Miesięcznik Twórczość » Śląskie korzenie, ziemia niepamięci Śląskie korzenie, ziemia niepamięci – Miesięcznik Twórczość\nŚląskie korzenie, ziemia niepamięci\nNa wielkopolskiej wsi, niechby w inteligenckim, nauczycielskim domu ostatniej dekady Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, dzieciństwo to życie pośród natury. Na wszechogarniający puls przyrody nakłada się rytm drugi – szkoła, czyli nauka i praca. Trzeci to kalendarz liturgiczny Kościoła, bliski i daleki równocześnie, bo czasem trzeba pójść na mszę, na majowe nabożeństwo, na Gorzkie Żale, choć rodzice są niewierzący. W domu najlepsze są książki. Najpiękniejsze jest to, co kilka, kilkadziesiąt kroków za progiem domu – pola i lasy, park i stawy, żywe istoty na niebie, ziemi, pod ziemią i w wodzie; cztery żywioły, które są prawem, nie towarem.\nTym bardziej fascynują rzeczy, które przynoszą inne widoki i odczucia, łączą z miastami, są ich symbolem. Przede wszystkim – dworce kolejowe na linii Czempiń–Śrem–Jarocin. Jeden z nich mam kilkadziesiąt metrów od rodzinnego domu. Jest też bana, otoczona pióropuszem pary, oleistą aurą aromatów, ciągnąca dwa stare wagony pasażerskie. Podobne miejsca odnajduję w kolejowych podróżach z rodzicami, są jak toposy pomagające oswoić coraz rozleglejszy świat. Któregoś dnia dowiaduję się, że moje ukochane dworce z czerwonej cegły, z kaflowymi piecami w obszernych poczekalniach z wielkimi oknami zbudowali Prusacy za francuskie pieniądze. Zwycięstwo w wojnie 1870–1871 roku pozwoliło im nie tylko pobudować kolej w Wielkopolsce, lecz także zainwestować potężne sumy w uprzemysłowienie Śląska.\nPrzyjmuję do wiadomości, że kiedyś świat był inny, że były zabory, z którymi pogodzić się nie mogli Adam Mickiewicz i Józef Piłsudski. Że była jedna wielka wojna, II Rzeczpospolita, druga wielka wojna, że w dworku w rodzinnej wsi, w którym mieści się przedszkole, katolicka kaplica, świetlica ludowa, stołówka wzorcowego Państwowego Gospodarstwa Rolnego Manieczki, niegdyś mieszkali jaśniepaństwo. Za moim parafialnym kościołem w Brodnicy Śremskiej, przy którym mamy katechezę, z kamiennego krzyża nad pustym grobem Józefa Wybickiego patrzy na śmiertelnych ciężkie Oko Opatrzności. Zgadzam się z dorosłymi, że teraz jest najlepiej, bo i w domu, i w szkole mówi się i czyta po polsku. I nikt nie wyzyskuje robotnika i chłopa. Zgadzam się, choć nie rozumiem, dlaczego czasem mówią przy mnie o Polsce szeptem.\nMatka, polonistka, ma dyżury w szkolnej bibliotece; czasem oglądam zakurzone podręczniki do geografii, drobny szczegół przyciąga moją uwagę – miasta pełne kominów, z których buchają kłęby dymu. Widziałem je już w czarno‑białym telewizorze. Ale dzięki fotografiom uświadamiam sobie coś więcej: one są czerwone tą samą zabrudzoną barwą, której ceglastą fakturę znają dobrze moje oczy i ręce. To Śląsk, górnicy wydobywają tam węgiel. Zdumienie przeradza się w zachwyt nagłym odkryciem; dziecięca wyobraźnia z radością przybliża do siebie i scala kolejny fragment świata. Uczucie zachwytu, obcej bliskości, zostaje we mnie na stałe. W studenckich podróżach przełomu tysiącleci, pociągi relacji Poznań–Kraków zawsze będą zwalniać na Śląsku. Wiem już dlaczego. Ale z czołem przyklejonym do szyby będę po prostu chłonął fabryczne i pofabryczne pejzaże, pożerał wzrokiem czerwień familoków, bacznie obserwował wsiadających w Gliwicach pasażerów, bezskutecznie zachęcał prostym „dzień dobry” do choć paru słów po śląsku.\nGdy wiele lat wcześniej siedzę w szkolnej bibliotece, mama mówi: twój pradziadek był ze Śląska, z chłopskiej rodziny. Kiwam głową, nic nie rozumiem, chowam to w niepamięci. Tam przecież dymią fabryczne kominy, czerwienią się cegły wielkich miast, tam nie ma chłopów, pod ziemią pracują twardzi, najtwardsi ludzie. Poza tym dziadek, ojciec mojego ojca, leśnik z Kresów, urodził się w 1900 roku w Sankt Petersburgu. Jego żona, moja babka, polonistka z asymilowanej żydowskiej rodziny, pochodząca z małopolskiego Biecza, przedwojenne lata spędziła w Baranowiczach. To jest ciekawe, najciekawsze, ma smak tajemnic i niedomówień, zamyka się w kręgu rodzinnych opowieści. Gdy idę do przedszkola, do szkoły, moi dziadkowie są wyłącznie z Ziem Odzyskanych. Jedynie dyrektor szkoły lekko i życzliwie się uśmiecha. A rodzice matki? Wielkopolska, ku południu najdalej Rawicz, Bojanowo i dolnośląska Góra. Wszystko jest tutaj oswojone i unaocznione, wyznacza ścieżki podróży po wielkopolskich miasteczkach, z czasem nasyca się lokalną historią, samozachwytem rodem z Poznańskiego. Banał dobra.\nGdy sięgnąłem po Kajś Zbigniewa Rokity, roześmiałem się. Jego opowieść o Górnym Śląsku zaczyna się tak: „Chodziłem do ogólniaka, wierciłem się, szukałem odpowiedzi na te same pytania co wszyscy, ale miałem do dyspozycji gotową tożsamość, w którą mogłem wskoczyć i wygodnie się umościć. Inteligencka rodzina z Kresów. To dla poszukującego gówniarza los wygrany na loterii. Miałem jeszcze w zanadrzu korzenie góralskie, kongresówkowe i podkarpackie, poparte nawet kilkoma opowieściami. Był tam jakiś powstaniec styczniowy, żołnierz austrowęgierski, majątek przegrany w karty, ale nic we mnie nie drgało, gdy o tym słuchałem”. Kiwam głową nad stronicami – to, co romantyczne i kresowe, wydaje się łatwiejsze; przynosi jakąś dumę nawet tam, gdy III RP i mnie razi swoim warszawocentryzmem, skupieniem na sprawach rodem z Kongresówki, jakby były niedyskutowalnym fundamentem polskiej tożsamości.\nKolejne karty książki malowały się emocjami, lektura na godziny zatrzymywała się przy poszczególnych akapitach, ale śmiech był już rzadkim gościem. Przeważały smutek, współczucie, irytacja, gorycz. Poczuciu obcości towarzyszyło zaintrygowanie; wtajemniczenie autora nakładało się na moje skromne, ale pieczołowicie pielęgnowane wspomnienia i wrażenia dotyczące Śląska, Opolszczyzny, Zagłębia. Ale na tym nie dość: jak czytać, jak później pisać, żeby nie być intruzem? Tym bardziej że Śląsk Rokity jest jak ledwo zabliźniona rana, znak sprzeciwu, potrzeba zrozumienia. Jak pamięć i niepamięć, często prowokacyjne i nieledwie ostentacyjnie niechętne temu, by mierzyć je polską miarą.\nPisać o Śląsku? O czyimś jego poznawaniu i doświadczaniu? Spore ryzyko. Tym bardziej że można zostać osadzonym w miejscu ostrym słowem, przelicytowanym w starej grze na rozdzieranie szat i ukazywanie ran. Choć częściej przydarza się dziś to pierwsze. I jak odpowiedzieć? Ostre słowo na dobre zatrzaśnie drzwi. A malowanie obrazu kruchej, poranionej Polski i polskości to strach i wstyd, że gdy pokaże się słabość, tym bardziej zostanie się wykpionym, że nic nie da mówienie o ponad stuleciu niewoli, hekatombie narodowej XX wieku, o pokracznej polskości PRL, o III Rzeczypospolitej, która bardzo lubi bić sobie brawo, pustoszejąc. Wreszcie obawa, że wyjdzie z tego śmieszna scena między dwoma postaciami, wykrzykującymi coś do siebie z osobnych kozetek, ustawionych gdzieś na bocznych korytarzach historii, wystawionych na zimny, bardzo zimny wiatr.\nŚląsk opisany w Kajś jest obolały, jego historia leży pod ziemią. I rzecz nie tylko w górniczych, przemysłowych tradycjach, które na dobrą sprawę budują jeszcze jeden stereotyp tego miejsca. Dzieje Śląska leżą pod ziemią pamięci, przysypane hałdami milczenia, niedomówień, polityki historycznej budowanej na potrzeby tych, którzy akurat mają Śląsk w swoich granicach. Napięcie między polskością a niemieckością w kolejnych epokach rodzi wciąż nowe napięcia, choć wciąż powraca podobny motyw, który boli, gdy wczytuję się w reportaż: niemieckość to na ogół cywilizacyjny awans, pewność dostatniejszego życia. Rokita pisze: „Zachowanie swoich tradycji i języka przez setki lat wymuszało na Ślązakach izolowanie się od państw, w których żyli, a to skutkowało ich marginalizacją. Śląskość sprowadzała się przede wszystkim do plebejskości. Awans oznaczał zaś wyjście poza swoją konserwatywną społeczność i przejście na niemieckość”.\nW XX wiek Śląsk wchodzi z czytelnym podziałem: „kadry techniczne są na ogół niemieckojęzyczną inteligencją, a duża część robotników to polskojęzyczni chłopi. W rezultacie podział klasowy nakłada się na językowy, konfesyjny i coraz istotniejszy – narodowy”. Nowoczesność to także coraz silniejsze instytucje publiczne, zorganizowane wokół interesów poszczególnych państw. Cywilne urzędy, świeckie szkoły, kapitał, który ma nie tylko narodowość, ale i państwowość, przynoszą Śląskowi modernizację. To w znacznej mierze modernizacja „na prawie niemieckim”. Niemieckość jest cywilizacyjnie bardziej oczywista, prostsza, łatwiejsza. Polskość staje się trudniejszym wyborem. Gdy po Wielkiej Wojnie Polska nadziemna i podziemna obleka się w państwowość, gdy na mapach środkowo-wschodniej Europy w wojennych bólach rodzą się nowe granice, Ślązak Franciszek Badura tak powiada: „Tam w Polsce bieda, u nas dobrobyt. Zobaczcie, że Was opadną ci panowie z Galicji jak szarańcza. Na koniec wy pozostaniecie głupcami, jakeście zresztą przed tym byli. Modlę się po polsku, spowiadam po polsku i gadam po polsku, ale u Niemca mam się dobrze. Czegóż mi więcej trzeba? Będę się stawiał? Przecież głową muru nie przebiję. Ostatecznie – są Niemcy, jestem Niemcem, będzie Polska, będę wtedy i ja Polakiem”. Mrożą te słowa, bo chciałoby się myśleć tylko o śląskich powstaniach. I o śląskiej polskości (polskiej śląskości) jako najsłuszniejszym wyborze. Budzą gorzką zadumę opisy cywilizacyjnego, śląskiego kontekstu, w których wciąż powraca podobny motyw – to, co po zachodniej stronie jest majętniejsze, lepiej urządzone, sprawniej zarządzane.\nCzytam o Śląsku i myślę o wielkopolskich dworcach kolejowych. Przypomina mi się fragment ze wspomnień Wielkopolanina Edwarda Raczyńskiego Rogalin i jego mieszkańcy. Prezydent RP na uchodźstwie pisał o kolejowych podróżach z początku XX wieku: „Na stacji Mosina, jednej z niewielu na tej linii, która zachowała dawną nazwę, choć zniekształconą na Moschin, wysiedliśmy, zabierając walizki i troki, a potem czekali, aż jedyny na stacji funkcjonariusz odbierze bilety kilku przyjezdnym i przyjdzie nam na pomoc, by wynieść bagaż do czekającego przed stacją powozu. Zawiadowca stacji Moschin, jak i chyba wszyscy inni w naszej dzielnicy, był Niemcem lub za takiego się podawał. Kolej żelazna była in der Provinz Posen ciałem obcym. Mówienie po polsku na stacjach nie było wręcz zabronione, ale narażało na gburowate uwagi i niechętnie traktowanie. Stacje zaś, jak wspomniałem, były poprzezywane tak, by utwierdzać przejeżdżających podróżnych w przekonaniu, że zagadnienia polskiego tu już nie ma. Pamiętam rozmowę zasłyszaną w przedziale drugiej klasy, kiedy jako mały chłopiec z bratem Rogerem, późniejszym wojewodą poznańskim, jechaliśmy tą naszą linią Wrocław–Poznań. Nasi towarzysze podróży Niemcy byli niezadowoleni. Narzekali na niedbalstwo pruskiej administracji: Żabikowo und Czempiń, mówili, es sind noch echt polnische Namen!”. Przetłumaczmy: „Żabikowo i Czempiń […] to nazwy jeszcze czysto polskie”.\nDzięki lekturze Kajś lepiej rozumiem bliskość/odrębność pruskiego dziedzictwa w rodzimej Wielkopolsce i na Śląsku. Kolej żelazna „w prowincji poznańskiej” była ciałem obcym, cywilizacyjnym dobrodziejstwem z cudzego nadania, ale polskość była tam pewna, niewykorzeniona, niepomiernie drażniła zaborcę szelestem polskich nazw. Po 1918 roku łatwiej dało się zaadoptować do wyzwolonej z niewoli polskości dworcowe gmachy z pruskiej cegły, odzyskać je dla ojczyzny po najdłuższej wojnie nowoczesnej Europy, po w tak oczywisty sposób wygranym powstaniu. I później, w Polsce Ludowej, gdy z pałaców i dworków w Rogalinie, Kórniku, Manieczkach, Szołdrach i Piotrowie wyrzucano jaśniepaństwo, gdy księżom zakazano osiedlać się w pobliżu przedwojennych parafii, popruska infrastruktura bez zgrzytu zaczęła jednak służyć robotnikom, chłoporobotnikom i prowincjonalnej inteligencji. Gdy jako dziecko wysiadałem na popruskiej stacji kolejowej Manieczki, po parunastu minutach byłem już w muzeum Józefa Wybickiego. Polskość wszystko brała w posiadanie. Dopiero III Rzeczpospolita, po cichu, jak to ona, zamknęła i linię kolejową Czempiń–Śrem–Jarocin, i muzeum twórcy polskiego hymnu narodowego w miejscowości, w której spędził ostatnie lata swojego życia. I uczciła swój transformacyjny sukces manieczkowską dyskoteką „Ekwador”, głośną swego czasu dzięki muzyce rave, hulankom i narkotykom.\nŚląsk opisany na kartach Kajś popsuł mi dziecięce asocjacje, zmusił do refleksji, do nowego przemyślenia, co jest bliskie, a co odległe. Łatwiej było myśleć, że wystarczy z gmachów zdrapać niemieckie nazwy, by objawił się w pełnej krasie Śląsk piastowski, Śląsk powstańców, Śląsk górniczego trudu epoki PRL. Rokita pozbawił mnie kilku pewników, zamienił je w znaki zapytania: jego historia składa się z mnóstwa nieoczywistości. Każdy przełomowy moment w XX wieku przynosi Ślązakom zmiany, przebudowuje ich tożsamość i lojalność na tyle gruntownie, że w kolejnych latach i dekadach muszą wciąż na nowo uczyć się opowiadać swoją historię, ustalać między sobą (i godzić się z tym), o czym wolno mówić publicznie, o czym w domu, a co należy przemilczeć. Więcej – każda z nowych opowieści, każde z nowych przemilczeń, musi uwzględniać niuanse i konteksty poprzednich. Rokita szczerze przyznaje, że również on opowiada jedną z możliwych śląskich historii, gdy pisze o tych, co chcieli Śląska w granicach Rzeczpospolitej, o tych, co zginęli jako żołnierze Wehrmachtu na froncie wschodnim, o tych, którzy po II wojnie światowej uczyli się polskiego, ale w żadnym języku nie mówili o gwałtach na Ślązaczkach i obozie koncentracyjnym „Zgoda” w Świętochłowicach, którym kierował Salomon Morel. I o tych, co próbowali ratować śląskie dzieci przed ołowicą, już za czasów Edwarda Gierka. Reportażysta jasno też przyznaje, że opowiada swoją wersję wydarzeń, gdy pisze o tych, co jeszcze w czasach PRL wyjeżdżali do Republiki Federalnej Niemiec, albo na początku III Rzeczpospolitej mieli nadzieję, że proniemieckie organizacje pozwolą im lepiej żyć, lub w nowym millenium zachwycali się renesansem śląskiej tożsamości.\nStaję się uważniejszy, gdy Kajś opowiada o Bytomiu. Byłem w tym mieście tylko raz, w czerwcu 2016 roku, spotkałem się ze znajomą, Ślązaczką, która od dobrych kilku lat pracuje jako pielęgniarka na Wyspach. Zapamiętałem piękne, ale zniszczone kamienice, z balkonami, z rabatkami, z pozamykanymi witrynami sklepu z napisem „Futra”. Słońce świeciło mocno, niebo i chmury grały światłem i cieniem, a my jeździliśmy po Bytomiu, który pachniał ni to miastem, ni to szczerym polem, szczególnie tam, gdzie zarastały budynki kopalni, gdzie rdzewiały tory, gdzie kominy były bez pracy. Wielki komin, wielki zegar – elektrociepłownia Szombierki, ulica Rycerska, nieczynny szyb Krystyna, przed 1945 rokiem znany jako Kaiser-Wilhelm, torowisko wiodące ku stacji kolejowej Bytom-Bobrek. „Bytom Bobrek to typowa dzielnica biedy, gdzie wszystkich eksmitują i niestety jest sama bieda z patologią” – mówi Aleksandra, gdy wspominamy tamto spotkanie. I dodaje, że wkrótce przyjeżdża do Polski: „miałam w szpitalu urlop wychowawczy, po prostu wracam do siebie”.\nPóźniej nie zajrzałem już do Bytomia. Za to gdy jeżdżę na Metalmanię do katowickiego Spodka, zawsze biorę dzień urlopu ekstra i z przyjemnością jadę na Nikiszowiec albo odwiedzam Rosarium w Parku Śląskim w Chorzowie. Po spacerze uliczkami Nikiszowca odwiedzam Oddział Muzeum Historii Katowic – Dział Etnologii Miasta. Zachwycam się obrazami prymitywistów, wgapiam się w malarstwo Teofila Ociepki, przypominam sobie ezoteryczny Śląsk Johannesa Schefflera herbu Scheffler, lepiej znanego jako Angelus Silesius, Anioł Ślązak, którego tłumaczyli na język polski i Adam Mickiewicz, i Jerzy Prokopiuk. Przypominam też sobie Angelusa Lecha Majewskiego. Tych wątków zabrakło mi w Kajś: śląskiej heterodoksji, nieoczywistej duchowości, której odpryski trafiły nawet do spektaklu Skazany na bluesa o Ryśku Riedlu, granego w Teatrze Śląskim. Wybrałem się na niego z Warszawy, wyjaśniając pospiesznie taksówkarzowi, złapanemu przy dworcu w Katowicach, że choć przyjechałem z Warszawy, to jestem z Poznańskiego.\nA przecież to spod Bytomia pochodził mój pradziadek Franciszek, ojciec matki mojej matki, urodzony prawdopodobnie w 1874 roku. W rodzinnym dokumencie, poświęconym jego bratu, salezjaninowi Walentemu Kozakowi, czytam: „ksiądz Walenty Kozak, syn Jana i Anny z domu Kierzniak, urodził się dnia 10 lutego 1870 roku w Karbie koło Bytomia. Pochodził z małorolnej o licznym potomstwie śląskiej rodziny, przepojonej głębokim duchem religijnym i tradycjami ojczystymi”. Sprawdzam w popularnej wyszukiwarce nazwisko „Kierzniak”. Strona siliusradicum.pl podpowiada, że Kierzniak to inaczej Kierzonik, czyli kijek. A dostępna online książka Slavia Occidentalis, pod redakcją Mikołaja Rudnickiego, tom VI, Wydawnictwo Gebethner i Wolff, Poznań 1927, uszczegóławia: „pisniok, toż co kierzniak, tłuczek w maślnicy”.\nW życiorysie księdza Walentego Kozaka, spisanym po jego śmierci przez zakonnych współbraci, czytam: „po odbyciu szkoły powszechnej zaczął sam, jako najstarszy z rodzeństwa, zarobkować, pracując w kopalni. Następnie odbył służbę wojskową w specjalnym pułku cesarskim w Berlinie i nawet nosił się z myślą poświęcenia się zawodowi żołnierskiemu. Po namyśle jednak zrezygnował z tego zamiaru i wrócił do domu rodzinnego i do dawnej pracy w kopalni”. W 1899 roku był już salezjaninem. W czasie I wojny światowej postawił kościół św. Józefa w Przemyślu; położył też fundamenty pod Sanktuarium Najświętszej Wspomożycielki w Oświęcimiu. W czasach okupacji trafił do hitlerowskiego więzienia w Zakopanem. Zmarł w lutym 1954 roku w Pogrzebieniu. Obecnie to wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Kornowac. Czy jako zakonnik w Polsce Ludowej mówił czasem po śląsku? Jak się w nim śląskość układała z polskością, szczególnie po 1945 roku? Na tym świecie już się nie dowiem.\nMój pradziadek Franciszek miał mniej szczęścia niż jego starszy brat. Ukończył Studium Nauczycielskie, najprawdopodobniej w Bytomiu, jeszcze w czasach zaborów pracował jako buchalter u dziedzica, w cukrowni w Wińsku, bliżej Wołowa-Wrocławia. W czasie I wojny światowej jako podoficer w cesarskiej armii pracował we wrocławskim lazarecie. Po wojnie uczył w szkole w wielkopolskiej Pakówce, należał do Akcji Katolickiej, w roku 1928 zachorował psychicznie, leczył się w Kościanie. Gdy wybuchła II wojna światowa, był w szpitalu. Wiosną 1940 roku przyszło stamtąd pismo o jego śmierci – rzekomo zachorował na zapalenie płuc i umarł. W Kraju Warty i na Pomorzu w latach 1939–1945 Niemcy skrupulatnie przeprowadzali akcję ukrytego ludobójstwa pacjentów szpitali psychiatrycznych. Tak obumarły moje śląskie korzenie. Traktuję je jako glosę do przejmująco trudnej opowieści Rokity – w jego książce śląskość nierzadko ciąży ku niemieckości albo szuka swojej tożsamości na przekór dwóm wielkim narodowym tradycjom, polskiej i niemieckiej. W rodzinnej historii odnalazłem inną, alternatywną opowieść.\nCzy uciekłem od opowieści o Kajś we własną historię? Z pewnością poczułem się zmuszony do odpowiedzi, do próby nawiązania rozmowy, do napomnienia tych, co myślą, że wystarczy polskość jako symbol, tam gdzie trzeba współtworzyć rzeczywistość. Nie zbuduje się niczego ani z przemilczeń, ani z agresji i bezradności wobec niej, ani z prób wekslowania śląskości z pomocą stereotypów wygodniejszych czy to dla Polaków, czy Niemców. To ważne, szczególnie dziś, gdy kolejne roczniki dorastają w świecie, w którym znacznie łatwiej niż przed kilkoma dekadami wybrać własną tożsamość, opowieść, swoje „gdzieś” i „kajś”.\nZbigniew Rokita: Kajś.\nOpowieść o Górnym Śląsku.\nWołowiec 2020, s. 320.


Astrologia dla początkujących: Pluton w znakach - Akademia Ducha\nAstrologia dla początkujących: Pluton w znakach\n- 3 grudnia 2018 -\nTym razem ustalimy, co oznacza Pluton w znaku zodiaku, w którym się znajduje.\nPlaneta Pluton symbolizuje to co ukryte i nieuświadomione. Reprezentuje głębokie instynkty, które zakorzenione są głęboko w psychice, i które czasem przejawiają się w sposób nieprzewidywalny i niespodziewany.\nPluton w Baranie\nPluton w tym znaku objawia się poprzez agresywne zachowanie, szaleńczą pasję, bezkompromisowość i odwagę. Osoby z takim ułożeniem Plutona stawiają sprawę na ostrzu noża. Ich wyjątkowa zaborczość i brak zrozumienia dla decyzji innych, niż te „jedyne słuszne” sprawiają, że są to osoby lubiące ryzyko, śmiałe, efektywne i skupione na celu. Kroczą w nieznane i odsuwają na bok świadomość, że to co robią może być niebezpieczne lub może mieć przykre konsekwencje w przyszłości. Mogą sprawiać wrażenie szaleńców.\nPluton w Byku\nByk niesie ze sobą niechęć do gwałtownych zmian i potrzebę poczucia bezpieczeństwa. Pluton w tym znaku przedstawia człowieka, który ma żądzę posiadania, nie lubi iść komuś na rękę, nie toleruje kompromisów. Chciałby wybuchnąć i uwolnić z siebie energię, ale jednocześnie ma pewien rodzaj zachowawczości. Jeśli ktoś nie akceptuje zmian, to broni się przed nimi rękami i nogami – tak właśnie robi Pluton w Byku – rwie się do nowego i jednocześnie za nic w świecie nie chce opuścić znanego pola.\nPluton w Bliźniętach\nNadmiar myśli, w połączeniu z niepokojem, lękami i ciekawością. Jeśli masz Plutona w tym ułożeniu, to z pewnością znany jest ci problem ciągłej aktywności intelektualnej – czasem twórczej, czasem mniej, kiedy rozłożymy naszą energię na wiele punktów docelowych i skupiamy się na wielu pomysłach jednocześnie. Sprowadza się to do tego, że mamy do czynienia z kimś, kto nie posiada zaradności życiowej, albo wyjątkową żyletą, specjalistą w danej dziedzinie. To wzburzony umysł, polemiczny temperament, intryganctwo, kombinacje i umiejętność uporczywego docierania do sedna.\nPluton w Raku broni się całym sobą. Przed czym? Przed każdą zmianą, przyszłością, wszystkim co nieznane i niesprawdzone. Lęk, któremu może towarzyszyć szósty zmysł i dar jasnowidzenia. To sprawia, że właściciel takiej konfiguracji planet żyje w ciągłym strachu i niepewności. Ma silną potrzebę nadzorowania innych i posiadania kontroli nad własnym życiem. Zawsze głęboko wierzy w czarny scenariusz, czuje, że życie się z niego śmieje i podstawia mu pod nogi kłody. To sprawia, że najczęściej mamy do czynienia z osobą pesymistyczną, która wszędzie widzi najgorszą wersję wydarzeń i asekuruje się z każdej możliwej strony.\nPluton w Lwie\nCharakterystyczna intuicja, w którą nie wierzy, bo logika i rozumowanie przyczynowo-skutkowe jest znacznie silniejsze. Osoba z takim umiejscowieniem planety często zmienia poglądy, ryzykuje i cały czas testuje nowe scenariusze życia. Szuka uznania i poklasku, lubi być ponad innymi. Najczęściej osoba ta ma na pewnym etapie życia kryzys tożsamości i właśnie wtedy rozpoczyna wyboistą drogę w poszukiwaniu siebie. To silna, egocentryczna osobowość, która dąży do absolutu.\nPluton w Pannie\nPluton w Pannie zazwyczaj objawia się głębokim kryzysem osobowościowym – jest to ostry, złożony i bardzo często krytyczny przypadek. Pluton w Pannie może popaść w niebezpieczny pedantyzm, który nie ułatwia prowadzenia dobrego, pełnego i radosnego życia. W zamian za to, serwuje problemy, wątpliwości, wieczny strach i zachwianie wewnętrznego spokoju. Takie osoby są świetnie zorganizowane, mają wszystko pod kontrolą, ale nie pozwalają sobie na spontaniczne działania.\nPluton w Wadze\nPluton w wadze objawia się potrzebą podjęcia decyzji. Dla osób o tej konfiguracji Plutona, decyzje to “być albo nie być” – z nich składa się życie i to one pozwalają rozwiązać problem lub go zapętlić. Dlatego też do wyborów podchodzą w swój skomplikowany sposób. Osoba ta ma jasny i praktyczny umysł, lubi robić wszelkie “za” i “przeciw”, aby mieć pewność co do dokonywanych wyborów. Dla takich osób niezwykle ważne jest znalezienie równowagi, co sprawia, że cały czas szukają pretekstu do decydowania i podejmowania wyborów. Może popadać w obsesję.\nPluton w Skorpionie objawia się poprzez… bycie na bieżąco w każdej dziedzinie życia, która interesuje osobę o tej konfiguracji planet. Szuka pasji i pragnie zrozumieć dogłębnie życie, aby nie mieć poczucia zmarnowanej egzystencji. Jest gotowa do przewartościowania całego swojego życia, aby osiągnąć zamierzony cel, zgodny z jej planem duszy. Żyje według zasady – wszystko albo nic. Ma ekstremalne zachowania, dużą skłonność do podejmowania ryzyka, a przy okazji siłę przebicia i żądzę władzy.\nPluton w Strzelcu\nW strzelcu, planeta Pluton pokazuje się jako świadomość zdolności, wartości i potencjału. Osoba o takim ułożeniu planety, ma wyjątkową potrzebę osiągania wytyczonych celów, nawet, jeśli po drodze stają się nieaktualne. Dopina swego nawet największym kosztem, w przeciwnym razie czuje, że popełniła porażkę. To ekstrawertyk, lubi hazard, stosuje ekspansywność, nie ma skrupułów przed chodzeniem po trupach do celu. Ceni sobie niezależność, wierzy we własne szczęście.\nPluton w Koziorożcu:\nW Koziorożcu Pluton rozbudowuje system obronny. Do tego stopnia, że osoba o tym rozmieszczeniu planety ucieka od ludzi – odcina się zupełnie, prowadzi samodzielny i trochę samotny styl życia, w którym jest samowystarczalna. Życie bez aktywowanych emocji i uczuć nie jest jej obce. Ma jasny umysł, jest wytrwała, skierowana na konkretny cel. Nie lubi ustępować, dąży do tego, aby za wszelką cenę działo się według jej scenariusza. Wysokie ambicje, brak chęci współpracy, poświęcenie, jeśli w grę wchodzi wygrana, która jest tego warta.\nPluton w Wodniku\nLubisz doświadczać życia w wyjątkowo ekstremalny sposób. Jeśli nie żyjesz na adrenalinie i spontaniczności oraz nie przekraczasz norm i własnych granic, czujesz, że marnujesz czas. Twoje życie polega na doświadczaniu życia we wszystkich jego barwach, zwłaszcza tych, które przyspieszają bicie serca. Osoba z takim ułożeniem Plutona odcina się od rzeczywistości i poniekąd tworzy swoją własną. Koncentruje się na jednym celu i wtedy nie widzi nic poza nim – poświęca się. Pragmatyk, nie ma kontroli nad własnymi emocjami, szokuje i udowadnia sobie i innym, że nie ma limitów, a granice są tylko w naszych głowach.\nPluton w Rybach:\nOsoba z Plutonem w Rybach głęboko wierzy w swoją intuicję, podąża za głosem serca. Ma zdolność widzenia więcej niż inni i wtedy jest drogowskazem, albo pogrąża się w chaosie (w zależności od silnej osobowości). Pluton w Rybach jest wrażliwy, spostrzegawczy i szuka natchnienia. Ma ezoteryczne talenty, jest uduchowiony, mało praktyczny, często buja w obłokach i żyje na odludziu. Osoba z takim obsadzeniem Ryb ma skłonność do nałogów, kiedy nie radzi sobie z rzeczywistością.\nZdjęcia: pl.freepik.com/darmowe-wektory/znaki-zodiaku-horoskop_551533.htm#term=znaki zodiaku&page=1&position=17n=17


Utrzymujące się różnice w sytuacji kobiet i mężczyzn\nMimo że w okresie kryzysu zaobserwowano złagodzenie niektórych tradycyjnie występujących różnic w sytuacji kobiet i mężczyzn (kryzys dotknął głównie sektory zdominowane przez mężczyzn), nadal utrzymują się różnice pod względem uczestnictwa w rynku pracy, wynagrodzeń i zagrożenia ubóstwem. Ponadto kobiety wciąż pracują w mniejszym wymiarze godzin niż mężczyźni, co może wynikać z ich własnego wyboru, ale skutkuje jednak ograniczonymi możliwościami kariery zawodowej, niższą płacą i emeryturą oraz niedostatecznym wykorzystaniem kapitału ludzkiego, a więc niższym poziomem wzrostu gospodarczego i dobrobytu. Zróżnicowanie sytuacji kobiet i mężczyzn wiąże się zatem z kosztami zarówno gospodarczymi, jak i społecznymi, dlatego konieczne jest skuteczne zajęcie się tym problemem, ilekroć jego przyczyną są społeczne lub instytucjonalne bariery i ograniczenia.\nW państwach członkowskich można zaobserwować pewne prawidłowości pod względem czasu pracy kobiet i mężczyzn: w niektórych państwach aktywna zawodowo jest znaczna część kobiet, ale pracują one w stosunkowo mniejszym wymiarze godzin (na przykład w Holandii, Niemczech, Austrii i Wielkiej Brytanii), w innych krajach zatrudnionych jest mniej kobiet, ale za to ich dzień pracy jest zazwyczaj dłuższy (w wielu państwach Europy Środkowej i Wschodniej, w Hiszpanii i Irlandii). Tylko w niektórych państwach członkowskich (głównie w krajach skandynawskich i bałtyckich) udaje się połączyć wysoki wskaźnik aktywności zawodowej kobiet z mniejszą różnicą czasu pracy kobiet i mężczyzn. Efektywną polityką wydaje się być łączenie różnych środków, takich jak wyrównanie czasu pracy kobiet i mężczyzn, szeroko dostępne elastyczne formy zatrudnienia, zachęcanie do dzielenia się pracą nieodpłatną między partnerami oraz sprzyjająca zatrudnieniu, dostępna i niedroga opieka nad dziećmi w dłuższym wymiarze godzin.\nDla ogółu społeczeństwa: Europe Direct – tel: 00 800 6 7 8 9 10 11 lub email


Forum Republiki Bialeńskiej › Samorządy › Rzesza Bialeńska › Koleje Rzeszy\n08-04-2021 12:58 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 08-04-2021 13:03 przez Ametyst Faradobus.)\nWolnograd, 8 kwietnia 2021 roku\nDziś o godzinie 12:00 w Wolnogradzie podpisana została umowa, na mocy której Ametyst Faradobus oraz Karol Medycejski, twórcy i właściciele "Poleskiego Tramwaju", przekazali infrastrukturę kolejki w ręce Kolei Rzeszy. Podajemy do wiadomości ogólne warunki porozumienia:\n"Poleski Tramwaj" (znany także jako "Poleski Tramwaj Ekspres") wraz z taborem i infrastrukturą istniejącą w dniu zawarcia umowy staje się własnością Kolei Rzeszy.\nRzesza Bialeńska jednorazowo wypłaci każdemu z właścicieli kwotę pięciuset tysięcy bialenów.\nDodatkowo przez okres piętnastu lat każdy z dotychczasowi właścicieli otrzymywać będzie co miesiąc kwotę odpowiadającą wartości dwudziestu pięciu procent wpływów z biletów, których cena ustalana będzie przez Koleje. W późniejszym okresie kwota ta odpowiadać będzie dziesięciu procentom wpływów z biletów.\nPrzez okres piętnastu lat dotychczasowi właściciele zobowiązali się do pokrycia kosztów utrzymania tej części infrastruktury Poleskiego Tramwaju, która położona jest na terenie zarządzanych przez nich lenn: Jaruzelima i Mockeryshire, a także do wypłacania pensji ustalonej liczbie pracowników zamieszkujących na terenach wspomnianych lenn.\nZarząd nad Poleskim Tramwajem sprawować będą kolektywnie dotychczasowi właściciele jako dyrektorzy podlegając przy tym nadzorowi ze strony Zarządu Kolei Rzeszy, który w uzasadnionym przypadku może powierzyć tę funkcję innej osobie. Dodatkowo dyrektorzy "Poleskiego Tramwaju" stają się członkami Zarządu Kolei Rzeszy.\n08-04-2021 19:36 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 08-04-2021 19:36 przez Ronon Dex.)\nW dniu dzisiejszym do Kolei Rzeszy dołączyła należąca do Ronona Dex - Kolej Lisewska.


Wojsko zaprasza ochotników w swoje szeregi - Suchylas.pl\n28 lutego, 2020 Małgorzata Dawidowska kategoria Inne\nWojskowa Komenda Uzupełnień (WKU) w Poznaniu zaprasza ochotników do odbycia przeszkolenia wojskowego, będącego pierwszym krokiem do zawodowej służby wojskowej. Służba przygotowawcza to oferta dla osób, które dotychczas nie odbywały szkolenia wojskowego, a chciałyby je zrealizować w trybie ochotniczym.\nNajbliższy turnus służby przygotowawczej dla szeregowych będzie realizowany w dniach 04.05 – 24.07.2020 r.\nBliższe informacje można uzyskać w siedzibie WKU w Poznaniu przy ul. Rolnej 51, pod nr tel. 261-573-470 lub na stronie internetowej WKU.


Ochroniarze z Polski pomagają izraelskiej policji i armii w zapewnieniu bezpieczeństwa obywatelom Izraela. - Polish Club Online\n10/12/2015 Znalezione w sieci Europa, Polska, Popularne, Wydarzenia\nW Izraelu jest grupa 20 ochroniarzy firmy City Security. – Przebywają oni w Izraelu w ramach pilotażu. W czasie tej wizyty nawiązana została współpraca z przedstawicielami izraelskiego rządu. Ustalony został także harmonogram kolejnych działań, a także szkoleń organizowanych dla ochroniarzy, którzy będą pilnowali porządku w Jerozolimie – mówi nam Lena Klaudel, z Fundacji From The Depths, która organizuje spotkania.\nPolscy ochroniarze uczestniczyli już w patrolu po jerozolimskiej starówce. Towarzyszyli izraelskim żołnierzom, którzy patrolują ten teren.\n– Było dla nas potężnym przeżyciem pokonanie wspólnej drogi przez Polaków i Żydów w Ziemi Świętej. To doświadczenie na pewno stworzy wspólną więź i zrozumienie naszych działań. Jestem głęboko przekonany, że możemy tworzyć partnerstwo na każdym poziomie, politycznych, organizacji edukacyjnych i biznesu. Im więcej czasu spędzamy razem, tym lepiej się rozumiemy – tłumaczy Jonny Daniels, twórca Fundacji, organizator wyjazdu ochroniarzy do Izraela.\n– Przy współpracy z From the Depths rozpoczęliśmy proces wysyłania do Izraela naszych najlepszych ochroniarzy. Nasza 20 osobowa misja do Izraela to niezwykle emocjonalne oraz wzbogacające zawodowe doświadczenie. Terroryzm w Europie się zmienia, a my jesteśmy odpowiedzialni za tych których chronimy – dodaje Beniamin Krasicki, właściciel firmy.\nOchroniarze odbyli szkolenie z udziałem izraelskich antyterrorystów, poznali procedury działania w sytuacjach zagrożenia terrorystycznego na ulicach, spotkali się także z wiceministrem obrony Izraela Eli Ben Dahan oraz wiceprzewodniczącym Knesetu i członkiem władz izraelskiej Partii Pracy – Hilikiem Barem.\n– Obserwowanie tego, jak działa izraelski system przeciwdziałania terroryzmowi to dla kogoś takiego, jak ja, niezwykła okazja. Te rozwiązania, wypracowane w ciągu blisko 60 lat aktywnego przeciwdziałania zagrożeniom terrorystycznym stanowią w większości tropy, którymi podąża później cały świat. Móc je oglądać u źródła, szukać nowych pomysłów i metod walki z terroryzmem, które – po odpowiednim dostosowaniu do naszych warunków prawnych i organizacyjnych – można potencjalnie zaszczepić w Polsce, to naprawdę ważny aspekt naszego pobytu w Izraelu – tłumaczy Krzysztof Liedel, dyrektor Centrum Badań nad Terroryzmem Collegium Civitas, który też przebywa w Izraelu.\nWizyta polskich ochroniarzy jest efektem deklaracji Benjamina Krasickiego, prezesa firmy ochroniarskiej City Security, który we wrześniu zdecydował wysłać do Izraela stu najlepszych swoich ludzi, do ochrony mieszkańców Jerozolimy przed atakami terrorystycznymi ze strony muzułmańskich fanatyków (to głównie nożownicy, którzy atakują na ulicach przypadkowe osoby).\nOchroniarze z Polski mają pomagać izraelskiej policji i armii w zapewnieniu bezpieczeństwa obywatelom Izraela. Prezes City Security zadeklarował, że jest gotów pokryć wszelkie koszty związane z wyjazdem i nie oczekuje wynagrodzenia za ich pracę. Cała operacja będzie kosztowała ok. 700 tys. dolarów.\n“Jako obywatele Polski w przeszłości mieliśmy, niestety, bardzo często okazję być świadkami ataków na Żydów” – napisał Krasicki w liście do izraelskiego ministra do spraw bezpieczeństwa. “Dobrze wiemy, że ten kto zaczyna atakować was, na końcu obraca się również przeciwko nam” – dodał nawiązując do II wojny światowej.\nKrasicki zapewnia, że ochroniarze, którzy pojadą do Izraela, są ochotnikami. W rozmowach z izraelskimi mediami szef City Security tłumaczył, że złożenie przez niego propozycji rządowi Izraela ma związek z historią jego rodziny. Jego babcia, Róża Sobańska, miała ukrywać Żydów w swoim pałacu w Guzowie koło Żyrardowie w czasie II wojny światowej.\nJego zdaniem ochroniarze, którzy pojadą do Izraela, będą mieli także okazję podwyższyć swoich umiejętności dzięki współpracy z izraelskimi służbami. Eksperci nie mają wątpliwości, że to także okazja do poprawienia wizerunku firmy, a także zyskania nowych kontraktów.\nPomysł wysłania polskich ochroniarzy do Izraela odbił się dużym echem w izraelskich mediach. Komentarze internautów pod artykułami były entuzjastyczne.\nFirma City Security coraz szybciej awansuje w branżowych rankingach. Od ponad dwóch lat należy ona do międzynarodowej Grupy M2CS. W zeszłym roku grupa, która prowadzi interesy w 7 krajach Europy od Turcji po Rosję, w samej tylko Polsce osiągnęła rekordowe 130,1 mln zł. przychodu i odnotował aż 21 procentowy wzrost organiczny – to spore osiągniecie na trudnym rynku.\n– Sprawdza się strategia która legła u podstaw tworzenia grupy, czyli budowanie wspólnej, zintegrowanej oferty ochrony, m. in. dla właścicieli sieci galerii handlowych w krajach całego regionu. To ułatwia kontraktowanie usług – mówi Marcin Sejdak wiceprezes City Security i całej Grupy M2CS.\nSamo City Security ma już w swoim portfelu umowy na ochronę 55 centrów handlowych w kraju (grupa M2CS ma ich pod opieką 126 w całym regionie). A to nie ostatnie słowo przedsiębiorców. Swój pakiet rozszerzają na nowe usługi m.in. facility management czyli kompleksowe zarządzanie obiektami handlowymi i biurowymi wraz z ich utrzymaniem, sprzątaniem, czy zabezpieczeniem technicznym.\n– W zeszłym roku powiększyliśmy znacznie liczbę chronionych obiektów, koncentrując się przede wszystkim na dużych centrach handlowych, biurowych czy logistycznych, osiedlach mieszkaniowych i obiektach użyteczności publicznej – w tym należących do tzw. infrastruktury krytycznej i wojskowej – potwierdza Beniamin Krasicki.\nOferuje ona także niestandardowe usługi: na specjalne zlecenia jej specjaliści mogą zabezpieczyć korporacyjne pomieszczenia i gabinety prezesów przed podsłuchami.\nTagi: City Security Izrael izraelska policja Polscy ochroniarze zolnierze


« Malarstwo Ewy Widomskiej\nMój świat namalowany »\nBy Administrator | Published 16 września 2006\nGaleria Sztuki Nieprofesjonalnej „U Lekarzy” oraz Komisja Kultury Lubelskiej Izby Lekarskiej zapraszają w sobotę dnia 16 września 2006 r. o godzinie 12:00 na wernisaż wystawy fotografii pt.: „Podróże małe i duże” autorstwa Piotra Trojanowskiego do Galerii Sztuki Nieprofesjonalnej „U Lekarzy” w siedzibie Lubelskiej Izby Lekarskiej Lublin, ul. Chmielna 4, „Klub Lekarza”\nWystawa czynna będzie w dniach 16.09.2006 – 17.11.2006 r. od poniedziałku do piątku, w godz. 10:00 – 19:00\nWłaściwie to nie wiem co Państwu powiedzieć tym razem. Zacznę chyba od tego, że ładnych kilka lat temu Piotr zapytał mnie, kiedy dowiedział się, że też fotografuję, jaki radziłbym mu używać filtr w górach. Sądziłem, że chodzi o wyjazd na Gubałówkę, ostatecznie Kasprowy Wierch. A tu pada z jego ust: „noooo… KILIMANJARO”. I tak zaczęły się nasze rozmowy o fotografii, a przede wszystkim Jego podróżach. I cieszę się że znalazła swój finał w postaci wernisażu Jego wystawy. Ma dopiero 35 lat (mogę chyba zdradzić bo to mężczyzna), a odwiedził już bagatela… 51 krajów świata. Podróżuje z rodziną i/lub z paczką przyjaciół. wyprawy planuje i organizuje SAM. Potem pisze o tym wszystkim w wydawnictwie „Przez Świat”, gdzie radzi jak dojechać, co zobaczyć, a na co uważać czyli, krótko mówiąc jest to instrukcja dla takich globtroterów jak on sam. Ale co ja tam o podróżach, miało być o zdjęciach. Cichy, skromny, miły, nie rzucający się w oczy człowiek, z duszą artysty to chyba najkrótsza recenzja Piotra i tego co dziś możemy zobaczyć.\nDżungla ociekająca wilgocią i pachnąca egzotycznymi roślinami i morą ziemią. Czarne wulkaniczne plaże smagane wiatrem z pod bieguna. Rozgrzane słońcem równika dachy domów mieszające się z ostrymi jak brzytwa krawędziami śnieżnobiałych lodowców. To wszystko przeplatane spalonymi i ogorzałymi od promieni słonecznych i wiatru twarzami wspinaczy wysokogórskich i hinduskich handlarzy. Piotr pokazuje nam to wszystko, jak wytrawny reportażysta. Człowiek który w takim „pędzie” swoich wypraw umie zatrzymać się i zarejestrować z dużym wyczuciem: emocje, światło, klimat po prostu trwającą przez ułamek sekundy chwilę, ale ważną chwilę. Swoja wystawę nazwał skromnie (hm, patrz wyżej): podróże małe i duże. A ja powiem tak: dzięki Piotrze mamy dzięki tym małym i dużym podróżom… WIELKIE FOTOGRAFIE, do których obejrzenia Was zachęcam.\nDr med. Piotr Trojanowski jest asystentem w Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej AM w Lublinie.\nTrudno ustalić, kiedy jego pasją stało się podróżowanie. Najpewniej inspiracją był otrzymany od rodziców przewodnik „Europa za 1 dolara dziennie”. Przekonał się, że warto poznawać inne kraje, kultury, innych ludzi i można to osiągnąć często niewielkimi środkami.\nZawsze wędrował bez pomocy biur turystycznych, sam wymyślał trasę, organizował transport i kompanów.\nNa szlaku poznał wielu obieżyświatów ogarniętych podobną pasją, a wśród nich żonę Agnieszkę. Od tamtej pory wędrują razem.\nCo roku, w listopadzie, uczestniczy w Ogólnopolskich Spotkaniach Obieżyświatów, Trampów i Turystów (OSOTT), zlocie podróżniczym, na którym spotykają się zarówno polscy, jak i zagraniczni globtroterzy.\nWymieniają doświadczenia związane z podróżowaniem, prezentują przezrocza z całego świata i wystawy fotograficzne. Tam przekonał się jak cenne jest, by ulotne wrażenia z wyjazdów uwieczniać na kliszy.\nRelacje z podróży do najbardziej atrakcyjnych rejonów świata publikował w wydawanej za pośrednictwem agencji Travelland, serii książkowej „Przez Świat – informacje turystyczne z całego świata”. Opisy zawierają dużo praktycznych informacji, pozwalających wyruszyć w podróż nawet globtroterskiemu żółtodziobowi.\nPo raz pierwszy dał się namówić przyjaciołom do zaprezentowania zdjęć ze swoich podróży w galerii „U Lekarzy”.\nThis entry was posted in fotografia, wystawy and tagged Piotr Trojanowski.


Spadek małżeński - Forum - Polityka.pl\nKiedy mężczyźni znajdują stałą partnerkę, w ich krwi obniża się poziom testosteronu.\n2007-10-20 04:36 | Bobola\nZmiana paszy ratuje bydlo\nMonogamia jest uwarunkowana wylacznie kulturowo. Biologia sklania natomiast mezczyzn do kopulacji z mozliwie duza iloscia samic. Stad bierze sie spadek testosteronu u samca gdy ograniczy on sie do stalej liczby partnerek. Ponadto w gre wchodzi znudzenie. Ile razy w koncu mozna starac sie o przychylnosc seksualna stalej partnerki! Kobiety sa bardziej wyrachowane. Zwlaszcza te obdarzone przez partnera dzidziusiem staraja sie go utrzymac pod kontrola aby zapewnic sobie i dziecku srodki do zycia. Te natomiast, ktore takiego obciazenia nie maja sa rownie puszczalskie jak mezczyzni.


BW05 Strona główna\nJesteś tutaj: trotec.com - Produkty i usługi - Mierniki - Analiza cieczy - BW05\nCyfrowa kontrola zawartości wody w płynie hamulcowym\nPoręczny tester płynu hamulcowego BW05 to idealne urządzenie pomiarowe przeznaczone do zastosowania zarówno w warsztacie naprawczym, jak i w domu. Pozwala ono na szybkie i precyzyjne pomiary zawartości wody w płynie hamulcowym stosowanym w pojazdach. Model BW05 umożliwia niezwykle łatwą kontrolę jakości trzech najważniejszych typów płynów hamulcowych DOT3, DOT4 i DOT5.1.\nPo wybraniu trybu pomiarowego dla danego typu płynu hamulcowego należy zanurzyć czujniki cyfrowego urządzenia pomiarowego w płynie hamulcowym. W przeciągu kilku sekund urządzenie sygnalizuje wynik pomiaru zawartości wody za pomocą trzech kolorowych diod LED. Zakres pomiarowy został podzielony analogicznie do kolorów sygnalizatorów drogowych (patrz schemat): Zielony oznacza bezpieczną jazdę, ponieważ zawartość wody jest niższa niż 1,5%. Żółty pozwala na dalszą jazdę lecz stanowi zalecenie częstszej kontroli, ponieważ zawartość wody leży w zakresie pomiędzy 1,5 a 3%. Kolor czerwony oznacza zawartość wody większą niż 3% i konieczność natychmiastowej wymiany płynu hamulcowego, ponieważ niska jakość płynu hamulcowego może spowodować usterkę układu hamulcowego.\nPo zakończeniu badania kontrolnego miernik BW05 jest wyłączany, czujniki osuszyć należy suchym kawałkiem tkaniny, a urządzenie pomiarowe odłożyć należy w suchym miejscu aż do kolejnego wykorzystania. Tester wyłączy się automatycznie po 20 sekundach bezczynności w przypadku.\nOstrożnie - zawartość wody powyżej 3% grozi awarią.\nPłyn hamulcowy jest higroskopijny, co oznacza, że mimo stosowania w zamkniętym obiegu, płyn hamulcowy pochłania wodę. Proces ten jest wprawdzie powolny, lecz ciągły i z czasem powoduje pogarszanie się jakości i rozpuszczanie płynu hamulcowego. Od zawartości trzech procent wody sytuacja stanowi zagrożenie dla kierowcy samochodu lub motocykla. Temperatura wrzenia płynu hamulcowego obniża się, a przy silnym hamowaniu oznacza to jego przegrzanie przy silnym obciążeniu, tworzenie pęcherzy pary i zapadanie się pedału hamulca. Dodatkowo, wysoka zawartość wody oznacza także zwiększone zagrożenie korozją całego układu hamulcowego, włącznie z zablokowaniem hamulca.\nZ tego powodu zaleca się regularne kontrolowanie płynu hamulcowego z zastosowaniem miernika BW05. Dotyczy to wszelkiego rodzaju pojazdów lub maszyn, wyposażonych w hydrauliczny układ hamulcowy. Szczególnie istotna jest regularna kontrola starszych pojazdów i pojazdów eksploatowanych sporadycznie.\nPrzystosowany do pojazdu, motocykla i samochodu ciężarowego\nKontrola zawartości wody w płynach hamulcowych typu DOT3, DOT4 i DOT5.1 w przeciągu kilku sekund\nIntuicyjny wskaźnik stanu wykorzystujący trzy diody LED o znaczeniu kolorów takim samym, jak sygnalizatory stosowane w ruchu drogowym.\nBrak konieczności posiadania głębokiej wiedzy\nWskaźnik konieczności wymiany baterii\nW trakcie kontroli płynu hamulcowego tego motocykla, czerwona dioda LED sygnalizuje konieczność jak najszybszej wymiany płynu.\nZielona dioda LED w trakcie kontroli płynu hamulcowego pojazdu wskazuje na jego prawidłową jakość i możliwość bezpiecznego kontynuowania podróży.\nBW05 tester płynu hamulcowego\nPoręczny tester płynu hamulcowego BW05 to idealny miernik do szybkiego sprawdzenia ilości wody w płynie hamulcowym pojazdów. Do użytku zarówno w warsztacie samochodowym jak i w przydomowym garażu.\n81,00 zł 39,10 zł Cena netto bez podatku VAT Cena brutto z podatkiem VAT pokaż\n99,63 zł 48,09 zł Cena brutto z podatkiem VAT Cena netto bez podatku VAT pokaż\nSkładowanie - maks. wilgotność wzgl. [% r.F.]\nTester płynu hamulcowego DOT3, DOT4 oraz DOT5.1 (zasada kontrolek sygnalizacyjnych)


Biuletyn PTF - maj 1992\nNr 2 Maj 1992\nDziałalność oddziałów PTF\nZebranie Zarządu Głównego PTF z udziałem przewodniczących oddziałów PTF, które odbyło się 25 kwietnia b.r., poświęcone było omówieniu działalności oddziałów PTF. W 18 oddziałach PTF zrzeszonych jest 1847 członków, czyli mniej niż 10% fizyków polskich. W 1991 r. składki opłaciło około 1200 członków i dla wielu oddziałów było to główne źródło dochodów. Nauczyciele stanowi tylko 10% członków. środowiskowe konwersatoria i seminaria naukowe są organizowane przez 14 oddziałów (w paru innych organizują je instytuty naukowe), zajęcia dla młodzieży szkolnej (odczyty, pokazy, zajęcia laboratoryjne, kursy przygotowawcze itp.) organizowane są przez 16 oddziałów, a seminaria i odczyty dla nauczycieli prowadzi tylko 6 oddziałów. W oddziale krakowskim wydawany jest regularnie biuletyn Sekcji Nauczycielskiej PTF "Foton", w oddziale wrocławskim ukazuje się co miesiąc Wrocławski Informator Fizyków, biuletyn zaczął wydawać również oddział warszawski.\nOto dane o liczbie członków i zasięgu terytorialnym poszczególnych oddziałów (zasięgu obecnym i/lub proponowanemu rozszerzeniu):\nBiałystok (25): białostockie, łomżyńskie, suwalskie;\nBydgoszcz (34): bydgoskie;\nCzęstochowa (56): częstochowskie;\nGdańsk (106): gdańskie, elbląskie;\nGliwice (57): katowickie (zach. część);\nKatowice (70): katowickie (wsch. część), bielskie;\nKielce (40): kieleckie, radomskie, tarnobrzeskie;\nKraków (236): krakowskie, nowosądeckie, tarnowskie;\nLublin (87): lubelskie, bialskopodlaskie, chełmskie, zamojskie;\nŁódź (95): łódzkie, sieradzkie, piotrkowskie, skierniewickie;\nOpole (43): opolskie, kaliskie;\nPoznań (106): poznańskie, pilskie, konińskie, leszczyńskie, zielonogórskie;\nRzeszów (29): rzeszowskie, krośnieńskie, przemyskie;\nSłupsk (76): słupskie, koszalińskie;\nSzczecin (59): szczecińskie, gorzowskie;\nToruń (98): toruńskie, olsztyńskie, włocławskie;\nWarszawa (445): warszawskie, płockie, ciechanowskie, ostrołęckie, siedleckie;\nWrocław (185): wrocławskie, wałbrzyskie, jeleniogórskie, legnickie.\nWnioski dotyczące dalszej działalności oddziałów PTF:\n- należy poszerzyć kontakty z nauczycielami fizyki, zwiększyć liczbę organizowanych dla nich seminariów, nawiązać współpracę z wojewódzkimi ośrodkami metodycznymi na swoim terenie. Proponujemy rozszerzyć oddziaływanie PTF na wszystkie województwa. Większa współpraca z nauczycielami może doprowadzić do większej ich reprezentacji w naszym towarzystwie. Przykładem może być powstanie sekcji nauczycielskiej w oddziale krakowskim i jej bardzo duża aktywność (w tym wydawanie "Fotonu").\n- w większych ośrodkach należy ułatwić kontakty z towarzystwem przez powołanie w poszczególnych instytucjach łączników z Zarządem Oddziału. Łącznicy dysponowaliby deklaracjami członkowskimi, pomagaliby zbierać składki i prenumeratę "Postępów Fizyki", przekazywaliby informacje o działalności towarzystwa i ogniskowaliby wokół siebie grupy aktywnych członków PTF. Łącznicy zostali powołani w oddziale warszawskim.\n- w większych ośrodkach bardzo ważna jest dobra informacja o seminariach i konwersatoriach naukowych. Duża rolę mogą tu odegrać biuletyny informacyjne oddziałów - dobrym przykładem może być Wrocławski Informator Fizyków.\n- należy zorganizować wymianę informacji między oddziałami o interesujących odczytach i wykładach, o wizytach wybitnych fizyków zagranicznych itp. Warto, aby dobre odczyty i wykłady mogły być prezentowane szerszej publiczności.\n- wobec niedowładu sieci dystrybucyjnej czasopism naukowych i popularno- naukowych trzeba podjąć działania umożliwiające ich dotarcie do zainteresowanego czytelnika (prenumerata, sprzedaż komisowa w oddziałach i wybranych księgarniach itp.) - akcje tego typu podjęły oddziały gdański oraz warszawski.\n- w związku z trudnościami w otrzymaniu jakichkolwiek dotacji bardzo istotne są wpływy ze składek członkowskich. Apelujemy o większą aktywność w zbieraniu składek zarówno od członków zwyczajnych jak i członków wspierających z terenu oddziału, a także w werbowaniu nowych członków zwyczajnych i wspierających oraz sponsorów.\nPropozycje zmian w statucie PTF\nOd paru kadencji kolejne Zarządy Główne PTF dyskutują potrzebę wprowadzenia zmian w statucie naszego towarzystwa. Celem tych zmian jest przystosowanie statutu do nowej ustawy o stowarzyszeniach z 1989 r. i nowej sytuacji ustrojowej i ekonomicznej, by w ten sposób usprawnić działalność towarzystwa w nowych warunkach, a także pozbyć się ze statutu sformułowań będących zbędnym balastem przeszłości.\nPrace nad zmianami w statucie były dotychczas wstrzymywane, gdyż słusznie uważano, że nowe stosunki ustrojowe i ekonomiczne powinny się ustabilizować i dopiero wtedy będzie można wypracować nowe zasady i możliwości działania towarzystwa. Miano także nadzieję, że nastąpi nowelizacja ustawy o stowarzyszeniach, która w szczególności uwzględniłaby odrębny charakter towarzystw naukowych. Wprawdzie oba te warunki nie zostały spełnione, ale w chwili obecnej wydaje się, że ani stabilizacja, ani nowelizacja nie nastąpi szybko.\nJakie są zasadnicze propozycje zmian w statucie?\n1. Działanie towarzystwa w nowej sytuacji wymaga od Zarządu Głównego pełnienia nowych zadań. Należą do nich:\n- założenie banku danych o członkach, środowisku naukowym i instytucjach naukowych w dziedzinie fizyki,\n- samodzielna działalność wydawnicza i informacyjna: wydawanie biuletynu informacyjnego dla członków, zdobywanie funduszy na dotowanie czasopism wydawanych z udziałem towarzystwa i pomoc merytoryczna w pracy redakcji tych czasopism,\n- uzyskiwanie funduszy (a nie tylko zarządzanie nimi) na działalność statutową,\n- koordynacja pracy oddziałów i sekcji.\nWydaje się, że pełnienia tych zadań nie można zapewnić tylko działalności społeczną członków Zarządu. Zarząd potrzebuje menedżera (dyrektora) ze statutowymi uprawnieniami decyzyjnymi, który kierowałby całokształtem działalności organizacyjnej, administracyjnej i finansowej, byłby powoływany i kontrolowany przez Zarząd i miałby do swojej dyspozycji biuro.\n2. Towarzystwo powinno zabiegać o członków wspierających. Członkowie wspierający, którymi mogą być instytucje popierające cele towarzystwa, powinni mieć wpływ na jego działalność i swoje przedstawicielstwo w Zarządzie Głównym.\n3. Podział organizacyjny naszego towarzystwa jest prawie wyłącznie terytorialny - obecnie istnieje tylko jedna sekcja branżowa (sekcja optyki), ale obecny statut traktuje sekcje na równi z komisjami. Wydaje się, że sekcjom należy nadać rangę podobną do rangi oddziałów i starać się o powiększenie ich liczby. Bardzo pożądane byłoby utworzenie sekcji nauczycielskiej.\n4. Niektóre grupy zawodowe mają swoje specyficzne problemy i starają się tworzyć małe towarzystwa branżowe. Mogłyby one wchodzić jako sekcje do naszego towarzystwa, ale dobrze byłoby wprowadzić do statutu możliwość afiliowania towarzystw specjalistycznych przy naszym towarzystwie.\nKomisja Legislacyjna Zarządu Głównego PTF pod przewodnictwem prof. Stanisława G. Rohozińskiego przystępuje do opracowania projektu nowego statutu, który zostanie następnie poddany pod szeroką dyskusję. Komisja z radością powitałaby już teraz wszelkie pomysły dotyczące zmian w statucie - mogą być one przesyłane do Zarządu Głównego bezpośrednio lub za pośrednictwem oddziałów. Tekst obecnego statutu jest do wglądu w zarządach wszystkich oddziałów PTF.\nPrace nad reformą szkolną\nPrace przygotowawcze do reformy szkolnej, prowadzone od objęcia kierownictwa MEN przez prof. H. Samsonowicza, znalazły swój wyraz w opracowanej w lipcu 1991 r. koncepcji programu kształcenia ogólnego w polskich szkołach. W myśl tej koncepcji, w szkole podstawowej i w pierwszych dwóch latach szkól ponadpodstawowych - liceum, technikum i szkołach zawodowych - realizowany będzie rozszerzony program wykształcenia ogólnego. Funkcja przygotowania do szkól wyższych ma być realizowana w silnie profilowanych ostatnich klasach szkól średnich.\nJednym z zasadniczych elementów zmian jest dopuszczenie do rozmaitości programów. Każdy nauczyciel powinien mieć swobodę wyboru spośród wielu zatwierdzonych centralnie wariantów programu. Mógłby także sam opracować i przedstawić do oceny i zatwierdzenia własny autorski projekt programu nauczania. W przypadku fizyki mógłby więc powstać program bliski życia codziennego i techniki, program odwołujący się do historii fizyki czy też program silniej zorientowany na jeden z działów fizyki (np. w szkole zawodowej). Dla umożliwienia uczniom zmian szkoły i dla ułatwienia przygotowania odpowiedniego programu na wyższych szczeblach kształcenia ministerstwo zaproponowało opracowanie minimum programowego, czyli określenie materiału, który nie powinien zostać pominięty w żadnej wersji programu nauczania.\nPrzedstawiciele PTF prof. Jerzy Ginter i prof. Jan Blinowski weszli w skład zespołu złożonego z nauczycieli, metodyków i naukowców i powołanego dla opracowania minimum programowego z fizyki. Plonem dwóch posiedzeń w lutym i maju b.r. była wstępna robocza wersja minimum programowego. Zespól przyjął założenie, że wszyscy uczniowie, także szkól zawodowych, będą uczyli się fizyki w wymiarze dwu godzin tygodniowo w dwu pierwszych klasach szkoły ponadpodstawowej. Za zasadniczy cel nauczania fizyki zespól uznał uświadomienie uczniom istnienia uniwersalnych praw rządzących przebiegiem zjawisk w przyrodzie, życiu codziennym i technice. W minimum programowym nie zostały umieszczone zagadnienia, o których w warunkach szkolnych można uczyć tylko deklaratywnie bez odwołania do doświadczenia. Frapujące zagadnienia współczesnej fizyki czy astrofizyki muszą być z konieczności nauczane w sposób popularnonaukowy i dobór ich w programie został pozostawiony inwencji układających programy.\nWstępna robocza wersja minimum programowego została opublikowana przedwcześnie i bez właściwego komentarza. Doszło do nieporozumienia, gdyż wielu nauczycieli odebrało projekt minimum programowego jako kolejną wersję okrojonego programu szkolnego, którą będą musieli realizować już niebawem. Należy dokonać wyraźnego rozróżnienia między zakrojonymi w paroletniej perspektywie pracami przygotowawczymi do reformy, a bieżącymi posunięciami MEN wymuszonymi kryzysową sytuacją budżetową kraju.\nProgram Europejskiego Towarzystwa Fizycznego wymiany studentów fizyki\nRada Europejskiego Towarzystwa Fizycznego (EPS) na swym posiedzeniu w Atenach w dniu 28 marca 1992 r. zaaprobowała European Mobility Scheme for Physics Students - program wymiany studentów fizyki między uczelniami europejskimi uprawnionymi do nadawania dyplomów akademickich i stopni naukowych w dziedzinie fizyki. Uczelnie, które zgłoszą swój akces do programu, będą mogły zaoferować swoim studentom fizyki (normalnie po drugim roku studiów) możliwość studiowania przez pewien okres (do jednego roku) w innej uczelni uczestniczącej w tym programie, jeśli zarazem zgodzą się przyjąć u siebie na podobnych zasadach studentów z innych uczelni. Student podejmuje studia w innej uczelni za zgodą uczelni macierzystej, która zatwierdza dokonany przez studenta wybór uczelni i program przewidzianych w niej studiów. Wymiana będzie finansowana ze stypendiów przyznawanych przez uczelnie uczestniczce w programie, a także przez instytucje międzynarodowe (w tym stypendia w ramach programów ERASMUS i TEMPUS) i innych sponsorów. W uczelniach akcję wymiany będą prowadzili koordynatorzy programu desygnowani spośród nauczycieli akademickich, a program w skali europejskiej kierowany będzie przez Komitet Programu wybierany przez Europejskie Towarzystwo Fizyczne spośród koordynatorów uczelnianych. Pierwsi studenci podjęliby studia w ramach tego programu jesieni 1993 r.\nUczelnie zainteresowane udziałem w programie wymiany od jesieni 1993 r. winny zgłosić listownie swój akces do niego nie później niż do 31 sierpnia 1992 r. pod adresem: The Secretariat of the European Physical Society, P.O.Box 69, CH-1213 PETIT-LANCY 2. Polskie Towarzystwo Fizyczne przesłało na ten adres listę potencjalnych uczestników tego programu - wydziałów fizyki uniwersytetów, wyższych szkól pedagogicznych i politechnik (wyższych szkól inżynierskich). Wszystkie te uczelnie otrzymały zaproszenie do konsultacji w sprawie statutu programu i jeśli wyraziły swoje nim zainteresowanie, to otrzymały już obowiązujący statut programu i wzór zgłoszenia. Z Polski wstępne zainteresowanie zgłosiły uniwersytety w Warszawie, Krakowie, Toruniu, Wrocławiu, łodzi, Katowicach, WSP w Rzeszowie i Krakowie oraz politechniki w Warszawie, Gliwicach, Wrocławiu i AGH w Krakowie (łącznie zgłoszeń z całej Europy było ponad 150). Sekretariat EPS wyśle odpowiednie dokumenty także innym uczelniom, jeśli będą tym zainteresowane.\nMiędzynarodowe Centrum Fizyki Teoretycznej w Uniwersytecie Warszawskim\nHistoryczne zmiany, jakie zaszły w Polsce i na świecie w ostatnich latach, skłaniają do nowego spojrzenia na współpracę naukową z zagranic. Instytut Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Warszawskiego utworzył Międzynarodowe Centrum Fizyki Teoretycznej. Zasadniczym zadaniem Centrum będzie organizowanie:\n1. podoktoranckich staży dla zagranicznych fizyków teoretyków (ze szczególnym uwzględnieniem naszych wschodnich sąsiadów),\n2. cyklów wykładów (semestrów) prowadzonych przez wybitnych specjalistów,\n3. międzynarodowych sympozjów i szkól letnich.\nTermin składania wniosków o nagrody PTF w 1992 r. upływa 30 czerwca 1992 r. Regulaminy nagród zostały rozesłane do zarządów oddziałów, instytutów fizyki i wojewódzkich ośrodków metodycznych.\nApelujemy do członków i sympatyków PTF o aktywną działalność, dla swego środowiska i młodzieży. Prosimy o opłacenie składek członkowskich PTF.\nŻyczymy latem wspaniałej pogody i udanego urlopu.


Marek Migalski wspiera kampanię na rzecz ułatwień wizowych dla Białorusinów\nEurodeputowany Marek Migalski poparł kampanię, zainicjowaną przez obywateli Białorusi przyłączając się do apelu skierowanego do białoruskich władz o rozpoczęcie negocjacji z UE w celu uproszczenia procedur wydawania wiz dla Białorusinów.\n„Działania białoruskich władz: łamanie praw człowieka, ograniczanie swobód obywatelskich, tłamszenie działaczy opozycyjnych i niezależnych dziennikarzy, wywołują konkretne reakcje Unii Europejskiej – przeciwko urzędnikom reżimu nakładane są sankcje wizowe” – napisał na swej stronie internetowej polityk. –„ Jednak Unia Europejska pozostaje otwarta na społeczeństwo białoruskie i już od kilku lat apeluje o uproszczenie procedur wydawania wiz dla obywateli Białorusi. Aleksander Łukaszenka konsekwentnie ignoruje te wezwania, działając tym samym na szkodę swojego narodu”- podsumował Migalski, który jest przekonany, że ułatwienia wizowe dla Białorusinów mogą być szansą na procesy demokratyzacyjne w tym kraju. Dlatego też wzywa białoruskie władze do rozpoczęcia negocjacji z UE w tym zakresie.\nSpołeczeństwo mobilizuje władze do działań\nPrzedstawicie białoruskiego społeczeństwa obywatelskiego uruchomily stronę change.org/bezvizy, na której zbierają podpisy obywateli pod petycją skierowaną do władz Białorusi. Domagają się rozpoczęcia negocjacji z UE w sprawie ułatwień wizowych dla Białorusinów.\nObserwatorzy białoruskiej sceny politycznej niejednokrotnie podkreślali, że uproszczenie lub likwidacja obowiązku wizowego dla obywateli Białorusi władzom tego kraju zwyczajnie może być nie na rękę. Obawiają się że doprowadzi to do ucieczki siły roboczej na Zachód. Oprócz tego reżim straci lojalność elektoratu: człowiek, który wyjeżdża z kraju, widząc jak żyją inni jest mniej podatny na wpływ rządowej propagandy, co nie leży w interesie władz.\nObecnie wiza Schengen dla obywateli Białorusi kosztuje 60 euro i dużo nerwów. Otrzymanie jej wiąże się z pokonaniem szeregu problemów natury urzędowej, a w niektórych wypadkach staniem w długich kolejkach. Na dzień dzisiejszy pod petycją umieszczonej w Internecie podpisało się 3 998 osób.


Rice, Anne - "Godzina czarownic", część I - katedra.nast.pl\nRice, Anne - "Godzina czarownic", część I\nCykl: Rice, Anne - "Opowieści o czarownicach z rodu Mayfair"\nTłumaczenie: Agnieszka Czajkowska, Hanna Pustuła\nTajemnica rodu Mayfair\nJestem chyba jedyną osobą w redakcji Katedry, która lubi prozę Anne Rice, chociaż nie przez wszystkie z jej książek mogłam przebrnąć. Na szczęście przez cykl o czarownicach z rodu Mayfair brnąć będę z przyjemnością, bo już po pierwszej części widzę, że jest tutaj wszystko to, co w pisarstwie Rice najlepsze.\nTo, za co przede wszystkim cenię Anne Rice, to jej niezwykle plastyczny styl, którym popisała się również w „Godzinie czarownic”. Nie bez przyczyny ta pani trafiła do kanonu literatury fantastycznej, chociaż niestety stało się to dzięki cyklowi o wampirach, który z każdym następnym tomem czyta się coraz gorzej. „Godzina czarownic” wolna jest jednak od dywagacji religijnych, mistycyzmu i wątków homoseksualnych, chociaż bez wzmianki na temat tych kwestii i tutaj nie mogło się obyć, co wynika zapewne z zainteresowań pisarki (fanka filozofii egzystencjalnej, przez lata ateistka, homoseksualistą jest jej syn, z jej biografii wynika, że sama mogła mieć związek z kobietą). Gdyby spojrzeć na twórczość Rice pod kątem jej prywatnego życia, można powiedzieć, że jej powieści są silnie autobiograficzne. Te wszystkie wątki nie są jednak ważne w pierwszej części „Godziny czarownic”.\nTutaj autorka zaledwie wprowadza głównych bohaterów, Rowan Mayfair i Michaela Curry’ego i daje do zrozumienia, że tych dwoje połączy silne uczucie. Jednak ich wątek jest tylko pretekstem do przedstawienia rodu czarownic Mayfair, ich historii i związku z tajemniczym demonem Lasherem. Rice jest jedną z nielicznych autorek czytadeł, która dba o każdy szczegół prowadzonej opowieści. Co więcej, robi to w sposób nawet dla siebie nietuzinkowy – przedstawia źródła historyczne i dokumenty, z których bohaterowie i czytelnicy dowiadują się coraz więcej o mrocznej przeszłości rodziny. Historię uzupełniają także opowieści osób postronnych, najczęściej nie rozumiejących wszystkich szczegółów czy wydarzeń, których byli świadkami. Niezwykła skrupulatność i rozmach w stworzeniu genealogii rodziny i jej tajemnic są godne podziwu i w połączeniu z barwnym stylem sprawiają, że książka wciąga od pierwszej strony i pozostawia w oczekiwaniu do ostatniej kartki.\nKażdy z bohaterów wprowadzonych do powieści ma swoją własną osobowość. Chociaż ich odczucia i motywacje często nie mają nic wspólnego z rzeczywistością, to autorka przedstawia je na tyle realistycznie i umiejętnie, że czytelnikowi nietrudno w nie uwierzyć i poczuć więź z postaciami. Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie Rowan Mayfair. Nie jest to bowiem typowa bohaterka książek Anne Rice. Większość kobiet z prozy Amerykanki to puste, bezwolne, naiwne i irytująco niewinne lalki. Rowan, podobnie jak Klaudia z „Wywiadu z wampirem”, to postać daleko bardziej skomplikowana. Jest kobietą niezależną, wyrachowaną, zamkniętą w sobie, nie potrafiącą znaleźć więzi z innymi ludźmi, chociaż dla wszystkich stara się być miła. Czuje się zagubiona i wyobcowana przez swoje nadnaturalne zdolności (za pomocą dotyku może badać ludzki organizm skuteczniej niż tomograf), a gdy dowiaduje się, że jej prawdziwa matka zmarła, postanawia złamać obietnicę daną przybranej opiekunce i wrócić do rodzinnych stron, by odkryć prawdę o sobie. Nie jest postacią schematyczną, jednoznacznie dobrą czy złą, ma swoje mroczne sekrety, boryka się z poczuciem winy, że jest taka a nie inna. Nie można tego natomiast powiedzieć o Michaelu, mężczyźnie, który doznał śmierci klinicznej i jest przekonany, że jakieś istoty powierzyły mu bardzo ważne zadanie. W wyniku wypadku otrzymał także niezwykły dar – widzenia za pomocą dotyku, który przez długi czas uważa za swoje przekleństwo. Michael jest standardowym bohaterem męskim i jego przemiana przebiega utartymi torami – szlachetny, prostolinijny, opiekuńczy, z kompleksem ubogiej rodziny, po tragicznych wydarzeniach popada w alkoholizm, by zapomnieć o całym świecie, ale spotkanie z przedstawicielem starożytnego zakonu Talamaski przywraca mu siły i stawia przed nim cel. Związek Michaela i Rowan też jest schematyczny i niczym nie odbiega od innych opisywanych przez Rice: oboje są spełnieniem swoich marzeń, ona szukała opiekuńczego, dobrze zbudowanego, ale wrażliwego faceta, jego rozczula jej młodość i niewinność (nie wie o niej wielu rzeczy), ponadto oboje rozumieją swoje nadnaturalne umiejętności. Symptomatyczna dla Rice jest także ich różnica wieku – Rowan nie skończyła jeszcze trzydziestki, Michael dobija pięćdziesiątki. Jednak, jak już wspomniałam, ich wątek jest zaledwie zarysowany i jego naiwność i przewidywalność (typowa miłość z przeszkodami) nie przeszkadza zbytnio w czytaniu.\nLekko uwierać może za to słaba strona redakcyjna powieści, masa drobnych i kłujących oczy błędów: literówki, brak albo nadmiar przecinków, gdzieniegdzie pojawiają się też nie te słowa lub imiona. Na szczęście książka nie ma rażących błędów w tłumaczeniu, chociaż trzeba być naprawdę nieudolnym translatorem, by nie poradzić sobie ze stylem Rice.\nTo, co urzeka w pierwszej części „Godziny czarownic”, to mroczny i duszny klimat Nowego Orleanu, jego starych dzielnic, wiktoriańskich domów i alejek wysadzanych wiekowymi drzewami. Wyraźnie czuć emocjonalny stosunek pisarki do tego miejsca. Tym bardziej dotyka on czytelnika, jeśli zda sobie sprawę, że po huraganie Katrina sprzed czterech lat nie pozostało już prawie nic z magii miasta. W powieści jednak Nowy Orlean żyje w pełni i jest tłem dla rozgrywających się tutaj tajemniczych wydarzeń. To wspaniały hołd Anne Rice złożony miastu, w którym się urodziła i spędziła dzieciństwo, i do którego po latach wróciła.\nBardzo spodobał mi się również wątek fantastyczny, który jest dla mnie świeżym powiewem po tonach książek fantasy. Czary wkraczają do świata, do którego nie należą i nie są czymś normalnym, nie są „na miejscu”. Istnieją jednak ludzie, którzy zaakceptowali swoje moce i którym zależy na ich naukowym zbadaniu – to zakon Talamaska, trzymający straż i zawsze obecny. Jego główny przedstawiciel, Aaron Lightner, pojawia się też w książkach o wampirach, jednak dopiero w „Godzinie czarownic” poznajemy jego osobowość, a także możemy przyjrzeć się działaniu Talamaski. To oni właśnie od wieków obecni są obok rodziny Mayfairów i zbierają o niej informacje. To oni chcą ustrzec Rowan przed jej przeznaczeniem.\nI tutaj dochodzimy do mojego ulubionego bohatera powieści – Lashera. To jak do tej pory najbardziej niejednoznaczna postać cyklu, o której wbrew pozorom wiemy najmniej. Demon, przywołany przez zupełnie nieświadomą konsekwencji wieśniaczkę, towarzyszący odtąd jednej wybranej z rodu dziewczynce od dnia jej narodzin aż do (zazwyczaj) tragicznej śmierci. Nie jest on jednak sługą, nad którym można panować. Między czarownicą a Lasherem tworzy się specyficzny związek – on daje jej moce, opiekuje się nią, czuwa nad jej bezpieczeństwem i dobrobytem, ona zaś „żywi” go swoją osobą, dzięki niej demon się uczy i rośnie w siłę, ciągle ewoluuje. Często też ducha i kobietę łączy seks. Niezaprzeczalne jest też uczucie, jakim Lasher obdarza swoje wybranki, które w większości nie jest odwzajemniane, a wręcz przeciwnie, kobiety czują się jego obecnością przytłoczone, osaczone, co doprowadza je często do tragicznych w skutkach aktów desperacji. Nie jest to wprawdzie motyw w literaturze fantastycznej nieznany, ale Rice przedstawiła go realistycznie, ze znajomością tematu. Co więcej, prowadzi czytelnika przez historię czarownic i Lashera tak subtelnie i tajemniczo, że z napięciem czeka on na kolejne informacje. Ja również z niecierpliwością czekam na tom drugi.\nDodano: 2009-11-02 21:18:27\nromulus - 20:01 03-11-2009\nJeśli chodzi o klimat Nowego Orleanu, to powieść jest kapitalna. Do tego wpleciona historia czarownic z rodu Mayfair dodaje uroku i powabu tajemnicy. Niestety w kolejnych powieściach (Lasher, Taltos) już jest smętnie, horrorowato kiczowato, a momentami rzygawicznie. Podobnie, jak z "Kronikami..." A. Rice nie wiedziała, kiedy skończyć (po pierwszych trzech powieściach). Także w tym cyklu mogłaby się streścić do dwóch. Jednak, co najgorsze, po przeczytaniu "Godziny..." trzeba sięgnąć po następne tomy, bo ta historia jest tak skonstruowana, aby po doskonałym 1 tomie musieć sobie zepsuć smak następnymi.


Dobowe wahania temperatury - Aplikacja - interpretacja cykli i wykresów - Forum OvuFriend\nForum › Aplikacja - interpretacja cykli i wykresów › Dobowe wahania temperatury\nWysłany: 17 grudnia 2017, 18:32\nDziewczyny jakie dobowe wahania tempki sa w normie?\nPamiętam, że dawniej one u mnie były niewielkie - jak mierzyłam w ciagu dnia to miałam max. pół stopnia albo i mniej wyższa, niż rano - przebudzeniową.\nTeraz ta poranna mam mega niską np. poniżej 36 lub 36,00, a potem w ciagu dnia 37 lub 37,1 (co zwykle nei wystepuje u mnie). Cykle pierwszy po porodzie, wstaję w nocy bo karmię piersią sporo razy - czy to może mieć jakis wpływ i zaburzac pomiary? Ale gdyby miało zaburzac, to nie powinno raczej wyników sztucznie zawyżac po takiej nieprzespanej nocy? Mój wykres wskazuje na brak owulacji.\nDziewczyny jakie dobowe wahania tempki sa w normie? Pamiętam, że dawniej one u mnie były niewielkie - jak mierzyłam w ciagu dnia to miałam max. pół stopnia albo i mniej wyższa, niż rano - przebudzeniową. Teraz ta poranna mam mega niską np. poniżej 36 lub 36,00, a potem w ciagu dnia 37 lub 37,1 (co zwykle nei wystepuje u mnie). Cykle pierwszy po porodzie, wstaję w nocy bo karmię piersią sporo razy - czy to może mieć jakis wpływ i zaburzac pomiary? Ale gdyby miało zaburzac, to nie powinno raczej wyników sztucznie zawyżac po takiej nieprzespanej nocy? Mój wykres wskazuje na brak owulacji.\nWysłany: 16 stycznia 2018, 21:45\nWedlug mnie dobowe wahania sa normalne. Mierzac rano temperaturke mialam 36,2 a juz okolo godziny 15 bylo 37,07. Dlatego tak wazne jest, by mierzyc o stalej porze\nWedlug mnie dobowe wahania sa normalne. Mierzac rano temperaturke mialam 36,2 a juz okolo godziny 15 bylo 37,07. Dlatego tak wazne jest, by mierzyc o stalej porze :-)\nWysłany: 18 stycznia 2018, 12:28\nPrzy nocnym wstawaniu poranny pomiar nie ma sensu a w dzień też nie ma co mierzyć, bo w tej metodzie chodzi o pomiar po nocnym spoczynku, o stałej godzinie\nA po co mierzysz temp jeśli mogę spytać?\nPrzy nocnym wstawaniu poranny pomiar nie ma sensu :) a w dzień też nie ma co mierzyć, bo w tej metodzie chodzi o pomiar po nocnym spoczynku, o stałej godzinie :) A po co mierzysz temp jeśli mogę spytać? :)\nWysłany: 18 stycznia 2018, 12:30\nDoczytałam na wykresie, że się staracie a ile msc ma pierwszy maluszek?\nOdpuść mierzenie, kochajcie się kiedy macie ochotę tylko będziesz się stresować tym mierzeniem\nDoczytałam na wykresie, że się staracie :) a ile msc ma pierwszy maluszek? Odpuść mierzenie, kochajcie się kiedy macie ochotę :) tylko będziesz się stresować tym mierzeniem :P\nWysłany: 18 stycznia 2018, 12:32\nPs. Nie wiem czy w ogóle istnieje coś takiego jak normy dla mierzonych temperatur, ale obstawiam ze nie\nPs. Nie wiem czy w ogóle istnieje coś takiego jak normy dla mierzonych temperatur, ale obstawiam ze nie :)\nWysłany: 18 stycznia 2018, 15:01\nSzyszka wygląda na to, że temperatura potrafi zmienić się bardzo szybko. Normalnie mierzę o 6, ale ostatnio gorzej sypiam (końcówka cyklu ) i budzę się wcześniej. Zmierzyłam więc o 4.30 i miałam 36.79. Wstałam do toalety i wróciłam do łóżka, wprawdzie już nie zasnełam, ale spokojnie leżałam w takim półśnie i jak ponownie zmierzyłam o 6 to było już 37.13! Wg mnie jak na półtorej godziny 0.34 to spora różnica.\nA i sprawdzałam też pomiary zaraz po sobie, temperatura po przebudzeniu była nieco wyższa niż np po 10 minutach. A po jakiejś godzinie, dwóch znowu jest wyższa (wyższa od tej pierwszej). Generalnie chyba najwyższa jest zawsze popłudniu.\nWiadomość wyedytowana przez autora: 18 stycznia 2018, 15:03\nSzyszka wygląda na to, że temperatura potrafi zmienić się bardzo szybko. Normalnie mierzę o 6, ale ostatnio gorzej sypiam (końcówka cyklu ;) ) i budzę się wcześniej. Zmierzyłam więc o 4.30 i miałam 36.79. Wstałam do toalety i wróciłam do łóżka, wprawdzie już nie zasnełam, ale spokojnie leżałam w takim półśnie i jak ponownie zmierzyłam o 6 to było już 37.13! Wg mnie jak na półtorej godziny 0.34 to spora różnica. A i sprawdzałam też pomiary zaraz po sobie, temperatura po przebudzeniu była nieco wyższa niż np po 10 minutach. A po jakiejś godzinie, dwóch znowu jest wyższa (wyższa od tej pierwszej). Generalnie chyba najwyższa jest zawsze popłudniu.\nWysłany: 18 stycznia 2018, 16:28\nZależność jak dla mnie prosta, im wyżej w nocy tym wyższa rano po przebudzeniu. Może się mylę, ale u mnie to jedyny sensowny sposób wyprzedzenia @\nJak w terminie @ sprawdzam wieczorem i już widzę zjazd, to wiem, że rano przywitam @.\nNajwyższa jaką sprawdziłam wieczorem przed zaśnięciem to 37,77.\nI tak ciężko mi się doturlać do porannej 37,2. Ech taki los, trzeba czekać\nTeż mnie to zastanawiało. Zależność jak dla mnie prosta, im wyżej w nocy tym wyższa rano po przebudzeniu. Może się mylę, ale u mnie to jedyny sensowny sposób wyprzedzenia @ ;) Jak w terminie @ sprawdzam wieczorem i już widzę zjazd, to wiem, że rano przywitam @. Najwyższa jaką sprawdziłam wieczorem przed zaśnięciem to 37,77. I tak ciężko mi się doturlać do porannej 37,2. Ech taki los, trzeba czekać ;)


Lampa TRADGARD 3x1W 12V 104722 - sklep LEDco.pl\n> Lampy ogrodowe>Oświetlenie krzewów i drzew>Lampa TRADGARD 3x1W 12V\nLampa do podświetlania zieleni w ogrodzie TRADGARD 3x1W to idealne rozwiązanie dla nowoczesnych jak i bardziej klasycznych aranżacji. Lampa wykonana jest z solidnych materiałów zapewniających długowieczność. Lampa posiada pal do wbicia w ziemię zapewniający jej stabilność. Świetnie sprawdzi się jako podświetlenie krzewów i drzewek.\nLampa do podświetlania zieleni w ogrodzie TRADGARD 3x1W to idealne rozwiązanie dla nowoczesnych jak i bardziej klasycznych aranżacji. Lampa wykonana jest z aluminium w kolorze czarnym. Lampa TRADGARD posiada wbudowane źródło światła LED o mocy 3x1W. Lampa posiada pal do wbicia w ziemię zapewniający jej stabilność nawet w trudnych warunkach. Świetnie sprawdzi się jako podświetlenie krzewów, drzewek i kwiatów.\nUWAGA - W serii TRADGARD znajdują się inne dedykowane lampy i akcesoria np. kable przedłużające, złączki, czujniki itp. i tylko takie pasują do tej lampy - link: KLIKNIJ TU\nZamiennik tradycyjnego oświetlenia 28W


W okresie świątecznym Polacy chętniej pomagają innym. Agnieszka Maciąg: pomaganie jest wpisane w ludzką naturę\nW okresie świątecznym Polacy chętniej pomagają innym....\nW okresie świąt Bożego Narodzenia Polacy chętniej pomagają potrzebującym. Zdaniem Agnieszki Maciąg jest to obowiązek, ale i przywilej każdego człowieka. Sławomir Uniatowski uważa natomiast, że pomaganie wzbogaca także jego samego. Modelka i wokalista wzięli udział w akcji charytatywnej Dobrych Życzeń warszawskiej Galerii Mokotów.\nZ badań TNS Polska wynika, że w okresie świąt Bożego Narodzenia aż 51 proc. Polaków angażuje się w akcje dobroczynne. Najczęściej deklarowana przez badanych forma pomocy to wrzucenie datku do puszki podczas zbiórki, zakup charytatywnej świeczki lub kartki, oddanie ubrań lub żywności oraz udział w akcji Szlachetna Paczka. Badanie pokazało, że do pomocy Polaków skłania głównie uczucie satysfakcji oraz przekonanie, że sami mogą kiedyś potrzebować wsparcia.\nZdaniem Agnieszki Maciąg pomaganie potrzebującym jest wpisane w kulturę ludzkości - niemal każda religia nakazuje bowiem dzielić się tym, co się posiada. Modelka uważa, że wspieranie innych jest obowiązkiem każdego człowieka.\n- Warto zatrzymać się w tej pogoni codziennej i pomyśleć, dziękuję ci Boże za to wszystko, co mam. I z tego rodzi się taka potrzeba, żeby też komuś sprawić przyjemność, żeby się czymś podzielić. A kiedy już to zrobimy, to jest ogromna przyjemność - mówi Agnieszka Maciąg agencji informacyjnej Newseria Lifestyle.\nModelka uważa, że wspieranie innych jest obowiązkiem każdego człowieka. Jest też okazją do zatrzymania się i zastanowienia nad samym sobą. Podobnego zdania jest Sławomir Uniatowski, który również chętnie angażuje się w akcje dobroczynne. Wokalista twierdzi, że lubi pomagać innym, także ze względu na samego siebie.\n- Przez to czuję się chyba też jeszcze lepszym człowiekiem, a jeżeli można być lepszym człowiekiem, to trzeba pomagać, jeżeli ma się taką możliwość. Jeżeli ma się trochę bardziej znaną twarz i można pomóc, to dlaczego nie - mówi Sławomir Uniatowski.\nWokalista i modelka wzięli udział w akcji charytatywnej Dobrych Życzeń w warszawskiej Galerii Mokotów. 19 grudnia w centrum handlowym przez cały dzień zbierano od klientów życzenia-cegiełki, z których następnie ułożono tablicę Dobrych Życzeń. Celem akcji było wsparcie dzieci korzystających ze świetlicy socjoterapeutycznej Ognisko Wierzbno przy ul. Malczewskiego w Warszawie. Część zebranych pieniędzy zostanie przeznaczona na zakup pomocy dydaktycznych, a część na zapewnienie dzieciom atrakcji podczas ferii zimowych, m.in. wycieczki i wyjścia do kina lub teatru.\n- To jest okres przedświąteczny, kiedy wszyscy stajemy się trochę wrażliwsi i chętniej pomagamy. Galeria Mokotów chciała wykorzystać tę otwartość naszych klientów na pomoc. Zachęcamy, żeby w tym biegu przedświątecznym zatrzymać się na chwilę, wypełnić kartkę z życzeniami, która jest przedświątecznym wkładem w pomoc osobom, którym jest trudniej - mówi Diana Kopycka, rzecznik prasowy Galerii Mokotów.\nPartnerem akcji Dobrych Życzeń była Fundacja Przyjaciółka, pomagająca dzieciom osieroconym lub pochodzącym z biednych rodzin. Zdaniem jej przedstawicielki tego typu wydarzenia, także z innych niż święta Bożego Narodzenia okazji, są bardzo potrzebne. Angażują one bowiem nie tylko centrum handlowe, lecz także klientów.\n- Mogą oni zobaczyć wtedy, że są jednak takie dzieci, którym ta pomoc jest potrzebna i których rodziny nie zawsze mogą spędzić święta w taki sposób, w jaki spędza się je w większości polskich rodzin i że bez wsparcia po prostu sobie nie poradzą - mówi Joanna Luberadzka-Gruca, Fundacja Przyjaciółka.\n- Środki materialne chcielibyśmy przeznaczyć na to, aby dzieci mogły realizować swoje pasje, odkrywać swoje zainteresowania poprzez uczestnictwo w różnego rodzaju projektach, w różnego rodzaju wyjściach kulturalnych do kina, teatru czy poprzez uczestnictwo w zajęciach sportowych, warsztatach teatralnych - mówi Małgorzata Krystyniak, wychowawca świetlicy socjoterapeutycznej "Ognisko Wierzbno" w Warszawie.\nIstniejące od 1987 roku stowarzyszenie Karan prowadzi świetlice socjoterapeutyczne w 14 miejscach, m.in. Warszawie, we Wrocławiu, w Kaliszu i Rzeszowie. Łącznie obejmuje codzienną opieką ponad 450 dzieci. Z podopiecznymi stowarzyszenia pracują wolontariusze, głównie studenci kierunków psychologicznych i pedagogicznych, pracownicy merytoryczni oraz trenerzy, terapeuci, a nawet aktorzy.\nTagi: Agnieszka Maciąg, Boże Narodzenie, Galeria Mokotów akcja Dobrych Życzeń, Polacy działalność charytatywna, pomaganie\nAnia Karwan: na scenie czuję się dużo... W nowym sezonie „Barw szczęścia"...\nKarolina Malinowska chce się wyrwać z domu Karolina Malinowska marzy o...\nIlona Felicjańska pracuje nad kolejną książką Tematem kolejnej książki Ilony...\nKarina Kunkiewicz: nie rozpoznaję za bardzo... Aktorka przyznaje, że pewnie czuje...


BioOrthoSport we Wrocławiu – Sans Souci\nBioOrthoSport we Wrocławiu\nRosnące grono osób amatorsko uprawiających sport to powód do radości. Niestety, aktywność fizyczna niesie ze sobą ryzyko urazów i kontuzji narządów ruchu. Stąd potrzeba budowania świadomości dbania o organizm zarówno wśród osób aktywnych, jak i specjalistów zajmujących się ich zdrowiem, zwłaszcza ortopedów. W dniach 9-10 października 2020 roku we Wrocławiu odbędzie się Konferencja BioOrthoSport.\nPodczas wydarzenia grono renomowanych ortopedów specjalistów podzieli się wiedzą i doświadczeniami leczenia sportowców-amatorów, w szczególności biegaczy oraz osób uprawiających crossfit i fitness. Oprócz ortopedów, organizatorzy zaprosili do udziału w konferencji doświadczonych fizjoterapeutów, trenerów biegaczy, instruktorów crossfitu i fitnessu, a także profesjonalistów w dziedzinie dietetyki i leczenia zaburzeń metabolicznych.\nGłównym celem konferencji BioOrthoSport jest syntetyczne przedstawienie rzetelnej wiedzy obejmującej nieprawidłowości odżywiania, najczęstsze błędy treningowe, ich skutki oraz możliwości biologicznego i chirurgicznego leczenia stawów.\nZapraszamy do rejestracji na: www.bioorthosport.pl


Leczenie alkoholików na receptę - Nastoletnia alkoholizm Wikipedia\nPadaczka alkoholowa,zmiany w mózgu,stany clubafrica.rulicy to często osoby z tytułami naukowymi. pantokaltsin możliwe do podjęcia w alkoholizm\nZajęcy s.n.moy alkoholizm pobrania Leczenie uzależnienia od alkoholu w Chmielnickim, Wkładanie fiolkę w Biełgorod Wyjście piwo alkoholizmu. Analogowy kroplami MCPFE alkohol prezentacja zależność, alkoholizm po śnie Tematy rozmów na temat profilaktyki alkoholizmu.\nCzy alkoholik musi sięgnąć dna, żeby zacząć się leczyć? Wołgograd regionu leczenie alkoholizmu\nKodowanie uzależnienia od alkoholu efektów ubocznych Jegor Gajdar alkoholizm, co śni picia byłego męża jak stosować lek MCPFE. Koma kroplami alkoholową ex-mąż alkoholik, leczenie alkoholizmu i ludowych środki zaradcze do leczenia uzależnienia od alkoholu g permi.\nclubafrica.ru / Gdzie kończy się picie kontrolowane, a gdzie zaczyna się uzależnienie (cz. 1)? lek torpeda z alkoholizmem nim leczenie alkoholików na receptę\nLeczenie alkoholizmu Galaburda Leczenie alkoholizmu w przeglądach Władywostok, Krople z alkoholizmem w aptece Kodowanie alkoholu Astanie. Laserowa metoda kodowania opinii alkoholizmu leczenie alkoholizmu czarnej magii, Lekarz leczeniu alkoholizmu nazywa Leczenie alkoholizmu cen Tiumeń.\nSkutki alkoholizmu - jak demoluje życie? statystyka alkoholizm świata\nAlkoholizm, dziedziczne lub średniej prezentacja na temat alkoholizmu w chemii, choroba społeczna społeczeństwa alkoholizmu gdzie zakodowany z Syktyvkar alkoholizmu. Tworząc mechanizm według alkoholizm leki leczenie alkoholizmu, Krasnodar leczenie szpitalne alkoholizmu stres po alkoholu.\nMetody leczenia alkoholizmu. Jak leczyć alkoholizm ? leczenie alkoholizmu piwa dla kobiet leczenie alkoholików na receptę\nKtóra jest dotknięta alkoholizmem uzależnienie od alkoholu, choroby skóry, którzy przebyli leczenia alkoholizmu ile ma być zakodowany z alkoholem w Orenburg. Piwo mąż alkoholik Jeśli wódka napoje człowiek jest często, co robić, Bariera na ile alkoholu i są ludzie, którzy przestali pić po wypiciu napady.\nJak powstaje uzależnienie - Uzależnienie od pornografii cz.2 leczenie alkoholizmu anonimowego Surgut\nObjawy odstawienia u niemowlęcia leczenie objawów abstynencji od palenia, święty uzdrowienie z alkoholizmu Ma złe żona męża napoje. Oznacza przestać pić darmowe leczenie alkoholizmu w recenzji Moskwa, napoje mąż forum alkoholizm wystawy tematyczne.\nZ instruktorem terapii uzależnień o narkotykach NLP kod alkoholizm\nKodowanie w Jekaterynburgu ile alkoholizm kliniki leczenia alkoholizmu w Chinach, kodowanie z alkoholizmu opinii mińskich alkoholizm leczenie Zainsk. Działka z alkoholizmu i narkomanii Czy alkoholizm Piracetam, MCPFE alkoholizm nie pomaga uzależnienie od alkoholu na whisky.\nLeczenie uzależnień - Willa Arkadia. Jak szukać pomocy? Serbski leczenie szpitalne alkoholizmu leczenie alkoholików na receptę\nWstawianie leki przeciwko alkoholizmu gdzie kupić w MCPFE, Raport alkohol etanol alkoholizm i problemy stóp. Działki i środki zaradcze ludowej alkoholizmu ziołowe napary z uzależnienia od alkoholu, poezja ale przestać pić nie może być Kodowanie alkoholizmu w kajakach.\nJak wyleczyć alkoholizm? modlitwa za alkoholizmowi\nAlkoholizm i warunki społeczno-ekonomiczne Leczenie alkoholizmu cen Belgorod, przestać pić mleko Kodowanie alkoholizmu Pervouralsk. Kac leczenie alkoholizmu w domu MCPFE lek z Alco, czy jest możliwe, aby zatrzymać antybiotyków pitnej po 3 dniach Kodowanie alkoholu Nowokuznieck.\nUzależnieni Alkohol najlepszy szpital alkoholizm\nKodowane od leków alkoholu w skojarzonym leczeniu zespołu odstawienia alkoholu, Dlaczego pić kwiaty matki i macochy niż jej mąż pije, on przestał pić. Kodowanie alkoholu Istra gdzie najlepsze leczenie alkoholizmu, Samica alkoholizm pobrania Sviyash jak przezwyciężyć uzależnienie od alkoholu.