Zawartość Martimat - Strona 98 - forum gram.pl\nMartimat odpisał Robek_009 na temat w Gry i zabawy\nquake bo szybszy railgun czy rocket launcher ?\nMartimat odpisał Dark_Kai230 na temat w O grach\nsorr za 2 post to da rade zrobic tylko w promode - dzieki szybkiej zmianie broni ewolucja nastepujaca - rocket jump; póki w trakcie lotu - szybka zmiana na railguna i strzał z niego w kolesia - widowiskowe - ale malo uzyteczne - tak dla zmniejszenia morale przeciwnika raczej (musi wyc w zasiegu) co do granatnika - na ciasniejszych mapkach - niezastapiony - szczegolnie jesli strzelamy aby granat odbil sie od od niskiego sufitu\nsiemka ja praktycznie nie gram bez promoda mam pytanko - chce dorwac mapki ztn do q3? ktoś ma namiar - po sie mnie pogubiły ;) (moja ulubiona - beatbox) graliście w mod "headhunter"? tam to jest zabawa ze zbieraniem głów hieh hieh - jak ktos ciekaw o co chodzi do niech da znac a - i przydałby sie zestaw narzedzi, aby "nauczyc boty chodzic" po mapkach; jakis czas temu dorwałem program do przerabiania mapek z q2 na q3 - tylko nie mam botów na nich do pocwiczenia, bo tyrzeba "routy" zrobic dla map ktos wie o co mi chodzi z tym? help!!!\nMartimat odpisał RobeN na temat w Sprzęt i technologie\nwiesz - daruj sobie te "akceleratory fizyki w grach"; mają być zintegrowane z grafą, wtedy może - ale to jest duże MOŻE - będzie się opłacało; moim zdaniem nie - i to jeszcze długo sprawdz artykuł na benchmark.pl o karcie Asusa PhysX P1 pt. "Fizyka w krzywm zwierciadle..."\npomysł świetny - jeśli nie pojawię się odpowiednio wcześnie - to znaczy ze bede dopiero 12 :C sorr chłopaki za tym razem :/ - ale support zawsze we mnie znajdziecie CU\nMartimat odpisał Przestrzen na temat w Na każdy temat\ntak sobie myślę, o cvzy wy tu piszecie przecież o rodzajach techno można napisać książkę (tak jak i o rodzajach "rocka/metalu") jedni lubią d''n''b, jedni trance - inni trip hop, minimal, dub lub house; a innch rzeczy nie słuchają; to tak jak muzyka klasyczna - gitary brzmia inaczej a orkiestra dęta inaczej... ktoś wspomiał o tiesto - niektóre kawałki są ok, ogólnie taki sobie; ale impreza z jego udziałem to całkiem co innego!!! na żywo zawsze jest atmosfera; można się świetnie bawić ja ogólnie słucham tech-house, progressive, kiedyś acid trance i goa; może być nieprzesadzone d''n''b; ktoś nawiąże ??? dla chętnych polecam posłuchać www.di.fm lub dla tych co w temacie www.deepmix.ru/index-e.php to tak dla przykładu pozdro\ncytuję za newsem z benchmark.pl : "Ukryta wszechstronność płyt Epoxa Jak donosi serwis The Inquirer, niektóre modele płyt głównych firmy Epox są w stanie obsługiwać zarówno platformę Crossfire, jak i SLI. Chodzi tu o modele oparte na architekturze GLI, a mianowicie EP-5P945C GLI oraz EP-5LDA+ GLI, które oficjalnie wspierają system ATI, a nieoficjalnie mogą również współpracować z platformą nVidii. Sercem tych płyt są chipsety i945P, które zdaniem Intela i ATI nie obsługują kart graficznych w trybie Crossfire, ponieważ jest to tylko zaleta układów i955X i i975X. Jednak podczas ostatnich targów Computex, obydwie płyty były prezentowane własnie z dwoma, współpracującymi ze sobą kartami X1900. Z drugiej strony, nVidia udostępnia wsparcie SLI dla platform Centrino, które są niczym innym jak chipsetami i945P lub i945G. Stąd więc drogą dedukcji, autorzy informacji doszli do wniosku, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby karty GeForce nie mogły pracować w trybie SLI na płytach głównych GLI." nieźle!!!\nHeroes of Might and Magic V - oryginalna wersja językowa taniej!\na wiesz - własnie tam patrzyłem i widziałem 4xcd - a teraz dvd (?) klikając odnośnik na newsie! kurcze - skutkami upału się nie wykręcę :P moja pomyłka tym razem\nMedieval II: Total War - wizerunek pudełka i nowa galeria\nnie no ekstra -tylko znow czasu brak a demko jakies bedzie / jest juz moze? jakos nie szperałem na razie odp??\nwole orginalne wersje jezykowe - z nielicznymi wyjatkami; jeśli spolszczenie psuje klimat, wole org. tylko jesli kosztuje duzo drozej to - dzieeki! nie mam czasu na HoMM5 - wiec kupie dopiero ok. wrzesnia , a wtedy juz bedzie po promocji- wiec wychodzi ze polska wersja na dvd btw - angielska jest na 4xcd!\nDark Messiah of Might and Magic - demo 8 sierpnia!\nja sciagne- troche czekania w kolejce na serwerze daromy fileplanet i ok. bedzie sie sciagac - zostawicie na noc i tyle moim zdaniem warto sprawdzic w praktyce - jak to bedzie chodzilo (jesli chodzi o sprzet) i jak sie gra ja sciagne - pewnie news letter z fileplanet juz przyszedł na szkrzynke :P\nGry na Wii za 50 dolarów\nczy to ważne - czy bęzie pierwszą czy drugą konsolą? poszerzą swoich klientów i tyle; patrza rozwojowo mimo wszystko - jeśli wii wypali - to beda pierwsi z takim produktem na rynku; a to doświadczenie zaowocuje przy ewentualnym wii 2; a jak było z I-podem? ilu jest teraz naśladowców - i jak rynek odtwarzaczy mp3 się ruszył po tym? w tej branży nalezy (jak i w kazdej zresztą) szanować i obecnych klientów, jak i potencjalnych nowych (zwłaszcza jeśli jest szansa zdobycia dużej ich ilości innowacjami i odmniennością)!!\nNOOOOO ! a pamiętasz panią z filmu (kurzcze tytuł mi wypadł z głowy - Wasabi czy jakos tak; z Jeanem Reno - tym od Leona Zawodowca)? ta była niczego sobie (choć niby dziewczynka :P )\nMartimat odpisał Widek na temat w Archiwum tekstów\nten katalog (folder) - to tam trzyma windows xp pliki do przywracania systemu (taki mini auto backup); robi to automatycznie i mozna wyłączyc to dla poszczególnych dysków; mogles narzędziem porządkowania dysków usunąć wszystkie punkty przywracania (no oprócz ostatniego)\nMartimat odpisał Azazell2 na temat w Na każdy temat\npanda ... hmmm a firewalle; macie zestawy Internet security (no ci od avasta na pewno nie :P ) czy oddzielne programy? czy windowsowy? ja korzystam z Nortona (bo mam triala), ale mam zamiar wrócic do Outposta firmy agnitum; a jakis program antyspywareowy (czy tez w zestawie z Int.Secur.), microsoft antispyware? ja uzywam spybota 1.4 + ad-aware 1.06 pozdro\npanda i norton - przereklamowane kaspersky - ok noda - nie znam narazie jadę na AVG do tego Spybot 1.4 i ad-aware! no i firewall (outpost) - lecz narazie testuję norton firewall, bo udostępniam łącze przez wi-fi - i były z outem problemy; jak doczytam w czym problem to do niego wrócę (mam 90 na to - tyle jest ważna wersja Nortona :)\nAntyvirus, Firewall - Jakich programów do obrony używacie??\nMartimat odpisał explotion na temat w Gry i zabawy\nogólnie proponuje na oficjalny topic na forum gram.pl się przenieść CU\ndobry masz podpis pod postami -> explotion do tematu: AVG 7.1 i Obecnie Norton Firewall - powolny i toporny moim zdaniem (a mam nowego procka i 2 GB ramu), ale jak skonczy się licencja - wracam do Outposta - najwieksze możliwości, ale dla obeznanych z tematem konfiguracji ogniomurków; a - wszyscy chwalącu avasta - jako że darmowy - no ok; ale mie 2 razy wywalił syste, raz wszystkie partycje z 120 GB dysku!! (i pod win98 i pod winXP); więc ... do czasu - uważajcie! ja odradzam pozdro\nnom zgadzam się czasem inni nie czają - co w "niej" ci się podoba, nawet jak oglądasz fotki nieznajomej zaraz coś podrzucę, ogólnie, gdybym miał poddac mój gust stereotypom, to powiedziałbym, że lubie rude; i chodzi mi o typ urody a nie tylko kolor włosów; chociaż ... :D\nzgadzam się, mam HoMM4 gold; i mam jej obrazy rzeby nie grzebac w szufladzie i niszczyc płytki; tak samo NFSU2 i kilka innych, szczególnie starszych (np. pierwsze Diablo- które ledwo zipie ze starości, i czasem nie mogło zostac doczytane i muliło się w napędzie) jedynie z F.E.A.R''a nie mogłem zrobić. tzn. obrazy zrobiłe (systarczy jednej płytki, z której się gierkę uruchomi); tylko jak odpalałem, to wyskakiwał komunikat iż wykryto emulator napedu cd/dvd i gra zostanie zamknięta. wiem, że można to obejść (programy jakies tam nielegalne do ukrywania emulacji), ale sie w to nie bawiłem pozdro\nMartimat odpisał SimFury na temat w Gry i zabawy\nodp. 1. Krasnoludy - ogólnie nimi grywam; 2. 3. ponieważ swój podręcznik oddałem, a mistrzowaniem parałem się w zastępstwach (o ile to wogóle mozliwe; zawsze miałem ambicje, materiały, inspiracje, ale czasu brakło); to ni pamietam podziału na profesje podst. i zaawans. moja ulubiona postac - to zabójca trolli (zaawansowana prof. jak mniemam) - i tak też był świrem swojego rodzaju, dotknięty piętnem chaosu, lecz postać była praworządna! (uhh - ten podział też mi się myli z innymi systemami :P) 4. z liczmistrza - nie pamiętam nazwy 5.głownie BG - tworzący rozwlekłe opisy postaci i jej przeszłości (pozywka dla mg), sowjego czasu prenumerata M i M :D głownie grywaliśmy całkowicie bez kostek - rzuty 1 na 1/2 h przez MG i tyle nara\nPróbki muzyki z nowego Splinter Cella\nmi się wydaje - ze takie newsy to sa po to, żeby tematem zainteesowac ludzi, których dany temat nie interesuje. ja np. przechodze obok takich gierek bokiem - ale zawsze potrzebna jest iskra aby wzniecić pożar! a to, że puźno - to była o tym mowa; strona oficjalna/forum ma takie rzeczy zawsze szybciej, niż portal zajmujacy się wiekszą ilością zagadnień pozdro\nNo nie wytrzymam i się wypowiem w temacie konsol. Na początek - żadnej nie mam! od ok 12 lat mam peceta (któregoś z rzędu), z konsolami to miałem styczność daawno temu i niedużą: nes potem snes (u kuzyna czasem kolegow), potem ps (ogólnie tylko tekken 3 i TH2) wieczorami z kumplami, i moze ze 2 razy próbowałem ps2. Nigdy nie rozumialem idei takich skrzyneczek tylko do grania, albo inaczej - nie odczuwałem potrzeby posiadania. Ale wiecie co jest najciekawsze - Wii to pierwsza konsola, o której pomyślałem sobie "kurcze, kupiłbym to cudo". wiem - SAM SIĘ PRZERAZIŁEM! ale zaraz ... czemu przeraziłem - to bedzie rewolucja na miarę i-poda, tak to dla mnie teraz wygląda! a jeśli coś jest dobre - to czemu mam byc zatwardziałym konserwatystą pecetowcem /człowiekiem o małej wyobraźni. normalna sprawa korzystać z takich sprzętów. to potwierdza powoli teorie kreatorów Wii - zdobędą rynek konsol dzieki ludziom, którzy nigdy nie mieli takowej! naprawdę nikomu nie przyklaskuję pisząc te słowa - trobię to szczerze! pozdro\nmuzyka bardzo dobra - film hoolywodzki by się nie powstydził - szkoda że urwana, no ale wiadomo - to tylko ma nam smaku narobić\nPratchett + HoMM V - rozwiązanie konkursu\nCo do rysunków - pierwszy ma lepszą rękę, lecz według mnie powinien wygrać - lepiej oddaje temat/klimat szacunek dla obu autorów! wiecie - dobrze brzmi "Wielka SOL" hihie :D (nie- nie podlizuję się; i mam nadzieję że i nie grabię sobie :) pozdrowienia dla wszystkich - nastepnym razem moze i ja sproboję CU


Feningi.pl - http://feningi.pl\nID w katalogu 11668\nOpis Jeśli chciałbyś przed wzięciem kredytu dowiedzieć się wielu ciekawych informacji o bankach, instytucjach finansowych i pozabankowych, które oferują pożyczki i inne formy kredytowe, to koniecznie powinieneś odwiedzić stronę internetową Feningi. Jest to portal internetowy, w którym prezentowane są sprawdzone i rzetelne informacje. Możesz dzięki nim zdecydować się na daną ofertę lub też przestrzec samego siebie przed innymi. Feningi to prawdziwe kompendium wiedzy dla każdego zainteresowanego.\nSłowa kluczowe profi credit pożyczki pozabankowe parabank okmoney optima pożyczki\n1. IQ Banque - Pośrednik i doradca kredytowy\n4. citysniper.pl nowe chwilówki 2018\n5. Nowe chwilówki


Październik 2020 - Opieka pielęgniarska\nPosted By gold-med.pl on Paź 27, 2020\nPrzed rozpoczęciem suszenia ziół trzeba je odpowiednio przygotować. W zależności czy rośliny były zbierane samodzielnie, czy świeżo kupione w sklepie, zwróć uwagę na to by były czyste. Dziko zbierane zioła należy najpierw umyć oraz wytrzepać z nich drobne owady i usunąć ich uszkodzone części. W przypadku ziół zakupionych w sklepie wystarczy je opłukać pod zimną wodą oraz delikatnie osuszyć zwykłym ręcznikiem papierowym. Jak suszyć...\nPosted By gold-med.pl on Paź 12, 2020\nSzukasz prawdziwej bomby witaminowej? Możesz dostać znacznie więcej! Wprowadzając do swojej diety awokado, dostarczasz organizmowi niezliczoną ilość substancji odżywczych, zapobiegasz wielu chorobom oraz spowalniasz proces starzenia się. Nie wierzysz? Przekonaj się sam! Na pomoc układowi krążenia Spoglądając na wartości odżywcze awokado, nie wyprowadźmy złych wniosków, kiedy zobaczymy ilość tłuszczu. Znajdziemy w nim bowiem aż około...\nCzy od operacji plastycznych można się uzależnić? Zdecydowanie tak. Podkreślają to niemal wszyscy chirurdzy plastyczni. Jeśli ktoś ma odpowiednie środki …\nPieczywo stanowi ważny element diety i codziennych jadłospisów większości osób. Warto więc decydować się na wybór wypieków najwyższej jakości, które …\nObjawami astmy są duszność, męczący kaszel. Statystycznie 340 milionów ludzi na świecie choruje na astmę. Może towarzyszyć przy astmie świszczący …\nJeszcze kilka lat temu mówiono, że to psycholodzy i psychoterapeuci leczą nasze dusze. Dziś coraz częściej mianem uzdrowicieli naszych problemów …


Priorytet - tanie przesyłki kurierskie - amical\nHome » Wytwórczość » Kurier, Przesyłki » Priorytet - tanie przesyłki kurierskie\nMasz już dość wysyłania rzeczy za pośrednictwem Poczty Polskiej? Denerwują cię zbyt długie terminy realizacji zlecenia? Ceny oferowane przez firmy kurierskie są zbyt wysokie? W takim razie rozwiązaniem jest całkiem nowa firma kurierska. Nie wahaj się i zamów kuriera. Warszawa jest miejscem, w którym znajdziesz siedzibę naszej firmy. Priorytet to nie tylko nazwa naszej firmy, ale także sposób podejścia do realizacji potrzeb naszych klientów. Z nami prześlesz paczkę bądź list w sposób szybki, niezawodny, a na dodatek tani. Nie czekaj dłużej i już dziś zamów kuriera. Warszawa i jej mieszkańcy przekonali się już o skuteczności naszej firmy. Dołącz do nich i ty!\n2015-08-25|Kategoria: Wytwórczość / Kurier, Przesyłki\nProjekt nowoczesnego, współczesnego budynku - obowiązkowo przemysłowego, a coraz częściej także jednorodzinnego - nieodłącznie obejmuje plan zabezpieczeń i instalacji przeciwpożarowych. Urządzenia instalowane w tego typu systemach muszą charakteryzować się niezawodnością działania. Nasz sklep, FIRE PR...


Max Amann – Wikipedia, wolna encyklopedia\nniemiecki nazistowski urzędnik, polityk i dziennikarz\nMax Amann (ur. 24 listopada 1891 w Monachium, zm. 30 marca 1957 tamże) – niemiecki, nazistowski urzędnik, polityk oraz dziennikarz. W 1936 został odznaczony honorowym stopniem SS-Obergruppenführera (odpowiednik generała broni w wojskach lądowych).\nData i miejsce śmierci 30 marca 1957\nAmann przyszedł na świat w Monachium w Bawarii. Podczas I wojny światowej był sierżantem w oddziale, do którego należał Adolf Hitler. W 1921 kwatermistrz i dyrektor centralnego wydawnictwa NSDAP. W latach 1922–1935 pełnił funkcję Reichsleitera NSDAP do spraw prasy. Uczestniczył w puczu monachijskim (8–9 listopada 1923). Po upadku przewrotu został wraz z Hitlerem osadzony w twierdzy w Landsbergu.\nW 1933 został przewodniczącym Izby Prasowej Rzeszy (Reichspressekammer). Ponadto przewodniczył spółce wydawniczej Eher-Verlag, która publikowała m.in. pisma „Völkischer Beobachter” czy stanowiący organ prasowy SS „Das Schwarze Korps” (Czarny Korpus). Można powiedzieć, że największy jego wkład w bieg historii stanowiło przekonanie Hitlera do zmiany tytułu jego książki (napisanej podczas pobytu w twierdzy w Landsbergu) z Czterech i pół roku walki przeciw kłamstwom, głupocie i tchórzostwu na Mein Kampf. Autobiografia Hitlera, połączona z manifestacją jego programu politycznego, stała się wkrótce głównym źródłem dochodów Amanna i wydawnictwa Eher-Verlag.\nW okresie III Rzeszy Amann zyskał status największego magnata prasowego w Niemczech. Udało mu się osiągnąć tę pozycję m.in. poprzez połączenie wszystkich wydawnictw partyjnych (przed 1933), a następnie poprzez przejmowanie (pod przymusem ze strony państwa wobec właścicieli wydawnictw) innych tytułów prasowych. Zyski z kolportażu gazet Amanna w dużej mierze zasilały budżet partii nazistowskiej. Jako czołowa osobistość w świecie prasy, Amann przejął kontrolę nad tą gałęzią przemysłu mediowego i rozpoczął stopniowy proceder likwidacji magazynów, które nie popierały reżimu Hitlera. Od 1933 do 1945 udział własności partyjnej w gazetach wzrósł z 2,5% do ponad 82%. Jednak w roli urzędnika partyjnego nie wykazywał obiecujących zdolności. Był raczej miernym mówcą i słabo radził sobie w prowadzeniu debat. W dodatku, odręczne pismo Amanna było nieczytelne, wobec czego pracę przy dokumentach wykonywał w jego imieniu zastępca, Rolf Rienhardt.\nPo aresztowaniu przez żołnierzy alianckich pod koniec wojny, Amann został uznany przez sąd denazyfikacyjny za jednego z „głównych winowajców partyjnych” bądź „prominentnych działaczy partyjnych” (Hauptschuldiger). 8 września 1948 skazano go na 10 lat ciężkich robót (wyszedł na wolność już w 1953). Poza tym pozbawiono go praw własności w Eher-Verlag oraz całego majątku. Amann zmarł w ubóstwie 30 marca 1957 w Monachium.\nISNI: 0000 0000 5535 0818\nOstatnio edytowano 19 cze 2021 o 15:37\nTę stronę ostatnio edytowano 19 cze 2021, 15:37.


Czym są i do czego służą ciasteczka (ang. cookies) ?\nCiasteczka są małymi plikami tekstowymi, zapisywanymi na Twoim komputerze podczas korzystania ze stron internetowych. Zawierają one informacje, które są przechowywane przez przeglądarkę internetową i odczytywane podczas kolejnych odwiedzin na danej stronie. Niektóre z nich są niezbędne do prawidłowego działania strony, podczas gdy inne mają przede wszystkim ułatwić korzystanie ze stron internetowych, poprzez zapisanie podanych danych (np. wybranego przez użytkownika języka). Dzięki ciasteczkom nie jest konieczne uzupełnianie tych informacji podczas każdej kolejnej wizyty na stronie.\nPragniemy podkreślić, iż w trosce o Wasze bezpieczeństwo nie przechowujemy w plikach cookies danych osobowych Użytkowników naszego sklepu.


Biostenix Sensi Oil New CV: Jeden z najsilniejszych suplementów do utrzymania zdrowia na rynku?\n8.2/10 8:23 Aylin Rangel\nBiostenix Sensi Oil New liczy się obecnie jako rekomendacja dla osób Biostenix Sensi Oil New, ale popularność gwałtownie wzrosła w niedawnej przeszłości - coraz więcej użytkowników każdego dnia odnosi ogromne sukcesy z tym produktem premium.\nZ pewnością niektórzy zauważyli, że wiele stron internetowych skomentowało ten produkt. Czy to naprawdę pomaga poprawić zdrowie?\nIstotne informacje o Biostenix Sensi Oil New\nBiostenix Sensi Oil New ma na celu poprawę zdrowia, a stosowanie produktu jest albo krótkotrwałe, albo długie - sukces i efekt zależą od twoich intencji i odpowiedniego wpływu. Niezwykle entuzjastyczni użytkownicy końcowi opowiadają o swoim wspaniałym sukcesie z Biostenix Sensi Oil New. Najbardziej przydatne kluczowe punkty na pierwszy rzut oka przed zakupem leku:\nZe względu na naturalną konsystencję można założyć, że doskonale Biostenix Sensi Oil New.\nDostawca wyraźnie miałby niezwykłą rutynę w tej dziedzinie. Możesz wykorzystać dokładnie to praktyczne doświadczenie, aby bardziej efektywnie osiągnąć swój cel.\nDzięki Biostenix Sensi Oil New firma sprzedaje produkt, który został opracowany wyłącznie w celu rozwiązania problemu utrzymania zdrowia.\nBiostenix Sensi Oil New skupia się tylko na zwiększeniu poziomu testosteronu, co czyni go produktem specjalnym. Inne produkty konkurencji często są reklamowane jako panaceum na wszystkie dolegliwości. Stanowi to ogromną trudność, ale rzadko działa.\nZ tego można wywnioskować, że ten rodzaj suplementacji ma o wiele za niską dawkę składników. Nic dziwnego, że użytkownicy tej kategorii produktów odnoszą niewielkie sukcesy.\nBiostenix Sensi Oil New kupić w firmie produkcyjnej w oficjalnym sklepie internetowym, który jest bezpłatny, dyskretny i łatwy do wysłania. Weź również pod uwagę Amarok porównanie łącza Amarok.\nNie musisz szukać lekarza i farmaceuty, aby poradzić sobie z problememsprawia przyjemność i nie wierzy na to\nEfekt Biostenix Sensi Oil New jest Biostenix Sensi Oil New z oczekiwaniami dzięki specjalnej interakcji składników.\nJednym z powodów, dla których Biostenix Sensi Oil New jednym z najpopularniejszych sposobów skutecznego polepszania zdrowia, jest fakt, że reaguje on tylko na własne mechanizmy działania organizmu.\nKilka tysięcy lat dalszego rozwoju oznaczało, że wszystkie procesy mające na celu poprawę zdrowia są faktycznie dostępne i należy je rozpocząć samodzielnie.\nSą to zbadane efekty, które można sobie wyobrazić dzięki Biostenix Sensi Oil New. Jednak musi być jasne, że wyniki mogą być silniejsze lub bardziej miękkie u poszczególnych osób, zgodnie z oczekiwaniami. Tylko czek osobisty zapewni przejrzystość!\nDla kogo Biostenix Sensi Oil New jest Biostenix Sensi Oil New?\nMożesz odpowiedzieć na to bez żadnych problemów, określając, która grupa użytkowników Biostenix Sensi Oil New nie ma sensu.\nPonieważ jest oczywiste, że każdy, kto ma trudności z utrzymaniem zdrowia, może uzyskać lepsze wyniki, kupując Biostenix Sensi Oil New.\nJednak nie popełnij błędu, możesz łatwo wziąć Biostenix Sensi Oil New i z dnia na dzień wszystkie dolegliwości Biostenix Sensi Oil New. Musisz być rozsądny.\nŻaden klient nie od razu zdał sobie sprawę ze zdrowia. Osiągnięcie celów może potrwać kilka tygodni lub nawet miesięcy.\nW tym momencie Biostenix Sensi Oil New oczywiście skrócić trasę. Nie możesz pominąć kroków, ale nie możesz.\nJeśli chcesz poprawić swoje zdrowie, zainwestuj węgiel w Biostenix Sensi Oil New, Biostenix Sensi Oil New w Biostenix Sensi Oil New, gdy go weźmiesz i ciesz się, że odniesiesz sukces.\nJeśli intensywnie czytasz doświadczenia użytkowników, oczywiste jest, że nie doświadczyli oni również żadnych niepożądanych efektów ubocznych.\nWystarczająca gwarancja istnieje tylko wtedy, gdy przestrzegasz tego samego zalecanego zastosowania w zdyscyplinowany Biostenix Sensi Oil New, ponieważ Biostenix Sensi Oil New ma szczególnie silny efekt.\nMoja rada jest taka, że kupujesz tylko Biostenix Sensi Oil New oryginalnego Biostenix Sensi Oil New, ponieważ ciągle pojawiają się niepokojące podrobione produkty o niepokojących składnikach. Jeśli będziesz postępować zgodnie ze spedycją w naszym poście, wylądujesz na stronie producenta, którą możesz powierzyć.\nDokładne spojrzenie na etykietę mówi, że formuła zastosowana przez Biostenix Sensi Oil New wokół składników.\nFakt, że formuła opiera się przede wszystkim na silnej podstawie i pokazuje, że można oczywiście osiągnąć niezwykły wpływ. Jest to więc prawdopodobnie bardziej pomocne niż Femin Plus.\nAle co z odpowiednią ilością tych substancji? Optymalne! Główne składniki Biostenix Sensi Oil New są w bardzo zrównoważonej dawce.\nDrogi czytelniku może początkowo wydawać się niezwykłym wyborem, ale jeśli spojrzysz na obecne badania, ta substancja wydaje się być korzystna w poprawie zdrowia.\nPo dogłębnym spojrzeniu na opakowanie i kilku miesiącach badań nad tym badaniem jestem głęboko przekonany, że produkt może przynieść wspaniałe wyniki w okresie próbnym.\nBiostenix Sensi Oil New pewnego stopnia Biostenix Sensi Oil New prawie nie zajmuje miejsca i musi być wszędzie dyskretnie noszony. Sposób korzystania z artykułu i osiągania pozytywnych doświadczeń wyjaśniono w szczegółowych instrukcjach użytkowania - same są proste i łatwe w użyciu\nJest bardzo prawdopodobne, że możesz poprawić swoje zdrowie dzięki Biostenix Sensi Oil New\nCzyste założenie jest oczywiście niemożliwe ze względu na wiele dowodów, o ile dotyczy to podstawowego założenia.\nJak szybko widoczne są wyniki? Najlepiej jest się przekonać! Bardzo możliwe, że wkrótce poczujesz pozytywne efekty Biostenix Sensi Oil New.\nNiektórzy użytkownicy natychmiast zauważają poważne wyniki. Inni czasami potrzebują kilku miesięcy, aby osiągnąć sukces.\nRaporty z doświadczeń na temat Biostenix Sensi Oil New przeanalizowano\nAby mieć pewność, że lek taki jak Biostenix Sensi Oil New spełnia swoje Biostenix Sensi Oil New, możesz spojrzeć na wyniki i opinie zadowolonych ludzi w Internecie, ale niestety jest bardzo mało testów klinicznych ze względu na to, że są one dość drogie zwykle obejmują tylko leki.\nOcena Biostenix Sensi Oil New obejmuje głównie profesjonalne oceny, ale także wiele innych czynników. Spójrzmy więc na obiecujące sposoby i środki:\nBiostenix Sensi Oil New zapewnia niezwykłe wyniki badań\nJeśli spojrzysz na wyniki, z łatwością zobaczysz, że produkt robi to, co obiecuje. Nie jest to w żaden sposób normalne, ponieważ istnieje tak konsekwentnie chwalący wniosek bez prawie żadnego wzmacniacza seksualnego. Widziałem już wiele z tych produktów i przetestowałem je.\nW rzeczywistości oczekiwana poprawa jest podpisana przez prawie wszystkich, którzy przetestowali produkt:\nZ jednej strony zasługują na to gwarancje producenta i przemyślana kompozycja. A jeśli nie chcesz się do tego przekonać, możesz polegać na pozytywnych opiniach użytkowników, które mówią same za siebie. Rozważ recenzję Ecoslim .\nPonieważ przeprowadziłem bardzo szczegółowe badania na ten temat i przetestowałem wiele produktów, mogę stwierdzić, że Biostenix Sensi Oil New zdecydowanie jednym z najlepszych produktów w tej dziedzinie.\nNajwiększy atut: można go łatwo włączyć do codziennych zajęć.\nJeśli jesteś zainteresowany, produkt z pewnością jest dobrym pomysłem. Jednak zdecydowanie powinieneś zwrócić uwagę na dodatkową uwagę: Zawsze kupuj produkt bezpośrednio ze strony internetowej oryginalnego producenta. Nigdy nie możesz być pewien, co otrzymujesz od zweryfikowanych dostawców.\nNasza podsumowująca opinia mówi: Biostenix Sensi Oil New inspiruje pod każdym względem, dlatego eksperyment zdecydowanie powinien być opłacalny.\nWyraźnie nie jest wskazane, aby Biostenix Sensi Oil New w jakimkolwiek wątpliwym sklepie internetowym lub z innego źródła niż to, do którego prowadzi link tutaj.\nZalecany tutaj sklep internetowy byłby najlepszym rozwiązaniem dla uzyskania wyników na czas i bez ryzyka.\nDokładnie sprawdziłem wszystkich alternatywnych sprzedawców w Internecie i stwierdziłem, że możesz polegać tylko na dostawcy zalecanym tutaj, abyś mógł kupić oryginał.\nPowinieneś lepiej unikać nieostrożnych prób wyszukiwania, klikając jeden z linków, które tutaj zweryfikowałem. Sprawdzam te linki cyklicznie, aby upewnić się, że warunki, dostawa i cena zakupu są zawsze najlepsze.


Produkcja - System Symfonia ERP - System Symfonia ERP - Systemy Zarządzania - DIGIT-AL - Oprogramowanie dla biznesu\nStrona główna › Systemy zarządzania › System Symfonia ERP › Produkcja\nSystem Symfonia ERP Produkcja jest przeznaczony do zarządzania procesami produkcyjnymi dla firm produkcyjnych, handlowo-produkcyjnych. Z powodzeniem funkcjonuje w przedsiębiorstwach stosujących złożone procesy produkcji. Program Symfonia ERP Produkcja wspomaga prace związane z etapami procesu wytwarzania produktu, jak: definiowanie technologii, planowanie procesu, zlecenia, maszynami i narzędziami. Umożliwia harmonogramowanie, rozliczanie i raportowanie produkcji oraz zarządzanie materiałami surowcami i półproduktami. Ewidencja zużytych surowców pozwala zoptymalizować koszty, poprawić efektywność i wydajność procesów wytwórczych. System Symfonia Produkcja pozwala na elastyczne dostosowanie metod i procesów produkcyjnych do zmieniających się potrzeb przedsiębiorstwa.\nZlecenia produkcyjne. Podstawowym elementem operacyjnym programu Produkcja jest zlecenie produkcyjne czyli zatwierdzony do realizacji plan produkcyjny. Cała praca operacyjna wykonywana jest na zleceniu. Ułatwia to kontrolę m.in.: odchyleń od norm technologicznych, powstałych w trakcie procesu produkcji. Ewidencja surowców i gotowych produktów odbywa się przez współpracę z modułem Symfonia ERP Handel. Dokumenty magazynowe w programie Handel ERP są automatycznie wystawiane na podstawie danych zawartych w programie Symfonia ERP Produkcja.\nRaportowanie. Symfonia ERP Produkcja posiada definiowalny i elastyczny moduł raportów z szerokimi możliwościami raportowania. W standardzie dostępne są raporty z procesu produkcji. Dodatkowo dostępnych jest kilkadziesiąt rodzajów wykresów, raporty przekrojowe, raporty wielomodułowe on-line z modułów Systemu Symfonia ERP: produkcyjnego, finansowo-księgowego oraz kadrowego (na jednym wydruku).\nPanele Meldunkowe. Mechanizm rejestrujący w szybki i prosty sposób czas wykonywanych operacji w programie Symfonia ERP Produkcja. Zastosowanie Paneli Meldunkowych umożliwia zapis terminu i czasu rozpoczęcia i zakończenia konkretnego etapu pracy. Okno rejestracji operacji w Karcie Pracy informuje o historii i czasie wykonanych działań. Funkcjonalność Paneli Meldunkowych pozwala na zakończenie, zastopowanie operacji przez użytkownika w dowolnym momencie\nDo pracy modułu produkcyjnego niezbędny jest program Symfonia ERP Handel Ścisła współpraca między modułami umożliwia korzystanie z mechanizmów dostępnych w Systemie Symfonia ERP takich jak: raporty, automatyczne księgowania dokumentów, np.: wydań do produkcji, przyjęć z produkcji, korekt. Pozwala to na współpracę z obszarem księgowo-finansowym przy rozliczaniu produkcji.\nSymfonia ERP Produkcja zapewnia:


Nie ma kota - Dwójka - polskieradio.pl\n00:07 - 01:00\nNoc z reportażem\nProwadzący: Wiesław Molak\n02:00 - 04:00\nWolę starsze, wolę młodsze\nProwadzący: Jacek Kruczek\nPolskie Radio Dwójka Paweł Głowacki: Odpowiedzi\nNie ma kota\nOstatnia aktualizacja: 14.07.2017 16:26\nNie ma Wolanda. Smolisty jego kocur nie siedzi na stosie ani rękopisów, diabelskim cudem ocalałych, ani zadrukowanych kartek. Nie siedzi Behemot, bo Behemota nie ma, a nie ma Behemota, gdyż nie ma kto Behemota przeczytać.\n(zdj. ilustracyjne)Foto: VanderWolf Images /Shutterstock.com\nUniosły się w górę leciutkie strzępy prawie spopielałego pergaminu, które szybowały niczym nietoperze, powietrze zaś, sprzymierzone ze swoim powietrznym towarzyszem, zabierało je, by podpalały ziemską materię innych kart.\nUmberto Eco „Imię róży”\nZimą roku 1976 Jerzy Zoń był cząstką opowieści, w której ogień okazał się bezsilny wobec słów pisanych ręcznie, bo tak zdecydował diabeł. W pokazywanych na piaszczystej arenie cyrkowego namiotu przy ul. Rydla 31 w Krakowie „Pacjentach”, na kanwie „Mistrza i Małgorzaty” Michaiła Bułhakowa stworzonym w Teatrze STU przez Krzysztofa Jasińskiego seansie buffo, Zoń grał Nikanora Iwanowicza Bosego, jak rzekł Bułhakow: „czerwonogębego grubasa”, nieszczęsnego prezesa komitetu blokowego Sadowa trzysta dwa a, przez najwyższe władze sowieckiej Moskwy oskarżonego o melinowanie obcej waluty w wentylacyjnym przewodzie. Zapewne odegrano sen rojony przez Bosego w domu obłąkanych, cierpki sen o czarodziejstwie teatru, o spektaklu, którego wodzirej potrafi magicznie wyciągać z widzów najgłębiej skrywane tajemnice, wystarczy tylko jak spyta czule: „Gdzie chowasz walutę?”. Zapewne został też ukazany na piaszczystej arenie wielki bal u szatana, a także rozdział następny, uspokojenie po balu, kiedy szatan – Woland – zwraca Małgorzacie jej ukochanego Mistrza, Mistrzowi zaś – jego utraconą, tutaj, w ludzkim świecie utraconą powieść o Poncjuszu Piłacie. Czy w cyrku Jasińskiego padła ta wymiana zdań? Nie sposób sobie wyobrazić, że nie padła.\n„Nie mógł pan znaleźć innego tematu? Niech mi pan da to przejrzeć. – Tu Woland wyciągnął rękę dłonią do góry.\nNiestety nie mogę tego zrobić – rzekł Mistrz – ponieważ spaliłem swoją powieść w piecu.\nPan wybaczy, ale nie wierzę – odparł Woland. – To niemożliwe. Rękopisy nie płoną. – I zwracając się do kota, powiedział: - Daj no tę powieść, Behemocie.\nKot momentalnie zeskoczył z krzesła i wszyscy zobaczyli, że siedział na dużej paczce rękopisów; po czym wziąwszy leżący na wierzchu egzemplarz, podał go z ukłonem Wolandowi”.\nTak, była zima roku 1976. W 1977, kiedy „Pacjentów” oglądał w Rzymie Federico Fellini, niepodrabialny melancholik cyrku, już chyba ktoś inny grał Nikanora Iwanowicza Bosego. A może jednak wciąż Zoń? Wszystko jedno, zostawmy to. Grunt, że w 1977 Zoń zakłada Teatr KTO, mija więc dziś lat równo 40 od tamtego gestu. Mija też – to drugi w tym roku jubileusz KTO – 30 lat od zorganizowania przez Zonia pierwszego w Krakowie Festiwalu Teatrów Ulicznych. Właśnie zakończył się jubileuszowy. Jego hasło, jego refren, jego mantra, to „Fahrenheit 451” - odwrócony tytuł powieści, antyutopii „451° Fahrenheita” Raya Bradbury’ego, tytuł będący po prostu temperaturą, w której kartka się poddaje, zwija się w rurkę z czarnego pyłu. Jest tak, jak by po 41 latach Zoń wracał do spotkania książek z ogniem. Owszem, wraca i nie ma wielkich złudzeń.\nJak co roku o tej porze - od środy 5 lipca, do niedzieli 9 lipca – wiele teatrów, moc kuglarzy na Rynku Głównym i Małym, na Rynku Podgórskim i placu Szczepańskim, w Nowej Hucie i gmachu PWST, także w Oświęcimiu, Alwernii i Tarnowie. Jedne dzieła odległe, bardzo odległe od ciemnej wizji Bradbury’ego, inne bliskie tej opowieści o świecie bez książek, o plemieniu z wolna bydlęcejącym wśród popiołów spalonych bibliotek, zdychającym sobie spokojnie w powietrzu wreszcie wolnym od cierpkich pytań i odpowiedzi dotkliwych. Jak co roku – wielość fikołków w różnych barwach i o wielu ciężarach. W samym środku zaś – opowieść Zonia, opowieść gigantyczna. Na kanwie antyutopii Bradbury’ego ulepione, 24 godziny – od 23.00 w sobotę, do 23.00 w niedzielę - trwające na Rynku Głównym przedstawienie Teatru KTO. Jakby sekwencja jednego uporczywie powracającego schematu, co godzinę zamierającego na godzinę, by po godzinie powtórzyć się niedokładnie, schematu, widoku może, albo impresji ulepionej z kawałków filmów fabularnych – od, na ten przykład, „Zabrieskie Point” Antonioniego, przez „Ziemię Obiecaną” Wajdy i „Noce i dnie” Antczaka, po „Czas Apokalipsy” Copolli - z nagranych seansów głośnego czytania fragmentów literatury – Szekspir, Dante, Nabokov, Wyspiański, Homer, Biblia, ale też kucharskie książki – wreszcie ze zdarzeń ponurych, w żywym planie dziejących się na placu pod ekranem. A w wielkim finale niedzielnym – stos płonących ksiąg i Cztery Kobiety w białych szatach do ziemi, z ocalonymi książkami uciekające nocą od płomieni w cztery strony narastającej ciemności...\nTaki epilog – co to właściwie było? Załzawiona ufność Zonia w dobre zakończenie tej naszej epoki palenia książek, palenia rzecz jasna metaforycznego, polegającego na tym, że prawie nikt prawie niczego, zwłaszcza książek, nie czyta dzisiaj, żyjąc sobie z dnia na dzień coraz roślinniej? Kicz to był? Starego pocieszyciela kiczowaty patos, ociekający naiwniutką, pensjonarską nadzieją na lepszą przyszłość, na świat pełen ludzkich główek, grzecznie pochylonych nad książkami bezpiecznie otwartymi w jasności, bezpiecznie, bo wokół dobrzy Strażacy czuwają cichuteńko, taktownie, z sikawkami gotowymi do odpalenia w każdej chwili?\nOtóż – tak właśnie. To była załzawiona ufność oraz kiczowaty patos, lecz w ironiczny nawias wzięte, zamierzone, wykreowane i czymś na podobieństwo koturnowej operetkowości zaostrzone tak, by bardziej bolało patrzących, słuchających. Po 41 latach Zoń wrócił do książek i ognia – i nie ma wielkich złudzeń. Dobrze wie, że na Wolanda nie ma co liczyć dzisiaj, bo żeby nań liczyć, trzeba by liczyć, że ktoś „Mistrza i Małgorzatę” przesylabizuje, a niby komu by się chciało mordować z ponad pięciuset stronicami obsianymi makiem druku?! Nie ma Wolanda. Smolisty jego kocur nie siedzi na stosie ani rękopisów, diabelskim cudem ocalałych, ani zadrukowanych kartek. Nie siedzi Behemot, bo Behemota nie ma, a nie ma Behemota, gdyż nie ma kto Behemota przeczytać.\nZobacz więcej na temat: Michaił Bułhakow TEATR Kraków\ngregorius2017-07-14 22:07 Zgłoś\nPanie Pawle, miewam równie mroczne przeczucia jak Pan. Cóż, nie mam też pewności, że znikną czytelnicy w ogóle. Pewne jest, że jeszcze długo będą istnieć księgi: "Szekspir, Dante, Nabokov, Wyspiański, Homer, Biblia'" oraz książki, "też kucharskie książki". Skoro one są i będą, jest szansa i nadzieja, że ci, co po nas przyjdą, od czasu do czasu będą nieśli pod pachą Balzaka, Conrada, Miłosza (którego?) czy Dylana (Boba lub Thomasa)...\nKilka małych samotności\nOstatnia aktualizacja: 02.06.2017 15:35\nKredowe sypkie widma trwały tak sobie na płaskim próchnie dzień cały. A o zmierzchu przyszedł uporczywy deszcz i wiatr potężny. Lało do świtu, zacinając.\n(zdjęcie ilustracyjne)Foto: Shutterstock\nRozpamiętywanie to przecież w gruncie rzeczy to samo co cytowanie.\nNa środku wielkiego, pustego pokoju o szarych, gołych ścianach – kupa śpiących kuglarzy do wynajęcia. Kto wie - może są to podejrzane indywidua, mierne i ciemne kreatury z tej samej manu, a raczej pantomimikofaktury, którą Tadeusz Kantor nazwał ongiś Zakładem Wynajmu Drogich Nieobecnych, a później, w „Wielopolu, Wielopolu” drepcząc na krawędzi między złudzeniem a realnością, przy pomocy wynajętych figur próbował jakoś przypomnieć sobie, jakoś wypełnić puste przestrzenie w głowie? Także jego już nie ma. Ale są kuglarze, nieśmiertelna rasa. Są ci brzuchomówcy, parodyści, fachowcy od podszywania się pod innych, pod cudze słowa, cudze gesty, komedianci po prostu, aktorzy, którzy w prologu granego na dużej scenie Teatru Słowackiego seansu Agnieszki Glińskiej „Z biegiem lat, z biegiem dni [Gdzie jest Pepi]” – budzą się. I jest Glińska. Na krawędzi między sceną a widownią. Czyta bezradne wypracowanie o czasie przeszłym, dokonanym. Dziś już nie pamiętam, na dźwięk którego jej słowa (a może już w ciszy przed słowami?) – nagle noga drgnęła w kupie śpiących kuglarzy, stopa, dłoń lub głowa. Nie pamiętam, lecz lubię sobie wyobrażać, że stało się to za dotknięciem miękko podanego słowa „Pepi”.\nPepiWettstein, prababka Glińskiej, Żydówka w pełnym Żydów Krakowie czasów Młodej Polski. Pepi wtedy i Pepi dalej, aż do dni i nocy getta na krakowskim Podgórzu, kiedy niewiele już jej zostało do wiadomego końca. Szuka jej Glińska. Przez trzy i pół godziny swego seansu próbuje samą Pepi i intonację świata Pepi ulepić z resztek, które ocalały, a ocalało mało, prawie nic. Kilka stuletnich, ledwo żywych fotografii, na których Pepi zdaje się być tylko iluzjonistycznym figlem szarej mgły, i jeszcze słowa. Te, co na nie Pepi być może patrzyła, czytając literaturę młodopolską i późniejszą, choćby słowa komedii nieszczęsnego Michała Bałuckiego lub „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej, a także słowa nostalgicznego portretu epoki, słowa opowieści Joanny Olczak-Ronikier „Z biegiem lat, z biegiem dni”, opowieści w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia przemienionej przez Andrzeja Wajdę w sławetne objawienie teatralne. Słowa tedy, te i garść innych, słowa i twarze niespiesznie niknące na kilku stuletnich fotografiach. Tyle miała Glińska. I jeszcze samotność niewielu marnych śladów, co wciąż są na krakowskim Podgórzu, na krakowskim Kazimierzu, dokąd Glińska, lepiąc swą opowieść, jeździła na rowerze. Cudem ocalałe szyby, próchniejące drzwi kamienic, same framugi, ostatnie płaty tynku, cienkie niczym kartka drewniane stopnie schodów. Pamiętliwe rzeczy i pamiętliwe miejsca, jak choćby „Apteka pod Orłem”, tuż przy Placu Bohaterów Getta, gdzie tkwią dziś na amen wciśnięte w ziemię krzesła ciemne, zawsze puste. Niewiele tego, by sobie przypomnieć i choć przez trzy i pół godziny pamiętać, to znaczy wiedzieć, kim się jest.\nLubię sobie wyobrażać, że kuglarzy zbudziło do gry z pamięcią Glińskiej w cierpkiego kucanego berka miękko przez Glińską podane słowo „Pepi” i lubię też wyobrażać sobie, że jadącą na rowerze Glińską lekko wpycham w „Sto lat samotności” Gabriela Garcii Marqueza, w rozdział o pladze bezsenności, która nawiedziła Macondo, o pladze bezsenności niespiesznie zmieniającej się w plagę zapomnienia. Zapewne dobrze by się czuła, widząc na żywo jak Jose Arcadio Buendia pędzelkiem umoczonym w farbie maluje na każdej wymykającej się pamięci rzeczy jej nazwę: stół, krzesło, zegar, drzwi, ściana, łóżko, garnek, po czym rusza do zagrody i oznacza wszystkie zwierzęta i rośliny: krowa, koza, świnia, kura, juka, malanga, banany. Może by się uśmiechnęła, czytając umieszczony u wylotu drogi z moczarów napis „Macondo”? Obok widniejącego przy głównej ulicy pocieszenia, o którym nie wolno zapomnieć: „Bóg istnieje” – jasną farbą może domalowałaby drogie jej litery: „Pepi”?\nTak więc żyli w wymykającej się rzeczywistości – powiada Marquez – którą chwilowo mogli schwytać przy pomocy słów, ale która musiała wymknąć się bezpowrotnie wraz z zapomnieniem wartości słowa pisanego. Ta rzeczywistość, co jest pod ręką, wymyka się, kiedy kruszeje pamięć, a cóż dopiero mówić o rzeczywistości sprzed stu lat! Bezradny gest Jose Arcadia Buendia jest w istocie sednem seansu Glińskiej. Zanim przepadnie wartość słów kiedyś napisanych, zwłaszcza tych, na które mogła patrzeć Pepi – Glińska przywołuje je. Cytuje. Cytuje strzępy starych opowieści, cytuje niegdysiejsze gesty, intonacje, cytuje tamte nastroje, lęki, uniesienia, głupstwa i radości. Obudzeni słowem „Pepi” kuglarze – Dominika Bednarczyk, Pola Błasik, Dorota Godzic, Marta Konarska, Anna Tomaszewska, Hanna Bieluszko, Katarzyna Zawiślak-Dolny, Mateusz Bieryt, Krzysztof Piątkowski, Sławomir Rokita, Łukasz Simlat, Marcin Wojciechowski, ktoś jeszcze – cali zrobieni są z cytatów słownych i cielesnych, i wciąż jakby się przebierają, wyskakują z cytatów, by wskoczyć w cytaty. Nie ma sensu mówić, który z kuglarzy co gra, gdyż chyba żaden z nich nie jest widmem tylko jednym. Zmieniają się, żonglują rolami, więc każda z figur prawdziwych, które Pepi mogła spotykać na ulicach Krakowa, i każda z figur literackich, które Pepi widziała w zapisanych słowach, jest nieuchwytna, umykająca z kształtu w kształt. Julia Chomińska, Juliasiewiczowa, Rachela, Zapolska, Dulska, Mela, Dagny Juel, Przybyszewski, Bałucki, Boy Żeleński, Felicjan, stary wuj – większość tych i innych widm ma twarze dwie, trzy, cztery. Której ufać? Która nie jest żartem pamięci? Która nie jest bolesnym gagiem kuglarzy, grających z pamięcią Glińskiej w cierpkiego kucanego berka? A może należy się pogodzić, że dostępne jest tylko to - uporczywe w pamięci pulsowanie marnej garści cytatów, mętnych resztek (seans Glińskiej jest właśnie takim migotaniem), pulsowanie podobne do znikających i pojawiających się na szarych, gołych ścianach wielkiego pokoju gry płowiejących fotografii Pepi, jej ciemnych oczu? Więc tyle tylko zostaje zawsze? Czy tyle wystarczyło, by Pepi wróciła do Glińskiej na chwilę?\n„Pewnego dnia, dawno już temu, wziąłem do ręki fotografię najmłodszego brata Napoleona, Hieronima – wyznał Roland Barthes w księdze o nieusuwalnym niepokoju płowiejących zdjęć - Zdziwiony powiedziałem sobie: Patrzę na oczy, które widziały Cesarza. To zdziwienie nie minęło do dzisiaj. Czasem mówiłem komuś o tym zdziwieniu (...) nikt nie zdawał się go podzielać ani nawet rozumieć. Życie składa się z takich małych samotności”.\nUkłucia jak wielu takich małych samotności poczuła tkwiąca na krawędzi Glińska, kiedy słuchała stareńkich słów i patrzyła na kuglarzy udających przed nią ludzi, które to słowa i których to ludzi sto lat temu widziała Pepi Wettstein? Nie sądzę, by wolno było żądać odpowiedzi. A co ze sztuką samą, z artyzmem lub brakiem artyzmu? Jest coś poważniejszego, istotniejszego niż nadmiar metafizycznych mruczand lub monotonne mielizny, których w tych trzech godzinach z okładem znajdzie się trochę. Jest wybór Glińskiej, w naszej epoce reżyserów, z których większość ucieka w panice od siebie do stadnych spraw plemienia całego – wybór zdumiewający. Wybrała siebie - teatr z siebie. Zdecydowała się na seans ukłuć tylko dla niej przeznaczonych, nie mając żadnej gwarancji, że samotny ten gest choć na sekundę ocali dla niej prababkę. W ostatniej scenie kuglarka o oczach ciemnych niczym oczy na stuletnich fotografiach Pepi siedzi na krześle przy pianinie, nuci pieśń o końcu. Lewą dłonią wykonuje w ciemniejącym powietrzu ruch mały, dziwny. Może on znaczyć: „Nie”. Może znaczyć: „Tak”. Lub: „Już po wszystkim”. Po czym znika. Znika gest i cała reszta. Znika lekko, jak na pstryknięcie. Ciemność. Kurtyna.\nKtoś kiedyś narysował kredą na wielu starych bramach krakowskiego Kazimierza kontury ludzi. Chłopczyk z piłką, para wtulonych w siebie zakochanych, samotny mężczyzna z parasolem nad głową, zgarbiona kobieta w chustce, tańcząca dziewczynka, wędrowiec odpoczywający na ławce, widziany od tyłu człowiek pukający zgiętym palcem w drzwi, na których jest narysowany, wiele innych konturów na wielu innych kruszejących bramach. Kredowe sypkie widma trwały tak sobie na płaskim próchnie dzień cały. A o zmierzchu przyszedł uporczywy deszcz i wiatr potężny. Lało do świtu, zacinając.\nZobacz więcej na temat: Paweł Głowacki\nTu kiedyś była Wenecja\nOstatnia aktualizacja: 09.06.2017 14:49\nIdzie na scenę, by pokazać swą aktorską maestrię. I gra, w istocie nie grając, gra poniekąd, bo trzeba mu czekać.\nZdj. ilustracyjneFoto: polona.pl/domena publiczna\nI nawet gdy stoi pod sklepem z facetami, to widać, że stoi sam.\nAndrzej Stasiuk, „Mietek”\nOn – Feuerbach. On – stygnący, stary aktor. On – już nikt, marginalny, anonimowy komediant. Widzę go. Wciskam klawisz „Play” i enty raz oglądam telewizyjny seans „Ja, Feuerbach”, nakręconą w roku 1990 opowieść Tankreda Dorsta, zmarłego kilka, kilkanaście dni temu, 25 lat po śmierci Tadeusza Łomnickiego. Widzę, jak idzie przez plac miejski, jak obojętnie mija wysoką fontannę...\nWiele minut później stanie w samych skarpetkach na krawędzi sceny i wyrecytuje pustym fotelom pierwsze takty ostatniego, długiego pożegnania, melancholię utraty: „Tu była Wenecja, teraz już jej nie ma”. Ale to w epilogu, kiedy prawie wszystko zostało już powiedziane, kiedy nic już nie da się zrobić. Teraz, w garniturze z epoki dawno zamarłej, z operetkowym fularem i w kapelutku przedwojennego eleganta, syty niemrawą nadzieją, w której spełnienie być może nie wierzy, albo w której spełnienie wierzyć zmusił się ostatni raz - maszeruje tym swoim sprężystym krokiem spasionego koguta, otyłego emerytowanego profesora prowincjonalnych kursów tańca, co połknął kijaszek godności. Z wysoko uniesionym czołem idzie przez wielkie miasto, buczące w letni, jasny dzień, z wystudiowaną obojętnością mija ludzi na placu przy fontannie, mija ich tak, jakby nie istnieli, ruchliwą ulicę przecina tak, jakby nie było już żadnego ruchu, stuka wysokimi obcasami białych trzewików w kamienne schody przed świętym gmachem, otwiera wrota teatru, wchodzi. Jest. On – Tadeusz Łomnicki. Czarno w środku. Wciskam klawisz „Pauza”. On – Feuerbach. Nieruchomieje w lepkiej ciemności jego szara postać, zamiera szczelina światła w niedomkniętych za jego plecami wrotach. Można zacząć odpominanie.\nNiewiele lat przed chwilą, w której stał się Feuerbachem recytującym pustym fotelom melancholię utraty, Łomnicki był Krappem w „Ostatniej taśmie” Samuela Becketta. Był nikim w norze na zapleczu świata, samotnością, która ma już tylko słowa, kiedyś nagrane lub teraz nagrywane, której zostały już tylko słowa, by bezsilnie bronić stygnącego życia. „Pogoń za szczęściem coraz bardziej niemrawa”. „Minęła północ. Nigdy nie słyszałem podobnej ciszy. Jakby ziemia była nie zamieszkana”. „Zrozumiałem w końcu, że ciemność, którą tak zawzięcie zwalczałem, w rzeczywistości jest mi naj...” Tak, był Krappem w pustce. I był też inną samotnością. Hammem w „Końcówce” Becketta, ślepym starcem w innej, podobnej pustce, któremu, by bronić stygnącego życia, też zostały już tylko słowa, biedne szachy zdań. I otwiera Hamm seans westchnieniem: „Aaa... ja teraz. Gram”. W finale zaś powie: „Dobra. Skoro gra się to tak... grajmy to tak... i nie mówmy już o tym... nie mówmy już”. Powie sobie to z niemrawą nadzieją, że jutro partia się powtórzy, z nadzieją, w której spełnienie być może nie wierzy, albo w której spełnienie wierzyć zmusił się ostatni raz. Po premierze „Mamuta” - gigantycznej, monumentalnej, tłumami zaludnionej opowieści Dorsta o fundamentalnej kwestii niemieckiej, o ciemnej niezdolności do żalu z powodu Nazizmu – Dorst wyznał: „Myślę, że w gruncie rzeczy piszę ciągle jedną sztukę, na ten sam temat”. Dziennikarz dociekał: „Jaki?”. Odpowiedź była, odpowiedź jest dotknięciem sedna. „Pewien krytyk powiedział: Byt jako gra. I to jest chyba słuszne. To właśnie coś w rodzaju mojego tematu zasadniczego”. Gra Krappa i gra Hamma. Gra Łomnickiego na ostatniej jego prostej, kiedy świat zdawał się być z każdym dniem coraz intensywniej nie zamieszkany, choć przecież nie przerzedzały się tłumy wokół Łomnickiego. Klawisz „Play”.\nOn – Feuerbach. Idzie na scenę, by pokazać swą aktorską maestrię. I gra, w istocie nie grając, gra poniekąd, bo trzeba mu czekać. Reżyser, co istnieje naprawdę lub który jest tylko snem Feuerbacha, reżyser, w którego planowanym seansie Feuerbach szaleńczo pragnie po latach przerwy zagrać naprawdę, jeszcze nie przybył. Gra więc poniekąd, wypełnia czekanie strzępami starych swoich gierek słownych, gierek pamięci i zmyśleń, gierek marzeń, gierek blizn przeróżnych, gierek pychy i małości, cisz i dudnień, gierek samotności, wreszcie gierek swego nieuchronnie narastającego szaleństwa. On – Łomnicki. Gra tak przed pustką, co jest niczym wczesny zmierzch, gra przed nikim, bo przecież krzątających się po scenie technicznych w sumie nie ma, jak przy fontannie nie było ludzi, którzy byli. A ten młodzieniec na widowni, cały w bieli? Jest czymś więcej niż tylko echem widmowego chłopczyka, który w innej opowieści przybywa o zmierzchu, by nakłonić dwóch kloszardów do cierpliwego czekania, gdyż pan Godot dziś wprawdzie już nie przyjdzie, lecz z pewnością pojawi się jutro? A staruszka z czarnym, ogromnym psem, który mógłby być groteskowo skarlałym koniem, jednym z czterech koni z jeszcze innej opowieści? On – Feuerbach. Skąd ma wziąć uspokajającą pewność, że to jednak tylko wielki pies, nic więcej? Klawisz „Pauza”.\nByt jako gra, dzień po dniu zaludniająca płonne czekanie kilkoma gestami - tymi, co zawsze - i garścią tych samych, co zawsze, słów, o których Beckett mawiał, że są wszystkim, co mamy. Jeśli ta fraza rzeczywiście tkwi na dnie każdej stworzonej przez Dorsta opowieści, na dnie tych w większości uwikłanych w aktualną ideologię, doraźne przesłania i bezlitosne tezy sztuk scenicznych, z reguły pełnych postaci, kostiumów, groteskowych lub operetkowych znaków – to w „Ja, Feuerbach” jest ona kompletnie goła, w nic nie uwikłana, dotkliwie doskonała. Jakby naraz pozwolił Dorst opaść z niej wszystkiemu, co zbędne, gdyż tymczasowe, zmienne, ulotne. Ot, pestka wyjęta z wiśni, sucha, czysta, niewzruszona. Jak kto woli – człowiek wyłuskany z buczącego ula świata i ustawiony na dnie nieruchomego powietrza, w świetle lichym, przy samotnym krześle, naprzeciwko nikogo. „Ja, Feuerbach” jest tylko tym. I nie dziwi, że dziś, w epoce teatru babilońsko bombastycznego w każdej swojej warstwie, krystaliczna asceza „Ja, Feuerbach” z każdym dniem staje się coraz mocniej dotkliwa, coraz bardziej świeża, coraz chłodniej bezlitosna. Klawisz „Play”, ostatni już raz.\nOn – Feuerbach. Ten spasiony kogut, w którym snują się jeszcze resztki niegdysiejszej sprężystości, ten otyły emerytowany profesor prowincjonalnych kursów tańca, co połknął kijaszek godności – odtańczył już wszystko ze swymi demonami, przy pomocy słów i gestów rozegrał z nimi wszystkie partie. Przez godzinę z okładem znów był chłopczykiem, zauroczonym aktorami, którzy cudownie fruwali nad sceną. Kolejny raz był genialnym tragikiem w wielu niezapomnianych rolach. Jako św. Franciszek zapraszał ptaki na swoje szeroko rozpostarte ramiona. Znów umarła mu żona i poczuł ból taki sam, jak wtedy. Powtórzyło się, w strzępach pamięci wróciło na chwilę, co było. On – Łomnicki. Teraz pozostało mu już tylko wyrecytować nikomu ostatnie, łagodne pożegnanie, przed nikim wygłosić melancholię utraty, której nie dało się oszukać, i melancholię znikomości, którą trzeba było przyjąć.\n„Tu była Wenecja, teraz już jej nie ma. Czas ją pożarł, słyszałem odgłosy mlaskania i żucia. Teraz powieszono wielką płachtę, żeby ukryć ten stan rzeczy! Całe tysiąclecia czekałem na pana. W ten sposób stał się pan już prawie bogiem! Witam pana! Człowieczek nie większy od muchy, ale mimo to żywe stworzenie! Nie widział pan, jak te ptaki skakały, jak szybowały wokół mnie?”\nCóż począć? Nie widział.\nOn – Feuerbach. On – Łomnicki. Jedna samotność. Wita pana, choć wie, że nie ma kogo witać. Dziś pan nie przyszedł, może przyjdzie jutro, trzeba czekać. Więc jeszcze tylko sztandarowy numer samotności - koturnowy monolog z „Tassa”. I już. Nic dalej. Koniec gry. Znika światło, monotonne, ledwo żywe od początku. Klawisz „Stop”. Ekran czarny zupełnie.\nZobacz więcej na temat: Paweł Głowacki TEATR felieton aktor Tadeusz Łomnicki\nSypka biała nitka\nOstatnia aktualizacja: 16.06.2017 16:01\nI bawią się tak słowa Miłosza przez godzinę, może trochę dłużej. Tak jak mówi się o czymś – tak one bawią się o miłości, o wielu jej, w ostatecznym rachunku nigdy jedynie pastelowych, ciepluchnych wcieleniach.\nCzesław Miłosz, 2004 r. Foto: TVP/PAP/Ryszard Kornecki\nSłowa nigdy nie odpowiadają doskonale przedmiotom, chyba że – jak w przypadku terminologii naukowej – najpierw się je zabije. Stąd ten dziwny żywot słów w rękach tych, którzy tak bardzo kochają życie we wszystkich jego przejawach, że nie zabiją nawet słowa najbardziej kruchego, ale pozwalają mu się bawić – tacy są poeci.\nDzień po Festiwalu Miłosza, kiedy na dnie Krakowa zamilkły już wszystkie sympozja, trzeba było spiralnymi schodami wspiąć się powoli na ostatnie piętro stuletniej kamienicy przy ul. Krakowskiej 41. Trochę dziwne, a może właśnie zupełnie naturalne - z każdym stopniem stawało się jakby ciszej, albo raczej czyściej, tak, czyściej stawało się wśród brzmień, choć przecież mówiło się nie mniej niż na ulicy. Przypomniał się epilog starej filmowej opowieści Wojciecha Marczewskiego „Ucieczka z kina Wolność” – ludzie zamarli na dachach, trochę mgły sennej, wielka ulga ciszy wysoko nad nielotnym buczeniem w dole. I dało się wyczuć, że seans „Po wygnaniu” - przez Tomasza Cyza na finał festiwalu Miłosza ułożony z tekstów Miłosza - już trwa, że zaczął się od tego powolnego marszu po spiralnych kamieniach. A moment później – szukanie swego krzesła na widowni i przez ogromne, niezasłonięte okna z tyłu sceny Teatru Nowego Proxima długie patrzenie na krajobraz dachów miasta po drugiej stronie Krakowskiej, na ten nieruchomy, geometryczny spokój aż po horyzont. Pomiędzy oknami a widownią – prawi nic.\nW wiekowych, teatralnych fotelach nie z teraźniejszej epoki, których już chyba na żadnej widowni się nie spotka, w fotelach z solidnego, ciemnego drewna, obitych bordowym, spłowiałym pluszem i trzaskających sucho, pamiętliwie, kiedy z nich wstać – doskonale nieruchomi aktorzy, cali w czerniach i szarościach. Dojrzały Pan (Wojciech Skibiński), Młodzieniec (Michał Surówka), Dziewczyna (Natalia Hodurek), Pani O Nagich Nogach (Paulina Puślednik), Pierwsza Dojrzała Kobieta (Iwona Budner), Druga Dojrzała Kobieta (Aldona Grochal). Tak ich nazywam, bezimiennymi imionami, bo tutaj nie ma, nie będzie postaci, stamtąd, z dołu, z dna, z ulicy wyjętych, ani konkretnych losów, ani fabuły, ani kulminacji. Nie będzie opowieści, którą streścić można, punktując jej przesłanie, morał, naukę. Będzie tylko seans słów Miłosza, bawiących się sobą i z sobą nad beczącym dnem, na wysokości spokojnych dachów miasta. Oni więc. One - sześć widm o imionach bezimiennych. W programie stoi jeszcze napisane: Jerzy Trela. Lecz jego nie ma. Została tylko wyświetlana na ścianie ogromna podobizna jego twarzy, znikająca, by po chwili znów się pojawić. Na samym końcu, po godzinie, wybrzmi głos Treli, a w głosie – słowa Miłosza, jedna z wielu Miłosza intonacji pożegnania, ale to na końcu. Teraz jest cisza. Długie, cierpliwe czekanie znieruchomiałych widm na chwilę, kiedy będzie można czysto ruszyć ręką, głową, i czysto powiedzieć pierwsze słowo, biorąc z parapetu jedną z marniejących drobin, albo tylko dotykając którąś z nich, albo budząc białą suknię, leżącą na pianinie z boku sceny, albo ożywiając stojącą przy pianinie gitarę.\nTe drobiny na parapetach - żałośnie ich mało. Lecz nie trzeba więcej. Do odpominania niegdysiejszych smaków wystarczy mało, choćby ciastko maczane w herbacie. Zatem - cymbałki dziecięce. Pani O Nagich Nogach wystuka z nich pałeczkami kilka dźwięków – początek lub koniec sunącej skądś muzycznej frazy Pawła Mykietyna. Niska szklanka z resztką koniaku na dnie. Niczym szklany instrumentalista, który na krakowskim Rynku, krążąc palcami po krawędziach w różnym stopniu napełnionych kieliszków, wygrywa całe uwertury – Pierwsza Dojrzała Kobieta, pozwalając Miłosza słowom o nieuchronnym wystyganiu dotyku bawić się, dobędzie ze szklanki z koniakiem ciemny refren, przeznaczony dla Dojrzałego Pana, który chyba jeszcze ufa, że koniec można odwlec. Nie można. Kostka Rubika. Dziewczyna będzie ją układać, marząc o czymś nie w pełni pensjonarskim. Stadko ptaszków z papieru w pocieszających kolorach, stadko japońskich żurawi, co zwiastują rychłe nadejście szczęścia w życiu. Widma, każde w swojej chwili nadziei skazanej na fiasko, będą się im przyglądać z ukrywaną chciwością. Dziewczyna, grająca na pianinie, i grający na gitarze Dojrzały Pan, przez moment towarzyszyć będą Mykietynowi. Później, albo trochę wcześniej, kiedy Druga Dojrzała Kobieta przyłoży do ciała białą suknię, Dojrzały Pan powie dla niej, do niej, „Orfeusza i Eurydykę”, pozwoli bawić się tym czarnym, doskonałym słowom Miłosza, które przyszły do niego po śmierci kobiety najbliższej. Korale. Pęknie nitka w palcach któregoś widma, rozsypią się groszki, na amen, nieodwracalnie. Wreszcie to, co jest ulotne prawie doskonale – kikut białej kredy. Pani O Nagich Nogach położy się i niespiesznie obrysuje swe ciało kredą. I tylko to zostanie po niej – sypka biała nitka na ziemi. A wcześniej, bądź może później trochę, pozwoli igrać słowom wiersza „TO”, słowom, co próbują złowić sedno, dotąd omijane. Czy da się o istocie powiedzieć coś więcej niż jedynie tautologię: to jest to?\nTO jest podobne do myśli bezdomnego,\nkiedy idzie po mroźnym, obcym mieście.\nI podobne do chwili, kiedy osaczony Żyd\nwidzi zbliżające się ciężkie kaski niemieckich żandarmów.\nTO jest jak kiedy syn króla wybiera się na miasto\ni widzi świat prawdziwy: nędzę, chorobę, starzenie się i śmierć.\nTO może też być porównane do nieruchomej twarzy kogoś,\nkto pojął, że został opuszczony na zawsze.\nAlbo do słów lekarza o nie dającym się odwrócić wyroku.\nPonieważ TO oznacza natknięcie się na kamienny mur,\ni zrozumienie, że ten mur nie ustąpi żadnym naszym błaganiom.\nCzymże są te frazy jak nie doklejaniem do liter „TO” iście teatralnych obrazów, scen czystych, zrobionych ze słów dobranych bezbłędnie? Czymże są, jeśli nie tańcem metafor, które można na scenie ucieleśnić? Owszem, można. Lecz można też – jak Cyz – tańczącym, bawiącym się słowom pozwolić pląsać i igrać samodzielnie, w pustce wysoko nad bełkotliwym dnem, przy dyskretnej, taktownej pomocy spokojnych dachów miasta za oknami, papierowych żurawi, nitki korali, kawałka białej kredy, szklanki z resztką koniaku, cymbałków dziecięcych, kostki Rubika, pianina, gitary, białej sukni, podobizny starej twarzy na ścianie i sześciu widm o bezimiennych imionach.\nI bawią się tak słowa Miłosza przez godzinę, może trochę dłużej. Tak jak mówi się o czymś – tak one bawią się o miłości, o wielu jej, w ostatecznym rachunku nigdy jedynie pastelowych, ciepluchnych wcieleniach. Bawią się o wystygających namiętnościach, parciejącym dotyku, nieuchronnych niespełnieniach, utratach, których nie dało się powstrzymać. Bawią się o ciemności. A kiedy skończy się doskonale czysty, doskonale ciemny pląs, trzeba po spiralnych kamieniach wrócić na dół. Tak. Tego jednak nie warto opisywać.\nZobacz więcej na temat: Czesław Miłosz Kraków\nMaj Iris Pagano\nOstatnia aktualizacja: 22.06.2017 15:45\nZaczęła czytać, po prostu czytać. Pozwalała uwodzić się napisanym obrazom Marqueza, smakowała je, obwąchiwała, przykładała do skóry, czekała na ukłucie łagodne, ciepłe. I wydarzyła się strona 15...\nGabriel García MarquezFoto: Wolf Gang/Flickr/CC BY-SA 2.0\nWłaściwie aż do odkrycia galeonu w środku puszczy nie byłem tak naprawdę przekonany, że ta książka dokądś mnie doprowadzi. Ale począwszy od tego momentu, wpadłem w trans, co było nawet dosyć zabawne.\nGabriel Garcia Marquez "Zapach owocu guawy", rok 1982.\nMija 50 lat od chwili, kiedy Iris Pagano poczuła, że czasu, jaki jej ofiarowano, za mało jest, aby mogła go zmarnować na lodowate myślenie. "Ratuj! Rysuj! Masz dzień! Co mówię! Masz pół dnia!" Być może to usłyszała Iris Pagano, szara projektantka, od Paco Porrúi, naczelnego dyrektora wielkiej oficyny Editorial Sudamericana w Buenos Aires. Trwał maj roku 1967. Gigantyczne słowa Carlosa Fuentesa, Julio Cortazara i wielu, wielu innych – już zapowiadały rychły początek nieśmiertelności 352 stronicowej księgi. W hali Compañía Impresora Argentina przy ulicy Alsina 2049 już strojono maszyny do drukowania 8000 egzemplarzy pierwszego wydania "Stu lat samotności" Gabriela Garcii Marqueza. Buenos Aires, miasto tysiąca księgarń, już szykowało się na poranek debiutu nieśmiertelności. Tak. Lecz Paco Porrúa wiedział też już niestety, że przyjaciel Marqueza, malarz Vicente Rojo, który na prośbę Marqueza podjął się stworzenia okładki – nie zdąży na czas.\nPoszukując motywów zasadniczych, próbując znaleźć punkt zaczepienia dla ołówka, Vicente Rojo długo wędrował labiryntem 352 stron maszynopisu. Co krok gubił się w lesie wielu twarzy, na manowce zwodziły go setki migoczących motywów, wobec ogromu sunącego nad Macondo czasu – tracił poczucie czasu własnego. Z każdym akapitem był bardziej przygnębiony, bardziej bezradny. W końcu zrezygnował z poetyki banalnego ilustrowania zdań. Na podobieństwo planszy starej gry zwanej "Macondo", popularnej w Kolumbii w pierwszej dekadzie wieku – stworzył portret gry znieruchomiałej. Na białym tle umieścił sieć niebieskawych ram, a w nich czarne i czerwono-pomarańczowe znaki, pozwalające myśleć o kabale, alchemii, bądź zaklęciach chroniących przed nieszczęściem zapomnienia. Krwawiące serca, figlujące kupidyny, pląsające diabełki, księżyce w równych szeregach, zdumione anioły, bardzo zasmucone gwiazdy, słońca roześmiane, ryby niczym ptaki, frygijskie czapki, lśniące dzwonki, falujące arabeski i symbole śmierci. Nad tym wszystkim umieścił nazwisko autora i tytuł – wielkie litery, kreślone jakby niewprawną łapką dziecka, litery nieporadne niby te, co zdobią biedne opakowania lub szyldy trzeciorzędnych sklepików na prowincji. I coś jeszcze uczynił. Gestem spoza świadomości, gestem wyprowadzonym z dna nie wiedzieć jak niepojętego kawałka mózgu, czucia lub dawno temu umarłej pamięci, gdzie snuło się widmo Alicji, o której zapomniał – w ostatnim słowie tytułu, słowie "samotność" (po hiszpańsku "soledad"), Vicente Rojo odwrócił literę „E”, ukazał ją w lustrzanym odbiciu. I tyle. Odłożył ołówek.\nTa okładka objawi się później światu w ponad milionie egzemplarzy i przestanie być okładką, stanie się widokiem legendarnym, częścią iberoamerykańskiej kultury, twarzą nieśmiertelności. Ale to później, począwszy od drugiego wydania „Stu lat samotności”. Póki co trwał maj roku 1967. Nie zdążył z projektem Vicente Roja, zbliżał się poranek premiery księgi, Paco Porrúa musiał się ratować, Iris Pagano czuła, że czasu jest zbyt mało, by strawić go na lodowatym myśleniu. Zrezygnowała z mózgu, z analiz, intelektualnej kombinatoryki, laboratoryjnego dociekania sensów i przesłań, uniwersyteckiej zadumy nad pytaniem "O czym to jest?". Zrezygnowała albo zwyczajnie nie posiadała żadnej skłonności do bycia dociekliwym krytykiem literackim. Zaufała sile dziecięcego zdumienia, całego ulepionego z cudownej naiwności. Zaczęła czytać, po prostu czytać. Pozwalała uwodzić się napisanym obrazom Marqueza, smakowała je, obwąchiwała, przykładała do skóry, czekała na ukłucie łagodne, ciepłe. I wydarzyła się strona 15...\nWiele lat później, w roku 1981, na łamach kolumbijskiego dziennika "El Espectador", w felietonie "Poezja na miarę dzieci", Marquez uśmiecha się nad bombastycznymi fikołkami, które na kanwie "Stu lat samotności" oraz innych jego dzieł wykonali opętańczo dociekliwi krytycy. Choćby słynna litera „E”, jej lustrzane odbicie. Krytycy z pełną powagą pytali o metafizyczną głębię tego odwrócenia, która to powaga była w istocie odwrotnością powagi pełnego wzburzenia listu księgarza z miejscowości Guayaquil, w którym żądał on od Editorial Sudamericana, by więcej nie przysyłano mu wadliwie wydrukowanych egzemplarzy, gdyż ma już serdecznie dość własnoręcznego poprawiania odwróconego "E", które wśród jego klientów budzi niepotrzebny popłoch. Był krytyk, który twierdził, iż wniebowstąpienie Pięknej Remedios, otulonej białymi prześcieradłami – to poetycka transpozycja wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Kolejny wymyślił, iż Herbert, rozdający pieniądze bohater jednego z opowiadań, jest cudowną metaforą Boga. Dwóch dociekliwców z Barcelony oznajmiło, że „Jesień patriarchy” ma taką samą strukturę jak „III Koncert fortepianowy” Beli Bartoka. Babcia, która zmusza niewinną Erendirę do nierządu, okazała się być w istocie symbolem żarłocznego kapitalizmu. Gonzalo, syn Marqueza, na egzaminie z literatury zapytany, czego symbolem jest kogut w powieści „Nie ma kto pisać do pułkownika”, nie wytrzymał i z marsową miną rzekł: „To kogut ze złotymi jajami!”. Później okazało się, że najwyższą ocenę otrzymał uczeń - zapewne przyszły wybitny krytyk literacki, albo nawet teatralny w Polsce - który odpowiedział: „Kogut pułkownika jest symbolem siły uciskanego ludu”. A sam Marquez? Nie sądzi, by fakt, że Samsa zmienia się u Franza Kafki w robaka, symbolizował cokolwiek. Uważa, że kiedyś dywany rzeczywiście latały, zaś w butlach tkwiły dżiny; że oślica Balaama naprawdę mówiła po ludzku; że brzmienie trąb Jezuego rzeczywiście zwaliło mury Jerycha; że licencjat Vidriera z "Nowel przykładnych" Cervantesa naprawdę był ze szkła, jak mu się wydawało; w końcu wierzy też w radosną prawdę, iż Gargantua zupełnie bez metaforycznego podtekstu obsikiwał strumieniem moczu paryskie katedry. I powiada jeszcze: „Podobne cuda nadal się zdarzają, a nie widzimy ich w dużej mierze dlatego, że przeszkadza nam ciemny racjonalizm, zaszczepiony przez fatalnych nauczycieli literatury”. I dorzuca: „Jestem bardzo naiwnym czytelnikiem, nigdy bowiem nie zastanawiałem się, co autor chce powiedzieć prócz tego, co rzeczywiście mówi”.\nI wydarzyła się strona 15 "Stu lat samotności"... Tak. Na stronie tej Jose Arcadio Buendia skrzykuje mężczyzn i wyrusza, by odnaleźć przejście łączące Macondo z oceanem. Idą. Las, drzewka dzikich pomarańcz, polowanie na jelenia a później troska o zdobycz, by nie musieć zjadać niebieskiego, smakującego jak piżmo, mięsa papug. Dalej – gęstniejąca dżungla, dymiąca oleista maź ziemi, brak słońca, cisza potworna, słaby blask fosforyzujących owadów, lunatyczny rytm wędrówki. Noc po nocy - sen prawie trupi. W końcu sen ostatni, a o brzasku – „zaniemówili z zachwytu”. W środku dżungli, 12 kilometrów od brzegu morza, zobaczyli olbrzymi galeon hiszpański w otoczeniu paproci i palm. Liny obrosłe orchideami. Kadłub otulony miękkim mchem. "Cała struktura zdawała się zajmować swój własny zastrzeżony teren, przestrzeń samotności i zapomnienia, niedostępną niszczycielskiemu działaniu czasu i obyczajom ptaków. We wnętrzu, które podróżnicy przeszukali w milczącym napięciu, znaleźli tylko gęsty las kwiatów”... Iris Pagano czuje piękne ukłucie. O nic nie pyta napisanego obrazu, bo nie pragnie odpowiedzi. Ukłucie jest odpowiedzią. Rozkłada na stole biały karton, ostrzy ołówek i kolorowe kredki. 30 maja ruszą drukarskie maszyny. A 5 czerwca o poranku, w witrynach księgarń pojawi się las 8000 niebieskoszarych okładek pierwszego wydania, które rozejdzie się w mieście nad La Platą w zaledwie 2 tygodnie, po 650 pesos za sztukę.\nMarquez przylatuje do Buenos Aires 20 czerwca. Kilka dni później, jedząc śniadanie w kawiarni Santa Fe y Suichapa, spojrzał przez okno i w pękatej torbie kobiety, wracającej z targu, dostrzegł egzemplarz „Stu lat samotności”. Zobaczył ukłucie, którego doznała Iris Pagano. Spomiędzy pomidorów i główek sałaty wystawała niebieskoszara okładka - portret niebieskawego okrętu, nad trzema otwartymi kwiatami pomarańczy żeglującego przez atramentową dżunglę. Prawdziwe pomidory, wyśniony galeon, realne głowy sałaty. Spodobał mu się taki los jego opowieści? Dasso Saldívar, biograf Marqueza, sugeruje, że tak. Posmakowało Marquezowi, że jego książka o samotności została przyjęta nie jak powieść, lecz jak życie. I jak ono - jak pomidor lub sałata – nic więcej nie chce powiedzieć prócz tego, co rzeczywiście mówi.\nZobacz więcej na temat: Paweł Głowacki felieton Gabriel Garcia Marquez\nOstatnia aktualizacja: 30.06.2017 15:00\nA co najdotkliwsze w odbiorze, frazy godne znudzonego księgowego nie-aktorzy wymrukiwali – z najgłębszych głębin serc swoich. Zapomnieli, że odkąd teatr istnieje, szczytem fałszu na scenie jest lita, wprost z życia za włosy przywleczona, goła prawda.\nZbigniew Kosowski, Ewa Kolasińska, Monika Frajczyk i Bartosz Bielenia podczas próby spektaklu "Wszystko zmyślone" w reżyserii Anny Karasińskiej, w krakowskim Starym Teatrze, 22.06.2017Foto: PAP/Stanisław Rozpędzik\nLiczne części korpusu czy wnętrzności odcisnęły tu swe zarysy bez jakichkolwiek ubytków, zachowane z dokładnością i wiernością plansz anatomicznych: jedna z czułek, dwie wygięte szczęki, głowa i pierwszy pierścień, połowa drugiego, trzy długie nogi tułowia.\nAlain Robbe-Grillet "Żaluzja"\n"Nie!"... Dobrze, niech i tak będzie. Lecz jeśli "Nie!" i nic prócz "Nie!" – to co dalej robić? Siedzieć na widowni i cierpliwie czekać na "Tak!"? Jak długo? Godzinę? Trzy godziny? Pięć? Do rana? A może, dla zachowania symetrii, głównie myślowej, wstać i wyjść, bo jeśli na scenie jest postmodernistyczne „Nie!”, to po naszej stronie rampy niby z jakich przyczyn ma być wielkoduszne, jak teatr stare, doskonale afirmatywne "Tak!"?\nNa początku tego czegoś, co w Narodowym Starym Teatrze zwie się „Wszystko zmyślone”, na początku tego premierowego zjawiska, który nie będzie początkiem, z nie wiadomo gdzie wiszących głośników dobiegający głos, który jest lub nie jest głosem reżyserki Anny Karasińskiej, informuje, że "Nie!". "Nie!" totalne, wszechogarniające, "Nie!" od góry do dołu, w przód i w tył, a także dookoła Wojtek. Nic tylko "Nie!". Nie będzie początku przedstawienia teatralnego, bo to, co nastąpi po nie-początku przedstawienia teatralnego – nie będzie przedstawieniem teatralnym. Czym zatem? Nie będzie opowieści spójnej, całej, domkniętej, nie będzie fabuły, zwrotów akcji ani finału. Co zatem dziać się będzie? Nie pojawią się aktorzy w rolach, gdyż nie będzie ról, żadnych postaci, fikcyjnych figur, żyjących zmyślonymi żywotami, mówiących pełnymi, dokądś prowadzącymi zdaniami. Kto więc się zjawi na scenie? Co powie? Żaden element scenografii ani żadna cząstka kostiumu lub charakteryzacji nie pozwoli pomyśleć o żadnej cząstce świata realnego, gdyż nie będzie scenografii, kostiumów ani charakteryzacji. Słowem, będzie teatr, w którym przez czas jakiś nie będzie teatru, za to będą ludzie na widowni, kontemplujący brak iluzji, brak opowieści, brak całości zamkniętej pomiędzy znaczącym początkiem i znaczącym końcem, kontemplujący jedno wielkie „Nie!”, którego ostatniej samogłoski brzmienie rozciągnięte zostało na mniej więcej godzinę. Z grubsza o tym wszystkim głos nie-reżyserki informuje na nie-początku jej postmodernistycznego, któż wie, może nawet postpostmodernistycznego nie-przedstawienia o nie-czymś, czyli o naturze świata naszego. I głos nie kłamał. Było, jak zapowiedział.\nNatura świata... Tu oraz w rządzącej na scenach poetyce trywialnej kalkomanii tkwi sedno „Nie!” Karasińskiej. Natura świata, czyli fakt, że natury tej nie da się złapać, okiełznać, raz na zawsze zamknąć w jednej, całej opowieści... Cóż począć? Jedźmy dalej z tymi przedszkolnymi komunałami... Świat się wymyka, rzeczywistość serwuje się nam tylko w strzępach, fragmentach, łupinach, resztkach. Realność dostępna jest nam jedynie w mgielnych widmach, więc i nasza pewność co do natury realności miałka jest i znikliwa niczym obłok papierosowego dymu. Dmuchnie ktoś – i już po pewności, więc znów trzeba sobie zapalić, by łudzić się przez kolejną chwilę, do następnego dmuchnięcia... Wystarczy. Choć nie wiem, co by miała dać dyskusja z oczywistościami – w ostateczności można sobie z nimi podyskutować. Można sobie poczytać filozofujący teatralny program, oswajający z głębiami zjawiska "Wszystko zmyślone", ale program to nie jest całe nieszczęście. Całe nieszczęście to ta popularna sceniczna poetyka kalkomanii, ten dziecinny sposobik, który reżyserom pozwala poprzestać na refleksji: "Cóż pan chcesz? Taki jest świat – więc taki jest mój spektakl!" Na ten przykład, jeśli na ulicy bałagan – robią go na scenie przy pomocy bałaganu. Ruinę portretują ruiną, chamstwo – chamstwem, głupotę – głupotą, bełkot – bełkotem, i tak dalej. Panuje pospolite ruszenie scenicznego brzuchomówstwa, małpowanie realności w skali bez mała jeden do jeden. Świat jest rumowiskiem oszukańczych mglistych strzępów. Co na to Karasińska? Rozsypuje na scenie mgliste strzępy. Kleci jakby pokaz mody, gdzie miast kiecek aktorzy obnoszą, to znaczy – niczym bezkrwiści starzy księgowi monotonnie referują improwizowane resztki zdań, gestów, min, ról, fabuł i namiętności, które być może miałyby szansę złożyć się w opowieść spójną, całą, domkniętą, lecz się nie ułożą, gdyż: "Cóż pan chcesz? Taki jest świat!".\nWiele lat temu świat był taki jak dziś, jak zawsze. Gigantyczna bryła umykających kawałków, łupin, fragmentów, zjaw niewyraźnych. I wiele lat temu Alain Robbe-Grillet pisze drobną powieść "Żaluzja". Ma pod ręką nieuchwytną rzeczywistość: mrowie rzeczy-rzeczowników i nieogarniony zestaw czynności, wszelakiego dziania się – czasowniki, prawie zawsze w trybie teraźniejszym. Przypomina teatralnego reżysera, zaludniającego pustkę sceny przedmiotami, zanim przyjdą aktorzy. "Teraz cień filaru, filaru, który podpiera południowo-zachodni narożnik dachu, rozdziela na dwie równe części narożnik tarasu". Tak zaczyna się ta historia, zaczyna się jak referat księgowego tuż po wizycie w domostwie wystawionym na sprzedaż. Po czym zmienia się w mozolne dłubanie w rumowisku świata, w porządkowanie kawałków, w tworzenie formy, która w ostatecznym rachunku pomieści cudowną opowieść o obsesyjnej zazdrości, opowieść, która nie wyjaśni świata, lecz która zbliży się do świata, zostawiając po sobie niepokój pytań bez odpowiedzi. W domostwie żyją potworne robaki. Na ścianie jadalni, na jasnym, gładkim, matowym tynku - ciemna plama. Trzeba podejść blisko i wówczas plama okazuje się rozgniecioną stonogą. Widać zaschnięte czułki, szczęki, łebek, długie nogi tułowia. I coś jeszcze widać. "Dalej odciski są już mniej dokładne – kawałki nóżek, fragmentaryczne części korpusu, skręconego konwulsyjnie w znak zapytania". Pani A..., która swoim obojętnym istnieniem ból sprawia temu, co próbuje obrócić rumowisko czasowników i rzeczowników w uchwytną całość, bardzo boi się tego znaku na gołej ścianie.\nAlain Robbe-Geillet. Ilu jeszcze można by wymienić jemu podobnych, którzy wiedzieli, że kopiowanie w sztuce to w istocie jest wrzucanie w świat kolejnego bełkotu, próbowali więc z kopca fragmentów ulepić jakąś całość, zawsze w efekcie bezsilną, ale przecież niepokojącą? Szkoda liczyć, wymieniać, katalogować. Niech wystarczy ten obrazek, o którym powiadają, że portretuje początek teatru i poezji. Oto synek jaskiniowców pędził przez wysokie trawy do jaskini, wrzeszcząc: "Wilk, wilk", a wilka nie było. Vladimir Nabokov dodaje: "Jego podobni do pawianów rodzice, wielcy fanatycy prawdy, oczywiście spuścili mu lanie, ale narodziła się poezja – tajemnicze słowo zrodziło się z tajemnicy wysokich traw". Tak, nie było wilka, ale była ta scena niewielka – chłopczyk, bieg, słowo kłamliwe. Był taki cały obrazkowy strzęp. I dlatego, że cały – nie sposób było nie uwierzyć w dotkliwą prawdę jego fałszu.\nU Karasińskiej, fanatyczki prawdy, na scenę, czyli na nie-scenę, nie wchodzą aktorzy. Pojedynczo lub w grupie wchodzą nie-aktorzy, gdyż nie ma ról do zagrania, jest jedynie lita szczerość do zreferowania. Nie ma aktorów, są tylko: Monika Frajczyk, Ewa Kolasińska, Bartosz Bielenia i Zbigniew Kosowski. Afisz informuje, że miała być jeszcze Katarzyna Krzanowska, lecz najprawdopodobniej tak ją zachwyciła postmodernistyczna idea nie-grania niczego, że na premierę, w której miała zagrać nie-granie – nie przyszła w ogóle. Przybyli wymienieni i przez godzinę mruczeli, co by było, gdyby... Co by zagrali, gdyby zagrali, jak by o sławę walczyli, gdyby o sławę walczyli, jak by z miłości cierpieli, gdyby z miłości cierpieli, albo jak by się dinozaurów straszliwie lękali, gdyby przyszło im się lękać spotkanych na spacerze dinozaurów. A co najdotkliwsze w odbiorze, frazy godne znudzonego księgowego nie-aktorzy wymrukiwali – z najgłębszych głębin serc swoich. Zapomnieli, że odkąd teatr istnieje, szczytem fałszu na scenie jest lita, wprost z życia za włosy przywleczona, goła prawda.\nTak kończy się dyrekcja Jana Klaty w Starym Teatrze. Cóż począć – symboliczny to finał. Koniec, na kanwie którego taki obrazek w głowie się rodzi. Oto kierowniczka sklepu mięsnego wywiesza na drzwiach ogłoszenie: "Zamknięte z powodu braku asortymentu", po czym otwiera drzwi, klientów zaprasza i z uśmiechem proponuje im atrakcyjną wyprzedaż: drzazgę kostki z kurzego udka, okruch wieprzowej raciczki, na beton uschły plaster wołowej wątroby i kubek zzieleniałych, od tygodnia samodzielnie syczących flaków cielęcych, a wszystko za pół ceny! Taki kuriozalny obrazek przy dziele Karasińskiej tworzy się samoistnie, lecz w przeciwieństwie do dzieła Karasińskiej jest to obrazek cały, spójny, zamknięty. I, co istotne, około 59 minut i 30 sekund waszego cierpienia - krótszy.\nOstatnia aktualizacja: 07.07.2017 15:00\nJest trochę tak, jakby w środku Roku Awangardy uczyli nas chodzić zwyczajnie, po ludzku. Na nogach, przodem do przodu i nie za nerwowo. Słowem - jak Pan Bóg przykazał.\n(zdjęcie ilustracyjne)Foto: ruzanna/Shutterstock.com\nNie śpiewamy jednak opowieści. Śpiewamy ślady pozostawione na dnie istnienia.\nNa tej fotografii Henryk Stażewski, kolosalny awangardzista, jest już starszym, łysiejącym panem. Z rękami splecionymi na piersiach stoi na środku swojej warszawskiej pracowni przy Al. Solidarności 64. Za plecami – jego obrazy, płótna zapełnione chłodną geometrią. Kwadraty, romby i prostokąty w kolorach z reguły przyjemnych, do tego różnej grubości i długości linie nigdy krzywe, a także czarno-biała „zebra”. Jest dostojny, z lekkim odcieniem dumy w trochę przymkniętych oczach. Jest samą dostojnością, tyle że... w szlafroku! Tak. On, pionier awangardy lat 20. i 30. XX wieku, jeden z naczelnych wodzów tamtej rewolucji malarskiej – okutany szatą ściśle konserwatywną, niczym jakiś emerytowany księgowy, na amen przywiązany do tradycji! On, wielki konstruktywista i pionier abstrakcji geometrycznej – w wiekowym, dokumentnie wysłużonym, frotowym szlafroku w pionowe, kolorowe pasy, przewiązanym czarnym sznurkiem! Na dole, pod szlafrokiem widać nogawki pidżamy, na gołych stopach zaś – doszczętnie zmęczone papucie, bodaj ze skaju. Doprawdy – w podobnej, wręcz bliźniaczej szmacie ojciec mój, ku rozpaczy matki, paradował po domu dniami całymi! Odziedziczył szmatę po swoim tacie i wcale nie czuł dyskomfortu, że oto on tu człapie w stuletnim przyodziewku, a tam, za oknami świat pędzi opętańczo, rewolucyjnie się zmienia, także w dziedzinie bielizny kąpielowej. Wielbił swobodną miękkość zabytkowej szmaty, tak jak wielbił swobodną miękkość zabytkowych papuci, też po moim dziadku, papuci tego samego, co papucie Stażewskiego, kroju, tyle że z filcu. Mama, jako się rzekło, nie była zachwycona wyglądem mężczyzny swego życia, ale też nie ma co zatajać: gardziła szlafrokiem ojca, lecz sama nie rozstawała się z koralami, z wielkimi czerwonymi grochami na rzemieniu, które odziedziczyła po swojej babce! Gdy szła, piersi jej gruchały niczym gołąb. Dokładnie tak samo jak piersi trzech młodych aktorek na dużej scenie Krakowskiej PWST kilka dni temu. Obwieszone były czerwonymi i brązowymi, wielkimi grochami, starymi niczym strzechy, odwiecznymi, niezmiennymi.\nDrugi raz widziałem dyplomowe przedstawienie, które Ewa Kaim i Włodzimierz Szturc stworzyli. Drugi raz poszedłem na "Do dna", lecz nie po to, by drugi raz pisać tutaj o tym arcydziele, lecz by pierwszy raz zobaczyć je i usłyszeć w samym środku gigantycznego święta. Oto od stycznia trwają obchody stulecia ruchu awangardowego w Polsce. Od stycznia wspomina się początek tego ruchu – dzień 4 XI roku 1917, kiedy w siedzibie krakowskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych odbył się wernisaż I Wystawy Ekspresjonistów Polskich – i przywołuje się resztę rewolucyjnych przełomów w sztuce całej, od malarstwa, przez teatr, na filmie i muzyce kończąc. Wokół seansu "Do dna" - jak kraj długi i szeroki, na wielu scenach i w wielu uczelniach odmienia się staruszkę awangardę przez wszystkie przypadki. Wszystkie jej niezliczone odcienie i wersje czule się ogląda, organizuje się odświętne wystawy, koncerty i spektakle, odbywają się fachowe wykłady i naukowe konferencje, publikuje się opisy oraz przewodniki po stuletnim labiryncie rewolucyjnych przełomów, przypomina się, przywołuje się, omawia się, się analizuje oraz naucza się. Nade wszystko uświadamia się, że było tego mrowie.\nRzeczywiście – sporo tego było przez wiek z grubsza cały, z grubsza, powiadam, bo nie ma co się teraz w detale bawić. Sporo tego było i właściwie bez przerwy. Co rok – prorok awangardy. I nie tylko u nas. Abstrakcjonizm i ekspresjonizm, absurd i surrealizm, muzyka absolutna i jazz nowoczesny, futuryzm i dadaizm, imażinizm i formizm, taszyzm i fowizm, czysta forma i impresjonizm, dodekafonia i Warszawska Jesień, symbolizm i Awangarda Krakowska, autentyzm i realizm Socjalistyczny, poezja metarealna i układ rozkwitania, informel i... A jakby tak teraz jeszcze nazwiska i osiągnięcia proroków wszystkich i ze wszystkich stron świata wymienić? Ile kartek zapełniłaby litania? Jedno pewne – na ostatniej kartce, dla proroków najnowocześniejszego teatru naszego dzisiejszego przeznaczonej, znaleźli by się niechybnie: Klata i Demirski, Strzępka i Garbaczewski, Duda-Gracz i Karasińska, i jeszcze z pięćdziesiąt podobnych rewolucjonistów. Dużo ich, a z każdą kolejną wiosną objawiają się nowi. I tak dalej, bez końca.\nGromko tedy mruczy Rok Awangardy, Rok Wszystkich Awangard, mruczy - i bardzo słusznie, że mruczy - Rok czczący to od stu lat wciąż powracające dumanie: "Jak by tu być w sztuce takim, jakim jeszcze nikt nie był?", mruczy Rok koncepcji odkrywczych, estetyczno-intelektualnych fikołków, nieprawdopodobnych kombinacji i zdumiewających sztuczek, gromko sobie mruczy ten Rok Odgrzewanych Nowoczesności – a w "Do dna" trzy młode aktorki i dwóch młodych aktorów przez dwie godziny przypominają, że... Jak to ująć w skrócie, w przenośni? Że nie ma nic milej dławiącego strach niż frotowy szlafrok, stary jak świat. Że w teatrze dwa plus dwa jednak wciąż jest cztery, nie zaś trzy, ani nie osiem, wciąż tylko cztery, czyli tyle, co pięćdziesiąt, a nawet sto pięćdziesiąt lat temu. Że lęk przed bólem, czasem bez ustanku tykającym i końcem wciąż jest jednaki, tak samo gęsty, jak był od zarania. Że mało się ma, by choć na chwilę zapomnieć o lęku – kilka prostych zdań, parę prostych nut, trochę kruchego śmiechu – tak, bardzo mało się ma, lecz cóż począć, skoro mało, to jest wszystko.\nMają więc młodzi to wszystko przez dwie godziny, przy zawsze pełnej widowni, co w epoce kolejnych rewolucji teatralnych zdumiewające, a może właśnie zupełnie normalne. W środku Roku Awangardy - do twarzy im w koralach po prababce i spranych koszulinach po pradziadku. I nie wadzą im równie stare zdania anonimów - frazy ludowych pieśni, które Szturc wydłubał dla młodych z przepastnych zbiorów pieśni ludowych - nie wadzi też tak samo stara muzyka ludzi, którzy nut raczej nie znali. Nie śpiewają awangardowo, nie tańczą postmodernistycznie, nie patrzą ani futurystycznie, ani dadaistycznie, ani formistycznie, ani nawet dekonstrukcjonistycznie. Śpiewają, tańczą, po prostu są – czysto. Lekko powtarzają prostotę stareńkich piosneczek, które zaklinają lęk i pozwalają na szczyptę kruchego uśmiechu.\nJest trochę tak, jakby w środku Roku Awangardy uczyli nas chodzić zwyczajnie, po ludzku. Na nogach, przodem do przodu i nie za nerwowo. Słowem - jak Pan Bóg przykazał. Dwa i dwa to cztery. Frotowy szlafrok jest miły w dotyku. Korale prababki pięknie gruchają. Będzie ciemno... W finale przypomina się prostota i powolne zmierzchanie tych kilku haseł z "Podręcznika gramatyki rosyjskiej", pióra niejakiego Smirnowskiego.\nDąb jest drzewem. Róża jest kwiatem. Jeleń jest zwierzęciem. Wróbel jest ptakiem. Rosja jest naszą ojczyzną. Śmierć jest nieuchronna.\nZobacz więcej na temat: Paweł Głowacki felieton


18 i 19 maja 2013 w siedzibie Instytutu Wzornictwa Przemysłowego odbyła się pierwsza edycja Targów Home-Deco-Art. Autorskiego wydarzenia przygotowanego przez Marketing & Advertising House. Wydarzenie było doskonałą okazją do spotkania branży oraz miłośników polskiego designu. Projekt Home-Deco-Art jest wyrazem hołdu składanego prof. Wandzie Telakowskej. Założycielce i wieloletniej dyrektor ds. artystycznych Instytutu Wzornictwa Przemysłowego - jednej z pierwszych w powojennej Europie placówek promujących wzornictwo. Home-Deco-Art, to pragnienie kontynuacji prac prof. Telakowskiej i promocja polskiego designu na naszym rodzimym rynku, który niestety powoli zapomina o polskich wspaniałych artystach docenianych i wielbionych na całym świecie, a w Polsce mało znanych. Home-Deco-Art, to wyraz miłości do sztuki, designu, do artystów i wrażliwości na piękno ukryte w przedmiotach. Do udziału w wydarzeniu zaprosiliśmy zainteresowanych designem, ciekawym wzornictwem, poszukujących nowych inspiracji. Zaprezentowane prace łączyły klasykę z nowoczesnością oraz ekologię i praktyczność, co spotkało się z pozytywnym odbiorem nie tylko warszawiaków. W trakcie trwania Targów odwiedziło nas ponad tysiąc osób. Drzwi do Sali Targów Home-Deco-Art były cały czas szeroko otwarte dla zwiedzających i z przyjemnością witaliśmy nowo przybyłych. Dla Wystawców, po pierwszym dniu targowym, w Galerii Freta, przygotowaliśmy „Wieczór Projektanta”. Spotkanie projektantów w tym wyjątkowym i „natchnionym” artystycznie miejscu umilił nam jazzowy recital Alicji Napiórkowskiej. Pierwszą edycję Targów Home-Deco-Art uznajemy za sukces i przygotowujemy już kolejną zaplanowaną na 5 i 6 października 2013 roku. Materiał prasowy organizatora targów - pb.info.pl - biżuteria, zegarki, moda -\nWięcej z home-deco-art.pl\nData: 07/23/2013 18:24:05\nKategoria: Targi i Giełdy | Tablica: Inne imprezy targowe | Źródło: home-deco-art.pl\n18 i 19 maja 2013 w siedzibie Instytutu Wzornictwa Przemysłowego odbyła się pierwsza edycja Targów Home-Deco-Art. Autorskiego wydarzenia przygotowanego przez Marketing & Advertising House. Wydarzenie było doskonałą okazją do spotkania branży oraz miłośników polskiego designu.\nProjekt Home-Deco-Art jest wyrazem hołdu składanego prof. Wandzie Telakowskej. Założycielce i wieloletniej dyrektor ds. artystycznych Instytutu Wzornictwa Przemysłowego - jednej z pierwszych w powojennej Europie placówek promujących wzornictwo. Home-Deco-Art, to pragnienie kontynuacji prac prof. Telakowskiej i promocja polskiego designu na naszym rodzimym rynku, który niestety powoli zapomina o polskich wspaniałych artystach docenianych i wielbionych na całym świecie, a w Polsce mało znanych. Home-Deco-Art, to wyraz miłości do sztuki, designu, do artystów i wrażliwości na piękno ukryte w przedmiotach.\nDo udziału w wydarzeniu zaprosiliśmy zainteresowanych designem, ciekawym wzornictwem, poszukujących nowych inspiracji. Zaprezentowane prace łączyły klasykę z nowoczesnością oraz ekologię i praktyczność, co spotkało się z pozytywnym odbiorem nie tylko warszawiaków. W trakcie trwania Targów odwiedziło nas ponad tysiąc osób. Drzwi do Sali Targów Home-Deco-Art były cały czas szeroko otwarte dla zwiedzających i z przyjemnością witaliśmy nowo przybyłych. Dla Wystawców, po pierwszym dniu targowym, w Galerii Freta, przygotowaliśmy „Wieczór Projektanta”. Spotkanie projektantów w tym wyjątkowym i „natchnionym” artystycznie miejscu umilił nam jazzowy recital Alicji Napiórkowskiej.\nPierwszą edycję Targów Home-Deco-Art uznajemy za sukces i przygotowujemy już kolejną zaplanowaną na 5 i 6 października 2013 roku.\nMateriał prasowy organizatora targów


OstroVit Piperine 95 VEGE to zamknięty w wygodnej kapsułce naturalny ekstrakt z owoców czarnego pieprzu - piperyna. Jej właściwości to nie tylko charakterystyczny smak i aromat, ale również wsparcie procesu odchudzania, poprawa koncentracji i zwiększenie wydolności organizmu.\nJeśli chcesz wesprzeć swoje starania o smuklejszą sylwetkę, a także wesprzeć ogólną pracę swojego organizmu powinieneś sięgnąć po profesjonalne wsparcie w postaci odpowiednio skomponowanego suplementu diety. Najlepiej takiego, którego formuła oparta jest na samych naturalnych składnikach. Idealnie w tym celu sprawdzi się Piperine 95 VEGE od firmy Ostrovit.\nPiperine 95 VEGE to suplement diety w kapsułkach, którego podstawę stanowi ekstrakt z czarnego pieprzu – jedno z bardziej wartościowych źródeł piperyny.\nJak działanie wykazuje Piperine 95 VEGE? Przede wszystkim wspomaga spalanie tkanki tłuszczowej, gdyż reguluje procesy termogenezy i lipolizy. Piperine 95 VEGE wesprze również Twój układ pokarmowy, ponieważ posiada zdolność regulowania procesów trawienia. Znajdująca się w jego składzie piperyna przyczynia się także do zwiększenia odporności Twojego organizmu na wysiłek fizyczny, dzięki czemu możesz trenować dłużej i intensywniej. Ponadto składnik ten jest naturalną bazą wielu cennych substancji odżywczych, dzięki czemu z każda tabletką dostarczasz też swojemu organizmowi porcję witamin i niektórych ważnych dla niego minerałów. Ze względu na naturalne pochodzenie głównego składnika, możesz sięgnąć po ten suplement także wtedy, gdy jesteś weganinem lub wegetarianinem. Piperine 95 VEGE jest także bardzo pomocna w przyswajaniu przez Twój organizm substancji odżywczych zawartych w innych suplementach oraz żywności. Piperine 95 VEGE pełni też funkcję pożywki dla Twojego mózgu, gdyż delikatnie go stymuluje, dzięki czemu łatwiej będziesz się koncentrować w czasie treningu. Sama piperyna z kolei wpływa też korzystnie na Twoją kondycję psychiczną.\nSkład: maltodekstryna, ekstrakt z owoców czarnego pieprzu (Piper nigrum L.) standaryzowany 95% piperyny, otoczka kapsułki (substancja wypełniająca: hydroksypropylometyloceluloza).\nDawkowanie: Stosować 1 porcję produktu (1 kapsułka) dziennie, najlepiej przed głównym posiłkiem.\nOceniany produkt: OstroVit Piperine 95 VEGE


Mieszkańcy morza. Narysuj to sam - PRACA ZBIOROWA - Książka | Gandalf.com.pl\nMieszkańcy morza. Narysuj to sam\nMieszkańcy morza. Narysuj to sam - opis produktu:\nKsiążka Mieszkańcy morza. Narysuj to sam pochodzi z wydawnictwa Book House. Publikacja jest pracą zbiorową . Książka Mieszkańcy morza. Narysuj to sam liczy 32 stron. Jej wymiary to 250x250.\nMieszkańcy morza. Narysuj to sam książka


Rozdział 4. Opinie zabezpieczające - Ordynacja podatkowa - Ordynacja podatk.\nZainteresowany może zwrócić się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wydanie opinii zabezpieczającej.\nZainteresowani, którzy powiązani są tą samą czynnością, mogą wystąpić ze wspólnym wnioskiem.\nWniosek może dotyczyć czynności planowanej, rozpoczętej lub dokonanej.\nSzef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje opinię zabezpieczającą, jeżeli przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności nie ma zastosowania art. 119a unikanie opodatkowania § 1.\nSzef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności może mieć zastosowanie art. 119a unikanie opodatkowania § 1. Odmawiając wydania opinii zabezpieczającej, wskazuje się okoliczności świadczące o tym, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności może mieć zastosowanie art. 119a unikanie opodatkowania § 1.\nOdmowa wydania opinii zabezpieczającej zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.\nocenę, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności nie ma zastosowania przepis art. 119a unikanie opodatkowania;\nWniosek o wydanie opinii zabezpieczającej załatwia się bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.\nDo terminu określonego w § 1 nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 terminy załatwiania spraw przez organ § 4.\nW przypadkach uzasadnionych złożonością sprawy, w szczególności w razie zasięgnięcia opinii biegłego, termin, o którym mowa w § 1, może być przedłużany, nie więcej jednak niż o 9 miesięcy.\nWniosek o wydanie opinii zabezpieczającej podlega opłacie w wysokości 20 000 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Opłata od wspólnego wniosku zainteresowanych ulega zwiększeniu o 5000 zł od piątego i każdego kolejnego zainteresowanego.\nwycofania wniosku w terminie 6 miesięcy od dnia jego złożenia – w połowie;\nW przypadku, o którym mowa w § 2, zwrot opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej.\nKoszty postępowania, o których mowa w art. 265 koszty postępowania przed organami podatkowymi § 1 pkt 1 i 3, obciążają wnioskodawcę.\nSzef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli jest ona sprzeczna z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.\nNa podstawie treści opinii zabezpieczającej lub odmowy wydania opinii zabezpieczającej sporządza się informację, którą niezwłocznie zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.\nInformacja, o której mowa w § 1, zawiera w szczególności zwięzły opis poddanej pod opinię czynności oraz wyjaśnienie powodów podjętego rozstrzygnięcia. Informacja nie może zawierać danych identyfikujących lub pozwalających na zidentyfikowanie wnioskodawcy lub innych podmiotów wskazanych w treści aktu.\nSzef Krajowej Administracji Skarbowej zasięga opinii organu właściwego w sprawie porozumienia, jeżeli:\nprzedstawione we wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej okoliczności świadczą, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności może mieć zastosowanie zawarte porozumienie inwestycyjne w zakresie, o którym mowa w art. 20zt zakres porozumienia inwestycyjnego pkt 2, albo w zakresie tej korzyści podatkowej organ właściwy w sprawie porozumienia odmówił zawarcia tego porozumienia, lub\nwnioskodawca jest stroną postępowania w przedmiocie zawarcia porozumienia inwestycyjnego w zakresie czynności opisanej we wniosku.\nJeżeli z opinii organu właściwego w sprawie porozumienia wynika, że istnieją przeszkody do rozpatrzenia wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wszczęcia postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej.\nDo zasięgnięcia opinii organu właściwego w sprawie porozumienia przepisy art. 209 obowiązek zajęcia stanowiska w sprawie przez inny organ § 1–4 i 6 stosuje się odpowiednio.\nwycofania wniosku o jej wydanie,\nwydania decyzji z zastosowaniem art. 119a unikanie opodatkowania w zakresie objętym wnioskiem o wydanie opinii\nCzytaj dalej (Rozdział 5. Cofnięcie skutków unikania opodatkowania)