Historie Mam - Spokojny Sen Dziecka\nHistorie Mam 🙂\nŁagodnie dla dziecka, empatycznie dla Mam. Moje Klientki to potwierdzają.\nOpinie i historie Mam – o śnie dziecka\nCo Klientki mówią o mojej pomocy?\nMiałam szczęście i przyjemność pomagać Ani, mamie Gabrysi. Ania jest właścicielką lightinside.pl i specjalistką od video wizytówek i krótkich filmików. Dlatego mogła podzielić się swoją historią w filmiku powyżej. 🙂\nMiałam obawy, że nie dowiem się niczego nowego, że mogę stracić czas, nerwy i pieniądze (jak było w przypadku innej konsultacji dotyczącej snu). Alicja budziła się 5, 6 razy każdej nocy. Chciałam zredukować ilość pobudek do jednej, dwóch i ograniczyć karmienia w nocy, bo do tej pory Alicja była karmiona przy każdej pobudce.\nOd czasu konsultacji dużo się zmieniło. Alicja zdecydowanie rzadziej się budzi. Przestała jeść w nocy. Ja się zaczęłam naprawdę regenerować. Stałam się spokojniejsza i poprawiły się moje relacje z mężem. I najważniejsze: czuję się szczęśliwą mamą, a wcześniej nie zawsze dostrzegałam jaki mam skarb. 🙂\nTa zmiana to był proces. Każda rozmowa, mail, różne próby i upadki, wiele cennych wskazówek przyczyniło się do tego w jakiej aktualnie sytuacji jestem i naprawdę, aż się boję, co by było gdybym nie poznała Sylwii…\nBardzo pomogło mi jej zaangażowanie, jej troska, empatia jaką daje i mnóstwo pomysłów jak rozwiązać konkretne problemy. Czułam się zoopiekowana przez cały okres konsultacji. Dla mnie ogromną wartością było poznanie Sylwii osobiście i możliwość domowych konsultacji. 🙂 Niesamowita, ciepła z ogromną wiedzą!\nUważam, że warto nawiązać współpracę z Sylwią, ponieważ to bardzo wzbogacające doświadczenie nie tylko w temacie snu, ale w ogóle tak rodzicielsko – życiowo. Żadnego rozwiązania nie narzuca, dostosowuje do potrzeb konkretnej osoby, nie ma mowy o żadnym wypłakiwaniu (zdecydowanie podążanie za dzieckiem i jego potrzebami, oczywiście z uwzględnieniem potrzeb niewyspanych rodziców).\nAnna K., Mama 23 mc Alicji, Kraków\nNapiszę recenzję głównie dla tych niezdecydowanych. Pomoc Sylwii okazała się niezbędna i tak efektywna, że jestem szczęśliwa, że się na to zdecydowaliśmy. Potrzebowaliśmy porady w kwestiach snu i usypiania bo sami byliśmy zagubieni w pierwszym okresie podwójnego rodzicielstwa. Sylwia jest niezwykle taktowną i rozsądną osobą. Ze szczegółowego wywiadu potrafi wyłuskać najważniejsze elementy i proponuje rozwiązania, które są łagodne dla dziecka i rodzica. Nie jest to żaden trening snu, czego my sami się na początku obawialiśmy. Z całej konsultacji wychodzimy z efektami: śpimy lepiej, usypianie nie jest dla nikogo męczarnią i możemy funkcjonować normalnie – rodzice i dzieci. Dziękujemy!\nEwa, Mama 2 letniego Janka i 2 mc Leny\nChciałam nauczyć Karolka (18 mc) zasypiania w jego łóżeczku, ale cały czas w naszej sypialni. Po 2 tygodniach udało się poprawić sytuację na tyle, że zdecydowaliśmy się „awansować” Synka ze spaniem do jego nowego pokoju. Moje miłe zaskoczenie – przyjął to zupełnie bezproblemowo! Od tamtej pory śpi u siebie, zarówno podczas drzemki dziennej, jak i w nocy.\nOczywiście przebudza się nadal, ale zazwyczaj w sytuacji, gdy nie może znaleźć wokół siebie smoczka. Jak mamy dobrą noc, to zdarza się tylko jedna pobudka, wystarczy Karolka pogłaskać i spokojnie śpi do rana :):):):) od dwóch tygodni nie pije też już w ogóle mleka w nocy, czyli dla nas pełen sukces! Odzyskaliśmy sypialnię tylko dla siebie, wysypiamy się zdecydowanie lepiej, Karolek zasypia szybciej, więc mamy też spokojne wieczory dla siebie, podczas których jedno z nas nie musi poświęcać godziny czy dwóch na „dyżur przy zasypianiu”.\nSylwia, jakość naszego życia poprawiła się diametralnie i tu po raz kolejny już chcę Tobie podziękować. To wszystko by się nie udało, gdyby nie Twoje rady, ale chyba przede wszystkim zrozumienie pewnych kwestii i moje odpowiednie nastawienie, które uzyskałam dzięki rozmowom z Tobą.\nPrawdę mówiąc byłam nastawiona dość sceptycznie, nie do końca wierzyłam że to wszystko się uda, a tu taka miła niespodzianka 🙂 Co prawda nie zastosowaliśmy się do naszego planu w 100%, gdzieś tam następowały modyfikacje potrzebne w danej chwili i bardziej dostosowane do potrzeb Karolka, ale najważniejsze, że nasz cel został osiągnięty. Dziecko bezstresowo przeprowadzone do swojego pokoju, śpi lepiej, rodzice szczęśliwsi i bardziej wyspani. Czego chcieć więcej?\nBardzo Ci dziękujemy z całego serca!!\nKasia, Bartek i Karolek\nZdecydowałam się skorzystać z konsultacji, bo czułam się już wykończona psychicznie długo trwającym, nawet dwugodzinnym usypianiem Zuzi każdego wieczoru. Poza tym najczęściej miała kilka bardzo krótkich drzemek w ciągu dnia (10 do 30 min) i nie byłam pewna czy śpi wystarczająco dużo. Chciałam dowiedzieć się co mogę zrobić żeby usypiała szybciej wieczorem i też w dzień.\nWiedziałam już przed konsultacją, że na pewno nie polecisz mi metody 3-5-7, czyli daj się dziecku wypłakać.\nPrzede wszystkim dla mnie pozytywne było to, że konsultacja miała charakter luźnej rozmowy. W zasadzie rozmawiało się z Tobą jak z koleżanką przy kawie.\nPrzede wszystkim, po tygodniu od konsultacji poprawiły się drzemki w dzień. Jest lepiej… znacznie lepiej 🙂 może nie jest to jeszcze szczyt marzeń, nie jest idealnie, ale widzę światełko w tunelu. Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że Zuzia w ciągu dnia jest praktycznie cały czas uśmiechnięta i zadowolona. Wcześniej ciągle płakała i była marudna. Pewne rzeczy ułożyły mi się w głowie. Na niektóre kwestie potrzebujemy jeszcze czasu i samodyscypliny, ale jesteśmy dobrej myśli 🙂 Dzięki temu na pewno ja nie jestem tak zmęczona i wykończona psychicznie, więc nie mam takiego spięcia żeby szybko zasnęła, a myślę że moje nerwy na pewno się jej udzielały. Dzięki poprawie drzemek mojej córki, przestałam stresować się wieczornym usypianiem. Podchodzę do tego „na luzie”, nie stresuję się tym tak, nie denerwuję. Dodatkowo, to co powiedziałaś mi w trakcie konsultacji i też poprawa sytuacji bardzo pozytywnie wpłynęła na moją relację z mężem. Jeśli w przyszłości pojawią się jakieś problemy ze snem córki to na pewno ponownie się do Ciebie zgłoszę :))) Uważam, że warto spróbować. Przecież nic się nie traci, a zyskać można naprawdę wiele! Ja jestem zachwycona! Może część rzeczy, które usłyszałam były oczywiste, ale tutaj wszystko było zebrane w całość. Przeanalizowane pod kątem mnie i mojej córki. To dla mnie pierwsza tego typu konsultacja i ja jestem bardzo zadowolona, niczego mi nie zabrakło. Dowiedziałam się wszystkiego czego potrzebowałam, odpowiedziałaś na każde moje pytanie, rozwiałaś każdą moją wątpliwość. Jeszcze raz Jeszcze raz bardzo Ci dziękuję. Ogromnie się cieszę, że na Ciebie trafiłam 🙂\nRenata Kaczorowska, Mama 4mc Zuzi, Chynów\nMoim problemem były częste pobudki synka w nocy, co godzinę, półtorej lub co dwie godziny i jego ssanie, by ponownie zasnąć. To powodowało, że nie mogłam się wyspać, a w konsekwencji czułam złość i frustrację. Bardzo chciałam znaleźć rozwiązanie, które byłoby bezpieczne dla dziecka i odpowiednie dla nas z mężem. Z jednej strony zadawałam sobie pytanie: „Czy jeśli Nikodem ciągle ssie, to może jest to jego realna potrzeba i tego właśnie potrzebuje, by czuć się bezpiecznie? Może lepiej poczekać, aż dziecko samo przerośnie problem?” Z drugiej strony „może to już przyzwyczajenie i czas postawić granicę, wziąć pod uwagę nasze potrzeby, bo przecież mamy prawo do odpoczynku.” Pomyślałam, że jest mi po prostu za ciężko i że jeśli spróbuję skorzystać z pomocy, to nic nie stracę. Poza tym stwierdziłam, że sytuacja nie poprawi się sama przez następny rok.\nChciałam też wiedzieć jak wprowadzać zmiany biorąc pod uwagę wrażliwy temperament. Zależało mi żeby do zaśnięcia po przebudzeniu w nocy wystarczył mój dotyk, głos, obecność i żeby nie budził się tak często. Myślałam też o tym, by zasypiał i spał w swoim łóżeczku, choć to wydawało się nieosiągalne.\nSporo się zmieniło w trakcie całego procesu. Przede wszystkim teraz dziecko usypia samo i śpi samo w łóżeczku, co na początku było ABSOLUTNIE nie do pomyślenia! Jeśli przebudzi się w nocy, to zwykle radzi sobie sam z ponownym zaśnięciem. Od dwóch tygodni kiedy kładę się do łóżka, nie mogę się nacieszyć przestrzenią i tym, że jest tylko dla nas. 🙂 Punktem zwrotnym było dla mnie uświadomienie sobie, że zachowanie dziecka jest odpowiedzią na to, co robię ja. Jeśli będę codziennie, konsekwentnie powtarzać jakąś czynność, to dziecko zaakceptuje, że tak jest i będzie się czuło bezpiecznie, szczególnie, że przecież będę przy nim cały czas, bardzo blisko. Zmiany wprowadzane były stopniowo, całość rozłożona w czasie, dopasowana do Nikodema i do nas, dlatego wszystko odbyło się spokojnie.\nTeraz czuję się pewniejsza siebie 🙂 Zrozumiałam w trakcie ile miałam w głowie niekorzystnych myśli, które utrudniały mi przeprowadzenie zmian.\nBardzo pomogło Twoje dobre przygotowanie i wiedza w temacie, Twoja bezpośredniość w relacji :). Wyraźnie szukasz rozwiązań, które będą najbardziej odpowiadały rodzicom.\nUważam, że jeżeli są problemy ze snem, to w zasadzie one same nie mijają i warto popracować nad tym, żeby pomóc sobie i dziecku. Są proste sposoby na takie zmiany i można to zrobić. Na początku będzie trochę ciężej, ale rezultaty mogą być takie, że nawet sobie nie wyobrażamy. Każda mama zasługuje na to, żeby dobrze spać 🙂\nWarto skorzystać z Twojej pomocy, bo masz dużą wiedzę i potrafisz ją przekazywać w inspirujący sposób :). Dziękuję :).\nWiem do kogo się zwrócić, jeśli będę znów miała potrzeby/pytania w temacie snu dziecka.\nEwa, mama 19-miesięcznego Nikodema\nMiałam obawy, po pierwsze z kim będę pracować, z jaką osobą, czy nie będzie oceniała moich starań w sensie negatywnym. Druga obawa czy coś się mojemu dziecku nie poprzestawia i czy nie będzie gorzej niż jest. Żadne z wymienionych nie miało miejsca.\nNa pewno kontakt osobisty z Sylwią i to, że była możliwość spotkania był dla mnie ważny.\nOstatecznie doszłam do tego, że Zuzia zasypiała sama w łóżeczku z niewielką moją pomocą i budziła się 1 raz w nocy, co w porównaniu z czasem kiedy zaczynałyśmy pracować (około 5 pobudek) jest wielkim sukcesem. Poza tym nie zasypia już noszona na rękach tak jak wcześniej.\nNa pewno zmieniło się moje podejście do usypiania. Nie szłam do sypialni z myślą co to będzie kiedy ona zaśnie, jak długo to potrwa i milionem planów w głowie co to ja jeszcze mam do zrobienia. Szłam spokojna. Bez żadnych planów na potem. Zdawałam sobie sprawę, że to potrwa, ale wiedziałam, że zaprocentuje w przyszłości. Oczywiście to też była zasługa Sylwii.\nBardzo ważne moim zdaniem jest to, że rozmawia się z nią jak z dobrą znajomą, która ma doświadczenie i podpowiada pewne rozwiązania, nie narzuca nic tylko proponuje „Spróbuj tak, jeśli nie zadziała, to są inne możliwości.” No i przede wszystkim to działa. Naprawdę nie sądziłam wcześniej, że to może być możliwe, że moje dziecko bez płaczu może zmienić swój sposób zasypiania na bardziej korzystny i spać lepiej w nocy. No i dłużej rano. 🙂\nUważam, że warto skorzystać z takiej pomocy.\nMonika Ślusarczyk , Mama 14 miesięcznej Zuzi, Kraków\nChciałam, żeby Staś mógł przesypiać dłużej niż 3 godziny w nocy i też żeby zasypiał w swoim łóżeczku. Ważne też były drzemki, to znaczy żeby mogły, ale nie musiały odbywać się tylko na spacerze. Jednocześnie zależało mi żeby wprowadzane zmiany nie były zbyt stresujące dla dziecka, natomiast zgodne z naszą filozofią rodzicielstwa i podejściem bliskościowym.\nUczestniczyłam w prowadzonym przez Sylwię mini warsztacie o tym jak w łagodny sposób nauczyć dziecko spać i przekonało mnie jej podejście do tematu.\nZmieniło się przede wszystkim to, że Stasiu zaczął zasypiać samodzielnie w swoim łóżeczku trzymając mnie tylko za rękę. Budzi się nadal w nocy, ale już znacznie rzadziej. Ja zyskałam poczucie, że mój syn jest jednostką bardzo plastyczną i że małymi krokami można bardzo dużo osiągnąć. Przestał też zasypiać przy piersi na noc i na drzemki. Potrafi przespać pełną drzemkę w swoim pokoju.\nCałą zmianę oceniłabym jako proces, który trwał przez cały okres konsultacji.\nBardzo pozytywne było to, że łatwo można się z Sylwią komunikować i czasami rozwiać jakieś małe wątpliwości, niezależnie od 'dużych' konsultacji, oraz że cechuje ją duża otwartość na potrzeby rodzica i podejście rodziców do dziecka.\nPolecam. Nie zakładaj tylko, że Sylwia przyjdzie i w magiczny sposób rozwiąże Twój problem. 🙂\nNatalia Sowińska, Mama 14 mc Stasia, Kraków\nByłam mega zmęczona z powodu niewyspania, co obniżało bardzo poważnie komfort życia. Pierwszy syn zaczął przesypiać całą noc w wieku 2,5 lat. Drugi raz nie miałam zamiaru tego przerabiać.\nZnałam wcześniej sposoby siłowego uczenia dziecka samodzielnego zasypiania. Były one niezgodne z moją filozofią życia. Raz spróbowałam i wiedziałam, że to nie jest dobra droga. Wiedziałam w jaki sposób nie chcę przeprowadzać nauki zasypiania, ale nie potrafiłam wymyślić alternatywy. Sylwia pokazała jak w prosty sposób, bez płaczu zmieniać nawyki malca. Nie jest to lek, który działa od razu, ale po którejś z kolejnych prób. Udało mi się osiągnąć przespaną noc od 19.00 do 5.00, z przebudzeniami ok 22 i 3, ale na tyle krótkimi, że synek do rana pozostawał w swoim łóżeczku i krótkie „ciiiii” wystarczyło. Wcześniej od ok 3 w nocy spał w nami w dużym łóżku. Zapalenie płuc nieco popsuło proces nauki, ale wiem, że skoro raz udało się osiągnąć tak dużo, to znając ścieżkę, którą należy podążać, nie tracę nadziei, że Karol niebawem nauczy się zasypiać sam w łóżeczku.\nMi osobiście pomogła myśl, że jeżeli nie uda się dziś, to trzeba próbować jutro. Jeżeli wrócimy na chwilę do starych nawyków, to nic się nie stało. Niby banał, ale jednak było to dla mnie ważne. Sylwia potrafi słuchać.\nWdrożyłam też w życie jedną z podpowiedzi Sylwii dotyczącą zasypiania starszego brata Macieja. Chciałam żeby zaczął zasypiać samodzielnie i udało się to osiągnąć w kilka dni i zupełnie bez stresu. 🙂 Przy okazji też, udało się wyeliminować u niego rozpoczynający się nawyk obgryzania paznokci.\nCała ta zmiana dotyczyła poprawy snu jak i poprawy relacji między mną a synem i mężem. Dla mnie to bardzo istotne. Chodziłam zagniewana na cały świat, a teraz dużo więcej się uśmiecham. 🙂 Dobrze, że zdecydowałam się na te spotkania, bo były one pierwszym krokiem do dużej zmiany w moim dotychczasowym życiu. Dzięki Sylwii zrozumiałam, że nie ma powodu do wstydu, że szukam pomocy w temacie usypiania, wychowywania.\nObawy, że rady, które usłyszę nie będą bezbolesne i bez płaczu albo że nie dowiem się niczego nowego, nie sprawdziły się.\nJeżeli nie masz sił i czasu na przewracanie ton artykułów i książek o śnie dzieci oraz wybieranie tego co Tobie odpowiada, warto zainwestować w konsultacje z Sylwią.\nAgata, Mama 1,5 rocznego Karola i 4 letniego Macieja, Gdańsk\nZdecydowałam się skorzystać z pomocy Sylwii, choć trochę obawiałam się czy znajdę w sobie wystarczająco dużo siły i czy dam radę. Z drugiej strony czułam, że już czas poszukać pomocy i że sama już sobie z tym nie poradzę.\nChciałam się dowiedzieć jak krok po kroku, w łagodny sposób pomóc mojemu dziecku w bardziej samodzielnym zasypianiu. Zależało mi na podejściu ze zrozumieniem dziecka i na rozwiązaniu, które w sposób spokojny pomogłoby nam wprowadzić zmiany. Problemem było to, że córka traktowała moją pierś jako sposób na zaśnięcie, na zasadzie pierś równa się spanie, nie ma piersi, nie ma spania. Ten problem sprawiał, że w trakcie snu, zwłaszcza w dzień, nie mogłam wyjść z pokoju, ponieważ Hania była w trakcie drzemki przyssana do mnie. Na noc zasypiała przy piersi, a potem odkładałam ją do łóżeczka. Budziła się w nocy zwykle dwa razy.\nOd kiedy zaczęłam pracować z Sylwią nasze życie zmieniło się na plus. Sen mojej córki w nocy się poprawił, jest tylko jedno karmienie, a nie kilka tak jak było to wcześniej. Hania zaczęła spać dłużej w nocy, nie jestem do niej „przyklejona”, nie traktuje już piersi jak smoczka i w czasie jej drzemki mogę wyjść z pokoju co wcześniej graniczyło z cudem. Zaczęłam więcej ją obserwować i wyłapałam wiele informacji dla mnie istotnych. Zrozumiałam dlaczego budziła się z płaczem. Nie jestem już taka spięta, kiedy moja córka zapłacze wieczorem, bo wiem, że mogę liczyć na mojego męża. Kiedy tata się bardziej zaangażował w proces zasypiania jest nam o wiele łatwiej.\nKonsultacje odbywały się przez Skype i dla mnie to było idealne rozwiązanie. Poza tym cenna była elastyczność co do terminu spotkań. Dla mnie było idealnie. 🙂\nJeśli chciałabyś poprawić jakość snu swojego dziecka i swojego również, poszukaj pomocy. Taką osoba jest Sylwia, która pomoże, doradzi, wesprze cię w każdej trudnej chwili związanej z tym procesem. Jej zrozumienie i wsparcie było dla mnie taką ‘podporą’ w cięższych dniach. Ma wiedzę i wiele pomysłów na każdą sytuację. Wyróżnia ją profesjonalizm i doświadczenie w pracy z mamami.\nMonika Radwańska, Mama 17 mc Hani, Redditch, UK\nMój syn sypia dużo lepiej właściwie już od drugiego dnia po pierwszej konsultacji, budzi się tylko raz w nocy, a ja wreszcie jestem wyspana 🙂 Teraz zasypia w łóżeczku i śpi w nim całą noc. Nie było przy tych zmianach żadnego płaczu, choć zdecydowałam, że spróbuję przyspieszyć i pewne kroki pominąć. Udało się. 🙂 Bardzo pomocne było wsparcie Sylwii. Usłyszałam słowa, które dały mi kopa, chęć do działania i pozwoliły mi uwierzyć, że mam tę Moc.\nMyślę, że w moim wypadku trafiła w 100%. Daję radę z Tymkiem, więc dla mnie super :). Polecam innym. Już powiedziałam jednej Mamie, że jak tylko zechce i się przyłoży, to Sylwia będzie jej spokojnym snem :).\nMarta Ogłaza, Mama rocznego Tymka, Częstochowa\nObawiałam się, że Twoje podejście, metody nie będą zgodne z moimi, że nie będą się zupełnie wystrzegały „przymusu” wobec dziecka. Okazało się, że zupełnie niepotrzebnie. Do skorzystania z Twojej pomocy skłoniła mnie trudna sytuacja związana z zasypianiem córki. Usypianie trwało nawet do dwóch godzin. Męczyło to mnie i ją. Chciałam żeby zasypiała bardziej samodzielnie w swoim łóżeczku.\nKonsultacje pomogły poukładać wszystko co związane ze snem w pewne ramy. Jestem trochę człowiekiem, który reaguje nieufnie na hasła „nawyki”, „rutyna”, „konsekwencja”, ale jak się okazało, i nam, rodzicom i naszym dzieciom w obszarze spania wyszło to na lepsze. Moje dziecko zasypia teraz spokojnie, w miłej i bezpiecznej atmosferze. Zajmuje to ok. 15 minut. Budzi się zadowolone i wyspane, ja nie jestem zniecierpliwiona i zrezygnowana. Zmiany wprowadziłam bez żadnego '”przymusu'” czy stresu dziecka. Czuję teraz, że mam wpływ na sytuację i owszem, mogę robić pewne rzeczy w inny sposób, ale od razu przewiduję możliwe konsekwencje i w razie czego „biorę je na klatę”.\nPomocna była możliwość ustalenia dogodnego terminu konsultacji, brak ocen, życzliwe podejście pełne prawdziwego zainteresowania sytuacją. Dobrze porozmawiać z kimś kto zna się na rzeczy, jest zdystansowany do problemu i wysłucha naszych obaw i wątpliwości.\nGrażyna Kałużyńska, mama dwuletniej Tosi, Szamotuły\nZuzia zasypiała wieczorem przy piersi i tak samo w nocy przy każdej pobudce. Kiedy nie podawałam jej piersi, był tylko płacz i histeria. Próbowałam nosić, przytulać, podawać wodę. Nic nie pomagało i wracałam do piersi.\nChciałam żeby odstawianie i zasypianie wyszło naturalnie i nie byłam do końca pewna czy powinnam jej w tym pomóc. Myślałam, że skoro budzi się 3-5 razy to tyle po prostu potrzebuje, a ja jej coś zabiorę rezygnując z tego. Zdecydowałam się skorzystać z pomocy, bo permanentne wyczerpanie po nieprzespanych nocach i zmęczenie było nie do zniesienia. A rano do pracy trzeba było wstać.\nW konsultacji moją uwagę zwrócił szczegółowy wywiad, dzięki czemu ocena sytuacji była dobra. Ważne było znalezienie problemu i przede wszystkim dobranie odpowiedniej metody pozbycia się go, dostosowanej do oczekiwań rodzica. Podobało mi się też to, że dostałam alternatywne rozwiązania. Nie zabrakło mi niczego. Jedynie czas bardzo szybko zleciał.\nJak pomogła mi konsultacja?\nWszystko się zmieniło! Zuzia została odstawiona całkowicie bezboleśnie. Zasypia ze mną po ok. 5-10min, już bez piersi. Po bajce zarzuca mi rękę na szyję, prosi żeby zaśpiewać i śpi po 5 minutach. Uwielbiam ten czas, właśnie w ten sposób. I śpi całą noc bez pobudek! Teraz czuję się wspaniale, wypoczęta i pełna energii.\nWiem teraz, że warto być cierpliwym i spokojnym. Dobrze jest podejść do tego na luzie. Nie wyjdzie jednego dnia, ok. Czekamy na kolejny dzień.\nPolecam z całego serca i jestem przekonana o powodzeniu całej akcji 🙂 Ja jestem w pełni usatysfakcjonowana czego dowodem jest pełen sukces jeżeli chodzi o spanie mojego dziecka.\nKasia Wardowska, mama 23 miesięcznej Zuzi, Olsztyn\nMoją największą wątpliwością było czy możliwe jest osiągnięcie jakiegokolwiek sukcesu u dziecka powyżej 6 miesięcy oraz czy będziemy mieć z mężem na tyle cierpliwości i samozaparcia, żeby wytrwać w drodze, którą obierzemy.\nObawiałam się jednak, że niedostateczna ilość snu w dzień wpłynie na rozwój naszego Synka. Poza tym, mały zasypiał na moich rękach z płaczem i histerią, ze zmęczenia tak naprawdę. Czułam, że jest mu źle. Nie chciał zasypiać w łóżeczku i budził się po 45 minutach, ale nie dlatego, że tyle mu wystarczało. Cały proces usypiania zaczynałam od nowa.\nTeraz czuję się bardziej świadoma tego co robię, nie działam po omacku, wiem jak kierować zasypianiem, żeby obyło się bez płaczu. Podstawową różnica jest spokój z jakim Mały zasypia (bardzo rzadko pojawia się płacz) oraz ze do usypiania nie potrzebuje już bujania, noszenia na rękach i innych akrobacji.\nPrzełomem było oddanie Jasiowi kocyka- do 5 miesiąca był nim otulany do spania a potem mu go zabraliśmy, „bo przecież dużych niemowląt już się nie powinno otulać”, wystarczyło, że jest nim lekko nakryty i od razu stał się spokojniejszy. Potem eliminowaliśmy kolejne „ułatwiacze” i dzięki temu są drzemki na które Jaś zasypia sam w łóżeczku, bez potrzeby bujania.\nW trakcie konsultacji widać wiedzę i zrozumienie problemu rodziców, indywidualne podejście, spokój i opanowanie.\nJak jest problem, to należy szukać rozwiązania i pomocy osoby kompetentnej i doświadczonej.\nMama 8 miesięcznego Jasia\nNiespokojny sen mojego synka, kilkakrotne budzenie się każdej nocy i moje zmęczenie spowodowało, że zaczęłam szukać pomocy. Dodatkowo chciałam odstawić synka od piersi, gdyż Jego budzenie się było z tym związane. Zasypiał przy piersi wieczorem i za każdym razem kiedy przebudził się w nocy, co ok 3 godziny. Z pomocy Pani Sylwii skorzystałam, gdyż w ogóle nie miałam pojęcia od czego zacząć i jak przeprowadzić ten cały proces w łagodny i bezstresowy sposób, a na tym mi zależało.\nNie byłam pewna czy uzyskam wystarczające wsparcie, czy podołam i na ile proces samodzielnego zasypiania będzie stresujący dla mnie i dla synka. Również trudno mi było uwierzyć w powodzenie tej zmiany.\nWskazówki i pomysły pani Sylwii zebrałam i dostosowałam do wiedzy o moim synku (jego temperamencie, upodobaniach) i pewnego wieczoru odważyłam się spróbować. Teraz widzę, że cały ten proces nie był taki straszny jak moje obawy :). W pewnym momencie uwierzyłam, że ta oczekiwana zmiana jest możliwa.\nTeraz synek przesypia całe noce w swoim łóżeczku. Już się nie budzi. Nauczył się zasypiać bez piersi i nie domaga się jej w nocy. W końcu mogę przesypiać całą noc, a synek zasypia przy mnie łagodnie i spokojnie. Zasypia ze mną trzymając na mnie rączkę. Wszystkie cele zostały osiągnięte łagodnie i bez stresu :).\nBez wsparcia, motywacji i pomocy Pani Sylwii nie wiedziałabym jak to przeprowadzić. Uzyskałam też pomoc w zakresie wychowania, budowania relacji rodzic-dziecko nie związanych bezpośrednio ze snem. Bardzo cenna była możliwość e-mailowego zadawania pytań pomiędzy konsultacjami i uzyskania jasnych i wyczerpujących odpowiedzi.\nZ Panią Sylwią nie ma rzeczy niemożliwych jeśli chodzi o sen dziecka. Gorąco polecam konsultacje Pani Sylwii i dziękuję za wspaniałą pomoc.\nKasia, mama dwulatka\nDecydując się na konsultacje, zastanawiałam się czy to ma sens, czy zmiany nie będą zbyt trudne i stresujące dla mojego dziecka, czy nie będę musiała pogodzić się, że płacz to normalna sprawa i przede wszystkim czy będą jakiekolwiek efekty. Przeczytałam na stronie o małych krokach, próbowaniu i pracy w zgodzie z potrzebami dziecka, nie o wypłakiwaniu. To podejście mi się spodobało.\nNajbardziej zależało mi, by moja Laura nauczyła się zasypiać bez ssania piersi, na leżąco, a nie na moich kolanach. Zanim zasnęła miała nawyk – kilka łyków mleka, possanie piersi, kilka łyków mleka, znowu possanie i tak kilka razy. Tak samo ważna była dla mnie redukcja ilości pobudek w nocy, a budziła się 5 do 6 razy za każdym razem ssąc do zaśnięcia. Czasem też oprócz piersi, domagała się niestety wody. Przy tych zmianach chciałam zachować karmienie piersią.\nTeraz Laura zasypia tak jak chciałam – spokojnie, na łóżku przytulona do poduszki. Nie ssie już do zaśnięcia, ani wieczorem ani w nocy, ale karmienie zachowałam. Nie pije już wody w nocy. Ja śpię lepiej, wiem jak mogę działać i nie czuję się bezradna. Pozbyłam się myślenia: to minie, taki ma okres, bo wiem, że wiele zależy od nawyków, które sama mojemu dziecku wpajam. Na razie jeszcze budzi się trzy razy, żeby się upewnić, że jestem przy niej, po czym szybko zasypia. Jestem pełna nadziei, że będzie nam coraz lepiej.\nChyba najbardziej zaskoczyło mnie, jak bardzo przywiązujemy się jako dorośli do jednej znanej metody i boimy się próbować. Bo skoro dziecko zasypia lulane na rękach po domu i to działa, to strach zmieniać. A okazało się, ze samo lulanie dziecka nie w korytarzu, a w sypialni spowodowało, ze mała chciała już pierwszej nocy zostać położona w łóżku – przed zaśnięciem.\nSylwia nie narzuca rozwiązań, nie mówi mamom jak mają żyć ;). Dopasowuje swoje porady do indywidualnej sytuacji i podejścia rodzica, służy radą, ale nie stawia się w pozycji nieprzejednanego autorytetu – to wszystko sprawia, że chce się jej zaufać. Dodatkowo nie ogranicza poznania sytuacji do rytuałów związanych z dzieckiem, ale przede wszystkim sprawdza jaka jest motywacja i mówi wprost – bez odpowiedniej motywacji się nie da. Bardzo mi się to spodobało, bo miałam poczucie, że nie mam kontaktu z kimś kto przeczytał teorię i ma schemat działania, a z prawdziwym, empatycznym fachowcem.\nJeśli zastanawiasz się nad skorzystaniem z pomocy, chcę Ci powiedzieć, że warto, bo samemu nie zawsze wiemy dokąd iść i nie zawsze znajdujemy motywację. Sylwia zna się na rzeczy i pozwala oswoić się ze straszną wizją wprowadzania zmiany, prowadzi za rękę, ale nie ciągnie na siłę.\nAgnieszka Brzeska, mama 20 miesięcznej Laury, Warszawa\nPrzed konsultacjami miałam wrażenie, że próbowaliśmy już wszystkiego i zastanawiałam się czy Pani Sylwia będzie w stanie nam pomóc.\nCórka miała paniczny lęk przed zasypianiem. Każde usypianie było poprzedzone długim płaczem, wrzaskiem. W nocy zwykle 4 pobudki. Jeśli nie podałam mleka, ponownie uśnięcie trwało długo i oznaczało płacz, bujanie i noszenie. Koszmar! A o 6.00 rano rozpoczynała dzień.\nTeraz córka spokojnie, bez lęku i płaczu zasypia w łóżeczku o 20:00, ma pozytywne skojarzenia z miejscem, w którym śpi, budzi się o 7:00, nie karmię jej już w nocy, pierś i butelka zostały stopniowo odstawione. Dla nas jeszcze ważniejsze jest to, że w ogóle nie ma potrzeby nosić jej w nocy, skończyły się nocne płacze i histerie. Śpi całą noc w swoim łóżeczku, teraz już bez pobudek! Jej sen nocny się wydłużył, bo rano budzi się godzinę później niż poprzednio. Zasypianie jest zdecydowanie spokojniejsze. Nasze życie wróciło do normy 😉 Przede wszystkim ja teraz czuję się spokojniejsza i pewniejsza siebie. I oczywiście bardziej wyspana. 🙂 Konsultacje dały nam pewność w którym kierunku mamy iść, bo z różnymi metodami mieliśmy do czynienia. Stopniowe przyzwyczajanie dziecka do pewnych rzeczy, zgodnie z jego potrzebami, nic na siłę – to podejście, które działa.\nDlatego jeśli masz dziecko z problemami w zakresie snu, nie trać czasu na chodzenie do lekarzy, bo najczęściej otrzymasz odpowiedz, że to normalne u małych dzieci. Ta świadomość raczej ci nie pomoże, jeśli zaczynasz przypominać z niewyspania – ZOMBIE;) Poza tym na pewno instynktownie czujesz, że taka sytuacja nie jest normalna. Skorzystaj więc z pomocy osoby, która ma szeroką wiedzę i doświadczenie w tej konkretnej dziedzinie – snu dziecka. Mój mąż, opowiadając o tym znajomym, mówił, że mamy konsultacje z CZARODZIEJKĄ OD SNU 😉 Pani Sylwia to osoba bardzo kompetentna, z dużą wiedzą i naprawdę zaangażowana w to co robi. Zależy jej na rozwiązaniu problemu tak samo jak rodzicom. W trakcie empatycznej rozmowy, trafnie diagnozuje problem, konkretnie przekazuje co robić, modyfikuje działania w zależności od dziecka i sytuacji i jest naprawdę dużym wsparciem dla rodziców, którzy stracili już nadzieję na poprawę sytuacji.\nMy dziękujemy za wszystko.\nAgnieszka Stawowczyk, mama 8 miesięcznej Igi\nZgłosiłam się do Sylwii z rekomendacji. Mimo tego obawiałam się jakie metody będzie polecała z uwagi na różne podejścia osób wspierających tzw. 'trening snu'. Jestem przeciwniczką 'Crying it out”. Czułam się przemęczona, ponieważ mój synek budził się co godzinę, co dwie każdej nocy i zasypiał ponownie po karmieniu piersią, butelką lub noszony na rękach. Teraz zasypia w łóżeczku, przesypia noce i nie je ani nie pije w trakcie nocy. Dla mnie istotne jest to, że przy zmianach Sylwia brała pod uwagę aktualne potrzeby dziecka i proponowała rozwiązania, które pozwalały uniknąć jego płaczu. Uważam, że Sylwia ma dużą wrażliwość, umiejętność słuchania i empatię zarówno dla dziecka jak i jego rodziców.\nJeśli zastanawiasz się nad skorzystaniem z takiej pomocy, na pewno ją uzyskasz. Sylwia ma doświadczenie, które obejmuje nie tylko samo „spanie”, ale szereg innych aspektów z życia małego dziecka, które są nie mniej istotne. Zdecydowanie warto spróbować wysłuchać jej perspektywy. Nawet jeśli efekty nie następują od razu (tak jak u nas), to jednak w końcu pojawiają się, a wsparcie udzielone w trakcie tego procesu jest bezcenne. Polecam.\nSylwia Palmowska, mama 2 letniego Witusia, Warszawa\nZdecydowałam się skorzystać z konsultacji, ponieważ potrzebowałam pomocy w kwestii zasypiania syna. Chciałam żeby zasypiał łatwiej i krócej, z czasem samodzielnie. Po konsultacji, przede wszystkim odczułam większą pewność tego co robię z synem w tej kwestii, kierunku w jakim chcę iść. Mam więcej narzędzi i pomysłów rozłożonych do pracy w czasie. Najważniejsze było to, że dostałam konkretne rozwiązania. Poza tym, Sylwia słucha i słyszy :).\nEfekt jest taki, że Kubuś już mnie nie woła w nocy. Przesypia całą. Od czasu naszej rozmowy i kilku zmian zasypia szybciej i śpi znacznie lepiej.\nJeśli potrzebujesz pomocy, skorzystaj, bo czas i pieniądze zainwestowane w konsultacje zwrócą się w większej pewności siebie, spokoju i konkretnym planie działania.\nOla, mama prawie 3 letniego Kubusia\nNa konsultację zdecydowałam się, ponieważ pobudki w nocy stawały się coraz częstsze, wieczory spędzałam całe na usypianiu córki przy piersi, a ona potrafiła się obudzić krótko po odłożeniu do łóżeczka. To powodowało, brak czasu dla siebie. Dodatkowo miała bardzo krótkie drzemki dzienne. Przed konsultacją trochę już gdzieś sama przeczytałam, trochę wiedziałam i obawiałam się, że niczego nowego się nie dowiem i konsultacja nie okaże się skuteczna. Było inaczej. 🙂 Konsultacja dała mi motywację do zmiany nawyków i harmonogramu dnia. Dostałam dużo wartościowych wskazówek. A efekty? Mniej pobudek w nocy, stały harmonogram dnia, drzemka codziennie bardzo długa. Zasypia na spacerze między 10.00 a 11.00 w zależności od tego o której rano wstanie i śpi nawet 3 godziny. Wieczorem zasypia bez piersi, nawet beze mnie, z mężem, a ja mam więcej czasu dla starszej córki, dla siebie i męża, także na obowiązki domowe. Jeśli się wahasz droga Mamo, tak jak ja na początku, to chcę powiedzieć, że naprawdę warto skorzystać z tej pomocy. Im szybciej, tym lepiej.\nWiola, mam 12 miesięcznej Marcelinki\nDrogie mamy, moja, już roczna Gabrysia jest drugą „źle śpiącą” córeczką. Usypiała około 23 lub nawet o północy, a ja spałam z nią w jej łóżeczku, dostawionym do naszego, karmiąc permanentnie całą noc piersią. Budziłam się ok 6, 8 razy, a nawet więcej. Rano byłam obolała i niewyspana. Z pierwszą córką wytrzymałam tak dwa lata, tym razem jednak „pocztą pantoflową” dostałam namiary do Sylwii i nie czekałam ani chwili. Od razu mówię, że to nie jest tak, że ona ma magiczny guzik, który znajduje na naszym dziecku i włącza opcję „spanie”.\nPolega to na burzy mózgów mamy, która zna bardzo dobrze swoje dziecko, i Sylwii, która ma bardzo bogatą wiedzę i doświadczenie w tym temacie. W rozmowach wskazywała mi drogę, małe kroczki ku dobremu, tak by nie zapędzić się z jednego uzależnienia w drugie. Na początek przeprowadziła ze mną dogłębny wywiad jak to wszystko u nas wygląda (spotkania odbywały się w jej gabinecie, a nie u nas w domu) i od razu wykryła kilka pułapek. Uwagi przekazywała bardziej jako rady, a nie błędy z naszej strony. Nie ukrywam, że bije od niej duża doza empatii i zrozumienia. Wiele razy usłyszałam krzepiące słowa. Bardzo wspierający był dla mnie stały kontakt e-meilowy.\nOsobiście czułam się silniejsza i bezpieczniejsza w podjęciu „walki” z nawykami dziecka mając za sobą Sylwię. Niektóre uwagi był dużym zaskoczeniem i chętnie je wdrażałam jako nowości.\nNie jestem za „łamaniem dziecka” poddając go torturom wypłakiwania się. Oczywiście efekt może i jest, ale dziecko z tego co wiem zamyka się w sobie. Gdzieś czytałam, że jeśli przyjaciel przychodzi do nas i płacze to czy wyjdziemy i zamkniemy mu drzwi czy raczej przytulimy i zapytamy co się stało i jak mogę ci pomóc? A co dopiero małe dziecko? I tu jest mój wspólny mianownik z Sylwią. Bardzo spodobało mi się jej podejście.\nDziś Gabrysia zasypia o 21, przesypia całą noc, budząc się tylko raz na mleko, które pije na półleżąco i obraca się po nim tyłem do mnie obejmując ulubiony kocyk.\nNiektórzy znajomi dziwili się, że sięgamy po takie środki zamiast samemu sobie poradzić z własnym dzieckiem. Często też ci sami znajomi, podpytywali nas po chwili, co Sylwia nam doradza, bo oni to „też trochę mają problemów”… tylko nie chcą się przyznać…\nUwierzcie mi, że ja też chciałabym by ktoś przyszedł ponastawiał mi dziecko, ja mu zapłacę jak hydraulikowi i „cześć”. Dzieci to jednak żywe srebra i same wiecie jak jest z nimi ciężko. W pracy ze wszystkim sobie radzimy, a w domu ciężko nam czasami mieć wpływ na własne pociechy – nie wstydźmy się tego i szukajmy pomocy jeśli jej potrzebujemy. Kiedyś ludzie wstydzili się chodzić do psychologa, dziś wstydzą się poprosić o pomoc przy własnym dziecku. To że się po nią sięga nie znaczy, że jest się złym rodzicem albo, że ma się złe dzieci – wręcz przeciwnie!!! Ja nie żałuję, znam już zasady i wiem, że w każdej chwili mogę ponownie prosić Sylwię o pomoc.\nGorąco polecam Sylwię!\nAnia Zając, Mama 9 miesięcznej Gabrysi\nOpis podejścia sprawił, że nie miałam żadnych wątpliwości. Ważne było dla mnie, że to podejście bliskościowe i bez wypłakiwania. Miko zasypiał wieczorem wożony w wózku lub przy piersi. Teraz jest mi lżej, bo Miko potrafi sam zasnąć na łóżku kiedy jestem obok i to jest cudowne. 🙂 Mogę się cieszyć tym wieczornym momentem i już nie muszę go karmić żeby zasnął. Sylwia dużo pyta, chce znać szczegóły i dzięki temu naprawdę indywidualnie podchodzi do sprawy. Daje różne opcje do wyboru. Całość jest bardzo przyjaźnie, bez narzucania i ze zrozumieniem. SUPER. 🙂 Polecam, bo Sylwia pomaga uwierzyć, że te zmiany można zrobić i mam teraz wrażenie, że niektóre rzeczy same się robią, jeśli zrobi się ten pierwszy krok. 🙂\nEwelina, mama 22 miesięcznego Mikołaja\nZwróciłam się do Sylwii gdy mój syn miał 10 miesięcy. Aby go uśpić, musiałam go nosić na rękach. W ciągu nocy potrafił się obudzić 8 razy. Byłam zmęczona i potrzebowałam szybkiej i skutecznej zmiany. W czasie trwania naszych konsultacji nastąpiła szybka poprawa. Przede wszystkim mój synek zaczął rzadziej budzić się w nocy, udało się go odstawić od nocnego karmienia, udało się też wprowadzić nowy sposób usypiania i przejść z noszenia do usypiania na leżąco, aż ostatecznie nauczył się samodzielnie zasypiać w swoim łóżeczku. Wszystko to następowało stopniowo, w zgodzie z jego rytmem i gotowością. Dzięki metodzie Sylwii, zaczęłam powoli odzyskiwać energię życiową, która została mocno nadszarpnięta w pierwszym roku mojego macierzyństwa. Dostałam sporo wiedzy i narzędzi do stosowania w bieżących trudnościach i zmianach, które u tak małego dziecka pojawiają się nieustannie. Już teraz wiem, że nie ma jednego, gotowego rozwiązania, które sprawdzi się u wszystkich. Dlatego dostałam metodologię, która działa, a także informacje na co zwracać uwagę i jak interpretować konkretne zachowania. Dzięki temu wiem jak skutecznie reagować, zamiast tkwić miesiącami w niesłużących nikomu sposobach usypiania.\nBardzo cenne było dla mnie indywidualne podejście, możliwość pierwszego spotkania osobiście, opieka, jakiej Sylwia udziela w czasie całego procesu, jej holistyczne podejście, które skupia się nie tylko na śnie, ale na ogólnym rozwoju dziecka. Można łatwo wyczuć, że to czym się zajmuje i dzieli z innymi, to jej życiowa pasja. Sylwia jest świetną specjalistką w swojej dziedzinie, ma niezwykle zindywidualizowane podejście i co ważne, oferuje metodę, która jest łagodna, NIE 'przemocowa' dla dziecka, a opiera się na współpracy między dzieckiem a rodzicem.\nLudmiła Gumula, Mama 1,5 rocznego Jeremiego, Kraków\nJulek budził się regularnie 3 do 4 razy każdej nocy i najczęściej zasypiał z butelką w rączce po wypiciu z niej sporej ilości soczku. Pomimo drzemki w ciągu dnia, popołudniami bywał bardzo przemęczony, co widać było po jego pogorszonym nastroju.\nKonsultacja z Sylwią była empatyczną rozmową na temat tego co tak naprawdę powoduje, że Julek się regularnie budzi i co najważniejsze, jak to zmienić w łagodny, bezpieczny sposób, szanując jego uczucia. Bardzo pomocne były także jej sugestie z czego zrezygnować, a co wprowadzić. Teraz Julek przesypia całą noc, a ja czuję się lepiej, mam więcej energii rano i przez cały dzień. Julek też jest bardziej wyspany i radosny. Bardzo wspierające było to, że po konsultacji Sylwia pozostawała ze mną w kontakcie, mailowym i telefonicznym. W moim odczuciu bardzo zależało jej by mi pomóc. Polecam wszystkim niewyspanym mamom.\nAnia Protas, Mama 19 miesięcznego Juliana\nMoje dziecko nielekko akceptuje zmiany, więc decydując się na konsultacje u Sylwii, obawiałam się czy cała 'terapia' przyniesie jakiekolwiek skutki. Nie miałam pomysłu jak przekonać dziecko do samodzielnego usypiania, nocnego spania bez pobudek, odstawienia od piersi. Chciałam polepszyć jakość snu, zarówno dziecka jak i mojego. Poza tym nie udało mi się to w kolejnych próbach nauki dziecka samodzielnego zasypiania bez piersi. Teraz córka przesypia noc bez pobudek, potrafi sama usnąć bez żadnych wspomagaczy (wcześniej tylko przy piersi). Obie jesteśmy bardziej wyspane i co za tym idzie mamy lepszy humor w ciągu dnia. :)Przeprowadzka córki do własnego łóżeczka też zakończyła się sukcesem :).\nMoją uwagę zwróciło wsłuchiwanie się w potrzeby i preferencje dziecka i nie wprowadzanie niczego na siłę, wbrew woli dziecka. Bardzo podoba mi się dążenie do celu małymi krokami, dzięki czemu dziecko prawie nie zauważa zmian i łatwo je akceptuje. Sylwia pokazuje wiele dróg, wiele rozwiązań do każdego pytania i problemu, dzięki czemu 'terapia' jest skuteczna i bezustannie motywująca rodzica.\nNie zabrakło mi absolutnie niczego. Ogromnym plusem jest możliwość kontaktu mailowego między konsultacjami, bo czasem rodzica może dopaść chwilowe zwątpienie i szuka małej zmiany w działaniu. Maile są motywujące i potwierdzają stałe zainteresowanie Sylwii problemem i postępami.\nWarto próbować, bo nawet dzieci, które wydają się nie akceptować żadnej zmiany jeśli chodzi o sen i usypianie, mogą nauczyć się usypiać samodzielnie i przesypiać noc bez pobudki. Jeśli potrzebujesz takiej pomocy, chciałabym Ci powiedzieć, że 'terapia' jest przyjazna dziecku, że można zmienić przyzwyczajenia bez płaczu dziecka, za to z uśmiechem na jego twarzy. 🙂\nAnia, Mama 17 miesięcznej Zuzi, Warszawa\nZwróciłam się do Sylwii w momencie, kiedy sytuacja nas przerosła. Od dłuższego czasu szukałam odpowiedzi i wskazówek na to jak poradzić sobie z 1,5 rocznym synem, który w dalszym ciągu wstaje kilka razy w ciągu nocy i wypija w tym czasie spore ilości mleka, do tego śpi z mamą lub najczęściej na niej. Byliśmy z mężem wykończeni, dyżurowaliśmy na zmianę. Nasza sytuacja była na tyle wyczerpująca, że postanowiłam położyć wszystko na jedną kartę. Zaufałam Sylwii i 'oddałam’ dziecko w Jej ręce. Po 1,5 miesiącu współpracy Franek zasypia sam, w swoim łóżeczku i przesypia całe noce, bez karmienia. Byłam przekonana, że nasz przypadek jest wyjątkowo złożony i musimy poczekać, aż dziecko z tego wyrośnie. I rzeczywiście nasz przypadek taki był, na nocne pobudki złożyło się sporo spraw, które kolejno trzeba było wyeliminować, ale wszystko się udało, małymi kroczkami osiągaliśmy sukces. Los nas nie oszczędzał, kilka poważnych chorób przebytych w tym czasie, pobyt w szpitalu, wyjazdy i moja podupadająca determinacja przy każdym zakręcie losu. Tylko za sprawą Sylwii, jej profesjonalnemu i serdecznemu podejściu, zaangażowaniu i ogromnej chęci pomocy udało nam się osiągnąć cel. Jestem ogromnie wdzięczna za nieocenioną pomoc.\nPrzed rozpoczęciem pracy z Sylwią mój synek budził się 6 do 8 razy. Teraz wcale. Nareszcie mogę lepiej się wysypiać. Na początku Sylwia pokazała mi całościowy plan, etapy z jakich będzie się składał i sposób działania. W trakcie całego procesu uświadomiłam sobie, że można wiele zmienić idąc małymi kroczkami. Mobilizujące było zadawanie pewnego rodzaju „zadań domowych”. Wiem, że sama nie byłabym w stanie zmotywować się na tyle, by coś zmienić. Z pewnością emocje dziecka i moje wzięłyby górę. Polecam szczególnie mamom zmęczonym ciągłym niewysypianiem się i tym, które same próbują coś zmienić w drastyczny sposób, ‚na wypłakanie się’.\n„Moje zmęczenie sprawiło, że chciałam posłuchać kogoś, kto sam doświadczył tego typu problemów. Chciałam wiedzieć co powinnam zmienić żeby osiągnąć upragniony cel – samodzielne zasypianie córeczki w łóżeczku.\nKonsultacja spełniła moje oczekiwania w stu procentach. Przede wszystkim znasz problem, bo sama tego doświadczyłaś i wiesz jaki to ma wpływ nie tylko na funkcjonowanie dziecka, ale też pozostałych członków rodziny. Pewnie dlatego okazujesz mnóstwo zrozumienia i cierpliwości. Aktywnie uczestniczysz we wszystkich wprowadzanych zmianach, wspierasz w trudnych chwilach :-).\nZosia zaczęła zasypiać w łóżeczku 🙂 Nie jest to jeszcze samodzielne zasypianie, ale zaprzestałyśmy noszenia po całym mieszkaniu i wyeliminowałyśmy nocne karmienie.\nSerdeczne podziękowania za zaangażowanie, cierpliwość i wsparcie.\nZ czystym sumieniem poleciłabym Twoje usługi.”\nMagdalena, Mama 14 miesięcznej Zosi, Kraków\nMój synek, Mikołaj, na początku miał potworne kolki przez co przywykł do noszenia i zasypiania na rękach. Dlatego wydawało mi się niemożliwe, że można nauczyć dziecko spania u siebie w łóżeczku. Wiedziałam jednocześnie, że jeśli nie zacznę pracować nad snem z synkiem, to za chwilę będzie mi go trudno utrzymać, a co dopiero uśpić na rękach. Po konsultacji nie dość, że byłam pewniejsza w aspekcie tego co chcę zrobić, to jeszcze wiedziałam jak to mam zrobić. Plus dowiedziałam się o kliku fajnych 'trikach', które zaimplementowałam od razu i od razu zobaczyłam ich efekt :).\nBardzo podobało mi się to, że trakcie konsultacji było miejsce na otwartą dyskusję oraz indywidualne podejście do małego 'pacjenta'.\nWarto skorzystać. Można się dużo dowiedzieć, przedyskutować i skonfrontować swoją wizję.\nBardzo dziękuję – jest ogromna poprawa po 1,5 miesiąca. Właśnie synek sam usnął u siebie w łóżeczku, a ja mogłam napić się herbatki i poczytać książkę :).\nDominika, Mama 6,5 miesięcznego Mikołaja, Kraków\nSytuacja w jakiej znajdowałyśmy się z córką co wieczór potrzebowała zmiany. Znałam Twoje podejście i postanowiłam, że taka konsultacja jest konieczna.\nSporo się zmieniło od tamtego czasu. Wcześniej córka usypiała przy piersi. Nie było to łatwe, ponieważ rozpierała ją energia. Usypianie trwało długo i nie obywało się bez płaczu. Budziła się średnio co 40 min od zaśnięcia, co kradło mi większość mojego wieczoru. W nocy również często się budziła. W tej chwili usypia w swoim łóżeczku. Jestem przy niej, kładę ją jak trzeba, głaszczę, otulam kocykiem. Czasem zasypia szybko, czasem długo, ale najważniejsze jest to, że nie budzi się już tak często. Odzyskałam wieczory i teraz mam całe trzy godziny dla siebie :). W nocy też budzi się rzadziej.\nPodobało mi się bardzo indywidualne podejście, częste rozmowy i delikatne wdrażanie nowych nawyków. W tych konsultacjach cenię również różnorodność metod radzenia sobie z usypianiem dziecka. Poza tym czułam, że o nas dbasz, dzwonisz, dopytujesz się, radzisz.\nPolecam konsultacje z Tobą, bo to nieoceniona pomoc. Radziłabym też żeby skontaktować się z Tobą jak najszybciej, jeśli tylko dziecko ma problemy ze spaniem.\nIzabela Karczmarczyk, Mama 8 miesięcznej Gai, Kraków\nZdecydowałam się skorzystać z pomocy z powodu zmęczenia niewyspaniem. Byłam już u kresu wytrzymałości, bo starsze dziecko przesypiało całe noce od 4-go miesiąca, a młodsze w 8-mym budziło się do 3 razy na butelkę. Martwiłam się o jego ząbki i nie chciałam myć za każdym razem żeby go nie rozbudzać. Dużo czytałam na temat snu dziecka, bardzo często rady dla rodziców wykluczały się. To powodowało, że nie wiedziałam czy kierunki działań, które wybrałam są dobre. Decydując się na program konsultacji, nie byłam pewna, czy zdalna pomoc, bez uczestnictwa na żywo będzie efektywna, no i czy całość zakończy się powodzeniem. Teraz wiem, że osoba z zewnątrz, ale z wiedzą czasem potrafi lepiej doradzić. U nas zadziałało i już poleciłam Sylwię.\nKiedy rozpoczynałyśmy konsultacje, młodszy syn budził się na butelkę nawet 3 razy każdej nocy, teraz śpi całą noc i to jest super! Dodatkowo wieczorne usypianie zabierało godzinę, w gorsze dni nawet dwie.Teraz jest dużo łatwiej, szybciej i spokojniej. Poza tym przeszedł bezboleśnie do drugiego pokoju. Przy okazji skorzystał starszy 3,5 letni syn, który zasypia teraz cudownie i nie wychodzi już z łóżka po kilka razy. Wszystkie zmiany przebiegły tak, że obie strony – rodzic i dziecko nie czuli dyskomfortu.\nPodobało mi się dostosowanie do konkretnej sytuacji dziecka i elastyczność jeśli chodzi o czas konsultacji. Odczuwalna jest tu dbałość o klientów i życzliwość.\nBasia, Mama 13 miesięcznego synka, Kraków\nUmawiając się na pojedyncze, indywidualne spotkanie z Sylwią, obawialiśmy się przede wszystkim tego, że konieczna będzie cała seria konsultacji, a na efekty trzeba bedzie długo pracować. Usypianie Weroniki trwało ok godziny wieczorem i w dzień przed każdą drzemką podobnie. Zależało nam przede wszystkim, żeby ten czas się skrócił.\nPo niespełna 2 tygodniach, efekt jest taki, że skróciliśmy czas usypiania z godziny do maksymalnie 30 minut i to jest najważniejsze, wydłużyliśmy też sen nocny dziecka o godzinę do dwóch i zmniejszylismy ilość drzemek z 4 do 3 w ciągu dnia.\nJednocześnie uważam, że jako Rodzice jesteśmy teraz spokojniejsi, zniknęło napięcie. Nie zmuszamy dziecka na siłę do zaśnięcia.\nSpokój psychiczny rodziców i nie dopuszczenie do frustracji są tutaj bardzo ważne. Moją uwagę zwrócił wnikliwy wywiad i wysłuchanie rodzica. Wymierne efekty w zakresie usypiania i snu dziecka są zauważalne.\nIlona Ciecior, Mama 6 miesięcznej Weroniki, Kraków\nChciałam z Tobą porozmawiać żeby szybko pomóc mojemu dziecku zasnąć w ciągu dnia i wprowadzić dobre nawyki przed zaśnięciem nocnym. Teraz robię to świadomie, a nie tylko czekam na to co robi dziecko, czyli wprowadzamy swoje zasady. 🙂 Teraz mamy swój system i rytm, co sobie bardzo cenię. Mogę powiedzieć z czystym sumieniem, że jestem mega szczęśliwa i zadowolona ze snu Frania! Najważniejszym elementem Twojej konsultacji jest dla mnie to, że masz indywidualne podejście do konkretnego dziecka, a nie są to tylko ogólne zasady powtarzane przez wszystkich. Bardzo, bardzo dziękuję raz jeszcze za Twoje podpowiedzi – miałaś 100% racji i wszystko sprawdza się w praktyce tak jak mówiłaś. 🙂 Myślę, że w trakcie rozwoju malucha zrodzi się jeszcze milion pytań i z pewnością będę szukać pomocy u Ciebie. Jesteś fachowcem, któremu warto zaufać!\nBernadka, Mama Frania, Brzesko\nUsłyszałam o Tobie od koleżanki i już na Twojej stronie widać indywidualnie podejście do każdego dziecka i to że to rodzice też decydują jak np. taka nauka zasypiania się potoczy. Bardzo mi się to spodobało. Przed spotkaniem wysyłany jest super formularz.\nW trakcie konsultacji miałam poczucie, że faktycznie uważnie mnie słuchasz i wyłapujesz różne niuanse i detale, które mogą mieć znaczenie, a na które ja nie zwróciłam aż takiej uwagi. Konsultacja rozwiała parę moich wątpliwości, poukładała w głowie rożne wiadomości i przemyślenia, które miałam odnośnie snu dziecka, a przede wszystkim uświadomiła mi ze nie należy nic robić nagle tylko małymi kroczkami, nieustannie obserwując dziecko. No i to że tak naprawdę ma sens wdrażać tylko te metody, do których sama jestem całkowicie przekonana.\nBardzo polecam spotkanie z Tobą osobie, która pragnie indywidualnego traktowania i podejścia, uważnego wysłuchania i znalezienia łagodnego sposobu na poradzenie sobie z problemami snu własnego dziecka (bez wypłakiwania się).\nMagda, Mama Kalinki\nPolecam innym Mamom program konsultacji Sylwii, ponieważ jej stałe wsparcie i zaangażowanie przez cały okres trwania programu zmotywowały i zdyscyplinowały mnie do konsekwentnego, planowanego działania. Bardzo ważne było również dopasowywanie działań do zmieniających się zachowań dziecka.\nMartynka przesypia teraz całą noc i nie potrzebuje już jedzenia ani picia w nocy. Ja dzięki temu też śpię całą noc, za co jestem wdzięczna Sylwii.\nAgnieszka Sacha, Mama 2,5 letniej Martynki\nPo Twoim programie konsultacji działam według planu i nareszcie nie tracę czasu na bujanie i usypianie Wery. Wszystkie zmiany jakie sugerowałaś wprowadziłam w łagodny sposób. Bardzo pomocne było zrozumienie jakie mi okazywałaś i Twoja trafność w ‘rozgryzaniu sytuacji’ z wywiadu. Polecam skorzystanie z takiej pomocy innym mamom. Dziękuję.\nMagdalena Jendraszczak, Mama 8 miesięcznej Wery\nPoleciłabym konsultację indywidualną zwłaszcza mamom takim jak ja, wymęczonym ciągłym budzeniem się w nocy i mającym problem z podjęciem decyzji. Rozmowa z Sylwią utwierdziła mnie w wyborze sposobu postępowania. Bardzo pomocne było zaplanowanie i rozłożenie działań w czasie.\nHelenka obecnie nie budzi się na jedzenie, a komfort mojego snu stopniowo poprawia się.\nAnia, Mama 2,5 letniej Helenki\nOpinie – uczestniczek warsztatów spokojny sen dziecka\nZdecydowanie warto wziąć udział\npiszą o moich warsztatach?\nZrobiła Pani na mnie duże wrażenie na warsztatach. Byłam na nich przez przypadek i nie żałuję. Szkoda, że nie wiedziałam o cz.1. Nie sądziłam, że poświęci Pani indywidualny czas dla każdego, a to daje bardzo dużo.\nU nas, powiem szczerze najważniejsze, to zmieniło się moje nastawienie do usypiania 🙂 i chyba córka to wyczuwa i zasypia łagodniej :). Wprowadziliśmy dodatkowy rytuał – zasypianie z muzyką Mozart for baby oraz gaszę całkowicie światło w pokoju. Już córka nie potrzebuje spacerować przed snem 🙂. Kotłuje się jeszcze na naszym łóżku po czym sama schodzi do swojego łóżeczka i tam zasypia (od urodzenia usypiam ją w jej łóżeczku). Nie noszę jej, ona nie płacze tylko się kotłuje, ale teraz spokojnie do tego podchodzę no i w 30 minut dziecko zasypia. Wcześniej godzina do półtorej. Faktem jest że za radą neurologa i Pani też kładziemy się spać natychmiast przy pierwszych oznakach spania (ziewanie, przecieranie oczu).\nJeśli chodzi o przesłane materiały to cenne były fragmenty dot. ssania kciuka bo nasza mała od urodzenia ssie dwa środkowe paluszki. Staramy się zająć jej uwagę by nie ssała. Po przeczytaniu tekstu jestem spokojniejsza :). Na razie staram się by miała zawsze coś w rączce i wtedy je daną rzecz, a nie paluszki.\nJeśli będę miała jakiś problemem w przyszłości to na pewno będę się z Panią kontaktować :).\nAgata, Mama 12 mc Amelki\nWarsztat w Klubie Kuźnia, Kraków 7 luty 2018\nUważam, że „świeżym” mamom takie spotkania są potrzebne, bo rzucają nowe światło i spojrzenie na sprawy, z którymi mamy w natłoku innych obowiązków mogą sobie nie radzić.\nAgata Klimowicz, Mama 8 mc Adasia\nDziękujemy bardzo za Twoje porady. Staramy się oduczyć Dzieciątka zasypiania na rękach podczas chodzenia i metoda małych kroczków ma sens. W tej chwili Mała zasypia nam jeszcze na rękach, ale ja już nie chodzę :).\nJeszcze raz dziękuję za podzielenie się doświadczeniem.\nPolecam. Warto skonsultować się ze specjalistą, a nie słuchać 'doradców', porozmawiać z innymi mamami, które mają podobne doświadczenie.\nJola Jaworska, Mama 14 mc Franka\nŻłobek Baby College, Kraków 15 listopad 2017\nBardzo interesujące i wartościowe spotkanie. Można się dowiedzieć, wydawać by się mogło prozaicznych rzeczy, które jednak są bardzo istotne w rytmie dobowym naszych pociech.\nDominika Dziekan, Mama 22,5 mc Julci\nRodzic powinien zrozumieć jak wielką rolę odgrywają nie tylko nawyki i przyzwyczajenia, ale także emocje, które towarzyszą nam w ciągu całego dnia.\nWarto żeby uświadomić sobie co dziecku pomaga, a co przeszkadza w spokojnym śnie.\nMonika Ryko, Mama 10mc Szymona\nOśrodek Kultury ARTzona, Kraków 12 września 2017\nDochodzenie do sedna problemów, indywidualne podejście, duża wiedza w temacie. Bardzo polecam.\nOla Łukawska, Mama 9 mc Adasia\nZdecydowanie polecam. Jako psycholog dziecięcy bardzo się bałam szkolenia dotyczącego usypiania dzieci. Często na takich szkoleniach polecane są metody typu wypłakiwanie, 3 -5-7 itd., a na to nie ma we mnie zgody. Pani Sylwia pokazała jak to zrobić z szacunkiem i miłością. Niesamowite! Polecam całym sercem. Na pewno skorzystamy z kilku rad.\nElżbieta, Mama 16 mc Milenki\nWarsztat w Dylematy - Klub Mamy i Taty, Myślenice 24 listopad 2016\nWygląda na to, że kolejne warsztaty nie będą nam potrzebne. Po wprowadzeniu pewnych zmian w rytmie dziennym Misia zaczęła chętniej zasypiać o bardziej dziecięcych porach i w zasadzie potrafi przespać w nocy nawet 8 godzin bez budzenia się. Jeśli się wybudza, to ewidentnie z głodu, ale całkiem dobrze sobie bez tych karmień nocnych radzi (5-6 godzin przesypia bez problemu).\nDziękuję zatem za rady i za spotkanie na warsztacie w lutym, mam nadzieję, że nasze problemy z zasypianiem należą już do przeszłości 🙂\nMonika Świda, Mama 6 mc Michaliny\nUczestnictwo w spotkaniu z Sylwią „Jak łagodnie nauczyć dziecko spać?” dało mi przede wszystkim nadzieję na zmianę, na to, że nareszcie i ja i mój synek będziemy mogli przespać całą noc, bez wybudzania. Przemyślałam dokładnie jak można zastosować metodę, o której opowiadała Sylwia w moim przypadku. Wprowadziłam zmiany i działa! Sama jestem zaskoczona, że moje dziecko przyjęło to tak szybko i spokojnie , bez płaczu i krzyku . Michałek zaczął przesypiać całe noce w niecałe dwa tygodnie po spotkaniu. Nie wzywa mnie także kiedy wybudzi się na moment podczas drzemki w ciągu dnia, o czym nie było wcześniej mowy. Wszystko w tej metodzie jest bardzo logiczne. Ważne jest jednak, by dziecko było zdrowe, aktualnie w dobrej kondycji i nie w okresie ząbkowania. Szczerze polecam spotkania z Sylwią wszystkim Mamom, których dzieci się budzą\nKarina, Mama rocznego Michałka


Publicystyka Świetna fabuła… jak na grę – dlaczego tyle wybaczamy scenariuszom gier? 26.01.2019 - Forum | GRYOnline.pl\nPublicystyka Świetna fabuła… jak na grę – dlaczego tyle wybaczamy scenariuszom gier?\nSubtelność, z jaką Detroit podchodzi do tematu samoświadomości androidów, może imponować. Pod warunkiem, że ma się góra kilkanaście lat i nie oglądało się żadnego filmu science fiction ani nie czytało żadnej książki o podobnej tematyce.\nNajlepsze podsumowanie tej grafomanii od Cage`a. Gra jedzie na tak oklepanych motywach, że o mało pod konsolę nie wpadałem ze śmiechu.\nCzytając ten artykuł mam niejasne wrażenie, że autor jeśli chodzi o kinematografię zatrzymał się mniej więcej 20 lat temu, kiedy duża część wypuszczanych filmów miała rewelacyjną fabułę. A dziś? Olbrzymia większość filmów klasy AAA i wielkobudżetowych produkcji jest mniej więcej na poziomie współczesnych gier fabularnych, gdzie fabuła jest pretekstem do rozwałki.\nNajprościej to zweryfikować w bardzo prosty sposób :) siąść z zegarkiem w ręku do każdej z ostatnio wydanych wysokobudżetowych produkcji i policzyć ile czasu aktorzy spędzają na ganianiu za sobą nawzajem, strzelaniu, biciu się, ile razy (absurdalnie) wychodzą z niewyobrażalnych opresji, ile razy gość dźgnięty nożem 10 minut później jest w stanie przyjmować i zadawać kolejne ciosy podparte absurdalnym dźwiękiem przełamywanego pora, a ile czasu spędzają na wspólnych rozmowach, rozwiązywaniu problemów itd.\nI nagle okazuje się, że ta współczesna kinematografia jest aż do bólu sztampowa.\nAutor poleciał po temacie straszliwie płytko i aż jestem tym zdziwiony. Dobra fabuła to nie taka, która zawiera określoną ilość wątków i zwrotów akcji, ale taka, która wzbudza w widzach potrzebę dowiedzenia się, co jest dalej. Fabuła w filmach nie jest od tego by dokonywać odkryć na miarę podróży na księżyc, ale po to, by opowiadać konkretną historią. I jeśli mamy z góry uznać, że fabuła pozbawiona zwrotów akcji jest głupia, bo nikt nagle nie okazał się zdrajcą to sorry, ale ja wysiadam. To nie to jest kluczem do interesującej historii. WIĘCEJ! Bywa nawet, że sam tylko sposób opowiadania opowieści jest tak genialny, że wciąga jak diabli.\nI tak w BG2 może i żaden z naszych pobratymców nie okazał się zdrajcą ALE ilość interesujących wątków, które pchały nas dalej była zatrważająco duża. Ja w tę grę nie grałem dla mechaniki, ale z silnej potrzeby rozwinięcia się historii, z potrzeby posłuchania kolejnych opowieści. Bardzo podobnie było w przypadku Mass Effecta 1,2 i 3 i co ciekawe z tego właśnie powodu odbiłem się od Andromedy. Gra mechanicznie miodna, przepiękne widoki, ale fabularne dno i metr mułu.\nMyślę, że autor tekstu popełnił jeden zasadniczy, bardzo poważny błąd myślowy. Założył, że potrafi zdefiniować pojecie IDEALNEJ albo GENIALNEJ FABUŁY i wokół tego przeświadczenia zbudował cały tekst. Tymczasem genialna fabuła to nie są ani zwroty akcji, ani ciekawe postaci, bo żaden z tych elementów nie GWARANTUJE sukcesu. Dobra fabuła to taka, która sprawia, że czekamy na ciąg dalszy, która sprawia, że czasem się zaskakujemy.\nTo nie ratowanie świata jest tu problemem, ale całokształt narracji. Czy autor czytał w ogóle opowieści Sapkowskiego? Toć niektóre z nich są do bólu sztampowe, gdzie z góry wiadomo, że Wiedźmin zostanie pewnie dotkliwie ranny, ale nie zginie, bo nie zabija się dobrej postaci. Eh...\nJa osobiście od gier nie wymagam dobrej fabuły. Od tego mam filmy i książki. Przez niemal 30 lata grania może wskazałbym dosłownie kilka w miarę fajnych historii. Cała reszta to okrutny paździerz, banały, wydziwianie, komplikowanie na siłę i przede wszystkim niedoprowadzanie historii do końca.\nOd gier wymagam przede wszystkim przemyślanej i interesującej mechaniki. Stąd np. dlatego lubię sandboxy. W gry chcę grać, a nie ich słuchać.\nI pewnie dlatego też moje ulubione gatunki to symulatory i strategie czyli gry zupełnie pozbawione fabuły i takie gdzie praktycznie wszystko zależy ode mnie i mało jest narzucone z góry.\npost wyedytowany przez zanonimizowany1277705 2019-01-26 18:54:43\nAlbo o serii Uncharted, w której garść charyzmatycznie nakreślonych postaci i dobre dialogi w zupełności wystarczają, by proste opowieści w stylu kina nowej przygody klasyfikować jako jedne ze szczytowych osiągnięć narracji w grach.\nno i co w tym złego? akurat do stworzenia dobrej historii wystarczy tych kilka elementów. Jeśli story jest spójne, dobrze poprowadzone i w miarę logiczne (w ramach konwencji), to owszem, mamy do czynienia z dobrą fabułą. W filmach z Indianą Jonesem też motorem napędowym były ciekawe postacie, pościgi i dobrze napisane dialogi - i to wystarczyło.\npodobnie jest z drugim Half-Life - historia niespecjalnie skomplikowana, ale podana w taki sposób, że po prostu chce się śledzić losy Gordona i Alyx - gra w odpowiedni sposób dawkuje humor i napięcie, a to jest coś, czego brakuje np. w nadętych historiach Cage'a.\ngry mają bardzo szerokie pole manewru, jeśli chodzi o sposoby opowiadania historii i wielkim błędem jest brnięcie w kierunku, który lata temu obrała większość developerów - czyli opowiadanie historii w sposób filmowy. Wielu nie chce zauważyć, że gry mogą opowiadać historię poprzez interakcję gracza ze światem, czyli za pośrednictwem samej mechaniki rozgrywki. W tym tkwi ogromny potencjał narracyjny.\npost wyedytowany przez zanonimizowany1196217 2019-01-27 00:36:36\nWiecie. Jak widziało się już setki filmów i seriali, zagrało się w setki gier, i przeczytało setki książek..to każda kolejna fabuła wydaje się sztampowa. Bardzo rzadko zdarzają się perełki, które zaskakują. Niestety ale taka prawda. Ale to nie znaczy ze to źle.\nJeśli fabułę gry, czy jakiegoś wątku fabularnego, sprowadzić do suchych faktów, to oczywiście bardzo często okazuje się, że to banał. Nie tylko zresztą gry. O czym jest Moby Dick? O tym, że jacyś kolesie pływają po morzu i polują na wieloryba. Też mi historia dla wędkarzy.\nAle czasem zarówno w grach, jaki filmach, czy literaturze, nie to stanowi o jakości.\nKrótko mówiąc, wątek Krwawego Barona w W3 podobał mi się nie tyle dlatego, że był wyjątkowy, co dlatego, że był po pierwsze zaskakujący- nie spodziewałem się czegoś w tym stylu w grze, po drugie, z przyjemnością słuchałem dialogów, czyli diabeł tkwił w szczegółach. Po trzecie przez niejednoznaczność dawał do myślenia.\nA poza tym jest oczywiste, że fabuła w grze ma być podporządkowana rozgrywce, więc siłą rzeczy trudniej tu o ambitne zagrania - i jest to coś, z czym nie mam problemu, bo prawdę powiedziawszy najbardziej nie lubię, gdy ktoś próbuje mi wciskać ambicje o wysokiej sztuce do gry, od której oczekuję prostszej rozrywki.\nNie znaczy to, że ta prosta rozrywka musi być prostacka - tu pokazuje się mistrzostwo Wiedźmina, w którym potrafiono stworzyć niebanalne postaci, łączyć humor i powagę, bawić się formą - a wszystko obok i w ramach gry.\nMoim zdaniem nie powinno się porównywać fabuły gier rpg i innych sandboxów z filmami.\nFilm najczęściej mieści się w przedziale czasowym 1,5-2,5 h, w tym czasie mieści się fabuła w której są momenty akcji i czas spokoju tak żeby widz mógł odetchnąć i wciągnąć się w kolejną akcję. W grach rpg akcją zazwyczaj są misje główne lub poboczne a czasem na odpoczynek jest czas wolny pomiędzy misjami w wolnym świecie. Oczywiście są też filmy w których jest naparzanie cały czas np taki John Wick którego growym odpowiednikiem jest powiedzmy taki Max Payne ale umówmy się fabułe obu pozycji można opowiedzieć w 3 zdaniach i nie tym te produkcje zgromadziły swoich fanów.\nGry rpg i inne z otwartymi światami porównałbym prędzej do seriali np gry fantasy typu wiedźmin czy skyrim do gry o tron. Każdy odcinek przyrównać do misji fabularnej.\n2 godzinny film z zamkniętą fabułą można porównać do gier bardziej korytarzowych,\nOsobiście uważam że najlepszą fabułę ze wszystkich gier w jakie grałem ma Mafia the city of Lost Heaven i do tej gry wiele filmów nie ma startu. Zresztą najnowsza produkcja Daniela Vavry (Kingdom Come) również trzyma dobry poziom fabularny (szkoda tylko że fabuła jest ucięta) więc czekam na jego kolejne produkcje z wypiekami\nŚwietny artykuł, ale wtrące swoje trzy grosze. Idealizujemy to co było 20-30 lat temu w kinematografii i innych nurtach bo zwyczajnie nie pamiętamy słabych dzieł z tamtego okresu.\nCiekawe ile osób głosowało w ankiecie.\nChyba większość nie czytała książek i jest przeciw Sapkowskiemu zgodnie z modą. Może później się to zmieni jak artykuł przeczyta więcej osób. Gra może się bardziej podobać, ale jak tekst o tym słusznie mówi, trudno postawić grę obok jakiejkolwiek książki jeśli chodzi o fabułę. Scenarzysta może być wybitny, ale sam fakt, że pisze na potrzeby gry oznacza wiele ograniczeń. No i - w grach fabuła jest elementem mniej lub bardziej ważnym, obok całej reszty. W książkach to wraz ze stylem pisania najważniejsza rzecz.\nNiestety faktem jest, że bardziej ambitne fabularnie produkcje często odnoszą klapy finansowe. Planescape Torment nie sprzedał się najlepiej po premierze. Doceniono go dopiero znacznie później. Torment Tides of Numenera, to typowy przykład klapy sprzedażowej (nieco złagodzonej tym, że była to produkcja ufundowana na Kickstarterze). Pillars of Eternity 1 ma dobrą fabułę i odniosło jako taki sukces, ale to jeden z wyjątków. Okazuje się, że gry z ambitniejszą fabułą są produktami niszowymi, skierowanymi do bardzo wąskiego grona odbiorców. Sukces w takich przypadkach jest bardzo rzadki i zazwyczaj opiera się na szczęściu. W branży filmowej czy literaturze jest pod tym względem nieco lepiej, ale powiedzmy sobie uczciwie, że dzieła wybitne też nie zawsze odnoszą zadowalający sukces. Tak to już jest, że masowy odbiorca ma swoje określone wymagania i sięgając po jakieś medium chce się przede wszystkim zrelaksować, a nie prowadzić rozważania filozoficzne.\nDetroit jest słabe "nawet jak na grę" (jest dobre, jeśli ktoś się chce pośmiać nad głupotami Dawida Klatki, ale w innym przypadku... meh), Wiedźmin 3 też fabuły głównej świetnej nie ma.\nGry prezentują zupełnie inny sposób opowiadania historii. Jasne, możemy napaćkać w grze cutscenek i powiedzieć, że to filmowe doświadczenie. Fabuła gier powinna jednak współpracować z jej rozgrywką. Nawet, jeżeli sama historia najwyższych lotów nie jest, współpraca z wszystkim, co dzieje się wokół, może sprawić, że odbiera się ją dobrze i w rezultacie wchodzi na taki poziom narracji, na który nie mogą sobie pozwolić filmy i książki. Patrz np. Bioshock i\ntwist z would you kindly?\nbądź pasożytów z The Phantom Pain\nAkurat pasożyty w tej fabule to była kwestia poboczna, a Phantom Pain jest wyśmienitym przykładem dobrej fabuły.\nGracz przez całą grę gra nie tym, kim myśli, że jest. Gdy po odkryciu tego twistu będziemy chcieli odtworzyć sobie wszystkie wydarzenia z gry, całość nabierze zupełnie innego znaczenia.\nArtykuł można w bardzo prosty sposób odwrócić, większość filmów to sztampa nastawiona na akcję, a książki to tanie czytadła.\nNie wszystko musi fabułą dorównywać klasykom literatury, wymienione w przykładach Uncharted fabułę ma dobrą, bo w idealny sposób odzwierciedla ona to, co gracz może robić w grze. Co z tego, że schematy już widzieliśmy gdzie indziej? Awanturniczy charakter, odwiedzane egzotyczne miejsca, ciekawe postacie itd. itp. sprawiają, że śledzi to się po prostu dobrze.\nWreszcie ktoś to powiedział!\nAle serio, po co twórcy mają kombinować nad skomplikowaną fabułą, gdy większość i tak przeklika dialogi. A jak już się postarają, to mało do kogo dotrze historia, nieważne jak genialna by nie była- przykład? Nier:Automata. Nawet na metacritic wielu 'recenzentów' odpuściło sobie w 1/3. Żeby było śmieszniej, ścieżka A jest wręcz celowo głupkowata i niekompletna, ale i tak przez wieli nazwana jest "dobrą" fabułą. Aż strach pomyśleć, co powiedziałyby te osoby po faktycznym skończeniu gry...\nA gry, które faktycznie wykorzystują potencjał medium można policzyć na palcach jednej dłoni. Do tej pory pamiętam końcową fazę Portala 2- celowo banalną, by pokazać charakter głównego złego. Albo sławne napisy w Automacie. Ale po co się trudnić, jak można wrzucić tonę znaczników i tysiąc questów "idź, zrób, wróć".\nInny przykład- Phantom Pain. Gra przez wielu uważana za niedokończoną, błe, wycięto wszystko, błe, gdzie antagonista... Ale wiecie- ta gra ma tytuł 'ból fantomowy' i dokładnie to uczucie wywołuje, obdzierając gracza z towarzyszy, postępu, antagonisty i nawet protagonisty.\npost wyedytowany przez berial6 2019-01-26 14:10:33\nW grze fabuła nie jest tak ważna jak w książce czy nawet w filmie. Ważniejsze jest to nieuchwytne coś co nazywamy grywalnością i składające się z wielu wpływających na siebie nawzajem elementów. Fabuła to tylko dodatek do gry który może ją uatrakcyjnić jeśli ma jakiś sens i trzyma się kupy. Może też zepsuć wrażenia z gry jeśli brakuje w niej elementarnej logiki. Nie będę podawał przykładów bo jestem przekonany że każdy ma jakieś własne :)\nGłównym powodem, dlaczego jesteśmy w stanie przymknąć oko na niewyszukaną fabułę jest fakt, iż gry są interaktywne. To dość kluczowa różnica w porównaniu do filmów czy książek, których jesteśmy tylko biernymi odbiorcami. Stopień immersji jest nieporównywalny i w tym tkwi siła gier.\nCiekawe ile osób biorących udział w ankiecie przeczytało choćby jedną książkę Sapkowskiego. ^^\nŚwietny artykuł. A najlepszym dowodem na zacofanie gier względem filmów i książek pod względem fabuły są dla mnie szachy. Drewniane postaci, ślamazarny rozwój wydarzeń, wyświechtany temat wojny (do tego z rasistowskim podtekstem) i królobójstwa. Ale prostym ludziom widać to wystarcza.\npost wyedytowany przez wojtek750 2019-01-28 21:56:07\nMoja mama kobieta 60 lat zawsze uważała gry za zło, ponieważ znała je z dawnych czasów jako tępe strzelanki do ośmiogłowych potworów. Dopiero teraz gdy zagrała w wiedzmina trzeciego nieco się przekonała. Ja od zawsze nie widziałem sensu w porównywaniu gier do książek czy filmów. Jako fanowi kina dla wymagających o wiele ciężej znaleźć dobry film niż dobrą grę. Gdy w grze nie przypadnie mi do gustu cutscenka to mam wylane, bo za kilka sekund będę grał i bawił się gameplayem. Film nie oferuje nic więcej poza wpatrywaniem się w ekran. Tam historia to wszystko co dostajemy, więc musi być spójna i ciekawa. Czytając książkę wszystko musimy sobie sami wyobrazić. Każda z tych form spędzania czasu jest inna i śmiało można je przyrównać jeszcze do np: gry w piłkę, paintballa tudzież zbierania grzybów. Co kto lubi i co jakie dla kogo elo.\nTe wyniki głosowania w ankiecie. :D\npost wyedytowany przez ddawdad 2019-01-26 12:40:27\nNa pierwszym miejscu dla gier AAA nie jest to kwestia produkcyjna a wartość marketingowa. Fabuła to jeden z elementów, który trzeba dobrać tak żeby pasował jak najszerszej grupie odbiorców. Kiepska fabułą jest dla takiego samego liczbowo grona jak "zbyt dobra". Przykładem są dobre tytuły z finansową klapą jak: Planescape Tourment, Tides of Numenera, Arcanum czy Vampire Bloodlines. Nie tyczy to oczywiście tylko gier. Z podobnych przyczyn mniej sprzedaje się ambitne kino, niszowa muzyka, czy nawet produkty spożywcze.\nErgo - marketingowo fabuła nie ma być jak najlepsza - ona ma być jak najmniej przeszkadzająca. Taka średnia. Przystępna dla wszystkich. Tak jak hamburger z sieciówki - smakuje większości a wcale nie jest ani wybitny jakościowo ani doprawiony by dawać doznania podniebieniu.\npost wyedytowany przez Miodowy 2019-01-26 13:37:10\nŚwietny tekst, prosto w punkt ;)\nNiestety, biorąc pod uwagę, że obecnie najpopularniejsze gatunki gier stawiają na czystą akcję i / lub ciągłą konfrontację, twórcom bardzo ciężko będzie na takim szkielecie zbudować opowieść, która wykracza poza fabularne mielizny pokroju "ci dobrzy walczą z tymi złymi".\nLekko zbaczając z tematu - bardzo mnie przy tym bawi, jak projektanci gier łapczywie rzucają się na każdą nową metodę budowania fabuły, świata i rozgrywki, przy wykorzystaniu której owe trio nie skakałoby sobie do gardeł. Takie From Software wymyśliło sobie, że rzucenie gracza w zdewastowany świat, gdzie samemu trzeba wykminić, "co tu się panie zadziało", to świetny sposób na połączenie rozgrywki opartej na ciągłej walce z historią niekoniecznie napisaną pod dyktando tarczy i miecza. Sprawdziło się, więc nagle co drugi indyk (a także i kilka większych gier) korzysta z tego samego motywu "odkrywania świata w ruinie". Tak samo było, jak BioShock wjechał na scenę z audiologami :p\npost wyedytowany przez Montinek 2019-01-26 14:23:02\nMi się podoba jak scenariusz gry ładnie pokrywa się z założeniami rozgrywki. Tak jest w przypadku hejtowanego (mi tam się podoba) przez fanów Lighting Returns, gdzie założenia fabularne 13 dni do końca świata oddają to w rozgrywce - jest normalnie system czasu, trzeba pilnować okienka czasowego, niektórzy kupcy otwierają się w konkretnych godzinach, co wymusza dalsze planowanie do przodu i z zachowaniem czasu, bo ten ciągle płynie (oczywiście można też chomikować EP i co chwila odpalać chronostasis żeby czas zatrzymać, ale on nie zatrzymuje się na długo). To jest super. Nie tylko fabuła przewiduje dany czas, ale ten czas jest faktycznie, tj. tylko 13 growych dni do wykonania zadania. Nie zrobisz? Tut mir leid, zaczynasz od nowa.\nA nie jak w większości gier, wielka misja ratowania świata, która wykonam gdzieś tak za 100 godzin jak porobię questy poboczne. I sam nie lubię gier z limitem czasowym (Lighting Returns jest pierwszą grą od lat, która mi się w tym stylu podobała), wiem że to ogranicza eksplorację, ale też śmiesznie jest, gdy historia zatacza o jakieś motywy ratowania świata, ale wcale nikomu się do tego nie spieszy. Powinny istnieć systemy motywujące do ciągnięcia głównego wątku, np. jakieś ostrzeżenia, że zła armia (czysty przykład) gromadzi coraz więcej ludzi i ciężej będzie dostać się do dowódcy zamku/bossa, więc trzeba taką misję zrobić szybciej. Albo z zamku bossa niedługo wyjedzie konwój z lootem i za jego pokonanie dostaniemy gorszy sprzęt jeśli nie wyrobimy się w czasie. To są obiecujące koncepty.\npost wyedytowany przez zanonimizowany1272618 2019-01-26 15:05:49\nZ drugiej strony można przewrotnie powiedzieć, że film to taki absurdalnie krótki symulator chodzenia z do bólu liniową fabułą, zrealizowany przy absurdalnie wysokim budżecie.\nW grze fabuła nie jest tak ważna jak w książce czy nawet w filmie\nStrategie radzą sobie świetnie bez fabuły\nNiekonieczne. To zależy od założenie i gatunki gry. Fabuła dla gry RPG i przygodówki jest bardzo ważna i bez tego nie ma sensu jest grać. Nie wyobrażam Planescape Torment, Final Fantasy VII, Baldur's Gate 2, Monkey Island, Walking Dead 1, Wiedźmin i podobne gry bez rozbudowane historie i genialne postaci. Gry typu dungeon crawlers i diablo są wyjątki od reguły, bo nie potrzebują rozbudowane historie, a tylko genialne projekty poziomów i system walki, które wciągają mocno.\nMoże dla gry AKCJI i STRATEGIE nie potrzebują fabuły, ale spróbujcie wyobrazić Metro, BioShock, Spec Ops: The Line, trylogia Myth, Disciples II, Command & Conquer czy StarCraft bez przygotowany świat, historia i postacie. Nie grałem w Dark Souls tylko dla samego walki i satysfakcji, ale również chęć eksploracji świat i odkryć przyczyny upadku ludzkości.\nZa to gry takich jak Total War, Settlers, Doom, Super Mario, Mortal Kombat doskonale radzą bez rozbudowana historia. Wystarczy tylko prosta historia jako przetekst do rozwalenie bossa. Oraz piękny i oryginalny świat jako tło dla gry i już.\nFabuła może nie jest niezbędna dla grywalność, ale tylko dodaje smak i to bardzo pyszny. Czynią gry jeszcze lepsze i przede wszystkim wyjątkowe.\nZgodzę się tylko, że tylko książki i mangi są dużo lepsze od filmy i gry, jeśli chodzi o fabuły.\nTo tylko moja własna opinia.\nTymczasem genialna fabuła to nie są ani zwroty akcji, ani ciekawe postaci, bo żaden z tych elementów nie GWARANTUJE sukcesu. Dobra fabuła to taka, która sprawia, że czekamy na ciąg dalszy, która sprawia, że czasem się zaskakujemy.\nDokładnie. Liczy się kreatywność i niepowtarzalność, który sprawia, że chcę poznać do samego końca i zapada mi na pamięć.\npost wyedytowany przez zanonimizowany307509 2019-01-26 20:38:38\nSilent Hill 2 ma fabułe, która może się mierzyć jak równy z równym z najlepszymi filmami i książkami.\nA czy mocą fabuły w izometrycznych Falloutach nie były te mikro historie postaci (ich osobiste i osobliwe historie, ich rozterki oraz ich główne problemy życia codziennego); miast; wiosek; ciekawych miejsc, grup/organizacji/sekt/gangów/społeczności; lokalnych intryg, które w gruncie rzeczy w skali makro na Pustkowiach są w ogóle niewidoczne i nie mają żadnego znaczenia, a główny wątek ( jesteś wybrańcem; zabij wielkiego złego, który tworzy armie złych potworów; dostarcz swojej wiosce GECK) jest tylko pretekstem, abyś ruszył w świat i przeżył mikro/kameralne/lokalne przygody, które nierzadko są lepsze od tych pompatycznych, sztampowych, z epickim/bohaterskim wydźwiękiem, jednowymiarowych/czarno-białych (główna postać zawsze po stronie konfliktu znajduje się po stronie, która jest w 100% dobra moralnie bez żadnej skazy i ukazywana dla odbiorcy jako pozytywna, a przeciwna strona konfliktu jako ta zła do szpiku kości i przedstawiana w sposób negatywny)o ratowaniu całego świata, kraju lub bardzo dużej ludności i o wielkiej skali?\npost wyedytowany przez DzikiTibijczyk 2019-01-27 09:11:43\nMiędzy innymi dlatego najważniejsza jest dla mnie rozgrywka.\nOkej...Raczej wszyscy jesteśmy zgodni co do założonego w artykule wniosku.\nJEDNAKŻE, szanujmy te kwestie które stanowią o wyjątkowości interaktywnych przygód.\nJeśli już musimy kwestie fabularną w grach porównywać do przedstawicieli innych "gałęzi popkultury" to z filmami jeszcze można czasem powalczyć, ale książki to Wy w ogóle wyrzućcie z tego porównania bo to jest całkowicie inny lvl często nieosiągalny nawet dla filmów.\nNa warstwę artystyczną gry składa się wiele czynników i fabuła (choć dla mnie ważna) nie gra wcale pierwszych skrzypiec.\nJa uważam że jeśli nie pod względem fabuły to pod względem POSTACI, jak najbardziej - nawet po gębach mogą się gry tutaj lać z filmami. I to już są kompletnie inne zawody.\nWiele z tych wykrzyczanych tutaj w komentarzach gier zebrało raczej słuszne baty za historię która nie jest żadnym arcydziełem wcale, ale jednak wykreowane postaci w świecie gier to Wy szanujcie. Tożsamości czasami na prawdę imponują. I zwykle właśnie te postaci tworzą klimat, dołóżcie do tego świetną muzykę (która notabene jak najbardziej może z filmami się ścierać) + element interaktywności + fakt że czasami poznanie historii zajmuje nam kilkanaście razy tyle czasu co poznanie historii filmowej I W REZULTACIE mamy mieszankę na prawdę wyjątkową. Inną, ale wartościową jak najbardziej.\nPostaci które tożsamością mogłyby w kinematografii na prawdę porządzić ? Większość składu z RDR 2 z Arthurem Morganem na czele, Nathan Drake, Joel i Ellie (TLOU) Vaas z FC3, Solid Snake, Origami Killer, Alistair i Morrigan (DA:O), Shepard czy Mordin z serii Mass Effect i wiele, wiele innych.\nDoceńmy to, co gry robią dobrze bo na wielu tych poziomach po prostu zamiatają :)\npost wyedytowany przez Jameson95 2019-01-27 14:42:19\nZależy jaki gatunek filmowy. Kino akcji już dawno zostało dogonione przez gry. Takie Mission Impossible żadna część do pięt nie dorasta niektórym kampanion z Coda. Takie Advance Warfare to gotowy materiał na film. I nie chodzi tu o sama fabule tylko o tło. Ciekawa wizja przyszłości. To samo Infinite warfare. Z tego mozna by zrobic dobry film.\nGry spokojnie można postawić obok filmów pod kątem fabuły, praktycznie dla każdego gatunku można znaleźć pozycję równie dobrą co największe dzieło filmowe, jak nie lepszą.\nHorror? Silent Hill 2.\nCyberpunk? Pierwszy Deus Ex czy niedawny Prey.\nFilm akcji? Którykolwiek z pierwszych czterech MGS.\nJames Bond? No one lives forever.\nPseudonaukowa papka jak Intestellar? A choćby Bioshock Infinite.\nSpace Opera? Pierwsze dwa Mass Effecty nie mają się czego wstydzić.\nI tak w sumie można by wymieniac i wymieniać. Już nawet nie będę wspominał ile trudniejszym zadaniem jest stworzenie postaci z krwi i kości, która zachwyci nas swoim charakterem i historią, mając do dyspozycji kila figur geometrycznych niż wrzucenie gotowego oscarowca na scenę.\nInna sprawa, że przez ten sandboxowy trend gry same z siebie robią kupę dla dzieciarni, gdzie kilkugodzinna nawet często dobra fabuła znika w 200 godzinach łażenia i zbierania byle gówna, żeby mieć achiwment na stimie... Nie mam nic do sandboxu takiego jak GTA czy Yakuza, gdzie nie robienie pobocznych aktywności nie skutkuje niczym negatywnym. Ale w większości przypadków te gry zmuszają do pobocznych aktywności, co by levelować postać...\npost wyedytowany przez zanonimizowany1211334 2019-01-27 18:25:37\nNo pewnie. Po co Geralt ganiał za Ciri, Yenefer, Triss i resztą przyjaciół, którzy mogli być praktycznie wszędzie. Mógł po prostu zadzwonić i umówić się na kręgle.\npost wyedytowany przez Blackthorn 2019-01-27 22:34:02\nJedną uwagę mam co do artykułu. Poza wspomnieniem o Planescapie (i jakże słusznym bo ta gra pod względem historii bije na głowę nie tylko inne gry ale i prawie całą kinematografię) zabrakło mi trochę skupienia się na starszych produkcjach z wybitną fabułą. I nie idzie mi tu wcale o klasyczne RPG, bo te jak choćby Baldury mają historie przyjemne ale na poziomie typowego masowego fantasy, niezłego ale niczego szczególnego.\nMam tutaj na myśli zwłaszcza stare przygodówki, które potrafiły opowiadać naprawdę świetne historie, oraz klasyczne jRPG w których też można natrafić na prawdziwe perełki. Aczkolwiek te ostatnie lepiej ogląda się te historie na youtubie niż w nie gra ze względu na tak ukochany przez Japończyków masakryczny grind.\nGry AAA zawsze będą średniakami jeżeli chodzi o historię, tak jak i główne blockbustery kinowe (w stylu Avengers). Rynek masowy, koniec kropka. I tu z artykułem się zgodzę, że najlepsze historie świata gier jak choćby te z wieśka (choć uważam, że historie z dodatków do wieśka 3 jak i ta z wieśka 2 są lepsze od głównego wątku wieśka 3) są z punktu widzenia literatury co najwyżej ponadprzeciętne choć jeszcze nie dobre, a z punkt widzenia kinematografii dobre (choć w tej też ostatnio zauważyłem duże spłycenie warunkowane sytuacją polityczną w USA obrazujące się zbytnią polaryzacją filmów i bohaterów po którejś ze stron barykady). Ale pamiętajmy też, że 90% kina jak i literatury też jest nieszczególna. wiele masowo zaczytywanych książek poziomem też nie imponuje. Są ludzie co czytają Dukaja, Zajdla czy Asimova a są i tacy co czytają książki z Top empiku Lipińskiej, Rubik Anji itp.\nGracze powinni wymagać więcej? Niby jak? Jedynym językiem rozumianym przez studia tworzące w segmencie AAA, jest język pieniądza. Żeby nas "usłyszeli", należałoby po prostu nie kupować gier ze słabą fabułą, prawda? W praktyce oznaczałoby jednak zaprzestanie kupowania... pewnie z 95% gier (pozostałe 5% to te produkcje, które fabuły nie mają w ogóle, jak np. Fifa). Czy to jest najlepsza droga? Wątpię.\npost wyedytowany przez Persecuted 2019-01-26 12:32:29\nBez przesady - większość gier to taki sam paździerz popkornowy jak i holiłudzkie kino popkornowe. Przeciętny gracz/oglądacz nie potrzebuje skomplikowanej fabuły co by się nie namęczyć. Jak ktoś chce czegoś więcej to musi się napracować i poszukać.\nCoś w tym jest, detroid to dobry przykład. Nie chodzi tylko o temat poruszania świadomości androidów ale takie rzeczy jak np. kupno androida przez bezrobotnego ćpuna który nie ma co do garnka włożyć są śmieszne. Większość gier które mają dobrą fabułę to poziom filmów klasy b co najwyżej, ale są wyjątki.\nDla mnie fabuła jest na trzecim miejscu. Po klimacie i rozgrywce.\nW Wiedzmine 3 mocno brakowało jakiegokolwiek większego zwrotu akcji w głównej fabule, jakaś znacząca postać mogła się okazać zdrajcom czy kimś innym niż się wydawało ale nie było czegoś takiego. Już w Wiedzminie 2 można było się zdziwić kim był np Letho, Shila a w trójce postacie niczym nie zaskakiwały. Do tego finał trzeciej części i główny zły boss król dzikiego gonu był płytszy od kałuży, nie mieli czasu albo pomysłu na zakończenie. Na szczęście historia z Sercu z kamienia była super, choć w Krwi i winie trochę spadł poziom na rzecz nowej krainy do zwiedzania.\nNie licząc przygodówek i innych symulatorów chodzenia nie da się właściwie w grze stworzyć wiarygodnej fabuły. Ostatnio ograłem sobie Max Payne 3 i tam jak na grę :) fabuła jest naprawdę dobra, zresztą mocno inspirowana filmem Człowiek w ogniu. Nie zmienia to jedak faktu że pomiędzy świetnymi cut-scenkami zabiajamy przeszło tysiąć przeciwników co sprawia że gra jest kompletnie nierealna a fabuła pretekstowa. Jeszcze trudniej stworzyć wiarygodną fabułę w grze z otwartym światem, gdzie przejśćie danej gry to dziesiątki czasem setki godzin, z masą zadan i aktywność pobocznych. W GTA jesteśmy super gangsterem a dorabiamy sobie jako taksówkarz albo rozwoziciel pizzy.\nDla mnie RDR 2 to szczytowe osiągniecię jeżeli chodzi o aspekt scenariuszowy w grach. Postacie, dialogi, zwroty akcji. Cudeńko.\nZa RDR jest Spec Ops, The Last of Us, Bioshock Infinite, Max Payne 3, Portal 2 i Half Life 2.\npost wyedytowany przez zanonimizowany1225506 2019-01-26 14:22:47\nJeśli gry miałyby kiedykolwiek osiągnąć fabularny poziom najlepszych książek, czy filmów to AI musiałoby robić większość roboty. Inaczej cena stworzenia takiej gry byłaby ogromna.\nDla mnie w grach najwaznienszy jest gameplay. Fabula ma byc elementem napedzajacym calosc. Aktualnie gram w nowego God of War i tam porobno miala byc jakas mega fajna historia podrozy... polowa gry za mna i ciagle na nia czekam :E\nTemu Detroit to troche za duzo dalem 8 byloby ok.\npost wyedytowany przez Wujek_Wladek 2019-01-26 16:17:05\na ja się nie zgadzam z publikacją mówiąc że fabuła w grach jest przeciętna albo jest pretekstem, w niektórych grach tak ale w większości dobrych to narracja przyciąga do ekranu monitora nawet bardziej niż sam gameplay. Lista gier z porządnie poprowadzoną fabuła jest całkiem długa i za nim ktoś mi zarzuci brak oczytania czy o oglądania "wybitnych dzieł" to książek w domu mam podobną ilość co gier (liczone są w tysiącach).\nz gier można wybrać kilka pierwszych z brzegu gdzie fabuła była na tyle intrygująca że po skończeniu gry mogłem stwierdzić że była solidnie poprowadzona poniżej kilka przykładów a jestem w stanie wypisać z 100+ pozycji\n- slient hill 2\n- zaginięcie ethana cartera\n- rdr i rdr2\njest też wiele gier które mają genialny gameplay połączony z dobrze poprowadzoną narracyjną fabułą jak np. Metro 2033 i Metro LL, czy Obcy Izolacja.\nBardzo subiektywny artykuł.. są gry które maja świetną fabułę, ciężko wszystko zaszufladkować do jednego wora. Jedna osoba powie że Mass Effect ma kiepską fabułę druga co innego :) Co do sapka to pierwsze 3 tomy są niezłe, kolejne 2 średnie, a ostatnie 2 kiepskie i chaotyczne. Dla mnie sapek i saga wiedźmina jest dobra ale nic poza tym, sto kroć wole książki Dana Browna którego autor określa symbolem taniego pisarstwa lol :D Pamiętam jak dużo osób spuszczało się nad Conanem, to myślę dobra przeczytam.. Przebrnąłem przez gruby zbiór opowiadań Howarda.. i większość z nich była taka sama Conan biegał po pustyni, pływał po morzu, smigał po dzungli i nagle znikąd wyskakiwały omszałe zielonkawe mury ruin w których czaił się demon, któremu dawał po łbie xD żeby było zabawniej najlepsze opowiadanie jakie czytałem o Conanie nazywało się "Godzina Smoka" i było już innego autora.. Generalnie każdy ma inny gust dla mnie opowiadania o Conanie to chała a dla kogo innego to może być bilbila :D Co do ankiety to fabuła z gry podoba mi się bardziej.\nWynik 65 do 35 na chwilę obecną.\nMoże jednak warto temu Panu Sapkowskiemu odrobinę odpuścić? Jeno się głośno zastanawiam.\nEDIT: wycinam jedno "się".\npost wyedytowany przez /|\_ 2019-01-27 01:49:54\nPo części się zgodzę z autorem, po części nie. Fabularnie gry nigdy nie dorównają książkom tyle że w przypadku literatury dobra historia i ciekawe postacie to w zasadzie trzon tego gatunku. W grach fabuła to tylko jeden element z wielu. Co do kinematografii, porównywanie filmów AAA z grami AAA z ostatnich 15 lat to te drugie wygrywają. Dla przykładu filmy Marvela praktyczne opierają się na charyzmatycznych bohaterach i ich relacjach natomiast fabuła jest tylko pretekstem do rozpierduchy. W grach jest niewiele lepiej ale widać ciągły postęp, gdzie filmy z roku na rok są coraz prostsze fabylarnie a do tego nie rzadko postacie są płaskie, cała para lecie w sceny akcji np. Aquamen.\nA my wcale nie jesteśmy wielkimi fanami zmian i dążenia do wyższej jakości, będąc w pełni zadowolonymi z tego, że nasze medium dogoniło filmowe i książkowe średniaki.\nJednym z problemów miałkości fabularnej gier może być fakt, że jest to medium, które otrzymuje mocne przetasowania wiekowe, pokoleniowe. Wydaje mi się, że większość gra aktywnie tylko parę lat w swoim życiu i później z tego wyrasta:\na) dostrzegając, że historie gdzie indziej opowiedziane są lepiej,\nb) zakładając rodzinę,\nc) z innego powodu, z którego brakuje czasu na akurat to hobby.\nI tak mainstream, główny odbiorca to wiekowo ciągle ten sam człowiek, który nie wymaga za dużo, który nie dostrzega też problemu, gdyż brakuje mu punktu odniesienia, ponieważ branża gier mu go skąpi. Dalej będą się najlepiej sprzedawać gry uproszczone oraz zrównane do najniższego poziomu z największego zbioru graczy. Ciągle też będą powstawać wyjątki potwierdzające regułę, gdyż medium jest jedyne w swoim rodzaju (np. taki Kojima w filmie zapewne nie spełniłby swojego marzenia, ale jako scenarzysta gier sobie bardzo dobrze radzi). Ale żeby nie było, pozostałe branże ten problem również dotyka. Blockbusterom każdej z nich w znakomitej części daleko do arcydzieł. Aczkolwiek, gdy najpopularniejsze były tylko arcydzieła...\nChętnie zobaczyłbym przy okazji listę najlepszych historii w grach. W artykule został wymieniony Planescape Torment i NieR. Macie jeszcze jakieś propozycje? Może coś wartego ogrania przegapiłem.\nTak czytam powyższe komentarze i po przemyśleniach dochodzę do pozytywnych wniosków. Jeszcze dużo zostało do odkrycia dla twórców gier.\npost wyedytowany przez topyrz 2019-01-27 19:37:24\nnie taki stary zgred\nCóż. Autor się myli bo za mało książek przeczytał i filmów obejrzał. Olbrzymia większość książek i filmów ma fabuły na poziomie gier czyli nic porywającego ot typowa historia, którą lubimy przeżywać w nowych wersjach czyli archetyp. Różnice tkwią w tym jak opowiadamy historię. Archetypów jest parę i nic nowego od czasów prehistorycznych nie wymyśliliśmy i nie wymyślimy, wszystko już było opowiedziane. Całe różnice robi otoczka opowieści. Zarzuty są z d.... wziete, bo w grach to gracz tworzy w dużej mierze otoczkę opowieści we własnej głowie.\nOd każdej reguły są wyjątki, Przy choćby Red Dead Redemption, każdy western wydaję się być "płaski" jak ściana. Można też odwrócić medal, Takie kinowe hity jak Avengers czy Transformers też mają "głupkowatą" fabułe i ogląda się je w większości przypadków by nacieszyć oko wspaniałą scenografia itd.\nMyślę, że autor felietonu wymaga od fabuły gier więcej niż w przypadku filmów i seriali. Te drugie coraz częściej próbują robić z widza idiotę i prezentują okropnie leniwe scenopisarstwo. Do tego dochodzą ekranizacje gier, które nie radzą sobie z przedstawieniem wielowątkowej fabuły niektórych gier i upychają wybitne historie w koślawe ramy współczesnej kinematografii.\nWow, co za niespodzianka, "pokazuj-nie mów" wciąż jest najlepszym sposobem na przedstawienie dobrej narracji w grach czy filmach, co udowodnił chociażby DOOM 2016.\nJednakże zapytam - na co mi świetna fabuła, skoro rozgrywka jest do kitu? Już z dwojga złego wolałbym poświęcić fabułę dla rozgrywki, bo to jest jednak FUNDAMENT czegoś, co określamy GRĄ WIDEO. Albo GRĄ w ogóle.\nWystarczy sobie pooglądać Gaming Sins.\nNp. Max Payne 3, nawet GTA V.\nmoże warto dodać z jakiej gałęzi popkultury wywodzą się gry komputerowe, bo bliżej im do planszówek niż filmu czy książki,\nwięc próżno szukać tutaj dobrej fabuły skoro oczekujemy głównie dobrej zabawy\nCzemu nie ma odpowiedzi ,,w obu przypadkach fabuła była bardzo dobra"\nNa wstępie chciałbym się podzielić pewnym sposobem na kiepską fabułę w grach. Trzeba wyciągnąć kij z tyłka i będzie dobrze.\nCo do meritum, to powiem tyle. Książek nie czytam, ale filmy i seriale oglądam i szczerze mówiąc, nie aż tak często jest mi dane raczyć się tymi super historiami. W dużej mierze jest to zapewne zasługa tego, że wszystko już było. Albo prawie wszystko. Ile widzieliśmy filmów o psychopatach? Od groma i jeszcze ciut. Kolejne tego typu produkcje, to siłą rzeczy powielanie schematów. Zmieniają się tylko szczegóły.\nPodobnie jest z grami i stwierdzeniem, że kiedyś to było. Nie było, po prostu mieliśmy dużo mniejsze wymagania. Nawet wychwalana pod niebiosy Mafia nie miała specjalnie odkrywczej fabuły. O co tam chodziło? Przypadkowy koleś, przypadkowo wpada w wir wydarzeń i pnie się w górę w przestępczej organizacji. Później rusza go sumienie, zaczyna współpracować z policją, zostaje koronnym, doprowadza do skazania wielu gangsterów. Ukrywa się pod nową tożsamością, ale "sprawiedliwość" i tak go dopada. To jest ta niemal oskarowa historia?\nBiło od pierwszej Mafii Ojcem Chrzestnym na kilometr i to w dużej mierze robiło robotę. Ja też byłem pod wrażeniem, żeby nie było. Dzisiaj jednak byłbym bardziej krytyczny. Historia okej, ale bez specjalnych zachwytów. I tu jest właśnie jeden z głównych problemów, moim zdaniem. Jesteśmy tym wszystkim zbyt zblazowani i to, co kiedyś było uznawane za bardzo dobre, dziś jest średnie. Lepiej prędko nie będzie, dlatego proponuję zastosować się do mojej porady ze wstępu.\npost wyedytowany przez Kriszo 2019-01-26 21:17:01\n"Pani Jeziora" jest tomem tak złym, tak "głupim", że fabuła growego Wiedźmina jest niczym wybawienie.\nJa się z tym artykułem nie zgodzę.\nW obecnych czasach większość seriali czy filmów ma mega oklepana fabule, powiedziałbym że gry nawet wychodzą z tego pojedynku zwycięsko\nUncharted serwuje o wiele ciekawsza historię od filmowego Indiany, a większość obecnych filmów AAA fabuły nie posiada wcale jak choćby uwielbiane przez wielu Avengers itp śmieci (dla mnie te filmy to dno ale to moja opinia)\nFilmów jednak jest ogólnie więcej więc i łatwiej znalezc takowy z dobrą historia (poza tym film musi stawiać na historię, gra już nie)\nDetroit to akurat faktycznie historie miało niezbyt ciekawa, tutaj się zgodzę - dużo ciekawsze było Heavy Rain czy Fahrenheit, chociaż tam też były pewne bolączki\npost wyedytowany przez zanonimizowany714315 2019-01-26 14:11:49\nPisanie scenariuszy dla gier jest zupełnie czymś innym niż dla filmów, seriali czy książek. Poza tym, film trwa średnio powiedzmy 2 godziny, i funkcjonuje na zupełnie innych zasadach. Serial już jest dłuższy a scenariusz sztucznie przedłużany, w którym masz początek, a w środku praktycznie do samego końca filler w postaci sztucznie przeciągniętej fabuły gdzie zupełnie nic nie dzieje, a w finale cała akcja przyspiesza parokrotnie żeby domknąć wątki, często zostawiając masę dziur. Porównywanie książek do gier to w ogóle totalny idiotyzm. Książki są zupełnie tym czego autor sobie zażyczy. Fabuła i scenariusz gier musi przede wszystkim współgrać z gameplayem i innymi technicznymi elementami, z level designem, questami i tak dalej. Już nie wspominając że gry RPGie są bardzo długie, napisz sobie scenariusz do 50-100 godzinnej gry a do 2 godzinego filmu. Nie przeceniajcie scenariuszy filmowych czy serialowych bo w przeważnej większości to nic specjalnego, przynajmniej jeżeli chodzi o filmy z tej dekady, większość to remaki, rehashe, filmy o sueprbohaterach, a nawet te ambitniejsze filmy często niczym specjalnym się nie wyrożniają, już nie wspominając o serialach. A co wyróżnia takiego Wiedźmina 3 to przede wszystkim fajnie napisane postacie, świetne dialogi i narracia moment-to-moment czyli zwyczajne rozmowy z NPCami, czytanie książek, wykonywanie questów a nie "Gonimy Ciri" bo ważna jest podróż i emocje które są z nią związane, a nie finał podróży. Idiotyczny artykuł, w którym autor wykazał się ignorancją i nie wiedzą na temat tworzenia gier video.\npost wyedytowany przez Nuker 2019-01-27 18:11:38\nTak się wszyscy spuszczają na tym Nierem jakby to było objawienie. Może jest, może nie. Ale przechodzenie gry po kilkanaście razy jest pomysłem z punktu rozgrywki tak fatalnym posunięciem (chyba, że można zacząć od pewnego punktu fabuł, jeśli nie to szkoda gadać), że po 3/4 razie raczej już idzie się grą znudzić i tylko garstka maniaków da radę. Dlatego co mi po fabule, skoro sama gra do niej niezbyt zachęca.


Jak wieszać firanki? - Forum o zdrowiu i urodzie - strefarelaksacyjna.pl\nRejestracja: 05 sty 2020, 15:06\nPost autor: Alojza_60 » 22 cze 2020, 19:09\nKupiłam sobie nowe firanki do mieszkania i mam problem z ich zawieszeniem. Są one zrobione na taśmie, ale nie mogę wsunąć rurki, czy konieczne jest kupienie starodawnych żabek żeby powiesić taką firanę?\nRe: Jak wieszać firanki?\nPost autor: Zrelaksowana » 23 maja 2021, 11:01\nSposób zawieszenia firanek jest oczywiście bardzo ważny, ale moim zdaniem trzeba również wiedzieć, jak prać firany, aby zachować ich śnieżnobiały kolor oraz żeby nie były wygniecione Jest na to sporo sposobów i patentów, w tym również domowych Jakie są Wasze ulubione? Kto z Was używa na przykład sody oczyszczonej do wybielenia firanek? A może octu i soli kuchennej?\nPost autor: Rubkałka » 16 wrz 2021, 17:05\nZawsze miałam z tym problem, dlatego nie lubię firan i wymieniłam je na rolety plisowane https://www.karnix.pl/plisy-premium-435.html Moim zdaniem sa zdecydowanie lepsze niz firanki, po prostu świetnie mogą je zastąpić. Duży m plusem jest to, że nie przeszkadzają w otwieraniu czy zamykaniu okien, to tez bardzo wygodne. Można sobie wybrać różne kolory, maja duży wybór.\nPost autor: kamaja » 13 paź 2021, 10:33\nFiranki można wieszać na wiele sposobów za pomoca żabek, haczyków, wciągając na rurki. Ja szukając eleganckich firan trafiłam na taka ofertę tu https://nietylkofiranki.pl/142-firany-i-firanki Tu są bardzo eleganckie firany, które będą ozdobą każdego pomieszczenia. I popatrzcie że każdą z nich ma inną możliwość wieszania.\nPost autor: Rafałek » 19 paź 2021, 20:33\nChyba nie ma większego problemu z tym aby zawiesić rolety na naszych oknach i co więcej często one są wyposażone w systemy łatwego montażu. Myślę, że najbardziej istotną sprawą jest to, aby w ogóle wiedzieć jakie rolety będą dla nas najlepszym wyborem. Myślę, że to na tych kwestiach przede wszystkim powinniśmy się skupić.\nPost autor: mirek223ą » 20 paź 2021, 11:38\nJa na ten temat nie będę się wypowiadał bo po prostu się nie znam. Jakbym się znał to bym na pewno na ten temat wszystko powiedzial. Dodatkowo na pewno ten wątek jeszcze dziś prześle kumplowi.


Smoczki dla niemowląt MAM 0-2 miesięcy (9)\nSmoczki dla niemowląt MAM 2-6 miesięcy (9)\nSmoczki dla niemowląt MAM 6+ miesięcy (13)\nSmoczki dla niemowląt MAM 16+ miesięcy (6)\nButelki i kubki (28)\nButelki dla niemowląt 0+ (3)\nButelki i kubki dla niemowląt 4+ (7)\nSmoczki do butelek (9)\nPielęgnacja i sterylizacja (5)\n14,79 zł -20% 18,49 zł\n23,19 zł\t28,99 zł -20% W magazynie\n23,19 zł\t28,99 zł -20%\nSzczoteczka dla niemowląt Baby's Brush MAM...\nMAM BABY Szczoteczka dla niemowląt MAM...\n35,58 zł\tW magazynie\nPoczątek nowej przygody Aby dziecko mogło jej łatwiej sprostać, projektanci MAM opracowali gryzak, który świetnie wygląda, a na dodatek chłodzi i łagodzi ból. Gryzak Mini Cooler ułatwia ząbkowanie, umożliwia ćwiczenie zmysłów i wspiera prawidłowy rozwój dziecka. Innowacyjne połączenie z klipsem zapobiega zgubieniu gryzaka.\nGryzak na ząbkowanie MAM Bite&Relax faza...\nUłatwia ząbkowanie Mini gryzak MAM Bite & Relax Phase 1 jest przeznaczony dla dzieci w pierwszej fazie ząbkowania - zapewnia szybką ulgę szczególnie w okolicy przednich zębów. Zróżnicowane powierzchnie zapewniają urozmaicenie podczas gryzienia i wspomagają rozwój zmysłów. Przeznaczony dla dzieci powyżej drugiego miesiąca życia.\nUłatwia ząbkowanie Mini gryzak MAM Bite & Relax Phase 2 jest przeznaczony dla dzieci w drugiej fazie ząbkowania - zapewnia szybką ulgę szczególnie w okolicy zębów trzonowych. Zróżnicowane powierzchnie zapewniają urozmaicenie podczas gryzienia i wspomagają rozwój zmysłów. Przeznaczony dla dzieci powyżej czwartego miesiąca życia.