Katarzyna Walasek: trzeba być otwartym na zmiany – Apteki 4 Pory Roku\nKatarzyna Walasek: trzeba być otwartym na zmiany\nHome Nasi partnerzy Katarzyna Walasek: trzeba być otwartym na zmiany\nZawód farmaceuty może być ostatnio kojarzony z licznymi przeobrażeniami, jednak niezmiennie jego sensem jest – i zawsze będzie – praca z pacjentem – podkreśla Katarzyna Walasek z apteki 4 Pory Roku w Częstochowie.\nChociaż dopiero od pięciu lat pracuje jako farmaceutka, od maja zajmuje stanowisko kierownika apteki. Pięć lat to minimalny straż pracy, jaki należy posiadać, by móc pełnić tę funkcję. Swoją sumiennością, nieustannym doskonaleniem i poszerzaniem wiedzy udowadnia, że jest odpowiednią osobą na odpowiednim miejscu.\nBohaterka najnowszego odcinka naszego cyklu „Partnerzy 4 Pór Roku”- Katarzyna Walasek z apteki 4 Pory Roku w Częstochowie – należy do grona młodych farmaceutów, którzy nie tylko z pasją wykonują swoją pracę, ale także z optymizmem spoglądają w przyszłość.\nBije z Pani ogromny optymizm. Skąd tak silne, pozytywne nastawienie, by pomimo wszystkich zawirowań wokół zawodu farmaceuty, mieć w sobie tyle energii do tej pracy?\nKatarzyna Walasek: Ja po prostu lubię moją pracę. Zaangażowanie i pasja bardzo ułatwiają wykonywanie codziennych obowiązków zawodowych, a wbrew powszechnej opinii jest ich znacznie więcej niż to, co widoczne na pierwszy rzut oka w aptece. Niewątpliwie zawód farmaceuty może być ostatnimi czasy kojarzony z licznymi przeobrażeniami, ale niezmiennie jego sednem jest i zawsze będzie praca z pacjentem.\nJakie możliwości rozwoju ma młody farmaceuta w aptece?\nMożliwości jest naprawdę sporo. Farmaceuta, który lubi kontakty z ludźmi, najchętniej będzie się realizował pracując z pacjentem. Inny może, co prawda, czuć się mniej komfortowo za pierwszym stołem, ale za to świetnie odnajdzie się przy wykonywaniu leków recepturowych lub w pracy biurowej.\nJednak młody człowiek rozpoczynający pracę w zawodzie, przede wszystkim musi mieć świadomość ogromnej odpowiedzialności, jaka na nim spoczywa. Dlatego żaden z elementów pracy farmaceuty aptecznego nie może być mu obcy.\nW czym najlepiej czuje się Pani?\nOd początku staram się poznać wszystkie tajniki tego zawodu i nie zaniedbać żadnej jego składowej, aby móc czuć się swobodnie w pracy każdego dnia. Nie zapominam o tym, że farmacja nieustannie się rozwija. Zmieniają się problemy, z jakimi mierzy się społeczeństwo, a co za tym idzie także oczekiwania pacjentów. Farmaceuci też muszą być otwarci na zmiany.\nW jaki sposób do tej pory odkrywała Pani zawód farmaceuty i różnorodność obowiązków, jakim trzeba sprostać?\nPrzede wszystkim staram się ciągle rozwijać i poszerzać wiedzę, także poza uczestnictwem w punktowanych kursach i szkoleniach, do których, jak każdy farmaceuta, jestem zobligowana. Chętnie podejmuję się nowych wyzwań, co pozwala mi zdobywać cenne doświadczenia. Z pewnością jednym z takich wyzwań była praca w aptece szpitalnej.\nKtoś by powiedział: Apteka to przecież po prostu apteka. Zarówno w jednym, jak i drugim miejscu, wydawane są leki. Czym mogą się one różnić?.\nW codziennej pracy różnią się niemal wszystkim. Oczywiście w obu przypadkach mamy do czynienia z lekami, a wszystko, co robimy, ma służyć dobru pacjenta. Ale na tym podobieństwa się kończą.\nPracując w aptece szpitalnej można spojrzeć na ten zawód z innej perspektywy. Współpracujemy z lekarzami i pielęgniarkami, a nie bezpośrednio z pacjentami. Z uwagi na to, że takich aptek jest stosunkowo niewiele – oczywiście w porównaniu z aptekami ogólnodostępnymi – podczas studiów poświęca się im znacznie mniej uwagi. Dlatego cieszę się, że miałam okazję sprawdzić się w roli farmaceuty szpitalnego.\nDuży wpływ na dalszą karierę młodych farmaceutów ma obowiązkowy, półroczny staż. Czy to prawda? Czy w jakiś sposób można się do tego przygotować?\nZgadzam się z tą opinią. Jest to przecież pierwszy kontakt z zawodem wykonywanym przez nich później przez wiele lat: pierwsze rozmowy z pacjentami, pierwsze porady i pierwsze odpowiedzialne decyzje, chociaż podejmowane pod czujnym okiem opiekunów. Myślę, że każdy farmaceuta na długo zachowuje wspomnienia z tego okresu.\nCo w takim razie poradziłaby Pani młodym ludziom? Z jakim nastawianiem powinni rozpocząć ten staż?\nMoim zdaniem najlepsze, co można zrobić to właśnie nie nastawiać się, zachować otwarty umysł. Powinni wykorzystać ten czas na naukę i obserwację bardziej doświadczonych farmaceutów, co pozwoli im znaleźć własny sposób na przekucie wiedzy teoretycznej, nabytej podczas studiów, w praktyczną umiejętność służenia pacjentom pomocą.\nSpróbujmy zerknąć w przyszłość: czy Pani zdaniem zawód farmaceuty ulegnie zmianie?\nWydawanie jednoznacznych opinii na ten temat jest z pewnością dosyć ryzykowne, ponieważ trudno przewidzieć, co przyniesie przyszłość. Jednak uważam, że warto być przygotowanym na zmiany, chociażby takie, jak poszerzenie uprawnień farmaceuty. Już dzisiaj to do nas w pierwszej kolejności zgłasza się wielu pacjentów zmagających się z problemami zdrowotnymi.\nNieustannie słyszy się, że system ochrony zdrowia w Polsce cierpi na brak wykwalifikowanego personelu medycznego, zarówno lekarzy, jak i pielęgniarek. Im bardziej ten problem będzie się pogłębiał, tym więcej pacjentów będzie szukać pomocy przede wszystkim w aptekach.


WUT Solar Boat – mistrzowie determinacji i pasji / Badania - Innowacje - Technologie (BIT PW) / Badania i nauka / Strona główna - Politechnika Warszawska\nZespół WUT Solar Boat podczas zawodów Monaco Solar Boat Challenge 2016, fot. WUT Solar Boat\nMłodzi inżynierowie po raz drugi wystąpili na międzynarodowych zawodach łodzi solarnych Monaco Solar Boat Challenge. Mistrzostwa odbyły się w dniach 14-16 lipca 2016 roku. Mimo że podium było w zasięgu ręki, usterka techniczna, która ujawniła się podczas trwającego niemal trzy godziny maratonu, uniemożliwiła dalszą rywalizację. W mistrzostwach bezkonkurencyjne były załogi holenderskie, które zwyciężyły zarówno w klasie A, jak i OPEN.\n– Na początku był chaos – mówi o wykluwaniu się pomysłu na budowę łodzi solarnej, kierownik projektu WUT Solar Boat Andrzej Gut.\nPomysłodawcą projektu był Jakub Batog z Politechniki Warszawskiej, wielki fan żeglarstwa, który chciał projektować łodzie. Wiedza techniczna to jednak nie wszystko. Brakowało profesjonalnego podejścia do zarządzania projektem, które zapewnili Karolina Wiśniewska i Andrzej Gut, obecny kierownik zespołu, student Politechniki Warszawskiej oraz Szkoły Głównej Handlowej.\nKolejnym krokiem do urzeczywistnienia pomysłu łodzi solarnej było pozyskanie funduszy. Realizacja projektu była możliwa dzięki finansowaniu ze środków UE w ramach programu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego „Generacja Przyszłości”. Później młodych konstruktorów czekała już tylko cała masa pracy i wyzwania pojawiające się na każdym kroku.\n– Zebraliśmy zespół, ale brakowało nam doświadczenia i nie każdy wiedział, o co w tym wszystkim chodzi – mówił o początkach WUT Solar Boat Andrzej Gut. – Pierwsza łódź miała po prostu wystartować w zawodach, nie marzyliśmy o wielkich osiągach.\nSześciometrowa łódź WUT Solar Boat, ważąca 90 kg, była najlżejszą konstrukcją biorącą udział w tegorocznych zawodach, fot. WUT Solar Boat\nPromowanie energii odnawialnej przez sport\nZapotrzebowanie na jachty napędzane energią słoneczną albo przynajmniej wspomagane nią pojawiło się, kiedy zaczęto zwracać większą uwagę na kwestie ochrony środowiska. Na akwenach chronionych obowiązuje zakaz używania silników spalinowych, a żaglówki oraz łodzie wiosłowe nie sprawdzają się w każdych warunkach. Nadzieją stały się jednostki o napędzie elektrycznym zasilane energią słoneczną z paneli fotowoltaicznych. Dziś instalacja takich paneli w łodziach komercyjnych staje się coraz powszechniejsza.\nZawody Monaco Solar Boat Challenge promują odnawialne źródła energii oraz nowatorskie rozwiązania technologiczne. Każda konstrukcja, która ma wziąć udział w mistrzostwach, musi przejść restrykcyjną kontrolę techniczną. Pierwszego dnia zawodów odbywa się najważniejsza i najtrudniejsza konkurencja, czyli maraton, który trwa od 2 do 3 godzin. – Wszystkie łódki stratują wspólnie, a wyścig kończy się, gdy pierwsza z nich wykona 50 okrążeń – tłumaczy kierownik WUT Solar Boat.\nKonkurencja ta wymaga ogromnej wiedzy i doświadczenia zawodników. Warunki są zmienne, trzeba reagować na sytuację na wodzie. Ponadto sternik, w przypadku WUT Solar Boat – Michał Sadowski, jest w ciągłym kontakcie z kolegami na lądzie. Członkowie zespołu, na podstawie informacji ile energii znajduje się w akumulatorze oraz ile mocy wytwarzają panele, dostosowują przyjętą taktykę do bieżącej sytuacji. Dbają także o bezpieczeństwo sternika i w razie problemów technicznych ściągają do brzegu.\nDrugą konkurencją w zawodach jest slalom, a ostatnią wyścig jeden na jednego. Punkty zdobyte w poszczególnych konkurencjach sumuje się, a zawody wygrywa drużyna z największą ich liczbą.\nMichał Sadowski, sternik łodzi podczas startu jest w ciągłym kontakcie z kolegami na lądzie, fot. WUT Solar Boat\nJak zbudować łódź solarną? Najlepiej zacząć od początku, czyli od kadłuba. Ten, który został wykorzystany przez zespół WUT Solar Boat został wykonany na specjalne zamówienie i stał się podstawą do kolejnych działań. Trzeba było go oczywiście wyposażyć, przygotować wręgi, płyty pod panele. Kolejnym elementem jest system zasilania: akumulator, panele fotowoltaiczne, które muszą przekazywać energię do silnika. Trzecim elementem jest sterowanie. Studenci muszą zaprojektować i zbudować kokpit, drążek sterowniczy, manetkę. Ostatnia ważna rzecz to napęd. W tym roku zespół WUT Solar Boat dodał jeszcze jeden element, czyli hydroskrzydła, które wynoszą łódź nad powierzchnię wody. Holendrzy, którzy przodują w zawodach łodzi solarnych, chętnie wykorzystują to rozwiązanie.\nSześciometrowa łódź WUT Solar Boat, ważąca 90 kg, była najlżejszą konstrukcją biorącą udział w tegorocznych zawodach. Andrzej Gut zwraca również uwagę na ciekawe rozwiązanie kwestii mocowania paneli: – Sprawność paneli zmniejsza się, gdy bardzo się rozgrzeją – tłumaczy. – Dlatego zamontowaliśmy je na specjalnych kratownicach, żeby były chłodzone od spodu przez wodę. Dzięki temu pobieraliśmy nawet o 30-40 % więcej energii niż inne drużyny.\nNajlepsze drużyny biorące udział w zawodach Monaco Solar Boat Challenge to ekipy, które mogą pochwalić się wieloletnim doświadczeniem. Ponadto nie jest to konkurs studencki, ale pełnoprawne zawody sportowe. Po tegorocznej edycji nasi zawodnicy wiedzą, że brakuje im niewiele, by znaleźć się w gronie najlepszych.\nMimo wielu testów wady konstrukcyjne czy drobne niedociągnięcia zazwyczaj dają o sobie znać w najgorszym momencie, czyli podczas zawodów.\n– Mimo dużego zapasu energii musieliśmy wycofać się na kilka okrążeń przed ukończeniem maratonu – mówi Andrzej Gut. – Zalało nam część elektroniki. Niestety zawiodła pompa zęzowa i poziom wody w kadłubie był wyższy niż przewidywaliśmy.\nStudenci pracujący przy budowie łodzi solarnej kilkukrotnie udowodnili, że się nie poddają, a każdą porażkę przekuwają w sukces. Rok temu na kilka dni przed zawodami w wyniku pożaru stracili swoją łódź, którą budowali niemal rok. Nie dali jednak za wygraną i w kilkadziesiąt godzin odbudowali swoją maszynę, by wystartować w Monaco.\nW czasie pożaru wszystkie podzespoły elektroniczne znajdowały się poza łodzią, więc były gotowe do wykorzystania. Zespół miał też drugi kadłub. Resztę przygotowali od początku i dopasowali z tych elementów, które zostały w warsztacie po budowie pierwowzoru.\n„Marzymy o podium”\nStudenci pracujący w zespole WUT Solar Boat są zadowoleni ze swojej konstrukcji. – Teraz chcemy osiągnąć niezawodność – podkreśla, pytany o plany na przyszłość, Andrzej Gut. – Musimy poprawić jeszcze zabezpieczenia, połączenia, izolację. Nie będziemy niczego zmieniać, jeśli chodzi o napęd czy panele – to działa tak, jak byśmy chcieli. Potem będziemy rozwijać hydroskrzydła.\nZespół WUT Solar Boat wciąż szuka również warsztatu, w którym mógłby pracować nad swoją łodzią.\nIch celem jest podium w przyszłorocznych zawodach. Aby to osiągnąć i marzyć o kontynuowaniu występów w Monaco, potrzebni są jednak nowi ludzie, którzy zaangażują się w projekt. Drużyna pracująca przy WUT Solar Boat to zazwyczaj pasjonaci sportów wodnych.\n– Projekty studenckie zależą od determinacji jednej osoby lub grupki osób – mówi Andrzej Gut. – Ściągamy do ekipy znajomych, chcemy zachęcić do pracy kolejnych pasjonatów. Marzymy o tym, żeby projekt był kontynuowany, kiedy my już odejdziemy z zespołu.\nJak wyglądają zawody łodzi solarnych w Monaco? Zobaczcie na filmie.\nWUT Solar Boat: http://solarboat.pl/\nProfil na Facebooku: facebook.com/wutsolar


Praca: Sprzedawca Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie - 77 ofert pracy | Jooble\nsklep Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\nsprzedaż Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\nzamo Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\ndoświadczenia Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\nklient Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\nsam ciężarowych Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\nwsz Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\nwło Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\ndam Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\ndla klienta Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\nPraca Sprzedawca Stojadła, gm. Mińsk Mazowiecki, Mazowieckie\n...FORMACIE KOSMETYCZNO-DROGERYJNYM (SIEĆ SKLEPÓW HEBE) ORAZ FARMACEUTYCZNYM (APTEKI NA ZDROWIE ORAZ APTEKI PRZY HEBE). Konsultant - Sprzedawca MIEJSCE PRACY: Wołomin OPIS STANOWISKA: * zapewnienie profesjonalnej obsługi Klienta * doradztwo w zakresie doboru...\nSprzedawca na telefon (37op)\nZakres obowiązków kompleksowe obsługiwanie klientów przez telefon w zakresie sprzedaży poprzez dostarczanie klientowi pełnej informacji o sprzedawanych towarach i usługach, nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów z klientami; przeprowadzanie przed sprzedażowych telefonicznych...\nSprzedawca (do 30r.ż.)\nkontakt przez PUP - Wołomin, Mazowieckie 2000 zł\nZakres obowiązków Obsługa klienta, dbanie o czystość i estetykę miejsca sprzedaży, przestrzeganie warunków saniatrnych sprzedaży, organizowanie zaopatrzenia i przyjmowania dostaw towarów, przygotowywanie produktów do sprzedaży i ich wyeksponowanie.\nGROMULSKI Piekarnia – Cukiernia Zatrudni Ekspedientki do pracy w sklepach firmowych piekarni na terenie Warszawy, Wesołej oraz pow. mińskiego ( Mrozy, Cegłów ). Praca zmianowa ( 5:00 - 20:00). Od osób zainteresowanych oczekujemy: - umiejętności obsługi komputera (...


CTiK z nową ofertą dla mieszkańców – Ścinawa nad Odrą\nKończą odtwarzać drogę w Ręszowie (ZDJĘCIA)\nCTiK z nową ofertą dla mieszkańców\n23 września 2021 23 września 2021 Zygmunt Kogut\tBrak komentarzy CTiK, zajęcia, zaproszenie\nOd września sukcesywnie wracają do oferty Centrum Turystyki i Kultury w Ścinawie zajęcia aktywizujące mieszkańców. Kontynuowane będą przede wszystkim warsztaty, które cieszyły się wcześniej największym zainteresowaniem uczestników, ale organizatorzy czasu wolnego postarali się również o nowe zajęcia, by jak najwięcej mieszkańców mogło rozwijać swoje zainteresowania, uczyć się nowych rzeczy, w pożyteczny sposób spędzać czas wolny. Zapraszamy do zapoznania się z nową ofertą na oficjalnym profilu CTiK na Fecebooku: https://www.facebook.com/CTiKScinawa lub do kontaktu z placówką!\nOrganizatorzy przygotowali całą gamę zajęć dedykowanych seniorom: Warsztaty rękodzielnicze Seniora, Taniec w kręgu, Zdrowy kręgosłup Seniora, Yoga Seniora.\nCzas wolny w CTiK spędzą ciekawie najmłodsi, zajęcia dedykowane dzieciom to: Nauka gry na gitarze i instrumentach klawiszowych, Breakdance dla dzieci i młodzieży, Warsztaty artystyczne, Szkółka Szachowa Szachuś, zajęcia taneczne Studia Balans i grupa teatralna Zaczarowana Kurtyna.\nChętni mogą zapisać się na zajęcia Pasion Fitnes – ujędrnianie, spalanie, relaksacja oraz Zumbę.\nUwaga: szczegółowych informacji na temat zajęć udzielają organizatorzy.\nCentrum Turystyki i Kultury w Ścinawie, ul. Kościuszki 1, tel.: 76/ 845-79-17.\n← Liga Szkółek Kolarskich Jerzmanowa 2021\nWeekendowy rozkład ligowy →\nKolejny medal Stanisława Michalewicza (FOTO)\n10 marca 2021 Zygmunt Kogut\nNowe odwodnienie wojewódzkiej w Lasowicach\n19 września 2017 23 października 2017 Anna Kubik\nPomaganiu zawsze towarzyszy dobra aura\n31 października 2018 Zygmunt Kogut\nDobiegają końca prace realizowane na drodze powiatowej w Ręszowie. W ramach całego zadania wykonawca wcześniej poprowadził w niej sieć kanalizacyjną,\nKończą odtwarzać drogę w Ręszowie (ZDJĘCIA) 22 października 2021


Historia Kursy uniwersyteckie 📚 - Korepetycje na stronie Buki ✅\nKursy uniwersyteckie Historia\nKorepetycje z historii Kursy uniwersyteckie\nCzego chcesz się uczyć? Wybierz przedmiotJęzyk angielskiMatematykaJęzyk polskiJęzyk niemieckiChemiaFizykaBiologiaHistoriaGeografiaWiedza o społeczeństwieInformatykaProgramowanieJęzyk francuskiJęzyk hiszpańskiJęzyk włoskiJęzyk czeskiJęzyk rosyjskiJęzyk starogreckiJęzyk łaciński i kultura antycznaGrafikaArchitekturaHistoria muzykiAstronomiaMatematyka zaawansowanaMatematyka dyskretnaAnaliza matematycznaRównania różniczkoweTeoria prawdopodobieństwaAlgebra liniowaGeometria analitycznaGeometria wykreślnaMechanika teoretycznaWytrzymałość materiałówMechanika PłynówElektrotechnikaElektrodynamikaFizyka cząsteczkowaOptykaAnatomiaBotanikaBiochemiaZoologiaFizjologiaGenetykaEkologiaEkonometriaEkonomiaMarketingMarketing internetowyZarządzanieRachunkowośćFinanseStatystyka ekonomicznaStatystyka matematycznaKulturoznawstwoSocjologiaPsychologiaFilozofiaPrawoPolitologiaRetorykaLogikaProjektowanieRobotyka\nWybierz miastoWarszawaKrakówŁódźWrocławPoznańGdańskBydgoszczLublinKatowiceGdynia Bielsko-BiałaBrwinówChrzanówCzęstochowaDynówGrodzisk MazowieckiHalinówJarosławJózefówKielceLegionowoLeżajskŁańcutMarkiMilanówekMrozyMszczonówOlsztynOtwockPiasecznoPiastówPodkowa LeśnaPruszcz GdańskiPruszkówPrzemyślPrzeworskRadomRadzyminRumiaRzeszówSkórczSochaczewSopotStarachowiceStarogard GdańskiSuwałkiTłuszczWejherowoWołominZąbkiZielona GóraZielonkaŻyrardówŻywiec\nKorepetycje z historii dla dzieci i młodzieży, prawoznawstwa dla dorosłych Doskonały kontakt z uczniami i studentami ,doświadczenie w pracy w szkole średniej w Suwałkach.\nJestem nauczycielem liceum z wieloletnim doświadczeniem. Mam wieloletnie doświadczenie w nauczaniu i prowadzeniu korepetycji, przede wszystkim przygotowujących do matury z historii i wiedzy o społeczeństwie na poziomie rozszerzonym. Poza pracą w szkole współpracuję z instytucjami historycznymi i muzeami.\nJestem mgr historii, całe życie zawodowe uczę historii w szkołach średnich, obecnie na emeryturze, cały czas pracuję ucząc obecnie w prywatnym liceum. Posiadam bogate doświadczenie pedagogiczne, ucząc historii i WOS, przygotowując do zdawania matury z w/w przedmiotów. Prowadziłem zajęcia w szkołach dziennych, wieczorowych, zaocznych. Uczenie historii jest moją pasją, dlatego też ciągle poszukuję dodatkowego zatrudnienia, stawiam na aktywizację uczniów. Jestem osobą o wysokiej kulturze osobistej, niepopadającą w konflikty z uczniami. Staram ...\nUwielbiam pracę z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi. Jestem pasjonatką Historii średniowiecznej oraz literatury z zakresu rozwoju osobistego. Jestem absolwentką studiów w Polsce i za granicą, na kierunkach: Historia (ukończone studia doktoranckie), Edukacja obywatelska i wychowanie do życia w rodzinie, Zarządzanie Oświatą. Ponadto skończyłam wiele kursów, które poszerzyły moją wiedzę i kompetencję o metody: pracy z osobami ze szczególnymi potrzebami kształcenia (Autyzm, Zespół Aspergera), nowoczesne metody kształcenia przy wykorzystaniu...\nJestem studentem Historii III roku Uniwersytetu Jagiellońskiego na specjalizacji nauczycielskiej.Przygotuję każdego ucznia do matury na poziomie rozszerzonym bądź egzaminu podstawowego, jak również pomogę uczniom mającym problem z opanowaniem materiału bieżącego. Oferuję kreatywne podejście do nauczania, zależnie od możliwości i przede wszystkim preferencji ucznia. Praktyki w szkole podstawowej j...\nHistoria Kursy uniwersyteckie - Korepetycje na stronie Buki\nKursy uniwersyteckie - Historia. Wasz korepetytor na stronie Buki. Szybkie wyszukiwanie. Opinie klientów, najlepsi korepetytorzy Polski.\n🥇 Jak wybrać odpowiedniego korepetytora Historii Kursy uniwersyteckie?\n💰 Ile kosztuje korepetycje Historii Kursy uniwersyteckie?


Szkolenia bhp dla pracodawców Tarnów |\nSzkolenia bhp dla pracodawców Tarnów\nSzkolenia z zakresu Bezpieczeństwa i Higieny Pracy to podstawa. Odpowiednie warunki oraz bezpieczeństwo to jedna z najważniejszych kwestii. Chcemy aby zarówno pracownik jak i pracodawca czuli się komfortowo w miejscu wykonywania swoich obowiązków. Dlatego warto poświęcić czas na szkolenia bhp dla pracodawców tarnów, w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa.\nSzkolenia bhp dla pracodawców tarnów są po to aby, kadra mogła następnie szkolić swoich pracowników. Mogą być one przeprowadzane w formie kursu lub seminarium. Jest ich kilka i powtarzane są w czasie pracy. Częstotliwość tych szkoleń zależy od rodzaju wykonywanego zawodu. Kurs dla pracodawców pozwala im prowadzić szkolenia bhp dla pracodawców tarnów w swojej firmie (pod warunkiem, że szef zatrudnia co najmniej 50 osób.)\nWspółpracujemy z klientem, w oparciu o stałą umowę lub w postaci jednorazowych zleceń. Szkolenia odbywają się w biurze albo w firmie kontrahenta.\nOferujemy także dodatkowe usługi, takie jak;\nocena i analiza stanu BHP;\nopracowanie programu szkolenia;\nopracowanie dokumentacji pracowniczej.\nKażda usługa szkoleniowa traktowana jest indywidualnie, zgodnie z potrzebami i preferencjami interesantów. Szkoleniowcy chętnie odpowiedzą na wszelkie pytania i pomogą nam wdrożyć wiedzę ze szkolenia bhp dla pracodawców tarnów w życie.\nNależy zadbać odpowiednio o swoich pracowników, a specjaliści z Tarnowa posiadają wieloletnie doświadczenie, dzięki czemu fachowo załatwią sprawę!


Jak gotowanie stało się modne. Kuchenne rewolucje - porady.swiatkobiety.pl\nW ciągu ostatnich dziesięciu lat dokonał się na naszych oczach prawdziwy przewrót. Zapanowała moda na gotowanie, które z nużącego obowiązku stało się rozrywką.\nUznaliśmy, że to świetny sposób na twórcze spędzanie wolnego czasu. Przygotowywanie posiłków stało się także pretekstem do podróży i nawiązania nowych znajomości.\nO zasięgu tego zjawiska świadczy fakt, że tylko na jednym wirtualnym serwisie Durszlak.pl zgromadzono aż 440 tysięcy przepisów, które przeczytano 80 milionów razy! Ale zaspokojenie głodu nie jest już najważniejsze. Liczy się także oprawa.\nZaczęłam podróżować dzięki przepisom ze świata\nZaczęło się od makaronu sojowego. Dawno temu, w listopadzie. – Lało, było zimno jak w psiarni, a ja wracałam zmęczona po odwiedzinach u koleżanki w szpitalu – opowiada Marysia.\n– Spóźniłam się na autobus i weszłam do wietnamskiej knajpki obok przystanku. Makaron mnie zadziwił. Przezroczysty, jakby szklany, co to za cudo?\nWtedy po raz pierwszy piłam też jaśminową herbatę i jadłam banana w cieście. Wiem, że to standard w każdej budce z azjatyckim jedzeniem, ale dla mnie było to wtedy odkrycie. Bo w moim rodzinnym domu jadano tradycyjnie. Pieprznie, tłusto i z obowiązkowym schabowym na niedzielę. Sama też tak gotowałam, bo mąż lubił.\nDopóki nie weszłam do orientalnej restauracji, nie wiedziałam nawet, że mam „kubki smakowe podróżnika”, które zaprowadzą mnie aż do Bangkoku – Marysia wspomina, jak z ciekawości postanowiła sama poeksperymentować: – Kupiłam papier ryżowy i kapustę, ale moje pierwsze sajgonki okazały się porażką na całej linii. Nie poddałam się. Zaczęłam szperać, podpytywać znajomych i znalazłam kurs kuchni pięciu przemian.\nTo było prawdziwe objawienie, nie wiedziałam, że tak można myśleć o jedzeniu. Połknęłam bakcyla. Marysia szybko stała się specjalistką od egzotycznych smaków. Na kursie sushi jej futo maki zostały uznane za wzorowe. Nauczyła je jeść nawet 80-letnią matkę, choć ta najpierw wybrzydzała na "glony bez smaku".\nOd poznanego na internetowym forum kulinarnym Hindusa ściągnęła pierwszy przepis na warzywne curry, a potem kupiła książkę o kuchni Indii. Dziś w niedzielę, zamiast schabowego, rodzina zjada kurczaka w zielonej masali. Ale jej największą miłością jest kuchnia tajska. – Znajomy przywiózł mi z wycieczki przyprawy. Olśniło mnie, że tych smaków szukałam całe życie. Ale prawdziwym cudem była wyprawa na tajski półwysep Phuket, którą zafundowały mi dzieci.\nPodróż życia! Szczęśliwa Marysia wróciła z siedmioma kilogramami nadbagażu – wszystko to były przyprawy i akcesoria kuchenne. – Potrafię dziś przyrządzić świetne tom yum, czyli zupę z kurczakiem, imbirem i mlekiem kokosowym. Robi furorę wśród znajomych. Na szczęście, są już u nas dostępne azjatyckie składniki, więc nie trzeba jeździć do Tajlandii. Ponieważ teraz jestem na etapie odkrywania arabskich przepisów, namawiam męża na wycieczkę do Maroka.\nOni tam mają takie stożkowe gliniane garnki zwane tadżinami, w których dusi się mięso z warzywami. To świetna metoda. Wprawdzie tadżiny można kupić w Polsce, ale dla mnie gotowanie stało się częścią poznawania obcych krajów. Dopiero na Phuket zrozumiałam sekret i ducha tamtej kuchni.\nPolak odkrywa smaki\nW PRL-u siermiężna rzeczywistość zredukowała jedzenie do „żywienia”. Teraz nadrabiamy stracone lata. Jesteśmy otwarci na nowości.\nCiekawi nas, jak smakują egzotyczne warzywa i owoce, na przykład bataty i pomelo, które coraz częściej możemy znaleźć w warzywniaku pod blokiem.\nLubimy wyzwania, chłoniemy światowe nowinki, wypróbowujemy przepisy przywiezione z zagranicy.\nProgramy prezentujące egzotykę, takie jak „Makłowicz w podróży” biły rekordy popularności i były jednymi z najchętniej kupowanych polskich produkcji na DVD.\nChoć już dwadzieścia lat temu mieliśmy spory apetyt na pizzę, chińszczyznę i kebab (pizza wyprzedziła w naszych upodobaniach nawet krajowe przysmaki), to zamawialiśmy je najczęściej na mieście w restauracjach serwujących jedzenie na wynos.\nDziś mamy ambicje wypróbowywać nawet skomplikowane przepisy w domu. Ponieważ wyjątkowo przypadła nam do gustu kuchnia japońska (miłość do niej deklaruje co czwarty Polak), a cena sushi jest bardzo wysoka, zaczęliśmy je robić własnoręcznie.\nW kwestiach kulinarnych nie mamy żadnych uprzedzeń: 80 proc. z nas równie chętnie kosztuje dań francuskich co tych z krajów Trzeciego Świata.\nZanim zostaniesz mistrzynią\nPrzygotowanie to podstawa Zanim spontanicznie zabierzesz się do gotowania, sprawdź koniecznie, czym dysponujesz. Masz przepis, wszystkie składniki, odpowiedni sprzęt i dość dużo czasu?\nNic tak nie niszczy przyjemności gotowania jak konieczność wybiegania z kuchni w połowie pracy, bo zapomniałaś o śmietanie i musisz lecieć po nią do sklepu.\nMyśl i ucz się: Żeby dobrze gotować, nie wystarczą dobre chęci. Zapał jest ważny, ale trzeba się jeszcze nauczyć podstawowych technik. Trików kuchennych są miliony i warto się nimi popisać. Ale na to przyjdzie pora, gdy opanujesz już bazowe umiejętności. Kuchnia wymaga wiedzy, logiki i kreatywności – dokładnie w takiej właśnie kolejności.\nNie bój się porażek: "Jednym z sekretów gotowania jest uświadomienie sobie, że trzeba wprowadzać poprawki, jeśli się da, lub pogodzić się z sytuacją, kiedy nie można nic zrobić" - pisze w słynnej książce kucharskiej „Francuski szef kuchni” Julia Child. W kuchni wszystkim zdarzają się wpadki. A zwłaszcza tym, którzy nie obawiają się eksperymentować.\nNawet słynni mistrzowie mają na swoim koncie dania, których przygotowywanie ćwiczyli wielokrotnie. Jeżeli będziesz cierpliwa, nawet najtrudniejsze przepisy opanujesz do perfekcji.\nBlog o jedzeniu dał mi nowe lepsze życie\nDziesięć lat temu ważyłam ponad 80 kg przy 165 cm wzrostu – śmieje się Beata, ładna blondynka o figurze nastolatki. – Taki tucznik miniaturka... Nie ukrywa, że dawniej jadła za trzech. Bo nerwy w pracy, bo nie mogła zajść w ciążę, bo mąż wciąż oglądał się za innymi. Zajadała stres, aż w końcu zbuntowało się serce.\n– Zawału dostałam dzień po 36. urodzinach i cztery miesiące po odejściu męża. Upadłam przed windą. Przeżyłam tylko dzięki psu, który szczekał tak długo, aż wyjrzała sąsiadka.\nW szpitalu spędziłam prawie miesiąc. To dość czasu, by przemyśleć całe życie. Uznałam, że albo się wykończę, albo sama uratuję. Zaczęłam od wrzucenia w internet hasła "żywienie po zawale".\nTo, co przeczytałam, ścięło mnie z nóg. Zero tłustego mięsa, kawy, embargo na sól, alkohol i słodycze. Rozpłakałam się. A potem wytarłam łzy i poszłam do sklepu kupić garnek do gotowania na parze.\nNajpierw jadłam tylko warzywa i ryż, bo niczego innego nie umiałam w nim przygotować. Lecz uznałam, że jak mam pozostać na diecie do końca życia, to niech choć będzie smacznie. Zaczęłam szperać, szukać przepisów i wciągnęło mnie.\nDziś zdjęcie tego historycznego garnka zdobi winietę blogu o zdrowym żywieniu, który prowadzi Beata. Założyła go bardziej dla gromadzenia przepisów niż z chęci zdobycia popularności. Poza tym po rozwodzie czuła się samotna, więc postanowiła wypełnić czymś wieczory.\nPisała o sztuce gotowania bez soli i o tym, jak wypróbowała osiem przepisów na jaglankę, nim znalazła taki, który pozwolił jej przełknąć znienawidzoną kaszę.\nNawet nie zauważyła, kiedy w ciągu roku przybyło jej 10 tysięcy stałych czytelników. Komentowali wpisy, dzielili się swoimi przemyśleniami, recenzowali jej kulinarne pomysły, dodawali własne. – Prawdziwym przebojem okazała się zupa z papryki na winie z serem gruyere, mus z fasoli z ło sosiem i kalafiorówka z curry i rodzynkami. Zapomniałam o pustce, bo teraz co dzień kontaktuję się z wieloma ludźmi przez Skype’a i blog.\nGdy ujawniłam, gdzie mieszkam, okazało się, że na swoim osiedlu mam dwie fanki. Spotykamy się teraz i razem gotujemy. Zamierzamy nawet to nakręcić i wrzucić do sieci. Myślę o warsztatach zdrowego odżywiania.\nJeden ze znajomych blogerów złożył mi taką propozycję. Gdy czasem patrzę wstecz, nie mogę wyjść ze zdumienia. Przez większą część dorosłego życia miałam dwie lewe ręce do gotowania. Z braku czasu wpychałam w siebie śmieciowe jedzenie. Byłam uzależniona od zupek w torebkach i cukierków.\nMój były mąż, gdy dowiedział się, czym się zajmuję, nie mógł uwierzyć, że autorka blogu i kobieta karmiąca go pizzą z kartonów to jedna i ta sama osoba. Powinnam być wdzięczna losowi za zawał, bo gdyby nie on, nie odkryłabym swojej życiowej pasji i nie poznałabym tylu wspaniałych ludzi.\nAż dziewięć milionów Polaków przynajmniej raz w miesiącu wchodzi do sieci w poszukiwaniu kulinarnych inspiracji. Internet zastąpił tajne zeszyty naszych babć, w których gromadziły one sprawdzone przepisy, a potem przekazywały córkom w dniu ślubu.\nDziś nie wypada mieć takich tajemnic. Wręcz przeciwnie, dobrze pokazać, że znamy się na kuchni. Jeśli uznanie rodziny i podziw znajomych to za mało, zawsze można założyć blog.\nNajpopularniejsze są w czołówce polskich blogów w ogóle. KwestiaSmaku.com, Kotlet.tv i MojeWypieki.com odwiedza regularnie po kilkaset tysięcy osób. Siłę i wpływy amatorskiej blogosfery zauważyli już profesjonaliści, którzy postanowili zewrzeć szyki i pokazać, że konkurencja im niestraszna.\nSzefowie kuchni najlepszych warszawskich hoteli na stronie AkademiaKulinarna.pl proponują smakoszom, jak wykwintnie przyrządzić perliczkę i jak oczarować przyjaciół kremem brûlée z gałązkami świerku.\nJednak większość ludzi najbardziej ceni w internecie przepisy na efektowne dania, które są nieskomplikowane i tanie. Dużym wzięciem cieszą się testy i recenzje takich produktów jak gotowe dania i mrożonki.\nCzytelnicy podkreślają, że bardziej ufają blogerom niż oficjalnym stronom firm, bo ci pierwsi są dla nich bardziej wiarygodni. I to stanowi o ich sile.\nOpinia eksperta: "Gary" rozwijają\nO: Niemal połowa Polaków deklaruje, że uwielbia gotować. Co takiego fajnego jest w mieszaniu w garnkach?\nMałgorzata Liszyk-Kozłowska: Gotowanie to dla sporej liczby ludzi oderwanie się od codzienności. Przeniesienie się w świat innych doznań niż te, które towarzyszą nam np. w pracy.\nGdy ktoś siedzi cały dzień, odpoczywa w ruchu. Po patrzeniu przez osiem godzin w komputer potrzebuje odmiennych bodźców, by się zresetować. A przy gotowaniu uruchamiają się całkiem inne zmysły niż w biurze.\nTo zatrzymanie się na chwilę, wyłączenie z ogólnego pośpiechu i skupienie na zmysłowych doznaniach: smaku, kolorach, zapachu. Ludzie, którzy lubią gotować, traktują je jak rodzaj nagrody, przyjemność, czas dla siebie. Nie bez znaczenia jest, że każdy jest królem we własnej kuchni. Tu nikt nie podważy naszego autorytetu, nie narzuci swojej woli.\nO.: Kulinarni celebryci przekonują nas, że gotowanie to sztuka. Czy rzeczywiście czerpiemy z niego coś więcej, niż tylko zadowolenie, że zjedliśmy coś pysznego, co sami przygotowaliśmy?\nM.L.-K.: Ależ oczywiście. Gotowanie uruchamia inwencję i wyobraźnię. W poszukiwaniu nowych smaków eksperymentujemy, uczymy się zaawansowanych technik przygotowywania jedzenia, poszerzamy nasze umiejętności i znajomość świata, niektórzy w przenośni, inni dosłownie. To jest jak najbardziej rozwój osobisty.\nO.: A więc powinniśmy się cieszyć, że kuchnia to nowa narodowa pasja Polaków?\nM.L.-K.: Powinniśmy się cieszyć, że dzięki modzie gotowanie zyskało na znaczeniu. Mam wielu pacjentów, którzy czują, że powinni mieć jakieś zainteresowania, bo teraz wszyscy mają i „tak wypada”.\nTylko że hobby kojarzy im się z wyścigami samochodowymi, skokami na spadochronie czy jazdą motocyklem – z czymś ekstremalnym, na co wcale nie mają ochoty.\nTymczasem hobby to coś, co daje przyjemność, co nas rozwija, a gotowanie się świetnie do tego nadaje. I teraz już nie wstyd powiedzieć, że „uwielbiam gotowanie”, bo media udowodniły nam, że może być ono fascynującą przygodą.\nKiedyś otworzę swoją restaurację\nIdolką Klaudii jest Malika. To Ewa Szyc- -Juchnowicz, restauratorka z Gdyni, która jako jedyna kobieta dotarła do finału polskiej edycji programu „Top Chef”.\n– Uważam, że wykazała się większą fantazją niż faceci. Chociaż ostatecznie nie wygrała, to pokazała dziewczynom takim jak ja, że trzeba walczyć o marzenia! – entuzjazmuje się Klaudia, która przerwała studia ekonomiczne i poszła pracować „na zmywak”.\nTak samo karierę w gastronomii zaczynała jej ulubienica z telewizyjnego show.\n– Mama o mało nie dostała zawału, gdy powiedziałam, że rzucam szkołę, ale tata we mnie wierzy. Chociaż ostrzega, że to mordercze zajęcie dla kobiety. Sam był kucharzem na statkach, więc wie, co mówi.\nKlaudia urodziła się w Kołobrzegu. A dokładniej w kuchni. – Mamie odeszły wody, jak przygotowywała faworki. A potem się dziwi, że urodziła córkę, która wolała bawić się garnkami niż lalkami.\nOd małego uwielbiałam pomagać przy posiłkach. Największe święto było wtedy, gdy tata wracał z rejsu i gotowaliśmy wszyscy razem.\nRodzice nie pozwolili jej jednak pójść do technikum gastronomicznego. Skończyła liceum ogólnokształcące, ale po roku na koszalińskiej politechnice zbuntowała się. Po zajęciach wsiadała w pociąg i jechała do ciotki, która prowadzi knajpkę na kołobrzeskiej starówce. – Klasyka turystyczna: ryba, racuchy i pizza. Ależ ja byłam szczęśliwa, pomagając jej w kuchni! – wspomina tamten czas. – Mama się tylko w domu dziwiła, czemu wciąż cuchnę olejem...\nWreszcie udało się Klaudii postawić na swoim, chociaż łatwo nie jest.\n– Ciotka zarekomendowała mnie do restauracji w nadmorskim hotelu. Pracuję ciężko, czasami 18 godzin na dobę. W weekendy, wakacje i święta również, bo wtedy przychodzi najwięcej klientów. Ale żeby być dobra, muszę stać się perfekcyjna, a na pewno lepsza od facetów. Klaudia nie wierzy, że najlepszymi szefami kuchni są mężczyźni. Choć przyznaje, że w tej branży trzeba mieć nie tylko talent, ale siłę i stalowe nerwy.\n– Gastronomia to twardy świat. Nikt się z tobą nie cacka. Kiedy jest dużo gości, robi się jak na wojnie. Gorąco, pełno dymu i przekleństw. Ja się chyba sprawdzam. Mam już niezłe bicepsy od targania worków z kartoflami, ale nie słyszę uwag o panienkach, które powinny robić manikiur, a nie stać przy piecu...\nKlaudia planuje jeszcze rok pracować w Polsce, potem chce szukać czegoś w Hiszpanii. – Koleżanka mieszka w Barcelonie, obiecała mi pomóc. Wiem, że będę tam znowu zaczynać od zera, ale kocham ich kuchnię i temperament.\nGdy wrócę, założę własną restaurację, jak Malika. Liczę, że do trzydziestki powinnam się wyrobić. Wiem, co to oznacza. Przez kilka lat nie wystawię nosa poza kuchnię. O dzieciach na razie mogę zapomnieć. Ale nic nie poradzę, że gotowanie to całe moje życie.\nCharyzma i talent aktorski\nPolscy szefowie kuchni pojawili się na salonach jako nowi celebryci. Świetnie nadają się do bycia idolami.\nPosiadają wiedzę, praktyczne umiejętności, charyzmę, są ludźmi sukcesu. Wielu z nich, np. Robert Makłowicz czy Magda Gessler, ma zdolności aktorskie, potrafi przyciągnąć uwagę widzów i zabłysnąć erudycją.\nKażdy z nich zyskał swoją publiczność. Pascal Brodnicki i Karol Okrasa to rodzime wersje brytyjskiego kucharza Jamie’ego Oliviera. Lubią ich młodzi, którzy nie chcą tracić czasu na przygotowywanie pracochłonnych potraw i dla których gotowanie to część życia towarzyskiego.\nRoberta Sowę cenią osoby gotujące tradycyjnie, a Wojciecha Modesta Amaro – wyrafinowani, zamożni smakosze. Dla Polaków stali się kimś więcej niż kucharzami. Są guru i to nie tylko w sprawach smaków. Instruują, jak prowadzić własny biznes, organizować pracę, działać w zespole i radzić sobie z presją. Zwracają uwagę na estetykę otoczenia, tłumaczą, jak ważny jest porządek.\nMagda Gessler zaczęła nawet rozwiązywać na ekranie problemy osobiste restauratorów. Bo żeby w gastronomii zajść na szczyt, nie wystarczy talent do smażenia i pieczenia. Potrzebne są też umiejętności menedżerskie – komunikacji, zarządzania. A przy tym trzeba mieć jeszcze duszę artysty.\nTo wszechstronność godna Leonarda da Vinci. Bywa bardzo malownicza, dlatego szefowie kuchni to doskonali kandydaci na tzw. osobowości medialne.\nOpinia eksperta: Jedzenie jest jak seks\nO: Parę lat temu Polacy tańczyli, dziś gotują. Czy ten trend to zasługa mediów?\nPaweł Loroch: Przecież moda na gotowanie nie pojawiła się nagle. Rośnie wraz z dostępnością w naszym kraju produktów lokalnych i tych z końca świata.\nWedług mojej opinii media postanowiły wykorzystać temat uniwersalny dla odbiorców, a więc opłacalny także dla nich. Ludzie lubią ucztować, a one dziś skwapliwie z tego korzystają. A Polacy nie kochają bardziej jeść, dlatego że obejrzeli teleturniej kulinarny.\nO.: Jak Polak według ciebie gotuje?\nP.L.: To zależy jaki. Na przykład student gotuje przede wszystkim szybko, nie rozróżnia masła od margaryny. A drugi, choć mieszka w tej samej klatce schodowej, jeździ na ekobazar, będzie kupował składniki przez internet i ekscytował się czarnym makaronem z Piccola Italia. I obaj mogą być nawet kolegami, tyle że ten drugi ma więcej pieniędzy i jest hedonistą. Bo jedzenie to czynność zmysłowa. Są w życiu człowieka tylko dwie sytuacje, które angażują wszystkie zmysły – jedzenie i seks. Ale to pierwsze jest bardziej uniwersalne, bo można je uprawiać nawet na ulicy...\nO.: Czy słuchać rad telewizyjnych sław, bazować na blogach? Co warto czytać?\nP.L.: Roberta Makłowicza, Wojciecha Modesta Amaro i Magdy Gessler dobrze jest posłuchać, bo w Polsce potrzebujemy wyrazistych osobowości, które opowiedzą nam o światowych trendach.\nBlogi piszą wszyscy, dlatego często znajdują się w nich uproszczenia, a nawet kardynalne błędy, więc trzeba uważnie wybierać.\nJa polecam wszystkim książki kucharskie Hanny Szymanderskiej. Od dawna kształtuje nasze umysły kulinarne i na razie jest nie do przebicia. Rekomenduję ją ze szczerym uwielbieniem!\nprzepis na ciastka z cukrem\njak oszczędzać na zakupach w sieci\nkiedy zrobić mammografie\nNews Jak gotowanie stało się modne. Kuchenne rewolucje w kategorii Porady w serwisie Porady w ŚwiatKobiety.pl


BIO | Anna Flaga artysta\nMieszka i tworzy w Żorach.\nArtystka, graficzka i kuratorka, doktor sztuki (Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, 2021, wyróżnienie).\nUkończyła Wydział Malarstwa ASP w Krakowie (dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Sławomira Karpowicza).\nLaureatka Nagrody Kulturalnej Prezydenta Miasta Żory w kategorii „Twórczość Artystyczna”. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie kultury (2020) i Marszałka Województwa Śląskiego w dziedzinie kultury (2019).\nPracuje w zakresach takich jak malarstwo, rysunek, grafika, happening, tworzy cykle zróżnicowane tematycznie – każdy z nich poświęcony jest wybranemu zagadnieniu, budzącemu w artystce emocje w danym okresie jej życia.\nInteresuje ją proces twórczy – eksperymentując, poszukuje, doświadcza, zarówno w warstwie formalnej, warsztatowej, technologicznej jak i w warstwie treści, czego efektem są prace dopracowane, mocne w wyrazie i często posiadające „drugie dno”.\nW kręgu zainteresowań artystki jest przyroda, świat współczesny, a przede wszystkim człowiek z całą złożonością swojej natury, uczuć, problemów oraz mnogością uwikłań kulturowych, społecznych, religijnych.


Komu przypadnie Polska - Archiwum Rzeczpospolitej\nPosten i La Poste dzielą europejski rynek\n- Trwają dyskusje, komu przypadnie polski rynek pocztowy - wynika z wewnętrznego dokumentu szwedzkiej poczty, do którego dotarła "Rz". Szwedzi podpisali strategiczną umowę z pocztą francuską i obecnie dzielą się europejskim rynkiem. Szwedzko-francuska grupa to obecnie drugi, po niemieckiej Deutsche Post, największy operator pocztowy starego kontynentu.\nPrzed tygodniem umowę o strategicznej współpracy podpisały szwedzka poczta o nazwie Posten i poczta francuska, czyli La Poste. Zarówno Niemcy, jak i Szwedzi są już obecni na polskim rynku przez swoje spółki zależne Servisco i Masterlink, które są firmami kurierskimi.


Sezon ogórkowy nie dla przedsiębiorców. W lipcu startuje 28 nowych naborów dla firm • FUNDUSZE EUROPEJSKIE • POZYSKIWANIE • ZEFE.ORG™\nStrona główna / RSS / aktualności RSS portalu funduszeeuropejskie.gov.pl / Sezon ogórkowy nie dla przedsiębiorców. W lipcu startuje 28 nowych naborów dla firm\nLipcowe konkursy to głównie oferta dla mikro, małych i średnich przedsiębiorców. Wśród nowości znalazły się m.in. nabory, dzięki którym firmy mogą opracować nowoczesne wzornictwo dla swojego produktu, czy też przygotować strategię wejścia i działania na rynkach...


Gameplay, Gameplay z Alice: Madness Returns, Wonderland, Prawdziwy świat\nRadula Rooms (pl. Pokoje Raduli) są ukrytymi "krainami", które pojawiają się w Alice: Madness Returns. Do tych pomieszczeń prowadzą drzwi, które przypominają duże, zielone muszle ślimaków.\nW środku czekają na Alice Liddell różne wyzwania (np. odgadywanie zagadek zadawanych przez Kota, wytrzymanie na polu bitwy przez określony czas, pokonanie wszystkich przeciwników). Ukończenie pozytywnie wyzwania skutkuje zwykle dostaniem puszki farby. Po uzbieraniu czterech takich puszek zostaje dodana jedna róża do paska życia Alice.\nOdgadywanie zagadki odbywa się w tej samej lokacji, w której otrzymujemy puszki z farbą. Inne wyzwania przenoszą nas na wielkie koło zębate, na którym stoją filiżanki i talerze. Dookoła koła zębatego siedzą Biały Królik i Szalony Kapelusznik, obserwując zmagania Alicji. Królik przed walką mówi zazwyczaj o tym, że Alicja już spóźniła się na Pociąg.\nIstnieją cztery Radula Rooms w rozdziałach 2 do 5, w sumie jest ich szesnaście. Po pomyślnym zakończeniu wyzwania, drzwi prowadzące do Radula Rooms zostaną zamknięte i nie będzie można wejść tam ponownie.


5 kroków do utraty wagi | arena-gliwice.com.pl\nDieta stworzona przez człowieka ze świata amerykańskiego show biznesu, Harleya Pasternaka, musi być skuteczna skoro regularnie stosują ją takie gwiazdy jak na przykład Alicja Keys, Natalie Portman, Jessica Simpson, czy Halle Berry. Jej program pozwala pozbyć się zbędnego tłuszczu, który gromadzi się w kobiecym ciele, a więc w okolicach ud, bioder i pośladków.\nTa metoda odchudzania nie bez powodu jest określana mianem diety pięciu składników. Opiera się ona bowiem na cyfrze pięć.\nŚciślej mówiąc, trwa przez okres pięciu tygodni, nakazuje spożywać pięć posiłków w ciągu dnia, spośród których każdy składa się z pięciu składników. Co więcej, istnieje w niej coś takiego jak pięć dni oszustwa, a także należy każdego dnia ćwiczyć przez dwadzieścia pięć minut.\nWarto wskazać na wspomniane pięć składników, które są niezbędnymi elementami każdego posiłku. Mianowicie, jest to błonnik, węglowodany o niskim indeksie glikemicznym, zdrowe tłuszcze, bezcukrowe napoje oraz niskotłuszczowe i pełnowartościowe białka.\nDieta nie jest restrykcyjna, za to potrafi podobno zdziałać cuda.\nKategorie:\tDieta\t/ przez Gerard 1 lipca 2018


News: Napisz recenzję i wygraj kubek! - Galactik Football Center\n5 Komentarzy |983 Czytań razy.\ndnia 20/07/2014 17:14\nPytanie nr 1. Niech zgadnę, administratorzy nie mogą brać udziału?\nPytanie nr 2. Stevens, czy mógłbyś wspomnieć w newsie, kim jest fundator nagród? Mam na myśli mi_27 (przynajmniej tak pisałeś w temacie dla administratorów) Myślę, że tak powinniśmy. W końcu należałoby wspomnieć człowieka, który po raz pierwszy od dawien dawna ufundował konkurs z rzeczówkami\ndnia 20/07/2014 20:57\nNo, no, jestem pozytywnie zaskoczona, w końcu konkurs z prawdziwego zdarzenia, a że i tak mam w planach przypomnienie sobie wszystkich odcinków, więc może i wysmażę z tego jakąś recenzję... (:\nSwoją drogą, będzie możliwy podgląd kubka albo chociaż (brak mi odpowiedniego słowa) nadruku na nim przed ogłoszeniem wyników?\ndnia 21/07/2014 16:22\nA ja chciałbym zobaczyć ten kubek z naszym logiem\ndnia 28/08/2014 10:36\nI jak wygląda sytuacja? Jury dyskutuje czy nie ma nad czym?\ndnia 28/08/2014 22:34\nNiestety nie ma nad czym.\nRecenzje wykonają administratorzy.\n| Desing: micro_ice27 | Galactik Football Alphanim 2006 - 2011 Alphanim, France Télévisions. All rights reserved. | Unikalnych wizyt: 10881379


Ponad czterdzieści lat od Roku Zero. Zbrodnie Czerwonych Khmerów w Kambodży | Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego!\nAutor: Bohdan Piętka\nTagi: Artykuły, Historia polityczna, 1945-1989, Azja Południowo-wschodnia\nOpublikowany: 2015-06-14 17:23\n17 kwietnia to ważna rocznica dotycząca wydarzenia, które zapoczątkowało jedno z największych i najokrutniejszych ludobójstw XX wieku. Tego dnia w 1975 roku do stolicy Kambodży, Phnom Penh, wkroczyli w większości bardzo młodzi, dobrze uzbrojeni, groźnie wyglądający ni to żołnierze, ni to partyzanci. Była to Rewolucyjna Armia Kampuczy, zbrojne ramię maoistowskiego i szowinistycznego ruchu Czerwonych Khmerów.\nZbrodnie Czerwonych Khmerów – zobacz też: Muzeum Ludobójstwa Tuol Sleng [Galeria]\nNiemal natychmiast ludność stolicy i innych miast Kambodży wypędzono na prowincję, do wielkich komun ludowych. Ogłoszono, że rozpoczął się Rok Zerowy: historia wróciła do punktu wyjścia, wszystko co było wcześniej zostało uznane za nieważne i skazane na unicestwienie, a miejsce „feudalnej, kolonialnej i kapitalistycznej” przeszłości miał zająć „czysty socjalizm” (w odróżnieniu do „nieczystego”, jaki panował w ZSRR i tzw. krajach demokracji ludowej). Nazwę kraju zmieniono na „Demokratyczna Kampucza”, a władzę przejęła tajemnicza Organizacja (Angkar). Dopiero we wrześniu 1977 roku ujawniono, że Angkar to Komunistyczna Partia Kambodży (Kampuczy), a jej sekretarzem generalnym i premierem rządu jest Pol Pot. W ciągu 44 miesięcy rządów Czerwonych Khmerów zginęło od 1,7 do 2,2 mln spośród 7,5 mln mieszkańców Kambodży, co stanowi blisko 30% ludności. Jeśli jednak dodamy do tego 600 tys. ofiar bombardowań amerykańskich z lat 1969-1973 i ofiary wojny domowej z lat 1970-1975, szacowane na około 300 tys. (w tym 240 tys. zabitych już wtedy przez Czerwonych Khmerów), to straty ludnościowe Kambodży w dekadzie 1969-1979 wyniosły ponad 40 proc. Była to hekatomba, której nie można porównać nawet z drugą wojną światową.\n":/grafika/articles2015/khmerzy/khmerzy7.jpg Flaga Demokratycznej Kampuczy (aut. Zscout370, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 2.5 Generic).\nZbrodnie Czerwonych Khmerów zostały wpisane do „Czarnej Księgi Komunizmu” i są niemal zawsze przywoływane jako przykład kompromitacji ultralewicowych dążeń do stworzenia idealnego świata. Z „Czarnej Księgi Komunizmu” nie dowiemy się jednak, że dojście do władzy Czerwonych Khmerów było rezultatem politycznego zdemolowania Kambodży przez Stany Zjednoczone oraz dosłownego zrównania jej z ziemią przez amerykańskie lotnictwo. Maoistyczni ekstremiści pod wodzą Pol Pota wypełzli z lejów po amerykańskich bombach, a swoje pięć minut w historii dostali dzięki zupełnej destrukcji, której mechanizm został uruchomiony w Waszyngtonie. Nie dowiemy się również z „Czarnej Księgi Komunizmu”, że po obaleniu reżimu Czerwonych Khmerów przez wojska wietnamskie w 1979 roku protektorem szajki Pol Pota, zapewniającym jej na długie lata bezkarność i przedłużenie politycznego bytu, zostały także Stany Zjednoczone. Bez wiedzy o tych dwóch kluczowych faktach nie da się zrozumieć tego, co stało się w Kambodży w latach 70. XX wieku i później.\nDzieci Stalina i Mao\nPhilip Short – „Pol Pot. Pola śmierci” – recenzja i ocena\nSprawcy ludobójstwa w Kambodży zostali ukształtowani przez stalinizm i maoizm. Pol Pot (właść. Saloth Sar), Khieu Samphan, Ieng Sary, Son Sen, Hu Nim, Ieng Thirith podczas studiów w Paryżu na początku lat pięćdziesiątych XX wieku znaleźli się pod politycznym i ideologicznym wpływem Francuskiej Partii Komunistycznej, wówczas najbardziej stalinowskiej partii komunistycznej Europy Zachodniej. Ich mentorem był m.in. Jean-Paul Sartre, w tamtym czasie zwolennik Stalina (usprawiedliwiał m.in. Wielki Terror) i Mao Zedonga, a w okresie późniejszym sympatyk Komitetu Obrony Robotników w Polsce. Poza „grupą paryską” znajdowali się m.in. Nuon Chea (Brat Numer Dwa) i Ta Mok (Brat Numer Pięć), których od razu ukształtował maoizm i khmerski nacjonalizm. Ideami Mao Zedonga zafascynowała się również po powrocie do Kambodży „grupa paryska”. Szczególnie doniosły wpływ na dalszą ewolucję ideologiczną Czerwonych Khmerów miały dwa największe zbrodnicze przedsięwzięcia Mao, czyli Wielki Skok (1958-1962) i Wielka Proletariacka Rewolucja Kulturalna (1966-1975). Pol Pot osobiście udał się do Chin w 1966 i 1970 roku, by na miejscu zapoznać się ze skutkami wprowadzenia absolutnego egalitaryzmu i antyintelektualizmu (w 1966 roku partia kambodżańska oficjalnie przyjęła linię maoistowską). On i jego towarzysze marzyli o „wielkim skoku” w Kambodży. Na razie jednak, w 1963 roku, musieli skryć się w dżungli na górzystym pograniczu kambodżańsko-wietnamskim, by nie podzielić losu maoistowskich komunistów z Indonezji, którzy w latach 1965-66 zostali doszczętnie wymordowani wraz z rodzinami przez juntę gen. Ahmeda Suharto (ok. 250-500 tys. ofiar).\n":/grafika/articles2015/khmerzy/khmerzy5.jpg Pol Pot (drugi od lewej) w czasie spotkania z Nicolae Ceauşescu, 1978 r.\nDeterminujący wpływ na polityczno-ideowy kształt rewolucji Czerwonych Khmerów wywarły trzy czynniki. Bazą społeczną dla ich walki partyzanckiej z rządem w Phnom Penh nie była klasa robotnicza i drobnomieszczaństwo, ale najbiedniejsze warstwy chłopskie kambodżańskiej prowincji. „Leśna rewolucja” zrodziła ideologię antymiejską, antyzachodnią i antyintelektualną, przez swą eschatologiczną prostotę niezwykle atrakcyjną dla swych w większości niepiśmiennych wyznawców. Ruch ten – co jest bardzo ważne – był też wolny od bezpośrednich wpływów obcych, pozostając na marginesie zainteresowań ZSRR i Chin, których uwagę absorbował wtedy konflikt w Wietnamie. To wyizolowanie komunizmu kambodżańskiego podsycało fanatyzm Czerwonych Khmerów. Przed rokiem 1970 mało kto o nich wiedział. Od 1970 roku do umów paryskich w 1973 roku, kładących kres wojnie w Wietnamie, wietnamski sojusznik był życzliwym hegemonem. Jednakże przez dwa następne lata Czerwoni Khmerzy musieli już sami stawiać czoła wojnie – po roku 1975 ich chiński mentor – na skutek zakończenia Rewolucji Kulturalnej i śmierci Mao (1976) – jest coraz bardziej zdystansowany.\nKambodżańska rewolucja zapada się wtedy w samotność i odrywa od własnej epoki. Izolacja doprowadziła do podniesienia „czystości rewolucyjnej” do rangi absolutnej cnoty politycznej. Towarzyszące tej izolacji poczucie niższości popycha Pol Pota i jego współpracowników do przekraczania poprzednich dokonań rewolucyjnych, kolejnych „wielkich skoków” inspirowanych stalinizmem i maoizmem. Trzecim czynnikiem determinującym ludobójczy radykalizm kambodżańskich komunistów, przekraczający wzorzec stalinowski i maoistowski, był kadrowy charakter ich organizacji. Partia kambodżańska liczyła w 1970 roku 3 tys. członków, a w 1975 około 14 tys. Była to partia-sekta, kierowana przez 200 „starszych braci” i słaba jakościowo. Żeby zachować polityczną autonomię była skazana na nieustanną ucieczkę do przodu. Wymordowanie duchowieństwa buddyjskiego świadczy o jej słabości na wsiach. Z kolei wyludnienie miast oraz zagłada elit społecznych i administracyjnych dowodzi niezdolności partii Pol Pota do kontrolowania sytuacji społeczno-politycznej w miastach.\nReżim Lon Nola\n":/grafika/articles2015/khmerzy/khmerzy2.jpg Lon Nol, kambodżański dyktator w latach 1970-1975 (domena publiczna).\nPrzyczyną tragedii Kambodży stała się druga wojna indochińska (1957-1975). Pod koniec lat 60. XX wieku przeniosła się ona także na teren Kambodży. Tzw. Szlak Ho Chi Minha, którym komuniści wietnamscy transportowali zaopatrzenie wojskowe z Wietnamu Północnego do Południowego biegł m.in. przez górzyste pogranicze Laosu i Kambodży. W 1970 roku jedną z odnóg tego szlaku zbudowano na terenie Kambodży, w co została włączona mieszkająca na pograniczu mniejszość wietnamska. Spowodowało to niszczycielskie naloty amerykańskie na Kambodżę. Amerykańskie lotnictwo zrzuciło na ten kraj 2 756 941 bomb, to jest półtora razy więcej niż alianci podczas drugiej wojny światowej. Stanom Zjednoczonym nie wystarczały jednak same bombardowania, dlatego zainspirowały przewrót wojskowy. W rezultacie przygotowanego i wspieranego przez CIA zamachu stanu gen. Lon Nol odsunął od władzy księcia Norodoma Sihanouka i 18 marca 1970 roku proklamował Republikę Khmerów. 30 kwietnia 1970 roku w pościgu za partyzantką wietnamską do Kambodży wkroczyły wojska amerykańskie i południowowietnamskie.\nBrutalność reżimu Lon Nola oraz bombardowania lotnictwa amerykańskiego doprowadziły do wybuchu powstania ludowego, którego kierownictwo przechwycili zadomowieni od wielu lat na kambodżańskiej prowincji Czerwoni Khmerzy. Po stronie organizacji Pol Pota opowiedział się także obalony książę Sihanouk (w latach 1975-1976 był on formalnie głową państwa tzw. Demokratycznej Kampuczy). Kierowana przez Czerwonych Khmerów armia partyzancka osiągnęła w 1975 roku liczebność 60 tys. ludzi. Politycznie i materialnie wspierały ją Chiny, a do 1973 roku także Wietnam Północny. Zawarcie 27 stycznia 1973 roku porozumień paryskich, kończących drugą wojnę indochińską, spowodowało stopniowe wycofanie się USA także z Kambodży. Chociaż najcięższe bombardowania amerykańskie przypadły na okres od lutego do sierpnia 1973 roku, Waszyngton ostatecznie porzucił gen. Lon Nola i zrujnowany wojną kraj. Kiedy 17 kwietnia 1975 roku do Phnom Penh wkroczyły oddziały Czerwonych Khmerów, można było przystąpić do realizacji utopii absolutnie egalitarnego, samowystarczalnego i izolowanego od świata społeczeństwa. Utopii wykutej na paryskich uniwersytetach, a medytowanej latami w górskiej dżungli.\nSajgon w imię ideologii. Wojna wietnamska: początek i koniec\nSpołeczeństwo Kambodży było wyczerpane wieloletnią wojną i przez to, jak się wydaje, niezdolne do stawienia oporu szajce Pol Pota. Na samym początku otrzymało zresztą cios obezwładniający, na który nie było przygotowane. Tym ciosem była przeprowadzona niemal natychmiast po zajęciu stolicy przez Czerwonych Khmerów ewakuacja miast i deportacja ich ludności na prowincję – do zorganizowanych tam wielkich komun ludowych, a faktycznie obozów koncentracyjnych. Eksperyment kambodżański połączył elementy totalitaryzmu stalinowskiego i maoistowskiego: skrajnie kolektywistyczno-egalitarną wizję komunizmu, całkowite zerwanie z przeszłością, deportację potencjalnych „wrogów”, przymusową pracę ludności w komunach ludowych, wielkie i śmiercionośne prace melioracyjne, dyskurs mesjanistyczny, powszechną kontrolę wraz z towarzyszącą jej nieustanną samokrytyką oraz całkowitą mobilizację. Na każdym kroku była widoczna pogarda dla życia ludzkiego, a reedukacja stanowiła tylko pretekst do eksterminacji. Pierwszymi ofiarami ludobójstwa stały się te warstwy społeczne, które Czerwoni Khmerzy uznali za niezdolne do reedukacji, a więc elity intelektualne i administracyjne, kadra oficerska, duchowieństwo buddyjskie, ludzie wolnych zawodów, kupcy, przedsiębiorcy, właściciele ziemscy. Warstwy te zaliczono do kategorii „podludzi” i „zdrajców” i poddano natychmiastowej eksterminacji. Ze szczególną zaciekłością tropiono i zabijano ludzi wykształconych, w tym nauczycieli i lekarzy, chociaż sami przywódcy ruchu Czerwonych Khmerów byli dobrze wykształceni (co skrzętnie ukrywali).\n":/grafika/articles2015/khmerzy/khmerzy6.jpg Czaszki pomordowanych przez Czerwonych Khmerów (domena publiczna).\nZniesiono własność prywatną i instytucję rodziny, zdelegalizowano religię, zlikwidowano pieniądz i wymianę towarową, zamknięto szkoły i większość szpitali, wprowadzono jednolity czarny strój z czerwoną chustą dla kobiet i mężczyzn. Chorych jako domniemanych „symulantów” nie leczono, tylko zmniejszano im racje żywnościowe aż wyzdrowieli lub umarli. Pozostałą część ludności podzielono na dwie kategorie, tzw. „nowy lud” i „stary lud”. „Nowy lud”, który stanowił prawie połowę ludności, obejmował głównie mieszkańców miast (niższych urzędników, robotników przemysłowych), ale także bogatszych mieszkańców wsi. Przesiedlono go na prowincję w sam środek „starego ludu” – najbiedniejszych i przed 1970 rokiem najbardziej upośledzonych społecznie warstw wiejskich. Pod kierunkiem „starego ludu” „nowy lud” miał przechodzić reedukację w komunach ludowych. Faktycznie poddawany był stopniowej eksterminacji. Samokrytyka – odwrotnie niż to było w ZSRR Stalina i Chinach Mao – nie była deską ratunku, ale prawie zawsze prowadziła do egzekucji. Członków „nowego ludu”, którzy przyznali się do „reakcyjnej” przeszłości, zostali zdemaskowani jako „zdrajcy” lub nie potrafili sprostać narzuconym normom pracy zabijano nocami na obrzeżach komun ludowych poprzez uduszenie plastikowym workiem zakładanym na głowę (amunicję oszczędzano). Dziesiątkowały ich też choroby, niewolnicza praca i głód. Nienawiść „starego ludu” do „nowego” jako symbolu dawnego reżimu była nieustannie podsycana przez kierownictwo Angkar.\nWietnam cz.1 - Francuskie Indochiny! [Video]\n„Stary lud” stał się tym, co Lenin nazywał „bazą społeczną” nowej władzy. Byli to ludzie pozbawieni jakichkolwiek kompetencji, często analfabeci, przeważnie o bardzo niskim morale, niejednokrotnie różnego rodzaju degeneraci, w tym alkoholicy i przestępcy. Spośród nich rekrutowały się kadry państwowe niższego i średniego szczebla, przede wszystkim kierownicy komun ludowych. Także „stary lud” nie uniknął częściowej eksterminacji. Zadziałał tutaj mechanizm „wielkiej czystki”, znany wcześniej z doświadczeń stalinowskich i maoistowskich. W 1976 roku kierownictwo Angkar ogłosiło budowę „czystego socjalizmu” i rozpoczęto eksterminację wszystkich podejrzanych o „wrogą” działalność lub „złe” pochodzenie społeczne w „starym ludzie”, partii i wojsku. Zamordowano wszystkich tych, którzy przyłączyli się do ruchu po 1970 roku, a w latach 1977-78 także wielu ludzi wraz z rodzinami z pierwszego pokolenia kambodżańskich komunistów. Do złudzenia przypomina to Wielki Terror w ZSRR z lat 1937-38 i wcielenie w życie stalinowskiej tezy o „zaostrzaniu się walki klasowej w miarę postępów budowy socjalizmu”. Większość więźniów największego więzienia Tuol Sleng (S-21) była komunistami lub członkami „starego ludu”. Spośród 17-20 tys. więźniów Tuol Sleng przeżyło dwunastu. Reszta zginęła w wyniku stworzonych w więzieniu warunków, okropnych tortur i egzekucji. Podobne rozmiary eksterminacja przybrała w innych więzieniach. Członkowie „starego ludu” ginęli też na skutek klęski głodu, która była następstwem źle zaplanowanych i przeprowadzonych prac irygacyjnych.\n":/grafika/articles2015/khmerzy/khmerzy4.jpg Zdjęcia ofiar więzienia Tuol Sleng (domena publiczna).\nSkrajny egalitaryzm w warunkach zacofanej Kambodży oznaczał „równanie w dół” do poziomu niepiśmiennej wiejskiej biedoty najbardziej zacofanych regionów. Dlatego za wymagające zniszczenia uznano wszystko to, co jest niedostępne dla ogółu, w tym naukę, kulturę i historię (burzenie bezcennych zabytków przeszłości).\nCechą ideologii i reżimu Czerwonych Khmerów – nieznaną szerzej w modelu stalinowskim i maoistowskim – były też skrajny szowinizm i rasizm. Klika Pol Pota dążyła do zbudowania państwa homogenicznego narodowo z „rasą khmerską” jako doskonałą, czym przypominała niemieckich nazistów. W konsekwencji wszystkie mniejszości narodowe poddano eksterminacji – i to nie tylko mniejszość wietnamską, ale także chińską, i to mimo uznawania ChRL za państwo sojusznicze. Za wrogów uważano USA i świat kapitalistyczny oraz ZSRR i większość pozostających w orbicie jego wpływów krajów z Wietnamem włącznie, których model ustrojowy znacząco odbiegał od „czystego socjalizmu” Pol Pota. Bliższe stosunki, oprócz ChRL, utrzymywano tylko z KRLD, Albanią, Rumunią i początkowo też Jugosławią.\nDzieci i młodzież tak „starego” jak i „nowego ludu”, oddzielone od rodzin, poddano intensywnemu szkoleniu ideologicznemu. Wielu młodocianych w wieku 15-17 lat po odpowiedniej indoktrynacji kierowano w roli strażników do więzień i obozów karnych. To oni torturowali i zabijali. Egzekucji dokonywano nocami na tzw. polach śmierci, przy zagłuszającej krzyki ofiar muzyce rewolucyjnej, przez uderzenie kijem lub trzonem motyki w głowę albo przez uduszenie. Cała Kambodża przekształciła się w jedno wielkie pole śmierci przy całkowitej obojętności świata, który przez kilkanaście miesięcy w ogóle nie wiedział co tam się dzieje, a potem milczał.\nPod skrzydłami USA\n":/grafika/articles2015/khmerzy/khmerzy3.jpg Pomnik przyjaźni kambodżańsko-wietnamskiej, upamiętniający interwencję armii wietnamskiej przeciw Czerwonym Khmerom z 1979 r. (domena publiczna).\nObłędny maraton eksterminacji kolejnych grup społecznych, rozpad gospodarki i klęska głodu doprowadziły do buntu części średnich i niższych kadr Czerwonych Khmerów w kwietniu 1978 roku. Na czele powstania stanęli Heng Samrin i Hun Sen (od 1985 roku premier Kambodży). Wsparcia powstańcom udzielił Wietnam, który nie mógł spokojnie przyglądać się eksterminacji ludności wietnamskiej przez Czerwonych Khmerów. W grudniu 1978 roku armia wietnamska wkroczyła do Kambodży, a 7 stycznia 1979 roku zajęła bez walki Phnom Penh, kładąc kres istnieniu tzw. Demokratycznej Kampuczy. Nowy rząd odrzucił dotychczasową politykę i przyjął orientację promoskiewską. Pol Pot i jego zwolennicy wycofali się wówczas do prowincji Pailin na pogranicze z Tajlandią, uprowadzając ze sobą ok. 500 tys. ludzi. Z pomocą przyszły im Chiny, które w lutym 1979 roku zaatakowały zbrojnie Wietnam. Pomocy Czerwonym Khmerom udzieliły także Stany Zjednoczone i Europa Zachodnia, a więc najwięksi ówcześni przeciwnicy komunizmu, jak się jednak okazało tylko w wydaniu moskiewskim. Najwięksi komunistyczni fanatycy, przy których Stalin i jego partia mogą uchodzić za umiarkowanych, sprawcy jednego z największych i najbardziej przerażających ludobójstw w historii – nagle wylądowali w „wolnym świecie”, w eleganckim gronie sojuszników USA.\n":/grafika/articles2015/khmerzy/khmerzy1.jpg Zbigniew Brzeziński (fot. prezydent.pl, opublikowano na licencji GNU Free Documentation License w wersji 1.2).\nZbigniew Brzeziński – wówczas doradca prezydenta Jimmy'ego Cartera ds. bezpieczeństwa narodowego i gorący zwolennik antysowieckiego przymierza USA z Chinami – wyznał po latach, że zachęcił ChRL i Tajlandię do wsparcia Pol Pota. „Nie mogliśmy go popierać, ale mogły to uczynić Chiny” – powiedział Brzeziński. Waszyngton nie mógł ze względu na tzw. opinię publiczną poprzeć Czerwonych Khmerów oficjalnie, ale popierał ich nieoficjalnie, a im więcej czasu upływało od roku 1979 i zacierała się pamięć „opinii publicznej” poparcie to stawało się coraz bardziej jawne. W 1980 roku USA przeznaczyły potajemnie 55 mln dolarów na pomoc dla Czerwonych Khmerów i wymogły na ONZ, by zaopatrywała ich w żywność w ramach pomocy humanitarnej. Mając takie wsparcie bandy Pol Pota rozpoczęły wojnę partyzancką z prowietnamską i promoskiewską Kambodżą, która trwała kilkanaście lat i pochłonęła nowe tysiące ofiar. W listopadzie 1980 roku bazy Czerwonych Khmerów w Pailin – występujących teraz w roli bojowników o „demokrację” – wizytował wicedyrektor CIA Ray Cline. Waszyngton zaangażował się też w wybielanie Pol Pota, publikując kłamliwe raporty negujące ludobójstwo w Kambodży. Intensyfikacja pomocy dla Czerwonych Khmerów nastąpiła za prezydentury Ronalda Reagana („wielkiego przyjaciela Solidarności”, któremu z tego tytułu postawiono w Polsce kilka pomników wdzięczności) i Georga Busha-seniora. Do Pol Pota płynęły broń i pieniądze, a w drugą stronę m.in. diamenty z prowincji Pailin, wydobywane przez niewolniczą siłę roboczą.\n1968: wojna w Wietnamie\nW grudniu 1981 roku Czerwoni Khmerzy ogłosili rozwiązanie Komunistycznej Partii Kampuczy. W jej miejsce Pol Pot powołał Partię Demokratycznej Kampuczy, która stanęła na gruncie demokracji parlamentarnej i liberalizmu gospodarczego. On sam i jego dawni „wielcy bracia” przekształcili się z ortodoksyjnych komunistów w biznesmenów handlujących diamentami i prawdopodobnie też narkotykami. O swojej dawnej ideologii jednak całkiem nie zapomnieli, a śladem po niej pozostała Grupa Studiów nad Teorią Pol Pota, która do dzisiaj ma swoje komórki m.in. w Nepalu, Indiach, USA i Holandii. Farsa z utworzeniem Partii Demokratycznej Kampuczy umożliwiła Stanom Zjednoczonym i ich sojusznikom (wyłamały się tylko Francja i Australia) uznanie Czerwonych Khmerów za prawowitych przedstawicieli Kambodży w ONZ. W połowie 1982 roku Waszyngton i Pekin zmontowały tzw. Koalicyjny Rząd Demokratycznej Kampuczy z udziałem Czerwonych Khmerów, monarchistów księcia Sihanouka i prawicowych republikanów.\nWydawało się, że ta tragigroteska skończy się w 1985 roku, kiedy wojska wietnamskie wyparły Czerwonych Khmerów z Kambodży. Jednakże wówczas wraz ze swoim kierownictwem, logistyką, systemem baz tyłowych i żyjącą na tym obszarze ludnością cywilną przenieśli się oni do Tajlandii, której rząd pod naciskiem USA udzielił im wsparcia. Mogli więc dalej kontynuować działalność terrorystyczną przeciw rządowi w Phnom Penh. W latach 1986-1988 Pol Pot był chroniony przez specjalny oddział armii tajlandzkiej. Stosunki społeczne narzucone ludności cywilnej w bazach partyzanckich Czerwonych Khmerów nosiły wyraźne piętno tych z lat 1975-1979. Nadal opierały się na maksymalnej izolacji i kontroli, w tym obiegu informacji, poruszania się i dystrybucji żywności.\nPo zawarciu w 1991 roku układu w sprawie rozbrojenia stron konfliktu i wolnych wyborów w Kambodży Czerwoni Khmerzy powrócili do prowincji Pailin. Nie uznali wyników wyborów z 1992 roku i rozpoczęli nową wojnę z demokratycznym rządem Kambodży, którą prowadzili aż do swej klęski w latach 1998-99. Wznowili w tym czasie czystki etniczne, urządzając m.in. pogromy mniejszości wietnamskiej.\n":/grafika/articles2015/khmerzy/khmerzy8.jpg Kang Kek Iew w czasie procesu w 2009 r. (fot. Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution 2.0 Generic).\nUniknięcie przez Pol Pota i wielu najważniejszych członków jego bandy odpowiedzialności za popełnione ludobójstwo jest w niemałej mierze zasługą USA, ChRL, Tajlandii i wielu państw Europy Zachodniej, obejmujących w latach 1979-1991 Czerwonych Khmerów protekcją. Po 2009 roku przed sąd trafili już tylko nieliczni, w tym Nuon Chea, Khieu Samphan i Ieng Sary.\nNapisałem to wszystko po to, żeby pokazać, iż jeśli polityka amerykańska była zdolna poprzeć dla swoich celów najbardziej ekstremistyczny ruch polityczny XX wieku, to nie powinno nikogo dziwić, że dzisiaj skutkiem polityki amerykańskiej wobec Bliskiego Wschodu jest Państwo Islamskie, a wobec Ukrainy zainstalowanie w Kijowie władzy, która 9 kwietnia 2015 roku oficjalnie ujawniła swoje banderowskie oblicze.\nBruneteau Bernard, Wiek ludobójstwa, „Mówią Wieki”, Warszawa 2005, s. 133-166.\nDomarańczyk Zbigniew, Kampucza, godzina zero, Wydawnictwo Radia i Telewizji, Warszawa 1981.\nIdling Peter F., Uśmiech Pol Pota (o pewnej szwedzkiej podróży przez Kambodżę Czerwonych Khmerów), Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2010.\nJelonek Adam W., Rewolucja Czerwonych Khmerów 1975-1978. Studium autarkicznego rozwoju, Scholar, Warszawa 1999.\nHistoryk, pracownik Centrum Badań Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau. Zajmuje się problematyką deportacji do Auschwitz Polaków z ziem wcielonych do Rzeszy.


Ordynarna prowokacja 'artysty wyklętego'. Kaczyński na krzyżu... | Fronda.pl\n09.05.17, 11:44screenshot TVP3 Katowice\nOrdynarna prowokacja 'artysty wyklętego'. Kaczyński na krzyżu...\nKilka dni temu w Galerii Kukuczka w Istebnej pojawił się skandaliczny "wernisaż" karykatur polityków. Wójt gminy przeprosił, a wystawa została usunięta.\nSprawę nagłośniła "Gazeta Polska Codziennie", dziś opisuje ją "Gazeta Wyborcza", dziwiąc się reakcji wójta oraz oburzeniu ludzi, do których tego rodzaju "sztuka" nie trafia. Co mogliśmy zobaczyć na wernisażu? Między innymi prezesa PiS, Jarosława Kaczyńskiego wiszącego na krzyżu. Polityk ma na sobie jedynie slipki w barwach polskiej flagi, a na głowie hełm Powstańca Warszawskiego. Pod krzyżem widać m.in. poseł Krystynę Pawłowicz oraz zafrasowanego Jezusa. Inny obraz przedstawia "Pietę" z udziałem premier Beaty Szydło i o. Tadeusza Rydzyka.\n"Gazeta Wyborcza" nie może wyjść z podziwu nad oburzeniem "prawicowych mediów" i faktem, że wójt i jeden z lokalnych działaczy PiS uznali wystawę za obrazę uczuć religijnych. Sam artysta, Piotr Jakubczak, w rozmowie z TVP3 Katowice tłumaczył, że nie zamierzał obrazić niczyich uczuć religijnych ani patriotycznych. Z kolei w rozmowie z "Wyborczą" twierdzi, że chciał jedynie "ukazać hipokryzję niektórych polityków", ponadto żali się, że musiał zabrać swoje obrazy z galerii, ponieważ bał się, że ktoś je spali. Jak twierdzi, był to prywatny pokaz "Ołtarza Hipokryzji", przeznaczony jedynie dla przyjaciół. Co więcej, określa się mianem... "artysty wyklętego": "Zdjęcia znalazły się na Facebooku i wtedy się zaczęło. Plują na mnie, wrzeszczą, mówili o tym nawet w kościele."- skarży się.\nA może pora zrozumieć, że nie chodzi o pokazanie prezesa PiS w slipkach ("Wyborcza" usiłuje forsować przekaz, że mieszkańcy oburzyli się właśnie takim przedstawieniem Jarosława Kaczyńskiego), ale o bluźnierstwo religijne, symbole narodowe czy ważne, ale bolesne wydarzenia polskiej historii. Warto odłożyć na bok pseudoargument, że "ciemnogród" nie rozumie przekazu, że Kaczyński wisi na krzyżu, a Jezus ze smutkiem odchodzi, bo nie ma tu dla Niego miejsca, co ma rzekomo obrazować hipokryzję PiS, dlatego nikt nie ma prawa poczuć się urażony. Co z tego, że autor jednocześnie znieważa polską flagę, krzyż, można też dostrzec pewne nawiązanie do Pomnika Małego Powstańca. Stojący w Warszawie pomnik symbolizuje dzieci, które poniosły śmierć w Powstaniu Warszawskim. Nawet jeżeli autor zarzuca PiS hipokryzję, to można było wyrazić ją w inny sposób. Atakowanie wszystkich symboli czy rocznic ważnych, a często bolesnych dla Polaków, a przynajmniej dużej ich części, ma prawo spotkać się z dezaprobatą. I wcale nie oznacza to "niezrozumienia" przekazu...\nyenn/Wyborcza.pl, TVP3 Katowice


5 wyłączeń odpowiedzialności ubezpieczyciela w polisach turystycznych - Poradniki | UbezpieczenieTurystyczne.com.pl\n5 wyłączeń odpowiedzialności ubezpieczyciela w polisach turystycznych, które należy znać\nNiektórzy klienci przed zakupem polisy ubezpieczeniowej pytają nie o to, jaki zakres ochrony ono zawiera, ale czego nie zawiera. To całkiem dobry pomysł. Nie warto kupować kota w worku, a później mieć żal do ubezpieczyciela, bo „wydałem tyle kasy, a polisa nic mi ostatecznie nie dała”. Poniżej prezentujemy 5 najważniejszych wyłączeń odpowiedzialności ubezpieczyciela, które musisz znać jeszcze przed kupieniem ubezpieczenia turystycznego.\n1. Wypadki po spożyciu alkoholu\nPiłeś, a potem miałeś nieszczęśliwy wypadek np. w trakcie uprawiania sportu na wakacjach? Ubezpieczyciel nie pokryje kosztów twojego leczenia ani nie wypłaci świadczenia z polisy NNW. Dlaczego? Jeśli ubezpieczony w chwili wypadku znajdował się pod wpływem alkoholu i miało to bezpośredni wpływ na zaistniałe zdarzenie, taka sytuacja stanowi standardowe wyłączenie odpowiedzialności ubezpieczyciela. Analogicznie będzie w przypadku, gdy ubezpieczony znajdował się pod wpływem narkotyków w momencie feralnego zdarzenia.\n2. Przeciwwskazania medyczne do wyjazdu\nKilka tygodni temu przeszedłeś poważny zabieg i spędziłeś sporo czasu w szpitalu. Mimo to czujesz się dobrze oraz intensywnie myślisz o wypoczynku gdzieś pod palmami. W końcu nie zamierzasz się wysilać, dlatego sądzisz, że to całkiem bezpieczne. Twój lekarz jest jednak innego zdania. Niepomny jego ostrzeżeń, wykupujesz wycieczkę last minute i lecisz do ciepłych krajów na wakacje.\nZmęczenie związane z podróżą, zmiana klimatu, upał. Źle się czujesz. Potem jest coraz gorzej. Ujawniają się powikłania pooperacyjne, a ty znów trafiasz do szpitala. Tyle, że tym razem masz duży problem, bo ubezpieczyciel nie pokryje kosztów leczenia twojej choroby na wakacjach. Jeżeli istniały przeciwwskazania zdrowotne do odbycia wyjazdu, ubezpieczyciel ma prawo odmówić wzięcia odpowiedzialności za zdarzenia zaistniałe w trakcie trwania ochrony ubezpieczeniowej.\nCierpisz na depresję, nerwicę lub inne zaburzenie psychiczne? Ubezpieczyciele na liście wyłączeń odpowiedzialności standardowo umieszczają sytuacje, które wiązały się z zaburzeniem psychicznym na które cierpi ubezpieczony. Klasycznym przypadkiem jest próba samobójcza. Ubezpieczyciele nie pokryją kosztów leczenia ani transportu medycznego do Polski, jeżeli turysta w trakcie wakacji próbował popełnić samobójstwo lub dokonać samookaleczenia.\nJeśli chorujesz na jakąkolwiek chorobę przewlekłą (przez co ubezpieczyciele rozumieją zdiagnozowaną chorobę, w związku z którą bierzesz leki), to przy zakupie polisy turystycznej koniecznością będzie zakup zwyżki za choroby przewlekłe. Jeżeli w trakcie wakacji dojdzie do zaostrzenia lub powikłań związanych z chorobą przewlekłą, a ty nie wykupiłeś zwyżki, twoja polisa turystyczna okaże się bezużyteczna. Ubezpieczyciel traktuje ryzyko związane z chorobą przewlekłą jako standardowe wyłączenie odpowiedzialności i w takiej sytuacji nie pokryje kosztów leczenia ani transportu medycznego do Polski.\n5. Sporty ekstremalne i nie tylko\nNa liście standardowych wyłączeń odpowiedzialności znajdziesz również ryzyko związane z uprawianiem sportów podwyższonego ryzyka, sportów ekstremalnych, a także sportów uprawianych zawodowo. W momencie, gdy planujesz aktywny wypoczynek w trakcie zagranicznego urlopu, musisz dokupić zwyżkę za uprawianie tego rodzaju aktywności. Zwyżka za uprawianie sportu w czasie zawodów lub innych imprez sportowych może sięgać 200 proc. podstawowej składki ubezpieczeniowej, a uprawianie sportów ekstremalnych to nawet 300 proc. zwyżki. Nie warto jednak z niej rezygnować, bo w innym wypadku ubezpieczenie w ogóle nie zadziała!\nPowyższe pięć wyłączeń to tylko kilka przykładów sytuacji, w których ubezpieczyciel nie będzie zobowiązany do pokrycia kosztów leczenia, transportu czy innych wydatków związanych z chorobą lub wypadkiem na wakacjach. Każda firma ubezpieczeniowa może zaproponować własną listę wyłączeń np. jeden ubezpieczyciel w ogóle odmówi pokrycia kosztów leczenia ubezpieczonego, który doznał obrażeń na skutek aktu terrorystycznego, wojny lub zamieszek, podczas gdy inny może je ubezpieczyć pod warunkiem wykupienia odpowiedniej zwyżki.\nDlatego obowiązkiem turysty jest zapoznanie się z listą wyłączeń jeszcze przed zakupem ubezpieczenia turystycznego. Nie lekceważ tego! „Dziurawa” ochrona to marne zabezpieczenie. Kup z głową, a na pewno nie będziesz źle wspominał współpracy z danym towarzystwem ubezpieczeniowym.


Program Erasmus w Iberoameryce – Iberoameryka\nProgram Erasmus w Iberoameryce\n29 lipca 2014 sonja\nDwa największe wyzwania szkolnictwa wyższego w Iberoameryce to zwiększenie dostępu do uniwersytetów dla uboższych klas społecznych i poprawa jakości nauczania. Odpowiedzią szczególnie na ten drugi problem ma być odpowiednik europejskiego programu Erasmus, którego zadaniem będzie wymiana doświadczeń i umiejętności oraz program mobilności studentów, wykładowców i badaczy.\nW grudniu bieżącego roku ma się odbyć spotkanie przedstawicieli Iberoameryki, Hiszpanii i Portugalii, którzy nakreślą plan tej wymiany. Początek programu jest planowany na rok akademicki 2015/16, a do roku 2020 ma skorzystać z niego 200 000 osób. Początkowo stypendia będą wynosiły 3000-4000 euro dla pobytów do sześciu miesięcy. Oprócz finansowania ze środków publicznych zakłada się również udział sektora prywatnego. W tym celu rozpoczęto już rozmowy z prywatnymi firmami.\nW Iberoameryce istnieją już programy wymiany uniwersyteckiej o dużym znaczeniu, jak na przykład brazylijski Ciencias sin Fronteras, ale ten ma być pierwszym funkcjonującym na skalę globalną. W przyszłości jego autorzy planują nawiązać współpracę z Erasmusem w Europie.\nAktualnościedukacja, Erasmus, iberoameryka\nPrevious Previous post: Ranking 500 największych firm w Ameryce Łacińskiej: hamuje sprzedaż\nNext Next post: Ameryka Centralna dotknięta suszą


Miss Dolnego Śląska 2020 lub Miss Nastolatek: Dołącz do półfinalistek! [FOTO] - Walbrzych.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy\n25.05.2020 07:59 | Źródło: Organizatorzy konkursu Miss Dolnego Śląska i Miss Dolnego Śląska Nastolatek\nPozostał tydzień do zakończenia przyjmowania zgłoszeń kandydatek do tytułu najpiękniejszej Dolnoślązaczki 2020 roku. Dotychczas swoje zgłoszenia przysłało ponad 700 dorosłych pań i nastolatek. Wśród już zakwalifikowanych półfinalistek są wałbrzyszanki i mieszkanka Głuszycy!\nWśród tegorocznych finalistek mamy dwie mieszkanki Wałbrzycha:\nMiss Dolnego Śląska - półfinalistki\nEwelina Krajewska - Wałbrzych\nMiss Nastolatek 2020 - półfinalistka\nNatalia Kraczek - Głuszyca


Myślenice: atak grypy. Myślenicki szpital oblężony | Myślenice Nasze Miasto\nMyślenice: atak grypy. Myślenicki szpital oblężony\nMaciej Hołuj 08.01.2013\nMyślenicki szpital przeżywa oblężenie związane ze zwiększoną zachorowalnością na grypę. Szczególnie trudna sytuacja panuje na oddziale dziecięcym.\n- W szpitalu przebywa obecnie bardzo wielu pacjentów - mówi Adam Styczeń, dyrektor myślenickiego SP ZOZ, w struktury którego wchodzi Szpital Powiatowy. - W chwili obecnej nie mamy wolnych łóżek na dwóch oddziałach: dziecięcym i chorób płuc. Zdarza się, choć rzadko, że musimy kierować dzieci do szpitali krakowskich, ale z tego co wiem, i tam sytuacja nie jest najlepsza.\nZdaniem dyrektora, chorych jest o około 20 procent więcej niż w innych nie "grypowych" miesiącach. - Pracujemy na zwiększonych obrotach - mówi dyrektor. - Jeśli chodzi o wolne miejsca na oddziale dziecięcym, to liczymy na to, że rano kilku małych pacjentów zostanie wypisanych i zwolnią się łóżka. Jeśli nie, będziemy zastanawiać się nad innym rozwiązaniem problemu. Być może przeorganizujemy pracę któregoś z oddziałów, adaptując łóżka na potrzeby dzieciaków.\nOrdynator oddziału dziecięcego myślenickiego szpitala Halina Firek potwierdza fakt pełnego obłożenia kierowanego przez siebie oddziału. - Nie mamy wolnych łóżek, najwięcej przypadków zachorowań dotyczy w tym roku dzieci zupełnie małych, niemowlaków - mówi szefowa oddziału dziecięcego. - Są to dzieci nawet trzytygodniowe.\nNajczęściej zarażają się chorobą od członków swojej rodziny. Dużych dzieci jest w tym roku mniej niż zazwyczaj. Najczęstszymi przypadkami są: zapalenie płuc i grypa. Rok temu w analogicznym okresie też mieliśmy dużo przypadków zachorowań, ale w tym jest ich jeszcze więcej. Na oddziale dziecięcym brakuje wolnych łóżek, nie brakuje na szczęście leków, kończą się natomiast inhalatory, które będą uzupełniana na bieżąco.\nW dobczyckim Ośrodku Zdrowia pacjentów uskarżających się na dolegliwości grypowe jest trzy razy więcej, niż normalnie. - W okresie pozagrypowym przyjmujemy razem z kolegami około dwudziestu pacjentów dziennie, teraz jest ich około sześćdziesięciu - mówi lekarz rodzinny, Tadeusz Domaradzki.\nNa szczęście grypa nie odbija się na frekwencji w myślenickich szkołach, który to fakt zdaje się potwierdzać informacje przekazane przez ordynatora oddziału dziecięcego, że chorują głównie dzieci małe. - Nie stwierdzam zwiększonej absencji naszych uczniów, choruje czterech nauczycieli, ale na setkę uczących to liczba raczej symboliczna - mówi Jerzy Kosiński, dyrektor ZSTE w Myślenicach, największej szkoły ponadgimnazjalnej na terenie powiatu myślenickiego.\nNieco większy ruch, niż zazwyczaj, odnotowują myślenickie apteki.\n- Zawsze jest tak, że styczeń to miesiąc zwiększonej liczby zachorowań na grypę, w związku z tym nasza apteka jest częściej odwiedzana przez pacjentów, niż w innych okresach roku. Nie stwierdzam jednak, aby było to jakieś wielkie oblężenie, sytuacja jest raczej w normie, jak na ten okres roku - mówi farmaceutka jednej z aptek w centrum miasta.\natak grypy myślenice


kwiecień 2022 - Wypożyczalnia sprzętu filmowego\nPosted By fotofilmkadr.pl on kw. 30, 2022\nFotografowanie przyrody to najlepsze hobby dla każdego z nas, ale problem polega na tym, że nie wiemy, jak uchwycić piękno natury i nie wiemy, jak używać smartfonów do robienia najlepszych zdjęć przyrody. Oto informacje i rozwiązanie dla wszystkich, którzy chcą się nauczyć fotografować przyrodę. 1. Weź statyw Pierwszym krokiem jest wzięcie statywu, który pomoże Ci robić zdjęcia bez rozmycia i nieostrości. 2. Użyj obiektywu makro Jeśli...\nPosted By fotofilmkadr.pl on kw. 22, 2022\nFotografia buduarowa staje się w dzisiejszych czasach coraz bardziej popularna, ponieważ jest to bardzo skuteczny sposób na uchwycenie duszy modelki. Fotograf buduarowy chce, aby modelka czuła się komfortowo podczas fotografowania, co znajdzie odzwierciedlenie na końcowym zdjęciu. Ważne jest, aby wiedzieć, co jest wymagane, a co nie jest wymagane do końcowego zdjęcia. Oto informacje i 3 wskazówki, o których należy pamiętać podczas...\nPosted By fotofilmkadr.pl on kw. 11, 2022\nCzy zastanawiasz się nad wykonaniem portretu rodzinnego? Jeśli tak, to muszę Ci powiedzieć, że portret rodzinny to wyjątkowa i wspaniała pamiątka dla Twojej rodziny. Dzięki niemu wspomnienia z dzieciństwa staną się bezcenną pamiątką. Portrety rodzinne zazwyczaj wykonuje się w studiu, ale można je wykonać w dowolnym miejscu. Fotografia to najlepszy sposób na utrwalenie wspomnień, ponieważ dzięki niej stają się one wyjątkowe i...\nJak wybrać odpowiedni aparat do sesji portretowych\nPosted By fotofilmkadr.pl on kw. 2, 2022\nJeśli jesteś początkującym fotografem, to bardzo ważne jest, abyś kupił odpowiedni sprzęt. Jako początkujący nie masz pojęcia o tym, jak działa Twój aparat. Dlatego warto wiedzieć, jak ważny jest wybór odpowiedniego aparatu do zdjęć. Jest to najważniejsza rzecz, gdy zaczynasz przygodę z fotografią, ponieważ musisz kupić najlepszy sprzęt. Na rynku dostępnych jest wiele aparatów fotograficznych, dlatego wybór odpowiedniego dla siebie...\nJakie auto dla początkującego kierowcy\nŚwieżo upieczeni kierowcy stoją przed trudnym wyborem , jaki samochód wybrać.Wszystko zależy od budżetu jakim dysponujemy.Decydując się na kupno samochodu …\nKomu z nas nie zdarzyło się, że kupił dany produkt tylko dlatego, że skusiła do fotografia w ulotce. Posiadają one …\n6 podstawowych wskazówek dotyczących aparatu fotograficznego dla początkujących


Rioni - Gruzińska\n1 Roladka z bakłażana Roladki z bakłażana nadziewane pastą z orzechów włoskich 6.00 2 Pchali Lobio Pasta z czerwonej fasoli z orzechami włoskimi 6.00 2a Pchali Czarchali Pasta z buraka z orzechami włoskimi 6.00 2b Pchali Ispinachi Pasta szpinakowa z orzechami 6.00 3 Marynowana Papryka Marynowana papryka z nadzieniem z pasty z orzechów 6.00 4 Mujuji Marynowana wieprzowina w zalewie octowej 23.00 5 Pchaleuli (mix) Mix przystawek - roladka z bakłażana, pchali lobio, pchali ispinachi, marynowana papryka, pasta z buraków 27.00 6 Tolma Delikatna wołowina zawinięta w liście winogronowe, serwowana z sosem matsoni 24.00 7 Soko Ogórek, papryka i pieczarki w sosie śmietanowym 21.00 7a Soko Kveli Pieczarki z serem na gorąco 23.00\nDo każdego chaczapuri podajemy sos czosnkowy lub sacebeli\n8 Kartopilliani Gruziński placek z serem i ziemniakami 21.00 9 Imeruli Klasyczny placek gruziński ze słonym serem 21.00 10 Pchaliani Gruziński placek nadziewany serem i świeżym szpinakiem 22.00 11 Lobiani Gruziński placek z czerwoną fasolą 21.00 12 Adżaruli Łódeczka z ciasta drożdżowego wypełniona serem, jajkiem sadzonym i masłem 28.00 12a Adżaruli z fasolą Łódeczka z ciasta drożdżowego wypełniona fasolą 26.00 13 Megruli Gruziński placek z serem w środku i na wierzchu 26.00 14 Kudbari Gruziński placek z mieloną wołowiną 29.00 15 Chwezeli z kurczakiem i papryką 1szt. Placek z ciasta francuskiego 12.00 15a Chwezeli z kurczakiem i papryką 4szt. Placek z ciasta francuskiego 39.00 16 Chwezeli z estragonem i ziemniakami 1 szt. Placek z ciasta francuskiego 12.00 16a Chwezeli z estragonem i ziemniakami 4 szt. Placek z ciasta francuskiego 39.00 17 Chwezeli z serem 1 szt. Placek z ciasta francuskiego 12.00 17a Chwezeli z serem 4 szt. Placek z ciasta francuskiego 39.00 18 Chwezeli z pieczarkami 1 szt. Placek z ciasta francuskiego 12.00 18a Chwezeli z pieczarkami 4 szt. Placek z ciasta francuskiego 39.00\n20 Sałatka Gruzińska Tradycyjna sałatka z pomidorów, ogórków i świeżych ziół, z dodatkiem owczego sera i oleju słonecznikowego 21.00 21 Sałatka Tibilisi - bez kurczaka Sałatka z bakłażanem, świeżymi pomidorami, papryką i granatem 22.00 21a Sałatka Tibilisi z kurczakiem Sałatka ze smażonym filetem z kurczaka i bakłażanem, świeżymi pomidorami, papryką i granatem 25.00 22 Sałatka Batumi Tradycyjna sałatka z pomidorów, ogórków i orzechów 21.00\n25 Gupta Zupa pomidorowa z pulpiecikami z wołowiny i ryżu 21.00 26 Chikhirtma Rosół z kawałkami kurczaka z jajkiem, czosnkiem, octem i kolendrą 21.00 27 Tatariachi Bulion z wołowiny 19.00 28 Rosół z Pielmieni Rosół z pierożkami mięsnymi z dodatkiem śmietany 21.00 29 Kharcho Tradycyjna gruzińska zupa z wołowiną, ryżem, pomidorami i świeżymi ziołami 22.00 30 Rozbasz Mielona jagnięcina i wołowina w sosie pomidorowym 23.00 31 Zupa Lobio Gęsta zupa z czerwonej fasoli z kolendrą i gruzińskimi przyprawami 19.00\n34 Chinkali Tradycyjne gruzińskie pierogi z mięsem wołowo-wieprzowym 23.00 35 Szemcwary Chinkali Smażone gruzińskie pierogi z mięsem wołowo-wieprzowym 26.00 36 Chinkali z ziemniakami Tradycyjne gruzińskie pierogi z ziemniakami i śmietaną 21.00 37 Chinkali z pieczarkami Tradycyjne gruzińskie pierogi z pieczarkami 21.00 38 Pielmeni Pierożki z mięsem mielonym podawane z masłem i śmietaną 21.00\n41 Adżapsandali Smażone bakłażany, papryka, pomidory i cebula z przyprawami 28.00 42 Czchmeruli Smażony kurczak w sosie śmietanowo-czosnkowym podawany z ziemniakami i sałatką 31.00 43 Chakhokhbili Duszone kawałki kurczaka w sosie pomidorowo-cebulowym z chili podawane z ryżem 33.00 44 Tabaka Marynowana połówka kurczaka ze smażonymi ziemniakami i sosem tkemali 31.00 45 Odżachuri Soczysta wieprzowina z ziemniakami i cebulą 36.00 45a Odżachuri wegetariańskie Smażone warzywa w przyprawach Gruzińskich 29.00 46 Ostry Duszone kawałki wołowiny w sosie pomidorowym podawane z ziemniakami i sałatką 36.00 47 Kaspi Duszona cielęcina w białym winie podawana z ziemniakami i sałatką 45.00 48 Kalmachi Zapiekany filet z łososia podawany z sałatką i ryżem 39.00 49 Chanachi Duszone kawałki wołowiny z pomidorami, ziemniakami, bakłażanem i papryką w aromatycznych przyprawach 42.00 50 Chakapuli Duszona jagnięcina w białym winie z estragonem, szczypiorkiem i sosem tkemali podawana z ryżem 42.00 51 Chashushuli Kawałki duszonej cielęciny w sosie ze świeżych pomidorów. Podawane z ziemniakami i sałatką 49.00 52 Szaszłyk z kurczaka Podawany z sosem sacebeli, chlebem lawasz i DO WYBORU: z pieczonymi ziemniakami lub z ryżem. 29.00 53 Szaszłyk z wieprzowiny Podawany z sosem sacebeli, chlebem lawasz i DO WYBORU: z pieczonymi ziemniakami lub z ryżem. 31.00 54 Szaszłyk z cielęciny Podawany z sosem sacebeli, chlebem lawasz i DO WYBORU: z pieczonymi ziemniakami lub z ryżem. 37.00 56 Lula z kurczaka Podawany z sosem sacebeli, chlebem lawasz i DO WYBORU: z pieczonymi ziemniakami lub z ryżem. 29.00 58 Lula wołowo-wieprzowy Podawany z sosem sacebeli, chlebem lawasz i DO WYBORU: z pieczonymi ziemniakami lub z ryżem. 32.00\n62 Lawasz Lawasz 5.00 63 Puri Puri 5.00 64 Kasza bulgur Kasza bulgur 5.00 65 Ziemniaki pieczone Ziemniaki pieczone 5.00 66 Ryż Ryż 5.00\n69 Tkemali sos Śliwkowy, wytrawny 4.00 70 Sacebeli sos Pomidorowy, łagodny 4.00 71 Nasharabi sos Z owocu granatu, słodko-kwaśny 4.00 72 Adźika sos Pomidorowo-paprykowy, pikantny 4.00 73 Czosnkowy sos Na bazie jogurtu 4.00


Budowa "starego" mostu przez Wisłę - Strona 2 - Forum Dawnego Tczewa\nPost autor: Kristoph » 22 sie 2012, o 19:39\nJest więcej detali, które się nie zgadzają.\nNie raz mam wrażenie, że to nie ten sam most.\nTakże plany z Berlina, krótko mówiąc są do niczego. A szkoda, byłby dobry materiał.\nPost autor: be-good » 22 sie 2012, o 20:18\nKristoph pisze: Pragnę tutaj coś pokazać, o czym wiele razy mówiłem.\nI tak podam tylko jeden przykład: jaka różnica jest między tymi planami, a oryginalnym mostem\nPrzykład portalu: ilość okienek i tych tajemniczych otworów (do dziś nie wiemy do czego służyły)\nW tym przypadku wyjaśnieniem różnic może być to, że według opisu berliński rysunek przedstawia portal widziany od strony wody.\nPost autor: mirza3 » 22 sie 2012, o 20:59\nKristoph pisze: Jest więcej detali, które się nie zgadzają.\nRysunki z berlińskiego Muzeum Architektury nie są stricte planami, wg których budowano most lecz, jakbyśmy to dziś powiedzieli, "wizualizacją" projektu, ilustrującą poświęcony mu obszerny artykuł Carla Lentze, opublikowany w 1855 r. w prestiżowym czasopiśmie technicznym "Zeitschrift für Bauwesen". Do czasu kiedy zaczęto wznosić pierwsze wieże na filarze 3 w 1856 r., rzeczywisty projekt mógł ulec zmianom i uproszczeniom, tym bardziej, że wieże na filarach 4 i 5 wybudowano dopiero w roku 1858, a więc już po otwarciu mostu. Nie można też wykluczyć, że choroba króla pruskiego - głównego sponsora budowy mostu oraz ustanowienie regencji osłabiły dynamikę projektu, tym bardziej, że główny cel inwestycji - linia kolejowa został osiągnięty.\nRysunki, mimo, że nie zawierają wszystkich widocznych obecnie ( oraz już niewidocznych, jak portalowe reliefy) detali są prawdopodobnie jedynym dostępnym dziś, a więc bezcennym źródłem wiedzy o moście tczewskim.\nOstatnio zmieniony 22 sie 2012, o 21:01 przez mirza3, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Kristoph » 22 sie 2012, o 21:01\nWłaśnie, nie róbmy zamieszania, ja już też nic wklejać nie będę.\nbe-good pisze: W tym przypadku wyjaśnieniem różnic może być to, że według opisu berliński rysunek przedstawia portal widziany od strony wody.\nProszę sobie prześledzić portal z profilu, obojętnie z której strony.\nNa planie widnieją 6 malutkich okienek pod krenelażem, a w oryginalnych fotkach, czy pocztówkach jest aż ich 8.\nI gdzie w tym przypadku wyjaśnić różnicę. Plan a most różnią się moim zdaniem znacznie.\nPost autor: Jak.osa » 23 sie 2012, o 08:53\nmirza3 pisze: Rysunki z berlińskiego Muzeum Architektury nie są stricte planami, wg których budowano most lecz, jakbyśmy to dziś powiedzieli, "wizualizacją" projektu, ilustrującą poświęcony mu obszerny artykuł Carla Lentze, opublikowany w 1855 r. w prestiżowym czasopiśmie technicznym "Zeitschrift für Bauwesen".\nCzy ten artykuł jest gdzieś dostępny do wglądu?\nPost autor: mirza3 » 25 sie 2012, o 11:44\nJak.osa pisze: Czy ten artykuł jest gdzieś dostępny do wglądu?\n"Najbliżej", a przy tym przyzwoicie skopiowany znajduje się w Dolnośląskiej Bibliotece Cyfrowej:\nartykuł Lentze - str. 445\natlas z rysunkami\nPost autor: be-good » 28 wrz 2012, o 17:16\nPonad 160 lat temu wielkopolska prasa dość szczegółowo opisuje budowę naszego i malborskiego mostu:\nTheMost Goniec Polski 1850.11.07 Nr108.jpeg (206.25 KiB) Przejrzano 1161 razy\nCiekawy opis przygotowań do budowy z 1845 roku pochodzi również z tamtej krainy, linkuję z: viewtopic.php?p=30055#p30055\nPost autor: zet48 » 23 lip 2013, o 10:56\n21.jpg (90.7 KiB) Przejrzano 1004 razy\nbe-good (18 sie 2016, o 01:08)\nPost autor: Cez » 6 sie 2013, o 13:32\nzet48 pisze: Ciekawostka na temat mostów w Tczewie i Malborku\nZet, masz pewnosc, ze taka data sie pojawiła w dokumentach? Bo jesli tak, to chyba jakis bład...\nTo nie mogla byc taka wczesna data, skoro pomysł Lentzego na most wiszacy pojawil sie w latach 40-tych, a nie 30-tych. Wtedy to nawet nie myslalno o tej linii...\nW książce Ramma czytam, że w 1837 roku dopiero wydano w Niemczech rozporządzenie o jednolitym rozstawie kół dla kolei. W 1838 była ustawa o kolei. W latach 1839-42 powstawały prywatne linie kolejowe. Po raz pierwszy o połączeniu Berlina z Królewcem zaczęto mówić w 1842 roku. Jednak tak naprawdę początek państwowych kolei był dopiero w 1848 roku. Pierwsze projekty Lentzego na temat mostow kolei wschodniej pochodza z okolo 1844 roku. Wiec ja mysle, ze zamiast 1834 powinna byc tu data 1844, moze ktos w archiwum sie pomylil?\nPost autor: zet48 » 6 sie 2013, o 14:27\nByć może to pomyłka w Archiwum. Zdjęcia dostałem od osoby tam pracującej, to skany materiałów które APG udostępniło w sieci (między innymi na swoim profilu na FB). Datę spisałem z opisu zdjęcia z maila.\nNa facebookowym profilu Archiwum podało (prócz daty 1834 rok) dodatkowo index zbioru "APG 1126_801" oraz wymiary: mapa rkp., 95x42 cm


Pewien czas temu, miałam przyjemność przeczytać książkę "Człowiek w lustrze" autorstwa Lars'a Kepler i tak mnie wciągnęła, że postanowiłam poznać lepiej twórczość autora. Raczej autorów, bo pod tym pseudonimem kryje się małżeństwo. Tym razem wracam do Was z recenzją książki "Hipnotyzer".\nKsiążka Lars Kepler "Hipnotyzer" miała swoją premierę w Polsce całkiem niedawno. Skusiłam się na nią, ponieważ bardzo zaintrygował mnie opis, a poprzednia książka sprawiła, że całkowicie przeniosłam się do świata stworzonego przez tych autorów. Potrafią zrobić niesamowity klimat i całe wydarzenia opisać tak, że czytając, czułam się jakbym była jednym z bohaterów. Zanim jednak opowiem o wrażeniach po przeczytaniu tego tomu, zostawię Wam opis ze strony wydawnictwa, abyście mogli dowiedzieć się, co mnie tak zainteresowało:\nW książce, którą miałam za sobą również pojawił się lekarz oraz komisarz Joona, więc dobrze znałam bohaterów, ich charaktery i proces hipnozy, który kiedyś wydawał mi się mniej interesujący. Po lekturze tego tomu, jeszcze bardziej wkręciłam się w serię i zainteresowałam się tym konkretnym tematem. Jednak czas i pora opowiedzieć Wam o tym, co mi się podobało w tej książce, a co mniej, więc nie będę przedłużać i zacznę swój "wywód".\nKsiążka rozpoczyna się od strasznej zbrodni, a w dalszej części napięcie budowane jest z każdą kartką. Przyznam szczerze, że nie spodziewałam się, aż tylu wątków, które sprawią, że sprawa staje się coraz bardziej skomplikowana. Angażuje się w nią psychiatra Erik Maria Bark, który prowadził hipnozę jako środek terapeutyczny o musiał przerwać te praktyki. Złożył obietnicę, że już nigdy nie wróci do hipnozy, jednak po namowach komisarz Joomy postanawia wprowadzić w trans jedynego ocalałego z tej strasznej zbrodni świadka. Jest nim nastolatek, na którego oczach zamordowano jego matkę i siostrę. To, czego dowiaduje się lekarz podczas hipnozy jest przerażające, zaskakujące i wprawia w osłupienie wszystkich, którzy się o tym dowiadują. Cóż to takiego? Czy pomoc psychiatry wywoła ciąg tragicznych zdarzeń?\nCała książka napisana jest językiem typowym dla autorów. Myślę, że niektórzy czytelnicy mogą mieć z nią problem, bo jest bardzo chaotyczna i trudna. Jeśli jednak dacie się wkręcić i skupicie się mocno na rozbudowanych wątkach, bohaterach i wydarzeniach, to podobnie jak ja, przeniesiecie się do świata okrutnej zbrodni i razem z komisarz Joomą będziecie szukać dowodów, wskazówek i za wszelką cenę, będziecie chcieli dowiedzieć się prawdy, aby rozwiązać tę straszliwą zagadkę. W książce pojawia się sporo bohaterów, jedni są zwykłymi świadkami, inni okazują się psychopatyczni. Lars Kepler za każdym razem zaskakuje mnie dbałością o szczegóły i nie chodzi mi tylko o wygląd miejsca, w którym aktualnie się znajdujemy, ale również bohaterów i ich charaktery. Swoją drogą, dzięki temu mamy świetnie przedstawione portrety psychologiczne tych osób i możemy poczuć się jak jeden ze śledczych. Wątków jest tutaj naprawdę dużo i jeśli nie oddasz się w pełni lekturze, to możesz w pewnym momencie pomyśleć "K... o co tutaj chodzi?". Jednak nie obawiajcie się, na końcu wszystko się wyjaśni...\nZakończenie jest bardzo zaskakujące. Byłam tak mocno wciągnięta w fabułę i skupiona na szczegółach, a mimo wszystko nie domyśliłam się, kto jest prawdziwym sprawcą i jak potoczy się cała historia. Właśnie takie zaskoczenia bardzo lubię i to one sprawiają, że mam ochotę sięgnąć po kolejną książkę tego autora. Tak jest również tym razem. Jeśli podobnie jak ja, lubicie takie zagmatwane i pełne różnych wątków historie, które są brutalne i straszne, to zerknijcie w dział książki sensacyjne i kryminalne w księgarni Tania Książka. Jestem zachwycona powieścią i chętnie sięgnę po kolejne tomy z serii Ślady Zbrodni.\nMieliście okazję poznać twórczość małżeństwa, które ukrywa się pod pseudonimem Lars Kepler? A może znacie książkę "Hipnotyzer"?\nhipnotyzer joona linna książka lars kepler recenzja ślady zbrodni tania książka wydawnictwo dolnośląskie\nClaudiaMorningstar 14 maja 2022 19:14\nMuszę ją przeczytać, moje klimaty.\nZuzkaPisze.pl 18 maja 2022 10:57\nNazwisko autora nie jest mi obce, ale jeszcze nie miałam okazji zapoznać się z tą powieścią.\nWarto na coś się skusić.\nMonika Kilijańska 16 maja 2022 21:48\nJestem ciekawa, czy styl pisania jest chaotyczny, bo piszą we dwójkę, czy to kwestia charakterystyczną dla nich. Fabuła zachęca, by zabrać się za ich dzieła.\nZuzkaPisze.pl 17 maja 2022 12:32\nTeż się nad tym zastanawiałam. Myślę, że ma to jednak swój cel.\nJoanna 16 maja 2022 22:26\nNie słyszałam wcześniej o ich twórczości, ale książka bardzo mocno mnie zaciekawiła, więc czas nadrobić zaległości czytelnicze.\nNa Wysokim Obcasie 16 maja 2022 23:09\nW ostatnim czasie bardzo chętnie sięgam po kryminały, a ten tytuł na prawdę mnie zaciekawił. Bardzo jestem ciekawa, czy ten tytuł mnie również przypadnie do gustu.\nZuzkaPisze.pl 18 maja 2022 10:58\nMam podobnie. Wróciłam do czytania takich książek i nie żałuję.\nIrena Bujak 16 maja 2022 23:21\nSzkoda, że jest chaotyczna, trochę mnie to odstrasza od niej, ale kusisz mimo wszystko.\nŻeby to była pierwsza książka tych autorów, po którą sięgam, to ciężko byłoby mi ją czytać. Znam jednak ich możliwości i wydaje mi się, że tak ma właśnie być, żeby nakręcić czytelnika i wkręcić go w mrok.\nLife by MARCELKA 16 maja 2022 23:26\nnie miałam jeszcze okazji czytać książek tego autora\nMyślę, że warto to zmienić.