Marzec, 2016 | Co słychać w Wiśle...\nLosy mojego przyjaciela\nOpublikowano 27 marca 2016 Autor: francik\nJakiś czas temu pisałem o Ślonskiej Krzince – internetowym towarzystwie Ślązaków porozrzucanych po całym świecie.Jednym z kolegów internetowych jest Wiślanin Juras Bibik, którego los rzucił aż do Kanady.Juras interesuje si,e losami Wisły, czyta w internecie Echo Wisły i zaniepokoiła go wypowiedź Burmistrza w lutowym numerze EW natemat przyjęcia uchodźców. Jako przykład napisał do Burmistrza list opisujące swoje losy jako uchodźcy z POLSKI, KTÓRY POZWOLIŁ MI ZACYTOWAĆ:\nMoje trzy centy na artykuł – „Słowo od Burmistrza”\nJako były Wiślanin, chociaż już mieszkam w Kanadzie of prawie 60 lat, chciałbym wyrazić kilka słów na temat przyjęcia uchodźców z Syrii. Jako moją reakcję na słowa Burmistrza\nBędąc urodzony w 1939 roku pamiętam naszą tułaczkę. Podróże w wagonach towarowych. Spanie na podłodze na dworcu kolejowym. Uciekanie, w środku nocy, bo przyjaźni sąsiedzi (na kresach) poinformowali nas, że zbliżają się partyzanci UPA. Naszych sąsiadów (Pękala – cała rodzina włącznie z dziećmi) spalonych żywcem przez UPA po drugiej stronie rzeki. Wyjście z piwnicy ( w Pilicy) po przejściu frontu i znalezienie dziesiątek trupów po polach i łąkach.\nWiem , że po drugiej wojnie światowej jak po innych tragicznych wydarzeniach, setki tysięcy polskich uchodźców szukało schronienie w państwach świata i byli przyjęci, nie zawsze chętnie, przez te państwa i ich społeczność.\nPamiętam w latach 50- tych masę Koreańczyków którzy przybyli do Polski bez znajomości języka i jakoś sobie dali radę. W Kanadzie – my nie umieliśmy nic po angielsku ale Mama otworzyła sklep, za pieniądze pożyczone od kasy Kredytowej Stowarzyszania Polskich Kombatantów, (było śmieszne bo ona nie rozumiała po Angielsku więc klienci palcem musieli pokazywać co chcą) a ja pracowałem od drugiego tygodnia pobytu. Siostra -Barbara i brat – Andrzej , młodsi od mnie, poszli do normalnej szkoły. Wszyscy troje ukończyliśmy studia uniwersyteckie i mogę, z dumą, powiedzieć, że zostaliśmy dobrymi i produktywnymi obywatelami Kanady.\nZ wypowiedzi burmistrza wiem jakie są problemy ale to jest patrzenie na sprawę z negatywnej strony. Można na to tez popatrzeć bardziej pozytywnie. Kanada przyjęła ponad 25,000 uciekinierów i ma zamiar przyjąć jeszcze wielu więcej. Nie wszyscy uciekinierzy byli sponsorowani przez rząd kanadyjski, prowincjonalny lub miejski. Ogromna część była sponsorowana przez kościoły, szkoły, i inne organizacje.\nŻaden uciekinier nie oczekuje, że wszystko będzie łatwo i za darmo. To jest uprzedzenie ksenofobiczne bez konkretnych dowodów. Oni są chętni do podjęcia każdej pracy aby jak najprędzej się uniezależnić. Wiem, że w Wiśle jest dużo wolnych pokoi w różnych domach wczasowych. Czy nie można by było dać tym ośrodkom jakieś ulgi w zamian za oferowanie miejsc dla uciekinierów?\nJeszcze jedna obserwacja- jako były nauczyciel (matematyki) mogę definitywnie stwierdzić, że moimi najambitniejszymi uczniami byli nie rodowici Kanadyjczycy ale dzieci imigrantów.\nProszę jeszcze raz popatrzyć na to z punktu „ co możemy zrobić aby im pomóc” a nie „ za dużo problemów nic nie zdołamy poradzić”.\nByły i dumny Wiślanin\nP.S. Przepraszam za błędy stylistyczne, gramatyczna i ortograficzne ale – mieszkam w Kanadzie od 1957 roku. Tu ukończyłem studia i tu przepracowałem dziesiątki lat .\nW lipcu Juras ma być w Wiśle to na pewno mnie odwiedzi (a może i Burmistrz zechce go przyjąć?)\nSpotkały się dwie baby policjantów. Jedna godo do drugij:\n-\tO, mocie nowy stół!..\n-\tJa, jest nowy, mój stary prziniós go wczoraj łod stolorza.\n-\tTo mosz dobrego chopa. Mój bół wczoraj w konserwatorium i niy prziniós ani jednyj konserwy.\nOpublikowano 25 marca 2016 Autor: francik\nWszystkim moim czytelnikom życzę radosnych i spokojnych świąt, bogatego śniadania wielkanocnego, nieprzejedzenia się i w ogóle wszystkiego najlepszego\nEzoterycyy w Wiśle – cz. czwarta i ostatnia\nOpublikowano 22 marca 2016 Autor: francik\n3. Alik – Wróż\nPisząc o osobach o własnościach paranormalnych mieszkających w Wiśle-Jarzębatej nie sposób nie wspomnieć o Aleksandrem Kuśnickim zwanym Alikiem Wróżem. Mieszkał w prymitywnym domku drewnianym znajdującym się poniżej drogi prowadzącej do „Sfinksa”. Jak wspominają starsi mieszkańcy Jarzębatej Alik miał zdolności przewidywania przyszłości i w tym celu odwiedzały go liczne osoby. Długa broda Alika dodawała powagi jego przewidywaniom. Jego hobby było rzeźbiarstwo – specjalizował się szczególnie w tworzeniu postaci dziecięcych.\nNiestety, nie zachowały się żadne dokumenty dotyczące jego „działalności”.\n4. Jan Hadyna\nJedną z najbardziej znanych postaci związanych z ezotyryką na Jarzębatej był Jan Hadyna. Nie był wprawdzie ani jasnowidzem ani spirytystą lecz ”żył” w tym świecie utrzymując osobiste kontakty czy to z Agnieszka Pilchową, czy z państwem Chobotów, czy z państwem Mańskich ale przede wszystkim prowadząc działalność wydawniczą w tej tematyce. Chociaż nie pochodził z Wisły i nie tutaj się kształcił, jakieś „tajemne moce” przywiodły go w te strony.\nJak podaje Zbigniew Pasek w III tomie Monografii Wisły, Jan Hadyna urodził się w 1899 roku w Zamarskach, niedaleko Cieszyna. Ukończył gimnazjum w Cieszynie, a następnie studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie , a także w Warszawskiej Wyższej Szkole Handlowej. Lata 1917-1921 spędził w wojsku, najpierw austriackim, a od roku 1918 w polskim. Przez jakiś czas pracował w Akademii Teologii Wschodniej skąd wyniósł późniejsze zainteresowania kulturą Indii.\nW roku 1929, kiedy dotarła do niego sława Jasnowidzącej Agnieszki Pilch, przeniósł się do Wisły gdzie, zapewne pod jej wpływem oraz innych ezoteryków zaczął wydawać od 1929 r. miesięcznik „Hejnał” – Miesięcznik Wiedzy Duchowej. W wydawnictwie tym Jan Hadyna publikował artykuły poświęcone zjawiskom paranormalnym. Były to zarówno wspomnienia Agnieszki Pilchowej, artykuły polskich uczonych jak np. K. Chodkiewicza, opracowania wielu autorów zagranicznych (widać stąd, że utrzymywał szerokie kontakty z wieloma środowiskami ezoterycznymi na świecie). Współpracował z Andrzejem Kajfaszem – szefem Polskiego Towarzystwa Teozoficznego w Nydku.\nJak pisze Stanisław Hadyna (bratanek Jana), zainteresowania Jana skupiły się głównie na trzech tematach:- kwestia ciągłości świadomości, a więc „życia po życiu”, o których bogato informowała Agnieszka Pilchowa ,po drugie – kontynuacja badań dr Ochorowicza i Dziadka, po trzecie – sprawa lecznictwa magnetyzmem, ziołami (homeopatia) i bioenergoterapeutyką. Jan Hadyna zgromadził w swym domu obszerną bibliotekę zawierającą księgi z zakresu wiedzy tajemnej, magii, orientalistyki, filozofii Indii, egiptologii – w różnych językach, większość po niemiecku i angielsku. Stanisław Hadyna w „Przez okna czasu” wspomina, że często „buszował” w księgozbiorze stryja.\nPo zbudowaniu „Sfinksa” przez państwa Pilchów , Jan Hadyna zamieszkał w nim wspólnie z nimi i stamtąd redagował i wydawał „Hejnał”. W roku 1934 Jan Hadyna opuścił „Sfinksa” i przeniósł się do położonej niedaleko willi „Izyda” będącej własnością Tomasza Mańskiego. Tu założył i prowadził przez pewien czas, zanim przeniósł się do Krakowa, kolejne pismo ezoteryczne „Wiedza Duchowa” (później zmienioną na „Lotos”), redakcję „Hejnału” pozostawiając mężowi Jasnowidzącej, Janowi Pilchowi..\nW roku 1937 Jan Hadyna wrócił do Wisły, gdzie kontynuował prace nad „Lotosem” do 1939 roku. Po wojnie próbował wznowić wydawanie tego pisma, ale ukazały się tylko dwa numery w 1946 roku.\nTowarzyszką życia Jana Hadyny była jego żona Maria Florkowa, która od 1925 roku poświęciła się wyłącznie studiom nad okultyzmem. Przebywała w Wiśle 10 lat.\nJan Hadyna zmarł w Krakowie w 1971 roku.\n5. Stanisław Hadyna\nStanisław Hadyna nie był wprawdzie jasnowidzem czy spirytystą ale był Wielkim Człowiekiem o wszechstronnym wykształceniu. Wśród jego licznych zainteresowań były zjawiska paranormalne z którymi zetknął się osobiście więc wzmianka o nim godna jest opisania w niniejszym cyklu.\nStanisław Hadyna urodził się w 1919 roku w Karpętnej (w dzisiejszych Czechach). Od urodzenia miał kontakt z muzyką gdyż zarówno dziadek jak i ojciec byli nauczycielami muzyki. Kiedy Stanisław podrósł rodzina Hadynów przeniosła się do Cieszyna, gdzie Jerzy (ojciec) zostaje nauczycielem muzyki w tamtejszym gimnazjum a Stanisław pobiera nauki w cieszyńskim gimnazjum kończąc prawie równolegle cieszyńską średnią szkołę muzyczną i rozpoczynając studia w katowickim konserwatorium muzycznym.\nPod koniec lat trzydziestych XX wieku rodzice Stanisława przenoszą się do centrum Wisły. Na Jarzębatej, w bezpośrednim sąsiedztwie „Izydy” będącej własnością Tomasza Mańskiego budują drewniany dom letniskowy. Jak pisze Stanisław Hadyna w „Przez okna czasu” miał okazję obserwować stamtąd ”przez płot” urocze dziewczę o jasnych włosach – Agę, córkę państwa Mańskich, która w przyszłości została jego żoną.\nStanisław, jeszcze z czasów „karpętskich” w potem już „cieszyńskich” bywał często na Jarzębatej by tam spotykać się z jasnowidzącą Agnieszką Pilch oraz swoim stryjem Janem który, przez jakiś czas mieszkał najpierw w Sfinksie u Pilchów a potem poniżej, w willi Izyda u państwa Mańskich. Wtedy to rozbudziły się jego zainteresowania ezoteryką, które opisał potem w książce „Przez okna czasu” poświęcając ją przede wszystkim kontaktami z jasnowidzącą Agnieszką Pilchową. Tuż po wojnie wspólnie ze swoim ojcem Jerzym oraz Kazimierą Chobotową organizują w Wiśle gimnazjum w którym Stanisław uczy języka angielskiego a jego ojciec muzyki.\nNastępne lata to okres burzliwego tworzenia Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”, którego był twórcą, dyrektorem, kompozytorem – jednym słowem był duszą zespołu. Zespół pod jego kierownictwem odniósł ogromne sukcesy na scenach całego świata.\nWiślańskie Koło Przewodników zaprosiło w roku 1988 Profesora Stanisława Hadynę na 45 minutowe spotkanie podczas którego obiecał podzielić się wspomnieniami z działalności „Śląska”. Ze względu na skłonność Profesora do gawędziarstwa spotkanie to trwało ponad 3 godziny a wszyscy jego uczestnicy wyszli z niego oczarowani. W czasie spotkania przytoczył wiele wspomnień, których podłoże miało charakter paranormalny. Jedno z nich opisał zresztą w swojej książce „Droga do hymnu”.\nW 1959 roku Stanisław Hadyna z zespołem „Śląsk” przebywał na tournee w USA. W czasie pobytu w Nowym Jorku zespół został umieszczony w ekskluzywnym hotelu „Buckingham”. W hotelu tym zatrzymywali się najwięksi artyści, którzy kiedykolwiek koncertowali w Nowym Jorku. Stanisław Hadyna otrzymał dobry apartament składający się z trzech pokoi a noszący numer 510. Jak wspomina Profesor: „ Mam zwyczaj pamiętać co mi się śni na nowym miejscu, bo zgodnie z ludowym przesądem wynikają z tego rozmaite wróżby”. W tę pierwszą noc nic mu się nie śniło – był bardzo zmęczony próbą z nowojorską orkiestrą wspólnie z zespołem. Profesor wspomina jednak: „ …choć jedno zostało i właściwie – jak i się wydaje – to mnie obudziło. Otóż śnił mi się, a raczej ‘słyszał mi się’ we śnie Mazurek Dąbrowskiego ale grany jakoś dziwnie, chorobliwie, z jakimś obsesyjnym charakterem nawrotu, jakby to był pośmiertny mazurek Chopina, ta jego ostatnia kompozycja w życiu, op.68 nr 4.(…) Ktoś grał obok w pokoju. Ale obok nie było fortepianu. Potem przerwał i rozległ się trzask zamykanego wieka klawiatury”.\n(….) Następnej nocy po galowym koncercie, znów bez żadnych obrazów sennych i zwidów, dał się słyszeć we śnie ów dziwnie grany, jakby jednym palcem, Mazurek Dąbrowskiego (…) i zgasł przytrzaśnięty spadającym wiekiem fortepianu.\nProfesor miał podejrzenie, że ów trzask to hałas powodowany zamykaniem drzwi windy. Kiedy zrobił wymówkę młodzieży mieszkającej na tym samy piętrze usłyszał, że drzwi windy nie mogły trzaskać bo po prostu rozsuwają się automatycznie.\nApartament 510 był bardzo wygodny ale w jego atmosferze czuło się coś przygnębiającego i ciężkiego, choć bez żadnych określonych powodów. Profesor męczył się w tym apartamencie przez kilka dni i wreszcie, gdy po raz trzeci „przyplątał” się w nocy ten Mazurek Dąbrowskiego, Stanisław Hadyna poszedł do szefa recepcji z prośbą „aby zmienił mu pokój na inny bo w tym pokoju trapią go jakieś ciężkie sny, ktoś gdzieś gra nade mną czy obok, łomocze wiekiem lub trzaska drzwiami.”\nSzef recepcji spojrzał na Profesora dziwnym wzrokiem i powiedział” „Chciałem, żeby było panu jak najlepiej, bo sam mister Hurok (impresario zespołu – FD) interweniował aby miał pan najlepszy pokój maestro.”\n- Rozumiem intencje i bardzo dziękuję. Jestem zobowiązany, ale nie mogę w tym apartamencie normalnie spać, duszno mi.\n-Bardzo mi przykro ale to bardzo dobry i sławny apartament.\nW najbliższych dniach pobytu zespołu w Nowym Jorku, w przerwach między koncertami wspominano sławnych Polaków przebywających w tym mieście. Wielokrotnie wspominano Ignacego Paderewskiego, który, po zakończeniu I wojny światowej bardzo ostro negocjował postanie państwa polskiego. Jak dowiedział się prof. Hadyna apartament, który mu przydzielono miał dla Polaków wartość historyczną – w nim właśnie mieszkał kiedyś Ignacy Paderewski.\nZacytujmy od tego momentu Stanisława Hadynę:\n- Good Morning, sir. Jaka była noc?\nUprzejmość szefa recepcji jest nawet wzruszająca i gdyby nie wątpliwości, dla jakich racji dano mi ten apartament, mógłbym się czuć zaszczycony.\n- Tak jak poprzednio. Cos tam chyba zostało… w powietrzu… w ścianach\n- Czy był tam kiedyś fortepian?\n- Oczywiście „Steinway”. Jak zwykle w Nowym Jorku.\n- Czy pan tu był wtedy również szefem recepcji?\n- Nie, skądże. Ale słyszałem o tym. Panu zależy na informacjach?\n- Tak, zależy. Czy jest tu wśród personelu ktoś, kto pamięta?\nWyciągnął spod lady dość opasłą księgę, odgarnął połowę stron na chybił trafił, potem jeszcze kilkanaście, wodził przez chwilę palcem po pozycjach mamrocząc do siebie w skupieniu, wreszcie oznajmił:\n- Jest jeszcze tylko jeden. Ale pracuje dorywczo. Nocny portier.\n- Czy on może wiedzieć o Paderewskim coś więcej poza tym, że wchodził i wychodził?\n- Może. On był w tamtych czasach boyem hotelowym i obsługiwał miedzy innymi piąte piętro.\n- Czy on dziś jest tutaj?\n- Będzie wieczorem.\n- Peter Tarby\nWieczorem, po koncercie, zamiast dumać o minionych dziejach, wdałem się w pogawędkę z nocnym portierem.. Z początku nieufnie odburknął, że nic nie wie i nie pamięta, ale gdy mu powiedziałem, że mieszkam w tym apartamencie, że jestem rodakiem prezydenta i jakimś artystycznym powinowatym – odtajał z wolna, zwłaszcza, że mu to w pewnym sensie ułatwiłem w sposób praktykowany wobec portierów.\n- To był wielki pan – powiedział, jakby podsłuchał Huroka – grand seigneur. Od razu widać było to po całym jego zachowaniu. Był jednak zawsze poważny, jakby udręczony i powiedziałbym, że na ogół w jego postawie i twarzy było coś kamiennego. Jakby posąg chodził. Ludzie usuwali mu się mimo woli z drogi. Mnie jakoś polubił. Usługiwałem mu.\n- Między innymi?\n- Nie. Żadne między. Dyrekcja przydzieliła mnie exclusivery do jego osoby, bo nie chciał nikogo innego. Jego tu szanowano.\n- No, to był ktoś.\n- Tak, to prawda. Ale tu był wówczas inny hotel. Inna tu panowała atmosfera. (…) Najbardziej lubiłem jak grał. Pozwalał mi siedzieć w pokoju i słuchać. Co to była za gra!. On mnie nauczył słuchać muzyki. Mam płyty z jego muzyką. Puszczam czasem jak mnie coś najdzie. I wtedy sobie te czasy wspominam.\n-Chwilę milczał jakby wracał wspomnieniami do tamtych nocy i dni, a ja ciszy nie zakłócałem. Wreszcie podjął znowu:\n- Zwykle chodził do „Russian Tea Room”. (…) Nie zamawiał żadnych drogich potraw, choć bogaty to był pan. Najchętniej jadał naleśniki z serem i śmietaną. Kiedy grał to nie wychodził na posiłki. Nie lubił sobie przerywać grania. Wtedy ja mu przynosiłem naleśniki z serem. Drzwi były uchylone, więc cicho wchodziłem, stawiałem tacę na stoliku i albo słuchałem albo odchodziłem. No, ale przedtem mu się zawsze pokazywałem aby wiedział, że przyniosłem naleśniki i nie pozwolił im ostygnąć.\n- A co się stało z meblami? Czy teraz w tym apartamencie stoją te same meble co wtedy?\n- Och nie, nie te same.\n- A co zostało z tamtych czasów?\n- Ściany, sufit, podłoga no i… ja – uśmiechnął się blado.\n- Co się stało z meblami?\n- Zabrało jakieś muzeum, chyba z Chicago.\n- Czy dużo ludzi go wtedy odwiedzało? Pamięta pan kogoś?\n- Z początku dużo, potem coraz mniej. Zresztą nie chciał nikogo przyjmować. Chorował… (…)Raz przyniosłem mu z dołu plik listów. Były tam wiadomości, które otrzymał z Polski jakąś specjalna drogą. Bardzo przejęty opowiadał mi później o zamarzniętych dzieciach, o rozstrzeliwaniach, obozach. Pamiętam też jego ostatni dzień. Była jakaś przesyłka , więc poszedłem do góry, ale drzwi były zamknięte. Nie chciałem otwierać kluczem bo mnie nie wzywał. Stałem niezdecydowany przed drzwiami. Ze środka słychać było granie. Coś grał, ale tak inaczej niż zwykle, jakby jednym palcem. Było to coś wesołego a zarazem bardzo smutnego..\n- No tak. Tak mi się zdawało, że to powinno być wesołe, a było smutne, jakieś dziwne. Miałem klucz i zdecydowałem się cichutko wejść do pokoju. Położyłem listy na stoliczku i na palcach wyszedłem zamykając znowu drzwi. Nie zauważył. Jeszcze krótko grał te melodię. Potem usłyszałem stuk zamykanego fortepianu i zapanowała cisza.\n- Raczej smutne, bo już go więcej nie zobaczyłem ani nie usłyszałem. Następny dzień miałem wolny. (..). Przed południem byłem na Jones Beach, a pod wieczór wróciłem do hotelu. Uderzył mnie jakiś niezwykły ruch w hallu i przed hotelem. Zbierali się ludzie. Było ich coraz więcej. Coś mnie tchnęło więc pytam bossa, co się stało. „Paderewski umarł” – odpowiedział. Ogarnął mnie wielki smutek.\n- Czy zna pan te melodie , która słyszał pan graną przez niego po raz ostatni?\n- Nie, nigdy jej nie grywał ale ja ją zapamiętałem. Takich melodii się nie zapomina – odpowiedział i następnie cicho ją zagwizdał. Trochę pomylił , ale melodie poznałem od razu. To był Mazurek Dąbrowskiego.\nZdarzenie to było jednym z kilku z którymi Stanisław Hadyna spotkał się w swoim życiu, które potwierdzały teorię, w którą wierzył a która mówiła , że „ściany, choć nieożywione, zachowują w sobie historię zjawisk których były świadkiem”.\nStanisław Hadyna zmarł w 1999 roku i jest pochowany na cmentarzu „Na Gróniczku” w Wiśle\nW okresie międzywojennym, w Wiśle rozwinął się dosyć mocno ruch spirytystyczny. Ruch ten przybył do Polski z zachodniej Europy. Doktryna (wg Wikipedii) ta stworzona w połowie XIX wieku przez francuskiego naukowca Hipolita Rivaila (pod pseudonimem Allan Kardec), głosząca istnienie w każdym człowieku „czynnika myślącego”, który po śmierci odłącza się od ciała fizycznego i wciela przez reinkarnację w kolejne istoty. Zmarli, a jeszcze nie reinkarnowani ludzie mogą się porozumiewać z żywymi bezpośrednio, albo za pośrednictwem specjalnie uzdolnionych w tym kierunku osób (medium).\nAby rozszerzyć pojęcie spirytyzmu zacytujmy Zbigniewa Paska (III tom Monografii Wisły): Spirytyzm jest terminem wieloznacznym określającym różne zjawiska. Powszechnie kojarzony jest z wywoływaniem duchów za pośrednictwem osób zwanych mediami lub za pomocą instrumentów służących do tego celu. W szerszym rozumieniu to wiara w istnienie duchowego świata (świata duchów, np. zmarłych) z którymi możliwy jest kontakt. Na spirytyzm nakłada się także szerszy duch odnowy moralnej i duchowej, konfesyjny, pozakościelny, obficie czerpiący tak z orientalnej inspiracji jak i rodzimej tradycji mistycznej. Z punktu widzenia opisu spirytyzmu w Wiśle ważne jest to, że ci sami ludzie brali udział i w jednym i w drugim ruchu.\nWiele mniej lub bardziej znanych osób w Wiśle zajmowało się spirytyzmem. Przybyły do Wisły na przełomie XIX i XX wieku Julian Ochorowicz zajmował się spirytyzmem w sposób naukowy. Podczas seansów spirytystycznych przeprowadzał badania (fotografowanie, pomiary itp.) chcąc wytłumaczyć zaistniałe zjawiska w sposób naukowy.\nDziałalność Juliana Ochorowicza wpłynęła niewątpliwie na zainteresowanie się spirytyzmem przez wiele innych osób, czy to przez bezpośrednią działalność spirytystyczną czy tez przez liczne publikacje na ten temat.\nJak pisze Zbigniew Pasek w Monografii Wisły: „Na przełomie XIX i XX wieku spirytyzm obejmował głównie inteligencję, w Wiśle przede wszystkim napływową. W Jaworniku istniała grupa ezoteryczna, której członkinią była między innymi jedna z córek Henryka Dynowskiego, który nabył parcelę w Wiśle. W 1910 roku z Kościoła ewangelickiego zaczęły występować pierwsze osoby: dwa małżeństwa zajmujące się spirytyzmem. Oburzony kronikarz zboru zapisał: Rok 1910 przyniósł nieprzyjemną niespodziankę w postaci wzmożonej propagandy spirytystów. Swoje zebrania odbywali najpierw w Nydku (….) a następnie na Krzywym (…) Pogardzają oni kościołem, odrzucają sakrament Wieczerzy Pańskiej, zasądzają proboszcza, śpiewają pieśni spirytystyczne a Biblię tłumaczą po swojemu. Gdy zapalają świeczki wprawiają się w stan zamroczenia, media prowadzą rzekomo rozmowy z wywoływanymi duchami jak np. z duchem superintendenta dr Haasego, z duchem Andrzeja Raszki kierownika szkoły i innych. Duchów tych jednak nikt nie widzi ani nie słyszy. Spirytyści bardzo dbają o werbowanie nowych członków.\nOsobą, która trzeba by wymienić również był Józef Chobot urodzony w 1875 w Łazach na Śląsku Cieszyńskim. Przez dziesięć lat był nauczycielem na Zaolziu , później prowadził zakład drzewny w Łazach. Swoją działalność na niwie ezoterycznej rozpoczął w wydawanym w Nydku przez Andrzeja Kajfosza „Wyzwoleniu” do którego pierwszego numeru, który ukazał się w 1919 roku napisał artykuł. Od 1921 roku J.Chobot wydawał liczne publikacje w utworzonej w Katowicach Książnicy Wiedzy Duchowej. Rozpoczął także druk własnego pisma pt. „Odrodzenie”, które ukazywało się w latach 1921-1929, najpierw w Cieszynie a następnie w Katowicach.. W roku 1929 Józef Chobot przeniósł się do Wisły, gdzie na Jarzębatej, w sąsiedztwie „Sfinksa”, wybudował dom. W tym samym roku „Odrodzenie” przemianowane na „Hejnał” oddał w ręce Jana Hadyny a sam zajął się pracą wydawniczą. Dzięki niemu w Polsce ukazało się wiele dzieł z zakresu szeroko pojętej wiedzy duchowej. W czasie II wojny światowej Chobotowie stracili ogromne zbiory biblioteczne zawierające szereg pozycji z zakresu czarnej magii, okultyzmu, spirytyzmu, mesjanizmu. Józef Chobot zmarł w 1942 roku i jest pochowany na cmentarzu „Na Gróniczku”.\nTematy spirytystyczne były poruszane często w „Hejnale” (później w „Lotosie”) wydawanym przez Jana Hadynę czy wydawnictwach Polskiego Towarzystwa Teozoficznego w Nydku kierowanym przez Andrzeja Kajfosza. Zamieszczano w nich liczne artykuły o działalności spirytystów poza Polską co świadczy o licznych kontaktach z tego typu osobami za granicą.\nW ramach popularyzacji spirytyzmu należy wymienić ciekawą i zasłużoną dla polskiego ewangelicyzmu postać, biskupa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego Andrzeja Wantułę. Przed wojną był wikariuszem w Wiśle. Wraz z ojcem Janem, publikował teksty o Julianie Ochorowiczu (J. Wantuła w periodyku „Myśl niepodległa” – 1908, Andrzej w „Zaraniu Śląskim” w 1937) , o którym wyrażał się z wielką sympatią i szacunkiem. Co ciekawe, również bardzo pozytywnie pisał o spirytystach z Wisły. O jednym z bardziej znanych spirytystów tego regionu, Józefie Chobocie wyrażał się jako o „zacnej duszy i szczerym sercu”.\nWyróżniał tzw. wulgarny spirytyzm, którym parali się „prości wywoływacze duchów manipulujący ze stolikami”, od kół spirytystycznych, które – jak pisał – kierowały się najlepszymi i najszlachetniejszymi pobudkach, gdy opracowywały dorobek zmarłego Ochorowicza. I nic w tym dziwnego, bo polscy spirytyści prowadzili przed wojną bogatą działalność wydawniczą i społeczną. Ważna i ciekawa postać, pokazuje że nawet duchowni mogą wybić się ponad ględzenie o diabłach i demonach, i zająć otwarte, tolerancyjne stanowisko. Możliwe też, że to właśnie bezpośrednia styczność ze spirytystami pozwala na wyzbycie się negatywnej oceny tych zagadnień.\nOmawiając problem spirytystyczny wśród Wiślan nie można nie wspomnieć o Andrzeju Podżorskim, nauczycielu z Wisły, działaczu Towarzystwa Miłośników Wisły a także Polskiego Towarzystwa Turystycznego (był autorem pierwszego przewodnika po Wiśle). Jego największą zasługą było doprowadzenie do utworzenia w Wiśle Muzeum Beskidzkiego w 1984 roku. Andrzej Podżorski dużo pisał opracowań z dziedziny ezoteryki. W 1919 roku został redaktorem pierwszego w wolnej Polsce miesięcznika „Wyzwolenie”, które pod szyldem Polskiego Towarzystwa Teozoficznego w Nydku wydawał razem z Andrzejem Kajfoszem. Pierwszy numer „Wyzwolenia” rozpoczęty został pracą wielkiego uczonego polskiego i badacza metapsychicznego doktora filozofii Juliana Ochorowicza, a w tym i w następnych numerach ukazywały się prace Marii Horskiej-Szpyrkówny, Andrzeja Podżorskiego, Józefa Jankowskiego, Heleny Witkowskiej, Józefa Chobota i innych.\nTo pierwsze pismo okultystyczne spotkało się z wielkim uznaniem i życzliwością czytelników, którzy życzliwość swoją okazywali również w postaci materialnego poparcia, przekazując różne kwoty na fundusz wydawniczy, co potwierdzają adnotacje umieszczone w końcu każdego numeru „Wyzwolenia”.\nOpisana powyżej działalność publicystyczna szła w parze z seansami spirytystycznymi praktykowanymi w niektórych wiślańskich domach – niestety nie udało mi się dotrzeć do żadnych danych dokumentujących te zjawiska – kilka osób wspominało praktykowanie spirytyzmu lecz nikt nie chciał tego potwierdzić.\nNiemniej, w obecnych czasach dużo mieszkańców Wisły interesuje się na bieżąco zjawiskami paranormalnymi czytając liczną literaturę ezoteryczną i dyskutując na te tematy\nW powyższych rozważaniach starałem się wykazać, że Wisła (w odróżnieniu od innych) jest miejscowością, którą „przyciągała” ludzi związanych ze zjawiskami paranormalnymi. Patrząc na Wisłę z innej strony widzimy, że odróżnia się ona również od innych rejonów kraju wielością kościołów i związków wyznaniowych w stosunku do ilości mieszkańców – temat ten jest szeroko opracowany przez Renatę Czyż i Zbigniewa Paska w III tomie Monografii Wisły. Ciekawym jest, czy te obydwa problemy nie mają jakiegoś „wspólnego mianownika” – ale to już temat dla naukowców.\nJeden z kolegów interesujących się tą problematyką zasugerował inną przyczynę „inności” Wisły – jak się okazuje jest ona położona dokładnie między dwoma czakramami: na Wawelu i Velehradem (koło Uherskiego Hradiste) – może tu tkwi przyczyna?\n*)Ezoteryka (wg Wikipedii) odnosi się jedynie dla osób uprzywilejowanych, doświadczonych lub takich, które przeszły inicjację. Jest to tzw wiedza tajemna czyli przeznaczona jedynie dla grona wtajemniczonych, wybrańców. Pojęcie to jest często używane w religioznawstwie. Propaguje inne postrzeganie rzeczywistości, rozwój duchowy, porusza tematy nieudowodnione lub odrzucane przez naukę. Jej treści otoczone są na ogół atmosferą tajemnicy, starożytnych przekazów, guru o ponadnaturalnych mocach, itp., a nie są w żaden sposób potwierdzane, są odczuwalne jedynie w sposób pozazmysłowy.\nSpotykajom się dwa kamraty:\n-\tProwda to, że już niy zolytujesz z tóm piyknóm blóndynków z kieróm zech cie widziół w zeszłym tydniu?\n-\tTóż czymu – przeca to tako fajno babka.\n-\tFajno ale zakozoł mi dochtór.\n-\tTakiś jest niymocny?\n-\tNiy, ale tyn dochtór jest jeji chopym i sie mu nasze spotkania niy spodobały.\nEzoterycy w Wiśle – część 3\nOpublikowano 21 marca 2016 Autor: francik\nOsobą, która miała od swoich młodych lat kontakt z Agnieszką Pilchową był znany autorytet Stanisław Hadyna – twórca i późniejszy wieloletni dyrektor Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”. Mieszkając w młodości po stronie Czechosłowackiej, przekraczał często zieloną granicę i przychodził do Wisły aby w „Sfinksie” spotykać się i rozmawiać z Agnieszką. Ich kontakty były częstsze kiedy Hadynowie wybudowali na Jarzębatej, niedaleko „Sfinksa” domek letniskowy i Stanisław Hadyna spędzał tam wakacje. Wspomnieniom tych spotkań i rozważań na ten temat poświęcił książkę „Przez okna czasu” wydanej w Krakowie w 1993 roku (jeden egzemplarz jest dostępny w Bibliotece Miejskiej w Wiśle).\nAgni, oprócz opisanych wyżej zdolności pamiętała swoje poprzednie wcielenia. O jednym, jakże ważnym opowiedziała w czasie rozmowy Stanisławowi Hadynie:\nPochodziłam z bogatej rodziny żydowskiej, byłam bardzo ładna, umiałam pięknie tańczyć. Ale rodzina wyrzekła się mnie bo zakochałam się w pewnym młodym Rzymianinie. A jednak wśród jego gorących pocałunków i zapewnień o miłości czułam jakąś pustkę i niedosyt. Może to co nazywałam miłością , miłością nie było tylko sympatią, pożądaniem. Samotność przynosiła mi ulgę. Mój Rzymianin nie mógł mnie zrozumieć.\n(….) Już wówczas dochodziły nas wieści o Jezusie. O pięknym tajemniczym Nazarejczyku. Mówiono, że ma piękny i miły głos ale silny jak dzwon gdy trzeba coś podkreślić. Nie jest z nikim związany, z żadną kobietą, wolny, dla wszystkich jednakowo dobry, choć dla faryzeuszów surowy. Chorym przywraca zdrowie, bierze na ręce dzieci, mówi pięknie o jakimś królestwie, otwartym dla tych co mają serca czyste i są spragnieni sprawiedliwości i spokoju. Chciałam go koniecznie zobaczyć. (…)\nSuraya (bo tak miała na imię) ubrała się odświętnie i koniecznie chciał przed nim zatańczyć ale jego uczniowie nie dopuścili jej do Jezusa. Zmartwiona Suraya siadła na kamieniu pod drzewem i czekała na coś… (…). I wtedy, jak przez mgłę, zobaczyłam Go idącego cicho nad brzeg. Biała, jakby płynąca w powietrzu postać.\nKrok mojego Rzymianina był zawsze twardy i stanowczy, przybijał butami w ziemię, jakby słupy wbijał, jakby maszerował przed imperatorem. A Ten jakby płynął w powietrzu. Stanął potem nad brzegiem i patrzył przed siebie, zdawało mi się, że cicho coś szepce, ale może to był szmer fali uderzającej o brzeg. Może się modlił. Patrzyłam na niego jak urzeczona i mimo woli zaczęłam zrzucać z siebie ozdoby, węża, pierścienie, perły. On tymczasem odwrócił się, zrobił kilka kroków i stanął przede mną. Powiedział cichym melodyjnym głosem jedno tylko słowo: SZALOM.\nOdpowiedziałam cicho ni stąd, ni zowąd, jak w świątyni…\n- „BARUH HABA BESZEM ADONAJ”.\n(Błogosławiony, który idzie w imię Pana).\nI wstałam. Coś pękło. Odmieniło się. Jakbym zmartwychwstała. Jakbym odwaliła kamień grobowy. Wszystko było dla mnie radością i pokojem. (…)\nSłowa wypowiedziane zostały przez Agni w języku aramejskim a przecież ona nigdy w obecnym życiu nie miała kontaktu z tym językiem – jej wykształcenie to zaledwie kilka klas w szkole czeskiej. Zatem cytaty z języka aramejskiego potwierdzały w jakiś sposób, że wspomnienia Agni rzeczywiście pochodziły „ z tamtego jej życia”.\nZ postaciami, z którymi spotykała się dwa tysiące lat temu Agni spotkała się w ich nowych wcieleniach w obecnym życiu. Ówczesny Rzymianin to Inspektor (jak go nazywała Agni), który wiele razy odwiedzał dom Pilchów wykazując do niej wielkie uczucie miłości aż do planów uprowadzenia jej z domu rodzinnego. Agni spotkała też ciotkę i kuzyna z którymi wychowywała się „w tamtym życiu”.\nW Zeszycie 8-9 „Hejnału’ – Miesięcznika Wiedzy Duchowej Agni przytacza bardzo szczegółowe spotkanie z 4-letnią dziewczynką, która kiedyś odwiedziła jej dom i bardzo szeroko opowiedziała jej fragmenty ze swojego poprzedniego życia, kiedy jako żona męża-pijaka i matka trojga dzieci mieszkała w Tarnowie. W opowiadaniu swym przytaczała takie szczegóły i używała takiego słownictwa z którym 4-letnia dziewczynka nie mogła mieć wcześniej do czynienia – uwiarygodniało to jej wspomnienia z „tamtego życia”.\nJak pisze Agni w swoich pamiętnikach, miała ona zdolność „spojrzenia” każdemu człowiekowi w jego przeszłe życie ale nie wykorzystywała tych możliwości gdyż w wielu przypadkach widziała bardzo przykre rzeczy.\nJak pisze Stanisław Hadyna cytując zapiski swojego stryja Jana Hadyny, ten ostatni notował jasnowidzenia Agni – a było to w roku 1934. Niech zacytuję fragmenty tych zapisanych słów Agnieszki:\n(…) Widzę zadrutowane ogromne kraje pełne nienawiści i palących się trupów. Dymy piekielnych palenisk zasłaniają niebo. Losy ludzkości się ważą (…)\n(…) Tysiące wampirów, które powstały z pomordowanych w rewolucji bolszewickiej ludzi, pełnych rządzy odwetu i nienawiści znalazło w Niemczech Hitlera i podjudza go do uderzenia na stalinowską Rosję.\nWidzę swastykę toczącą się na wschód, która chce zmiażdżyć w mściwej satysfakcji niewolnicze państwo pentagramu (pentagram – gwiazda pięcioramienna – FD).\nDwaj zbrodniarze ludzkości chwycą się za bary- hordami swych niewolników i masą swej broni, a ziemia zadrży pod ich stopami. (…). Pamiętajmy, że był to rok 1934, kiedy jeszcze nikt nie miał pojęcia, że za kilka lat Niemcy rzeczywiście zaatakują Związek Radziecki.\nAgnieszka Pilch wypowiedziała się również na temat zakończenia wojny. Przewidziała również wybór Polaka na papieża. Kiedyś, w obecności Jana Hadyny i literatki Marii Szpyrkównej przedstawiła w I połowie 1939 taką wizję, którą Maria Szpyrkówna ubrała w słowa wierszowane i która krążyła potem jako „Przepowiednia z Tęgoborzy”. Przepowiednia ta, której fragmenty przytaczam poniżej sprawdziła się w zasadniczych fragmentach nieomal dokładnie:\nSiła przed prawem jest jeszcze\nPrzysięgi złożą mu słowa\nDla uzupełnienia przepowiedni wojennych należy przytoczyć rozmowę Agni ze Stanisławem Hadyną – ich ostatnie spotkanie miało miejsce zimą 1940 roku.\n„Pytałem, co będzie? Zakryła ręką oczy. Zaczęła płakać. Nie mówiła nic. Drżała. Nie chciałem przeszkadzać . Milczałem. Po chwili jednak powiedziała cicho:\n- To wszystko jest okropne. Palą ludzi w piecach. Całe pociągi. Tysiące. Dymy zakrywają niebo. Pędzą ich tysiącami przez śniegi, lasy, za druty obozów. Strzelają. Doły pełne trupów.\n- Kto, gdzie? – czułem, że miesza jakieś dwa obrazy różne.\n- Jedni mają błyskawice na mundurach… inni czerwone gwiazdy, ale znaki są bez znaczenia Jedni i drudzy są emanacją zła.\n- Jaki będzie wynik tej wojny?\n- Zło wraca złem, musi się wzajemnie pożreć.\nTu powtórzyła dawniejszą przepowiednię, zapisaną w roku 1934 przez stryja, o miażdżącym ruchu swastyki na wschód i starciu z pentagramem.\n- Wojna niemiecko-sowiecka/ – to nonsens. Coś się pani przywidziało. Niemcy Hitlera i Rosja Stalina to sojusznicy. Razem rozebrali Polskę i nie zamierzają się bić ze sobą. Był przecież pakt Ribbentrop-Mołotow.\n- Mówię, co widzę – powiedziała z cichym uporem\n- To jakieś nieporozumienie. 6 października 1939 Hitler wygłosił w Reichstagu mowę potwierdzającą sojusz niemiecko-sowiecki.\nNa dowód prawdy pokazałem jej wycinek gazety niemieckiej z mową Fűhrera (tłum.);\n„Zawarty tymczasem pakt między Niemcami a Rosja Sowiecką o przyjaźni i wspólnych interesach umożliwi obydwu państwom nie tylko pokój, ale szczęśliwą i długotrwałą współpracą”\nA potem fragment dotyczący Polski (tłum.);\n„Dlaczegóż miałaby się ta wojna toczyć nadal? Do odbudowania Polski? Polska traktatu wersalskiego nigdy nie powstanie. Gwarantują to dwa największe państwa na ziemi”.\nSpojrzała na mnie bezradnie swymi ogromnymi niebieskimi oczyma i powiedziała:\n- Ja sama tego nie rozumiem, ale klisze astralne mówią o strasznej wojnie właśnie między tymi dwoma państwami, spod znaku swastyki i czerwonej gwiazdy. Będą miliony ofiar.\n- A kto zwycięży? – zapytałem bez przekonania\n- Pentagram człowieka – odpowiedziała\nNa stole leżał „Vőlkischer Beobechte”r z fotografią Bramy Brandenburskiej na pierwszej stronie. Wpatrywała się w tę stronę intensywnie, dotknęła jej palcem, potem przysłoniła oczy i zmienionym głosem znów zaczęła mówić:\n- Widzę żołnierzy z czerwonymi gwiazdami na czapkach, którzy wieszają na szczycie kolumnowej bramy czerwony sztandar…wszędzie gruzy, zniszczenie…dym…białe prześcieradła zwisają z okien, żołnierze sowieccy wbiegają na schody jakiegoś gmachu… piszą coś po rosyjsku na ścianach…\n- A Polska? – zapytałem aby cokolwiek powiedzieć\n- Widzę polską flagę na wysokiej kolumnie za tą bramą…\n- Nie wiem jak się ta kolumna nazywa. Stoi na tej samej alei co brama … ale dalej…\n- Czy była pani kiedyś w Berlinie?\n- Nie – odpowiedziała sennie, marginesowo\n- I to koniec wojny?\n- Co w takim razie? – zapytałem, siląc się na powagę, choć zbierał mnie śmiech, ale nie chciałem jej obrazić\n- Widzę wielką mapę sztabową… widzę wbite szpilkami chorągiewki… Tak oni… To jest wojna…\n- Jakie chorągiewki?\n- Amerykańskie i japońskie. Tak… – powtórzyła i jakby chciała coś bliżej dojrzeć, z zamkniętymi oczyma pochyliła się nad stołem, jakby tam właśnie leżała ta mapa sztabowa. Ale na stole prócz obrusa nic nie było.\n- Co tez pani mówi? – nie wytrzymałem. – Wojna japońsko-amerykańska ma zakończyć wojnę polsko-niemiecką? Przecież to absurd. Co czy ktoś panią zwodzi. Żartuje.\nNie zwróciła uwagi na mój przytyk. Robiła wrażenie, że wciąż wpatruje się w coś z zamkniętymi oczyma. Zmarszczyła czoło.\n- Nie rozumiem co to jest? Coś okropnego… jakiś straszliwy g r z y b zrodzony z chmur oślepiających, rośnie pod niebo. Gdzie to jest? Co to jest?… o Boże….- jęknęła i nagle otwarła szeroko oczy, jakby uciekając od tego widoku.\n- To niemożliwe – szepnęła – oni mnie mamią….\n- Lemury… podsuwają obrazy końca świata… Ale to niemożliwe!\nJak widać z powyższego dialogu ze Stanisławem Hadyną Agni przewidziała nie tylko zdobycie Berlina ale i zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki.\nSława Agni poza Wisłą\nAgnieszka Pilch, jak się uważa, sięgała daleko poza Wisłę a nawet Polskę. W swojej młodości, kiedy sława jej jasnowidzenia rozeszła się po okolicznych krajach dostała kilkukrotne propozycje prezydenta Czechosłowacji Masaryka o przeniesienie się do Pragi – Agni zrezygnowała jednak z tej propozycji.\nJednym z pacjentów Agnieszki był wicewojewoda śląski – dr Saloni, któremu miała skutecznie pomóc jak wspominała Zofia Kossak – częsty gość w Sfinksie. Zofia Kossak przyczyniła się do wzrostu popularności Agnieszki przez prowadzone z nią audycje radiowe.\nAgni była natomiast kilkakrotnie zapraszana przez Marszałka Piłsudzkiego do Belwederu o czym wspominała pani Zofia Iłłakowiczówna. W jakim celu tam jeździła Agnieszka nie wiadomo. Mogły to być problemy zdrowia Marszałka i poszukiwanie niekonwencjonalnych metod leczenia albo chęć uzyskania informacji od Jasnowidzącej, której nie mógł dostarczyć wywiad ani kontrwywiad. Jak mówią niektóre źródła, w czasie wojny była wzywana do kwatery Hitlera w Kętrzynie gdzie najprawdopodobniej przepowiedziała mu klęskę wojny.\nJasnowidząca a kościół\nAgnieszka, jak pisze w swoich wspomnieniach, nie była lubiana przez kościół. Opisuje zdarzenie, kiedy to pewnego dnia ksiądz z „odpowiednio nastawioną” grupą dzieci i kobiet obrzuciły jej dom śmieciami, kamieniami itp. wyzywając ja przy tym. Ksiądz wszedł do mieszkania i modląc się kropił mieszkanie wodą święcona aż mu jej brakło. Agnieszka przyjęła ten fakt ze spokojem a nawet poczęstowała dzieci świeżo upieczonymi pączkami co u wielu wywołało konsternację.\nCiekawy fakt zdarzył się kilka lat temu, kiedy zacząłem interesować się tematem Jasnowidzącej i szukałem materiałów (szczególnie wśród mieszkańców Jarzębatej). Pewnego dnia, jeden z moich pracowników przyniósł mi szczelnie zapakowany plik wydawnictw „Hejnał” prosząc o dyskrecję i oddanie mu po skorzystaniu (ew. skopiowaniu) z nich. Zaciekawiła mnie ta dziwna tajemniczość i obawa ale nie dociekałem jej przyczyny. Podobno Agni była wśród niektórych miejscowych uznana za czarownicę.\nW swojej młodości, Agnieszka słysząc o seansach spirytystycznych (które wówczas były modne) wzięła udział w kilku z nich. Ponieważ była obdarzona zdolnościami jasnowidzenia, widziała więcej niż inne media i inni uczestnicy spotkania. Jak pisze Agnieszka:\n„Po takim seansie jedno z mediów, kobieta w średnim wieku, wzięła sobie za zadanie ukarać mnie jeszcze od siebie i zwymyślała mnie wobec wszystkich, którzy się tam znajdowali, a niejedni z nich widzieli mię może po raz pierwszy w obecnem życiu:\n- Znam twoja rodzinę, lubi się dobrze bawić, dobrze papać, dobrze się mieć. Bracia twoi znani są z tego, że gorliwie uczęszczają na różne zabawy i używają życia! Jabłko od jabłoni daleko nie padnie. Widzisz, u nas ukryć nic nie można; tu żaden teatr, nie będziesz odgrywała między nami roli, jaka ci się spodoba!”\nAgnieszka bardzo przeżywała te oszczerstwa i postanowiła więcej nie brać udziału w seansach spirytystycznych.\nAgnieszka miała pięcioro dzieci, najmłodsze zmarło w kilka dni po urodzeniu. Z pierwszego małżeństwa przeżył syn Stach i córka Anita, z drugiego dwie córki Janka i Agnieszka.\n18 letni Stach, choć zupełnie nie przygotowany teoretycznie uzdolniony był plastycznie. Jego talent w tym wieku przekraczał daleko ramy zwykłego artyzmu.\nŚrednia córka Janka, już jako14 letnia dziewczynka zaczęła pisać wiersze i nowelki i tym samym była współpracowniczką „Hejnału”. Dwie inne córki – najstarsza i najmłodsza – nie miały okazji do przejawiania swych uzdolnień medialnych. Wojna światowa zlikwidowała wszystkie czasopisma w języku polskim a więc i „Hejnał”, a tym samym zerwano łączność z współpracownikami i czytelnikami. Okupant likwidując placówki polskiej prasy rekwirował polski materiał książkowy na makulaturę. Z redakcji „Hejnału” wywieziono wówczas dwie fury książek i miesięczników.\nOstatni „rozdział’ rodziny Pilchów opisuje mąż Agnieszki, Jan Pilch:\n”Do katastrofy (aresztowania Agni, Janki i mnie) przyczynił się syn Stach. Podczas okupacji przekraczał kilkakrotnie nielegalnie granicę Guberni i Reichu do Wisły. Jeden z jego „leśnych” kolegów został przez gestapo postrzelony i ranny wzięty na spytki. Tam zdradził Stacha , że zatrzymywał się u nas i u Mitręgów na Kamiennym, a tymczasem wsypał nas niepotrzebnie. (…) Następstwem były rewizje. Dnia 27 listopada 1943 roku aresztowano mnie z żoną, a kilka tygodni później ukrywającą się córkę Jankę. Trzymano nas miesiąc w Cieszynie, a następnie do kwietnia 1944 r w Mysłowicach. Stamtąd żonę wywieziono do obozu koncentracyjnego w Ravensbruck, mnie do obozu Sachsenhausen k. Berlina.\nWedług relacji więźniarek, przebywających z żoną po powrocie z obozu opowiadały, że po dłuższym spokoju w obozie, w dniu 4 stycznia 1945 roku wywołano 5 więźniarek, między nimi Agnię i od tego czasu zaginął wszelki ślad po niej. Więźniarki opowiadały, że takie wywoływane więźniarki szły na śmierć. Była to tam pono po dłuższym czasie ostatnia egzekucja.”\nJanowi Pilchowi i Jance udało się przeżyć pobyt w obozie koncentracyjnym. i wrócili do domu we wrześniu 1945 r. Wojnę przeżyli też córki Anita i Agnieszka oraz Stach.\nCzy Agni, jako jasnowidząca wiedziała co ją spotka? Już kilka tygodni przed śmiercią zapowiedziała wobec innych więźniarek swoje „wyzwolenie” na dzień 4 stycznia 1945 r.\nStach wyjechał zaraz po skończonych działaniach wojennych do Anglii a stamtąd do Brazylii, gdzie założył własne ognisko domowe. Janka po powrocie z obozu ze zniszczonym zdrowiem, wyszła za mąż per procura za kolegę obozowego ojca i w kilka lat później też wyjechała do Brazylii gdzie dalej pisała wiersze i opowiadania.\nJeden z najstarszych Wiślan, który uczęszczał z Janką do szkoły, utrzymywał z nią przez cały czas kontakt listowny – niestety – kilka lat temu kontakt ten się urwał.\nNajstarsza córka Agni Anita wyszła za mąż za pastora Franka i przeniosła się do domu parafialnego w centrum Wisły a „Sfinks” sprzedano w 1985 r. jednemu z mikołowskich zakładów pracy jako pensjonat.\nHistoria życia i działalności Agnieszki Pilchowej wydaje się przeciętnemu śmiertelnikowi nieprawdopodobna ale jest ona potwierdzona liczną literaturą i relacjami naocznych świadków.\nStaszek mo dwadziyścia lot i łod jakiegoś czasu „zabawio się” z Hankom. Roz się pyto brata dziouchy:\n-\tPrziznej się Antek, niy podglóndosz nos przez dziurka łod klucza jak my som z twojóm siostróm sami w izbie?\n-\tNigdy mi się to niy udało bo zawsze wos mama podglondo.\nEzoterycy w Wiśle – cz. 2\nOpublikowano 20 marca 2016 Autor: francik\nTreść o Jasnowidzącej podzielę na dwie części bo za jednym razem było by za dużo\n2. „Jasnowidząca” Agnieszka Pilchowa (Agni P. – taki miała pseudonim)\nO ile postać Juliana Ochorowicza jest w Wiśle powszechnie znana to niewielu Wiślan słyszało o Agnieszce Pilchowej, jasnowidzącej z Jarzębatej. A sława jej w okresie międzywojennym rozciągała się daleko poza obszar naszej miejscowości.\nAgnieszka Pilchowa urodziła się w roku 1888 w rodzinie Wysockich na pograniczu polsko-czeskim. Uczęszczała do czeskiej szkoły (skończyła tylko kilka klas) i jako dziecko wychowywała się w czeskim środowisku. Już jako mała dziewczynka zaczęła przejawiać zdolności jasnowidcze – w najbliższym otoczeniu nie znalazła jednak zrozumienia dla swoich niezwykłych właściwości.\nAgnieszka wyszła za mąż – z tego małżeństwa urodziła dwoje dzieci: Stacha Kurletto (jak się okazało w przyszłości, uzdolnionego malarza) oraz córkę Anitę.\nPo kilkuletnim pożyciu małżeńskim Agnieszka rozwiodła się i z dwójką dzieci zamieszkała w skromnej chatce na Jarzębatej w Wiśle – twierdziła, że jej duchowy opiekun i przewodnik wyznaczył jej inną rolę i kazał osiedlić się w tym właśnie miejscu. Tutaj również należy zastanowić się nad wybraniem Wisły przez kolejną osobę (po Ochorowiczu) posiadającą zdolności paranormalne.\nW Wiśle ponownie wyszła za mąż za Jana Pilcha , wówczas kierownika pobliskiej szkoły. Z tego małżeństwa urodziły się dwie córki: Janka i Agnieszka. W 1931 roku wybudowali nową, murowaną willę i nazwali ją „Sfinks” w nawiązaniu do pracy Ochorowicza o Egipcie. Miejsce na postawienie domu wyznaczył gołąb opuszczając w poszukiwanym miejscu gałązkę jemioły. Całe swoje życie Agnieszka Pilch spędziła w tym właśnie Sfinksie.\nParanormalne właściwości Agnieszki i jej dokonania są może nie całkiem zrozumiałe dla „przeciętnego śmiertelnika” ale są one potwierdzone przez wielu świadków oraz opisane w literaturze.\nNiech początkiem opowieści o Agnieszce Pilchowej będą słowa zamieszczone we wstępie do książki „Pamiętniki Jasnowidzącej” wydanej przez wydawnictwo „Hejnał’ w 1930 roku:\n„Jest to osoba o niezwykłych zdolnościach jasnowidzenia. Dziwna ta istota żyje podwójnem życiem – na ziemi i w zaświecie. Można o niej powiedzieć, iż należy do tych, którzy pokonali Śmierć – gdyż tam, gdzie inni dostają się dopiero poprzez bramę śmierci może ona znaleźć się w każdej chwili zachowując przytem zupełną świadomość w ciele fizycznym. Co więcej, w świecie Ducha porusza się z taką lekkością i swobodą , jakiej pozazdrościć jej może wiele tych, którzy znajdują się w zaświecie, złożywszy ciała swoje w grobie. W niejednym wypadku orientuje się w świecie ducha lepiej niż na ziemi, zwłaszcza jeżeli chodzi o sprawy materialne.\nJak Agni (jak ją nazywano) zauważyła swoje zdolności jasnowidzenia\nBędąc jeszcze dzieckiem przesuwało się przed jej wzrokiem wiele dziwnych obrazów: całe krainy, domy, różne zwierzęta, często dziwaczne i straszne, ludzie, których nigdy przedtem w tym życiu nie widziała. Zwierzała się swemu rodzeństwu z tego co widziała – wyśmiewano ją nazywając głupią. Nie pozostało jej więc nic innego jak zamknąć się w sobie i nikomu o tym nie wspominać. Wszystkie te swoje widzenia z lat dziecięcych uważała za coś w rodzaju snu, sądziła, że to samo przeżywają inni, tylko jej nie opowiadają podobnie jak i ona nie opowiadała nikomu o swoich wizjach.\nW młodych latach chodziła chętnie do pobliskiego klasztoru z myślą, że później tam już zupełnie zostanie. Wyobrażała sobie, że zakonnice i księża to anioły a sam klasztor to raj dla duszy bo tam nie ma zepsucia, nie ma błahych spraw ziemskich, tam tylko czyste, piękne życie. Lecz zobaczyła coś wręcz przeciwnego – przed niewinnymi oczyma dziecka stanęła naga ohyda życia. Wstrząsnęło to nią tak gwałtownie, że postanowiła nie żyć. W tym zniechęceniu do życia wpadła w omdlenie, które przeciągnęło się w stan podobny do letargu. Tutaj znowu zacytuję, nieco dłuższe słowa Agnieszki oddające przełomowy w jej życiu kontakt z „tamtym światem”:\nStraciłam na chwilę świadomość. W niespełna 5 minut ocknęłam się , lecz jakież było moje zdumienie, gdy zauważyłam w mieszkaniu popłoch, bieganie i cucenie zimną wodą jakiejś dziewczyny, leżącej na łóżku; ku memu zdumieniu rozpoznałam w niej siebie samą.. Widziałam wyraźnie to leżące z zamkniętymi powiekami moje ciało, a równocześnie dobrze zdawałam sobie sprawę z tego, że nie śnię, lecz stoję w pewnym oddaleniu od łóżka. Stopami wcale nie dotykając podłogi a głową sięgając nieomal sufitu. Dziwił mnie ten stan a szczególnie zaniepokojenie rodzeństwa.\nNie czułam najmniejszego ciężaru ciała. Stan mój zaczął mi się wydawać normalnym, zdziwienie zupełnie ustępowało. Nie wiem czy moja własna myśl, żeby oddalić się z tego miejsca, pociągnęła mnie w stronę drzwi – dość, że niebawem zupełnie lekko przesunęłam się przez ścianę i posuwałam się ponad ogrodem w stronę pól. Było mi bardzo dobrze, swobodnie i spokój zaczął mnie otaczać; straciłam sprzed oczu obraz swojego ciała, leżącego w pokoju a całą uwagę moją pochłonęła obserwacja mojego dziwnego, unoszenia się. Płynęłam właśnie w stronę niewielkiej wierzbiny, przyciągana widocznie jej siłą magnetyczną. Płynąc tak nad nią zauważyłam, że na wierzchołku każdego z drzew, nad któremi przepłynęłam, zostały jakieś małe, mleczno białe, okrągławe strzępki. Miałam wrażenie , jakby jakaś szata na mnie się rwała. Zaledwie jednak minęłam wierzbinę, zauważyłam, że wszystkie owe strzępki odłączyły się lekko od drzew, skupiając się znów naokoło mnie. Czułam, że jestem znów całą. Była to widocznie magnetyczna teleplazma mego fluidalnego ciała.\nPo chwili zauważyłam koło siebie prześliczną postać o rysach człowieka; ujrzałam ją z profilu, płynęła tuz obok mnie. Cała postać była jakby zawoalowana białym, przeźroczystym tiulem. Zanim się spostrzegłam, biały ten, pogodny duch przytulił mnie prawą ręka lekko do siebie, czyniąc to widocznie dlatego, bym mogła z nim płynąć bez jakiejkolwiek obawy, że natknę się znów na jakąś przeszkodę.\nPłynęliśmy w górę. Świat ten, powoli znikał mi całkiem z oczu a tymczasem ten dobry duch zaczął mi mówić o wiecznem życiu, o miłości Boga, o Jego nieskończonej dobroci. W związku z przyczyną, która wywołała moje omdlenie, pocieszał mię iż Bóg jest wszędzie i że mogę się do Niego modlić na każdem miejscu, a najlepiej właśnie na łonie cichej przyrody; pouczał mnie jak mam żyć na ziemi i objaśniał, że na drodze mego ziemskiego życia jest rozsianych jeszcze wiele cierni, a to rozsianych nie tyle z mojej własnej winy, ile przez złe siły, prześladujące mnie z własnej swej złej woli za moją wiarę i objawianie otoczenia , iż niema śmierci, bo ona jest tylko przejściem z życia do życia i za wiele jeszcze innych spraw- za głoszenie prawd, niezgodnych czy to z dogmatami religii, czy też teoriami, lub twierdzeniami wiedzy oficjalnej. Mówił, że będę jeszcze musiała przejść wielkie prześladowania i niezrozumienie przez tych , wśród których wypadnie mi przebywać.\nWiele z tego co mi powiedział sprawdziło się co do joty, a reszta się pewnie sprawdzi w dalszem mem życiu. Powiedział także , że mnie nie opuści nigdy. I Istotnie, minęło od tego czasu już przeszło 20 lat, a ja zawsze mogłam i mogę go widzieć i rozmawiać z nim kiedy tylko tego zapragnę; zawsze teź pociesza mię i udziela mi potrzebnych wskazówek i rad, które w ciągu już przeszło 20 lat nie zawiodły.\nI od tego czasu Agni miała kontakt duchowy ze swoim Opiekunem, którego obecność czuła obok siebie ile razy tego potrzebowała. Ciekawy był tez sposób przekazywania informacji przez Opiekuna przy pomocy „automatycznego pisania”. Kiedy ręka Agni zaczynała drżeć brała ona do ręki ołówek lub pióro i przykładała go do papieru. Zacytujmy tutaj znowu Agni:\n„Lecz w tej chwili ręka moja zaczęła pisać. Myśli snuły się tak szybko, że pióro z trudem chwytało je na papier. Wiedziałam zawsze naprzód jakie są dwie, trzy pierwsze myśli, które mają być napisane; lecz kiedy zostały już napisane a płynęły nowe, zatracałam zupełnie pamięć poprzednich. Pisałam tak długo, aż pióro samo zostało odłożone, nieomal wypadło z ręki.”\nW czasie normalnych zajęć Agni miewała widzenia, które potem spełniały się.\nNa przykład :w czasie I wojny światowej Agni podróżując pociągiem siedziała w wagonie naprzeciw zdrowego, uśmiechniętego człowieka a tymczasem (w oczach Agni) twarz jego zmieniała się. Widziała jak krew ścieka po jego skroni a on pada nieżywy. W niedługi czas potem Ani dowiedziała się, że człowiek ten „poległ na polu chwały”. A takich przypadków było w widzeniach Agni mnóstwo..\nInny przykład, choć przydługi, należy zacytować w całości aby oddać moc jasnowidzenia i chęci pomocy:\n„Pamiętam jeszcze, jak tuż przed ukończeniem wojny światowej (pierwszej –FD), przyszła do mnie pani W., której jedynak był na włoskim froncie. Znając mnie od lat dziecinnych wiedząc o moich zdolnościach jasnowidzenia, przyszła do mnie stroskana z zamiarem dowiedzenia się ode mnie czegoś o swoim synu, od którego już od dłuższego czasu nie otrzymała żadnej wiadomości.\nPopatrzyłam za nim i zobaczyłam go w pierwszej linii bojowej w toku walki. W stanie podgorączkowym właśnie co schronił się do głębszej szczeliny skalnej. Wyczuwałam wiedziałam jasno, że w to miejsce, w którem on się w danej chwili znajdował, spadnie niebawem granat. Odłączyłam się więc pospiesznie od ciała i duchem spieszyłam mu z pomocą. Szrapnele, granaty i inne pociski przelatywały przez moje ciało astralne wywołując za każdym razem dziwne szarpnięcie w niem niezliczone mnóstwo silniejszych i słabszych szarpnięć. Miałam wrażenie, że w mojem ciele astralnem są jakieś podłoża, łączące się z trzaskiem pocisków armatnich.\nByły to przykre chwile, lecz znów nie takie, bym w nich zapomniała, że syn pani W. jest w niebezpieczeństwie. Już byłam blisko niego. Wyciągnęłam swoje dłonie w jego stronę wołając: „wyjdź, wyjdź stąd, uciekaj!”. Myśl moja zatrzęsła nim. Odczuł moje wołanie – wyjdź, wyjdź stamtąd – zawołałam raz i drugi. W oczach jego zaczął się malować gorączkowy lęk. Wyszedł na czworakach i w tej pozycji wlókł się po ziemi kilkanaście metrów. Zaledwie oddalił się parę kroków, padł granat w szczelinę, w której poprzednio siedział. Obejrzał się. Ciałem jego wstrząsnął skurcz. Po twarzy płynęły mu łzy wzruszenia; dziękował Bogu za ocalenie. Jego wzruszenie i mnie się udzieliło tak, że gdy się do ciała przyłączyłam, miałam również łzy w oczach.\nTymczasem matka jego, drżąc cała tuliła mnie do siebie zapytując czy syn jej żyje. Tak, żyje – odpowiedziałam – właśnie teraz odciągnęłam go z miejsca w które padł pocisk armatni. Opowie pani o tem, gdy powróci do domu, a powróci niedługo.\nW kilka dni później znów przyszła do mnie, zapytując ponownie, gdzie się w danej chwili jej syn znajduje. Popatrzyłam. Jechał właśnie pociągiem. Drzemał przy oknie. Opowiedziałam matce, że jedzie do domu na urlop. Rozmawiałyśmy chwilkę ale nagle odczułam niepokój tak, jakbym miała gdzieś pobiec i ostrzec kogoś przed niebezpieczeństwem. Nie potrafiłam już dalej rozmawiać. Chciałam strząść z siebie ten niepokój, ale jednak położyłam rękę na oczy i dojrzałam powód owego niepokoju: Oto pierwszy wagon za lokomotywa płonął, a płomienie rozszerzały się. Pociąg jechał dalej.\nI znów znalazłam się w wagonie przy śpiącym synu i budziłam go ze snu, by prędko wyszedł do ostatniego wagonu. I wyszedł. Za chwilę pociąg stanął ale już też i ten wagon płonął, w którym on poprzednio spał.\nGdy następnego dnia wrócił do domu już późnym wieczorem, przyszedł razem z matką do mnie i jeszcze raz opowiadał słowo w słowo o swoich przeżyciach, o których już poprzednio jego matce opowiadałam.\nInne wspomnienie jasnowidzenia Agni przytacza pan Bogusław Bujok:\nZ historią Agnieszki Pilchowej zetknąłem się też niespodziewanie podczas nauki w technikum w Żywcu. Niemieckiego uczyła mnie miła, starsza pani pochodząca z Ustronia, prof. Bednarska. Opowiadała mi jak podczas wojny, będąc dzieckiem, razem ze swoją mamą udały się z Ustronia do Agnieszki Pilchowej, aby dowiedzieć się czegoś o jej ojcu, który zaginął gdzieś i nie wiadomo było czy żyje. Ojciec jej działał w ruchu oporu i ukrywał się gdzieś w Małopolsce. Samo spotkanie z Pilchową było ciekawe, bo jak mi opowiadała, bolał ją strasznie ząb. Nie chciała tego po sobie pokazać, lecz Pilchowa od razu to zauważyła i pogłaskała ją po policzku. Ból zęba natychmiast minął. Potem jej matka rozmawiała z Pilchową na temat ojca. Pilchowa powiedziała, że żyje. Przedstawiła im swoją wizję, gdzie oddział partyzantów ucieka do pobliskiego lasu, przez okno jakiegoś domu przez obławą niemiecką. W oddziale tym był ojciec mojej profesorki. Po wojnie szczęśliwie odnaleźli się i ojciec dokładnie potwierdził\nsytuację, którą „widziała” Pilchowa. Niestety już wtedy nie żyła i nie mógł jej za to podziękować.\nZnacznie więcej Jasnowidzeń Agnieszka opisuje w swoich „Pamiętnikach Jasnowidzącej’ wydanej przez wiślańskie wydawnictwo „Hejnał” w 1930 roku.\nNiezwykłe a zarazem tragiczne wydarzenia zawarte są we wspomnieniach Janki pisanych już po wojnie w listach do swojej siostry Agnieszki a przytaczane przez Iwonę Bartuszek, wnuczkę Agni:\n„To była częsta scena w czasie Drugiej Wojny Światowej; moja matka nagle przerywała to co robiła, zamykała oczy i mówiła . I dalej następowały szczegóły dotyczące okoliczności śmierci i miejsca, w którym znajdowało się ciało. Większość tych ludzi była czytelnikami naszego pisma, znanymi lub nieznanymi, którzy widzieli w nim pośrednika miedzy tymi dwoma światami. Kiedy umierali z dala od swojego domu, zawsze zjawiali się u mojej matki, aby przekazać ostatnią wiadomość.\nDom wydawał się ich pełen. W salonie – gdzie za życia zwykle radzili się mojej mamy – nie można już było usiąść w fotelu, nie czując przy tym czyjejś obecności. Ciągnęli mnie za warkocze, powietrze zdawało się być pełne szeptów, więc przyzwyczaiłam się zawsze mówić i pustemu salonowi. Na ich prośbę napisałam wiele listów. (….)\nWspomnienia o Agnieszce Pilchowej mówią, że oprócz jasnowidzenia miała ona również zdolności leczenia ludzi. Zdolności te nabyła (wg swoich wspomnień) w sposób opisany poniżej.\nPodczas obrazów niedoli ludzkiej, które przetaczały się nieomal nieustannie przed jej oczyma, prosiła wielokrotnie Boga, by wskazał jej co ma czynić aby nieść pomoc tym nieszczęśliwym ludziom. Jej duch opiekuńczy wysłuchał jej pragnień i kiedy Agni ułożyła się do snu, duch opiekuńczy zbliżył się do niej lecz w towarzystwie drugiego ducha również bardzo miłego. Opiekun lekkim podniesieniem ręki pożegnał ją i oddalił się . A ten drugi zbliżył się do niej, położył swoja dłoń na jej prawym ramieniu i tak się odezwał:\n„W ostatniem mojem życiu byłem lekarzem we Francji i moim celem jest pomagać nadal ludziom, tem bardziej, że teraz więcej wiem niżeli wiedziałem za życia na ziemi. Byś jednak nie zapomniała mych wskazówek, o co właściwie przyprowadzono mnie do ciebie to wstań, weź ołówek do ręki i skreślij sobie moje myśli na papierze, gdyż przeżycia w sferze snu w ciągu nocy mogłyby ci je zatrzeć.”\nAgni wstała, gdyż ręka już lekko zadrżała i samorzutnie chwyciwszy za ołówek zaczęła pisać słowa, które umawiały ducha na codzienne, wieczorne wizyty.\nI rzeczywiście, co wieczór duch lekarz zaczął robić Agnieszce wykłady z anatomii ludzkiego ciała, z analizy stanów chorobowych i sposobów leczenia poszczególnych chorób. Wszystkie te wykłady obrazował jej na ekranie, który pozwalał Agnieszce lepiej poznać istotę wykładu. Wykłady ducha lekarza trwały około 3 miesięcy. I, jak mówią źródła, do Agni zwracało się dużo osób chorych z prośbą o wyleczenie a ona wykorzystując swoje zdolności magnetyzowania (były to najprawdopodobniej zdolności bioenergoterapeutyczne) oraz znajomości leczących własności ziół, pomogła wielu osobom. Leczenia podejmowała się bezinteresownie choć niektóre źródła mówią, że pod koniec życia zaczęła robić to nie bezpłatnie co odbiło się na częściowej utracie jej zdolności leczniczych.\nJeden z licznych przypadków leczenia nawet na odległość cytuje Anna Szatkowska, która opisała przypadek błyskawicznego uzdrowienia swojego brata: Witold miał jechać do Warszawy na egzamin wstępny do Gimnazjum im. Stefana Batorego. Ale w przeddzień wyjazdu pojawiła mu się na twarzy okropna egzema, z której lała się żółta ciecz, i nic na to nie pomagało. Babcia, bezradna, skontaktowała się z Pilchową, która obiecała coś poradzić na odległość. Prosiła, by po południu Witold siedział spokojnie na kanapie przez dwie godziny. Wieczorem egzema przyschła, a nazajutrz nie było po niej śladu!\nU Masztalskich miało być świniobicie. Synek się już niy móg doczekać i godo:\n-\tJak już bydzie po wszystkim to się wezna do jednyj rynki krupnioka, do drugij konsek preswósztu i byda jod aż mi się bydóm uszy trzynsły.\nW tym samym momyncie tata doł mu w pysk.\n-\tCzymu mie bijecie? – pyto się synek\n-\tBoś zapómnioł wziońć chleba\nEzoterycy w Wiśle\nOpublikowano 18 marca 2016 Autor: francik\nPracując jeszcze w Relaksie, zainteresował mnie temat zjawisk niewytłumaczalnych o których przeczytałem w czasopiśmie. Postanowiłem drążyć ten temat, tym bardziej , że dotyczył terenów gdzie pracowałem. W wyniku tych dociekań powstało opracowanie pod powyższym tytułem, które potem zostało wydrukowane w materiałach z okazji 30 lecia Koła Przewodników.\nPonieważ, moim zdaniem, są tam ciekawe wiadomości, postanowiłem podzielić się z nimi na blogu z moimi czytelnikami.\nPonieważ opracowanie ma 28 stron, przedstawię je w częściach, przez najbliższe dni.\nEzoterycy*) w Wiśle\nKilka lat temu wpadł mi w ręce artykuł Leszka Mateli zamieszczony w 1994 w czasopiśmie „Nie z tej ziemi”. Zacytuję wstęp do tego artykułu, którego treść zmobilizowała mnie do rozszerzenia tematu i napisania poniższego opracowania:\nNiewiele jest miejsc w naszym kraju, które, jak położona w Beskidach Wisła tak ściśle powiązane są z polską tradycją ezoteryczną. Tu mieszkali bądź gościli wybitni polscy parapsycholodzy i jasnowidzowie. Położona na uboczu górska wieś była przed wojną siedzibą redakcji zarówno czasopism, jak i wydawnictw poświęconych wiedzy duchowej. Do dziś istnieją tu ślady działalności wiślańskich ezoteryków, zachowały się wille w których mieszkali a nawet żyją jeszcze ludzie, którzy znali ich osobiście. To zupełnie niezwykłe, że niektóre miejsca – tak jak Wisła – potrafią przyciągnąć ludzi o tak specyficznych uzdolnieniach i zainteresowaniach.\n1. Julian Ochorowicz\nDo postaci najbardziej znanych w historii Wisły należał Julian Ochorowicz. Urodził się w roku 1850 w Radzyminie. Już w szkole średniej wykazywał ogromne zainteresowania zarówno naukami humanistycznymi jak i ścisłymi. W wieku 16 lat wstąpił do Szkoły Głównej Warszawskiej na Wydział Filozoficzno-Historyczny by potem przenieść się na Wydział Fizyko-Matematyczny. Już w trakcie pierwszych lat studiów był autorem kilku prac naukowych czym zyskał uznanie środowiska naukowego. W 1875 roku przeniósł się na Uniwersytet Lwowski gdzie uzyskał habilitację i objął stanowisko docenta psychologii i filozofii przyrody na Wydziale Filozoficznym. Przez cały czas, oprócz rozwijania swoich zainteresowań na polu psychologiczno-filozoficznym, interesował się fizyką eksperymentalną w zakresie elektryczności i elektromagnetyzmu. W roku 1882 J.Ochorowicz przeniósł się do Paryża. Tam powstają jego najważniejsze wynalazki z dziedziny przesyłania głosu (m.in. termo-mikrofon oraz system odtwarzający głośno mowę). Jego wynalazki zdobyły wielkie uznanie wśród ówczesnych uczonych – demonstrował je na wystawach w Paryżu, Antwerpii, Warszawie, Petersburgu gdzie uzyskiwał złote medale. Następne lata swojego życia poświęcił studiowaniu psychologii czym zajmował się do końca życia. Swoje przemyślenia i opisy doświadczeń publikował w wielu czasopismach lekarskich – nie zawsze był akceptowany przez innych światowej sławy naukowców choć historia pokazała , że swoimi tezami, szczególnie z zakresu psychologii znacznie „wyprzedził swoje czasy”. Dużo swoich badań poświęcił hipnozie – zbudował nawet hipnoskop – przyrząd do badania wrażliwości hipnotycznej człowieka.\nW 1893 roku, na zaproszenie Henryka Siemiradzkiego przyjechał do Rzymu aby wziąć udział w seansach spirytystycznych ze słynnym medium Eusapią Palladino. Nie brał on jednak udziału w tych seansach jako zwykły uczestnik lecz usiłował dociec pod względem naukowym tego co się w czasie tych seansów działo. Przeprowadzał badania fizyczne (m.in. badał kąty pochyleń poruszającego się stolika, wzajemnych zachowań uczestników, dokładnego zachowania medium w czasie seansów, fotografował). Po krótkim pobycie w Rzymie Ochorowicz wrócił do Warszawy i zreferował wyniki seansów z Eusapią Palladino. Grono przyjaciół postanowiło zaprosić medium do Warszawy gdzie przeprowadzono około 40 seansów z udziałem znanych intelektualistów. W doświadczeniach były demonstrowane zjawiska lewitacji i telekinezy oraz materializacji przedmiotów. Wyniki wszystkich tych spotkań zostały opisane przez Ochorowicza w pięciotomowym dziele „Zjawiska mediumiczne”.\nW roku 1899 Julian Ochorowicz został zaproszony przez Bogdana Hoffa do Wisły. Ciekawym jest, że uczony światowej sławy, odnoszący wiele sukcesów w wielu stolicach europejskich, wydający prace na światowym poziomie – postanowił przyjechać do zabitej jeszcze wtedy deskami wsi i zamieszkać tu na 13 lat. Otwarte pozostaje pytanie: jakie „siły” spowodowały jego przyjazd do miejscowości w której oprócz Bogdana Hoffa (potem dopiero ks. J.Burschego i innych) nie miał możliwości kontaktu ze światem nauki i intelektu, którego był istotnym uczestnikiem.\nJego „okres wiślański” nie był okresem bezczynności. Zaangażował się w popularyzacje Wisły jako letniska budując kilka pensjonatów – piszą na ten temat szczegółowo Dominik Konarzewski i Michał Kawulok w materiałach do Monografii Wisły „Od wsi do uzdrowiska. Dziedzictwo architektoniczne Wisły”.\nBudowa pensjonatów wymagała poświęceń a J.Ochorowicz nie był zachwycony mieszkańcami Wisły, których tak między innymi tak scharakteryzował: powolność ich była po prostu przerażająca! Nic podobnego nie spotkałem nigdzie. A zdumiewająco powolna była nie tylko ich praca ale nawet przejście paru kroków, albo sięgnięcie po narzędzie, tak że robotnik ten tańszy niż gdzie indziej kosztował znacznie drożej. Ochorowicz angażował się osobiście w budowę pensjonatów – kiedyś w czasie prac spadł rusztowania i złamał nogę. Nienajlepiej złożona przez „miejscowego doktora” noga spowodowała, że Ochorowicz utykał na nią do końca życia.\nW czasie pobytu w Wiśle Julian Ochorowicz intensywnie prowadził badania zjawisk paranormalnych. Eksperymentował z młodą kobietą Stanisławą Tomczykówną. Jej zdolności medialne podobno ujawniły się w 1905 roku, gdy została aresztowana. Krótki pobyt w areszcie ujawnił się u niej zdolnościami telekinetycznymi wtedy gdy lekarz przepisywał jej receptę, kałamarz zaczął się poruszać i stukać. Gdy wiadomość o tym dotarła do Ochorowicza , ten niezwłocznie zaprosił ją do siebie rozpoczął eksperymenty.\nW numerze pierwszym „Annales des science psychologiques” z 16 stycznia 1909 roku Ochorowicz pisze:\nStanisława Tomczykówna jest ładną, skromną, inteligentną panną, jakkolwiek bez wykształcenia. Jest nadzwyczajnie uzdolniona. Przebywa w mojej willi od dwóch miesięcy gdzie staram się o poprawę jej zdrowia i kieruję rozwojem zdolności medialnych. Spodziewam się stworzyć z niej medium prawdziwie użyteczne dla nauki. Zadanie mam ułatwione dzięki trzem okolicznościom; panna Tomczykówna jest z natury osobą prawdomówną, która umie opanować wrodzoną większości mediów skłonność do bezwiednego oszustwa a przy tym nie jest zawodową spirytystką.\nMoje badania odbywają się zawsze przy świetle czerwonym, nigdy w ciemności. Kontrola jest zawsze ścisła i medium bywa zawsze rewidowaną. Wszystkie doświadczenia odbywają się w głębokim śnie hipnotycznym, wywołanym przeze mnie metodą Braida.. Badaniom towarzyszą najwyżej dwie osoby.\nDo najważniejszych, zdaniem Ochorowicza, zjawisk uzyskanych w jego „badaniach” należy zaliczyć wytworzenie personifikacji fluidycznej. W głębokim śnie hipnotycznym z ciała Tomczykówny wyłaniała się postać podobna do medium, tylko znacznie mniejsza, bo wzrostu około 55 cm. Na jego pytanie, zadane jej zaraz na pierwszym seansie, medium odpowiedziało: — „To mój sobowtór, nazywa się „mała Stasia”.\nW toku następnych doświadczeń Ochorowicz stwierdził u Tomczykówny trzy różne osobowości. W stanie normalnym była Stanisławą. W stanie somnambulicznym (tzn. w uśpieniu hipnotycznym) występowała „mała Stasia” lub druga Stanisława. Niestety, jak pisze Ochorowicz, wzajemna niezależność tych trzech osobowości, większa niż zazwyczaj spotyka się u trzech osób, utrudniała badanie przyczyn zjawiska i nieraz trzeba było uciekać się do forteli, aby skłonić „małą Stasię” do wyjawienia sekretów. Wystąpiła u Tomczykówny później jeszcze czwarta, sztuczna osobowość: „Wojtek”. Był on, zdaniem medium, tym czynnikiem, który poruszał ciężkie przedmioty i okazywał wielką siłę. Natomiast „mała Stasia” była personifikacją dziecięcych podświadomych wspomnień medium. W czasie badań była złośliwa i skłonna do oszustwa.\nW toku doświadczeń Ochorowicz stwierdził także, że Tomczykówna posiada duże zdolności telekinetyczne czyli zdolność poruszania przedmiotami bez dotyku — nieraz w pełnym świetle dnia. Potrafiła, nie dotykając, podnieść i utrzymać w powietrzu różne lekkie przedmioty, mogła wpływać na toczącą się kulę ruletki, aby wpadła do oznaczonej przegródki. Potrafiła zatrzymać z odległości wahadło ściennego zegara, mimo że w tym czasie Ochorowicz trzymał ją za ręce. Zmieniając warunki doświadczeń Ochorowicz spostrzegł, że niekiedy z palców medium wyłania się jakaś substancja, która przybierała postać nitek fluidalnych. Ta substancja, nazwana później przez spirytystów ektoplazmą, została także zauważona także u Euzapji Paladino i okazała się włosami, jedwabnymi nitkami. Ochorowicz nazwał tę substancję promieniami sztywnymi. Ale „promienie sztywne” to dopiero początek „odkryć” Ochorowicza. W toku dalszych eksperymentów obserwował też zjawiska, które nazywał promieniami elektrochemicznymi Xx.\n„Są one — pisze Ochorowicz — najwyższym stopniem promieniowania mediumicznego. Działają one bezpośrednio na kliszę fotograficzną, ze znacznych nawet odległości. Wymagają znacznie większego wysiłku od medium, dochodzącego aż do gwałtownego bólu i paraliżu. Chemicznemu ich działaniu towarzyszy niekiedy zdolność wywoływania plam barwnych, o pięknych żywych kolorach, jakby nałożono farbę olejną na kliszę. Nie można ich naśladować żadnym ze znanych w fotografii sposobów. Nazwę nadaję im przez analogię do promieni Roentgena. Promienie Xx przechodzą przez najcięższe metale, marmur, kości, itp. Nie znalazłem ciała, które mogłoby zabezpieczyć przed ich działaniem…”.\nW marcu 1909 roku na zaproszenie Ch. R. Richeta Ochorowicz wraz z Tomczykówną pojechał do Paryża. Zdarzył się tam wypadek, który Ochorowicz sam nazywa „fantastyczną przygodą mediumiczną”. Oto pewnego wieczoru ustami Tomczykówny „mała Stasia” powiedziała: — Chcę się fotografować! Postawcie aparat na stole pod oknem, nastawcie na odległość pół metra, dajcie krzesło przed stół i coś do okrycia.\n- Możesz się fotografować tak, jak jesteś — perswadował Ochorowicz.\n- Nie, daj ręcznik — odpowiedziało medium.\nJ. Ochorowicz w zaciemnionym pokoju użył nowej kliszy fotograficznej i wraz z medium opuścił pokój. W chwilę po tym zauważyli w szparze progu drzwi błysk światła i dało się słyszeć pukanie, że już się stało i można wywołać kliszę. J. Ochorowicz wszedł pierwszy, w ciemności zamknął migawkę aparatu, następnie zapalił światło. Zmięty ręcznik leżał obok aparatu. Wielki zaś arkusz bibuły, znajdujący się poprzednio na komodzie, był rozdarty i mokry, a leżał w drugim rogu pokoju. Po wywołaniu kliszy otrzymano sławne zdjęcie „małej Stasi”, które obiegło cały świat, będąc jednym z najczęściej cytowanych dowodów realności zjawisk mediumicznych. Doświadczenie to medium przypłaciło ciężkimi dolegliwościami trwającymi dwie doby (omdlenia, spazmy, kurcze, bóle).\nWe wrześniu 1911 roku Ochorowicz powiedział do zahipnotyzowanego medium: „…chciałbym dowiedzieć się, czy twój sobowtór mógłby swą rękę przecisnąć przez mały otwór, oświetlić ją i sfotografować”. Medium zgodziło się, ale radziło utrudnić zadanie. Niech Ochorowicz otwór flaszki zakryje swoją ręką. Ochorowicz odciął z nowej rolki spory kawałek błony filmowej (13×18 cm) i ten kawałek, który zaraz się zwinął, włożył do butelki. Ochorowicz trzymał butelkę, którą również medium objęło swoimi rękoma. Wszystko to odbywało się w ciemności. Nagle medium z przeraźliwym krzykiem upadło do tyłu, a Ochorowicz przystąpił do wywoływania filmu (musiał rozbić butelkę, aby go wywołać). Obraz ukazał się szybko i przedstawiał rękę. Ręka ta była większa od ręki medium i ręki Ochorowicza, który uważał to za rzecz zupełnie niezrozumiałą. Wynik eksperymentu wydaje się być sprzeczny z prawami fizyki. Błona była bowiem zwinięta w rurkę, toteż ręka sobowtóra astralnego musiałaby się też tak zwinąć, wytworzyć światło, które bez aparatu fotograficznego naświetliłoby tylko obraz ręki.\nJednak i to „osiągnięcie” Ochorowicza nie zamyka listy jego sukcesów. W jego obecności medium wielokrotnie fotografowało swoje myśli i wyobrażenia (np. wyobrażenie księżyca).\nTakich fotografii w historii spirytyzmu otrzymano wiele. Wszystkie przedstawiają obraz płaski, sprawiają wrażenie jakby kopii wycinanek z kartonu. Podobną płaskość zauważono na fotografiach zmaterializowanych zjaw. Z jednej strony Ochorowicz uważał, że fotografia medialna podlega innym prawom optyki niż zwykła, z drugiej zaś strony, zdaniem współczesnych fotografików, zdjęcia te są przeważnie nieudolnym trickiem, a liczne zdjęcia lewitacji – słabym technicznie fotomontażem.\nJulian Ochorowicz zapraszał do Wisły zacnych gości. Wśród nich byli dwaj pisarze: Bolesław Prus i Władysław Reymont.\nKolegą z ławy szkolnej Ochorowicza był Bolesław Prus (Aleksander Głowacki). Prus, przebywając jeszcze w Warszawie wielokrotnie bronił swego przyjaciela, którego kontrowersyjne poglądy i doświadczenia nie budziły specjalnego entuzjazmu wśród inteligencji warszawskiej. Zastanawiając się nad kwestią czy mediumizm jest faktem czy mistyfikacją pisał: w Warszawie mediumizm zwany także spirytyzmem, już posiada garstkę apostołów prozelitów, którzy gdzieś, po cichu „rozmawiają z duchami”. Kolejne spotkania przy stoliku opisywał wprawdzie, ale już z większą ostrożnością i mniejszym zaangażowaniem. W „Tygodniku Ilustrowanym” z 2 lipca1910 roku zamieścił tekst” Zjawiska mediumiczne”. Czyta się go z zainteresowaniem, zwłaszcza, że umieszczono w nim zdjęcia Tomczykównej (tej samej, która przyjechała do Wisły).\nBolesław Prus, który postanowił skorzystać z zaproszenia Juliana Ochorowicza musiał wiedzieć o tym, że jedzie w góry. Może jednak przekonywano go, że to góry łagodne i przyjazne, a nie – jak Tatry, przerażające swoim ogromem. Kiedy zobaczył Tatry pierwszy raz, nie zdawał sobie sprawę z tego, jakie konsekwencje niesie z sobą agorafobia – przypadłość na którą cierpiał od dłuższego czasu.(wg Wikipedii – agorafobia – irracjonalny lęk przed przebywaniem na otwartej przestrzeni, wyjściem z domu, wejściem do sklepu, tłumem, miejscami publicznymi..)\nBolesław Prus, który bał się podróży, nowych miejsc i gór, zdecydował przyjechać się do Wisły. Widać siła przekonywania Ochorowicza była duża. W Wiśle wszystko go przerażało. Jak pisze: całą podróż z Ustronia do Wisły odbyłem z zamkniętymi oczyma, a obecną moją turystyczną działalność zamykam w granicach jednego kilometra, niewiele zatem mogę powiedzieć o wszystkich tutejszych pięknościach. Nie tylko podróż była męcząca. Każdy spacer i próba przejścia po moście na drugą stronę Wisły wiązały się ze sporymi emocjami. Ostatnie ustalenia badaczy są jednoznaczne – pisarz przyjechał około 18 czerwca 1900 roku razem z żoną i przybranym synem. Wisłę opuścił w lipcu tegoż roku.\nPrus mieszkał w drewnianym pensjonacie wybudowanym przez Ochorowicza „Placówce”. Andrzej Podżorski wspominał, że Prusa interesowało życie miejscowych górali, ich zwyczaje i zabawy. Często siadał pod wieczór z Bogdanem Hoffem i Ochorowiczem do pasterskich ognisk na wolnym powietrzu i wdychał z lubością zapach ziemniaków pieczonych w gorącym popiele. Lubił bawić się z dziećmi kierownika szkoły Goszyka, którym pomagał piec placki ziemniaczane na prymitywnie zbudowanym w olszynie piecu z kamieni.\nBolesław Prus był wręcz zafascynowany Ochorowiczem, który w rezultacie stał się pierwowzorem postaci Ochockiego w „Lalce” oraz zainspirował powstanie „Faraona”. Na kartach „Emancypantek” pojawiły się echa seansów medialnych w których Prus uczestniczył na zaproszenie Ochorowicza.\nWażnym gościem Ochorowicza był Władysław Reymont. Przybył on tutaj po przeżytej katastrofie kolejowej aby szukać ciszy i spokoju do napisania „Chłopów”. Pierwszą wersję dzieła, z którego nie był zadowolony – podarł. Po dyskusjach z Ochorowiczem powstał w Wiśle pierwszy tom drugiej wersji „Chłopów” – powieści za którą Reymont otrzymał w 1924 r. nagrodę Nobla.\nWładysław Reymont słynął również ze swoich zdolności mediumistycznych. Brał udział w wielu seansach jako medium. Już jako dziecko bardzo dużo się modlił i czytał nabożne teksty Piotra Skargi. Zdarzało mu się przeżywać stany iluminacji, podczas których widywał anioły i świętych, dręczyły go też różne dziwne przeczucia i sny. Już wtedy miał niezwykłą, fotograficzną wręcz pamięć, która pozwalała mu przechowywać w głowie tysiące szczegółów niezauważalnych dla większości ludzi. Zapalony spirytysta z Częstochowy, podczas spotkania z 19-letnim Reymontem zawołał: masz pan wielkie zdolności okulistyczne. Fascynacja zaświatami towarzyszyła mu przez całe życie. Był członkiem stowarzyszenia spirytystycznego znanego jako Warszawskie Towarzystwo Psychologiczne, którego cel to przeciwdziałanie kierunkowi materialistycznemu za pomocą rozkrzewiania idei spirytystycznych. Wywoływał duchy razem ze słynnym medium Janem Guzikiem. Obracał się w kręgu szanowanych autorytetów, ważnych dla rozwoju ruchu spirytystycznego, jak autor fantastyczno-okultystycznej powieści „Miranda” Antoni Lange; wydawca poświęconego parapsychologii pisma „Dziwy Życia”, Witold Chłopicki czy krytyk literacki Ignacy Matuszewski, autor książki „Czarnoksięstwo i mediumizm”. Pod koniec XIX w. Reymont zasłynął nie tylko jako medium, ale również jako człowiek mający zdolność pojawiania się jednocześnie w kilku miejscach. Świadkowie zapewniali, że pewnej nocy w Skierniewicach, w tym samym momencie, widziano go aż w czterech miejscach. Był u nas i zasiedzieliśmy się do 12 w nocy. W tym czasie przyszła nasza służąca i nie wiedząc, że jest u nas, powiedziała, że pan Reymont stoi pod płotem, mimo dużego mrozu i się nie odzywa. Na drugi dzień Unierzycki mówił, że Reymont przyszedł do domu normalnie o godzinie dziesiątej, a znowu starszy robotnik twierdził, że nocował u niego – opowiadała Wanda Rycerska z domu Weycher, która była wtedy dzieckiem, ale dobrze zapamiętała to niezwykłe zdarzenie.\nWracając jednak do Ochorowicza, jego zasługi dla Wisły są bardzo duże. Oprócz zbudowania kilku willi (wg projektu Bogdana Hoffa) i zapraszaniu do Wisły znakomitych ludzi znalazł czas na rozbudzanie ducha narodowego wśród miejscowej ludności. Był między innymi, wspólnie z ks. Juliuszem Bursche współzałożycielem Stowarzyszenia Miłośników Wisły (1905), w 1909 roku współzałożył oddział wiślański „Macierzy Szkolnej Księstwa Cieszyńskiego”. Szkole wiślańskiej podarował około 600 książek. W roku 1904 po wybudowaniu największej willi – willi „Maja” J.Ochorowicz wspólnie z Janem Wantułą z Ustronia doprowadził do zorganizowania przedstawienia amatorskiego zespołu teatralnego dla ludności Wisły.\nZa opowiadaniem Jana Kropa przytoczę ciekawy pokaz przeprowadzony w jednej z klas wiślańskiej szkoły. Kiedyś Ochorowicz, jako wynalazca i zwolennik wszelkich nowinek technicznych przywiózł do Wisły prosty fonoskop (urządzenie będące pierwowzorem adapteru na którym zapisywano dźwięk na wałku woskowym przy pomocy igły połączonej z membraną). Pokazał urządzenie uczniom i poprosił jedną z dziewczynek o powiedzenie do mikrofonu kilku słów. Przerażona dziewczynka powiedziała spontanicznie: „Jo móm rada swojóm mame”. Kiedy po chwili Ochorowicz odtworzył z fonografu wypowiedziane przed chwilą słowa, zjawisko wzbudziło zdziwienie a i częściowe przerażenie.\nZ Wisły Julian Ochorowicz wyjechał w roku 1913. Jego wyjazd był najprawdopodobniej nagły ale nie znane są jego przyczyny. Jan Pilch, kierownik szkoły w zaolziańskiej dziś Karpętnej prowadził pamiętnik w którym opisał jego ostatnią wyprawę do Wisły w celu odwiedzenia Ochorowicza., którego jednak nie zastał. Opisuje to tak:\nDom wydawał się na wpół rozgrabiony, okna wyłamane z zawiasów przez wiatr czy przez ludzi. Drzwi pootwierane, książki porozrzucane po podłodze, na schodach, w ogrodzie retorty i kolby rozbite, szkło skwierczało pod butami.\nPo wyjeździe z Wisły do Warszawy, pisze liczne prace z dziedziny psychologii nie spotykające się, ze względu na swoje nowatorstwo, z uznaniem ówczesnych naukowców – ich wartość naukowa doceniana jest dopiero po latach. Wiele osób uważa , że Ochorowicz „urodził się za wcześnie”.\nJulian Ochorowicz zmarł 1 maja 1917 roku i jest pochowany na warszawskich Powązkach.\nMieszkańcy Wisły pamiętają o zasługach Juliana Ochorowicza dla Wisły. Jednym z przykładów było sympozjum w 150 rocznice urodzin, które staraniem Towarzystwa Miłośników Wisły odbyło się w 2001 roku. Innymi przykładami upamiętnienia pobytu Ochorowicza w Wiśle jest obelisk z okolicznościowa tablicą umieszczony w centrum miasta czy tablica na „Ochorowiczówce”\n- Ile lat dostałeś? – pytają się więźniowie łagru nowego współwięźnia.\n- Nie kłam, za nic dawali 10.\nOpublikowano 14 marca 2016 Autor: francik\nW zasadzie to na przedwiośniu nic sie nie dzieje.Ja, od jutra będę znowu jeździł na dializy busem (do tej pory, od wypadku z ławą, woziła mnie karetka pogotowia) – zobaczymy jak to będzie.\nAby coś na blogu napisać, znalazłem w archiwum opis Coloseum ale w gwarze śląskiej – myślę, że wszyscy zrozumieją a je nie to się domyślą.\nWe 72 roku po Chrystusie cysorz Vespasian lod Flavierow zaczon we Rzymje budowac\nKolosseum. Roboli mjol dos, bo jego synek Titus we 70 roku wygrol wojna ze\nzydami i mjeli tysionce jyncow wojynnych. Tyn amfityater, to je wjelko elipsa\n188 m dugo, 156 m wysoko i 48,5 m wjelko. Fundamynta lezom 9 m glymboko. Filory\nze pszodku som 2,4 x 2,7 m rube. Sciany i lowki we 50 rzyndach idom na wjyrch we\nkoncie 37°, a zrobjone som ze marmoru i kamjynjo wapjynnego. Sama aryna je 86 x\n54 m wjelko. Zrobjono je ze drzewa a pjoskjym przysuto. Pod spodkjym som\nmagazyny i komory dlo gladiatotow, jyncow i na smjerc skozanych loprychow.\nZarozki ze boku stoly klotki ze lwami, leopartami, panterami, njydzwjedziami i\npsami ekstra nauczone zabijanjo.\nWe 80 roku, nastympca tronu – cysorz Tytus zrobjol parapetowa. 100 dni\nfajrowali. Za tyn czos 5 000 zwjerzont zaszlachtowali. Wjela ludzi njy wjy\nzodyn. Yny pszy inkszych festynach (tak to nazywali) 4000 do 5000 chopow zabili.\nNa pszyklod: cysorz Trojan „zabjol” 11 000 i 10 000 gladiatorow. Ze tymi\ngladiatorami (gladius – ze laciny – miecz) to bylo tak, ze dowali chopow co byli\njyncami ze wojny, abo chopy ze kryminalow. Byli loni bez tryningow i\ndosfjadczynjo – bezto bez zodnych szansow na wygrano ze tymi rychtig\nMjyndzy „wystympami” zwjerzont byly wyroki sondowe logloszane. Tyn loskarzony\nmusiol bez colko aryna lobynsc, a syndzia czytol co tyn, abo ta zrobjol/a. Potym\ntaki delikfynt mog se isc do dom, yny co sie ganby nazar – to yny lon\nwjedziol.Pszeca tyla ludzi go widzialo i slyszalo, co lon to takigo narobjol.\nByl kerys skozany na smjerc, to musiol golymi rynkami walczyc ze tygrysym, abo\nnjydzwjedziym. Pszywodcy bandziorow – Laureolusa pszybjyli sagigo do sztympla,\npotym puscieli njydzwjedzia kery se go lobgryz,a potym zezar colkigo ze\nMjyndzy rzyndami lotali handlyrze ze sklepami na brzuchu. Sprzedowali woda,\nwino, lymonjada, pjeczone mjynso, chlyb, lowoce, cosik slodkigo i insze.\nBlank pszy arynje, we polnocnyj czynsci siedziol se cysorz. Na drugi stronje\nbyla loza honorowo. Tam siedzieli ludzie ze magistratu, synatory, kardynaly,\nksiynrzoszki, szlachta i goscie cysorza – taki jak: krolowje ze inszyk krajow i\nkonsuly ze ambasadorami. Rzym pokozywol sfoja siyla. We nastympnyj raje\nsiedzieli wojoki. Dali na wjyrchu chopy, kere tysz boly podzielone na zynjatych\ni njyzynjatych. Tukej siedzieli tysz colki klasy szkolne ze nauczycielami. Baby\ni dziolchy mjaly mjyjsca we gornyj czynsci. Bjydoki i njywolniki mogli se stoc\nblank na wjyrchu. Colki amfityater bol pszykryty, skoli slonca, plotnym ze\nzoglow. Coby fajnie wonjalo – byly fontanny ze wodom i lolejkami.\n80 bramow, a ze tego 4 dlo cysorza i jego ludzi. Te 73 000 lodwjydzajoncych, we\ntym 5 000 musialo stoc, njy mjalo problymu znosc sfoji mjyjsce, bo na bilecie\nDzisioj, we kolosseum je cicho. Jego „duch” zyje dali, yny – we inszyj skorze.\nJe lon szcztyrogranjaty i stoji u Ciebje we izbje, a nazywo sie telewizor. Colki\nczas kusi Cie sfojymi programami i filmami. A tam sie poli, krew sie leje,\ngwolcom, mordujom, jedyn drugjymu do slypjow skoko.\nWe tych momyntach, jak kerys mo rychtig dobre uszy, to idzie slyszec lokszyki\nzadowolynjo za murami tego Amphitheatrum Flavium.\nHyniek prziszoł do biura. Hela już siedziała za biurkiym.\n-\tO – godo – dośc wczas żeś zaczón nosić spódnioki!\n-\tSkond wiysz?\n-\tJak to skond, przeca żeś zapomnioł łoblyc galoty.\nOpublikowano 9 marca 2016 Autor: francik\nBędąc kiedyś odwiedzić kolegów w Warszawie, mieszkali oni w osiedlach otoczonyvch murem a wjazd na osiedle prowadził przez bramę otwieraną przez ciecia.\nMyślałem, że to tylko w stolicy ale strach ten przed obcymi przyszedł również do Wisły. Jakiś czas temu wjazd na osiedle Prusa w Wiśle zamknięto szlabanami – tylko mieszkańcy mają „otwieracze” radiowe do otwarcia wjazdu. Do tej pory szlaban był przy wjeździe na samo osiedle.Wczoraj,jadąc ul. Prusa zamierzałem zawrócić przed szlabanem – okazało się jednak, że szlabany przesunięto obejmując również os, XXX lecia (albo jak się ono teraz nazywa). Jeżeli chcę odwiedzić kolegę to , nie mając „klucza’ MUSZĘ samochód zostawić nw parkingu w centrum Wisły i przespacerować kilkaset metrów.\nNależy czekać, aż wjazd do Wisły zostanie na Obłaźcu zamknięty szlabanem z poborem paragonu i opłaty na wzrost budżetu miasta.\n- Czemu dziś nie nocowałeś w domu?!\n- Boże! Dziesięć lat, co rano, jedno i to samo, jedno i to samo!\nOpublikowano 2 marca 2016 Autor: francik\nIstnieje wśród śląskich internautów klub internetowy w któm Ślązacy z całego świata korespondują ze sobą używając gwary slaskiej.Byl wsrod nas misjonarz z Kenii,którego Bozia zabrała, niestety do siebie.Ponieważ była to postać niebagatelna, pozwolę sobie skopiować moje wspomnienia z nim związane:\nMoje wspomnienia o O. Teodorze.\nInternet w moim domu pojawił się w 1987 roku. Zaraz też zacząłem szperać po świecie i natrafiłem na „ślonską stronę” Teda Jeczalika w Chicago. Strona ta miała listę gości i w śród nich wyróżnił mi się misjonarz z Kenii ksiądz Teodor Grzyska. Na początku nie miałem odwagi napisać do tak zacnej osoby ale (a był to jeden z moich pierwszych w życiu maili) napisałem do niego. O dziwo – odpisał. I zaczęliśmy korespondować ze sobą. Z korespondencji a i przyszłej osobistej znajomości dowiedziałem się, że Tyjo (bo tak skrótowo go nazwaliśmy) pochodził z Katowic Piotrowic. Jego pierwszy zawód to mechanik samochodowy. Ale po jakimś czasie pracy w warsztacie samochodowym „dostał powołanie kapłańskie”i postanowił zostać misjonarzem. Pojechał więc do seminarium w Pieniężnie i po odbyciu studiów w Zgromadzeniu Werbistów w 1981 uzyskał święcenia kapłańskie. Potem został skierowany na krótki kurs języka angielskiego, by wyjechać na misje do Ghany. Najpierw przez 6 lat pracował w Akrze a potem wśród trudnego, jednego z plemion afrykańskich.. Tutaj po raz pierwszy zachorował na malarię (jak mi potem powiedział, jeszcze trzy razy przechodził tę chorobę). Potem znowu dwa lata w Anglii w celu szlifowania języka i przyjazd do Kenii w której „dokończył” swoje powołanie.\nW międzyczasie na Śląsku powstał klub internetowy „Ślonskie Beranie” w którym spontanicznie „spotkali się” wirtualnie (a potem i w większości osobiście) Ślązacy porozrzucani po całym świecie. Łączyła ich gwara śląska, która była ich „językiem matki” Tyjo też stał się aktywnym członkiem tego klubu.\nTyjo pracował w Kenii w układzie 3 lata pracy – 3 miesiące urlopu. Kiedy przyjechał na urlop w 1999 roku a ja byłem akurat dyrektorem ośrodka wczasowego Relaks w Wiśle, zaprosiłem go na kilka dni do siebie i wtedy poznaliśmy się osobiście. Byłem ciekawy życia w Afryce ale Tyjo był człowiekiem skromnym i i wszystkie interesujące mnie wiadomości musiałem od niego „wyciągać”. Zawsze mi mówił: przyleć do Kenii, wikt i opierunek będziesz miał zapewniony tylko załatw sobie przelot. A bilet do Nairobi i z powrotem kosztował ok.. 4,5 tys. Zł. – kwota dla mnie nieosiągalna.\nPodczas pobytu w Wisle starałem się mu pokazać różne ciekawe tereny – byliśmy nawet na Słowacji w Terchovej odwiedzić rodziców „współmisjonarza” i przekazać od syna małe upominki z Kenii.\nW Wigilię 2001 roku, po kolacji wigilijnej zadzwoniłem do Tyjoka aby złożyć mu życzenia świąteczne – okazało się, .że siedzi sam, nie ma tam mowy o żadnej Wigilii – zrobiło mi się smutno i w sumie żałowałem, chociaż miałem dobre chęci.\nMając cały czas w pamięci zaproszenie Tyjoka do Kenii, szperałem na początku 2002 roku w Internecie i znalazłem promocyjne bilety Warszawa-Nairobi i powrotem z 1999 zl.\nWystarczyło kliknąć i zarezerwować. Zadzwoniłem do Tyjoka i powiedziałem mu o tym. Odpowiedź: klikaj i przyjeżdżaj. Jak wieść rozniosła się „po świecie” okazało się, że jest nas więcej chętnych i w marcu polecieliśmy w czwórkę czelodki ze Ślońskiego Berania: Maniuś z Katowic i Usia z mężem z Chicago. Byliśmy w Kenii 2 tygodnie. Ponieważ Tyjo pełnił w tym czasie funkcje ekonoma misji w Kenii i Tanzanii, jeździliśmy z nim pi misjach (niektórych położonych w buszu) i zobaczyliśmy kawał Kenii, której normalne wycieczki nie mają szans zobaczyć.\nLatem 2002 roku Tyjo znowu miał urlop i przyjechał do Polski. Znowu go zaprosiłem na kilka dni do Relaksu i znowu robiliśmy różne „wypady”. Pewnego popołudnia pojechaliśmy do Godowa, gdzie proboszczem był nasz kamrat ze „Ślonskiego Berania” ks. Kazik. Przyjechaliśmy ok. 16.30 a o 17.00 miała odbyć się msza szkolna. X Kazik prosił Tyjoka, żeby koncelebrował z nim mszę – Tyjok się zgodził się ale kiedy nadszedł czas kazania , x.Kazik „wypuścił „ Tyjoka, żeby powiedział kazanie. Tyjok nie przygotowany, coś tam poopowiadał o dzieciach z Afryki… Jak się potem okazało , że było to, od 25 lat pierwsze kazanie wygłoszone po polsku (bo do tej pory zawsze po angielsku albo w języku swahili).\nW roku 2005 Tyjo był jeszcze moim gościem w Relaksie i zawsze robiliśmy zwiedzanie okolicy.\nW roku 2008, kiedy już byłem na emeryturze, pojechaliśmy na 3 dni w Bieszczady, odwiedzić naszego kolegę Adama i zobaczyc chociaż trochę przepięknych gór.\nNasze ostatnie spotkanie było w roku 6 sierpnia,2011 r. kiedy przyjechał do Wisły i pojechaliśmy na „Gorolskie Święto” do Jabłonkowa. Ze względu na moje choroby nie mogłem mu poświęcić więcej czasu. Szkoda, że nie było możliwości spotkania się z większą ilością członków „Ślonkiego Berania”.\no.Teodor zmarł 18.09.2011 w Eldoret (kenia(, w 3 dni po powrocie z urlopu w Polsce.


City Lodge Stockholm, Sztokholm, Szwecja : Rezerwuj teraz!\nKlara Norra Kyrkogata 15 , Sztokholm, Szwecja\nOpis: City Lodge jest najbardziej centralnie położonym Hostelem w Stockholmie, 3 min. od gł. stacji kolejowej i terminalu dla autobusów, skąd łatwo dostać się na lotnisko.\nW schronisku obowiązuje zakaz palenia. Jego centralna lokalizacja pozwala na dostęp do najważniejszych atrakcji turystycznych miasta. Ratusz, stare miasto i ważniejsze centa handlowe są tuż za rogiem.\nUwaga: Recepcja jest zamykana po północy dlatego jeżeli planujesz późniejsze przybycie musisz nas powiadomić aby otrzymać specjalny kod do drzwi.\nDarmowa przechowalnia bagażu (do 18:00 w dniu wyjazdu)\nHostel posiada 65 łóżek\nPrysznice i toalety znajdują się na korytarzu\nMożliwość przygotowania własnych posiłków (mikrofalówki)\n8:00 - 9:00 podajemy śniadanie (bufet) za 60 SKR.\nDarmowy internet dla naszych gości (3 komputery)\nDarmowy Wireless dla tych, którzy podróżują z laptopami.\nW jadalni TV i TV kablowa\nUżycie pościeli jest obowiązkowe dlatego musisz mieć własną lub wynajądź od nas.\nPrzywieź ze sobą papucie\nMożesz skorzystać z naszych darmowych szafek, zabezpieczenia do zamykania możesz kupić u nas lub przywieść ze sobą.\nOsoby podróżujące własnym samochodem mogą skorzystać z naszego miejsca parkingowego\nkoszt to 175 SEK/dzień, od 14:00 do 11:00\nHonorujemy tylko rezerwacje dokonane z wyprzedzeniem.\nTransport z / na lotnisko Arlanda ( Uwaga!!! nie lotnisko Skavsta)\nRezerwacja może być dokonana po tym jak zarezerwujesz swój nocleg.\nKoszt jest 150 sek/od osoby w jedną stronę.\nkuchnia z mikrofalówką\numywalki w większości pokoi\nwspólne prysznice i talety\ndarmowy internet, wireless\npralnia - 60 SEK / od załadowania pralki\nśniadanie 8.00-9.30 nie ujęte w cenie\nlokalne autobusy: 50m\nCity Terminal 100m\nSchronisko jest otwartwe przez cały rok\nUwaga!!! Musisz dokonać rezerwacji na min. 2 noce.\nAnulacje!!! są dozwolone na min.48h przed planowanym czasem przyjazdu lub zostaniesz obciążony kosztem pierwszego noclegu. Zobacz obowiązujące zasady


O niemal 80 proc. mogą wzrosnąć koszty zatrudnienia do 2023 r. A to nie jedyny problem firm\nGorące tematy Finanse Firma Praca dołącz do dyskusji (244) 30.10.2019\nMniejsi przedsiębiorcy znajdują się bez wątpienia w trudnym położeniu. Z jednej strony, jeśli ich przychody nie są zbyt duże, mogą korzystać z małego ZUS-u (w 2020 r. krąg potencjalnych korzystających z programu powiększy się). Z drugiej jednak – muszą zmierzyć się z rosnącymi kosztami zatrudnienia, inflacją czy ciągłymi zmianami prawa, które w żaden sposób nie pomagają w prowadzeniu stabilnego biznesu.\n80 proc. O tyle mogą wzrosnąć koszty zatrudnienia, jeśli płaca minimalna będzie rosnąć zgodnie z zapowiedziami\nObecnie koszty zatrudnienia pracownika na pełen etat, przy płacy minimalnej, to dla pracodawcy koszt w wysokości 2700 zł. A warto zaznaczyć, że chodzi przecież o wynagrodzenie minimalne 2019 w wysokości 2250 zł brutto. Większość pracodawców oferuje przecież wyższą kwotę.\nIle jednak mogą wynosić koszty zatrudnia w przyszłości? Konfederacja Lewiatan postanowiła policzyć, jak zwiększy się obciążenie pracodawcy, jeśli pensja minimalna będzie rosnąć w tempie zapowiedzianym wcześniej przez rządzących. Przypomnijmy – w 2020 r. będzie to 2600 zł brutto (tu już żadnych wątpliwości nie ma). Pensja minimalna w 2021 r. ma wynieść 3000 zł brutto, a dwa lata później, czyli w 2023 – 4000 zł brutto.\nKonfederacja Lewiatan obliczyła, że koszty zatrudnienia w 2023 r., przy założeniu że pracownik zarabia minimalne wynagrodzenie w wysokości właśnie 4000 zł brutto, wyniosą aż 4800 zł. A to oznacza wzrost kosztów o prawie 80 proc. A należy przecież założyć, że przynajmniej część firm, wraz ze wzrostem płacy minimalnej, będzie musiała zdecydować się na podwyższenie wynagrodzeń innych pracowników – tak, by zapobiec ich odejściu. Najmocniej odczują to bez wątpienia najmniejsi pracodawcy.\nKoszty zatrudnienia w 2023 r. to zresztą nie jedyny problem firm w najbliższej przyszłości\nMniejsze firmy znajdują się w niezbyt dobrym położeniu ze względu na kilka czynników. Po pierwsze – istnieje ryzyko, że inflacja nadal będzie rosnąć, co przełoży się na konieczność podniesienia przez firmy cen za towary i usługi. To z kolei może spowodować odpływ klientów, w zależności od tego, w jakiej branży funkcjonuje przedsiębiorca. Jeśli jednak nastąpi ogólny wzrost cen, to przedsiębiorca będzie musiał zaryzykować – utrzymując sztucznie niskie ceny z przeszłości, może balansować na granicy opłacalności biznesu.\nKolejnym problemem jest umiłowanie aktualnej ekipy do częstych zmian prawa. To zniechęca nie tylko zagranicznych inwestorów, ale także polskich przedsiębiorców. Niepewność w jakim środowisku prawnym przyjdzie im funkcjonować może ich stopować przed podejmowaniem inwestycji, które zapewniłyby im spory zysk. Warto również podkreślić, że częsta zmiana prawa zniechęca też do samego zakładania biznesu, na czym tracą już właściwie wszyscy (państwo, potencjalni pracownicy i potencjalni klienci).\nWszystko wskazuje więc na to, że mniejsze firmy muszą zacząć przygotowywać się na to, że koszty zatrudnienia w 2023 r. mogą (i zapewne będą) znacznie większe, a walka o klienta i utrzymanie rentowności biznesu może się zaostrzyć.\nTagi:: firmablog , Konfederacja Lewiatan , koszty zatrudnienia w 2023 , pensja minimalna w 2021 , płaca minimalna , wynagrodzenie minimalne 2019