. Jeśli ciągle macie takie –\ndodała z ironią, patrząc w oczy przerażonej dziewczyny.\n–\t„Dla nas”? Co pani ma dokładnie na\nmyśli? – zapytała zaniepokojona recepcjonistka. Dyskretnie\nspoglądała na Lichutkiego, udając, że szuka czegoś\n–\tMam na myśli pokój dwuosobowy,\nz dwoma oddzielnymi łóżkami i najlepiej z wanną\nw łazience. A „nas” – odwróciła głowę dla pewności –\noznacza w tym wypadku pana Lichutkiego i mnie. Od piątku do\nniedzieli. Ze śniadaniem.\n–\tCzy pan Lichutki ma jakiś oficjalny dokument\nz adresem? – zainteresowała się zgryźliwie dziewczyna. – Musi\nsię u nas zameldować. Takie mamy przepisy…\nZaczęła grzebać w torebce. Wyciągnęła pogniecioną\npaczkę papierosów. Spojrzała na Lichutkiego.\n–\tMarianku, czy mógłbyś na chwilę podejść\ntutaj do nas? Pani chciałaby cię spisać.\nLichutki rozglądał się z niepokojem wokoło. Potem\nwsunął papierosa do ust i powoli podreptał w kierunku\n–\tNasz hotel to non-smoking hotel proszę pana! –\n–\tCieszymy się bardzo z Marianem, że zna pani\nangielski. Ale mamy wrażenie, że żadne z nas póki co nie pali. Jak\nmyślisz, Marian? – zwróciła się do Lichutkiego. – A teraz\ndasz pani jakąś legitymację? Najlepiej z adresem.\nDziewczyna nerwowo przebierała palcami po blacie\nlady. Lichutki, wyraźnie zdenerwowany, wpychał ręce we wszystkie po\nkolei kieszenie spodni. Po chwili położył na ladzie wymięty kawałek\npoplamionego szarego papieru. Recepcjonistka wzięła go ostrożnie\nw dłonie i zaczęła rozkładać.\n–\tTo jest akt zgonu, proszę pana – oświadczyła\npo chwili. – I to jakiejś kobiety…\n–\tTak. Ale tam jest mój adres. Nie mam innego. To\nznaczy: ostatnio nie mam żadnego adresu – odparł zawstydzony. –\nPani mnie przecież zna… – dodał.\n–\tNiech pani będzie uprzejma zastanowić się\nnad znajomością z panem Lichutkim później, a teraz w komputerze\nsprawdzi grafik obłożenia pokoi. Bardzo panią proszę – powiedziała\n–\tMamy wolny tylko pokój 223 na wysokim\nparterze. Dwuosobowy. Z wanną w łazience. Tak, jak pani sobie\nżyczy – oznajmiła po chwili.\n–\tTo genialnie! Dziękuję…\n–\tMarianie, masz coś przeciwko wysokiemu\nparterowi? – zapytała z uśmiechem.\n–\tNiech panienka nie zamieszkuje w tym\npokoju. Zapłaci panienka majątek – wyszeptał jej na ucho. –\nA na dodatek mieszkał tam Hitler…\n–\tNiech pani da mi ten pokój. Koniecznie\nten. Zostawię pani dowód osobisty oraz kartę kredytową –\npowiedziała do recepcjonistki. – Pani poczyni wszelkie wpisy, a my\nz panem Lichutkim zjemy w tym czasie śniadanie. Może tak być?\nNie czekając na odpowiedź, chwyciła Lichutkiego za\nrękę i pociągnęła za sobą w kierunku wyjścia. Gdy stanęli\nprzed budynkiem, przypaliła mu papierosa. Głęboko zaciągnęła\n–\tMarian… mogę do ciebie mówić Marian,\nprawda? Co ty opowiadasz? Jaki Hitler?! – pytała podniecona.\n–\tJak to jaki? No Adolf – odparł\n–\tHitler mieszkał w tym hotelu? Naprawdę,\nw pokoju 223? – upewniała się z niedowierzaniem w głosie. –\nKiedy, jak, dlaczego? I skąd to wiesz, Marian?\nLichutki podrapał się po głowie i zaczął\nchrząkać. Po chwili zamilkł i zaczął nerwowo gryźć filtr\n–\tTo sprawa osobista i rodzinna, panienko. Takie\nsą najgorsze. Ale to dawno było, więc wstydu i krępacji dzisiaj\ndla familii mniej – zaczął cicho. – Mój dziad był Niemcem\nprzyszywanym. Volksdeutschem. Jak wielu tutaj, w Wolnym Mieście\nGdańsku. Wtedy, w trzydziestym dziewiątym i przedtem, nikogo to\nnie dziwiło, chociaż w powiecie Sopot, gdzie Polaków mieszkało\nnajwięcej, dziad mój był bardzo pogardzany. Ponieważ był niestety\nvolksdeutschem nieudawanym i na dodatek policjantem. I to niemieckim. Bo\nbyli wtedy w Wolnym Mieście Gdańsku także polscy.\nHitler przyjechał do Sopotu dziewiętnastego września\nrano. Specjalnym pociągiem. W największej, specjalnej tajemnicy. Trzy\ndni przedtem dziadek Szczepan dostał nowy, większy karabin, nowy,\nlepszy pistolet i nowy, czysty, szyty na miarę granatowy mundur,\nnie mówiąc o czapce i skórzanych kamaszach z podkówkami. Miał\nchodzić i stukać nimi po bruku wokół Grandu. I krzyczeć,\ndla większego odstraszania, ale tylko po niemiecku. Ale Szczepan nie\numiał szwabskiego za dobrze, więc go poprosili, aby tylko maszerował\ni milczał. Bo milczeć przecież można bez akcentu. Dostał też\nbardzo dużą premię w rzeszowych markach, za którą spłacił\nwszystkie karciane długi swojego nieodrodnego syna, Romana. Mojego\nświętej pamięci tatusia. Za to musiał przez ponad tydzień mieszkać\nzamknięty z innymi w kamienicy naprzeciwko.\nO tej tam, za parkiem, po drugiej stronie ulicy,\ntak lekko na prawo – dodał, wskazując palcem dwupiętrowy budynek\nprzysłonięty drzewami. – Przed wojną nie była taka otynkowana,\nzwykła ceglana była. Kamienica normalna, miejska. Na długo zanim\njeszcze Adolf do Grandu przybył, gestapowcy przepędzili wszystkich\nlokatorów, żeby ze świadków opróżnić i dla volksdeutschów\nmiejsce zrobić. Mieszkało ich tam razem ze czterdziestu chłopa. Dziad\nSzczepan opowiadał, że nie wolno im było przez ten czas pić wódki\ni z nikim rozmawiać. Wszyscy czyści jak łza lub niemiecki kryształ,\nsprawdzeni przez gestapo najpierw na choroby psychiczne, a potem na\nlojalność. Esesmanów w tym czasie wokół hotelu kręciło się\nchyba ze dwustu. O tym, że Szczepan jest bardzo niedaleko, w Sopocie,\na nie gdzieś w najechanej przez Niemców Polsce, nie wiedziała nawet\nmoja babcia, Matylda. A tymczasem jej mąż stukał okutymi butami\nbardzo blisko tego, który naszą Polskę mniej więcej trzy tygodnie\nwcześniej najechał i zbombardował. Któregoś dnia, gdy tak stukał\nstalowymi blaszkami o bruk, dokładnie, kamień po kamieniu, wymyty\nna kolanach przez sprzątaczki, przed drzwiami Kasino-Hotel Zoppot\npewien gestapowiec przywołał go i krzycząc jak na obozowym apelu,\nnakazał, aby zaprowadził „Fräulein Daranowski” do geszeftu, gdzie\nśladu Żydów nie ma i w którym uczciwie handlują grzebieniami,\nspinkami oraz wstążkami do włosów, do takiego najlepszego i to\n„zwar sofort”, czyli natychmiast, oraz aby wypełniał wszystkie\njej polecenia. Szczepan nie znał się za bardzo na sklepach, a już\nszczególnie na tych z grzebieniami czy tym bardziej wstążkami, ale\npomyślał, że na tej ulicy, gdzie jest dzisiaj Monciak, to wszystko\nmusi być. Teraz już nie pomnę, jak nazywał nasz Monciak. Ale musiał\ninaczej, bo to na samym początku wojny było, a więc siłą rzeczy\nprzed czerwonymi makami na Monte Cassino. A poza tym dla mojego dziada,\nzagorzałego folksniemczucha, wszystkie ulice to były, do końca\njego żywota, Straße. Nawet ulica Westerplatte to była Westerplatte\nStraße. Ale to ważne teraz niewiele, bo to dawno było.\nPoczęstuje mnie panienka jeszcze jednym papieroskiem? Bo\nmi w gardle od gadania zaschło – zapytał nagle proszącym\nPośpiesznie wyciągnęła z paczki ostatniego\npapierosa, podpaliła, zaciągnęła się głęboko i wsunęła mu go\n–\tI co było dalej? No opowiadaj…\n–\tA co miało być? Dziad Szczepan posłusznie\nudał się w kierunku Monciaka, a Fräulein Daranowski posłusznie\nza nim. Potem, tak przynajmniej opowiadał, złapała go mocno pod\nmankiet i tak sobie szli, jak mąż z żoną na sobotnie zakupy. Ale\nnie doszli, bo na rogu dzisiejszej Morskiej i od zawsze Haffnera\ndopadł ich inny gestapowiec i mojemu dziadowi kobietę spod mankietu\nwyrwał. Z tego, co Szczepan powtarzał do śmierci, chodziło o to,\nże Daranowskiej potrzebował natychmiast niejaki „Wolf”, czyli po\npolsku wilk. Oczywiście mój dziad nie rozumiał wtedy, jakie wilki\ni o co w ogóle się rozchodzi, ale Fräulein Daranowski zostawiła\ngo na środku skrzyżowania i w te pędy pognała za gestapowcem\njak wilczyca. Na drugi dzień, gdy Szczepan znowu maszerował po\nplacyku pod Grandem, zobaczył, jak z drzwi wychodzi wielu rosłych\ngestapowców, potem Hitler, „Der Wolf”, a tuż za nim Daranowski,\ntyle że z upiętymi w kok włosami. I w tym momencie zrozumiał,\nkogo wczoraj pod mankietem miał. I jak to dziad Szczepan zobaczył to\nbył wstrząśnięty. Bo przecież on, mały gdański policjancik,\nmiał zaszczytność iść, krótko, bo krótko, ale miał, z taką\nważną personą pod rękę. Wieczorem stukał sobie koło Grandu zamiast\nkolegi, rzekomo z własnej woli, ale głównie po to, aby przydybać\nsprzątaczkę Stasię, córkę sąsiadów z parteru. Stasi owej dziad\nSzczepan bardzo nie lubił, bo się kurwiła i miała zakusy na każdego,\nco nosił mundur, łącznie z jego synem Romanem, choć był tylko\nlistonoszem. Mimo to ponaglany ciekawością przemógł swą niechęć\ni zagadał. Najpierw ją uprzedził, że dozna bolesnych okaleczeń,\na potem skończy na cmentarzu, jeśli komukolwiek w kamienicy piśnie\no tym, że go tutaj widziała, a następnie dokładnie opisał\nDaranowską i zapytał na końcu, czy ten Hitler w Grandzie to\nprawdziwy Hitler, czy tylko taki umalowany na Adolfa sobowtór. Stasia\nna temat Hitlera nic sensownego powiedzieć nie potrafiła, bo ona na\nwysokim parterze nie sprząta, a esesmani wszystkich odganiają, ale\ntę Drabiniastą, czy jak jej tam, to jak najbardziej zna, bo ona na\ndrugim piętrze w numerze 319 się zatrzymała, a piętro drugie to\nprzecież Stasi rewir. Dodała też, że to krzykliwa suka i fleja,\nbo umywalka w jej łazience kudłami wiecznie zapchana, a pokoju\npozamiatać nijak się nie da, bo wszędzie na podłodze popisane\nkartki i karteluszki. Raz jak chciała je pozbierać i na toaletce\nw niemieckim ordnungu ułożyć, to taką burę od Drabiniastej dostała,\nże chyba całe piętro słyszało. I to dlatego, że kartki zebrała\ni maszyny do pisania łokciem dotknęła. A w ogóle to w pokoju\nDrabiniastej aż trzy maszyny do pisania stoją.\nSzczepan wtedy Stasię za rękę chwycił i obiecał,\nże jak się wszystko wywie, i o Hitlerze, i o Daranowskiej, i tak\nw ogóle, o co tutaj w tym hotelu chodzi, to jej nowe pończochy\nkupi, a jak mu jakąś kartkę z pokoju Daranowskiej wykradnie, to\nnawet i najmodniejszą halkę. A jak dwie kartki, to i bombonierę\nz czekoladkami dorzuci. Następnego wieczora znowu zameldował się\nna ochotnika na wieczorne stukanie po bruku przed Grandem. Udawał,\nże Stasię do ulicy odprowadza, a ona mu wtedy rzekła, że to\nnajprawdziwszy Adolf, że w trzech numerach, 252, 253 i 251, naraz\nmieszka, a w 261 się odżywia we własnej jadalni, coby do restauracji\nnie schodzić, bo otrucia się obawia.\n–\tLichutki, co ty wygadujesz? Przecież my ani\nw 251, ani w 252, ani w 253. My przecież dostaliśmy 223. O co ci\nchodzi? – przerwała mu.\no wybaczenie panienki, ale w tym akurat wypadku wiem co gadam, chociaż\nto matematyka, a ja z matmy to raczej nygus w szkołach byłem. Tutaj\njednak bardziej o historię się panienko rozchodzi. Teraz wszystko\nz numerami pokręcili, ale przed wojną ten nasz 223 to 253 był. To\nwiem na mur – odparł spokojnym głosem.\nA na czym to ja skończyłem? Aha, na Szczepanie co\nprzekupną Stasię odprowadzał. Już wiem – powiedział, drapiąc\nsię nerwowo po głowie\nA ta Drabiniasta – mówił – to Daranowska Gerda\npo nazwisku i imieniu, sekretarka Hitlera. To wie na sto procent od Irene\nz księgowości, z którą siedziała w jednej ławce w powszechniaku\nw Gdyni. A ta Irene to rachunki wystawia i tam w rachunkach\nwszystko było napisane, kto, gdzie i za ile. A przecież u szwabów\nksięgowość to świętość i nie ma zmiłuj. A jeśli rozchodzi\nsię o bombonierę, to mu dzisiaj dla pewności trzy kartki z kosza\nwykradła. Trochę pomięte, ale po niemiecku i z hakenkreuzami, więc\nna sto procent jakieś ważne. I nie musi się o nic martwić w kwestii\ntajemnicy, bo w kamienicy wszyscy myślą, łącznie z szanowną\nmałżonką Matyldą, że pan oficer Szczepan jest w jakiejś delegacji\nwojennej. A jeśli chodzi o halkę, to ona najbardziej lubi białe\nalbo kremowe z koronkami u dołu i żeby była przed kolana.\nMój dziad schował wtedy trzy zmięte papiery do\nkieszeni, na temat halki nic nie odpowiedział i wrócił przed\nGrand. Potem, w nocy, gdy już wszyscy zasnęli, w latrynie przy\nlatarce sobie te kartki rozprostował i zaczął czytać. Czytał po\nniemiecku lepiej, niż mówił, ale i tak zajęło mu to przy latarce\nwiele czasu. Ze zmiętolonych kartek od Stasi nie dowiedział się nic\nnowego. Na jednym papierze, adresowanym do jakiegoś doktora w Berlinie,\npisał Hitler, że psychicznie chorych trzeba zacząć pomału\nlikwidować, jednakże jakoś delikatnie, a na drugim, że Żydów\nnależy wybić i spalić, czyli się ich pozbyć, krótko mówiąc. To\nwiedział już od dawna, dlatego martwił się bardzo o naszą praciotkę\nz Białegostoku. Miała męża Żyda, który przysyłał, bez proszenia,\nwęgiel i ziemniaki na zimę. Pomyślał Szczepan, że jak go, nie\ndaj Boże, spalą, to chłód i głód, umarli paczek przysyłać nie\nmogą. Ale tak naprawdę w to nie wierzył. Co prawda Żydów nigdy\nnikt nie lubił, ani w Niemczech, ani w Wolnym Mieście Gdańsku,\nani w Sopocie, ani nawet w Polsce, nie mówiąc o jego kamienicy,\nale żeby zaraz palić? Kartki od Stasi dla pewności schował do tylnej\nkieszeni z zamkiem. Coby nie wypadły. Głównie z powodu podpisu\nHitlera piórem wiecznym i rozmazanych pieczęci tych hakenkreuzów\nna osobistym papierze listowym Adolfa. Dwa dni później przeczytał\nw gazecie prawie słowo w słowo tekst z drugiego papieru. Tam już\nbyło oficjalnie, aby Żydów się pozbywać. O psychicznych jednak\nPotem wyszło na jaw, że Adolf pierwsze pozwolenie, by\nŻydów do krematoriów wysyłać, spisał w Grandzie w numerze 251, 252\nlub 253, a Daranowski przepisała je na jednej ze swoich trzech maszyn\ndo pisania na drugim piętrze w 319. A dziad Szczepan dowiedział\nsię o tym już dwa dni wcześniej, siedząc wygodnie na kiblu,\ndzięki latawicy Stasi, która chciała pończochy i halkę. Dziwił\nsię bardzo, że na tym papierze data 1 września była, chociaż już\nprawie trzy tygodnie minęły. Ale pewnie jakiś polityczny powód miało\nto antydatowanie. Dowiedzieć się o prawdziwym początku przyzwolenia\nna Auschwitz na kiblu nie było dla mojego dziada niczym szczególnym,\nponieważ on tego nigdy do końca nie pojął. Jemu spodobała się Gerda\nDaranowski i tylko to było ważne. Dlatego gdy nocą w czasie warty\nobchodził Grand, to spoglądał na drugie piętro. Niekiedy w 319\ngasło światło. Ale u Adolfa w trzech pokojach na podwyższonym\nparterze, lekko po lewej, patrząc od strony plaży, światła nie\nSzczepan do końca życia pozostał oczarowany krótkim\nspacerem na róg Morskiej i Haffnera z panienką Daranowski. To chyba\nmagia sławy tak na niego podziałała, bo Daranowski pięknością\nraczej nie była, a rozmową i mądrością oczarować go chyba\nw tych kilka minut spaceru nie zdołała, głównie z uwagi\nna problemy językowe. Babcia Matylda z powodu tego oczarowania\npłakała. Nieraz na urodzinach, nieraz na rocznicach ślubu. I na\nchrztach wnucząt także. Tak się jej to trzymało jak rzep. Bo\njakiś straszny smutek czuła. Ale tak nieraz bywa z magią. Magia\nprzeważnie jest smutna. Inaczej nie byłaby magią. Sama panienka wie,\nA wina to już chyba nie mamy, co? Zostało na plaży,\nw piasku, co? – zapytał nagle, ściszając głos.\n–\tTam już nic nie zostało. Zamówimy butelkę\ndo śniadania. Chodźmy teraz. Opowiesz mi resztę przy jedzeniu…\nWrócili do hotelu. Kamerdyner w cylindrze skłonił\nsię przed nimi z wymuszonym uśmiechem. Recepcjonistka schyliła\ngłowę, udając, że wpatruje się w monitor komputera. Przeszli\npowoli przez cały hol, potem kilkoma stopniami do szerokiego korytarza\nwyłożonego czerwonym miękkim dywanem. Na końcu korytarza znajdowały\nsię otwarte na oścież drzwi restauracji. Lichutki szedł po dywanie\ntak, jak gdyby nie chciał go zabrudzić, i cały czas odwracał głowę,\njakby sprawdzając, czy ktoś za nimi nie idzie. W przestronnej sali przy\nkilku stolikach siedzieli już jacyś ludzie. Po prawej stronie młoda\ndziewczyna w białej letniej sukience i z białą kokardą we włosach\ngrała spokojną melodię na pianinie stojącym na środku eliptycznego\nwykuszu zamkniętego trzema wysokimi okiennicami. Gdy wkroczyli do sali,\npodniosła głowę i spojrzała na nich. Natychmiast przestała grać\ni przybiegła do nich.\n–\tPanie Marianie! – wykrzyknęła, rzucając\nsię Lichutkiemu na szyję. – Tak się cieszę! Wszyscy mówili, że\npan… – Przerwała na chwilę. – No, że pan… Nieważne.\nJestem Zuzanka, koleżanka pana córki ze\nszkoły. Zuzanna Warkocz. To pan nauczył mnie jeździć na\nrowerze. Pamięta pan? I procę mi pan wystrugał. Pamięta pan? To ja,\nZuzka. Siedziałam z Julką w jednej ławce…\nLichutki kulił się w jej objęciach, jak gdyby\nchciał zniknąć. Opuścił ręce wzdłuż ciała, zacisnął pięści,\nzamknął oczy. Przestępował z nogi na nogę. Dziewczyna odsunęła\nsię od niego po chwili i powiedziała z uśmiechem:\n–\tStudiuję fortepian na akademii w Gdańsku. Tutaj\nsobie tylko dorabiam chałturami. Zagram coś dla pana. I dla\npani także, oczywiście – dodała, skłaniając głowę w jej\n–\tJasne, że pamiętam, pani Zuzanno – odparł\ncicho Lichutki. – To pani nauczyła Julcię palić papierosy –\ndodał, śmiejąc się. – Pamięta pani, jak przyłapałem was na\n–\tAleż skąd, panie Marianie! To nieprawda. Dżuli\npaliła na długo przede mną. Pana żona sobie to wymyśliła, bo\ndla niej Julka była jak jakaś święta – sprostowała Zuzanna\ni zachichotała. – Muszę już wracać do fortepianu. Jezu, jak się\ncieszę, że pana spotkałam!\nLichutki przez chwilę patrzył za nią. Potem rozejrzał\nsię krótko po sali i zapytał:\n–\tMożemy usiąść przy stoliku pod oknem? Stamtąd\nnajlepiej widać platany i plażę.\n–\tJasne, gdzie pan tylko zechce. Śliczna ta\n–\tZuzka? No, tak. To po mamusi taka krasawica. Jej\nmatka jest Ukrainką z Kijowa. Ale to po ojczulu taka zdolna do\nLichutki miał rację. Za oknem rozciągał\nsię przepiękny widok na plażę i morze. Chmury zupełnie\nzniknęły. Wzeszło słońce. Pojawili się pierwsi spacerowicze.\nZuzanna grała jakąś spokojną, melancholijną\nmelodię. Do stolika podszedł kelner. Przyniósł filiżanki, ustawił\ntalerzyki, położył sztućce.\n–\tCzy mógłby pan nam polecić jakieś dobre\nwino? W butelce, a nie na kieliszki?\nSpojrzał na nią zdziwiony, uśmiechając się pod\n–\tMiałem na myśli kawę albo herbatę. Ale wino\ntakże możemy zaserwować do śniadania – odparł rozbawiony. –\nPreferują państwo białe czy czerwone?\n–\tMarian, co myślisz? Zostaniemy przy czerwonym\nczy przejdziemy na białe?\nLichutki ściskał w palcach obrus przy talerzu,\nwbijając paznokcie w materiał. Płakał, zagryzając wargi. Wstała\nz krzesła. Przeszła na drugą stronę stołu i uklękła przy\n–\tTo ja przyjdę później – powiedział\n–\tNie! My potrzebujemy to wino teraz, a nie\npóźniej! Nie widzi pan? – odparła, podnosząc wzrok na kelnera. –\nMarian, pijemy czerwone czy białe?\n–\tNiech pan przyniesie butelkę czerwonego\nwina, dwie kawy, dwie herbaty i dwa kieliszki czystej wódki –\nGdy kelner się oddalił, chwyciła Lichutkiego za\n–\tA nic. Tak się zamyśliłem tylko. Zuza\ngrała ten kawałek na studniówce Julci. Ale wtedy grała lepiej,\nbo z błędami, a teraz to jak ten Szopen się nauczyła.\n–\tI to cię tak rozwaliło? To, że lepiej\nteraz? Zagra na jej weselu jeszcze lepiej, to docenisz. Wiesz,\nLichutki? Ty romantyk jesteś większy niż Szopen. A teraz chodź ze\nmną do bufetu. Musimy wziąć przecież coś na zakąskę.\nPodeszli do stołów przykrytych wyszywanymi\nobrusami. Wcisnęła Lichutkiemu talerz w rękę i zaczęli obchodzić\nporcelanowe półmiski, srebrne tace i posrebrzane termosy pachnące\ngotowanymi kiełbasami, jajecznicą i pieczonymi warzywami. Była już\nw życiu w wielu hotelach, ale tak wykwintnego śniadania nie jadła\nw żadnym z nich. A może to tylko głód i ta dziwaczna noc?\nLichutki zatrzymał się w wąskim przejściu między\nstołami. Na talerzu miał dwa kawałki razowego chleba, odrobinę\nszczypiorku i trochę pokrojonej cebuli. Wróciła do niego z pełnym\n–\tSłuchaj, Lichutki, jeśli chcesz mi w ten\nsposób powiedzieć, że jestem za gruba, to się nawet nie trudź. Ja\nsama to wiem. Ale miałam bardzo ciężką noc i chcę sobie to jakoś\nwynagrodzić – powiedziała, uśmiechając się.\nObok nich przepychała się zażywna kelnerka z tacą\npełną ciast. Lichutki chrząknął i zastąpił jej drogę.\n–\tPozwoli pani, że przeszkodzę? Czy mógłbym\nzjeść jajka sadzone, proszę szanownej pani? – odezwał się\nZmierzyła go wzrokiem od stóp do głów. Na jej twarzy\nwidać było rodzaj zdziwienia, niechęć i niecierpliwość.\n–\tJest jajecznica, ale jak pan koniecznie musi, to\nniech już będzie. Ile tych sadzonych? – zapytała opryskliwie.\n–\tCztery. Na pomidorach. Najpierw niech w kuchni na\npatelni podsmażą pomidory, ale koniecznie obrane ze skórki, a potem,\njak pomidorki zmiękną, na to dopiero jajka. I tylko posadzone\nz jednej strony. I nie za długo, aby nie było przypalenia i się\ntrochę lustrzyły. Zapamięta łaskawa pani?\n–\tA może przepiórcze albo od pawia, albo\nstrusia? – odpowiedziała ze złością. – No dobra. Cztery\nsadzone. Przy którym stoliku pan siedzi? – dodała\n–\tO, tam pod oknem. – Lichutki wskazał palcem\nw kierunku okna. – Tam, gdzie ten pan z butelką wina.\nWrócili do stolika. Kelner stał cierpliwie, czekając\nna nich, aby odkorkować wino. Wlał niewielką ilość do kieliszka\nLichutkiego. Potem położył obok papierową serwetkę, a na niej\nprzebarwiony czerwienią korek. Lichutki jednym łykiem wypił wino\ni przegryzł kromką razowego chleba.\n–\tCzy odpowiada panu to wino? – zapytał\n–\tTrochę za kwaśne, ale do śniadania może się\nnadać – odparł Lichutki, nie patrząc na niego.\nUśmiechnęła się i zwracając się do kelnera,\n–\tTo nie była w żadnym wypadku krytyka. Proszę\nje spokojnie rozlać do kieliszków.\nLichutki popijał wino, spoglądając przez okno, ona\njadła jajecznicę, zerkając od czasu do czasu na niego. Zastanawiała\nsię, ile może mieć lat. Miał piękny profil. Mocne męskie rysy,\nniewielki nos, małe uszy, szerokie pełne wargi, bardzo długie ciemne\nrzęsy. Teraz, gdy światło z zewnątrz padało na jego twarz, jego\noczy były zielononiebieskie. Gdyby skrócić mu włosy i zgolić tę\npostrzępioną rzadką brodę, byłby przystojny. Miał bardzo zaniedbane\ndłonie. Pełne blizn i ran. Brudne obgryzione paznokcie. Skóra na\nopuszkach jego palców pożółkła od papierosów, miejscami była\nSpojrzał na nią, jak ktoś nagle wyrwany\nz głębokiego snu. Sięgnął po kieliszek z wódką.\n–\tGdy Julcia umarła, miałem czterdzieści\npięć – odparł i wypił.\nOpuściła widelec na talerz, otarła usta\nserwetą. Położyła dłonie na kolanach.\n–\tDziesięć lat i dwa miesiące już\nKelnerka przyniosła talerz. Lichutki posypał jajka\ncebulą i szczypiorkiem, a potem zaczął łapczywie jeść.\n–\tTak. A na czym to, panienko, skończyliśmy,\nbo zapomniałem już?\n–\tA, no tak. Matylda nie powiedziała rodzinie,\ndlaczego taka smutna się robiła. Dopiero przed śmiercią wyjawiła\nto mojemu ojcu, a swojemu synowi, Romanowi. Tak jak mój dziad\nutracił dla niego rodzicielską dumę, tak babcia Matylda chciała\nmu ją przywrócić. I gdy umierała, to do pokoju i swojego łóżka\nSzczepana wcale nie zaprosiła. Tylko Romana. I wtedy mu się zwierzyła,\nże ojca jakoś tak utraciła po tej Drabinowskiej. Że nie wie dlaczego,\nale go do końca nie miała… Bo kobieta wie, kiedy posiada mężczyznę\ndo końca, a kiedy nie, prawda, panienko? – zapytał.\n–\tWie, to prawda. Lichutki, mogę cię o coś\npoprosić? Czy mógłbyś przestać nazywać mnie panienką? Czuję\nsię wtedy wynaturzona i nie z tej epoki. Jak jakaś bohaterka\nLalki. Mam na imię Justyna. Zapamiętasz?\n–\tJasne, że tak. Chociaż ja tam w szkole na\npolskim to Lalkę najbardziej lubiłem.\n–\tTo dobrze. A teraz wybacz, że ci\n–\tBo ta historia z Daranowski jest jak z innej\nepoki. Jak czytam książki, które ludzie wrzucają do koszy przy\nplaży, to nigdzie nic podobnego nie ma. Mój ojczul Roman po wojnie się\nustatkował. W karty przestał grać, a potem dzięki komunie studia\nnawet skończył. Mój dziad Szczepan tego nie zauważył chyba. Zawsze\nuważał go za pechowego pokerzystę, który miał pecha. Myślę, że\ngdyby ojczul w pokera wygrywał, to byłoby inaczej. W każdym razie\nmój ojciec Daranowskiej nigdy nie zapomniał. Pamiętał ją chyba\nlepiej niż Szczepan. Kolegę historyka z uniwersytetu namówił, aby\nwszystko o Hitlerze w Sopocie we wrześniu trzydziestego dziewiątego\nsię dowiedział. I to tak naukowo, a nie tylko ze słyszenia od Stasi,\nzepsutej córki sąsiadów, która mimo wysiłków nigdy go i tak\nnie uwiodła… Justynko, czy mogę wypić także twoją wódkę? –\n–\tNie. Nalej sobie wina. Ja też chcę\n–\tAle to wino to naprawdę kwasior. Nawet jabcoki,\ntakie mamroty, u nas w kiosku są lepsze.\n–\tNo to wypij i opowiadaj – zaśmiała\n–\tI ten historyk mu wszystko w archiwach\nprzebadał, jak u lekarza na komisji wojskowej. W Grandzie we wrześniu\ntrzydziestego dziewiątego był prawdziwy Hitler i prawdziwa Daranowski,\njego trzecia sekretarka. Bo miał ich trzy. Ale tylko Daranowski Gerda,\npowszechnie znana jako „Dara”, przyjechała lub przyleciała, bo nie\nma na to żadnych danych, z Adolfem i całą świtą do Sopotu. Była\nwtedy zaręczona z Erykiem Kempką, osobistym szoferem Hitlera. Ale za\nmąż wyszła w czterdziestym trzecim za innego. Za jakiegoś pilota,\nwysokiego oficera Luftwaffe. Dara trwała przy Adolfie do końca,\njak nawiedzona fanka. W Berlinie w kwietniu czterdziestego piątego\nsekretarzyła mu w bunkrze, ale także opiekowała się szóstką\ndzieciaczków Magdy Goebbelsowej. Tych, które ta suka własnoręcznie\nzabiła. Była w bunkrze na ślubie Ewy Braun z Hitlerem. Wiedziała,\nże następnego dnia pan młody się zastrzeli, a panna młoda otruje\ncyjankiem. W czasie pożegnalnej kolacji Hitler sam wręczył Daranowski\nkapsułkę z cyjankiem. Ale Gerda się nie otruła. Pierwszego maja\nczterdziestego piątego uciekła z bunkra. Nie za daleko. Całą\ngrupę uciekinierów złapali Sowieci drugiego maja w jakiejś\npiwnicy w centrum Berlina. Po wojnie Dara opowiadała, jak ją\nRosjanie wielokrotnie w tej krótkiej niewoli gwałcili. Tak,\njakby gwałcenie dziewczynek, niewiast i staruszek przez Ruskich\nbyło nienormalne. W czterdziestym szóstym rozwiodła się z tym\noficerem, bohaterem Luftwaffe. Nie z powodów miłosnych albo przez\nalkohol czy rękoczyny, ale dlatego, że nie chciał z nią iść do\nbunkra i trwać przy Hitlerze do końca. Jej były narzeczony, ten\nKempka, szofer, kręcił się przy bunkrze do ostatniej chwili. To on\nprzywiózł kanistry z benzyną, którą polano zwłoki Hiltera i jego\nżony. I podpalono. Z byłymi narzeczonymi, a nieraz i z mężami,\ntak bywa, że trudno się ich pozbyć. Niech pani Justyna, to znaczy\nJustynka, o tym pamięta…\nI to chyba cała historia. Hitlerówa Daranowski\nwpieprzyła się w życie mojej rodziny przypadkowo i tak jakoś\ndziwnie. A przez ciebie i ten hotel dzisiaj wróciła jak zły duch\nA te jajka sadzone to jakaś pomyłka. Przypalone\ni zupełnie nie takie, jak robiła moja małżonka.\nW tym momencie przy stoliku pojawiła się\nrecepcjonistka. Cierpliwie wyczekała, aż zwrócą na nią uwagę.\n–\tPaństwa pokój, numer 223 na wysokim parterze,\njest już przygotowany. Wprawdzie doba hotelowa zaczyna się u nas\nw południe, ale w drodze wyjątku, i oczywiście bez dodatkowych\nopłat, udostępniamy go państwu już teraz…


90-letnia tyszanka zmarła w tyskim szpitalu. – Tychy News\n9 kwietnia 2020 9 kwietnia 2020 Koronawirus, Megrez Sp. z o.o., Szpital Wojewódzki w Tychach, Tychy\nMinisterstwo Zdrowia w czwartek (9 kwietnia) rano opublikowało najnowsze doniesienia dotyczące sytuacji epidemiologicznej w naszym kraju.\nZmarła pierwszą osobą mieszkająca w Tychach. Jest nią 90 letnia kobieta.\n– Mamy 136 nowych przypadków zakażenia koronawirusem, potwierdzonych pozytywnym wynikiem testów laboratoryjnych. Potwierdzone przypadki dotyczą: 23 osób z woj. śląskiego, 22 osób z woj. małopolskiego, 21 osób z woj. dolnośląskiego, 18 osób z woj. wielkopolskiego, 11 osób z woj. podlaskiego, 9 osób z woj. pomorskiego, 7 osób z woj. podkarpackiego, 7 osób z woj. opolskiego, 5 osób z woj. zachodniopomorskiego, 3 osób z warmińsko-mazurskiego, 3 osób z woj. kujawsko-pomorskiego, 3 osób z woj. lubelskiego, 2 osób z woj. świętokrzyskiego, 2 osób z woj. lubuskiego – czytamy w mediach społecznościowych na profilu Ministerstwa Zdrowia.\n– Jednocześnie z przykrością informujemy o śmierci 6 kolejnych osób zakażonych koronawirusem. Są to: 47-letnia kobieta ze szpitala w Poznaniu, 90-letnia kobieta ze szpitala w Tychach, 35-letnia kobieta ze szpitala w Bytomiu, 62-letni mężczyzna ze szpitala w Łańcucie, 81-letni i 77-letni mężczyźni z Drzewicy, którzy nie byli hospitalizowani. Wszyscy mieli choroby współistniejące – podało ministerstwo.\n← Ważne zmiany dla osób niepełnosprawnych.\nRząd przedłuża ograniczenia. →


Notka Jakie wózki spacerowe dla dzieci są najchętniej kupowane?\nWybór wózka dla swojego dziecka to bardzo ważna sprawa dla młodych rodziców. Na rynku istnieje ich kilka typów i w zależności od oczekiwań mogą się oni zdecydować na wózek z głęboką gondolą lub głęboko-spacerowy.\nDecydując się na głęboki wózek należy pamiętać o tym, że po połowie roku trzeba będzie zakupić drugi, spacerowy. Z kolei wózki głęboko-spacerowe na początku mogą służyć jako wózek głęboki, a po pewnym czasie, po założeniu siedziska, jako wygodna spacerówka.\nDo często kupowanych z rodziny wózków głęboko-spacerowych zalicza się Wózek Maxi-Cosi Mura 4 Total Black Głęboko spacerowy. Znana firma, porządna konstrukcja i atrakcyjna cena to niewątpliwie bardzo duże zalety opisywanego modelu. Posiada on wielkie pompowane koła gwarantujące stabilne prowadzenie i dużą wygodę dla dziecka, głęboką gondolę i praktyczne siedzenie przy wersji spacerowej. Wózek Maxi-Cosi Elea Intense Red Głęboko Spacerowy to kolejny, cieszący się dużym zainteresowaniem model z tej rodziny wózków. Tak samo jak wcześniej opisywany ten także ma wymienne siedzisko, a poza tym charakteryzuje się komfortem i wygodą.\nWózki spacerowo-głębokie są interesujących rozwiązaniem dla młodej rodziny, ale sporo z nich raczej się decyduje na kupno na początek wózka w wersji głębokiej, a później spacerówki. Z kolei dla nich ciekawą propozycją jest Wózek Maclaren Techno Xlr Charcoal/Scarlet Spacerowy (najlepsze oferty). Mały, zwarty a jednocześnie wygodny i wyposażony we wszystkie najpotrzebniejsze udogodnienia należy do jednego z lepiej sprzedawanych wózków. Inne kolory ma Wózek Maclaren Techno Xlr spacerowy dove Orchid/Smoke, on również jest popularny i wielu rodziców się na niego decyduje. Ogromną zaletą opisywanych wyżej wózków jest niska waga i niewielkie rozmiary po całkowitym złożeniu, dzięki czemu są łatwe do przewożenia. Będzie to miało duże znaczenie jeśli będzie trzeba wózek wynieść na przykład na drugie piętro w bloku bez windy, wówczas każdy kilogram wagi więcej to spore utrudnienie dla młodych mam. Wymienione wyżej modele z pewnością są jednymi z lżejszych, a poza tym cechuje je solidność wykonania i spora liczba wygodnych funkcji w standardzie.\nPosted in Ciąża and tagged modele, spacerówki, spacery, wózki.\nWybór pierwszego wózka to ważna sprawa dla młodych rodziców. Na rynku istnieje ich parę typów i zależnie od potrzeb mogą się oni zdecydować na wózek z głęboką gondolą lub spacerowo-głęboki.


Pamiętnik Emigrantki: września 2013\nFloryda- Orlando: Universal Studios\nTak jak zapowiadałam, nadszedł czas na fotorelację z ostatniego dnia naszych wakacji na Florydzie, który spędziliśmy w drugim z parków w Orlando- Universal Studios.\nUniversal Studios zdecydowanie różni się od Islands of Adventures. Za wyjątkiem stref dziecięcych nie ma tam magicznych krain, a cały park wygląda jak połączenie ulic największych amerykańskich filmowych metropolii: spacerujemy więc zarówno po San Francisco, jak i Los Angeles, a na popołudniową kawkę możemy zajść do samego Nowego Jorku. Oczywiście, na każdym rogu i zakręcie, poza sklepami tematycznymi oferującymi WSZYSTKO, czeka na nas masa atrakcji- rollercoastery, pokazy, przedstawienia, parady... Tak tak, zdecydowanie jest co robić! :) Jeśli już będziecie w Universal Studios, absolutnie nie możecie pominąć: prezentacji o charakteryzacjach z horrorów (moim zdaniem zdecydowanie najlepszy show w całym parku!), przejażdżki w świecie Transformersów (nota bene- wiedzieliście, że całkiem niedawno kręcili kolejną część, oczywiście znów w Chicago?:) ), przerażajacego rollercoastera w Mumii oraz uroczego pokazu tresowanych zwierząt. Jeśli natomiast chcecie poczuć trochę dziecięcej magii, wybierzcie się koniecznie na rowerową przejażdżkę razem z E.T. oraz obejrzeć show... Dinozaura Barney :) I jeszcze jedna wskazówka- jeśli chcecie odwiedzić atrakcje z bajki "Despicable Me", lepiej ruszcie tam zaraz po otwarciu... Kiedy my tam dotarliśmy, czas oczekiwania w kolejce wynosił godzinę, więc zrezygnowaliśmy...\nTo tyle suchych informacji- zobaczcie kilka zdjęć z Universal Studios;)\nco już widzieliśmy, a co jeszcze zobaczymy :)\nsklepy ze wszystkim, także... z lizakami ze skorpionami...\n... i robakami i świerszczami w panierkach... takie smakołyki w świecie Mumii :)\nparking dla wózków przy "Despicable Me" i "Shrek"\nnawet "The Walking Dead" zawitał do Universal\nzaraz przy wejściu można się zmierzyć i sprawdzić, na jakie atrakcje możemy wejść\nsklep Sponge Boba\nWitamy u Simpsonów!\nprzedstawienia dla dzieci też są fajne ;)\ntresowana papuga i publiczność\nfragment pokazu tresowanych do filmów zwierząt\nprzy okazji odkryliśmy pyszne lody. I zgadnijcie! Są w Chicago! :)\nMini-parada z Dori\nHorrorowe show- dawno się tak nie uśmiałam! :D\nMożna spotkać mnóstwo filmowych bohaterów chętnych do zrobienia wspólnego zdjęcia :)\nMini-parada z bohaterami "Despicable Me"\nShreka i Osła oczywiście też nie zabrakło :)\nI to chyba tyle. Nawet nie zdajecie sobie sprawy jak szczęśliwa jestem, że w końcu uporałam się z florydzkimi postami! Od naszego powrotu do Chicago już zdążyliśmy odwiedzić kilka fajnych miejsc, a zaczynający się właśnie weekend przyniesie kolejne ważenia, i już nie mogę się doczekać, żeby tym wszystkim się z Wami podzielić :)\nFloryda- Orlando: Islands of Adventures\nOk, prawda jest taka, że w tym roku mieliśmy ominąć Orlando. Byliśmy tam w końcu ostatnim razem, zwiedziliśmy kilka parków rozrywki (nota bene żeby zwiedzić wszystkie parki w Orlando, trzebaby spędzić tam chyba z miesiąc!), jakiś tam pogląd na miasto mamy, poza tym przecież drogo, a w tym roku wręcz za punkt honoru postawiliśmy sobie zwiedzić wszystko jak najmniejszym kosztem... Ale jakoś tak się stało, że nasze wewnętrzne dzieciaki rozpłakały się, rzuciły na ziemię i waląc pięściami w podłogę wymusiły swoje. Nie było wyjścia- trzeba było jechać do Orlando.\nW tym roku postawiliśmy na oba parki Universal. W jednym z nich- Islands of Adventures- byliśmy 2 lata temu, ale zdecydowanie jest to przygoda warta powtórzenia, natomiast drugi park- Universal Studios- był dla nas nowością. Dla zainteresowanych- koszt wejścia do obu parków na dwa dni dla 2 osób, razem z parkingiem, to ok. $350. Przyznaję, sporo, ale zdecydowanie bilet wart jest swojej ceny!\nDziś chciałabym pokazać Wam trochę zdjęć z pierwszego z parków- Islands of Adventures. Byliśmy tam zaraz po otwarciu, więc na niektórych zdjęciach może brakować ludzi :) Sam park zdecydowanie jest gratką dla osób gustujących w nieco baśniowych filmach. Nasz dzień stanowi bowiem przechadzka między światami Harrego Pottera, Sindbada, Parkiem Jurajskim oraz krainami z komiksów o Superbohaterach i typowych amerykańskich bajek, jak np. Cat in the hat. Swoją drogą to ciekawe, o ilu bajkach człowiek nawet nie wie, a wydaje mu się, że kultura amerykańska rozsiała się już wszędzie!\nOczywiście w każdym z magicznych światów mamy zapewnioną jakąś atrakcję, jak tematyczny rollercoaster czy przedstawienie obfitujące w sztuczki piromagiczne i iluzję. Na mnie największe wrażenie zrobiły wodne atrakcje- niektóre nieco przerażające, ale na pewno warte skorzystania :) Jeśli ktoś w najbliższym czasie wybiera się do Islands of Adventures, to moim zdaniem zdecydowanie nie może odpuścić: kolejki wodnej Dudley Do-Right, przejażdżki dużo-razy-D w świecie Spidermana i przejażdżki w zamku Harrego. Natomiast w kwestii przedstawień- jeśli widzicie gdzieś oznaczenie "splash zone" to wierzcie mi, będzie tam naprawdę mokro! Nawet nie bawcie się w domysły, że może jak dalej od sceny to mniej wody... nigdy nie wiesz, gdzie znajduje się źródło wody! Tak więc, jak jest splash, to chowajcie to, co nie jest wodoodporne :)\nPonadto, jak to na Stany przystało, wszędzie pełno jest tematycznych sklepów zaopatrzonych dosłownie we wszystko. I tak oto na przykład w sklepach w krainie Harrego, między najróżniejszymi towarami na półkach, znaleźć można było magiczne różdżki, togi, a nawet... jadalne fasolki wszystkich smaków! My też skusiliśmy się na kilka rzeczy, ale chyba najbardziej zadowolona jestem z tego oto kubeczka:\nTak... zdecydowanie oba parki Universal są niesamowitym miejscem i nie da się opisać panującej w nich atmosfery. Co tu dużo gadać, zobaczcie zdjęcia z Islands of Adventures! :)\nnajwiększy rollercoaster- Hulk\nwidok na część parku- światy Harrego Pottera, Lost Continent i Seuss Landing\noczywiście, że jaszczurka też musi być :)\nspływ u Dudley'a- byliśmy :)\nkońcówka spływu w Parku Jurajskim- oczywiście, że też byliśmy :)\nw Parku Jurajskim można nawet spotkać naukowca opowiadającego o świeżo wyklutym dino\na od Parku Jurajskiego do Harrego już tylko jeden krok!\nPrzed przedstawieniem w świecie Sindbada\nnawet bankomat musi pasować do krainy :)\ncałoroczny sklep świąteczny


Masaż klasyczny – Gabinet Masażu Leczniczego Waldemar Piekutowski Wągrowiec\nMasaż to jeden z najstarszych zabiegów terapeutycznych. Starożytne kultury, zwłaszcza kultury Wschodu, uznawały za oczywisty fakt, iż regularnie stosowany masaż może pomóc ludziom w różnym wieku. W starożytnej Grecji i Rzymie masaż był jednym z podstawowych środków leczenia i uśmierzania bólu.\nW tego rodzaju zabiegach upatrywać można genezy masażu klasycznego.\nW starożytnej Grecji masaż posiadał szczególne znaczenie dla sportowców biorących udział w Igrzyskach Olimpijskich, którzy przed zawodami poddawani byli namaszczaniu ciała oliwą.\nW okresie średniowiecza nastąpił zastój w rozwoju wszelkich nauk przyrodniczych i medycznych. W średniowiecznej Europie masaż zatem stał się techniką mało praktykowaną, wynikało to m.in. z pogardy dla przyjemności cielesnych. Jego renesans obserwuje się dopiero w XVI w., głównie dzięki pracom francuskiego lekarza Ambroise Pare. Na początku XIX w. szwedzki lekarz Per Henrik Ling opierając się na chińskich, egipskich, greckich i rzymskich technikach masażu, a także na dotychczasowej wiedzy z dziedziny fizjologii, opracował technikę zwaną obecnie masażem szwedzkim. W 1813 r. w Sztokholmie otwarto Królewski Centralny Instytut Gimnastyczny, była to pierwsza szkoła, która oferowała masaż w programie. Wkrótce w ślad za nią podążyły inne instytuty oraz uczelnie europejskie.\nObecnie masaż można zdefiniować jako usystematyzowaną formę dotyku, opracowaną tak, aby zapewnić nam komfort i zdrowie.\nDziś uznana jest terapeutyczna wartość masażu, jest on ciągle przedmiotem badań i dynamicznie się rozwija.\n1. W chorobach skóry masaż zaleca się w przypadku\nchorób naczyń krwionośnych i limfatycznych\nzaburzeń odżywczych skóry\nblizn pourazowych i pooperacyjnych oraz zrostów powstałych po iniekcjach domięśniowych\n2. W schorzeniach układu krążenia wskazania obejmują\nniewydolność krążenia, celem ułatwienia odpływu krwi żylnej i chłonki z kończyn dolnych\n3. W chorobach układu mięśniowego\nw celu zapobiegania zanikom mięśniowym i leczenia już powstałych wskutek np. długotrwałego przebywania w łóżku\nprzy występowaniu zaników mięśniowych pochodzenia neurogennego np. porażenia i niedowłady\nw celu rozluźnienia napięcia mięśni oddechowych np. w przewlekłych nieżytach oskrzeli oraz w dychawicy oskrzelowej w okresie międzynapadowym\nw celu pobudzia mięśni gładkich narządów wewnętrznych (poprzez masaż powłok brzusznych wpływa się na czynność narządów np. masaż stosuje się w zaparciach nawykowych oraz zaburzeniach żołądka i jelit)\nw stanach pourazowych mięśni jak: zmiażdżenia, rozerwania włókien mięśniowych, przewlekłe stany zapalne mięśni, wylewy krwawe śródmięśniowe\n4. W chorobach układu nerwowego wskazania obejmują\nprzewlekłe zapalenia splotów nerwowych\nzespół wypadnięcia krążka międzykręgowego (tzw. dyskopatia)\nniedowłady lub porażenia mięśni powstałe wskutek chorób naczyń krwionośnych mózgu\n5. W chorobach narządu ruchu wskazania obejmują\nstany pourazowe, takie jak złamania, zwichnięcia, skręcenia, stłuczenia\nchoroby kości i stawów, które przebiegają z przykurczami stawowymi\nstany po przewlekłym zapaleniu stawów, mięśni, wiązadeł i torebek ścięgnistych\nzmiany zniekształcające kostnostawowe w następstwie procesu zwyrodnieniowego\n6. W chorobach reumatycznych wskazania obejmują\nwszystkie postacie gośćca, zwłaszcza tkanek miękkich, celem zmniejszenia obrzęków oraz bólu, a także zapobiegnięcia zanikom mięśniowym (zrs, zzsk)\nMasaż całkowity wykonuje się\nw celu zapobiegania odleżynom oraz zaburzeniom układu krążenia\nW indywidualnych przypadkach, w zależności od stanu ogólnego pacjenta i rodzaju stosowanego leczenia, powyżej wymienione wskazania mogą zostać zmienione przez lekarza.\nPrzeciwwskzania do wykonywania masażu klasycznego obejmują:\nstany chorobowe przebiegające z temperaturą ciała powyżej 38ºC (masaż zwiększa krążenie krwi i pobudza pracę mięśni, co ma wpływ na wzrost temperatury ciała)\nostre i poostre stany zapalne\nwczesny okres po złamaniach, skręceniach, zwichnięciach, stłuczeniach\nchoroby zakaźne (np. grypa, ospa, gruźlica)\nwszelkiego rodzaju zmiany dematologiczne (np. owrzodzenia, wypryski, łuszczyca, egzema)\nczas menstruacji, ciąża zagrożona\nczynna choroba wrzodowa żołądka z krwawieniem\nstany zapalne dróg żółciowych, węzłów chłonnych\nkamica wątrobowa, nerkowa


Star Force T.10 Wygnaniec (opr. miękka) - porównaj zanim kupisz\nFantastyka i science fiction Larson B.V., VanDyke David\nStar Force T.10 Wygnaniec (opr. miękka)\nnieodgadniona istota może być kluczem do przetrwania gwiezdnego okrętu… Albo kolejnym przerażającym zagrożeniem.\nImperium zainteresowało się nowym celem - ludźmi, zwanymi także Terranami. Mieszkańcy Ziemi opowiedzieli się jako wrogowie Imperium i sojusznicy Priminae, więc siły Imperium zebrały informacje o kolebce ludzkości.\nW bitwie o planetę "Odyseusz" stanie w pierwszym szeregu. Jednak na Erica Westona i jego towarzyszy czyha więcej niebezpieczeństw. Zaostrza się konflikt dzielący rząd Ziemi, a tajemnicza istota nawiedza okręt - jej intencje i możliwości pozostają nieodkryte.\nW obliczu Imperium, które zamierza przenieść działania wojenne w pobliże Ziemi, załoga "Odyseusza" będzie musiała dowiedzieć się, czy ten nowy byt okaże się wsparciem, czy także niebezpiecznym przeciwnikiem.\n31,92zł Wygnaniec. Star Force. Tom 10\n27,44zł Star Force Tom 10 Wygnaniec - Larson B.V., VanDyke David\n33,16zł Star Force. Tom 10. Wygnaniec - B.V. Larson, David VanDyke (MOBI)


Przyczyny wypadania włosów - jak sobie z nimi radzić? - Grinday blog\n22 marca 2018 w kategorii Uroda0by admin\nWiele osób boryka się z problemem wypadania włosów. Jest to niezwykle przykra dolegliwość, która ma wpływ na obniżenie naszej pewności siebie. Problem ten dotyczy w równym stopniu kobiet, jak i mężczyzn. Przyczyny wypadania włosów są zróżnicowane.\nCzasami nieświadomie uszkadzamy cebulki włosa poprzez nieprawidłową codzienną pielęgnację. Nadmierne wypadanie włosów może być również związane ze zmianami hormonalnymi, stosowaniem niektórych leków, niedoborami witamin i minerałów czy chorobami. W ciągu doby wypada nam ok. 100 włosów dziennie, jeśli tracisz ich więcej, warto poznać przyczynę i szybko rozwiązać problem.\nZanim poznasz przyczyny wypadania włosów, warto zapoznać się z cyklem wzrostu włosa. Włos żyje od dwóch do sześciu lat i w tym czasie przechodzi kilka faz – anagen, katagen, telogen, egzogen. Anagen jest aktywną fazą wzrostu włosa w mieszku włosowym. To właśnie podczas tej fazy, komórki macierzy ulegają podziałom, by produkować nowy włos. Czas anagenu wynosi od dwóch do siedmiu lat – jest uwarunkowany genetycznie. Katagen to czas, w którym włos wchodzi w fazę zanikania. Trwa to od 14 do 21 dni.\nPodczas tej fazy zachodzą liczne procesy przebudowy w korzeniu włosa, macierz włosa zanika. Telogen jest fazą wypadania. We włosie nie zachodzą żadne procesy przemiany materii. Od 30 do 90 dni cebulka osłabia się, staje się cieńsza, włos jest zrogowaciały. Faza uwalniania włosa to egzogen. W tej fazie tracimy włos telogenowy, który zostaje wypchnięty przez koniec nowego włosa.\nWarto wiedzieć, że ok. 80% włosów na naszej głowie znajduje się w fazie wzrostu, a ok. 3% w fazie spoczynku. Jeśli cykl wzrostu włosa zostanie zakłócony, coraz więcej włosów znajduje się w fazie spoczynku, która się wydłuża. Co więcej, jeśli nowe włosy wyrastają, są słabsze i wypadają znacznie szybciej, w związku z czym obserwujemy przerzedzenie.\nJest wiele przyczyn wypadania włosów. Może to być reakcja na silny stres, przyjmowane leki, nieprawidłową dietę, która jest uboga w składniki aktywne. Do przyczyn wypadania włosów należy także nieprawidłowe uczesanie, np. spinanie włosów w bardzo ciasny kucyk lub kok, co prowadzi do nadwyrężenia skóry głowy.\nWarto pamiętać także o tym, że tapirowanie, rozczesywanie włosów na siłę prowadzi do uszkodzeń mechanicznych włosów. Nie bez znaczenia jest także stosowanie silnych, chemicznych środków kosmetycznych, np. do trwałej ondulacji, zbyt częste farbowanie włosów.\nDo wypadania włosów przyczynia się także stylizacja z użyciem ciepła. Warto zrezygnować z częstego suszenia, używania lokówki lub prostownicy. Nierzadko sami przyczyniamy się do wypadania włosów. Winny temu jest dym papierosowy, który uszkadza włosy zarówno od wewnątrz, jak i od zewnątrz. Co więcej, powoduje jego matowienie.\nJeśli chodzi o przyczyny wypadania włosów, z pewnością można do nich zaliczyć stres. Ma on wpływ na rozregulowanie pracy nadnerczy, które wzmagają produkcję androgenów, co w efekcie prowadzi do zaburzenia funkcjonowania cebulek włosów. Długo utrzymujący się stres może spowodować znaczną utratę włosów.\nPrzyczyny wypadania włosów są także związane z chorobami, np. nadczynnością i niedoczynnością tarczycy, grzybicą skóry głowy. Również gwałtowne zmiany hormonalne mogą odcisnąć piętno na wyglądzie naszych włosów i ograniczeniu ich liczby.\nPrzede wszystkim warto zadbać o odpowiednią dietę bogatą w żelazo i witaminy z grupy B. Konieczne jest także ustalenie przyczyny i jak najszybsze jej zwalczenie. By ograniczyć wypadanie włosów, a także przyspieszyć ich porost, warto stosować suplementy diety. Wybierz te, w których składzie znajdują się ekstrakt ze skrzypu polnego, metylosulfonylometan, witaminy C oraz E, cynk, miedź i spora dawka biotyny. Kompleksowe działania z pewnością przyniosą rezultaty.\nPrevious PostJak radzić sobie ze stresem? Kilka przydatnych sposobów\nNext PostSuplement diety Mind Up — co w jego składzie pomaga na pamięć i koncentrację?


Majówka z Gitarą 2021 za nami | Studium muzyczne Świat gitary\nHome » 2021 » Majówka z Gitarą 2021 za nami\nMajówka z Gitarą 2021 za nami\nBy Rafcio 21/06/2021 27/09/2021 2021, Wydarzenia\nMajówka z Gitarą to nasza cykliczna impreza integracyjna, w tym roku udało nam się zorganizować ją w czerwcu. Aura pogodowa nie była sprzyjająca, jednak udało nam się odgonić z czasem deszcz i przy dźwiękach gitar, grzechotek i wielu innych instrumentów oraz naszych głosów miło spędziliśmy czas.\nDodatkową atrakcją był Pan Aleksander, który wykonał swój recital, grając i śpiewając piosenki autorstwa Pana Jerzego Porębskiego.\nImpreza odbyła się w przystani rzecznej Akwen Marina nad Wartą w Czerwonaku. Serdecznie dziękujemy wszystkim za udział w imprezie i oczywiście zapraszamy za rok. Zachęcamy do obejrzenia krótkiej relacji z tego wydarzenia:\nTagged galeria, majówka z gitarą.\n« Majówka z Gitarą 2021\nWakacyjne kursy nauki gry na gitarze i ukulele »


Zawody w 2018 roku - najbardziej poszukiwane zawody przyszłości - ELLE.pl\nRynek pracy nieustannie się zmienia. Jeśli chcecie utrzymać ścieżki kariery na właściwych torach, powinniście już teraz dowiedzieć się, jakie zawody typowane są na te, w których w przyszłości nie będziecie mieć problemu znaleźć pracy. Sprawdźcie szczególnie jacy specjaliści będą poszukiwani w tym roku!\nDecyzja dotycząca zawodu, w którym będziemy pracować pojawia się zazwyczaj przed podjęciem studiów. Nietrafne wybory są rzeczywistością. Wynika to często z faktu, iż praca naszych marzeń bardzo rzadko pokrywa się z zapotrzebowaniem na rynku, a co za tym idzie dobrą płacą. Wiemy, jakie zawody są najbardziej poszukiwane w tym roku, i jak duży potencjał będą miały w przyszłości. Dowiedzieliśmy się też, jakie są optymalne stawki na tych stanowiskach.\nZobaczcie, najbardziej poszukiwane zawody w 2018 roku >>\nPrognozy mówią jasno - w ciągu kilku następnych lat zawody takie jak agent ubezpieczeniowy, bibliotekarz, recepcjonista czy księgowy przestaną istnieć. Zostaną zastąpione przez specjalne systemy, które powoli wchodzą w życie. Automatyzacja dokonała już sporej rewolucji w rolnictwie (zastąpiła ją produkcja) oraz istotnie wpłynęła na rozwój sektora IT. To właśnie tam stale rośnie zapotrzebowanie na specjalistów, a nowe stanowiska pracy wciąż poszukują świeżych umysłów ścisłych. Automatyzacja usług nie obejmie zawodów, których nie da się zastąpić maszynami/systemami. O miejsca pracy nie powinny obawiać się osoby zatrudnione w branży rozrywkowej, kreatywnej i w mediach. Już wkrótce osoby zatrudnione na stanowisku kasjera będą musiały się poważnie zastanowić nad przyszłością. Aktualnie w wielu sklepach wielobranżowych istnieją kasy samoobsługowe, a za kilka lat będą już normą. Pożegnamy również tłumaczy i pracowników działu obsługi klienta. Według raportów rozwój technologii będzie miał znaczący wpływ na redukcję etatów; w Wielkiej Brytanii do 2030 roku zniknie aż 10,4 miliona miejsc pracy. Zupełnie inny scenariusz przewidziany jest dla influencerów, którzy udowodnili jak wielką siłą są w branży reklamowej. Kolejne lata to również otwarte drzwi dla freelancerów; Wiemy już, że cenimy elastyczny tryb pracy oraz ładne biuro. Powoli do obiegu wkracza zjawisko - job sharing, niewykluczone, że za 10 lat panować będzie 4-dniowy system pracy. To wynika ze zwiększonej potrzeby rozrywki oraz rozwoju.\nLata 00. Pamiętacie te rzeczy?