Hiszpański kot [Iwona Chodorek, Piotr Chodorek, Anula Trojanowska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00169 004068 20858312 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Iwona Chodorek, Piotr Chodorek, Anula Trojanowska Liczba stron:\nISBN: 978-836-431-233-5 Rok wydania: 2014\nMłody weterynarz Wojtek przeżywa przygody związane z pracą w swojej lecznicy dla zwierząt. Musi stawić czoło zawodowym wyzwaniom i osobistym problemom. Postanawia też wyjaśnić tajemnicę rodzinnej pamiątki – starego manuskryptu napisanego przez hiszpańskiego przodka.\nW tym celu leci do Barcelony, by wraz ze swoją dziewczyną Agą udać się na wędrówkę szlakiem św. Jakuba i poszukać rozwiązania zagadki. W czasie podróży dwoje młodych ludzi nie tylko poznaje piękne zakątki Hiszpanii, ale także musi zmierzyć się z własnymi uczuciami.\nWszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Wydawnictwa Szara Godzina s.c. Projekt okładki i stron tytułowych Anna Damasiewicz Redakcja Grzegorz Krzymianowski Zdjęcia na okładce © Elena Butinova|Depositphotos.com © Avraham Kushnirov|Depositphotos.com Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej Grzegorz Bociek Korekta Zespół Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń rzeczywistych jest w tej książce niezamierzone i przypadkowe. Wydanie I, Katowice 2014 Wydawnictwo Szara Godzina s.c. biuro@szaragodzina.pl www.szaragodzina.pl Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o. ul. Kabaretowa 21, 01-942 Warszawa tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12 dystrybucja@dictum.pl www.dictum.pl Tekst © by Iwona Chodorek Tekst © by Piotr Chodorek Tekst © by Anula Trojanowska © Szara Godzina s.c., 2014 ISBN 978-83-64312-34-2 Cuando menos se piensa, salta la liebre. (Rzeczy zdarzają się, kiedy się ich najmniej spodziewamy). Rozdział I Nawałnica Za oknami drzewa gięły się pod uderzeniami wichury, na ciemnym niebie nabrzmiewały granatowe chmury, olbrzymie i ciężkie od lodu — grad uderzył z impetem o szyby. Rozszalała się marcowa nawałnica. Zjawiska przyrody mało obchodziły młodego lekarza weterynarii, który właśnie przeprowadzał rutynowy zabieg sterylizacji kotki. Uśpione zwierzę leżało na stole operacyjnym w pozycji grzbietowej. Chirurg przeciął skórę, tkankę podskórną i linię białą, a następnie dostał się do jamy brzusznej. Był skupiony, w pamięci powtarzał sobie plan operacji, w końcu powiedział do siebie: — W porządku, wszystko pod kontrolą. Nagle światło w panelach na suficie zaczęło drgać nerwowo, czteroogniskowa lampa chirurgiczna na zmianę to rzucała cień, to rozbłyskiwała jaskrawym blaskiem, oświetlając szczupłą twarz operującego chłopaka. Zielone kafelki na ścianach migotały nierealnym światłem. Jedynie kotka na stole leżała nieruchomo i oddychała spokojnie. Po kolejnym rozbłysku światło zgasło i w pozbawionej okien salce chirurgicznej zapadły kompletne ciemności. Operator zamarł. No i co teraz?, myślał gorączkowo. Zdenerwowany sięgnął po komórkę i oświetlił nią uśpione zwierzę. Drugą ręką rozłożył sterylne gaziki na ranie operacyjnej, po czym zdjął chirurgiczne rękawiczki i pobiegł przez korytarzyk do drugiego pomieszczenia. Tu też panował mrok, tylko na pulpicie biurka migotał ekran komputera. Nikłe światło padało na meble i sprzęty, stół z metalowym blatem, mikroskop, lodówkę, szafki i ustawione na nich figurki zwierząt, które zdawały się poruszać wraz z drgającym światłem. Chłopak szybko wyłączył komputer. Brakuje tylko, żeby się zepsuł, pomyślał. W lecznicy zrobiło się jeszcze ciemniej. W duże okno głośno walił grad, na zewnątrz szalała wichura. Chłopak otworzył drzwi wyjściowe i zatrzymał się na moment. Łomot lodowych kulek uderzających w daszek przed wejściem prawie go ogłuszył. Wzdrygnął się, musiał jednak działać szybko; w lodowatych strugach przebiegł kilka metrów dzielących go od domu. W ciasnej i ciemnej sionce zderzył się z młodszym bratem, rosłym młodym człowiekiem, który obserwował właśnie zasypane gradem podwórze i chylące się do ziemi iglaki. — Co ty masz takie biegi, Wojtek, diabeł cię goni? — zapytał ze śmiechem Miki, patrząc na ociekającego wodą brata. — Robię zabieg! — odparł zdenerwowany chłopak. — Światło zgasło, a kotka ma otwartą jamę brzuszną! Muszę szybko znaleźć oświetlenie i dokończyć operację. Miki momentalnie spoważniał. — Weź czołówkę, jest w szafce na korytarzu — powiedział i ruszył za bratem do tonącego w mroku korytarza. Na szczęście latarka była w szufladzie na wierzchu. Wojtek włączył ją i umieścił na głowie. — Weźmy jeszcze świeczki, może się przydadzą — rzucił Miki i sięgnął po kilka ozdobnych świec z szuflady. Potem obaj złapali z wieszaków kurtki. Na ten widok domowe psy, Jazon i Mańka, zaczęły się kręcić niespokojnie, dziwiąc się, że w taką pogodę idą się na spacer. — Nie, nic z tego — uspokoił je Wojtek i pobiegł z powrotem do lecznicy. Miki ruszył za nim, skacząc przez ogromne kałuże. Wpadli do środka, przebiegli małym korytarzykiem do salki chirurgicznej, nie zwracając uwagi na tasiemce i kleszcze, które zadrgały na ściennych plakatach, jakby spłoszone światłem latarek chciały ukryć się po kątach. W salce chirurgicznej bracia rozłożyli na krześle mokre okrycia, rozstawili na stole trzy zapalone świeczki. Po chwili w wątłym świetle ukazała się sylwetka leżącej kotki. — Zupełnie jak podczas tajemnych obrzędów — zaśmiał się Miki. — Nie gadaj, tylko zakładaj rękawiczki, myj ręce, będziesz mi asystował — Wojtek sprowadził go na ziemię. — Poważnie, mogę ci pomóc? — zapytał zaskoczony Miki. — Nie możesz, a musisz! W tych warunkach nie jest to zwykły zabieg, tylko megawyzwanie! — odparł Wojtek. — Ekstra! Stanęli z dwóch stron stołu chirurgicznego. Wojtek zdjął gaziki z rany, uważnie przyjrzał się pacjentce. Oddychała miarowo. — Poświeć mi na jamę brzuszną! Muszę poszukać rogów macicy. Niżej, ok. Dobra — sterował młodszym bratem, ale zaraz dodał: — Kiepsko widzę w tym świetle. Wiesz co? Ty nie dotykaj się do pola operacyjnego, będziesz tylko oświetlał. Dobra? Jako przyszły filmowiec musisz sobie radzić z oświetleniem. Miki nic nie odpowiedział, ale posłusznie wykonywał polecenia. Wreszcie Wojtek znalazł podobny do tasiemki różowy róg macicy, wyjął go i za kończącym róg jajnikiem, podobnym do ziarna grochu, zapiął pean. — Jeszcze przewiązka — objaśniał półgłosem — i przeciąć za peanem. Przesuwając się po wciągniętym rogu macicy, znalazł drugi róg i powtórzył te same czynności. Działał jak w transie, jego ruchy stały się automatyczne, jakby ktoś dyktował mu w głowie: znaleźć szyjkę macicy, podwiązać, zapiąć za peanem, przeciąć. — Uff! Skończone. Teraz zszyć i finito, Juanito — zaśmiał się już prawie wyluzowany. Nie patrzył na młodszego brata, a tymczasem ten, chwiejąc się na nogach, usiadł koło mokrych kurtek i wystękał: — Inaczej to wygląda niż na filmach. Jakoś mi słabo — przyznał cicho. Wojtek spojrzał na niego. — Bo widzisz, w realu jest inaczej niż w świecie iluzji. To nie Tarantino i jego Pulp fiction, gdzie po ścianach ściekają litry farby, a aktorzy biegają poplamieni ketchupem, to prawdziwe życie. — Dobra, dobra, mądralo. To ty skończyłeś weterynarię, ja chcę zostać tylko operatorem filmowym w spokojnym świecie fikcji. — W takim razie napij się Nałęczowianki. Stoi na blacie — odparł starszy brat i wrócił do przerwanego zabiegu. W świetle świec i latarki zabrał się do zakładania szwów. Jeszcze pół roku temu, gdy stawiał swoje pierwsze kroki jako chirurg, szycie nie było dla niego prostą sprawą, pochłaniało dużo czasu, wymagało skupienia i opanowania drżącej ręki. Ale teraz już się wyrobił, nabył nieco wprawy i jego szwy wychodziły całkiem dobrze. Zszył szwem ciągłym mięśnie z otrzewną, następnie szwem przerywanym skórę. Potem podał kotce antybiotyk i umieścił ją w klatce. — No i super! — stwierdził z zadowoleniem i ulgą. — Super — niepewnie zawtórował mu Miki. Wstrząs Tu… jest pięknie, od rana świeci słońce, jakby to już była prawdziwa wiosna. Na skwerze koło uczelni widziałam pierwsze żonkile. Już kwitną i pachną zielenią i wiosennym wiatrem. To mi przypomniało nasze spacery po lesie, ten pierwszy w deszczu, kiedy się w tobie zakochałam, i te kolejne, jesienne i zimowe, na które czekałam niecierpliwe, bo wtedy byłam tylko z tobą. Czasami jestem zła na siebie, że tak bardzo mi Ciebie brakuje, że się od Ciebie uzależniłam. Teraz też bardzo bym chciała, żebyś był tu razem ze mną. Wojtek jeszcze raz przeczytał e-maila od Agi. Pisała do niego codziennie, zazwyczaj wieczorem, wtedy dzieliła się z nim swoim dniem, przeżyciami i refleksjami — wszystkim, co mogło go zainteresować. Kilka zdań wystarczyło, a on czekał na te wiadomości. Potem, w ciągu dnia, gdy miał wolną chwilę, znowu do nich wracał i czytał łapczywie, jakby wypijał krzepiącą, niezbędną do dalszego funkcjonowania dawkę witamin. Agata studiowała iberystykę i miesiąc temu wyjechała na cały wiosenno-letni semestr do Barcelony. Dla Wojtka to był bardzo długi miesiąc. Od ubiegłorocznych wakacji, właściwie od września, gdy zaczęli się spotykać, przyzwyczaił się, że dziewczyna jest blisko niego, że widują się, gdy tylko znajdą na to chwilę, że mówią sobie o różnych sprawach, zastanawiają się wspólnie, poznają siebie. A teraz, gdy Agata była daleko, wolny czas, jaki mu zostawał po pracy, zrobił się jakby niewygodny, nie pasował do niego jak za duże buty. Bez Agi nie było do czego się spieszyć, nie miał nawet z kim pogadać. Sprawdzał tylko pocztę, by przekonać się, czy dostał od niej nową wiadomość. Bardzo przeżywał rozłąkę z Agą. Nie chciał się do tego przyznać nawet przed samym sobą, ale było mu ciężko. Zaraz po wyjeździe dziewczyny, w lutym, wydawało mu się, że po kilku dniach przywyknie do jej nieobecności, czy też do jej obecności na odległość. Ale nie przyzwyczaił się. Tęsknił za nią każdego dnia tak samo intensywnie i był to nie tylko stan ducha, ale i ciała. Był zmęczony, czasami nawet wzdychał ciężko, jakby brakowało mu tchu. Wiadomości od Agaty i rozmowy przez skype’a były chwilową pociechą. — Nie mogę cały czas siedzieć przy komputerze — mówił sobie. — Ona też nie może, musi się uczyć. Zresztą maile to nie to samo. „Myślę o Tobie, w dzień i w nocy” — odpisał. „Wczoraj śniło mi się, że poszliśmy na lodowisko. Śmieszne, bo od czasów szkoły nie jeździłem na łyżwach i już dawno wyrosłem ze swoich hokejówek. A na tym lodowisku byli ludzie i zwierzęta, i jakieś dziwne ptaki i wszyscy jeździli sobie swobodnie. Ale we śnie wszystko jest możliwe”. Zastanowił się przez chwilę, czy dodać, że okropnie za nią tęskni. Uznał, że to brzmi zbyt ckliwe, dopisał więc tylko: „Może uda mi się przyjechać w czerwcu, na kilka dni. Całuję gorąco” — wystukał i wysłał wiadomość. Wakacje w Hiszpanii, morze i gorąca plaża — rozmarzył się. Ale na razie jest marzec w Polsce — widok za oknem przywrócił go do rzeczywistości. Nieciekawie to wygląda: to deszcz, to śnieg, taka pogoda, że nikomu wyjść się nie chce. Pacjentów też mniej, może zwierzaki mniej chorują? Rano był tylko zasmarkany kot i ten mieszaniec z biegunką. Może to pora roku. Ciekawe, jak jest w innych lecznicach? Lecznica w Pogodnej, którą Wojtek przejął w zeszłym roku po rodzicach, od lat miała stałych klientów. Najczęściej byli to ludzie tutejsi, zasiedziali tu od kilku pokoleń, lokalni patrioci, którzy wybierając się do centrum Warszawy, mówili, że jadą do miasta. Tak im zostało po przodkach, mimo że leżąca na linii otwockiej Pogodna zaraz po wojnie została przyłączona do wielkiej Warszawy. Pogodna zachowała też swój podmiejski charakter, któremu ton nadawały centralnie położone dom kultury, kościół i szkoła oraz sklepik u Danuśki, gdzie można było kupić mydło i powidło i dowiedzieć się najświeższych plotek. Większość mieszkańców znała się z widzenia, a część z nich, zwłaszcza ci, którzy mieszkali w domach z ogródkami, miała psa albo kota i od czasu do czasu odwiedzała lecznicę Wojtka. Teraz zupełny zastój, pomyślał chłopak i żeby czymś się zająć, zabrał się do przeglądania faktury z hurtowni leków. Czuł się senny, jakby panująca na zewnątrz szarówka była jeszcze porą snu. Zastanawiał się, czy napić się kawy, gdy usłyszał, że ktoś zatrzymał samochód przed lecznicą. Wyjrzał przez okno — nie pomylił się. Wysoki mężczyzna wyciągał psa z samochodu. Zaraz skrzypnęły drzwi i rozległo się pukanie. — Można, doktorze? — zapytał facet, uchylając drzwi. — No, chodź, Mopek, no, chodź szybko, nie mamy czasu — poganiał psa. — Tak, tak, proszę. Stanął przed nim elegancko ubrany mężczyzna w średnim wieku, mocno posiwiały, w okularach w niebieskich drucianych oprawkach, w czarnym kaszmirowym płaszczu i nonszalancko zawiniętym jedwabnym czerwonym szaliku. W ręku trzymał długą skórzaną smycz, na końcu której stał niechętny do wejścia pies, polski owczarek nizinny, czyli pon, biało-szary kudłaty mop. Wojtek pamiętał takiego psa z dzieciństwa. Fajny kudłacz, pomyślał, przypominając sobie poczciwe poniki i domowy żart: Gdzie jest głowa pona? Nie wiesz, to postaw miskę z jedzeniem. — No, chodź — zachęcał Wojtek, zamykając za psem drzwi gabinetu. Potem delikatnie przesunął zwierzę na środek. — Słucham panów? — zapytał. — Jesteśmy u pana pierwszy raz, chciałbym zaszczepić psa przeciw chorobom, nosówce i takich tam — wyjaśnił facet. — W jakim wieku jest pies? — Skończył rok. — Proszę postawić psa na stole. — Oj, mam prośbę, czy nie można by zaszczepić go na podłodze? Ma całe zabłocone podwozie, a ja założyłem wyjściowy płaszcz, nie chciałbym się ubrudzić — zaczął tłumaczyć się mężczyzna.— Spieszę się na spotkanie. — Dobrze — zgodził się Wojtek. Schylił się, zbadał psa, zmierzył mu temperaturę i przygotował szczepionkę. Kiedy robił zastrzyk, pies szarpnął się i ostrzegawczo zawarczał. — Na następną wizytę zapraszam z kagańcem — zwrócił się do właściciela. — Mopku, tak nie można! Co się stało, przecież zawsze jesteś taki grzeczny. — Dorasta po prostu, może przydałoby się szkolenie. Właściciel spojrzał na Wojtka niemal obrażony. O rany, co za facet, pomyślał Wojtek. Prawie jakbym jego oceniał. — Jeszcze poproszę tabletki na robaki… Na nicienie — poprawił się przybysz. — To proszę postawić psa na wagę. Elegant próbował wciągnąć psa na platformę. Mopek mocno się opierał, a w końcu wskoczył na właściciela. Zniecierpliwiony Wojtek podniósł psa i postawił na wagę. — Dwadzieścia cztery kilogramy — odczytał. Zauważył jednak, że pies dziwne się zachowuje; do tej pory wiercił się i wyrywał, a teraz nagle usiadł, a potem rozjechał się czterema łapami na platformie wagi. — Mopek, chodź — zaśmiał się właściciel. Pies nie reagował. Leżał nieruchomo. — Mopek! — krzyknął facet. Wojtek niespokojnie obserwował psa. W końcu schylił się, podniósł mu głowę, która bezwładnie osunęła się na platformę. Szybko przeniósł zwierzę na stół. Spojrzał na spojówki psa — były porcelanowe. Sprawdził tętno, ale ledwo je wyczuł, oddech był coraz płytszy. Przez chwilę nie mógł opanować gonitwy myśli. Czuł, że miękną mu nogi, a serce łomocze w piersi. Strach go sparaliżował. — Co się dzieje? — zdenerwował się właściciel. — Wstrząs poszczepienny — z trudem powiedział Wojtek. — Jak to wstrząs!? Był szczepiony już kilka razy i nic podobnego się nie działo! Jakich używa pan szczepionek? Co pan zrobił?! On nie żyje! — Proszę przestać krzyczeć, wstrząs może być… — zaczął tłumaczyć chłopak. — Wiem! — przerwał mu zdenerwowany mężczyzna. — Jestem lekarzem. Och!, jęknął w duchu Wojtek. Z takimi najgorzej. Co robić? Wiedział, że musi szybko zapanować nad sytuacją, bo inaczej pies może nie przeżyć. Ręce mu się trzęsły, gdy przygotowywał zastrzyk ze sterydem. Szybko go podał i zyskał chwilę na zastanowienie się, co robić dalej. Jeszcze nigdy w swojej półrocznej praktyce weterynaryjnej nie miał takiego przypadku, znał ten problem tylko z wykładów na uczelni i z opowieści rodziców. Przypominał sobie słowa profesora, który powtarzał aż do znudzenia: „wypełnić łożysko naczyniowe, podać adrenalinę”. Kurczę! Ale ile? I gdzie jest to pudełko?, myślał gorączkowo, a jednocześnie drżącymi rękami wygolił miejsce wkłucia wenflonu i zacisnął stazą. Wstrzymał oddech. Bał się, czy uda mu się dobrze wkłuć do żyły. Czuł na sobie oskarżycielskie spojrzenie właściciela, ale starał się nie zwracać na to uwagi. Gdy pojawiła się krew w wenflonie, odetchnął z ulgą. — W porządku, teraz płyn elektrolitowy — powiedział półgłosem, podłączył kroplówkę i wyregulował szybkość kapania kropli. Już spokojniejszy zaczął logicznie myśleć. Próbował sobie przypomnieć, gdzie jest pudełko z adrenaliną. W głowie miał niepokojącą pustkę, ale chwilę później już to wiedział. Wybiegł do sali chirurgicznej i tam w szklanej szafie na górnej półce znalazł niebieskie pudełeczko. Złapał je i omiótł wzrokiem stojące obok książki. Jest! — ucieszył się i zdjął z półki grubą Praktykę Kliniczną. Psy. Gdy tylko wziął ją do ręki, książka jakby sama się otworzyła na potrzebnym mu rozdziale. Spojrzał na tabelę dotyczącą dawkowania leku i przeliczył potrzebną ilość adrenaliny, a następnie wrócił do Mopka i podał lek. Po chwili pies zaczął oddychać trochę głębiej i bardziej miarowo. — Mopciu, proszę, wracaj do nas — właściciel mówił czule i głaskał psa po głowie. Wojtek obejrzał spojówki zwierzęcia — nie były już tak upiornie białe, przybrały bladoróżową barwę. — Mamy szansę? — z nadzieją i nieśmiałym uśmiechem zapytał elegant. — Na to wygląda, zresztą jest pan lekarzem, sam pan wie — odparł Wojtek. — Panie doktorze, przepraszam. Poniosły mnie nerwy, emocje nie pomagają w takich sytuacjach i trudno o obiektywną ocenę — tłumaczył się facet. — A ten pies jest dla mnie szczególnie ważny, rozumie pan? W tej chwili Mopek podniósł głowę i rozejrzał się zdziwiony. Obaj mężczyźni odetchnęli z ulgą. — Leż, jeszcze trochę tu zostaniemy, nigdzie się nie spieszymy — właściciel był już spokojny i przemawiał do psa łagodnie melodyjnym głosem. — Zaraz powinno być lepiej — stwierdził Wojtek, obserwując kudłatego pacjenta. A gdy pies odzyskiwał siły, zapytał zaciekawiony: — Jaką ma pan specjalizację? — Jestem patologiem — odparł mężczyzna, wciąż wpatrzony w swojego psa. — To chyba nie musi pan się spieszyć? — Och, nie. Teraz już mi się nie spieszy, przełożę spotkanie. Wolę z nim zostać, ostatnio nie miałem dla niego czasu. Po pożegnaniu z Mopkiem i jego panem Wojtek sięgnął po Praktykę Kliniczną, wyjął z niej zakładkę, którą zaznaczył rozdział poświęcony wstrząsowi. Użył złożonej na pół kartki, choć nie pamiętał, kiedy ją tam wsunął. Rozłożył ją i zobaczył rysunek — zrobioną przez matkę małą podobiznę kota. Widocznie też zaglądała do tej książki, stwierdził i uśmiechnął się na tę myśl. Czuł, że matka mu dziś pomogła. Wciąż tęsknił za rodzicami. Minęło prawie osiem miesięcy od wypadku, w którym zginęli, ale na samą myśl o tym zdarzeniu czuł, że robi mu się zimno — tam gdzieś w środku, a najbardziej w sercu. Rozganiał ten chłód dobrymi wspomnieniami, teraz już się tego nauczył. Wiedział, że ten sposób działa, ale mroźne ukłucia wciąż go dopadały. O siódmej zamknął furtkę do lecznicy, posprzątał gabinet i poczekalnię. Na dziś koniec pracy, uznał z zadowoleniem. Nieźle mi poszło z tym Mopkiem. Dobrze, że miałem wszystko pod ręką, trzeba być przygotowanym na takie niewypały. Do domu miał dwa kroki, wystarczyło tylko przejść przez podwórze. Oba budynki znajdowały się na tej samej posesji. Ale jego dom był dziś ciemny, nikogo oprócz znudzonych zwierząt w nim nie było. Gdy otworzył drzwi, Jazon, duży wilczarz irlandzki, przywitał go radośnie. Obok stał mniejszy pies, łaciaty foksterier, Mańka. — No, dobra, dobra, lećcie do ogrodu — wygonił je, a sam wszedł do kuchni i pozapalał światła. Wyglądało na to, że Miki jeszcze nie wrócił ze szkoły. Mikołaj chodził do klasy maturalnej, ale czasami z tym chodzeniem miał kłopoty. Wojtek nie wiedział, jak ma wpłynąć na młodszego brata, żeby ten zaczął się uczyć. Nigdy nie przypuszczał, że spadnie na niego taki obowiązek opiekuńczo-wychowawczy. Był od Mikiego starszy o sześć lat, ale czasem czul się tak, jakby dzieliła ich przepaść, w niektórych sprawach byli w ogóle niekompatybilni. W szkole Miki ciągle miał pod górkę i sam sobie te górki usypywał, bo gdyby się przyłożył, problemy by zniknęły. Teraz powinien myśleć o maturze i studiach, ale tym interesował się z doskoku. Miki jak na zawołanie pojawił się w domu. — Mamy coś do jedzenia? — zapytał, gdy tylko zajrzał do kuchni. Wcale nie byli do siebie podobni, na pierwszy rzut oka trudno było rozpoznać, że są braćmi. Wojtek był szczupły, średniego wzrostu, miał sięgające prawie do ramion jasne włosy i wyglądał niemal jak nastolatek. Miki był wyższy, dobrze zbudowany i ciemnowłosy. Tylko oczy obaj mieli ciemne, prawie czarne, otoczone ciemną oprawą. Obaj potrafili uwodzić swoim spojrzeniem, obaj podobali się dziewczynom. — Polski mam już w małym palcu — oświadczył Miki, zaglądając do lodówki. — Powtórzyliśmy z Adamem cały materiał, nawet testy zrobiliśmy. Ale zgłodniałem przez to! Wojtek nie podzielał entuzjazmu brata. — Jak masz w małym palcu, to dużo się tam nie zmieściło — ocenił krytycznie. — No co ty! — oburzył się Miki. — Przecież na próbnej maturze nie poszło mi źle, a teraz jeszcze podszlifowaliśmy materiał. Z tym nie będę miał problemów. Matma to jest gorsza sprawa, tu mogą pojawić się małe komplikacje. Ale od czego ma się kolegów? Potrzebny jest nam tylko specjalistyczny sprzęt. Wojtek łypnął podejrzliwie na brata. — Nawet o tym nie myśl, Miki — rzucił ostrzegawczo. — Ucz się, a nie kombinuj. Żebyś sobie nie narobił kłopotów. — Ty to zawsze dajesz się wkręcić — zaśmiał się Miki. — Wiedziałem, że tak zaczniesz gadać. A co ty taki dziś nie w formie? Nie dostałeś listu od Agi? Biedny Misio-Pysio! — Odczep się, nie jestem żadnym Misiem-Pysiem. Daj mi spokój, miałem wstrząs — odparł poważnie. — Znaczy się nie ja, tylko pies. — Wstrząs? No ale co? Wyszedł z tego? — dopytywał się Miki. — Wyszedł, ale miałem stracha i przez chwilę taką pustkę w głowie, że nie mogłem tego ogarnąć. Wydaje ci się, że wszystko idzie dobrze, że wszystko kontrolujesz, a tu nagle tracisz nad tym panowanie. Bałem się o psa, kiepsko to wyglądało i w ogóle pierwszy raz coś takiego mi się zdarzyło. A to był taki pon, wiesz, taki jak nasz Bobik… Pamiętasz Bobika? Wojtek zaczął opowiadać o dzisiejszym zdarzeniu. Czasami dzielił się swymi przeżyciami z bratem. Nie było Agi, która zazwyczaj go wysłuchiwała, wspierała dobrym słowem i często uświadamiała mu, że cała historia może być inaczej widziana. Ale Aga wyjechała i teraz Wojtkowi został tylko Miki. Może słuchał tylko przez grzeczność, choć o to trudno było go podejrzewać. W każdym razie Miki nie był kompletnym ignorantem, jeśli idzie o zwierzęta. Od dzieciństwa przysłuchiwał się takim opowieściom — w domu, w którym mieszkają weterynarze, nie da się od tego uciec. — Myślisz, że mama ci pomogła? — zastanawiał się Miki. — To może i mnie coś podpowie na maturze? Ojciec pewnie był dobry z matmy, a mama z polskiego. W słusznej sprawie chyba mogę liczyć na ich wsparcie? — Lepiej licz na siebie. — Cały czas tak robię, teraz pracuję nad nowym projektem — oświadczył dumnie i widząc niewyraźną minę brata, wyjaśnił: — Prezentację z historii sztuki przygotowuję, jakiś fajny temat mi potrzebny — powiedział, szykując sobie kanapkę z salcesonem, musztardą i oliwkami. — A gdzie masz ten rysunek mamy? — Jest w książce w lecznicy, później ci pokażę. — No tak, wszystko chowasz dla siebie. A może i dla mnie jest tam jakaś podpowiedź? Może mnie też olśni, jak go zobaczę? — A bez olśnienia nie dasz rady? — Olśnienie dodaje skrzydeł, jest jak zastrzyk gotówki — żartował Miki. — Na gotówkę to ty nie licz, niedawno ci dałem. Jak chcesz, to przyniosę ten rysunek, niech stracę. Może będę świadkiem twojego olśnienia, ale zrób mi kanapkę — odparł Wojtek i poszedł do lecznicy. Kiedy kilka minut później wrócił z kartką i podał ją bratu, ten przyjrzał się rysunkowi w milczeniu, a potem zapytał: — Wiesz, co to jest? — Jak to, co to jest? Rysunek mamy. — Ale co to za zwierzak? Bo mnie przypomina naszego Skutera. Skuter był jednym z dwóch domowych kotów. Rok temu został przyniesiony do lecznicy jako zmarznięty, zabiedzony maleńki kociak i odratowany przez matkę Mikiego i Wojtka. Wyrósł na pięknego i wesołego kota i szybko stał się domowym ulubieńcem. Do Mikiego wprost się lepił. — Skutera? — zaczął zastanawiać się Wojtek. — Głowy bym za to nie dał. Może to i Skuter. Mama pewnie narysowała go z pamięci, kiedy siedziała w lecznicy i czekała na pacjentów. Miki podrapał się po kędzierzawej głowie. — Mogę to wziąć? — zapytał po namyśle, ale zaraz dodał: — Szkoda, że ja nie umiem rysować, mógłbym zostać grafikiem komputerowym albo fałszerzem. Nie wiem, co bardziej się opłaci — żartował sobie. — I to jest to twoje olśnienie? — skrzywił się Wojtek. — Przecież mówiłeś, że idziesz do szkoły filmowej na wydział operatorski. — Co chcesz? — odparł Miki. — Myślę równolegle. Mam szeroki widnokrąg. — A nie widzisz gdzieś tam mojej kanapki? — przypomniał mu Wojtek. Zebranie Wojtek nerwowo spoglądał na zegarek. Mimo że wywiesił wczoraj kartkę informującą, że w czwartek pracuje tylko do 17.30, co chwila ktoś przychodził i prosił, żeby go szybko przyjąć. Taka sytuacja powtarzała się chyba za każdym razem, gdy musiał wyjść. A dziś spieszył się na ostatnie przed maturą zebranie w szkole u Mikiego. Zamykał pospiesznie furtkę za ostatnim pacjentem i szedł przez podwórko w kierunku domu, gdy znowu usłyszał pisk opon i wołanie przy furtce: — Panie doktorze! Rozdrażniony mruknął niecenzuralnie i odwrócił się w kierunku wołającego. Na parkingu obok starej granatowej skody stał pan Kaczmarek ze swoim Filutkiem. — Ja bardzo przepraszam, doktorze, ale Filutek strasznie kaszle, prawie się dusi, raz nawet dzisiaj przy misce zwymiotował — tłumaczył przez furtkę zdenerwowany właściciel. Wojtek zatrzymał się i zapytał: — A kaszle od kiedy? — No, od kilku tygodni — odparł pan Kaczmarek, ale widząc surowe spojrzenie doktora, szybko się poprawił: — Od kilku tygodni sporadycznie, a dzisiaj najgorzej. — Proszę przyjść za dwie godziny, teraz bardzo się spieszę. — Ale właśnie nie mogę, przyjechałam bez hamulca, tylko na ręcznym — opowiadał prosząco mężczyzna. — Mam zaraz odstawić samochód do mechanika, nie wiem nawet, czy teraz ruszy z powrotem. — W takim razie proszę — westchnął Wojtek i szybko poszedł otworzyć ponownie lecznicę. Zbadał w pośpiechu Filutka, trzynastoletniego jamnika szorstkowłosego o ujmującym spojrzeniu ciemnych oczu. Pies zazwyczaj wyglądał jak serdelek, teraz był jednak zgarbiony, łatwo dało się wyczuć jego kręgosłup, nie wyglądał już jak okaz zdrowia sprzed kilku miesięcy. — Czy on je? — zapytał Wojtek. Omacał psu brzuszek i pospiesznie osłuchał zwierzę, zmierzył mu temperaturę i obejrzał błony śluzowe. Nic nie wzbudziło jego podejrzeń. — Je normalnie, czasami lepiej, czasami gorzej — stwierdził pan Kaczmarek. — Teraz jeżdżę do żony do szpitala, jak mu nie kupię mięska, to długo zastanawia się nad suszem. — Nad czym? — No, nad suchą karmą. — Nic złego nie widać. Może to gardło? — zastanawiał się Wojtek. Rzeczywiście, okolice gardła i tchawicy były tkliwe przy dotyku, wyczuł też powiększone węzły chłonne zagardłowe. — Wydaje się, że to nic poważnego — zwrócił się do opiekuna. — Przewlekły stan zapalny górnych dróg oddechowych. Dzisiaj podam leki i zapraszam jutro — powiedział, po czym w pędzie zrobił trzy zastrzyki i pożegnał się z właścicielem. Kątem oka zauważył, że pies z trudem wychodzi z gabinetu, co chwila odkasłując. — Za kilka godzin będzie lepiej — uspokoił właściciela albo może samego siebie. Do szkoły wszedł kilka minut spóźniony. Zziajany wpadł do sali, w której odbywało się zebranie, podszedł do ostatniej ławki i usiadł obok ojca jednego z kolegów Mikiego. Ten uśmiechnął się smutno na powitanie. — Witam, witam — podali sobie ręce. — Coś już było ciekawego? — spytał Wojtek. — Jeszcze nie, chyba dopiero się rozkręca. Ale sądząc po minie wychowawczyni, sytuacja wygląda katastrofalnie. A u pana co słychać? — zagaił ojciec Adama. Wojtek już chciał odpowiedzieć, gdy usłyszał karcący głos nauczycielki: — Proszę o ciszę! Pierwsza część zebrania dotyczyła organizacji i terminów egzaminów maturalnych, które pani Trzaskowska skrupulatnie wypisała na tablicy. Następnie rozdała kartki z ocenami i grobowym głosem zaczęła wymieniać uczniów niedopuszczonych do matury. Wojtek w oczekiwaniu na najgorsze wstrzymał oddech, ale i tak czuł się porażony, gdy usłyszał: — Mikołaj Gronostajski, język angielski. Po chwili siedzący obok ojciec Adama jęknął powalony podobną informacją, a gdy odzyskał mowę, wymamrotał: — Jezu, w kogo ten cymbał się wdał! Przecież nie we mnie. — To smutne, że aż tyle osób nie zostało dopuszczonych do egzaminu maturalnego, bardzo proszę w tej sprawie rozmawiać z nauczycielami problematycznych przedmiotów — mówiła nauczycielka. — Na koniec jeszcze jedna bardzo przykra sprawa, o której muszę państwu powiedzieć — zaczęła z głębokim westchnieniem i tonem, jakim składa się kondolencje, powiedziała o skandalicznym filmie nakręconym w męskiej toalecie. Tu wymieniła klasowego reżysera — Mikołaja oraz aktorów: Adama, Rafała, Kubę i Roksanę, którzy palili i dmuchali do kamery, aby uzyskać efekt gazu łzawiącego i zasłonę dymną. Ekipa miała jeszcze kaskadera, który przechodził z jednej kabiny do drugiej. Niestety Jerzy spadł tak nieszczęśliwie, że noga uwięzła mu w muszli i zwichnął sobie kostkę. Przystąpi do matury z gipsem. — Ale to jeszcze nie wszystko — kontynuowała pani Trzaskowska. — Uczeń Sagan, który z pilnych przyczyn fizjologicznych usilnie dobijał się do zablokowanej przez filmowców toalety, w przypływie negatywnych emocji wyjął drzwi. — A to nerwus, nie mógł wejść piętro wyżej? — zapytał ktoś z sali. Nauczycielka podniosła głowę i spojrzała karcącym wzrokiem na zebranych, po czym dodała: — Na dodatek film został umieszczony w Internecie, a męska toaleta stała się dla młodzieży miejscem niemal kultowym. Uczniowie robili sobie w niej zdjęcia, co przez kilka tygodni utrudniało jej normalne funkcjonowanie. Z sali posypały się pytania: — Ale co to za film? Gdzie to można zobaczyć? — O czym to jest, nie wie pan? — szepnął do Wojtka ojciec Adama. — Nie mam pojęcia, ale po nich można się spodziewać wszystkiego, co najgorsze. — Ja słyszałem, że to reklama jakichś batonów czekoladowych — podpowiadał ktoś obok. — Proszę państwa, proszę o ciszę! — Pani Trzaskowska postukała energicznie ołówkiem w blat biurka, żeby uciszyć rozgadanych rodziców. — Ale kamery w toalecie? Co za niedyskrecja — skrzywiła się matka Roksany. — To nie jest zgodne z prawem o ochronie danych osobowych — podjęła pani w brązowym żakiecie. — I ze standardami Unii Europejskiej — dopowiedział ktoś teatralnym szeptem. — I nie ma zgody uczniów — podsumowała pani Trzaskowska. — Ale co ma do tego Unia? — Oni we wszystko muszą się mieszać, nawet sedesy muszą być zgodne z normami unijnymi! Pani Trzaskowska wzniosła oczy ku niebu, a właściwie ku lampie, chwilę odczekała, a potem znów postukała ołówkiem w biurko. — Proszę o ciszę! To było już ostatnie zebranie przed maturą. Z mojej strony to wszystko. Jestem do dyspozycji w czasie godziny nauczycielskiej w tygodniu — przypomniała. W różnych nastrojach wychodzili rodzice z zebrania. Kilka osób wyskoczyło z sali jak z procy. Ojciec Adama z ociąganiem wstał z krzesła i spojrzał na Wojtka. — Sam nie wiem, co z tym moim cymbałem, czy śmiać się, czy płakać — przyznał. Wojtkowi wcale nie było do śmiechu. Poszukał nauczycielki od angielskiego i usiadł w kolejce z innymi rodzicami. Ojciec Adama siedział naprzeciw, na korytarzu, przy pracowni biologicznej. Kiedy przyszła kolej na Wojtka, poczuł, jak ze złości na brata pulsują mu skronie. Wszedł do sali, podszedł do anglistki i przedstawił się: — Dzień dobry, pani profesor. Jestem Wojtek Gronostajski, brat Mikiego. Anglistka spojrzała na niego zmęczonym wzrokiem. — Sprawa jest poważna, wolałbym rozmawiać z rodzicem. — Ale oboje nie żyją, ja mieszkam z bratem — odparł Wojtek. — A, to pan. — Teraz spojrzała na niego uważnie, przypomniała sobie i westchnęła. — Otóż Mikołaj ma tylko czterdzieści procent obecności na lekcjach angielskiego. Aby być kwalifikowany, musi mieć co najmniej pięćdziesiąt procent, o liczbie ocen nie wspominam. — Co to znaczy? — zapytał zaskoczony Wojtek. — Nie może przystąpić do matury? — W świetle przepisów nie może — odpowiedziała anglistka. Zapadło milczenie. — Jedyne rozwiązanie to egzamin semestralny w obecności dyrekcji. Odbędzie się za dwa tygodnie, pod koniec marca — dodała kobieta. — Rozumiem, za dwa tygodnie. — Wojtek miał tak ściśnięte gardło, że ledwo mógł mówić. Wyszedł z sali, zmagając się z myślami i narastającym bólem głowy. * Wrócił do domu wściekły na brata, otworzył drzwi z impetem burzy. Miki z nogami na stole jadł chipsy, popijając piwem. Był tak zaaferowany słuchaniem koncertu w radiu, że nie zwrócił uwagi na Wojtka. — Wyłącz to pudło! — ryknął starszy brat. Zdziwiony Miki spojrzał na intruza. — Luzik, co jest? — Wiesz, że jesteś niedopuszczony do matury z powodu niskiej frekwencji!? To jakiś absurd! — Spoko, spoko. Mówiłem ci, że mam kilka nieobecności, ale jakoś to będzie. Bez paniki, stary. Wkurzony do granic wytrzymałości Wojtek miał ochotę podnieść z fotela wyluzowanego braciszka i strzelić go w ryja. Zamiast tego wziął trzy oddechy i powiedział powoli, cedząc każde słowo: — Koniec matkowania. Jesteś pełnoletni, wiesz, co robisz. Nie zdasz, to idziesz do pracy! Nie sądziłem, że jesteś takim głupim kretynem! — oświadczył i wyszedł z pokoju, trzaskając drzwiami. Nie pamiętał, kiedy założył dres i adidasy. Dopiero po trzech kilometrach ulubionej trasy zauważył, że nie biegnie z psami, które zwykle ze sobą zabierał. Był tak wzburzony, że o nich zapomniał — wybiegł z domu, jakby go ktoś gonił. Kiedy wrócił, Mikiego nie było; w przedpokoju siedziały psy, które jak zawsze przywitały go z radością. — Dobrze, dobrze — odganiał się od nich. — Idźcie pobiegać do ogrodu. Wypuścił je, a sam poszedł pod prysznic. Próbował zmyć z siebie wszystkie niepowodzenia i problemy. Nie chciał myśleć o tym, co będzie z Mikołajem. Może jutro albo pojutrze się nad tym zastanowi. Ale nie teraz. Mam swoje życie, swoją pracę, no i Agę. Zaraz do niej napiszę, postanowił. Pomyślał z ulgą, że może się jej zwierzyć z kłopotów i pogadać z nią o niebieskich migdałach. * Następnego dnia rano pierwszym klientem był pan Karczmarek. — Gdzie Filutek? — zapytał Wojtek. — Nie żyje — odparł sucho właściciel. — Co? — Wojtek patrzył na pana Kaczmarka z niedowierzaniem. — Filutek w nocy się dusił, był siny, pojechałem taksówką do Megakliniki. Tam na stole odszedł — stwierdzono chorobę serca i płyn w płucach. Stąd brał się ten kaszel — relacjonował właściciel. — Przyszedłem, żeby to panu powiedzieć i się rozliczyć. — Bardzo mi przykro — odrzekł smutno Wojtek. — Nic nie jest mi pan winien, przecież nie pomogłem — stwierdził zawstydzony swoją błędną diagnozą. — Widocznie tak miało być. Ja pana nie obwiniam. Choroba żony, szpital, to wszystko spowodowało, że nie zauważyłem wcześniej poważnych objawów. A z pana lecznicą byliśmy związani od początku. Filutek jest wnukiem naszej poprzedniej suczki, która nie mogła się oszczenić. Trzeba było ciąć i reanimować siedem szczeniaków. Pana mama powiedziała mi, że wykonają zabieg, ale jest kłopot z innym oseskiem w wózku. Koniec był taki, że pana rodzice operowali, a ja poszedłem z panem w wózku na spacer — opowiadał pan Kaczmarek. — No cóż, takie jest życie — dodał z westchnieniem, po czym wyjął z kieszeni banknot, położył go na stole i wyszedł pospiesznie, zostawiając zażenowanego Wojtka. Takie jest życie, zgodził się chłopak, powracając myślami do wczorajszych zdarzeń. Ciche pukanie do drzwi wyrwało go z odrętwienia. — Proszę. W drzwiach stała Saba, dziewczyna Mikiego. Wyglądała jak zawsze oryginalnie i buntowniczo. Zasadniczo buntowała się przeciw rodzinie, a głównie przeciw ojczymowi, który chciał pozbyć się jej z domu, żeby nie zaburzała jego relacji z żoną i małym synem. Według Saby dla niej w tym układzie nie było miejsca, bo zdaniem ojczyma powinna szybko wydorośleć i iść na swoje. I właśnie przeciwko temu protestowała — na to, żeby pójść na swoje, miała marne szanse. Buntowała się też przeciwko złemu traktowaniu zwierząt i robiła to całym sercem. Od czasu do czasu podejmowała również walkę ze swoją lekką nadwagą i apetytem na słodycze. Nie ukrywała swojego oburzenia na świat, wyrażała je przede wszystkim ignorowaniem takich nieżyciowych przeżytków jak szkoła oraz swoim wyglądem oraz niebanalnie skomponowanym strojem, który łamał wszelkie konwencje i raził co wrażliwsze oczy. Dziś założyła jaskrawozieloną kurtkę i cytrynowe spodnie, jakby od piżamy, tyle że w czarne kwiaty. Włosy miała wygolone po bokach, pozostałe były skręcone w dredy. Przyszła ze sroką w dłoniach, ale widząc niewesołą minę Wojtka, zapytała: — Coś się stało? — A stało się. Przez te wasze filmy i koncerty Miki może być niedopuszczony do matury. Ciekawe, jak ty wypadłaś? Zwlekała z odpowiedzią, zwiesiła głowę i patrząc na ptaka, w końcu przyznała: — No, może być kiepsko, mam problem z matmą. Zawsze dobrze mi szła, sama wchodziła mi do głowy, nie musiałam się uczyć. Chciałam nawet zdawać w rozszerzonym zakresie, ale ostatnią klasę zawaliłam, chyba nie dam rady teraz poprawić. Nauczycielka postawiła mi niedostateczny i przez to w ogóle nie będę zdawać matury. Niesprawiedliwy babiszon, wie, że za mną nikt się nie wstawi, że starzy nie załatwią mi korków — mówiła rozżalona. — A z Mikim mało się teraz widuję — dodała smutno. Wojtek spojrzał na nią badawczo. — No fakt, ostatnio rzadko u nas bywasz. Posprzeczaliście się? — Nie, właściwie nie. Tylko tak jakoś się porobiło. — Porobiło się — powtórzył zmartwiony Wojtek. — Czyli takie jest życie. No, co z tą sroką? Dziewczyna ożywiła się i zaczęła opowiadać o ptaku. Zajęli się nią wspólnie, bo Wojtek widział, że Saba ma dobre podejście do zwierząt. Lubił ją za to, choć nie tylko za to. Lubił ją, bo była sobą, nie udawała. — Ale z maturą spróbuj coś jeszcze zadziałać. Pomyśl, bo masz zadatki na weterynarza — powiedział zachęcająco. Ładne oczy Ranek był szary, padał mokry śnieg. Wojtek też był w podłym nastroju, przeżywał ciężkie chwile. Trzeci dzień po zebraniu nadal mieli z Mikim ciche dni, starali się nawzajem unikać. Poczta mailowa też świeciła pustką, Aga zdawkowo odpowiadała na jego SMS-y albo była poza zasięgiem sieci. Nie miał z kim pogadać o Mikim, pozostawała babcia Ina, ale ta doświadczyła już zbyt dużo bólu i zmartwień. Nie chciał jej dodatkowo obciążać; gdy wczoraj zadzwoniła, żeby się dowiedzieć, co u nich słychać, on jak zwykle powiedział, że wszystko jest pod kontrolą. — Miki orłem to nie jest, ale jakoś sobie radzi, mówi, że się uczy — zapewniał ją spokojnie. Nadal jednak był wściekły na brata i tak jak zapowiedział, nie chciał mieszać się w jego sprawy. Nie będę ciągnął go za uszy, żeby zmądrzał i zaczął się uczyć, pomyślał. Musi sam załapać, co dla niego ważne, powtarzał sobie, ilekroć widział brata zajętego działalnością pozaszkolną. Trudno mu było przestać myśleć o jego przyszłości. A nad głową Mikiego jak miecz Damoklesa wisiała teraz poprawka z angielskiego. Miki nie bardzo się tym przejmował, ze słuchawkami w uszach zalegał na tapczanie albo na kanapie w dużym pokoju i uważał, że w ten sposób uczy się słówek i zwrotów, a właściwie one same wchodzą mu do głowy, nawet przez sen. — Moja nowa udoskonalona metoda nauki — oświadczył, gdy Wojtek natknął się na niego w południe w domu. — Roksi to dla mnie nagrała. Ma niezły głos, chcesz posłuchać? — zapytał, nie ruszając się z kanapy. Obok miał torbę pikantnych chipsów i puszkę piwa. Wojtkowi opadały ręce. — Nie, ja pracuję, i to nie przez sen — odparł zły i wrócił do lecznicy. W końcu nadszedł sądny dzień i Miki w dość optymistycznym nastroju poszedł do szkoły zaliczyć angielski. — Spoko — zapewniał Wojtka tuż przed wyjściem. — Anglica mnie lubi, nie może zrobić mi krzywdy i nie zaliczyć. — Miki, zastanów się, co ty gadasz! Nie zalicza się za ładne oczy. — Wyluzuj! Panuję nad sytuacją — zapewniał młodszy brat, spoglądając kontrolnie w lustro. Bił od niego blask samozadowolenia i zapach wody Old Spice, którą Wojtek dostał od Agi przed jej wyjazdem. Ze szkoły Miki wrócił w gorszej formie. — No i jak poszło? — zapytał wieczorem Wojtek, gdy brat ściągnął do kuchni. — Średniawo — burknął przygnębiony Miki. — Nie wstrzeliłem się. Uczyłem się z zeszytu, a anglica dała co innego. Kurczę, tyle czasu zmarnowałem! — To wyrazy współczucia — rzucił zjadliwie Wojtek. — Możesz sobie żartować, a ja mam problem — przyznał Miki, w zdenerwowaniu głaszcząc coraz mocniej Skutera. Kot cierpliwie znosił te pieszczoty, ale po kilku minutach miał dosyć i uciekł. — Nawet ty mnie porzucasz w potrzebie? — rozżalił się chłopak. Wojtek uznał, że brat chce pogadać, postawił więc przed nim kubek gorącej herbaty, podsunął kanapki z paprykarzem z puszki i powiedział niewesołym tonem: — Nagrabiłeś sobie, Miki, to teraz masz problem, a ja nie mogę ci w niczym pomóc. Nie wiem, jak z tego wybrniesz. Możesz jeszcze raz to zaliczyć? Masz jakieś szanse? — Powiedziała, że muszę zdawać cały materiał, to mi zaliczy. — To łatwo nie masz. Ale i tak musisz przygotować się do matury, to w sumie jak się teraz nauczysz, będziesz miał, jak znalazł — zaczął pocieszać brata. — Dasz radę. Miki westchnął ciężko, wyglądał na przybitego, ale słowa brata trochę go uspokoiły. — Kiedy masz zdawać? — dopytywał się Wojtek. — Za dwa tygodnie. — Dwa tygodnie — powtórzył Wojtek, starając się ocenić, jakie Miki ma szanse na przyswojenie całości materiału. — Rozplanuj sobie to jakoś strategicznie, co dzień po kawałku. Nic więcej nie wymyślę. I weź pod uwagę korki. Może przydałoby ci się kilka godzin. — Jasne — odparł Miki i zgnębiony powoli zjadał kanapki. Widać było, że tym razem się przejął. Trudno było przewidzieć, na jak długo i na ile ta ostatnia szansa poprawy podziała na niego mobilizująco. Wojtek zastanawiał się, co ma zrobić: z jednej strony miał się nie wtrącać, nie ingerować w sprawy brata, z drugiej jednak przejmował się jego maturą, nie mógł siedzieć spokojnie i czekać na rozwój wypadków. Pogadam z nauczycielką. Przynajmniej będę wiedział, na czym Miki stoi, postanowił i pomyślał, że rano zadzwoni do szkoły. * W środę skończył więc wcześniej przyjmowanie pacjentów, ubrał się na poważnie, przyszykował się na ciężką rozmowę i poszedł do szkoły zdecydowany zawalczyć o brata. Mikiemu nie wspomniał o tym ani słowem. Zrobiła się ładna pogoda, świeciło słońce, ale Wojtek tego nie zauważał. Denerwował się, nie miał pewności, czy Miki nie wymyślił tej drugiej poprawki, żeby odsunąć termin konfrontacji z prawdą. Chyba mnie nie okłamał?, zastanawiał się Wojtek po drodze. No, niedługo się przekonam. Ach ten Miki! Zawsze były z nim kłopoty, rodzice dzielili się tymi kłopotami na pół, a ja muszę rozwiązywać je sam. Ale co tam, tylko do matury. Potem pan Mikołaj będzie sam o siebie dbał. Anglistkę znalazł w pokoju nauczycielskim. Tego dnia wydawała mu się młoda i nawet ładna. Ubierała się trochę zbyt wyszukanie jak na pracę w szkole. Tweedowa marynarka i spódniczka, chyba chce podkreślić swój angielski styl, uznał, podchodząc do stolika, przy którym siedziała zajęta lekturą kobiecego magazynu. Podniosła głowę. — Pan do mnie? — zapytała, przyglądając mu się z zaciekawieniem, i zanim Wojtek wyksztusił coś z siebie, powiedziała: — Pamiętam pana z wywiadówki, pan jest bratem Mikołaja Gronostajskiego. Zgadza się? — Właśnie — przyznał Wojtek. W jej towarzystwie czuł się dziwnie nieswojo, jakby sam był uczniem albo petentem w urzędzie, ale chciał szybko zakończyć sprawę. — Brat powiedział, że poprawiał u pani angielski i nie bardzo mu poszło, więc ma jeszcze raz zaliczać. — Tak, ale już nie musi — odparła lekkim tonem. — Nie rozumiem, dlaczego nie musi? — zdenerwowany Wojtek podejrzewał najgorsze. — Usprawiedliwiłam mu te nieobecności. To taki miły chłopak i ma takie ładne oczy — odparła i uśmiechnęła się łagodnie. Wojtek chwilę przetrawiał tę odpowiedź. Nie wiedział, czy kobieta przypadkiem nie żartuje. Musiał się upewnić, więc zapytał jeszcze: — Czyli że brat ma zaliczony angielski? — Tak, postawiłam mu trójkę. — Aha — powoli przyswajał tę informację. — Trójkę. No to bardzo dziękuję, na pewno Mikołaj będzie zachwycony. — Już mu o tym powiedziałam, nie powtórzył panu? — zdziwiła się. — Zabawny jest. — Chyba zapomniał — odparł Wojtek, próbując się uśmiechnąć. Wracał do domu w bojowym nastroju. Przed domem zwolnił jednak kroku. Starał się wyluzować, zaczął się zastanawiać, jak rozmówić się z bratem. Chyba nie powiem mu, że byłem w szkole. Nie musi o tym wiedzieć, miałem się nie mieszać do jego spraw. Ale co to za nauczyciele? Najpierw straszą poprawką, a za kilka dni mu odpuszczają. Nie ogarniam tego. Miki był już w domu. Szykował sobie makaron z kiełbaskami, ale gdy Wojtek się pokazał, młodszy brat spojrzał na niego z wyrzutem. — No co ty wyprawiasz! Ludzie czekają, a ciebie nie ma. Musiałem opowiadać jakieś legendy. — A ja musiałem wyskoczyć na chwilę — tłumaczył się zaskoczony Wojtek. Miki przyjrzał mu się krytycznie. — Do spożywczaka chyba się tak nie wystroiłeś? Ja tam się nie wtrącam, nie moja broszka, ale ty zawsze mi gderasz, że się obijam, a sam nie jesteś lepszy. A w ogóle chciałem ci powiedzieć, że angielski już mam z głowy. — Jak z głowy? — Wojtek udawał zaskoczonego. — Mówiłem ci, że mam ładne oczy.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Hiszpanski_kot-ebookRO/p030191i030" target="_blank" title="Hiszpański kot [Iwona Chodorek, Piotr Chodorek, Anula Trojanowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Hiszpański kot [Iwona Chodorek, Piotr Chodorek, Anula Trojanowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kąpielówki męskie Clever Moda - Nigth Jungle Swimsuit Brief czarne | Najlepsze Gacie w Sieci !\nKod produktu: 060611\nKąpielówki Night Jungle Swimsuit Brief od Clever Moda to idealna propozycja na nadchodzący sezon dla panów, którzy lubią oryginalne wzornictwo i chcą się wyróżnić. Uszyte ze specjalnej, szybkoschnącej mikrofibry z kolorowym motywem dżungli. W pasie ściągacz, którym można regulować szerokość. Ten model to pewność komfortu: nie prześwitują, idealnie dopasowują się do ciała, dzięki czemu nic nie może wydostać się na zewnątrz, oraz 100% stylu.\nOryginalny print z motywem dżungli


Poznań: Zapadł się nie-pomnik stóp przy parku Dąbrowskiego [FOTO INTERNAUTY] - NaszeMiasto.pl\nPoznań: Zapadł się nie-pomnik stóp przy parku Dąbrowskiego [FOTO INTERNAUTY]\nZapadły się stopy nie-pomnika przy wejściu do parku przy Starym Browarze - pisze Nasz Internauta.\nTe "odcięte nogi" to praca Norberta Sarneckiego z poznańskiej ASP. Instalacja stanęła przy wejściu do parku od strony skrzyżowania ulic Piekary i Ogrodowej w maju 2010 roku. Nie-pomnik z tworzywa sztucznego - jak się okazało - nie jest twardy jak skała.\nCzytaj i oglądaj więcej zdjęć z parku przy Starym Browarze\naktualizacja: 03.10.2012 21:02\nŹródło: Poznań: Zapadł się nie-pomnik stóp przy parku Dąbrowskiego [FOTO INTERNAUTY] - Poznań NaszeMiasto.pl\npark dąbrowskiego po...\npark przy starym bro...\npark stary browar po...\nrzeźby park stary br...\nnie-pomnik stary bro...


Była żona Grabowskiego o ich małżeństwie: Było ciężko - Dziennik.pl\n17 października 2021, 09:00 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nByła żona Andrzeja Grabowskiego w rozmowie z tygodnikiem "Na żywo" opowiedziała o kulisach rozpadu ich małżeństwa.\nAnna Tomaszewska i Andrzej Grabowski byli małżeństwem przez 20 lat.\nGdy graliśmy spektakle, musieliśmy brać opiekunki. Dziewczynki były wrażliwe, nieśmiałe i płochliwe. Bardzo się tym przejmowałam - mówi w rozmowie z tygodnikiem "Na żywo" była żona aktora, która również jest aktorką.\nTrudno było poradzić sobie z tym, że jej partner był pochłonięty karierą.\nCzasem mnie rzucało. Było mi ciężko. Może nawet chciałam się jakoś zbuntować? (…) Praktycznie przestał bywać w domu. Już nie bardzo się orientowałam, gdzie jest i dlaczego. Miałam 49 lat i w sposób nieubłagany postanowiłam o siebie zawalczyć. Rozwiedliśmy się - powiedziała.\nTomaszewska i grabowski poznali się podczas studiów w Krakowie. Ich relacja przerodziła się w miłość, kiedy oboje otrzymali etat w Teatrze im. Juliusza Słowackiego.\nŚlub wzięli w 1982 roku. Z tego związku mają dwie córki - Zuzannę i Katarzynę. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 2008 roku.\nAndrzej Grabowski zaledwie kilka miesięcy po rozstaniu z żoną był już mężem Anity Kruszewskiej - charakteryzatorki filmowej. Ten związek też nie przetrwał próby czasu i rozpadł się w 2018 r. Z kolei Anna Tomaszewska po rozstaniu z Andrzejem Grabowskim związała się z Krzysztofem Piaseckim.\nAndrzej Grabowski małżeństwo rozwód\nMój mąż pół naszego wspólnego życia spędził w delegacjach. Kilka razy był na ponadrocznych zagranicznych kontraktach. Nigdy, ani przez chwile nie przyszło mi do głowy, że jestem pokrzywdzona, bo sama wychowuję dzieci. Po prostu taki miał zawód, a ja się na to zgodziłam. Dla dzieci też było normalne, że taty nie ma, albo przyjeżdża w piątek wieczorem, a wyjeżdża w poniedziałek rano.\nTrubadur PO :)\nKiepskie ma życie...\ntaki sposób na życie ,każdy z każdym\nNa Arte w dzienniku po 19 pokazywali monike hohlmeier. Jak wiemy jest to corka Josepha Straussa, ktora sie najpierw wypiela na ojca, bo ten w podeszlym wieku mial romans z 15-latka, a potem nie wyjasnil afery szmuglu broni z niejakim Schneiderem. Stary rozpustnik kiedys zmarl, ale pozostaly po nim dlugi, ktore widocznie musi teraz splacac w stosunku do rajchu jego corka. Dlatego zrobiono z niej nawet europoslice. Dzisiaj ta prowincjonalna osoba w bajuwarskim slangu opowiadala przed kamerami, co jej kazano. I co wlasciwie nie ma z jej christlicher Partei nic wspolnego: ze Polakom nic sie nie nalezy......


Świecowanie uszu -czy jest zdrowe i naprawdę leczy? - Kobieta.pl\nNa podobny temat:Czyszczenie uszu bez patyczkowaniaCzy żucie gumy po posiłku jest zdrowe?Terapie naturalneCoraz częściej mamy problem ze słuchem!Prostowanie zębów! Rady eksperta\nŚwiecowanie uszu -czy jest zdrowe i naprawdę leczy?\nTo metoda starożytnych Egipcjan i Greków, a także Azteków i Majów. Dziś tę terapię stosują północnoamerykańscy Indianie Hopi. Można się jej poddać także w polskich gabinetach medycyny naturalnej. Zabieg polega na włożeniu do ucha (niezbyt głęboko) specjalnej, ręcznie robionej świecy i zapaleniu jej. Po chwili świeca przestaje płonąć, a zaczyna się żarzyć. Kanał słuchowy zostaje delikatnie ogrzany i tworzy się w nim podciśnienie, które wyciąga wszelkie osady, zanieczyszczenia oraz nadmiar woskowiny. Takie zabiegi wiele gabinetów medycyny niekonwencjonalnej reklamuje nie tylko jako sposób na czyszczenie uszu, ale również jako metodę, która pomaga pozbyć się rozmaitych dolegliwości. Wielu lekarzy podchodzi jednak do tej techniki terapeutycznej bardzo sceptycznie, twierdząc, że to wszystko obietnice bez pokrycia.\na) „Nie tylko oczyszcza uszy, ale również likwiduje wiele chorób” Marta Łodykowska terapeutka z Gabinetu Terapii Naturalnych Takamura, Świecowanie uszu to zabieg, który każdy powinien zrobić sobie przynajmniej raz na pół roku, żeby przeczyścić uszy. Metodami domowymi nie da się tego, niestety, dobrze zrobić, a patyczki, które teoretycznie mają do tego służyć, tylko wpychają brud głębiej. Systematycznie świecowanie powinni mieć robione ludzie pracujący w hałasie, kurzu, w miejscach, gdzie się pyli, oraz osoby często latające samolotami. Zabieg jest też szczególnie polecany po wyjazdach nad morze, żeby oczyścić uszy z piasku, oraz w sezonie jesiennym, żeby wzmocnić zatoki w czasie, kiedy najłatwiej o przeziębienia. Świece produkuje się ręcznie, według tradycyjnych receptur z włókna lnianego, ekstraktu miodowego i wosku pszczelego. Nasączone są one specjalnymi olejkami leczniczymi. Podczas zabiegu do ucha dostarczane są opary olejków, a także substancje ziołowe, dzięki którym następuje leczenie podrażnionych stref. Prąd podciśnienia wyciąga wszelkie osady, zanieczyszczenia oraz nadmiar woskowiny z kanałów usznych. Ciepło stymuluje punkty energetyczne ucha i powoduje przywrócenie prawidłowego obiegu energii. Dodatkowo świece aktywizują i udrażniają węzły chłonne, limfę, usprawniają procesy metaboliczne. Zabieg jest bardzo przyjemny, relaksujący i odprężający. Wskazaniami do tego zabiegu są niedosłuch, nadmiar woskowiny, podrażnienia uszu lub zatok, nieżyt dróg oddechowych, katar, szumy oraz dzwonienie w uszach, stres, niedrożność kanałów zatokowych, potrzeba regulacji ciśnienia w przypadkach bólów głowy, a także nawracające anginy i powiększony trzeci migdałek. Warto jednak dokładnie sprawdzić gabinet, do którego chcemy się wybrać na świecowanie. Świece potrzebne do zabiegu muszą bowiem być wykonane w odpowiedni sposób, a na rynku jest sporo podróbek. Najlepiej poszukać gabinetu, w którym terapeuci stosują te zrobione przez Adama Wiśniowieckiego, człowieka, który metodę świecowania sprowadził do Polski i zna starożytne receptury produkcji świec.\nOceń artykuł Tagi: świecowanie uszu, czyszczenie uszu, zabiegi pielęgnacyjne, problem ze słuchem, woskowina\nZobacz także:Rusza II edycja "Metamorfoz Claudii"Jak wyglądać pięknie w karnawalePrzyszła mama w SPAU jak ucho(Nie) zbędna woskowina\n04:47 - 16.02.2013 Miałam dziś świętowanie uszu. Kupiłam specjalne świeczki w aptece 3$ kosztują w USA. Zabieg z początku może wydawać się przerażający i dziwny.\nPo zabiegu, mogę powiedzieć że od dziś już tylko świeczki.\n- moje uszy, są od środka czyste i daje się to odczuć\n- polepszenie słuchu\n- przestanę czyścić uszy w środku wacikami do uszu\nKomentarz napisany w lutym 2013.\n18:10 - 01.01.2013 bardzo zdrowa metoda bardzo zapraszam http://czajniczek-pana-russella.blogspot.com/2010/09/swiecowanie-uszu-niezabawna-strona.html\n18:09 - 01.01.2013 przeczytajcie sobie to a później zerknijcie na Wikipedie http://czajniczek-pana-russella.blogspot.com/2010/09/swiecowanie-uszu-niezabawna-strona.html\n18:07 - 01.01.2013 „Obiecywanie, że świecowanie uszu może leczyć jakiekolwiek choroby, jest szkodliwe”\nlek. med. Arkadiusz Miller specjalista chorób wewnętrznych z Centrum Medycznego ENEL-MED strona 3 artykulu gość\n15:13 - 22.08.2012 oszustami najczęściej są lekarze,którzy wmawiają nam wiele chorób i przepisują leki na zasadzie : jak pani nie pomoze przepiszemy następny i jakoś bedzie lepiej.Szkoda,że nie patrzycie na siebie z taką rezerwą jak na tych,którzy pomagają ludziom niekonwencjonalnie. Gratulują samooceny.No cóż łatwiej kogośż siebie przedstawiać w czarnych barwach\n15:09 - 22.08.2012 Pani doktor! przemawia przez panią dziwna zazdrosć lub naczytała się Pani ksiażeczek dla lekarzy i dalej nie bardzo Pani wie co z nimi zrobić.Kochana Pani proszę powiększyć swoje kwalifikacje.Pozdrawiam.\n18:02 - 25.09.2011 Polecam...miałam poczułam się o wiele lepiej....na początku jest strach...zabieg jest bardzo przyjemny gość\n00:27 - 04.09.2011 miałam to.. nic specjalnego szczerze\n18:45 - 31.08.2011 nie dla mnie Zobacz wszystkie komentarze na forum Skomentuj


COS Torwar ma nowy dach – pierwsze mecze i koncerty za kilka dni - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / COS Torwar ma nowy dach – pierwsze mecze i koncerty za kilka dni\n24 września 2020 16:47 /w Informacje, Polska\nNiezwykle popularny i oblegany warszawski obiekt – hala widowiskowo-sportowa COS Torwar ma nowy dach. Zakończono pracę nad inwestycją wartą 8 mln zł. W październiku wystąpi w niej Katie Melua, a już w niedzielę zagrają siatkarze Vervy.\nTo jeden z największych remontów realizowanych przez COS Warszawa w ostatnich latach. Wykonawcy prac wymienili m.in. pokrycie dachu, ocieplili go, dokonali obróbek blacharskich, wymienili orynnowanie i naprawili attyki. Wzmocniona została także stalowa konstrukcja dźwigarów.\n– Okres realizacji tej inwestycji był bardzo krótki, więc prace wymagały od wykonawcy bardzo dobrej koordynacji. Całość inwestycji kosztowała 8 mln zł – podkreśla dyrektor Centralnego Ośrodka Sportu Mateusz Grzybowski.\nRemont planowany był od dawna i nie ma związku z epidemią koronawirusa, chociaż ta wyłączyła czasowo z użytku halę koncertową.\n– Hala wraca do swojego normalnego funkcjonowania już w niedzielę, gdy swój mecz rozegrają w niej siatkarze Vervy. Później scenę zajmą stand-uperzy, a już w październiku wracamy z długo wyczekiwanymi koncertami — mówi Mateusz Grzybowski.\nJuż 8 października na Torwarze wystąpi wielka gwiazda światowej sceny muzycznej Katie Melua, która odwołała niemal wszystkie występy w Europie, ale zaśpiewa dla polskiej publiczności. W pierwszym miesiącu działalności po remoncie wystąpią także m.in. Dżem, Kayah i Goran Bregović oraz Scooter.\n„Solidarność” zaapelowała do rządu o dialog na rzecz polskiej... [TYLKO U NAS] K. Grajcarek: Jeśli rząd wprowadza program, który ma w zamiarze...


Który typ kampanii marketingowych jest w obecnych czasach najbardziej skuteczny? • combat kalaki\nZnaczenie rozwiązań funkcjonalnego marketingu w współczesnych czasach niesłychanie mocno przybrało na swoim znaczeniu. Nie sposób bowiem wyobrazić sobie adekwatnie sprawnego przedsiębiorstwa, który nie ich nie wyzyskuje. Okazuje się bowiem, że stworzenie długotrwałej relacji z klientem w szeregu przypadków jest wymagające. Niemniej jednak zadowolony klient jest najlepszą lokatą danej firmy, jaką mógł doprowadzić do końca.\nW związku z takim stanem rzeczy większość firm nieustannie wyszukuje sprawdzonych sposobów, dzięki którym posiadanie wiernych klientów stanie się faktycznością – przenieś mnie do źródła. Dzisiejszy dorobek marketingu zna wiele propozycji, dzięki którym takie zamierzenie zostanie zrealizowane. Końcowy sukces jednak zależy od naszego zaangażowania oraz pomysłowości, która w tym wypadku będzie zasadnicza. Przypadkiem będziemy zmuszeni zainwestować w ten cel nasze pewne zasoby finansowe, tymczasem w przyszłości zwrócą się nam wielokrotnie.\nJednym z tego rodzaju narzędzi, które jest wyjątkowo często używane w praktyce to programy lojalnościowe. Na początku powinno się wyraźnie określić, że to działanie obiektywnie długofalowe, w związku z tym musimy uzbroić się w cierpliwość, aby mogło przynieść nam namacalne rezultaty. Jego istota opiera się na promowaniu w największym stopniu atrakcyjnych klientów, w samej rzeczy z punktu widzenia oszczędnościowego dla firmy. Warunkiem do uzyskania statusu takiego kontrahenta jest spełnianie regularnych i w miarę wysokich zakupów.\nPrzekłada się to bowiem na osiąganie przychodu przez firmę. Stosowane programy lojalnościowe programy lojalnościowe banków w prosty sposób stworzą również idealne źródło promocji naszej marki. Zadowoleni klienci z miłą chęcią bowiem będą zaświadczać w samych superlatywach o bieżących promocjach oraz przecenach. Z naszej strony tymczasem nastawić się musimy na użyczanie mnogich rabatów stałych klientów, aby zapalić ich do korzystania z naszej oferty. Dzisiejsze rozwiązania marketingowe w wielu przypadkach pomagają znacznie podnieść nasze wyniki finansowe. W związku z ich wziętością powinniśmy obowiązkowo je stosować w praktyce, aby nasza firma mogła cieszyć się znacznymi obrotami.\nTags: firmy, klient, programy, programy lojalnościowe


Rosja straszy Polskę. "Podejmiemy odpowiednie kroki"\nGłówna > Polska > Rosja straszy Polskę. "Podejmiemy odpowiednie kroki"\n12 Ноябрь 19:01 40 wiev\nRosyjski deputowany skrytykował Stany Zjednoczone oraz Polskę, Litwę, Łotwę i Estonię za rozmieszczanie dodatkowych sił amerykańskich w pobliżu rosyjskich granic.\n"Nie będziemy patrzeć na to z opuszczonymi rękami, ale podejmiemy odpowiednie kroki" - powiedział Władimir Szamanow. Wskazał na rozmieszczanie w pobliżu granic z państwami NATO dodatkowych oddziałów, w tym wyposażonych w rakiety typu Iskander.\nWedług słów rosyjskiego polityka, te lądowe pociski balistyczne mogą trafić również w większej liczbie do graniczącego z Polską i Litwą Kaliningradu.


kominek na drewno EdilKamin Blokk 70 powietrzny do zabudowy\nStrona główna / Sklep / Kominki / EdilKamin Blokk 70\n: 15 984 zł\n: 18 204 zł\nKominek na drewno EdilKamin Blokk 70\nPowietrzny wkład kominkowy do zabudowy. Kominek na drewno EdilKamin Blokk 70 posiada drzwi podnoszone do góry z elegancką nowoczesną szybą. Wkłady kominkowe Edilkamin z wysuwanymi drzwiczkami odznaczają się prostym, ale ponadczasowym wzornictwem, które spodoba się nawet tym najbardziej wymagającym klientom. Czysty i minimalistyczny kształt odpowiada dzisiejszym wymaganiom architektury mieszkaniowej.\nW cenie urządzenia: blenda wykończeniowa ramy drzwi.\nKominek EdilKamin Blokk 70 występuje w dwóch wersjach koloru wnętrza paleniska: jasny oraz ciemny. Wnętrze paleniska w kolorze czarnym za dopłatą ( 1 150 zł brutto VAT23%)\nParametry techniczne – kominek na drewno EdilKamin Blokk 70\nMoc grzewcza kW 14,3\nWymiary drzwi mm 700 x 510h\nKominek EdilKamin Blokk 70 występuje również w wersji V z wbudowanym wentylatorem ciepłego powietrza, który ułatwia ogrzewanie kilku pomieszczeń (z wykorzystaniem systemu DGP). Koszt centralki sterującej z pilotem oraz wentylatora nadmuchowego wynosi 2 200 zł brutto.\nWymiary techniczne – kominek na drewno EdilKamin Blokk 70


Książeczka edukacyjna A4 zwierzęta naklejki FOKSAL 083950 FOK książka w sklepie Bee.pl\n> Książki > Książeczki dla dzieci > Albumy i naklejki > Książeczka edukacyjna A4 zwierzęta naklejki FOKSAL 083950 FOK\nKsiążeczka edukacyjna A4 zwierzęta naklejki FOKSAL 083950 FOK\nIdealna seria dla wszystkich dzieci, które uwielbiają naklejki.Ola i Tomek wybrali się do zoo. Spotkają tam lwy, orki, żyrafy i inne niesamowite zwierzęta. Poznaj ich historię i uzupełnij plansze naklejkami. Udanej zabawy\nOla i Tomek wybrali się do zoo. Spotkają tam lwy, orki, żyrafy i inne niesamowite zwierzęta. Poznaj ich historię i uzupełnij plansze naklejkami. Udanej zabawy\nSzczegóły - Książeczka edukacyjna A4 zwierzęta naklejki FOKSAL 083950 FOK\nTytuł: Moje naklejki. Zwierzęta\nKod producenta: 083950 FOK


Październik 2017 – ROGOŹNICA – ARCHIWUM\nCzytaj dalej Człowiek w obliczu nieuleczalnej choroby. Część II\nCzytaj dalej Człowiek w obliczu nieuleczalnej choroby. Część I\nCzytaj dalej Diabeł nie pyta, po prostu bierze\nCzytaj dalej Katolik od święta? Czy to przypadkiem nie o mnie?\nCzytaj dalej Co ja robię w tym kościele?\nCzytaj dalej Poznajemy sanktuaria (3) – Święta Lipka


Soczewki okularowe dla dzieci – Szajna\nDołącz do SZAJNA\nZALOGUJ DO NAWIGATORA\nNajlepsze rozwiązania w trosce o wzrok najmłodszych.\nBezpieczne szkła dla Twojego dziecka\nOrganiczne soczewki okularowe nie tłuką się. Wykonujemy je z różnych materiałów, dlatego mogą mieć różną twardość i odporność na uderzenia. Wybór zależy od temperamentu Twojego dziecka. Dzięki temu dzieci w okularach mogą być aktywne bez ograniczeń.\nMałe i lekkie, przyjemnie się noszą\nSzkła SZAJNA dla dzieci są lekkie, ponieważ wykonujemy je w małych średnicach. Nie obciążają nosa i uszu, dziecko możne zapomnieć, że są na twarzy. Po prostu widzi dobrze i to się liczy!\nKorekcja i ochrona przed słońcem w jednej parze okularów\nSzkła korekcyjne Twojego dziecka mogą działać jak lupa, zwłaszcza, kiedy ma nadwzroczność lub astygmatyzm. Przeciwsłoneczne szkła korekcyjne SZAJNA ochronią rozwijające się oczy przed szkodliwymi skutkami nadmiaru słońca.\nTwoje dziecko polubi okulary dzięki naszym soczewkom\nOprócz wyboru właściwych szkieł warto zwrócić uwagę na powłoki ochronne. Okulary będą się mniej rysować, a zabrudzenia powstałe podczas dobrej zabawy uda się wyczyścić na sucho jednym pociągnięciem specjalnej ściereczki.\nŚwiatło niebieskie zablokowane\nSzczególnie polecamy szkła z powłoką Led NanoAG, która chroni oczy dziecka przed światłem niebieskim. Dzieci i nastolatki spędzają wiele godzin dziennie w pomieszczeniach przy sztucznym świetle, wpatrzeni w ekran komputera, tabletu czy smartfonu. Urządzenia elektroniczne emitują niebezpieczne światło niebieskie, które po latach może doprowadzić do uszkodzenia wzroku. Na co dzień powoduje bóle głowy, uczucie zmęczenia, przekrwienie oczu a czasem problemy z koncentracją i snem. Dodatkowo powłoka ta zawiera jony dodatnie srebra o działaniu bakteriobójczym.\nAby dobrać odpowiednie rozwiązanie wspierające Twój wzrok poznaj lepiej nasze produkty:\nKrok 1 wybierz interesujące Cię soczewki.\nKrok 2 wybierz uszlachetnienia czyli powłoki antyrefleksyjne.\nKrok 3 podaj adres e-mail by otrzymać informacje o interesujących Cię produktach.\nPomoże Ci to podczas wizyty w salonie optycznym.\nTo innowacyjne szkła stworzone specjalnie dla dzieci przez inżynierów firmy SZAJNA. Projektując je wiedzieliśmy, że dziecko jest najbardziej wymagającym użytkownikiem. Wielu rodziców doświadcza tego, że niezadowolone z okularów dziecko ciska je w kąt i nakłonienie go do regularnego noszenia bywa niemożliwe. Aby okulary zostały zaakceptowane szkła muszą być wygodne, bezpieczne podczas zabaw oraz dobrze się prezentować na buzi.\nSoczewki Koliber są małe jak ich użytkownicy. Dzięki tej małej-wielkiej innowacji odpowiednie załamanie światła, zapewniające wymaganą korekcję widzenia, uzyskiwane jest na cieńszej soczewce. Szkła Koliber mogą być do kilku milimetrów cieńsze od soczewek o standardowej wielkości przy zachowaniu tej samej mocy. Cieńsza soczewka jest lżejsza, okulary lepiej trzymają się małej buzi, nie obciążają uszu i nosa.\nSzkła Koliber pasują do małych oprawek, wyglądają dyskretnie, co powoduje, że dziecko nie czuje się inne od rówieśników, łatwiej akceptuje potrzebę korekcji wzroku.\nKorekcyjne okulary przeciwsłoneczne zatrzymują do 90% światła, w tym szkodliwego promieniowania UV. Polecamy je szczególnie dla dzieci, które potrzebują soczewek o wartości dodatniej (mają nadwzroczność), ponieważ ich szkła skupiają światło i wpuszczają do oka silną wiązkę promieniowania widzialnego i niewidzialnego.\nDzięki soczewkom przeciwsłonecznym rozwijające się oczy dziecka są chronione przed uszkodzeniem, wysuszeniem, podrażnieniem spojówek czy opuchlizną, spowodowanymi nadmiarem światła.\nW grupie szkieł przeciwsłonecznych mogą państwo wybrać:\n– szkła barwione – ich zabarwienie może wynosić od 5 do 90%, być jednolite, cieniowane lub dwukolorowe.\n– szkła z filtrem polaryzacyjnym, który oprócz ochrony przed promieniowaniem UV, nadmiarem światła dodatkowo redukuje odbicia światła od gładkich powierzchni jak woda, szkło, budynki, samochody.\nPolar Ice 10%\nAmerican Grey 60%\nUszlachetnienia uniwersalne (powłoki antyrefleksyjne) zmniejszają odblaski powstające w soczewce. Dzięki nim masz wrażenie większej przejrzystości okularów.\nUniwersalne powłoki antyrefleksyjne różnią się od siebie użytkowymi własnościami:\nUszlachetnienia z dodatkową funkcją\nUszlachetnienia z dodatkową funkcją zostały stworzone, by pomagać Ci w szczególnych, ważnych dla Ciebie okolicznościach. Dzięki nim zmniejszysz zmęczenie oczu.\nLed NanoAG to powłoka antyrefleksyjna do uniwersalnych okularów, z których będziesz korzystać w domu, w pracy, na spacerze i w samochodzie. Zapewni Ci dodatkową ochronę przed światłem niebieskim emitowanym przez urządzenia elektroniczne czy sztuczne oświetlenie. Jeśli wiele godzin dziennie spędzasz przed ekranami i urządzeniami elektronicznymi, w pomieszczeniach ze sztucznym oświetleniem powłoka LED Nano AG zmniejszy zaczerwienienie, przesuszenie oczu. Ustąpi uczucie zmęczenia, kłopoty z koncentracją czy bóle głowy.\nDodatkowo powłoka LED NanoAG wzbogacona jest w mikrowarstę jonów srebra (Ag). Jony srebra są popularnym składnikiem produktów do dezynfekcji, leczenia ran i zakażeń. W powłoce LED NanoAG stanowią zewnętrzną warstwę nakładaną po obu stronach szkieł, która zatrzymuje rozwój mikroorganizmów chorobotwórczych.\nPolecana do soczewek bezbarwnych jednoogniskowych, Biuro/ Biznes HD, Zoom HD, BiFocus HD, VEO Comfort, Supermedio, Alinea i X-Master.\nDowiedz się więcej jak działa LED Control\nDiament NanoAG to uniwersalna powłoka antyrefleksyjna do wszystkich rodzajów okularów. Zmniejsza odbicia światła na powierzchni soczewek sprawiając, że dziecko będzie w niej widzieć wyraźniej. Jest też wyjątkowo estetyczna – pojawiający się na powierzchni odblask w kolorze niebiesko-fioletowym przesłania oczy z znacznie mniejszym stopniu niż w typowej powłoce antyrefleksyjnej. Nie tylko odzyska swoje oczy na zdjęciach, ale okulary będą wydawać się lżejsze, na okularach przeciwsłonecznych nie będzie odwracać uwagi od koloru szkieł.\nNajważniejszą korzyścią tej powłoki jest obecność jonów dodatnich srebra o działaniu antyseptycznym. Jony srebra są popularnym składnikiem produktów do dezynfekcji, leczenia ran i zakażeń. W powłoce Diament NanoAG stanowią zewnętrzną warstwę nakładaną po obu stronach szkieł, która zatrzymuje rozwój mikroorganizmów chorobotwórczych – bakterii, wirusów i grzybów.\nPowłokę można stosować na soczewkach bezbarwnych, fotochromowych oraz barwionych i polaryzacyjnych. Polecamy ją osobom podatnym na infekcje oczu i okolic, które noszą szkła jednoogniskowe, Zoom HD, Biuro HD lib Bznes HD, BiFocus HD, VEO.\nSzkła z powłoką Diament NanoAG objęte są wydłużoną, 3-letnią ochroną gwarancyjną.\nWyższa niż w innych powłokach SZAJNA\nMożesz otrzymać charakterystykę wybranych szkieł.\nWystarczy, że wpiszesz swój adres e-mail.\nAdres e-mail posłuży nam jedynie do przesłania podsumowania wybranych przez Państwa produktów. Nie będzie on zapisywany w naszej bazie, ani w żaden sposób przetwarzany.\nWybierz miasto Aleksandrów KujawskiAndrychówAugustówBarlinekBełchatówBiałe BłotaBiałystokBieczBielsko-BiałaBiłgorajBiskupiecBlachowniaBochniaBogatyniaBolesławiecBraniewoBrzeg DolnyBrześć KujawskiBrzeskoBrzeszczeBrzozówBudzyńBydgoszczBystrzyca KłodzkaBytomBytówChełmChodzieżChojnaChojniceChojnówChorzówChoszcznoCiechanówCiechocinekCieszynCiężkowiceCzarnkówCzechowice-DziedziceCzeladźCzerniejewoCzerskCzęstochowaCzłuchówCzyżewDąbrowa GórniczaDębicaDęblinDębnoDębnoDobczyceDzierżoniówElblągEłkGarwolinGdańskGdyniaGiżyckoGłogówGłogów MałopolskiGnieznoGołdapGolub-DobrzyńGóraGorliceGorzkowiceGorzówGostyńGrajewoGrodzisk WielkopolskiGrudziądzGrybówGryfinoGubinHalinówIłżaInowrocławJanów LubelskiJarocinJarosławJasłoJastrzębie-ZdrójJaworJaworzyna ŚląskaJedliczeJelcz-LaskowiceJelenia GóraKaliszKamień PomorskiKamienica PolskaKamienna GóraKarczewKatowiceKędzierzyn-KoźleKępnoKętrzynKielceKleczewKłomniceKobylinKolbudyKolbuszowaKołobrzegKoniecpolKoninKonopiskaKońskieKonstantynów ŁódzkiKoronowoKościanKościelna WieśKościerzynaKowalewo PomorskieKożuchówKrakówKrapkowiceKraśnikKrasnystawKrosnoKrosno OdrzańskieKruszwicaKrynica-ZdrójKrzyż WielkopolskiKudowa-ZdrójKurza GóraKutnoKwidzynŁąckoŁapyLęborkŁęcznaŁęczycaLędzinyLegionowoLesznoLeżajskLidzbarkLimanowaŁódźŁomżaŁosicieLubaczówLubańLubartówLubawaLubinLublinLubliniecLubońŁukówMalborkMiechówMiędzyrzeczMiędzyzdrojeMielecMińsk MazowieckiMławaMorągMrągowoMszana DolnaMurowana GoślinaMyśleniceMysłowiceNiepołomiceNowa RudaNowa SólNowe Miasto LubawskieNowogardNowy Dwór GdańskiNowy Dwór MazowieckiNowy SączNowy TargNowy TomyślNysaOgrodzieniecOławaOleckoOlkuszOpatówOpocznoOpole LubelskieOrzyszOsielskoOstródaOstrołękaOstrów WielkopolskiOstrowiec ŚwiętokrzyskiOstrzeszówOtwockOzorkówPabianiceParczewPawłowicePcimPelplinPiekary ŚląskiePieńskPiłaPilznoPińczówPionkiPiotrków TrybunalskiPłockPniewyPobiedziskaPolanica-ZdrójPołaniecPolkowicePoznańPraszkaPrudnikPrzasnyszPrzemyślPuckPuławyPyrzyceRabka-ZdrójRacibórzRaciszynRadomRadomyśl WielkiRadoszyceRadziejówRawa MazowieckaRawiczRopczyceRumiaRybnikRypinRzepinRzeszówSandomierzSanokSędziszówSępólno KrajeńskieSiechniceSiedlceSiemiatyczeSieradzSierpcSkałaSkierniewiceSławkówSłubiceSłupcaSłupskSochaczewSokółkaSokołów PodlaskiSopotSosnowiecŚremŚroda ŚląskaŚroda WielkopolskaStalowa WolaStarachowiceStarogard GdańskiStrykówStrzegomStrzelce KrajeńskieStrzelce OpolskieStrzelinStrzelnoSulęcinSuwałkiŚwidnicaŚwiecieŚwierklaniecŚwiętochłowiceŚwinoujścieSycówSzamotułySzczecinSzczecinekSzczucinSzczytnoTarnówTarnowskie GóryTczewTomaszów MazowieckiToruńTrzebnicaTucholaTuchówTychyWąbrzeźnoWadowiceWągrowiecWałbrzychWałczWarszawaWęgorzewoWęgrówWejherowoWięcborkWieliczkaWieluńWładysławowoWłocławekWłodawaWłoszakowiceWłoszczowaWodzisław ŚląskiWolbromWołominWolsztynWrocławWschowaWyszkówZąbkowice ŚląskieŻagańZakliczynZakopaneZambrówZamośćŻaryZatorZawiercieZbąszyńZbąszynekZduńska WolaZgierzZiębiceZielona GóraZłoczewZłotówŻninŻoryŻurominZwoleńŻywiec\nSzkła dla Ciebie\nSzkła progresywne VEO\nSZAJNA Laboratorium Optyczne\nul. Spokojna 24\n+48 58 669 67 00\n© SZAJNA, 1991 - 2017. Wszelkie prawa zastrzeżone.\nFirma SZAJNA wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikowi najlepszą możliwą obsługę.\nKontynuacja przeglądania stron internetowych firmy SZAJNA oznacza zgodę użytkownika na korzystanie z plików cookie.


Meinl Cymbals i prezentacja serii Byzance Dual | uptone.pl\nStrona główna Perkusja Meinl Cymbals i prezentacja serii Byzance Dual\nW serii Byzance Dual od Meinl Cymbals pojawiło się w tym roku sporo ciekawych blaszek o czym oczywiście już pisaliśmy. Teraz czas na porządną dawkę ich miksu w towarzystwie całego zestawu perkusyjnego!\nO ile mogliśmy już usłyszeć praktycznie każdą blachę z serii Byzance Dual w wersji solo, tak ciężko było w sieci z dostępnością próbek brzmieniowych tych blach, w korespondencji z całym zestawem perkusyjnym i do tego w dobrej jakości. To jak one brzmią w miksie z całym zestawem jest równie ważne, a może nawet ważniejsze niż ich czyste solowe brzmienie.\nZapraszamy także do naszej publikacji:\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom wielu perkusistów, producent przygotował pierwszy oficjalny materiał gdzie usłyszymy sześć najpopularniejszych blach z tej serii, a są to: 15” Hihats 10” Splash 16” Crash 22” Crash-Ride 18” Crash 20” Crash-Ride.\nZapraszamy zatem do odsłuchu:\nW poniższych przykładach usłyszycie praktycznie wszystkie talerze z serii Byzance Dual w wersjach solo:


Przekaźnik alarmu cykanie - tematy na elektroda.pl\nprzekaźnik alarmu cykanie\nZnaleziono około 55 wyników dla: przekaźnik alarmu cykanie\nPodstawowa forma zapytania: przekaźnik alarm cykać\nSamochody Zabezpieczenia hefid 06 Sty 2007 21:20 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 4183\nSamochody Początkujący boch 01 Lip 2018 13:49 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 642\nDetekcja ciemności - prosty alarm\nWitam Na wyjściu 555 po zaciemnieniu R1 będzie sygnał prostokątny o małej częstotliwości. Przekaźnik będzie "cykał". Zasilenie małego przekaźniczka (z cewką 5V i o poborze prądu 10-25mA) jest możliwe bez zastosowania tranzystora. Obciążalność styków tych mini przekaźników nie jest jednak duża bo około...\nArtykuły tomeeh 05 Cze 2005 21:38 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 3113\nWitam, Możesz się również kierować słuchem i odszukać centralkę po odgłosie pracującego przekaźnika sygnalizacji świetlnej Co jeśli centralka ma przekaźniki elektroniczne...? Cykania nie będzie :) Pozdrawiam.\nSamochody Zabezpieczenia marek majchrzak 12 Sie 2016 00:58 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 1392\nSamochody Zabezpieczenia PiatyElement 15 Sie 2007 23:45 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 2136\nSamochody Początkujący ponad 07 Sty 2015 13:55 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 927\nok już wiem gdzie zrobiłem byka podpiąłem masę nie do tych przewodów które trzeba :) do styków które są zwarte na przekaźnikach w centralce alarmu dlatego na przewodach cały czas jest masa a zanika przy zamykaniu/otwieraniu :shii: prosty błąd a nie zauważyłem :) jeszcze tylko muszę znaleźć do jakich...\nSamochody Zabezpieczenia mr-perch 25 Lut 2007 21:34 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1476\nMontaż alarmu w MAN'ie - schemat, gdzie wpiąć\nZ tego, co pamiętam z prawej strony za"schowkiem" jest sterownik centrala (zresztą namierzysz go po cykaniu przekaźników), rozbierz go i wlutuj się w stopki przekaźników. Cyfrówki chyba tam nie ma.\nSamochody Zabezpieczenia xwit 08 Kwi 2006 17:22 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1062\nUszkodzony alarm Ster w polonezie\nWitam. Problem przedstawia sie następująco: Jak się tylko podłączy akumulator, awaryjne zaczynają migać z dużą częstotliwością (świecą praktycznie ciągłym światłem), słychać przy tym cykanie jakby jakiegoś przekaźnika, pomaga przekręcenie kluczyka w stacyjce, ale auta nie można odpalić. Po przekręceniu...\nSamochody Zabezpieczenia Błażej 04 Lut 2008 00:27 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 2997\nDokladnie tak. Jeżeli zacznie wyć syrenka będzie wiadomo że pomarańczowy jest podłączony. Tylko czy masz czujniki ruchu? Bo wtedy i tak alarm zacznie wyć... Zasłoń je np. czarną taśmą izolacyjną. Centralkę alarmu można zlokalizować po dźwięku "cykania" przekaźnika od kierunkowskazów w centralce, podczas...\nSamochody Zabezpieczenia rnb_bolii 18 Sty 2011 00:26 Odpowiedzi: 20 Wyświetleń: 2122\nBezpieczniki są na pewno dobre ale przekaźnik główny i od pompy mogą cykać ale nie kontaktuje poprawnie.Poczytaj o tych przekaźnikach .\nSamochody Zabezpieczenia żałosna udręka 01 Gru 2012 19:31 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 2784\npanowie ja mam troszkę inny problem z tym alarmem :/ wszystko pięknie ładnie zamyka otwiera, ale nie działa mi zamykanie w czasie jazdy :/ nie wiem czemu :/ bo kabelki na bank podłączone dobrze, mierniczkiem posprawdzane kabelki do stacyjki oraz do pedału hamulca. Co dziwne zaobserwowałem że w alarmie...\nSamochody Początkujący CameR 18 Kwi 2015 07:06 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1143\nTo w tej sytuacji poszukaj centralki od alarmu (być może cyka przekaźnik w centralce, który jest odpowiedzialny za uruchamianie świateł awaryjnych), więc wypnij ją i jedź do elektryka. Miałem podobny problem po upadku pilotów, straciły łączność z centralką. Mam wrażenie, że u Ciebie może być odwrotnie.\nA transoptor ? zamiast mrugającej diody podłącz diodę transoptora, będziesz miał izolację galwaniczną od alarmu i możesz po drugiej stronie robić co tylko będziesz chciał. Na takiej samej zasadzie możesz migającym LEDem sterować fotodiodę, zamiast przekaźnika wystarczy tranzystor MOSFET do żarówki...\nProjektowanie Układów eurotips 29 Sty 2018 20:49 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 333\nAutoalarm z przekaźnikami elektronicznymi\nA w czym ci to cykanie przeszkadza? Kup alarm, przekaźniki elektroniczne i przemontuj.\nSamochody Zabezpieczenia Ireneo 06 Lut 2010 15:13 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 1373\nMasz zamontowany jakiś dodatkowy alarm, który się aktywuje i odcina pompę, na zdjęciu widać kawałek obudowy przekaźnika, który prawdopodobnie za to odpowiada. Zewrzyj jego styki (30 i 87), samochód powinien odpalić\nSamochody Początkujący Bater278 09 Lip 2018 11:09 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 279\nwłącz alarmowanie i słuchaj gdzie "cyka" przekaźnik ...\nGdzie jest alarm i cz w seacie?\nSterownik centralnego zamka odnajdziesz... na ucho. Wsiadasz do cichego wewnątrz auta i zamykając i otwierając zamek, czy to z kluczyka, czy z rygla, nasłuchujesz, skąd dociera cykanie przekaźników. A pilota zawsze można "dopasować". Po prostu zakupujesz dodatkowy radiosterownik centralnego zamka i dołączasz...\nSamochody Zabezpieczenia markomp 24 Sty 2008 11:51 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1368\nSamochody Początkujący mario147 27 Wrz 2015 13:37 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 735\nCentralny zamek w Daewoo Nubira. Pomocy...\nJest dokładnie tak, że samochód zamyka się poprawnie jednocześnie z włączeniem alarmu. Ale gdy chodzi o otwieranie to tylko autoalarm się wyłącza a siłownik nawet nie próbuje otworzyć i przekaźnik nie cyka. Przy otwieraniu zupełnie brak, jakiego kolwiek oznaki otwierania przez siłownik.\nSamochody Zabezpieczenia DjCriss 06 Sty 2008 12:48 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 6658\nCzęściowy schemat. Może komuś skojarzy się podłączenie. Po prawej u góry będzie raczej sterowanie zamka centralnego, niżej poczwórne wyjście możliwe że jakiś czujnik. Zasilanie i masa wiadomo. Po podłączeniu zasilania po ok. 1min. załącza się przekaźnik i cyka ok 4min. po czym się wyłącza. Na pilot nie...\nSamochody Zabezpieczenia 2770618 23 Sty 2017 17:32 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1620\nSamochody Początkujący mazi_dg 22 Kwi 2016 09:30 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 1929\nSamochody Zabezpieczenia RobertGrzelak1984 27 Wrz 2017 10:30 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 3735\nWięc tak. Kupiłem wczoraj alarm razem z blokadą. Dokładnie taki : Podłączyłem, żeby rozcinał mi rozrusznik. Uaktywniłem przycisk (przełącznikiem na centrali alarmu). Rozrusznik jest rozłączany przez przekaźnik pokazany na zdjęciu. Jednak po włączeniu zapłonu słychać, że przekaźnik cyka. Jednak...\nSamochody Zabezpieczenia Młody199 17 Cze 2012 13:07 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 2343\nWentylacja i Klimatyzacja mailover 17 Paź 2014 21:21 Odpowiedzi: 20 Wyświetleń: 6750\nUszkodzona wiązka golf IV\nWitam, od kiedy kupiłem auto, w lecie mialem problemy z zamkiem centralnym. Mianowicie po zamknieciu drzwi kierowcy sam uzbrajał sie alarm. Podczas jazdy centralny zamek otwierał drzwi i je zamykał co chwile. Po rozkreceniu drzwi i wypięciu kostki i ponownym wpięciu - usterka znikła na jakieś 2 tyg....\nSamochody Elektryka i elektronika amoralez 12 Maj 2009 21:12 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 4044\nSamochody Zabezpieczenia wihura1234 13 Lip 2013 18:30 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 2940\nSamochody Elektryka i elektronika PIOTRZ91 07 Gru 2012 21:32 Odpowiedzi: 17 Wyświetleń: 8904\nNo więc namęczyłem sie wczoraj i uzyskałem tylko tyle, że przestało działac nawet otwieranie. ale po kolei. Dokopalem sie do wspomnianej samoróby i okazało się ,że jakby jeden z przewodów sie odlutował; dla pewności poprawiłem lutowania wszystkich wyprowadzen przekazników, ale zamek raz dziaąłł a raz...\nSamochody Zabezpieczenia sto2 23 Lis 2010 21:54 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 7458\nInne Serwis puszak 23 Paź 2009 21:59 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1442\nSamochody Elektryka i elektronika gsekulski 22 Lip 2012 15:16 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 3642\nSamochody Zabezpieczenia CameR 11 Lut 2017 11:58 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 927\nSamochody Zabezpieczenia Miły123 26 Lip 2014 16:01 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 6162\nSamochody Początkujący asvid 26 Sie 2014 15:27 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 2181\nPo ich odłączeniu przekaźnik pompy cyka pompa się nie włącza. Po połączeniu pompa od razu działa. Wczoraj zrobiłem 50 km ponad, dziś do pracy pojechałem, i wszystko wygląda okej. Robię póki co testy. Nie chce inwestować czasu i pieniędzy w ten samochód bo ma wiele do zrobienia a chce kupić jak najszybciej...\nSamochody Początkujący compix 29 Sty 2015 08:50 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 3573\nKingKong. Tak, po odłaczeniu ECM pobór prądu spada do 0,08A. Zaobserwowałem także, że tuż po odpięciu klemy i wpięciu się miernikiem pobór prądu wynyosi 0,08A. Po przekręceniu kluczyka w stacyjce (pozycja zapłon) i wyjęcia kluczyka, pobór prądu pozostaje na poziomie 0,53A. Tomek665. Przekaźnik główny...\nSamochody Elektryka i elektronika piter34 07 Sty 2006 15:47 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1635\nPolonez 1.6 Truck - jednopunkt bosch nie odpala ani na gazie ani na benzynie\nWitam, od jakiegoś czasu miałem problem z moim Poldkiem tzn: odpalał na benzynie ale nie potrafił utrzymywać obrotów i gasł na zimnym silniku za to po przełączeniu na gaz nie gasł i potrafił zajechać ok 20-40km. Niestety w drodze powrotnej już na gazie nie chciał jechać ale na benzynie bez problemu....\nSamochody Początkujący Brunoxp 11 Wrz 2019 10:44 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 114\nSamochody Zabezpieczenia joho 22 Sie 2004 01:03 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 2013\nLepiej kup PYTHONA MX 3000. Naprawdę świetny alarm, niezawodny, zbudowany na przekaźniku elektronicznym - nie słychać cykania przekaźnika i trudno zlokalizować centralkę...polecam naprawde warto, do tego ma imobiliser samozałączający się. Radiopowiadomienie raczej bym szukał o większym zasięgu bo te...\nFox 101B - dziwne zachowanie\nAlarm zamontowany w 98r w Nubirze, przez 6 lat jak mam auto jedyne problemy sprawiały piloty ale rozwiązywało je palnięcie pilotem w auto albo zmiana baterii. Ostatnio samochód był w warsztacie (rozrząd, głowica no kopali trochę pod maską) i stało się: przy odbiorze na dzień dobry widzę świecą się...\nSamochody Zabezpieczenia xwit 15 Cze 2009 00:14 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1115\nSamochody Początkujący kubagaco 11 Lis 2009 12:48 Odpowiedzi: 18 Wyświetleń: 2762\nMusisz słuchać gdzie "cykają" przekaźniki w momencie uzbrajania pilotem. Alarm może być wszędzie, pod kierownicą to akurat miejsce najbardziej pretensjonalne, ale najprostsze w montażu :? Pzdr.\nSamochody Elektryka i elektronika Gerri 22 Lip 2004 15:48 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 2325\nSamochody Elektryka i elektronika Xsaero 14 Gru 2009 15:40 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 12203\nSamochody Początkujący zuck3rb3rg 07 Kwi 2012 17:05 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 6117\nAutomatyka VTS - Sterownice VS 10-75 CG OPTIMA\nWitam, Okazało się że HMI był uszkodzony i wymiana panelu załatwiła sprawę. Kolejny problem pojawił mi się z aplikacją NS247, nie wyświetla żadnego alarmu natomiast cyka przekaźnik K3 odpowiedzialny za przepustnicę nawiewu. Na HMI pojawia się przepustnicę otwarte/zamknięte na zmianę i nie startuje...\nWentylacja i Klimatyzacja rafal_klim 10 Lut 2014 13:29 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 3642\nSamochody Elektryka i elektronika pepe150 25 Lis 2015 22:03 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 2025\nSzukaj centralki, jeżeli się odzywa cykaniem przekaźników to ją zlokalizujesz. Kilka firm robi takie piloty (np. Prestige, Seo, KM-17) ciężko po nim coś znaleść. Chcesz ten alarm całkowicie usunąć?\nSamochody Zabezpieczenia AndrzejKrak 02 Sty 2016 22:06 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 969\nSamochody Początkujący barteksmrek 03 Sty 2019 15:01 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 258\nkuchnie amica elektryczne profil taśmy renault megane bezpiecznik alarmu rover obroty ekran migać grach zawór odcinający grzejnik toshiba ładować vectra falowanie obrotów lampa pilot astra nawigacja