Na czym polega recykling? Po co segregować śmieci? Jak można chronić nasze środowisko? To tylko niektóre z pytań na które co roku staramy się odpowiadać organizując Poznańskie Dni Recyklingu. PDR to cykl wydarzeń edukacyjnych, społecznych i kulturalnych które łączy wspólna tematyka – recykling i ochrona środowiska.\nStałe punkty naszego programu to z jednej strony konferencje i seminaria dla specjalistów z branży komunalnej i nauczycieli – Regionalne Forum Gospodarki Odpadami czy też Poznańskie Seminarium Edukacji Ekologicznej.\nZ drugiej strony Poznańskie Dni Recyklingu to inicjatywa skierowany do mieszkańców naszego miasta. Organizowany od lat (pod różnymi nazwami) Piknik Recyklingowy, rokrocznie przyciąga na Stary Rynek tysiące poznaniaków. Dodatkowym elementem PDR są wycieczki dla uczniów szkół podstawowych m.in. do Huty Szkła w Antoninku, Zakładów Eko-Zec, Sortowni REMONDISA i na ścieżkę dydaktyczną składowiska w Suchym Lesie.\nPoznańskie Dni Recyklingu to impreza która na stałe wrosła w krajobraz imprez organizowanych w Poznaniu. Jej rangę podkreśla wpisanie PDR na listę cyklicznych imprez realizujących założenia Strategii Gospodarki Odpadami dla Miasta Poznania oraz Planu Gospodarki Odpadami dla Miasta Poznania w zakresie edukacji ekologicznej i komunikacji społecznej.\nZapraszamy na stronę informacyjną Poznańskich Dni Recyklingu - tutaj\nVI Poznańskie Dni Recyklingu - PDR 2010\nVI edycja odbyła się w połowie listopada 2010 roku. Tym razem formuła składająca się dotychczas z naukowego seminarium, konferencji, wycieczek szkolnych, oraz finału imprezy na Starym Rynku, uległa zmianie. Finał zabawy zoorganizowaliśmy w Szkole Podstawowej nr 9 w Poznaniu. W poszczególnych salach, nasi animatorzy prowadzili zajęcia edukacyjne i zręcznościowe. Najmłodsi uczestnicy zajęc z klas I-VI mogli brać udział w takich konkurencjach sportowych jak: bieg z kubłami, połów PETa, Superzgniatacz, Recyklingowa Piłka Amatorska oraz w konkursie edukacyjnym, jeden z dziesięciu.\nTak jak już co roku bywa, udało się nam zoorganizować wycieczki dla poszczególnych klas ze Szkoły Podstawowej nr 9, na składowisko odpadów komunalnych w Suchym Lesie.\nV Poznańskie Dni Recyklingu – PDR 2009\nV edycja Poznańskich Dni Recyklingu odbyła się na jesień 2009 roku. W jej programie znalazły się propozycje skierowane zarówno do specjalistów branży komunalnej, jak i mieszkańców Poznania. Największą popularnością cieszył się, zorganizowany na Starym Rynku, Piknik Recyklingowy, w którym – jak szacujemy – wzięło udział ok. 4 tys. osób. Dla poznaniaków, którzy tego dnia przyszli na Stary Rynek czekało wiele atrakcji – m.in. budowa miasteczka recyklingowego, malowanie słoików i kartonów, a także body painting. Dużym zainteresowaniem cieszyły się także zawody zręcznościowe o tematyce recyklingowej - biegi z puszką, kapsle, czy też połów PET-a.\nOprócz tego jak co roku udało nam się zorganizować wycieczki dla uczniów poznańskich szkół do Huty Szkła w Antoninku, Zakładów Eko-Zec, Sortowni REMONDISA i na ścieżkę dydaktyczną składowiska w Suchym Lesie. V Poznańskie Dni Recyklingu zakończyły branżowe konferencje, czyli VI Regionalne Forum Gospodarki Odpadami i V Poznańskie Seminarium Edukacji Ekologicznej, na którym wystąpił m.in. gość specjalny, prof. Piotr Tryjanowski noblista z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.\nProgram Poznańskich Dni Recyklingu 2009 - pobierz tutaj\nIV Poznańskie Dni Recyklingu – PDR 2008\nIV edycja imprezy, która ma promować wśród mieszkańców naszego regionu ideę recyklingu odbyła się szczególnym dla Poznania czasie. 2008 rok bowiem, ze względu na organizację w stolicy wielkopolski Konferencji Klimatycznej COP14, został ogłoszony przez Radę Miasta „Rokiem Klimatu i Środowiska”. 2008 roku to także okres wzmożonej dyskusji na temat problemu „foliówek” w sklepach i budowy spalarni odpadów dla Poznania. Dlatego też AIOŚ postanowił zorganizować w ramach IV PDR dwie konferencje poświęcone tym problematycznym kwestiom.\nDodatkowo w programie Poznańskich Dni Recyklingu znalazło się miejsce na wycieczki uczniów ze szkół do zakładów komunalnych zajmujących się recyklingiem odpadów z terenu miasta Poznania. Zwieńczeniem PDR 2008 było wielki finał, który w tym roku odbył się po raz pierwszy na Starym Rynku w Poznaniu. Przez kilka godzin na wszystkich poznaniaków czekały konkursy z wiedzy ekologicznej, gry i zabawy recyklingowe, a także pokazy sprzętu komunalnego i koncerty muzyki z różnych stron świata!\nProgram Poznańskich Dni Recyklingu 2008 - pobierz tutaj\nIII Poznańskie Dni Recyklingu – PDR 2007\nKolejna, już trzecia edycja Poznańskich Dni Recyklingu odbyła się na wiosnę 2007 roku. Formuła III PDR, w porównaniu do poprzednich edycji została rozszerzona o kilka ważnych elementów. Oprócz branżowej Konferencji i wycieczek do zakładów zagospodarowania odpadów, III edycja Poznańskich Dni Recyklingu odbywała się także na ulicach miasta. Wszystko za sprawą happeningu organizowanego przez AIOŚ, w którym uczestniczył przebrany w stój śmieciarza ówczesny wiceprzewodniczący Rady Miasta Poznania, Krzysztof Mączkowski. Celem całej akcji było pokazanie poznaniakom za pośrednictwem mediów, jak właściwie segregować odpady.\nW tym samym czasie, na Wydziale Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza odbywał się Dzień Ekologii. W ramach niego studenci i wykładowcy i wymieniali poglądy i toczyli dyskusje na temat ekologii a także, oglądali pokazy i prezentacje mltimedialne związane z tematyką ochrony środowiska. III Poznańskie Dni Rycyklingu zakończyły się wielkim finałem, który w tym roku odbył się w bazie firmy REMONDIS-Sanitech w Poznaniu, przy ul. Góreckiej. Honorowy patronat nad PDR 2007 objął m.in. Prezydent Poznania, Ryszard Grobelny.\nProgram Poznańskich Dni Recyklingu 2007 - pobierz tutaj\nII Poznańskie Dni Recyklingu – PDR 2005\nW 2005 roku udało się nam już po raz drugi zorganizować Poznańskie Dni Recyklingu. II edycja imprezy obfitowała w wydarzenia skierowane do najmłodszych poznaniaków – uczniów szkół podstawowych. Przez dwa dni mogli oni uczestniczyć bowiem w organizowanych przez AIOŚ wycieczkach m.in. na Wysypisko Odpadów Komunalnych, czy też do Centralnej Oczyszczalni Śmieci.\nOprócz tego przez cały czas trwania II PDR, Agencja promowała w szkołach a także w Urzędzie Miasta Poznania ekologiczny program edukacyjny „RABAN. Recykling, a nie bałagan!”. W ramach II Poznańskich Dni Recyklingu odbyła się także specjalistyczna konferencja, poświęcona problemowi promocji recyklingu i ochrony środowiska w Polsce. PDR 2005 zakończył finał recyklingowy przy ul. Paderewskiego, który towarzyszył inauguracji Jarmarku Świętojańskiego.\nProgram Poznańskich Dni Recyklingu 2005 - pobierz tutaj


DZIENNIK W CZASACH PANDEMII. Boccaccio potrzebny od zaraz – KULTURA ENTER\nStrona główna/DZIENNIK W CZASACH PANDEMII. Boccaccio potrzebny od zaraz\nDZIENNIK W CZASACH PANDEMII. Boccaccio potrzebny od zaraz\nZ dnia na dzień wszystko się zmieniło. Przez ostatnich kilka lat jeździłem ciągle na spotkania autorskie. Nagle wszystkie zostały odwołane, a dzieciaki przestały chodzić do szkoły. Ta sytuacja całkowicie mnie zaskoczyła, ale nie tylko mnie – wszyscy zastanawialiśmy się, co się wydarzy. I jak długo to wszystko potrwa?\nWychodziłem z domu tylko na zakupy z żoną. Kupowaliśmy jedzenie na zapas. Z czasem nawet to trzeba będzie ograniczyć i uzupełniać braki przez Internet. Co dowiozą ze sklepu, to dowiozą.\nZawzięty podróżnik, jakim był Bruce Chatwin, uważał, że wszystkie nieszczęścia ludzkości biorą się stąd, że człowiek prowadzi osiadły tryb życia. Wędrówka, podróże, ruch – oto, co czyni człowieka szczęśliwym. Nie wiem, czy wszyscy Polacy czytają zawzięcie Bruce’a Chatwina, ale chyba wszyscy podróżują. Ruszyła fala powrotów z zagranicy. I tych, co tam pojechali tylko na wycieczkę, i tych, którzy tam pracowali od lat.\nKażdy kraj radził sobie z epidemią koronawirusa na swój sposób. Wszędzie jednak zaczęły obowiązywać pewne ograniczenia i restrykcje, które wywróciły życie ich mieszkańców na pewien czas do góry nogami. Tylko Szwecja wzbraniała się z wprowadzeniem restrykcji.\n– A pan w to wierzy, w tego wirusa? – spytała właścicielka mojej ulubionej piekarni. Tej samej, która „w związku z zaistniałą sytuacją” zamknęła się na samym początku pandemii, kiedy jeszcze nikt nikomu niczego zamykać nie kazał. Kiedy wzruszam ramionami, że trudno nie wierzyć, podając przykłady z kraju i ze świata, pyta: – A był tam pan? Widział pani na własne oczy? Zna pan kogoś, kto zachorował? Bo ja rozmawiam z lekarzami i powiem panu, że oni nami manipulują.\nPo co, na co i kto konkretnie, kim są ci mityczni oni, wywracający do góry nogami światową gospodarkę – tego już nie powiedziała.\nZe sprzedawczynią piekarni i jej interesem rozstałem się bez specjalnego bólu, choć chleb i bułki były tutaj smaczne. Ale szlag mnie trafia i serce pęka, kiedy słyszę podobne farmazony od rozmaitych znajomych i przyjaciół, ludzi, wydawałoby się, dość rozgarniętych. Ponieważ nie mamy zamiaru niszczyć tych relacji, zawsze kończy się tak samo – ja czuję, że muszę łyknąć coś na ciśnienie, żeby się uspokoić, a oni na moment nie wychodzą z roli, żegnając mnie z politowaniem w oczach, jakim żegna się naiwnych, którzy nie wiedzą, w jakim świecie żyją. Sypią jak z rękawa przykładami internetowych publikacji, gdzie światowej sławy autorytety, rozmaici amerykańscy naukowcy dowodzą, że wirus to wielka ściema, i nie widzą różnicy między mediami, którym można zaufać w tej kwestii, a bzdurami pleniącymi się na wszelkiej maści stronach i stronniczkach. Kiedy tego słucham, przychodzi myśl, że obok zdrowotnych i ekonomicznych skutków tej pandemii koronawirusa ten będzie jednym z najbardziej dojmujących – pandemia fake newsów, rozprzestrzeniających się z siłą wodospadu, na które nie pomoże żadna szczepionka, bo do jej wynalezienia droga chyba dłuższa niż do tej na COVID-19.\nWydawało się, że nastąpi przewartościowanie. Upadnie wiele potęg budowanych na kredyt, opartych na glinianych nogach – przetrwać mogli mniejsi, zaradniejsi. Była szansa na zmianę hierarchii. Ten kryzys to była okazja do resetu gospodarki – odzyskania pieniędzy przez banki i największych graczy. To, co uciułały na kontach mniejsze firmy czy osoby prywatne zostanie przejedzone albo z braku pracy, albo w skutek inflacji. Dużo ludzi żyło ponad stan, interesowały ich modne ciuchy i tanie loty do Londynu, nie myśleli o przyszłości. Ten kryzys uświadomił mi, jak to jest kruche – samozatrudnienie, praca w branżach, które okazały się zbędne. Wierzyłem jednak, że skoro ludzkość dała sobie radę z różnymi epidemiami kiedyś, to teraz też sobie poradzi, chociaż może to trochę potrwać.\nPrima aprilis. Gdy się obudziłem, miałem nadzieję, że to wszystko, co się dzieje, to jakiś kiepski żart.\nOmijaliśmy się wszyscy z daleka, zakapturzeni jak zombie. Prowadziłem zajęcia komiksowe, dzieci rysowały wiele historii o zombie, jakby coś przeczuwając.\nKsięgarnia „Czartoryski” żyła, tętniła, pulsowała, każdy łapał to, po co przyjechał i nikt mi nie wmówi, że w Polsce ludzie nie czytają. Efekt był taki, że w takiej kolejce do kasy jak dziś w tej księgarni stałem po raz pierwszy od bardzo dawna. Wszyscy starali się trzymać przepisową odległość. Ludzie robili, takie odniosłem wrażenie, zakupy życia – od jutra, tak jak wiele innych biznesów, które nie są konieczne ani strategiczne, ta największa i najlepiej zaopatrzona księgarnia w Puławach będzie zamknięta.\nWłożyłem dres, na który ubrałem spodnie oraz kurtkę. Nie dlatego, że było zimno – kwiecień był wyjątkowo ciepły w tym roku. Na nogi założyłem buty piłkarskie – turfy. Były czarne, wyglądały jak zwykłe buty, miałem nadzieję, że nikt nie zauważy. Piłka nożna stała się bardzo trudna do uprawiania. Współczułem synowi. W jego wieku przynajmniej mogłem pokopać na podwórku. Wiktor, mimo że żyło nam się lepiej, niż mnie i moim rodzicom, nie miał podwórka i nie mógł pograć w piłkę, taki czas nastał. Zerknąłem na niego – właśnie skończył się ubierać. Mimo że dopiero miał trzynaście lat, jego historia futbolowa była dość długa. Najpierw mały klub w Puławach, z którym odniósł wiele sukcesów. Zainteresowanie wielu dużych akademii – trafił do warszawskiej filii FC Barcelona, następnie była akademie Cracovii, Legii Warszawa, Śląska Wrocław, dodatkowo od momentu, kiedy skończył 8 lat, zainteresowała się nim Borussia Dortmund. Jeździł tutaj na treningi systematycznie, miał za dwa lata trafić na stałe. Tylko jak teraz trenować, żeby utrzymać formę? Moja żona przyglądała się nam z niepokojem. Za oknem, tuż pod naszym blokiem, przejechał policyjny radiowóz ze szczekaczką.\n– Zakazuje się wychodzenia z domów z powodów innych niż zaspokojenie podstawowych potrzeb!\nGranie w piłkę do tych potrzeb się nie zaliczało. Piłka nie była najważniejszą sprawą w życiu, ale najważniejszą z tych nieważnych. Zwłaszcza dla nas. Dzieci zostały uwięzione w mieszkaniach, nie wiadomo na jak długo. Można było wychodzić tylko po zakupy, do apteki, do pracy. Szkoła odbywała się przez internet. Wiedziałem, że to konieczne. Nikt nie mógł powiedzieć, jak się sytuacja rozwinie, rządzący musieli podjąć szereg trudnych decyzji. Póki co, przynosiły one oczekiwany skutek. W Polsce było niewiele zachorowań, była niska śmiertelność.\n– Pokopiemy w salonie – powiedziałem do syna z rezygnacją.\nWiktor przez tydzień nie wychodził z domu. Nie powinien poddawać się przy pierwszych lepszych kłopotach. A gdzie moje geny odziedziczone po dziadku partyzancie? Spakowałem do plecaka kilogram cukru i worek makaronu, piłkę ukryłem na spodzie. Konspira była ważna, jeżeli chciało się uniknąć mandatu. A oszczędzanie pieniędzy było ważne w tym czasie, bo nie było wiadomo, kiedy to całe zamieszanie – realne czy wyolbrzymione się skończy. Zwłaszcza, że moim jedynym źródłem utrzymania były spotkania autorskie, a te zostały wszystkie z dnia na dzień odwołane. To podważało całe moje funkcjonowanie. Dobrze, że jako chłopski syn zawsze trzymałem oszczędności na czarną godzinę. A czarna godzina właśnie nadeszła.\n– Jakby coś, to wracamy z zakupów… – powiedziałem do syna. – Może policjanci nie będą pytać o paragon… Może nie okażą się aż tak drobiazgowi.\nSzliśmy opustoszałymi ulicami Puław. Mijaliśmy co jakiś czas człowieka, który przemykał jak zombie, miał spuszczony wzrok. Czułem się jak w jakimś katastroficznym filmie klasy B lub C, których tak wiele nakręcono w ostatnich latach. Powinienem być przygotowany na te wszystkie zagłady cywilizacji z powodu inwazji obcych, powodzi, zlodowacenia czy też właśnie pandemii jakiegoś nieznanego wirusa. Niby to była zaraza w wersji light, ale jednak. Gdzie jej tam było do cholery, albo dżumy. No cóż, jakie czasy, taka zaraza. Bały się białe zamożne rodziny. Ludziom żyło się zbyt dobrze, z nikim się nie liczyli, niczego się nie bali. Nagle w oczy wszystkich zajrzał strach. Płytka była znajomość historii wśród ogółu społeczeństwa. Nikt nie pamiętał epidemii hiszpanki, która zabiła miliony ludzi. Powtarzałem to wielokrotnie, ale nikt nie chciał słuchać, wszyscy byli spanikowani.\nBoisko było zamknięte. Wróciliśmy do domu ze zwieszonymi głowami.\nWażne, że przynajmniej system zakupów on-line działa, sklepy i lokale robią co mogą i robią dobrze: zamówienia dowożą i pod drzwiami zostawiają. Proszą, żeby podczas wypakowywania drzwi nie otwierać, nad głową nie stać, najlepiej nie oddychać w niczyją stronę. Bo wiadomo, że z tym wirusem nic nie wiadomo. Czujność wyostrzona. A mimo to, mimo, że system działa i czujność zaostrzona, i tak wielu ludzi otrzymało mandaty za nieprzestrzeganie zasad kwarantanny. Media zastanawiają się, czy naprawdę tak trudno przeczekać te parę dni w domu? Wysokie grzywny, a mimo to wciąż ktoś doznaje przypływu żądzy lokomocji, pędzi do rodziny, znajomych, ukochanej czy ukochanego.\nPrzez kolejny dzień siedzieliśmy w domu, grając w szachy. Jedliśmy to, co podsuwała nam moja żona. Lubiliśmy grę w szachy, ale szachy to nie była piłka. Syn korzystał z niektórych szachowych rozwiązań na boisku. Wiktor grał jako stoper. Trzech przeciwników nadbiegało z piłką, w obronie został tylko Wiktor i jego mniejszy kolega. Kolega zawahał się, czy doskoczyć do napastnika z piłką przy nodze. Wtedy mój syn pchnął go pod nogi przeciwnika, a ten upadając wybił piłkę. Niebezpieczeństwo zostało zażegnane. Zapytałem po meczu syna, co to było? A ten na to, przebierając się w szatni: „Po prostu straciłem pionka”.\nTeraz także coś wymyślił.\n– Tato, a może uda się nam przejść przez ogrodzenie? – zaproponował.\nNależało utrzymać rytm treningowy.\n– Jutro spróbujemy – zgodziłem się, chociaż wątpiłem, że to nam się uda.\nW natłoku niedobrych informacji, które codziennie do mnie docierały – jedna okazała się dobra. Mianowicie – nie pogorszył mi się wzrok. Od pół roku podejrzewałem, że z moim wzrokiem jest coraz gorzej – ale tylko wtedy, jak siadłem pisać przy laptopie. Kiedy czytałem książki w podróży, było ok, dobrze widziałem na boisku i na ulicy. Okazało się, że laptop miałem coraz bardziej zakurzony, brudny ekran – wystarczyło go przetrzeć i przejrzałem na oczy. Jakiś czas temu też miałem problem – pewnego dnia stwierdziłem, że mam chyba czerniaka na pięcie – zauważyłem duże czarne znamię. Okazało się, że to skarpetka zafarbowała piętę na czarno. Także nie jest tak źle, nie ma co panikować.\nRankiem znów się przemykaliśmy z Wiktorem chodnikiem w kierunku lasu i cmentarza, gdzie ukryte było boisko szkolne. Założyliśmy maski, które od dziś stały się obowiązkowe. Ważne były procedury używania tych masek, chociażby umiejętne ich zdejmowanie. Jak oglądałem ten cyrk dookoła, to mi się robiło słabo. W czym rzecz, kojarzyli chyba tylko ratownicy medyczni, oraz ci co byli w wojsku i mieli sierżanta piłę.\nRozmyślałem o tym, że może to wszystko, czego doświadczamy, ma na celu zresetowanie całego otaczającego nas świata, w tym i nas samych? Umierali ludzie, padały firmy, bankrutowały jednostki, aż w końcu mogły upaść całe gospodarki krajów, stanął sport i życie kulturalne. Nie dbaliśmy o środowisko, o zdrowie, o siebie, o bliskich, lekceważyliśmy tragedie dziejące się w zasięgu naszego wzroku, marnowaliśmy żywność, podczas gdy miliony ludzi przymierały głodem. Okazało się, że cokolwiek robimy zawodowo, jakimkolwiek autem jeździmy czy jaki zegarek nosimy nie ma tak naprawdę większego znaczenia. Nasze zdrowie, nasze rodziny, nasi przyjaciele – to bez nich byliśmy maluczcy. Moje pokolenie narzekało, że za naszych czasów nic się nie działo – żadnych wojen ani stanów wojennych. No to wreszcie coś się dzieje.\nSzliśmy między blokami, starając się, żeby nie zauważył nas patrol policyjny. Albo wojskowy. Ze stanu wojennego w Polsce pamiętałem tylko jedno zdarzenie, miałem w momencie jego wprowadzenia trzy i pół roku. Gdy mieszkałem w mojej małej wiosce pod Świętym Krzyżem, tam największym szacunkiem darzono gospodarzy, którzy byli samowystarczalni. Jak choćby Boryna z Chłopów. Potrafili się utrzymać z pracy własnych rąk i jakby było trzeba – sami mogli się wyżywić i ubrać. A gdyby spojrzeć na dzisiejszą sytuację polityczno-gospodarczą z tej perspektywy – kto okazał się dobrym gospodarzem? Chińczycy. Mieli wszystko – medycynę, gospodarkę, przemysł, pieniądze, armię.\nMyślałem o tym, że gdzieś się zapodziała Unia Europejska. Gdzie było centralne zarządzanie kryzysem? Jak przyszła trwoga, każdy zaczął się odgradzać od sąsiadów, zamykać we własnych granicach.\nBez przerwy mijały nas radiowozy. Granie w piłkę nożną nie było dziś możliwe. Ze zwieszonymi głowami wróciliśmy do domu.\nZawsze szukałem rozwiązań, jak robić swoje i przetrwać. Czy mogło to się udać dzięki literaturze? Patrzyłem na swój plan zajęć i pojąłem, że dostałem prezent w postaci wolnego czasu. Skreślone zostały wszelkie spotkania autorskie, na które jeździłem głównie dla pieniędzy. Nową jakością okazał się czas na to wszystko, co odkładałem na kiedyś. Przede wszystkim miałem rozgrzebanych kilka książek, które należało skończyć. No i treningi z synem – one bardzo go rozwijały indywidualnie, a nie było na nie czasu – wreszcie mogliśmy razem potrenować. Żal mi było tego, co odwołano, ale cieszył zwrócony czas.\nZnów wybraliśmy się na trening. Przekradaliśmy się przez dziurę w ogrodzeniu. Chyba nikt nas nie zauważył. Przeszliśmy chodnikiem między budynkami. Od ulicy osłaniały nas szkoła i internat, z drugiej strony było większe boisko, z trzeciej cmentarz, a z czwartej wysoki betonowy płot.\nUdało się utrzymać rytm treningowy, ale to było trudne, taka partyzantka futbolowa. Starałem się z tej trudnej sytuacji wyciągnąć jak najwięcej pozytywów. W Puławach było kilka boisk, które teraz były wszystkie zamknięte. Wszystkie były sztuczne, żadnego trawiastego. Nie można było nawet poczuć zapachu murawy, który towarzyszył mi przez całe dzieciństwo. To było niewielkie, tartanowe.\nZa płotem do lasu szli ludzie z psami na spacer. Oni mogli na nas zakablować. Donosicielstwo rodzi się w strachu. Groźba choroby i śmierci mąciła ludzkie rozeznanie i prowadziła do zachowań niespotykanych w normalnych czasach. Myślałem o moim dziadku. Pewnie też się bał donosicieli. Ale on ryzykował więcej – życiem, gdy ja mogłem co najwyżej dostać mandat.\nPrzebrałem się i zaczęliśmy rozgrzewkę.\n– Lewa, prawa – podawałem piłkę do syna, a ten ją odgrywał. Bez przerwy podnosiłem głowę do góry w obawie, że zjawi się patrol i wlepi nam mandat.\nNastępnie graliśmy jeden na jednego, do sześćdziesięciu. Można się było zmęczyć. Szkolenie w wielu klubach za granicą szło właśnie w kierunku treningu indywidualnego. Jak masz trzydziestu ludzi na treningu i jednego trenera, to co możesz zrobić?\nNagle podjechało auto. Już sądziłem, że to zakamuflowany patrol policyjny. Wychyliła się głowa okolona siwizną, był to ochroniarz. Ruszyłem w kierunku samochodu.\n– Proszę się nie zbliżać! – warknęła głowa. – Was kwarantanna nie obowiązuje?\n– Młody chciał pograć, bez przerwy w siedzi w domu!\n– A, pan z synem… – uspokoił się. – To pograjcie sobie… – odjechał.\nWróciliśmy do gry. Wiktor się nie bał, twardy był ten prawnuk świętokrzyskiego partyzanta.\nKiedy następnego dnia szliśmy na trening, zaczepili nas policjanci, zjawili się znikąd. – Dokąd idziecie?\nMyślałem o tym, że kontrola poszła za daleko. Państwo zaserwowało nam doktrynę szoku – to wyglądało na eksperyment na społeczeństwie. Tylko czy ta swoboda zostanie zwrócona po zakończeniu epidemii?\n– Wracamy z zakupów – pokazałem makaron i cukier.\nPuścili nas – z jednym grałem kiedyś w piłkę na orliku, może dlatego długo się nie czepiali.\nDziś wracając z treningu, musieliśmy wstąpić do apteki po maść rozgrzewającą. . Czekał przed nią tłum ludzi w odstępach. Stanęliśmy w kolejce.\n– Pracuję w markecie – powiedział niewysoki gość w czerwonej kurtce. – Przejawy bezmyślności można mnożyć. Klientka wydmuchała dzisiaj nos wśród innych klientów. Inna – kichnęła w kolejce bez zakrywania twarzy. Albo facet, który oblizywał paluchy, żeby łatwiej przeliczyć banknoty. O nietrzymaniu odstępów w kolejce nawet nie ma co wspominać.\n– Jeśli ludzkość przeżyła dżumę, to ten wirus nic nam nie zrobi – wypalił inny facet z triumfującą miną.\n– Panie, z takimi ludźmi nie ma o czym rozmawiać… – żachnęła się staruszka. – Bo dla niego wszystkie środki bezpieczeństwa, które zostały wprowadzone, wszystkie zalecenia, będą głupotą i przesadą. Aż do momentu, gdy sam to złapie. I w szpitalu wyląduje.\n– Nie wiem, dlaczego ziemniaki. Ale ziemniaki, odkąd to wszystko się zaczęło, schodzą u nas na pniu – powiedziała młoda ładna dziewczyna. – Mam wrażenie, że ludzie przygotowują się do wojny. I co ciekawe – te same osoby robią zakupy na zapas codziennie. W porównaniu do miesięcy wcześniejszych, kupują wiele więcej. Konserwy, zupki błyskawiczne, mięso, woda mineralna, alkohol.\nObserwowaliśmy, jak niedaleko ktoś umiera na chodniku na zawał, bo w Puławach szpital powiatowy przerobiono na szpital dla chorych na koronawirusa. Przyjechała karetka i reanimowali go na ulicy. Nie udało się, przykryli go folią.\nLudzie wzruszyli ramionami i wrócili do rozmowy.\n– A co ja mam powiedzieć? – powiedziała kobieta w średnim wieku. – Jestem ratownikiem medycznym. – Muszę chodzić do pracy.\nWszyscy profilaktycznie odsunęli się jeszcze bardziej – w obawie przed zakażeniem. Ludzie oczekiwali od medyków pomocy, ale jednocześnie się ich bali.\n– Hieny sprzedające drożej płyny do dezynfekcji, maseczki – warknął budowlaniec. – Wzrost cen. I to uwielbienie dużej grupy ludzi dla rządzącej partii…\n– Ja to myślę, że rząd próbuje coś na tym ugrać. Chcą nas kontrolować w pełni. O to im chodzi – mówił młodzieniec w czapce z nietoperzem. – Niedługo będą nas czipować.\n– Wie pani, kąpię wszystkie produkty, które kupuję w markecie – powiedziała starsza pani.\n– To już przesada – fuknęła ratowniczka. – Nie dajmy się zwariować. Kąpiel margaryny, dobre sobie!\n– I tak będę kąpała wszystkie produkty! – upierała się staruszka.\n– Świat się zmienia, było wiele złych znaków… – ciągnął jakiś starszy jegomość. – Spalona Katedra Notre Dame, płonące lasy w Brazylii i Australii. A teraz ta pandemia.\nNiektórzy porównywali obecną sytuację do stanu wojny, ale to nie było porównywalne. W czasie wojny ludzie mieli pobudki patriotyczne – etos walki o wolność, o demokrację itd. Teraz tego nie było. Była za to troska o własne zdrowie i o sytuację ekonomiczną, nie było uniesień ideologicznych, brakowało powiewających sztandarów. Znacznie bardziej się obawiałem wojny z biedą. Coś mi się wydawało, że niedługo usłyszymy z mediów, iż sytuacja jest opanowana w sumie nic takiego się nie dzieje, pora wracać do roboty. Z drugiej strony – czy państwo miało za nas rozwiązać wszystkie problemy? Ludzie narzekali na prezydenta, premiera, ministra zdrowia, na PIS. A gdyby rządziła PO z PSL-em – byłoby lepiej? Zaczynałem w to wątpić. A może jednak dobre były te zdecydowane posunięcia, które zdławiły rozwój pandemii?\nByłem przekonany, że ekonomia, jaką znaliśmy, nie wróci. Pandemię COVID-19 ludzie opanują, ale gospodarka świata nie ma szans na powrót do tego, co było jeszcze w styczniu 2020. Ale czy to naprawdę taka zła wiadomość? Czy nie potrzebowaliśmy innego myślenia o ludziach i ekonomii? To myślenie mniej powinno być nastawione na zysk, a bardziej na współpracę. Od dawna wydawało mi się, że coś jest nie w porządku. Śmieciówki. Kredyty studenckie i mieszkaniowe, czyniące z wielu niewolników systemu. Spychanie na ekonomiczny margines lekarzy, nauczycieli i innych, których praca nie przynosiła natychmiastowych profitów. Jeśli taka ekonomia ma nie wrócić, a w jej miejsce pojawi się myślenie nastawione nie tylko na wciąż rosnące zyski garstki najbogatszych, to jakoś to chyba powinniśmy znieść.\nPodział wydawał mi się prosty – uprzywilejowani zostają w domach i stamtąd pracują zdalnie, nie tracąc przy tym zatrudnienia ani dochodów. Nieuprzywilejowani muszą dostarczać im pizzę, pakować ich zamówienia na książki, dezynfekować przystanki komunikacji miejskiej czy prowadzić autobusy. Poza domem przebywają czasami po kilkanaście godzin na dobę kasjerki z hipermarketów – ich praca stała się nagle zawodem zaufania publicznego. Kapitalizm jeszcze wyraźniej obnażył swoją brutalną twarz z ciągle ostrymi zębami. Ci „na zewnątrz” muszą tam pozostać w imię zarobienia na własną miskę ryżu, ale i w imię wsparcia tych, którzy zamknęli się w domach.\nCzęsto rozmyślałem o czasie, który nastąpi po pandemii. Nie wierzyłem, że ludzie staną się bardziej pomocni, solidarni, że wyjdziemy z tego lepsi. Uważałem, że będzie dokładnie odwrotnie. Koronawirus pojawił się w najgorszym momencie – o ile na coś takiego może być jakikolwiek dogodny moment. Wirus zmusił nas do tego, żeby sobie nie ufać, bać się, izolować. To będzie miało swoje konsekwencje. Obecna walka z wirusem jawiła mi się jako zapowiedź katastrofy wspólnoty. Z pewnością wróci idea państw narodowych, pojawią się ci, którzy powiedzą, że wirus to wina Innych, Obcych, Słabszych i należy zwiększyć kontrolę, wdrożyć środki bezpieczeństwa i pod płaszczykiem ochrony wspólnoty wykluczyć z niej wszystkich niewygodnych.\nWłoska „La Stampa” potwierdza agenturalny charakter tzw. „pomocy rosyjskiej” dla Włoch dotkniętych epidemią COVID -19. Rosjanie w tym czasie robili we Włoszech to samo, co u siebie: starali się zastraszać dziennikarzy i nawet nie bardzo ukrywali prawdziwy cel tej od początku fałszywej „misji humanitarnej”.\nPrzez dwa dni nic nie notowałem, bo mi się nie chciało. Obserwowałem, jak zachowują się w obliczu kryzysu włodarze różnych krajów. To wyciągało z nich najgorsze i najlepsze cechy. Zaskakująco słabo radziły sobie Stany Zjednoczone. Jakoś nie zjawiali się ich superbohaterowie z kreskówek, nie przybyli marines i nie uratowali ludzi. USA miały olbrzymie zadłużenie w Chinach. Z chęci zysku praktycznie cała produkcja została przeniesiona do Azji. Znaczny odsetek społeczeństwa nie posiadało ubezpieczeń zdrowotnych. Liczyła się jedynie prywatna służba zdrowia, bardzo droga. Jakie znaczenie miała cienka warstwa miliarderów? W szpitalach pielęgniarki zakładały na siebie worki na śmieci aby się jakoś chronić. Dodatkowo większość mieszkańców posiadała broń, co mogło mieć znaczenie w przypadku rozruchów.\nDonald Trump początkowo bagatelizował zagrożenie dla zdrowia publicznego, po czym zrzucał winę za groźnego wirusa na Chiny, Unię Europejską, Partię Demokratyczną, w końcu na WHO. W dodatku okazało się, że Ameryka blokowała rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie zwalczania koronawirusa, upierając się, że musi ona wyraźnie stwierdzić, że choroba pochodzi z Chin. USA to mnóstwo starszych ludzi, korporacji farmaceutycznych i fastfoodów – większość Amerykanów jest bardzo otyła, a co za tym idzie ma ciężkie choroby, które osłabiają ich organizmy. Pandemia obnażyła narcyzm prezydenta, jego ignorancję i głęboką skłonność do tworzenia podziałów.\nPo drugiej stronie Atlantyku wierny druh Trumpa Boris Johnson też okazał się tym, kim w istocie jest: utalentowanym showmanem, który lepiej się czuje w świecie nostalgicznych fantazji niż faktów, w dodatku sam padł ofiarą epidemii. Brytyjski premier zareagował bardzo późno, gdy wirus, nic sobie nie robiąc z kontroli paszportowej w Dover, już dawno rozlewał się po Europie. Kryzys pokazał, że Johnson lepiej potrafi wzbudzić salwy śmiechu i generować nagłówki w gazetach niż opanować w szczegółach złożone sprawy.\nZ kolei prezydent Francji Emmanuel Macron ogłosił wojnę z niewidzialnym wrogiem. Nie zawahał się rozkazać policji pilnowania zakazu wychodzenia z domu bez ważnego powodu, obwarowanego drakońskimi grzywnami, które byłyby nie do pomyślenia w krajach bardziej dbających o obywatelskie swobody. Obiecał , że państwo wesprze firmy i obywateli. Ten polityczny kameleon pełnił funkcję w socjalistycznym rządzie, kampanię prezydencką prowadził jako centrowy liberał, a potem aż do nadejścia wirusa przesuwał się stopniowo na prawo.\nNobliwa Angela Merkel weszła w rolę, która wydawała się napisana specjalnie dla niej – troskliwej matki narodu. Swoje orędzie zakończyła skromnym „Dbajcie o siebie i o swoich bliskich”. Jej fundamentalna przyzwoitość i decyzje podejmowane na podstawie rzetelnie udokumentowanych faktów słusznie przywróciły jej rangę postaci, która pewną ręką może poprowadzić Europę.\nWłasną drogą poszli Szwedzi, którzy robili wszystko, by nie destabilizować gospodarki państwa.\nZaskakująco dobrze radził sobie polski rząd – mieliśmy bardzo niskie wskaźniki zachorowań i zgonów. A miała być taka klęska, opozycja już zacierała ręce. Czyja strategia jest lepsza, czas pokaże.\nSzwecja obrała własną drogą walki z koronawirusem, odmienną od modeli przyjętych w innych krajach borykających się z epidemią. Podejście było bardzo otwarte i liberalne, oparte głównie na dobrowolnym zachowywaniu odległości między osobami i przestrzeganiu podstawowych zasadach higieny. Taki sposób walki z epidemią był krytykowany przez wielu naukowców jako niebezpieczny eksperyment.\nMarcus Carlsson jest szwedzkim matematykiem, profesorem na uniwersytecie w Lund. W filmie z końca marca stwierdził, że jest już zapewne zarażony COVID 19. Starał się w sposób zrównoważony i rzeczowy wyjaśnić, jak działa szwedzka obrona przed pandemią. A raczej, dlaczego, jego zdaniem, nie działa i nie zadziała. Mówił o „graniu w rosyjską ruletkę” z populacją 10 milionowej Szwecji i zastanawiał się, czemu naczelny szwedzki „strateg” od walki z koronawirusem, Anders Tegnell, zwodzi Szwedów. Kto miał rację?\nJeśli chodzi o drogę wybraną przez Szwecję, może wcale nie jest taka zła z punktu widzenia społeczeństwa? Infekcję prędzej czy później przejdzie większość mieszkańców każdego kraju. Zakazy wprowadzane przez państwa nie zmniejszą liczby chorych, tylko wypłaszczą i wydłużą przebieg pandemii, zapobiegną niewydolności ochrony zdrowia (miejsca na OIOM-ach) i w ten sposób zmniejszą liczbę zmarłych. W Szwecji to zdawało się nie grozi\n– liczba przygotowanych miejsc na intensywnej terapii znacznie przekraczała zapotrzebowanie. Chorzy umierali w tym kraju nie z powodu braku możliwości leczenia (jak we Włoszech i w USA), tylko dlatego, że nie sposób ich uratować. Fakt, umierają o tydzień czy miesiąc szybciej niż gdyby wprowadzono rygory, to okrutne. Ale może z punktu widzenia ekonomii państwo i społeczeństwo poniesie dużo mniejsze straty niż gdyby pozamykało, jak w Polsce, niemal wszystkie zakłady pracy i doprowadziło do głębokiego kryzysu gospodarczego. Odnosiłem wrażenie, że to nie był problem medyczny, a etyczny.\nZ drugiej strony – dlaczego współczynnik zgonów był tam tak wysoki? Ekonomii niestety też nie uratują tą polityką, bo ekonomia jest globalnym mechanizmem. Jak uratować hotelarstwo, gdy nie ma turystów? Jak utrzymać flotę lotniczą, skoro nikt nie lata? Szwecja wejdzie w jakieś magiczne koło samowystarczalności, sami sobie będą dostarczać usług i sami sobie płacić? Nie sądzę, by to mogło się udać. Szwedzi mogą słuchać Tegnella i jego szefa i co najwyżej udawać, że nic się nie stało.\nPo treningu staliśmy z synem w kolejce do drogerii, była to długa kolejka.\n– Koronawirus dla większości państw jest zbawieniem… – ciągnął pryszczaty młodzieniec. – Zabija starych i schorowanych. Dodatkowo kwarantanna podniesie dzietność i za kilka lat korporacje będą miały pożytek z takiego obrotu spraw. Nikt na serio nie przejmuje się staruszkami, z którymi są same kłopoty.\n– Kolejne wartości dodane dla rządzących i bogatych to wycofanie gotówki z obrotu i dziki temu większa inwigilacja społeczeństwa… – przytaknęła jego dziewczyna.\n– Czytałem wywiad z włoską lekarką. Kiedy pacjent umiera, jego ciało podlega obowiązkowej kremacji, a pogrzeb odbywa się bez obecności członków rodziny, tylko z grabarzami… – ekscytowała się staruszka. – Ludzie mają poczucie, że ich bliski pojechał do szpitala i zniknął.\nWszystkie nasze zachowania — od władzy dokręcającej śrubę na oślep, poprzez policjantów goniących ludzi idących do sklepu po piwo, aż do ludzi, którzy ponoć temu dopingowali — sprawiało, że o całej epidemii koronawirusa coraz częściej myślałem jak o zbiorowym eksperymencie więziennym Zimbardo.\nKiedy wreszcie przyszła moja kolej, wszedłem do drogerii. Kupiłem pakę papieru toaletowego oraz płyn do dezynfekcji.\nPamiętałem papier toaletowy z NRD. Historycznie niesprawiedliwe byłoby twierdzenie, że ten papier toaletowy był gorszy niż mur berliński. A jednak z powodu tego papieru w NRD wiele osób cierpiało na hemoroidy. Co zaskakujące, brak papieru toaletowego w naturze nie jest problemem – liście, mech, nawet piasek są wyjątkowo skutecznym zastępstwem. Wydawało się, że globalny niepokój psychiczny rozładował się w nadmiernym zakupie papieru toaletowego.\nZ musu stałem się koneserem płynów do dezynfekcji. W surrealistycznej rzeczywistości pandemii stały się czymś w rodzaju chleba i soli, którymi wita się przybyłych gości. Powoli zaczynałem już je rozróżniać. Można by rzec, że w jakiś sposób wyznaczały one wręcz rangę i standard miejsca, którego próg zamierza się przekroczyć… W delikatesach przezroczysty płyn o konsystencji żelu rozsmarowywany na dłoniach wchłaniał się powoli, jakby dostojnie, tworząc delikatną bezbarwną barierę ochronną, o której przypominała delikatna kwiatowa woń. Z kolei z pocztowego dozownika tryskała rzadka bezbarwna ciecz o zapachu płynu do mycia szyb, będąca zapewne najnowszym flagowym produktem narodowego koncernu naftowego. Dozownik w Rossmanie strzelał do ludzi krótką serią detergentu będącego prawdopodobnie marką własną. Z kolei w marketach spożywczych prawie bezwonną ciecz cechował silnie żrący charakter. Dłonie z miejsca robiły się czerwone i piekły.\nOddaleni od codziennej rzeczywistości, wytrąceni z biegu, pozbawieni rutyny – mieliśmy wreszcie czas na zadanie sobie wielu istotnych pytań. Czy nie trwoniliśmy tego, co w życiu jest najważniejsze? Czyniliśmy wysiłek, by nie dać się ponieść emocjom i nie ranić naszych “współwięźniów” jakimś złym słowem. To był czas próby. Czy wyjdziemy z niej silniejsi?\nWracaliśmy z synem do domu, spoceni i zadowoleni, że znów udało się nam oszukać system. Nieśliśmy łupy – papier toaletowy i płyn do dezynfekcji.\nIm więcej widziałem zachwytów nad szwedzkim „eksperymentem”, tym bardziej myślałem o tych badaniach, które łączyły nieuzasadniony optymizm z głupotą. Podobno korelacja jest naprawdę silna. I miałem tylko jedno pytanie do fanów „eksperymentu”. Nie, nie chciałem ich pytać, czy etycznie jest eksperymentować, kiedy w grę wchodzi życie ludzi. Pytanie jest prostsze: skoro jest tak dobrze w Szwecji, to czemu jest tak źle? Bo popatrzmy na statystyki. Szwecja ma do tej pory najgorsze wyniki wśród państw skandynawskich i w ogóle raczej kiepskie wskaźniki w walce z COVID 19. Ludzi zarażonych przybywało szybciej niż gdzie indziej, śmiertelność była bardzo wysoka i ciężkich przypadków też mnóstwo. Czy ludzie nadal gotowi byli twierdzić, że jest świetnie, nic się nie dzieje, a Szwecja „eksperymentuje” z sukcesem?\nŚwięto Konstytucji. To zawsze dla mnie podniosły dzień. Myślę o naszej chlubnej historii. Tyle razy podnosiliśmy się z upadków, może i tym razem się nam uda. Nie ma co panikować. Polacy to jeden z najwaleczniejszych i najbardziej zaradnych narodów pod słońcem.\nCzytałem kolejny artykuł o koronawirusie, które zalały internet i odniosłem wrażenie, że duża jego część to półfantazja. W ten sposób autor interpretacji rzeczywistości radzi sobie z tą sytuacją. Koniec artykułu dostosowany do koncepcji poczucia winy i jej wyparcia nie pozwala na szersze spojrzenie, gdzie jest odrodzenie i inne uczucia np. spokój i radość życia. Adaptacja do istniejących warunków nie musi być wyparciem, można pójść dalej. Może być akceptacją i pogodzeniem się z rzeczywistością, na co mamy wpływ, a na co nie mamy. Jak w etapach żałoby lub przy tworzeniu grupy dla realizacji celu. Kryzys jest etapem, ale nie ostatnim w takich sytuacjach.\nA może wcale nie jest aż tak źle? Mamy wielu, którzy przeżyli ciężką „grypę” w styczniu i teraz mają przeciwciała. Może takie były fakty. Wszyscy spoglądali z niepokojem na Włochy. Jednak włoska fala miała kilka aspektów: zaskoczenie, bliskie kontakty międzyludzkie i Chińczyków, którzy tam COVID-19 rozsiewali w sposób niekontrolowany. Wierzyłem, że wyjdziemy z tego szybciej, niż nam się zdaje. Zadzwoniłem do znajomego, który zaszył się w domku w lesie pod Piasecznem – stwierdził, że byłby ostrożny z takimi sądami.\nMyślałem o sytuacji w mojej pisarskiej branży, która zrobiła się katastrofalna. Uważałem, że „rynek” się spłaszczy, zmniejszą się (i tak już coraz mniejsze różnice) między wielkimi wydawcami czerpiącymi zyski z szerokiej infrastruktury wspieranej przez szum medialny, a wydawcami niszowymi, docierającymi wprost do czytelników z wykorzystaniem bardzo skromnych zasobów oraz możliwości dawanych przez internet. Było mi żal stacjonarnych księgarzy-pasjonatów oraz rodzinnych hurtowni.\nObserwowałem to, co się dzieje w Holandii. Kraj praktycznych protestantów i tutaj każda decyzja była podyktowana interesem ekonomicznym. Co wtorek lub środę wieczorem była organizowana konferencja prasowa i uczestniczyli w niej zawsze premier oraz minister lub wiceminister zdrowia, którzy informowali o podejściu do epidemii i bieżących zmianach.\nNa początku marca na pierwszej konferencji prasowej premier powiedział: „Stawiamy na odporność grupową, nie będziemy nic specjalnie robić, kto ma zachorować, zachoruje”. Liczba zachorowań w Brabancji była wtedy bardzo wysoka i chorych przybywało w zastraszającym wręcz tempie, ponieważ to obszar, gdzie mieszkańcy świętują karnawał i bary są zapełnione.\nJak to potem wyglądało? Podobnie jak w Polsce – nie wszyscy, którzy mieli objawy, byli testowani. Wszystkie szkoły były otwarte. W tym samym momencie wprowadzono ograniczenia prędkości na autostradach do 100 km na godzinę i ludzie bardziej oburzali się na tę decyzję, niż przejmowali koronawirusem. Sąsiednie kraje zamykały szkoły i wprowadzały restrykcje, tymczasem rząd twardo powoływał się na rodzimych ekspertów.\nPotem to podejście stopniowo się zmieniało. Zaczęło się od rodziców. Pisali na wszystkich forach społecznościowych, że nie będą posyłać dzieci do szkoły, a za to grożą w Holandii poważne kary. Jeśli dziecko nie jest chore, a rodzic nie wyśle go do szkoły, to płaci karę za każdy dzień nieobecności. Nie można wziąć dziecka na wakacje w roku szkolnym czy zrobić mu wolnego, musi być określony powód, żeby szkoła wyraziła na to zgodę. I dopiero pod wpływem tych nacisków – premier zdecydował się na zamknięcie szkół od 15 marca. Wtedy wszystko potoczyło się jak śnieżna lawina. Zabroniono zgromadzeń powyżej 100 osób, zamknięto wiele firm, przestały działać sklepy sieciowe z odzieżą czy obuwiem. Natomiast podczas następnej konferencji prasowej premier oświadczył, że wierzy w dojrzałą demokrację Holendrów, więc nie zostało powiedziane konkretnie: „Macie siedzieć w domu”, nadal był taki ton, że kto ma zachorować, zachoruje.\nI dopiero w okolicach Wielkanocy, kiedy zrobiło się ciepło i ludzie zwłaszcza w gęsto zaludnionych miastach, jak Rotterdam, Haga, zaczęli korzystać z wolnych dni i słońca, a liczba zachorowań jeszcze bardziej wzrosła, premier na kolejnej konferencji prasowej nagle oświadczył po raz pierwszy, że ludzie mają zostać w domach, bo sprawa jest poważna.\nSpotkałem dziś sprzątaczkę na mojej klatce schodowej.\n– Panie, po co oni ludzi oszukują i wmawiają, że na koronowirusa się umiera? Ta choroba była zawsze, zwykłe lekkie przeziębienie, tak i inne choroby typu zapalenie oskrzeli czy grypa żołądkowa, czy bakteria coli. Nikt na to nie umiera. Znowu robią psychozę medialną, żeby zastraszyć ludzi, a tym samym robić swoje „przekręty w czystych rękawiczkach”. Zaniżają pensje tym, co pracują u prywaciarzy, a w wojsku na państwowych stanowiskach dali im podwyżki po 500zł, z wyrównaniem od stycznia!!! Albo tu mówią, że pracownicy wracają do pracy, ale oczywiście w ministerstwach ciągną pracę zdalną czyli wylegują się w swoich łóżkach udając zapracowanych i biorą tą samą stałą pensję, że nie wspomnę o nagrodach i innych bonusach. Ale po co mają chodzić do pracy jak obstawili hurtem całe swoje rodziny na krzesełka państwowe za biurko i po co to zmieniać, jak im dobrze siedzieć w domu i brać kasę. Dla nich to na rękę ciągnąć tą psychozę o umieralności! Ciekawa jestem, ile osób w ministerstwach i innych państwowych instytucjach awansowało podczas tego ogłoszonego sztucznego kryzysu i „zmyślonej umieralnej pandemii”. Specjalnie skupiają wzrok na zmyśloną pandemię, bo wiedzą, że każdy skupiony jest na psychozie koronawirusa, a nie na przekrętach i machlojach. I nikt nie leżał pod żadnym respiratorem z tego powodu ani nie umarł na to, bo od początku w „swoje!” statystyki wpisywali, że umarł na koronawirusa, pomimo że nawet testów nikt nie miał robionych – wszystko było zmyślone i naciągane. I do tego te zmyślone we Włoszech filmiki puszczali codziennie, kilka razy dziennie przez wiele miesięcy, żeby zastraszyć ludzi. A teraz dodatkowo próbują znowu na jesieni zrobić kryzys i zabronić ludziom pracować, wszystko wstrzymać. Z wyjątkiem oczywiście państwowych stołków – tam się zabezpieczyli i za leżenie w domu dostają kasę. Bo już krzyczą, że na jesieni wróci koronawirus, bo będą ludzie przeziębieni. Robią z ludzi war…. ów bo w Afryce jest cały czas upał, nawet jesienią, więc nie od zimna będzie nawrót tej zmyślonej pandemii. Nie ma żadnej pandemii! Każdy stan zapalny wpisują koronawirusa, Gates ma patent na szczepionkę koronowirusa już od paru lat, jest materiał w necie.\nWprowadzili bezprawny przepis, nawet w stanie wyjątkowym którego nie mamy! Maseczki musi nosić osoba chora. Noszenie maseczek bardzo zmniejsza odporność izolując nas od wirusów i bakterii. I o to chodzi! Będą w końcu chorzy! Zbijają na tym fortuny, a my się mamy męczyć i płacić, szczepionki w sytuacji jaką mamy, są szybko badane i potem są powikłania zdrowotne jak było z świńską grypą, której też nie było! Była to próba tego, co robią teraz! Chcą nam wprowadzać mikroczipy z nanotechnologii w niby szczepionkach, by wieżami G5, satelitami i sztuczną inteligencją nami kierować, inwigilować nasi i zabić! Już budują kostnicę ze stadionów!\nNo, idź pan już, muszę klatkę zdezynfekować!\nSytuacja jest zła. Dotąd zawsze po szczycie przychodził spadek. Teraz są dwa bardzo wysokie wyniki dzień po dniu. To źle rokuje na przyszłość. Niektórzy plotą, że zakażenia dotyczą staruszków. To skąd tyle zakażeń w kopalniach? Czy tam starcy pracują? Poza tym odkąd to 60-tka ma oznaczać koniec życia? Chyba trzeba zacisnąć zęby i przywrócić obostrzenia. Firmy produkcyjne muszą pracować. Ale parki, place zabaw, stadiony, kościoły, zakłady usługowe mogą mieć przerwę. Wiele biznesów może działać w internecie albo otrzymywać postojowe od rządu.\nMoże właśnie filozofia małych społeczności powinna być przyszłą filozofią życia ludzkości? Transparentność poczynań ludzi, współpraca ze środowiskiem naturalnym i otoczeniem, bliskość ludzi. Zero globalizmów i rywalizacji. Duże pole dla indywidualizmu. To by mi odpowiadało.\nWśród ludzi panowało przekonanie, że COVID-19 to choroba, która zabija najsłabszych. Nic na to nie poradzimy, możemy podejmować próby zminimalizowania ryzyka. Wszystkim zależy, żeby fala zachorowań postępowała równomiernie, żeby nie sparaliżować pracy szpitali.\nCo raz częściej ludzie rozmawiali o wprowadzeniu aplikacji pozwalającej śledzić przemieszczanie się człowieka. Żeby ostrzegać zdrowych przed chorymi. A gdzie wolność jednostek? Czy to nie idzie zbyt daleko?\nNie mieliśmy specjalnie wpływu na rozwój wydarzeń. Wszystkim, którzy popadali w panikę, polecałem Dżumę Alberta Camusa, bo tam przebieg epidemii i ludzkich zachowań w jej obliczu był dokładnie opisany.\nUważam, że nastolatkowie to grupa wiekowa, która została – poza osobami starszymi – najbardziej doświadczona przez tę epidemię. Wpadli w próżnię nudy. Dorosły człowiek zawsze znajdzie sobie zajęcie, posprząta szafy, poprasuje, popracuje w ogrodzie, natomiast nastolatkowie – z tego, co zauważyłem – zostali pozbawieni zupełnie możliwości socjalnej interakcji, czyli tego, czym przecież jest życie nastolatka. Było mi ich naprawdę żal. Zresztą nie tylko ja miałem takie spostrzeżenia. Pojawiły się głosy, że młodzież popadnie w depresję wywołaną zbyt długim zamknięciem.\nPobliski plac budowy opustoszał. Okolica, w której mieszkam, chyba pierwszy raz jest tak cicha. Życie toczy się dalej, tyle że utajonym rytmem.\nNie wiem, skąd bierze się tak niski poziom świadomości, umiejętności przewidywania i wreszcie empatii. Ale to naprawdę wiele wyjaśnia w naszym kraju – to, gdzie jesteśmy mentalnie – od praw mniejszości, przez ocieplenie klimatyczne, aż po wybory.\nTrzeba sporej odporności, żeby nie zwariować i się poukładać z tym wszystkim rozsądnie, gdy rząd zarządza od burty do burty. Najpierw maseczki zbędne, a potem niezbędne nawet w lesie. Potem to już w ogóle las wzbroniony, a za chwilę można urządzać wesele na 150 osób, gdzie rodacy w pijackim rozrzewnieniu będą padać sobie w ramiona. Do kościoła tylko 5 osób, nawet gdy jest to wielka katedra, a za chwilę otwieramy galerie handlowe. Średnia wykrytych zakażeń oscyluje cały czas na poziomie 350 przypadków dziennie.\nJeżeli nie czeka nas tragedia na ogromną skalę – uratuje nas jedynie nasz prowincjonalizm, a nie takie czy inne rządy. I tylko szkoda, że nie będziemy nawet zdawać sobie z tego sprawy. Bo tak przejawia się nasz prowincjonalizm, że nie wiemy, że jesteśmy prowincją.\nStatystyki niewiele odsłaniają, gdy nie analizuje się ich w szerszym kontekście. Dopiero czas (rok-dwa) pokaże, który model był lepszy, uwzględniając w tym również społeczne skutki izolacji, np. przemoc domową, wzrost samobójstw oraz uzależnień, a także ilość zgonów osób przewlekle chorych, którym z racji pandemii odmówiono pomocy lekarskiej. Świat musi się oswoić z wirusem. Włochy, Hiszpania czy Małkinia nie mogą bez końca trwać w kwarantannie, bo ona zacznie w końcu zabijać więcej osób niż wirus. Za chwilę kolejne rządy zaczną luzować ograniczenia. Inaczej się nie da. Szwecja Szwecją. Wiadomo już, że podjęli złe decyzje. Ciekawi mnie natomiast, dlaczego nie mówi się o Belgii. Tamtejsza katastrofa, z zachowaniem proporcji co do wielkości państwa, bije na głowę nawet tę włoską. A jednak Belgia nie jest wspominana wśród krajów które się zaniedbały. Czyżby ktoś chronił dobre imię stolicy Unii Europejskiej? Nikt tam nie krzyczy głośno, że rząd zawiódł?\nW Szwecji nie wprowadzono tak licznych obostrzeń jak w innych częściach Europy. Ludzie pracowali w pełnym wymiarze godzin, podróżowali komunikacją miejską, spotykali się ze znajomymi, jadali w restauracjach i robili zakupy w centrach handlowych. Środki bezpieczeństwa wprowadzone w Szwecji to była głównie ochrona grup zawodowych, które były najbardziej narażone na zakażenie – to m.in. zakładanie plastikowych osłon w sklepach czy zamknięcie wejścia przez przednie drzwi do autobusu.\nSzwedzi obrali odmienną strategię walki z koronawirusem. Rząd zamiast wprowadzać zakazy, ograniczył się do instruowania, jak obywatele powinni się zachowywać. W wielu miejscach w przestrzeni publicznej porozwieszano prośby o zachowanie bezpiecznych odstępów czy instrukcje o tym, jak zachować czystość dłoni. Maseczki i rękawiczki nie były wymagane, za to łatwo było spotkać punkty z żelami do dezynfekcji rąk. Szwedzi byli bardzo dumni z obranej strategii, której celem była ochrona gospodarki.\nA może ci pseudonaukowcy byli na usługach koncernów farmaceutycznych i celowo zastraszali ludzi, by pod przykrywką wirusa i ochrony zdrowia ludzi natrzepać kasy, ile się dało?\nI teraz, kiedy wszyscy się już „oswoili”, wirusa jakby mniej się boją i w ogóle jakoś tak śmielej wszędzie, a te przeklęte maseczki pójdą w kąt, zacznie się umieranie, zaczną się respiratory, zacznie się prawdziwy dramat. Ale media jakoś tak będą ciszej o tym, liczby już przestaną robić wrażenie, umierające pielęgniarki – no cóż…\nWirus nie zniknął, epidemia nie zniknęła. Słyszymy o kolejnych ogniskach. To nie jest tak, że my już jesteśmy bez wirusa, bez epidemii. Różnica jest taka, że transmisja pozioma jest ograniczona do minimum.\nDługi weekend nad morzem, Mielno. Wreszcie udało się nam gdzieś wyjechać, ponad trzy miesiące siedzenia w Puławach. Spotykaliśmy grupę Ślązaków. Uprzedzają innych wczasowiczów w żartach, że są ze Śląska.\nW sklepie tylko miejscowi nosili maseczki. Wczasowicze wręcz podśmiewali się z tych, co noszą maseczki. W ośrodku przed wejściem podajnik z płynem dezynfekującym i wielki napis o obowiązku dezynfekcji rąk. Był skutecznie omijany przez wczasowiczów. A wieczorem niby każdy w swoim domku, a dzieci po placu zabaw biegały wspólnie.\n– Zrobiliśmy wszystko co w naszej mocy, by pobyt w hotelu był bezpieczny. Nie wszystko jednak zależy od nas. Wielu gości nie chce stosować się do wytycznych sanepidu. Nasze prośby, by stosowali się do zasad, nie skutkują – skarżył się na łamach gazety manager hotelu w Mielnie. – Niektórzy goście zachowują się, jakby pandemia już się skończyła.\nPodczas tej pandemii w szpitalach i przychodniach wszystko przesuwano, a dostać się na rehabilitację, do lekarza czy na chemioterapię wiązało się z cudem! I więcej ludzi starych w tym czasie umarło na brak chemioterapii, brak pilnej operacji, niż na pandemię! Tylko czy to naprawdę była pandemia? Miałem duże wątpliwości. Nawet z lekarzami nie można było się spotkać, bo tylko telefonicznie zdiagnozowali. Ale mieli dobrą wymówkę: koronawirus.\nCzy władze Polski dobrze sobie radzą z epidemią? Całe nasze szczęście, że nas ta epidemia zaatakowała dużo później i słabiej. Gdybyśmy byli na miejscu Włoch czy Hiszpanii, to trupy by u nas leżały na ulicach, a ludzie w szpitalach zdzieraliby sobie nawzajem maski z tlenem z twarzy… Kraje, które miały po kilka tysięcy zachorowań dziennie w ciągu 2-3 tygodni wyszły z tego i teraz mają po kilkadziesiąt… My się kisimy drugi miesiąc w tym samym sosie. Jak ktoś uznaje za wielki sukces, że mamy mniej zmarłych niż zachodnia Europa, to Gabon, Somalia czy Zambia są jeszcze lepsze niż Polska, bo mają ich jeszcze mniej.\nOd kilku dni praktycznie nikt nie chodzi po sklepach w maseczkach. Nie reaguje personel, nie kontroluje policja, sanepid, straż miejska. Jak ludzie poczuli się trochę pewnej, to hulaj dusza piekła nie ma. Zobaczymy jak to będzie wyglądać po 14 dniach. Wesela, siłownię, baseny i za chwilę te tłumy na plażach. Obyśmy nie skończyli jak Włosi, Hiszpanie czy Brytyjczycy.\nDziś obudziłem się zupełnie spokojny, przekonany że wszystko będzie dobrze. Przez ten dziwny czas ludzie kupowali tylko to, co im było potrzebne, zwierzęta wychodziły na ulice, do parków i lasów, konie w Dolinie Chochołowskiej nie były dręczone, górale leczyli się ze swojej chciwości. Ludzie ze strachu przed służbą zdrowia, która zarażała, przestali nagle chorować. Kościoły były puste, ale wszyscy zastanawiali się czy to już koniec świata i czy Mesjasz za chwilę się pojawi, więc żyli chwilą, nie tracąc czasu na głupoty, bo czasu było mało. Oglądali, czytali, rozmawiali, pisali. A przede wszystkim dbali o siebie i najbliższych.\nZbigniew Masternak – pochodzi z Gór Świętokrzyskich, mieszka w Puławach, pisarz, dziennikarz, scenarzysta filmowym i producent.\nAutor kilku powieści, m.in. cyklu Księstwo, publikowanego w poznańskim wydawnictwie Zysk i S-ka. W 2012 r. na podstawie\ntrylogii powstał film Księstwo w reżyserii Andrzeja Barańskiego, którego premiera odbyła się w Karlowych Warach podczas 46. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego.


Peeling kwasem szikimowym - Gabinet Ingenium\nPeeling 45% kwasem szikimowym, wzbogaconym dodatkami kwasów: laktobionowego i mlekowego, to nowoczesny zabieg dla cer potrzebujących oczyszczenia i wygładzenia. Innowacyjna formuła gwarantuj wspaniałe efekty i maksymalne bezpieczeństwo. Szczególnie polecany dla skóry dojrzałej, po 25.roku życia.\ncera zanieczyszczona, szara, pozbawiona blasku\nnadmierna szorstkość skóry\nrozświetlenie i wygładzenie cery\nspłycenie zmarszczek i drobnych blizn\nkwas szikimowy:wykazuje działanie złuszczające dziesięciokrotnie silniejsze od kwasu glikolowego, z jednoczesnym zachowaniem niskiego poziomu podrażnienia. Przeciwdziała przebarwieniom i plamą, rozświetla i skutecznie wygładza skórę, oczyszcza ją i działa przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybiczo.\nkwas laktobionowy: zapobiega utracie wody z naskórka, pobudza syntezę kolagenu, działa antyoksydacyjnie i przeciwzapalnie oraz zapobiega powstawaniu teleangiektazji.\nkwas mlekowy: nawilża i uelastycznia skórę, spłyca zmarszczki i zwęża pory, rozjaśnia przebarwienia.\nNajlepsze efekty uzyskuję się po przez wykonanie serii 3-6 zabiegów w odstępach 10 dni, dwa razy do roku (wiosna, jesień). W trakcie kuracji obowiązuje wysoka fotoprotekcja.


Filtr wewnętrzny z deszczowiną HAILEA RP-600 7968096353 - Allegro.pl\nFiltr wewnętrzny z deszczowiną HAILEA RP-600\nDarmowa dostawa od foxzoo za zakupy od 300,00 zł\nFiltr wewnętrzny Hailea RP-600\nprzeznaczony do zbiorników o pojemności 100-200l\nposiada regulację siły przepływu wody\nwkład z biochemicznej gąbki filtracyjnej nadaje się do uprawy bakterii nitryfikacyjnych\nwkład filtracyjny wyposażony w węgiel aktywny i krążki ceramiczne\nfiltr może być stosowany do przepompowania wody, dostarczania powietrza, filtrowania, tworzenia fali\nprzepływ: 250-500 l/h\nwymiary: 140 x 80 x 223 mm\nTRIXIE Filtr do akwarium wewnętrzny 5W\nEHEIM SKIM 350 skimer filtr powierzchniowy skimmer\nTRIXIE Filtr do akwarium wewnętrzny 7W\nAby mieć darmową dostawę, kup u foxzoo za co najmniej 300.00 zł.\nFoxzoo Andrzej Pietryga\nOpis procedury reklamacji: 1. Kupujący może składać Sprzedawcy reklamacje dotyczące zawartej Umowy pod adresem biuro@foxzoo.pl, lub w formie pisemnej na adres Sprzedawcy. Poprawnie złożona reklamacja powinna zawierać co najmniej: imię, nazwisko, adres, adres e-mail Kupującego, datę zawarcia Umowy stanowiącej podstawę reklamacji, przedmiot reklamacji, ze wskazaniem żądania Kupującego, wszelkie okoliczności uzasadniające reklamację. 2.Jeżeli podane w reklamacji dane lub informacje wymagają uzupełnienia, przed rozpatrzeniem reklamacji sprzedający zwraca się do składającego reklamację o jej uzupełnienie we wskazanym zakresie. 3. Sprzedający rozpoznaje reklamację w terminie 14 dni od daty jej otrzymania w prawidłowej postaci. 5. Odpowiedź na reklamację wysyłana jest na podany przez Kupującego adres e-mail bądź na adres poczty tradycyjnej.\nPrawo konsumenta do odstąpienia od umowy: W ciągu 14 dni od otrzymania nabytej rzeczy Kupujący (konsument) może odstąpić od umowy bez podawania jakiejkolwiek przyczyny. W takim przypadku Sprzedający zwróci wszystkie otrzymane od Kupującego płatności. Koszt odesłania towaru ponosi kupujący. Aby odstąpić od umowy zawartej na Allegro, należy złożyć Sprzedającemu stosowne oświadczenie woli, pisząc na adres e-mail: biuro@foxzoo.pl Przesyłkę należy nadać na adres Foxzoo Andrzej Pietryga, ul. Felińskiego 50B, 41-923 Bytom Pieniądze zostaną zwrócone na podany numer konta w terminie 14 dni od otrzymania zwracanego towaru.\nFOX Andrzej Pietryga\nul. Grzybowa 89a


11 października 2018 - Cypr24\nCzarne chmury zaczynają nadciągać nad tą piękną wyspę Afrodyty\nMaria Rozycka 11 października 2018\nCzarne chmury zaczynają nadciągać nad tą piękną wyspę Afrodyty – i to nie żadna metafora, ale smutna rzeczywistość. Już w czerwcu „Światowy Żandarm” pogroził palcem\nZłodzieje biżuterii z Pafos zatrzymani\nPastel 11 października 2018\n[dropcap]P[/dropcap]ara której fotografie upubliczniono w związku z kradzieżą w sklepie jubilerskim została rozpoznana przez sklepikarza w okolicy innego jubilera w Polis Chrysochous. Wezwana na miejsce\nZatrzymania na Cyprze po belgijskim skandalu w piłce nożnej\n[dropcap]W[/dropcap]belgijskiej piłce nożnej wybuchła afera korupcyjna, w którą mogą być zamieszane czołowe kluby belgijskiej ligi i oraz ich menedżerowie. Jeden z poszukiwanych przez belgijskie władze\nCypryjska Organizacja Turystyczna chce zatrudnić tajemniczych klientów\n[dropcap]C[/dropcap]ypryjska Organizacja Turystyczna chce wykorzystać “tajemniczych klientów”, którzy ocenią hotele cypryjskie. W budżecie na rok 2019, który został przedłożony Parlamentowi do przeglądu, CTO poprosiła o\nOd 1 stycznia 2019 wysokość składek na ubezpieczenie społeczne ulegnie zmianie. Wzrośnie o 1%. Dotychczas zarówno pracodawca jak i pracownik odprowadzali 7,8% na ubezpieczenia społeczne


Od zera do maratonu - półmaraton w 15 tygodni - 3 treningi w tygodniu - odmień swoje życie dzięki bieganiu\nStrona główna Plany treningowe Początkujący Od zera do maratonu – półmaraton w 15 tygodni – 3 treningi...\nOd zera do maratonu – półmaraton w 15 tygodni – 3 treningi w tygodniu\nDla kogo plan?\nPlan jest dedykowany osobom z lekką nadwagą bądź tym, którzy chcą zacząć biegać nie mając wcześniej jakiejkolwiek styczności ze sportem. Plan mogą realizować również osoby, które po prostu chcą zacząć biegać i spróbować swoich sił w biegu na 10 km. Rozpiska treningowa jest tak skonstruowana abyś przebrnął przez biegowy świat bez kontuzji. Zafunduj sobie zdrowe i bezpieczne bieganie! Z tą solidną paczką planów sięgniesz po marzenia!\nCałość składa się z trzech części, łącznie 45 tygodni treningu:\n10 kilometrów w 10 tygodni – etap pierwszy przygotuje cię do przebiegnięcia pierwszych w życiu 10km!\nPółmaraton w 15 tygodni – etap drugi bezpiecznie przygotuje cię do debiutu w półmaratonie. Z tym planem skosztujesz rywalizacji na dystansie 21,097km! Plan zawiera dwa warianty, dla trenujących 3x w tygodniu oraz tych co biegają 4x tygodniowo.\nMaraton w 20 tygodni – etap trzeci i ostatni (publikacja wkrótce), jako zwieńczenie cyklu przygotowań pomoże ci przebrnąć przez królewski dystans jakim jest maraton. Spełnij swoje marzenia i na własnej skórze poczuj niepowtarzalna atmosferę maratonu. Plan zawiera dwa warianty, dla trenujących 3x w tygodniu oraz tych co biegają 4x tygodniowo.\nSpokojny bieg – to taki podczas którego byłabyś/byłbyś w stanie swobodnie rozmawiać.\nSzybszy bieg – bieg w tempie szybszym niż zazwyczaj, na 80-85% możliwości. Ma Ci sprawić trudność, natomiast musisz czuć rezerwy. Jeśli po ostatnim odcinku czujesz, że byłbyś/byłabyś w stanie pokonać jeszcze jeden taki odcinek, to znaczy, że trening został wykonany zgodnie z założeniami.\nPlan zaczynasz po niedzielnym przebiegnięciu pierwszy raz 10km i to w dodatku na zawodach!\nPółmaraton w 15 tygodni – 3 treningi w tygodniu\n1 5 min marszu + 15 min biegu 5 min marszu + 15 min biegu + stretching 5 min 5 min marszu + 25 min biegu + stretching 5 min\n2 30 min biegu 40 min biegu + stretching 5 min 40 min biegu spokojnym tempem + 5 min biegu szybszym tempem ( tak abyś czuł, że biegniesz szybciej niż na pierwszej części treningu)\n3 40 min biegu + stretching 5 min 50 min biegu + stretching 10 min – głównie nóg 40 min biegu + stretching 5 min + rytmy na 85% 5×20 sekund na przerwie minuta marszu\n4 40 min biegu + stretching 5 min 40 min biegu + stretching 5 min + rytmy na 85% 5×20 sekund na przerwie minuta marszu 50 min biegu + stretching 10 min – głównie nóg\n5 50 min biegu + stretching 10 min – głównie nóg 50 min biegu + stretching 10 min – głównie nóg 40 min biegu + stretching 5 min + rytmy na 85% 5×20 sekund na przerwie minuta marszu\n6 50 min biegu + stretching 10 min – głównie nóg 40 min biegu + stretching 5 min + rytmy na 85% 5×30 sekund na przerwie minuta marszu 60 min biegu\n7 40 min biegu + stretching 5 min 40 min biegu spokojnym tempem + 5 min biegu szybszym tempem ( tak abyś czuł, że biegniesz szybciej niż na pierwszej części treningu) 65 min biegu – lub start na 10km\n8 40 min biegu + stretching 5 min + rytmy na 85% 5×30 sekund na przerwie minuta marszu 40 min biegu spokojnym tempem + 10 min biegu szybszym tempem ( tak abyś czuł, że biegniesz szybciej niż na pierwszej części treningu) 65 min biegu\n9 40 min biegu + stretching 5 min + rytmy na 85% 8×30 sekund na przerwie minuta marszu 40 min biegu spokojnym tempem + 15 min biegu szybszym tempem ( tak abyś czuł, że biegniesz szybciej niż na pierwszej części treningu) 75 min biegu\n10 45 min biegu + stretching 5 min 45 min biegu + stretching 5 min 75 min biegu – lub start na 10 lub 15km\n11 40 min biegu + stretching 5 min 40 min biegu + stretching 5 min + rytmy na 85% 8×30 sekund na przerwie minuta marszu 60 min biegu\n12 40 min biegu + stretching 5 min 40 min biegu + stretching 5 min + rytmy na 85% 8×30 sekund na przerwie minuta marszu 85 min biegu + żel energetyczny na 60 min biegu\n13 40 min biegu + stretching 5 min + rytmy na 85% 8×30 sekund na przerwie minuta marszu 40 min biegu spokojnym tempem + 20 min biegu szybszym tempem ( tak abyś czuł, że biegniesz szybciej niż na pierwszej części treningu- nie ma być to tempo sprinterskie) 95 min biegu + żel energetyczny na 60 min biegu\n14 40 min biegu + stretching 5 min 40 min biegu spokojnym tempem + 15 min biegu szybszym tempem ( tak abyś czuł, że biegniesz szybciej niż na pierwszej części treningu- nie ma być to tempo sprinterskie) 75 min biegu + żel energetyczny na 50 min biegu\n15 40 min biegu + stretching 5 min 40 min biegu + stretching 5 min Start Półmaraton + żel energetyczny na 8, 14 i 18km lub na każdym punkcie z wodą\nPoprzedni artykułNike Wildhorse – test nowych trailówek spod znaku łyżwy\nNastępny artykułBieżnia, czyli o wykorzystaniu technologii w treningu biegacza


Z serii motywujemy: Motywacja do diety – 4 kluczowych zasad\nOpublikowany 25 lipca 2016 10 września 2016 by Mroffka\nDieta… niektórym na samą myśl o niej cierpnie skóra. Inni wypróbowali już wszystkie możliwe i dostępne diety, ale… efektów brak. Są jeszcze inni, których niestety jest najmniej. Są to ci, którzy odnieśli sukces i dalej widać jego efekty. Skąd więc bierze się taka rozbieżność? Dlaczego jednym się udaje, a innym nie?\nNikt nie może cię zmusić do diety. Nikt nie może ci wmówić, że tego właśnie ci potrzeba. Jeśli w głębi serca uważasz, że zdrowe żywienie nie jest dla ciebie, nie podejmuj wyzwania. Jeśli jednak podejmiesz wyzwanie, jesteś gotowy na wyrzeczenia i stosowanie odpowiednich nierzadko rygorystycznych zasad – ZRÓB TO. Piękna i szczupła sylwetka w twoim przypadku to tylko kwestia czasu. Rozpoczynasz dietę i walkę z kilogramami, bo właśnie tego chcesz!\nW tym przypadku idea: ” Zasady są po to żeby je łamać” niestety nie przejdzie. Dieta jest spisem określonych reguł. Coś wolno na rzecz czegoś, czego nie wolno. Jeśli stosujesz dietę, stosuj się również do jej zasad.\nStosując dietę, z podwójną siłą odczuwasz to, że czegoś ci nie wolno. Wydaje ci się, że z każdej strony, od każdego z przyjaciół pada zaproszenie na ciasto, lody, budyń i inne słodkości. Musisz pamiętać, że najmniejszy grzeszek może negatywnie wpłynąć na twoją dietę. Pomyśl – tylko kilka dni wyrzeczeń, a efekty będą widoczne miesiącami i latami. Nie daj się zwariować! Jeszcze nie jeden raz w swoim życiu pójdziesz do kawiarni – dzisiaj możesz sobie odpuścić.\nWaga nie jest wrogiem, ale nie powinieneś stawać na niej codziennie, raz w tygodniu jest odpowiednim czasem na sprawdzanie swoich postępów w spalonych kilogramach. Jednak ja bardziej preferuje mierzenie. Gdy widzę jak moja waga czasem skacze raz chudnę, raz mam znowu 200 g więcej, to moja motywacja momentalnie spada, jednak cm nie uciekają tak szybko, a gdy zobaczę, że w udzie jest ten 1 cm mniej to jestem w stanie skakać do samego sufitu z radości 😛\nTak jak obiecywałam od tego tygodnia moja aktywność na blogu się znacznie podniesie, mam nadzieje, że artykuł Cię zmotywował. Koniecznie daj znać w komentarzu czy może i ty masz jakieś tipy w tematyce odchudzania 🙂\nSprawdź też poprzedni artykuł, aby dowiedzieć się jakie są aktualne zmiany na blogu. Pamiętaj też, aby podzielić się z nami opinią w komentarzu refleksje na temat blogowania\nblog ciekawostki dieta Fitness motywacja odchudzanie pięknasylwetka wskazówki zasady zdrowystylżycia\nIle kalorii spalają obowiązki domowe?


Nie chcieli w kamasze | Gazeta Lubuska\nNie chcieli w…\nNie chcieli w kamasze\nDARIUSZ CHAJEWSKI 0 68 324 88 36 [email protected] 11 czerwca 2006, 22:10\nPracownica zielonogórskiej Wojskowej Komisji Uzupełnień za pieniądze zwalniała ze służby wojskowej. Teraz prokuratorzy muszą się spotykać ze wszystkimi panami, którzy mają kategorię "D".\nDo zielonogórskiej Prokuratury Garnizonowej zgłosił się szef miejscowego WKU. Sprawa była, delikatnie mówiąc niezręczna - zginęło szesnaście teczek zawierających informacje na temat poborowych. Owe kilkanaście teczek okazało się wierzchołkiem góry lodowej.\n- Cóż, mogę tylko potwierdzić, że taka sprawa do nas trafiła - mówi prokurator garnizonowy Bogdan Pikala. - Już wiemy, że dotyczy kilkudziesięciu poborowych. Ponieważ ma charakter rozwojowy sądzę, że mówimy o co najmniej kilkuset fałszerstwach.\nNie jest jeszcze wiadomo, ile osób było w proceder zamieszanych. Na razie mowa jest o trzech - pracownicy cywilnej WKU, sierżancie - byłym pracowniku tej firmy i jednym z pośredników. Spółka wyszukiwała klientów wśród bywalców lokali rozrywkowych, przede wszystkim baru Studio. Tam padało hasło: "Kto nie chce iść do wojska?". Osób nie pałających specjalną miłością do armii nie brakowało. Usługa kosztowała od kilkuset złotych do dwóch tysięcy euro. System był prosty. Pracownica cywilna WKU sporządzała ewidencję poboru, wystawiała książeczkę wojskową. W obu przypadkach delikwent otrzymywał wpis "uregulowany stosunek do służby wojskowej". Jednak jego dokumenty nie pojawiały się później w ewidencji WKU. Poborowy "znikał". Zostawał tylko ślad, że jest niezdolny do służby wojskowej - z reguły za sprawą złego stanu zdrowia, co potwierdzała adnotacja z podaniem numeru choroby.\n- To śledztwo to dla nas robota na kilka lat - dodaje Pikala. - Będziemy musieli przesłuchać około sześć tysięcy mężczyzn mających kategorię "D", którym ją przyznano w czasie działania tego gangu. Jak obliczyliśmy, zajmie to nam jakieś... pięć lat.\nDo prokuratury zgłosił się już jeden z uszczęśliwionych w ten sposób poborowych, któremu zwolnienie z wojska załatwił podobno wujek. Wojskowi prokuratorzy namawiają do zgłoszenia się wszystkich, którym "wujkowie" pomogli wymigać się od wojska. Mogą liczyć na łagodne traktowanie - umorzenie śledztwa przeciwko nim ze względu na znikomą szkodliwość społeczną czynu.\n- To bardzo przykra sprawa - mówi szef zielonogórskiego WKU Waldemar Wrocławski. - Nie wiem, dlaczego ostatnio pojawia się tak wiele afer dotyczących naszej administracji. Moim zdaniem, na początku lat 90. nastąpiło pewne rozluźnienie procedur i kilka nieuczciwych osób to wykorzystało. Teraz wszystko dochodzi do normy. Dowód, że na trop tego przekrętu sami trafiliśmy.\nWrocławski apeluje do wszystkich młodych ludzi nie chcących iść do wojska. By zanim pomyślą o sięgnięciu do portfela, skontaktowali się z WKU. Tam dowiedzą się, czy nie mają szansy skorzystać z innych szans uniknięcia zasadniczej służby wojskowej.\nPijany 32-latek chciał się włamać do sklepu w centrum Zielonej Góry. Wszystko nagrały kamery, został zatrzymany\nDzięki szybkiej reakcji pracowników miejskiego monitoringu zielonogórscy policjanci patrolujący miasto zatrzymali w centrum mężczyznę, który pod okiem kamer...\n12 listopada 2021, 20:15\nwłamywacz w zielonej górze\nNOWE FAKTY Śmierć w izbie wytrzeźwień we Wrocławiu. 9 zatrzymanych osób usłyszało zarzuty m.in. znęcania się i pobicia ze skutkiem śmiertelnym 46\n25-letni Dmytro Nikiforenko z Ukrainy został zatrzymany przez policję na wrocławskich Hubach 30 lipca 2021 r. Funkcjonariusze przewieźli mężczyznę do...\n9 października 2021, 11:50\nLegionowo: Nielegalna "kopalnia" kryptowalut w szkole policyjnej. Sprawę bada prokuratura\nProkuratura, po zawiadomieniu przez Biuro Spraw Wewnętrznych Policji, wszczęła śledztwo dotyczące nielegalnej "kopalni" kryptowalut działającej w szkole...\n29 września 2021, 13:56\nkopalnia kryptowalut policja


W ZALEŻNOŚCI OD REAKCJI – Technika - Podaj Dalej cda\nMarzec 25, 2011 Procesy myślenia Brak komentarzy\nPewien mały chłopiec imieniem Janek był w swoim pokoju, kiedy zawołano go na obiad. Nacisnął klamkę drzwi do pokoju stołowego. Ale za drzwiami stało krzesło, na którym ktoś postawił tacę z piętnastoma szklankami. Janek nie wiedział o tym. Kiedy otworzył drzwi, strącił tacę na podłogę. Wszystkie piętnaście szklanek stłukło się.Był sobie mały chłopiec, który nazywał się Henryk. Pewnego razu, kiedy mamy nie było w domu, postanowił wziąć sobie konfiturę z kredensu. Wszedł na krzesło, wyciągnął w górę rękę, ale słoik stał za wysoko. W pewnej chwili trącił słoik. Słoik spadł i stłukł się.Do każdej pary tego rodzaju historyjek są dwa pytania:Czy wina obu chłopców była taka sama?Który z nich był bardziej niegrzeczny i dlaczego?Rzecz jasna, każde z tych pytań dostarcza sposobności do mniej lub bardziej w zależności od reakcji dzieci – rozbudowanej dyskusji.\nKORZYŚCI PRACY GRUPOWEJ


Zastosowanie napędów miniaturowych Faulhaber w kosmosie | elektrotechnik AUTOMATYK\nPostęp techniczny ostatnich dekad sprawił, że koncepcje te stają sie możliwe - znaczny wkład ma w tym obszarze technologia napędowa. Lekkie i kompaktowe miniaturowe napędy Faulhaber wielokrotnie dowiodły swojej niezawodności i dokładności pozycjonowania w wymagających warunkach kosmosu oraz w trakcie licznych projektów kosmicznych i badawczych. Napędy dostosowane do pracy w warunkach podciśnienia i wytrzymują ekstremalnie wysokie obciążenia mechaniczne. Ich komponenty zostały optymalnie do siebie dopasowane, co pozwoliło na uzyskanie wysokiej wydajności.\nNa przykład sześć silników krokowych z przekładniami planetarnymi jest aktualnie używanych na Marsie w najczulszym sejsmometrze, jaki kiedykolwiek zbudowano (SEIS), a który ma za zadanie sprawdzić, czy na czerwonej planecie zachodzą drgania. Dla pomiarów sejsmologicznych silniki realizują dwa zadania: utrzymują równowagę mechaniki pomiarowej i kompensują siły naprężeń generowane wskutek dużych zmian temperatur pomiędzy porami roku. Małe napędy z Schönaich znajdują się także na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS).\nBezszczotkowe silniki DC umożliwiają swobodne poruszanie się po pokładzie sztucznego pomocnika astronautów Cimon W trakcie następnej misji na Marsa w 2020 r. silniki krokowe zostaną zainstalowane w systemach kamer wysokiej rozdzielczości. Małe napędy o średnicy zaledwie 10 milimetrów, pozycjonują obiektyw umożliwiając rejestrację niezwykle wyraźnych obrazów powierzchni Marsa. Kompaktowe napędy miniatoruowe przyczynią się do rozwoju dalszych badań kosmicznych oraz przyszłych podróży w kosmos. Jedną z możliwości ograniczania kosztów startów rakiet komercyjnych jest np. 1/2 optymalizacja spalania, a co za tym idzie zużycia paliwa. Specjalnie opracowany zawór paliwowy gwarantuje optymalne wydajności w tym zakresie. Napędzany jest on wytrzymałymi i niezawodnymi serwomotorami Faulhaber. Zapotrzebowanie na systemy napędowe używane w kosmosie, które musi przede wszystkim cechować niezawodność, wytrzymałość, niewielkie rozmiary i ciężar będzie zatem stale wzrastać. 50 lat temu, kiedy precyzyjne łożyska kulkowe produkcji oddziału Faulhaber MPS miały zastosowanie w zegarkach noszonych przez astronautów podczas pierwszej wyprawy człowieka na Księżyc nikt nawet by sobie tego nie wyobrażał.


Czym zwykły podpis elektroniczny różni się od kwalifikowanego?\nStrona główna » Zwykły i kwalifikowany podpis elektroniczny\nZwykły i kwalifikowany podpis elektroniczny\nPodpisy elektroniczne pozwalają na jeszcze łatwiejsze dopełnianie wielu formalności bez konieczności wysyłania dokumentów pocztą. Wystarczy jedynie skorzystać z odpowiedniego programu i przesłać pisma przez internet. Istnieje kilka rodzajów podpisów, w tym także zwykły i kwalifikowany. Czym różnią się od siebie? Kiedy można wybrać konkretny rodzaj podpisu?\nCechy zwykłego podpisu elektronicznego\nZwykły podpis elektroniczny nie jest regulowany żadnymi przepisami. Pozwala on na potwierdzenie przesłania dokumentów i wykonania konkretnych prac. Zwykle wykorzystuje się go podczas mało ważnych operacji, które mają być jedynie przekazaniem informacji o zrealizowaniu działań czy zgłoszeniu uwag. W niektórych sytuacjach podpis zwykły nie jest wystarczający, a wówczas trzeba skorzystać z jego kwalifikowanego odpowiednika.\nZwykły podpis wcale nie musi być parafką lub czytelnym imieniem i nazwiskiem. Często wystarczy również wpisanie swoich danych w mailu lub wysłanie wiadomości z konkretnego konta. Z tego powodu podpis zwykły nie jest uregulowany prawnie. Służy on jedynie do potwierdzania konkretnych informacji. Niekiedy może on służyć także do podpisywania umów, ale nie sprawdzi się w kontaktach z urzędami czy innymi instytucjami publicznymi, a często także firmami.\nKwalifikowany podpis elektroniczny ma znacznie większą wartość. Równa się on bowiem z podpisem ręcznym. Z tego powodu jego uzyskanie wymaga potwierdzenia swojej tożsamości w odpowiednim punkcie za pomocą dowodu osobistego lub paszportu. Może to nastąpić w takich miejscach, jak Mobilny Punkt Potwierdzania Tożsamości Phobos. Po potwierdzeniu swoich danych otrzymasz specjalny certyfikat wydawany przez odpowiedni urząd. Wymagania dotyczące podpisu kwalifikowanego są więc nieporównywalnie większe w zestawieniu z podpisem zwykłym. Wszystko to ma za zadanie upewnić się, że podpisująca się osoba rzeczywiście potwierdziła swoje dane.\nPodpis kwalifikowany najczęściej wykorzystuje się w kontaktach z instytucjami państwowymi czy uczelniami. Wówczas nie trzeba podpisywać dokumentów ręcznie, a następnie odsyłać ich w wyznaczone miejsce. W przypadku standardowych umów często wystarczy jeszcze jeden typ podpisu, czyli zaawansowany. Jeśli jednak chcesz korzystać z jednego wariantu podczas wszelkich operacji, wyrobienie podpisu kwalifikowanego jest doskonałym pomysłem.\nWarto jednak pamiętać, że wyrobienie podpisu kwalifikowanego jest płatne. Kwota ta wynosi kilkaset złotych. Trzeba również wiedzieć, że po jakimś czasie traci on swoja ważność. Zwykle jest to rok lub dwa lata, w zależności od wybranego pakietu.\nJak prowadzić okablowanie w serwerowni?


Pogoda na Czole Turbacza dzisiaj (05.08) i w kolejnych dniach. Gorce - temperatura, opady - warunki | Nasze Miasto\nPogoda na Czole Turbacza dzisiaj (05.08) i w kolejnych dniach. Gorce - temperatura, opady - warunki\nCzoło Turbacza - prognoza pogody na dzisiaj (05.08). Jakie warunki pogodowe są w górach (Gorce)? W czwartek temperatura na Czole Turbacza (Gorce) ma wynieść 12 °C. Z kolei spodziewana prędkość wiatru to 12 km/h. Opady deszczu wyniosą ok. 5 mm.\nPogoda na Czole Turbacza (Gorce), 05.08\nNa Czole Turbacza (Gorce) za dnia odczuwalna temperatura ma wynieść 10 °C. Możliwość pojawienia się opadów wynosi 78%.\nW nocy z czwartku na piątek najniższa spodziewana temperatura to 9 °C, a z kolei prędkość wiatru 22 km/h. Trzeba wziąć pod uwagę opady deszczu na poziomie 5 mm.\nOdczuwalna temperatura w ciągu dnia na Czole Turbacza ma wynieść 6 °C. Możliwość pojawienia się opadów wynosi 62%.\nW nocy z piątku na sobotę najniższa spodziewana temperatura to 6 °C, natomiast prędkość wiatru - 10 km/h. Trzeba wziąć pod uwagę opady deszczu na poziomie 1 mm.\nW ciągu dnia na Czole Turbacza (Gorce) odczuwalna temperatura wyniesie 12 °C. Możliwość wystąpienia opadów to 1%.\nW nocy z soboty na niedzielę minimalna temperatura wyniesie 11 °C, natomiast wiać ma z prędkością 6 km/h. Noc powinna być bezdeszczowa.\nNa Czole Turbacza (Gorce) za dnia odczuwalna temperatura ma wynieść 18 °C. Możliwość pojawienia się opadów wynosi 6%.\nW nocy z niedzieli na poniedziałek minimalna temperatura wyniesie 12 °C, natomiast prędkość wiatru - 4 km/h.\nW ciągu dnia na Czole Turbacza (Gorce) odczuwalna temperatura wyniesie 11 °C. Prawdopodobieństwo opadów to 34%.\nW nocy z poniedziałku na wtorek najniższa przewidywana temperatura wyniesie 9 °C, natomiast wiać ma z prędkością 5 km/h. Trzeba wziąć pod uwagę opady deszczu na poziomie 1 mm.\nOdczuwalna temperatura w ciągu dnia na Czole Turbacza ma wynieść 11 °C. Możliwość wystąpienia opadów to 22%.\nW nocy z wtorku na środę najniższa przewidywana temperatura wyniesie 9 °C, a prędkość wiatru 5 km/h.


Stół w małym mieszkaniu – czy warto? - Publikacje\nYou are at:Home→Dom i Wnętrze→Stół w małym mieszkaniu – czy warto?\nW przypadku mieszkań z ograniczonym metrażem z całą pewnością trzeba bardzo dobrze przemyśleć aranżację poszczególnych pomieszczeń. Czasami trzeba pójść na mniejsze lub większe kompromisy, aby stworzyć przytulne i praktyczne wnętrza. Najbardziej problematyczną kwestią w przypadku małego mieszkania jest umeblowanie. Czasami trzeba wręcz walczyć o każdy centymetr, aby wnętrze ładnie się prezentowało i było przy tym funkcjonalne. Bez wątpienia nie ma co liczyć na możliwość ustawienia w salonie dużego stołu z kilkoma krzesłami, ale czy rzeczywiście trzeba z niego całkowicie zrezygnować?\nCzy umieszczenie stołu w małym pomieszczeniu ma sens?\nW przypadku niedużego salonu raczej nie ma co liczyć na to, że pomieścimy w nim szereg najróżniejszych mebli i zestawu wypoczynkowego składającego się z kilkunastu elementów. O dużym stole na kilka osób także możemy pomarzyć, ale do dyspozycji mamy przecież jeszcze inne warianty. W salonach meblowych do wyboru jest wiele przeróżnych modeli stołów, dzięki czemu każdy znajdzie coś dla siebie – nawet w przypadku ograniczonego metrażu. W małym salonie świetnie sprawdzi się stolik kawowy i ława – najlepiej z dodatkową półką na drobiazgi, gazety czy chociażby na piloty. Ciekawą opcją jest podnoszona ława z regulacją wysokości. Dzięki temu może służyć zarówno podczas spożywania obiadu, jak i do postawienia kubka z ulubionym napojem. Obecnie do dyspozycji mamy ławy rozkładane, z wysuwanym dodatkowym blatem, z półkami czy nawet z szufladami. Dostępne są one w różnych kształtach, wielkościach i kolorach, a więc bezproblemowo dopasowujemy je do każdej aranżacji.\nW przypadku trzy- lub czteroosobowej rodziny jak najbardziej wystarczy zakup stołu rozkładanego z blatem o szerokości 90 cm. Gdy odwiedzą nas goście, to można w każdej chwili szybko poszerzyć mebel, rozsuwając/rozkładając/wysuwając blat. W ten sposób można zyskać nawet ponad metrową powierzchnię. Składane stoły nie zabierają zbyt wiele miejsca, a domownicy mogą liczyć na komfort. Bezproblemowo pomieszczą się przy nim na co dzień cztery osoby, a po rozłożeniu można nawet spędzić przy nim święta w większym gronie rodzinnym. Ciekawą opcją na rynku jest także stół rozkładany na płasko, który można w każdej chwili złożyć i schować w szafie czy nawet wsunąć pod łóżko. Wystarczy zabezpieczyć mebel folią czy pokrowcem, aby się niepotrzebnie nie zakurzył ani też nie zarysował na czas nieużywania. Jeszcze inną opcja są składane stoły mocowane do ściany czy też stołki lub taborety przechowywane jeden na drugim. Świetnie sprawdzi się w małym mieszkaniu także stolik z dodatkowym opuszczanym blatem.\nMoże cię zaineresuje: https://lissy.pl/jak-wybrac-odpowiedni-stol-do-jadalni-5-prostych-porad/\nTags stół do jadalnistół drewniany\nhttps://xann.pl/sitemap https://warnstam.org/kupujemy-samochod-z-francji/ https://zhongchenzi.com/powody-i-sposob-przeprowadzania-rozwodow-w-polsce/


Sylvania cz. XXXII – Wielki plan | Lisia nora\nSylvania cz. XXXII – Wielki plan\nPosted on 29 Kwiecień, 2010 by smartfox\nMaro – Thorgrim Thorgrimsson – mężny, tajemniczy i dość archaiczny wojownik krasnoludzki z Gór Krańca Świata. Czyżby już zabójca trolli?\nSesja była wyjątkowo krótka, w zasadzie po zakończeniu Afganistanu przez TOHO na SWEXie zdołaliśmy jedynie ok. 1,5 h rozegrać.\nBG przede wszystkim podjęli się zadania pomocy krasnoludom. Dyskusja była na tyle owocna (zasługa tu chyba głównie Konrada, który sprawnie przedstawił cele i możliwości działania), iż ustalono priorytety i kolejność podejmowanych akcji.\nPo pierwsze zebrano posiadaną kasę, którą przekazano zaufanemu słudze i giermkowi rycerza Ulricha von Brautzein-Darstein, by wynajął kilkudziesięciu najemników w Waldenhof. Prawdopodobnie będą oni niskiej jakości, jednakże nadadzą się przynajmniej jako osłona operującej kawalerii. Giermek wyruszy wraz z kilkoma jezdnymi swego pana oraz listem wzywającym do Sigisoary barona von Regraksa, który swego czasu obiecał swój udział oraz wsparcie żywnością ewentualnej wyprawy wspierającej krasnoludy.\nTymczasem BG przekonali Ulfa von Nordena oraz rycerza von Brautzein-Darstein, by poczekali nieco dłużej, do czasu ich powrotu.\nWpierw bohaterowie zdecydowali się ponownie przejść przez Teufelheim i lasem ruszyć do Ael Ithil, by szukać wsparcia o elfów. Następnie o ile pamiętam chcą powrócić do wioski, podsumować, jakimi siłami dysponują. Co dalej? Prawdopodobnie wyruszą w stronę przeklętego klasztoru krasnoludów (Valaya Thryng – Klasztor Valayi), licząc, iż oczyszczenie ze Zła świętego miejsca Zhufbarczyków wpłynie pozytywnie na relacje z Małym Ludem. A dalej? Być może wolna wioska Talmaciu? Tak czy inaczej decyzja zapadła, by szukać wsparcia, gdzie się da.\nWarto wspomnieć, tak na marginesie, że Maja skorzystała z mocy Elidora pozwalającej przewidywać przyszłość. W zagmatwanej sennej wizji dojrzała 10 pięknych mieczy, wśród których rozpoznała widziane przez siebie miecze Waylanda – Elidor, Beleth i Solas (co ciekawe nie było tam Grazzakaha). Następnie 4 z sześciu mieczy zniknęło, zmieniło się nagle w osypujące się monety, które utworzyły stos złota – skarb leżący gdzieś pomiędzy szczytami Gór Krańca Świata.\nBG wyruszyli rankiem w stronę Teufelheim, korzystając z dobrej pogody. Niebo bezchmurne, choć temperatura już jesienna. Forsownym marszem przebyli do popołudnia ponad dwadzieścia mil, nie napotykając żadnych przeszkód, poza modlącym się przy niewielkiej kapliczce jednego z sylvańskich bóstw krasnoludzkiego zabójcę trolli.\nÓw przedstawił się jako Skalli Ludobójca, sugerując, iż w przeszłości wymordował jedną z ludzkich osad. Teraz próbuje odpokutować swą winę, co rzecz jasna wykorzystali BG, przekonując krasnoluda, by ruszył w stronę Sigisoary i tam czekał na ich powrót.\nW Teufelheim BG przywitali się z niezwykle przychylnymi im wieśniakami (wszak to tutaj pokonali Altehunda), którzy zaoferowali pomoc w dotarciu do elfów, a konkretne wielką łódź wiosłową, którą będą mogli pożeglować w górę Południowego Stiru, co powinno przyspieszyć ich podróż.\nPrzed końcem sesji Thorgrim jeszcze pogadał z Koziołkiem, czyli małym faunem zamieszkującym studnię wioskową i na tym zakończyliśmy.\nFiled under: RPG, Warhammer | Tagged: RPG, sandbox, Sigisoara, sylvania, Teufelheim, Warhammer, WFRP |\n« Wympieł na SWEXie – raport cz. 2 Biały Orzeł nad Antarktydą »\namerilias, on 29 Kwiecień, 2010 at 22:47 said:\nWitam , na wszelki wypadek dodam iż nie zamierzamy wydac orkom walna bitwe , tylko mala bitwe z niewielkimi oddzialami ktore blokuja krasnoludow , ta bitwa nie ma duzego celu strategicznego , natomiast ta bitwa ma WIELKI CEL POLITYCZNY bo uswiadomi wielu ludziom ze z orkami da sie wygrywac a krasnoludom i elfom ze dzialamy zeby obronic Sylwanie ,\nspodziewam sie ze kazdy da z siebie co najlepsze nie wazne od rezulatu ,wiem ze kazdy bedzie sie staral i licze ze uda nam sie uratowac tych krasnoludow\nMamy zadanie i ciezkie warunki ale to nie znaczy ze mamy sie poddac ,musimy osiagnac cel w nowej sytuacji nawet ze malymi silami .\nNAPRZÓD! a chwała i kasa będzie nasza!\namerilias, on 29 Kwiecień, 2010 at 23:28 said:\na teraz ponieważ pózna już pora , to życze dobrych snów wszystkim nieznanym mi dziewczynom które grają w call of ctulhu…. dobranoc!\nmagda, on 30 Kwiecień, 2010 at 8:59 said:\nNormalnie mowa godna… walnej bitwy! 😀\nAmerilias, on 30 Kwiecień, 2010 at 9:08 said:\ntylko jak my te elfy przekonamy ….\nmagda, on 30 Kwiecień, 2010 at 10:27 said:\nDruidzi jeszcze! Może z ich pomocą udało by się zdobyć wsparcie ze strony mitycznych stworzeń zamieszkujących Sylvanię. Przecież nie wszystkie to pustogłowe hydry. Nie muszą brać udziału w bitwie, ale jaieś wsparcie może… Może udało by mi się znowu spotkać z moim Tatzelwurmikiem, zobaczyc, jak wyrósł.. ;D\nRozumiem, że smok i Glammen to już tylko opcjonalnie? ;D\nAmerilias, on 30 Kwiecień, 2010 at 11:01 said:\nktoś ,chyba thorgrim mówił że spróbuje druida wezwać jak zatrzymamy się na postój w lesie . Obiecał że się stawi jeśli naprawdę będziemy go potrzebowali . Padla idea żeby zbudować bramę tala czy inny jego symbol i modlić się o wizję/kontakt z druidem i poprosić go o pomoc druidów z wyspy\nGlammen i smok jeśli po drodze trafimy na jakieś ślady i będzie można odbić trochę żeby ich znaleźć to się spróbuje zasięgnąć ich pomocy . Chyba że ktoś ma jakieś inne pomysły co do nich.\nAmerilias, on 30 Kwiecień, 2010 at 11:31 said:\noj te elfy co my im powiemy\nmagda, on 30 Kwiecień, 2010 at 12:50 said:\nŻe im konkurencja niedługo wyrośnie ;D ;D\nAmerilias, on 30 Kwiecień, 2010 at 13:12 said:\nWczoraj rozmawialem tez z Pablem , podsunął pomysł aby wysłać pismo z THeim do Sigis i pieniądze na zakup części do machin oblężniczych (drewno,elementy stalowe) jeśli dobrze zrozumiałem zamierza zbudować coś strasznego .\nTHORGRIM, on 30 Kwiecień, 2010 at 13:28 said:\neeee a jak my te machinę zabierzemy w góry….?\nTHORGRIM, on 30 Kwiecień, 2010 at 13:32 said:\nhmmmm co my będziemy oblegać? 😀 😀 😀 Możemy spróbować ale chyba lepiej zainwestować kasę w kolejnych najemników którzy przydadzą się w górach…\nTHORGRIM, on 30 Kwiecień, 2010 at 13:47 said:\nMożna Bulgotniaka poprosić o pomoc, czujki przydadzą się na pewno\nAmerilias, on 30 Kwiecień, 2010 at 13:52 said:\nNo mozna sie zapytac ,racja a co do machiny to trzeba pytac Pabla o szczegoly .\nDamian, on 30 Kwiecień, 2010 at 20:56 said:\nze dwa razy wspominalem o bulgu. ne przebilem sie widac.\nTHORGRIM, on 30 Kwiecień, 2010 at 13:55 said:\nobawiam się tej maszyny 😀 😀 😀\nATA, on 30 Kwiecień, 2010 at 14:07 said:\nBulgo jak najbardziej małe śmierdziele w walce niewiele wskórają ale jako partyzantka mogą być wielka pomocą.\nElfom powiedzmy prawdę jeśli zieloni zejdą z gór zaleją całą Sylwanię i nie tylko…wszystko co piękne i dobre zostanie splugawione i zniszczone, a cudne wschody i zachody słońca przesłonią dymy palonych wsi i lasów i inne takie ckliwe ….\n🙂 co do machiny hmmm wiecie jeśli wydamy jeszcze ciut kasy to niewiele zostanie dla maga i co wtedy z zastawem tak ważnym dla Logana ???\nPustelnik, on 30 Kwiecień, 2010 at 14:51 said:\nwiec tak myślę ze zbuduje to\nteraz zależy mg i do gadania się .\nRPO – ruchomy punkt oporu czyli takie wozy husytów . dobrze zabezpieczone i dobrą siłą ognia (wóz konny). W skład obsługi 9 osób woźnica 4 kuszników i 4 desantu. Daje nam duże możliwości mobilne i taktyczne.\nmagda, on 30 Kwiecień, 2010 at 15:01 said:\nDobra. Ty będziesz mówić 😀\nsmartfox, on 30 Kwiecień, 2010 at 15:30 said:\nPrzerażają mnie te komiksy :). Uważaj, by elfy nie zażądały zapłaty od najurodziwszego z BG. W sumie to Ty się kąpałeś w tamtym źródełku :).\nCóż Konrad będzie nago z elfami za rękę lub inne kończyny biegać po łące pełnej kwiatów, wić wianki, śpiewać i pląsać :).\nA wtedy dostaniecie setkę łuczników. Zgoda? 😀\nCo do maszyny. To góry, transport i czas na złożenie wymagany, a Wy póki co macie siły na zaskakujący rajd i nie zapowiada się na duże zmiany :).\nAle kombajn jest kultowy i melodyjka od miłośników jabłecznika :).\nCzysto obiektywnie potwierdzam, że snoty jako piechota są wujowi, jako czujki, zwiad czy ew. partyzantka mogą się okazać bardzo przydatni.\nObgadaj z innymi. Mangonel to maszyna oblężnicza, kiepska w polu. Balista już bardziej, pytanie tylko do czego Wam się przyda?\nCo do wozów, dość praktyczne w polu, mogą być w górach zawadą, pamiętaj o tym. Będę się kierować tabelą ruchu.\nPustelnik, on 30 Kwiecień, 2010 at 15:37 said:\nnikt nie wspominał ze w górach będziemy walczyć bardziej na pogórzu .\nsmartfox, on 30 Kwiecień, 2010 at 15:47 said:\nPrzypomnij sobie cel. A druga sprawa, czym jest pogórze?\nPustelnik, on 30 Kwiecień, 2010 at 15:53 said:\nnie wiem jakie sie cele. jady chce odblokować twierdze. ale z takimi siła to jest nie realne . możemy stać się wielkimi bohaterami po śmierci. nawet nie wiemy jak sile jest armia wroga.\nPustelnik, on 30 Kwiecień, 2010 at 16:02 said:\nma jeszcze parę pomysłów ale to później jak wrócę z kursu\namerilias, on 30 Kwiecień, 2010 at 17:05 said:\nPawel ,moze zamiast budowac dogadaj sie z pobratymcami jak dotrzemy do twierdzy po oczyszczeniu klasztoru ,moze udostepnia ci jakas lekka armatke ktora mozna transportowac na mule albo czesci np do zbudowania bomb.\nDamian, on 30 Kwiecień, 2010 at 21:21 said:\nwszystko jest ladnie pieknie, tylko powiedzcie mi kiedy My to wszystko chcemy zrobic? o ile sobie przypominam i mowilem na sesji, krasnoludom na przeleczy w tej chwilki zostalo okolo 10 dni. na tyle im wystarczy jedzienia, picia itp.pozniej jak dlugo beda stawiac opor na glodnego? dwa, moze trzy dni. elfy ok, w kilka dni sie wyrobimy. druidy na wyspie? chyba nie za bardzo mamy czas tam zajsc. jaki nawiedzony klasztor? z tego co mowia moze tam byc „wielkie zlo”, a przypuszczam, ze nie bedzie ono nam bajek na dobranoc opowiadac. i jak pozniej stanac do bitwy? ja wiem, ze co poniektorzy maja sie dobrze, ale wiekszosc z nadszarpnietym zdrowiem w klasztorze, przypuszczalnie pierwszego ataku nie przetrzyma, jak dobrze pojdzie dotrwamy do drugiego. ktos powiedzial, ze idac do tego klasztoru, oczyszczajac go, odblokujemy czesc krasnych. o ile pamietam nikt tego miejsca nie pilnowal, przynajmniej tyle widzielismy, a w zasadzie nikogo w poblizu nie widzielismy.\nz drugiej strony, jak juz jestesmy w drodze to moze by tak porozmawiac z elfolakiem spod wiezy. zagadnac ze za udzielona nam pomoc mozemy mu tez pomoc. moze da sie nabrac.\na moze by tez jakis list do krasnych poslac, ze za okolo 10 dni bedziemy starac sie zrobic przejscie dla tych z przeleczy. moze wysuplaja zza paznokci jakis oddzialek a i kilku na wymiane by sie przydalo, jesli nie chca zaprzepascic tej przeleczy. swoja droga dziwi mnie to, ze tych kilku pozostawili tak samych sobie. jakos to dziwne dla mnie. tam na przeleczy nie sa chyba same pomaranczowe czuby, zeby ginac w honorze walki itd…\nDamian, on 30 Kwiecień, 2010 at 21:24 said:\nPawle, z tymi machinami to fajny pomysl, z tym ze juz troszke za pozno na to. nie bedzie kiedy tego wybudowac.\namerilias, on 30 Kwiecień, 2010 at 22:31 said:\nDamianie zaczynamy juz spoznieni w momencie kiedy mielismy czas to raczej nic nie planowalismy .\nPo to wszystko to robimy zeby przekonac krasnych a wysuplaja ten oddzialek dopiero jak pokazemy na co nas stac tj zgromadzimy troche trepów i oczyscimy klasztor , taki jest plan , druida juz opisano jak wezwiemy jesli oni cos moga, to sami zdaza do sigisoary jesli nie to trudno ,raczej nie bedziemy na nich specjalnie czekac.Jest juz troche pozno ….Nikt nic nie robi zeby pomoc krasnoludom bo zastalismy sylwanie sklocona i podzielona ,kazdy patrzy na swoje . Ta bitwa mamy szanse nieco to zmienic inaczej poprostu wszyscy tu zgina .Jesli oberwiemy w klasztorze licze ze ulecza nas krasnoludy w fortecy ,tam napewno maja lekarza .\nsmartfox, on 30 Kwiecień, 2010 at 22:53 said:\nDamian? Jaki elfołak? Nie bardzo wiem, o co chodzi.\nATA, on 1 Maj, 2010 at 15:28 said:\nChodzi pewnie o wampira… spoko ja się tylko obawiam, że tym razem to on już pokojowo nastawiony nie będzie niestety chociaż …z drugiej strony ja się na żadne składanie obietnic z zamiarem niedotrzymania nie piszę. Ze szlachectwa zostało mi niewiele ale danego słowa się dotrzymuje.\nDamian, on 3 Maj, 2010 at 21:38 said:\noj tak powiedzialem. chodzi o wampira. a przepraszam, wlasnie sobie przypomnialem, ze on nie jest elfem. przepraszam, moj blod.\namerilias, on 30 Kwiecień, 2010 at 23:15 said:\ngdyby jakiejś postaci się padło – dla niej będzie ta piosenka


Rodzaje pokryć dachowych cz. I - dachówki - budujeurzadzam.pl\nStrona główna » Dach i poddasze » Pokrycia dachowe » Rodzaje pokryć dachowych cz. I – dachówki\nKształt dachu oraz materiały użyte do jego wykończenia, mogą w znaczący sposób wpłynąć na całkowity koszt naszego domu. W tej części omówimy dachówki i ich rodzaje.\nO tym, że kształt dachu zależy od projektu, na który się zdecydowaliśmy i od warunków zabudowy obowiązujących na danym terenie, już wiemy. Ale sam rodzaj materiału pokrycia dachu, jaki wybierzemy do jego wykonania, może znacząco wpłynąć na ostateczny koszt całego domu. Nie każdy zdaje sobie sprawę z faktu, że dachówki są różne, mają różną wagę, parametry i cenę.\nNa rynku pojawiło się wiele zupełnie nowych lub jedynie poprawionych materiałów do pokrycia dachu. By nie zgubili się Państwo w gąszczu tych produktów, dziś garść podstawowych zaledwie informacji o tradycyjnych pokryciach dachowych.\nDachówka fot. Jopek\nPrzez zły dach ucieka większość ciepła z domu. Nie oszczędzajmy więc na jakości materiałów użytych do jego wykonania, gdyż na dłuższą metę to się po prostu nie opłaca. Użycie na budowę dachu tańszych i gorszej jakości materiałów zemści się na nas zwiększając nam w dłuższej perspektywie koszty ogrzewania domu. Pamiętajmy, by materiały, z których wykonamy dach miały dobre parametry izolacyjne, były szczelne i trwałe.\nDachówki ceramiczne – chyba najbardziej znany materiał z wielowiekową tradycją i co jest szczególnie ważne w naszym klimacie, niezwykle trwały i odporny na niekorzystne warunki atmosferyczne, charakteryzujący niewysoką przepuszczalnością, która sprawia ze w mieszkaniu panuje korzystny dla mieszkańców mikroklimat. Materiał ma zdolność akumulacji ciepła latem, nie przepuszcza też chłodu zimą, ponadto jest dobrym izolatorem akustycznym. Dachówka ceramiczna ma trwałość do 100 lat a dzięki nowoczesnym technologiom występuje w zróżnicowanej palecie kolorystycznej, co zacznie podnosi jej i tak wysokie walory estetyczne. Niestety materiał ten zaliczany jest do ciężkich pokryć 1m kw. dachu może ważyć od 45-70 kg nieco lżejsze są karpiówki. Ten rodzaj pokrycia dachowego polecany jest do dachów spadzistych o skomplikowanej konstrukcji z lukarnami i załamaniami. Przy jego montażu pozostaje niewiele odpadów a w przypadku miejscowych uszkodzeń dachu łatwo go uzupełnić.\nDachówki cementowe – obecnie niewiele różnią się od ceramicznych parametrami są za to stosunkowo tańsze. Produkowane są z cementu, piasku i wody a dzięki nowoczesnym technologiom występują w dużej palecie kolorystycznej(do niedawna były szare). Atrakcyjna cena i walory estetyczne sprawiają ze odbiorcy coraz chętniej sięgają po ten rozdaj pokrycia dachu. Materiał dobrze tłumi hałas, jest mrozoodporny i niepalny.\nDachówki i płyty włóknowo-cementowe – to dobry sposób na obniżenie kosztów realizacji dachu, są lżejsze od dachówek ceramicznych i cementowych (1 m kw. waży 14-20 kg), a co ciekawe można je stosować w połączeniu z pozostałymi rodzajami dachówek, estetyką przypominają łupek naturalny. Wykonuje się je z naturalnych surowców-cementu, piasku, miału wapiennego i włókna stabilizującego oraz wody. Ten rodzaj materiału jest odporny na działanie warunków atmosferycznych i ma trwałość do 30 lat. Występuje w formie dachówek i płyt, które mogą mieć powierzchnię gładką i porowatą.\nW następnej części opowiemy o plusach i minusach dachów z blachy, odnowionej wersji papy i alternatywnych pokryciach dachów tzw. strzechą: pokrycia dachowe cz. II