WYDZIAŁ MECHANICZNY ENERGETYKI I LOTNICTWA - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "WYDZIAŁ MECHANICZNY ENERGETYKI I LOTNICTWA"\n1 WYDZIAŁ MECHANICZNY ENERGETYKI I LOTNICTWA Materiały uzupełniające do wykładu profesora Jacka Stupnickiego w dniu inauguracji roku akademickiego 2000/2001 Warszawa, 2000\n2 Spis treści 1. Wprowadzenie Początki kształcenia w kierunkach technicznych na ziemiach polskich Możliwości kształcenia w latach okupacji hitlerowskiej Wydziały mechaniczne Politechniki Warszawskiej po II wojnie światowej Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa Wybrane przykłady osiągnięć Zespołów Wydziału MEiL Sylwetki dziekanów Rektorzy Politechniki Warszawskiej wywodzący się z Wydziału MEiL Członkowie PAN profesorowie Wydz. MEiL Doktorat honorowy Politechniki Warszawskiej nadany w 1999 r. profesorowi Januszowi Przemienieckiemu Migawki ze Zjazdu Absolwentów Wydziału MEiL w roku Literatura\n3 1. WPROWADZENIE Wyczerpujące informacje na temat Politechniki Warszawskiej, wszystkich wydziałów i instytutów znajdą zainteresowani w Internecie pod adresem http// Tam przedstawiono organizację uczelni, informacje o możliwości studiów, o badaniach naukowych, o usługach uczelni względem gospodarki narodowej, o współpracy międzynarodowej. Tam też reklamowany jest miesięcznik Politechniki Warszawskiej opisujący aktualności PW. Osoby zainteresowane Wydziałem MEiL znajdą na odpowiednich stronach Internetu informacje o wydziale, o aktualnie istniejących kierunkach kształcenia, tj. mechanice i budowie maszyn, automatyce i robotyce i ochronie środowiska. W ramach najbardziej rozbudowanego kierunku mechanika i budowa maszyn kultywowane są specjalności lotnictwo, technika cieplna, technika jądrowa, inżynieria chemiczna, mechanika stosowana i biomechanika. Podane są programy kształcenia oraz liczby godzin zajęć i rygory konieczne do uzyskania dyplomu wybranego kierunku. Podane są również informacje o studiach podyplomowych oraz studiach doktoranckich. Na stronach Internetu znaleźć można również informacje o obydwu instytutach tworzących MEiL, a więc o Instytucie Techniki Lotniczej i Mechaniki stosowanej oraz Instytucie Techniki Cieplnej. Podane są nazwy zakładów dydaktycznych, ich obsada kadrowa, stopnie naukowe, tytuły, publikacje, nagrody i odznaczenia. Przedstawiona jest również działalność badawcza, współpraca międzynarodowa. Dane podane w Internecie są bardzo obszerne i łatwo dostępne. Myślę, że nie ma potrzeby aby w tym krótkim wykładzie poświęcać czas na omówienie aktualnego stanu Wydziału MEiL. Korzystając z okazji obecnego jubileuszu Wydziału MEiL przedstawię pokrótce drogę, jaką przeszło kształcenie inżynierów mechaników w Warszawie na przestrzeni zaledwie 100 lat, w których ostatnie 50 lat przebiegało z udziałem naszych sławnych i zasłużonych nauczycieli, z czego 40 lat z naszym udziałem tj. kadry nauczającej Wydziału MEiL. 3\n4 Dziekani w obecnej kadencji: DziekanWydziału MEiL, prof. dr hab. inż. Tadeusz. Rychter Prodziekani: prof. dr hab. inż. prof. nzw. dr hab. inż. dr inż. Zdobysław Goraj Piotr Furmański Zbigniew Walczak Prodziekan ds. Nauki Prodziekan ds. Nauczania Prodziekan ds. Studenckich 4\n5 2. POCZĄTKI KSZTAŁCENIA W KIERUNKACH TECHNICZNYCH NA ZIEMIACH POLSKICH W XIX wieku na ziemiach polskich nie było popularne kształcenie w kierunkach technicznych, większe uznanie miały studia uniwersyteckie, o kierunkach humanistycznych lub prawniczych, dające dostęp do służby państwowej. Dopiero procesy industrializacji a także stopniowa modernizacja rolnictwa wpłynęły na odrzucenie tradycyjnego systemu wartości. Rozwój techniki podważył monopol uniwersytetów w dziedzinie kształcenia wyższego, zaczęły pojawiać się szkoły wyższe rolnicze, leśne, górnicze, budowlane a wreszcie politechniki. W Polsce zasady użyteczności nauki były głównym przesłaniem Stanisława Staszica, inspiratora i jednego z twórców Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego. Stanisław Staszic wspominając swoje wystąpienia do młodzieży pisał: nabyte nauki są największym i najpewniejszym jej dobrem, przestrzegałem zarazem, że w nabywaniu nauk na samej teorii poprzestawać nie należy, owszem by zostać użytecznym społeczeństwa członkiem trzeba usiłować i umieć nabyte nauki i umiejętności zastosować do potrzeb krajowych, do wynalazków, kunsztów, do użytku publicznego i dalej Uczony tylko teoretyk może być próżniakiem i jeszcze tylko społeczeństwa ciężarem . Szkoła Przygotowawcza do Instytutu Politechnicznego otwarta w 1826 r. istniała jedynie pięć lat, została zamknięta 19 listopada 1831 r., gdyż młodzież i młodsi profesorowie przystąpili do Powstania Listopadowego. W następstwie tego trzy pokolenia Polaków nie miały możliwości kształcenia się w zakresie nauk technicznych w kraju. Dopiero w 1895 r. powstała Szkoła Mechaniczno- Techniczna im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda, a w trzy lata później w roku 1898 Warszawski Instytut Politechniczny im. Mikołaja II z rosyjskim językiem wykładowym. Po burzliwych wystąpieniach antyrosyjskich w 1905 r. Instytut zamknięto. Ponownie otwarty w 1908 r. przetrwał zaledwie siedem lat, gdyż przed wkroczeniem wojsk niemieckich w 1915 r. w czasie I wojny światowej Instytut wraz z częścią kadr i wyposażeniem ewakuowano w głąb Rosji. W czasie I wojny światowej pod okupacją niemiecką, działania polityczne mające na celu zdobycie przychylności społeczeństwa polskiego doprowadziły do otwarcia Politechniki pod protektoratem władz okupacyjnych 15 listopada 1915 r. Kuratorem ze strony władz był pułkownik Bogdan Hutten-Czapski arystokrata z Prus o polskim pochodzeniu. 5\n6 W nowo otwartej Politechnice utworzono cztery wydziały i powołano dziekanów. Strukturę Politechniki w chwili jej utworzenia przedstawia Tabela 1. Politechnika Warszawska, 1915 rok rektorem mianowanym został inż. Zygmunt Straszewicz, prorektorem prof. Julius von Braun Tabela 1 Wydz. Inżynierii Bu-dowlanej i Inżynierii Rolnej dziekan: inż. Henryk Czopowski Wydz. Architektury dziekan: arch. Józef Dziekoński Wydz. Chemiczny dziekan: dr Tadeusz Miłobędzki Wydz. Budowy Maszyn i Elektrotechniczny dziekan: inż. Stanisław Patschke Ograniczając nasze zainteresowania do ewolucji wydziałów mechanicznych, z których tradycji MEiL korzysta, wspomnijmy, że w 1916 r. po roku istnienia, Wydział Budowy Maszyn i Elektrotechniczny został przemianowany na Wydział Budowy Maszyn i Elektrotechniki. Dziekanem został inż. Czesław Witoszyński, który obowiązki te pełnił do roku Wydział w roku 1916 liczył 273 studentów, co stanowiło blisko 45% wszystkich studentów Politechniki. Pierwszy dziekan Wydziału Mechanicznego inż. Stanisław Patschke został rektorem PW, co świadczy o pozycji mechaników i uznaniu w społeczności akademickiej. W roku akademickim 1918/19 zajęcia trwały jedynie dwa miesiące, gdyż w listopadzie zostały zawieszone aby młodzież mogła wstąpić do wojska, trwała bowiem wojna polsko-bolszewicka. W pierwszym prowadzonym w warunkach pokojowych, roku akademickim 1920/21 liczba studentów PW przekroczyła 3 tysiące. Nastąpiło oddzielenie od Wydziału Mechanicznego katedr związanych z kierunkiem elektrycznym, została zmieniona nazwa: powstał Wydział Mechaniczny, który w owym czasie miał blisko 1000 studentów. Rzeczpospolita zaraz po wojnie i kilka lat po odzyskaniu niepodległości miała ograniczone możliwości a bardzo wiele potrzeb, rozwój Politechniki w tym czasie wymagał ogromnych nakładów. Ówczesne opracowania mówią: Dzięki zapobiegliwości i wkładowi pracy profesorów i innych pracowników, dzięki prowadzeniu prac dla przemysłu i innych działów gospodarki narodowej oraz wojska, trudna sytuacja materialna PW uległa poprawie i w kolejnych latach wznoszono nowe gmachy i uzupełniano wyposażenie. 6\n7 W tym czasie Politechnika, a również Wydział Mechaniczny zaczyna przyciągać wybitnych profesorów polskiego pochodzenia rozsianych po całym świecie, mających wiedzę i doświadczenie zdobyte w Austrii, Francji, Niemczech, Rosji, Stanach Zjednoczonych, a również w kraju na Politechnice we Lwowie. Skład profesorów Wydziału Mechanicznego Politechniki Warszawskiej na początku lat dwudziestych był następujący: Michał Broszko (konstruktor turbin wodnych i ich teoretyk, twórca nowej teorii przepływu cieczy lepkich), Wiesław Chrzanowski (autor wielu prac z dziedziny silników tłokowych, znany konstruktor turbin parowych), Stanisław Garlicki (matematyk, autor prac z dziedziny rachunku wektorowego, autor oryginalnych metod z geometrii wykreślnej), Wacław Suchowiak (ceniony konstruktor dźwignic), Maksymilian Tytus Huber (znakomity uczony, twórca oryginalnej teorii wytrzymałości materiałów), Henryk Mierzejewski (konstruktor obrabiarek i autor wybitnych prac z zakresu teorii skrawania i mechaniki plastyczności), Witold Pogorzelski (wybitny matematyk, autor licznych prac naukowych), Bohdan Stefanowski (termodynamik, organizator i twórca nowoczesnego doświadczalnictwa termoenergetycznego w Polsce), Zygmunt Straszewicz (mechanik teoretyk, autor podstawowego działu mechaniki ogólnej, ekonomista i pierwszy rektor politechniki Warszawskiej), Karol Taylor (znany konstruktor silników spalinowych), Bolesław Tołłoczko (konstruktor i teoretyk kotłów parowych), Czesław Witoszyński (światowej sławy aerodynamik), Stanisław Zwierzchowski (konstruktor największych w świecie turbin wodnych). Z tej grupy tylko niektórzy reprezentowali nauki podstawowe: Witold Pogorzelski, Michał Broszko, Stanisław Garlicki, Maksymilian Tytus Huber, Zugmunt Straszewicz, Czesław Witoszyński. Większość kadry nauczającej miała bogate doświadczenia przemysłowe lub doświadczenia z pracy na uczelniach zagranicznych. Wśród profesorów Wydziału były bardzo różne poglądy na sposób kształcenia, sposób egzekwowania wiadomości, zawartości programów studiów. Profesorowie, którzy przybyli ze szkół rosyjskich, austriackich i francuskich kładli nacisk na nauczanie matematyki i przedmiotów podstawowych, grupa profesorów ze szkół niemieckich kładła nacisk na przedmioty specjalistyczne, naukę rysunku technicznego, poznanie części i zespołów maszyn, wiedzę o technologii, o procesach obróbki. Drugi kierunek przeważył, przyjęto system zbliżony do systemu niemieckiego, powodując, że absolwenci Wydziału Mechanicznego byli dobrze przygotowani do pracy na stanowiskach konstruktorów maszyn i urządzeń niezbędnych dla szybko rozwijającego się przemysłu. Uwagi o specjalności i pozycji naukowej profesorów podano za wypowiedzią Mieczysława Arkuszewskiego w , str\n8 W tym czasie sformułowana zostaje fundamentalna dla Wydziału Mechanicznego zasada kształcenia. Przyjęto, że Politechnika musi dążyć do rozwoju sił twórczych studentów. Profesor Bohdan Stefanowski w swoim wystąpieniu w 1919 roku stwierdził: przygotowanie do twórczego czynu stawiać należy na pierwszym miejscu przy kształceniu inżynierów , a w roku 1933 prof. Cz. Witoszyński pisał: Politechnika nie może kształcić specjalistów (...) natomiast można na przykładach zaczerpniętych z różnych dziedzin nauczyć studenta samodzielnie technicznie myśleć, a zatem przysposobić go do samodzielnej pracy technicznej . Ze względu na wykształcenie i doświadczenia kadry, najbardziej istotny etap procesu nauczania odbywał się w kreślarniach, tam wykonywano liczne prace konstrukcyjne, przejściowe i dyplomowe, udział w konsultacjach i ocenach profesorów o światowych nazwiskach, zespołowa wymiana informacji, stanowiły jeden z głównych czynników skutecznego kształcenia. W początku lat trzydziestych ze składek zbieranych przez Ligę Obrony Powietrznej Państwa powstał u zbiegu ulic Nowowiejskiej i Topolowej (obecnie Al. Niepodległości) Instytut Aerodynamiczny. Tam przeniosła się Sekcja Lotnicza Wydziału Mechanicznego. W roku 1935 wyposażenie Instytutu Aerodynamicznego tworzyły tunele aerodynamiczne: pierwszy o średnicy pomiarowej 1 m i trzy następne o średnicach przestrzeni pomiarowej 2,5 m. W Instytucie Aerodynamicznym wykonywane były prace dla potrzeb szybko rozwijającego się przemysłu. Rysunek1 przedstawia zdjęcie Instytutu Aerodynamicznego od strony ul. Nowowiejskiej z roku Znaczenia powstania Instytutu Aerodynamicznego dla rozwoju lotnictwa w Polsce w latach międzywojennych trudno przecenić. Na Wydziale prowadzono badania na poziomie światowym, prace naukowe M.T. Hubera, W. Moszyńskiego, Cz. Witoszyńskiego prezentowane były na międzynarodowych konferencjach i publikowane w czasopismach o zasięgu międzynarodowym. Pierwsza praca doktorska na Wydziale Mechanicznym wykonana została przez Bolesława Szczeniowskiego pod kierunkiem prof. Bohdana Stefanowskiego. Dr B. Szczeniowski następnie przygotował rozprawę habilitacyjną dotyczącą właściwości paliw wieloskładnikowych. (Profesor Szczeniowski w czasie wojny znalazł się poza krajem i został profesorem na uniwersytecie w Montrealu). Pierwszy doktorat w dziedzinie aerodynamiki uzyskał w 1930 r. inż. Stefan Neumark za pracę Profile lotnicze o stałym środku parcia, następnym był inż. Julian Bonder. Obydwaj potem uzyskali stopnie doktorów habilitowanych. Dalsze stopnie habilitacyjne w zakresie budowy płatowców uzyskali inż. Jerzy Bukowski i inż. Stanisław Rogalski. W oparciu o przepis ustawy zezwalający 8\n9 Rys. 1. Widok gmachu Instytutu Aerodynamicznego od strony ul. Nowowiejskiej. Zdjęcie wykonane prawdopodobnie w roku 1934 (ze zbiorów A. Szyszkowskiego). na habilitację bez doktoratu osób, które osiągnęły wybitne rezultaty w twórczej pracy zawodowej. W roku akademickim 1938/39 dziekanem Wydz. Mechanicznego został prof. dr Witold Pogorzelski. Wydział liczył wówczas 1281 studentów, w tym 20 kobiet. Wybuch wojny w 1939 roku zastał Wydział Mechaniczny w trakcie rozbudowy i w trakcie aktywnej działalności dydaktycznej. Jak wspomniano powyżej, Wydział Mechaniczny Politechniki Warszawskiej powstał i został uformowany w wyniku ścierania się poglądów na sposób kształcenia, zakres przekazywanej wiedzy, sposób egzekwowania wiadomości profesorów przybyłych do Warszawy z przemysłu i różnych uczelni zagranicznych. Postać Wydziału Mechanicznego była efektem uzgodnionego stanowiska ówczesnej Rady Wydziału, która miała w tym zakresie całkowitą autonomię. Z perspektywy 60 lat możemy obecnie ocenić jak słuszne były te decyzje, jak przydatni dla gospodarki narodowej w latach międzywojennych i w okresie powojennym byli absolwenci Wydziału Mechanicznego. 9\n10 Każdy z członków Rady Wydziału miał swój udział w tych dyskusjach, jednakże wydaje się, że dzięki autorytetowi, pozycji naukowej, doświadczeniu, opinie kilku osób miały decydujące znaczenie i były brane pod uwagę. Osoby, które miały wpływ na postać Wydziału Mechanicznego na jego pozycję w PW i którzy nadali mu międzynarodową sławę to wybitni profesorowie: Czesław Witoszyński, Bohdan Stefanowski, Maksymilian Tytus Huber, Wacław Moszyński. Cytując za opracowaniem prof. Zdzisława Rytla Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa  przypomnijmy sylwetki tych profesorów. CZESŁAW WITOSZYŃSKI (Maciej Czesław Piecewicz-Witoszyński) urodził się 24 lutego 1875 r. w Horoszkach na Podlasiu. W 1893 r. C. Witoszyński wstąpił na Wydział Matematyczny Uniwersytetu Petersburskiego, który ukończył w 1897 r. W tymże roku udał się na studia techniczne do Belgii, gdzie po dwóch latach zdobył z odznaczeniem dyplom inżyniera mechanika na uniwersytecie w Leodium. Po powrocie do kraju zaczął pracować w fabryce maszyn i konstrukcji stalowych Borman i Szwede. Kontakty ze szkolnictwem technicznym inż. Czesław Witoszyński nawiązał już w okresie swej pracy w przemyśle; w 1910 r. rozpoczął wykłady w szkole H. Wawelberga i S. Rotwanda. W 1915 r. był jednym ze współorganizatorów Politechniki Warszawskiej, na której prowadził następnie wykłady z części maszyn i hydrauliki, oraz piastował przez kilka lat stanowisko dziekana Wydziału Budowy Maszyn i Elektrotechniki. W roku 1920/21 podjął prof. C. Witoszyński zorganizowanie studiów lotniczych na Wydziale Mechanicznym. W ten sposób, w r. ak. 1922/23 powstała w Politechnice Rys. 2. Prof. Czesław Witoszyński Warszawskiej Sekcja Lotnicza. Od tego czasu poświęcił prof. C. Witoszyński wszystkie swoje siły studiom lotniczym oraz rozwojowi badań naukowych w dziedzinie lotnictwa, a także zabiegom o rozwój produkcji lotniczej opartej na polskich konstrukcjach. Podjął budowę małego laboratorium aerodynamicznego w gmachu mechaniki. Miała to być przede wszystkim próbna instalacja tunelowa o średnicy strumie- 10\n11 nia powietrza w przestrzeni pomiarowej 1m, przeznaczona do ćwiczeń laboratoryjnych. Dalsze starania doprowadziło do zbudowania Instytutu Aerodynamicznego, który w decydujący sposób przyczynił się do rozwoju lotnictwa. Dzięki swej wytrwałej działalności na tym polu zasłużył sobie prof. C. Witoszyński na miano ojca lotnictwa polskiego. Prof. C. Witoszyński opublikował szereg prac teoretycznych m.in. z zakresu profili lotniczych, wentylatorów i śmigieł. Szeroki rozgłos i zainteresowanie wywołała jego modyfikacja teorii Żukowskiego powstawania siły nośnej. Prof. Czesław Witoszyński wypromował wielu świetnych naukowców jak Julian Bonder, Stefan Neumark, Jerzy Bukowski i wielu innych. Prof. C. Witoszyński był członkiem wielu towarzystw naukowych zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Zjednywał sobie trwałą sympatię nie tylko jako uczony, lecz również jako wybitny pedagog i wielki przyjaciel młodzieży. Podczas okupacji niemieckiej w latach II wojny światowej udało mu się kontynuować swoje prace naukowe w Instytucie Aerodynamicznym. Po wojnie, wraz z grupą profesorów Wydziału Mechanicznego działał w Politechnice Łódzkiej, gdzie prowadził działalność dydaktyczną, naukową i popierał poczynania młodych konstruktorów lotniczych. Choroba uniemożliwiła planowany powrót Profesora do Warszawy. Zmarł w Łodzi 13 września 1948 r.; pochowany został w Warszawie na cmentarzu Powązkowskim. Na krótko przed śmiercią Politechnika Gdańska nadała prof. C. Witoszyńskiemu tytuł doktora honoris causa. MAKSYMILIAN TYTUS HUBER, urodzony 4 stycznia 1872 r. w Krościenku, po ukończeniu w 1894 r. studiów na Wydziale Inżynierii Szkoły Politechnicznej we Lwowie, uzupełnił swoje wykształcenie matematyczne w uniwersytecie w Berlinie. Od 1898 r. zaczął pracować jako asystent w Szkole Politechnicznej we Lwowie, skąd na krótko przeniósł się do Krakowa, by w 1906 r. wrócić do rodzimej uczelni jako wykładający, a od 1908 r. jako profesor mechaniki technicznej. Lata te cechuje szczególnie owocna i twórcza praca naukowa w dziedzinie teorii sprężystości i wytrzymałości materiałów. W tej ostatniej dziedzinie sformułował w 1904 r. kryterium wytężenia, zwane kryterium Hubera-Misesa, które po dziś dzień stanowi podstawę teorii 11 Rys. 3. Prof. Maksymilian Tytus Huber\n12 plastyczności i które przyniosło mu światowe uznanie. W latach prof. dr M.T. Huber był dziekanem Wydziału Inżynierii, a w 1914 r. został wybrany rektorem lwowskiej uczelni. W wyniku działań wojennych dostał się w r do niewoli rosyjskiej, z której wrócił w 1918 r. Lata pobytu w Rosji, pomimo trudnych warunków, wypełnione były aktywną działalnością naukową i dydaktyczną. Lata poświęcił M.T. Huber intensywnej działalności w organizacji krajowego szkolnictwa technicznego i kierowaniu Politechniką Lwowską na stanowisku rektora. Po okresie lat wypełnionych twórczą pracą naukową w różnych działach wytrzymałości, a w szczególności w dziedzinie płyt anizotropowych, przeniósł się prof. dr M.T. Huber z Politechniki Lwowskiej do Politechniki Warszawskiej, gdzie objął Katedrę Mechaniki Technicznej II Wydziału Mechanicznego. W okresie okupacji M.T. Huber uczestniczył w tajnym nauczaniu Politechniki Warszawskiej. Rysunek 4 przedstawia kopię zaświadczenia zdania egzaminu ze statyki lotniczej, wydanego studentowi Ryszardowi Lewandowskiemu w dniu 17 marca 1940 roku. Rys. 4. Zaświadczenie o zdaniu egzaminu ze statyki lotniczej wydane przez prof. Tytusa Hubera w czasie okupacji niemieckiej. ( ze zbiorów R. Lewandowskiego). W 1945 r. objął kierownictwo Katedry Wytrzymałości Materiałów w Politechnice Gdańskiej oraz kierownictwo Instytutu Wytrzymałości. Po trzyletniej pracy w tym ośrodku, prof. dr M.T. Huber przeniósł się w 1948 r. do Akademii 12\n13 Górniczo-Hutniczej w Krakowie, w której jako kierownik stworzonej dla niego ad personam Katedry, prowadził wykłady teorii sprężystości nieomal aż do samej śmierci w dniu 9 grudnia 1950 r. Równolegle do działalności naukowej i pedagogicznej w obrębie uczelni, prof. dr M.T. Huber był niezmiernie aktywny w życiu technicznym kraju, między innymi jako kierownik prac naukowo-badawczych w dziedzinie lotnictwa, członek Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, członek rady do spraw badań naukowych w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Działalność naukowa prof. dr. M.T. Hubera obejmowała swym zasięgiem całą prawie dziedzinę mechaniki, gdyż sięgała w mechanikę ciał stałych odkształcalnych, a dorywczo nawet w dziedzinie mechaniki płynów. jej częściowy obraz daje liczba 17 książek i około 230 opublikowanych artykułów. Wiele jego prac, a w szczególności wspomniane już prace w dziedziny teorii sprężystości, płyt anizotropowych oraz z dziedziny wytężenia, stanowi trwały dorobek w nauce światowej. Wykładając przez ponad 50 lat wytrzymałość materiałów, a w pewnym okresie również i mechanikę ogólną, prof. dr M.T. Huber był wychowawcą całych pokoleń różnych specjalności inżynierów, którym zaszczepił zarówno umiejętność ścisłego traktowania zagadnień, jak i umiłowanie wiedzy. Z grona jego słuchaczy rekrutuje się duża część obecnych pracowników naukowych, w których prof. dr M.T. Huber umiał wzbudzić zainteresowanie problematyką mechaniki poparte zawsze dużą osobistą życzliwością i uczynnością. Zadowalający obecnie stan mechaniki w Polsce zawdzięczamy w dużej mierze tej działalności Profesora jako pedagoga i wychowawcy i z tego tytułu może on być bez przesady uważany za duchowego twórcę polskiej szkoły mechaniki. BOHDAN STEFANOWSKI urodził się w 1883 r. w Lublinie. Po ukończeniu studiów na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, następnie po studiach w Politechnice w Dreźnie i w Charlottenburgu oraz odbyciu praktyk fabrycznych w kraju i za granicą, pracował jako inżynier w latach w Zakładach Przemysłowych Müllera (Hirschfelde-Lichtenberg) oraz Krima, po czym objął przy Katedrze Teorii Silników Cieplnych w Politechnice Lwowskiej stanowisko asystenta, a następnie adiunkta. Na tym stanowisku zapoczątkował organizację i urządzenie laboratorium maszyn, w którym prowadził prace studentów, obejmując w związku z tym w 1912 r. nowo utworzoną docenturę pomiarów maszyn. Jednocześnie opracował projekt nowego gmachu laboratorium maszyn, którego realizację rozpoczęto, jednak wybuch wojny w 1914 r. przerwał roboty budowlane. W czerwcu 1914 r. B. Stefanowski uzyskał na Politechnice Lwowskiej dyplom doktora nauk technicznych i w tymże roku został powołany przez władze 13\n14 Politechniki na stanowisko profesora na Katedrę Pomiarów Maszyn po zamianie docentury na katedrę. W 1918 r. po powrocie z Rosji, został powołany na stanowisko wykładającego termodynamikę techniczną na wydziałach mechanicznym, a następnie Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, zaś w 1919 r. został profesorem tego przedmiotu oraz kierownikiem zorganizowanego przez siebie Laboratorium Maszyn i katedry Termodynamiki Technicznej. W 1923 r. był mianowany profesorem zwyczajnym. W tym samym roku został członkiem-korespondentem Akademii Nauk Technicznych, zaś w 1937 r. jej członkiem zwyczajnym. W okresie II wojny światowej zajmował się nauczaniem studentów na tajnych kursach oraz w państwowej Wyższej Szkole Technicznej w Warszawie. po zakończeniu wojny otrzymał w 1945 r. zadanie utworzenia Politechniki w Łodzi, której został pierwszym rektorem. W 1948 r. powrócił do Warszawy, gdzie objął kierownictwo Katedry Teorii Maszyn Cieplnych i odbudował zniszczone Rys. 5. Prof. Bohdan Stefanowski pracownie przedwojennego laboratorium, a następnie zaprojektował i zrealizował budowę gmachu Instytutu Techniki Cieplnej wraz z kompletnym wyposażeniem laboratoryjnym. Na stanowisku kierownika Katedry pozostawał do momentu przejścia na emeryturę w 1960 r. jest autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych, kilkunastu podręczników i monografii. Prof. dr B. Stefanowski został wybrany w 1949 r. członkiem Warszawskiego Towarzystwa Naukowego, w 1952 r. zaś członkiem zwyczajnym PAN. W latach był także kierownikiem Zakładu Termoenergetyki PAN. W 1949 r. Politechnika Łódzka, a w 1960 r. Politechnika Warszawska nadały mu tytuł doktora honoris causa. Prof. dr B. Stefanowski otrzymał liczne wysokie odznaczenia państwowe oraz dwukrotnie nagrodę państwową za działalność dydaktyczną i naukową. 14\n15 Decyzją Senatu Politechniki Warszawskiej Gmach Instytutu Techniki Cieplnej został nazwany jego imieniem, na wniosek Rady Wydziału MEiL. Rys. 6. Gmach Instytutu Techniki Cieplnej im. Bohdana Stefanowskiego WACŁAW MOSZYŃSKI urodził się w 1892 r. w Warszawie. Studia odbywał w Instytucie Elektrotechniki i Mechaniki Stosowanej w Nancy w latach , gdzie uzyskał w 1914 r. dyplom inżyniera elektryka, a w 1915 r. dyplom inżyniera mechanika z wynikiem bardzo dobrym, stanowiącym wyróżnienie. Pracę zawodową rozpoczął w 1918 r. jako asystent kopalniany w Borysławiu w wiertnictwie ropy naftowej, w latach pracował w Państwowej Wyższej szkole Budowy Maszyn w Poznaniu jako nauczyciel obróbki metali i kierownik warsztatów szkolnych. W latach pracował na stanowisku kierownika technicznego Państwowej Wytwórni Aparatów Telegraficznych i Telefonicznych w Warszawie, a później przy projektowaniu przebudowy warszawskiego węzła telekomunikacyjnego. Od 1932 r. był kierownikiem wydziału technicznego Insty- 15 Rys. 7. Prof. Wacław Moszyński\n16 tutu Technicznego Uzbrojenia, gdzie pracował do 1938 roku, tj. do chwili objęcia kierownictwa Katedry Części Maszyn Politechniki Warszawskiej. W 1931 r. inż. W. Moszyński uzyskał nostryfikację dyplomu inżyniera mechanika na Politechnice Warszawskiej. W 1933 r. złożył pracę doktorską pt. Zasady tolerancji (geometria tolerancji) i w 1936 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych z odznaczeniem. W 1937 r. dr W. Moszyński został członkiem korespondentem Akademii Nauk Technicznych w Warszawie, a kilka lat wcześniej członkiem zwyczajnym Instytutu Naukowego Organizacji i Kierownictwa w Warszawie. W r. 1937/38 dr W. Moszyński objął wykłady i ćwiczenia zlecone z części maszyn na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, a następnie w 1938 r. został mianowany profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Części Maszyn. Podczas II wojny światowej w okresie od 1939 do 1941 roku prof. W. Moszyński pracował jako wykładowca obróbki i części maszyn w Państwowym Liceum Technicznym w Wilnie. W 1941 r. wrócił do Warszawy i pracował jako wykładowca części maszyn na Kursach Rysunku Technicznego S. Leśniewskiego, a od 1942 r. również w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej (do 1944 r.). W 1945 r. profesor brał udział w pracach związanych z uruchomieniem Politechniki Warszawskiej, a następnie w r. 1945/46 w organizowaniu Politechniki Łódzkiej. W 1946 r. wrócił do Warszawy i kierował Katedrą Części Maszyn aż do śmierci, tj. do 18 października 1953 r. Prof. dr W. Moszyński opublikował około 85 prac o dużym znaczeniu naukowym bądź dydaktycznym, z czego 25 prac przypada na okres powojenny. Wśród prac powojennych należy wymienić czterotomowy Wykład elementów maszyn, oraz dzieło: Wytrzymałość zmęczeniowa. Profesor przygotował materiały do książki Podstawy budowy Maszyn, ale niestety przedwczesna śmierć nie pozwoliła na ukończenie pracy. We wspomnieniu o prof. W. Moszyńskim prof. Zdzisław Rytel napisał: Działalność naukowa Profesora Wacława Moszyńskiego stanowi chlubną kartę w dziejach Polskiej Nauki i Techniki. Zakres Jego zainteresowań naukowych był olbrzymi. Obejmował bowiem podstawy budowy maszyn, a w szczególności konstrukcję, wytrzymałość i normalizację elementów maszyn oraz zagadnienia obróbki części maszynowych, a więc metody obróbki, narzędzia i obrabiarki do metali. W tych dziedzinach, w których działalność naukowa Profesora miała charakter zdobywczy, prekursorski, niezwykłe cechy Jego umysłu przejawiały się w jasności i logiczności rozumowania, oryginalności i głębi ujęcia zagadnień oraz wyjątkowej oszczędności słowa i zwartości wykładu. 16\n17 Umiłowaną dziedziną pracy Profesora Moszyńskiego była normalizacja w budowie maszyn. I tak zagadnieniu tolerancyj średnic i pasowań w budowie maszyn poświęcił szereg artykułów w prasie technicznej, przygotowując podłoże do dyskusji nad projektami polskiego układu tolerancyj średnic i polskiego układu pasowań, którego był autorem (1927 r.). Profesorowi Moszyńskiemu zawdzięczamy również opracowanie teoretycznych podstaw tolerancyj wymiarów na zasadzie wymienności (1935 r.) i opracowanie zasad wymiarowania i tolerowania rysunków części maszynowych (1938 r.). Całkowity dorobek wieloletniej współpracy Profesora Moszyńskiego z Polskim Komitetem Normalizacyjnym obejmuje ponadto setki projektów norm, które walnie przyczyniły się do rozwoju polskiego przemysłu budowy maszyn. Profesor Moszyński był również wybitnym znawcą języka polskiego. Wprawdzie nie opracował własnej teorii tworzenia wyrazów naukowych, jednakże zarówno w swym dziele pt. Wykład elementów maszyn jak i w artykułach ogłaszanych na łamach czasopism technicznych był zdecydowanym zwolennikiem oparcia twórczości w tej dziedzinie o kryterium zgodności słownictwa z zasadami logiki. 17\n18 3. MOŻLIWOŚCI KSZTAŁCENIA W LATACH OKUPACJI HITLEROWSKIEJ Dzieje uczelni w okresie okupacji były ściśle związane z losami Warszawy. Oblężenie Warszawy w 1939 r. spowodowało poważne zniszczenia. W połowie listopada 1939 r. władze okupacyjne zarządziły zamknięcie wszystkich szkół wyższych w Warszawie. W następnych miesiącach różne komisje rzeczoznawców, w towarzystwie władz okupacyjnych odwiedzały laboratoria Politechnik konfiskując co bardziej cenne urządzenia. Pomimo istnienia nakazu zamknięcia wszystkich uczelni na początku 1940 r. władze Politechniki uzyskały zgodę na przeprowadzenie egzaminów dyplomowych dla studentów, którzy przed rozpoczęciem wojny uzyskali absolutorium. Zgoda została cofnięta w maju 1940 r. nakazem przerwania wszelkich prac dydaktycznych, natomiast wyrażono zgodę na utworzenie 9 zakładów badawczych dla celów praktycznych dla odbudowy gospodarki miasta. We wrześniu 1940 r. część uczelni została udostępniona trzem dwuletnim szkołom zawodowym o kierunkach: elektrycznym, metaloznawczo-odlewniczym, budowlanym. Szkoły te działały do lata 1944 r. Władze okupacyjne zwracały baczną uwagę aby do szkół tych nie uczęszczali byli studenci PW. W październiku 1941 r. władze Generalnej Guberni postanowiły na miejsce zakładów badawczych powołać szkolę techniczną typu wyższego niż średni, nadającą stopień inżyniera. Szkoła została otwarta w kwietniu 1942 r., jej dyrektorem został profesor Alfred Güttinger z Norymbergii. Zastepcą dyrektora (do spraw dydaktycznych) był profesor Kazimierz Drewnowski (były rektor PW), a po jego aresztowaniu i wywiezieniu do Dachau, jego obowiązki przejął w grudniu 1942 r. prof. B. Tołłoczko. Władze Polski Podziemnej wyraziły zgodę na udział pracowników PW w tworzeniu PWST i prowadzenie zajęć dydaktycznych, mając na uwadze konieczność kształcenia młodzieży oraz przewidując możliwość dzięki utworzeniu PWST rozszerzenia konspiracyjnej działalności dydaktycznej. Na Wydziale Budowy Maszyn PWST studiowało niejawnie 255 byłych studentów PW. Dziekanem Wydziału Mechanicznego był prof. B. Tołłoczko, kierownikiem Zakładu Badawczego Techniki Cieplnej prof. Bohdan Stefanowski. Wielu profesorów Politechniki prowadziło działalność dydaktyczną w konspiracji, prowadzono wykłady, seminaria, egzaminy i prace dyplomowe. Była to Państwowa Wyższa Szkoła Techniczna (PWST). 18\n19 działalność niesłychanie niebezpieczna zarówno dla młodzieży studiującej jak i kadry nauczającej, jednak służyła słusznej sprawie. W latach wydano 55 dyplomów inżynierskich Politechniki Warszawskiej, na innych wydziałach prowadzono również prace doktorskie i habilitacyjne. Po ukończeniu wojny osoby, które ukończyły studia, lub zdobyły stopnie naukowe zasiliły kadry PW. Instytut Aerodynamiczny nie został włączony do PWST, został podporządkowany Herman Göring Werke z siedzibą w Brunszwiku. Pozostawanie pod zarządem w Brunszwiku dawało pewnego rodzaju zabezpieczenie przed zbytnią ingerencją władz okupacyjnych. Za zgodą i poparciem prof. C. Witoszyńskiego w Instytucie powstała baza grupy Armii Krajowej Dural uznawanej przez komendę Główną za zalążek przyszłego Instytut Technicznego Lotnictwa . W skład grupy wchodzili inż. Romuald Romicki, inż. Zbigniew Brzoska, inż. Stanisław Madejski, inż. Jan Paczoski, inż. Zdzisław Brodzki, inż. Ryszard Lewandowski, w przyszłości profesorowie Wydz. Lotniczego i MEiLu oraz pracownicy Instytutu Lotnictwa. 19\n20 4. WYDZIAŁY MECHANICZNE POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ PO II WOJNIE ŚWIATOWEJ Zniszczenie gmachów Politechniki Warszawskiej (jak szacowano w 70%) oraz rozproszenie kadry uniemożliwiło natychmiastowe reaktywowanie wszystkich wydziałów PW. Od grudnia 1944 r. przyjęto, że tymczasową siedzibą PW będzie Lublin, a po nastaniu odpowiednich warunków uczelnia będzie przeniesiona na teren Warszawy bądź jej najbliższych okolic. Obowiązki dziekana Wydz. Elektryczno-Mechanicznego pełnił dr Paweł Szulkin, dla obsadzenia etatów brakowało 85% kadry. Rys. 7. Gmach Główny Politechniki w roku\n21 Ministerstwo Oświaty podzielone w tym czasie pomiędzy trzy miasta Lublin, Kraków i Warszawę miało trudności z podjęciem decyzji, które warszawskie uczelnie reaktywować, a które przenieść do innych miast. Uruchomienie działalności SGGW i SGH przekreśliło ostatecznie propozycję ministerstwa utworzenia w Warszawie jednej uczelni pod nazwą Szkoły Głównej. Przedstawiciele uczelni warszawskich optowali za odbudową szkolnictwa wyższego w Warszawie w postaci przedwojennej zarówno dla dobra nauki, młodzieży studiującej jak i państwa, gdyż jak twierdzili, konieczne jest istnienie w stolicy gremiów pracowników nauki przydatnych przy podejmowaniu decyzji w sprawach gospodarczych i politycznych. W memoriale do Ministerstwa Oświaty odpowiadając na argument o braku w Warszawie bazy materialnej pisano Uczelni nie stanowią piękne mury lecz ludzie... Jeśli Politechnika Warszawska zemrze, zespół ludzi stanowiący treść istotną rozproszy się,... czas i siły żywotne tych ludzi zostaną w wielkim stopniu zmarnowane. Po zaniechaniu reaktywowania PW w Lublinie powstała koncepcja przeniesienia PW do Łodzi. W marcu 1945 r. minister oświaty mianował inż. Władysława Kuczewskiego, byłego wykładowcy AGH, pełnomocnikiem dla utworzenia PW w Łodzi z kompetencjami rektora i senatu. Nie bez znaczenia dla tych działań była nieufność władzy ludowej do profesury uczelni warszawskich mającej powiązania w okresie okupacji i tajnego nauczania z podziemiem Armii Krajowej oraz Delegaturą rządu londyńskiego. Zdecydowana postawa środowisk akademickich spowodowała powołanie w maju 1945 r. Komisji Odbudowy Uczelni pod przewodnictwem byłego rektora prof. Edwarda Warchałowskiego, który w sierpniu tegoż roku został wybrany rektorem PW na kadencję W początku października 1945 r. zajęcia uruchomił Wydział Inżynierii w pomieszczeniach szkoły im. T. Rejtana na Rakowieckiej, Wydział Elektryczny w sali Poczty Głównej przy ul. Nowogrodzkiej. Na reaktywowanie Wydziału Mechanicznego nie było szans. Pracownicy Wydziału Mechanicznego wraz z prof. Bohdanem Stefanowskim zostali oddelegowani w celu organizacji Politechniki Warszawskiej w Łodzi. Społeczność Łodzi i władze miasta miały ambicje aby w Łodzi powstała Politechnika Łódzka. Był to okres gdy pewne kręgi optowały za przeniesieniem stolicy do Łodzi, która miała w tym czasie wiele nie zniszczonych pałaców i budynków mieszkalnych. W roku 1945 niezależnie od oficjalnych zarządzeń Ministerstwa Oświaty, delegowani do Łodzi profesorowie byłego Wydziału Mechanicznego zorganizowali tam Radę Wydziału z prof. Bolesławem Tołłoczko jako dziekanem 21\n22 i rozpoczęli działalność, prowadząc przerwane prace dyplomowe i przyznając przedwojennym studentom Wydziału Mechanicznego dyplomy PW. Działania społeczności akademickiej PW w 1945 roku przebiegały w oparciu o przepisy Ustawy o szkołach Akademickich w jej brzmieniu z 1937 r., co oznaczało obieralność rektora i dziekanów oraz możliwość powrotu do dawnej struktury organizacyjnej uczelni. Ustawę tę zastąpił Dekret o organizacji nauki i szkolnictwa wyższego z r., który wprowadzał ograniczenie samorządności uczelni, gdyż zgodnie z treścią Dekretu rektorzy, prorektorzy, dziekani i prodziekani winni być mianowani przez ministra. Dekret ten, w grudniu 1951 r., został zastąpiony Ustawą o szkolnictwie wyższym i o pracownikach nauki, która dawała jeszcze większe uprawnienia ministrowi dotyczące wewnętrznej organizacji uczelni oraz dawała większe uprawnienia mianowanym przez ministra rektorom. Starania o wznowienie zajęć Wydziału Mechanicznego w Warszawie zakończyły się sukcesem w grudniu 1945 r. Dziekanem został wybrany przybyły na wiosnę 46 roku z Anglii, prof. Stanisław Płużański. Przyjęto przedwojenny czteroletni program studiów z kierunkami: energetyczno-konstrukcyjnym, komunikacyjnym, lotniczym, technologicznym i uzbrojenia. W skład Rady Wydziału Mechanicznego PW w r. ak. 1946/47 weszli między innymi prof. Wacław Moszyński, prof. Witold Pogorzelski, prof. Bolesław Tołłoczko, doc. Jerzy Bukowski. W następnych latach z Łodzi powrócili prof. Bohdan Stefanowski i prof. Kazimierz Zembrzuski. Wykłady w charakterze zastępców profesorów podjęli Władysław Fiszdon, Franciszek Misztal, Zdzisław Rytel, Kornel Wesołowski. Niestety trzej wybitni profesorowie Wydziału Mechanicznego: Maksymilian Tytus Huber, Michał Broszko, Karol Taylor przenieśli się do Politechniki Gdańskiej, gdzie warunki życia i pracy były znacznie lepsze niż w zrujnowanej Warszawie, a budowa Politechniki Gdańskiej też była ważnym wyzwaniem. W roku 1948/49 został wprowadzony dwustopniowy system studiów, trzy lub trzy i pół letni kurs inżynierski plus półroczna praktyka przeddyplomowa, drugi stopień kurs magisterski był dostępny dla kończących studia inżynierskie z wynikiem dobrym. Od roku 1954 następowało stopniowe przechodzenie na jednostopniowy system kształcenia. Na Wydziale Lotniczym kurs magisterski trwał 5,5 roku. W 1951 r. podjęta została decyzja o połączeniu kilku wydziałów Politechniki Warszawskiej z odpowiednimi wydziałami Szkoły Inżynierskiej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. Szkoła ta o długiej tradycji gdyż powstała w 1895 r. z funduszu utworzonego przez Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda dla uczczenia pamięci ich ojca i teścia Henryka Wawelberga, dzięki pozycji średniej szkoły mechaniczno-technicznej miała szczęście do nieprzer- 22\n23 wanej działalności nawet w okresie okupacji, skupiła grono świetnych wykładowców i reprezentowała wysoki poziom. Według wypowiedzi prof. Jerzego Bukowskiego  w kierownictwach obydwu szkół nie było jednomyślności co do celowości połączenia. Rektor PW prof. Warchałowski był zdecydowanym rzecznikiem połączenia, rektor Szkoły Wawelberga, prof. Ludwik Uzarowicz był zdecydowanie przeciwny.... Po 56 latach nieprzerwanej działalności szkoła była właściwym modelem wyższej technicznej szkoły zawodowej... Profesura PW była raczej przeciwna połączeniu, wśród młodych pracowników szkoły Wawelberga istniały tendencje do jej rozwoju w drugą Politechnikę. Argumenty za połączeniem były ważkie, istniały luki kadrowe i braki wyposażenia w wielu specjalnościach mechanicznych i elektrycznych obydwu szkół, dublowanie inwestycji było niecelowe. Abstrahując od względów politycznych, które wówczas odgrywały istotna rolę, było wiele czynników merytorycznych, które skłoniły Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego i Nauki do podjęcia decyzji o połączeniu.... Kilkudziesięcioosobowe grono wykładowców Szkoły Inżynierskiej zasiliło wydziały mechaniczne i elektryczne PW.... CKK zaaprobowała większość wniosków (profesorskich), dość liczne jednak były wypadki powołań tylko na stanowiska docentów... Takie obniżenie tytułów do wniosków miało miejsce nie tylko wobec profesorów kontraktowych powołanych spośród kadry Szkoły Wawelberga, uległ mu również niejeden wniosek Politechniki dotyczący własnych pracowników. Komisja powołana do spraw połączenia obu uczelni pracująca pod przewodnictwem prof. J. Bukowskiego zaproponowała powstanie w Politechnice Warszawskiej pięciu wydziałów mechanicznych: Mechaniczno-Konstrukcyjnego, Lotniczego, Mechaniczno-Technologiczno-Konstrukcyjnego, Mechaniczno-Technologicznego i Agromechanicznego. Na interesujących nas wydziałach Mechanicznym Konstrukcyjnym i Lotniczym utworzono następujące Katedry. Na Wydziale Mechanicznym Konstrukcyjnym: Matematyki, Części Maszyn, Teorii Maszyn Cieplnych, Dźwignic, Kotłów Parowych, Turbin Cieplnych, Silników Spalinowych, Budowy Lokomotyw, Maszyn Budowlanych i Drogowych, Chłodnictwa, Silników Wodnych i Pomp, Teorii Mechanizmów oraz Urządzeń i Aparatury Przemysłowej. Na Wydziale Lotniczym utworzono Katedry: Mechaniki Lotu, Aerodynamiki, Wytrzymałości Konstrukcji Lotniczych, Technologii Lotniczej, Budowy Samolotów, Wytwarzania Silników Lotniczych, Silników Lotniczych i Osprzętu Lotniczego. 23\n24 Nowe wydziały rozpoczęły rekrutację na pierwszy rok studiów w roku 1951, starsze roczniki kończyły studia według starych programów. Rysunek 8 przed Dziekanami wydziałów w okresie od 1951 do 1960 r. byli: Kadencja Wydział Mechaniczny-Konstrukcyjny Lotniczy 51/52 prof. Ignacy Brach doc. Leon Niemand 52/54 prof. Zdzisław Rytel doc. Leon Niemand 54/56 doc. Mieczysław Arkuszewski prof. Franciszek Misztal 56/58 prof. Zdzisław Rytel prof. Zbigniew Brzoska 58/60 prof. Stanisław Król prof. Zbigniew Brzoska stawia grupę profesorów Wydziału Mechanicznego Konstrukcyjnego wraz z absolwentami z roku W okresie wybudowano dwa ważne dla Wydziału gmachy: Gmach Nowy Lotniczy i Gmach Techniki Cieplnej. Poza własną rekrutacją w latach na Wydział Lotniczy PW przeszła znaczna liczba studentów drugiego i trzeciego roku w związku z likwidacją studiów lotniczych na Politechnice Wrocławskiej a wcześniej na Politechnice Łódzkiej i w AGH. W okresie od roku 1951 do 1960 wydziały mechaniczne PW podlegały różnym przemianom. Schemat tych przemian przedstawia rys. 9. Osobą, która odegrała decydującą rolę w przemianach wydziałów Mechanicznych Politechniki Warszawskiej i która przez wiele lat wpływała na losy Politechniki i przyszłego Wydziału MEiL był profesor Jerzy Bukowski. Współpracownik Czesława Witoszyńskiego po wojnie aktywnie uczestniczył w odbudowie Instytutu Aerodynamicznego, jako rektor PW miał swój udział w tworzeniu bazy dydaktycznej i badawczej Wydziału Lotniczego. JERZY BUKOWSKI ur r. w Bugaju (woj., kieleckie) rozpoczął studia na Wydz. Mechanicznym PW w październiku 1921 r., w r został asystentem w Katedrze Aerodynamiki kierowanej przez prof. Czesława Witoszyńskiego. W latach kierował rozbudową Instytutu Aerodynamicznego. W październiku 1935 r. rozpoczął pracę jako konstruktor i kierownik techniczny jedynej w kraju Fabryki Śmigieł W. Szomański i Sp.. W latach prowadził w oddziale lotniczym Wydz. Mechanicznego PW wykład projektowania śmigieł oraz wykładał aerodynamikę w szkole oficerów lotnictwa w Warszawie. W 1938 r. Wydz. Mechaniczny przeprowadza przewód habilitacyjny inż. Bukowskiego w oparciu o przepis ustawy zezwalający na habilitację bez doktoratu osób, które mają wybitne osiągnięcia twórcze w pracy zawodowej. 24\n25 Przed wojną Jerzy Bukowski opublikował książkę Technika laboratoryjna pomiarów aerodynamicznych oraz skrypt Projekt śmigła. Nie ukazał się, niestety, będący w sierpniu 1939 r. w drukarni Zeszyt prac Instytutu Aerodynamicznego zawierający opis instalacji do pomiarów śmigieł. 25\n26 26 Rys.8. Grupa profesorów Wydziału Mechanicznego Konstrukcyjnego wraz z absolwentami z roku Od prawej siedzą profesorowie: W. Szymanowski, Z. Brzoska, K. Wesołowski, F. Misztal, E. Oska, B. Stefanowski, Z. Rytel, J. Bukowski, J. Brach, A. Pilch, S. Szczawiński\n28 W czasie wojny pracował (z przymusu) w fabryce śmigieł (d. fabryka Szomańskiego). W czasie ewakuacji fabryki wywieziony do Niemiec. Od czerwca 1945 r. wykłada aerodynamikę i organizację pracy na Wydziale Elektro-mechanicznym Politechniki Warszawskiej z siedzibą w Lublinie. W 1946 r. wykłada mechanikę lotu na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej; niezależnie od tego zostaje kierownikiem Katedry Aerodynamiki w Warszawie i członkiem Rady Wydziału Mechanicznego PW. W tym czasie z wielką energią przystępuje do Rys. 10. Prof. Jerzy Bukowski odbudowy Instytutu Aerodynamicznego. W latach 1950/51 i 51/52 pełni funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego i w maju 1951 r. zostaje powołany przez Ministra na pełnomocnika ds. przygotowania połączenia Szkoły im. H. Wawelberga i S. Rotwanda z niektórymi wydziałami PW. W roku 1951/52 zostaje mianowany prorektorem ds. dydaktyki a od 1 września 1952 r. rektorem PW na miejsce rektora Warchałowskiego. Jako Rektor PW staje na czele Zespołu Głównego PW dla rozbudowy Politechniki. Od 1952 r. działał w Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego, do 1958 r jako przewodniczący Sekcji Technicznej, do 1961 roku jako sekretarz Rady, a do 1968 roku jako członek Prezydium Rady. W 1957 r. zostaje wybrany posłem na Sejm PRL, jako kandydat wysunięty przez Politechnikę Warszawską i NOT. Mandat piastuje przez cztery kadencje do 1969 r. Ponownie posłem na Sejm PRL zostaje w 1972 r. W maju 1959 r. zostaje ponownie wybrany Rektorem PW i funkcję tę pełni dwie trzyletnie kadencje do 1965 r. Jako Rektor, mediując pomiędzy władzami a samorządem studentów wielokrotnie przyczynił się do rozładowania napięć w trakcie strajków i wieców, które w tym czasie często miały miejsce w Warszawie z aktywnym udziałem studentów PW. Poza obowiązkami Rektora, prof. J. Bukowski działał w Głównej Komisji Kwalifikacyjnej przy PAN, w Komitecie Nagród Państwowych, był członkiem jury konkursu Mistrza Techniki, w Komitecie Budowy Maszyn PAN, w Komitecie Historii Nauki i Techniki przy Wydz. I PAN. Działał również w Międzynarodowej Unii Historii i Filozofii Nauki, będąc przewodniczącym Komitetu 28\n29 Mikołaja Kopernika i przygotowując obchody 500-lecia wielkiego astronoma. Był działaczem ruchu PUGWASH gromadzącego intelektualistów propagujących idee rozbrojenia i współpracy międzynarodowej. Prof. Jerzy Bukowski był działaczem NOT; uczestniczył w organizacji Kongresów Techników Polskich, w latach pełnił funkcję Przewodniczącego Rady NOT, a od 1971 r. Prezesa Zarządu Głównego NOT. Działalność polityczna, społeczna i organizacyjna w Politechnice i organizacjach naukowotechnicznych nie uniemożliwiła mu działalności naukowo-dydaktycznej w PW. Jako kierownik Katedry dbał o jej rozwój, w roku 1959 wydał obszerny podręcznik Mechanika płynów, a następnie Kurs mechaniki płynów (współautorem był dr P.Kijkowski). Profesor J.Bukowski był promotorem 8 doktoratów i recenzentem stu kilkudziesięciu prac doktorskich, prac habilitacyjnych i wniosków awansowych. W Instytucie Aerodynamicznym, z którym był stale związany również po przejściu na emeryturęw roku 1973, skupił grono zdolnych współpracowników naukowych, którzy oddziaływali na rozwój mechaniki cieczy i gazów w Polsce. Prof. Jerzy Bukowski zmarł r. W okresie swojej wieloletniej działalności uzyskał szereg nagród i odznaczeń, a pośmiertnie otrzymał najwyższe odznaczenie owego okresu, tj. medal Budowniczy Polski Ludowej. 29\n30 5. WYDZIAŁ MECHANICZNY ENERGETYKI I LOTNICTWA Na jesieni 1960 roku nastąpiło połączenie wydziałów: Mechanicznego Konstrukcyjnego i Lotniczego. Powstał Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa, którego 40-lecie właśnie obchodzimy. Stan obydwu wydziałów przed połączeniem i strukturę nowoutworzonego Wydz. MEiL opisuje prof. Zdzisław Rytel w . W opisie tym zawarto wiele szczegółowych informacji, podano: nazwy katedr i zakładów, kto nimi kierował i jaką prowadziły działalność dydaktyczną i naukową. Tutaj ograniczę się do wymienienia nazw katedr i tworzących je zakładów, podania nazwisk ich kierowników i składu kadry dydaktycznej wg stanu w 1965 r. oraz bardzo skrótowych informacji. Katedra Matematyki kierownik: prof. Witold Pogorzelski, a po jego śmierci (3 stycznia 1963 r.) prof. Janina Wolska-Bochenek. Pracownikami dydaktycznymi Katedry byli: dr Andrzej Borzymowski, mgr Jerzy Chmaj, mgr Teodozja Dubrawska, : mgr inż. Jan Pękalski, mgr Romuald Stańczyk, dr Magdalena Tryjarska, mgr Genowefa Warowna. Katedra Mechaniki (z trzema zakładami: Mechaniki Ogólnej, Mechaniki Lotu i Geometrii Wykreślnej) kierownik: prof. Władysław Fiszdon. Pracownikami dydaktycznymi Katedry byli: dr Rościsław Aleksandrowicz, mgr inż. Maciej Bossak, mgr inż. Jan Fredro, mgr inż. Ludomir Laudański, dr inż Wiesław Łucjanek, mgr inż. Wiesława Makaruk, mgr inż. Jerzy Maryniak, mgr inż. Wacław Mierzejewski, mgr inż. Eugeniusz Mzyk, mgr inż. Miron Nowak, mgr inż. Romuald Romicki, mgr inż. Tomasz Jan Szuster. Katedra czerpała z przedwojennych doświadczeń Katedr Mechaniki I i II, w której wykładali prof. M. Broszko i prof. Maksymilian Tytus Huber, a w zakresie Mechaniki Lotu prof. Gustaw Mokszycki. Katedra Wytrzymałości Materiałów i Konstrukcji kierownik: prof. Zbigniew Brzoska. Pracownikami dydaktycznymi Katedry byli: mgr inż. Leon Adamiec, mgr inż Marek Bijak, dr inż Andrzej Jaworski, mgr inż. Robert Jedrzejczyk, dr inż. Jacek Kapkowski, dr inż. Stanisław Łukasiewicz, dr inż. Jarosław Sobieszczański, dr inż. Jacek Stupnicki, dr inż Zdzisław Tereszkowski. 30\n31 Katedra korzystała z wielkiego dorobku prof. Maksymiliana Tytusa Hubera, jego współpracowników profesorów Rejnolda Kurowskiego i Jerzego Leyko. Katedra Materiałoznawstwa kierownik: prof. dr Michał Śmiałowski, p.o. kier. doc. Jerzy Łobzowski, od 1965 r. prof.dr Stanisław Jaźwiński. Pracownikami dydaktycznymi katedry byli: mgr inż. Jacek Baszkiewicz, dr inż. Jerzy Gałązka, dr inż. Ludomir Kalinowski, mgr inż. Jerzy Linkowski, mgr inż. Cecylia Malicka-Pieniążek, mgr inż. Jerzy Pełka, doc. dr hab. Zdzisław Poniewierski, mgr inż. Tadeusz Radomski, dr inż. Andrzej Szummer. Katedra Teorii Maszyn i Mechanizmów (z dwoma zakładami: Teorii Mechanizmów i Maszyn oraz Miernictwa Wielkości Mechanicznych) kierownik: prof. dr Jan Oderfeld Pracownikami dydaktycznymi katedry byli: dr inż. Marek Dietrich, dr inż. Jan Goliński, mgr inż. Krzysztof Kędzior, mgr inż. Tadeusz Kopyt, doc. dr inż. Adam Morecki, mgr inż. Kazimierz Nazarczuk, dr inż. Andrzej Olędzki, mgr inż. Włodzimierz Ozimowski, mgr inż. Zbigniew Walczak. Nauczanie w tej dziedzinie w Politechnice Warszawskiej zainicjował prof. dr Wacław Moszyński. Katedra Aerodynamiki (z dwoma zakładami: Aerodynamiki i Dynamiki Gazów) oraz z Instytutem Aerodynamicznym kierownik: prof. Jerzy Bukowski. Pracownikami dydaktycznymi katedry byli: mgr inż. Czesław Gołębiewski, dr inż. Wiktor Jungowski, mgr inż. Piotr Kijkowski, mgr inż. Maria Klonowska, mgr inż. Eugeniusz Łuczywek, dr inż. Jerzy Ostrowski, prof. dr Włodzimierz Prosnak, mgr inż. Andrzej Szumowski, mgr inż. Aleksander Szyszkowski, mgr inż. Antoni Tarnogrodzki, mgr inż. Jan Wojciechowski. Katedra czerpała z bogatych doświadczeń prof. Czesława Witoszyńskiego, zwanego ojcem lotnictwa polskiego za zasługi w zakresie aerodynamiki. Utworzony przez niego Instytut Aerodynamiczny wywarł wpływ na rozwój lotnictwa w Polsce i miał swój udział w dwukrotnym zwycięstwie w Challangach w latach 1932 i Współpracownikami Witoszyńskiego byli dr S. Neumark, dr J. Bonder. Katedra Teorii Maszyn Cieplnych (z dwoma zakładami: Termoenergetyki i Układów Energetycznych) Kierownik: prof. Bohdan Stefanowski, po jego odejściu w 1963 r. kierownikiem został doc. dr hab. Bogumił Staniszewski. Pracownikami dydaktycznymi katedry byli: mgr inż. Bogusław Abramowski, mgr inż. Jacek Bzowski, mgr inż. Andrzej Chmielowski, mgr inż. Stanisław Chrościel, dr inż. Bogusław Ferens, mgr inż. Jerzy Gąsiorowski, mgr inż. Elżbieta Gogół, dr inż. 31\nWydział Elektryczny Politechniki Śląskiej. Poczet dziekanów 19/21\nWydział Elektryczny Politechniki Śląskiej Poczet dziekanów 19/21 Profesor Kazimierz IDASZEWSKI Lata urzędowania: 1945 Został powołany na pierwszego dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej.\nMarian ŁAPIŃSKI ( )\nIX Seminarium WEP Marian ŁAPIŃSKI (1909-1992) Andrzej Marusak Warszawa, 26 IV 2017 r. Marian ŁAPIŃSKI (1909-1992) Dr inżynier elektronik i teletechnik, profesor Politechniki Warszawskiej, wynalazca i konstruktor\nProf.dr hab.inż.czesław Józefaciuk\nProf.dr hab.inż.czesław Józefaciuk Prof.dr hab.inż.czesław Józefaciuk urodził się 1 lutego 1931 r. w Studziance. Był synem Mikołaja i Ludwiki z domu Kulicka. Okres jego dzieciństwa przypadł na pierwsze\nZygmunt Szparkowski ( )\nX Seminarium WEP Zygmunt Szparkowski (1902-1988) Andrzej Marusak Warszawa, 21 VI 2017 ZYGMUNT SZPARKOWSKI (1902-1988). Mgr inż. elektryk, teletechnik, automatyk, telemechanik. Profesor i rektor Politechniki\nZarządzenie Rektora Politechniki Gdańskiej nr 21/2010 z 1 września 2010 r.\nZarządzenie Rektora Politechniki Gdańskiej nr 21/2010 z 1 września 2010 r. w sprawie: zmian organizacyjnych na Wydziałach: Architektury, Mechanicznym oraz Zarządzania i Ekonomii. Na podstawie art. 66 ustawy\n7 XII 2016 r. VII Seminarium SAiP OW SEP Andrzej Marusak\nBolesław DUBICKI (1906-1990) Inżynier i naukowiec, organizator, projektant, konstruktor. Profesor Politechniki Warszawskiej i Łódzkiej. Członek honorowy SEP i PTETiS. Inicjator i założyciel PTETiS, przewodniczący\nKazimierz Kolbiński. Kazimierz Kolbiński Prezes SEP w latach\nKazimierz Kolbiński Kazimierz Kolbiński 1901 1989 Prezes SEP w latach 1952-1959 Kazimierz Marian Kolbiński urodził się 21 listopada 1901 r. w Warszawie jako syn Augustyna, urzędnika Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej\nAKADEMIA WOJSK LĄDOWYCH. imienia generała Tadeusza Kościuszki. ZASADY PROWADZENIA SEMINARIUM DOKTORANCKIEGO na Wydziale Zarządzania\nAKADEMIA WOJSK LĄDOWYCH imienia generała Tadeusza Kościuszki ZASADY PROWADZENIA SEMINARIUM DOKTORANCKIEGO na Wydziale Zarządzania WROCŁAW 2017 I. Postanowienia ogólne 1. Na Wydziale Zarządzania Akademii\nProtokół Zebrania Sekcji Teorii Maszyn i Mechanizmów Komitetu Budowy Maszyn PAN dnia 28 czerwca 2017 r. w Warszawie\nProtokół Zebrania Sekcji Teorii Maszyn i Mechanizmów Komitetu Budowy Maszyn PAN dnia 28 czerwca 2017 r. w Warszawie Miejsce spotkania: Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej\nPOLSKA AKADEMIA NAUK Rejestr instytutów naukowych Nr rejestru: RIN-III-61/04 DZIAŁ I OZNACZENIE INSTYTUTU\nPOLSKA AKADEMIA NAUK Rejestr instytutów naukowych Nr rejestru: RIN-III-61/04 DZIAŁ I OZNACZENIE INSTYTUTU 1 2 3 4 5 Nr kolejny wpisu Pełna i skrócona nazwa instytutu, siedziba instytutu i adres REGON,\nXV Seminarium WEP Mieczysław Pożaryski ( ) Andrzej MARUSAK Warszawa, 21 II 2018\nXV Seminarium WEP Mieczysław Pożaryski (1875-1945) Andrzej MARUSAK Warszawa, 21 II 2018 Mieczysław Pożaryski (1875-1945) Inż. technolog i inż. elektryk. Absolwent szkół technicznych w Petersburgu i Darmstadt.


Po pierwsze zwiększ masę! Dieta do oceny. :D - Forum SFD\nsłowa kluczowe: pierwsze , zwiększ , masę , dieta , oceny\nNapisał(a) 11 October 2011 2:21 PM\nWitam, z faktu iż mimo odświeżania nikt nie odpisał na poprzedni temat zmuszony jestem założyć nowy. Chciałbym przedstawić plan dwóch diet, jednej na dzień treningowy a drugiej na dzień nie treningowy\n- Mix płatków owsianych 100g B:12 T:16 W:53 - 401Kcal\n- Mleko 200ml B:6.6 T:6.4 W:10 - 122Kcal\nKcal - 523\nDrugie śniadanie 12:30\n- 3 jaja B:22 T:17 W:1 - 250Kcal\n- 5 Kromek chleba razowego B:10 T:3 W:90 - 373Kcal\n- 13g Oliwy z Oliwek B:0 T:12 W:0 - 107Kcal\nKcal - 730\n- 50g Makaronu B:5 T:0.8 W:38 - 179Kcal\n- 100g Piersi kurczaka B:22 T:1 W:0 - 99Kcal\nKcal - 278\nPrzed Treningowy 17:00\nW trakcie treningu 18:00 - 19:00\n- 44g Carbo B:0 T:0 W:40 - 170Kcal\nKcal - 170\nPo Treningu 19:00\n- 70g Mass Activator B:14 T:1.4 W:51 - 273Kcal\n- 30g WPC Econo B:24 T:1.5 W:1.5 - 120Kcal\nPo Treningowy 20:00\n- 50g Ryż B:3.2 T:0 W:38 - 172Kcal\n- 120g Mintaj B:20 T:0.7 W:0 - 88Kcal\n- 120g Twarogu B:22 T:6 W:4 - 160Kcal\n- 30g orzechów włoskich B:4.8 T:18.1 W:5.4 - 194Kcal\nB: 191g 2.5g/kg\nT: 90g 1.1g/kg\nW: 373g 4.8/kg\nKcal 2971 Kcal\n- 100g Makaronu B:10 T:1.6 W:75 - 363Kcal\nKcal - 569\nKcal - 462\nB: 156g 2g/kg\nT: 91g 1.1g/kg\nW: 346g 4.4/kg\nMoże być takie zestawienie ? Co zmienić itp? Nic nie przeszkadza aby było w DT 2.5g/kg białka a w DNT 2.0g/kg? ;)\nZmieniony przez - Trimax49 w dniu 2011-10-11 14:50:23\nNapisał(a) 11 October 2011 3:16 PM\npodoba mi się ta dieta, widać że układana z głową.\nrozumiem, że warzywa są na tyle oczywistym elementem diety,\nże ich nie wymieniłeś?\nco do proporcji mikroskładników- nie jestem ekspertem\nale radziłbym w dt/ dnt manipulować raczej węglowodanami.\nNapisał(a) 11 October 2011 3:47 PM\nTak Tak, warzywa są przy każdym posiłku oprócz około treningowych:)\nGłówny problem w tym że białko ciężko jest dostarczyć z pożywienia ( w dużych ilościach ) Więc w DT wychodzi mi 38g białka z prochu ( Gainer + Econo - po treningu ), lecz niestety nie uda mi się raczej w DNT nadrobić tych 38g białka z pożywienia więc z tego faktu w DT wychodzi 2.5g/kg a w DNT 2.0g/kg ;)\nManipulować węglami w jakim kontekście? Moje zapotrzebowanie wynosi ~2600kcal lecz przy tej wartości ciężko mi jest cokolwiek więc stwierdziłem że ~2900kcal będzie optymalną ilością.\nNapisał(a) 11 October 2011 3:49 PM\nna poczatek nie bawiłbym się w manipulacje wogóle. Dodaj wielonienasyconych bo p[roporcje kw tł sa słabe\nNapisał(a) 11 October 2011 4:16 PM\nW śniadaniu mam około około 20g siemienia lnianego i około 10g rodzynek\nMoże dorzucić jeszcze do twarogu na noc siemienia ? Zamiast lub do orzechów?\nChyba że masz jakąś inną alternatywę? Kupiłbym Olej Lniany lecz musiałbym niezły hektar jechać do miasta a tego mi się nie chce;)\nNapisał(a) 11 October 2011 5:30 PM\nto troche za mało a gdzie epa i dha ?\nNapisał(a) 11 October 2011 5:35 PM\nŁykam około 6 tabów omegi do śniadania ;) ale to pewnie nie wystarczy? Hm, to co mam dodać zamiast oleju lnianego ?\nZmieniony przez - Trimax49 w dniu 2011-10-11 17:36:14\nNapisał(a) 11 October 2011 6:13 PM\njest ok dodaj lniny\nNapisał(a) 11 October 2011 7:48 PM\nBiałka stanowczo za mało.\nPrzynajmniej 200g samego zwierzęcego by się przydało. Ty masz może z 100g białka tak na prawdę.\nNapisał(a) 11 October 2011 7:52 PM\nCzy ja wiem czy za mało, w DT 2.5g/kg a w DNT 2g/kg ... S.m.p.a a reszta ok? Powiedź mi czy to że nie mogę zasnąć ostatnio jest spowodowane twarogiem? Gdzieś czytałem że człowiek po białku strasznie źle śpi i że do odpowiedniego procesu potrzebne są węglowodany, lecz takowe się odkładają... zazwyczaj jem zaraz przed pójściem spać..\nNapisał(a) 11 October 2011 9:16 PM\nNa noc spróbuj dać zbilansowany posiłek daj razowca sera troche i warzywa i za 1-2 do spania\nCo to za sprzęt do ćwiczeń ?\nPierwsze HST do poprawki/oceny


Wałęsa Człowiek z teczki (Okładka miękka) | CDP.pl\nWałęsa Człowiek z teczki (Okładka miękka) Wałęsa Człowiek z teczki (Okładka miękka) Oferta specjalna\nZysk i S-ka Tak demaskatorskiej książki o Lechu Wałęsie jeszcze nie było! Ostry, odkrywczy i nowatorski publicystyczno-historyczny pamflet będący odpowiedzią na zalew kłamstwa o „naszej ikonie”. Kontrapunkt do filmu Andrzeja Wajdy!\nWolisz prawdę od kłamstwa? Czujesz sie oszukany przez tandem Jaruzelski-Wałęsa? Pozostajesz lojalny wobec Sierpnia '80 i idei „Solidarności”? Koniecznie przeczytaj prawdziwą książkę zamiast oglądać fałszywy film! Cechy Autor\n"Wałęsa Człowiek z teczki" wciąż czeka na pierwszą opinię.Napisz co sądzisz o tym produkcie.


HOTEL BOUTIQUE & VILLAS OASIS CASA VIEJA (La Oliva, Hiszpania) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Hotel Boutique & Villas Oasis Casa Vieja\nHotele w pobliżu Molinos de Villaverde\nHotele w pobliżu Fuerteventura Rent a Bike Tour\nHotele w pobliżu Otro Mar\nHotele w pobliżu Mouja\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Hotel Boutique & Villas Oasis Casa Vieja\nAtrakcje w pobliżu obiektu Hotel Boutique & Villas Oasis Casa Vieja\nHotel Boutique & Villas Oasis Casa Vieja opinie, La Oliva\nZobacz wszystkie hotele (55) w lokalizacji La Oliva\nNr 11 wśród 55 hoteli w lokalizacji La Oliva\nZobacz wszystkie hotele (55) w lokalizacji Fuerteventura\n#11 z 55 hoteli w lokalizacji: Fuerteventura\nCalle Almendrero 12, 35640, La Oliva, Fuerteventura Hiszpania\nPort Lotniczy Puerto del Rosario15 km\nPort Lotniczy Lanzarote47 km\nOXFORDSHIRE43 przesłane treści36 podziękowań\nPomocny i miły personel. Płatności akceptowane tylko przy użyciu kart kredytowych (bez gotówki!). Mieliśmy ogromny pokój z salonem. Restauracja jest bardzo przyjemna ze stonowanym oświetleniem i ostrymi obrusami, co jest rzadkością na Fuerteventurze. Dwa punkty minus - WiFi tylko w barze / salonie, a leżaki na każdą pogodę są wyjątkowo niewygodne bez żadnych mat. Dobre jedzenie i dobre śniadania. Chociaż otwarty dla nierezydentów wydaje się, że większość gości to mieszkańcy - w przeciwieństwie do innego pobliskiego hotelu, który był staranowani szczególnie niechlujnymi lokalnymi klientami. W telewizji nie ma żadnych angielskich kanałów.…\nWskazówka dotycząca pokojów: Most rooms are ground floor. Believe there are two on first floor.\nHexham, Wielka Brytania65 przesłanych treści28 podziękowań\nPersonel w Casa Vieja są rozkoszą i sprawili, że nasze wakacje. Są mili, wydajni i bardzo pracowici i przyjemni. Hotel jednak był rozczarowujący. Nasz pokój, podczas gdy duży był ciemny, był główny salon i jadalnia. (Być może bardziej komfortowo w lecie) w rzeczywistości trudno było odczytać menu. Meble były niewygodne tylko z bardzo cienkimi poduszkami do siedzenia. Na leżakach nie ma poduszek, a krzesła w jadalni są absurdalnie niskie na stoły. Łazienki były podstawowe, tylko o. k. ale potrzebne są lusterka do golenia / makijażu Zewnętrzne siedzenia mogą być lepiej zaplanowane z większą ilością obszarów chronionych przed stałym wiatrem. Jedzenie było rozczarowujące w restauracji i śniadanie było po prostu odpowiednie. Jednak są dwie bardzo dobre restauracje w odległości spaceru i bardziej w pobliżu, jeśli masz samochód. Hotel znajduje się w pobliżu przystanku autobusowego dla osób bez transportu. Pani właściciel / kierownik był w hotelu przez większość dni, ale nie starał się przywitać gości! To może być naprawdę dobry hotel z nieco większą dbałością o szczegóły. Wreszcie, jeśli chcesz czytać w łóżku, weź pochodnię.…\nWskazówka dotycząca pokojów: Our room faced the pool so was not so private.\nUżytkownik Lucile_11 napisał recenzję lut 2019\nTonbridge, Wielka Brytania65 przesłanych treści23 podziękowania\nWłaśnie wróciliśmy z 7 dni w tym małym hotelu. Uroczy personel, piękne pokoje i dobre jedzenie w restauracji - czego więcej można potrzebować na początku lutego! Mały, nieogrzewany basen, którego niestety nie mogliśmy wykorzystać, ponieważ pogoda nie była wystarczająco ciepła - morze było nie więcej niż o dwa lub trzy stopnie! Mieliśmy słoneczne niebo i z wiatrem było naprawdę ciepło. Wypróbuj plażę La Concha w El Cotillo, około 15-20 minut jazdy samochodem, która jest chroniona przez skały i ma małe kamienne ogrody do opalania. Trochę się nudziliśmy z tej samej oferty na śniadanie, ale było to zupełnie wystarczające. Dwie inne dobrej jakości restauracje w odległości spaceru na zmianę menu w razie potrzeby. Jesteśmy bardzo zadowoleni z naszego pobytu. - Dziękuję Ci…\nUżytkownik jodiediamond napisał recenzję lut 2019\nZatrzymałem się w tym hotelu w styczniu. W dniu przyjazdu recepcjonistka zapytała mnie o rezerwację - wyjaśniła, że rezerwacja dotyczyła dwóch osób. To nie było właściwe, podróżowałem sam. Nie było ciepłego powitania i natychmiast padło pytanie o moją rezerwację. Trwało to przez jakiś czas i wydawało się zupełnie bezcelowe, ponieważ wyraźnie był to ich błąd - byłem jedną osobą! Nie rozumiem, o co jej chodziło, byłem sam - tam tylko osoba do tej rezerwacji. Po jakimś czasie zapytałem, czy mogę mieć klucz do pokoju, ponieważ byłem zmęczony podróżowaniem przez cały dzień. Zapytanie nie zostało rozwiązane - recepcjonista był tak niewiarygodnie zakłopotany, że rezerwacja dotyczyła dwóch osób, co najwyraźniej było ich błędem, a nie moim. Po kolejnych przesłuchaniach w końcu dała mi swój klucz i powiedziała, że rozwiąże to później. Pewnie, że był to błąd z ich strony i po prostu rozwiązany przez zmianę liczby gości w rezerwacji. Od początku nalegała, że płacę za dwóch gości i było to więcej niż należało. Tak się nie stało. Kiedy się wymeldowałem, stało się to jeszcze większym problemem. Mój pokój był bardzo ciemny i zimny. Bieżąca woda przez cały mój pobyt była brązowa, chociaż zdecydowanie gorąca, co było wygodą po długim dniu spędzonym w żywiole. Na życzenie dostarczyli mi dodatkowe koce, które szczerze mówiąc nie były wystarczające, ale lepsze niż nic, więc spałem z dodatkowymi swetrami i skarpetkami na piżamie. Kiedy wspomniałem o wodzie, powiedzieli, że dostaną inżyniera, ale nie usłyszałem o tym więcej. Oni mają otwarty ogień w holu, który ja i goście byli bardzo zadowoleni, aby usiąść w godzinach wieczornych. Było kilka dni w czasie mojego pobytu, kiedy było szczególnie zimno i zapytałem, czy zapalą ogień, ale odmówili do 19 i tylko z jedną kłódką! I nie chciał dodawać żadnych dodatkowych logów. Więc siedziałem tam przez dwie godziny trzymając szklankę wina, mroźno zimno! Śniadanie było wliczone w cenę pokoju, ale to naprawdę przygnębiające sprawa-jakość jedzenia była bardzo słaba i wybór był bardzo ograniczony. Skończyło się na tym, że chodziłem do supermarketu i kupowałem kilka rzeczy i trzymałem je w lodówce w pokoju hotelowym. W dniu wyjazdu ta sama kobieta, która mnie zameldowała, ponownie zakwestionowała moją rezerwację - mimo że wyraźnie byłem jedyną osobą, która została. Powtórzyła, że zapłaciłem za dużo pieniędzy za moją rezerwację, ponieważ opierało się na dwóch osobach, które jej towarzyszyły. Jednak powiedziała, że nie może nic z tym zrobić. Ona również nalegała, że to dlatego, że zarezerwowałem przez rezerwację. com, jednak było to całkowicie niepoprawne - faktycznie zaksięgowałem bezpośrednio na stronie internetowej hotelu. Następnie wycofała swoje uwagi na temat nadpłaty. Ona najwyraźniej nie wiedziała, jak sobie poradzić z tą sprawą i nie była jasna, jaki był faktyczny problem. Cała ta sytuacja była naprawdę frustrująca i nadal nie została rozwiązana. Od kiedy wróciłem do domu, zadzwoniłem do nich i wysłałem e-mailem, ale nie otrzymałem odpowiedzi. W sumie nie jest to świetny pobyt, straszna obsługa klienta, nieuprzejmy personel i nie przyjmujemy w najmniejszym stopniu…\nUwielbialiśmy nasz tydzień tutaj. Hotel jest mały, ale ma wszystko. Jest w spokojnej okolicy na północ od La Oliva, dzięki czemu dostęp do zachodniego i wschodniego wybrzeża łatwe. Restauracja jest doskonała; chociaż w pobliżu są inne doskonałe restauracje, jedliśmy każdej nocy. Najlepszy ze wszystkich był personel, który był bardzo przyjazny i pomocny.…


Controlling i Rachunkowość Zarządcza 6/2009 | Controlling i Rachunkowość Zarządcza\nControlling i Rachunkowość Zarządcza 6/2009 (czerwiec)\nTekst otwarty nr 6/2009 29.05.2019\nSpotkanie Koła Praktyków Controllingu Warszawa\nMapowanie myśli za pomocą Visual Business Mapping może być doskonałym narzędziem pracy controllera. Przekonali się o tym uczestnicy siódmego spotkania Koła Praktyków Controllingu Warszawa.\nTekst otwarty nr 6/2009 26.05.2019\nTekst otwarty nr 6/2009 28.05.2019\nFirma Hewitt Associates ogłosiła wyniki czwartej edycji Badania Najlepsi Pracodawcy (Best Employers Study) w Polsce. W tegorocznej edycji badania udział wzięło aż 126 firm reprezentujących różne branże, skale działania i regiony. Zwycięzcą w kategorii dużych firm została Quintiles Poland, a w kategorii małych i średnich – EMC Computers Systems Poland.\nnr 6/2009 27.05.2019\nBudżetowanie w grupie kapitałowej\nTypowym procesem w zarządzaniu przedsiębiorstwem jest rozwój, który poprzez wzrost organiczny lub też operacje zakupu/fuzji prowadzi do powstania znacznie większych podmiotów gospodarczych, względnie grup kapitałowych. Coraz częściej menedżer i controller będą konfrontowani z tą zmieniającą się rzeczywistością, a wymagać to będzie istotnych zmian w systemach controllingu.\nnr 6/2009 28.05.2019\nSzacowanie kosztów fluktuacji pracowników\nW walce o przetrwanie na rynku przedsiębiorcy koncentrują się na zarządzaniu płynnością, a co za tym idzie, na ograniczaniu kosztów. Poza kosztami reklamy, promocji i public relations, stosunkowo łatwo jest zredukować koszty premii i nagród, delegacji, czasopism, wyjazdów integracyjnych i szkoleń. Niestety, wbrew przewidywaniom menedżerów, radykalne ograniczenie tych kosztów w okresie kilku miesięcy...\nRola narzędzia IT w procesie budżetowania kosztów operacyjnych Fortis Banku\nStudium przypadku: Przykład Fortis Banku Polska pokazuje, iż wdrożenie systemu informatycznego wcale nie musi być żmudne i długotrwałe. Wystarczyły dwa miesiące, aby powstało rozwiązanie w istotny sposób wspierające wybrany proces biznesowy.\nMariusz Sumiński, Agnieszka Caputa\nW wielu przedsiębiorstwach, nie tylko polskich, przyjmuje się, że odchylenie od planu jest czymś złym. Traktuje się je jako błąd, czego naturalną konsekwencją jest szukanie winnych. Czasami koncentracja na szukaniu winnych przybiera takie rozmiary, że istotą budżetowania w takich przedsiębiorstwach staje się tak zwane „polowanie na czarownice”.\nStudium przypadku: W poprzedniej części cyklu (nr 5/2009) przedstawiliśmy równanie czasowe opisujące proces kompletacji oraz podstawowe wnioski, które na jego podstawie zostały wyciągnięte. Niniejsze opracowanie dotyczy natomiast zastosowania równania czasowego do zbadania pracochłonności kompletacji zamówień o odrębnych charakterystykach i wskazania jej bardzo znaczącego zróżnicowania wynikającego...\nControlling jako metoda rozwiązywania problemów przy wdrażaniu strategii\nPodczas rozważań na temat wdrażania strategii wymieniane są często dwa aspekty, które pozwalają z góry przewidzieć problemy realizacji. Plan realizacji trzeba rozpatrywać zależnie od sytuacji, tzn. należy go w miarę precyzyjnie dopasować do poszczególnych zasobów przedsiębiorstwa, a w szczególności do wyznaczonego kierunku rozwoju strategicznego. Chodzi o kompleksowy i wielopoziomowy proces zmian,...\nnr 6/2009 25.05.2019\nNarzędzia i techniki do optymalizacji kosztów\nW drugiej części cyklu prezentujemy wybrane narzędzia i techniki wspierające optymalizację kosztów od strony analitycznej. Mogą one być wykorzystane zarówno jako samodzielne narzędzia do działań akcyjnych w zakresie optymalizacji kosztów, jak i stanowić element procedury i rozwiązań systemowych w tym zakresie.\nWarunki sprawnego funkcjonowania systemu budżetowania\nProblem: Na łamach miesięcznika „Controlling i Rachunkowość Zarządcza” (numery 9, 12/2008, 3/2009) zostały omówione mity funkcjonowania budżetowania i controllingu. W artykułach tych autor przedstawił wybrane problemy związane z funkcjonowaniem budżetowania w przedsiębiorstwach. Proszę o zaprezentowanie warunków sprawnego funkcjonowania systemu budżetowania.\nPrzesłanki dla wdrożenia controllingu\nProblem: Jestem regularnym uczestnikiem szkoleń i konferencji z obszaru controllingu. Na konferencjach tych, a szczególnie podczas prelekcji stricte praktycznych (pochodzących z konkretnych przedsiębiorstw), pojawiają się często podstawowe przesłanki dla wdrożenia controllingu w tych organizacjach. Wbrew pozorom przesłanki te są w różnych firmach bardzo odmienne. A to podstawą do uruchomienia prac...\nWdrażanie metody 5S w przedsiębiorstwie\nProblem: O tym, że w Polsce mamy do czynienia z kryzysem gospodarczym, wiedzą już praktycznie wszyscy – nawet najwięksi optymiści. W związku z tym faktem większość przedsiębiorstw poszukuje metod optymalizujących wykorzystywane do realizacji zadań zasoby. Proszę o przybliżenie japońskiej metody 5S.\nMetodyka użytkowania i budowy modeli w arkuszu\nMetodyka to sposoby i techniki użytkowania arkusza, które umożliwiają utrzymanie na dużym poziomie bezpieczeństwa oraz elastyczności modelu w arkuszu (rozumianej jako łatwość dokonywania zmian przez użytkownika). To również standaryzacja rozwiązań, tzn. używanie ustalonych sposobów i technik w określonych przypadkach.


Broń warta miliony USD trafi na Ukrainę! Między innymi "drony samobójcy"\nBroń warta miliony USD trafi na Ukrainę! Między innymi „drony samobójcy”\nmar 16, 2022 Biden, dostawa broni na Ukrainę, nowoczesne drony, Stany Zjednoczone, wojna na Ukrainie\nPrezydent Stanów Zjednoczonych – Joe Biden – ogłosił, że USA wyślą Ukrainie potężną dostawę broni, wartą setki milionów dolarów. W „paczce” od Wujka Sama znajdą się, m.in. zestawy przeciwpancerne, zestawy przeciwlotnicze (w tym dalszego zasięgu) oraz drony. Całość pomocy ma mieć równowartość ok. 800 mln dolarów – informuje „Polsat News”.\n„To pozwoli ukraińskiemu wojsku nadal powstrzymywać samoloty i śmigłowce, które atakowały Ukraińców” – powiedział Biden, ogłaszając swoją decyzję w Białym Domu.\nPrezydent Ukrainy Wołodymyr Zełeński apelował ostatnio do NATO o zamknięcie przestrzeni powietrznej nad Ukrainą. Oznaczałoby to, że NATO-owskie myśliwce musiałyby chronić ukraińskie niebo przez rosyjskimi samolotami oraz pociskami rakietowymi – ryzykując wejście w bezpośredni konflikt. Kiedy okazało się, że Sojusz nie jest gotowy podjąć tego ryzyka, Zełeński zawnioskował do NATO o broń przeciwlotniczą – ale nie krótkiego zasięgu, czyli taką, jaką Ukraińcy otrzymywali dotychczas. Były to, m.in. amerykańskie „Stingery” oraz zabójcze, polskie „Pioruny”, które strącały już rosyjskie maszyny nad Gruzją w 2008 roku.\nAdministracja Bidena odpowiedziała na ten wniosek. Ukraina w nowym pakiecie broni defensywnej otrzyma 9 tys. granatników przeciwpancernych „Javelin” oraz zestawy przeciwlotnicze dalszego zasięgu wraz z amunicją. Obrońcy otrzymają też 7 tys. karabinów i granatników a także „samobójcze” drony bojowe, którymi można niszczyć sprzęt pancerny.\nMożliwości dronów Switchblade przedstawiono na poniższym filmie, opublikowanym przez producenta.\nBiden: Władimir Putin zapłaci wysoką cenę\n„To pokazuje nasze zobowiązanie, by wysyłać najnowocześniejsze systemy na Ukrainę” – powiedział Biden.\nTelewizja NBC podała, że drony, które przekaże Ameryka to najprawdopodobniej tzw. amunicja krążąca, czyli drony „kamikaze” Switchblade.\n„To może być długa i trudna bitwa, ale będziemy stale wspierać Ukrainę” – zapewnił Joe Biden w wystąpieniu telewizyjnym. Stwierdził, że to, co robi Rosja w Ukrainie „jest przerażające i prezydent Rosji Władimir Putin zapłaci za to wysoką cenę”.\n„Prezydent Zełenski przemawia w imieniu narodu, który pokazał siłę i odwagę, który zainspirował świat” – ocenił prezydent USA. Joe Biden obiecał, że Stany Zjednoczone będą wspierać Ukrainę do końca. Zarówno gospodarczo, jak i militarnie.


Spotkanie biznesowe – jaki strój będzie odpowiedni? | Wszystko Wiem\nBiznesowy dress code rządzi się swoimi prawami, jednak dzisiaj jest on nieco bardziej otwarty na nowości niż jeszcze kilka lat temu. Oczywiście do kanonu biznesowej klasyki przeszły zarówno damskie, jak i męskie garnitury w ciemnych kolorach, spódnice do kolan, żakiety, ołówkowe sukienki oraz białe koszule, ale obecnie możemy pozwolić sobie na małe szaleństwo w ramach ogólnie przyjętych zasad. Przede wszystkim musimy pamiętać, że mężczyźni powinni nosić koszule, starannie skrojone spodnie i buty o ponadczasowym fasonie, natomiast w przypadku kobiet źle widziane są gołe nogi, buty bez palców, duże dekolty oraz kreacje na ramiączkach.\nGdzie kupować odzież damską, która sprawdzi się w biurze?\nUbrań biznesowych nie musimy szukać u zagranicznych projektantów, ani w zachodnich sieciówkach produkujących swoją odzież w Azji. Lepiej skupić się na rodzimym rynku, który może zaoferować nam naprawdę świetne gatunkowo elementy garderoby. Dla przykładu pod adresem internetowym https://www.wlokienka.com/ kupimy piękne, bardzo kobiece sukienki o klasycznych fasonach. Większość produktów na stronie ma długość midi, czyli taką, która idealnie wpisuje się w biurową estetykę. Duży wybór kolorów, miłe w dotyku, trwałe tkaniny oraz kroje odpowiednie dla każdej sylwetki zagwarantują nam udany shopping. Do takiej prostej sukienki wystarczy dobrać czarne pantofle na niewielkim obcasie i torebkę mieszczącą niezbędne akcesoria. Na ramiona możemy narzucić rozpinany sweterek, krótką marynarkę lub płaszcz. Taki zestaw każdej bizneswoman doda pewności siebie.\nPoprzedniMozaika, jako nowoczesny pomysł na wykończenie naszej łazienki\nNastępnyCzym różnią się domowe stacje ładowania pojazdów od tych profesjonalnych?


FAQ misji fabuły X3:TC - komentarze i pytania - X-universe Database - strona 3\nFAQ misji fabuły X3:TC - komentarze i pytania\nRozpoczęty przez Mani, lis 23 2008 22:22\nNapisano 13 czerwiec 2009 - 21:51\nJa właśnie jestem na tym etapie:\nkryształy 750.000 <--->75.000\nI patch 2.1 zmienił mi z 750000 na 250000. Więc ilość 75000 jakoś mi nie pasuje.\nNapisano 13 czerwiec 2009 - 22:03\nNapisano 13 czerwiec 2009 - 22:06\nOK, znaczy się mnie oszukali\nNapisano 14 czerwiec 2009 - 15:41\nNo nie do końca ^^\nJa zebrałem wszystkie kryształy za pierwszym razem ! ! ;p Kosztowało to pare(naście) fabryk i TLów (Mamutów z racji pojemności) jako stacje przeładunkowe dla statków zaopatrzenia ale udało się\nPo patchu 2.1 trochę zbladłem gdy otrzymałem info że zmniejszyli ilość kryształów jakie trzeba dostarczyć (podobało mi się to że HUBa nie będzie miał każdy ale teraz przesadzili z łatwością :< ) wczytałem save i przy 728k (taki save) Kryształów zmieniło się na 250k Kryształów.\nNo cóż..ułatwili leniuchom zadanie...\nChociaż nie pytajcie co zrobiłem z\nmikrochipy 250.000 <--->25.000\nCały wszechświat ma chipów na kolejne eony ;p\n(Oczywiście gra bez skryptów)\nTeraz z Kryształkami L będzie łatwiej ale szkoda mi poświęconego czasu teraz :/\nPS. Rozpocząłem fabułę Bankrut zabójca i od czasu do czasu z bram skokowych wyskakują Poszukiwacze nagród ale po ściągnięciu kilku Centaurów przestali się tak ochoczo pojawiać... jednak ciekaw mnie co z tą fabułą bo póki co poluje sobie na paradian (tak dla klimatu ^^ ) ale książeczki czy wpisu żadnego nie dostałem.\nPS2. Co do FF to w misji obrony Sektora militarnego nie pamiętam :/ Może obrona się szybko z tym uporała...\nCo do końcówki to do Khaków skoczyłem 3 niszczycielami klasy Tytan ;D obładowanego bronią na śrut wyrzutnie bomb czy coś takiego ;p a pierwszą wieżyczkę wyposażyłem w jakieś konkretniejsze uzbrojenie i poleciałem w sektor trzymając się dalej od reszty moich niszczycieli bo o Frendly Fire łatwo ;p\nWszyscy wrócili do domu cało i zdrowo Osłon nie zjechali mi poniżej 20%\n2 lotniskowce które na początku wyskoczyły nawet nie narozrabiały tak jak śrut ;p szczególnie Fightery\nNagrody za FF nie stwierdziłem póki co :/\nNapisano 25 czerwiec 2009 - 10:22\nPatch 2.1 zmienił wymagania hubusia zapaodałem nową gre z 2.1 i woooo\netap 1 bez zmian\nteladianium 150.000 <--->15.000\nruda 450.00 <--->45.000\nnividium bez zmian\nkrzem 400.000 <--->40.000\nCo do patcha, to nie za bardzo zostalo to zmienione, poniewaz w trakcie rozpoczynania tej misji ( a raczej calej gry) mialem juz zainstalowany 2.1 i zakonczona misje u Terran, Gonerow i bylem w trakcie Polowania i Final Furry. Jestem przy pierwszym otwarciu bram i mam do dostarczenia 150 000 Teladianium i 450 000 Rudy wiec dla mnie nic sie nie zmienilo. Jakis numer, czy zachcianki gry?\nNapisano 25 czerwiec 2009 - 10:27\nZobacz tu: http://xudb.pl/topic...t__20#entry7290\nByłem trakcie HUB-a gdy instalowałem patcha 2.1 i zmieniło mi.\nNapisano 25 czerwiec 2009 - 13:55\nA ja nie bylem w trakcie HUBa (dopiero rozpoczynalem gre) i mi nie zmienilo :/\nNapisano 25 czerwiec 2009 - 14:08\nSobek, ja również zainstalowałem patch, jak kończyłem zbierać teladianium. Teraz dłubię 450.000 rudy, mnie patch też nic nie zmienił. Może jak przejdę do 3 etapu ...\nNapisano 25 czerwiec 2009 - 16:03\nA teraz kolejne pytanie. Czy ktos ukonczyl Treasure Hunt (Polowanie na skarby)? Po ostatnie misji wszystkich Teladian mam na czerwono. Nie atakuja mnie, ale za to mam utrudniony handel, bo nie moge w takiej sytuacji uruchomic polecenia obrony handlarza, bo atakuja wszystkich. Czy to sie zmieni po jakims czasie, czy jest jakas metoda, zeby we wszystkich sektorach pozmieniac ich jako przyjaciol? Repytacje mam (bardzo) pozytywna i wiec nie wiem co sie dzieje.\nMisja jest calkowicie skonczona. Dostalem juz statek w prezencie.\nYACEK uporzadkuj opisy misji do jednego postu, bo nie za bardzo chce sie ludziom szukac kazdej misji po kolei. Do tego nad opisami nie chowaj tytulow, bo i tak jak ktos bedzie potrzebowal, to w takiej sytuacji musi zajrzec do kazdego spoilera, zeby znalezc wlasciwa pomoc.\nI jeszcze jedno. W niektorych opisach nie ma tytulow jakiej misji one dotycza i trzeba sie domyslac, wiec i tak kazdy musi zajrzec do wszystkich pomocy.\nNapisano 25 czerwiec 2009 - 16:07\nTeż skończyłem (a niby jak miałem napisać FAQ tej misji?), nawet dwa razy (raz w wersji beta patcha), ale opisanego przez Ciebie efektu ubocznego nie miałem.\nReputację masz piszesz OK, a jak w ustawieniach przyjaciel/wróg w stosunku do Teladian?\nMoże zmieniły ci się globalne ustawienia na wróg?


Nasze Testowanie: maja 2015\nW końcu wypróbowałam nowe Chłodniki Winiary i muszę przyznać, że bardzo przypadły mi do gustu. Szybko się je przygotowuje (nawet największy antytalent kulinarny nie będzie miał z nimi najmniejszego problemu), są orzeźwiające, no i dzieciaki również za nimi przepadają. Moim faworytem jest chłodnik czosnkowo-koperkowy. Smakuje idealnie, jak domowy.\nJeśli chodzi o pozostałe smaki to nie do końca zasmakował mi Chłodnik ogórkowy. Sama nie wiem... czegoś mi w nim brakuje.\nAutor: marczella w. o 17:31 1 komentarz: Linki do tego posta\nW końcu są.... Wyczekiwane przeze mnie Chłodniki Winiary z akcji ambasadorskiej na http://rekomenduj.to, wreszcie do mnie dotarły. Już nie mogę doczekać się testowania. To moja pierwsza kampania ambasadorska na tym portalu i jestem mega szczęśliwa. Jutro zaczynamy testowanie, a póki co kilka słów o samych Chłodnikach.\nAutor: marczella w. o 19:38 2 komentarze: Linki do tego posta\nByłam bardzo ciekawa jego działania i szczerze mówiąc bardzo ale to bardzo sprostał wymaganiom mojej skóry. Najważniejsze, że ma super konsystencję, taką delikatną - to lubię. Kilka słów o kremie.\nNIVEA CARE Lekki Krem Odżywczy:\nNIVEA Care to pierwszy krem, którego innowacyjna formuła zawiera lekkie hydro-woski. Po aplikacji na skórę, pod wpływem temperatury ciała, hydro-woski natychmiast się rozpuszczają i wnikają głęboko pomiędzy komórki naskórka, zapewniając głębokie odżywienie skóry.\nW moim przypadku NIVEA Care sprawdził się znakomicie. Świetnie odżywił skórę, a najważniejsze - nie jest tłusty (nie cierpię tłustych kremów) i jest idealny pod make-up.\nAutor: marczella w. o 19:24 1 komentarz: Linki do tego posta\nMój dzisiejszy pomysł na paznokcie. Proponuję Sally Hansen nr 370 Commander in Chic. Śliczny, mój ulubiony (ok jeden z moich ulubionych).\nAutor: marczella w. o 21:27 3 komentarze: Linki do tego posta\nidealny sok dla mnie i moich bliskich...\nAutor: marczella w. o 22:21 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nBiałystok - Noc muzeów 2015...\nAutor: marczella w. o 22:01 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nDzisiaj z rana taka oto niespodzianka. Tak więc za kilka dni zaczynamy wielkie testowanie... Wrażeniami podzielę się z miłą chęcią.\nAutor: marczella w. o 12:24 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nHej, dzisiaj postawiłam na Sally Hansen i jej B Girl. Śliczny miętowzielony kolor... w sam raz na poprawę humoru :)\nLakiery z serii Miracle Gel dostępne są w 13 odcieniach.Świetnie się rozprowadzają na płytce (może trochę nie najlepiej odcienie cieliste i bardzo jasne), szybko schną i faktycznie bardzo długo się utrzymują.\nCena: od 24,50 zł (w zależności od sklepu i aktualnej promocji)\nCzy jeszcze kiedyś kupię: tak, jak najbardziej\nAutor: marczella w. o 12:18 2 komentarze: Linki do tego posta\nAutor: marczella w. o 18:16 2 komentarze:\nAutor: marczella w. o 16:24 1 komentarz:\nAutor: marczella w. o 16:03 3 komentarze:


Epson EF-11 – projektor na wakacje i nie tylko - Aktualności - PC Format\nStartAktualnościEpson EF-11 – projektor na wakacje i nie tylko\nEpson EF-11 – projektor na wakacje i nie tylko\n29 lipca 2021, 20:10\nProjektory na ogół kojarzą się z urządzeniami, które stoją w salonach lub na salach wykładowych. Okazuje się jednak, że tego rodzaju sprzęt można ze sobą zabrać również na wakacje – wystarczy znaleźć odpowiednio niewielki model. Epson EF-11 z pewnością zalicza się do takiej grupy. [materiał partnera]\nW sam raz do plecaka\nNajdłuższy bok Epsona EF-11 ma ledwie 18 cm, co sprawia, że pakując się na rodzinny wyjazd, wypad na działkę czy na spotkanie biznesowe, z powodzeniem zmieścimy go do byle torby. Waży ledwie 1,2 kg, w praktyce więc niemal nie poczujemy jego ciężaru i „zgubi się” między innymi bagażami. No dobra, ale co maleństwo potrafi?\nEF-11 jest projektorem, w przypadku którego za wyświetlanie obrazu odpowiada technologia 3LCD i laserowe źródło światła. To bardzo sprawny tandem: ta pierwsza sprawia, że możemy cieszyć się zrównoważonym obrazem o jednolitym poziomie bieli i kolorów, co w przypadku konkurencyjnych rozwiązań nie zawsze jest możliwe, z kolei zastąpienie tradycyjnej lampy laserem o jasności 1000 lumenów przekłada się na wyjątkową żywotność. Gwarancja producenta obejmuje pięć lat lub 12 tys. godzin pracy urządzenia. To bardzo dużo: przy założeniu, że oglądamy jeden film dziennie, projektor wystarczy na ok. 16 lat, z kolei jeśli będziemy korzystać z EF-11 przez osiem godzin każdego dnia, okres użytkowania wyniesie trochę ponad 4 lata. Jak widać, to sprzęt, który nie boi się ani podróży, ani intensywnej pracy.\nNie trzeba laptopa\nZa zakupem EF-11 przemawia jeszcze jeden fakt: zgodność z systemem Miracast. To kolejna rzecz, która przekłada się na wygodę w podróży. Dzięki bezprzewodowej łączności ponownie zaoszczędzimy miejsce w plecaku. Sparować bowiem z Epsonem EF-11 możemy… zwyczajny smartfon. Jeśli tylko mamy urządzenie, które potrafi nawiązać tego rodzaju połączenie z projektorem, cała operacja sprowadza się do wybrania odpowiedniej pozycji na liście źródeł sygnału w menu projektora, a następnie uruchomienie bezprzewodowego przekazywania obrazu w rozwijanym menu telefonu. Tyle!\nSmartfon w takim wypadku pełni funkcję źródła sygnału, którą normalnie wziąłby na siebie laptop czy choćby dekoder telewizji czy konsola. Możemy w takim wypadku na dużym ekranie czytać newsy, przeglądać YouTube’a, grać lub oglądać filmy – zarówno te zgromadzone w pamięci urządzenia, jak i w ramach popularnych usług strumieniowania wideo (co tyczy się również gier – GeForce Now wszak uruchomimy także na urządzeniach z Androidem). To jednak nie koniec. Jeśli tylko mamy telefon, który potrafi pracować w trybie pulpitu, smartfon sparowany z projektorem Epsona może zamienić się w namiastkę komputera, która pozwoli np. popracować z arkuszami kalkulacyjnymi, edytorami tekstu czy nawiązać połączenie z dowolnymi zdalnymi usługami sieciowymi. Potrafią to m.in. smartfony zgodne z systemami Samsung DeX, Motorola Ready For czy Huawei Easy Projection, którego odpowiednik znajduje się również w urządzeniach marki Honor.\nCo ciekawe, w takim wypadku wcale nie jesteśmy zdani na ekran dotykowy – dzięki koncentratorowi wpinanemu w gniazdo USB-C telefonu możemy do naszego smartfona podłączyć klawiaturę i myszkę. Oczywiście w warunkach wyjazdowych to ostatnie może sprawić trudność, tym niemniej taka opcja jest i na pewno przyda się przy biznesowych zastosowaniach Epsona EF-11. Nawiasem mówiąc, wspomniane koncentratory są również wyposażone w gniazdo HDMI – dzięki temu do Epsona podłączymy smartfona także kablem.\nJest to możliwe z tego względu, że nasz laserowy projektor wyposażony został w tradycyjny port HDMI, a także wyjście audio. Z tego ostatniego jednak nie musimy korzystać, gdyż konstruktorzy nie zapomnieli o wbudowanym głośniku, który w zupełności wystarczy, by cieszyć się dźwiękiem podczas wyjazdów.\nGapiąc się w sufit\nZa wykorzystaniem Epsona EF-11 poza domem przemawia jeszcze jedna rzecz. Producent rozlokował gniazda w ten sposób, by nie przeszkadzały w postawieniu urządzenia na tylnej ścianie. Niezależnie więc, czy korzystamy z Miracast i transmisji bezprzewodowej, czy ze zwykłego kabla HDMI, film możemy obejrzeć zarówno na ścianie, w sposób tradycyjny, lub ustawiając sprzęt w ten sposób, by obraz był wyświetlany na suficie. Jest to o tyle istotne, że w warunkach wyjazdowych nie zawsze mamy do dyspozycji miejsce na ścianie – a wolny kawałek przestrzeni nad głową znajdziemy niemal wszędzie. Co ważne – dzięki współczynnikowi rzutu 1:1 również w takich okolicznościach będziemy mogli cieszyć się dużą przekątną. Projektor, w zależności od ustawienia, potrafi wyświetlić obraz wielkości do 150 cali.\nEpson EF-11 jest sprzętem uniwersalnym. Zastosowania „wyjazdowe” wydają się w jego przypadku bardzo naturalne, ale gdy już wrócimy z wakacji czy podróży służbowej, z powodzeniem może stanąć np. w sypialni, stanowiąc solidną i trwałą alternatywę dla tradycyjnego telewizora.\nPrzekątna obrazu: 30–150”\nWspółczynnik rzutu: 1:1\nMinimalna odległość: 133 cm\nŹródło światła: laser, trwałość 12 tys. h\nJasność: 1000/500 lumenów – tryb normalny/eco\nŁączność: HDMI, USB 2.0, USB 2.0 typu B, minijack, Miracast\nPobór mocy (maks./min.): 102 W/0,5 W\nDodatkowo: głośnik 2 W, w zestawie pilot, nakładki montażowe, okablowanie, pilot\nWymiary: 175×175×65 mm\nTagi: projektor, Epson\nPotrójna premiera Xiaomi\nEpson EH-TW5700 Android TV - świetna alternatywa dla telewizora\nProjektor niczym peryskop\nMiniprojektor BenQ GV1\nFacebook chce zmylić badaczy platformy i dziennikarzy?\nGigant wprowadził zmiany w kodzie swojej witryny, uniemożliwiające zautomatyzowane gromadzenie danych z postów i badanie treści.\nW iOS-ie 15 załadujesz kartę szczepień\nNajnowsza aktualizacja systemu Apple’a umożliwia wygodne przechowywanie swoich danych o zdrowiu związanych z COVID-19.\nHakerzy z grupy Anonymous przeprowadzili udany atak na serwery firmy Epik\nWyciekły bazy danych prawicowych organizacji znanych z propagowania kontrowersyjnych treści.\nPayPal przestaje być tylko narzędziem płatniczym\nSuperaplikacja PayPala pozwala między innymi opłacać rachunki, zarabiać na oszczędnościach i inwestować w kryptowaluty.


Biurka i stoliki biurowe Lano Meble ułatwią komfort Twojej pracy\n» Biurka i stoliki biurowe\nTrudno wyobrazić sobie biuro, w którym zabraknie biurka. Blat posłuży Ci jako miejsce na laptop, dokumenty, a nawet elementy dekoracyjne w formie kwiatów czy figurek. Trwałe, drewniane modele są odporne na zarysowania, dzięki czemu przez wiele lat ozdabiają przestrzeń i ułatwiają organizację pracy.\nDługie biurka z szufladami doskonale sprawdzają się w aranżacjach pokaźnych wnętrz. Głębokie półki zwiększają funkcjonalność pomieszczenia i tworzą dodatkowe miejsce do przechowywania przedmiotów. W modelach wzbogaconych o szafki ukryjesz np. segregatory lub drobne sprzęty elektroniczne i zachowasz porządek w biurze. Jeśli organizujesz niewielką przestrzeń, skorzystaj z narożnego biurka z szufladami. Dzięki nietypowej konstrukcji stolik biurowy dopasowuje się do rogu pomieszczenia i zajmuje mało miejsca. W otwartych wnękach z łatwością zmieścisz komputer i potrzebne dokumenty, a liczne półki możesz wypełnić np. akcesoriami biurowymi.\nUrządź biuro we własnym stylu\nModne, industrialne biurko to propozycja dla wszystkich miłośników minimalizmu i nowoczesności. Konstrukcje o tradycyjnym wykończeniu to zaś odpowiedni wybór dla tych, którzy cenią klimatyczne i przytulne wnętrza. To od Ciebie zależy, jaki charakter nadasz pomieszczeniu!\nStolik biurowy do pracy lub pod komputer\nSzukasz trwałego biurka z szufladami i szafkami, dzięki któremu zorganizujesz przestrzeń w biurze? A może potrzebujesz blatu odpornego na zarysowania, by zrelaksować się przy grach komputerowych? Bez obaw, mamy dla Ciebie stoliki na każdą okazję! Sprawdź nasz asortyment i poznaj swój wymarzony model.


Biologia Matura 2012 Zbiór zadań maturalnych Poziom podstawowy i rozszerzony - Żelazny Iwona - niePrzeczytane.pl Księgarnia internetowa\nBiologia Matura 2012 Zbiór zadań maturalnych\nZbiór przeznaczony jest dla osób przygotowujących się do pisemnego egzaminu maturalnego z biologii na poziomie podstawowym i rozszerzonym.\n1010 zadań podzielonych tematycznie na 15 rozdziałów: Chemiczne składniki organizmów, Wirusy I bakterie, Cytologia, Podziały komórkowe, Tkanki roślinne, Tkanki zwierzęce, Procesy metaboliczne zachodzące w komórkach, Anatomia i fizjologia człowieka, Botanika i fizjologia roślin, Różnorodność organizmów żywych, Cykle życiowe pasożytów, Genetyka, Ekologia i ochrona środowiska, Ewolucjonizm I antropogeneza, Analiza, wnioskowanie i interpretacja danych.\nZadania pochodzą z arkuszy maturalnych i autorskich z lat 2004-2010.\nMateriał tu zgromadzony obejmuje całość wymaganych zagadnień z przedmiotu i może służyć do powtórek podczas przygotowywania się do matury; zadania dla poziomu rozszerzonego oznaczone są gwiazdką.\nModele odpowiedzi zostały wzbogacone w szczegółowe uwagi autorki, wieloletniego egzaminatora, tak aby pomóc uczniom najpełniej zrozumieć polecenia zadań i sposób konstruowania wymaganych odpowiedzi.\nOstatnia część to dział Analiza, wnioskowanie i interpretacja danych - pytania doświadczalne, formułowanie problemów i hipotez badawczych, wniosków, prawidłowości, konstruowanie wykresów, interpretacja danych zawsze sprawiały i sprawiają nadal poważne trudności, dlatego zadania te wyodrębniono, stwarzając możliwość dogłębnego zapoznania się z nimi i wyćwiczenia sposobów odpowiedzi.


Kompleksowa oferta rozwiązań Linde na targach A+A\nNasz cel to „Vision Zero”: Linde Material Handling dąży do zmniejszenia liczby wypadków wśród swoich klientów do zera. Nie jest to niestety łatwe zadanie – zwłaszcza w branży intralogistycznej, gdzie ludzie często pracują z urządzeniami ważącymi kilka ton, a niekiedy także w bardzo wąskich korytarzach. Na targach BHP A+A w Düsseldorfie zaprezentowaliśmy naszą bogatą ofertę systemów zabezpieczających – szczególną atrakcję bez wątpienia stanowiła interaktywna kamizelka ostrzegawcza Linde.\nWypadki nie tylko zagrażają zdrowiu pracowników, ale także zakłócają płynność operacji i generują wysokie koszty. Jest jednak wiele aspektów, które decydenci z branży intralogistyki muszą wziąć pod uwagę, aby procesy w ich przedsiębiorstwach były mniej niebezpieczne. Na Międzynarodowych Targach Bezpieczeństwa i Higieny Pracy (A+A), które odbyły się w dniach 5-8 listopada 2019 roku w Düsseldorfie, firma Linde Material Handling zademonstrowała, w jaki sposób można to osiągnąć. Skoncentrowaliśmy się na innowacyjnych rozwiązaniach i systemach wspomagania, które zapewniają większe bezpieczeństwo w interakcjach pomiędzy wózkami widłowymi a personelem poprzez informowanie, ostrzeganie, kontrolę lub interwencję.\nOpracowana ostatnio przez inżynierów Linde interaktywna kamizelka ostrzegawcza miga i wibruje, gdy tylko zbliża się wózek widłowy. Działanie kamizelki bazuje na wprowadzonym w zeszłym roku systemie Linde Safety Guard, który precyzyjnie transmituje ultraszerokopasmowe (UWB) sygnały radiowe – nawet przez ściany i drzwi. Benjamin Reis, Manager Safety Sales w Linde Material Handling, mówi: Koncepcja tej kamizelki jest bardzo prosta, a jednocześnie wyjątkowo skuteczna: zwykłe ostrzeżenie jest zazwyczaj wystarczające, aby zapobiec wystąpieniu niebezpiecznych sytuacji. W ten sposób można uniknąć wypadków.\nW ciągu ostatnich dwóch lat firma Linde Material Handling znacznie wzbogaciła swoją ofertę rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa. Opracowaliśmy między innymi koncepcje oświetlenia Linde LED Stripes i VertiLight. Oba rozwiązania bazują na technologii LED i chociaż ich działanie jest nieco odmienne, każde z nich zapewnia ukierunkowane, jasne i nieoślepiające oświetlenie obszaru roboczego. Wizualne systemy ostrzegawcze, takie jak Linde BlueSpot i jego rozszerzona wersja Linde TruckSpot, potwierdziły swoją wartość już tysiące razy. Ten ostatni zamiast niebieskiego punktu wyświetla na podłożu czerwony trójkąt ostrzegawczy, co jeszcze bardziej zwraca uwagę pieszych lub innych operatorów wózków widłowych. Linde Roadster natomiast charakteryzuje się wyjątkową konstrukcją. Ten elektryczny wózek widłowy jest pozbawiony przednich podpór daszka, dzięki czemu operator ma doskonały widok na otoczenie i ładunek. Większa widoczność przekłada się zaś na większe bezpieczeństwo.\nLinde TruckSpot należy do bogatej oferty zabezpieczeń, którą firma Linde Material Handling zaprezentowała na targach A+A w Düsseldorfie. Technologia LED wyświetla na podłożu czerwony trójkąt ostrzegawczy, dzięki czemu piesi lub operatorzy są ostrzegani o zbliżaniu się wózka.\nNowe funkcje dotyczące bezpieczeństwa ludzi, maszyn, towarów i infrastruktury są również dostępne w ramach systemu do zarządzania flotą Linde connect. Z aplikacją Pre-Op kontrola pojazdów po każdej zmianie operatora jest warunkiem koniecznym, co sprawia, że używane są jedynie te wózki, które są technicznie sprawne. Nowy moduł „Zone Intelligence” umożliwia kierownikom flot zdefiniowanie określonych stref w magazynie i obszarach produkcyjnych, w których prędkość wózków widłowych jest automatycznie redukowana. W ten sposób można skutecznie ograniczyć ryzyko na niebezpiecznych skrzyżowaniach lub odcinkach o dużym natężeniu ruchu wózków widłowych i pieszych. Układy hal lub zakładów są wykorzystywane jako podstawa do definiowania różnych stref.\nAle produkty i rozwiązania to tylko jedna strona medalu – niezwykle istotne są również konkretne usprawnienia organizacyjne. W tym celu oferujemy Linde Safety Scan: kompleksową usługę doradczą, podczas której nasi eksperci analizują wszystkie procesy logistyczne u klienta i wizualizują potencjalne zagrożenia na mapie. Kolejnym krokiem jest przedstawienie obiektywnych, konkretnych rekomendacji (technicznych oraz organizacyjnych) oraz pomoc w ich wdrożeniu.\nTo niezwykle istotne, aby nasi klienci zwracali jak największą uwagę na kwestie bezpieczeństwa. Każda inwestycja w tym obszarze to dobrze wydane pieniądze i w efekcie sprawny przebieg procesów. Pomagamy naszym klientom osiągnąć ten cel poprzez oferowanie najbogatszego w branży portfolio produktów, rozwiązań i usług konsultingowych – mówi Benjamin Reis.


Termin składania wniosków o rekompensatę za ubój świń przedłużony do 2 grudnia - Wiadomości Znad Wilii Termin składania wniosków o rekompensatę za ubój świń przedłużony do 2 grudnia - Wiadomości Znad Wilii\n26 listopada, 2013 13:44\nTermin składania wniosków o rekompensatę za ubój świń przedłużony do 2 grudnia\nDobra wiadomość dla hodowców, znajdujących się w tzw. strefach buforowych z Białorusią. Termin składania wniosków o rekompensatę za ubój świń w tych strefach został przedłużony do 2 grudnia, podało ministerstwo rolnictwa.\nW strefie buforowej o szerokości 10 km wzdłuż granicy został wprowadzony wymóg uboju świń i zakaz hodowli co najmniej w ciągu 2 lat. Straty hodowców zostaną zrekompensowane. Pierwsze ogniska choroby trzody chlewnej odnotowano na Białorusi latem tego roku. Działania, które podjęto na Litwie mają charakter prewencyjny.