Archiwum Historii Mówionej - Marek Antoni Wasilewski\nMarek Antoni Wasilewski "von Sternau"\nPo prostu chodziłem do ostatniej klasy szkoły podstawowej.\nCzym zajmował się pan po wybuchu II wojny światowej?\nPo wybuchu II wojny światowej byłem studentem i studiowałem jedenaście lat i zrobiłem dwa fakultety.\nMoja przygoda z konspiracją zaczęła się w ten sposób, że do Armii Krajowej wciągnął mnie profesor Uniwersytetu Warszawskiego, Władysław Tomkiewicz.\nTo był mąż mojej matki chrzestnej, więc znaliśmy się dobrze. Okoliczności wyglądały w ten sposób, że na rogu ulicy Złotej i Marszałkowskiej, na przystanku tramwajowym spotkałem się z przedstawicielem Armii Krajowej, który niósł miesięcznik „Wierchy”. On miał mnie spytać, który numer „Wierchów” mnie interesuje i znałem ten numer i było nas dwóch wraz z kolegą. Poszliśmy później do lokalu przy ulicy Siennej, już nie istnieją dzisiaj te domy, na tym miejscu jest część placu Pałacu Kultury [i Nauki]. Tam złożyłem przysięgę, a mój kolega nie złożył przysięgi, bo on powiedział, że musi się zastanowić. Odczytał treść przysięgi. Złożyłem przysięgę w obecności tego kolegi, który nie złożył przysięgi. On powiedział: „Mam do panów pełne zaufanie, nie ma problemów.” Co było najśmieszniejsze, że ten kolega, który nie złożył przysięgi, a który był przy tym, kiedy ja przysięgałem, natomiast porucznik „Sobiech”, wobec którego przysięgałem, zginął w Powstaniu, tak jak i jego syn, to nie mógł być świadkiem tego, że przysięgałem. Właściwie doszło do tego, bo musiałem mieć dwóch świadków i jeden z tych świadków poświadczał, że, nie przypominam sobie czy dwóch świadków czy jeden, mnie uznano za świadka tego, który był jedynym rzeczywistym świadkiem mojej przysięgi w Armii Krajowej.\nCzym się pan zajmował przed Powstaniem?\nPrzed Powstaniem robiłem maturę na tajnych kompletach.\nW sensie konspiracyjnym, na czym polegała pana konspiracja przed Powstaniem?\nKonspiracja polegała na tym, że mieliśmy szkolenie walki piechoty w warunkach miejskich. To szkolenie odbywało się przy ulicy Leszno, naprzeciwko tego kościoła, który został dziś przesunięty i tam mieliśmy zebrania i szkolenie. Tam pokazywano nam, jak się operuje z bronią szczególnie, to były steny, ale również i pistolety.\nO tak! Spodziewałem się wybuchu Powstania, z tym, że miałem wyjątkowe szczęście, że miałem, wielu konspiratorom z Armii Krajowej podano fałszywy dzień i datę wybuchu Powstania, jak na przykład profesorowi Tomkiewiczowi, który zamiast być na miejscu zbiórki, to poszedł sobie na działki na Rakowiecką, i tam wraz z żoną zastało ich Powstanie. Miałem jeden jedyny termin, który był dotrzymany.\nGdzie pan miał to spotkanie wyznaczone?\nW szkole, która znajdowała się przy ulicy Sewerynów. Hasło było przy wejściu: „Do kogo pan idzie?”. „Do pani Marii”. „A która to jest ta pani Maria?” „A to ta z Wiednia”. I wtedy się wchodziło.\nJak przebiegały pierwsze dni Powstania, co pan robił, gdzie?\nWstyd powiedzieć, dla Powstania. Na ulicy Sewerynów zgromadziło się nas... to było zgrupowanie „Krybar”, (nie wiedziałem wtedy, że to się nazywa „Krybar”, a to później), było tam stu dwudziestu – stu pięćdziesięciu ludzi i okazało się, że broni palnej jest dla czterech, pięciu, z tym, że to były trzy pistolety maszynowe. Był wprawdzie piat, nie, piat był później, był stokes. Był to granatnik, mały moździerz, z którego zresztą nikt nie umiał strzelać. Pierwszy strzał sobie scelował pod nogi, na szczęście, że nikt nie zginął. Kiedy zgromadzili się ci ludzie, okazało się, że dostałem jeden granat „filipinkę”, a byli tacy, którzy nic nie dostali. Więc cztery piąte tych ludzi miało po jednym granacie, a reszta mieli broń krótką lub trzy pistolety maszynowe. Kiedy wypadliśmy z Sewerynów na ulicę Oboźną od razu dostaliśmy się pod ogień karabinów maszynowych niemieckich, które strzelały z ówcześnie istniejącego gmachu Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. Teraz wiem, nawet parę dni później wiedziałem, skąd strzelali, ale wtedy dostaliśmy się po prostu pod ogień, nie wiadomo skąd. Przebiegliśmy koło Teatru Polskiego w zakątek ulicy Oboźnej, gdzie byliśmy od tego ostrzału osłonięci budynkiem, który również osłaniał nas kątem od Krakowskiego Przedmieścia. Okazało się, że mamy zaatakować Uniwersytet Warszawski, który był otoczony drutami kolczastymi i zaporami. Ludzie, którzy mieli pistolety maszynowe, zaczęli strzelać. Konkretnie był to podchorąży „Krzysztof”, strzelać w kierunku niemieckich koszar, bo to na Uniwersytecie były niemieckie koszary. Odpowiedziano ogniem i natychmiast trafiono tegoż „Krzysztofa” tak, że w głowę dostał pocisk, że stracił możliwość widzenia na jedno oko. Później Niemcy odpowiedzieli ogniem granatników. Do nas dołączył się jeszcze jakiś z ulicy, przedstawił się dowódcy naszemu, że nie dotarł na miejsce, że chce brać udział w tym ataku. Oczywiście nie było dla niego broni. Tymczasem został szybko trafiony w pierś i w szyję. Zabrały go sanitariuszki, ale zginął na miejscu. Natomiast pod ogniem granatników zapalił się jednopiętrowy dom, który nas oddzielał od Uniwersytetu. Ogień buchał tak, że musieliśmy się cofnąć kilkanaście metrów, ale tak, że byliśmy ciągle osłonieni przed ostrzałem z [wydziału] Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, jak też pod obstrzałem, który dochodził z Krakowskiego Przedmieścia, gdzie, jak się dowiedzieliśmy później, zdobywano komendę policji polskiej. Strzały stamtąd dochodziły w naszym kierunku. Kiedy już ogień coraz bardziej się rozszerzał i padały granaty wystrzelane z granatników, musieliśmy cofnąć się przed Teatr Polski. Wycofując się, ponieważ był to ostrzał, z jednej strony z Chemii, z drugiej strony z Krakowskiego Przedmieścia, byliśmy pod podwójnym ostrzałem i ludzie, którzy przeskakiwali, jeden został z nas ranny, a jednego trafiono w granat, tak że nie znaleziono w ogóle jego ciała, rozprysnął się całkowicie. Będąc naprzeciwko Teatru Polskiego, dzisiaj to wygląda, że to jest przestrzeń pusta, ale wtedy zasłaniały nas gmachy, i to duże, czekaliśmy, co będzie dalej. Ponieważ od początku Powstania, od godziny „W” byliśmy tam do godziny piątej, wpół do szóstej, i zjawił się człowiek, nasz dowódca, którego [znał] jeden z naszych ludzi, myśmy się wzajemnie nie znali, z wyjątkiem tych, którzy wzajemnie przechodzili szkolenie. Na szkolenie przychodziło ośmiu ludzi, a nas tam było stu kilkudziesięciu. Powiedział rzecz do dzisiaj niewiarygodną: „Powstanie upadło! Niech każdy zmyka dokąd chce i uważa, że ma się schronić.” Wtedy wykombinowałem, byłem bardzo zdziwiony, że stwierdzono, że Powstanie upadło, ale rzeczywiście muszę przyznać, że nie było słychać strzałów. Strzały ustały. Postanowiłem pójść do mojej ciotki, która mieszkała na ulicy Czerwonego Krzyża, tuż w narożnym domu (dziś już nie istnieje, są tam związki zawodowe), nad samą Wisłą. Granat, który miałem, ukryłem w rynnie, która była na ulicy Tamka i szedłem w dół Tamką do ciotki. Wszystko się rozproszyło. Szedłem samotny. Tymczasem na rogu Dobrej zatrzymał mnie głos: „Stój! Kto idzie? Hasło!”. Hasło znałem. Hasło było: „Wilno”. Zapytałem o odzew, odzew: „Wolność”. Wpuszczono mnie. Co się okazało? Okazało się, że od Dobrej w kierunku Wisły i w kierunku elektrowni walczą oddziały powstańcze. Jest tam mocna placówka powstańcza, lepiej uzbrojona. Wówczas wróciłem po granat, powiedziałem, że pójdę po ten granat i z tym granatem przyszedłem i tam zostałem przyjęty do powstańców. Zapadała noc. Później było to bardzo dobrze osłonięte przed ostrzałem, bo to były gmachy wysokie Związku Nauczycielstwa Polskiego, (ulicę zapomniałem), na Powiślu. Rano zrobiono nam zbiórkę, tam się przespałem, dostałem jakieś śniadanko i dostałem hełm strażacki. Kiedy tak staliśmy w szeregu, kolejno odlicz, to wtedy wystąpił oficer, (sądzę, że oficer, ten który dawał komendy, później się okazało, że jest to niejaki porucznik „Kaczka”), „Kto na ochotnika?” Ja, pełen werwy powstańczej, ja na ochotnika. On mówi tak: „To pójdziecie do gmachu Związku Nauczycielstwa Polskiego i będziecie obserwować Niemców, którzy są po drugiej stronie Wybrzeża Kościuszkowskiego”. Mówię: „Obserwować i co? I co mam, meldować?” „Obserwować i nie meldować!” „Dobrze.” Poszedłem jako obserwator i wychylam głowę, dostaję serię od razu z broni maszynowej, pociski w ścianę, to przycupnąłem i podnoszę ten hełm, nie głowę, tylko hełm podnoszę strażacki, błyszczący, złoty, [znów] dostaję serię pocisków. Wychyliłem może głowę, żeby coś spojrzeć tam, ze trzy, cztery razy i znów dostaję, za każdym razem, serię pocisków. Myślę tak – do ilu razy sztuka? Jeżeli uda mi się osiem czy dziewięć, to tak wreszcie mnie trafią. Ponieważ mam obserwować, a nie meldować, bo gdyby powiedział [meldować], to bym wrócił i powiedział: „Słuchajcie, co wychylę głowę, to dostaję serię pocisków”. Zszedłem [więc] z tego stanowiska, co właściwie było naruszeniem dyscypliny wojskowej, ale między innymi dzięki temu rozmawiamy dzisiaj. Gdybym był żołnierzem bardzo zdyscyplinowanym, to bym tę głowę wystawiał tak długo, dopóki by mnie nie trafili. Później, co się okazało (później, to znaczy po jakichś czterech-pięciu dniach), że porucznik „Kaczka” zginął, przepadł, nie zginął za Ojczyznę, tylko przepadł, nie ma go. Oczywiście, uznawałem ten rozkaz za zupełne lekceważenie życia żołnierza, absurdalny. Poszła taka wieść, że „Kaczka” był wtyczką niemiecką do szeregów AK, co nie jest rzeczą pewną. Zostałem tam na Powiślu i zostałem przyjęty do grupy „Rafała” czyli Potulickiego. Była to grupa wypadowa. Dostałem szmajsera i uczestniczyliśmy w wypadach, to znaczy tam, gdzie było jakieś niebezpieczeństwo, uważało się, że mogą Niemcy atakować, tam nas wysyłano. Po pięciu dniach wysłano nas na jedną z bocznych ulic Dobrej, na trzecie piętro, że nadjeżdżają czołgi niemieckie. Okazało się, że to nie są czołgi, tylko że to jest działo pancerne Hornisse czyli „Szerszeń”, które się zbliżało. Znajdowało się jakieś dwieście, trzysta metrów od domu, w którym byliśmy. Wówczas porucznik, który był wraz ze mną tam, a było nas sześć, siedem osób, powiedział: „Słuchaj, ty weź lornetkę, zobacz, co tam się dzieje, ale zdejmij ten kask, bo jest złoty, przecież to się widzi”. Usiadłem na parapecie okna, przyłożyłem lornetkę, chciałem ją dostosować do moich okularów, bo nosiłem okulary. W tym momencie nagle znalazłem się wśród mgły koloru ceglanego z ogromnym hukiem. Nic nie widziałem, tylko rozpyloną cegłę i czułem przed sobą, że jestem piersią przed jakimś murem. Zacząłem wołać: „Gdzie jesteście? Gdzie jesteście?”. Okazuje się, że usiłowałem wchodzić w jakiś mur. Odrzucił mnie wybuch pocisku, który wystrzeliło Hornisse i mam na nosie połówkę okularów, drugiej nie ma i krew mi się leje z głowy. Wówczas, kiedy zaczął opadać ten pył, była z nami sanitariuszka i ta sanitariuszka zwlekła mnie tak, poprzebierałem nogami wisząc na niej. Doprowadziła mnie do szpitala, który znajdował się przy kościele św. Teresy i tam ległem w łożu. Opatrzono mi ranę, która była na ciemieniu. Właściwie można powiedzieć, że straciłem wzrok. Zdawało mi się, że nie widzę. Byłem przeświadczony, że straciłem wzrok. To minęło po jakichś dwudziestu czterech godzinach, natomiast nie minął koordynacji ruchów. Jak chciałem ręką prawą ruch zrobić, a ja w [nieskoordynowany] sposób rękę podnosiłem do góry. Po trzech dniach odwiedził mnie mój dowódca. Wyciągnął do mnie rękę, a ja zamiast wyciągnąć do niego rękę, to pozdrowieniem hitlerowskim go powitałem, bo mnie się zdawało, że do niego wyciągam rękę, a ja do niego Heil Hitler zrobiłem. Po sześciu dniach, pobandażowany, (wtedy dostałem właśnie taki ludzki hełm, mówiłem o jego mankamentach, już nie strażacki) i brałem już udział w dalszych akcjach.\nCo stało się z resztą ludzi, którzy byli w tym domu, w który trafił pocisk? Przeżyli?\nPrzeżyli. Nikt tam nie zginął. Byli ranni, z tym, że ja byłem ranny nie tylko w głowę, ale miałem powbijane kawałki muru w palce, w ręce i również w podudzia. Rozprysnął się ten mur. Czy to mnie uderzył pocisk czy mur, to nie wiem. Miałem taką ranę głowy, jak gdyby się to po mojej czaszce poślizgnęło. Bez szycia się to zrosło. Było to niebywałe szczęście, dlatego że pocisk rozbił się na tyle, że byłem przy oknie, a znalazłem się przy którejś ze ścian, nawet nie wiem, przy której. Rozerwał się ten pocisk, należy sądzić, że strzelono, że nie rozerwał się w tym pokoju, tylko że strzelono w mur, trafili w mur. Wtedy zostałem pierwszy raz ranny, ale po sześciu dniach wróciłem do akcji.\nGdzie pan poszedł po tych sześciu dniach, znowu na Powiśle?\nTak. Nadal w grupie „Rafała” byłem, z tym, że po pewnym czasie wróciłem do oddziału macierzystego, to była Kolumna Motorowa „Wydra”, do tych ludzi, z którymi konspirowałem. W grupie „Rafała” byłem ze trzy tygodnie i później, po śmierci „Rafała”, który zginął od własnego piata. Jemu z kolei polecono strzelić do działka czy do czołgu niemieckiego, który znajdował się w ogródku jordanowskim za Wybrzeżem Kościuszkowskim i on strzelając trafił we framugę okna i własny pocisk go zabił. Wróciłem do Kolumny Motorowej „Wydra”, brałem udział w wielu wypadach, a później po upadku Powiśla. Nie powiedziałem jeszcze, że brałem udział w generalnym ataku... brałem udział we wszystkich trzech atakach na Uniwersytet Warszawski. O pierwszym powiedziałem, drugi atak miał wziąć w kleszcze Uniwersytet Warszawski. Mianowicie zaatakowano go z góry przy pomocy samochodu pancernego i ten atak o tyle się powiódł, że przy jednak poważnych stratach rozbito piatem niemiecki bunkier, z którego się wycofali na skutek użycia miotacza ognia. Nasi ludzie wyrzucili Niemców, zabrali broń i wkroczyli naprzeciw Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego. Atak zaczął się rozwijać, [nasi] dostali się pod ogień i kilku z nich zginęło, między nimi dowódca, „Szary Wilk”, tak że oni się wycofali. Plan był taki, że oni wystrzelą czerwoną rakietę, a my uderzymy z dołu, od strony ogrodów, które są na tyłach Uniwersytetu. Myśmy tej rakiety nie zauważyli i przy stracie jednego rannego (a to był nocny atak) wycofaliśmy się i rano zobaczyliśmy, że gdybyśmy tę rakietę zobaczyli, to miazga by była, ponieważ tam w ogóle nie ma podejścia. Tam jest mur na wysokość półtora lub dwóch pięter, którego myśmy nie mogli sforsować, nie mieliśmy do tego [żadnego sprzętu]. Mogli to robić amerykańscy komandosi w czasie ataku na Normandię, gdzie rzeczywiście wspinali się na skały mając ku temu liny, haki, jakieś różne rzeczy, a my byśmy tam zostali zarzuceni granatami. Tam by nikt z tego nie wyszedł. To był potworny absurd. To jest ciemna plama na dowództwie, które nami władało, którzy nie zobaczyli w dzień, że to przecież jest nie do przejścia, że przecież nie można przejść po murze do góry pionowo. W wojsku później były takie niby to żarty: „Na ścianie zbiórka!”. Byli tacy sierżanci, którzy męczyli żołnierzy i oni skakali... w Ludowym Wojsku Polskim. [...] Coś potwornego! Bóg nas strzegł jednym rannym, trafionym w szyję człowiekiem, że wycofaliśmy się. Później był generalny atak na Uniwersytet Warszawski, który wyszedł z ulicy Sewerynów. To był bardzo długo przygotowany [atak]. Stosunkowo każdy miał jakąś broń ze sobą. Miałem szmajsera i dwa magazynki. Rzecz zupełnie niewiarogodna: chodziło o to, że miało to być zaskoczenie Niemców. Były zabarykadowane drzwi, nieużywana, bardziej drzwi niż brama. Zdecydowanie drzwi, nie brama, tylko szerokości, półtora metra te drzwi szerokości miały. Na dany znak do ataku ruszyła nasza drużyna polska, z taranem i z okrzykiem: „Hurra” rąbnęli w te drzwi i odpadli z taranem, jak odpadali w średniowieczu z taranem bijąc w mury. Przewrócili się, nie dali rady. Już Niemcy słyszeli to: „Hurra!”, A oni drugi raz w te drzwi: „Hurra!” i nic. Za trzecim razem drzwi zostały wywalone ale Niemcy już wszystko wiedzieli i otworzyli ogień z karabinu maszynowego prosto w te dwumetrowe drzwi. Wówczas mieliśmy rozkaz: „Naprzód!” i przez te drzwi wyskoczyło stu ludzi, z których zaledwie kilku było rannych i oczywiście dostali się pod ostrzał na ulicy Oboźnej. Skok to był taki, że od razu skoczyłem, jakbym skakał szczupakiem do wody, do przodu, spodnie i kolana poranione, do przodu, a przed nami były druty kolczaste, które zasłaniały już gmach Uniwersytetu, za którym był ogródek, jakieś inspekty. Może to było szerokości piętnastu metrów, więc byliśmy oddzieleni. Niemcy mieli okna zamurowane cegłami, z pozostawionymi strzelnicami w środku. Zorientowałem się, że będąc tuż głową przy drutach kolczastych, nosem w drutach kolczastych, jestem pod martwym kątem ostrzału niemieckiego. Niemcy też się zorientowali w tym i kto pozostawał w tyle, ten był ranny lub ginął. Kto nie chciał do przodu, ten zostawał i Niemcy go mieli na celowniku. Niemcy zorientowali się, że kilkunastu z nas jest poza zasięgiem ich broni i zaczęli rzucać ręczne granaty. Nasi te granaty odrzucali. W końcu sytuacja wyglądała w ten sposób, że jeszcze nim zaczęli rzucać granaty, wystrzelałem te dwa magazynki, z których jeden chyba mi zginął w trakcie tego skoku, upadku. Zobaczyłem, że mam tylko jeden magazynek. Wystrzelałem ten magazynek i również wystrzelali magazynki lub z karabinów wystrzelali pociski, moim koledzy, mierząc w te okna, co było dla mnie bardzo trudne, bo byłem w tym kasku, w tym hełmie. Ten hełm, kiedy leżałem, spadał mi na oczy, musiałem podnosić i strzelać [jednocześnie]. Fatalnie to było. Jeden z tych granatów padł w takiej odległości, że gdybym chciał po niego sięgnąć i go odrzucić, to musiałbym się cofnąć i dostać pod obstrzał. Więc tylko się skuliłem, granat wybuchł i poczułem, nie jest tak, jak było poprzednio, coś się zmieniło, ale nie wiem, co się zmieniło. Coś mi jest nie tak, jak było. Najważniejsze to jest to, pociski zostały wystrzelane. Drugi skandal, skandal wojskowy, przecież, pomyślcie sobie młodzi ludzie, jak można atakować, jeśli nie ma funkcji amunicyjnego, który donosi amunicję! Jeśli się wystrzela, to co ja mogę używać pistoletu jako tomahawka?! Miałem ze sobą jeszcze granat, tak zwaną „sidolówkę”, więc mogłem jeszcze rzucić ten granat. To było absurdalne rzucić granat przed dom, który jest, i to granat był obronny, nie zaczepny. Nie wiedziałem, co robić. Wystrzeliłem. Zobaczyłem, że koledzy zaczynają uciekać i w tym momencie nadjechał spóźniony samochód pancerny, który prowadził właśnie Wojciech Brzozowski czyli „Krzysztof”. Bohater, niewątpliwy bohater, największy bohater Powstania, z jakim się zetknąłem. On już jechał, myśmy się wycofali z tej ulicy, tak, że on przejechał i miał rozbić bramę Uniwersytetu. On miał uprzedzić nas, a myśmy mieli iść za nim, a oni się spóźnili. Z jakich względów? Technicznych. W Canaveral tam się spóźniają, coś im nie sztymuje, uje, to paliwo nie pokazuje, coś się stało, że się oni spóźnili, że właściwie on przyjechał, kiedy atak już się załamał. Na szczęście, że się załamał, ponieważ by nas tam wybili do nogi. Co byśmy zrobili wstrzelawszy amunicję i nie dostając nowej amunicji? Poza tym nie mieliśmy się tam gdzie ukryć. To samo działo się z tym samochodem pancernym, co się działo z tym taranem. Oni łubudu! Brama wytrzymała i kierowca rąbnął głową, mało sobie głowy nie rozbił. Nie mieli takich miękkich, jak w czołgach, mają takie miękkie zamiast kasków, żeby się nie rozbijali głową. Drugi raz łubudu! I brama się otworzyła. Wjechali, a wtedy Niemcy wytoczyli działko przeciwpancerne i oni widząc, że są sami, że nikt za nimi nie pójdzie, wycofali się. Wówczas wycofałem się w lewo, to znaczy ominąłem druty kolczaste i wlazłem w inspekty, które tam były. Przesuwałem się w kierunku Krakowskiego Przedmieścia i zobaczyłem, że już przemykają się przez linie ostrzału, którą znaliśmy właśnie z gmachu Chemii powtórnie i szczęśliwie przebiegłem na drugą stronę. Poczułem, że coś tak jakby nie bardzo chodzę z prawą nogą. Okazuje się, że mam w pośladku odłamek granatu. Zabrali mnie do oględzin, nawet o własnych siłach doszedłem o wiele lepiej niż wtedy, gdy byłem ranny w głowę. Tam mnie, powiedzieli: „No, słuchajcie, elektryczności nie mamy, pokrajalibyśmy ci szynkę w plasterki, nim byśmy ci to znaleźli. To się powinno jakoś zagoić.” Dostałem wtedy zwolnienie, tak, że przeszedłem na leczenie tego pośladka na ulicę Wilczą, do matki i wtedy byłem tam chyba ze dwa dni czy trzy i okazało się, że Powiśle pada. Kiedy się dowiedziałem, że Powiśle pada, to wróciłem, bo jednak mogłem chodzić i brać udział w walkach. Ku mojej rozpaczy okazało się, że tego „Kubusia”, samochód pancerny, nie chcą rozebrać barykady, też absurdalnie, barykadę przecież można było rozebrać i z powrotem ją założyć. Spalono „Kubusia” i pozostał na Powiślu, a wojska się wycofały poza Nowy Świat. To już był zupełnie nowy etap walk, który polegał na tym, że jeden dzień był wolny, to znaczy chodziło się i szukało się jakiegoś jedzenia, gdzieś żeby znaleźć coś do jedzenia. Drugi dzień kopało się.\nCzyli z Powiśla został pan przeniesiony w okolice Nowego Światu?\nTak, z moją kolumną motorową „Wydra”. Kopało się przejście podziemne między Śródmieściem południowym i północnym, tam gdzie dzisiaj jest tablica upamiętniająca. Trzeci dzień byliśmy na placówce na ulicy Chmielnej, gdzie strzelaliśmy sobie przez podwórze. Niemcy zajęli Nowy Świat i zajęli pierwsze domy po drugiej stronie Nowego Światu, a już następne domy za podwórkiem były w naszych rękach i do końca Powstania tak pozostały. Tam strzelaliśmy sobie Niemcom, oni nam. Myśmy musieli patrzeć, logicznie, czy Niemcy nie przypuszczają ataku, czy nie podkładają min pod nasze mury, więc było po co wyglądać. Było kilka dziur, przez które wyglądaliśmy na podwórko. W nocy było bardzo ciężko, bo w nocy też mieliśmy dyżury. Tam nie było co zobaczyć, czy się zbliżają, tylko na ucho, na słuch. W tym miejscu bym się zatrzymał. Może czekam na jakieś pytanie. Do końca Powstania dotrwałem na ulicy,\nNie, nie Nowy Świat. Stacjonowaliśmy na Widok, naprzeciwko sklepu Wedla, mniej więcej naprzeciwko Domu Chłopa. Tam operowaliśmy, tam zrzucano zrzuty, tam mało się nie postrzelano o te zrzuty radzieckie. Zrzuty radzieckie były o tyle efektywniejsze, że dostawaliśmy w tych zrzutach zarówno broń niemiecką, jak i pociski, które pasowały do niemieckich karabinów i wreszcie rusznice przeciwpancerne, którymi robiliśmy trochę kłopotu tej załodze, która była naprzeciw Poczty Głównej na dzisiejszym placu Powstańców, ówczesnego placu Napoleona. To był bardzo ciężką placówką, ponieważ żeby się do niej dostać, to trzeba było pod obstrzałem w nocy. Tylko w nocy można było przeskoczyć i kto został ranny tam, to tego nie można było przenieść, tylko znów czekać trzeba było do nocy i też pod wielką obawą przenieść tych ludzi w to miejsce, gdzie dzisiaj jest Dom Chłopa, ponieważ Niemcy rozświetlali racami. Co kilka minut puszczali racę, która rozświetlała sytuację, wtedy trzeba było przycupnąć. Tam raz byłem i znów po drodze zaciął mi się tak pistolet maszynowy, kiedy w gruzach przemykałem się z pistoletem, który był do niczego. W nocy przyszedłem i w nocy musiałem wrócić do rusznikarza, żeby ten pistolet naprawiał. Właściwie tylko raz byłem na tej bardzo ciężkiej placówce i tak niefortunnie. Powiedziałem wam najważniejsze. Muszę jeszcze powtórzyć słowa mojego dowódcy, porucznika „Aspiry”, profesora Wyższej Szkoły Handlowej, nazwisko w tej chwili nie podam, później sobie przypomnę, który powiedział, że ten trzeci atak był po to, żeby żołnierz nie rdzewiał. Uważam to za kolosalny błąd wojskowy i ogólnie mogę powiedzieć tak, że Powstanie nie było przygotowane do Powstania, założenia były, nieszczęście było takie, że tam gdzie były składy broni, tam akurat byli Niemcy, nie można było tej broni uzyskać. To była walka, która mogła być tylko walką obronną, wtedy były szanse na. Ale przecież używano do tego lotnictwa, używano do tego czołgów. Tym się różniło to od niszczenia Sarajewa, że w Sarajewie był stały ostrzał z góry, ale nie używano lotnictwa, natomiast używano gazów trujących. Szedłem do zwycięskiego Powstania, ale wyobraźmy sobie, że Powstanie byłoby zwycięskie, to też byśmy nie rozmawiali ze sobą, ponieważ nie ma szans wielkich na to, żebym z Syberii wrócił. Prawdopodobnie był w gułagu został. W sumie to straszna tragedia, to jakaś opatrzność nad tym wszystkim mimo wszystko czuwała, bo mieliśmy taki wyraźny rozkaz – powitać Armię Radziecką, ale nie dać się rozbroić. Nie dać się rozbroić, wiecie co by było, nie dać się rozbroić, to znaczy byśmy do siebie strzelali. Jak byśmy do siebie strzelali, to już bylibyśmy sojusznicy gestapo i Hitlera i zdrajcy, i michałowiczowcy, czetnicy. Jak czetnicy uważali, że komunistów to wykończyć trzeba samemu, a później z komunistami to sobie dadzą radę alianci. Miałem wielkie szczęście, tam gdzie szedłem, opuszczałem to miejsce, to w to miejsce padała bomba, wracałem w to miejsce, to bomba padała w to miejsce, gdzie przed chwilą byłem. Jeszcze później ucieczka z niewoli, to była też.\nChciałbym jeszcze zapytać a propos Powstania – czy pozostał pan do końca Powstania na ulicy Widok czy gdzieś pana przeniesiono?\nNie. Już nie. Stamtąd to już tylko, że zgodzili się na to, że dostałem belkę starszego strzelca. Była wypłata dolarów, którego nie dostałem żadnego dolara, ponieważ nie było drobnych na rozmienienie, nie wiem, coś tam, pięćdziesiąt czy trzydzieści dolarów wypłacali na do widzenia. Poszedłem do niewoli nie z moimi, tylko z grupą, która walczyła na Starym Mieście, ponieważ tam był mój wuj porucznikiem. Mimo, że w obozie nas natychmiast rozdzielono, bo on był oficerem, a ja żołnierzem i pojechaliśmy do Sandbostel, tak, że w zupełnie innym towarzystwie powstańczym znalazłem się w obozie.\nCzyli z ulicy widok szedł pan do Ożarowa, do wywiezienia?\nNie. Nie z ulicy Widok, tylko szedłem przez ulicę Śniadeckich do dzisiejszego Ministerstwa Obrony Narodowej. Tam złożyliśmy broń i stamtąd do Ożarowa.\nJak traktowali powstańców Niemcy? Czy jako bandytów czy raczej jako wojskowych?\nW Warszawie traktowali nas jak jeńców wojennych, to znaczy, jeżeli szliśmy w szyku i ktoś wyskoczył, żeby zerwać pomidor czy marchewkę, to wrzeszczeli. Cały problem polegał na tym, czy Niemcy w ogóle dotrzymają tego. Muszę powiedzieć, że ogólnie Niemcy traktowali nas jak jeńców wojennych, nie mogę powiedzieć. Były takie wypadki, że kiedy zobaczyli, że żołnierz ma na sobie, co im nie groziło, bo rozdarłem sobie spodnie i później chodziłem w spodniach zdobytych na Niemcach, ściągniętych z żołnierza niemieckiego, więc kiedy w Kostrzyniu jechaliśmy już do niewoli, to zobaczyli, że ma na sobie oficerskie spodnie niemieckie jeden z naszych, to kazali mu ściągnąć i w kalesonach puścili go w październiku z powrotem do dalszego transportu. Nie wiem, bo to do innego wagonu go zabrali. Byli niezwykle wściekli, tak ze zdjęli mu niemieckie buty i niemieckie spodnie oficerskie.\nCzy podczas Powstania spotkał się pan z żołnierzami strony przeciwnej innymi niż Niemcy – z Ukraińcami albo brygadami RONA?\nNa szczęście nie. Ani na Powiślu, ani w Śródmieściu tego nie było. Kto do mnie strzelał, to nie wiem. Że dopadliśmy Niemców to tylko raz się udało w czasie tych wypadów, że rozbiliśmy załogę niemiecką. Byliśmy schowani, a mieliśmy ręczny karabin maszynowy. Oni szli bokiem, myśleli, że, a my strzelaliśmy do nich z boku, tam musieliśmy wykosić kilku dobrych Niemców na Powiślu. Byłem wtedy amunicyjnym do tego ręcznego karabinu maszynowego.\nCzy było wiadomo o tym, co robią brygady RONA tam na Woli?\nTak. Było wiadomo, że na Woli i na Ochocie dopuszczono się wielkich bestialstw.\nJak ludność cywilna żegnała powstańców?\nMoże powiedzmy, jak witała. Na Powiślu przez pierwsze trzy tygodnie to był niebywały entuzjazm, dywany wywieszano, orły, Matki Boskiej obrazy, okrzyki. Tak, że nawet trzeba było uciszać tę ludność, która wiwatowała na naszą cześć. Natomiast koniec Powstania był fatalny. Już samo opuszczanie Powiśla, (które znam z autopsji tylko, bo byłe wtedy, wróciłem i Powiśle właściwie już upadło) było bardzo złe: „Po coście to zrobili?” „Co to?” „Mierz siły na zamiary” Było niedobrze. Natomiast, kiedy już doszło do kapitulacji... myśmy się kapitulacji w ogóle nie spodziewali, myśmy byli wszyscy przygotowani na to, że zginiemy tak jak w getcie, to znaczy do ostatniego naboju. Nawet cieszyliśmy się z bombardowań, ponieważ bombardowania rujnowały domy, które tworzyły nieprzebyte dla czołgów wzgórza. Tam trzeba było się piąć. Jak Niemcy zniszczyli kilka domów z [...] goliatów... jak goliat rąbnął, to dom się zawalał i Niemcy musieli włazić pod górę, piąć się. W ten sposób, broniąc tego żeśmy zabijali tych Niemców, którzy się pięli. Miałem też spodnie od takiego wspinacza, którego tam ustrzelili i koledzy i ściągnęli mu te spodnie. Może ja mu nawet te spodnie ściągnąłem?... Jeszcze mogę wspomnieć taki moment, który tak krytycznie się zapisał w mojej pamięci. Wraz z dowódcą samochodu pancernego, podchorążym „Krzysztofem”, (który później stracił nogę, był profesorem w Świerku), dostaliśmy rozkaz, że mieliśmy wziąć broń i pójść w nocy postrzelać, tak w powietrze, w kierunku Niemców tam, żeby Niemcy wiedzieli, że my strzelamy. Przecież wtedy amunicja była tak ważna i tak ciężka do zdobycia i jeszcze wtedy nawet nie było zrzutów sowieckich, które zrzucali nam bolszewicy zaopatrując nas w amunicję niemiecką. Jeszcze pamiętam ten plakat „Każdy pocisk jeden Niemiec”, a nam kazano [strzelać w niebo]. Oczywiście rozkaz żeśmy wykonali, wystrzelaliśmy kilka magazynków w powietrze, w stronę Niemców, wiedząc, że nic im nie zrobimy, właściwie Panu Bogu w okno. Takie mieliśmy dyspozycje, a że wtedy oni sobie pomyślą, że to my jesteśmy tacy bogaci w amunicję i że nie zaatakują Powiśla. Dziecinne moim zdaniem rozumowanie z punktu widzenia wojskowego.\nNie myślał pan, żeby nie iść do niewoli, żeby się gdzieś ukryć, wmieszać się między cywili?\nAbsolutnie. Nigdy by mi to nie przyszło do głowy, dlatego, że miałem tylko jedno ryzyko. To ryzyko, że Niemcy nie dotrzymają konwencji i umowy i że nas rozstrzelają czy do obozu do Oświęcimia [wywiozą]. Natomiast gdybym udawał cywila, to miałem szansę na to, żebym gorzej wyszedł na tym. To było z mojej strony słuszne, aczkolwiek warunki były takie, że bardzo ciężko przechorowałem się w obydwóch obozach, w których byłem. W jednym miałem świnkę, to jest choroba, która dla młodzieńca, jakim ja [byłem] w wieku lat osiemnastu, to już jest bardzo poważna choroba, a w drugim miałem katar kiszek i odrę. Też dziecinną chorobę. Wylizałem się z tych chorób, to też jest Opatrzność Boża. W tej drugiej Opatrzności pomagali mi Włosi internowani, którzy byli w obozie w Wolfsbergu. Widząc, jak są nędzne warunki w Sandbostel, że tam można było umrzeć z głodu i straszna wilgoć i zimno, zgłosiłem się na roboty do Karyntii. Później w Karyntii pracowaliśmy, ale niezbyt wiele. Dostałem się do o wiele lepszego obozu i do lepszego klimatu. Tamten obóz w Wolfsbergu, w Austrii, to był w porównaniu do Sandbostel, to jednak, jedno było klasa A, drugie było klasa B. Sandbostel to był B, ale między A i B to była wielka różnica.\nJak traktowano pana w obozie jenieckim, czy traktowano was – Polaków, powstańców, jakoś inaczej niż jeńców alianckich?\nA skąd myśmy mogli wiedzieć, jak traktują jeńców alianckich? Właściwie muszę powiedzieć, że byliśmy z tego traktowania zadowoleni. Zadowoleni w tym sensie, że oni robili to, do czego się zobowiązali, natomiast były takie łobuzy, dranie Niemcy, którzy kiedy nas wypuszczano na roboty za miasto i przynosiliśmy stamtąd cebulę czy jakieś, to niektórzy odbierali nam cebulę, kiedy wchodziliśmy do obozu. To była jedyna, ale byli nieliczni tacy, którzy tak nas traktowali, że odbierali nam szansę na to, że coś dojemy jeszcze tam.\nWspominał pan o ucieczce z obozu. Mógłby pan opowiedzieć o tej ucieczce z obozu?\nTo by była bardzo długa historia. [...] Najkrócej muszę powiedzieć, że w miejscu, w którym pracowaliśmy w Austrii, Polacy wykradali się w nocy przez druty kolczaste i mimo, że miasto Lienz (to było miasto Lienz, nie mylić z Linzem, również w Austrii, we wschodnim Tyrolu), obrabowywali sklepy z papierosami. Kripo, policja niemiecka z psami, odkryła to i odkryła to, że nasi, myśmy to nie wiedzieli, to było trzech czy czterech ludzi, którzy takie eskapady prowadzili. Skierowano nas do karnego obozu, wszystkich. Po drodze wraz z kolegą uciekłem w miejscowości Spital. W ten sposób uciekłem, że kiedy, na dworcach są takie wąskie przejścia, gdzie się sprawdza bilety, gdzie tylko może człowiek jeden za drugim gęsiego przejść, to z tyłu mieliśmy wartowników trzech, a nas prowadzono dwudziestu paru, z tym, że wartownicy byli strasznie napaleni, bo po drodze już do tego Spitala, miejscowość nazywała się Spital, uciekło kilku już tam w lasy. Oni wiedzieli, że będą mieli straszną reprymendę i mimo to, zaryzykowałem i będąc pierwszym wchodzącym na peron, gdzie stał pociąg towarowy. Miał otwarte drzwi ten pociąg towarowy, wskoczyłem wraz z kolegą do tego pociągu, zatrzasnąłem drzwi za sobą i teraz wielkie ryzyko, co będzie z następnymi drzwiami, bo z dwóch stron są drzwi w wagonach towarowych. One były zadrutowane i myśmy tak szarpnęli to, że nam się udało to lepiej niż tym, którzy taranowali te bramy i drzwi. Drzwi się otworzyły, myśmy wyskoczyli z drugiej strony, zamknęliśmy drzwi drugiej strony i wsiedliśmy do pociągu byle jak... „wsiąść do pociągu byle jakiego”... i ten pociąg odszedł. I tyle nas strażnicy widzieli. Okazuje się, że pociąg jechał w kierunku Villach i później była cała ceremonia, mieliśmy więcej szczęścia niż rozumu. Wszystko nam się udawało. Myśmy byli AK, to znaczy Arbeitskommando, nowa formacja, która współpracuje z organizacją „Tod”, my wspomagamy Niemców. Tak wspomagaliśmy i dotarliśmy do Jugosławii i w Jugosławii znów mieliśmy więcej szczęścia niż rozumu, bo tam zaczepiliśmy księży i ksiądz skierował nas do Polki, która mieszkała w Zagrzebiu, która miała kontakty z partyzantami. Później partyzanci, bo to komuniści byli, nam się zdawało, że to wszystko jedno, czy do czetników czy do partyzantów. Okazało się, że czetnicy strzelali do partyzantów, partyzanci do czetników, a co gorsza czetnicy współpracowali z Niemcami. Tam nas zamknęli w więzieniu i prowadząc nas do obozu koncentracyjnego, w którym wykańczali Niemców, myśmy po drodze uciekli i uciekliśmy tego dnia, kiedy przyjechał do Jugosławii pierwszy ambasador Polski. Byliśmy pierwszymi klientami w tej ambasadzie i skończyło się szczęśliwie, ale były bardzo ciężkie chwile, dlatego, że w tych więzieniach byliśmy w celi bez okna, cztery same gołe ściany, sufit, podłoga, nic poza tym, tylko lampka w górze. Dlatego oni się przestraszyli, Jugosłowianie, że powiedziałem, że się nazywam Marek Wasilewski, że Wanda Wasilewska jest moją ciocią i cioci się poskarżę, jak tu traktuje się sojuszników. Oni się na ten interes nabrali, pewnie powiedzieli, żeby się ciocia nie dowiedziała, to trzeba ich zgładzić i prowadzili nas do obozu. Było nas trzech, prowadzili jakiegoś Rosjanina, białogwardzistę, mnie i kolegę. Udałem, kiedy wyszliśmy za miasto, że mam rozwolnienie, muszę skoczyć za potrzebą, w kukurydzę, zostawiłem plecak przy wartowniku. Jak skoczyłem w kukurydzę, tak tyle mnie widzieli. Oparłem się w ambasadzie brytyjskiej, która to ambasada brytyjska odprowadziła mnie do ambasadora polskiego, Wendego, który przybył tegoż dnia, czy dzień przedtem. W ten sposób się to wszystko szczęśliwie się skończyło, ale z niewiarygodnymi perypetiami. Zupełny kicz. Gdybym to pisał, taki scenariusz, to bym absolutnie odrzucił ten scenariusz, sami idioci – Niemcy dookoła, wszyscy są durnie, a dwóch takich spryciarzy Polaków... Im się wszystko uda. Jakoś udawało się.\nW jaki sposób zachował pan swój hełm do dzisiaj?\nMamie zostawiłem wychodząc.\nCo się działo z panem potem, w Jugosławii? Czy był pan w Jugosławii do końca wojny?\nNie. Uciekłem do partyzantów 25 kwietnia, czyli pod sam koniec wojny. Pieszo nas prowadzili spod Zagrzebia aż do Beogradu i tam od razu nas zamknęli jako faszystów. Bardzo źle nas potraktowali, orły zerwali nam, mieliśmy orły na czapkach i to AK – Arbeitskommando. Nawet trafiliśmy takiego Ukraińca, który [powiedział]: „Ach, panowie są z AK!” „Nie, my jesteśmy Arbeitskommando.” Ten Ukrainiec (w Słowenii to było), bardzo serdecznie z nami rozmawiał, jak on był w Krakowie. Mówimy: „Proszę pana, my się spieszymy na pociąg. Niech pan nas odprowadzi.” „Nie, nie mogę, umówiłem się z dziewczyną.” „Ach, jaka szkoda, byśmy sobie pogadali...” Dam jeden przykład, który jest z tej serii kiczów. W Mariborze, w Słowenii, uciekamy, nadal mamy te wszystkie biało-czerwone tarcze, AK, białe orły i mundury. Mam mundur amerykański, mój kolega ma angielski. Pytam dziewczynę, która idzie, czy my dobrze idziemy do mostu. Po niemiecku ją pytam. Ona mówi: „Dobrze. Ale ten most jest strzeżony.” Mówię: „Ach tak. Dziękuję.” Udaję, że mam wszystkie przepustki, świat stoi przede mną otworem, a rzeczywiście gówno stoi otworem, bo most jest strzeżony. Z jednej strony mostu stoi wacha, z jednej strony na prawym przejściu dla pieszych, a [my] z drugiej na lewym przejściu dla pieszych... Co my robimy? Idziemy lewym pasem, gdzie nie ma [straży], gdzie nas czeka dopiero na końcu. Ale dochodzimy do połowy mostu, potem wychylamy się, pfu! plujemy, czy rybki tam pływają, jak my spluniemy, to te rybki się tam zbiegają do nas i patrzymy, co się dzieje przed nami. Przed nami legitymuje jakiegoś wchodzącego, to my, kiedy legitymuje, przechodzimy na drugą stronę mostu. Idziemy drugą stroną, gdzie już nie ma nikogo, bo wygląda na to, że ten nas legitymował. Zupełnie, trzeba jakiegoś naprawdę wielkiego szczęścia, żeby się taka głupia rzecz udała. Inaczej byśmy nie przeszli.\nDostałem z ambasady polskiej przepustkę z biletem na powrót do kraju, wraz z moim kolegą.\nCzy był pan represjonowany w związku z tym, że był pan w AK?\nNie. Nie byłem represjonowany, aczkolwiek UB się mną bardzo interesowało w czasach studenckich i to, że UB szantażowało mnie w ten sposób, że ja w Jugosławii byłem ustaszą. Wówczas napisałem list do ministra Radkiewicza (to był minister bezpieczeństwa), że dla mnie jako żołnierza Armii Krajowej, taki zarzut jest uwłaczający i żądam procesu sądowego, żebym pojechał wraz z przedstawicielami Urzędu Bezpieczeństwa, żeby na miejscu mnie osądzono, czy byłem tym. I odczepili się ode mnie absolutnie. Jakąś teczkę na pewno swoją mam, że mnie obserwowano, ale wszyscy studenci, którzy się bardziej wybijali, byli wzywani do UB, do tego samego majora i podpisywało się, że jest ścisła tajemnica, o czym tu żeśmy rozmawiali. Mniej więcej jakieś cztery, pięć razy byłem wzywany i napisałem elaborat, bo oni żądali, jak wygląda sytuacja wśród młodzieży akademickiej. Napisałem to samo, co bym napisał do czasopisma „Akademik”, które redagowałem, bez żadnych nazwisk. I oni: „Ach, to teraz honorarium.” „Nie, nie, honorarium to nie, ja to dla ojczyzny.” Po tym liście się odczepili ode mnie. Muszę powiedzieć taką jedną rzecz, że byłem zatrudniony przez Stowarzyszenie PAX i może to mnie w jakiś sposób chroniło, z tym, że nie byłem członkiem PAX, byłem po prostu ich pracownikiem. Byłem kilka tygodni w PAX, w tak zwanym Zespole Centralnym, po czym zostałem usunięty przez Piaseckiego, ponieważ ujawniłem mojemu wujowi, księdzu, (który był znajomym Piaseckiego i jego spowiednikiem nawet), że on się negatywnie wyrażał o Prymasie. Piasecki nie mógł mi nic zrobić, ponieważ na zebraniu, na którym on się negatywnie [wypowiadał], pytałem, czy to jest jakaś tajemnica, czy to mamy zachować. „Nie, nie. Żadna tajemnica”. Przypomniałem mu te słowa: „Jak żadna tajemnica, to ja wujowi powiedziałem, co mówił o Prymasie”. To znaczy, negatywnie wyrażał się o Prymasie, nie że jest jakimś tam złym patriotą, tylko że jest złym politykiem, nie umie się dostosować do potrzebnych, dla Kościoła korzystnych nawet w tych warunkach możliwości\nMarek Antoni Wasilewski Pseudonim: "von Sternau" Stopień: starszy strzelec Formacja: Zgrupowanie „Krybar” Dzielnica: Powiśle Zobacz biogram


Skorek: SPiR SWOJAK, czyli organizacja przyjaciół narodu i wolności – Instytut im. Romana Rybarskiego\nHomeNewsSkorek: SPiR SWOJAK, czyli organizacja przyjaciół narodu i wolności\nAby zaradzić tym negatywnym zjawiskom, lubelskie środowiska patriotyczne zreaktywowały zapomnianą akcję „Swój do swego po swoje”. Zaczęliśmy tworzyć plakaty, wlepki i ulotki\n– do dziś kolportujemy je różnymi źródłami. Za pomocą informatorów pokazujemy konsumentom to, jakie produkty warto wkładać do koszyka. Celem profesjonalizacji naszych działań, do życia powołaliśmy Stowarzyszenie Przedsiębiorców i Rolników SWOJAK\nKażdy z członków naszego stowarzyszenia posiada pełne prawo do tego, by korzystać z hasła i logotypu akcji w swojej działalności biznesowej. Dzięki zwykłemu powieszeniu plakatu na witrynie sklepu, wielu przedsiębiorców zapisanych do SPiR SWOJAK odczuło poszerzenie bazy swoich klientów. W końcu podbudowani ideologicznie kontrahenci są\no wiele wierniejszymi kupcami.\nSWOJACY posiadają określoną wizję tego, jak powinno wyglądać życie ekonomiczne Rzeczypospolitej. Chcemy, by na każdej ulicy handlowano swojskim chlebem, serem, kiełbasą, winem i bimbrem. Do tego pod ladą każdy sprzedawca powinien mieć schowaną strzelbę, by mógł bronić swojej własności bez obaw o to, że zostanie ukarany przez „niezależny” sąd za przekroczenie granic obrony koniecznej. Na ogół towary\nw supermarketach są pełne konserwantów, polepszaczy, barwników i spulchniaczy – nikt nie widzi problemu, by takie dobra sprzedawać. Z kolei naturalną żywność wyprodukowaną lokalnie traktujemy jak dobro podwyższonego ryzyka.\nNiech już nigdy więcej SANEPID nie gnębi zwykłych rolników za sprzedaż przetworzonych produktów rolnych. Niech już nigdy więcej policyjne naloty nie gnębią kół gospodyń wiejskich, które na lokalnym festynie sprzedają nalewki i ciasta. Niech już w końcu państwo przestanie rozdawać pieniądze za darmo. Należy promować uczciwą pracę\ni przedsiębiorczość, a nie bierność i nieróbstwo.\nObecnie wielu przedsiębiorców boi się państwa, prawa i urzędników. W końcu obecne przepisy gospodarcze cechuje duży stopień skomplikowania, przez co każdego można łatwo zniszczyć.


Na podstawie ustawy o narodowym spisie powszechnym ludności i mieszkań w 2021 r. (art. 24 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. / Dz.U. poz.1775, z późn.zm.), zwanym dalej NSP 2021, Witold Wróblewski - Gminny Komisarz Spisowy w Elblągu ogłasza 1 lutego br. otwarty i konkurencyjny nabór kandydatów na rachmistrzów spisowych wykonujących czynności w ramach prac spisowych.\nNSP 2021 jest przeprowadzany na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w terminie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2021 r., według stanu na dzień 31 marca 2021 r.\nTermin składania ofert na rachmistrzów: od 01.02.2021 r. do 09.02.2021 r.\n- osobiście w siedzibie urzędu gminy\n- za pośrednictwem poczty elektronicznej na skrzynkę e-mailową urzędu: dso@umelblag.pl,\n- pocztą tradycyjną na adres: Urząd Miejski w Elblągu, ul. Łączności 1, 82-300 Elbląg\n- pocztą elektroniczną na adres e-mail: iod@umelblag.pl\ninf. UM w Elblągu\nZa pewne dane ze spisu będą głównie dla kościoła, kto ile może dać, a ile daje.\n2.h. - szczepienie na covid.\nZe względu na ryzyko zarażenia siebie lub rachmistrza możecie odmówić wzięcia udziału w spisie powszechnym, tak jak to robią urzędy, szpitale i wszyscy inni. Pamiętajcie jak nas traktują zasłaniając się covidem i grajcie tym samym.\na JA nikogo nie wpuszcze


Bliny ziemniaczane z mięsem - przepis na bliny ziemniaczane z mięsem od yeschef - Durszlak.pl\nPrzepis: Bliny ziemniaczane z mięsem\nJeśli potrafisz zrobić tradycyjne placki lub bliny ziemniaczane, nie będziesz miał problemu z tym przepisem. Tak przygotowane placki ziemniaczane są bardziej syte i co dla wielu ważne zawierają mięso Główna różnica w przygotowaniu polega na dłuższym czasie smażenia takich placków. Polecam jako samodzielne danie jednogarnkowe (z jednej patelni ;)) Bliny ziemniaczane z mięsem Porcje: 4 Czas: 45 min Trudność: łatwe Koszt:...\nBliny ziemniaczane z pieczarkami 88\nPlacki ziemniaczane, tzw. bliny 158\nBliny ziemniaczane 214\nBliny ziemniaczane 273\nPieczone bliny ziemniaczane z jajkiem 89\nLitewskie bliny czy polskie placki ziemniaczane? 124\nTradycyjne litewskie bliny ziemniaczane 408\nBliny ziemniaczane z mięsem 303\nBliny litewskie 404\nBliny ziemniaczane 454\nBliny ziemniaczane 406\nBliny ziemniaczane babci 121\nPlacki ziemniaczane z gotowanych ziemniaków -... 1760\nBliny ziemniaczane z mięsem 260


[Trinity Esoterics] Archanioł Gabriel ~ Czwartek, 21 listopada 2019 | MEDYTACJA\n[Trinity Esoterics] Archanioł Gabriel ~ Czwartek, 21 listopada 2019\nArchanioł Gabriel ~ Czwartek, 21 listopada 2019\nDrodzy, uwolnijcie się od presji myślenia, że musicie znać każdy szczegół tego dokąd zmierzacie i jak tam dotrzeć. Kiedy słyszycie radę aby jasno określić to czego chcecie, nie chodzi o decydowanie o tym jak będziesz mikrozarządzać wszechświatem, ale raczej o to abyście zidentyfikowali istotę tego czego chcecie doświadczyć a następnie pozwolili swojemu sercu przewodzić. Praca z szeroką intencją i ciekawością jest kluczem do stworzenia przestrzeni dla nieznanych potencjałów aby pojawiły się dla was, które honorują waszą energię i misję duszy.\nTo wasz umysł a nie serce karmi się szczegółami i to nie jest system, który może doprowadzić was tam gdzie chcecie być, ponieważ wasze najwyższe potencjały istnieją tuż ponad tym co możecie zobaczyć. Wasz umysł po prostu nie jest w stanie was tam zabrać, ponieważ może działać tylko w granicach tego co jest już znane. Nie możecie zaplanować swojej drogi do królestwa potencjalności, możecie się tam dostać tylko poprzez przepływ i rozwój, które są specjalnością serca.\nCzy widzicie? Próba sporządzania schematu rzeczy za pomocą umysłu przypomina próbę eksploracji całego świata, pozostając na tej samej linii metra. Przeniesienie się do serca daje pojazd, który pozwala wyrwać się ze znanego i odkryć to co jeszcze nie zostało odkryte i właśnie tego pragnie wasza dusza – bawić się i być pionierem ponad stare ograniczenia, które wybieraliście poprzez ograniczoną perspektywę umysłu przez tak długi czas. ~ Archanioł Gabriel przez Shelley Young


Strona główna Gmina Lubsza „Kultura u Seniora” – pierwszy etap za nami\nWykonanie kartki wielkanocnej – to było pierwsze zadanie dla mieszkańców Gminy Lubsza biorących udział w projekcie „Kultura u Seniora”, realizowanym przez Gminny Ośrodek Kultury w Lubszy i współfinansowanym przez Fundację PZU. Przypomnijmy, że w przedsięwzięciu bierze udział pięćdziesięcioro Seniorów z Szydłowic, Błot, Dobrzynia, Czepielowic i Lubszy.\nDo czerwca br. z otrzymanych materiałów plastycznych wykonują oni określone prace. W pierwszym etapie należało przygotować kartkę wielkanocną. Zadanie tak spodobało się uczestnikom projektu, że wielu z nich wykonało nie jedną, a więcej kartek. Jak się okazało, wszystkie prace (łącznie 91) są różnorodne i bardzo piękne. Teraz, w kolejnym etapie, Seniorzy tworzą kwiaty z krepiny. Wraz z materiałami plastycznymi otrzymali również stosowną instrukcję dotyczącą wykonania prac.\nPrzypomnijmy, że założeniem projektu jest urozmaicenie czasu wolnego, który z racji pandemii Seniorzy spędzają w domach, a także przeciwdziałanie ich samotności i braku zajęć dodatkowych. Swoje prace Seniorzy fotografują i przesyłają do GOK-u mailem. Jeżeli któraś ze starszych osób nie korzysta z internetu, może o pomoc poprosić młodszych członków rodziny, np. wnuczęta, a przy okazji zapoznać się z funkcjonowaniem sieci internetowej. Taka współpraca Seniorów z młodymi ludźmi to również jedno z założeń przedsięwzięcia.\nProjekt „Kultura u Seniora”, którego całkowita wartość wynosi 12,5 tysiąca zł, potrwa do sierpnia 2021 r. Na zakończenie każdy z uczestników otrzyma upominek. Jeżeli restrykcje związane z pandemią koronawirusa to umożliwią, przewidziane jest również uroczyste podsumowanie przedsięwzięcia podczas wspólnego spotkania uczestników projektu.\nPoprzedni artykuł12 marca – Czy świat czeka cenzura internetu?\nNastępny artykułW sobotę i niedzielę przelotne opady deszczu i sporo chmur [prognoza synoptyczna 12-14 marca]\nOpolski oddział ARiMR ogłosił konkurs plastyczny dla dzieci


Starcia przed parlamentem Ukrainy | Ukraina, Kijów, starcia\nUkraińska milicja poinformowała, że w wyniku wybuchu, do którego doszło w poniedziałek po południu przed parlamentem w Kijowie, rannych zostało ponad 100 wojskowych i milicjantów, ochraniających jego siedzibę. Stan czterech osób jest ciężki. Mer Kijowa poinformował o zabitych wśród sił bezpieczeństwa.\n„Posiadamy informacje, że są ofiary śmiertelne. Zginęli ludzie, którzy w Kijowie zabezpieczają porządek, młodzi chłopcy z Gwardii Narodowej” – oświadczył po południu mer Kijowa Witalij Kliczko. Oficjalnego potwierdzenia tej wiadomości na razie nie ma.\nWcześniej naczelnik stołecznej milicji Ołeksandr Tereszczuk przekazał, że podczas zamieszek przed Radą Najwyższą w Kijowie rannych zostało ponad 100 wojskowych i milicjantów, ochraniających jego siedzibę. Stan czterech osób jest ciężki. Przed parlamentem doszło do wybuchu; najprawdopodobniej eksplodował granat.


Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o. - ogłoszenia Drewno kominkowe...\nBrykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o.\nPełna treść ogłoszenia Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o.\nOferujemy brykiet sosnowy do palenia w piecach. Pakowany jest w workach po 25 kg. Przy większej ilości zapewniamy transport.\nW swojej ofercie mamy również Ekopodpałkę, wypalacz sadzy, drewno opałowe - mieszanka brzozy, sosny łupki 25 cm, brykiet dębowy, drewno kominkowe: brzoza, dąb, buk, jesion, grab, akacja, drewno opałowe - mieszanka brzozy, sosny, osiki łupki 25 cm i materiały budowlane typu stropy Teriva, nadproża, kominy, kręgi, Ytong, płytki chodnikowe, ażurowe, płoty betonowe, elementy na wiaty z płyty betonowych ( montaż ), elementy na płoty łupane Joniec, płyty podmurówkę pod siatkę i panel, słupki betonowe, papy, styropian, tynki, kleje, płytki gipsowe kamieniopodobne, imitacja cegły...\nul. Armii Ludowej 65 98-100 Łask ( Kolumna )\nProfil założony około 4 lata temu Zapytaj o ogłoszenie - Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o. ,17 zł Twój e-mailWiadomośćJestem zainteresowany/a ogloszeniem Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o.Kupuj bezpiecznie!\nData dodania: 28.12.2016.r 15:57\nID ogłoszenia: 134/20478\nPodziel się ogłoszeniem Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o. na Twitter\nPodziel się ogłoszeniem Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o. na Wykop\nPodziel się ogłoszeniem Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o. na Blip\nPodziel się ogłoszeniem Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o. na Pinterest\nWyślij treść "Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o." na maila\nWydrukuj ogłoszenie "Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o."\ndrewno opałowe Łask Kolumna ,sosna, brzoza, drzewo opałowe Zduńska Wola, brzezina, drzewo opałowe Łask Kolumna, drewno opałowe suche140 złDrewno kominkowe , opał\nGruba Sosna Opałowa SUCHA140 złDrewno kominkowe , opał Kalisz\nUkraina.Pellety,makuch,olej,brykiety slonecznikowe 200 zl/tonaKontaktDrewno kominkowe , opał Warszawa\n» Wszystkie podobne ogłoszenia do Brykiet sosnowy, brykiet do pieca, brykiet do c.o.


Mecz o MŚ CARLSEN-NEPOMNIACHTCHI #1 Hiszpańska Sjesta - Infoszach\nStr. głównaAnalizyMecz o MŚ CARLSEN-NEPOMNIACHTCHI #1 Hiszpańska Sjesta\nSrebro, złoto, perły i brylanty. Puchar waży ponad 5 kilogramów! /fot. Eric Rosen\nZaczęło się. Historyczny tytuł mistrza świata w szachach, pula 2 miliony euro (60% dla zwycięzcy, 55% w przypadku dogrywek) oraz przepiękny puchar stawką prestiżowego meczu o szachową koronę rozgrywanego w Dubaju. Tytułu broni Magnus Carlsen z Norwegii (mistrz świata nieprzerwanie od 2013 roku), a pretendentem jest zwycięzca turnieju kandydatów Ian Nepomniachtchi z Rosji.\nTegoroczny mecz o mistrzostwo świata w szachach ma bardziej napięty harmonogram niż poprzednie mecze (podsumowania Carlsen-Caruana oraz Carlsen-Karjakin znajdziecie na naszej stronie). 14 rund zamiast 12 i mniej dni wolnych. Tempo gry wynosi 120 min. na 40 posunięć, dodatkowo 60 min. na kolejne 20 oraz 15 min. na dokończenie. Inkrement w postaci 30 sekund będzie dopiero od 61 posunięcia. Mecz zakończy się jeśli jeden z zawodników zdobędzie więcej niż 7 pkt. W przypadku remisu 7-7 przewidziane są dogrywki tempem szachów szybkich i ew. błyskawicznych.\nPodczas ceremonii otwarcia odbyło się losowanie kolorów poprzez przebijanie balonów, w których było czarne lub białe konfetti. Czy był to jednak realny wybór Magnusa? Mistrz Świata przebił po prostu balon naprzeciw siebie. /fot. Eric Rosen\nW pierwszej rundzie rozegrano partię hiszpańską. Do 8 posunięcia białych powtórzono wariant z partii Karjakin-Carlsen z czwartej oraz szóstej rundy meczu o Mistrzostwo Świata w 2016 roku. Choć wariant ten jest raczej dobry dla czarnych, to Magnus postanowił jako pierwszy zejść z utartych ścieżek i zamiast 8…Gb7 zagrał rzadkie 8…Sa5. Wiązało się to z poświęceniem piona za parę gońców i aktywność. Wydaje mi się, że wariant ten nie jest jednak pełnowartościowy i Magnus nie będzie go powtarzać. Obie strony grały niezwykle dokładnie, ale białe uzyskały małą przewagę.\nPo 20 posunięciach kiedy pozycja białych wyglądała na bardzo obiecującą Nepomniachtchi strasznie się pogubił. Powstała końcówka, w której białe nie tylko nie miały przewagi, ale pomimo obiektywnej równowagi, to właśnie białe musiały być bardziej uważne. Choć końcówka była jeszcze dość złożona, to Nepo znalazł drogę aby oddać piona i skonsolidować się. Finalnie już bez większych przygód zawodnicy dotarli do pozycji, w której zaczęli powtarzać posunięcia i podpisano remis.\nZawodnicy na sali gry. /fot FIDE\nDzisiejsza partia stała na dobrym poziomie, ale nie było fajerwerków. Mecz jednak trzeba oceniać całościowo i w każdej partii zawodnicy odkrywają swoje karty. Teraz wiemy jak świetnie debiutowo przygotowany jest Rosjanin skoro gra bardzo dokładnie w dość rzadkim wariancie. Wiemy też, że Magnus nie boi się blefować wariantami gdzie może dostać obiektywnie trochę gorszą pozycję, bo wierzy, że ma lepszą technikę w takich właśnie pozycjach.\nPo każdej rundzie planujemy publikować artykuł wraz ze szczegółową analizą naszych ekspertów.\nPo każdej rundzie zapraszamy także na naszego YouTube’a gdzie wrzucać będziemy podsumowania wideo. Dzisiejszą partię omówił mistrz FIDE Kosma Pacan-Milej.\nKolejna runda już jutro o godzinie 13:30. Tym razem białymi zagra Magnus. Jakie są Wasze przewidywania? Jaki debiut zagrają zawodnicy i jaki będzie wynik?\n26 listopada 2021 o 23:15\nDziękuję. Będę czekał jutro na kolejną analizę.\n27 listopada 2021 o 12:48\nDzięki za analizę, mentalnym zwycięzcą 1. partii jest zdecydowanie Carlsen. Liczę na dalszą agresję z jego strony w następnych rundach


Wpisy z Tagiem [ decoupage ]\nInspirello.pl to portal rękodzielniczy poświęcony tworzeniu rękodzieła. Pokazujemy od czego rozpocząć tworzenie w kilkunastu technikach poprzez proste tutoriale video. Nasze filmy prezentują takie techniki jak, decoupage, masa solna, sutasz,...\nSprawdź już teraz kompletną ofertę sklepu internetowego Drewland. Tylko tutaj znajdziesz najlepszej jakości produkty do decoupage takie jak choćby serwetki. W ofercie firmy wyjątkowej jakości towar, a dodatkowo w niezwykle ciekawych cenach....\nSztuki użytkowe wracają do łask. Coraz bogatszy jest na rynku wybór wyrobów przeprowadzonych własnoręcznie. Świetnym miejscem na poszukiwanie tego typu przedmiotów jest internet. Tu często można nie tylko nabyć gotowe materiały, jednakże także...\nDecoupage to niesamowite hobby tak dla dojrzałych jak i dla dzieci nie potrzebujące szczegółowych umiejętności plastycznych ani drogich surowców. Dzięki tej metodzie można własnoręcznie stworzyć unikatowe rzeczy które posłużą jako szczególna...


Inconel - zagrożenie dla tytanu / Auremo\nRozwój branży metalowej i wynalezienie nowych nowoczesnych stopów specjalnych, może stać się zagrożeniem dla popytu na klasyczne systemowe i strategiczne surowce. Jeśli do niedawna filarem i podstawą w produkcji tłumików wyższej kategorii był tytan, to teraz mu na zmianę aktywnie przychodzi inconel — unikalny gatunek na bazie udanej kombinacji chromu i niklu. Do takiego wniosku doszła znana firma pod nazwą Eisenmann GmbH, использовавшая, innowacyjne surowce w produkcji układów wydechowych nowej generacji. Podobnymi systemami konstruktorów samochodowych firmy planują wyposażyć w jeden z ostatnich modeli poszukiwanych samochodu Audi. Poza tym, że inconel, który został użyty przy konstrukcji tłumika pozwolił zmniejszyć wagowe techniczne węzła prawie czterdzieści procent, to jeszcze przyczynił się do zwiększenia mocy silnika kasy techniki motoryzacyjnej. Wysoka odporność na ciepło i zdolność do zachowania pierwotnego kształtu nawet przy znacznych temperaturach pozwala układzie wydechowym tego typu zachować swoją pierwotną sprawność nawet po podgrzaniu, pojedyncza cyfra tysięcy stopni w skali Celsjusza. Dla porównania można zauważyć, że zwykle tytanowy tłumik zyskuje zwiększoną kruchość już przy czterysta stopniach grzania. Według informacji producenta teraz nowa generacja tłumika samochodowego na podstawie инконеля z powodzeniem апробирует rynki europejskie. Jednak jego cena dla krajów WNP na razie pozostaje tajemnicą. Wykorzystanie stopów na bazie chromu i niklu w przemyśle samochodowym jest w stanie wyrządzić znaczne szkody tytanowej branży. Bo do tej pory ta dziedzina była jednym z głównych konsumentów zabaw dla zastosowania tytanu produktów na równi z ракетостроением, lotnictwem i kilkoma innymi specyficznymi переделами przemysłowego. Dlatego magnaci przedsiębiorstw hutniczych w odpowiednim kierunku nieco zaniepokojona pojawieniem się tak potężnej konkurencji. Jeśli zastosowanie innowacyjnego materiału wraz ze wzrostem kondycji części maszyn zapewni efekt ekonomiczny w polu cenowym, klasycznego оплоту motoryzacji będzie musiał ustąpić swoje konsumpcyjne zabaw. Wszystkie pozytywne i negatywne strony nowego rozwiązania pokaże tylko czas niezawodnej i bezawaryjnej pracy systemu nowoczesnego tłumika.\nOłów w Lipstick - najszybszy sposób na niepłodność\ndrut BrB2, płytkę tytanową, autobus miedzi, drut mnzhkt, pręt BrB2


Newsy | Wpipg - część 6\nBezdotykowe dozowniki do mydła marki Warmtec\nPosted on 4 stycznia 2017 by Lucja Urbańska\nŁazienka jest miejscem, które odwiedzamy średnio kilka razy dziennie. Oczywistym więc jest, że dbamy o wystrój tego miejsca oraz warunki w nim panujące. Głównym zadaniem jest jednak jak najwyższy stopień […]\nŻyjąc w świecie komputerów i telefonów komórkowych nie możemy się dziwić, że wszystko kręci się wokół nich. Komputer, a także dostęp do Internetu daje nam niezmierzone możliwości. Mamy możliwość zarabiania […]\nCoraz bardziej ostatnimi czasy popularne koszopopielnice to po prostu kosze na śmieci z popielniczką. I choć przedmioty te są bardzo zwyczajne w swej prostocie, to jednak to tylko pozory. Tak […]\nGrzejniki elektryczne – najbardziej ekologiczne rozwiązanie\nPosted on 4 listopada 2016 by Lucja Urbańska\nTrzeba w jakiś sposób dostarczyć ciepło dla domu. Z reguły wybiera się opcję kocioł oraz grzejniki w każdym większym pomieszczeniu. Konieczne jednak będzie jeszcze wybranie, na co kocioł będzie pracował. […]


Porﬁria ma różne oblicza - Choroby rzadkie\nSCHORZENIA Porﬁria nie stanowi przeciwwskazania do prowadzenia normalnego trybu życia i pracy. Należy tylko pamiętać o przestrzeganiu pewnych zasad.\ndr n. med. Robert Wasilewski, Klinika Zaburzeń Hemostazy i Chorób Wewnętrznych Instytutu Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie\nPorﬁrie są grupą 7 wrodzonych, dziedzicznych chorób (z jednym wyjątkiem) z pogranicza hematologii i chorób metabolicznych. Ze względu na brak charakterystycznych objawów, podstępny przebieg oraz konieczność wykonania specjalistycznych badań laboratoryjnych dostępnych w bardzo nielicznych ośrodkach na świecie, prawidłowe rozpoznanie porﬁrii jest bardzo trudne. W Polsce najczęściej mamy do czynienia z dwiema postaciami: ostrą przerywaną porﬁrią (AIP) i porﬁrią późną skórną (PCT), pozostałe typy również występują w Polsce jednak znacznie rzadziej. Rozpoznanie opiera się na objawach, ocenie wydalania porﬁryn i ich prekursorów z moczem (dobowa zbiórka moczu) i kałem, badaniach enzymatycznych i genetycznych. Bardzo ważny jest też wywiad rodzinny.\nOstra porﬁria Postać objawowa dotyczy najczęściej kobiet w wieku 15-45 lat. Atak wywołują takie czynniki jak: leki, chemikalia, zmiany hormonalne w cyklu miesięcznym, ciąża, alkohol, infekcje, głodzenie czy silny stres. Objawowy atak może wystąpić jeden raz w życiu lub nawracać co kilka dni! Objawia się on najczęściej długotrwałymi, nawracającymi kolkowymi bólami brzucha z towarzyszącymi nudnościami, wymiotami, rzadziej biegunką. Mogą też występować zaburzenia czucia, osłabienie siły mięśniowej i zaburzenia psychiczne. Charakterystyczne ściemnienie moczu po ok. 10-30 minutowej ekspozycji na światło słoneczne występuje u większości chorych. Leczenie polega na eliminacji czynnika wywołującego, podaży dużej ilości glukozy doustnie (ok. 300g/dobę) lub dożylnie, zwalczaniu bólu i podawaniu jedynego leku przerywającego atak – argininianu hemu (może być stosowany tylko w warunkach szpitalnych). Ze względu na możliwe powikłania w przypadku każdego zaostrzenia powinno się rozważyć leczenie w warunkach szpitalnych.\nPorﬁria późna Porﬁria późna skórna jest najczęstszą porﬁrą na świecie i jako jedyna może występować jako choroba nabyta (większość przypadków) w wyniku uszkodzenia wątroby. Ze względu na objawy skórne (nadwrażliwości na światło – powstawanie pęcherzy na odsłoniętych częściach ciała, łatwości urażania, przebarwienia) choroba najczęściej rozpoznawana jest przez dermatologów. Do potwierdzenia rozpoznania konieczne jest wykonanie badań biochemicznych. Leczenie polega na ochronie przed światłem słonecznym i urazami, okresowym wykonywaniu krwioupustów oraz leczeniu przyczyny, czyli uszkodzenia wątroby. Jak żyć z porﬁrią? Należy pamiętać o przestrzeganiu pewnych zasad: stosowaniu leków bezpiecznych, okresowej kontroli aktywności choroby, nie lekceważeniu objawów zapowiadających zaostrzenie choroby.\nChoroby Genetyczne Choroby Metaboliczne Porﬁrie


Klęski żywiołowe w rolnictwie. Czy można łagodzić ich następstwa? | Gospodarz – miesięcznik wydawany przez Green Light Media sp. z o..o.\nKlęski żywiołowe w rolnictwie. Czy można łagodzić ich następstwa?\nSpośród wszystkich grup społecznych najbardziej narażeni na ich następstwa są rolnicy. Rolnika dotyka klęska powodzi, suszy, huraganów, pożarów, przymrozków, podtopień, chorób zwierząt itd. Z całą stanowczością uświadomiła nam to powódź 1997 r., kiedy okazało się, że znaczna część rolników nie miała zawartych umów ubezpieczeniowych obejmujących ryzyka powodzi. Ówczesny premier rządu zwrócił na to uwagę w sposób trochę nie odpowiedzialny mówiąc, że jak rolnicy nie zawarli takich umów to są sobie sami winni, bez głębszej analizy takiego stanu rzeczy, a mianowicie struktury gospodarstw rolnych oraz takich, że ubezpieczenia ryzyk klęskowych były drogie. Częściowo udało się złagodzić tą sytuację m.in. przez moją interwencję w Radzie Europy i spóźnione przyjęcie Polski do Funduszu Rozwoju Społecznego. Zasadniczy problem jednak powstał w 2008 r. wraz ówczesnym ministrem rolnictwa Stanisławem Kalembą i przy pomocy Polskiej Izby Ubezpieczeń przygotowaliśmy wstępny projekt ustawy o obowiązkowych ubezpieczeniach klęskowych w rolnictwie.\nProjekt był omawiany na specjalnej konferencji w Sejmie RP. Inicjatywa takiej ustawy była pozytywnie oceniana. Sprawa jednak rozbiła się o wysokość składki, na którą małych gospodarstw rolnych nie było stać. Rząd nie kwapił się z dopłatą do składki. Sprawa ożyła ponownie w 2019 r. z powodu tym razem suszy. Prace nad projektem prowadzi bez widocznych efektów Ministerstwo Rolnictwa. Koncepcje rozwiązań się ciągle zmieniają, a końca tych działań nie widać.\nJak zwykle jednym z kluczowych zagadnień jest wysokość składki ubezpieczeniowej i konieczność zapewnienia ze strony rządu dopłaty do składki. Wprowadzenie obowiązkowego ubezpieczenia od następstw klęsk żywiołowych przyniosłoby korzyść przede wszystkim rolnikom. Pewność, że w razie wystąpienia klęski otrzymają odszkodowania bez proszenia się o pomoc państwa.\nPaństwo zostałoby zwolnione z bardzo kłopotliwego zagadnienia tzw. pomocy społecznej. W obecnej sytuacji gorącej dyskusji o ustawie o ochronie zwierząt, jest okazja przypomnienia, że jest potrzeba pilnego uchwalenia ustawy o obowiązkowym ubezpieczeniu klęskowym w rolnictwie. Taka ustawa odnosić się będzie do wszystkich rolników, a nie tylko do pewnej grupy. W Polsce mamy ustawowo powołaną instytucję Polską Izbę Ubezpieczeń, która posiada uprawnienia do opiniowania aktów prawnych w tym ustaw, w części dotyczącej ubezpieczeń, ale z jej fachowej wiedzy nie zawsze się korzysta ze szkodą dla przyjmowanych aktów prawnych.


Korepetycje - Głos operowy, Wrocław. Ogromny wybór nauczycieli i korepetytorów: zróżnicowane ceny, szczegółowe opinie\nGłos operowy - korepetycje (Wrocław)\nGłos operowy może być trudnym przedmiotem dla uczniów. Serwis Preply pomoże Ci skutecznie znaleźć nauczyciela przedmiotu Głos operowy (Wrocław), w atrakcyjnej cenie na podstawie ocen uczniów. Prawdziwe opinie i zróżnicowane ceny, duży wybór nauczycieli (Wrocław). Komunikując się z nauczycielem opisz swoje cele.\nZnajdź Nauczycieli›Korepetycje Muzyki Wrocław›Głos operowy Wrocław\nGitara basowa Katowice\nGitara klasyczna Kraków


PODOBNE DO: Samotność w Sieci - ebook/epub - CYFROTEKA.PL\n00098 002523 20660634 na godz. na dobę w sumie\nPrzypadkowe spotkanie w wirtualnej rzeczywistości staje się początkiem wszystkiego. Ona i on – oboje dźwigają bagaż przeszłości, złych decyzji, zmęczenia życiem. I nagle uświadamiają sobie, że wcale nie musi tak być. Wymiana maili i długie rozmowy są jak przebudzenie. Odkrywają siebie nawzajem, a im głębiej się poznają, tym bardziej czują, jak podobne są ich uczucia. Internetowa przestrzeń, która ich dzieli, daje im poczucie bezpieczeństwa. Mogą odkryć prawdę o sobie. Jej nieudane małżeństwo, jego samotność, ich wspólna potrzeba bliskości. Ale miłości nie wystarczą tylko słowa. Czy można bezkarnie połączyć dwie dusze i dwa ciała także w rzeczywistości?Dla jednych ta książka stała się kultowa, dla innych kultowe stało się jej krytykowanie, dla jeszcze innych stała się duchowym przewodnikiem. Dyskutowano o niej na seminariach polonistów na uniwersytetach, pisano o niej prace maturalne, odwoływano z jej powodu śluby, nakręcono film na jej podstawie, uczono się z niej genetyki, sprawdzano czy Einsteinowi naprawdę wykradziono mózg po śmierci. I pisano mi o tym. Ponad 8 500 kobiet i mężczyzn z całego świata zechciało podarować mi swój czas i napisać do mnie o tym, dlaczego ta książka jest dla nich ważna, dlaczego nią gardzą, dlaczego czytają ją piąty raz lub dlaczego przy niej płaczą, śmieją się, upijają się lub są podnieceni. – Janusz Leon WiśniewskiJanusz Leon Wiśniewski z wykształcenia jest rybakiem dalekomorskim, magistrem fizyki, doktorem informatyki, doktorem habilitowanym chemii. Jest również jednym z najpopularniejszych współczesnych pisarzy polskich. Jego debiutancka powieść S@motność w Sieci stała się bestsellerem w Polsce i w Rosji, a także została sfilmowana. Jego książki przetłumaczono na 18 języków, m.in. chiński i wietnamski. W swoim dorobku ma powieści Bikini, Na fejsie z moim synem, Miłość oraz inne dysonanse, Grand , zbiory opowiadań Łóżko, Kulminacje, zbiory felietonów oraz bajkę dla dzieci.UWAGA! To wydanie zawiera po raz pierwszy opublikowane fragmenty kontynuacji Samotności w sieci!\nJanusz L. Wiśniewski-9%\nRobert M. Pirsig-9%\nPiotr Gałecki, Monika Talarowska-9%\nAngelika Kuźniak, Ewelina Karpacz-Oboładze-9%\nMatthew S. Gast-9%\nPaweł R. Wojciechowski-9%


14 stycznia 2018, 09:00, red\nW Gorzowie w tym roku będą działały trzy sztaby Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy; przy Klubie u Szefa, Zespole Szkół Gastronomicznych oraz w Szkole Podstawowej nr 2. W sumie na ulicach miast będzie kwestowało blisko 500 wolontariuszy, którzy będą mieli na sobie skrzydła.\nWyjątkowym akcentem tegorocznej edycji gorzowskiego finału będą skrzydła na plecach wolontariuszy. To element, który ma być dowodem wdzięczności dla tych wszystkich osób, które dzielnie wspierają fundację. Oprócz koszulek z logotypem WOŚP, gorzowscy wolontariusze będą mieli przyczepione skrzydła. To będzie ich znak rozpoznawczy.\n- W ubiegłym roku wpadłem na pomysł, aby wolontariusze mieli na swoich plecach skrzydła. Pomyślałem, że jeżeli ktoś robi coś bezinteresownie dla drugiego człowieka to musi być po prostu aniołem. Mój pomysł spodobał się pozostałym osobom ze sztabu, jednak nie sądziłem, że zostanie on zrealizowany. Dlatego też, kiedy przyjechałem dwa dni temu do Gorzowa ze Szkocji, byłem bardzo mile zaskoczony oraz bardzo dumny – opowiada Dajan, koordynator sztabu WOŚP "U Szefa" w Gorzowie.\nNa ulicach miasta będzie kwestowało łącznie 500 wolontariuszy z trzech sztabów - Klubu u Szefa, Zespołu Szkół Gastronomicznych oraz w Szkoły Podstawowej nr 2. Najmłodszy z wolontariuszy ma 6 miesięcy, najstarszy dobiega 70. roku życia.\nW niedzielę, 14 stycznia o godzinie 11.00 wyruszy gorzowski bieg „Policz się z cukrzycą”. Dystans to 5 km, start i meta na Starym Rynku, przy katedrze. Przygotowano 250 numerów startowych. Trasa biegu będzie prowadziła ulicami centrum Gorzowa. O godzinie 13.00 ze Starego Rynku wyruszy Gorzowski Marsz Nordic Walking, trasa poprowadzi ulicą Sikorskiego do parku Wiosny Ludów i z powrotem na Stary Rynek. O godzinie 13.30 na scenie na Starym Rynku wystąpi zespół Ballare.\n– To dla nas niezwykle ważne, bo współpraca z Orkiestrą daje gwarancję poprawy bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców Gorzowa, dlatego nie ma w mieście wątpliwości w sprawie wsparcia działań Fundacji z okazji kolejnego finału – podkreślił Jacek Wójciki, prezydent Gorzowa który jak co roku przekazał vocuher do zlicytowania podczas orkiestrowego grania.\nTym razem jest to możliwość zjedzenia wspólnego śniadania z prezydentem Wójcickim na dachu „Przemysłówki” - jednego z wyższych budynków Gorzowa. Prezydent Wójcicki sam przygotuje śniadanie, a następnie wspólnie zje z osobą, która wygra licytację.\n1/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n2/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n3/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n4/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n5/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n6/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n7/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n8/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n9/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n10/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n11/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\n12/12 Sztab WOŚP "U Szefa"\nWybił szybę w gorzowskim magistracie


Wydarzenia for 24 sierpnia 2019 – OBC\nBieganie i Nordic Walking z OBC\nW 2020 roku w dalszym ciągu stawiamy na zdrowy styl życia i realizację pasji! - • Chciałabyś zrzucić kilka zbędnych kilogramów i dowiedzieć się, jak to zrobić skutecznie i bezpiecznie? [...]\nWydarzenia for 24 sierpnia 2019\nRejs do Jastarni z Olivia Sports\n24 sierpnia 2019 09:30 - 19:00\nOlivia Sports organizuje Rejs do Jastarni! Płyń z nami! Rejs jest dla każdego:) Dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z morzem i dla wytrawnych wyjadaczy. Złap z nami wiatr w żagle! Na pokład zabieramy wszystkich, którzy chcą […]


Pociągi na stacji Braniewo 8.07.17. - Miejski serwis informacyjny: Braniewo, Frombork, Lelkowo, Pieniężno, Płoskinia\nPociągi na stacji Braniewo 8.07.17.\n0:25 Wjazd szynobusu SA106-007 z Olsztyna Głównego. 1:50 ST44-1223 oraz SM42-743 ze składem ładownych węglarek jadą w kierunku Malborka. 4:14 Wjazd SM42-1090 ze składem próżnych węglarek. 5:32 Wjazd SM48 ze składem rosyjskich cystern. 7:42 Kilka pociągów stojących na torach postojowych m.in. SM48, Rosyjski M62, ST45 oraz rosyjskie węglarki i cysterny. 8:37 SM42-1273 ze eszelonem manewruje. 10:10 SM42-1273 manewruje z dwoma wagonami krytymi. 10:43 SA106-007 odjeżdża do Olsztyna Głównego.


Po drugiej stronie - Holistyczna Szkoła Trenerów - Warszawa, Wrocław, Katowice, Łódź, Kraków\nJakie jest podstawowe prawo rzeczywistości? Biorąc pod uwagę odkrycia współczesnej fizyki, skłonny jestem sformułować to prawo w sposób następujący: wszystko ma swoją drugą stronę. Ten podstawowy fakt dotyczy w równym stopniu cząstek elementarnych (np. elektron – proton), zjawisk fizycznych (dzień – noc), fenomenów psychicznych (miłość – nienawiść) czy zjawisk kosmicznych (materia i antymateria).\nZa wszystko trzeba zapłacić. Tam, gdzie jest wolność, tam jest mniejsze poczucie bezpieczeństwa. Tam, gdzie jest bezpiecznie, wolność jest ograniczona. Jeśli chcesz, by w życiu było ci tylko przyjemnie, narażasz się na większe cierpienie. Jeśli chcesz maksymalizować swoją niezależność, niechybnie doświadczysz swojej samotności. Jeśli chcesz kochać i być kochanym, zapomnij o swojej niezależności.\nTaką listę par przeciwieństw, które wzajemnie od siebie zależą, można mnożyć w nieskończoność. Świadomie pracujący trener zdaje sobie sprawę z tej listy. Wie, że każda wartość, jaką realizuje i do której dąży, posiada swoją drugą stronę. Tej drugiej strony nie można lekceważyć, nie można jej zanegować ani wymazać. Druga strona razem ze swoim przeciwległym biegunem tworzy nierozerwalny zestaw, który dynamicznie manifestuje się w naszym jednostkowym życiu. Jedyne, co można zrobić, to przyjąć cały zestaw, świadomie decydując się na doświadczenie całości.\nMyśląc w kategoriach takich całości, trener obejmuje możliwie cała rzeczywistość, z którą pracuje. Takie spojrzenie pozwala skuteczniej radzić sobie z oporem w grupie, być przygotowanym na spotkanie z niezaplanowanymi zjawiskami oraz aspektami pracy w grupie. Świadomość drugiej strony jest też swoistą szczepionką przed trudnościami, jakie pojawiają się w zastosowaniu wiedzy i umiejętności nabytych podczas warsztatu w realnym życiu.\nTwoja Misja Trenerze !\n29 października, 2017 Ryszard Kulik\nPowody, dla których wykonuje się zawód...


Vitalik Buterin krytykuje model stock-to-flow - Kryptowaluty.Expert BitCoin - Analiza rynku, Newsy\nButerin nie zostawia suchej nitki na stock-to-flow\nCzym jest model Stock-to-Flow firmy PlanB?\nVitalik Buterin twierdzi, że modele finansowe takie jak model S2F, które dają ludziom fałszywą pewność, że ich wartość pójdzie w górę, są szkodliwe i zasługują na krytykę.\nWspółzałożyciel Ethereum (ETH) Vitalik Buterin skrytykował model stock-to-flow (S2F) służący do przewidywania i mierzenia wartości Bitcoina (BTC). Twierdzi, że stwarza on fałszywe poczucie bezpieczeństwa finansowego w odniesieniu do wartości aktywów cyfrowych.\nWedług Buterina modele finansowe takie jak S2F dają ludziom fałszywą pewność, że wartość waluty pójdzie w górę, po czym dodaje, że takie inicjatywy są szkodliwe i należy je wyśmiewać.\nAnalityczna kryptowalutowa firma PlanB opracowała niesławny obecnie model stock-to-flow. Określa on wartość aktywów na podstawie ich rzadkości. Chociaż pierwotnie stosowano go do metali szlachetnych takich jak srebro i złoto, PlanB wykorzystało go do przewidywania, że wartość Bitcoina będzie wzrastać 10-krotnie co cztery lata.\nMetoda ta zyskała więcej uwagi w zeszłym roku, gdy pomimo niewielkich odchyleń poprawnie przewidziała przyszłe ceny Bitcoina podczas hossy. Krytycy twierdzą jednak, że głównym problemem tej teorii jest to, że uwzględnia ona jedynie aspekt podaży BTC, zakładając, że popyt będzie stale rósł.\nUżywając tego modelu, Plan B przewidywał, że Bitcoin osiągnie 100 tys. dolarów do końca 2021 roku, jednak moneta dotknęła rekordowego poziomu 69 tys. dolarów w listopadzie, po czym się załamała.\n20 czerwca Plan B udostępnił wykres pokazujący, że model S2F był dokładny w okresie od marca 2019 r. do marca 2022 r. Stwierdził, że albo BTC jest skrajnie niedowartościowany i wkrótce się odbije, albo S2F będzie mniej przydatnym modelem w przyszłości.


Amazon Smile – Dariusz Więckiewicz 🇵🇱\nWspieraj wybraną organizację charytatywną, robiąc zakupy na Amazon z Amazon Smile.\nA gdyby tak wspierać organizację charytatywne robiąc zakupy w internecie?\nO ile popularne staje się zaokrąglanie transakcji do pełnej kwoty podczas robienia zakupów, przekazując grosze na szczytny cel, to jednak jest to coś, na co musimy wyłożyć z naszego portfela.\nAmazon, jako potężna firma postanowił dołożyć coś od siebie, aby zmienić świat na lepszy uruchamiając program Amazon Smile. Podczas gdy klient kupuje wybrane (kwalifikowane) produkty, Amazon przekazuje procent od transakcji (procent swojego zysku) na wybraną przez nas instytucję.\nOd jakiegoś czasu uczestniczę w tym, ale do tej pory nie było on przyjazny użytkownikowi. Aby z niego skorzystać, należało dokonać zakupu ze specjalnej dedykowanej strony. Nijak ma się to do wygody, podczas gdy większość z nas robi zakupy z wykorzystaniem aplikacji w naszym telefonie komórkowym.\nOtóż ostatnio Amazon wprowadził program na platformy mobilne.\nDla nas, klienta — użytkownika nic się tak naprawdę nie zmienia i oprócz tego, że po złożeniu zamówienia na wybrane produkty otrzymamy potwierdzenia zatytułowane “Your AmazonSmile order…” , część pieniędzy, którą zapłaciliśmy za produkt, Amazon przekaże na wybrany cel.\nNiby nic, ale patrząc, ile zakupów ostatnio robimy w internecie, kwota, którą Amazon przekaże na pomoc, może okazać się ratunkiem w tych trudnych czasach, w których żyjemy.\nJako że nic nas to nie kosztuje, już zapewne po kilku tygodniach zapomnimy, że w nim uczestniczymy, dlatego ważne jest, aby dołączyć do programu i zachęcić innych, aby zrobić to samo.\nCzym jest Amazon Smile? #\nRobiąc zakupy na dedykowanej stronie lub w aplikacji (po ustawieniu Smile), Amazon automatycznie przekaże 0.5% od wydanej kwoty na kwalifikowane produkty dla wybranej organizacji charytatywnej bez ponoszenia kosztu przez nas — klienta (kwalifikowane produkty oferowane są w tej samej cenie co w przypadku normalnych zakupów).\nDodatkowo każda organizacja charytatywna może stworzyć swoją listę (wish list) produktów, które potrzebują. Jeżeli jesteśmy chętni pomóc im w sposób materialny, możemy za pośrednictwem Amazona zakupić dla nich to, co aktualnie potrzebują.\nJak aktywować Smile w aplikacji Amazon #\nPo pierwsze, aplikację musimy mieć zaktualizowaną do najnowszej wersji. I, mimo że pierwsi użytkownicy zaczęli informować o wprowadzeniu Smile na platformy mobile już w Kwietniu 2020, to osobiście zobaczyłem baner promując dopiero w Grudniu.\nNastępnie przechodzimy do opcji aplikacji i Ustawienia (Settings). Tam znajdziemy opcję Amazon Smile.\nPodążając zgodnie z instrukcjami na ekranie, wybierzemy organizację, którą chcemy wspierać i gotowe!\nTeraz wystarczy robić zakupy w aplikacji tak jak dotychczas. Amazon automatycznie zakwalifikuje wybrane produkty do programu i przekaże w naszym imieniu procent z wydanej kwoty.\nCo dalej? #\nW przypadku zakupów z poziomu komputera nadal musimy posłużyć się stroną smile.amazon.co.uk.\nAmazon Smile, mimo że nas nic nie kosztuje, aktywowany jest na dwa lata. Po tym okresie Amazon zapyta nas, czy dalej chcemy z niego korzystać (skoro nic nas to nie kosztuje, dlaczego nie?).\nJeżeli zmienimy zdanie, jaką organizację chcemy wspierać, zawsze możemy dokonać zmiany w trakcie. Wszystkie kwalifikowane zakupy po zmianie wspierać będą nowo wybraną organizację.\nI tyle. Wszystko będzie odbywać się automatycznie.\nOczywiście, program, na razie, dostępny jest tylko w Stanach Zjednoczonych oraz Wielkiej Brytanii dla wybranych, kwalifikowanych i zarejestrowanych organizacji.\nDodatkowo kwotę, którą Amazon przekaże na szczytny cel, nie możemy odpisać od naszego dochodu w postaci darowizny, gdyż w tym przypadku to Amazon daruje pieniądze, a nie my.\nA więc powtórzę jeszcze raz, skoro nas to nic nie kosztuje, dlaczego by nie skorzystać. Co roku miliony ludzi wrzuca symbolicznego funta do puszek organizacji charytatywnych. Pandemia spowodowała, że tego typu datki zostały znacząco zredukowane, a Amazon Smile jest czymś, co może to zmienić.\nps. Powyższy artykuł nie ma na celu rozbudzić dyskusji na temat samej firmy Amazon, warunków pracy i traktowania pracowników, więc proszę nie zaczynać.\n/ Amazon Smile\n< (nie) Zmieniłem wyszukiwarkę Google na DuckDuckGo\nDodanie drukarki USB do routera z OpenWRT >


Człowiek może przetrwać wszystko. Recenzja książki Lesa Strouda\nWiadomości24 » Kultura » Książki » Człowiek może przetrwać wszystko. Recenzja książki Lesa Strouda\n#23378 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2012-12-17 20:42\nSurvival jako sposób na mistyczne zjednoczenie się z naturą? Nic z tych rzeczy. Lesa Strouda interesuje wyłącznie przetrwanie. Natura bowiem, ani nam nie pomaga, ani nam nie szkodzi. To, czy przeżyjemy czy nie, jest jej zupełnie obojętne.\nDla nieznających zasad survivalu bywa jednak groźna a nawet zabójcza. Według Strouda, popularyzatora sztuki przetrwania, człowiek nie jest wobec potęgi natury bezbronny. Może - zgodnie z tytułem jego najnowszej książki - „Przetrwać wszystko” a to, czego potrzebuje to: wiedza, odpowiednie nastawienie, mądrze dobrany sprzęt oraz odrobina szczęścia.\nO ile na ten ostatni element nie mamy żadnego wpływu, pozostałe trzy możemy nabywać i rozwijać bez żadnych ograniczeń, w czym niezwykle pomocna okaże się książka 51-letniego Kanadyjczyka. Pamiętać należy, że survival to nie przygoda dla żądnych wrażeń, znudzonych cywilizacją mieszczuchów. To bezwzględna, trudna, pełna niełatwych decyzji walka o życie. Jeśli dobrze się do niej przygotujemy, wygramy własne przetrwanie, najcenniejszą możliwą nagrodę.\n„Przetrwać wszystko” to kompendium wiedzy dla tych, którzy chcą wiedzieć, co robić, gdy nadejdzie najgorsze. Les Stroud jest bowiem realistą. Każe nam myśleć o najpomyślniejszej opcji, jednocześnie jednak zakładać tą najgorszą i na nią się przygotować. Straszy możliwością zagubienia się nawet na niedzielnej, rekreacyjnej wycieczce. Ktoś, kto nie ma oczu i uszu otwartych łatwo może paść ofiarą potencjalnie niegroźnych, lecz w praktyce śmiertelnie niebezpiecznych sytuacji. Ojciec przypadkiem postrzelony przez swojego syna na polowaniu, z krwawiącą raną na pustkowiu w samochodzie, który nie chce odpalić. Trzęsienie ziemi, które dopada cię we własnych domu. Nie trzeba przemierzać śnieżnych połaci Alaski czy rozpalonych afrykańskich ziem, aby poznać, jak smakuje strach o własne życie.\nStroud imponuje swoją rozległą wiedzą. Zdobywał ją mozolnie przez kilkadziesiąt lat, nie raz boleśnie wypróbowując rozmaite metody przetrwania na własnej skórze, słuchając rad doświadczonych miejscowych, studiując mapy i książki tematyczne. Zawarł w swoim poradniku wszystkie rady dotyczące survivalu, jakie tylko potraficie sobie wyobrazić. Jest ich tutaj mnóstwo, usystematyzowanych w odpowiednich rozdziałach tematycznych. Dowiemy się, jak budować schronienie, jak zdobywać i przechowywać pożywienie, w co i jak się ubrać, jak sygnalizować własne położenie oraz jak opatrywać rany. Poznamy odpowiedzi na intrygujące pytania. Dlaczego w dziczy zawsze warto mieć przy sobie średniej wielkości kij? Jakie są korzyści z jedzenia padliny? Dlaczego niedźwiedź pociągnięty za nos odstępuje od ataku? Odpowiedzi otwierają oczy i poszerzają horyzont. Uczą, jak myśleć zupełnie innym torem, gdzie celem jest zestrojenie swoich potrzeb i celów z odwiecznym rytmem natury.\nSurvival zaczyna się w głowie\nCenne i praktyczne uwagi Strouda nie ograniczają się do przedmiotów materialnych i sposobów ich wykorzystywania. W książce znajdziemy także rozdział traktujący o psychologicznych aspektach survivalu. Nieprzypadkowo jest on jednym z pierwszych w książce.\nLes Stroud podkreśla: Kluczem do przetrwania nie jest drogi, najnowocześniejszy sprzęt ani pracowicie wytrenowane na siłowni mięśnie. Wszystko zależy od odpowiedniego nastawienia.\nTrudno oprzeć się wrażeniu, że rady, jakie w tym rozdziale Les Stroud daje adeptom sztuki przetrwania są uniwersalne i idealnie nadają się do zastosowania zarówno w tej prawdziwej jak i w miejskiej dżungli. Najistotniejsza jest wola przetrwania, napędzana solidnym paliwem – myślą o najbliższych, ukochanych osobach, które czekają na nas i niczego na świecie nie pragną mocniej niż naszej obecności. Złe myśli, które rodzą się najczęściej z powodu bezczynności, najłatwiej odgonić, poświęcając się pożytecznym zajęciom. Plecenie liny z wysuszonych ścięgien martwego zwierzęcia czy wzniecanie ognia zaostrzonym patyczkiem drążącym deseczkę to pozornie prozaiczne czynności, które jednak w trudnej sytuacji mogą nadać naszemu życiu nowy sens. Aby przetrwać, należy cieszyć się każdym, nawet najmniejszym zwycięstwem i po prostu wierzyć w siebie. Nie bać się, ale też nie przesadzać z wiarą we własne siły. Ostrożnie i rozważnie posuwać się ku obranym celom. Samo życie, aż chciałoby się powiedzieć. Tyle, że survival to jednak wersja zdecydowanie bardziej niebezpieczna, gdzie wszystkie potencjalne zagrożenia są zdecydowanie bliżej i najczęściej stajemy wobec nich sami. To sytuacja, kiedy siła naszej psychiki, odpowiednie nastawienie pomaga nam doczekać następnego dnia. A potem kolejnego i kolejnego, aż do pomyślnego końca.\nTagi: książka recenzja SURVIVAL przetrwanie Les Stroud Przetrwać wszystko les stroud przetrwać wszystko książki o survivalu psychologiczne aspekty survivalu


CPK: Kolejny ważny etap przed budową! Oferty od 26 firm - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 2 lutego 2022, 17:00\n26 firm złożyło oferty w postępowaniu na prace przygotowawcze przy budowie portu lotniczego, w tym przedsiębiorstwa budowlane z Polski oraz duże firmy z Europy i Azji - poinformowała w środę spółka CPK. Szacowana wartość zamówienia to ponad 1,7 mld zł.\nJak poinformowano w środowym komunikacie, celem postępowania prowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego jest wyłonienie ośmiu wykonawców, którym spółka CPK będzie zlecać „poszczególne zadania (prace przygotowawcze na terenie Portu Solidarność) w ramach uproszczonego trybu postępowań wykonawczych”.\nPrzekazano, że wpłynęło 19 ofert - od 6 konsorcjów złożonych łącznie z 13 podmiotów oraz 13 firm działających samodzielnie. „Są to największe przedsiębiorstwa budowlane z Polski oraz duże firmy z Europy i Azji, mające doświadczenie przy dużych projektach infrastrukturalnych” - stwierdzono. Wymieniono firmy m.in. z Hiszpanii czy Turcji. „Szacowana wartość zamówienia to ponad 1,7 mld zł” - podano.\nJak powiedział prezes spółki CPK Mikołaj Wild, cytowany w środowej informacji, podobnie jak w przypadku innych umów ramowych, na pierwszym etapie postępowania, po sprawdzeniu kryteriów formalnych, będzie brane pod uwagę przede wszystkim doświadczenie oferentów, zdolności finansowo-ekonomiczne oraz ich zasoby. „Przy procedowaniu zamówień wykonawczych, ważną rolę będzie odgrywać natomiast cena i czas realizacji” - wyjaśnił.\nDodano, że w zakres zamówienia wchodzą prace przygotowawcze przy budowie lotniska, czyli m.in. niwelacja gruntu, zagospodarowanie terenu budowy, realizacja obiektów tymczasowych, rozbiórki, przyłącza do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby inwestycji i inne prace niewymagające sporządzenia projektu architektoniczno-budowlanego.\nDo zadań wykonawców będzie też należało: zgłaszanie robót budowlanych, prace geodezyjne i opracowanie dokumentacji powykonawczej. „Zamówienie obejmuje również liczne prace i usługi towarzyszące, m.in. opracowywanie dokumentacji projektowej i specyfikacji technicznych wykonania i odbioru robót budowlanych, a także pozyskiwanie decyzji administracyjnych, uzgodnień i opinii niezbędnych do przeprowadzenia inwestycji” - wyliczył dyrektor biura realizacji programu lotniskowego CPK Krzysztof Owczarczyk, cytowany w komunikacie.\n„Spółka CPK konsekwentnie realizuje założony harmonogram i zgodnie z planem zamierza rozpocząć prace przygotowawcze na terenie lotniska w 2023 r.” - stwierdzono. Zakresy i terminy kolejnych działań będą dostosowywane do procesów pozyskiwania decyzji administracyjnych i nabywania przez CPK kolejnych nieruchomości. Zakończenie prac przygotowawczych „powinno zbiec się z rozpoczęciem robót zasadniczych”.\nPrzypomniano, że umowa ramowa na roboty budowlane to kolejny duży przetarg spółki CPK. W październiku 2021 r. ogłoszono postępowanie na projektowanie inwestycji kolejowych o wartości ponad 7 mld zł. Natomiast w styczniu br. ruszył przetarg na inżyniera kontraktu - podmiotu, który w imieniu spółki CPK będzie nadzorował poszczególne etapy inwestycji w programie kolejowym. Szacowana wartość tej umowy to 2,5 mld zł - dodano.\nW grudniu zeszłego roku spółka ogłosiła preferowaną lokalizację lotniska. Obejmuje ona teren ok. 41 km kw. na obszarze trzech gmin: Baranowa, Teresina i Wiskitek.\nCzytaj też: Czernicki: Zmiany poszerzające Polski Ład w ciągu kilku tygodni


dorotaDG | 2017-07-09\nOstatni tom ....i prawdziwa eksplozja talentu! Dwutorowa fabuła, dynamiczna, bez zbędnych opisów czy upiększeń i wszystkie brakujące elementy "układanki" trafiają na swoje miejsce. Kolejny raz widać rzetelne podejście do opisywanych tematów. Domyślam się, ile dodatkowej pracy kosztuje taki profesjonalizm.\nPrzepiękne sentencje i refleksje o życiu! Aż chce się przy nich zatrzymać na dłużej. Zwłaszcza kiedy rodzą się w głowie przestępcy, u kresu życia...\nCzyta się rewelacyjnie! Są wątki, które powodują skrajne emocje. Mam na myśli chociażby kościółek na Mazurach. Nie chcę zdradzać treści, ale po raz pierwszy ktoś w tak odmienny,tak obrazowy, tak wnikliwy i szczery sposób opisał uczucia, które pewnie przeżył nie jeden z nas...Mam wrażenie ,że tam byłam. Czułam zapach lilii i kurzu,widziałam czarny jedwab sukni i misterny haft Błażeja na jej rękawach... Co jest sensem życia? czego tak naprawdę pragniemy? czy bestie mają odrobinę uczuć pod swoją skorupą? Czy można odciąć się od przeszłości ? czy jej cień zawsze będzie obok?