Plenty O'Fortune – oryginalna zabawa dla wszystkich sympatyków automatów - w-o-w.pl\nPlenty O’Fortune – oryginalna zabawa dla wszystkich sympatyków automatów\nNa pozór może się wydawać, że Plenty O’Fortune to jedynie typowa gra slotowa jakich wiele w Internecie. Kołowrotki, loga, odcienie – wszystko to znamy już z całego mnóstwa banalnych automatów online. Zapewniam mimo to, że zanim dotrzesz do końcówki recenzji, pojmiesz, na czym polega wyjątkowość tej gry. Nie wydłużając już więc początku, nakłaniam do przestudiowania lapidarnego komentarza dotyczącego gry automatowej Plenty O’Fortune.\nPlenty O’Fortune jawi się dość typowo, jeśli idzie o powierzchowność samej gry i jej oprawę graficzną. Co więcej sam interfejs, jest szczególnie szablonowy i nie odróżnia się od tego, do czego przywykliśmy. Tą cechę ciężko kategorycznie oszacować jako przywarę lub atut, ponieważ za bardzo zależy to od osobistych skłonności każdego klienta. Jeżeli o moją osobę chodzi, to osobiście lubię praktyczność i nie korygowanie tego, co i tak jest już odpowiednie, a więc standardowy i mniej osobliwy interfejs gry Plenty O’Fortune uwzględniam na plus. To jak ty go osądzisz, zależy zaś tylko od ciebie.\nTechniczne niuanse o Plenty O’Fortune\nPlenty O’Fortune posiada 5 kołowrotków, co prowadzi do tego, że automat ta nie odbiega zbytnio od gros modnych gier hazardowych. Odnośnie tego jest to właściwie typowy i znacznie staromodny automat. Równocześnie Plenty O’Fortune stosuje 20 linii wypłat, co jak uważam jest stosunkowo porządną wartością. Na pewno umożliwia ona zdobycie nielichej sumy gotówki, biorąc pod uwagę poglądy, jakie wypisują na jej temat ludzie na grupach dyskusyjnych, zadedykowanych tematyce hazardowej. Największy dopuszczalny zakład w Plenty O’Fortune sięga €5, co przy optymalnym farcie oraz dzięki przytoczonym uprzednio uwarunkowaniom umożliwia nam na wygranie małej fortuny.\nPlenty O’Fortune nie jest może wyjątkowo młodą grą, toteż nie warto spodziewać się po niej szczególnie fajnych warunków i jakichś bardzo oryginalnych elementów. Mimo wszystko Plenty O’Fortune posiada naturalnie No jackpoty, bez których w dzisiejszych czasach nie sposób poradzić sobie. Ich brak byłby bez wątpienia niespodziewaną, chociaż przykrą niespodzianką. Nie powinniście się niepokoić, to nie jest niespodzianka o której pisałem.\nRzeczywista sposobność – 100 funtów i 200 darmowych spinów w Plenty O’Fortune!\nJest nią za to udostępniony w Plenty O’Fortune bonus! Przyzwyczailiśmy się już do tego, że to aktualnie bonusy są czymś, czym programiści szczególnie próbują przyciągnąć do swojego kasyna świeżych użytkowników. Im konkurencyjniejsza oferta, tym szersze nasze zaciekawienie! Nic więc dziwnego w tym, że właściciele slotu, a więc korporacja Casino.com a także jej autorzy, czyli Playtech, obdzielili nas bonusem w postaci 100 funtów i 200 darmowych spinów o bardzo znacznej jakości! Dzięki temu perspektywa pomnożenia swojej nagrody przyrasta do bardzo wysokich wielkości!\nZakończenie będzie zwięzłe, dlatego, że nie ma co się zbytnio dużo rozwodzić na ten problem. Plenty O’Fortune to fascynująca, choć również konserwatywna gra. Ma ona jednak swoje zalety (100 funtów i 200 darmowych spinów!), które prowadzą do tego, że nota tego programu musi jeszcze podskoczyć. Rekomenduję!


Prokuratura stawia zarzuty. Ślak: jestem niewinny - Puls Biznesu - pb.pl\nPo trzech latach menedżer doczekał się aktu oskarżenia. Mówi: to dobrze, oczyszczę się z zarzutów.\nKrakowska prokuratura apelacyjna skierowała we wtorek do sądu akt oskarżenia przeciwko byłemu zarządowi Rafinerii Trzebinia — poinformowała PAP, powołując się na prowadzącego śledztwo prokuratora Łukasza Gramzę. Wśród oskarżonych jest m.in. Grzegorz Ślak, prezes tej spółki w latach 2002-05. Menedżer posunięcie prokuratury przyjął z ulgą.\n— To dobrze, że w końcu sformułowano akt oskarżenia. To pozwoli oczyścić atmosferę wokół mojej osoby i przekonać wszystkich, że jestem niewinny — mówi Grzegorz Ślak.\nDodaje, że potwierdzeniem jego słów są: wyniki prac Urzędu Kontroli Skarbowej i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Potwierdziły one, że Rafineria Trzebinia nigdy nie spowodowała żadnych uszczupleń podatkowych.\n— Zaraz po otrzymaniu uzasadnienia aktu oskarżenia będę wnioskował o umorzenie sprawy lub cofnięcie jej do ponownego rozpatrzenia — dodaje Grzegorz Ślak.\nByłemu zarządowi rafinerii —jak poinformowała PAP — prokuratura zarzuciła narażenie skarbu państwa na uszczuplenia podatkowe z tytułu akcyzy w wysokości 298 mln zł w związku z produkcją i dystrybucją tzw. olejów technologicznych. Członkowie zarządu są oskarżeni także o współudział w wyłudzeniu 161 mln zł. Miałoby to nastąpić poprzez sprzedaż tzw. oszustom paliwowym niepełnowartościowych wyrobów, o których — według prokuratury — menedżerowie mieli wiedzieć, że będą wprowadzone do obrotu jako pełnowartościowe paliwa.\nSprawa ujrzała światło dzienne 29 czerwca 2006 r. Tego dnia Grzegorz Ślak, menedżer związany z sektorem biopaliwowym, został o godz. 6.00 rano zatrzymany przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Trafił na przesłuchanie do Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie, która wtedy postawiła mu zarzut uszczuplenia należności podatkowej o gigantyczną kwotę 764 mln zł. Miało do tego dojść w latach 2002-04, a więc w okresie, kiedy szefował orlenowskiej Rafinerii Trzebinia.\nGrzegorz Ślak na 30 dni stracił wolność. Stracił też prezesurę giełdowego Skotanu. Potem — choć jak twierdzi nie miało to bezpośredniego związku ze sprawą — musiał się jeszcze pożegnać z kierowaniem spółką Biocol czy uczestnictwem w radzie nadzorczej JW Construction.


Alhazen — nazywany „pierwszym prawdziwym naukowcem”\nPrzebudźcie się! | Nr 6 z roku 2017\nTEKST afrikaans albański amharski angielski arabski azerbejdżański azerbejdżański (alfabet grażdanka) bemba birmański bislama bułgarski cebuański chiński mandaryński (tradycyjny) chiński mandaryński (uproszczony) chorwacki czeski czewa duński efik estoński ewe fidżyjski fiński francuski grecki gruziński gudżaracki hebrajski hiligajno hindi hiszpański hmong (Miao Białych) ibo ilokański indonezyjski islandzki japoński joruba kannada kaonde kataloński kazachski kirgiski kongo koreański kreolski (Haiti) kurdyjski (kurmandżi) (Kaukaz) kurdyjski (kurmandżi) (alfabet grażdanka) lingala litewski lozi luganda luvale macedoński makua malajalam malgaski maltański maracki nawaho ndebele (Zimbabwe) nepalski niderlandzki niemiecki norweski ormiański oromo pangasinan papiamento (Aruba) papiamento (Curaçao) pedi pendżabski perski polski portugalski rosyjski rumuński rundi rwandyjski samoański serbski (alfabet grażdanka) serbski (alfabet łaciński) soto (Lesoto) soto (RPA) suahili suahili (Kongo) syngaleski szona szwedzki słowacki słoweński tagalski tajski tamilski tatarski telugu tetela tetum (Dili) tigrinia tok-pisin tonga (Malawi) tonga (Zambia) tsonga tswa tswana tumbuka turecki twi ukraiński urdu walijski waray-waray wietnamski wolaita węgierski włoski xhosa yao (Malawi) zulu\nMOŻLIWE, że nigdy nie słyszałeś o człowieku, który nazywał się Abū‘Alī Ibn al-Hasan al-Haytam. W krajach Zachodu znany jest on pod imieniem Alhazen, które jest łacińskim odpowiednikiem arabskiego imienia al-Hasan. Choć może o tym nie wiesz, najprawdopodobniej korzystasz z jego odkryć. Alhazena opisano jako „jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych postaci w dziejach nauki”.\nZe względu na skrupulatne metody przeprowadzania eksperymentów Alhazen bywa określany „pierwszym prawdziwym naukowcem”.\nAlhazen odkrył podstawowe zasady, na których opiera się współczesna fotografia.\nJego prace nad szkłami doprowadziły do wynalezienia pierwszych okularów, mikroskopów i teleskopów.\nAlhazen urodził się w Basrze (obecny Irak), około roku 965 n.e. Interesował się astronomią, chemią, fizyką, matematyką, medycyną, muzyką, optyką i poezją. Ale za co w szczególności jesteśmy mu wdzięczni?\nTAMA NA NILU\nO Alhazenie od bardzo dawna krąży pewna ciekawa opowieść dotycząca jego planu uregulowania biegu Nilu. Projekt ten ostatecznie został zrealizowany prawie 1000 lat później, w 1902 roku, kiedy wybudowano tamę w Asuanie.\nWedług tej opowieści Alhazen stworzył ambitny plan, który miał częściowo rozwiązać problem dotykających Egipt powodzi i susz — chciał zbudować na Nilu tamę. Kiedy władca Kairu, kalif Al-Hakim, usłyszał o tym pomyśle, zaprosił Alhazena do Egiptu i zlecił mu jej budowę. Jednak kiedy Alhazen zobaczył rzekę na własne oczy, zdał sobie sprawę, że to przedsięwzięcie go przerasta. Ponieważ obawiał się kary ze strony słynącego z porywczego charakteru władcy, żeby ocalić skórę, zaczął udawać szaleńca. Robił to aż do śmierci kalifa w 1021 roku, czyli przez jakieś 11 lat. W tym okresie trzymano go w odosobnieniu, gdzie miał mnóstwo czasu na rozwijanie swoich zainteresowań.\nDo momentu odzyskania wolności Alhazen napisał większą część swojej siedmiotomowej Księgi optyki (Opticae thesaurus Alhazeni libri VII), uważanej za „jedno z najważniejszych dzieł w historii fizyki”. Opisał w niej eksperymenty dotyczące natury światła — jak ulega rozszczepieniu na barwy składowe, odbija się w lustrze czy ulega załamaniu, przechodząc z jednego ośrodka do drugiego. Analizował również budowę i działanie oka, a także to, jak odbieramy wrażenia wizualne.\nDo XIII wieku dzieło Alhazena zostało przetłumaczone z arabskiego na łacinę. W Europie jeszcze przez całe stulecia uczeni powoływali się na niego jako na autorytet. A w oparciu o to, co Alhazen napisał o właściwościach szkieł, europejscy wytwórcy okularów zaczęli eksperymentować, umieszczając szkła jedno za drugim, co doprowadziło do wynalezienia teleskopu i mikroskopu.\nAlhazen odkrył zasady, na których opiera się fotografia, kiedy zbudował coś, co można by nazwać pierwszą w historii kamerą obskurą. Było to ciemne pomieszczenie, do którego przez otwór grubości szpilki docierało światło i tworzyło na ścianie odwrócony obraz tego, co znajdowało się na zewnątrz.\nPierwsza kamera obskura była prawdopodobnie dziełem Alhazena\nW XIX wieku do kamery obskury dodano jeszcze płyty fotograficzne, dzięki czemu obraz można było utrwalić. Co w ten sposób osiągnięto? Powstał pierwszy aparat! Działanie wszystkich nowoczesnych aparatów — a także oka ludzkiego — opiera się na tych samych zasadach fizyki, które wykorzystywała kamera obskura *.\nW pracach Alhazena na szczególną uwagę zasługuje jego niezwykle skrupulatny i systematyczny sposób badania zjawisk naturalnych. W jego czasach takie podejście było czymś wyjątkowym. Jako jeden z pierwszych sprawdzał prawdziwość swoich teorii poprzez eksperymenty. Nie obawiał się też kwestionować powszechnie uznawanych prawd, jeżeli nie popierały ich dowody.\nWspółczesna nauka opiera się na zasadzie, którą można by ująć słowami: „Udowodnij prawdziwość tego, w co wierzysz”. Dlatego niektórzy za „ojca nowoczesnej metody naukowej” uważają właśnie Alhazena. Można więc powiedzieć, że naprawdę wiele mu zawdzięczamy.\n^ ak. 13 W krajach Zachodu to, że oko i kamera obskura działają na podobnej zasadzie, zrozumiano dopiero w XVII wieku, kiedy zagadnienie to wyjaśnił Johannes Kepler.\n„Pokazał, w jaki sposób zajmować się nauką”\nWedług naukowca Jima Al-Khaliliego wielkość Alhazena „nie jest wynikiem pojedynczego rewolucyjnego odkrycia (...). Chodzi raczej o to, że pokazał, w jaki sposób zajmować się nauką”. Jego Księga optyki jest określana jako „prawdziwy podręcznik naukowy”, zawierający dokładne opisy eksperymentów, użytej aparatury, dokonanych pomiarów oraz otrzymanych wyników.\nTEMAT Z OKŁADKI Czy świat rzeczywiście wymknął się spod kontroli?\nTEMAT Z OKŁADKI W poszukiwaniu odpowiedzi\nTEMAT Z OKŁADKI Co mówi o tym Biblia?\nTEMATYKA RODZINNA Jak uczyć dziecko pokory\nKRAJE I\__LUDZIE Z wizytą w Nowej Zelandii\nTROCHĘ HISTORII Alhazen\nBIBLIJNY PUNKT WIDZENIA Imię Boga\nSkorowidz tematów omówionych w Przebudźcie się! w roku 2017\nLekcja 20: Bądź prawdomówny\nJak znaleźć religię prawdziwą?\nText Ustawienia pobierania publikacji elektronicznych PRZEBUDŹCIE SIĘ! Nr 6 z roku 2017 | Czy świat wymknął się spod kontroli?\nAudio Ustawienia pobierania nagrań audio PRZEBUDŹCIE SIĘ! Nr 6 z roku 2017 | Czy świat wymknął się spod kontroli?\nNr 6 z roku 2017 | Czy świat wymknął się spod kontroli?\nPRZEBUDŹCIE SIĘ! Nr 6 z roku 2017 | Czy świat wymknął się spod kontroli?\nTrochę historii: Arystoteles\nTrochę historii: Ignacy Semmelweis


10 Najlepszych Ofert Na Minikoparki w Grajewie, 2021\nNajlepsze Oferty na Minikoparki w Grajewie, 2021\nPoszukujesz wypożyczalni minikoparek z okolic Grajewa, ale nie chcesz przepłacać? Import Eksport SAWA oferuje sprzedaż mikrokoparek w najniższej w okolicy cenie. Tylko krok dzieli Cię od dostania świetnej wyceny - zobacz!\nPlanujesz znalezienie wypożyczalni minikoparek z okolic Grajewa, ale nie chcesz przepłacać? PHU HURT-BUD oferuje sprzedaż mikrokoparek w niskiej cenie. Jeśli chcesz uzyskać wycenę skontaktuj się - warto.\nChcąc dotrzeć do minikoparek spotkasz firmy, które mają ofertę dla Ciebie, ale sprzedawca minikoparek KOP-TRANS przebije je wszystkie. Już teraz określ na czym Ci zależy i poznaj dopasowaną ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nDołącz do naszych Dostawców Minikoparek w Grajewie\nDziałasz na rynku jako Dostawca Minikoparek i szukasz nowych Klientów z Grajewa lub okolic? Załóż konto i realizuj potrzeby zainteresowanych Klientów z Oferteo!\nPowiązane strony: Minikoparki, Kupię minikoparkę Grajewo\nGdy szukasz rewelacyjnej jakości wykonywanych usług to profesjonaliści z PW CHROSTOWSKI są dla Ciebie stworzeni. Jeszcze dziś skontaktuj się z nimi, aby uzyskać szczegółowe informacje.\nSzukając małych koparek znajdziesz sprzedawców, którzy mają ofertę dla Ciebie, ale to sprzedawca minikoparek Rentrak jest najwyższej próby. Podejmij decyzję bez zwłoki - zatelefonuj i otrzymaj propozycję współpracy, która Cię usatysfakcjonuje.\nNie możesz odnaleźć się w gąszczu ofert na małe koparki? Fachowcy z RENTRAK Sp z oo doradzą Ci najlepsze wyjście. Wybierz ich numer teraz i poznaj ofertę.\nPorównanie cen i kosztów minikoparek w Grajewie\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysów minikoparek? A może interesuje Cię najtańsza oferta w Grajewie? Złóż zapytanie, a specjaliści od minikoparek z Grajewa sami prześlą Ci wyceny.\nInne pobliskie usługi: Wózki widłowe Grajewo Maszyny budowlane Grajewo Dostawcy maszyn i urządzeń Grajewo\nGRAPPIN oferuje sprzedaż minikoparek na terenie Grajewa i okolicznych miejscowości. Skorzystaj z wiedzy naszych fachowców i już dziś otrzymaj najwyższej klasy małe koparki w korzystnej cenie. Przedzwoń i otrzymaj wstępną propozycję współpracy, która przypadnie Ci do gustu.\nSprzedawca minikoparek FIRMA RAIDER ŁUKASZ SAROSIEK z rejonu Grajewa ma bezkonkurencyjne ceny, niezwykle bogaty zasób mini-koparek i doskonałą obsługę. Skontaktuj się, a otrzymasz wycenę, która na pewno zrobi na Tobie dobre wrażenie.\nChcesz znaleźć solidnego profesjonalistę, dzięki któremu osiągniesz swój cel? Wimex z Grajewa jest na to skuteczną metodą. Zaledwie chwila dzieli Cię od uzyskania atrakcyjnej propozycji - zobacz!\nNastępnego takiego dostawcy prędko nie znajdziesz na terenie Grajewa, więc jeśli poszukujesz świetnych minikoparek to niezwłocznie zobacz Progresja. Spełniają wymagania najbardziej wymagających Klientów, dlatego to doskonały wybór.\nDotarcie do specjalistów od sprzedaży minikoparek nigdy nie było tak łatwe. Sprawdź Chogipl i zapoznaj się z profesjonalną ofertą stworzoną tylko dla Ciebie. Dłużej nie zwlekaj i zadzwoń od razu - nie zawiedziesz się!\nGdy jeszcze nie wybrałeś właściwego dostawcy dobrych minikoparek to Vtech Białystok - Wypożyczalnia sprzętu budowlanego może być tym, czego poszukujesz. Gorąco zachęcamy do kontaktu - to Ci się opłaci.\nJeśli interesują Cię opinie na temat minikoparek, szukasz porad lub ofert skontaktuj się ze specjalistami z Grajewa. Otrzymasz fachową pomoc oraz oferty na realizację zakupu potrzebnych Ci maszyn. Już teraz wyślij zapytanie do profesjonalistów z Oferteo i poznaj najlepsze rozwiązania.\nTakiej propozycji wynajmu minikoparki nie znajdziesz na terenie Grajewa, więc jeżeli szukasz doskonałego wynajmu minikoparki to bezzwłocznie poznaj HURT DETALAGRO-METAL JACEK DMOCHOWSKI. Spełniają wymagania najbardziej wymagających Klientów, dlatego ich wybór na pewno będzie dobrą decyzją.\nPlanujesz wybrać wartego uwagi profesjonalistę do realizacji swoich planów? Handel Hurtowy i Detaliczny Bocian Krzysztof z Grajewa jest na to skuteczną metodą. Przedzwoń, aby uzyskać więcej szczegółów - naprawdę warto.\nWciąż nie znalazłeś odpowiedniego dostawcy małych koparek, chociaż próbujesz znaleźć go od dawna? PPHUKUBUŚ MM Skrzecz może Ci pomóc. Zadzwoń, a specjaliści udzielą odpowiedzi na wszystkie pytania - naprawdę warto.\nOd dziś możesz spać spokojnie, bo sprzedawca minikoparek z PPHUDEVELOPMENT zaproponuje Ci mini koparki w najlepszej ofercie na terenie Grajewa. Podejmij decyzję bez zwłoki - przedzwoń i otrzymaj ofertę, która spełni Twoje wymagania.\nNadal nie znalazłeś odpowiedniego dostawcy mini koparek, chociaż poszukujesz go od wielu dni? RAFKO RAFAŁ MATYJASEK może ma szansę zakończyć Twój problem. Mają propozycję dla każdego, nie pożałujesz.\nSolidny Sprzedawca minikoparek spełni wszystkie Twoje oczekiwania i zagwarantuje mikrokoparki najwyższej jakości i w bezkonkurencyjnej cenie. Podejmij decyzję bez zwłoki - przedzwoń i otrzymaj propozycję współpracy, która przypadnie Ci do gustu.\nTen sprzedawca minikoparek z Grajewa zagwarantuje Ci dobre minikoparki po najlepszych cenach. Zarezerwuj termin i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nWybranie wynajmu minikoparki nie jest łatwą sprawą, dlatego nie zwlekaj - fachowcy z StalFa Sp z oo pomogą Ci i wybiorą spełniające Twoje wymagania rozwiązanie. Napisz w krótkim formularzu na czym Ci zależy i poznaj dopasowaną ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nFirma BIO-WARMIA świadczy swoje usługi uwzględniając najnowsze rozwiązania i trendy. Skupia się na Klientach z rejonu Grajewa i z sąsiednich miast. Ażeby poznać dopasowaną ofertę skontaktuj się już teraz - możesz tylko zyskać.\nNa wypadek gdy szukasz dobrej jakości i ceny to ta firma prowadzi sprzedaż minikoparek na terenie Grajewa i pobliskich miast. Podejmij decyzję od razu - przedzwoń i otrzymaj niewiążącą ofertę, która przypadnie Ci do gustu.\nTen, kto planuje kupno mini koparek powinien zgłosić się do tego dostawcy i zobaczyć na własne oczy ich dobre ceny oraz korzystne warunki dostawy. Nie zwlekaj - zadzwoń i otrzymaj wycenę, która spełni Twoje wymagania.\nTen sprzedawca minikoparek z Grajewa zapewni minikoparki w atrakcyjnych cenach. Umów się na rozmowę już teraz, a otrzymasz dopasowaną ofertę.\nWysokiej klasy minikoparki z doręczeniem pod drzwi to typowa metoda pracy sprzedawcy minikoparek, dzięki której będziesz na 100% zadowolony. Zadzwoń natychmiast po więcej szczegółów.\nWyszukanie ekspertów od sprzedaży minikoparek nigdy nie było tak szybkie. Sprawdź Przedsiębiorstwo Usługowe ReX i zapoznaj się z profesjonalną ofertą odpowiadającą Twoim potrzebom. Nie trać czasu i skontaktuj się od razu - nie zawiedziesz się!\nBUD - CAR z rejonu Grajewa nie ma sobie równych w dostarczaniu dobrych mikrokoparek w dobrej cenie każdemu kontrahentowi, zapewniając liczne metody płatności. Już nie czekaj i poproś o ofertę - nie zawiedziesz się!\nPlastic chemicals paper ml oferuje sprzedaż minikoparek na terenie Grajewa i pobliskich miejscowości. Skorzystaj z porady naszych konsultantów i już dziś otrzymaj dobre minikoparki używane w korzystnej cenie. Nie zwlekaj - zatelefonuj i otrzymaj wstępną wycenę, która Cię usatysfakcjonuje.\nTa godna zaufania wypożyczalnia minikoparek z miejscowości Grajewo to prawdziwi zawodowcy, z którymi warto współpracować, gdyż mają duże doświadczenie w branży. Zachęcamy do kontaktu - bez wątpienia warto.\nWyszukanie specjalistów od sprzedaży minikoparek nigdy nie było tak przyjemne. Sprawdź CRP Grzegorz Ciurapiński i zapoznaj się z specjalistyczną ofertą odpowiadającą Twoim potrzebom. Spełniają oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientów.\nRanking Dostawców Minikoparek obejmuje również takie miejscowości jak: Grajewo, Szczuczyn, Rajgród, Radziłów, Wąsosz, Rybczyzna, Białaszewo, Klimaszewnica, Ruda, Biebrza, Woźnawieś, Karwowo, Niedźwiadna, Sokoły, Szymany, Niećkowo, Kosówka, Kurki, Ławsk, Nieciki. więcej...\nTytuł otrzymują Specjaliści cieszący się uznaniem wśród Klientów w swojej branży i regionie. Jesteś jednym z Najlepszych? Pochwal się Klientom dodając ten link na swojej stronie internetowej: https://www.oferteo.pl/minikoparki/grajewo#Najlepsi


Rodzina 500 plus. W piątek do opolskich gmin trafi pierwsza transza pieniędzy | Nowa Trybuna Opolska\nRodzina 500 plus. W piątek do opolskich gmin trafi pierwsza transza pieniędzy\nEdyta Hanszke 07.04.2016\nŻeby otrzymać bon wychowawczy na drugie i kolejne dziecko bez spełniania wymogu związanego z dochodem (800 zł na rękę na jedną osobę w rodzinie lub 1200 zł, gdy jest w niej dziecko niepełnosprawne - red.), konieczne jest wpisanie we wniosku danych pierwszego dziecka - mówi Anna Radlak, dyrektor Miejskiego Centrum Świadczeń w Opolu, które zajmuje się przyjmowaniem wniosków do programu Rodzina 500+. - Tymczasem w wielu wnioskach składanych online tych informacji brakuje.\nZ danych Opolskiego Urzędu Wojewódzkiego wynika także, że składający wnioski przez internet zapominają wymienić cały skład rodziny albo - odwrotnie - wpisują te same dzieci dwa razy, nie uzupełniają też pola z adresem.\n- Dostajemy w związku z tym sporo e-maili od osób, które zorientowały się, że popełniły błędy - przyznaje Anna Radlak. - Mogą je skorygować, przynosząc do nas oświadczenia lub składając je do skrzynki, która znajduje się w miejscu przyjmowania wniosków.\nW innych gminach problemy z wnioskami składanymi przez internet są podobne.\n- Będziemy wzywać klientów do poprawienia formularzy - zapowiada Anna Gałczyńska z Ośrodka Pomocy Społecznej w Namysłowie.\nZ ogólnopolskich danych wynika, że przez pierwsze pięć dni kwietnia poprzez bankowość internetową złożono ponad 240 tysięcy wniosków, a co trzeci pochodził z PKO Banku Polskiego.\nCzęść gmin oczekuje także oprócz wypełnionego wniosku dodatkowych dokumentów (np. ksera aktów urodzenia dzieci czy dowodów osobistych rodziców lub opiekunów). Tymczasem - jak informują przedstawiciele Opolskiego Urzędu Wojewódzkiego - niezłożenie tych dokumentów nie oznacza, że wniosek nie zostanie rozpatrzony.\nZ kolei przedstawiciele OPS-ów tłumaczą: zachęcamy do składania takich dokumentów, bo to wpłynie na szybsze wydanie decyzji, czyli wypłacenie pieniędzy.\n- Jeśli wnioskujemy o świadczenie wychowawcze na pierwsze lub jedyne dziecko, z uwagi na fakt, że obowiązuje w takim wypadku kryterium dochodowe, musimy dołączyć do wniosku oświadczenia dotyczące dochodów - wyjaśnia Martyna Kolemba, rzeczniczka wojewody opolskiego. - W takich sytuacjach lepiej osobiście przynieść wniosek - podpowiada Anna Radlak z MCS w Opolu.\nJutro do opolskich gmin trafi pierwsza transza pieniędzy z urzędu wojewódzkiego: 4,9 miliona złotych, które zostaną przekazane rodzicom.\nW Namysłowie do wczoraj wpłynęło 329 wniosków dotyczących 540 dzieci. Z tego 173 to pierwsze lub jedyne dzieci, w przypadku których gmina musi ustalić, czy rodzina spełnia kryterium dochodowe, a 367 - drugie i kolejne dzieci w rodzinie.\n- Większość wniosków rodzice czy opiekunowie przynoszą osobiście - mówi Anna Gałczyńska z OPS w Namysłowie. - Tak jest wygodniej, bo możemy od razu zweryfikować ewentualne błędy i dane od dochodach.\nTo jest ważne, bo choć pod uwagę we wniosku brane są dochody z 2014 roku, które udostępnia gminom urząd skarbowy, to urzędnicy muszą ustalić, co zmieniło się w danej rodzinie w 2015 roku, czy na przykład bezrobotny rodzic nie dostał w tym czasie pracy albo czy pracujący jej nie stracił.\nNamysłów planuje wypłacić pierwsze pieniądze z programu w maju. Gmina oszacowała, że skorzystać z niego może około 2-2,5 tysiąca dzieci, czyli połowa zameldowanych w gminie do 18. roku życia.\nSłużby wojewody pierwszą transzę pieniędzy - ok. 4,9 mln zł - planują przekazać samorządom już 8 kwietnia.\n- Przez pierwsze trzy miesiące, co tydzień, do każdej środy będziemy przyjmowali zapotrzebowania od gmin na wypłaty bonów wychowawczych - wyjaśnia Martyna Kolemba, rzeczniczka wojewody opolskiego.\nGotowa do wypłaty pierwszej transzy jest już m.in. Jemielnica. W Zawadzkiem pierwsze decyzje pracownicy OSP wydali wczoraj, co oznacza, że mieszkańcy mogą spodziewać się wypłat w przyszłym tygodniu. W Oleśnie pierwsze decyzje mają być wydane przez OPS w tym tygodniu. Dotychczas mieszkańcy tej gminy złożyli 323 wnioski na 800 spodziewanych.\nUrzędnicy obsługujący program najczęściej skarżą się na problemy techniczne z połączeniem z emp@tią czy ściągnięciem wniosków złożonych elektronicznie.\ngosc 20.04.2016 20:25:39\nNie jest prawda to ze sama patologia chodź ludzie gdzie w rodzinie pracuje tylko mąż lub zona i jej to naprzyklad rodzina wielodzietna nie uważam ze musi być odrazu nazywana patologia. Nikt nie planuje ze mu braknie. Ja pracuje z mężem i mamy czworo dzieci nie uważam byśmy byli gorsi nie plodzilismy dzieci dla 500+ale dobrze ze jest taka pomoc w końcu.\nGość 09.04.2016 22:37:20\nMiałam okazję zobaczyć taki wniosek. Ale się uśmiałam. Żądają stanu cywilnego dziecka. Po drugie bierze się pod uwagę zarobki z 2013 r. Niektórych dzieci jeszcze nie było na świecie ale to już dyskwalifikuje rodziców w odebraniu tej kasy ? Fajnie, czyli z góry zakładano że NIE NA KAŻDE dziecko. Obietnica dana ale wymogi tak wygórowane że miało być dobrze ale" wyszło jak zwykle". Dobrze że nie muszę się ZAGOTOWAĆ z nerwów bo jestem za stara na te 500+. Z opinii znajomych wiem że są wk....wieni bo znają patologię która nie pracuje ale zaciera ręce na zysk. Ci którzy pracują uczciwie dostaną wała jak Polska cała. To jest przykre.\nGość 07.04.2016 22:59:57\nW dniu 07.04.2016 o 09:27, z Niemodlina napisał:\nVFL Wolfsburg - Real Madrid 2 : 0\nChadziaje z Niemodlina za Niemcami chwała co nie kórym\nwyborca PO 07.04.2016 19:44:48\nW dniu 07.04.2016 o 10:28, Wyborca_PiS napisał:\nPiS obiecał mi wcześniejszą emeryturę - kiedy?\nKiedy będziesz odchodził na emeryturę ośle...chyba że niedługo przechodzisz.. to się możesz cmoknąć.\ngapcio 07.04.2016 17:48:55\ntakich danych o społeczeństwie bez spisu powszechnego to nawet SB i kościół nie miała, jak teraz za daromchę urzędy będą miały, ciekawe co i kiedy wycieknie\nZainteresowany 07.04.2016 16:17:13\nSzkoda tylko że Pani Dyrektor Namysłowskiego OPS - u się tak pieknie wypowiada tylko niech powie w jakich godzinach przyjmowane sa wnioski od 9:00 do 13:00 SKANDAl !!!!!!!!!! dla kogo to jest chyba dla tych co nie pracuja bo napewno nie dla ludzi pracujacych 8 godzin .\nBrrr 07.04.2016 15:37:13\nNamysłów standardowo ma czas...... w maju........\ngosc 07.04.2016 14:22:03\nPiS obiecał, Donald dał, a Wałęsa stworzył Japonię - o szambie emerytalnym nie wspomnę. TAK Bolek i emerytury to zasługa Wałęsy.\ngosc 07.04.2016 14:18:37\nMoże i do rodzin trafią. Na pewno w większości się należą. Ale inwestycje "państwowe" już wstrzymano - np w szkołach.\nWyborca_PiS 07.04.2016 12:28:53\nz Niemodlina 07.04.2016 11:27:30


Wzorem zdobione - ścienne dekoracje Tikkurila - ModaiJa\nDo wykonywania ściennych wzorów, niezbędna jest wysokiej jakości farba, która – dzięki odpowiedniej gęstości – nie podcieka pod szablon (np. Optiva Matt  marki Tikkurila). By osiągnąć profesjonalny efekt, należy zastosować technikę tepowania. Zanim przystąpimy do właściwego wykonywania dekoracji, przymocujmy taśmą szablon do ściany. Następnie, przy użyciu narzędzia do tepowania lub zwykłej, dobrze odciśniętej gąbki wypełniamy farbą powierzchnię pod szablonem. Farbę nakładamy delikatnymi ruchami nadgarstka, prostopadle do szablonu. Pamiętajmy też, by co jakiś czas przemyć narzędzie, co zapewni swobodny przepływ farby.\nTags: aranżacja wnętrz,cztery kąty,dekoracje,dekoratorstwo,designerskie,mieszkania,modne,trendy,wyposażenie wnętrz\nPo pierwsze: sukienka\nSpraw, aby biust stał się Twoim atutem!


Socjoterapeutycznie na Bielanach - Centrum Wspierania Rodzin „Rodzinna Warszawa”\nW każdy poniedziałek spotykamy się z grupą dzieci młodszych na zajęciach socjoterapeutycznych z cyklu „Rozwinąć skrzydła”. Jak to bywa początki okazały się trudne – i tak też było. Najpierw zbyt mała sala, która uniemożliwiała poprowadzenie zajęć z wykorzystaniem ruchu i zabaw, zwłaszcza przy zwiększającej się liczebności grupy. Ale dzielnie sobie poradziliśmy z tym problemem i zamieniliśmy ją na salę jadalną – znacznie przestronniejszą:)\nDo współpracy zaprosiliśmy ciocię Żabę, która wolontaryjnie pracuje z nami i współprowadzi zajęcia z ciocią Magdą.\nDzięki zajęciom, które trwają 1,30h uczymy się nowych umiejętności, zdobywamy wiedzę o sobie i innych w grupie. Bardzo dużo czasu poświęciliśmy na kontrakt, który podpisaliśmy swoimi ksywkami, bądź wybranymi imionami, którymi poslugujemy się na grupie. Ciocie zbierają nasze prace, które otrzymamy znowu na koniec roku- czyli w czerwcu, w indywidualnych teczkach.\nZawsze w trakcie zajęć mamy stałe punkty. Zajęcia rozpoczynają się od rundki początkowej i końcowej, a także na koniec zajęć pomagamy ciociom w porządkowaniu sali. Ponieważ było Nam niezwykle trudno wytrwać 1,30h, mamy 15 minutową przerwę w połowie zajęć:). I co bardzo ważne tworzymy społeczność i siedzimy na poduszkach w kole.\nDzięki zajęciom uczymy się słuchać, ale również dawać informację bezpośrednio do kolegów i koleżanek – co nie jest łatwe.\nMamy „Skrzynię pomysłów”, w którą wrzucamy pomysły bądź propozycje zabaw, które przeprowadzymy, gdy jest na to czas.\nNa grupie obowiązuje system punktowy – i wtedy gdy jesteśmy punktualni na zajęciach zdobywamy dwa plusy. Również oceniana jest aktywność oraz trzymanie się zasad kontraktu. W sumie na zajęciach możemy zdobyć 4 plusy:).\nZajęcia socjoterapeutyczne dla niektórych z nas są nowym i ciekawym doświadczeniem. To czas gdy możemy porozmawiać o tym co nas interesuje, zdobyć nowe umiejętności, rozmawiać o tym co czujemy, co nas denerwuje i złości, czego się boimy. Ale przede wszystkim doświadczać i uczyć się od siebie nawzajem.\nZawsze z ciekawością czekamy na kolejne zajęcia i to co się będzie działo :).


Ukraina: Rosyjskie zielone ludziki zostały na Białorusi - wGospodarce.pl\nautor: Robert Suchy/C/Wikimedia Commons\nUkraina: Rosyjskie zielone ludziki zostały na Białorusi\nOpublikowano · 29 września 2017, 20:50\nTagi: agresja armia rosyjska Białoruś inwazja polityka Rosja Ukraina Zapad zielone ludziki\nWypowiedź szefa ukraińskiego sztabu generalnego może wywołać napięcie między sąsiadującymi państwami i pozostaje w sprzeczności z oświadczeniem rzecznika białoruskiego ministerstwa obrony, który oznajmił, że ostatni pociąg z rosyjskimi żołnierzami i sprzętem opuścił Białoruś w czwartek - pisze Reuters.\nGenerał Mużenko powiedział, że były to ćwiczenia natury ofensywnej. Ukraina przeprowadziła w odpowiedzi swoje własne ćwiczenia. - Nie mogę powiedzieć, że napięcie spadło, raczej wzrasta - dodał generał Mużenko.\nMamy informację, że wycofano jedynie pewną część oddziałów z deklarowanych 12500 żołnierzy, z czego 3000 to byli Rosjanie, lecz było ich znacznie więcej - uważa generał.\nJego zdaniem Rosjanie wycofali swe jednostki sił powietrznych, by stworzyć wrażenie, że się wycofują.\nGenerał Mużenko, który jest szefem sztabu generalnego Ukrainy od 2014 roku, powiedział, że zakończyły się rozmowy w sprawie dostaw broni śmiercionośnej dla Ukrainy. Kijów ma nadzieję na otrzymanie takiej broni od USA - pisze Reuters.\nOczekujemy stosownej decyzji, bo wszystkie negocjacje zostały zakończone i istotne sprawy uzgodniono - powiedział generał Mużenko.\nZaznaczył, że obecnie Ukraina czeka „na polityczne decyzje państw partnerskich”.\nPolska pomoc dla Białorusi w walce z koronawirusem\nPolacy wysyłają sąsiedzką pomoc Białorusi. Medykamenty i środki ochronne wyruszyły specjalnym transportem\nRośnie kryzys gospodarczy Białorusi. Popada w potężne długi\nBiałoruska gospodarka odnotowała największe zadłużenie od 2015 roku. Łączny dług przedsiębiorstw i firm jest większy od rocznego PKB kraju\nRzecznik MSZ Chin odrzucił w czwartek sugestie, że Covid-19 mógł mieć swój początek w laboratorium w Wuhan


Archiwum Historii Mówionej - Wojciech Walosiński\nWojciech Walosiński „Alf”\nNazywam się Wojciech Walosiński.Urodziłem się 26 lutego 1925 roku w Piotrkowie Trybunalskim. W 1939 roku mieszkałem w Warszawie, którą opuściłem 7 września na apel pułkownika Umiastowskiego – miałem wtedy czternaście lat – wzywającego wtedy mężczyzn do opuszczenia Warszawy celem ewentualnego wzięcia udziału w kampanii wrześniowej, w wojnie obronnej Polski. Udałem się w kierunku wschodnim, w kierunku Lublina, ale przeszedłem dalej. Mianowicie przeszedłem Bug i dostałem się pod okupacje sowiecką. Sowiety zaatakowały Polskę 17 września 1939 roku. Byłem w Kowlu. Doszedłem do Kowla i niestety musiałem przebywać na wschodnich terenach Rzeczypospolitej, na Kresach Wschodnich, dość długo, bo udało mi się wrócić do Generalnej Guberni, ściśle biorąc do Warszawy, dopiero w czerwcu 1940 roku. W czasie okupacji sowieckiej byłem w Kowlu i później we Lwowie. Dzięki Polakom, którzy tam mieszkali, udało się jakoś te ciężkie czasy przetrwać. Nie zostałem na szczęście wywieziony, choć były akcje wywózki w głąb Związku Sowieckiego już na początku 1940 roku. Jakoś udało mi się ujść wywózkom sowieckim. Dzięki pomocy ludzi dobrej woli udało mi się przedostać do Generalnej Guberni. To było w ten sposób, że ktoś z Polaków, znający bardzo dobrze język niemiecki, udał Niemca, powiedział, że jestem rodziną jego żony, mieszkającą w Generalnej Guberni w Warszawie. Oczywiście ten pan nigdzie nie pojechał, bo to była fikcja, żeby tylko uzyskać zezwolenie komisji niemieckiej działającej w ramach konsulatu niemieckiego na terenie Lwowa, żeby można było przedostać się legalnie ze Lwowa przez Przemyśl do Generalnej Guberni. Tak mi się udało.\nMógłby pan porównać te dwie okupacje – sowiecką i niemiecką?\nSowiecka okupacja była obrzydliwa. Przecież polegała na zdradzie obywateli polskich narodowości żydowskiej, którzy w sposób bezwzględny udawali komunistów, a może byli komunistami, tego przecież nie mogę wiedzieć. Denuncjowali wszystkich Polaków, którzy zajmowali jakiekolwiek stanowiska. Nawet bardzo drobne, typu wójta, sołtysa, leśniczego czy jakiegoś innego urzędnika państwowego, naczelnika poczty czy coś w tym sensie – do wywózki. Ludzie byli masowo wywożeni. Zresztą nie tylko Polacy. Byli wywożeni również niektórzy działacze polityczni narodowości żydowskiej. Prześladowano również w ten sam sposób nacjonalistów ukraińskich. Ale Ukraińcy bardzo szybko się przystosowali i starali się służyć władzy sowieckiej. Byłem w czasie zorganizowanych tak zwanych wyborów do Zgromadzenia Ludowego Zachodniej Białorusi i Zachodniej Ukrainy. Byłem na terenie tak zwanej Zachodniej Ukrainy, na polskich Kresach Wschodnich, we Lwowie, gdzie również był cały szereg Polaków. Między innymi Wanda Wasilewska agitowała za władzą sowiecka i tak dalej. Jednym słowem była pełna kolaboracja. To znaczy – jeśli chodzi o Żydów, to w bardzo dużej ilości kolaborowali z Sowietami, Ukraińcy w trochę mniejszej. Polacy też, znaleźli się tacy, jak na przykład Wanda Wasilewska na terenie Lwowa, a Jerzy Putrament na terenie Wilna. Nie zetknąłem się z Wilnem w owym czasie. Udało mi się dostać do okupacji niemieckiej, do Generalnej Guberni. Zetknąłem się od razu z wiadomościami o obozach koncentracyjnych, jakie zostały założone i patriotycznej działalności podziemnej. Nie uczyłem się na terenie okupacji sowieckiej. Przed wojną skończyłem dwie klasy gimnazjum. Przyjechałem do Warszawy, wstąpiłem na komplety tajnego nauczania, ale formalnie to się nazywało kursy przygotowawcze do szkół zawodowych II stopnia. Faktycznie było to III Miejskie Gimnazjum i Liceum, które mieściło się na ulicy Śniadeckich 8. W roku 1944, w maju zdałem maturę. Oczywiście część lekcji odbywała się legalnie, jak matematyka, fizyka. To była szkoła, niby jakieś wykłady typu prowadzenie przedsiębiorstwa, nie tyle przedsiębiorstwa, ile sklepu czy też zakładu rzemieślniczego. Takie głupstwa, na które nikt nie zwracał uwagi. Właściwą rolą było nauczenie się, przejście normalnego kursu szkoły polskiej, to jest gimnazjum i liceum. Dyrektor mojej szkoły pan Miernik został przez Niemców w 1943 roku postawiony pod ścianę wraz z dwoma synami i został rozstrzelany.\nCzy to za prowadzenie kompletów?\nZa działalność konspiracyjną, między innymi za działalność kompletów. Zresztą komplety w gimnazjum i liceum były ściśle powiązane z Wydziałem Oświaty, działającym na terenie Kuratorium, legalnym na terenie Warszawy, jak i na terenie innych miast położonych w Generalnej Guberni. Przypuszczam, że na terenach przyłączonych do Rzeszy ta organizacja była dużo słabsza i gorzej zorganizowana. Natomiast Warszawa pod tym względem przodowała. Tu się koncentrowała cała działalność konspiracyjna we wszystkich dziedzinach, zarówno wojskowych, jak i cywilnych. Od roku 1943 jestem żołnierzem Armii Krajowej.\nJak do tego doszło, że pan wstąpił do Armii Krajowej?\nTo był obowiązek służenia Polsce. Młodzież ówczesna miała trochę inne podejście niż obecna. Nie cała oczywiście, ale znaczna część. Nie myśleliśmy zupełnie merkantylnie. Widzieliśmy prześladowania niemieckie. Byliśmy patriotami, tak nas nauczono w domu i w szkole, nad tym się nikt nie zastanawiał. To był obowiązek wstąpienia do Armii Krajowej i walki z okupantem niemieckim w nadarzającej się sytuacji. Byłem regularnym czytelnikiem prasy podziemnej, „Biuletynu Informacyjnego”, „Rzeczypospolitej”. Byłem dobrze zorientowany w sytuacji politycznej. Wiedziałem o wszystkich wydarzeniach, jakie miały miejsce. Tylko te wydarzenia rysowały mi się znacznie bardziej optymistycznie, niż to wyglądało w rzeczywistości. Nie byłem tak dobrze zorientowany o daleko idących porozumieniach anglo-amerykańskich z Sowietami odnośnie podziału ról, jakie miały nastąpić pomiędzy wielkimi mocarstwami po zakończeniu działań wojennych. Tak to wyglądało niestety, że byłem nastawiony optymistycznie. Młody człowiek [jest] naiwny, miałem przecież dziewiętnaście lat, jak wybuchło Powstanie Warszawskie. Wierzyłem naiwnie, że to wszystko się szczęśliwie powiedzie, że zdobędziemy Warszawę i oswobodzimy stolicę Polski własnymi rękami, że w razie czego alianci nam pomogą w jakiś sposób bliżej niesprecyzowany. Mówiło się o Brygadzie Spadochronowej, która później walczyła pod Arnhem. Mówiło się o masowych zrzutach broni i dostawach wszelkiego rodzaju [rzeczy] potrzebnych do prowadzenia działań wojskowych. Niestety to się nie spełniło. Wiadomo, jaką rolę odgrywali bolszewicy. Anglicy uważali teren Polski za teren działań wojsk sowieckich. Wtedy już powstał PKWN, namawiali do rozmów. Mikołajczyk, ówczesny premier, był w Moskwie.\nCzy pamięta pan moment, wiosną 1943 roku, kiedy Niemcy ogłosili odkrycie Katynia?\nPamiętam, doskonale pamiętam.\nJakie to wywołało reakcje u młodych konspiratorów?\nWywołało wrażenie, które zresztą utrwaliłem sobie, będąc pod okupacją sowiecką w latach 1939–1940, że to jest wojna prowadzona na dwa fronty. Że to jest nasz śmiertelny wróg, taki sam jak Niemcy, i nie możemy w żadnym wypadku pozwolić, żeby okupacja niemiecka zamieniła się w okupację sowiecką. Liczyliśmy na pomoc sojuszników, że będzie ofensywa na Bałkanach. Były tego rodzaju sugestie, że otwarcie drugiego frontu miało nastąpić nie na Zachodzie, tylko poprzez Bałkany, że to będzie najkrótsza droga do Polski. [Wierzyliśmy, że] formacje Wojska Polskiego, ci żołnierze, którzy zostali włączeni do armii generała Andersa, że oni przyjdą do nas. Mieliśmy tego rodzaju złudzenia. Oczywiście to utrwaliło nasze wrogie nastawienie do Sowietów.\nDo momentu wybuchu Powstania przechodził pan jakieś szkolenia?\nTak, przechodziłem szkolenia.\nTo wyglądało bardzo prymitywnie. Przecież nie umiałem się obchodzić z bronią, nie przechodziłem przedtem żadnego przeszkolenia wojskowego. Uczono nas posługiwania się karabinem, pistoletem maszynowym, „Błyskawicą”, Visem. Jednym z instruktorów był policjant polski, który legalnie przyszedł z Visem. Pokazywał, jak się go rozbiera, jak się go czyści, jak należy się z nim obchodzić. Była nauka teoretyczna. Wyjeżdżaliśmy również – bardzo po cichu, dlatego że to było niebezpieczne – małymi grupkami do pobliskich lasów na ćwiczenia. Tylko co to były za ćwiczenia? Nie było przecież żadnej broni. To było zapoznawanie się z terenem, sposób krycia. To były różnego typu przeszkolenia, bardzo prymitywne i szczątkowe, jeśli chodzi o wyszkolenie wojskowe. Nie można powiedzieć, że byliśmy przygotowani pod tym względem. Nie byłem w oddziałach „Kedywu”, które były przeznaczone do działań specjalnych, które były lepiej wyszkolone. Przechodziłem normalne wyszkolenie. Ze względu na to, że się uczyłem, to nie miałam czasu, żeby kończyć podchorążówkę w owym czasie. Przeszedłem zwykłe, podstawowe szkolenie, jakie było możliwe w owym czasie.\nCzy mieliście wtedy zajęcia strzeleckie, czy tylko zabawy z bronią na sucho?\nNie, nie. Z bronią na sucho. Gdzie można było przeprowadzać zajęcia? To było zbyt ryzykowne. W mieszkaniach prywatnych odbywały się szkolenia.\nCzyli żołnierz Powstania był kompletnie nieostrzelany, słabo przygotowany?\nMożna powiedzieć, że przeciętny żołnierz był słabo przygotowany. Pokazywano nam też jako broń, „filipinki”, granaty własnej produkcji. Z autentycznymi granatami w czasie szkoleń nie zetknęliśmy się zupełnie. 1 sierpnia wybuchło Powstanie. Było tak zaplanowane, że 31, a właściwie 30 lipca, przyszła do mojego mieszkania [łączniczka]. Mieszkałem wtedy na ulicy Muranowskiej, w dawnym getcie żydowskim. Getto było już częściowo zlikwidowane, skrócone. Po drugiej stronie ulicy Muranowskiej, gdzie dzisiaj jest hotel „Ibis”, była, o ile sobie przypominam, Muranowska 6. Tam mieszkałem. Przyszła łączniczka, mówi: „Zbiórka. Kolonia Staszica”. – „Dobrze, dziękuję”. – „Cześć”. – „Cześć”. Poszedłem 30 lipca na Kolonię Staszica, na ulicę Sędziowską. Byłem cały dzień, ale powiedzieli: „Nie, do domu. Dzisiaj nic nie będzie. Proszę się stawić pierwszego”. Więc 1 sierpnia stawiłem się w godzinach porannych w tym samym punkcie. O godzinie piątej wybuchło Powstanie. Mieliśmy mieć dowiezioną broń! Okazało się, że broń nie została dowieziona, dlatego że magazyn, gdzie była broń przeznaczona dla naszych oddziałów [został zajęty przez Niemców]. Mieliśmy bardzo szeroko, teoretycznie zakrojone zadania. Atak poprzez Pole Mokotowskie na Staufekaserne SS, obecne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych na ulicy Rakowieckiej. To było zupełnie niewykonalne. Oczywiście do tego nie doszło, ponieważ nie mieliśmy broni. Na ulicy Wawelskiej, na rogu alei Niepodległości mieścił się domek, w którym był punkt obserwacyjny lotników niemieckich, właściwie obrony przeciwlotniczej. Czy mieli jakieś działo przeciwlotnicze, tego nie wiem, nie byłem w tym domku. Nie dotarłem do domku. W każdym bądź razie nasze oddziały zaatakowały domek. Lotnicy niemieccy ostrzelali nas w sposób bardzo precyzyjny, bardzo wiele osób zginęło.\nCzym atakowaliście, skoro nie było broni?\n„Filipinkami”. Co dziesiąty czy co dwudziesty może miał pistolet. Ja pistoletu nie miałem. Miałem tylko „filipinki”. Przez wycięte druty pomiędzy poszczególnymi posesjami – jak na Kolonii Staszica czy Filtrowej, na tych małych, bocznych ulicach – poprzez ogrody, ogródki trzeba było się przedostawać na róg Wawelskiej i alei Niepodległości. Tam szereg osób zginęło. To zakończyło się niepowodzeniem. Niemcy wsiedli w samochód i w końcu odjechali. Nie mieli daleko, przecież gmach na terenie dzisiejszego Ministerstwa Obrony Narodowej był obsadzony przez Niemców. W alei Niepodległości, po lewej stronie Politechniki. Nie było broni, nie było nic. Zaczęły nas atakować również od strony Ochoty oddziały RONA – Ruskaja Oswoboditelnaja Narodnaja Armia , która była pod komendą niemiecką. Ci Rosjanie, Ukraińcy podpalali poszczególne domy, gwałcili dziewczyny, strzelali, mordowali. Za wódkę niektórzy jakoś się ratowali. Z Sędziowskiej, na polecenie swojego dowódcy – który wydał je telefonicznie – żeby się gromadzić na osi alei Niepodległości, przedostałem się na róg 6 Sierpnia, naprzeciwko pomnika Sapera. Tam czekaliśmy [na wiadomość], co mamy robić dalej. Zgromadził się cały szereg osób. Na dole był sklep spożywczy, więc dawaliśmy sobie jakoś radę z wyżywieniem przez parę dni. 10 sierpnia, po porozumieniu się z dowództwem, w nocy przedostaliśmy się na teren Śródmieścia Południowego na ulicę Polną. Nasz dowódca porozumiał się z rejonem wydziału Architektury, ze zgrupowaniem kapitana „Golskiego”. Przedostaliśmy się przez Pole Mokotowskie. Ja z moimi kolegami i cały szereg osób. Nie wszyscy się przedostali z batalionu, który liczył, przypuszczam, około sześćset osób. Ile osób było zgrupowanych na Kolonii Staszica, trudno mi powiedzieć, ale zdecydowana większość. Organizacja, która zajmowała się zawiadomieniami, działała, jak się orientuję, dosyć sprawnie. Może się przedostało przez Pole Mokotowskie ze sto pięćdziesiąt osób. Duża część wyginęła, reszta była rannych i była w Szpitalu Dzieciątka Jezus na ulicy Lindleya, przy placu Starynkiewicza.\nGdzie pan został skierowany, na jaki odcinek?\nNa obronę Politechniki. To znaczy Politechnika już wtedy była zajęta przez Niemców. Na ulicy Noakowskiego brałem udział w ostrzeliwaniu pozycji niemieckich. Oni też nas ostrzeliwali, ale nie atakowali bezpośrednio ulicy Noakowskiego. Tak dotrwałem do 2 października, do momentu kapitulacji.\nZanim dojdziemy do kapitulacji, proszę mi powiedzieć o życiu codziennym w czasie Powstania, na ulicy Noakowskiego. Gdzie spaliście, co jedliście, jak było z ubraniem?\nNie było żadnych sortów mundurowych. Byliśmy w ubraniach cywilnych. Nosiliśmy tylko opaskę. Najpierw na lewej ręce, potem na prawej, zgodnie z zarządzeniem. Byliśmy ostrzeliwani nie tylko przez Niemców z Politechniki, ale byli też snajperzy, którzy znajdowali się na szczytach wysokich gmachów i próbowali ostrzeliwać wszystkie dzielnice. Z rozrywek to był koncert Fogga.\nNiech pan opowie, jak to wyglądało?\nTo wyglądało w ten sposób, że ci, co nie mieli bezpośredniej służby, przychodzili do gmachu Architektury na rogu ulicy Koszykowej. Tam była wielka aula, odbywały się koncerty fortepianowe, śpiewał Fogg. Byłem na koncercie Fogga. To wyglądało bardzo przyjemnie. Piosenki przedwojenne i okupacyjne. Nastrój był bardzo miły. Tam mieścił się zresztą nasz sanitariat. Jeśli chodzi o warunki życiowe, to było coraz słabiej. Brakowało jedzenia. Żywiliśmy się tak zwaną kaszą, czyli zupką „pluj”, w której było niedogotowane proso czy inne ziarna. Mówiło się: zupa „pluj”, bo to się pluło tymi łuskami.\nA trafiało coś do was ze zrzutów alianckich lub sowieckich?\nNie, nic. Do mnie nic nie trafiło ani do mojego oddziału. Zresztą Śródmieście Południowe stosunkowo najmniej podlegało zniszczeniu. Niektórzy chodzili pod osłoną nocy na Pole Mokotowskie, gdzie w owym czasie były ogródki działkowe, rosły jakieś warzywa. Można było urwać jakąś marchew czy pomidory. Ja nigdy nie byłem na Polu Mokotowskich, poza przejściem z Kolonii Staszica do Śródmieścia.\nProszę powiedzieć, jak wyglądała kwestia uzbrojenia na ulicy Noakowskiego. Czy pan miał już własną broń?\nTo nie była własna broń, ponieważ to była własność oddziału. Było stanowisko karabinu i kto miał służbę przy oknie, zamienionym na barykadę – ale z otworem strzelniczym, żeby można było widzieć, co się dzieje po drugiej stronie ulicy Noakowskiego na terenie Politechnik – ten strzelał. Własnej broni nie miałem, ale posługiwałem się karabinem i z tego karabinu strzelałem do Niemców.\nCzyli karabin był stały na stanowisku i wymienialiście się?\nWymienialiśmy się, bo przecież jedna osoba by nie stała przez pięćdziesiąt trzy dni przy jednym stanowisku. To było fizycznie niewykonalne. Zmienialiśmy się w zależności od sytuacji, co dwanaście godzin. Miało się służbę i w nocy i w dzień.\nCzy to było tak regularnie podzielone, że służba dwanaście godzin i dwanaście godzin odpoczynku?\nTrudno mi jest powiedzieć, czy to było tak regularnie. W zależności od sytuacji. W mieszkaniu, z którego strzelaliśmy, było nas parę osób. Wymienialiśmy się w zależności od sytuacji.\nMiał pan okazję postrzelać do Niemców?\nMiałem okazję postrzelać do Niemców. Miałem okazję pilnować Niemców. Jeśli chodzi o strzelanie, to nie było jedyne zajęcie, dlatego że mieliśmy grupę jeńców niemieckich, których trzeba było pilnować, jak pomagali ustawiać barykadę na ulicy.\nPilnował pan tych jeńców?\nJak oni się zachowywali w stosunku do powstańców?\nNie rozmawiałem z nimi, wydawałem tylko polecenia co mają robić i koniec.\nCzy było czuć z ich strony agresję czy pełne poddanie?\nPełne poddanie sytuacji. Byli pokorni i cisi. Jeszcze jedna rzecz, spełniałem rolę propagandową. Uczyłem się języka niemieckiego w gimnazjum i czytałem gazety niemieckie. Znałem dobrze język niemiecki. Rozgłaszałem przez megafony apel do żołnierzy niemieckich, że wojna jest przegrana: „Poddajcie się! Żołnierze polscy zachowają pełne zasady Konwencji Genewskiej. Nic złego nikomu się nie stanie, możecie śmiało się poddać”.\nCo Niemcy na to?\nNiemcy nic na to.\nNie poddawali się?\nNie, nie poddawali się, więc trzeba było ich gdzieś złapać. Czasem łapało się, bo Niemcy wysyłali patrole. Można było się zaczaić i złapać Niemców.\nCzy wiedzieliście, co się dzieje na froncie? Czy dochodziła do was prasa powstańcza?\n„Biuletyn Informacyjny” regularnie do nas dochodził.\nJakie były komentarze? Przecież na pewno komentowało się sytuację, że Rosjanie stoją.\nKomentowało się sytuację. Wiedzieliśmy, że Rosjanie to są nasi wrogowie. Osobiście liczyłem się z tym, że Rosjanie nam nie pomogą, dlatego że im na tym nie zależy. Zerwali przecież stosunki dyplomatyczne z rządem generała Sikorskiego po wykryciu zbrodni katyńskiej. To był dobry trik propagandowy ze strony niemieckiej. Prawdziwy oczywiście, ale wykorzystany w odpowiednim momencie, żeby nastąpiły kłótnie pomiędzy aliantami. Mieli w tym swój cel, to jest jasne. Rząd Polski zaproponował, żeby Międzynarodowy Czerwony Krzyż zbadał zasadność zarzutów niemieckich, jadąc na miejsce zbrodni. Szereg Polaków z ramienia Polskiego Czerwonego Krzyża było [w Katyniu]. Między innymi znany pisarz Józef Mackiewicz. [...] Było działanie zmierzające do wykrycia prawdy. Również [byli w Katyniu] działacze Rady Głównej Opiekuńczej, działającej na terenie Generalnej Guberni, które spełniało rolę Ministerstwa Opieki Społecznej. Doskonale się orientowaliśmy. Nie liczyliśmy na pomoc sowiecką.\nCzy oprócz „Biuletynu Informacyjnego” mieliście kontakt z radiem na przykład?\nTak, było radio. Tam, gdzie był dostęp do radioodbiorników, to oczywiście słuchaliśmy. Między innymi to Radio Powstańcze można było złapać.\nCzy mieliście kontakt z innymi formacjami typu Armia Ludowa, Narodowe Siły Zbrojne?\nNie, na moim odcinku nie spotkałem się z Armią Ludową. Być może były oddziały NSZ, ale na terenie Warszawy te oddziały były podporządkowane Armii Krajowej. Teraz wiem, że działały tutaj oddziały NSZ, NOW, ale one były podporządkowane Armii Krajowej, bo przecież nastąpiło scalenie organizacji wojskowych. Tylko część NSZ i to z prowincji nie podporządkowała się Armii Krajowej. Tak, to było zjednoczenie. Armia Krajowa z założenia swojego była apolityczna. Ludzie mieli rozmaite poglądy polityczne. Powiedzmy sobie, że nie u wszystkich poglądy polityczne były skrystalizowane dokładnie. Ja może reprezentowałem tą część młodzieży, która interesowała się polityką i miałem skrystalizowane poglądy polityczne, zdecydowanie antykomunistyczne. Może nie wszyscy tak na to patrzyli. Później okazało się, że wiele osób, które wróciło z niewoli, kolaborowało z Sowietami.\nWróćmy do Powstania, jakie było pana najbardziej dramatyczne przeżycie z okresu Powstania Warszawskiego?\nNajbardziej dramatyczne przeżycie z okresu Powstania to było, jak przeszedłem przez Pole Mokotowskie. Przechodziłem sam, dlatego że postanowiliśmy, że ktoś pójdzie na ochotnika i zorientuje się, jakie są możliwości przejścia. Zdjąłem buty, boso czy w skarpetkach przechodziłem przez Pole Mokotowskie, przez aleję Niepodległości. W alei Niepodległości był ustawiony niemiecki karabin maszynowy, który ostrzeliwał [teren] od czasu do czasu. Nie przez całą noc, ale ostrzeliwał. W kierunku południowym, w kierunku Mokotowa. Człowiek sam w nocy przechodzi, nie wie, gdzie będzie wróg, nie ma broni przy sobie. To nie było przyjemne przeżycie, dosyć dramatyczne dla mnie. Nie zetknąłem się bezpośrednio w walce z Niemcami w ten sposób żebyśmy się bili wręcz. Nie było takiej sytuacji, tylko się ostrzeliwało. Miałem kolegę na terenie Śródmieścia Północnego. Przeszedłem przez Aleje Jerozolimskie 27, gdzie była słynna barykada. Przejście pomiędzy Śródmieściem Południowym a Śródmieściem Północnym. Przeszedłem, nie zastałem kolegi. On był w Prudentialu. Później jego oddział ewakuowano i znalazł się na ulicy Hożej, w Śródmieściu Południowym, gdzie był założony obóz dla jeńców niemieckich. Nie spotkałem się z nim, wracam. Jest nalot czy ostrzeliwanie „krowami”. Schowałem się na ulicy Jasnej. [...] W bramie stoję, jest nalot. Mówię: „Co tu stać? Postoję chwilę [i idę]”. Wyszedłem, przeszedłem na drugą stronę ulicy, tam, gdzie przedtem stałem bomba spadła! Brama się zawaliła. Nie jest to związane ściśle z działaniami wojennymi, ale to były przeżycia powstańcze. Wtedy akurat nie pełniłem służby, miałem wolne i chciałem się spotkać z kolegą z gimnazjum, który był gdzie indziej. Nie spotkałem się z nim. Jak się później okazało, zginął w czasie Powstania.\nTo była pewnego rodzaju ulga. Byliśmy wycieńczeni. Pod sam koniec Powstania zachorowałem. Miałem silną gorączkę. W ostatnich dniach przed kapitulacją miałem czterdzieści stopni. Byłem przeziębiony. W czasie ostrzeliwania przez Niemców byłem draśnięty w rękę i porobiły mi się różnego rodzaju wrzody. Był zupełny higieny. W czasie Powstania można się było myć tylko z grubsza. Nie można się było wykąpać, nie miałem takich warunków. Warunki higieniczne były nie za dobre. Miałem gorączkę. Dla mnie osobiście to była pewnego rodzaju ulga. Byliśmy głodni, wyczerpani, zmęczeni, a ludność cywilna już narzekała. Po piwnicach słyszało się głosy kobiet: „Coście zrobili z nami?”. To były pojedyncze głosy. Ale nie dziwię się temu, dlatego że przecież [to były] kobiety zmęczone, które utraciły wszystko, nie wiadomo, co się stało z ich najbliższymi, miały małe dzieci przy sobie, babcie, mamy. Miały prawo tak reagować na te trudne warunki. Bez wody, bez możliwości nakarmienia dzieci. Warunki były okropne! Pod sam koniec Powstania nie było jedzenia, nie było wody. Było coraz zimniej, bo przecież już się jesień zbliżała. Tak więc wiadomość o kapitulacji przyjęliśmy, właściwie mogę powiedzieć o sobie, z pewnego rodzaju ulgą.\nJak wyglądał dzień pójścia do niewoli?\nDzień ten wyglądał w ten sposób, że na rogu Śniadeckich zebrała się grupa z rejonu Architektury i z innych placówek Śródmieścia Południowego i ulicą 6 Sierpnia przemaszerowaliśmy z bronią do gmachu obecnego Ministerstwa Obrony Narodowej. Tam była jakaś jednostka niemiecka, dowództwo niemieckie i trzeba było broń wrzucać do kosza. Później przemaszerowaliśmy, staraliśmy się zachować w sposób właściwy. Śpiewaliśmy pieśni patriotyczne. Staraliśmy się iść żołnierskim krokiem. Mnie było dosyć ciężko, bo miałem jeszcze silną gorączkę. Poszliśmy do Ożarowa. Przeszliśmy na piechotę i w fabryce przenocowaliśmy jeden dzień. Jedzenia nie mieliśmy. Niemcy nam nie dali żadnego jedzenia, tylko co kto miał. [Pojechaliśmy] do obozu jenieckiego przez Frankfurt nad Odrą. Byłem w Sandbostel, Stalag X B. Dojechaliśmy do miejscowości Bremervörde. Pociągiem, od stacji Ożarów, cały czas na zachód. Przez Poznań, Berlin, w kierunku północno-zachodnim. Sandbostel jest położone na terenie dolnej Saksonii, pomiędzy Bremą a Hamburgiem.\nJak się zachowywali Niemcy w stosunku do powstańców, do jeńców?\nNiemcy zachowywali się dość dobrze. Wiedzieli już przecież, że wojna jest przegrana, orientowali się w tym. Służbę wojskową pełniły tam roczniki starsze. To oni nie byli agresywni. To nie byli młodzi Niemcy, bo młodzi to poszli [na front]. Dla mnie to byli starsi, mieli lat czterdzieści, może pięćdziesiąt. Zachowywali się spokojnie. Zetknąłem się z takimi żołnierzami, którzy pełnili wartę, co mówili po polsku. To byli górnicy z Westfalii, synowie górników. W Westfalii pracowało dużo Ślązaków i Wielkopolan. Przecież jak były czasy zaboru niemieckiego, pruskiego, to Polacy wyjeżdżali tam do pracy. Oni tam mieszkają w chwili obecnej. Jest duża Polonia.\nJakie były warunki życia w obozie jenieckim?\nNędzne. Otrzymywaliśmy zupę z niedogotowanej brukwi. Bochenek chleba na sześciu, kostkę margaryny na cały dzień, malutką. Początkowo trochę marmolady z buraków.\nJak byliście ubrani, wyszliście w cywilnych ubraniach?\nI w tym zostaliśmy. Gdzieś zdobyłem, nie pamiętam w jakich okolicznościach, płaszcz. Zima się zbliżała. Sandbostel to był wielki obóz. Byli w niewoli wrześniowcy, czyli Polacy z kampanii wrześniowej. Pełnili funkcję oficjeli. Starali się nam ułatwić życie. Pracowali w kancelariach, byli tłumaczami. Służyli pomocą administracji niemieckiej przy kontaktach z jeńcami polskimi, rosyjskimi. Tam było dużo Rosjan. W stosunku do Rosjan były stosowane szczególne represje. Między innymi zgromadzono ich w jakimś baraku, przez dwadzieścia cztery godziny nie dano im nic do jedzenia. Później przywieziono [jedzenie] i filmowano. Była to czołówka Wochenschau. Filmowali, jak przywieziono im jedzenie. Nie podzielono tego wcale, tylko tak zostawiono. Oni wszyscy się rzucili jak dzikie zwierzęta. Niemcy filmowali, a potem z odpowiednim komentarzem to wyświetlano. Ja tego nie widziałem, ale wiem, że takie wydarzenie miało miejsce. To było gdzieś w 1941 roku, jak pierwsi jeńcy sowieccy dostali się do niewoli niemieckiej. Było trochę Rosjan. Byli Francuzi, Amerykanie. I tak przetrwaliśmy, choć warunki były nędzne. Spaliśmy w nieopalonych barakach. Zimno było, głodno. Czekało się końca wojny. Mieliśmy przykre wiadomości, jak Jałta.\nWiadomości dochodziły do was do obozu? Niemcy je kolportowali?\nNie, Niemcy nie. Akurat wiadomości o Jałcie mieliśmy od Francuzów, którzy mieli radio. Jakoś słuchali radia i mówili, że powstaje nowy rząd, bo tak postanowiły trzy mocarstwa. Będziecie mieli duże granice na zachodzie. Więc wiedzieliśmy, co się dzieje. Jak tylko dojechaliśmy do Bremervörde i z dworca prowadzono nas przez miasto do Sandbostel – Sandbostel to był ponury obóz, nie było widać żadnego życia, tylko sam obóz i jakieś chaszcze, pola torfowe, nędzny krajobraz – a Niemki: „Bandyci! Coście zrobili?! Bandyci! Zastrzelić ich!”. Takie okrzyki były. Prowadzeni byliśmy przez niemieckich wojskowych, więc oni mówili do tych bab, żeby nie pyskowały i cicho siedziały. Pod sam koniec wojny można było porozmawiać z Niemcami. [Mówili:] „Trzeba było nam razem iść przeciwko bolszewikom”. – „Za późno się do nas zwracacie” i takie tam rozmowy. Starali się być grzeczni. Nie mieliśmy jedzenia, ale dostawaliśmy później paczki, w małych ilościach, dla jeńców wojennych z Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. Wśród tych rzeczy była między innymi kawa, herbata, jakieś papierosy amerykańskie, stare konserwy. Między innymi pamiętam konserwę, którą jadłem, która pochodziła z roku 1916. Amerykańska, wojskowa. Data była wybita. Kawa była bardzo przydatna, bo Niemki strasznie ją lubiły. Niemcy w ogóle strasznie lubili kawę.\nHandlowaliście z Niemcami?\nStarałem się. [...] W Sandbostel nie można było tego robić, bo tam nie było nic. Około 10 kwietnia przeszliśmy do obozu Westertimke. To było Marine-Lager, X C. Mniejszy znacznie od Sandbostel. Byli tam rumuńscy lotnicy, którzy jak Rumunia przeszła na stronę sowiecką, byli na przeszkoleniu w Niemczech i zostali internowani i siedzieli w obozie jenieckim. Było też trochę marynarzy angielskich. Niedaleko były wsie i można było pójść do wsi i wymienić kawę na chleb, na smalec lub coś bardziej pożywnego do jedzenia. Pod sam koniec wojny chleba już nam nie dawali. Zresztą się nie dziwię, bo Niemcy sami mówili, że mają marne wyżywienie. Myśmy dostawali bochenek chleba na sześciu, a Niemcy, ci żołnierze, na czterech. Mieli większą porcję chleba, ale niewiele. Specjalnie dobrze nie mieli. Niemcy brali na tak zwane kommanda do miasta. Ja nigdzie nie wyjeżdżałem. Byłem cały czas w obozie.\nNas wyzwolili Anglicy. Poprzedniego dnia niemiecki komendant obozu Westertimke wezwał do siebie najstarszego polskiego oficera i mówi: „Będziemy opuszczać obóz. Przekazuję panu dowództwo. Niech pan wyznaczy podoficera materiałowego”. Niemiecki podoficer przekazał cały magazyn, ze spisywaniem – tyle i tyle koców, tyle i tyle prześcieradeł, materacy, poduszek. Następnego dnia w nocy już ich nie było. W dzień poprzedzający wyjazd byli tacy dokładni, szczegółowi. To bardzo grzecznie się odbywało, formalne przekazania dowództwa. Z tym że Niemcy wycofali się, ale następnego dnia artyleria niemiecka ostrzelała nasz obóz. Z mojego oddziału zginął od bomby podoficer, który był szefem kompanii. Najwięcej zginęło, akurat tak się złożyło dziwnie, Rumunów. Ich było sporo. Bomba trafiła w barak rumuński i prawie wszyscy zginęli Tak że z jednej strony byli grzeczni, ale po wycofaniu się, obóz na wszelki wypadek ostrzelali. Może to nie były te oddziały. Tak to wyglądało. Ciekawostka: przyjechali Anglicy na dwóch czołgach. Entuzjazm. Wyszliśmy. Wojskowych angielskich podrzucało się do góry. Pięknie było, wszystko ładnie. Potem oni chcą wsiąść do czołgu, a tu nie ma ich broni, nie ma Thompsonów. Zginęły. Myśmy zabrali te Thompsony. Ja nie zabrałem, tylko koledzy. Wyjechali bez Thompsonów.\nTrochę byłem w Niemczech i wstąpiłem do armii generała Andersa. Pojechałem do Murnau i z Murnau były transporty do 2. Korpusu. Z północnych Włoch skierowałem się na południe, bo tam było centrum wyszkolenia armii. Byłem przydzielony do 17. Pułku Artylerii Lekkiej. Wstąpiłem do szkoły podchorążych. Ukończyłem szkołę podchorążych w Materze i służyłem potem w 6. Pułku Artylerii Lekkiej w ramach 5. Dywizji Kresowej, tak zwanych Żubrów Wileńskich.\nKiedy pojawiła się decyzja o powrocie do Polski?\nW 1947 roku, po ewakuacji z Włoch do Anglii. Myślałem sobie: „Trzeba skończyć jakieś studia. Na litość boską! Tak nie można. Tutaj nie mam nic do roboty. Mam rodzinę w kraju. Zaryzykuję, wrócę”.\nPrzecież wiedział pan, jaka jest sytuacja w kraju?\nWiedziałem. Wiedziałem o tym. Mam szereg kolegów w Londynie, z którymi się kontaktuję. Oni w Anglii zostali: „Myśmy się tobie dziwili, żeś ty wrócił do Polski. Zawsze byłeś nastawiony antykomunistycznie”.\nPrzecież widział pan okupację w roku 1939 i 1940.\nWidziałem, ale zaryzykowałem. Nie zamieszkałem w Warszawie, żeby nie było kontaktu. Byłem w Łodzi. Skończyłem Uniwersytet Łódzki, Wydział Prawa. Nie mogłem dostać żadnej pracy. Początkowo starałem się o wpis na aplikację, na adwokaturę. Żeby służyć w sądzie czy prokuraturze, to nawet nie było mowy. Zresztą nie chciałem. Chciałem tylko zostać adwokatem. Skończyłem studia w 1951 roku. Dostałem się na listę aplikantów adwokackich po bardzo wielu kłopotach w 1954 roku. Już po śmierci Stalina. Wtedy był lekki cień odwilży.\nCzy to były kłopoty związane z Armią Krajową?\nTo były kłopoty związane z Armią Krajową i z pobytem zagranicą. Wiadomo było, że byłem w 2. Korpusie, bo wróciłem w mundurze żołnierza, kaprala podchorążego. Było wiadomo, kim jestem.\nCzy miał pan jakieś szykany ze strony władzy, jak przesłuchania przez milicję?\nTak. Jak przyjechałem, był obóz przejściowy w Gdańsku. „Proszę bardzo. Dostaniecie bezpłatny bilet. Gdzie mieszkacie?”. – „W Warszawie”. – „Dobra, do Warszawy. Macie się zameldować na najbliższym komisariacie Milicji Obywatelskiej natychmiast po przyjeździe. Proszę ściągnąć te szmaty z siebie”. – „Nie mam w co się ubrać”. – „To jak przyjedziecie, ściągniecie te szmaty, co nosicie”.\nSzmaty czyli mundur?\nTak. „Ściągnięcie te szmaty. Będziecie chodzić po cywilnemu. Nie jesteście żadnym żołnierzem. Zameldujecie się na milicji. Pojedziecie do RKU zameldować się”. – „Dobrze”. Jeszcze w RKU kazali mi dostarczyć jakieś dokumenty, nie pamiętam dokładnie, o co im chodziło, to był rok 1947, bo wróciłem do Polski na początku sierpnia 1947 roku. Nie widziałem perspektywy zostania w Anglii, w ogóle żebym mógł się spełnić zawodowo. Po co miałem zostać w obcym kraju? Nie mogę powiedzieć, aby Anglicy w stosunku do nas, indywidualnie, zachowywali się niewłaściwie, ale czułem pewnego rodzaju awersję. Przekonałem się, że Anglicy zdradzili nas. W tym sensie, że opuścili nas jako sojusznicy. Nie pomogli nam we wrześniu 1939 roku. Później, w czasie Powstania Warszawskiego, porozumieli się z Sowietami. Dywizja Spadochronowa została użyta w Holandii pod Arnhem. Było zupełnie inaczej niż to sobie wyobrażaliśmy w Armii Krajowej. Przynajmniej ja to sobie inaczej wyobrażałem. Przypuszczam, że Komenda Główna Armii Krajowej była lepiej zorientowana, ale ze względów zasadniczych, żeby nie było panicznych nastrojów, [nie informowała nas]. Nastrój był raczej optymistyczny. Był utrzymywany, bym powiedział, hurraoptymizm. My byliśmy na ogół optymistami. Ja byłem optymistą.\nNa zakończenie naszej rozmowy – pańska ocena Powstania Warszawskiego jako bezpośredniego uczestnika.\nPozytywna. To było konieczne. Nie było innego wyjścia. Są sytuacje tragiczne, gdzie każde wyjście jest złe. Powstanie Warszawskie przyniosło oczywiście wielkie straty, ale z punktu widzenia moralnego miało wielkie znaczenie dla Polski. Z tym że w czasie komuny to było tłamszone zupełnie, rola Powstania Warszawskiego była zlekceważona całkowicie. Wyzwoliła nas rzekomo Armia Ludowa. Jeśli chodzi o Polaków, to tylko Rosjanie są według propagandy PPS naszymi przyjaciółmi. W ogóle o Powstaniu nie było wolno mówić, a dowódcy to byli zdrajcy. AK to była reakcja, faszyzm. Jak wspominałem, nie mogłem się dostać przez trzy lata na aplikację adwokacką. Nie dawałem rękojmi na wykonywanie tego zawodu: „My potrzebujemy ludzi prawych, a wy nie zasługujecie, żeby być adwokatem” – tak mówiono. W 1954 roku, po długich i ciężkich perypetiach, gdzie pisałem różne odwołania, zostałem aplikantem. Ale nie w Warszawie tylko w Gorzowie Wielkopolskim. Chociaż tam też Rada Adwokacka się przeciwstawiała: „Potrzebujemy wypróbowanych ludzi” – a ja byłem człowiekiem niepewnej przeszłości.\nWarszawa, 30 sierpnia 2007 roku\nWojciech Walosiński Pseudonim: „Alf” Stopień: strzelec Formacja: Batalion „Odwet”, Batalion „Golski” Dzielnica: Ochota, Śródmieście Południowe Zobacz biogram


Szykujesz domówkę? Zobacz, jakie przekąski zaserwować gościom! ✔ | Portal lifestylowy Miasto Kobiet\nHome / Styl życia / Kuchnia / Szykujesz domówkę? Zobacz, jakie przekąski zaserwować gościom!\nSzykujesz domówkę? Zobacz, jakie przekąski zaserwować gościom!\nJak zaskoczyć gości?\nPrzekąski na imprezę / fot. materiały prasowe\nUdana domówka to nie tylko dobra muzyka i najbliżsi znajomi. To także apetyczne przekąski. Własnoręcznie przygotowane przystawki na imprezę sprawdzą się podczas uroczystości rodzinnych, ale także wtedy, gdy planujemy urządzić sobie np. wieczór kinowy w kameralnym gronie. Wcale nie musimy spędzać wielu godzin w kuchni, aby zachwycić naszych gości. Pomysłów na proste i szybkie przekąski jest naprawdę wiele\nTowarzyszka każdej imprezy – sałatka\nSałatki towarzyszą nam niemalże na każdym przyjęciu. W czym tkwi ich fenomen? Charakteryzują się przede wszystkim różnorodnością składników, są bardzo proste w przygotowaniu oraz smaczne. Na dodatek, każdy z gości może poczęstować się taką ilością, na jaką w danym momencie ma ochotę. Przepisów i rodzajów sałatek jest całe mnóstwo, a my możemy komponować je dowolnie w zależności od osobistych preferencji. Podczas domówek sprawdzą się klasyki, takie jak gyros, grecka czy cezar. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby tworzyć autorskie sałatki, które na pewno zrobią furorę wśród znajomych.\nPrzekąski z kabanosem – absolutne must have\nKabanosy to doskonała baza do przygotowania ciekawych przystawek w różnorodnych kompozycjach smakowych. Koreczki z kabanosów drobiowych to doskonały pomysł na imprezową przekąskę, którą goście mogą złapać w przerwie między tańcem a rozmową z innymi uczestnikami przyjęcia.\nKabanosy jako przekąska na imprezę / fot. materiały prasowe\nPrzed przygotowaniem przystawek z kabanosami, warto zainwestować w mięso wysokiej jakości. Aktualnie mamy dużo możliwości, ponieważ możemy wybierać pomiędzy produktami drobiowymi, wieprzowymi lub z mięsa mieszanego. Na rynku znajdziemy także kabanosy w co najmniej kilku wersjach smakowych, np. z serem czy chili. Które wybrać? Wszystko uzależnij od gustu gości. Jednak pamiętaj, że im wyższa zawartość mięsa, tym lepiej. Dobrze, jeżeli w naszej lodówce znajdą się kabanosy drobiowe pozbawione wzmacniaczy smaku, stabilizatorów, barwników i syropu glukozowego. Te składniki nie są nam potrzebne, produkty z takim składem należy omijać szerokim łukiem.\nKoreczki na imprezę – pomysł\nkawałek kabanosa, kosteczka sera, kawałek ogórka konserwowego,\nkawałek kabanosa, trójkąt sera camembert, czarna oliwka,\nkwadracik pumpernikla posmarowanego serkiem, kawałek kabanosa, marynowana pieczarka,\nkawałek ogórka konserwowego, kawałek kabanosa, kawałek żółtej lub czerwonej papryki, marynowana pieczarka.\nBierz co chcesz!\nOkazuje się, że najprostszym oraz szybkim sposobem na przekąski jest skomponowanie na talerzu co najmniej kilku smacznych i pożywnych składników. Najlepiej, jeśli będą to niewielkie i lubiane przez wszystkich produkty, do zjedzenia “na jeden raz”. Mowa tu m.in. o wędlinach – szynki, kabanosy drobiowe i salami, warzywach – pomidorki koktajlowe, oliwki i papryczki, serach – mozzarella, ser żółty, oscypek, camembert. Możemy zaserwować je naszym gościom na deskach obrotowych. Całość z pewnością będzie wyglądać kusząco.\nNie zapomnij o słodkościach\nPrzygotowując słone przekąski na imprezę, nie możemy zapomnieć o odrobinie słodkości. Muffinki, galaretki, ciasteczka, gofry – do wyboru, do koloru. Dobrze, jeżeli na naszym stole pojawią się przysmaki w formie pokrojonych owoców. Co więcej, z kawałków m.in.: winogron, truskawek, kiwi i malin możemy stworzyć nie tylko smakołyki, lecz także atrakcyjną dekorację imprezowego stołu.\nNieważne, czy czeka nas domówka, damskie spotkanie przy winie, czy wieczór z planszówkami w gronie najbliższych znajomych – przekąski na każdą z powyższych okazji są obowiązkowe. Pięknie wyglądają, zabijają głód i są idealną pauzą w rozmowie.\nco podać gościomkabanos drobiowykoreczki na imprezęprzekąski na domówkęprzekąski na imprezęPrzekąski z kabanosemsalatkasałatka na imprezęspotkanie przy winie\nPRZEPIS: Sałatka brazylijska\nPRZEPIS: Sałatka brokułowa z winogronami


Kolekcja okularów Gianfranco Ferré na rok 2016\nSeria o nieco bardziej młodzieżowym charakterze, PRET-A-FERRE, to podsumowanie współczesnego i wszechstronnego ducha pokolenia miłośników miast. Świeże wzornictwo, modne kształty i detale sugerują beztroskie podejście do życia, w którym kolor odgrywa istotną rolę.\nKOLEKCJA “WSPÓŁCZESNE RETRO” GIANFRANCO FERRE\nW kategorii WSPÓŁCZESNE RETRO wpływy stylu retro współistnieją z nowoczesną estetyką. Trendy z przeszłości są ciągłym źródłem inspiracji. Bazując na wspomnieniach i tradycji, wzornictwo na nowo odkrywa prostotę kształtów, które we współczesnym charakterze zawierają nutę stylu retro.\nKOLEKCJA “STYLOWE DETALE” GIANFRANCO FERRE\nStyl ma dla marek modowych zasadnicze znaczenie, a seria STYLOWE DETALE to uhonorowanie funkcjonalnej elegancji Mistrza. W tych modelach geometryczne podejście do wzornictwa bierze górę nad zdobieniami, a architektoniczne detale i elementy graficzne to ukłon w stronę studiów, jakie ukończył Gianfranco Ferré, czyli architektury.\nKOLEKCJA “ESENCJA LUKSUSU” GIANFRANCO FERRE\nESENCJA LUKSUSU to celebracja związku pomiędzy luksusem a designem, wprowadzająca bardziej drogocenne detale, które w kolekcji męskiej odzwierciedlają poczucie klasycznej elegancji, a w modelach damskich prezentują wyrafinowaną klasę i efektowny styl.


Warszawa. Wstrzymane loty lotnisku Chopina. Samoloty nie startowały i nie lądowały przez pół godziny | TVN Warszawa\nWstrzymane loty na Okęciu. Samoloty nie startowały i nie lądowały przez pół godziny\nGrzegorz Łakomski o konflikcie w PAŻPTVN24\nKonflikt w PAŻP. Grzegorz Łakomski wyjaśniaTVN24\nTVN24Spór między PAŻP a kontrolerami. Uzgodniono wspólne stanowisko dotyczące aspektów bezpieczeństwa\nCzwartek to kolejny dzień opóźnień na Lotnisku Chopina. W godzinach porannych na około 30 minut wstrzymano wszystkie operacje. Jak poinformował przedstawiciel warszawskiego portu lotniczego, zabrakło personelu kontroli ruchu lotniczego.\nDo redakcji Kontakt 24 napisał Sebastian, pasażer opóźnionego lotu z Warszawy do Barcelony. "Ze względu na brak kontrolerów zostały wstrzymane wszystkie starty z lotniska Okęcie. Jak powiedział Kapitan B 737-800 lecącego do Barcelony przez najbliższe 30 minut zostały wstrzymane wszystkie starty. Pasażerowie czekają na pokładzie, planowy wylot 7:50" - napisał po godzinie 8 czytelnik.\nPiotr Rudzki z zespołu prasowego Lotniska Chopina potwierdził, że były wstrzymane starty i lądowania. "Z powodu braku personelu kontroli ruchu lotniczego PAŻP, starty i lądowania na lotnisku w Warszawie zostały wstrzymane na około 30 minut. Aktualnie ruch jest przywrócony" - poinformował w przesłanej redakcji Kontaktu 24 wiadomości.\nLoty na lotnisku Chopina były wstrzymane przez około pół godziny Sebastion8uy/Kontakt 24\nOd ubiegłego piątku na warszawskim lotnisku występują opóźnienia w operacjach lotniczych. Przyczyną są braki kadrowe wśród kontrolerów.\nPrzykładowo w środę samolot z Amsterdamu do Warszawy przyleciał na stołeczne lotnisko 20 minut później, niż planowano. Spóźniony o 35 minut był też przylot z Paryża. Aż o godzinę później przyleciały natomiast samoloty z Londynu i Frankfurtu. Znacznie później na miejsce dotarli też pasażerowie z Tel Awiwu (50 minut) i Sztokholmu (45 minut). Opóźnienia dotyczyły także odlotów - rejs do Heraklionu odbył się godzinę i 25 minut później względem planowanego rozkładu.\nWe wtorek informowaliśmy o rekordowych opóźnieniach na polskim niebie podczas ostatnich dni - sięgały niemal 20 tysięcy minut w ciągu całego dnia.\nŹródło zdjęcia głównego: Sebastion8uy/Kontakt 24\nBraki kadrowe, opóźnione loty. Trwają negocjacje nad porozumieniem\n"Braki kadrowe" i utrudnienia dla pasażerów. Spotkanie PAŻP z kontrolerami bez przełomu


2 POKOJE Z PIĘKNYM WIDOKIEM NA KOMPLEKSIE SUNSET RESORT – Bułgaria Okiem Tubylca\n2 Pokoje Z Pięknym Widokiem Na Kompleksie Sunset Resort\nSunset Resort to wspaniały kompleks najwyższej klasy. Znajduje się na nabrzeżu, zaledwie 20 metrów od plaży, na południowym wybrzeżu kurortu Pomorie. Kompleks znajduje się około 15 minut jazdy od Słonecznego Brzegu i jest położony 15 km od lotniska w Burgas i 20 km od miasta Burgas.\nSunset Resort składa się z 5 sekcji i 6 luksusowych willi i ma łączną powierzchnię 115 000 mkw. powierzchni zabudowanej. W pobliżu kompleksu znajduje się jedna z najlepszych winiarni w Bułgarii. Ze względu na unikalny mikroklimat na obszarze ok. 1500 m2 posadzono drzewa figowe. Ogród kompleksu ma powierzchnię 3000 mkw.\n4 baseny zewnętrzne, 2 bary przy basenie, atrakcje wodne,\nbasen kryty, sztuczna rzeka,\ntereny zielone z egzotycznymi drzewami i klombami,\nzjeżdżalnie dla dzieci,\nkawiarnie i koktajl bary, restauracje,\ncentrum relaksu i odnowy biologicznej,\nhala wielofunkcyjna i obiekty sportowe,\nkręgielnia, sklepy, klub dla dzieci,\ngaraż podziemny i parking zewnętrzny.\nPołudniowa plaża Pomorie jest jedną z najbezpieczniejszych i najczystszych ekologicznie plaż w Bułgarii.\nIdealnie zorientowany na południowy zachód, na South Beach w miejscowości Pomorie, kompleks znajduje się zaledwie 8 km od międzynarodowego lotniska w Burgas. Plaża ma 1000 m długości, a powierzchnia przed hotelem to około 400 m. Piasek jest miękki i drobny. Kompleks jest symbolem miasta i znajduje się w pobliżu głównej drogi Warna-Burgas, ale w wystarczającej odległości, aby zapewnić swobodną atmosferę dla mieszkańców i gości.\nOd momentu swojego powstania kompleks hotelowy jest corocznie nagradzany przez różne organizacje turystyczne i partnerów za starania o zapewnienie wysokiej jakości usług:\nTop 5 w kategorii Hotel z centrum SPA;\nW 2020 r. – zaliczany do najlepszych hoteli z centrum SPA w Pomorie;\nNagroda Travellers’ Choice 2019 – zwycięzca w kategorii „25 najlepszych hoteli dla rodzin w Bułgarii”;\nNagroda Travellers’ Choice to najwyższa nagroda na stronie TripAdvisor;\nNagrody Travelmyth 2019 – najlepszy hotel przy plaży w Pomorie.\nELEGANCKIE 2 POKOJE NA FANASTYCZNYM KOMPLEKSIE PREMIUM POŁOŻONYM BEZPOŚREDNIO PRZY MORZU DOSTĘPNE NA RATY\nbalkon z widokiem na miasto i morze\nkompleks: Sunset Resort\nroczny czynsz: € 21 za mkw


eta 6498 etui na zegarek - Kup eta 6498 etui na zegarek z bezpłatną wysyłką na AliExpress version\nGorące promocje na eta 6498 etui na zegarek\nŚwietna wiadomość! Jeśli szukasz produktów z kategorii eta 6498 etui na zegarek, jesteś we właściwym miejscu. Pewnie już wiesz, że na AliExpress znajdziesz wszystko, czego szukasz. Mamy tysiące super produktów z dosłownie każdej kategorii. Luksusowe marki, przeceny, ekonomiczne oferty hurtowe... AliExpress ma wszystko!\nAliExpress zawsze stara się oferować najlepszy wybór, jakość i cenę. Każdego dnia znajdziesz nowe oferty dostępne tylko przez Internet, zniżki w sklepach i możliwość zaoszczędzenia jeszcze więcej poprzez zbieranie kuponów. Niekiedy warto się pospieszyć, bo top produkty w kategorii eta 6498 etui na zegarek bardzo często szybko się wyprzedają. Wszyscy znajomi będą Ci zazdrościć, kiedy powiesz im, że najlepsze produkty z kategorii eta 6498 etui na zegarek masz z AliExpress. Niskie ceny, tania wysyłka i lokalne opcje odbioru - dzięki nim możesz oszczędzić jeszcze więcej.\nA co jeśli nadal masz wątpliwości dotyczące kategorii eta 6498 etui na zegarek? AliExpress to świetna platforma do porównywania cen i sprzedawców. Pomożemy Ci ustalić, czy warto zapłacić więcej za produkt z górnej półki, czy dostaniesz równie dobrą ofertę, kupując tańszy produkt. A jeśli masz ochotę zdecydować się na najdroższą wersję, AliExpress zapewni najlepszą jakość w najlepszej cenie. Damy Ci nawet znać, kiedy możesz spodziewać się promocji i ile możesz zaoszczędzić.\nA jeśli dopiero zaczynasz korzystać z AliExpress, zdradzimy Ci sekret. Tuż przed kliknięciem przycisku „kup teraz” poświęć chwilę na sprawdzenie kuponów - a zaoszczędzisz jeszcze więcej. Znajdź kupony sklepu, kupony AliExpress lub zbieraj je każdego dnia, grając w gry w aplikacji AliExpress. Ponieważ większość naszych sprzedawców oferuje bezpłatną wysyłkę, otrzymujesz produkty z kategorii eta 6498 etui na zegarek w jednej z najlepszych cen online.\n40 mm zegarek obudowa ze stali nierdzewnej\nzegarek przypadku eta 6497 6498\nmingzhu 2813 case\nmiyota 8205 etui na zegarek\nkoperta 44mm parnis\n44mm 6497 przypadku\nprzypadku bezel ceramiczne\n6497 eta etui na zegarek\n20 mm do 22\nniemieckiego zegarek kieszonkowy\n16mm to 22mm\n40mm pvd etui na zegarek\nurodził się do nurkowania\ncrash ducati monster


W zdrowym ciele zdrowy duch - Sprawdź na MilionKobiet | Milionkob…\nStrona główna » Porady » W zdrowym ciele zdrowy duch\nTagi: Zdrowy styl życia Depresja\nPołączenie dobrego samopoczucia ze stanem naszej psychiki jest oczywiste.\nZdrowa dieta i aktywność fizyczna sprawia, że czujemy się dobrze we własnym ciele. Jesteśmy atrakcyjni fizycznie dla partnera, przez co wzrasta nasza samoocena. Zdrowy styl życia to przede wszystkim zdrowe nawyki żywieniowe, zachowane proporcje składników pokarmowych, witamin i minerałów. Wszystko to jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. A jak wiadomo – w zdrowym ciele zdrowy duch. Ostatnio bardzo popularna stała się choroba, która nie leczona może nawet prowadzić do śmierci. Depresja to stan umysłu, kiedy to nic nas nie cieszy, a wszystko dokoła wydaje nam się bez znaczenia. Bardzo łatwo ją zauważyć u bliskiej osoby, a wtedy warto zadbać o to, by ją wyleczyć i aby chory znów mógł cieszyć się życiem.\nDepresja dotyka nas coraz częściej\nChorobą, która w ostatnich kilkunastu latach jest coraz częściej diagnozowana…\nChorobą, która w ostatnich kilkunastu latach jest coraz częściej diagnozowana jest depresja. Podłoże choroby jest oczywiście wyłącznie psychologiczne, ale długo trwająca i silna depresja… czytaj więcej


PrawdziwiON - [I6] Kurs bicia piany, czyli tajemna sztuka pisania CV\n[I6] Kurs bicia piany, czyli tajemna sztuka pisania CV\nPrawie dobra wiadomość dla osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności ruchowej. Na specjalnie organizowanym kursie, który odbędzie się w Konstancinie-Jeziornej (24-28 sierpnia 2009), osoby niepełnosprawne poznają tajniki pisania CV i listu motywacyjnego. Organizatorem jest Stowarzyszenie Przyjaciół Integracji (*). Na bezpłatnych warsztatach zainteresowani ponadto dowiedzą się m.in. jak rozmawiać z pracodawcą (np. jak mu się zaprezentować) i wiele innych informacji, które raczej można bez trudu znaleźć w Internecie.\nOrganizator zapewnia zwrot kosztów dojazdu i zakwaterowania (!).\nTyle dobrych informacji.\nPierwszy problem jaki się pojawia to dojazd do miejsca odbywania się super specjalistycznego szkolenia. Osoby ze znacznym stopniem niesprawności mają ogromny problem z samym wyjściem z domu, więc o dojeździe raczej mogą pomarzyć. Tu można podać przykład posła, który nie mógł wejść do pociągu. Skoro poseł ma takie problemy, to co mają powiedzieć inni. Raczej nie należy spodziewać się tłumów na tym spotkaniu, choć kto wie. Co prawda prawdopodobnie istnieje możliwość szkolenia w miejscu zamieszkania beneficjenta, ale skoro trzeba do niego przyjechać, to jak on ma wyjechać np. do pracy?.\nInny problem to taki, że osoby ze znacznym stopniem niesprawności bardzo rzadko kończą szkoły, o studiach już nie wspominając. Można wyjść z prostego założenia, że jak ktoś nie potrafi napisać prostego CV i musi w tym celu skończyć odpowiedni kurs, to jego szanse na znalezienie pracy są bliskie zeru.\nKażdy powinien wiedzieć, że CV zawiera przebieg dotychczasowego zatrudnienia lub innych form aktywności – odbyte staże, praktyki itp. Można się zastanowić co taka osoba miałaby wpisać w swoje CV. Szkoła podstawowa czy średnia to minimum i na żadnym pracodawcy nie zrobi to najmniejszego wrażenia -chociaż może zrobić, ale takie... Co! tylko szkoła średnia, proszę pana/panią ja tu mam kandydatów po dwóch kierunkach studiów i uważam, że to za mało. A co z językami obcymi?.\nZ sondażu CBOS (2-5 listopada 2006) wynika, że ponad połowa Polaków - 55 procent nie zna żadnego obcego języka. Jeśli ankietowani wskazywali znajomość jakiegoś języka to najczęściej był to angielski (20 procent) oraz rosyjski (22 procent). Największe zdolności lingwistyczne wykazuje natomiast młodzież - w grupie 18-24- latków 77 procent osób zna języki obce. Co prawda badanie zostało przeprowadzone ponad 2,5 roku temu (CBOS nic nie wspominało o osobach niepełnosprawnych) , to można wnioskować, że ze znajomością języków obcych jest u nas krucho. Osoby niepełnosprawne (nie wszystkie) raczej nie znają żadnego języka obcego. Co gorsza, ze względu na indywidualny tok nauki mają problemy nawet z językiem polskim.\nZałóżmy, że taka osoba pozna tajniki pisania CV. Zapewne zdobyte cenne doświadczenie będzie chciała wykorzystać w praktyce. Wiadomo. Sztukę pisania Życiorysu można nauczyć się tylko przy pomocy środków z UE a dokładnie z Europejskiego Funduszu Społecznego, więc z ogromnym zapałem zacznie opisywać swoje dotychczasowe osiągnięcia. Zapewne jak dojdzie do skończonej szkoły podstawowej czy średniej pomysły na dalsze opisywanie się skończą. Ale nic. Próbować trzeba, najważniejsza jest wytrwałość.\nJakie szanse na znalezienie pracy\nZapewne zastanawiasz się jakie szanse na znalezienie pracy mają osoby niepełnosprawne ze znacznym stopniem niesprawności. Ano takie.\nMasz studia wyższe – szanse na znalezienie pracy rosną do 15 proc.\nZnasz język angielski – 20 proc.\nUmiesz obsługiwać komputer – 30 proc.\nMasz odbyty staż w zagranicznej firmie – 45 proc.\nJeśli masz to wszystko razem i dodasz do tego specjalistyczne kursy (ale nie te o pisaniu CV) twoje szanse rosną do... 0 proc.\nZ resztą samemu można obejrzeć (Youtube)\nJeśli nie rozumiesz o co w tym wszystkim chodzi to nie martw się - nie jesteś sam. Skoro ze spotu wynika, że z takim super wykształceniem, szanse na znalezienie pracy tego człowieka są zerowe, to po co organizować szkolenia z zakresu pisania życiorysu lub inne tego typu oferowane przez różne podmioty? Odpowiedź jest niezwykle prosta. Cała zabawa polega na tym, że takie szkolenia są finansowane przez EFS – 85 proc. i PFRON -15 proc. Ale rzeczywisty problem leży w tym, że tu Unia płaci za sam fakt odbycia się szkoleń (EFS finansuje je różnym firmom i instytucjom) , a nie za efekty. Czyli, EFS może wpakować ile się da, a korzyści może nie być żadnych. Z tego wynika prosty wniosek dla UE. Powinno się płacić za efekty, a nie chęci. Niedawno było spore zamieszanie, bo okazało się, że ze środków EFS korzystają bardzo zamożne koncerny międzynarodowe (np. kompanie piwowarskie). Ale tak jest skonstruowany EFS i trzeba się z tym pogodzić.\nPowyższe szkolenie - o którym mowa - współfinansuje UE w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego w programie "Wsparcie osób niepełnosprawnych ruchowo na rynku pracy" – w tym programie udział biorą trzy organizacje.\nJeśli chcesz wiedzieć, czy ta osoba czy osoby, która/które będzie prowadzić bezpośrednio szkolenie, zarabia na tym (no i czy w ogóle zarabia czy robi to społecznie) i ile za to dostaje, dowiaduj się u organizatorów.\nCiekawe jaki będzie efekt tych szkoleń, tj. ile osób znajdzie pracę po nabyciu tajemnej wiedzy pisania Życiorysu. Należy mieć nadzieję, że za jakiś czas np. pół roku zostanie podana do wiadomości ta informacja, wtedy będzie można obiektywnie ocenić skuteczność i przydatność takich kursów.\nGeneralnie projekt „Wsparcie osób niepełnosprawnych ruchowo na rynku pracy” nie wnosi niczego nowego. Celem organizatorów jest próba zwiększenia zatrudnienia osób niepełnosprawnych ruchowo, przekonanie samych niepełnosprawnych do szukania pracy i pracodawców do zatrudniania inwalidów. To wersja oficjalna ze strony projektu.\nW rzeczywistości niepełnosprawny nabywa płonne nadzieje, że ma jakieś szanse na podjęcie pracy. Pracodawców do zatrudniania niepełnosprawnych (ale takich ze znacznym stopniem niesprawności, którzy wymagają stałej opieki, bo o takich przecież mowa w tym szkoleniu?) nie przekonają żadne kampanie, choćby się na nie wydało cały roczny budżet jakim dysponuje Polska. Pracodawca zatrudni takiego inwalidę jeśli będzie wiedział, że mu się to opłaci. Tak właśnie funkcjonowały, funkcjonują i będą funkcjonowały firmy w gospodarce rynkowej. Firma to nie instytucja socjalna i musi zarabiać(chociaż uwzględniwszy pewne obowiązki nałożone na pracodawców w kodeksie pracy, firma jest w pewnym sensie instytucją charytatywną).\nJeśli mimo wysiłku, pisania i wysyłania ofert nie znajdziesz pracy to jest jedna rada. Zgłoś się do zakładów pracy chronionej (ZPCHr). Możesz się tam zatrudnić jako ochroniarz (najlepiej I grupa i całkowicie sprawny) lub w ekipie utrzymania czystości (te same wymagania: I grupa i pełna sprawność). Niestety nie są to żarty.\nPowinno się zmienić finansowanie projektów\nUE można zaproponować zmianę sposobu finansowania szkoleń z EFS. Przede wszystkim należy zwiększyć finansowanie projektów przeznaczonych dla niepełnosprawnych. Obecne 11,5 mln zł przeznaczone na program przy takich budżetach jakimi dysponuje EFS i PFRON to wręcz śmieszna kwota. Ale tu uwaga. Nie chodzi o proste zwiększenie dostępnej puli, bo EFS marnuje środki finansując takie szkolenia. Przede wszystkim należałoby przeznaczyć wszystkie pieniądze na staże i praktyki. Dzięki temu będzie można wpisać sobie do CV coś konkretnego. A tak jest to bicie piany, z której nic nie wynika. Dopiero potem można finansować organizację innych przedsięwzięć. Ale tu też powinno się płacić za efekty, a nie sam fakt odbycia się tego czy tam tego kursu.\nJeśli EFS współfinansuje kursy pisania CV, to może powinien też kursy bicia piany przy użyciu młotka lub specjalistyczne kursy z zakresu prostowania bananów. Powód? Ile osób ma wpisane takie szkolenia do swojego życiorysu? A tak, dociekliwy pracodawca zaprosiłby inwalidę na rozmowę kwalifikacyjną, aby dowiedzieć się, jak to się prostuje krzywe banany. Wtedy zapewne szanse na pracę wzrosłyby z 0 proc. do 0,1 proc., czyli już coś.\nW tym nie ma nic śmiesznego\nSytuacja osób niepełnosprawnych (nawet tych zdrowych) na rynku pracy jest wręcz dramatyczna. Niech świadczy o tym poniższy materiał filmowy. Pewien człowiek zgłasza się do Urzędu Pracy i mówi, że ma 50 miejsc pracy dla niepełnosprawnych, a urzędnik co robi? Wita go z otwartymi rękoma?...NIE !!!. Wzywa ochronę, aby wywalić delikwenta z biura.\nJak pracują urzędnicy powołani do pomocy niepełnosprawnym\nJeśli mimo wszystko niepełnosprawny nie wie jak pisać CV czy Cover Letter (aaa co to jest), a chciałby to wiedzieć, to można zdradzić niezwykle tajną, a nawet ściśle tajną tajemnicę. W wyszukiwarce www.google.pl wpisuje się bardzo tajne hasło: pisanie CV. Oczywiście jest to tajemnica państwowa, więc nie należy jej rozpowszechniać.\nNo, i niech nikt nie mówi, że się nic nie robi dla osób niepełnosprawnych (!!!). Coś tam coś tam się robi, nie.\n(*) Stowarzyszenie Przyjaciół Integracji powstało w roku 1995 roku z inicjatywy Piotra Pawłowskiego (od 2003 roku członka Rady Nadzorczej firmy IMPEL S.A.). Stowarzyszenie jest organizatorem m.in. konkursu „Człowiek bez barier”, którego pierwszym laureatem w 2003 roku został Pan Sławomir Piechota, dyrektor biura zarządu IMPEL S.A.\nStowarzyszenie Przyjaciół Integracji jest prężnie działającą organizacją, która w 2008 roku zatrudniała 106 osób w tym m.in. 12 dyrektorów, 15 osób z obsługi finansowej, księgowej i kadrowej, 1 specjalistę ds. osób niepełnosprawnych i 3 specjalistów od promocji i reklamy. Według informacji prasowej ze stycznia 2008 (Iwona Trusewicz, Trudna droga do pracy, Rzeczpospolita) stan zatrudnienia w Stowarzyszeniu – tu cytat „tylko 15 procent to osoby niepełnosprawne”. - http://www.rp.pl/artykul/86281.html\nW 2008 roku łącznie wynagrodzenia z tytułów umów o prace wyniosły 4 448762, 87 zł a z tytułu umowy zlecenia 625 938,01 zł.


Ile-Kalorii - Co to jest BMI?\nCo to jest BMI (wskaźnik masy ciała)?\nBMI jest skrótem od angielskiego terminu Body Mass Index, co w przekładzie oznacza wskaźnik masy ciała.\nWskaźnik ten służy do mierzenia czy aktualna masa ciała jest prawidłowa przy określonym wzroście. Wzór na jego obliczenie jest prosty:\nBMI (wskaźnik masy ciała) = twoja waga w kg : (twój wzrost w m)2\nPrzykład: kobieta o wzroście 1,70 m, wadze 65 kg 65 : (1,7 x1,7) = 65 : 2,89 =22\nWynik między 20 a 25, oznacza, że twoja waga z medycznego punktu widzenia jest normalna. Pomimo takiego wyniku, możesz mieć kilka zaokrąglonych miejsc, z których nie jesteś zadowolona. W takim przypadku pomogą Ci regularne ćwiczenia.\nJeśli cierpliwość nie jest twoją mocną stroną, możesz sięgnąć po mniej konserwatywne, ale w niektórych przypadkach bardziej efektywne zabiegi chirurgii plastycznej. Nie zapomnij jednak, że nie zastąpi to regularnych ćwiczeń. Wprost przeciwnie, jeśli zdecydujesz się poddać takiemu zabiegowi, niech jego rezultat będzie dla ciebie wyzwaniem. Niech cię to motywuje, aby utrzymać ten upragniony efekt. Przejście na zdrowy styl życia, jest jedyną drogą do zdrowia i urody.\nU kobiet w wieku 30-45 lat idealna wartość BMI wynosi 22-25.\nJeśli twój wskaźnik masy ciała jest wyższy niż 25, prawdopodobnie cierpisz na nadwagę, a jeśli przewyższa 30, oznacza, że nadwaga jest dość znaczna i powinnaś natychmiast podjąć kroki. Po pierwsze, obniżyć poziom tłuszczu dzięki regularnym ćwiczeniom i zrównoważonej diecie.\nPozbycie się tłuszczu pomoże nie tylko w osiągnięciu zgrabnej sylwetki, ale i zmniejszy poziom cholesterolu, będącego przyczyną chorób krążenia.\nWartość BMI poniżej 20 sygnalizuje średnią niedowagę, a niższy niż 18,5 – poważną niedowagę, która może być symptomem zaburzeń w odżywianiu lub innego zdrowotnego problemu.\nJak zmierzyć tłuszcz?\nSpecjalna waga, tak zwana bioelektryczna impedancja, powszechnie dziś dostępna w sprzedaży, pomoże Ci w utrzymaniu dobrej fizycznej formy. Dzięki niej możesz śledzić efekty diety, oferuje także opcję poprawienia kondycji. Oblicza twój wskaźnik masy ciała, pokazuje wagę, mierzy procentową zawartość tłuszczu i mięśni.\nWykorzystuje prąd niskiego napięcia, który przechodząc przez ciało mierzy opór komórek. Ponieważ tkanka mięśniowa zawiera około 70% wody lepiej przewodzi prąd niż tkanka tłuszczowa nie zawierająca jej prawie wcale. Im szybciej ten prąd jest przewodzony tym więcej masz mięśni.\nJest to metoda dokładniejsza niż wskaźnik BMI, który tylko statystycznie oblicza wskazaną wagę, nie biorąc pod uwagą ilości tłuszczu i mięśni w organizmie.