Dieta pudełkowa Radomsko | catering dietetyczny | Primate\nPersonalizowana dieta w Radomsku na wyciągnięcie ręki\nKomponuj zestawy posiłków w Radomsku niemal bez ograniczeń\nDieta pudełkowa w mieście Radomsko dzieje się, gdy Król Dżungli przyrządza pyszne dania, ładuje do kolorowej torby i dostarcza prosto pod Twoje drzwi. Małpa jest zawsze na czas, dlatego każdego dnia gdy otworzysz oczy, różnorodne jedzonko będzie już na Ciebie czekać. Wystarczy, że zerkniesz do torby, zaśmiejesz się z komicznego suchara, który za każdym razem czeka na pudełku, a następnie odgrzejesz danie w mikrofali, piekarniku lub wszamiesz je z prędkością geparda. Wtedy fala mocy napłynie do Ciebie i Twój dzień będzie udany! A jeśli jeszcze się nie zdecydowałeś, Nie zastanawiaj się dłużej, dowiedz się więcej...\nChcesz poprawiać jakość swojego życia, dbając o odżywianie. Poszukując odpowiedniej diety, eksperymentujesz z niezliczoną ilością diet, testujesz rozmaite produkty, usiłujesz jeść na różne sposoby, aż w końcu sam nie wiesz, co jest dla Ciebie dobre i czujesz się zagubiony. A jedyne co musisz zrobić to wybrać fit catering i ustalić swoje potrzeby: wybór dań - 50 każdego dnia, wykluczenia składników, rodzaj diety, ilość i wielkość posiłków. Masz wszystko w jednym miejscu, więc nie tylko otrzymujesz zdrową dietę, ale również osiągasz swoje cele sylwetkowe oraz dostajesz extra godziny w ciągu dnia, szamiesz apetyczne jedzonko, które jest świeże i pyszne oraz wprowadzasz większą różnorodność do swojej diety i życia.\nPowodów jest dość dużo... W pierwszej kolejności to ogromna różnorodność dań. Jedzenie pudełkowe to każdego dnia inna szamka. Są one dobrane do naszych upodobań, biorąc pod uwagę również te pojedyncze składniki czy dania, których nie lubimy, nie chcemy lub nie możemy jeść. Następnie, oszczędność czasu i pieniędzy. Koszty przygotowania takich posiłków samemu często przekraczają koszty zamówienia diety pudełkowej bezpośrednio od producenta. A czas oszczędzamy na dojazdach do sklepu, gubieniu się w alejkach sklepowych w poszukiwaniu produktów i czekaniu w kolejkach. Dodatkowo jest to wygodne, przyjemne, a przy okazji nie marnujemy jedzenia, bo zamawiamy tylko tyle, ile możemy zjeść.\nCatering dietetyczny od Primate działa w bardzo prosty sposób. Pierwszym krokiem jest rozpoczęcia rejestracji i tam podajesz potrzebne dane (adres, e-mail, numer telefonu itp.). Następnie wypełniasz swoje preferencje takie jak rodzaj diety, wykluczenia, kaloryczność itd. Masz wiele możliwości dopasowania ustawień do swojej diety! Możesz wybrać, czy jesz mięso, czy chcesz duże, czy małe śniadania. Możesz jeść wegańsko, bez glutenu. Wybierasz model płatności i to wszystko. W swoim panelu wybierasz posiłki i wybierasz dni papu w kalendarzu. Twoja zdrowa szamka jest już gotowa! Torbę dostarczam prosto pod Twoje drzwi. Wszystkie preferencje możesz edytować jeśli chcesz. Na zaplanowany dzień Małpa przywozi Twoje papu w kolorowej torbie i bezpiecznie zostawia pod Twoimi drzwiami, aby nie budzić Cię w nocy. Najlepszy catering pudełkowy!\nW najlepszym cateringu Primate sam ustalasz jakie posiłki będziesz jadł, dlatego zawsze dostajesz to, czego oczekujesz. Ty o wszystkim decydujesz. Małpa dzień w dzień troszczy się o to, aby posiłki były zdrowe oraz ugotowane z świeżych i sezonowych produktów. Pomagają jej w tym wykwalifikowani dietetycy, którzy codziennie dokładają wszelkich starań, aby Twoje dieta była odpowiednia, zdrowa i zbilansowana, która zawiera odpowiednią ilość makroskładników i pożywnych produktów. Co więcej, otrzymując gotowe posiłki na cały dzień, możesz jeść regularnie, a w ten sposób zadbasz o swoje zdrowie i dobry humor.\nW małpiej Dżungli za dietę cateringową możesz zapłacić nawet od 44 zł za dzień jedzenia. To zależy od wybranego pakietu rodzaju diety, wielkości i ilości posiłków. Jesteś w stanie samodzielnie ustalić kwotę, którą chcesz wydawać, dzięki temu zapłacisz tyle, ile chcesz — nie mniej, nie więcej. Apetyczne, świeże i wartościowe dania możesz jeść na śniadanie, obiad czy kolację. Dostarczą Ci witamin na cały dzień, a Twój organizm będzie funkcjonował tak, jak powinien. Wybierz najlepszy fit catering - spróbuj!\nDieta pudełkowa Łódź Dieta pudełkowa Piotrków Trybunalski Dieta pudełkowa Pabianice Dieta pudełkowa Tomaszów Mazowiecki Dieta pudełkowa Bełchatów Dieta pudełkowa Zgierz Dieta pudełkowa Skierniewice


Niesamowita historia Juniora Messiasa napisana przez życie - ACMilan.com.pl - AC Milan\nUżytkownicy online: Makaveli, Gaara, Nesta_13, ACstach, kshaq34, Kaka_94, Szulaj22, lukasz markowski, donovo666 , Jogin, kaka017, Zuber, Meet, bartekxd22, dusiekxd, Eravier, kusniak_22, Miszcz, seba88, gdz01, patoo_07, GiveMeReason, courtsidelive, Relapse, Moris, szfarceneger, markoss, krisss811, jarek_2389, Adi.Milan, PanX, Marosso, Bonczek58, Coght, Piotrek1899, Legenda Shevchenko, skoropian, MilanHomer, Mieszko, _Paweł_, ashlander, Primo85, ForzaMilan!!!, Lipido, ósmy, AdrianoGalliani, grocho, hyrus13, bejsik, Fifa2121, Manolas, ForzaMilanPL, GregSays, marcinmaly82, Abece, lostov95, wojtas03, tysiok, Skot Łilson, Gerada, Fifi22100, WeahYeah, Dawid_19, muamba_kabumba, Michlan, Ledux, bonaventura2018, glizder, Hoop, Levy11, Von Strauss, SICKBOY, Kaka821 , wojtekdio1234, Marcino88, Mr Nobody, MrMikosis, cbvirus, Demick, POE, Danielinho7, Werator12, KennyDracula, Rossu, 86rl, boro215, maciooss9, lechef, RuFFDante, [email protected] , IpponInter, Lepik Tha Prokid, Valandar, Ajvar, gerasmat, castello, MrAncelotti, Sobr16, KiątekPrzysztof, roox, Ernest1899, inzaghi67, radek23423, Janik14, JotaBe , Saviola233, WilkuJumper, suseljestem, Mailand_91, Mil_online, Zero07, Tom1899, Aper, adrianadi2003, mmielczar123, Giovanni Parafango, chory, Acgregor88, michal1606, Dabry, Shey, GottMittUnss, paweł_piotr, adrian94, jazon455, ZYLION, JerryRossoneri, Andy89, Gacek93, Sieri, Smigacz90, PsychoTata, kamilo93, Greg 81 , Inzaghi7425, Rossonero., Miaacz, MikoMiko, Kubin1992, Kaladin, KRWISTY, ildiavolo666, R-1899\nNiesamowita historia Juniora Messiasa napisana przez życie\n26 listopada 2021, 14:51, Redakcja Aktualności\nTo opowieść nieprawdopodobna. Historia, która zdarza się bardzo rzadko, ale wystarczająco często, by zaspokoić najśmielsze ludzkie aspiracje i nadać sens egzystencji. Opowieść o młodym chłopaku, który (jak sam przyznał) w noc ślubu brata jechał do domu pijany, zardzewiałym gruchotem i osunął się z nieutwardzonej drogi na pola i leżał tam w błocie, czekając na śmierć lub zbawienie.\nO dzieciaku, który zdominował lokalne, wiejskie turnieje niedaleko Belo Horizonte w Brazylii, a w dobrym dniu dostawał zapłatę w skrzynkach po piwie. Ale kiedy zrobił gigantyczny krok w krótkim czasie – dołączając do akademii Cruzeiro, gdzie Ronaldo zaliczył swój debiut – zdał sobie sprawę, że wspiął się na wyższy stopień. Messias Junior pochodzi z Brazylii, a spotkania ligi brazylijskiej oraz innych, najpopularniejszych lig świata możesz typować na https://legalbuk.pl/sts-oferta-na-tydzien/ . Po trzech sezonach, w pogoni za profesjonalnym kontraktem, w przeddzień swoich 20. urodzin, jedyne co osiągnął, to gra w klubie Ideal – drużynie występującej na siódmym poziomie rozgrywek w brazylijskiej hierarchii futbolu.\nMessias Junior w wieku 20 lat zdał sobie sprawę, że piłka nożna jest fantastyczna, podobnie jak marzenia, ale mając młodą żonę i dziecko oraz rachunki do opłaty podjął decyzję o emigracji do Włoch. Dołączył do rodziny, do brata. Jego pierwszą pracą było – dosłownie – polerowanie cegieł pozyskanych z odzysku na placach po rozbiórkach. Pensja? 20 eurocentów za sztukę. Drugim jego zajęciem było dostarczanie sprzętu AGD (tostery na dobry dzień, lodówki na zły).\nW pewnym momencie zdał sobie sprawę, że praca na budowie czy zajęcie dostawcy, a przez to możliwość utrzymania rodziny będzie dla niego szczytem spełnienia, a gra w piłkę nożną będzie rozrywką, a nie celem. Chwilę potem otrzymał propozycję od kolegów, emigrantów z Peru propozycję dołączenia do ich klubu – Sport Warique (liga amatorska) i nie mógł odmówić.\nNiezalegalizowany emigrant ekonomiczny, który jak większość jemu podobnych wiedział, że jego historia zakończy się na dwa sposoby. Biurokracja odnajdzie wniosek pośród wielu zaległych spraw i pobyt Messiasa zostanie zalegalizowany lub mundurowi zapukają do jego domu. Ostatecznie pobyt został jednak zalegalizowany i dzień po otrzymaniu wizy pobytowej, podpisał kontrakt z Casale, klubem występującym w piątej lidze (Serie D) we Włoszech. Był zachwycony, ale oferta musiała mieć również sens dla niego i jego rodziny, dlatego też pierwsza z propozycji została odrzucona. Ostatecznie otrzymał 1500 euro miesięcznie, czyli nieco więcej niż mógł dostawać pracując jako dostawca.\nJunior Messias narodził się na nowo, w wieku 24 lat. Po czterech latach rozbratu z futbolem, rok po roku awansował we włoskim futbolu: od piątego poziomu rozgrywek (Casale), do czwartego (Chieri) i trzeciego (Gozzano), następnie drugiego i pierwszego (Crotone), by ostatecznie zagrać w Lidze Mistrzów w barwach Milanu, do którego dołączył podczas letniego okienka transferowego. W środowy wieczór, trzy minuty przed końcem regulaminowego czasu gry, po strzale głową pokonał Jana Oblaka i Atlético Madryt, co dało Milanowi cenne zwycięstwo 1:0 na wyjeździe i możliwość utrzymania nadziei na awans do dalszej fazy rozgrywek Ligi Mistrzów. Co warto podkreślić, spośród 62 goli, które strzelił od czasu powrotu do gry w piłkę nożną, to dopiero czwarte trafienie głową.\nHistoria Juniora Waltera Messiasa jest z gatunku nieprawdopodobnych. Wiele osób może odnieść wrażenie, że została zmyślona. Ale została opowiedziana przez samego Messiasa. To jest piłka nożna. To jest sport. A niedowierzający mogli sami zobaczyć, jak po dośrodkowaniu Francka Kessiego, Messias Jr zdobywa bramkę i tonie w objęciach kolegów z drużyny... Ta historia wydarzyła się naprawdę.\nCo by nie mówić to kariera Mesjasza to nie przypadek - wystarczy pooglądać go przez kilkanaście minut by przekonać się, że gość wie co robić z piłką i nie boi się tego robić.\nFajnie że strzelił ładna bramka, ale nadal uważam że Milan to trochę zbyt wysoka półka,, a my potrzebujemy prawdziwego prawo skrzydłowego bo Selemakers i Messias osłabienie prawej strony.\nFajnie jak by miał taki sezon konia z 10 bramek i z 10 asyst :)\nMilan od zawsze był klubem romantyków\n27 listopada 2021, 23:04\nTo prawda, jeszcze do niedawna co rok przygarniał różnych starych mistrzów którzy występami w ACM udowadniali, że nie należy ich jeszcze skreślać... a nie, czekaj..\n28 listopada 2021, 13:17\nBardziej myśle o płaczącym MvB, historii maldinich, odejście senatorów itp. A to tylko historia nowożytna\nWielka, wielka zazdrość.\nMR. X ostatnio aktywny: 40 minut temu\nPamiętaj, Ty też możesz zostać Juniorem :)\nJest w tym coś, że nasz klub lubuje się w takich romantycznych historiach, w które ciężko uwierzyć. Jednak na spokojnie nie róbmy z niego na siłe Kaki, niech spokojnie działa i pokaże, że ten last minute się opłacił\nPiękna historia. Jednak przestrzegam przed nadmiernym optymizmem, "bo strzelił bramkę w LM". Daniel Maldini też strzelił w Serie A, a chyba wszyscy wiedzą, że poziomem od reszty strasznie odstaje. Messiasowi należy życzyć powodzenia i mam nadzieję, że swoją grą przekona mnie, że jednak to wypożyczenie miało sens.\nDużo radości dał nam ten cenny gol i historia jest naprawdę piękna ale chłop musi jeszcze sporo zrobić, żeby udowodnić, że ten transfer miał jakikolwiek sens. Jednak trzeba powiedzieć, że w środę kupił sobie trochę kredytu zaufania.\nFajny ten nasz Milan się zrobił. Pełno tutaj romantycznych historii, jakiś wręcz niemożliwych wydarzeń, czegoś jakby ponad piłką nożną. Mamy powrót do ligi mistrzów po siedmiu latach, gdzie przegraliśmy ostatni mecz z Atletico, a teraz z nimi wygrywamy pierwszy mecz od powrotu. Mamy niesamowitego Ibre, którego mało kto kojarzy z przywiązania do barw klubowych. Człowieka totalnie - jakby mogło się wydawać, zakochanego w sobie, ogromnego egoistę, a w dodatku po 40stce. Wracającego do upadłego giganta i jak pokazał czas aby spowrotem postawić go na nogi. Zupełnie się zmieniając i biorąc odpowiedzialność, której nikt wcześniej nie chciał wziąć. Jest Tonali , zakochany dzieciak, który spełnił największe marzenie, powoli wyrastając na lidera. Mamy też Simona - jego chyba nie trzeba przedstawiać. Wspaniała postać i piłkarz, przede wszystkim człowiek. Temat Juniora to już piękno życia samo w sobie i choćby już miał nie strzelić więcej bramek to tych wspomnień nikt jemu ani nam nie zabierze.\nPadre Pioli. Jego zostawiam na koniec bo według większości z nas, jego koniec nastąpił przed początkiem. Czas jednak pokazał przewrotność losu i nasz Pan Trener stał się częścią wielkiej historii ACM. Jak się okazało jest odpowiednim człowiekiem w odpowiednim miejscu. Zwrócił nam wszystkim radość kibicowania, jest współautorem tej pięknej opowieści. Opowieści, którą jak myślę - wielu z nas ogląda z zapartym tchem i to zapewne od wielu, wielu lat. Kto by pomyślał, że taki niepozorny facet zrobi coś znacznie większego od wygrania jakiegokolwiek pucharu. Mianowicie poruszy na nowo miliony serc na całym świecie, bez względu jak to się zakończy. Jak dla mnie Stefano, jako trener już zapisał się złotymi zgłoskami na kartach historii Milanu.\nJestem sentyMilanistą i widziałem już całkiem sporo pięknych chwil naszej ukochanej drużyny. Choćby vendette na Liverpoolu po aferze w rodzinnej lidze. Żyłem długo tymi chwilami, żyłem nimi bo przez lata, oglądanie kolejnego meczu zadawało ból aż w końcu przywykłem i przestałem go czuć. Poczułem coś gorszego, a właściwie nie czułem. Zupełnie mi zobojętniał Milan, nie czułem już nic. Oglądałem jakby z przyzwyczajenia.\nTo było okropne, nie czuć nawet złości po przegranej. Dziś wszystko jest inaczej i znów mam te naście lat i patrzę na mecz z radością i wściekłością. Znów czuje się kibicem. Znów wierzę i się załamuje, wciąż boję się powrotu do marazmu ale Milan z każdym meczem oddala ten strach.\nKocham ten klub za ten romantyzm, za przesyt takich historii i w końcu za to, że wnosi "coś ponad" do głupiego kopania piłki.\nPS. czy to nie piękne, że następny mecz w LM jest właśnie z Liverpoolem a w dodatku w domu diabła na San Siro?\nBardzo fajnie opisałeś to co czuję. Tak właśnie jest jak mówisz :)\n27 listopada 2021, 01:35\nZe wszystkim się zgodzę poza tym że przegraliśmy z atletico pierwszy mecz. Przegraliśmy z pajacem którego komentatorzy przewrotnie sędzią nazywali.\nBardzo fajny post Materazzone! Trafione w punkt :)\nCiekawa historia, ale wolałbym, aby kontynuował swoją przygodę z piłką w Torino albo innym średniaku ligowym, a do Milanu przyszedł zawodnik z doświadczeniem w Lidze Mistrzów.\n26 listopada 2021, 16:59\nPięknie napisane, a jeszcze piękniej było oglądać jak Junior strzela bramkę\nplotek ostatnio aktywny: Dzisiaj, 00:13\nHistoria dosłownie jak z bajki, póki co mało pograł ale Pioli miał nosa, żeby go wpuścić. Diaz może się powoli obawiać o pierwszą jedenastkę co jak najbardziej dobrze wpłynie na jakość zespołu. Mam nadzieję, że niedługo go zobaczymy od pierwszego gwizdka i pokaże nam parę sztuczek co sprawi, że trener będzie miał spory dylemat.\nmiejmy nadzieję że to dopiero początek tej historii i teraz Messias pokaże nam na co go stać. W tym meczu z Atletico wyglądał bardzo fajnie, miejmy nadzieję że kontuzje go będą omijały a i forma na boisku będzie rosła, bo potrzebujemy szerokiej ławki jak nic innego\nPiękna historia. Mam nadzieje że to nie będzie jej koniec\nDarQ ostatnio aktywny: Wczoraj, 22:07\nMessias dostał piłkę od Kessiego na sam czubek nosa, na optymalnej wysokości, idealnie w wolnym tempie nabiegając, mając przestrzeń, nikogo nie było obok. Pisząc "ja bym strzelił" mam na myśli dosłowne znaczenie.\nByłem i jestem jednym z krytykujących ale nie samego Messiasa tylko raczej zarząd za tego typu wzmocnienia.\nPragnę się mylić i po każdym meczu z jego udziałem dostawać zasłużone baty od jego fanów ;)\n26 listopada 2021, 16:03\nJunior Messiah zrobił to, co powinien zrobić Zlatan, bo to raczej Zlatan powinien być w tamtym miejscu.\nZaczął tez od środka ta akcje i poszedł do końca ja wyokonczyc, wszyscy krytycy by to strzelili siedząc na kanapie a to Messias, zamiast pic piwo na budowie nieważne jak znalz się w tymnklubie i zapakował bramkę w LM. Przypomnę jaka kupę w majtkach milanoolowa składu w swoim debiucie w LM na Anfield\n27 listopada 2021, 05:26\nz 2 strony Zlatan został z tylu i wziął ze sobą obrońcę dlatego Mesjasz miał tyle wolnego\nJuż sam fakt tego, że wygrał nam mecz z Atletico, spowodował, że go lubię. Niektórzy tutaj go skreślali w przedbiegach, a ja cierpliwie czekałem czy w końcu coś pokaże. No i pokazał w najlepszym możliwym momencie, co dowodzi że nigdy nie można nikogo skreślać.\nNikt nie może mi zarzucić ,że byłem dla niego pogardliwy. Cały czas miałem wobec niego wiarę , która dała mi ogromną radość po zdobyciu tak ważnego gola dla Milanu. Życie nauczyło mnie ,że nie można skreślać tak szybko łudzi...\nA ile jadu gość dostał na początek swojej kariery w Milanie od kibiców, jak na niego pluto, wyśmiewano, bez nawet dania szansy na zaprezentowanie umiejętności w oficjalnym meczu.\n"Transfer w stylu Mesbaha", "Wzmocnienie na LM hehe".\nJuż właściwie, jednym wygranym meczem nam spłacił połowę wartości swojego transferu.\nBez przesady z tym jadem, każdy tu wiedział ze przychodzi w roli zmiennika być może i w roli 3go zmiennika, pewnie niektórzy pisali sarkastycznie przez to ze Maldini mówił o ściągnięciu kogoś jak mr.X ;)\nZ tym wzmocnieniem na LM to się nie mylili. xD\nDobry zmiennik dla Brahima i opcja na prawe skrzydło głównie ze względu na to że jest lewonożny. Życie pisze ciekawe scenariusze, kto wie jak to się dalej potoczy. Miejmy nadzieję że na bramce z Atletico nie poprzestanie jeżeli chodzi o dokładanie kolejnych kamieni milowych w jego karierze - oby w barwach Milanu :)\nFajny grajek, jak złapie rytm meczowy to da nam coś "ekstra". A jego historia nadaje się na film na Amazonie. Takie magiczne rzeczy tylko u nas ;)\nGol z Atletico sprawił z miejsca że ten transfer był sensowny\nGdzieś czytałem że jakiś gościu chyba z Salernitany też 2 lata temu był bezdomnym migrantem a teraz gra w Serie A. Dotarł do kontynentu na jakiejś łódeczce :)\n6 dni płynął w rzece, nic nie pił i nie jadł. A potem jeszcze 40 dni pościł na pustyni. ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nEdouard Mendy, bramkarz Chelsea ma bardzo podobną historię do opowiedzenia. Piłkarz, który jeszcze 5 lat temu przeżywał załamanie nerwowe, ponieważ nie mógł znaleźć sobie klubu i był na zasiłku socjalnym.\nHakan, piłkarz którego jeszcze niedawno zdradzała żona, teraz jest zawodnikiem mistrza Włoch. ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nA Donnaruma nie ma jakiejś historii o biedzie ?:)\nDonnaruma jest jednym z najlepiej opłacanych bramkarzy na świecie i spełnia swoje ambicje na ławce rezerwowych i to jest bieda :D\nBadMad ostatnio aktywny: 57 minut temu\n26 listopada 2021, 22:25\nAntonio Donnaruma chciałby bardzo coś powiedzieć mediom o roli tego gorszego brata,ale chyba nie ma kto go wysłuchać:-( niesłusznie zresztą;)


Kultowy program podróżniczy dla dzieci pt. "Nela Mała Reporterka" powraca z premierowymi odcinkami! , Czas Dzieci\nAustralijską przygodę czas zacząć! Nela Mała Reporterka zaprasza widzów, aby razem z nią wyruszyli w podróż przez najciekawsze zakątki czerwonego kontynentu. Premierowe odcinki programu pt. „Nela Mała Reporterka” w każdy piątek o godzinie 13:00 tylko na antenie TVP ABC!\nProgram „Nela Mała Reporterka” to jeden z najpopularniejszych w Polsce programów edukacyjnych dla dzieci. Ta ceniona seria podróżnicza, prezentuje przygody nastoletniej globtroterki – Neli. Dziewczynka jeździ po świecie i przed okiem kamery spontanicznie zdaje relacje z tego, co widzi. Przybliża widzom lokalne historie i legendy, opowiada o miejscowych zwierzętach oraz roślinności, a także dzieli się swoimi wrażeniami z każdego miejsca.\nTym razem, Nela wyjechała do Australii, gdzie pojawiła się tuż po wielkich pożarach buszu. W premierowych odcinkach jej programu będzie można wyruszyć na pomoc dzikim zwierzętom, zobaczyć jak wygląda szpital polowy dla torbaczy, a także dowiedzieć się jak sprawdzić czy w okolicy znajduje się zwierzę wymagające opieki człowieka. Dzieci poznają koale, wolatuchy, walabie, kangury, kolczatki i wiele innych fascynujących zwierząt.\nNajnowsze odcinki programu „Nela Mała Reporterka” dostępne są w każdy piątek o godzinie 13:00 na kanale TVP ABC. Więcej informacji na temat Neli można znaleźć na www.facebook.com/PodrozeNeli\nNa podstawie programu powstała również bestsellerowa książka autorstwa Małej Reporterki pod tytułem „Nela na Wyspie Kangura”, w której znajduje się wiele dodatkowych materiałów z wyjazdu. Jak zwykle nie zabraknie zdjęć, rysunków i unikatowych kodów QR, które umożliwiają dostęp do niepublikowanych wcześniej, dodatkowych materiałów wideo. Dodatkowo, w książce znajduje się informacja na temat zapoczątkowanej przez Nelę kampanii społecznej #UstaPysk, edukującej dzieci w zakresie pierwszej pomocy przedweterynaryjnej. Razem z fundacją The Adventure starts Here Foundation ustanowiłam nowe święto w kalendarzu – Dzień Pierwszej Pomocy dla Zwierząt Dzikich i Domowych! Rozpoczęłam kampanię społeczną #UstaPysk, w której razem z super-weterynarzem przeprowadziłam bezpłatne szkolenia on-line na moim Facebooku z udzielania pierwszej pomocy zwierzętom – wyjaśnia Nela.\nZ serii książek na temat Australii, dostępny jest również blok edukacyjny pt. „Misja ratunkowa w buszu. Australia”. Album ten to połączenie książki edukacyjnej i bloku rysunkowego z naklejkami do tworzenia przez dziecko własnych przygód ratunkowych zwierząt, prowadzenia kliniki weterynaryjnej oraz szpitala dla pacjentów z buszu, czerwonej pustyni i lasów eukaliptusowych.\nKsiążki „Nela na Wyspie Kangura” oraz „Misja ratunkowa w buszu. Australia” dostępne są tylko w sprzedaży internetowej na oficjalnej stronie wydawcy www.sklepFilmowy.pl oraz na oficjalnym sklepie wydawcy na Allegro – KsiazkiNeli.


nie taki chłoniak straszny, jak go malują: Hołd wojownikom\nHołd wojownikom !!!!\nHOŁD WOJOWNIKOM !!!!!!\nA dla wszystkich Wojowników piosenka Dżemu\nbilit 7 czerwca 2013 08:03\nOstatnie parę zdań: piękne, prawdziwe.\nTrzymam kciuki za grillowanie paskudnika;) jak mi miło, że widnieję w Twoich polecanych:)\nKoncertu Claptona strasznie Ci zazdroszczę, udanego!\nbuziaki, Martynko <3333\nPampa 7 czerwca 2013 09:06\nteż jeździłam sobie w górę i w dół na naświetlaniach, ale ja miałam prawdziwą "frajdę", bo aż 30 minut. Dobrze, że jak na razie nie masz skutków radioterapii.\nPozdrawiam Cię serdecznie i będę zaglądać:)


ciasto jogurtowe Archives - FitSweet\nHome ciasto jogurtowe\nby Anna Rumanek2 komentarze do Najlepsze ciasto jogurtowe z owocami\nW ostatnim czasie sporo się dzieje, konsekwencją tego jest brak czasu na eksperymenty i testowanie nowości w kuchni. Dlatego, kiedy mamy ochotę na coś słodkiego korzystam ze sprawdzonego przepisu na najlepsze na świecie, puszyste ciasto …\nCiasto Jogurtowe Mango Lassi. Jak wybrać dojrzałe mango?\nby Anna RumanekLeave a Comment on Ciasto Jogurtowe Mango Lassi. Jak wybrać dojrzałe mango?\nPyszne, lekkie ciasto inspirowane popularnym indyjskim napojem mango lassi… Połączenie słodkiego, aromatycznego mango, lekko kwaskowatego jogurtu i balsamicznego kardamonu. Całość zwieńczona cudowną polewą z białej czekolady i musu z mango… obłęd. Warunek jest jeden, dojrzałe, …\nLimonkowo-jogurtowe ciasto z malinami\nby Anna Rumanek6 komentarzy do Limonkowo-jogurtowe ciasto z malinami\nBłyskawiczne, lekkie, nie za słodkie ciasto jogurtowe z delikatnym posmakiem limonki i oczywiście letnim, sezonowym akcentem w postaci malin. Pyszne, świeże, pachnące… wprost idealne do popołudniowej herbaty. Lubicie ciasta z sezonowymi owocami? PROSTE CIASTO Z …\nby Anna RumanekLeave a Comment on Ciasto jogurtowe z owocami\nJedno z najszybszych i najsmaczniejszych ciast jakie znam. Lekkie, puszyste, wilgotne i bardzo uniwersalne, można je upiec z dowolnymi owocami, najlepiej sezonowymi. U mnie dzisiaj z jabłkami, ale już z niecierpliwością czekam na truskawki, jagody …


Dworska kuchnia od kuchni w ramach Europejskich Dni Dziedzictwa w Hucisku | Mój Gdów\nDworska kuchnia od kuchni w ramach Europejskich Dni Dziedzictwa w Hucisku\nHome » Aktualności » Dworska kuchnia od kuchni w ramach Europejskich Dni Dziedzictwa w Hucisku\nDodano dnia 15.09.2021 w Aktualności\nZarówno w sobotę jak i w niedzielę, 11 i 12 września, w zabytkowym dworze w Hucisku odbyły się nietypowe zajęcia edukacyjne o tematyce kulinarnej.\nOrganizatorzy Europejskich Dni Dziedzictwa w Hucisku zadbali by dzieciom nie zabrakło atrakcji. Przypomnieli o tym, że to co jedli Polacy od zawsze zależało od pory roku oraz tego z jakiej warstwy społecznej się wywodzili. Inaczej bowiem wyglądał suto zastawiony stół królewski, a inaczej żywili się mieszkańcy wsi. Zawsze jednak w staropolskiej kuchni królowała przede wszystkim kasza, a najbardziej popularnym warzywem była kapusta.\nPodczas warsztatów dzieci miały okazje porównać zapachy używanych w kuchni przypraw, poznać sposoby przechowywania żywności i robienia przetworów na zimę. Dowiedziały się, dlaczego Polacy tak lubią karpia po żydowsku czy barszcz ukraiński. Z dużym zaskoczeniem przyjęli fakt, że jednym z tradycyjnych polskich dań są pierogi ruskie.\nZachęcone lekturą książek kucharskich przedstawiających jedzenie na obrazach, sami przystąpili do warsztatów i rysowali martwą naturę, której głównym tematem były warzywa. Tłem do warzywnego tematu były wieloletnie stare drzewa okalające dwór. Ponadto uczestnicy zajęć m.in wykonywali z masy solnej modele owoców i warzyw, malowali, robili stemple, rozwiązywali zagadki matematyczne.\nDzięki uprzejmości właścicieli odrestaurowanego dworu w Hucisku – państwu Rozwadowskim, w jadalni podpatrzyli, jak należy prawidłowo nakrywać do stołu. Bystre oko zauważyło, że inicjały właścicieli można zauważyć nawet na sztućcach.\nJednym z celów warsztatów było przekazanie dzieciom ogromnego szacunku do chleba, a przede wszystkim zachęcenie ich, by nie marnowały żywności.\nPo zakończeniu części warsztatowej dzieci skosztowały zupy dyniowej oraz pysznego chleba z pieca chlebowego. Pełne wrażeń spotkanie zakończyły wspólnym spacerem po dworskim ogrodzie oraz obejrzeniem wystawy plenerowej na płocie pobliskiego Domu Opowieści.\nOrganizatorem wydarzenia była Fundacja Plenerownia. Warsztaty odbyły się dzięki uprzejmości państwa Rozwadowskich, w ramach projektu „Wakacyjne wyprawki matematyczne” realizowanemu dzięki dotacji Fundacji mBanku. Ich celem było ukazanie związków dziedzictwa i matematyki.


Firma transportowa - ciekawy zamysł na swój interes - dobremedia.org.pl\nW takim razie krótka odpowiedź na takowe zapytanie: ciągle na busie idzie zarobić satysfakcjonujące pieniądze. Wiadoma sytuacja: szwedzka, brytyjska bądź niemiecka branża przewozowa dają bardziej zadowalający profit, ale akurat jak na nasze realia, trudno nie powiedzieć, iż bus jest w stanie dać profit na dobrym poziomie. W ogóle to zależy do masy zagadnień, być może zakładamy wozić ludzi z nieodległych wiosek do miasta, a może najzwyczajniej będziemy wozili przeróżne towary po kraju.http://manuliekobal.pl/ folie do pakowaniaW takim razie to zależy od masy niezależnych czynników – uogólniając, bus wynajem Kraków oraz inne usługi przewozowe są w stanie dać przedsiębiorcy godne źródło zarobku, co jest dzisiaj pożądane.\nPamiętajmy, że w branży przewozowej nie jest przesadnie prosto! Przykładowo – posiadamy wyłącznie jednego busika, który na nieszczęście odmawia po jakimś czasie posłuszeństwa. Pewnie nie należy nawet pisać, iż to wielka katastrofa, która powoduje, iż przez pewien czas nie będziemy mogli eksploatować swojego samochodu.\nKliknij w tym miejscu, sprawdź ofertę naszej firmy a na pewno znajdziesz coś ciekawego. Mamy bardzo konkurencyjne stawki, więc się nie rozczarujesz!\nPoza tym, orientujemy się zapewne, że ciągle drogi w Polsce sprawiają, iż niesamowicie trudno jest dotrzymywać ustalonych terminów. To nic sympatycznego, gdy klienci skarżą się, w sumie nie bez racji, a my na swoje nieszczęście nie jesteśmy w stanie praktycznie nic sensownego zrobić. A więc: działajmy w branży przewozowej, bo ma ona świetlaną przyszłość, lecz zachowajmy rozwagę, w żadnym razie nie sądźmy, że czymś w porządku jest to by zaczynać działanie w przewozach bez rzetelnego zapoznania się z całym tematem. No i oczywiście trzeba być bardzo dobrym, bezpiecznym kierowcą – .\nPaździernik 21, 2020 Październik 21, 2020 adminbusy, pieniądze, transportem, usługi


Dziewczyna ze starej fotografii [Dawid Bartela] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00339 004502 20007654 na godz. na dobę w sumie\nDziewczyna ze starej fotografii - ebook/epub\nAutor: Dawid Bartela Liczba stron: 329\nISBN: 978-83-7564-134-9 Data wydania: 2010-07-03\nDawid Bartela Dziewczyna ze starej fotografii\n© Copyright by Dawid Bartela 2008 AUTORZY FOTOGRAFII NA OKŁADCE: pejzaż – ADAM PASIERSKI portret autora – VICTOR CZURA PROJEKT GRAFICZNY OKŁADKI: VICTOR CZURA & ARTUR JAWOROWSKI ISBN 978-83-7564-134-9 Wydawnictwo My Book www.mybook.pl Publikacja chroniona prawem autorskim. Zabrania się jej kopiowania, publicznego udostępniania w Internecie oraz odsprzedaży bez zgody Wydawcy. Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.virtualo.eu\nTreść Gdzie jest ta dziewczyna ze starej fotografii? – pomyślał, spoglądając po przebudzeniu na zdjęcie w skórzanej oprawce, które stało na regale uginającym się pod ciężarem zakurzonych książek, pośród sterty porozrzucanych płyt, opróżnionych butelek i porozbijanych kieliszków. Małe zdjęcie wyróżniało się bijącą z niego jasnością, która kontrastowała z szarą otoczką regału pokrytego warstwą kurzu. Zamknął oczy i próbował ponownie zasnąć, lecz na próżno, w jego głowie panował potworny chaos i niesamowity mętlik. Zaczął w myślach analizować wczorajszy dzień, który nie różnił się od poprzednich i był podobny do kilku, a może już kilkunastu dni, z których pamiętał tylko fragmenty. – Co się wczoraj działo?! – powiedział mocno zachrypniętym głosem. Mówienie sprawiło mu ból, tak samo jak echo wypowiadanych słów, dudniące w jego uszach. Głowa pękała mu od środka. Wyobraził w niej sobie dwumetrowego, potężnie zbudowanego i zalanego potem Murzyna, uderzającego ogromnym młotem w wielkie kowadło. Odgłos tych uderzeń dźwięczał nieprzyjemnie w jego uszach. Jego wyobraźnia wyostrzyła się na tyle, że ujrzał w tej chwili przed zamkniętymi oczami dziewiętnastowieczną kuźnię, w której oprócz czarnoskórego kowala, tuż przy buchającym dymem, rozżarzonym palenisku, siedział kilkuletni chłopiec. Mały Murzynek wpatrywał się nieruchomym wzrokiem w żarzące się iskry, tryskające i opadające tuż przy malcu, który nic z tego sobie nie robił i drucianą szczotką zeskrobywał zgorzelinę z chropowatej powierzchni metalowego przedmiotu. Widząc oczami wyobraźni malca, zapewne niewidomego, trącego szczotką o metal, poczuł jednocześnie w gardle drapiące pieczenie, palące przełyk. Otworzył oczy i spojrzał na sufit, który zamazywał się i pokrywał poruszającymi się czarnymi kropkami. Przestraszył się i ponownie zamknął oczy. W tym momencie na całym ciele poczuł swędzenie. Miał wrażenie, jakby w tej chwili znalazł się w samym środku wielkiego kopca z miliardem rozwścieczonych mrówek, które wgryzały się w jego ciało. Ponownie podniósł powieki i spojrzał na tym razem biały jak śnieg sufit. Nie było na nim nic oprócz haka na worek treningowy. Mrowienie z lekka ustąpiło, ale też poczuł przechodzący go od stóp po głowę przeraźliwy chłód, który z sekundy na sekundę przeradzał się w ogarniający go mróz. Chciał wstać, ale jego członki były całkowicie zesztywniałe i mimo wysiłku mięśnie odmawiały mu posłuszeństwa. Mrowienie na całym ciele i przechodzące go dreszcze cały czas się wzmagały. W głowie cały czas słyszał rytmiczne uderzenia stykającego się z kowadłem młota, w gardle czuł bezustanne pieczenie, pocierane drucianą szczotką. Chciał krzyknąć, ale otworzył tylko usta, nie mogąc wydobyć z siebie głosu. Z jego gardła wydobył się tylko przeciągły syk, rozchodzący się wśród panującej ciszy. Spod na wpół otwartych powiek popłynęły łzy. Otworzył szerzej oczy, słysząc szmer. Poruszył z trudem głową, przekręcając ją na bok. Przed jego oczami ukazała się postać, choć nie stara, to jednak zgarbiona, ze szpetną, pełną zadrapań i ropiejących krost twarzą. Odrażająca twarz wpatrywała się, mrugając rytmicznie powiekami i uśmiechając się zamkniętymi ustami. Ponownie przymknął powieki. Przypomniał sobie, jak po raz pierwszy zobaczył tego budzącego odrazę człowieka. Było to przed kilkoma dniami, kiedy to w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach znalazł się po jednej z wielu imprez w izbie wytrzeźwień. Była to biała, wysoka i przestronna sala, z dziesięcioma łóżkami ustawionymi w dwóch rzędach. Na łóżku najbliżej drzwi leżał młody, może dwudziestoletni chłopak, skrępowany za ręce i nogi pasami, przypiętymi do metalowej podstawy łóżka. Po jego dziecięcej twarzy spływały łzy, szlochał i wołał mamę, łkając płaczliwym głosem: – Ma-ma… Mamusiusiu! Ma… ma… ma… Maaamoo…! Mmmmm mmaaaamuuusiuuu!!!!!! Oprócz niego było jeszcze czterech gości przymusowego i wcale nie taniego hoteliku. Jeden z nich leżał tuż obok szlochającego chłopca. Musiał mieć ponad dwa metry wzrostu, gdyż jego stopy wystawały poza wąskie łóżko. Na twardej pryczy obok śpiącego olbrzyma siedział dobrze zbudowany trzydziestolatek z krótko przystrzyżoną gęstą czupryną czarnych, kręconych włosów. Wpatrywał się w swojego ogromnego sąsiada, robiąc przy tym maślane oczy; wysuwał co chwilę język, głośno cmokając ustami. Nachylał się co jakiś czas i wypielęgnowaną dłonią głaskał go po długich, tłustych włosach i wielkich rękach z przybrudzonymi paznokciami. Dwa pozostałe łóżka w tym rzędzie były puste. W rzędzie obok zakratowanych okien leżał nasz bohater, a na oddalonym od niego o około półtora metra łóżku, sądząc po dokładnie wypielęgnowanych paznokciach, krótko przystrzyżonej bródce i utlenionych włosach, przyjaciel trzydziestolatka, któremu spodobał się olbrzym. Nasz bohater leżał nieruchomo na wznak, wpatrując się w sufit; próbował sobie przypomnieć okoliczności, w jakich się znalazł, trafiając w to właśnie miejsce. Kiedy jednak jego pamięć zawodziła na całej linii, nie mogąc wrócić do historii sprzed kilkunastu godzin, przekręcił głowę na bok i skierował wzrok w stronę płaczącego młodego adepta alkoholowych fascynacji. Uniósł lewą rękę i przetarł dłonią zaropiałe, podkrążone oczy. To, co ujrzał, wprawiło go w osłupienie, a po całym ciele przeszedł mu dreszcz. Przy drzwiach stał niski mężczyzna, budzący w nim lęk i odrazę. Miał rzadkie i przetłuszczone włosy, opadające na wyłupiaste, przekrwione i podkrążone oczy, w kolorze jasnego, błękitnego nieba. Jego twarz pokryta była rozdrapanymi i ropiejącymi krostami. Był chudy i zgarbiony. Ubrany w czarną marynarkę i spodnie w tym samym kolorze. Buty błyszczały świeżo wypastowaną skórą i były zapewne przynajmniej o dwa numery za duże. Odznaczały się swoją wielkością, przy jego chudych jak patyki nogach, obciśniętych wąskimi nogawkami czarnych dżinsowych spodni. Czarny golf przylegał do ciała i zakrywał długą szyję, marynarka zaś wisiała na nim jak na wieszaku. Budząca odrazę przygarbiona postać powolnym ruchem ręki nawoływała do siebie naszego bohatera, który nieustannie przecierał oczy, wpatrując się cały czas w okropnie wyglądającego osobnika. Ten w pewnym momencie przykucnął i wyciągnął z wewnętrznej kieszeni marynarki półlitrową butelkę wódki. Przytulił ją do piersi, głaszcząc ją tak, jak małe dziecko tuli do siebie pluszową zabawkę. Nasz bohater, oszołomiony i wystraszony tym wszystkim, co zobaczył, odwrócił głowę i zamknął oczy, nakrywając twarz szorstkim kocem. Zasnął. Obudziły go głośne krzyki i szamotanina. Zsunął z głowy obiema rękami drapiący go szorstki koc i spojrzał w bok, wspierając się na łokciach. W tym czasie, tuż obok niego, długowłosy mężczyzna okładał z całych sił wielkimi pięściami adoratora o odmiennej orientacji seksualnej. Niedoszły cichy amator przygodnych znajomości odbijał się od zaciśniętych, wielkich pięści olbrzyma jak słomiana kukła targana powiewami rozszalałego huraganu. W tym czasie przywiązany do łóżka młokos próbował za wszelką cenę uwolnić się z nałożonych mu więzów i darł się na całe gardło. – Pomocy!!! Mordują!!! Mamo!!! Mamusiu!!! Ratuj!!!!!!! Natomiast przyjaciel „słomianej kukły” w ogóle się tym zdarzeniem nie przejmował. Stał przed zakratowanym oknem, wpatrując się w swoje ledwo dostrzegalne odbicie. Obiema rękami gładził włosy, błyszczące się od nadmiernej ilości żelu. Otwierając i zamykając usta, wysuwał do przodu język, oblizując śnieżnobiałe uzębienie Po krótkiej chwili do pomieszczenia wpadli jak tornado trzej sanitariusze, rzucając się na wielkiego draba. Umiejętnie, choć nie bez problemu unieruchamiając go, posługując się przy tym perfekcyjną techniką, nałożyli na niego kaftan bezpieczeństwa. Pobity gej oparł się o ścianę i osunął, siadając na podłodze. Siedział obolały i pojękiwał jak mały szczeniak, który nie może się dopchać do sutka swojej matki. Twarz jego zmieniała się w mgnieniu oka i nabierała fioletowych kolorów. Nos zaczął przypominać piłkę do baseballu, oczy w krótkiej chwili zapuchły mu tak, że praktycznie nie było ich widać. Przez nabrzmiałe i opuchnięte wargi wypluł dwa przednie zęby i z ust ciurkiem popłynęła mu krew. Po chwili osunął się całkowicie na podłogę, uderzając głową o twardą posadzkę, wyłożoną jasnoniebieskimi płytkami. Wokół niego rozlewała się coraz większa kałuża krwi. Nasz bohater szukał wzrokiem po sali dziwnej postaci, lecz nigdzie nie mógł dojrzeć okropnego osobnika, który ulotnił się jak kamfora z tego niechlubnego miejsca. Teraz leżał w swoim łóżku i patrzył na nieproszonego gościa, który usiadł w fotelu, wyciągając z rękawa marynarki półlitrową butelkę z przezroczystym płynem. Postawił ją na niskiej ławie, rozglądając się po całym pokoju. W pewnym momencie wstał i podszedł do szerokiego regału z książkami, na którym, obok zbroszurowanych arkuszy papieru, stały dwa nienaruszone kieliszki, pośród porozbijanego szkła. Wziął je i przetarł wewnętrzną częścią poły marynarki, po czym postawił oczyszczone pięćdziesięciogramowe miarki obok butelki pełnej bezbarwnego, wysokoprocentowego płynu. Usiadł z powrotem w fotelu i sięgnął prawą ręką po butelkę, którą w okamgnieniu odkręcił i ze sprawnością barmana napełnił zawartym w niej płynem oba kieliszki. – Napijmy się – powiedział nieznajomy o szpetnej twarzy. – Klin będzie miał teraz dla ciebie zbawienne działanie. Kim, u licha, jest ten człowiek? – zastanawiał się, przerzucając wzrok z pełnego kieliszka na szpetną twarz nieznajomego. Co on tutaj robi? Jak wszedł do mojego mieszkania? Może przysłał go Darbi, przecież wiedział, że będę miał kaca i nikomu, kto zaproponuje mi kielicha, nie odmówię. Pytania w jego głowie się mnożyły. Wreszcie zadał sobie ostatnie z nich: Może ja nie żyję i witam się właśnie z Diabłem!? W piekle??? – Żyjesz! Umarłemu nie proponowałbym napicia się ze mną wódki. – Czytasz w moich myślach? – Nie muszę niczego czytać w twojej głowie. Znam doskonale twoje wnętrze, wiem o tobie dosłownie wszystko. Twoja osoba nie kryje przede mną żadnych tajemnic, choć jestem przekonany, że ty sam o sobie wiesz niewiele. Może nasze spotkanie pozwoli ci popatrzeć na siebie samego z pozycji biernego widza, choć efekt końcowy może okazać się fatalny, wręcz tragiczny. Mówiąc słowo „tragiczny” spojrzał mu prosto w oczy, milknąc na krótką chwilę, po czym znów zwrócił się do podpartego na łokciu, pośród zmierzwionej pościeli, całkowicie zaskoczonego i zdezorientowanego całą sytuacją człowieka, który miał wrażenie, że znalazł się w obiektywie ukrytej kamery. – Nie mam czasu na opowiadanie ci szczegółów, skąd się tutaj wziąłem i dlaczego będę chciał cię męczyć wnikliwymi pytaniami. Zrobił krótką pauzę, drapiąc przerzedzone i tłuste włosy, po czym kontynuował swój monolog: – Będziesz jednak miał możliwość przeżycia czegoś, co wpłynie na twój dalszy byt, ale powtarzam, kiedy stąd wyjdę, twoje dalsze życie zostanie w twoich rękach. Dokładnie zapamiętaj moje słowa: tylko i wyłącznie w twoich rękach. I jeszcze jedno, powiedziałem, że spojrzysz na siebie jako bierny widz. Tak do końca nie będziesz bierny. Patrzyli na siebie przez około minutę, milcząc i nie spuszczając z siebie wzroku. Pierwszy tę ciszę przerwał nieproszony gość, który przemówił lekko zachrypniętym głosem: – Rusz wreszcie te swoje zastygłe kości i siadaj ze mną przy tej oto butelce! – mówiąc słowo „butelka” przymrużył nieznacznie powieki, marszcząc przy tym czoło. – 24.12.1970. Ta data jest moją wyrocznią i niestety przeklętym dla mnie dniem – Donaldzie!!! – Ha, ha, ha! – uśmiechnął się, marszcząc czoło, ukazując jednocześnie grymas bólu na twarzy. Wsparł się na rękach, siadając na łóżku wśród rozbebeszonej pościeli. Otarł rękami twarz. Położył dłonie na kolanach i wykrzywiając usta, odezwał się zachrypłym głosem – Znasz moje imię i datę urodzin. Uważasz się przez to za jakiegoś wszechwiedzącego mesjasza, który wtargnął przez nikogo nieproszony do mojego domu i chcesz pewnie przeprowadzić ze mną poważną rozmowę?! – nabrał w płuca głęboki wdech, rozglądając się po pokoju. – Spójrz na półkę, z której przed chwilą brałeś kieliszki – wskazał nieznacznym ruchem głowy miejsce, o którym mówił. – Tam przecież leżą moje dokumenty, które pewnie dokładnie przeglądnąłeś podczas mojego snu. To, jak tutaj wszedłeś, wcale mnie nie zastanawia. Zwykle moje drzwi nie są zamknięte na klucz. Zrobił krótką przerwę, łapiąc ciężko oddech, po czym spojrzał na szpetną twarz swojego gościa siedzącego wygodnie na fotelu. Czekał przez chwilę na jakąkolwiek odpowiedź na te z trudem wypowiedziane słowa. Lecz nieznajomy milczał, patrząc na leżące dokumenty. Wstał po chwili i podszedł do wskazanego przed chwilą miejsca. Stał teraz przygarbiony i wpatrywał się w laminowane druki, mrużąc małe, zamglone oczy. Odłożył je po chwili na to samo miejsce i wrócił, siadając wygodnie w miękkim fotelu z lotniczym oparciem. Donaldowi mieszały się w głowie kilkudniowe wspomnienia. Próbował usilnie przypomnieć sobie, czy poza kilkunastosekundowym spotkaniem w izbie wytrzeźwień nie natknął się jeszcze gdzieś na tego człowieka. Nic jednak nie mógł skojarzyć z tą oto tu siedzącą postacią, której twarz przypominała mu szczurzy pysk, o powiększonych kształtach. Przestał jednak zaprzątać sobie głowę, daremnie wytężając szare komórki, bo ten wysiłek i tak nie przynosił oczekiwanego rezultatu. Podniósł się nie bez trudu, poprawiając luźne bokserki i usiadł na fotelu, spoglądając na wypełnione kieliszki i stojącą między nimi półlitrową butelkę. Uświadomił sobie, że po cóż się w tej chwili zastanawiać, skąd się wziął tutaj ten facet; ważne, że nie przyszedł z pustymi rękami. Sięgnął drżącą dłonią po stojący kieliszek i niezdarnie uniósł go w górę. Ręka jego jednak niesamowicie drżała i zachowywała się, jakby dźwigała kilkudziesięciokilogramową hantle, a nie pięćdziesięciogramowy kieliszek. W jednej chwili dostawił drugą dłoń do wartościowego w tej chwili ciężaru i obiema rękami podniósł kieliszek do ust, wlewając w siebie płyn, który był teraz dla niego najważniejszy. Nieznajomy po raz wtóry nalał płyn – dobry na całe zło, jak często wypowiadał się na temat wódki Donald. Patrzył teraz na powiększającą się zawartość obu kieliszków i czuł wzmagającą się chęć powtórnego sięgnięcia i jak najszybszego napicia się, właśnie w tej chwili. Jego dłonie drżały nieustannie, więc teraz nie zaryzykował podniesienia kieliszka w jednej ręce i tym razem obiema rękami chwycił pięćdziesiątkę, by nie uronić ani kropli. Szybkim ruchem podniósł pełne szkło do ust i wypił całą zawartość, wykrzywiając twarz. Alkohol przyjemnie zaczął krążyć w jego żyłach. Uczucie oblegających go mrówek powoli ustępowało. To samo było z czarnoskórym kowalem i jego małym pomocnikiem, obaj widocznie byli dostatecznie wyczerpani swoją pracą i zarówno odgłosy uderzeń młota o kowadło, jak i tarcie drucianej szczotki o chropowatą zgorzelinę straciło na swojej wcześniejszej sile. Donald zamknął oczy, z nadzieją, że gdy otworzy je ponownie, w pokoju nie będzie już nikogo, oprócz niego samego. Nie podnosił w górę powiek przez około dziesięć sekund, a w tym czasie przez głowę przeszła mu zatrważająca myśl – może to delirium tremens!? Otworzył oczy i spojrzał na uśmiechającą się do niego szczurzą twarz nieznajomego i nieproszonego gościa. Kieliszki w tym czasie napełnione zostały po raz trzeci. Tym razem już jedną ręką sięgnął po wypełnione po brzegi naczynie. Uniósł je lekko i zamaszystym ruchem doświadczonego pijaka napił się po raz kolejny. To jednak okazało się złym posunięciem, jak na tak krótki odstęp czasu, w którym wypijał kolejne porcje serwowanego alkoholu. Co prawda pierwsze zetknięcie płynu z jego podniebieniem nie wskazywało na późniejsze opłakane skutki. Po kilku sekundach poczuł w gardle napływającą gęstą ślinę, kłębiącą się w jego ustach, i słodko-gorzki smak na podniebieniu. Podniósł się energicznie z fotela i szybkim krokiem skierował się do ubikacji. Prawą rękę trzymał na brzuchu, zaś lewą przyciskał do zamkniętych ust. Przebiegł przez wąski korytarz swojego mieszkania, wpatrując się w białe drzwi z nadzieją i utęsknieniem. W tym czasie jegomość, który zawitał do niego z lekarstwem mającym być wyzwoleniem z udręki psychiczno-fizycznych mąk ciała i duszy, siedział sobie wygodnie w fotelu. Wpatrywał się w okno zasłonięte granatową zasłoną, przez którą przebijały się poranne promienie słoneczne. Jego twarz była całkowicie nieruchoma i gdyby nie mrugnięcia powiek, to można by powiedzieć, że jest kamiennym posągiem. Tymczasem Donald dobiegł do celu, chwytając prawą ręką za klamkę. Nie zdążył jednak otworzyć drzwi i zwymiotował na dywan. Przez następne kilka minut klęczał nad sedesem, wyrzucając z siebie całą zawartość żołądka. Wreszcie wstał wyczerpany i zmęczony jak po ciężkiej fizycznej pracy. Następnie spuścił kilkakrotnie wodę, wpatrując się w strumienie cieczy, lejącej się po ściankach wysłużonego kibla. W końcu pozostawił spłuczkę w spokoju i otworzył drzwi obok, wchodząc do łazienki, gdzie przez kilka minut szorował zęby, cały czas odpluwając gromadzącą się mu w ustach gęstą ślinę. Mycie zębów i przemycie twarzy zimną wodą dodały mu animuszu i lekkiego odprężenia. Jednak przypomniał sobie o wymiocinach na dywanie przed drzwiami ubikacji. Kilka następnych minut spędził na klęczkach, szorując twardą gąbką zarzygany dywan. W ogóle nie wykazywał żadnych emocji, robił to wszystko jak zaprogramowana maszyna, która jest skazana na wykonywanie stałych czynności. W końcu wrócił obolały, trzymając się obiema rękami za brzuch. Opadł ciężko na fotel, łapiąc głębokie oddechy. Uniósł wreszcie zwieszoną głowę i spojrzał na wciąż nieruchomą postać naprzeciwko. – Nie miałem już czym rzygać. Wyplułem przy okazji z siebie całą żółć – powiedział ochrypłym głosem, patrząc w zmrużone oczy swojego gościa, który widocznie zrobił się senny i znużony, choć nie zaskoczony zachowaniem Donalda. – Ból fizyczny szybko przechodzi, więc niech to będzie twoim pocieszeniem – odpowiedział mu, otwierając szeroko oczy. – Jak spałeś, był tutaj listonosz, z poleconym listem. Bardzo niechętnie, ale jednak zgodził się oddać mi tę przesyłkę. Wmówiłem mu, że jestem twoim bliskim przyjacielem, a w tej chwili wspomagam cię moją osobą – mówiąc to, podał mu białą kopertę. Donald spojrzał na wyciągniętą rękę, w której znajdowała się owa przesyłka. Sięgnął po nią wciąż drżącą ręką i przyglądał się jej przez krótką chwilę. Obracał kilkakrotnie gładki papier, jakby chciał opóźnić moment otwarcia wiadomości, która znajdowała się w środku zaklejonej koperty. Wreszcie skończył bezsensowną celebrację i rozszarpał ją drżącymi rękami. Wyciągnął po chwili złożoną kartkę papieru formatu A4, którą rozłożył nieustannie drżącymi dłońmi. Wpatrywał się następnie w zadrukowaną drobną czcionką stronę. Przez niespełna minutę patrzył tępym wzrokiem w tekst, po czym zmiął w prawej dłoni przeczytany list i rzucił papierową kulkę w kierunku porozrzucanych ubrań, leżących obok łóżka. Zmięty papier potoczył się po dywanie i zatrzymał przy nogawce dżinsowych spodni. – Ładny prezent świąteczno-urodzinowy, dostarczony mi przez niezawodną pocztę! – spojrzał na swojego gościa, oczekując pocieszenia, którego w żaden sposób nie wyrażała wstrętna twarz. Zamiast tego ukazał się na niej lekki grymas bólu zmieszany z ironicznym uśmiechem. – Dostałem właśnie zwolnienie dyscyplinarne – powiedział spokojnym, choć lekko drżącym głosem. Spojrzał następnie na stojącą na stole butelkę wódki. – Nalej, proszę, wódka jest dobra na wszystko – mówiąc to spuścił wzrok, przenosząc go następnie na zwiniętą kartkę papieru. W ciągu niespełna pół godziny wypili całą zawartość półlitrowej butelki, nie zamieniając ze sobą ani słowa. Palili papierosy, patrząc sobie w oczy, uśmiechając się przy tym nieznacznie. Donald próbował w jakiś sposób przeniknąć swojego gościa, doznając przy tym wrażenia, że zna tego człowieka od dziecka, choć z drugiej strony, był niemal pewny, że pierwszy raz zobaczył go kilka dni temu w izbie wytrzeźwień. Po wypiciu ostatniej porcji alkoholu spojrzeli na siebie ponownie. Wymieniając nieznaczne uśmiechy, obaj wstali i pierwszy przerwał tę ciszę Donald, którego samopoczucie psychiczne, jak i fizyczne pod wpływem wypitego płynu znacznie się poprawiło – Zrobię coś do jedzenia. Ja przynajmniej jestem głodny i mam ochotę na jajecznicę, więc zapraszam również ciebie. – Owszem, jestem głodny, ale najpierw pójdę zaopatrzyć nas w jeszcze jedną butelkę. Ta, którą wypiliśmy, nie odkryła przed nami oczekiwanych doznań. Donald nie zwrócił uwagi na dziwne spojrzenie gościa przy wypowiadanych przez niego słowach. Wytłumaczył mu tylko, gdzie znajduje się pobliski sklep, i zamknął za nim drzwi. Sam zaś poszedł do kuchni, zapominając o przesyłce, jaką otrzymał przed kilkudziesięcioma minutami. Otworzył lodówkę, w której nie było niczego oprócz dwóch puszek z piwem, pojemnika pełnego jajek i kostki masła. Jajka lubił w każdej postaci, ale jednak jajecznica na maśle to było to, co najbardziej mu smakowało, i to nie ze względu na jej smak, tylko na prostotę i łatwość przyrządzenia tej potrawy. Wyciągnął potrzebne mu składniki, zresztą jedyne, jakie w tej chwili znajdowały się w lodówce. Ułożył je na metalowej tacy, obok gazowej kuchenki. Przy pomocy elektrycznej zapalniczki odpalił gaz i postawił patelnię na palącym się palniku. Wrzucił następnie twardy kawałek masła na rozgrzaną blachę, po której rozpływał się żółty tłuszcz. Wbił jajka na rozgrzane do odpowiedniej temperatury masło i mieszając je drewnianym widelcem, doprowadził jajka do lekkiego ścięcia, po czym zakręcił plastikowym kurkiem dopływ gazu. Przełożył gotową potrawę na dwa talerze, doprawiając obie porcje odrobiną soli. Przy talerzach z parującą jajecznicą postawił dwie schłodzone puszki piwa i podszedł do okna, podciągając zasłonięte żaluzje. Za oknem roztaczała się zimowa aura, padał pierwszy śnieg tej zimy. Właśnie zbliżały się święta Bożego Narodzenia. Choć wypita wódka dodała mu chwilowej otuchy, to jednak poczuł smutek, spoglądając na spadające płatki śniegu. Na pobliskim skwerku gromada roześmianych i zmarzniętych dzieciaków lepiła bałwana, tarzając się przy tym w miękkim puchu. Tymczasem po chodniku szedł zgarbiony staruszek, ciągnący drewniane sanki, na których wiózł świeżo ściętą jodłę. Kilkanaście metrów dalej trzech nastoletnich wyrostków stało bezczynnie, przestępując z nogi na nogę. W pewnym momencie jeden z nich wyciągnął przed siebie rękę, pokazując wskazującym palcem wolno idącego starszego człowieka. W jednej chwili cała trójka nachyliła się, lepiąc śnieżne gałki. Kilka sekund później rozpoczęło się bombardowanie śnieżnymi pociskami wolno człapiącego po miękkim śniegu staruszka ze świątecznym drzewkiem na drewnianych sankach. Donald doznał dziwnego uczucia lęku o nieznanego mu przecież człowieka. Wpatrywał się w całe to zdarzenie, czując w sobie zimne uderzenia kołaczącego serca. Tym czasem większość piguł lądowała obok wybranego celu, ale w odstępie kilku sekund dwie z nich doleciały do wyznaczonego ruchomego punktu. Jedna ze śnieżnych gałek trafiła staruszka w głowę, zrzucając mu na pokryty śniegiem chodnik futrzaną czapkę i odkrywając łysą jak kolano głowę. Starzec nachylił się powoli i podniósł prawą ręką nakrycie głowy. Jego lewa ręka w tym czasie zatrzymała się w okolicach kręgów lędźwiowych, opierając się na kręgosłupie. Dało się z łatwością zauważyć, ile trudu sprawiło mu nachylenie się i podniesienie czapki. Gdy już to jednak uczynił, wykrzywiając twarz w grymasie bólu, druga piguła trafiła go w sam środek głowy. Rozległ się w tej chwili gromki śmiech rozradowanych nastolatków. Obok przechodziło wiele osób, nie zwracających uwagi na całe to zdarzenie, zajętych świątecznymi zakupami. No bo cóż mógł ich obchodzić ten starowina ze świątecznym drzewkiem na sankach, skoro ważniejszy dla nich w tej chwili był wigilijny karp i zawartość domowego barku na dwa świąteczne dni. Z drugiej jednak strony to może się cieszyli, że trójka znudzonych wyrostków wybrała właśnie jego na cel, a nie ich. Patrzący na to wszystko Donald czuł smutek i zażenowanie. Zastanawiał się, dla kogo ten człowiek ciągnął tę choinkę. Może ma wnuki w wieku tych szczeniaków, które teraz w innej części miasta być może kradną radia z samochodów. – Co to za kurewsko popierdolone życie – powiedział głośno do samego siebie, siadając przy stygnącym posiłku. Zjadł sam śniadanie i wypił piwo bezpośrednio z puszki. Wypalił też kolejno jeden po drugim dwa papierosy, a jego nowy znajomy się nie pojawiał. Donald zastanawiał się przez ten czas, kim był ten człowiek, którego znał zaledwie od kilkudziesięciu minut. Czuł jednak do niego jakąś ukrytą sympatię i wieloletnie przywiązanie. Choć nieznajomy gość był cały czas tajemniczy, to jednak jego wizyta nie była na pewno przypadkowa. Samo to, że wypicie jednej butelki wódki okazało się niewystarczające do odkrycia powodu jego przybycia. Ale z drugiej strony na to patrząc, sam się zbytnio nie dopytywał nieznajomego o cel jego odwiedzin, choć w tej chwili jego ciekawość sięgała zenitu. Postanowił pójść za nim i jak najszybciej to wszystko wyjaśnić. Wstał energicznie z drewnianego taboretu i podszedł do trzydrzwiowej szafy w przedpokoju. Stanął przed tą samą szafą, w której to chował się, gdy był małym chłopcem, szukając wśród ciemności bajkowych przygód. Sam nie wiedział, dlaczego właśnie teraz naszły go akurat te właśnie wspomnienia, ale też nie zaprzątał sobie tym zbytnio głowy. Przekręcił wystający z zamka klucz i pociągnął za niego drzwi dębowej szafy. Wyciągnął w pośpiechu potrzebne mu ubranie, zrzucając na podłogę upchaną na półkach garderobę. Włożył na siebie spodnie z jasnego sztruksu. Były trochę pomięte, lecz nie zwracał teraz na to zbytniej uwagi. Wciągnął bawełnianą koszulkę z krótkim rękawem i czarny wełniany golf. Wpuścił koszulkę w spodnie, ściskając je szerokim skórzanym pasem. Zamknął skrzypiące na zawiasach boczne drzwi szafy i pociągnął za klucz sąsiednie, otwierając na oścież szeroki mebel. Nachylił się i wyciągnął z ciemnego wnętrza grube wełniane skarpety i wysokie skórzane buty z grubą podeszwą. Po tym wszystkim usiadł na małym, drewnianym krzesełku, wkładając na stopy grube skarpety i sznurując w szybkim tempie buty. Przyglądnął się swoim przybrudzonym glanom, na których były grudy zaschniętego błota. Jednak odpuścił sobie czyszczenie i szybko wstał i ściągnął z wieszaka jasną puchową kurtkę, którą w mgnieniu oka włożył na siebie, zasuwając ją błyskawicznym zamkiem pod szyję. Zamknął z trzaskiem podwójne drzwi trzydrzwiowej szafy, dopychając butem dolną krawędź i podszedł do wiszącego obok lustra. Tuż przy ogromnym zwierciadle z rzeźbionymi ramami na drewnianym haku wisiał dwumetrowy, szeroki szalik z czarnej wełny. Przerzucił go przez szyję, obwijając się podwójnie. Przez ten czas rozglądał się dookoła, poszukując wzrokiem czapki. Dojrzał ją wreszcie, leżącą przy drzwiach wejściowych. Była to wełniana, czarna czapka, ze śladami zaschniętych kropek błota. Podniósł ją, uderzył kilkakrotnie o kolano, po czym nałożył na głowę i podszedł z powrotem do lustra. Spojrzał na swoje odbicie, mrugając do siebie okiem i wyszedł ze swojego mieszkania, trzaskając za sobą drzwiami. Zbiegł szybko po stopniach klatki schodowej i wybiegł na ośnieżony chodnik. Skręcając w prawą stronę poślizgnął się i zatoczył, lekko tracąc równowagę, ale jednak zdołał się utrzymać na nogach i pobiegł dalej wzdłuż sześcioklatkowego bloku. W odległości około dziesięciu metrów od wielkopłytowego budynku znajdował się ów sklep, do którego skierował swojego gościa ze szczurzą twarzą. Dobiegł do jednopiętrowego budynku, przed którym stał rozłożony basen z wigilijnymi karpiami. Tuż przy zbiorniku stała kilkuosobowa kolejka, a w niedalekiej odległości od niej był również poszukiwany nieznajomy, w towarzystwie starego człowieka, poszkodowanego kilka minut wcześniej przez trzech nastolatków. Donald popatrzył na nich, z ulgą, że znalazł bez kłopotu „szczurzą twarz”. Wzrok machinalnie przerzucił następnie na basen i zaczął się po chwili głośno śmiać. Przypomniał sobie, jak kilkanaście lat temu, wraz ze swoimi kolegami, Darbim i Centem, wrzucili do podobnego zbiornika sporą zawartość proszku do prania, z dodatkiem kilkunastu mydeł. Środki chemiczne w tamtych czasach, zresztą jak wszystko oprócz soli i octu, były towarem deficytowym. Każdy z trójki młodych ludzi naruszył domowe zasoby tych artykułów. Największy wkład w to przedsięwzięcie miał Cent, który uszczuplił zapasy w swoim domu, jak i w domu swojej niani. Przed oczami miał teraz widok brudnej, spienionej wody i pływające po powierzchni śnięte, zdychające ryby. Donald ubawiony wspomnieniem z dzieciństwa, podszedł do basenu, spoglądając na pływające w nim ryby, po czym przeniósł wzrok na stojących nieopodal dwóch mężczyzn, stojących nieruchomo i patrzących mu prosto w oczy. – Co tutaj robisz? — odezwał się Donald do poszukiwanego nieznajomego, nie zwracając uwagi na stojącego z nim człowieka. – Czyżbyś może zapomniał, gdzie mieszkam? Chyba że teraz będziesz popijał sobie z tym starcem i jemu zawracał głowę swoimi dyrdymałami! – mówiąc to, cały czas czuł wbijający się wzrok ich obu. Patrzyli, stojąc nieruchomo, na Donalda, który uśmiechał się nieznacznie, choć widać było, że ta sytuacja wcale go nie śmieszy. – Nie zapomniałem – odpowiedział mu poszukiwany, cały czas wbijając w niego nieruchomy wzrok. – Próbuję tylko sobie wyobrazić minę człowieka, jego zdziwienie, frustrację i załamanie tym, jak ujrzał pieniącą się wodę i ryby wypływające na powierzchnię do góry brzuchem. – Popatrzył na Donalda z politowaniem i pogardą. – I jednocześnie ty z politowaniem, smutkiem, złością, irytacją i nie wiem, z jakim jeszcze uczuciem patrzyłeś na trzech wyrostków, którzy, obrzucili zniedołężniałego starca śnieżkami. Uważasz pewnie, że to, co ty zrobiłeś wspólnie ze swoimi kolegami kilkanaście lat temu, było zabawne i nieszkodliwe!? Donalda zamurowało. Stał jak wryty, nie wiedząc, co o tym powiedzieć. Wreszcie po kilku sekundach odezwał się drżącym głosem. – Ty rzeczywiście czytasz w moich myślach! – Nie muszę nic nigdzie czytać, wiem dużo więcej, niż myślisz. Mówiąc to, wypchnął przed siebie stojącego obok starca. – Spójrz na niego – powiedział uśmiechając się z lekka. – Tak będziesz wyglądał już niedługo. Może za dziesięć, a może już za pięć lat. Czas szybko mija, a ty, jeżeli nadal będziesz zdecydowany wciąż chwiejnie stąpać po ziemi, osiągniesz jego podobieństwo szybciej, niż myślisz. Zaskoczony tym wszystkim, co działo się w tak krótkim czasie, Donald spojrzał na starca, przyglądając mu się uważnie, od stóp po głowę. Odległość, jaka ich dzieliła, nie przekraczała jednego metra. Patrząc na niego, zbladł. Miał wrażenie, że stoi przed lustrem i wpatruje się w swoje odbicie. Pofałdowana skóra na twarzy, pełna zmarszczek i zadrapań. Podkrążone, przekrwione oczy patrzyły na niego bez emocji. Siny nos, popękane, napuchnięte wargi i ten okropny uśmiech bezzębnych dziąseł. To było okropne uczucie, patrzenie na tego człowieka, który w tym momencie wydawał się własnym odbiciem niedalekiej przyszłości. Po chwili ohydny, budzący odrazę zgarbiony starzec wyciągnął na powitanie przemrożoną i brudną rękę. Donald po krótkim zastanowieniu podał mu swoją dłoń. W ułamku sekundy poczuł, jak po całym ciele przechodzą mu dreszcze. Zapach kilkudniowego potu, zmieszany z wyziewami taniego alkoholu, jaki unosił się wokół starca, podrażnił jego żołądek. Po raz kolejny w dzisiejszym dniu poczuł na podniebieniu napływającą gęstą ślinę o słodko-gorzkim smaku. W tej samej chwili jego wnętrzności zaczęły zachowywać się jak rozpędzony wirnik pralki automatycznej. Poczuł w głowie wzmagające się dudnienie, tym razem przypominające prace młota pneumatycznego. Przed oczami świat zaczął mu wirować. Widział nieznane twarze, wpatrzone w niego wściekle. Jego nogi zmiękły, zataczał się, krążąc wokół własnej osi. Wreszcie zatrzymał się tuż przy basenie z karpiami i zwymiotował wprost do niego. Dalszy rozwój wypadków odbył się poza jego świadomością. Upadł na ziemię bezwładnie, rozganiając i tak niewielką kolejkę. Otworzył oczy i zobaczył znajomy sufit w swoim mieszkaniu. Minęło około pół minuty, zanim dotarło do niego, gdzie jest i dlaczego leży w łóżku. Uniósł głowę i spojrzał na siedzącego w fotelu człowieka ze szczurzą twarzą. Usiadł na łóżku, cały czas nie spuszczając wzroku z dziwnego osobnika, którego twarz coraz bardziej przypominała gryzonia. Nie mógł dłużej na niego patrzeć, odwrócił głowę, kierując wzrok na półlitrową butelkę, stojącą na niskiej ławie. Patrzył na jej dziwną etykietę, której kształt odzwierciedlał zarys żółwiej skorupy, w mieniących się różnobarwnych kolorach. Barwy nachodziły na siebie, ale nie było na niej żadnego napisu. Po jakimś czasie Donald doszedł wreszcie do siebie, odzyskując pełnię siły fizycznej, jeżeli tak w ogóle można powiedzieć o człowieku, którego organizm przez ostatnie kilkadziesiąt godzin nie przyjmował nic poza wysokoprocentowymi płynami, nie licząc dzisiejszej jajecznicy. Wstał z łóżka, łapiąc głębokie oddechy i usiadł na wolnym fotelu naprzeciw swojego gościa. Sięgnął po leżącą obok łóżka puchową kurtkę, z której wyciągnął paczkę czerwonych marlboro. Wyjął z niej papierosa, wkładając drżącą ręką do ust jego końcówkę, odrzucił paczkę z papierosami na blat stołu, z którego wziął pudełko zapałek. Jego ręce nieustannie dygotały. Jednak nie na tyle, by nie móc sobie odpalić papierosa. Kilkakrotnie zaciągnął się dymem, nie wyciągając z ust papierosa, po czym zgasił go, wbijając mocno w pustą popielniczkę, leżącą tuż obok półlitrowej butelki. Podniósł wreszcie wzrok, marszcząc przy tym czoło i krzyknął: – Co się tutaj, kurwa, dzieje!? Kim jesteś, skurwysynu!? Wyjaśnij mi, co ty kombinujesz? Wyjaśnij mi to!!! – Po prostu straciłeś przytomność – odpowiedział mu łagodnym i wyważonym głosem. – Było spore zamieszanie, ale na szczęście obyło się bez przyjazdu karetki pogotowia i policyjnego radiowozu. Za zanieczyszczenie basenu z karpiami i poniesione przez ten incydent straty zapłaciłem z naddatkiem. Hodowca karpi kłaniał mi się w pas na widok zaproponowanej mu gotówki, pomógł mi cię dotransportować do twojego mieszkania. – Co się dzieje, powiedz mi. Proszę? – spytał tym razem już łagodnym głosem. – Dlaczego do mnie przyszedłeś? – powiedział niemal płaczliwie. – Moje przyjście do ciebie wiąże się z szansą innego spojrzenia przez ciebie na to, co się wokół ciebie działo, dzieje i być może będzie działo. Będziesz mógł skorzystać z szansy spojrzenia, dotknięcia, poczucia i przeżycia doznań, jakie mają tylko nieliczni ludzie na świecie. To, jak tę szansę wykorzystasz – i czy w ogóle z niej skorzystasz – zależy tylko i wyłącznie od ciebie. Co z tym zrobisz i czy będziesz w stanie po dzisiejszym dniu stąpać dalej po ziemi, spotykać się z ludźmi i móc na siebie spojrzeć w lustrze, tego niestety nie wiem. Wiem za to, co czeka cię w najbliższej przyszłości w moim towarzystwie. Zrobił krótką pauzę, spoglądając na półlitrową butelkę, po czym z powrotem spojrzał prosto w oczy Donalda, mówiąc dalej: – Może się to źle skończyć, więc ostrzegam. Jeżeli powiesz mi teraz: „Wyjdź!”, to wyjdę i w ciągu godziny zapomnisz o naszym spotkaniu i tym, co się tutaj działo. Więc zastanów się, byle szybko, bo brak odpowiedzi potraktuję jako aprobatę. Donald nie miał zamiaru się długo zastanawiać i pocierając dłońmi o sztruksowy materiał swoich spodni, powiedział: – W swoim życiu miałem wiele szans, z których wykorzystałem tylko nieliczne. To, co mi proponujesz, jest w dalszym ciągu bardzo tajemnicze, ale na tyle dziwne i nieprawdopodobnie nieprawdopodobne, że twoje towarzystwo na dzisiejszy dzień jest dla mnie wyzwaniem, z którym chcę się zmierzyć. Zresztą cóż mam do stracenia, wylali mnie z pracy, od dwóch miesięcy nie płacę za telefon, lada chwila odetną mi prąd, a najpóźniej na wiosnę pewnie eksmitują mnie na bruk. Wziął głęboki oddech, patrząc na leżące przed nim papierosy, jednak nie sięgnął po kolejnego. Nieznajomy spojrzał na niego wzrokiem, który był z jednej strony aprobatą i pochwałą podjętej decyzji, z drugiej zaś strony wyrażał potępienie i jednocześnie zdziwienie. Po czym powiedział z kamienną twarzą: – Ta butelka zawiera pół litra dobrze znanego ci płynu. – Wskazał palcem omawianą butelkę. Będziemy pili w pięćdziesięciogramowych kieliszkach, a to znaczy, że czeka nas pięć kolejek, podczas których znajdziemy się w innym wymiarze czasowym. Czyli jak łatwo policzyć, mamy do odwiedzenia pięć różnych wymiarów. Jesteś gotowy? – Tak! – powiedział podniesionym, ale i drżącym głosem Donald. – Choć nadal nic z tego nie rozumiem, to dłużej i tak nie wytrzymam tej wciąż narastającej psychozy. Powiedz mi tylko, zanim to wszystko się zacznie, jak się nazywasz, bo nie lubię jednak pić z nieznajomym. Mówiąc to, wysilił się na uśmiech, który jednak wykrzywił tylko jego twarz. – Nazywam się Maksymilian Rat i urodziłem się dokładnie w tym samym czasie co ty. Donald nie wiedział, co o tym wszystkim sądzić, cały czas łudził się, że to wszystko, co się wokół niego dzieje, jest jednak sennym koszmarem i wreszcie się w pewnym momencie obudzi. Lecz z drugiej strony zdawał już sobie sprawę, że to jednak nie było snem i dotarło to już do niego. Patrzył na Maksymiliana i po całym ciele przechodziły mu dreszcze, gdy ten, tym samym ruchem doświadczonego barmana, napełniał przezroczystym płynem kieliszki. Rat podniósł ze stołu oba i jeden z nich podał Donaldowi, unosząc jednocześnie swój kieliszek do ust, zarazem energicznie go przechylając. Donald nie zastanawiając się długo, zrobił to samo i zaraz poczuł we wnętrzu swojego ciała rozlewający się mocą wodospadu po jego żyłach rozgrzewający płyn, który wywoływał w nim niesamowity dreszczyk emocji. Coś takiego poczuł pierwszy raz w życiu. Było to coś niesamowicie trudnego do opisania słowami. Najdziwniejsze uczucie, jakiego doznał w życiu.\nAutor: Dawid Bartela\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Dziewczyna_ze_starej_fotografii-ebookRO/p116577i193179" target="_blank" title="Dziewczyna ze starej fotografii [Dawid Bartela] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dziewczyna ze starej fotografii [Dawid Bartela] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


"Nevermind" i "Blood Sugar Sex Magik" – albumy, które zmieniły bieg historii - Polskie Radio - polskieradio.pl\n"Nevermind" i "Blood Sugar Sex Magik" – albumy, które zmieniły bieg historii\nOstatnia aktualizacja: 24.09.2021 11:58\nTego samego dnia, 24 września 1991 roku, ukazały się albumy "Nevermind" i "Blood Sugar Sex Magik". Pierwszy uczynił z Nirvany głos pokolenia, a drugi katapultował Red Hot Chili Peppers na szczyty muzycznego show biznesu.\nZdjęcie ilustracyjneFoto: Shutterstock / Kraft74\nSukces przekraczający wyobrażenia\nGdy Donita Sparks, wokalistka punkowej grupy L7, po usłyszeniu materiału z niewydanej jeszcze płyty "Nevermind" stwierdziła, że Nirvana będzie wielka, Dave Grohl był cały w skowronkach. – Dla mnie oznaczało to, że do klubów będzie przychodzić po 750 osób, a mnie będzie stać na benzynę i na hotel. Albo że będę mógł sobie pozwolić na wypalanie dwóch paczek papierosów dziennie – wspominał po latach perkusista.\nGrohl okazał się człowiekiem o bardzo ograniczonej wyobraźni. Ale nie mieli jej również fachowcy z wytwórni Geffen, którzy pierwotnie wypuścili do sklepów jedynie niecałe 50 tysięcy egzemplarzy albumu, w swoje arkusze kalkulacyjne wpisując spodziewany łączny nakład na poziomie 250 tysięcy. To mniej, niż na początku 1992 roku rozchodziło się w ciągu tygodnia. Do dziś "Nevermind" kupiło ponad 30 milionów fanów.\nźródło: YouTube / Nirvana\nAle nie w liczbach tkwi fenomen tej płyty. Jej ukazanie się oznaczało nadejście nowej ery w muzyce popularnej i modzie. Do lamusa odeszli plastikowi bohaterowie lat 80., a ufryzowane zespoły z nurtu tzw. hair metalu stały się synonimem obciachu. Surowy, garażowy rock wszedł do mainstreamu, ciepłe, flanelowe koszule, noszone w chłodnym Seattle z konieczności, były odtąd nieodłącznym elementem garderoby każdego młodego człowieka, który chciał iść z duchem czasów. Natomiast wokalista Nirvany, Kurt Cobain, na swoje nieszczęście, został obwołany głosem pokolenia.\nOszałamiający sukces "Nevermind" nie byłby możliwy bez utworu "Smells Like Teen Spirit". Ten niezbyt ceniony przez sam zespół kawałek trafił do radia i natychmiast został uznany przez słuchaczy za objawienie. Dzięki temu znalazł się na pierwszym singlu promującym album i utorował drogę kolejnym przebojom, takim jak "Come as You Are", "In Bloom" czy "Lithium".\nPrzebój z żalu i samotności\nTym, czym "Smells Like Teen Spirit" było dla "Nevermind", dla wydanego tego samego dnia krążka "Blood Sugar Sex Magik" stała się piosenka "Under the Bridge". W 1991 roku zespół Red Hot Chili Peppers pukał już do drzwi wielkiej sławy – wydany dwa lata wcześniej album "Mother's Milk" odniósł w Stanach zauważalny sukces i pozwolił muzykom na podpisanie kontraktu z wytwórnią Warner. Na tyle lukratywnego, że już za samą zaliczkę wokalista Anthony Kiedis kupił sobie sportowe auto i dom na wzgórzach Hollywood.\nParadoksalnie, pierwszy wielki hit nagrany dla nowego wydawcy opowiadał o czasach, gdy Kiedis często zaglądał pod jeden z mostów w Los Angeles, by zdobyć narkotyki. Był też pogrążony w depresji, czuł się odrzucony, a jego jedynym sprzymierzeńcem wydawało się "miasto aniołów", tak samo samotne i płaczące wraz z nim. Wokalista nigdy wcześniej nie napisał tak osobistego tekstu, próżno też szukać na którejś z czterech poprzednich płyt Red Hot Chili Peppers ballady o podobnym poziomie piękna i wrażliwości.\nźródło: YouTube / Red Hot Chili Peppers\nPiosenka "Under the Bridge" zawojowała listy przebojów i stała się wizytówką albumu "Blood Sugar Sex Magik". Bardziej reprezentatywne muzycznie były jednak inne single, takie jak "Give It Away" czy "Suck My Kiss". Ten ostatni utwór zawierał seksualne aluzje, których nie brak na całej płycie. Jej finałem jest "Sir Psycho Sexy", ponad ośmiominutowa opowieść o przygodach pewnego mężczyzny o mocno nietypowych upodobaniach erotycznych (nie brakuje opinii, że Kiedis pisał tekst na podstawie własnych doświadczeń).\nNawet tak kontrowersyjne treści nie przeszkodziły albumowi stać się bestsellerem. Z łącznym nakładem 13 milionów egzemplarzy stał się jednym z kamieni milowych rocka lat 90. i otworzył nieokrzesanym i nieprzewidywalnym muzykom drzwi na showbiznesowe salony.\n"Nevermind" wróci z ocenzurowaną okładką?\nZ okazji 30. rocznicy wydania "Nevermind" przygotowywana jest reedycja przełomowej płyty. W opasłym boksie, który ma się ukazać w listopadzie, znajdzie się kolekcja krążków zawierających łącznie prawie sto nagrań audio i wideo, z czego ponad 70 nigdy wcześniej nie było oficjalnie opublikowanych.\nWznowiony album zostanie opatrzony tą samą słynną okładką, co w 1991 roku, przedstawiającą nagie dziecko płynące w basenie w stronę jednodolarowego banknotu. Wydawcy najwyraźniej nie przestraszyli się pozwu sądowego, który złożył niedawno Spencer Elden. 30-letni obecnie mężczyzna, bohater tamtej okładki, twierdzi, że do dziś ma z jej powodu traumę i chce z tego tytułu co najmniej kilku milionów dolarów odszkodowania.\nZobacz więcej na temat: Nirvana Red Hot Chili Peppers MUZYKA muzyka hp W POLSKIM RADIU\nOstatnia aktualizacja: 28.07.2021 15:54\nJeśli ktoś ma trochę wolnej gotówki, może rozważyć zakup znajdującej się na Hawajach rezydencji Anthony'ego Kiedisa. Wokalista Red Hot Chili Peppers chce za nią około 10 milionów dolarów, ale być może uda się coś utargować.\nHawajski dom Anthony'ego Kiedisa usytuowany jest w pięknych okolicznościach przyrodyFoto: Forum / Rocket Homes / BACKGRID\n"Usytuowany niczym klejnot w jednym z najpiękniejszych miejsc na Ziemi, oferty tego kalibru rzadko trafiają na rynek" – tak wystawiony na sprzedaż dom zachwala agencja nieruchomości. Dalej w ogłoszeniu czytamy jeszcze m.in., że jest to "naprawdę piękna nieruchomość. W pobliżu surfing, hiking, restauracje i wszystkie cudowne atrakcje, które ma do zaoferowania Północne Wybrzeże". Chodzi konkretnie o wybrzeże niewielkiej wysepki Kauai, wchodzącej w skład archipelagu Wysp Hawajskich.\nDla fanów muzyki najważniejszą informacją jest to, że aktualnym właścicielem posiadłości jest Anthony Kiedis, wokalista Red Hot Chili Peppers, jednej z najpopularniejszych amerykańskich grup ostatnich dekad. Szczęśliwy nabywca będzie zatem mógł korzystać z tych samych trzech sypialni i czterech łazienek, których używał gwiazdor rocka. Będzie też mógł oczywiście cieszyć się z innych udogodnień, jakie oferuje dom, a więc na przykład pokoju medialnego wyposażonego w system dźwięku surround oraz wielkiego ogrodu z widokiem na pobliski ocean.\nJeśli Kiedisowi uda się wziąć za swoją posiadłość podane w ofercie prawie 10 milionów dolarów, jego inwestycja sprzed lat zwróci się z nawiązką. Dom kupił bowiem w 2005 roku od Sylwestra Stallone za nieco ponad 2,5 miliona (fakt, że nie był on wtedy jeszcze urządzony z tak wielkim przepychem, jak obecnie). Potencjalny kupiec musi mieć tylko na uwadze, że nieruchomość zbudowano w miejscu starożytnego cmentarza, którego szczątki odkryto jakiś czas temu podczas prac archeologicznych w tym rejonie.\nRed Hot Chili Peppers - "Under the Bridge", źródło: YouTube / Red Hot Chili Peppers\n58-letni Anthony Kiedis ma prawo uważać, że do wielkiej fortuny doszedł własną pracą. Jego rodzice nie byli krezusami, a ojciec, niespełniony aktor, dorabiał sobie, sprzedając narkotyki. Jego początki z Red Hot Chili Peppers też nie wyglądały różowo pod względem finansowym. W pierwszych kilku latach działalności zespół znany był głównie fanom undergroundowej sceny Los Angeles. O zakupie pałacu na Hawajach wokalista mógł zacząć myśleć na poważnie koło trzydziestki, po gigantycznym sukcesie płyty "Blood Sugar Sex Magik". Paradoksalnie, milionerem został w dużym stopniu dzięki przebojowi "Under the Bridge", w którym opowiadał o czasach, gdy był bezdomny i mieszkał pod mostem.\nZobacz więcej na temat: Red Hot Chili Peppers MUZYKA muzyka hp W POLSKIM RADIU\n"Smells Like Teen Spirit" – przebój, na który nikt nie liczył\nOstatnia aktualizacja: 10.09.2021 11:08\nRówno 30 lat temu, 10 września 1991 roku ukazał się singiel z piosenką "Smells Like Teen Spirit" zespołu Nirvana, która zmieniła oblicze muzyki popularnej i na zawsze weszła do rockowego kanonu. Utwór – dziś już niemal mityczny – miał skromne początki i wcale nie był typowany na przebój.\nKurt CobainFoto: Forum / Capital Pictures / Hugo Dixon\nNumer dwa na liście "100 największych singli wszech czasów" ("NME"), numer dziewięć w zestawieniu "500 największych piosenek wszech czasów ("Rolling Stone"), miejsce w Grammy Hall of Fame, Rock and Roll Hall of Fame i księdze rekordów Guinnessa oraz nieformalny tytuł "hymnu pokolenia X" – to tylko niektóre z zaszczytów, jakie spadły na utwór "Smells Like Teen Spirit". To wszystko robi wrażenie z dzisiejszego punktu widzenia. A jak było 30 lat temu?\nKopciuszek na salonach\nChoć oficjalna premiera singla odbyła się 10 września 1991 roku, piosenka nie wyskoczyła nagle jak królik z kapelusza. Fani Nirvany, wówczas liczeni bardziej w tysiącach, niż w milionach, mogli ją usłyszeć po raz pierwszy na koncercie już w kwietniu tego samego roku. Do radia utwór trafił pod koniec sierpnia, bez specjalnych oczekiwań ze strony zespołu i jego managementu. – Nikt z nas nie uważał, że to przełomowa piosenka – przyznał Danny Goldberg z firmy Gold Mountain.\nSłuchacze alternatywnych stacji radiowych zdecydowali jednak inaczej, domagając się częstszego odtwarzania nowej kompozycji Nirvany. Kawałek trafiał na coraz wyższe rotacje, a niedługo potem zasilił playlisty rozgłośni o znacznie większych zasięgach. Spora w tym zasługa telewizji MTV, która jak szalona emitowała towarzyszący piosence teledysk.\nNirvana - "Smells Like Teen Spirit", źródło: YouTube / Nirvana\nKomponując "Smells Like Teen Spirit" Kurt Cobain starał się uzyskać efekt przypominający dokonania jednej z jego ulubionych grup. – Próbowałem napisać całkiem popową piosenkę. Generalnie starałem się podrobić Pixies. Kiedy usłyszałem ich po raz pierwszy, tak mocno się z nimi utożsamiłem, że zapragnąłem dołączyć do tego zespołu. Albo przynajmniej takiego, który gra ich covery – mówił wokalista.\nCobain nie był zachwycony osiągniętym efektem. Uważał, że wymyślony przez niego gitarowy riff za bardzo przypomina "More Than a Feeling" grupy Boston i "Louie Louie" formacji The Kingsmen. Wyśmiał go też na próbie basista Nirvany, Krist Novoselic. Jednak po półtoragodzinnym katowaniu nowego pomysłu lidera zespołu, muzykom udało się nadać mu kształt piosenki, którą wszyscy byli w stanie zaakceptować. W nagrodę zostali dopisani do listy współautorów kompozycji.\nThe Kingsmen - "Louie Louie", źródło: YouTube / The Kingsmen - temat\nBuntownik z przypadku\nZdanie: "Kurt smells like Teen Spirit" ("Kurt pachnie młodzieńczym duchem") nasmarowała markerem na ścianie motelowego pokoju przyjaciółka Cobaina, Kathleen Hanna z zespołu Bikini Kill, w czasie, gdy wokalista odsypiał wcześniejszą balangę. Hasło to lider Nirvany wykorzystał później w tekście piosenki, bowiem kojarzyło mu się ono z rewolucją i młodzieńczą wolnością. Dopiero po nagraniu utworu dowiedział się, że Hanna miała tak naprawdę na myśli markę dostępnego w drogeriach dezodorantu Teen Spirit, używanego przez ówczesną dziewczynę wokalisty. Jego zapach wyczuła na ubraniu Cobaina…\nDziś "Smells Like Teen Spirit" traktowane jest przez fanów rocka z niemal nabożną czcią, jednak niedługo po ukazaniu się piosenki, o jej złośliwe sparodiowanie pokusił się dyżurny prześmiewca sceny muzycznej, "Weird Al" Yankovic. W utworze "Smells Like Nirvana" komik przedstawił Cobaina jako paranoika śpiewającego nietrzymające się kupy bzdury. Ten jednak nie obraził się, a nawet ponoć uśmiał się do łez, słuchając parodii swojego hitu. Zorientował się też wówczas, jaką siłę rażenia ma jego dzieło.\nYankovic nagrał również alternatywny teledysk do piosenki, w którym wśród śmiertelnie poważnej publiczności na koncercie "Nirvany" pojawiają się niespodziewanie krowa i owca, wokaliście wysypują się z ust podczas śpiewania białe kulki, a całość kończy się maniakalnym obcięciem przez niego swoich długich włosów i wysadzeniem w powietrze wieżowca.\nWeird Al" Yankovic - "Smells Like Nirvana", źródło: YouTube / alyankovic\nZobacz więcej na temat: Nirvana MUZYKA muzyka hp W POLSKIM RADIU


Dobre widzenie – Komfort widzenia\nW filmie w sposób nieskomplikowany wyjaśniamy proces widzenia. Film ma uzmysłowić, jak ważne jest dobre widzenie w życiu każdego z nas, oraz że widzenie powstaje w mózgu, nie w oku. Oko jest tylko narządem detekcji, reszta to działanie mózgu, który tworzy obrazy,...\nW filmie wyjaśniamy proces rozwoju narządu wzroku oraz znaczenie wczesnego wykrywana wad wzroku u dzieci. Mówimy o problemach wad wzroku dzieci w okresie szkolnym. Wyjaśniamy zjawisko presbiopii, jako naturalnego etapu w życiu każdego człowieka, gdy jego narząd wzroku...\nDobre widzenie – kierowcy, wiedza i kompetencje\nBohaterem filmu jest kierowca, ponieważ współcześnie prawo jazdy posiada zdecydowana większość społeczeństwa, a w aspekcie bezpieczeństwa na drodze – dobre widzenie – ma kolosalne znaczenie. Często nierozpoznane wady refrakcji – krótkowzroczność, dalekowzroczność,...\nNajpowszechniejszą formą korekcji wad wzroku jest dobór odpowiednich soczewek oraz oprawek okularowych. Nie wszyscy, nie zawsze mogą korzystać z soczewek kontaktowych. Współcześnie można już dopasować — dla każdego zawodu i do każdej sytuacji — odpowiednie okulary. ...\nMagia okularów – widzenie i styl\nW tym filmie z serii „O Dobrym Widzeniu” przedstawiamy okulary - ostateczny produkt pracy wielu specjalistów zajmujących się poprawą jakości widzenia. Dobre widzenie, komfort życia wynikający z dobrego widzenia, to odpowiednie badanie, dobrze dobrane, nowoczesne...


strony internetowe - strona 4 - spis stron o podobnej tematyce na Katalog stron. Opinie, recenzje, komentarze - polskie strony internetowe.\nPolish Bakery Twelve Grains jest to polska piekarnia zlokalizowana w Londynie. Naszym klientom dostarczamy pieczywo z polskiej mąki oraz słodkości –wypieki. Proponujemy aromatyczne, tradycyjne chleby, słodkie wypieki, takie jak: pączki, drożdżówki, t...\nSzukasz ciekawego pomysłu na projekt strony www dla twojej firmy? Skontaktuj się z naszą Agencja Reklamową i Interaktywną. Jesteśmy przekonani, że dzięki naszym umiejętnościom i doświadczeniu, będziemy w stanie sprostać nawet najbardziej złożonym pro...\nFirma DevilArt, która zajmuje się tworzeniem stron internetowych, ma przyjemność zaoferować wszystkim klientom nowoczesne strony WWW w niskich cenach. Nasze projekty są unikalne. Nie bazują na szablonach, ani gotowcach. Dlatego nasze witryny są coraz...


2018.11.15 - Dzień Pluszowego Misia - 25 listopada\nDzień Pluszowego Misia obchodzimy w listopadzie. Święto jest bardzo sympatyczne i coraz powszechniej obchodzone na całym świecie, a jego data wcale nie jest przypadkowa. Kiedy dokładnie obchodzimy Dzień Pluszowego Misia i w jaki sposób się go celebruje?\nDzień Pluszowego Misia – jak go obchodzimy?\nDzień Pluszowego Misia jest obchodzony na całym świecie. Są miejsca, w których ten dzień jest wyjątkowo celebrowany i są to przede wszystkim żłobki, przedszkola, szkoła, szpital. Wszędzie tam, gdzie pojawiają się dzieci, 25 listopada następuje prawdziwa celebracja tego sympatycznego święta. Z okazji Dnia Pluszowego Misia organizowane są uroczystości i występy, wiele szkół przeprowadza konkursy związane z tą zabawką, biblioteki organizują publiczne czytanie książek o pluszowym misiu, a dzieci tego dnia mogą przynosić ze sobą do przedszkola swoje ulubione pluszaki. Święto ma wymiar również symboliczny. Miś, który kojarzy się z ciepłem i dobrocią, inspiruje do przeprowadzania w tym dniu wielu akcji dobroczynnych np. zbiórek zabawek na rzecz potrzebujących dzieci.\nOdwiedziło nas 680026 Gości dziś 33 Gości na stronie 1 © 2009-2021 English Way School - angielski ząbki Design: www.projektowanie-www.pl


Kierowca z zakazem i narkotykami. Niewykluczone, że kierował pojazdem pod ich wpływem. Policjanci na podstawie monitoringu ustalili, że naruszył on sądowy zakaz kierowania dodatkowo 20 razy - Miejski serwis informacyjny: Jawor, Bolków, Męcinka, Mściwojów, Paszowice\nPolicjanci z powiatu jeleniogórskiego zatrzymali kierowcę, który posiadał środki odurzające oraz kierował pojazdem wbrew zakazowi sądowemu. Niewykluczone, że prowadził on auto będąc pod działaniem środków odurzających, co wstępnie potwierdziło badanie testerem. Ponadto na podstawie analizy monitoringu miejskiego policjanci ustalili, że zatrzymany dodatkowo 20 razy naruszył sądowy zakaz kierowania pojazdami. Teraz za popełnione czyny odpowie przed sądem, a grozić mu może kara nawet do 3 lat pozbawienia wolności.\nPełna treść wiadomości na: dolnoslaska.policja.gov.pl/pl/aktualnosci/wiadomosci/biezace_informacje/kierowca_z_zakazem_i_narkotykami__niewykluczone__ze_kierowal_pojazdem_pod_ich_wplywem__policjanci_na_podstawie_monitoringu_ustalili__ze_naruszyl_on_sadowy_zakaz_kierowania_dodatkowo_20_razy\n"Pollena" Jaworskie Zakłady Chemii Gospodarczej S.A. - Dział Zbytu\nPiekarnictwo. Karlińska Henryka\nPraktyka Lekarza Rodzinnego. Maruszczak Krzysztof


Usuwanie Graffiti Jaworzno — Zabezpieczanie powierzchni przed Graffiti\nUsuwanie graffiti Jaworzno\nUsuwanie graffiti to zadanie niemal niemożliwe do zrealizowania samodzielnie, bez użycia specjalistycznego sprzętu. Czyszczenie elewacji i usuwanie graffiti to główne usługi, które wykonujemy w sposób kompleksowy i skuteczny od wielu lat. W tym celu dysponujemy indywidualnie dobranymi metodami oraz urządzeniami, które efektywnie pomagają usunąć zabrudzenia ze ścian oraz elewacji budynków. Co ważne, środki, z jakich korzystamy są w pełni bezpieczne dla środowiska. Usuwanie graffiti metodami ekologicznymi to już dziś konieczność, ale także standard działania specjalistycznych firm. Proces usuwania obejmuje powierzchnie twarde, nieabsorbujące, ale także gładkie i delikatne, co zapewnia łatwe i szybkie czyszczenie graffiti. Chemiczne usuwanie graffiti to jeszcze nie wszystko, ponieważ następnym krokiem jest zabezpieczenie powierzchni przed kolejnymi próbami ich zabrudzenia oraz przed niszczeniem elewacji. Oferujemy usuwanie graffiti Jaworzno i nie tylko. W dalszej części strony znajdziecie Państwo informacje dotyczące procesu czyszczenia.\nOferujemy naszym Klientom profesjonalną usługę, z wykorzystaniem specjalistycznego sprzętu. Zajmujemy się realizacją zleceń zarówno dla klientów indywidualnych, jak i firmowych. Usuwanie graffiti, ale także czyszczenie fasady budynku z kurzu i nagromadzonego latami brudu odbywa się szybko i skutecznie, a nade wszystko nie obciąża środowiska chemicznymi detergentami. Jest bezpieczne dla ludzi i otoczenia. Czyszczenie ścian i mycie elewacji pozwala zachować oryginalny kolor budynków, ładny wygląd i estetycznych charakter. Czyszczenie fasad to także renowacja i konserwacja tynków, betonu czy cegieł, a nade wszystko kamienia. Mycie piaskowca, impregnacja elewacji oraz wszelkie działania mające na celu uzyskanie estetycznego wizerunku budynku. Współpraca z nami to czysta przyjemność. Profesjonalne usuwanie graffiti Jaworzno. Malowanie ścian i elewacji. Kontakt z naszą firmą Kontakt.


Ania mama Agnieszki: Seria książeczek o Pomelo\nPomelo, filozofujący słoń mieszkający pod dmuchawcem jest bohaterem serii książeczek. Odkąd jakieś dwa lata temu Aga zetknęła się z tym małym słonikiem zakochała się w tych książeczkach. A tu jedna z nich, po raz kolejny już wypożyczona z biblioteki.\nAutorzy serii to Ramona Bădescu, Benjamin Chaud a seria składa się z 9 ciu edukacyjnych ładnie opublikowanych książeczek dla dzieci.\nCzytamy o małych smutkach i radościach tego niewielkiego słonika. z długą trąbą.\nKsiążeczka na zdjęciach nie jest naszą pierwszą z serii i zapewne nie ostatnią.\nW tej razem z Pamelo dzieci dowiadują się, że świat składa się z wielu różnych kształtów.\nWszystkie one są pięknie wydane, kolorowe i opisane w prosty do zrozumienia sposób.\nAutor: Ania Agnieszka o 7/19/2017\nEtykiety: książki, nauka, Rekomendacje, Tutoriale


Strona główna > Wydziały Urzędu > Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców > Aktualności wydziału\n2016\tKonferencja historyczna w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim\nDnia 3 czerwca br. w godzinach od 11:00 do 13:30 w Sali Marmurowej Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach odbędzie się konferencja pn. „Powstania Śląskie 1919, 1920, 1921: historyczne wydarzenia w świadomości współczesnego społeczeństwa.” Spotkanie będzie poświęcone pamięci o powstaniach. W konferencji udział wezmą: Pan Jarosław Wieczorek – Wojewoda Śląski, Pan Piotr Semka - historyk, publicysta, prof. dr hab. Franciszek Marek – historyk, a także Dyrekcja Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców wraz z pracownikami Wydziału.\nRedagował: Ewa Kwiatkowska


Ile kosztuje weekend w Lublinie? : Lublin112.pl Wiadomości z Lublina i regionu. Lublin, Lubelskie, Lubelszczyzna. Ważne informacje z kraju\nIle kosztuje weekend w Lublinie? 13:35 09-10-2019\nLublin to jedno z większych i bardziej klimatycznych miast po wschodniej stronie Wisły. Wielowiekowa historia i intrygująca mozaika różnych kultur sprawiły, że jest pełen zabytków i atrakcji turystycznych. To wręcz idealne miejsce na weekendowy wyjazd, zarówno w pojedynkę, jak i całą rodziną. Co warto zobaczyć w Lublinie? Ile kosztuje weekend w tym mieście?\nChoć rytm życia w Lublinie jest powolny, to w mieście nie brakuje ani wydarzeń kulturalnych, ani sportowych. Miasto przez cały rok tętni życiem. Lublin to jednak nie tylko imprezy. Na każdym kroku można znaleźć ślady historii miasta, klimatyczne uliczki, niesamowite zabytki i wspaniałą przyrodę. Z pewnością warto poznać go bliżej.\nNajstarszą i najbardziej obleganą częścią Lublina jest Stare Miasto. Znajdziemy tu pięknie zdobione, renesansowe kamienice oraz wiele zabytków z różnych epok, a także liczne restauracje, puby i kawiarnie. To również miejsce setek wydarzeń artystycznych i kulturalnych, z których każdy znajdzie coś dla siebie. Warto podkreślić, że do wszystkich atrakcji można dojść tutaj pieszo – wędrówka po uliczkach i zaułkach to najlepszy sposób na poznanie tej części miasta.\nNiewątpliwymi atrakcjami miasta są pozostałości XIV-wiecznych murów miejskich, w tym Brama Grodzka i Baszta Gotycka, a w szczególności Brama Krakowska – historyczny symbol grodu, który strzeże dostępu do Starego Miasta. Warte uwagi jest też znajdujące się w budynku Muzeum Historii Miasta Lublina.\nBędąc w Lublinie nie sposób nie zauważyć neogotyckiej Wieży Trynitarskiej, będącej najwyższym zabytkowym punktem wysokościowym miasta – z położnej na wysokości 40 metrów platformy widokowej można podziwiać zachwycającą panoramę miasta. Obok wierzy mieści się z kolei Archikatedra Lubelska, największy kościół w Lublinie, uznawany za perłę baroku na Lubelszczyźnie.\nNajwiększą atrakcją Lublina jest jednak zamek, odbudowany w XVIII wieku ze zniszczonej kilka stuleci wcześniej budowli. Przez ponad 100 lat pełnił funkcję więzienia (od carskiego, przez hitlerowskie, aż po komunistyczne), natomiast obecnie znajduje się tu Muzeum Lubelskie – jest to jedno z najstarszych i największych muzeów we wschodniej Polsce. Na dziedzińcu zamkowym można też zwiedzić XIV-wieczną Kaplicę Trójcy Świętej, słynącą z niesamowitych rusko-bizantyńskich malowideł.\nCo jeszcze warto zobaczyć? Jedną z popularniejszych atrakcji miasta są Lubelskie Podziemia. Niespełna 300-metrowa trasa turystyczna zaczyna się w Trybunale Koronnym (dawnym ratuszu) i biegnie dalej pod kamienicami Starego Miasta, aż do placu Po Farze. Mając trochę więcej czasu warto też obejrzeć Ogród Botaniczny Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, gdzie można podziwiać kilka tysięcy gatunków roślin, drzew i krzewów.\nWeekend w Lublinie – ile kosztuje?\nJednym z większych wydatków podczas każdego, weekendowego wyjazdu jest nocleg. W Lublinie najtańsze noclegi zaczynają się już od 30-40 zł za dobę – w pokoju jednoosobowym. W większości obiektów ceny są jednak dużo wyższe i wynoszą średnio 70-90 zł. Jeśli szukamy czegoś w lepszym standardzie, np. apartamentu lub kameralnego hotelu, to przyjdzie nam zapłacić co najmniej 120-160 zł – ceny noclegów w najlepszych lokalizacjach lub o wysokim standardzie mogą być jednak kilkukrotnie wyższe. W przypadku wypadu we dwójkę najrozsądniejszym rozwiązaniem będzie wynajem niewielkiego apartamentu z dala od centrum – koszt takiego noclegu powinien wynieść ok. 100-120 za dobę.\nWiele osób decyduje się na nocleg z wyżywieniem, co pod wieloma względami jest o wiele lepszą opcją, niż przygotowywanie sobie posiłków samodzielnie albo korzystanie z pobliskich restauracji. Niezależnie od wybranego noclegu, trzeba jednak przygotować się na stołowanie na mieście. Ile to może kosztować? W tańszych lokalach, jak bary fast-food za posiłek przyjdzie nam zapłacić 15-30 zł. W restauracjach zapłacimy już więcej, średnio 30-40 zł, choć oczywiście można znaleźć zarówno tańsze, jak i droższe lokale – wiele zależy od lokalizacji i standardu. Szczególnie polecane są restauracje Mandragora i Perłowa oraz księgarnia i kawiarnia „Między Słowami”, a także pub „U Szewca”.\nBudżet na weekendowy wyjazd powinien także uwzględniać koszty transportu. W Lublinie, podobnie jak w innych, większych miastach najlepszym rozwiązaniem, a przynajmniej najtańszym jest komunikacja miejska. Bilet jednorazowy to wydatek rzędu ok. 4 zł. Podczas kilkudniowego zwiedzania najbardziej oszczędnym rozwiązaniem będzie jednak bilet 12-godzinny, który kosztuje tylko 9 zł.\nPlanując weekend w Lublinie warto pomyśleć nad kupnem karty turysty. Co to takiego? To elektroniczna karta, dzięki której można otrzymać bezpłatny wstęp do muzeów i galerii, rabaty w niektórych atrakcjach turystycznych, hotelach i restauracjach, a ponadto tańsze przejazdy komunikacją miejską – czyli naprawdę wiele. Kartę można kupić już za 37 zł na 24 godziny, ale na weekend lepiej kupić wersję na 72 godziny – kosztuje tylko 57 zł. Dlaczego warto? Z kartą turysty miasto zwiedza się po prostu przyjemniej, łatwiej i taniej.\nPodsumowując, koszt weekendowego wyjazdu może zamknąć się w kwocie poniżej tysiąca złotych. Oczywiście ostateczny koszt może wynieść więcej, wiele zależy bowiem od noclegu, wyżywienia, wybranego środka transportu czy dodatkowych atrakcji. Spośród miast wojewódzkich, Lublin jest jednak jednym z najtańszych w kraju.\nJak sfinansować weekend w Lublinie?\nWypoczynek, niezależnie czy krótszy czy dłuższy, najrozsądniej sfinansować z oszczędności, ale nie każdy z nas ma odłożoną odpowiednią sumę pieniędzy. Mając trochę czasu do wyjazdu, warto rozważyć kredyt gotówkowy w banku. Na ogół czasu jest jednak niewiele, dlatego też wiele osób decyduje się na szybkie chwilówki online. Gdy potrzebujemy pieniędzy szybko i bez zbędnych formalności, wydają się one bowiem dobrym rozwiązaniem i na ogół rzeczywiście są.\nGdy potrzebujemy niewielkiej sumy pieniędzy, szybkie pożyczki świetnie się sprawdzają, jednak na ogół udzielane są na stosunkowo niewielkie kwoty (zwykle nieprzekraczające 1000 zł), w dodatku na bardzo krótki okres (często na miesiąc). Wygodniejszym rozwiązaniem są pożyczki na raty, dzięki którym można pożyczyć znacznie więcej pieniędzy, a spłatę rozłożyć na wiele miesięcy. Szukając takich pożyczek warto przejrzeć internetowe rankingi typu bezpiecznechwilowki.pl/ranking-pozyczek-na-raty, gdzie zebrano najlepsze oferty wielu firm pożyczkowych, co znacznie ułatwia wybór odpowiedniej. Czym kierować się przy wyborze? Najlepiej wskaźnikiem RRSO, który przedstawia całkowity koszt pożyczki, a więc nie tylko odsetki, ale i koszty dodatkowe, jak np. prowizję – im niższą wartość ma wskaźnik, tym lepiej.\nW niedzielę odbędzie się XXII Wigilia Poetów i Ułanów. Będą utrudnienia w ruchu


DYWANIK PERSKI HAMADAN 108×82 galeria 4 tys – Dywany świata\nDYWANIK PERSKI HAMADAN 108×82 galeria 4 tys\nPRZEDMIOT: Dywan antyczny perski ręcznie tkany. Oryginalny Made in Iran z prowincji Hamadan. Posiada certyfikat autentyczności. W galerii przed przeceną kosztował 950 euro czyli około 4.000 zł. Jest unikatowy ze względu na swój wzór jak również kolor. Jest to dywan najwyższej klasy. Często nazywany jest „żelaznym dywanem“ z powodu jego wyjątkowej trwałości i wytrzymałości. Dywany te należą do najpiękniejszych dywanów na świecie. Uniwersalne wzory powodują, że dywan ten pasuje do wielu wnętrz.


Przenoszenie numerów w III kwartale 2020 - wyniki operatorów\nPrzenoszenie numerów w III kwartale 2020 – wyniki operatorów\nDzięki kolejnemu raportowi UKE mamy najświeższe dane o tym jak wyglądało przenoszenie numerów w III kwartale 2020 roku. Mimo trwającej pandemii nadal sporo się działo. Przeniesionych zostało w sumie 377 565 numerów. Ten okres okazał się bardzo dobry dla Plusa i Orange, a bardzo zły dla Play i T-Mobile. Jeśli chodzi o operatorów wirtualnych znowu najlepiej wypada Premium Mobile. Chcecie poznać szczegóły? To czytajcie dalej!\nPrzenoszenie numerów III Q 2020 – Orange, Play, Plus, T-Mobile\nZacznijmy od informacji o największych sieciach komórkowych w Polsce. Orange w III kwartale zyskał netto 13 409 numerów, a Plus aż 24 089. Plus przyciąga klientów już od jakiegoś czasu, więc i jego wynik z ostatniego okresu nas nie dziwi. Orange też często odnotowywał dodatni bilans, ale tym razem przekroczył 10 tys. numerów, więc gratulujemy.\nUjemny wynik odnotowały natomiast Play i T-Mobile. Bilans kwartalny dla Play wyniósł – 68 659 numerów netto, a dla T-Mobile – 12 941. Prawdę mówiąc, te wyniki też nie są dla nas zaskoczeniem bo obaj operatorzy tracą więcej klientów niż przejmują już od dawna.\nPoza wielką czwórką sporą stratę odnotowała też Netia. Jej bilans wyniósł -8 877. Straty, straty, straty…\nPremium Mobile i inni operatorzy wirtualni\nA jak wyglądają wyniki operatorów wirtualnych. Tutaj jak zwykle prym wiedzie Premium Mobile z bilansem na poziomie 15 362 numery netto. Kolejne firmy, które odnotowały większe wzrosty to:\nOTVARTA: 4 418\nVECTRA: 3 838\nUPC Polska Sp. z o.o.: 3 493\nTelestrada: 3 123\nVikingCo Poland Sp. z o.o.: 2 996\nITI Neovision S.A.: 2 395\nMultimedia Polska S.A.: 2 243\nJak widać znowu żaden operator spoza wielkiej czwórki nie zbliżył się nawet do wyników Premium Mobile. Ze szczegółowymi wynikami możecie się zapoznać analizując załączony raport_kwartalny_mnp_3q2020.


Wracają "Czwartki Klubowe" w Warszawie - Z życia ORA - Naczelna Rada Adwokacka - Warszawa\nWracają "Czwartki Klubowe" w Warszawie\nWidownia w Klubie Adwokata w Warszawie zapełniła się po brzegi na pierwszym w tym roku spotkaniu w ramach "Czwartków Klubowych". Z koncertem "Mon Amour – Piosenki i opowieść o życiu Edith Piaf” wystąpiła 27 marca grupa teatralno-muzyczna Triodeon. Na kolejnym spotkaniu - 24 kwietnia - gwiazdą wieczoru będzie aktor Artur Barciś.\nWysoka frekwencja, prawie 90 osób, przerosła oczekiwania organizatorów. Oprócz stałych bywalców tych wieczorów artystycznych, przyszło tym razem sporo młodych adwokatów i aplikantów adwokackich.\nW programie wieczoru był koncert grupy teatralno-muzycznej Triodeon w składzie: Anna Przybysz (wokal), jej mąż - Jacek Przybysz (gitara), oraz Jarek Kutera (akordeon). Wykonali „L’Accordeoniste”, „Rien de Rien”, „Padam Padam”, „Milord”, „La Vie en Rose”, „La Foule”, „Sous Le Ciel de Paris”, „Mon Dieu”, „No, Je ne Regrette Rien”, „Hymn a L’amour", a także teatralne narracje oddające styl i opowiadające o życiu tej najsłynniejszej francuskiej pieśniarki.\nGwiazdą kolejnego czwartkowego wieczoru w Klubie Adwokata, przy Al. Ujazdowskich 49 w Warszawie, zaplanowanego na 24 kwietnia br., będzie aktor Artur Barciś, który wystąpi z autorskim show.\nNa "Czwartki Klubowe" zapraszają adw. Monika Rajska, przewodnicząca Komisji Kultury Sportu i Turystyki, adw. Anisa Gnacikowska oraz adw. Agnieszka Błażowska.