Rząd Tuska balansuje na krawędzi? Oto raport - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościRząd Tuska balansuje na krawędzi? Oto raport\nRząd Tuska balansuje na krawędzi? Oto raport\nW coraz szerszym zakresie korzysta z łatwego wsparcia gospodarki państwowymi gwarancjami kredytowymi. To tykająca bomba - ostrzegają eksperci.\nRząd polski w coraz szerszym zakresie korzysta z _ łatwego _ wsparcia spowalniającej gospodarki państwowymi gwarancjami kredytowymi, których limity i ogólna wysokość systematycznie rosną - zauważa bank BNP Paribas.\n_ Gwarancje pomyślane są, jako wsparcie dużych projektów inwestycyjnych prowadząc do potencjalnie wyższego wzrostu w średnim i długim czasie niż wówczas, gdyby ich nie zastosowano _ - stwierdza komentarz banku.\n_ Czytaj więcej [ ( http://static1.money.pl/i/h/231/m219623.jpg ) ] (http://www.money.pl/podatki/wiadomosci/artykul/nowy;podatkowy;haracz;dolozymy;sie;2;mld;zlotych,164,0,1159588.html) *Nowy podatkowy haracz. Dołożymy się 2 mld złotych * Rząd chce nałożyć na banki dodatkowy, finansowy kaganiec. Nie ma wątpliwości, że na nową opłatą złożą się klienci. Rząd nie ma możliwości stymulowania gospodarki zwiększając wydatki uznaniowe i obniżając podatki, ponieważ chce zmniejszyć deficyt fiskalny dla zapobieżenia zwyżce proporcji długu publicznego do PKB. Jednak dążąc do przeciwdziałania skutkom fiskalnego zacieśnienia podniósł limit gwarancji skarbu państwa do 200 mld zł (13 proc. PKB z 2011 r.) _ - napisano w komentarzu.\n_ Gwarancje rządowe nie zwiększają deficytu, ani długu, o ile rząd nie musi ich wypłacać, są łatwym sposobem wsparcia gospodarki nieprowadzącym do pogorszenia najważniejszych wskaźników fiskalnych. Sądzimy, że w budżecie na najbliższy rok limit nowych gwarancji państwowych znów ustalony zostanie na wysokim poziomie _ - sądzą analitycy BNP Paribas.\n_ Rząd będzie nadal redukował deficyt fiskalny, choć wolniej niż oryginalnie planował, ponieważ tempo wzrostu osłabło. Jednak skala uśpionych zobowiązań państwa w najbliższych latach będzie rosła, gdyż w przeciwnym razie spadek popytu mógłby okazać się zbyt duży, zwiększając ryzyko głębokiej recesji _ - zaznacza BNP Paribas.\n_ Nie przewidujemy, by gwarancje państwa nakładały na budżet większy ciężar w krótkim czasie, niemniej premia z tytułu ryzyka fiskalnego może wzrosnąć _ - dodają analitycy.\nSą coraz większym problemem dla gospodarki Małe i średnie firmy coraz częściej nie mogą odzyskać swoich należności od kontrahentów.\nTagi: kryzys w polsce, rząd, wiadomości, wiadmomości, kraj, gospodarka, gospodarka polska\nBCC ocenił rząd Donalda Tuska. Wyraźny wzrost\nNowy rząd zaprzysiężony. Jego największe wyzwania to obietnice Donal...\nRząd przekonuje, że jesteśmy przygotowani na powódź


Jesteś tutaj: Start --> Artykuły --> Muzyka --> Sylwetki --> George Russell\nUważano go za wizjonera, odkrywcę nowych przestrzeni dla jazzu, wybitnego kompozytora, czołowego teoretyka i wytrawnego pedagoga. Jednak uznanie, jakim się cieszył w swoim środowisku, nie przekładało się na popularność jego sztuki w tzw. szerokich kręgach.\nDziś, trzy lata po jego śmierci, sytuacja nie uległa zmianie – muzyka Russella jest prawie nieobecna w „oficjalnym” obiegu. Jego płyt nie widać w salonach muzycznych; nikt nie wykonuje jego utworów. Pozostaje zagadką, dlaczego o Russella nie upomniało się kino – jego kompozycje big-bandowe („Vertical Form VI”, „Living Time”) przewyższają oryginalnością i kunsztem partytury znanych twórców wywodzących się z jazzu – Lalo Schifrina czy Olivera Nelsona.\nGeorge Russell urodził się 23 czerwca 1923 w Cincinnati, w stanie Ohio. Był jedynym, adoptowanym dzieckiem Bessie i Josepha Russellów. Młody George wyrastał otoczony muzyką. Śpiewał w chórze kościoła metodystycznego, słuchał miejscowych zespołów jazzowych. Szczególnie upodobał sobie grupę pianisty Fate’a Marable’a, która przygrywała na statku pływającym po rzece Ohio.\nDebiutował w wieku siedmiu lat, śpiewając „Moon over Miami”, z towarzyszeniem Fatsa Wallera (ten legendarny artysta był zaprzyjaźniony z rodziną Russellów; mieszkał w sąsiednim domu). Jako piętnastolatek grał na perkusji w nocnych klubach Cincinnati. Po uzyskaniu stypendium na Wilbeforce University dołączył do uczelnianej formacji Collegians, jednak już na pierwszym roku studiów zapadł na gruźlicę i był zmuszony przerwać naukę.\nW 1941 znalazł się w szpitalu, gdzie spędził sześć miesięcy. W tym czasie poznał podstawy kompozycji, aranżacji i harmonii, które przekazał mu jeden z pacjentów. Debiutem kompozytorskim Russella był utwór „New World”, napisany dla Benny Cartera. Po opuszczeniu szpitala zaczął grać na perkusji w jego orkiestrze, jednak kiedy usłyszał Maxa Roacha (który zastąpił go u Cartera), postanowił porzucić bębny i skupić się na komponowaniu.\nInnym ważnym momentem w jego rozwoju był kontakt z „Round Midnight” Monka. Oryginalna melodyka i harmonia tego utworu silnie zainspirowały młodego artystę. Postanowił się przenieść do Nowego Jorku. Tam szybko znalazł się w kręgu awangardowych muzyków skupionych wokół kompozytora i aranżera Gila Evansa. Tak wspominał ten okres: „Odwiedziny u Gila, gdzie przesiadywało się godzinami, gawędząc i słuchając muzyki, stały się częścią moich nocnych zajęć. Bywał tam Charlie Parker, John Lewis, pianistka Sylvia Goldberg, Johnny Carisi, Gerry Mulligan i masa innych ludzi. Chłonęliśmy dosłownie wszystko; czasem robiliśmy nawet wypady do Juilliard, by posłuchać, jak Craft czy Mitropulos próbują z orkiestrą utwory Strawińskiego i Hindemitha. Zaglądałem też do Milesa, u którego kombinowaliśmy z akordami przy pianinie”. W połowie lat 40. kariera Russella wydawała się wkraczać w nową fazę – na horyzoncie pojawiła się perspektywa grania w zespole Parkera. Niestety, nawrót gruźlicy zniweczył te plany.\nSzesnaście miesięcy spędzonych w szpitalu w Bronksie Russell wykorzystał na sformułowanie podstawowych zasad swojego traktatu teoretycznego (pracował nad nim przy fortepianie w szpitalnej bibliotece), któremu nadał tytuł „The Lydian Chromatic Concept of Tonal Organization”. Miał to być zbiór wskazówek dla muzyków jazzowych, którzy chcieli uniezależnić swoje improwizacje od bazy harmonicznej utworu. Pierwsze wydanie dzieła ukazało się w 1953 roku w Nowym Jorku. Zachęcony uwagami zaprzyjaźnionych artystów (m.in. Milesa Davisa, Johna Lewisa), Russell zaczął rozszerzać i uzupełniać traktat – szlifowanie całości wypełniło mu niemal całe życie.\nW swej pracy postulował odejście od systemu dur-moll i harmonii funkcyjnej na rzecz szerokiego wykorzystania skal modalnych. Tradycyjnej skali C-dur przeciwstawił uniwersalną i, jak twierdził, dominującą w całym „dźwiękowym uniwersum” skalę złożoną z dźwięków C-D-E-Fis-G-A-H. Została ona wyprowadzona z szeregu kwintowego, a jej podwyższony IV stopień (w „pionie” – tryton, słynny diabolus in musica) znosi „dwuznaczność” tonalną – nie ma więc ona charakteru durowego ani molowego. Russell badał zależności pomiędzy kolejnymi dźwiękami tej skali (tonal gravity). Poddawał ją najrozmaitszym przekształceniom i wreszcie chromatyzacji (lydian chromatic). Utorował tym samym drogę jazzowi pantonalnemu, muzyce Ornette’a Colemana, Erika Dolphy’ego i wielu innych.\nPraca została napisana językiem dość hermetycznym (wiele terminów zaproponowanych przez autora nie zostało doprecyzowanych), który przysłonił jej główne tezy i nie zapoczątkował żadnego dyskursu w środowiskach naukowych. Postulaty Russella zostały wykorzystane m.in. przez Davisa (album „Kind of Blue”), Dolphy’ego i Coltrane’a, który jednak skalowych inspiracji poszukiwał w „Thesaurus of Scales and Music Patterns” Nicolasa Slonimsky’ego. Traktat Russella był pierwszym znaczącym dziełem teoretycznym napisanym przez praktykującego muzyka jazzowego. Stworzył podwaliny pod jazz modalny i free.\nKońcówkę lat 40. George spędził pracowicie, pisząc i aranżując m.in. dla Claude’a Thornilla i Artiego Shawa. Powstały wtedy także: „A Bird in Igor’s Yard” (próba połączenia stylistyki „Święta wiosny” z muzyką Parkera), „Odjenar” oraz „Cubana Be/Cubana Bop”, który został wykonany w 1947 w Carnegie Hall przez big-band Gillespiego (z „koncertującym” kongistą Chano Pozo) pod dyrekcją kompozytora. Z tego czasu pochodzi również „Ezz-Thetic” – sztandarowe dzieło artysty, zawierające wszystkie najważniejsze cechy jego ówczesnego stylu kompozytorskiego. Utwór ten nagrał najpierw zespół Lee Konitza z Davisem (album „Conception”, 1951). Później pojawiał się on w różnych wersjach na płytach Russella. Warto dodać, że tytuł nie pochodzi od słowa „estetyka”, ale od... imienia mistrza bokserskiego – Ezzarda Charlesa.\nW 1956 Russell nagrał swój pierwszy autorski album „The Jazz Workshop”. Była to, na owe czasy, muzyka nowatorska i skomplikowana technicznie. Na szczęście liderowi udało się sformować zespół, który idealnie wypełnił postawione przed nim zadania. Znaleźli się w nim m.in. saksofonista altowy Hal McKusick, trębacz Art Farmer, gitarzysta Barry Galbraith i pianista Bill Evans; niektóre utwory, np. „Concerto for Billy The Kid” (z wyeksponowaną partią fortepianu), zostały napisane z myślą o nim jako wykonawcy. Album nie zestarzał się ani odrobinę. Muzyka wciąż brzmi świeżo; ma nieprawdopodobną energię, zawrotne tempa, doskonale bilansuje partie aranżowane i improwizowane. Sam Russell pojawił się tylko w jednym utworze – „Fellow Delegates”, gdzie zagrał na chromatycznie strojonych bębnach zwanych boobams.\nW 1957 skomponował „All About Rosie”, utwór oparty na motywie piosenki murzyńskich dzieci z Alabamy „Rosie, Little Rosie”. Dzieło zostało zamówione przez festiwal sztuki, odbywający się pod patronatem Brandeis University. Partie fortepianu znów powierzył Evansowi – jego grę krytycy określili mianem genialnej. Współpraca Evansa z Russellem była pierwszym poważniejszym wyzwaniem dla tego wybitnego pianisty. Można zaryzykować tezę, że to właśnie Russell pierwszy dostrzegł talent Evansa, który później rozwinął się u Davisa i w jego własnym trio z LaFaro i Motianem.\nKompozycje pierwszego okresu twórczości Russella były inspirowane dziełami Strawińskiego (metrorytmika, akcenty), stylistyką bebopu (sekundowo-trytonowa melodyka, jednostajny typ ruchu) i muzyką afrokubańską. Russell stosował środki polifoniczne, skale modalne, dysonujące, przemieszczane równolegle akordy, zróżnicowaną agogikę, polimetrię. W aranżacjach kładł nacisk na kolorystykę. Ożywił – niemal usamodzielnił – linię basu. Wyznaczył nowe zadania instrumentom harmonicznym, np. gitarze, która – często unisono z fortepianem – realizowała skomplikowane pochody. Utwory tamtego czasu wyróżniają się zwartą formą. Russell okazał się mistrzem „kompresowania” wielu elementów na bardzo małej przestrzeni.\nPod koniec lat 50. skierował swe zainteresowania w stronę dużych form na bigband. W 1958 napisał kilkuczęściową suitę „New York, N.Y.”, którą nagrał z udziałem m.in. Johna Coltrane’a, Arta Farmera, Billa Evansa, Boba Brookmeyera oraz swego niegdysiejszego idola – Maxa Roacha. W roli wokalisty i „rapującego” narratora wystąpił Jon Hendricks. Kolejnym obszernym dziełem był „Jazz in the Space of Age” (z m.in. dwoma improwizującymi pianistami – Paulem Bleyem i Evansem). Do dziś jest ono uważane za jedno z najbardziej doniosłych dokonań w zakresie jazzu wielkoorkiestrowego.\nDoświadczenia wyniesione z pracy z big-bandem Russell wykorzystał w nowo sformowanym sekstecie (później septetcie), z którym nagrał kilka znaczących albumów: „Stratusphunk” (1960), „Ezz-thetics” (1961), „The Stratus Seekers” (1962), „The Outer View” (1962). W jego zespołach grali m.in. trębacz Don Ellis, puzonista Dave Baker, basista Steve Swallow i perksista Joe Hundt. Chyba najpełniejszy obraz tamtych zainteresowań lidera oddaje płyta „Ezz-thetics”, m.in. z genialnym saksofonistą Erikiem Dolphym.\nW okresie działalności sekstetu Russell realizował się także jako pianista, choć do swojej gry miał spory dystans: „Nie gram na fortepianie – mawiał – używam go jako narzędzia do realizowania zasad Lydian”. W tym czasie muzyka Russella uległa sporym przemianom. Zmienił się stosunek do formy (która stała się teraz bardziej swobodna) i aranżacji. Instrumentował już tylko „kluczowe fragmenty” utworów, pozostawiając duże obszary do zagospodarowania improwizującym solistom. Rozluźnienie reguł było spowodowane nie tylko większą dojrzałością lidera, ale także postawą członków jego zespołu, zwłaszcza Dolphy’ego i Ellisa, zorientowanych na awangardę.\nW 1964 Russell, rozczarowany brakiem zainteresowania jego muzyką w USA, wyjechał do Europy. Po koncertach w Niemczech i Francji zatrzymał się w Szwecji, gdzie zaprzyjaźnił się m.in. z Bossem Brobergiem, szefem orkiestry jazzowej Radia Szwedzkiego. Ten nie tylko wykonywał jego dawne utwory, ale też zamawiał nowe. Była to dla Russella sytuacja komfortowa – mógł spokojnie pracować nad nowymi ideami, komponować oraz sprawdzać w praktyce różne rozwiązania aranżacyjne. W tym czasie powstały m.in. „Electronic Organ Sonata No. 1”, „Othello Ballet Suite”, „Electronic Sonata for Souls Loved By Nature”. Działał nie tylko w Szwecji, ale też wNorwegii,FinlandiiiDanii,gdzieprowadził wykłady, koncertował i odkrywał nowe talenty. Wkrótce skupił wokół siebie grupę zdolnych uczniów, wśród których znaleźli się: Jan Garbarek, Terje Rypdal, Palle Mikkelborg, Jon Christensen, Arild Andersen i Bobo Stenson. W projektach realizowanych w Europie w latach 60. i 70. brali także udział polscy wykonawcy: Roman Dyląg (prywatnie uważał muzykę Russella za zbyt pokręconą), Bronisław Suchanek i Włodzimierz Gulgowski.\nPobyt w Skandynawii zakończył się w 1969, kiedy Russell przyjął stanowisko wykładowcy na nowo otwartym wydziale jazzu w bostońskim New England Conservatory (po raz pierwszy zajął się dydaktyką w 1958, ucząc w Lenox School of Jazz w Massachusetts). Na NEC pracował do 2004. W 2006 uczelnia przyznała mu tytuł doktora honoris causa. Nie zerwał jednak więzi ze Skandynawią; powracał tam wielokrotnie, by prowadzić warsztaty i nagrywać płyty (m.in. „Vertical Form VI”, „Trip to Prillarguri” z Janem Garbarkiem). Największym przedsięwzięciem kompozytorskim tego czasu był „Listen to the Silence”, utwór na 40-osobowy chór, solistów i zespół jazz-rockowy, który powstał na zamówienie Norweskiej Fundacji Kultury.\nW okresie skandynawskim język kompozytorski Russella uległ największej radykalizacji. W „Electronic Sonata for Souls Loved by Nature” zestawiał różne odmiany jazzu (także bluesa i rocka). Wykorzystywał taśmę z muzyką elektroniczną i etniczną, a w „Othello Ballet Suite” wprowadził elementy aleatoryzmu, serializmu, fragmenty swobodne tonalnie i metrycznie.\nPo powrocie do Stanów napisał kolejne duże utwory: „Living Time” (1972), w którym znów błysnął Bill Evans, „Live In American Time Spiral” oraz suitę „The African Game”. Utwór, nagrany w 1982 roku, został uznany przez „New York Times” za jedno z najważniejszych wydarzeń muzycznych ostatnich dekad. W 1985 płyta otrzymała dwie nominacje do Grammy.\nW latach 70. i 80. Russell stopniowo odchodził od eksperymentów, instynktownie próbując dotrzeć do szerszego grona odbiorców. W jego muzyce współistniały wtedy elementy konwencjonalnego jazzu, fusion i ethnic. Brzmienie orkiestry zostało wzbogacone pianinem Fendera, syntezatorami i rozbudowaną perkusją. Duży wpływ na kształt i charakter muzyki mieli soliści, choć poziom ich gry nie zawsze zachwycał.\nOstatnim znaczącym momentem w karierze artysty był koncert z okazji jego 80. urodzin, w czasie którego dyrygował swoją orkiestrą. Fonograficznym śladem tego wydarzenia jest podwójny album „The 80th Birthday Concert” (1983), zawierający dawne i nowsze utwory. Po 1984 Russell napisał jeszcze około dziewięciu kompozycji, m.in. „Timeline” na orkiestrę symfoniczną, big-band, chór, zespół klezmerski i solistów. Dzieło to uświetniło 125lecie istnienia New England Conservatory. W 1994, na zamówienie Cite de la Musique w Paryżu, przedstawił nową, przeorkiestrowaną wersję „Living Time”. W następnym roku skomponował „It’s About Time”. W 2001 ukazało się czwarte wydanie „Lydian Chromatic Concept of Tonal Organization”,którenosiło„ezoteryczny”podtytuł: „Volume One: The Art an Science of Tonal Gravity”. Zasady traktatu są wciąż wykładane na kilku uczelniach w USA, Europie i Japonii. Nieliczna grupa wykładowców posiada pisemne certyfikaty wydane osobiście przez autora.\nCierpiąc na chorobę Alzheimera, Russell stopniowo wycofywał się z życia muzycznego. Zmarł w 2009 w Bostonie w wieku 86 lat. Jego śmierć przeszła bez większego echa. W nielicznych doniesieniach o tym smutnym fakcie wspominano go jednak jako jednego z największych kompozytorów w historii jazzu.\n„Nie jestem rewolucjonistą, raczej ewolucjonistą”, zwykł mawiać, trafnie ujmując charakter swoich dokonań. Rzeczywiście, nie był rewolucjonistą-burzycielem w rodzaju Cecila Taylora czy Ornette’a Colemana. Tworzył nowe jakości, ale na bazie „zastanych” elementów – tak naprawdę nigdy nie odciął się od tonalności, systemu temperowanego ani bluesowych korzeni. Choć jego wkład w rozwój jazzu jest ogromny, prawdopodobnie pozostanie jednym z „ukrytych gigantów”, jak Lennie Tristano czy Jimmy Giuffre.\nSceny z bezkresu - Kawaler...\nKarłowicz. Philharmonic. S...\nMarianne Faithfull Give My...\nPieśni Powstania Warszawsk...\nMihály Borbély Quartet - B...\nBravo Pavarotti - Luciano ...\nGreta Van Fleet - Anthem O...


KOCHANY WNUCZKU DOKTORA JAŚKOWSKIEGO - NIE UWIERZYSZ - Jacek Boki - NEon24.pl\nNAUKA 11.01.2021 21:51 11 komentarzy\nPosłowie do artykułu Pana Sławomira M. Kozaka i bezczelnej kradzieży intelektualnej i technologicznej, dokonanej przez izraelskich ,,naukowców'' z Uniwersytetu w Tel Awiwie, którzy przywłaszczyli i przypisali sobie, jako swoje własne, nie swoje odkrycie, będące własnością duńskiego lekarza, dr Nielsa Ryberga Finsena, który dokonał go w roku 1893, za co w 1903 roku otrzymał nagrodę Nobla.\nJuż Hipokrates w V wieku p.n.e. zalecał stosowanie światła słonecznego w leczeniu wielu chorób, a Euklides (325- 265 p.n.e.) był pierwszym twórcą praw optyki. Swoją naukę o optyce rozpoczął razem z nauką geometrii.\nPrawa odbicia i załamania światła zostały sformułowane odpowiednio: w 1618 i 1621 roku przez holenderskiego astronoma, matematyka i fizyka - Snelliusa (Willebrorda Snella van Royena).\nZa początek współczesnej fototerapii (inna nazwa światłoterapii) możemy uznać 1893 r., kiedy duński lekarz, dr Niels Ryberg Finsen, udowodnił lecznicze działanie światła słonecznego i promieniowania nadfioletowego (emitowanego przez lampę łukową) na toczeń gruźlicy i inne choroby skóry. Skonstruował stosowaną w leczeniu gruźlicy skóry lampę łukową (tzw. lampę Finsena). Otrzymał za to Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny w 1903 roku. W tym samym roku powstał w Szwajcarii pierwszy szpital, w którym inny lekarz, dr Auguste Rollier, leczył światłem słonecznym gruźlicę i krzywicę, czyli plagi tamtych czasów.\nAuguste Rollier 1874 - 1954\nObecnie stosuje się jeszcze w specjalnych zastosowaniach ksenonowe lampy łukowe z wolframowymi elektrodami w zastosowaniach gdzie wymagana jest bardzo duża luminancja np. projektorach IMAX. Rtęciowe i ksenonowe lampy łukowe wykorzystywane są też powszechnie jako źródło światła (z UV włącznie) w mikroskopie fluorescencyjnym.\nPromieniowanie elektromagnetyczne obejmuje bardzo szeroki zakres długości fal, od promieniowania kosmicznego ( od 10-9 mm. ), przez promieniowanie g, rentgenowskie, optyczne, mikrofale, fale radiowe i TV.\nPromieniowanie optyczne(100 nm ÷1 mm) i jego właściwości wykorzystane w medycynie. Naturalnym źródłem promieniowania optycznego jest słońce.\nNajkrótsze długości fal promieniowania optycznego należą do ultrafioletu, którego zdolność przenikania przez materię, jak i efekty oddziaływania z nią, zależne są od energii kwantów promieniowania UV - od długości fali - dlatego wyróżnia się trzy podzakresy:\nUV-A - 315 ÷ 380 nm - stosunkowo przenikliwy, przenika przez naskórek, odgrywa istotną rolę w pigmentacji skóry (opalenizna);\nUV-B - 280 ÷ 315 nm - ( promieniowanie Dorno ) używany w terapii świetlnej do leczenia krzywicy;\nUV-C - 180 ÷ 280 nm - znacznie mniej przenikliwy, gdyż zostaje pochłonięty przez naskórek - działanie bakteriobójcze i niszczące tkanki przez rozkład aminokwasów, kwasów nukleinowych, denaturację białek - zrywa wiązania białkowe.\nNajbardziej wrażliwymi drobnoustrojami na działanie prom. UV są wegetatywne formy bakterii, spory i wirusy, natomiast pleśnie dość odporne. W praktyce przyjmuje się stosowanie dawki 100 J/m2.\nNajwiększa aktywność bakteriobójcza prom. UV jest dla 253,7 nm.\nPromienie Schumanna (Winfrieda Otto Schumanna) - 100 ¸ 180 nm - są bardzo silnie pochłaniane przez powietrze atmosferyczne (przez cząsteczki tlenu), ich działanie bardziej poznane to wytwarzanie ozonu i tlenków azotu.\nPromienie UV są wykorzystywane jako prosty i skuteczny sposób dezynfekcji powietrza i powierzchni w niektórych salach szpitalnych ( operacyjnych, zabiegowych, sale noworodków, śluzy między pomieszczeniami czystymi a skażonymi, poczekalniach ), w przemyśle farmaceutycznym i spożywczym ( chłodnie, mleczarnie, rzeźnie itp. ).\nLampy UV są często stosowane w pomieszczeniach, w których powietrze powinno być możliwie jałowe, włącza się je na czas potrzebny do zredukowania liczby bakterii do min. - proces ten powinien być kontrolowany miernikami napromienienia.\nA tymczasem w XXI wieku w Izraelu dokonano wiekopomnego odkrycia.\n26 grudnia 2020 r. o godzinie 22.03 The Jerusalem Post zamieścił krzykliwy nagłówek: Tel Aviv research: 99.9% of COVID-19 virus dead in 30 seconds with UV LEDs. Gazeta informuje, że badacze z Tel Awiwu donoszą, iż 99,9% wirusa COVID-19 ginie w ciągu 30 sekund pod działaniem ultrafioletowych lamp LED. Odrobinę mniejszą czcionką dopisują, że „jest to pierwsze tego typu badanie na świecie”. A potem już czcionką zwykłą piszą, że „naukowcy z Uniwersytetu w Tel Awiwie udowodnili, że nowego koronawirusa SARS-CoV-2 można zabić wydajnie, szybko i tanio za pomocą diod emitujących światło ultrafioletowe (UV) przy określonych częstotliwościach. ‘Odkryliśmy, że zabicie koronawirusa za pomocą żarówek LED emitujących światło ultrafioletowe jest dość proste’ - powiedziała prof. Hadas Mamane, kierownik Programu Inżynierii Środowiska na Wydziale Inżynierii Mechanicznej Uniwersytetu w Tel Awiwie, który prowadził badanie z prof. Yoramem Gerchman i dr Michał Mandelboim.\nDiody LED są dostępne w szerokim zakresie długości fal, znanych jako A, B i C, wyjaśnia profesor Mamane:\nMożna powiedzieć – przełomowe odkrycie naukowe, gdyby nie fakt, że te rozwiązania znane są od kilkudziesięciu lat a stosowanie lamp do dezynfekcji pomieszczeń powszechne.\nW literaturze tematu podaje się, że celem stosowania lamp bakteriobójczych w salach operacyjnych szpitali jest oczyszczanie środowiska z zanieczyszczeń mikrobiologicznych. Spotyka się również lampy przeznaczone do dezynfekcji powierzchni. Lampy bakteriobójcze emitują promieniowanie UVC, którego zadaniem jest unieszkodliwianie zanieczyszczeń mikrobiologicznych znajdujących się w zasięgu ich działania. Stosując odpowiednio dobrany czas i natężenie promieniowania UV, można zniszczyć drobnoustroje poprzez destrukcję ich DNA. Dla zniszczenia określonych drobnoustrojów podawane są dawki UV w mJ/cm2, tzw. dawki biobójcze.\nJednym z rodzajów lamp do dezynfekcji są lampy wytwarzające promieniowanie UV C o długości 253,7 nm (najsilniejsze właściwości biobójcze wykazuje promieniowanie o długości 250 – 270 nm. Naświetlanie nieodwracalnie dezaktywuje bakterie, wirusy, pleśnie i inne drobnoustroje. Mikroorganizmy nie są w stanie uodpornić się na działanie promieniowania. Kwasy nukleinowe i białka komórek absorbują energię promieniowania UV-C, co wzbudza reakcje chemiczne zabijające mikroorganizmy.\nI na koniec, by ubiec ewentualne kolejne odkrycia izraelskich naukowców, istnieją już lampy do dezynfekcji emitujące promieniowanie o długości fali 185nm wytwarzające ozon. Jest to gaz o silnych właściwościach utleniających. Ozon odświeża powietrze, niweluje brzydkie zapachy, ale przede wszystkim usuwa bakterie, wirusy i grzyby, a także neutralizuje alergeny.\nL.M. - Elbląg - 11 Styczeń 2021 r.\nLampy do dezynfekcji pomieszczeń\nWcale mnie to nie dziwi. Żydzi jak żydzi, kłamią, kradną,spiskują i podburzają.\ngoat 11.01.2021 22:04:35\nRepsol 11.01.2021 22:51:37\nkula Lis 69 11.01.2021 23:01:26\noni wszystko wynaleźli\nTu w US żydzi zdążyli napisać iż placki ziemiaczane i pączki to także ich wynalazek. A to guzik prawda. Po sprowadzeniu ziemniaków przez naszego Króla był to rarytas. Ludzie takimi plackami na dworach się zajadali. Potem uprawą spowszechniała i zrobiła ten produkt najbardziej dla biedoty dostępnym. Tak więc zważywszy że żydzi wtedy to była biedota a w tamtych ciężkich czasach co udało się im zarobić to żydowskie gminy im zabierały więc zabrali się za jedzenie tego co było tanie i pod ręką czyli ziemniaków. Pączki to całkowicie inna sprawa ale także związana z polskim królewskim dworem.\nCo do działania UV-C, mimo że laikiem w tym temacie jestem, opisywałem to wszystko i więcej w naszych komentarzach już w kwietniu. Czerwoną hydroponiczną sałatę rosnącą w mojej piwnicy UV-B podświetlam aby ładna czerwoną barwę dzięki naturalnemu pigmentowi miała. Od kilku lat w filtrze wody dla akwariowych rybek taka żarówka (275 nm) się świeci. Ludzie znają te wynalazki od dziesiątek już lat.\nPo prostu, co robi złodziej? .... kradnie.\nStara Baba 11.01.2021 23:04:44\nTo nie jest żaden szok. Putin już rok temu miał specjalne tunele\nz ultrafioletowym promieniowaniem w różnych miejscach swojego pobytu i pracy. Wizytujący Putina ludzie przechodzą przez nie zanim wejdą do gabinetu prezydenta.\nTunele te są produkowane na zamówienie i sprzedawane dla potrzebujących.\nMedia nie podają czy sam Putin korzystał z tuneli, które emitowały kąpiel światła ultrafioletowego, mogą również zastosować technologię rozpoznawania twarzy i przetestować temperaturę ciała gościa. Jest to informacja zgodna z opisem produktu na stronie internetowej producenta takich tuneli.\nZastosowanie podobnych tuneli odnotowano w Chinach, Meksyku i Bośni. Były one kontrowersyjne z powodu obaw, że użytkownicy mogą wdychać roztwory czyszczące w postaci aerozolu.\nAnna-PK 12.01.2021 00:44:09\n"I na koniec, by ubiec ewentualne\nkolejne odkrycia izraelskich naukowców, istnieją już lampy do dezynfekcji emitujące promieniowanie o długości fali 185nm wytwarzające ozon."\nPrzecież i tak odkryją wcześniej już odkryte - ale rzecz w tym aby nie zakrywali. Nie zakrywali!\nPrzecież oni są gotowi zakryć dla ludzi - cały dorobek ziołolecznictwa.\nWcześniej też zakrywali - a najlepiej wychodzi im zakrywanie prawdy.\ndemonkracja 12.01.2021 08:49:02\n„badacze z Tel Awiwu donoszą,... „jest to pierwsze tego typu badanie na świecie” „\nNiektórzy czytelnicy przypominają sobie, że taki polski patent do pochłaniania energii przy zderzeniu też jakoś przy pomocy WSI (Wojskowa Służba Izraelitów) wylądował w Izraelu, podobnie zresztą jak założyciele wymienionej niżej Art B.\nWSI to ta sama organizacja, która towarzyszyła Polakom wiernie przy tzw. „transformacji ustrojowej” a pewni i przy prywatyzacji i innych ekscesach demokracji, jak choćby prywatyzacja im. Balcerowicza, Art B i.t.p.\nAle bądźmy szczerzy, któż był w stanie lepiej zrealizować nakreślony przez patriotów cel postawiony III Rzeczpospolitej\njak WSI ?\nCzyż nie jest to kolejna okazja przyznania Nobla, z udziałem Polski, ostatni taki przypadek to była jakaś pisarka z ukraińską nazwą Tokarczuk. I kolejny raz przekonaliśmy się o geniuszu Izraelitów.\nLaznik 12.01.2021 11:36:22\nLaznik 12.01.2021 11:41:11\nA ja parę miesięcy temu czytałam w NCz, że Putin do dezynfekcji siebie i odwiedzających go gości używa basenów z czystą wódką. Taki basen trzeba na golasa wpław przepłynąć, odziać się w czekające na drugim końcu suche ubranie i już można wkraczać na salony. Wszystkim ten sposób bardzo się podobał. O dużej mądrości i rozwadze Putina świadczy. Wypada tylko żałować, że ani Trump ani Duda takich zaproszeń nie dostali. Pewnie dlatego, że ich intencje i bez wódki były widoczne jak na dłoni... Natomiast rzeczywiście odkrycie Israelskich uczonych, że promienie słoneczne zabijają koronawirusa jest epokowe. W tym sęk, że wirus jeszcze o tym nie wie i jak opętany mnoży się w słonecznej Italii, ciepłej Francji a nawet o zgrozo, w upalnej Afryce. Israel też do najzimniejszych stron świata nie należy, mimo tego, już półtorej mln. swoich obywateli, przepraszam - swojego stada zdążyli wyszczepić i nie myślą przestać, zamiast gwoli oszczędności na szczepionce, odpowiednie żarówki w każdym pomieszczeniu zainstalować. Widać jednak nie za bardzo tym swoim naukowcom wierzą. Mnie się wydaje, że żydki jeszcze jedno odkrycie zrobiły, które tak ich zszokowało, że w najściślejszej tajemnicy je trzymają zamiast wrzeszczeć- aj, waj, koronowirusowy rasizm, antysemicki holokaust. Mianowicie, wirus nie atakuje Palestyńczyków, zwłaszcza tych spoza starego Israela, tamci ani się nie szczepią, ani nie boją. Nie chorują też Eskimosi, więc niech ci naukowcy raczą się zastanowić, czy akurat takie zamiary ich Boga były, aby "ziemię obiecaną" stworzyć im w Palestynie a nie na Antarktydzie?\nviridiana 12.01.2021 12:54:26\nAy Vay Ay Vay. Cały Świat to Nasz kraj!!!!!!\nDo dziś historycy i naukowcy zachodzą w głowę dlaczego w Mezoameryce oraz Ameryce południowej nie odkryto koła.\nJedni: nie było potrzebne, smarowali sanie tłuszczem, podlewali wodą i ciągnęli sami lub zwierzami pociągowymi.\nI że nie używali koła garncarskiego.\nInni, że ich wiedza była zbyt mała a geometria w powijakach, czyli mają w "de" wszystkie precyzyjne megabudowle Azteków i Inków.\nJeszcze inni(co uważam za najbardziej prawdopodobne) że po prostu nie używali ze względów czci. Koło jako święty słoneczny symbol występowało w kalendarzach, w ornamentach i byłoby profanacją użycie go do trywialnego transportu.\nAle, nawet jeśli nie stosowali jakichkolwiek technologii antygrawitacyjnych, które mogą okazać się prostsze niż myślimy to...\nNie mieli koła, gdyż masowo nie dotarli tam starożytni kosmaci.\nŁapczywi na złoto, niewolników i wogle na cały świat.\nFurda tam, że pierwsze wizerunki koła odkryto. No właśnie gdzie???\nWażne że jakiś Jojne przechodził z kupcami koło chaty kołodzieja i zapytany, gdzie ten mieszka odpowiedział: chyba koło garncarza(koło garncarskie) albo koło kowala.\nI to było właśnie Tamto Odkrycie.\nA potem wicie, rozumicie.\nbrian 13.01.2021 05:11:24\n@Stara Baba 23:04:44\nZ lat 70... w przychodni dla "dzieci chorych" za "tej strasznej komuny" w KAŻDYM gabinecie lekarskim, zabiegowym, izolatce i na korytarzach BYŁY lampy UV. Pewnie nie C, bo nie wiem czy wtedy mieli ten zakres opanowany (świetlówki nie LED, nie ta epoka), ale były.\nDziś lampę UV zobaczyłem dopiero u dentysty już w trakcie epidemii..\nlaurentp 13.01.2021 20:34:45


po transferze | Stowarzyszenie na Rzecz Leczenia Niepłodności i Wspierania Adopcji\nPosted pon., 09/11/2015 - 16:30 by Rabczanka\nDziś deszczowo szaro buro. Huśtawka nastrojów i chęć zakopania się pod kocem.\nET był 30.10, potem milion objawów, zgodnie z netem oczywiście;)\nPodkusiło mnie zrobić test o czułości 10, niezbyt polecany w sieci, wynik negatywny, więc pocieszam się, że z krwi wyjdzie inaczej. Pójdę w czwartek rano.\nEh, czekanie :/\nPosted pt., 02/05/2014 - 11:50 by agatka111222333\njestem 5 dni po transwerze i boli mnie brzuch tak na dole , czy się nie udało?\nWysoki progesteron w 16dpt\nPosted pon., 16/12/2013 - 20:35 by Hellenna\nMam dylemat. Jestem w 16 dpt i mam progesteron 254 ng/ml (gdzie norma jest 32). Klinika kazała mim brać do 12 tyg. ciąży Lutinus 100g 2 x 1 oraz Luteinę 2 x 1.\nNatomiast mój lekarz w rodzinnym mieście, który mnie prowadzi od 3 lat i jest również specjalistą od IVF, kazał mi odstawić luteinę i tylko pozostać przy Lutinusie.\nI kogo ja mam posłuchać? :)\nPosted pon., 02/07/2012 - 21:55 by annamaria-pl\nhej hej 2 dzień po transferze a dziś boli mnie jajnik z lewej strony i to całkiem mocno,czy to normalne???\nPosted pon., 02/07/2012 - 12:18 by annamaria-pl\nminął 1 dzien po transferze ,a ja dziś zostałam wyprowadzona z równowagi przes pracodawce na maxa!!! nie mogłam się uspokoic!teras się boje ze ten stres żle wpłynął na brzusio hmmm jak tu się tersas zrelaxowac!?\nPosted wt., 05/06/2012 - 13:37 by ramzetka\nOd wczoraj jest ze mna moja kropeczka..calym sercem,cala soba modle sie,zeby zostala ze mna na kolejne 9 miesiecy..\nPosted ndz., 29/01/2012 - 10:51 by Arrria\nByle do czwartku, byle do czwartku... powtarzam to sobie od kilku dni jak mantrę, a jednak dzisiaj pierwszy raz zaczynam się tego czwartku panicznie bać. A co jeśli Ciebie nie będzie? Jeśli znowu zobaczę ten straszny wynik, który wyrył mi się w pamięci i który ciągle mam przed oczami: "beta<0,1"? Znowu łzy, rozpacz, depresja...i znowu wszystko od początku, a za każdym razem coraz mniej siły, by się podnieść.


Pani doktor naciągnęła nas na 500 zł miała dać skierowanie na zabieg ale chyba brak ak jej kompetencji bo skierowała nas do poradni laryngologicznej co może zrobić byle internista …więcej\nPolecam Panią doktor Wędrychowicz. Liczne wędrówki po lekarzach, 10 dni w szpitalu u - antybiotyki, leki sterydowe, inhalacje i nic - dziecko nie mówiło już czwarty tydzień. Pani doktor po 40 min ćwiczeń przywróciła głos. Żałuję tylko że odrazy nie zgłosiłam się do niej. …więcej\nGroszowa 1, Jelenia Góra\nKrośnieńska 2a, Jelenia Góra\nŚwietne podejście do dzieci, syn po prostu uwielbia Panią Doktor. Nie spieszy się, , daje czas dziecku …więcej\nJacek Wojciech Pieńkowski\nDynarska 4, Warszawa\nByłam u Pana doktora w przychodni Gadmed na badaniach medycyny pracy. Był bardzo miły, sam dużo tłumaczył, dopytywał, profesjonalnie wykonał badania. Jestem bardzo zadowolona …więcej\nZgrupowania AK "Kampinos" 1, Warszawa\nBardzo fajny lekarz. Profesjonalny i podejściem do dzieci. Wszystko dokładnie tłumaczy maczy rodzicowi. Polecamy! …więcej\nPani Ewa to bardzo dobry fachowiec. W trakcie wizyty doradzila jaki rodzaj aparatu u jest potrzebny i wyjasnila wszystkie wątpliwości w trakcie wizyty. …więcej\nSamoobsługa u p.Wiśniewskiej. Zacznę od początku, bo już tutaj zaczeły się schody. ody. Pani laryngolog nie kwapi się wyjść do pacjenta na korytarz i zaprosić go do gabinetu. Ona zaprasza ze środka, zza zamkniętych drzwi, mówiąc pod nosem: 'proszę'. Niby nic, ale chyba zapomniała od czego jest specjalistą i pacjent może tego, mrukniętego pod nosem, 'proszę' nie usłyszeć. Zwłaszcza, jak przychodzi z zatkanym uchem. Na początku pomyślałem, że się przesłyszałem (siedziałem przy samych drzwiach) ale po chwili zastanowienia postanowiłem wejść i zapytać, czy przypadkiem nie zostałem poproszony do gabinetu. Bingo! Zamykam drzwi, siadam i się zaczyna. Pani jakby poddenerwowana, z ukrytą pretensją, że zawracam jej głowe. Staram się skrócić jej męki i mówie, że przychodze z zatkanym uchem i proszę o przetkanie. Tutaj nastepuje rutynowa kontrola. Zanim jednak Pani laryngolog przeszła do płukania mojego ucha, musiałem sobie przygotować stanowisko pracy - przenieść krzesło z końca gabinetu, odpowiednio je ustawić, nalać odpowiednią ilość(zostałem upomniany, że za mało nalałem) wody w pokojowej temperaturze. Gdzieś tam na stole, obok narzędzi lekarskich leżała zapalniczka! Ucho przetkane, sukces. Na koniec pytam, co Pani zaleca na tego typu problemy i dostaję poradę, żebym się zapytał w aptece, bo oni na pewno mi coś polecą. Podziękowałem i wyszedłem. Nie polecam wizyt u tego specjalisty, no chyba, że ktoś lubi samoobsługę i niemiła atmosferę. …więcej\nrewelacyjna! leczyła mnie jako dziecko, jako nastolatkę i jako os. dorosłą - jest w pełni kompetentna, profesjonalna, wiele ścieżek starłam nim się zaleczyłam, ale dziei neij mogę pracować w zawodzie! polecam :) p.s. kiedyś miała więcej uśmiechu na twarzy - życie wszystkich zmienia, ale za to dokształciła się i jest również audiologiem polecanym we Wrocławiu - zatem super!!! …więcej\nlek. Jarosław Dmowski\nMickiewicza 35, Węgrów\nŚwietny specjalista. Doskonale zajął się moim zdrowiem. Szczerze polecam i pozdrawiam wiam !!! ``` Ocena została zmieniona na "Polecam". Powód: Zbyt lakoniczna argumentacja do wystawienia najwyższej oceny. ``` …więcej\nlek. Teresa Babiżewska\nlek. Elżbieta Mokrzecka-Świerczyńska\nBurskiego 4 (wejście od ulicy Wilczyńskiego), Olsztyn\nPani Doktor Świerczyńska jest najlepsza! Nikt mnie nie chciał przyjąć z pilnym skierowaniem, kierowaniem, gdzie od kilku dni nie słyszałam na uszy. Jedynie Pani Doktor mnie przyjęła, tego samego dnia co dostałam skierowanie. Zrobiła badania i dokładnie wyczyściła mi uszy. Widać było jej zaangażowanie i fachowe podejście do pacjenta. Dzięki Pani Doktor nie mam już tego dyskomfortu Polecam Panią Doktor Świerczyńską! …więcej\nByłam dwukrotnie z moim synem, autystą. Musiał mieć czyszczone uszy. Pani doktor traktująca wszystkich z góry, była bardzo mało wrażliwa, bez podejścia do dzieci. Prosiłam żeby chociaż mu wytłumaczyła co się będzie działo, żeby mu pokazywała tez jak postępuje proces, niestety badanie było przeprowadzone na siłe, koniec końców trzymało go trzy osoby a on krzyczał w niebogłosy. Może jest dobra specjalistka ale wiem, ze można u syna przeprowadzić czyszczenie bez traumy. …więcej\nNie polecam. Pani Dr nie słucha co się do niej mówi. Wręcz mi wmówiła, że dziecko, , które nie chorowało nigdy choruje przewlekle... wmawiała alergie "to poprostu widać". A na sam koniec do płaczącego prawie 2latka (mojego syna), który był znudzony bo pani dr wypełniala dokumenty innych pacjentów na naszej wizycie powiedziala "zamknij się"..... kobieta bardzo arogancka. Nie słucha rodzica. Bada pp omacku o ile to badaniem można nazwać. Wmawia. Wmawia. Wmawia. Chwilami miałam wrażenie, że wypowiada się z pogarda. Mówiła jakieś rzeczy jakby nie o moim dziecku.... na pewno tam nie wrócę. Zmarnowałam skierowanie na nfz. …więcej\nPani doktor jest naprawdę godna polecenia i zaufania. Jest bardzo dobrym specjalistom, stom, a tych niestety coraz mniej w naszej służbie zdrowia, a szczególnie w laryngologii. Przy tym miła i pomocna. Dziękuję Pani doktor :) …więcej\nPolecam w 100% , fachowe podejście do pacjenta , sprawa została załatwiona w trybie ie natychmiastowym bez żadnych problemów. Lekarz z dużym doświadczeniem i wiedzą. …więcej


2. Przeciwnicy robią wielki hałas o łaciński język w mszy i w sposób rozbrajający, po dziecinnemu plotą, jak korzystne jest dla słuchacza nie uczonego w sprawach wiary Kościoła słuchać mszy, której nie rozumie. Zmyślają mianowicie, że sama czynność słuchania już jest nabożeństwem i jest korzystna nawet bez rozumienia.\n3. Nie chcemy tego tutaj w sposób nienawistny uwypuklać, lecz pozostawiamy to osądowi samych czytelników, a wspominamy o tym dlatego, by podkreślić, że i u nas utrzymane są lekcje łacińskie i łacińskie modlitwy.\nPonieważ zaś ceremonie powinny być pielęgnowane, a dzieje się to w tym celu, aby ludzie uczyli się Pisma św., aby upominani Słowem Bożym uchwycili wiarę, nabrali bojaźni, jak również modlili się, albowiem takie są cele obrzędów, więc łaciński język zatrzymujemy ze względu na tych, którzy uczą się łaciny i rozumieją ją, lecz dołączamy też niemieckie pieśni, aby i lud miał się czego uczyć i miał czym pobudzić swoją wiarę i bojaźń.\n4. Ten obyczaj zawsze istniał w zborach. Albowiem chociaż jedne zbory częściej, inne rzadziej dołączały niemieckie pieśni, jednak prawie wszędzie lud śpiewał coś w swoim języku.\n5. To jednak nigdzie nie jest napisane czy namalowane, że dla ludzi korzystna jest sama czynność słuchania lekcji niezrozumiałych, że korzystne są dla nich ceremonie nie dlatego, że pouczają lub napominają, lecz przez samo dokonanie czynności, ponieważ się ich dokonuje, ponieważ się je ogląda. Precz z takimi faryzejskimi poglądami!\n6. Ze zaś u nas odbywa się tylko msza publiczna, czyli ogólna, wspólna, to nic się nie dzieje wbrew Kościołowi powszechnemu. Albowiem w parafiach greckich nawet dzisiaj nie odprawia się mszy prywatnych, lecz odprawiana jest jedna publiczna msza, i to tylko w niedzielę i święta. W klasztorze odprawia się mszę codziennie, lecz tylko publiczną. Wszystko to są ślady dawnych obyczajów. Nigdzie bowiem dawni pisarze przed Grzegorzem nie wspominają mszy prywatnych.\n7. Pomijamy teraz kwestię, jakie były tego początki; wiadomą jest rzeczą, że gdy zaczęła się przewaga mnichów żebraczych, wzrosła ilość mszy z nader fałszywych ich wyobrażeń i dla zysku tak dalece, że wszyscy zacni mężowie już dawno uskarżali się na tego rodzaju stan sprawy. A chociaż święty Franciszek słusznie chciał tej rzeczy zaradzić i ustanowił, żeby poszczególne klasztory zadowalały się jedną wspólną mszą.\n8. Jednak później zostało to zmienione, czy to wskutek zabobonności i obłudy, czy to dla zysku, i tak ? zależnie od tego, jak im wygodnie ? sami zmieniają ustanowienia poprzedników, następnie zaś nam przedkładają autorytet poprzedników. Epifaniusz pisze, że w Azji była odprawiana synaxis w każdym tygodniu trzy razy, a nie było mszy codziennych. Powiada bowiem: ?Apostołowie ustanowili synaksy w środę, piątek i w niedzielę".\n9. Chociaż zaś przeciwnicy przy tym problemie doktrynalnym przytaczają wiele argumentów, by dowieść, że msza jest ofiarą, to jednak ta ogromna ilość słów umilknie wobec tej jednej jedynej odpowiedzi, że nagromadzenie choćby nie wiedzieć jak wielkich autorytetów, dowodów i świadectw nie ukaże, iż msza przez samo jej dokonanie przynosi łaskę albo odprawiona za innych?zasługuje dla nich odpuszczenie grzechów lekkich i śmiertelnych, winy i kary. Ta jedna odpowiedź wywraca wszystko, co przeciwnicy wytaczają nie tylko w Konfutacji, lecz we wszystkich pismach, jakie wydali o mszy.\n10. I to jest podstawowa kwestia tej sprawy, co do której musimy czytelników ostrzec tak, jak Aischynes ostrzegał sędziów, by ? podobnie jak pięściarze, którzy walcząc między sobą nie powinni zmieniać postawy ciał ? ścierali się z przeciwnikami bez odbiegania od kwestii zasadniczej i nie pozwalali sobie wychodzić poza zakres spornej kwestii. Do tego samego sposobu należy zmusić naszych przeciwników, by wypowiadali się tylko o wysuniętej kwestii. A gdy się pozna, o co chodzi w sporze, bardzo łatwo będzie rozsądzić argumenty jednej i drugiej strony.\n11. My bowiem ukazaliśmy w naszej Konfesji, iż myślimy, że Wieczerza Pańska nie przynosi łaski przez samo jej dokonanie ani że odprawiona na intencję innych żywych czy umarłych nie zasługuje dla nich przez samo jej dokonanie odpuszczenie grzechów, winy lub kary.\n12. A jasnym i mocnym dowodem uzasadniającym nasze stanowisko jest to, że niemożliwością jest osiągnąć odpuszczenie grzechów ze względu na nasze działanie przez samo jego dokonanie, lecz że wiarą należy przezwyciężać trwogi grzechu i śmierci, i to w ten sposób, iż wznosimy serca przez poznanie Chrystusa i myślimy, że ze względu na Chrystusa zyskujemy przebaczenie i darowane nam zostają zasługi i sprawiedliwość Chrystusowa: ?Usprawiedliwieni z wiary pokój mamy z Bogiem" (Rzym 5, 1). A jest to tak pewne i mocne, że może się oprzeć wszystkim bramom piekielnym.\n13. I tyle wystarczyłoby powiedzieć, by ten problem wyczerpać, gdyż nikt rozsądny nie może zaaprobować faryzejskiego i pogańskiego przekonania o opus operatum ? o skuteczności samego dokonania czynności obrzędowej. A jednak przekonanie to jest powszechne u ludu i ono powiększyło liczbę mszy do nieskończoności. Odprawia się bowiem msze dla ułagodzenia gniewu Bożego i przez jej dokonanie chcą osiągnąć odpuszczenie winy i kary, chcą uzyskać cokolwiek tylko jest potrzebne w całym życiu, chcą nawet uwolnić umarłych. Ten pogląd rozpowszechnili w Kościele mnisi i sofiści (scholastycy).\n14. Chociaż tedy sprawa ta została dostatecznie omówiona, to jednak ponieważ przeciwnicy w sposób niestosowny przekręcają liczne cytaty z Pisma św. w celu obrony swoich błędów, dodamy jeszcze coś niecoś do tego punktu doktryny. W Konfutacji wypowiedzieli się obszernie o ofierze, chociaż w naszej Konfesji celowo unikaliśmy tego słowa z powodu jego dwuznaczności. Dokładnie wyłożyliśmy, co przez słowo ?ofiara" rozumieją ci, których nadużycia odrzucamy. Teraz zaś w celu objaśnienia niewłaściwie zastosowanych i przekręconych wersetów Pisma św. trzeba na początek ponownie wyjaśnić, co to jest ofiara.\n15. W ciągu całego dziesięciolecia przeciwnicy wydali niemal bezkresną ilość tomów o ofierze, a żaden z nich dotąd nie podał definicji ofiary. Po prostu biorą słowo ?ofiara" z Pisma albo z ojców, a następnie doczepiają do niego swoje mrzonki, jak gdyby słowo ?ofiara" oznaczało tylko to, co im się podoba.\nCzym jest ofiara i jakie są rodzaje ofiar\n16. Sokrates w dialogu Platona pt. ?Fajdros" powiedział, że najbardziej zależy mu na wyraźnym rozróżnianiu znaczeń słów, że bez tego nie można ani nic wyraźnie wypowiedzieć, ani zrozumieć?i jeżeli spotyka kogoś takiego, kto umie je rozróżniać, to idzie za nim i kroczy jego śladami jakby śladami Boga. I nakazuje temu, kto umie rozróżniać, by członki odcinał przy samych stawach, by ich nie łamał zwyczajem złego kucharza, uszkadzając je. Lecz zaleceniami tymi przeciwnicy z wyniosłością pogardzają i są prawdziwie ? jak powiada Platon ? ?złymi kucharzami", którzy psują poszczególne człony ofiary, co będzie można zrozumieć, gdy przedstawimy rodzaje ofiar.\n17. Teolodzy słusznie zwykli rozróżniać między sakramentem a ofiarą, tj. sacrificium. Niech pozostanie więc, że ofiara jest to obrzęd, czyli czynność święta.\n18. Sakrament zaś jest to obrzęd, czyli czynność, w której Bóg podaje nam to, co oferuje dodana do obrzędu obietnica, jak np. Chrzest, który nie jest dziełem, które my Bogu oferujemy, lecz w którym Bóg nas chrzci, mianowicie duchowny w zastępstwie Boga; tutaj Bóg oferuje nam i udziela odpuszczenia grzechów itd., zgodnie z obietnicą: ?Kto uwierzy a ochrzci się, zbawiony będzie" (Mar. 16,16). Przeciwnie zaś, ofiara to obrzęd, czyli dzieło (czyn), które Bogu oddajemy, aby Go uczcić.\n19. Dwie zaś są główne postacie ofiary, nie więcej. Jedną jest ofiara przebłagalna, to znaczy działanie zadośćczyniące za winę i karą, to jest przejednujące Boga i łagodzące gniew Boga, czyli takie, które zasługuje dla innych odpuszczenie grzechów. Drugą postacią jest ofiara eucharystyczna (dziękczynna), która nie zasługuje odpuszczenia grzechów, czyli pojednania, lecz dokonywana jest przez pojednanych, abyśmy za otrzymane odpuszczenie grzechów i za inne doznane dobrodziejstwa dziękowali, czyli okazywali wdzięczność.\n20. Te dwie postacie ofiary należy brać pod uwagę i mieć szczególnie na oku zarówno w tym sporze, jak i innych licznych dysputach, i należy ze szczególną pilnością dbać o to, aby ich z sobą nie mieszano. A ponieważ charakter niniejszej książki [jako obrony, czyli apologii] jest oczywisty, dodamy uzasadnienie tego podziału. Ma on bowiem za sobą dostatecznie liczne świadectwa w Liście do Hebrajczyków i gdzie indziej (Hebr. 10,5 i n.; 13,15; II Mojż. 32,6; II Sam. 6,17 i n.).\n21. Do tych dwóch rodzajów ofiar jako istotnych dadzą się sprowadzić wszystkie ofiary starotestamentowe. W Zakonie nazywano bowiem przebłagalnymi niektóre ofiary ze względu na ich znaczenie, czyli podobieństwo, nie dlatego że zasługiwały odpuszczenie grzechów przed Bogiem, lecz ponieważ zasługiwały odpuszczenie grzechów według sprawiedliwości zakonnej, aby ci, za których je składano, nie byli wyłączani z owej społeczności ludu. Nazywane były przeto ofiarami przebłagalnymi za grzech, całopaleniem za występek. Inne zaś ofiary ? z pokarmów, lane, odpłatne, pierwociny, dziesięciny zwane były ofiarami dziękczynnymi [vide III Mojż. r. l?7].\n22. W rzeczywistości zaś była tylko jedna jedyna na świecie ofiara przebłagalna, mianowicie śmierć Chrystusowa, jak uczy List do Hebrajczyków (10,4), który powiada: ?Jest bowiem rzeczą niemożliwą, aby krew wołów czy kozłów mogła zgładzić grzechy". A nieco dalej powiedziane jest o woli Chrystusa: ?Mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze" (Hebr. 10,10).\n23. Izajasz zaś wykłada Zakon, abyśmy wiedzieli, że śmierć Jezusa Chrystusa jest prawdziwie zadośćuczynieniem za grzechy nasze, czyli pojednaniem (ekspiacja), a nie obrzędy zakonne, dlatego mówi: ?Gdy złoży życie swoje w ofierze jako ofiarę za winy, ujrzy potomstwo i będzie żył długo" [Izaj. 53,10]. Albowiem słowo aszam, które tu zastosowano, oznacza ofiarę za występki, a w Zakonie znaczyło to, że miano złożyć pewną ofiarę, która miała zadośćuczynić za grzechy nasze i przejednać Boga, aby ludzie wiedzieli, że Bóg chce się z nami pojednać nie ze względu na nasze sprawiedliwe uczynki, lecz ze względu na zasługi kogoś innego, mianowicie zasługi Chrystusa. Paweł to samo słowo aszam objaśnia jako ?grzech": ?Przez zesłanie Syna w postaci grzesznego ciała potępił grzech" (Rzym. 8, 3), to znaczy ? grzechem ukarał za grzech, to znaczy ? przez ofiarę za grzech. Znaczenie tego słowa łatwiej można zrozumieć na podstawie obyczajów ludów pogańskich, które się wywodzą, jak to widzimy, ze źle zrozumianych mów ojców. Łacinnicy nazywali ofiarą przebłagalną i oczyszczalną zwierzę ofiarne, które było ofiarowywane w czasie wielkich klęsk, poczytywanych za szczególny objaw gniewu bogów, dla jego ułagodzenia; składali niekiedy ofiary z ludzi, może dlatego, że słyszeli, iż kiedyś jakaś ofiara ludzka ułagodzi Boga dla całego rodzaju ludzkiego. Grecy nazywali je raz oczyszczeniami (katharmata), innym razem usunięciem nieczystości [peripsemata; por. I Kor. 4, 13: śmierci]. Więc zarówno Izajasz, jak i Paweł rozumieją, że Chrystus stał się ofiarą, to znaczy ofiarą przebłagalną (piaculum), aby Jego zasługami, a nie naszymi Bóg został przebłagany. Niech więc w tej spornej sprawie pozostanie pogląd, że jedynie śmierć Chrystusowa .jest prawdziwie ofiarą przebłagalną.\n24. Albowiem starotestamentowe ofiary przebłagalne, nakazane przez Zakon, były tak nazwane tylko dla zaznaczenia, że będzie kiedyś taka ofiara przebłagalna. Dlatego dzięki pewnemu podobieństwu były one zadośćuczynieniami, które wykupywały pewną sprawiedliwość zakonną, aby nie byli wyłączeni ze społeczności ludu ci, którzy zgrzeszyli. Musiały zaś ustąpić po nastaniu objawienia Ewangelii. A ponieważ musiały po nastaniu Ewangelii ustąpić, przeto nie były prawdziwie przebłagalnymi, skoro Ewangelia obiecana została dlatego, aby udzielić przebłagania.\n25. Obok tej jedynej ofiary przebłagalnej, mianowicie śmierci Chrystusowej], inne ofiary są ofiarami eucharystycznymi [dziękczynnymi]; zwane są też ofiarami pochwalnymi: głoszenie Ewangelii, wiara, wzywanie, składanie dziękczynienia, wyznanie, udręki świętych, jednym słowem wszelkie dobre uczynki świętych. Te ofiary nie są zadośćuczynieniami za tych, którzy je czynią, ani też nie można ich odnieść do innych, aby zasługiwały dla nich na podstawie samego ich dokonania odpuszczenie grzechów lub pojednanie. Dokonują ich bowiem pojednani.\n26. Ofiary nowotestamentowe, jak uczy Piotr, są takie: ?Kapłaństwo święte, abyście przynosili ofiary duchowe" (I Piotra 2,5). Te ofiary duchowe zaś są przeciwstawione nie tylko zwierzętom ofiarnym, lecz także uczynkom ludzkim spełnianym przez samo ich dokonanie, ponieważ to, co ?duchowe", oznacza poruszenie Ducha Świętego w nas. Tego samego naucza i Paweł w Liście do Rzymian (12, l): ?Składajcie ciała wasze jako ofiarę żywą, świętą, rozumną służbę waszą". Rozumna służba oznacza nabożeństwo, w którym poznaje się Boga, chwyta się Go myślą, jak się to dzieje w uczuciach lęku lub zaufania wobec Boga. Przeciwstawiona więc zostaje nie tylko kultowi łowickiemu, [starotestamentowemu], w którym były ofiarowywane zwierzęta ofiarne, lecz także kultowi, w którym stwarza się pozór, że zostaje ofiarowany uczynek przez samo jego dokonanie. Tego samego uczy List do Hebrajczyków (13,15): ?Przez Niego więc nieustannie składajmy Bogu ofiarę pochwalną", i dodaje wyjaśnienie: ?to jest owoc warg, które wyznają imię Jego". Nakazuje składać w ofierze chwałę, to znaczy wzywanie, dziękczynienie itp. Te zaś mają wartość i znaczenie nie na podstawie samego ich dokonania, lecz ze względu na wiarę. Napomina do tego zwrot: ?Przez Niego (...) składajmy", to znaczy w wierze w Chrystusa.\n27. Jednym słowem, nowotestamentowa służba Boża ma charakter duchowy, to znaczy, jest sprawiedliwością wiary w sercu i owocem wiary. I dlatego odrzuca kulty lewickie (ofiary starotestamentowe). A Chrystus powiada w Ewangelii Jana (4,23 i n.): ?Prawdziwi czciciele chwalić będą Ojca w duchu i prawdzie, i Ojciec takich szuka, którzy by Mu tak cześć oddawali. Bóg jest duchem, a ci, którzy Go czczą, winni Go czcić w duchu i prawdzie". Ten werset Pisma św. wyraźnie potępia poglądy o ofiarach, co do których zmyślają, że one mają wartość i znaczą coś na podstawie samego ich dokonania, a naucza, że należy Go czcić w duchu, to jest poruszeniami serca i wiarą.\n28. Dlatego i prorocy w Starym Testamencie potępiają pogląd ludu o opus operatum i nauczają o sprawiedliwości ł ofiarach duchowych, np. Jeremiasz (7, 22.23): ?Nie rozmawiałem z ojcami waszymi w dniu, kiedy ich wywiodłem z ziemi egipskiej, i nie dałem im polecenia o całopaleniach i ofiarach zwierzęcych, lecz to słowo im polecałem, mówiąc: ťSłuchajcie głosu mojego, a będę Bogiem waszymŤ". Jak według naszego rozumienia przyjęli Żydzi kazanie Jeremiasza, które wyraźnie kłóci się z nakazami Mojżesza? Wiadomo bowiem było, że Bóg dal ich ojcom polecenie o całopaleniach i ofiarach zwierzęcych, a tu Jeremiasz potępia pogląd o ofiarach, a mianowicie, że Bóg tego nie przekazał, jakoby te kulty miały Go łaskawie usposobić przez samo ich dokonanie. Dodaje zaś wzmiankę o wierze, że Bóg dal takie polecenie: ?Słuchajcie mnie", to znaczy: ?Wierzcie mi, że Ja jestem Bogiem waszym, że chcę dać się wam poznać, gdy lituję się i pomagam wam, a nie potrzebuję waszych ofiar; utajcie, że Ja chcę być Bogiem, który usprawiedliwia i zbawia nie ze względu na wasze uczynki, lecz ze względu na Słowo moje i obietnicę moją, i u mnie prawdziwie i z całego serca szukajcie i oczekujcie pomocy".\n29. Potępia pogląd o opus operatum także Psalm 50,13.15, gdzie wyraźnie odrzucone są ofiary zwierzęce, a zawarte jest wezwanie: ?Czy jadam mięso byków...?" ?A wzywaj mnie w dzień utrapienia (...) tedy cię wyrwę, a ty mnie uwielbisz". Świadczy to o tym, że prawdziwą ?służbą Bożą" i prawdziwym uczczeniem Boga jest, jeżeli z serca Go wzywamy. Podobnie mówi Psalm 40,7: ?Nie chciałeś ofiar krwawych ani darów (...), ale dałeś mi otwarte uszy, przedłożyłeś mi słowo, którego mam słuchać, i żądasz, abym wierzył słowu Twojemu i obietnicom Twoim, że chcesz się nade mną zmiłować". Podobnie Psalm 51,18.19: ?Ofiar nie żądasz ani całopalenia nie przyjmiesz (...) sercem czystym nie pogardzisz Boże". Podobnie Psalm 4,6: ?Składajcie ofiary sprawiedliwe i ufajcie Panu". Nakazuje ufać Bogu i to nazywa ofiarą sprawiedliwą, zaznaczając, że inne ofiary nie są ofiarami prawdziwymi. A Psalm 116,17: ?Tobie złożę ofiarę dziękczynną i będę wzywał imienia Pana". Wzywanie imienia Pana nazywa ofiarą dziękczynienia.\n30. Całe w ogóle Pismo św. jest pełne takich świadectw, które pouczają, że ofiary przez samo ich dokonanie nie dokonują pojednania z Bogiem. I dlatego w Nowym Testamencie zawarta jest nauka, że po odrzuceniu starotestamentowych ofiar przyjdą nowe i czyste ofiary, mianowicie wiara, wzywanie, dziękczynienie, wyznanie i głoszenie Ewangelii, znoszenie ucisków dla Ewangelii itp.\n31. O tych ofiarach wypowiada się Malachiasz [1,11] ?Od wschodu słońca aż do zachodu wielkie jest imię moje wśród narodów, i na każdym miejscu spala się kadzidła imieniu memu, i ofiary czyste ofiarują mi". Ten cytat wykrętnie tłumaczą przeciwnicy jako dotyczący mszy i powołują się na autorytet ojców. Lecz odpowiedź na to jest łatwa, że choćby nawet werset ten jak najwyraźniej mówił o mszy, to z tego nie wynikałoby jeszcze, że ona usprawiedliwia przez samo jej dokonanie albo odniesiona do innych zasługiwałaby dla nich odpuszczenie grzechów... Prorok, nie mówi tutaj o niczym takim, co bezwstydnie zmyślają mnisi i sofiści.\n32. Zresztą same słowa proroka przynoszą wyjaśnienie. Po pierwsze bowiem na czoło wysuwają to, że wielkie będzie imię Pana. To zaś dzieje się przez głoszenie Ewangelii. Przez nią bowiem daje się poznać imię Chrystusowe i poznane zostaje miłosierdzie Ojca obiecane w Chrystusie. Zwiastowanie Ewangelii rodzi wiarę u tych, którzy przyjmują Ewangelię. I ci wzywają Boga, ci składają Bogu dzięki, ci znoszą uciski przy wyznawaniu, ci spełniają dobre uczynki ze względu na chwałę Chrystusa. W ten sposób wielkim staje się imię Pana wśród narodów. ?Spalanie kadzidła" i ?czyste ofiary" nie oznaczają więc obrzędów od strony samego ich dokonania, lecz oznaczają wszystkie ofiary, przez które wielkim staje się imię Boga, mianowicie wiarę, głoszenie Ewangelii, wyznanie itd.\n33. Łatwo będzie nam zgodzić się, jeżeliby ktoś chciał objąć tym obrzęd mszy, tylko niech nie rozumie przez to samego obrzędu ani niech nie naucza, że obrzęd pomaga przez samo swoje dokonanie. Jak bowiem pojęciem ofiar pochwalnych, to jest chwały Bożej, obejmujemy głoszenie Słowa, tak chwałą albo i dziękczynieniem może być samo przyjęcie Wieczerzy Pańskiej, lecz nie jako usprawiedliwiające na podstawie samego jej dokonania albo jako odniesione do innych w tym znaczeniu, że zasługuje ono dla nich. odpuszczenie grzechów. Lecz nieco poniżej wyłożymy, w jaki sposób i obrzęd jest ofiarą. Zaiste więc, ponieważ Malachiasz mówi o wszystkich nowotestamentowych postaciach czci Bożej, a nie tylko o Wieczerzy Pańskiej, i ponieważ zarazem nie popiera faryzejskiego poglądu o opus operatum, dlatego nie przemawia przeciwko nam, lecz raczej nas wspomaga. Domaga się bowiem ofiary serca, czci Bożej składanej w sercu, przez którą prawdziwie wielkim staje się imię Pana.\n34. Z Malachiasza przytoczony jest także inny cytat: ?Będzie czyścił synów Lewiego i będzie ich płukał jak złoto i jak Srebro, potem będą mogli składać ofiary Panu w sprawiedliwości" (Mai. 3,3). Ten werset wyraźnie domaga się ofiar Składanych przez sprawiedliwych, dlatego nie popiera poglądu o opus operatum. Zaś nowotestamentowymi ofiarami synów Lewiego, to znaczy nauczających w Nowym Testamencie, są zwiastowanie Ewangelii i dobre plony zwiastowania, jak powiada Paweł w Liście do Rzymian (15, 16): ?Sprawuję świętą służbę zwiastowania Ewangelii Bożej, aby i poganie stali się dzięki wierze ofiarą przyjemną, poświęconą przez Ducha Świętego". Albowiem ofiarowanie zwierząt ofiarnych w Starym Testamencie oznaczało zarówno śmierć Chrystusową, jak i zwiastowanie Ewangelii, przez które ma być uśmiercony stary człowiek w nas, Adam, a ma się rozpocząć w nas nowe, wieczne życie. Lecz przeciwnicy wszędzie pojęcie ?ofiara" naginają do samego obrzędu. Pomijają zaś zwiastowanie Ewangelii, wiarę, wzywanie, itp. rzeczy, chociaż obrzęd ustanowiony został ze względu na nie. A Nowy Testament powinien znać tylko ofiary serca, a nie ofiary obrzędowe, których należałoby dokonywać za grzechy według zwyczaju starotestamentowego kapłaństwa.\n35. Wytaczają także sprawę stałej, codziennej ofiary, że podobnie jak w Starym Testamencie była stała ofiara, tak i msza powinna być stałą ofiarą nowotestamentową. I korzystnie przedstawiałaby się sprawa przeciwników, jeżeli dopuścilibyśmy do tego, że im ulegniemy i zastosujemy alegorię. Tylko że wiadomo, iż alegorie nie dostarczają mocnych dowodów. My zaś z łatwością dopuszczamy myśl, że przez mszę rozumie się stałą, codzienną ofiarę, lecz jednak tylko wtedy, gdy ma się na myśli całą mszę, to znaczy: obrzęd z głoszeniem Ewangelii, z wiarą, wzywaniem i dziękczynieniem. Albowiem te wszystkie razem wzięte elementy są stałą ofiarą nowotestamentową, ponieważ obrzęd został ustanowiony ze względu na nie, i nie należy go od nich odrywać. Dlatego Paweł mówi: ?Ilekroć jeść będziecie ciało Pańskie i pić z kielicha Pana, śmierć Pańską opowiadajcie, aż przyjdzie" (I Kor. 11,26). Nie wynika zaś wcale z wzoru łowickiego, że obrzęd jest działaniem usprawiedliwiającym przez samo jego dokonanie lub że należy go stosować do innych, by dla nich zasługiwał odpuszczenie grzechów itd.\n36. A ten wzorzec zastosowany należycie zarysowuje nie tylko obraz obrzędu, lecz także podsuwa myśl o zwiastowaniu Ewangelii. W IV Mojżeszowej (2,8, 4 i n.) przedstawione są trzy części tej codziennej ofiary: całopalenie baranka, wylanie wina i złożenie ciasta z pszennej mąki. Zakon zawierał w sobie obrazy, czyli zarysy rzeczy przyszłych. Dlatego w tej wizji odmalowany zostaje Chrystus i cały kult nowotestamentowy. Całopalenie baranka oznacza śmierć Chrystusową, wylanie wina oznacza, że wierzący na całym świecie zostają pokropieni krwią tego baranka przez zwiastowanie Ewangelii, to znaczy zostają uświęceni, jak powiada Piotr w I Liście (l, 2): ?Ku uświęceniu przez Ducha, ku posłuszeństwu i pokropieniu krwią Jezusa Chrystusa". A złożenie ciasta z .pszennej mąki oznacza wiarę, wzywanie i dziękczynienie w sercach.\n37. Jak więc w Starym Testamencie dostrzega się zarys [rzeczy przyszłych], tak w Nowym Testamencie należy doszukiwać się rzeczy wyraźnie określonej, a nie innego wzorca, jakby wystarczającego do tego, by go nazwać ofiarą.\n38. Dlatego chociaż obrzęd jest pamiątką śmierci Chrystusa, jednak sam nie jest codzienną ofiarą, lecz codzienną ofiarą jest pamiątka wraz ze zwiastowaniem i wiarą, która prawdziwie wierzy, że Bóg został przejednany przez śmierć Chrystusa. Należy tu wylanie wina, to znaczy owoc, plon i wynik zwiastowania, że jakoby przez Ewangelię pokropieni krwią Chrystusa zostajemy uświęceni, to znaczy, uśmierceni i ożywieni. Należy tu też złożenie w ofierze ciasta z pszennej mąki, to jest dziękczynienie, wyznanie i znoszenie ucisków.\n39. Tak więc odrzuciwszy faryzejski pogląd o opus operatum winniśmy rozumieć, że słowo ?ofiara" Oznacza duchowe oddawanie czci i stałą ofiarę serca, ponieważ w Nowym Testamencie należy poszukiwać dóbr istotnych, to jest Ducha Świętego, uśmiercenia i ożywienia.\n40. Z tego dostatecznie jasno wynika, że przytoczony przez przeciwników wzorcowy obraz codziennej ofiary wcale nie przemawia przeciwko nam, a raczej za nami, ponieważ domagamy się wszystkich części składowych zaznaczonych w obrazie codziennej ofiary. Przeciwnicy mylnie wyobrażają sobie, że wzorcowy obraz oznacza tylko sam obrzęd, a nie także zwiastowanie Ewangelii, uśmiercenie i ożywienie serca itd.\n41. Teraz więc zacni mężowie będą mogli z łatwością osądzić, że jest to najfałszywsze oskarżenie, iż znosimy i usuwamy stałą ofiarę. Sama rzeczywistość ukazuje, kim są owi Antiochowie, którzy rządzą w Kościele, którzy pod pozorem pobożności przywłaszczają sobie władztwo nad światem i porzuciwszy dbałość o pobożność i nauczanie Ewangelii panują, prowadzą wojny jak królowie ziemscy i którzy ustanowili nowe kulty w Kościele.\n42. Albowiem przeciwnicy zatrzymują w mszy tylko sam charakter obrzędu i wykorzystują ją publicznie do świętokradczego zarobku. Następnie zmyślają, że samo dokonanie jej z zastosowaniem do innych zasługuje dla tamtych łaskę Bożą i wszystkie dobra.\n43. W kazaniach nie nauczają Ewangelii, nie pocieszają sumień, nie ukazują, że grzechy zostają odpuszczone darmo ze względu na Chrystusa, lecz narzucają ludziom kult świętych, zadośćuczynienia ludzkie, przekazy ludzkie i twierdzą, że przez nie zostają ludzie usprawiedliwieni przed Bogiem. Chociaż niektóre z nich są wyraźnie bezbożne, jednak gwałtem ich się broni. A jeżeli niektórzy kaznodzieje chcą przedstawić się jako bardziej uczeni, to występują z kwestiami filozoficznymi, których nie rozumie ani lud, ani sami ci, którzy je przedkładają. Wreszcie ci, którzy są znośniejsi, nauczają Zakonu, a nic nie mówią o sprawiedliwości z wiary.\n44. Przeciwnicy cudacznie tragizują w Konfutacji na temat spustoszenia świątyń, że mianowicie w naszych kościołach stoją ołtarze bez ozdób, bez świeczników, bez posągów. Sądzą, że te bzdury stanowią ozdobę kościołów.\n45. Daniel zaś (11,31; 12,11) ma na myśli całkowicie inne spustoszenie, mianowicie nieznajomość Ewangelii. Albowiem lud, zasypany wielością i różnorodnością tradycji i poglądów, w żaden sposób nie mógł ogarnąć istoty nauki chrześcijańskiej.\n46. Któż bowiem z ludu zrozumiał kiedykolwiek naukę o pokucie, jaką przekazali przeciwnicy? A to jest wszak naczelny artykuł nauki chrześcijańskiej. Sumienia dręczone były wyliczaniem przewinień i zadośćuczynieniami. O wierze, dzięki której darmo osiągamy odpuszczenie grzechów, przeciwnicy nie robili żadnej wzmianki. Wszystkie księgi, wszystkie kazania przeciwników milczały o ćwiczeniach wiary zmagającej się z rozpaczą, o odpuszczeniu grzechów darmo ze względu na Chrystusa.\n47. Do tego doszło jeszcze straszliwe zbezczeszczenie mszy i inne liczne bezbożne praktyki w świątyniach. To jest owo spustoszenie, które opisuje Daniel.\n48. Przeciwnie, u nas za łaskawym zrządzeniem Bożym kapłani pełnią służbę Słowa Bożego, nauczają Ewangelii o dobrodziejstwach Chrystusa, ukazują, że odpuszczenie grzechów spotyka nas darmo ze względu na Chrystusa. A ta nauka przynosi sumieniom mocną pociechę. Dodana też zostaje nauka o dobrych uczynkach, jakie Bóg przykazuje, i mowa jest o dostojeństwie sakramentów i korzystaniu z nich.\n49. A jeśliby już Wieczerza Pańska, czyli msza, miała być nazwana codzienną ofiarą, to raczej my utrzymalibyśmy jej charakter aniżeli przeciwnicy, ponieważ u nich kapłani odprawiają mszę za zapłatę. U nas jest ona częstsza i z większą czcią odprawiana. Albowiem lud przyjmuje Wieczerzę Pańską, lecz uprzednio zostaje pouczony i wyspowiadany. Ludzie są pouczeni o należytym korzystaniu z sakramentu, gdyż jest on ustanowiony, aby był pieczęcią i świadectwem odpuszczenia grzechów darmo, i dlatego kapłan powinien napominać bojaźliwe sumienia, by prawdziwie uznały i wierzyły, że darmo odpuszczone są im grzechy. Skoro więc zatrzymujemy zarówno zwiastowanie Ewangelii, jak i należyte sprawowanie sakramentów, przeto u nas trwa ofiara stała.\n50. A jeśli już coś powiedzieć o zewnętrznej stronie sprawy, to u nas obecność na nabożeństwach jest większa aniżeli u przeciwników. Słuchaczy pociągają także pożyteczne l treściwe kazania. Natomiast nauki przeciwników nigdy nie zrozumiał ani lud, ani uczeni.\n51. Prawdziwą zaś ozdobą kościołów jest nabożna nauka, pożyteczna, zrozumiała i treściwa, nabożne korzystanie z sakramentów, płomienna mowa i tym podobne. Świeczniki, złote naczynia i szaty liturgiczne przystoją, lecz nie są właściwą ozdobą kościołów. Jeśli tedy przeciwnicy upatrują w takich rzeczach istotę nabożeństwa, nie zaś w zwiastowaniu Ewangelii, w wierze, w bojach o wiarę, to należy ich zaliczyć do tych, których Daniel opisuje jako czcicieli Boga przez złoto i srebro.\n52. Przytaczają też z Listu do Hebrajczyków (5,1): ?Każdy arcykapłan wzięty spośród ludzi bywa ustanawiany z ramienia ludzi w sprawach dotyczących Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy". Stąd wyciągają wniosek, że skoro w Nowym Testamencie są arcykapłani i kapłani, to z tego wynika, że jest też pewna ofiara za grzechy. Ten cytat bezsprzecznie najbardziej porusza nieuczonych prostaczków, zwłaszcza gdy roztacza się przed ich oczyma przepych starotestamentowego kapłaństwa i ofiarnictwa. To podobieństwo zwodzi niedoświadczonych, tak iż sądzą, że powinno istnieć również u nas jakieś obrzędowe ofiarnictwo do stosowania za grzechy innych, podobnie jak to było w Starym Testamencie. I nie jest niczym innym kult mszalny i pozostałe polityczne urządzenia papieża, jak zazdrosnym stosowaniem źle zrozumianego lewickiego systemu rządzenia.\n53. A chociaż nasze stanowisko w tej sprawie ma za sobą zasadnicze świadectwa w Liście do Hebrajczyków, jednak przeciwnicy zniekształcają cytaty z tego Listu i wytaczają je przeciwko nam, jak właśnie ten cytat, gdzie jest powiedziane, że kapłan jest ustanowiony, aby przynosił ofiary za grzechy. Samo Pismo św. od razu wiąże z tym wyobrażenie o Chrystusie jako kapłanie. Słowa poprzedzające ten tekst mówią o starotestamentowym kapłaństwie łowickim i zaznaczają, że kapłaństwo lewickie było obrazem kapłaństwa Chrystusowego. Albowiem ofiary łowickie składane za grzech nie zasługiwały odpuszczenia grzechów przed Bogiem (Hebr. 5,5.10), lecz były tylko obrazem ofiary Chrystusowej, która jedynie miała być ofiarą przebłagalną, jak powyżej powiedzieliśmy.\n54. Przeto List do Hebrajczyków streszcza się głównie w tym cytacie, że starotestamentowe kapłaństwo i starotestamentowe ofiary nie były ustanowione po to, by zasługiwały na odpuszczenie grzechów przed Bogiem lub na pojednanie, lecz tylko dla zaznaczenia przyszłej jedynej prawdziwej ofiary Chrystusa.\n55. Świeci w Starym Testamencie bowiem musieli być usprawiedliwieni dzięki wierze na podstawie obietnicy odpuszczenia grzechów, które miało być darowane ze względu na Chrystusa, tak jak bywają usprawiedliwieni i święci w Nowym Testamencie. Wszyscy święci od początku świata musieli podzielać tę myśl, że ofiarą i zadośćuczynieniem za grzechy będzie Chrystus, który został obiecany, jak o tym poucza Izajasz (53,10): ?Który złożył życie swoje na ofiarę za grzechy..."\n56. Ponieważ więc w Starym Testamencie ofiarami nie zasługiwało się na pojednanie, lecz były one tylko pewnego rodzaju podobieństwem i symbolem pojednania (zasługiwało się nimi bowiem pojednanie w dziedzinie stosunków politycznych), i oznaczały jedynie, że kiedyś przyjdzie taka ofiara, wynika z tego, że tylko ofiara Chrystusowa jest jedyną ofiarą stosowaną za grzechy innych. Nie należy więc w Nowym Testamencie wskazywać na żadną inną ofiarę za grzechy innych poza jedyną ofiarą Chrystusową na krzyżu.\n57. Całkowicie mylą się ci, którzy wyobrażają sobie, że ofiary lewickie zasługiwały przed Bogiem na odpuszczenie grzechów, i opierając się na tym przykładzie domagają się, aby w okresie nowotestamentowym poza ofiarną śmiercią Chrystusa składać ofiary za innych. To wyobrażenie po prostu unicestwia zasługę męki Chrystusowej i sprawiedliwość z wiary, i podważa naukę Starego i Nowego Testamentu, i ustanawia nam innych pośredników i pojednawców, papieży i ofiarników, którzy co dzień sprzedają w świątyniach swoją robotę.\n58. Dlatego jeżeli ktoś tak argumentuje, że w Nowym Testamencie powinien być kapłan, który by składał ofiary za grzechy, to należy to przyznać tylko co do Chrystusa. Takie rozwiązanie potwierdza cały List do Hebrajczyków. Byłoby to zaś zgoła ustanawianiem innych pośredników oprócz Chrystusa, jeśli domagalibyśmy się, że należy stosować inne aniżeli śmierć Chrystusa zadośćuczynienie za grzechy innych, które przejedna Boga.\n59. Następnie ponieważ kapłaństwo nowotestamentowe jest służbą Ducha, jak uczy Paweł (II Kor. 3,6), dlatego zna ono tylko jedną ofiarę Chrystusową jako zadośćczyniącą i zastosowaną za grzechy innych. Zresztą nie zna ono żadnych ofiar podobnych do lewickich, które można by stosować za innych na podstawie samego ich dokonania, lecz podaje innym Ewangelię i sakramenty, ażeby przez nie uchwycili wiarę i Ducha Świętego, by obumarli i ożyli na nowo, ponieważ służba Ducha zwalcza zasadę skuteczności sakramentu przez samo jego dokonanie. Jest bowiem ono służbą Ducha, przez którą Duch Święty jest skuteczny i działa w sercach, a pełni tę służbę dlatego, ponieważ pomaga innym wtedy, gdy jest w nich skuteczny, gdy ich odradza i ożywia. Nie dzieje się zaś to przez zastosowanie cudzego działania za innych przez samo jego dokonanie.\n60. Ukazaliśmy przyczynę, dlaczego msza nie usprawiedliwia przez samo jej dokonanie ani odprawiana za innych nie zasługuje dla nich odpuszczenia grzechów, ponieważ i jedno, i drugie sprzeczne jest ze sprawiedliwością z wiary. Niemożliwe jest bowiem osiągnięcie odpuszczenia grzechów, niemożliwe jest przezwyciężenie trwóg grzechu i śmierci jakimś uczynkiem czy inną jakąś rzeczą, lecz tylko wiarą w Chrystusa, zgodnie ze słowem: ?Usprawiedliwieni tedy przez wiarę, pokój mamy z Bogiem" (Rzym. 5, l).\n61. W związku z tym ukazaliśmy, że cytaty z Pisma, które przeciwko nam zostają wytoczone, nie uzasadniają wcale tego bezbożnego poglądu przeciwników o opus operatum ? o skuteczności działania przez samo jego dokonanie. Mogą też to osądzić wszyscy zacni mężowie u wszystkich narodów.\n62. Dlatego należy odrzucić błędny pogląd Tomasza, który napisał: ?Ciało Pana raz złożone w ofierze na krzyżu za winę grzechu pierworodnego bywa stale składane w ofierze na ołtarzu za codzienne przewinienia, aby Kościół miał w ten sposób możliwość życzliwego usposobienia sobie Boga".\n63. Odrzucić też należy pozostałe mylne poglądy, że msza przynosi łaskę przez samo jej dokonanie temu, który ją odprawia. Podobnie też, że odprawiona za innych, także niesprawiedliwych, którzy nie stawiają przeszkody, zasługuje dla nich odpuszczenie grzechów, winy i kary. To wszystko są poglądy fałszywe i bezbożne, niedawno zmyślone przez nieuczonych mnichów, i znieważają chwałę męki Pańskiej i sprawiedliwość z wiary.\n64. A z tych błędnych poglądów zrodziły się w bezmiarze inne, np. rozpatrywania, ile warta jest msza jednorazowo odprawiona za wielu, a ile warta jest pojedyncza, odprawiona za jednostkę. Sofiści dokonali spisu zasług, jak bankierzy sporządzili spis odważników w srebrze i złocie. Dalej: sprzedają msze jak towar celem uzyskania tego, czego każdy poszukuje i o co zabiega: kupcom, aby szczęśliwie udał się interes, myśliwym, aby szczęśliwie udało się polowanie. I tak po prostu bez granic. Wreszcie przenoszą ją także do krainy umarłych, przez odprawianie sakramentu uwalniają dusze od kar czyśćcowych, choć wszak msza bez wiary nie pomaga nawet żywym.\n65. A z Pisma św. nie mogą przeciwnicy przytoczyć ani jednej litery na obronę tych bajeczek, których w Kościele z wielką powagą nauczają, a które nie mają za sobą świadectwa ani dawnego Kościoła, ani ojców.\nCo myśleli ojcowie Kościoła o ofierze?\n66. A skoro objaśniliśmy wersety Pisma św., zacytowane przeciwko nam, trzeba odpowiedzieć także, co powiadają ojcowie Kościoła. Wiemy dobrze, że ojcowie nazywają mszę ofiarą, lecz wcale nie twierdzą, że msza przynosi łaskę przez samo jej odprawienie ani że odprawiona za innych zasługuje dla nich odpuszczenie grzechów, winy i kary. Gdzie można u ojców wyczytać takie dziwolągi? Wyraźnie natomiast świadczą, iż mówią o dziękczynieniu, i dlatego zwą ją ?eucharystią".\n67. Powiedzieliśmy powyżej, że ofiara eucharystyczna nie zasługuje pojednania, lecz zostaje dokonana przez pojednanych, tak jak utrapienia nie zasługują pojednania, lecz wtedy są ofiarami eucharystycznymi, gdy je znoszą i wytrzymują pojednani.\nI ta ogólna odpowiedź na wypowiedzi ojców Kościoła dostatecznie nas broni przed przeciwnikami. Jest bowiem rzeczą pewną, iż wymysły o zasłudze wypływającej z samego dokonania działania nigdzie u ojców nie występują. Lecz ażeby cała sprawa mogła być lepiej rozpatrzona, również i my wypowiemy się o korzystaniu z sakramentu, jak to jest na pewno zgodne z ojcami i Pismem św.\nO należytym korzystaniu z sakramentu i o ofierze\n68. Niektórzy sprytni mężowie zmyślają, że Wieczerza Pańska ustanowiona została z dwóch przyczyn: Po pierwsze: by była znamieniem i świadectwem obietnicy, podobnie jak pewien kształt kapuzy jest oznaką przynależności do pewnego zakonu mniszego. Następnie sądzą, że Chrystus upodobał sobie szczególnie taki znak, mianowicie ?ucztę" [wieczerzę], aby oznaczała wzajemną między chrześcijanami łączność oraz przyjaźń, ponieważ ?uczty" są znakami przymierzy i przyjaźni. Lecz jest to pogląd świecki i nie ukazuje on właściwego korzystania z rzeczy przez Boga przekazanych, mówi jedynie o miłości, która ma być pielęgnowana, jak to na ogół rozumieją ludzie pospolici i świeccy, a nic nie mówi o wierze, co do której tylko nieliczni rozumieją, czym ona jest.\n69. Sakramenty są znakami woli Bożej względem nas, a nie są tylko znakami dla ludzi odnoszącymi się do ich wzajemnych stosunków, i słusznie definiują ci, którzy mówią, że sakramenty w Nowym Testamencie są znakami łaski. A ponieważ w sakramencie są dwie rzeczy: znak i Słowo, więc Słowo w Nowym Testamencie jest obietnicą laski dodaną do znaku. Obietnica w Nowym Testamencie to obietnica odpuszczenia grzechów, jak mówi tekst: ?To jest ciało moje, które za was ma być wydane, to jest kielich nowego przymierza we krwi mojej, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów" (Łuk. 22,19).\n70. Słowo więc oferuje nam odpuszczenie grzechów! A obrzęd, ceremonia jest jakby obrazem Słowa, czyli pieczęcią, jak ją nazywa Paweł, ukazującą obietnicę. Tak więc jak nieużyteczną jest obietnica, jeśli się jej nie przyjmie z wiarą, tak nieużytecznym jest obrzęd, ceremonia, jeżeli nie dołączy się wiara, która prawdziwie stwierdzi, że tutaj ofiarowane zostaje odpuszczenie grzechów. I ta wiara podnosi umysły skruszone. A jak Słowo przekazane zostało ku budzeniu wiary, tak sakrament został ustanowiony, aby ta postać, przedstawiona przed oczy, pobudziła serca do wierzenia. Przez nie bowiem, mianowicie przez Słowo i sakrament, działa Duch Święty.\n71. I korzystanie z sakramentu, gdy wiara ożywia przerażone serca, jest prawdziwym kultem Nowego Testamentu, ponieważ Nowy Testament wywołuje poruszenia duchowe ? uśmiercenie i ożywienie. I na taki użytek ustanowił go Chrystus, gdy nakazuje czynić to na swoją pamiątkę (Łuk. 22, 19).\n72. Albowiem pamiętać o Chrystusie, to nie jest tylko odtwarzanie jakiegoś ?widowiska" albo ustanawianie jakiegoś wzoru, jak to np. jest przy odgrywaniu tragedii na pamiątkę Herkulesa lub Ulissesa, lecz jest to wspominanie dobrodziejstwa Chrystusowego i przyjmowanie go z wiarą, byśmy przez nie zostali ożywieni Dlatego Psalm 111,4 mówi: ?Pamiętnymi uczynił cuda swoje, łaskawy i litościwy jest Pan, daje pożywienie tym, którzy się Go boją". Zaznacza bowiem, że w tej ceremonii trzeba poznać wolę i miłosierdzie Boże.\n73. Ta wiara zaś, która poznaje miłosierdzie, ożywia. I to jest główny sposób korzystania z sakramentu, w którym okazuje się wyraźnie, kto jest godny korzystania z sakramentu, mianowicie przerażone sumienia, oraz jak powinno się z niego korzystać.\n74. Dołącza się tu ofiara dziękczynna. Jedna rzecz może bowiem mieć więcej celów. Gdy sumienie podniesione przez wiarę zrozumiało, od jakich trwóg zostaje uwolnione, wtedy naprawdę poważnie składa dziękczynienie za dobrodziejstwo i mękę Chrystusową i korzysta z samego obrzędu ku chwale Boga, by przez posłuszeństwo okazać wdzięczność, i zaświadcza, że wielce sobie ceni dary Boże. I obrzęd staje się ofiarą dziękczynienia i chwały.\n75. Wprawdzie ojcowie mówią o dwojakim skutku: o pocieszę sumień i dziękczynieniu lub chwale. Z tych skutków pierwszy dotyczy istoty sakramentu, drugi ofiary. O pocieszę sumień powiada Ambroży: ?Przystąpcie do Niego [Chrystusa] i zyskajcie odpuszczenie, ponieważ On jest odpuszczeniem grzechów. A jeśli pytacie: ťKto On jest?Ť To posłuchajcie, jak On sam mówi: ?Jam jest chleb żywota, kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto we mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie" (Jan 6,35). Tutaj poświadcza, że w sakramencie oferowane zostaje odpuszczenie grzechów, poświadcza też, że winno się je przyjąć z wiarą. Niezliczoną ilość świadectw można wyczytać u ojców, dotyczących tego poglądu, a przeciwnicy wszystkie naginają do poglądu o skuteczności sakramentu na podstawie samego jego dokonania i o stosowaniu go za innych, chociaż ojcowie wyraźnie domagają się wiary i mówią o własnej pocieszę każdego, a nie o stosowaniu sakramentu za innych.\n76. Poza tym można wyczytać też zdanie o dziękczynieniu, a najprzyjemniej brzmiącym jest zdanie wypowiedziane przez Cypriana o komunikantach, którzy czynią to w sposób nabożny. Powiada: ?Pobożność ma dwie strony ? jedna przypada na to, co dane, druga na to, co współdarowane, składa więc dziękczynienie dawcy tak hojnego dobrodziejstwa", to znaczy, że pobożność patrzy na to, co dane, i na to, co darowane, porównuje z sobą wielkość dobrodziejstw Bożych i wielkość naszych złych uczynków, naszej śmierci i grzechu, i składa dziękczynienie itd.\n77. I stąd wywodzi się w Kościele nazwa eucharystii. Sama ceremonia zaś (msza) nie jest dziękczynieniem, które ma być stosowane za innych przez samo jej odprawienie, aby zasłużyła dla nich odpuszczenie grzechów itd., aby uwolniła dusze zmarłych. Te poglądy, że ceremonia bez wiary pomaga czy totemu, kto ją odprawi, czy to innym, są sprzeczne ze sprawiedliwością Bożą.\nO słowie ?msza"\n78. Przeciwnicy wzywają nas także do rozważań gramatycznych, wydobywają argumenty z nazw mszy, co do których nie trzeba długo dysputować. Z tego bowiem nie wynika, że msza, chociaż zwana jest ofiarą, jest uczynkiem przynoszącym łaskę już na podstawie jej dokonania albo że odprawiona za innych zasługuje dla nich odpuszczenie grzechów.\n79. Leitourgia ? powiadają ? oznacza ofiarę, i Grecy nazywają mszę liturgią. Dlaczego tutaj pomijają dawną nazwę synaxis, która wskazuje, że msza była dawniej ?komunikowaniem" wielu?\n80. Lecz pomówmy o liturgii. To słowo nie oznacza właściwie ofiary, lecz raczej służbę publiczną, i dokładnie pokrywa się z naszym poglądem, że mianowicie jeden sługa konsekrujący podaje ludowi ciało i krew Pańską, tak jak jeden sługa nauczający podaje ludowi Ewangelię, jak powiada Paweł: ?Tak niechaj myśli każdy o nas jako o sługach Chrystusowych i szafarzach tajemnic Bożych" (I Kor. 4, 1), to jest Ewangelii i sakramentów. A w II Liście do Koryntian (5, 20) mówi: ?Dlatego w imieniu Chrystusa poselstwo sprawujemy".\n81. Przeto słowo ?liturgia" dokładnie pokrywa się ze służbą. Jest to bowiem dawne słowo odnoszone do publicznych świeckich służb, a oznacza u Greków ciężary publiczne, takie jak podatek pobierany w celu zbudowania floty itp., o czym świadczy mowa Demostenesa do Leptyny, która w całości streszcza się w rozpatrywaniu obowiązków publicznych i ulg: ?Będzie mówił, że niektórzy niegodni ludzie, osiągnąwszy ulgę, ociągają się z poniesieniem publicznych ciężarów". I tak mówili za czasów rzymskich, jak to wykazuje dekret Pertinaksa, ?o prawie do ulgi": ?Chociaż ilość urodzonych dzieci nie zwalnia rodziców od wszystkich publicznych ciężarów". A komentarz do Demostenesa pisze, że leitourgia jest to pewien rodzaj opłat na koszty zabaw, koszty budowy okrętów, na prowadzenie gimnazjum i inne podobne akcje publiczne.\n82. Paweł używa tego słowa na określenie sprawowania służby. ?Bo sprawowanie tej służby nie tylko wypełnia braki u świętych, lecz wydaje też obfity plon w licznych dziękczynieniach" (II Kor. 9,12), a w Liście do Filipian (2,25) nazywa Epafrodyta ?liturgiem" ? ?sługą w swojej potrzebie", gdzie na pewno nie można pojmować tego słowa jako określenia ?ofiarnika".\n83. Lecz nie potrzeba już przytaczać więcej świadectw, skoro czytając autorów ? pisarzy greckich ? wszędzie spotykamy się z przykładami, gdzie słowo ?liturgia" używane jest na określenie ?publicznych świeckich ciężarów lub służb". A z powodu dwugłoski ei (leit-urgia) gramatycy nie wyprowadzają tego słowa ze słowa lite, co znaczy ?modły", lecz ze słowa oznaczającego ?dobra publiczne", stąd leiturgeo oznacza ?troszczę się o dobro publiczne", ?zajmuję się sprawami publicznymi".\n84. Śmiesznie brzmi, gdy argumentują, że w Piśmie wspomniany jest ołtarz i dlatego msza musi być ofiarą, podczas gdy Paweł cytuje przykład z ołtarzem ze względu na podobieństwo.\n85. Zmyślają, że msza wywodzi swą nazwę od hebrajskiego słowa mizbeach ? ołtarz. Po co było odwoływać się do pomocy tak odległej etymologii, chyba że chcieli wykazać się znajomością języka hebrajskiego? Po co było odwoływać się do tak odległej etymologii, skoro nazwa ?msza" występuje w V Mojżeszowej (16,10), gdzie oznacza świadczenia, czyli obowiązki ludu, a nie ofiarę składaną przez kapłana? Mieli bowiem pojedynczy ludzie przybywający na święto Paschy uiszczać jakieś świadczenia, jakby składkę pieniężną na ucztę.\n86. Ten zwyczaj zachowali początkowo także chrześcijanie. Schodząc się przynosili chleby, wino i inne rzeczy, jak o tym świadczą kanony apostolskie. Z tego brano część, która miała być poświęcona, a resztę rozdzielano ubogim. Wraz z tym obyczajem zachowali także nazwę tych składek: ?msza". Z powodu takich składek pojawia się także tu i ówdzie wiadomość, że mszę nazywano agape, chyba że ktoś woli, iż tak została nazwana z powodu ?wspólnej uczty".\n87. Lecz pomińmy te bzdury. Śmieszną bowiem jest rzeczą, że przeciwnicy w tak ważnej sprawie przytaczają tak mało ważne objaśnienia. Albowiem chociaż msza zwana jest ofiarą, to jaki związek ma to słowo z urojeniami o jej ważności przez samo jej dokonanie i o jej zastosowaniu, jakie wymyślają, że zasługuje ona dla innych odpuszczenie grzechów? Może zaś być nazwana ofiarą, ponieważ ofiarowane tam zostają modlitwy, dziękczynienia i cały ten kult, który zresztą jest nazwany eucharystią ? dziękczynieniem. Doprawdy, bez wiary nie pomagają ani obrzędy, ani modlitwy przez samo ich dokonanie. Wszakże dysputujemy tutaj nie o modlitwach, lecz raczej o Wieczerzy Pańskiej.\n88. Kanon grecki także mówi wiele o ofierze, lecz wyraźnie ukazuje, że nie mówi właściwie o ciele i krwi Pańskiej, lecz o całym kulcie, o modlitwach i dziękczynieniach. Mówi bowiem: ?I spraw, abyśmy stali się godnymi przynosić Ci prośby i błagania, i ofiary bezkrwawe za cały lud". Nic to nie razi, gdy się to należycie zrozumie. Modli się bowiem duchowny, abyśmy stali się godnymi zanoszenia modłów i błagań i składania ofiar bezkrwawych za lud. Albowiem same modlitwy nazywa ofiarami bezkrwawymi. Tak samo i nieco dalej: ?Przynosimy Ci także rozumną i bezkrwawą służbę". Niestosownie wyjaśniają to ci, którzy wolą tutaj wyrażenie ?rozumna służba" [logike latreia] odnosić do samego ciała Chrystusowego, podczas gdy kanon mówi o całym kulcie, a logike latreia u Pawła jest sprzeczna z [pojęciem] opus operatum, mianowicie oznacza cześć duchową, bojaźń, wiarę, wzywanie, dziękczynienie itd.\nO mszy za umarłych\n89. Ze zaś przeciwnicy nasi bronią stosowania obrzędu [odprawiania] mszy w celu uwolnienia dusz zmarłych, z czego ciągną niezmierzone dochody, to nie ma to za sobą żadnych świadectw i żadnego nakazu w Piśmie św. A nie jest to lekki grzech ustanawiać w Kościele takie kulty bez Bożego nakazu, bez żadnego przykładu w Piśmie św. oraz Wieczerzę Pańską ustanowioną do wspominania i zwiastowania wśród żywych przenosić na zmarłych. Jest to nadużycie imienia Bożego wbrew drugiemu przykazaniu.\nPo pierwsze bowiem jest znieważeniem Ewangelii myśleć, że ceremonia sama w sobie, przez samo jej dokonanie, bez wiary, jest ofiarą zdolną przebłagać Boga i zadośćczyniącą za grzechy. Jest to potworna nauka, gdy się czynności kapłana przypisuje takie samo znaczenie co śmierci Chrystusowej. Następnie: grzech i śmierć nie mogą być przezwyciężone inaczej, jak tylko przez wiarę w Chrystusa, jak naucza Paweł: ?Usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem" (Rzym. 5, 1). Dlatego kara czyśćcowa nie może być przezwyciężona zastosowaniem do niej działania kogoś innego.\n90. Pominiemy już to, co przeciwnicy przytaczają jako świadectwo dotyczące czyśćca, jakie są ich poglądy o karach czyśćcowych, jakie oparcie ma nauka o zadośćuczynieniach, co do której wykazaliśmy powyżej, że jest ona całkowicie bezpodstawna. Przeciwstawiamy tu tylko zdanie, że jest rzeczą pewną, iż Wieczerza Pańska została ustanowiona ze względu na odpuszczenie winy. Darzy ona bowiem odpuszczeniem grzechów tam, gdzie trzeba winę prawdziwie zrozumieć. A jednak nie czyni zadość za winę, inaczej bowiem msza byłaby równa śmierci Chrystusowej. Odpuszczenia winy nie można przyjąć inaczej, jak tylko wiarą, a więc msza nie jest zadośćuczynieniem, lecz obietnicą i sakramentem, który domaga się wiary.\n91. I rzeczywiście bardzo dotkliwy ból muszą odczuwać wszyscy nabożni, gdy pomyślą, że msza przeważnie została przeniesiona na grunt życia pozagrobowego i powiązana z zadośćuczynieniem za kary. Oznacza to wyrugowanie z Kościoła stałej ofiary, oznacza ustanowienie władztwa Antiocha, który najzbawienniejsze obietnice o odpuszczeniu winy, o wierze przekształcił w najpustsze poglądy o zadośćuczynieniach, oznacza to skażenie Ewangelii, zniekształcenie korzystania z sakramentów. To są ci, o których Paweł mówi (I Kor. 11,27), że są winni ciała i krwi Pańskiej, którzy przytłumili naukę o wierze, a odpuszczenie winy, ciało i krew Chrystusa powiązali z świętokradczym handlem pod pretekstem zadośćuczynień. Lecz za to świętokradztwo poniosą kiedyś zasłużoną karę. Dlatego musimy się my i wszystkie nabożne sumienia strzec, by nie zgodzić się na nadużycia przeciwników.\n92. Lecz powróćmy do sprawy. Skoro msza na podstawie samego jej dokonania, bez wiary ? nie jest zadośćuczynieniem ani za karę, ani za winę, to z tego wynika, że odprawianie jej za umarłych jest bezużyteczne. Również tutaj nie trzeba dłuższej dysputy. Wiadomo bowiem, że odprawianie jej za umarłych nie ma za sobą żadnych świadectw w Piśmie św. A nie jest rzeczą bezpieczną ustanawiać w Kościele kulty bez oparcia o Pismo św. Jeżeli zaś kiedyś zajdzie potrzeba, to obszerniej się o tej sprawie wypowiemy. Po cóż bowiem mamy się spierać z przeciwnikami, którzy nie rozumieją, ani co to jest ofiara, ani co to sakrament, ani co to odpuszczenie grzechów, ani co to wiara?\n93. Także kanon grecki nie odnosi mszy jako zadośćuczynienia do zmarłych, ponieważ odnosi ją na równi do wszystkich zbawionych patriarchów, proroków, apostołów. Okazuje się więc, że Grecy traktują mszę jako dziękczynienie, a nie jako zadośćuczynienie za kary. Mówią wszak nie o samym ofiarowaniu ciała i krwi Pańskiej, lecz o pozostałych częściach mszy, mianowicie o modlitwach i dziękczynieniach. Albowiem po konsekracji modlą się, aby ona pomogła tym, którzy je spożywają, nie mówią o innych. Następnie dodają: ?Przynosimy ci jeszcze ťrozumną służbąŤ za tych, którzy wytrwali w wierze praojców, ojców, patriarchów, proroków, apostołów..." A ?rozumna służba" nie oznacza samej ofiary, lecz modlitwy i wszystko, co\ntam się odprawia.\n94. Jeśli zaś chodzi o to, co przeciwnicy przytaczają z ojców na temat ?ofiary za zmarłych", to wiemy, że dawni autorowie mówią o modlitwie za zmarłych, której nie zakazujemy, lecz nie godzimy się na odprawianie Wieczerzy Pańskiej za umarłych na podstawie samego jej dokonania (ex opere operato). [Na temat opus operatum] dawni autorowie nie stanowią oparcia dla naszych przeciwników. A choć ci powołują się najbardziej na świadectwo Grzegorza lub nowszych autorów, przeciwstawiamy im bardzo pewne i bardzo jasne Pisma.\n95. I między ojcami jest wielka niezgodność. Byli oni ludźmi i mogli się mylić, i dać się oszukać. Jednak jeśliby teraz na nowo ożyli i widzieli, że ich wypowiedzi służą za pretekst tym wyraźnym kłamstwom, jakich przeciwnicy uczą na temat opus operatum, całkiem inaczej by siebie objaśniali.\n96. Fałszywie także przytaczają przeciwko nam potępienie Aeriusza, o którym powiadają, że został potępiony za to, iż zaprzeczył, że w mszy składana jest ofiara za żywych i umarłych. Posługują się często tym sposobem, że przytaczają dawne herezje i w sposób fałszywy z nimi zrównują naszą sprawę, by przez porównanie nas obciążyć. Epifaniusz świadczy, że pogląd Aeriusza był taki, iż modlitwy za umarłych są bezużyteczne, i to gani u niego. My także nie popieramy Aeriusza, lecz spieramy się z wami, którzy w sposób zbrodniczy bronicie herezji jawnie sprzecznej z prorokami, apostołami i świętymi ojcami, że mianowicie msza usprawiedliwia przez samo jej odprawienie (ex opere operato), że zyskuje odpuszczenie winy i kary także dla niesprawiedliwych, za których jest odprawiona, jeżeli tylko nie stawiają oporu. Odrzucamy te zgubne błędy, które obrażają chwałę męki Chrystusowej i do gruntu obalają (niweczą) naukę o sprawiedliwości z wiary.\n97. Podobne było przekonanie bezbożnych w Starym Testamencie, że zasługują odpuszczenie grzechów nie darmo dzięki wierze, lecz dzięki ofiarom przez są. no ich dokonanie. Dlatego powiększali kulty i ofiary, ustanawiali kult Baala w Izraelu, a także w Judei składali ofiary w świętych gajach. Toteż prorocy, potępiwszy to przekonanie, prowadzą wojnę nie tylko z czcicielami Baala, lecz także z innymi kapłanami, którzy składali zarządzone przez Boga ofiary w bezbożnym mniemaniu o ich skuteczności ex opere operato (por. Jer. 2,26; 17,1 i n.). Zaiste, tkwi w tym świecie przekonanie i tkwić będzie zawsze, że kult i ofiary są przebłaganiami. Ludzie cieleśni nie podzielają tej myśli, by jedynie ofierze Chrystusowej przyznać ten zaszczyt, że jest ona przebłaganiem, ponieważ nie rozumieją sprawiedliwości z wiary, lecz równy zaszczyt przyznają pozostałym kultom i ofiarom.\n98. Tak więc w Judei panowało u bezbożnych kapłanów fałszywe przekonanie o ofiarach, tak w Izraelu trwały kulty baalowe, a jednak był tam Kościół Boży, który odrzucał bezbożne kulty. Podobnie i w państwie papieskim panuje kult baalowy, to znaczy nadużycie mszy, którą odprawiają, by przez nią zasłużyć odpuszczenie winy i kary dla niesprawiedliwych. I wydaje się, że ten kult baalowy trwać będzie razem z władztwem papieskim, aż przyjdzie Chrystus na sąd i chwałą swojego przyjścia zniweczy władztwo antychrysta. Tymczasem wszyscy, którzy prawdziwie wierzą Ewangelii, powinni odrzucić bezbożne kulty, wymyślone wbrew przykazaniu Bożemu celem przyciemnienia chwały Chrystusowej i sprawiedliwości z wiary.\n99. Tyle pokrótce wypowiedzieliśmy o mszy, aby wszyscy zacni mężowie wszędzie wśród wszystkich narodów mogli zrozumieć, że z największą gorliwością pilnujemy godności mszy i ukazujemy należyte, prawdziwe korzystanie z niej, mamy zaś bardzo ważne przyczyny, dlaczego nie zgadzamy się z przeciwnikami. Chcemy napomnieć wszystkich zacnych mężów, by nie wspierali przeciwników, którzy uporczywie bezczeszczą mszę i by nie obciążali się wspólnotą grzechu z innymi. Jest to sprawa wielka i rzecz wielka, nie mniejsza niźli służba proroka Eliasza, który odrzucał kult Baala. Przedłożyliśmy tę wielką sprawę w sposób nader umiarkowany, obecnie zaś odpowiedzieliśmy nikogo nie obrażając. A jeśliby przeciwnicy pobudzili nas do tego, byśmy zebrali wszystkie rodzaje nadużyć z mszą, to będziemy musieli poprowadzić sprawę nie tak łagodnie.


Międzynarodowy Dzień Herbaty - 15 grudnia i 21 maja — Piewcy Teiny\nGłówna > O herbacie > Międzynarodowy Dzień Herbaty – 15 grudnia i 21 maja\nMiędzynarodowy Dzień Herbaty – 15 grudnia i 21 maja\n15 grudnia 2015 13 grudnia 2019\n15 grudnia – nieoficjalny Dzień Herbaty\nMiędzynarodowy Dzień Herbaty 15 grudnia był już przez parę ostatnich lat w Polsce obchodzony (2015-2019). Ma on za to na świecie już ponad dekadę tradycji. Pochodzi z krajów, które produkują herbatę: Bangladeszu, Nepalu, Wietnamu, Indonezji, Kenii, Malawi, Malezji, Ugandy, Indii i Tanzanii. Ten dzień nie istnieje po to by wypić czy zakupić więcej herbaty. Ma on na celu skupić uwagę rządów i obywateli na herbacianej branży, jej pracownikach, drobnych przedsiębiorcach oraz na konsumentach.\nŚwiętowanie w grudniu w Warszawie\nPlany zorganizowania takiego święta powstały po World Social Forum w Bombaju (Indie) i Porte Allegre (Brazylia) w latach 2004-2005. Pierwszy Międzynarodowy Dzień Herbaty świętowano w Nowym Delhi 15 grudnia 2005 roku, a kolejny w Sri Lance rok później. Zarówno sam Dzień Herbaty, jak i konferencje go poprzedzające, są organizowane przez związki zawodowe. Przeróżne wystawy i konferencje organizowane są w państwach, gdzie Dzień Herbaty jest obchodzony. Święto to nie miało nigdzie oficjalnego statusu, ale jest bardzo popularne w wielu herbacianych krajach, także i u nas.\nOficjalny Międzynarodowy Dzień Herbaty 21 maja\nW 2019 roku ONZ przychyliło się do prośby Chin, biorąc pod uwagę wartość herbaty dla wielu państw i ustanowiło oficjalny dzień herbaty 21 maja, tym razem oficjalnie. ONZ sugeruje propagowanie tej daty jako Dnia Herbaty i obchodzenie go w sposób właściwy dla danego kraju.\nONZ bierze pod uwagę fakt, że herbata często przyczynia się do tworzenia stanowisk pracy w miejscach dotkniętych biedą i głodem, oraz do wzmocnienia pozycji kobiet, które w dużej mierze są w tym sektorze zatrudnione. Herbata rośnie na obszarach, które nie byłyby użyteczne do innych zasadzeń, jest jednym z najczęściej przygotowywanych napojów na świecie i jednym z najstarszych, dzieli się na sześć rodzajów, zależnych od techniki oksydacji i fermentacji.\nCel Międzynarodowego Dnia Herbaty\nCelem Dnia Herbaty nie jest promocja jej zakupu samego w sobie, ale zwiększenie świadomego spożycia, aspektów ekonomicznych, kulturalnych i wartości środowiskowych herbaty dla społeczności wystawionych na biedę, braki żywności i niedożywienie.\nPopijając dziś swoją ulubioną herbatę spędźcie chwilę wędrując wstecz drogą herbaty. Sprawdźcie skąd liście na ten napar do Was przywędrowały. Poszukajcie informacji o tym jak wyglądają plantacje herbaciane w tym kraju, albo jak wytwarzana jest właśnie Wasza herbata. Zadajcie sobie parę pytań: kto zasadził tę roślinę, z której mam herbatę, kto zerwał liście, a kto je przygotował? Ile Ci pracownicy mają płacone? Poświęć chwilę swojego czasu na to by wyszukać odpowiedzi na te pytania, tak jak oni poświęcili czas na Twoją herbatę. Docenisz potem kubek herbaty jeszcze bardziej!\nAnia gromadzi wiedzę o herbacie od 8 lat. Prowadzi prelekcje i warsztaty herbaciane, zwykłe i wirtualne spotkania z herbatą, organizuje Poznański Festiwal Herbaty Zaparzaj! i wspiera inne inicjatywy branżowe. Mimo wielu lat na ścieżce herbaty zawsze stara się pamiętać o początkach, o osobach zaczynających swoją przygodę z tym napojem.\nHerbaciany kalendarzyk adwentowy\nKsiążka i herbata – łańcuszek – Tea Book Tag\nOstatnio na Piewcach\nPosted on 16 marca 2020 16 marca 2020\nCzemu nie sprzedaję herbaty?\nJak wyczyścić osad po herbacie?\nPosted on 17 lutego 2020 17 lutego 2020\n3 porady dla początkującego herbaciarza\nPosted on 11 lutego 2020 16 lutego 2020\n© 2020 Piewcy Teiny


Nowe dołki notowań pszenicy na światowych rynkach - Bezpługa.pl\nMłody 2019-08-21 21:09:18\nBo pszenica powinna być po 1000 bez żadnego pier....nia bo co to za dochód 7 x 66 = 4620 a nawozy środki ochrony roślin , Paliwo , części, ubezpieczenia OC ciągnika , budynków, przyczepy, jakąś większą awaria i UJ zostanie a za co żyć\nkoil 2019-08-20 08:09:27\nsytuacja była by zgoła inna gdyby usda podało prawdziwe dane nt zasiewów kukurydzy w USA. Ale czym wtedy złodzieje by grali na giełdach. Mam nadzieję że spotka ich sowita kara w postaci szybkiego mrozu. Zobaczymy jak wtedy oszacują swoje gigantyczne plony. Za rok będzie u nich 2 razy powódz, a i tak będą rekordy. Na ukrainę spadnie meteoryt, a i tak będzie rekord. Jedyne co to nie sprzedawać naszym złodziejom\nElo 2019-08-20 08:50:23\nJeśli widzisz złodzieja to to zgłoś!!!\nkoil 2019-08-20 10:13:38\nwidzę jednego bezmózga. Zgadnij kto to taki? Juz powoli złodziejom sie urywa, bo mało kto sprzedaje. Ciekawe dlaczego, bo plony przecież rekordowe. Zobaczymy ile qq ukoszą, która ma metr wysokości\nElo 2019-08-20 12:03:08\n@koil nazywasz mnie bezmózgiem? Cóż za wspaniały i merytoryczny argument! Brawo Ty! Takie teksty są domeną ludzi małych i słabych. Pozdrawiam\nkoil 2019-08-20 14:03:12\nCo kolego nie masz gdzie kupic taniej pszeniczki? Wytłumacz mi ostatni raport usda i rekordowy areał kukurydzy? Jakiś argument. Już robią oględziny i zamiast wydajnosci 166 wychodzi 154, a i największych i tych ktore najbardziej ucierpiały nie odwiedzili. I jaka powinna byc teraz cena, po rewizji areału? 800 czy 900 zł? Jakis argument za niższą ceną? I teraz powiąż fakt ze obecnym złodziejstwem. Masz jakąś inna nazwę na nazwanie tego stanu rzeczy?\nHodowca 2019-08-20 14:15:33\n@koil Otwieraj skup będzie zarabiał miliony. Jakoś hodowcy nie płaczą na ceny bo co urośnie na polu to wszystko się przerobi i nie trzeba sprzedawać złodziejom za grosze.\nLuki 2019-08-20 21:26:12\nBoli Cię koil że pszenica jest tania byś najlepiej 1000zl chcial