Théodore Géricault – Tratwa „Meduzy” | Cuda świata\nromantyzm, Théodore Géricault\nThéodore Géricault – Tratwa „Meduzy”\nIn Malarstwo, Malarstwo francuskie, Sztuka XIX wieku on 28.09.2008 at 19:24\nLatem 1816 roku u wybrzeży Mauretanii wpadł na mieliznę francuski okręt „Meduza”. Część rozbitków znalazła miejsce w łodziach ratunkowych, ale 149 stłoczyło się na zbudowanej naprędce ogromnej tratwie. Łodzie, które miały ją ciągnąć, wkrótce odpłynęły, a prowiant się skończył. Wtedy zaczął się kanibalizm. Rozbitkowie walczyli ze sobą oraz dobijali rannych i słabszych, by zjeść ich ciała. Gdy po 14 dniach horroru tratwę odnalazła francuska brygantyna żyło już tylko 15 osób*.\nGéricault ukazał właśnie ten moment, gdy na horyzoncie zamajaczyły żagle brygantyny. Z ocalałych rozbitków-kanibali zbudował genialną piramidę. Jej podstawą jest śmierć, bokami nadzieja, a szczytem radość uratowanych.\nArtysta mocno złagodził obraz tragedii. Nie chciał epatować krwią i okrucieństwem. A miał ku temu okazję. Dowódca brygantyny napisał w dzienniku, że liny tratwy były obwieszone suszącymi się kawałkami ludzkiego mięsa. Jednak Gericault nie pokazał ich, ani żadnego innego krwawego motywu. Patrząc na jego obraz możnaby pomyśleć, że to biedni rozbitkowie osłabieni brakiem wody i jedzenia, a nie najbezwzględniejsi spośród 149 marynarzy i żołnierzy.\n1819 r., olej na płótnie, 491 na 716 cm, Luwr\n* Pięć z nich zmarło niedługo po odnalezieniu tratwy.\nZarówno ten blog, jak i za Archeowieści, są tak dobre, że aż chciałbym je prenumerować za pieniądze!\nZ niecierpliwością czekam na każdy następne wpisy.\nZołak 5 października 2008 at 10pm\nChciał bym dodać jako ciekawostkę, że jeden z ocalałych rozbitków pod koniec swojego życia wypowiadał się, że nadal czuje słodki smak ludzkiej krwi.\nBudda 25 Maj 2010 at 8pm\n« Before Spodek w Katowicach 25.09.2008\nAfterMykeńskie sztylety 1.10.2008 »


Żyjąc wiarą w REALNYM świecie: Królestwo Boże nie jest ukryte\nKrólestwo Boże nie jest ukryte\nStwierdzenie Jezusa: "Królestwo Boże jest pośród was" (Łk 17:21) jest często interpretowane w mylny sposób. Niektórzy odczytują je jako: "Królestwo Boże jest w was" - co sugerowałoby, że jest ono ukryte jako prywatna własność, przechowywana (niewidzialnie) w czyimś sercu.\nZ dwóch powodów słowa Jezusa nie mogą być odczytywane w powyższy sposób: po pierwsze, zwrot "was" jest użyty w liczbie mnogiej, co oznacza, że Królestwo nie jest ograniczone do jednostek; po drugie zaś, Jezus oznajmiałby w ten sposób, że królestwo jest w sercach faryzeuszy (do których kierował powyższe słowa).\nZamiast tego Jezus dał do zrozumienia, że Królestwo Boże, Boże panowanie i transformacja, którą ono przynosi jest obecne pośrodku Izraela i rozpoczyna triumfalny pochód do wszystkich narodów. Reakcją słuchaczy Jezusa (m.in. nas) powinno być nawrócenie i życie zgodne z porządkiem owego Królestwa - życie wiarą w REALNYM świecie.\nEtykiety: Królestwo Boże, NT - Ew. Łukasza


Omniaklaster | Klaster POLSKA 3.0\nOmniaklaster, będący członkiem Ogólnopolskiego Klastra Innowacyjnych Przedsiębiorstw, korzysta z zasobów i doświadczenia ekspertów organizacji parasolowej OKIP. Wpływa to na szczególną sytuację klastra, w której łączy się doświadczenie i wsparcie wielu ekspertów i osobistości ze świeżością spojrzenia i dynamiką działania młodego, żądnego sukcesów zespołu, stawiającego na inteligentne systemy i innowacyjne technologie.\nDo powołania Omniaklastra przyczynili się jego dzisiejszy liderzy:\nFundacja Rozwoju Samorządności i Prasy Lokalnej (Fundacja RSiPL)\nPrezes Zarządu – Tomasz Tarabański\nWiceprezes Zarządu – Barbara Biesiadecka\nAdres siedziby: ul. Warstzauera 3, 31-057 Kraków\nOmniaklaster posiada ogromny atut i jednocześnie zadanie na najbliższy czas, jakim jest wprowadzenie na rynek przełomowego produktu: innowacyjnego w skali światowej systemu OMNIACAST.\nTo nowatorskie rozwiązanie – zastępuję szereg stosowanych obecnie równolegle systemów – konsolidując je w jeden wielofunkcyjny system, o znacznie wyższych parametrach i wielu więcej funkcjonalnościach.\nOMNIACAST – zupełnie nowa, niewyobrażalna dotychczas technologia, jest konkurencyjna miedzy innymi dla WiFi, Bluetooth , czy NFC i będzie pełnić poniższe funkcje:\nwspomaganie słyszenia z pętlą indukcyjną dla osób niedosłyszących,\nsystemy zapowiedzi głosowych,\nnośniki informacji i reklamy\nOd momentu wprowadzenia systemu OMNIACAST na rynek – wszystkie powyżej wymienione systemy będą mogły działać w jednym innowacyjnym rozwiązaniu.\nPonadto, system wykona dowolny przekaz cyfrowy (tekst, audio , video) do wszystkich obecnie istniejących urządzeń mobilnych takich jak: telefony GSM, smartfony, notebooki, tablety – co stanowi rozwiązanie innowacyjne na skalę światową.\nTen nowatorski produkt może zostać zastosowany w różnorodnych miejscach – czyniąc je przyjaznymi dla osób z grup dyskryminowanych lub zagrożonych wykluczeniem, jednocześnie przyczyniając się do spełnienia przez Polskę unijnych wymogów dotyczących niedyskryminacji rożnych grup obywateli. Do tych miejsc zaliczamy miedzy innymi: urzędy, dworce, lotniska, kina, teatry, filharmonie, sale koncertowe, banki , stadiony,szkoły i uczelnie.\nPonadto, dzięki zastosowaniu specjalnego odbiornika dla osób niewidomych z systemem czytania i interpretatorem Braille’a – OMNIACAST zagwarantuje równy dostęp do ww. miejsc, również dla niewidomych.\nKolejnym z modułów systemu OMNIACAST, będzie system OMNIAMED – odpowiadający na potrzeby osób stale zażywających rożnego rodzaju leki, oraz osób starszych (często samotnych) wymagających opieki, nadzoru, czy wezwania pomocy.\ne-mail: biuro@omniaklaster.pl, tel.: +48 12 431 07 77\nOmniaklaster jest klastrem innowacyjnych rozwiązań IT, który stawia na inteligentne systemy i innowacyjne technologie.


[Mondeo 2014- ] Co to za wersja - Forum Ford Club Polska\n[Mondeo 2014- ] Co to za wersja\n10-06-2021, 20:46 #1\nCo to za wersja\nNa jednej z aukcji widziałem bardzo ładna wersję Mondeo mk5. Ktoś wie co to za wersja z tym przodem?\nAuto jest sprzedawane w Niemczech także rynek europejski.\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Matbb\nZnajdz więcej postów napisanych przez Matbb\n10-06-2021, 21:46 #2\nOdp: Co to za wersja Mondeo\nwyskrobane z przystanku w Arizonie z przyklejonym kóniem Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum. Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum. Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nTo wersja -jak mnie nie stać na mustanga to chociaż znaczek se szczele.\n11-06-2021, 05:22 #4\nJedni tesknią za Mustangiem inni za Rolls Royce\n11-06-2021, 06:43 #5\nGoście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum..\nA więc tylko znaczkiem się różni?\nTu jest to ogłoszenie co sadzicie? [Tylko zarejestrowani użytkownicy widzą linki. ]\n11-06-2021, 07:06 #6\nTo jest autorskie rozwinięcie , czyli ulep. Atrapa grilla do kupienia u Majfrendów na alliexpres tworząca potworka. Nic szczególnego , nie takie ulepy ludziom się podobają.\n11-06-2021, 08:19 #7\nMustangeo Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nAlbo Mondstang Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika lukkison\nZnajdz więcej postów napisanych przez lukkison\n11-06-2021, 09:00 #8\nDzięki bardzo czyli po prostu naklejka\n11-06-2021, 10:18 #9\nNic bardziej mylnego Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nTj Mondeo w pakiecie ST-Line, ma progi i cały pakiet na zderzaku. Brewki halogenów, kratki w plastrze miodu i dolne hokeje. Cały tył jest na St-Line, dyfuzor oraz spoiler.\nZnaczek ktoś sobie dokleił bo chciał się dowartościować.\nW środku bez szału, lampy zwykłe nie FDL, takie biedniejsze titanium.\nMondeo 2015 St-Line 2.0 ecoboost 240hp\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika eans\nZnajdz więcej postów napisanych przez eans\n11-06-2021, 10:28 #10\nNapisał eans Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nJasna podsufitka, kierownica bez czerwonej nici, chrom na ramkach wokół szyb . Tak też wychodziły ST-line ? Pytam, bo nie wiem .\nOstatnio edytowane przez Hansolo ; 11-06-2021 o 10:41


Karta Seniora: Wszystko, co powinieneś o niej wiedzieć - Wiesz\nKarta Seniora: Wszystko, co powinieneś o niej wiedzieć\nKarta seniora jest dokumentem, do którego wyrobienia ma prawo każda osoba, która ukończyła 60. rok życia. Jej uzyskanie możliwe jest po złożeniu odpowiedniego wniosku, a posiadanie jej przynosi użytkownikowi wiele korzyści. Podpowiemy, jakie uprawnienia daje Ogólnopolska Karta Seniora oraz gdzie można ją wyrobić.\nCzym jest Karta Seniora?\nOgólnopolska Karta Seniora powstała w ramach programu wprowadzonego przez jedną z organizacji pożytku publicznego – Stowarzyszenie Manko.\nCelem jej powstania było zaktywizowanie osób starszych, zachęcenia ich do czynnego uczestnictwa w różnego rodzaju kursach, wydarzeniach kulturalnych i zaangażowania społecznego.\nMożliwości, jakie daje karta seniora\nZa pomocą Ogólnopolskiej Karty Seniora możliwe jest skorzystanie ze zniżek w placówkach partnerów projektu, wśród których znajdują się sklepy, instytucje kultury czy choćby placówki zdrowotne.\nJak wskazują dane przedstawione przez Stowarzyszenie Manko, do programu przystąpiło już ponad 1500 punktów, w tym m.in. hotele, sanatoria, muzea, ośrodki zdrowia i zakłady fryzjerskie. Seniorzy mogą liczyć również na zniżki cen biletów na różne środki transportu.\nJak wyrobić dokument?\nSamo założenie karty nie jest skomplikowane i można to zrobić na kilka sposobów. Pierwszą z możliwości jest zgłoszenie się do Stowarzyszenia Manko, bądź osobiście w siedzibie organizacji w Krakowie, bądź też drogą listowną wysłać wniosek pobrany ze strony glosseniora.pl.\nKarty uzyskać można również w miastach, gminach i samorządach, które przyłączyły się do projektu.\nKarty seniora lokalnie\nCzęść z miast i gmin, które nie przystąpiły do programu stworzonego przez Stowarzyszenie Manko, wprowadziła własne rozwiązania w zakresie przywilejów dla seniorów.\nPrzykładem tego może być Karta Warszawiaka, która seniorom po 60. roku życia zameldowanym w Warszawie pozwala korzystać ze zniżek na komunikację miejską, ośrodków kultury czy też ośrodków sportowych.\nТеги: emeryci / emeryt / karta seniora / senior / zniżka dla emerytów / zniżki dla emerytów / zniżki dla osób starszych\nProsty i szybki sposób zetrzeć ser, aby się nie zlepiał


Filtrowentylacja, filtracja przemysłowe, odpylanie, filtry przemysłowe ATEX\nWiększość procesów obróbki materiałów związana jest z emisją zanieczyszczeń. Dymy, pyły, opiłki, opary, szkodliwe mgły i aerozole muszą być jak najszybciej usunięte ze środowiska, w którym pracuje człowiek. Brak odciągów w miejscu pracy sprawia, że dalsza praca staje się niebezpieczna dla zdrowia a nawet życia operatorów. Dzięki zastosowaniu odpowiednich ssawek, okapów i stanowisk odciągowych, obróbka różnych materiałów staje się dokładniejsza i szybsza.\nNajważniejszy jest człowiek i jego miejsce pracy, ale co ze środowiskiem naturalnym i otoczeniem zakładu pracy? Zanieczyszczenia, które zastają porwane do układu wentylacji nie mogą być tak po prostu wyrzucone do atmosfery. Większość z nich stanowi poważne zagrożenie, dlatego należy je separować w specjalnych urządzeniach. Filtry workowe, kartridżowe, elektrofiltry, to tylko niektóre z nich. Dokładność ich działania jest każdorazowo dobierana do materiału i wymagań. Niektóre z filtrów są tak dokładne, że po oczyszczeniu powietrze może być wtłaczane z powrotem do miejsca, w którym pracuje człowiek.\nCzęść pyłów posiada jeszcze jedną niebezpieczną cechę - są palne i w pewnych warunkach mogą wytworzyć z powietrzem mieszaninę wybuchową. Pyły drzewne, węglowe i prawie wszystkie pyły organiczne posiadają właściwości wybuchowe, dlatego instalacja odciągowa wraz z filtrem musi posiadać odpowiednie zabezpieczenia, żeby ich użytkowanie było bezpieczne.\nWymogi Unii Europejskiej i przepisy lokalne sprawiły, że w trosce o środowisko oczyszczamy również spaliny z kotłów węglowych i biomasowych. Przy kotłach większych mocy, dpylanie spalin jest wymagane przepisami, czasami jednak warunkiem zastosowania odpylania są indywidualne wymagania stawiane dla instalacji przez inspektorów ochrony środowiska.\nZaprojektujemy i wykonamy układ odpylania i filtracji dla każdej instalacji.


Od września weszła w życie nowelizacja ustawy o rynku mocy\n‹ Powrót • 02 września 2021 • Energia\nUstawa z 23 lipca 2021 r. o zmianie ustawy o rynku mocy oraz niektórych innych ustaw(1) to już druga w ostatnim czasie zmiana ustawy o rynku mocy(2). Obie nowelizacje wynikają z nowych regulacji europejskich znajdujących się w tzw. rozporządzeniu rynkowym(3) oraz z doświadczeń krajowych zebranych podczas dotychczasowego funkcjonowania rynku mocy w Polsce. Dla odbiorców energii istotne zmiany dotyczą sposobu kalkulacji stawek oraz poboru opłaty mocowej.\nPonadto ustawa zrewidowała sposób wyznaczania maksymalnych wolumenów obowiązków mocowych jednostkom zagranicznym. Będą one prognozowane w oparciu o europejską ocenę wystarczalności zasobów (European resource adequacy assessment, ERAA), opracowaną zgonie z metodologią zatwierdzoną przez ACER(4).\nRozporządzenie rynkowe wprowadziło mechanizm pozwalający rzeczowo ocenić konieczność stosowania mechanizmów mocowych w krajach członkowskich Unii Europejskiej. Parametrem służącym do takiej oceny jest standard bezpieczeństwa (reliability standard, RS), który określa maksymalną liczbę godzin w roku kiedy może wystąpić deficyt mocy dostępnej w systemie elektroenergetycznym. Wyznacza się go zgodnie z metodyką zatwierdzoną przez ACER(5) oraz regulacjami rozporządzenia rynkowego(6).\nZgodnie z wymogami rozporządzenia rynkowego organem, który jest odpowiedzialny za wyznaczenie ww. wskaźników w przypadku Polski jest Prezes Urzędu Regulacji Energetyki. Nowelizacja zatem zobowiązuje regulatora do wyznaczania kosztu wejścia na rynek nowych mocy (cost of new entry, CONE) oraz wartości niedostarczonej energii (value of lost load, VOLL). Oba wyliczane przez Prezesa URE parametry mają znaczenie dla rynku mocy, ponieważ na ich podstawie minister właściwy ds. energii będzie określał tzw. standard niezawodności odzwierciedlający poziom bezpieczeństwa dostaw energii w Polsce.\nTemat miesiąca: Rynek mocy© Teraz Środowisko\nWprowadzono możliwość obrotu wtórnego obowiązkiem mocowym, co powinno umożliwić sprawne funkcjonowanie rynku wtórnego, poprzez lepsze zarządzanie ryzykiem związanym z możliwością wystąpienia awarii i karami za niewykonanie umów mocowych. Efektem tego rozwiązania będzie zwiększenie płynności rynku wtórnego, co umożliwi zapewnienie odpowiedniej ilości mocy w okresie zagrożenia. W tym obszarze nowe przepisy przewidują, że:\n1/ Dz. U. 2021 poz. 1505\nhttps://www.teraz-srodowisko.pl/prawo/ustawa-z-dnia-23-07-2021-dz.-u.-2021-poz.-1505-5292.html2/ Pierwsza to ustawa z dnia 20 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2021 poz. 1093)\nhttps://www.teraz-srodowisko.pl/prawo/ustawa-z-dnia-20-05-2021-dz.-u.-2021-poz.-1093-5158.html3/ Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943\nhttps://www.teraz-srodowisko.pl/prawo/rozporzadzenie-z-dnia-05-06-2019-2019-943-3372.html4/ Decyzja ACER 24/20205/ Decyzja ACER 23/20206/ Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943\nOrganizacja Odpowiedzialności Producentów – Standard 2.0 w świetle projektu ROP (13 października 2021)Zapadł wyrok w sprawie dotyczącej polskiego rynku mocy (07 października 2021)Recyklerzy są zdeterminowani, by przetwarzać 2-3 razy więcej odpadów, niż obecnie (30 września 2021)„Local content” to za mało. O aspiracjach większych niż farmy na polskim Bałtyku (29 września 2021)Quo vadis zielona energio? (24 września 2021)


Rimbaud, La Plata - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Rimbaud\nAtrakcje w pobliżu obiektu Rimbaud\nNr 8 wśród 392 Restauracje w lokalizacji La Plata\nCalle 50 746, La Plata B1900ATD, Argentyna\nNa wynos, Rezerwacje, Ogródek, Miejsca siedzące, Wysokie krzesła, Dostęp dla niepełnosprawnych, Alkohol, Bar, Bezpłatna sieć Wi-Fi, Obsługa kelnerska\nCalle 50 746, La Plata B1900ATD Argentyna\nZostaliśmy powitani przez entuzjastyczny kelner; menu dnia było podane z wdziękiem i dbałości o szczegóły. To było na domowe i lokalne danie było pyszne. Niektóre z nich skarżyli się na zbyt wiele hałasu, nie było tak w przypadku dnia odwiedziliśmy. Polecam to miejsce.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Rimbaud.


Mistrzowie olimpijscy - Matti Nykänen, Simon Ammann, Kamil Stoch - Skoki okiem Kobiet\nigrzskaigrzyska olimpijskieKamil StochMatti NykänenSimon Ammann\nMistrzowie olimpijscy - Matti Nykänen, Simon Ammann, Kamil Stoch\nby Agnieszka - 6:21 PM\nDzisiaj przypomnimy wam osiągnięcia na igrzyskach olimpijskich trzech mistrzów. Będą nimi Matti Nykänen, Simon Ammann oraz Kamil Stoch.\nMatti Nykänen to fiński skoczek narciarski, który jest uznawany za najlepszego i najbardziej utalentowanego w historii skoków narciarskich.\nW wieku dziewiętnastu lat w Sarajewie w 1984 roku zdobył indywidualnie pierwsze złoto na skoczni dużej. Oddał wtedy skoki na odległość 116 i 111 metrów. Na tych samych igrzyskach zdobył srebro na skoczni normalnej (91 metrów i 84 metry).\nCztery lata później w 1988 roku w Calgary został podwójnym indywidualnym mistrzem olimpijskim. Zgarnął złoto na skoczni dużej po skokach na 118,5 metra i 107 metrów oraz złoto na skoczni normalnej (89,5 m i 89,5 m). W Kanadzie stanął również na najwyższym stopniu podium w konkursie drużynowym na skoczni dużej.\nSimon Ammann to skoczek, którego wszyscy bardzo dobrze znają. Jego pierwszymi igrzyskami olimpijskimi były igrzyska w Nagano w 1998 roku. Na skoczni normalnej zajął wtedy 35. miejsce. Skoczył 75 metrów. Na dużej skoczni znalazł się pod koniec czwartej dziesiątki. Po skoku na 106 metr zajął 39. lokatę. Reprezentacja Szwajcarii w konkursie drużynowym uplasowała się na 6 miejscu.\nNastępne igrzyska były na Szwajcara bardzo udane. W Salt Lake City został podwójnym mistrzem olimpijskim. Złoto na skoczni normalnej zdobył po skokach na odległość 98 metrów i 98,5 metra. Na dużej skoczni oddał dwa skoki powyżej 130 metra (132,5m i 133m), którymi tez zapewnił sobie zwycięstwo. Razem z drużyną zajął siódmą pozycję.\nCztery lata później we włoskim Pragelato Ammann nie błyszczał. Skok na 92,5 metra na skoczni normalnej dał mu dopiero 38. lokatę. Na skoczni dużej było o wiele lepiej. Simon Ammann zajął 15. miejsce (120,5m i 124m). We Włoszech tak samo, jak Stanach Zjednoczonych Szwajcaria znalazła się na siódmym miejscu w konkursie drużynowym.\nRok 2010 i igrzyska w Kanadzie znów bardzo udane w wykonaniu Szwajcara. Dwa indywidualne złote medale padły łupem Ammanna. Na skoczni normalnej skoczył 105 i 108 metrów, a na dużej 144 i 138 metrów.\nW Soczi 2014 roku na skoczni normalnej szwajcarski Harry Potter zajął miejsce 17. (97,5m i 98,5m), a na skoczni dużej był 23. (125,5m i 131m).\n2018 rok i trwające obecnie igrzyska w koreańskim Pjongczang. Do tej pory odbył się konkurs na skoczni normalnej, gdzie Simon Ammann uplasował się na miejscu 11. po skoku na 104,5 metra.\nNa sam koniec perełka dla polskich kibiców, czyli osiągnięcia olimpijskie Kamila Stocha. Dla naszego skoczka obecnie trwające igrzyska są czwartymi w jego karierze. Debiutował na igrzyskach w 2006 roku, gdzie zajął 16. miejsce na skoczni normalnej (100m i 98,5m) oraz 26. na skoczni dużej (116m i 121m). Drużynowo Polska zajęła 5. miejsce.\nW Vancouver Stoch na skoczni normalnej znalazł się na 27. pozycji (98,5m i 95,5m). Po skokach na 126 metrów i 134,5 metra uzyskał 14. wynik na skoczni dużej. Reprezentacja Polski uplasowała się na szóstym miejscu.\nCzas na rok 2014 i rosyjskie Soczi, które wyłoniło podwójnego mistrza olimpijskiego, czyli Kamila Stocha. Na skoczni normalnej uzyskał odległość 105,5 oraz 103,5 metra, a na skoczni dużej 139 metrów i 132,5 metra. Polska zajęła w drużynówce czwartą lokatę.\nNa obecnych igrzyskach Kamil Stoch na skoczni normalnej zajął 4. miejsce po skokach na 106,5 i 105,5 metra.\nJuż w sobotę w konkursie, który będzie się rozgrywał na skoczni dużej, będziemy mogli zobaczyć Simona Ammanna i Kamila Stocha.\nTags : igrzska, igrzyska olimpijskie, Kamil Stoch, Matti Nykänen, Simon Ammann


Hurtownia elektryczna - ABCelektro - Ogłoszenia Polskich Firm\nElektronika / Opublikowano: 2 lata temu przez bartek / Odsłon: 377\nZajmujemy się dystrybucją produktów najbardziej znanych i renomowanych producentów. Dzięki temu mamy pewność, że nasi klienci otrzymują wyłącznie sprawdzone rozwiązania.\nKlientom sklepu internetowego ABCelektro.pl gwarantujemy fachowe doradztwo i pomoc w zakupie odpowiedniego rozwiązania. Nasi pracownicy służą specjalistycznym wsparciem technicznym na każdym etapie zamówienia.\nNasza oferta charakteryzuje się dużą dostępnością sprzedawanych produktów, szybką realizacją zamówienia oraz możliwością negocjowania cen.\nObłaczkowo 144a WrześniaWielkopolskie,62-300 Show Phone Number618489794 ***** https://abcelektro.pl\nNastępny wpis Drewno kominkowe – Węglo-Drew\nPoprzedni wpis Prywatne przedszkole Poznań – UL Przedszkole


Sport i turystyka - artykuły, porady, recenzje - Allegro.pl\nArtykuły z działu Sport i turystyka\nTytuł tego artykułu brzmi jak magiczna obietnica schudnięcia dziesięciu kilogramów w miesiąc. Z tym, że ja nie mam dla Was żadnej magii, jedynie kilka wskazówek, które mogą pomóc w szybszej i przede…\nSolidne podstawy stanowią dobry fundament. Tak samo jest w przypadku treningu – nie ma to jak porządne przysiady. Jak się do nich przygotować i jaki plan treningowy zastosować?\nJak przygotować się do tańca latino?\nGdy wybierasz się na pierwszy kurs tańca latnio, towarzyszy Ci dużo stresu. Zadajesz sobie mnóstwo pytań. W co się ubrać? Jakie buty włożyć? Czy moja sylwetka jest odpowiednia, a może najpierw muszę…\nTwerk – poznaj sekret twerkowania\nZastanawiasz się, czy taniec pośladkami jest właśnie dla Ciebie? Czy poradzisz sobie fizycznie? Jakie są zalety twerkowania? Czy możesz nauczyć się go w warunkach domowych? Sprawdź, czym jest twerk.\nŁawka do ćwiczeń – test i porównanie 3 regulowanych modeli\nWyciskanie sztangi lub hantli na ławeczce to jedno z najczęściej i najchętniej wykonywanych ćwiczeń siłowych. Nic dziwnego, że wiele osób, myślących o zorganizowaniu domowej lub garażowej siłowni, właśnie…\nPlan treningowy na Zwift\nPrzeniesienie jazdy na trenażerze do świata gry społecznościowej samo w sobie jest ogromnym zastrzykiem motywacji do kręcenia wirtualnych kilometrów. Jeśli jednak na wiosnę planujesz starty w zawodach,…\nPoza szeregiem zalet kupowanie roweru wysyłkowo ma jedną zasadniczą wadę: konieczność rozpakowania i złożenia. Możesz oczywiście zawieźć świeżo odebrany karton do pobliskiego serwisu rowerowego, ale przy…\nSytuacja surwiwalowa to sytuacja zagrożenia naszego życia, która może każdemu z nas się przydarzyć praktycznie wszędzie. Czy to będzie zagubienie się w górach i potrzeba spędzenia kilku godzin w trudnym…\nPrawdziwi rowerzyści wiedzą, że sezon rowerowy nigdy się nie kończy. Wystarczy sięgnąć po odpowiednie ubrania i można cieszyć się jazdą nawet w niskich temperaturach czy w deszczu.\nSzybkimi krokami zbliżają się święta, a więc też gorączkowe zastanawianie się, jaki prezent może spodobać się naszym najbliższym. Jeśli w rodzinie mamy zapalonego wędkarza, to problem jest praktycznie…\nNie tylko Sport i turystyka


HomeInneCzym cechują się materace tempur?\nPewnie prawie każdy z nas posiada w domu materac, ale z pewnością nie każdy byłby w stanie wyjaśnić czym jest materac. Encyklopedia podpowiada nam, że jest to podkład miękki, a zarazem sprężysty, który ma na celu podniesienie jakości snu. Generalnie, dzielą się one na materace piankowe oraz sprężynowe. Materace tempur to każdy rodzaj podkładu, dzięki czemu wszyscy mogą znaleźć coś, co najlepiej odpowiada jego preferencjom.\nJak są uszyte materace?\nMaterace są najczęściej uszyte z grubej tkaniny i wypełnione, np. mikrogąbką lub matą kokosową. Każdy z nas jest inny i powinniśmy indywidualnie dobierać jego rodzaj. Przekonamy się, że materace tempur to ogromny asortyment, dlatego nawet najbardziej wybredna osoba odnajdzie najodpowiedniejszy podkład, który na zawsze zmieni jakość jej snu.\nWłaściwości materaca Tempur\nMaterac Tempur to ciekawe rozwiązanie dla każdego. Jest to bowiem materac, który zapewnia wygodę, komfort i zdrowy sen. Wśród oferowanych na rynku modeli znaleźć można zarówno model miękki, jak i twardy, a także średni. Nowoczesna technologia pozwoliła producentom stworzyć wysokiej klasy materace, które charakteryzują się doskonałymi parametrami i właściwościami. Materace Tempur to wysoka jakość, trwałość, niezawodność i luksus w jednym. Dodatkowo posiadając taki materac, można cieszyć się wielkim komfortem. Jest bowiem bardzo łatwo utrzymać go w czystości, piorąc pokrowiec w domowej pralce.


Zagrodno. Biblioteka wypiękniała na nowy rok « 24legnica.pl\nZagrodno. Biblioteka wypiękniała na nowy rok\nPrzez Piotr Kanikowski / 15/01/2021 / 1 Comment\nDobiega końca remont w pomieszczeniach Gminnej Biblioteki Publicznej w Zagrodnie. – Pomalowaliśmy ściany. Wymieniliśmy też stare, pamiętające komunę meble na nowe – opowiada dyrektor Dorota Jasińska.\nSzczególnie cieszy ją, że przy okazji udało się wygospodarować z niewielkiej w sumie przestrzeni kącik dla najmłodszych czytelników. W bibliotece jeszcze w styczniu pojawią się kanapy, na których dzieci będą mogły przysiąść na chwilę, by zatopić się w lekturze lub przeglądać książki przed wypożyczeniem którejś do domu. To przyszłość. Bez wyrobienia w nich nawyku czytania, wiejskie biblioteki nie mają szans, by przetrwać.\n- Chcielibyśmy, aby przychodziło ich do nas jak najwięcej, więc bierzemy udział w ogólnopolskiej akcji Instytutu Książki pod hasłem „Mała książka – wielki człowiek” – mówi Dorota Jasińska. – To forma promocji czytelnictwa wśród najmłodszych. W ramach tej akcji dzieci dostają wyprawki czytelnicze, a za każde wypożyczenie i wizytę w bibliotece naklejki. Dziecko, które zgromadzi 10 naklejek, dostaje dyplom.\nZ biblioteki w Zagrodnie i czterech filii, w Uniejowicach, Brochocinie, Olszanicy i Radziechowie – korzystają jednak przeważnie osoby dorosłe. W tej grupie wiekowej największym wzięciem cieszą się powieści sensacyjne i kryminały, dlatego bibliotekarze starają się na bieżąco śledzić rynek wydawniczy i pozyskiwać atrakcyjne nowości książkowe. Znając upodobania swoich czytelników, tak układają listę zakupów, by zrobić im przyjemność.\nNa hity z list bestsellerów nie trzeba długo czekać, bo średnio dwa razy w miesiącu na półki są dokładane nowe książki. Część pieniędzy na zakupy zapewnia gmina, resztę biblioteka pozyskuje z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W ubiegłym roku były to, odpowiednio, 9 500 zł i 5 115 zł. Środków wystarczyło na zakup 713 książek. W przeliczeniu, 14 na 100 mieszkańców.\nDorota Jasińska przytacza inne dane z raportu za 2020 rok, który właśnie przygotowuje dla Głównego Urzędu Statystycznego. Na 100 mieszkańców gminy Zagrodno, z biblioteki korzysta 10. Ta dziesiątka dokonuje łącznie prawie 116 wypożyczeń. To, niestety, niewiele, ale też przez pandemię miniony rok był szczególnie trudny.\nDyrektor Dorota Jasińska uważa, że lockdawn nie może pozbawiać ludzi dostępu do książek . Zamknięci w domach, narażeni na stres szczególnie potrzebują odprężenia przy lekturze. Książka skutecznie zabija nudę, odwraca uwagę od przygnębiających rozmyślań, a być może również chroni przed depresją. Dlatego nawet kiedy rząd kazał zamknąć biblioteki, zdarzały się telefony od czytelników, by podrzucić im coś do czytania.\nPublikowany: 49 dni temu dnia 15/01/2021\nOstatnio modyfikowany: Styczeń 15, 2021 @ 9:34 am\nUpadł i omal nie zamarzł w zaspie. Ocalili go policjanci\n15/01/2021 o 09:54\nBrawo Pani Dorotko za nowości ,a remont to był wręcz konieczny,już nie będzie tak staro i ponuro.Kiedy można Was odwiedzić?


O chłopcu z Katynia. Tutaj cierpiała nawet śmierć – Magazyn WP\nJerzy A. Wlazło , 19 stycznia 2018\nO chłopcu z Katynia. Tutaj cierpiała nawet śmierć\nHeniek biegał po bułki z kiełbasą dla Ala Capone przedwojennej Warszawy - "Taty Tasiemki". Na Kercelaku spotykał zapaśnika Aleksandra Garkowienkę, ze szkolną delegacją składał życzenia urodzinowe Naczelnikowi Piłsudskiemu w Belwederze. W 1942 roku zesłany na przymusowe roboty w okolice Katynia, dowiedział się o masowych grobach polskich oficerów i poinformował o nich Niemców. Przeczytaj fragment wstrząsającej książki Jerzego A. Wlazło "Chłopak z Katynia", opowiadającej o losach Henryka Troszczyńskiego.\nJęki. Tutaj cierpiała nawet śmierć. Ranni umierali na posadzce kościoła. Dzieci kwiliły wtulone w obce ubrania.\nOtworzyły się ciężkie drzwi. Jeden z Niemców zapalił latarkę. Snop światła zatrzymał się na ładnej twarzy młodej dziewczyny. Tej nocy uroda była przekleństwem. I młodość. Gdy wróciła, już nie płakała. Jest taka rozpacz, która chowa się głęboko. I zostaje na zawsze.\nBerta mocniej przytuliła śpiące dziewczynki. Próbowała sobie przypomnieć, jak tu trafiły, ale zostały jedynie jakieś fragmenty obrazów rozgorączkowanego tłumu pędzącego przed siebie, byle dalej od ognia, od wybuchów, od ciągłego jazgotu wojny. Skłębiona ciżba porwała je ze sobą, dopóki nie zamknęły się wrota kościoła.\nKościół św. Stanisława Biskupa parafii św. Wojciecha w dzielnicy Wola. Wszyscy mówią w skrócie kościół św. Wojciecha. Teraz obóz przejściowy. Dla kobiet i dzieci.\nNa wszystkich mężczyzn zapadł wyrok śmierci.\nBerta zaprowadziła córeczkę za ołtarz. W pierwszych dniach nikt nie miał śmiałości załatwiania potrzeb w bardziej odsłoniętych miejscach. Raczej ukradkiem, za ołtarzem, w kruchcie, pod chórem. Niebawem to się zmieni, bo nie będzie innej możliwości. I nigdzie nie będzie pustego miejsca.\nPrzez wolski kościół przewinie się łącznie około 90 tysięcy jeńców.\nPo kilku dniach, kiedy powstanie na Woli padło, Berta i dziewczynki trafiły na dworzec kolejowy Warszawa Zachodnia. Stamtąd pociągiem dojechały do Pruszkowa. Do kolejnego obozu przejściowego. Potem wywieźli je w głąb Rzeszy. Daleko, pod dawną granicę francuską.\nPracowały u bauera. Tam doczekały wyzwolenia. Amerykanie z radości wsadzili polskie dziewczynki na pancerz czołgu. Tyle zapamiętały z pierwszego dnia wolności.\nZostały w amerykańskiej strefie do końca wojny. Wreszcie, w sierpniu 1945 roku, Berta powiedziała:\nPróbowali ją zatrzymać. Mówili o komunistach, mówili, że Warszawa zburzona, mówili, że tam nie ma życia. Odpowiadała:\n– Heniek na mnie czeka.\nDomu rzeczywiście nie było. Wśród gruzów, tam gdzie kiedyś dzieci grały w klasy, teraz na prowizorycznych grobach stały krzyże. Berta wciąż miała przed oczami tę bezgłośnie obracającą się płytę na patefonie.\nCoś poszło nie tak. Nie udało się na czas przerzucić całej broni. Wiele zgromadzonych karabinów, granatów i ładunków wybuchowych zostało w zamaskowanych skrytkach, w magazynach. Zbyt wiele. Duża część powinna trafić na Wolę. Teraz na 17 chłopaków z Wolskiej 22 przypadły dwa szmajsery, dwa steny, dwa karabiny produkcji Mausera, trochę amunicji i garść filipinek, z tych, co to Heniek taszczył przez ulicę w workach. Stasiek Adamczyk dostał szmajsera. Heniek dwa zapasowe magazynki i dwa pudełka nabojów. W ten sposób stał się amunicyjnym.\nNaciągnęli na rękawy biało-czerwone opaski. Po kieszeniach pochowali opatrunki osobiste PCK.\nPunktualnie o 17 zawyły fabryczne syreny, ciężko zadudniły dzwony kościoła na Karolkowej. Chłopaki wyszli przez bramę. Dumnie, z podniesionymi głowami, zamaszystym krokiem, od dawna nie czuli, że są u siebie. Byli warszawiakami z Woli. Byli żołnierzami. Byli Polakami. Odżyła w nich tłamszona już tyle lat godność bycia wolnym człowiekiem.\nPrzeszli tak do Młynarskiej, minęli Staszica, a potem Działdowską aż do Płockiej. Tutaj Kot ich zatrzymał.\n– Wracamy. Nie nasz rejon.\nPo drugiej stronie ulicy maszerował inny oddział z biało-czerwonymi opaskami. Pomachali im. Czuli się, jakby bez jednego strzału oswobodzili całą stolicę. Nie trafili na żadnego Niemca, nie musieli nawet odbezpieczyć broni.\n"III Obwód dowodzony był przez mjr. »Waligórę« – Jana Tarnowskiego. Otrzymał on rozkaz od swoich władz zwierzchnich, żeby ulicę Wolską jako arterię wylotową z miasta w kierunku zachodnim pozostawić wolną. Zarówno Komenda Główna, jak i »Monter« [Antoni Chruściel, komendant Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ, faktyczny dowódca całości sił powstańczych – przyp. aut.] przewidywali, że stanie się ona osią odwrotu nieprzyjaciela. »Waligóra« rozporządzał 2700 żołnierzami, ale na mobilizację stawiło się zaledwie 40%. Na domiar złego magazyny broni I i III Rejonu, znajdujące się na terenie zakładów ogrodniczych Ulrycha, zostały zajęte przez żołnierzy dywizji pancerno-spadochronowej »Hermann Göring« i nie było co marzyć o dostępie do nich. Wola więc utraciła jeszcze przed godziną »W« większość broni i amunicji, co sprawiło, że około 1500 żołnierzy nie miało z czym przystąpić do boju. W ostateczności poszło do szturmu 1050 powstańców, uzbrojonych niedostatecznie, jedynie 3 batalion OW PPS im. Okrzei dysponował 4 cekaemami. A z tego tysiąca żołnierzy, którzy rozpoczęli walkę, wyposażonych w broń było zaledwie dwustu”.\nWarszawiacy czytają hitlerowskie ultimatum: kapitulacja labo inwazja\nAutor: Three Lions\nNastępnego dnia nie poszło już tak gładko. Decyzja o zostawieniu otwartej ulicy Wolskiej okazała się brzemienna w skutki, bowiem właśnie tędy ruszyła niemiecka odsiecz. Tędy parły oddziały zmotoryzowane i pancerne.\nPlan przewidywał, że tędy będą uciekać.\nZ pobliskiej zajezdni tramwajowej powstańcy wyprowadzili kilka wagonów, ustawiając je w poprzek ulicy. Obciążone żelastwem, wypełnione piaskiem stworzyły barykadę, która wzięła na siebie pierwsze, drugie i trzecie natarcie niemieckich sił spoza Warszawy.\nKot zameldował pluton "Halowi" na tramwajarskiej barykadzie u zbiegu Młynarskiej i Wolskiej. Ten wydał rozkaz:\n– Podzielić pluton! Sześciu zostaje. Reszta na Wolską pod 39!\nHeniek ze Staśkiem pobiegli do kamienicy niemal naprzeciwko pałacyku i młyna Michla. Późnym wieczorem dostali zgodę na powrót do domu. Mieli zameldować się następnego dnia o świcie. Bez przeszkód dotarli na Wolską 22. Berty z dziewczynkami nie było. Nikt z sąsiadów nie miał o nich żadnej wiadomości.\nRankiem 3 sierpnia już tylko czterech z 17 chłopaków wychodziło do powstania: Heniek i Stasiek, Roman Dolny i Szczepan Wroński. Pozostali rozpierzchli się po Warszawie, a kilku ponoć zostało w domu, uznawszy, że powstanie jest już wygrane. Heniek ze Staśkiem uparli się, żeby iść na barykadę, zobaczyć, co dzieje się z kumplami z batalionu. Przeskoczyli przez dziurę w płocie na teren dawnej Wenecji, kiedy zaczął się nalot. Zostali we dwóch na płaskim, gołym terenie. Trzymając się za ręce, upadli twarzami w trawę.\nGwizd bomb wwiercał się w mózg. A potem wybuchy. Jeden, drugi, trzeci, tak blisko, że drżała ziemia, że rozgrzany piach sypał się im na nogi.\nTo nieprawda, że piłkarze gryzą trawę. To nawet nie jest śmieszne. Heniek leżał twarzą w dół, palcami ściskał dłoń kolegi, a zęby wbił w ziemię. Dosłownie.\nStrach ma smak czarnej ziemi. I darni.\nCzekanie na śmierć ma swoje granice. Heniek odwrócił się na plecy. Wolał widzieć. Po chwili wahania Stasiek zrobił to samo. Wciąż trzymali się za ręce i patrzyli, jak hitlerowskie samoloty odstawiają na niebie swój balet. Piloci czuli bezkarność. Bombardowali pokazowo, jak na paradzie w dniu święta państwowego.\nNadlatywali trójkami obok siebie. Nad celem ustawiali się jeden za drugim i zataczali okręgi. Pierwszy nurkował, zrzucał bomby i wracał na koniec szeregu, potem drugi, potem trzeci, i tak do wyczerpania amunicji. Celem była barykada, ale wiele bomb spadło na Wenecję.\nGdy się uspokoiło, wyjrzeli na Wolską. Na barykadę pruły szwabskie czołgi. Jakiś szczeniak chwycił zdobyczny pancerfaust i nim ktokolwiek zdążył go powstrzymać, nacisnął spust. Gwizdnęło ku#$wsko [cenzura redakcji], walnęło jeszcze lepiej. Chłopakiem rzuciło. Nigdy z tego nie strzelał. Nie wiedział, że trzymał rurę odwrotnie. Odpalił sobie ładunek niemal pod nogi.\nDo barykady nie doszli. Wrócili na stanowiska pod numerem 39.\nSwojego dowódcy Jana Kota nie spotkali już nigdy.\nAby wzmocnić obronę barykady, wieczorem 3 sierpnia pododdziały 1. kompanii batalionu "Parasol" obsadziły początkowo dwa budynki, flankujące z obu stron ulicę. Budynek przy Wolskiej 40 zajęła grupa szturmowa sierżanta podchorążego "Gryfa". Kamienicę naprzeciwko obsadziła drużyna kaprala podchorążego "Kruka".\nWalki o Pałacyk Michla przeszły do legendy ugruntowanej dzięki piosence, która stała się hymnem bojowym oddziału "Parasol". Janusz Brochwicz-Lewiński "Gryf" twierdzi, że tekst powstał 4 sierpnia wieczorem, podczas kolacji. Napisał go młody poeta Józek "Ziutek" Szczepański:\nto idą chłopca spod Parasola…\nZiutek zginął 10 września.\nWieczorem 4 sierpnia Heniek znów wypuścił się do domu. Próbował dowiedzieć się czegoś o mamie i siostrach, ale przepadły. Żadnych wiadomości.\n5 sierpnia o świcie Niemcy urządzili krótkie bombardowanie, które jednak nie wyrządziło większych szkód. Zaraz potem niemieckie pododdziały ruszyły na odsiecz zamkniętemu w mieście garnizonowi. Powstańcy przepuścili piechotę aż do linii ulicy Staszica i otworzyli ogień.\n"Gryf" wspominał później:\n"Oni chcieli zdobyć barykadę na Wolskiej. Aby to zrobić, musieli przejść przez pałacyk. Ja go po kryjomu obsadziłem i spokojnie czekałem tam na nich ze swoimi ludźmi. Przez dwa dni, choć nieprzyjaciel był o kilkaset metrów, nie daliśmy żadnego znaku życia. Niemal się nie poruszaliśmy. W efekcie, gdy ruszyli w stronę barykady, podeszli pod nasze okna krokiem marszowym, niczego się nie spodziewając... Nie mieli najmniejszej szansy. (…) Około 60. Wszyscy w jednej chwili zostali zabici lub ranni. Otworzyliśmy do nich ogień z bardzo bliskiej odległości, ze wszystkiego cośmy mieli. Dwóch karabinów maszynowych, pistoletów maszynowych i karabinów. Do tego granaty i miotacz płomieni. Gdy położyli się pokotem na ulicy, ranni nie mogli liczyć na naszą pomoc. Wiedzieliśmy, z kim mamy do czynienia. Nie miałem dla nich żadnej litości. Wiedziałem, że jeżeli to oni złapaliby kogoś z naszych, to nie tylko by go zamordowali, ale jeszcze wcześniej w okrutny sposób by się nad nim znęcali. To samo robili z naszymi cywilami. Ci esesmani mieli ręce po łokcie unurzane we krwi.\nKolejne natarcie ruszyło około ósmej, kolejne o dziesiątej. Tym razem pod pałacyk podjechały czołgi. Jeden ustawił się dokładnie dupą do kamienicy, gdzie w bramie siedzieli przyczajeni Heniek ze Staśkiem. Szwabska piechota stała odwrócona plecami, ostrzeliwując chłopaków z "Parasola". Stasiek wychylił się nieco i puścił po nich serię ze szmajsera. Heniek szerokim łukiem cisnął granat.\nSkoczyli w cień bramy i dalej, przez wybity wcześniej korytarz, do szpitala św. Stanisława. Wpadli do pierwszego z brzegu budynku, trafiając na chłopaków ze szpitalnego oddziału strażackiego. Wszyscy w mundurach, mieli karabiny i pistolety maszynowe. Komendant natychmiast wciągnął nowych pod swoją komendę.\nChwilę później Niemcy przypuścili szturm na szpital.\nKomendant wywalił okno i wypruł z broni maszynowej, ile się dało. Natychmiast dołączyli pozostali, kiedy w bramie pojawił się czołg, głęboko wsadzając ryj lufy. Upadli na podłogę.\n– Panowie – powiedział komendant – albo jesteśmy bohaterami i wszyscy tu umieramy, albo spie#$alamy, ale każdy na własną rękę.\nNo to spie#$olili.\nWarszawa 01.08.1944. Pierwszy dzień Powstania Warszawskiego. Nz. patrol porucznika Stanisława Jankowskiego ps. Agaton (idzie pierwszy) z batalionu Pięść na pl. Kazimierza Wielkiego w drodze do Śródmieścia\nHeniek ze Staśkiem przebiegli do następnego budynku. Szpital powstańczy. Rzędy łóżek i siostry zakonne w białych habitach.\n– Siostrzyczki, ukryjcie nas! – zawołał Heniek. – Jesteśmy powstańcami Armii Krajowej!\nSzybko schowali gdzieś broń i granaty, założyli białe fartuchy, czapki i opaski Polskiego Czerwonego Krzyża. Wtedy wszedł do sali niemiecki oficer, trzymając długi kij. Podchodził do łóżek i tym kijem unosił koce okrywające pacjentów.\nSiostra zagrodziła mu drogę.\n– Proszę tego nie robić – powiedziała po niemiecku. – Tu leżą tylko chorzy na tyfus.\nNiemiec na wszelki wypadek zapomniał nawet o kiju.\nChłopaki zrzucili fartuchy, zabrali swoje graty i wyskoczyli w kierunku zajezdni tramwajowej, stamtąd przez parkan wprost pod ostrzał z broni maszynowej ustawionej na dachu fabryki Philipsa. W najbliższych krzakach przywarli do ziemi i tak przeczekali aż do zmroku. Gdy się ściemniło, przeskoczyli na Wolską 22.\nNa podwórku dopalał się drewniak Heńka. Z boku, tam gdzie mieli grządki, teraz stał krzyż. Podczas bombardowania zginął mąż Zosi Kozłowskiej, ten, co pracował w fabryczce na podwórku. Zosia przeżyła wojnę, ale jej trzyletnią córeczkę Niemcy zgwałcili i udusili w piwnicy domu przy Wolskiej 22.\nSąsiadów znaleźli ściśniętych w piwnicach murowanego domu w głębi. Bali się wyjść na ulicę. O Bercie i dziewczynkach nic nie słyszeli.\n– Robimy zwiad – powiedział Stasiek. – Może uda się jakoś stąd wynieść.\n– Dobra, ja walę do Łazarza, ty sprawdź z drugiej strony – odparł Heniek i wyskoczył w kierunku szpitala św. Łazarza stojącego między ulicami Leszno, Karolkową i Wolską. Od 1 sierpnia był to szpital powstańczy. Heniek liczył, że tam dostaną jakąś pomoc, że może ktoś wie, co w ogóle robić dalej.\nPrzy bramie zatrzymał ich hurgot gąsienic. Heniek wychylił się odrobinę, akurat na tyle, żeby zobaczyć takie małe coś na gąsienicach pełznące w górę ulicy. Pierwszy i ostatni raz zobaczył goliata, chociaż specjalne jednostki Wehrmachtu walczące z powstańcami ściągnęły ich do Warszawy ponad 60. Samobieżna mina sunęła, ciągnąc za sobą gruby kabel elektryczny zdalnego sterowania. Z jakiegoś okna poleciała butelka z benzyną, ale chybiła celu i roztrzaskała się kawałek dalej. Goliat minął plac Kercelego i eksplodował mniej więcej na wysokości wolskich rogatek.\n14 sierpnia Niemcy za pomocą goliata próbowali wysadzić barykadę u zbiegu Sierakowskiej i Żoliborskiej bronioną przez żołnierzy podpułkownika Jana Szypowskiego "Leśnika". Szypowski unieruchomił minę, potem rozbroił ją i dokładnie przestudiował konstrukcję. Na tej podstawie opracował "Instrukcję o właściwościach technicznych, sposobie działania i możliwościach unieszkodliwienia i rozbrojenia czołgu-miny »Goliata«", będącą załącznikiem do rozkazu dziennego Grupy AK "Północ" z 17 sierpnia 1944 roku.\nWybuch goliata przy wolskich rogatkach na moment ściągnął uwagę wszystkich. Heniek wykorzystał to, przeskakując w kierunku szpitala św. Łazarza. Nie doszedł.\n"5 sierpnia 1944 w szpitalu było ok. 300 pacjentów, w tym kilkunastu rannych Niemców, wziętych do niewoli przez powstańców. Po południu powstańcy zostali wyparci z obiektu. Wieczorem na teren wdarli się żołnierze z jednej z grup Ostlegionen wchodzącej w skład Grupy Szturmowej Dirlewangera. Byli to Azerzy, byli jeńcy sowieccy, wchodzący w skład I batalionu 111 pułku »Azerbejdżan« i II batalionu »Bergman«; wsławili się oni wyjątkowym okrucieństwem w czasie działań na Woli w pierwszych dniach sierpnia 1944. Ludność Warszawy nazywała ich Ukraińcami, Mongołami lub Kałmukami".\nEgzekucja Żydów, Warszawa, rok 1941\nRozpoczęła się rzeź rannych, chorych, personelu i ich rodzin oraz szukających w szpitalu schronienia mieszkańców Woli. Było wśród nich wiele dzieci. Szturmowcy strzelali z broni maszynowej do piwnic przez okna i wrzucali granaty. Tych, którzy przeżyli, wyciągali i zabijali strzałami w tył głowy.\n14-letnia Wiesława Chełmińska cudem przeżyła. Tak opisała przebieg egzekucji w piwnicy szpitala:\n"Pozostała ludność cywilna i ranni. Esesmani zaczęli wołać do piwnicy po kilka osób z naszej grupy. Zawołano mnie do piwnicy z matką. Zaraz za drzwiami po wejściu zobaczyłam stosy trupów. Paliło się światło elektryczne. Na korytarzu stała grupa esesmanów z rozpylaczami gotowymi do strzału. Mnie i matce kazano wejść na zwłoki. Matka weszła pierwsza i widziałam, jak esesman strzelił jej w tył głowy i jak upadła. Weszłam za nią i upadłam, nie czekając, aż żołnierz strzeli do mnie. Strzelił jednak, raniąc mnie w prawe ramię. Po mnie musiało wchodzić na stos około 20 osób, zanim je rozstrzelano...".\nW szpitalu zginęło około 1200 osób, niektóre spłonęły żywcem w podpalonych po rzezi budynkach. Zamordowano kilku lekarzy, około 30 pielęgniarek świeckich i zakonnych oraz sanitariuszek służby powstańczej, wśród nich dziesięć 16-, 17-letnich harcerek. Tylko dzięki interwencji leczonych w szpitalu rannych żołnierzy niemieckich około 50 osób personelu medycznego odprowadzono do szpitala św. Stanisława.\nHeniek leżał w trawie, bezradnie patrząc na płonący szpital. Widział Niemców z kanistrami oblewających benzyną budynek, wlewających ją do piwnic i przez niskie okna na parter. Widział, jak podpalają jakieś szmaty i wrzucają do środka. Inni strzelali zapalającymi pociskami. Języki ognia wpełzały coraz wyżej, sięgając pierwszego piętra. Ludzie ratowali się, skacząc z okien, ale tutaj dosięgały ich szwabskie kule. Słyszał niemiecki śmiech, gdy kolejne ciało wypadało z okna wprost na bruk.\nTak wyglądało polowanie na ludzi.\nHeniek się wycofał. Skulony przebiegł przez Wenecję, przecisnął się przez dziurę w murze do ogrodu Wężowskiego i wtedy usłyszał niemieckie głosy. Znieruchomiał, leżąc w krzewach dawno przekwitłego bzu. Było ciemno. Dwóch żołnierzy z karabinami szło ścieżką oddaloną od głowy Heńka o jakieś 20 centymetrów. Modlił się jedyną modlitwą, która mu przyszła do głowy: "Boże kochany, żeby mnie tylko nie nadepnął". Szyję skręcił wręcz nienaturalnie, żeby któryś się o niego nie potknął. Usłyszał, jak jeden mówi:\n– Ich alleine – i słowa te słyszy do dzisiaj. Pamięta tembr głosu, emocje. Niemiecki żołnierz mówił, że jest samotny. Może rzuciła go żona, może za nią tęsknił, a może zwyczajnie nawet nie miał dziewczyny. Heniek w tym momencie czuł się samotny po tysiąckroć bardziej. Całkowicie opuszczony przez ludzi. Pojedynczy człowiek na ziemi, w krzakach zwiędłego bzu.\nNigdy później nie zrozumiał ludzi, którzy chcieli iść na wojnę. Albo po prostu zabijać. Nigdy.\nSchronił się znowu wraz z innymi w piwnicy murowanego domu przy Wolskiej 22. Próbował zasnąć. Coś mu się majaczyło w jakimś półśnie, w jakiejś półmalignie, jakby w gorączce. Nim wstał świt, usłyszeli ciężki, żołnierski krok i nawoływania. Nie tylko po niemiecku. Tam byli i Litwini, i Łotysze, i Ruscy. Weszli na podwórko i wyciągnęli ludzi z piwnic na ulicę. Dzielili na dwie grupy. Osobno mężczyźni, osobno kobiety z dziećmi.\n6 sierpnia jeszcze obowiązywała doktryna Hitlera o bezwzględnym mordowaniu każdego jeńca w obrębie Warszawy.\n"W odpowiednim czasie Himmler przekazał nowiny Hitlerowi:\nPowiedziałem: Mein Führer, moment jest niesympatyczny. Z punktu widzenia historycznego jest jednak błogosławieństwem, że ci Polacy to robią. W ciągu pięciu-sześciu tygodni pokonamy ich. Ale wtedy Warszawa – stolica, głowa, inteligencja tego niegdyś 16-, 17-milionowego narodu Polaków, będzie starta. Tego narodu, który od 700 lat blokuje nam Wschód i od pierwszej bitwy pod Tannenbergiem [Grunwaldem] ciągle nam staje na drodze. Wtedy polski problem dla naszych dzieci i dla wszystkich, którzy po nas przyjdą, a nawet już dla nas – nie będzie dłużej żadnym wielkim problemem historycznym.\nOdpowiedzi Hitlera bezpośrednio nie odnotowano. Ale jej odbicie można znaleźć w wydanym tego samego dnia rozkazie Himmlera, w którym mówiło się o tym, że »każdego mieszkańca należy zabić, nie wolno brać żadnych jeńców. Warszawa ma być zrównana z ziemią (Warschau wird glattrasiert) i w ten sposób ma być stworzony zastraszający przykład dla całej Europy«".\nNie było natomiast zakazu wcześniejszego zgwałcenia najładniejszych kobiet.\nPognali ich za Wenecję i przez bramę domu pod numerem 26.\nCałkowicie irracjonalnie wyglądał, wśród częściowo zburzonych i wypalonych kamienic, ustawiony na gruzie podwórka fortepian. Kilku żołnierzy siedziało wokół z nogami na czarnym pudle. Jeden próbował walić w klawisze, aż podskakiwały puste i pełne flaszki wódki. Śpiewali, pijąc wprost z butelek, a każdy kolejny łyk wywoływał salwy śmiechu. Puste butelki leciały na jeńców.\nNa końcu podwórka, pod murem, leżały stosy ciał. Stosy to znaczy stosy. I tam ich zagoniono. Heniek musiał wspiąć się po trupach, żeby podniesione ręce oprzeć o mur, teraz bardziej czerwony od krwi niż od cegieł, rozorany seriami broni maszynowej. Stał zwrócony twarzą do tej krwawiącej ściany, a czas się zatrzymał.\nTo tak się czeka na śmierć.\nLudzie płakali, niektórzy się modlili, inni rozpaczliwie wyli, oparci ramionami o mur i szarpiący włosy na głowie. Ktoś próbował zaintonować "Jeszcze Polska nie zginęła", ktoś inny "Boże, coś Polskę".\nHeńkowi przypomniały się te bombardujące samoloty, jak nie mogąc znieść bezradności, odwrócił się na plecy. Chciał patrzeć. Chciał wiedzieć. Bał się. Schylił głowę, spoglądając pod pachą. Jakiś Niemiec za nim podniósł się, sięgnął po ciężki karabin.\n"To chyba »Bergman«" – przemknęło Heńkowi przez głowę, jakby nie było mu wszystko jedno. Jeżeli wtedy myślał o czymkolwiek, to właśnie o tym karabinie. Widział rozkładane nóżki, widział zakładanie taśmy z amunicją. Trwało to długo, bo żołnierz najwyraźniej pod wpływem wódki mocno chwiał się na nogach. Poza tym sprawiał wrażenie, jakby świetnie się bawił.\nTo nie żart, że do tłumienia powstania Niemcy rzucili jednostki złożone z kryminalistów i degeneratów.\nStojący nieco dalej oficer wyciągnął z kabury pistolet i wystrzelił w powietrze.\nSzwaba z karabinem jakby kto chlasnął. Wyprężył się i chwilę później pociągnął za spust. Deszcz kul rozorał ścianę ponad jeńcami, grad ceglanych odłamków runął wprost na głowy. Druga seria z niesamowitym wizgiem, zit, zit, zit, zit, zryła ziemię pod nogami, ale zaraz pociski zaczęły trafiać w ludzi. Heniek nie słyszał terkotu karabinu, ale tylko te nieprzyjemne plaśnięcia, kiedy pociski rozrywały ciało z jękiem bólu.\nTo wszystko trwało teraz nie dłużej niż sekunda na tarczy schaffhausena. Mężczyzna z prawej strony bluznął krwią z piersi, zacharczał przerażająco, osunął się…\n– Tatusiu! Tatusiu! – zawołał ktoś z tyłu. Heniek obejrzał się odruchowo. Niżej, nieco z tyłu, stał mały Misiek Słomkowski, syn podwórkowego fryzjera, który co niedziela rozstawiał krzesło i strzygł sąsiadów za kilka drobniaków. Gdy Heniek odwracał głowę, usłyszał świst kuli, która niemal zawadziła ucho i zaryła w mur dokładnie między rozcapierzonymi palcami prawej dłoni. Między wskazującym a środkowym. Ostre kawałki cegły strzeliły prosto w twarz, raniąc boleśnie. Zachwiał się.\n– Nicht schiessen! Nicht schiessen! – rozległo się od strony bramy. Wbiegli żandarmi. Karabin ucichł.\nHeniek spojrzał wzdłuż muru, gdzie leżeli sąsiedzi, chłopaki z brygady. Niektórzy jeszcze się ruszali, ale już tylko w konwulsjach. Agonia. Krew płynęła z ust, uszu i oczu. Ktoś jęczał przenikliwie, ktoś ostatni raz zakasłał.\n– Są potrzebni przy zasypywaniu rowów przeciwczołgowych – usłyszeli głos żandarma.\n– Czy jest tu felczer?! – zawołał niemiecki oficer wciąż jeszcze z pistoletem w ręku. Romek Dolny zrobił dwa kroki w tył.\n– Ranni wystąpić! – znów rozkazał Niemiec.\n– Ranni wystąp!\nKorzystając z chwili rozluźnienia, Heniek wyciągnął ukradkiem dwa opatrunki osobiste i podał stojącym najbliżej chłopakom. Jednemu kula utkwiła w pośladku, drugiemu strzaskała palce dłoni. Żaden się nie przyznał.\nSzwab kazał im wziąć na plecy skrzynki z amunicją ze stosu w rogu podwórka i biegiem pognał całą kolumnę przez Młynarską do Górczewskiej. Na Młynarskiej Heniek omal nie zemdlał. Wszystkie domy płonęły. Piekielny żar wyrywał płuca, brakowało tlenu. Ogromne jęzory ognia splatały się nad głowami, tworząc ogniowy tunel. Musieli biec, żeby przeżyć.\nNa bieg nie starczało tchu.\nPożar w getcie warszawskim\nNa rogu Działdowskiej stała barykada, a przed nią głęboki wykop przeciwczołgowy. Szwaby nie dawali rady zasypać go pod celnym ostrzałem powstańców z okolicznych budynków.\nŻandarmi rozprowadzili jeńców po najbliższych podwórkach ulicy Działdowskiej. Na każdym, jak na Wolskiej pod 26, leżały stosy ciał. To nimi mieli zapełnić rów, aby czekające na przedpolu czołgi mogły wtargnąć do miasta.\nStasiek z Heńkiem wzięli pierwsze zwłoki, jeden za ręce, drugi za nogi. Podbiegł szwab. Zaszwargotał coś szybko. Nie zrozumieli. Pokazał, żeby rzucili na ziemię twarzą w dół. Chwycił trupa za nogi. Każdy z nich ma tak ciągnąć, żadnego noszenia. Tak szybciej – popukał palcami w rękę, w miejsce, gdzie powinien być zegarek.\nCiągnęli więc trupy twarzą do ziemi, znacząc bruk krwawymi smugami.\nKiedy opróżnili pierwsze podwórko, żandarm kazał Heńkowi i kilku chłopakom wskoczyć do dołu. Mieli układać trupy, jeden na drugim, a potem na przemian, niczym cegły w murze. Więc układali. Heniek wyprostował się na chwilę i jego wzrok padł na elegancko wyglansowane oficerki. Podniósł głowę. Młody oficer z gapą na czapce patrzył na stos trupów i płakał.\nSpojrzeli na siebie. Oficer wyciągnął papierosa, zapalił i wciąż patrząc na Heńka, rzucił papierosa pod nogi. Chłopak sięgnął. Zaciągnął się. Zakręciło mu się w głowie. Właśnie uświadomił sobie, że od trzech dni nie miał nic w ustach. Trzy dni. Zaciągnął się jeszcze raz i podał papierosa wzdłuż rzędu chłopaków.\n– Skąd masz? – usłyszał szept.\n– Od Niemca – odparł, a jego odpowiedź jak w głuchym telefonie popłynęła wzdłuż szeregu.\n– Słuchaj, jak dał papierosa, to może i da trochę wody? – usłyszał znów.\nPonownie podniósł wzrok.\n– Bitte schön, Ich bitte Wasser.\n– Sam nie ma wody – przekazał Heniek chłopakom.\n– To mu powiedz, że my wiemy, gdzie jest woda.\nOficer popatrzył uważnie, odwrócił się i odszedł. Wrócił z żołnierzem niosącym wiadra. Dwóch chłopaków wyskoczyło z dołu i poprowadzili ich do domu Wawelberga. Tam chodzili od łazienki do łazienki i kubeczkiem wybierali wodę z rezerwuarów w ubikacjach. Część była jeszcze całkiem pełna, a niektóre tylko trochę. Te stare rezerwuary miały to do siebie, że nawet jak się pociągnęło za łańcuszek, to i tak część wody zostawała.\nUzbierali całą beczkę dla Niemców i kubeł dla Polaków.\nZasypali rów. Przysypali stos trupów piachem, ziemią, potem ułożyli płyty chodnikowe. Czołgi przeszły. Wola padła, ale powstanie trwało w centrum miasta.\nPo wojnie, w miejscu gdzie stała barykada, odprawiono mszę. Ksiądz mówił, że odkopano tutaj 156 ciał.\nWarszawa 1945. Ulica Wspólna, ekshumacja ciał ofiar działań wojennych. Dokładny miesiąc i dzień wydarzenia nieustalone\nAutor: Stanisław Urbanowicz\nHeniek i reszta dostali od oficera chwilę wytchnienia. Ale przybiegli inni. Wrzeszczeli, kazali wstawać i pognali jeńców przez ulicę Szlenkierów, plac Opolski, do Żytniej, gdzie płonęła drewniana barykada obsadzona teraz przez Niemców. Biegli jak w amoku, poganiani, wycieńczeni. Heniek sunął ostatni i modlił się w duchu, żeby się tylko nie potknąć, żeby Bóg dał mu siły i pozwolił wyprzedzić kilka osób.\nOstatniemu, jeżeli za bardzo zwalniał, Niemiec strzelał w plecy.\nTymczasem niemiecka obsada barykady nieświadoma, że od tyłu nadciąga odsiecz z grupą jeńców do gaszenia pożaru, przekonana, że powstańcy wzięli ich w dwa ognie, obrzuciła kolumnę granatami. Biegnący równo z Heńkiem szwab zrobił jeszcze ze dwa kroki po tym, kiedy wybuch oderwał mu głowę. Poleciała wysoko, a kadłub padł na bruk i krew chlusnęła szerokim strumieniem.\nPodobno w człowieku płynie pięć litrów krwi. Heniek nie przypuszczał, że to aż tak dużo. Oderwana głowa upadła hełmem na ulicę i chwilę bujała się jak rosyjska lalka, plując czerwienią.\nHeniek zorientował się, że leży, dopiero gdy kazali mu wstać. Szturchnięciem lufy ktoś zmusił go ponownie do biegu.\n– Panie Henryku – usłyszał za plecami słaby głos. – Panie Henryku…\nRozpoznał Romka, dużo młodszego brata Jurka Skoneczko, tego chłopaka z Kedywu, który go wciągnął do AK. Romek to prawie dzieciak. Z Heńkiem był jeszcze na pan. Zwolnił.\n– Panie Henryku, pan zobaczy, bo mi się tutaj krew leje – poskarżył się chłopak. Rozsunął porwaną koszulę, pokazując zakrwawioną, chudą pierś.\nMimo wszystko się zatrzymali. Heniek rękawem wytarł poranione miejsca. Wyciągnął spod skóry niewielki odłamek.\n– Masz fart, chłopie. To tylko powierzchowne – zawiązał chłopcu mocno koszulę, żeby chociaż trochę zatamować krwawienie. Nic więcej nie mógł zrobić. Nie zostawił sobie ani jednego opatrunku.\nGasili niemiecką barykadę walczącą przeciwko powstańcom, żeby ocalić swoje życie. Wojna to popieprzony interes. Gasili piachem nie mniej gorącym niż płomienie. Sypali go rękami, deskami, oparciami krzeseł. Wszystko parzyło do żywego mięcha. Bąble nie nadążały wyskakiwać.\nW tym całym piekle praktycznie nie zauważali latających wokół kul. Śmierć stała się czymś tak oczywistym, że przestali na nią zwracać uwagę. Na ból też.\nUgasili ogień. Wtedy Niemcy ustawili ich rzędem przed barykadą od strony polskich stanowisk. Z tyłu za Heńkiem jakiś szwab ułożył niewysoki stos z płyt chodnikowych, stawiając na nich ciężki karabin. Miał najlepszą osłonę z możliwych. Wiedział, bydlak, że do swoich Polacy strzelać nie będą.\nNacisnął spust, mierząc w stanowiska powstańców za cmentarzem ewangelickim. Karabin zadudnił na chybotliwej podstawie i niemal uciekł mu z rąk. Mężczyzna obok Heńka osunął się na kolana, trafiony w plecy. Niemiec zaklął, cofnął karabin na poprzednie miejsce i znowu się ułożył na ziemi. Seria poszybowała wysoko nad cmentarzem i znów karabin wyrwał się z rąk. Szwab szarpnął go, kierując lufę dokładnie w plecy Heńka. Ten zacisnął zęby, modląc się o cud i czekając na kolejną serię. Nic się nie działo. Heniek spojrzał za siebie.\nGłowa Niemca leżała bezwładnie na zamku. Z niewielkiego otworu po powstańczej kuli w czole, między oczami, płynęła krew.\nŻaden szwab nie odważył się już ustawić karabinu na przedpolu, ale żywą tarczę trzymali, póki nie zrobiło się ciemno. Potem zagonili chłopaków na cmentarz ewangelicki. Poukładali się na grobach, wtulili w pachnącą trawę, żeby złapać choć trochę snu, odespać strach, oszukać głód. Może nawet śnić.\nNiektórzy mówią, że nigdy im się nic nie śni. Ci w czasie wojny mają najgorzej.\n– Junger Mann, komm schnell! – zbudził Heńka krzyk Niemców. Był zmarznięty i przerażony. Razem z innymi chłopakami zbili się w wielką, nieforemną kupę, obejmując się z całej siły rękami.\n– Raus! Ustawić się w kolumnę! – szwab wycelował szmajser.\nPo powstaniu w getcie warszawskim\nKilku żołnierzy podbiegło i kolbami karabinów tłukło Polaków w poparzone wczoraj ręce. Bili bez opamiętania, na oślep, byle zadać dotkliwy ból i zmusić do posłuszeństwa. Wreszcie ta ludzka kula rozpadła się. Wyciągnęli dziesięciu, ustawiając w szereg w poprzek ulicy Żytniej.\n– Schnell! Schnell! – pokrzykiwali, zmuszając do biegu przed siebie. Kilku strzeliło w bruk, tuż przy stopach.\nPobiegli przed siebie w kierunku Okopowej, tam gdzie wczoraj ostrzeliwały się polskie posterunki. Biegli coraz szybciej, jakby w strachu, że z tyłu Niemcy otworzą ogień. Machali do naszych rękami, wołali po polsku:\n– Nie strzelać!\n– Warszawa! Warszawa!\nI nagle eksplozja. A kiedy opadł kurz, nie było nawet strzępów ciał. Nie było niczego. Tylko pusta ulica prowadząca w dal.\nNa tej ulicy nocą powstańcy rozciągnęli pole minowe.\nNie było już pola minowego.\nZ cmentarnej grupy Heńka została jedynie garstka. Niemcy zachowywali się, jakby nie wiedzieli, co z nimi zrobić. Wciąż obowiązywał rozkaz Hitlera o całkowitej eksterminacji, ale jeńcy przydawali się w boju, a karmić nie było trzeba. Jak który padł, to i jeden problem mniej.\nKolejną noc spędzili na cmentarzu. Następnego dnia żandarmi i esesmani wypędzili ich na ulicę. Zeszli do Górczewskiej. Przy Płockiej dołączyła do nich duża grupa chorych i rannych ze Szpitala Wolskiego. Teraz już całą szerokością drogi płynęła wycieńczona masa zrezygnowanych, otępiałych ludzi. Cywile, lekarze, pielęgniarki. Niemcy zabijali słabych, którzy nie mieli siły iść.\nNie wiedzieć kiedy Heniek niósł na drzwiach ciężko rannego, pobandażowanego człowieka. Nawet nie wiedział, czy to kobieta, czy mężczyzna. Oddychał ciężko, a w każdym oddechu było cierpienie. Nieśli go tak, całkowicie bezmyślnie, apatycznie, spoceni sierpniowym słońcem, wycieńczeni głodem i strachem. Heniek ocknął się z marazmu, bo oto zrobiło się cicho.\n– Siostrzyczko – szepnął do dziewczyny powłóczącej bosymi stopami. Nie miała bielizny, tylko zarzuconą na ramiona cienką, białą koszulinę. O tym, że jest z personelu szpitala, świadczyła opaska na lewym przedramieniu. – Siostrzyczko – powtórzył Heniek.\n– Proszę zobaczyć, bo niesiemy go na tych drzwiach, ale to już chyba nie ma sensu…\nBez słowa ujęła rannego za przegub, szukając pulsu.\n– Zostawcie, panowie. Nie żyje.\nZostawili go na tych drzwiach na poboczu. I wcale nie było lżej.\nPowlekli się w stronę wiaduktu kolejowego przy Górczewskiej. Z bramy spalonego domu wybiegła szlochająca, niemal naga dziewczyna. Porwana halka odsłaniała piersi, do których tuliła malutkie dziecko. Idący za nią Niemiec po prostu strzelił jej w plecy. Nim upadła, zabrał dziecko i rzucił pod najbliższy mur.\nPod murem zrujnowanego domu, skulony, siedział mały chłopiec. Ze stóp sączyła mu się krew. Spał? Nie żył? Heniek go dotknął.\nDrgnął. Otworzył oczy. Wyciągnął rączki. Heniek zarzucił go sobie na plecy jak worek granatów. Targał go do najbliższego postoju. Niemcy też czasem musieli odpocząć. Polacy załapywali się przy okazji. Ułożył małego na trawie na poboczu. Sam zsunął się trochę dalej, gdzie były jakieś grządki czy ogródek. Pazurami wydarł z ziemi kilka patyków marchewki. Otrzepał, ile się dało, i podał małemu.\nNie odzywali się. Nie było nic do powiedzenia.\n– Panie – Heniek dostrzegł mężczyznę w długim płaszczu. – Daj pan tę katanę, poniesiemy małego razem. Sam już nie dam rady.\nUłożyli malca jak w kołysce i dźwigali, gdy skończył się postój. Wypatrzył ich esesman. Wyciągnął pistolet z kabury i wycelował w chłopca. Heniek puścił płaszcz i chwycił za lufę.\n– Nie strzelaj do chłopca! – wrzasnął z całej siły. – Dziecko nic ci nie zrobiło, bydlaku jeden! – nie zdążył się zastanowić, co robi, nie myślał. Zadziałał odruch, a potem było już za późno. Stał, trzymając pistolet wycelowany prosto w jego brzuch. Stał i patrzył Niemcowi prosto w pysk.\nTamten schował broń. Mówił coś, odchodząc, ale Heniek nie zrozumiał już ani słowa. Schylił się po poły płaszcza.\n– Sam pan go targaj, jakżeś taki kozak, ja chcę żyć!\nHeniek znów wsadził szkraba na plecy. "Kalwaryjska droga" – tłukło mu się po głowie kompletnie bez sensu czy może proroczo, bo doszli do jakichś zabudowań, chyba otoczonych drutem czy może siatką. Blisko wejścia pojawiła się zakonnica w szarym habicie. Heniek odłączył się od swojej procesji, żeby ułożyć malca na trawie, jak najbliżej sióstr. Poganiany przez Niemców wrócił do kolumny.\nStarał się nie patrzeć za siebie.\nNa noc zagonili ich za jakieś ogrodzenie. Przespali do świtu, wtedy znowu zbudził ich niemiecki wrzask. I znów Niemcy zarządzili zbiórkę mężczyzn, a oni zbili się w ciasne grupy, i znów kolbami żołnierze rozbili te grupy, ustawiając jeńców w dziesięć grup po dziesięciu.\nPoszli palić zwłoki.\nA trupów były dziesiątki tysięcy. To liczba, której nie można sobie wyobrazić. Bo wyobraźnia opiera się takiej matematyce.\nDzień znów zrobił się upalny. Żar walił z nieba, utrudniając oddychanie. Miasto płonęło. Wokół unosił się wściekły smród gnijących ciał. Około południa zmieszał się z mdłym odorem spalenizny. Ludziom zbierało się na wymioty. Na nasypie kolejowym przy Moczydle leżały stosy tlących się trupów. Nie paliły się, ale właśnie tliły. Puchły od żaru, jakby oddychały. I tylko co chwila skądś wyskakiwał taki malutki niebieski ogieniek, jak na kościelnym ołtarzu, i znikał, żeby po chwili pojawić się znów zupełnie nieoczekiwanie w innym miejscu. Heniek patrzył na te uciekające, tańczące płomyczki jak zahipnotyzowany.\nTak dopalało się życie.\nTo więcej niż zobaczyć śmierć.\nNa Dworcu Zachodnim wsadzili ich do pociągu i powieźli do Pruszkowa. Potem pociągi przestały jeździć… "ludność cywilna, chorzy i ranni przedstawiali widok bardziej posępny, choć równie poruszający. Dwa wielkie strumienie istot ludzkich, każdy w liczbie kilkuset tysięcy, płynęły w kierunku dwóch niemieckich obozów przejściowych, które hitlerowcy założyli w Ursusie i w Pruszkowie. Brudni, wycieńczeni, głodni i zdezorientowani ludzie musieli przejść pieszo od piętnastu do dwudziestu kilometrów. Kobiety miały na rękach niemowlęta i dzieci. Mężczyźni nieśli na plecach chorych i starców.\nChwiejący się na nogach opiekunowie podtrzymywali swoich chwiejących się na nogach podopiecznych. Wychudzeni, oślepieni, krwawiący, pokryci bandażami lub kulejący ranni wspierali jeden drugiego. Zaimprowizowane wozy i sklecone byle jak nosze uginały się pod ciężarem osób niezdolnych do marszu, sparaliżowanych lub konających. Godzina po godzinie, dzień po dniu ta masa ludzkiego cierpienia przesuwała się z wolna naprzód pod czujnym okiem uzbrojonych niemieckich straży. Tym, którzy wybrali boczne ulice albo po prostu oddalili się od kolumny, udało się uciec. Tych, którzy gwałtownie próbowali się z niej wyrwać, wyłapywano.\nWiększość myślała tylko, aby iść naprzód – aż do niepewnego celu. Zostawiali za sobą niezliczonych poległych".\nTen naprędce stworzony obóz funkcjonował na terenie Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Pruszkowie. Heniek, popychany i bity kolbami niemieckich karabinów, wypadł z wagonu na peron. Nie ruszał się. Oficer przystawił mu do głowy lufę pistoletu. Coś krzyczał, ale w zamieszaniu nikt nie rozumiał jego słów. Wreszcie machnął ręką.\nHeniek odzyskał przytomność. Ktoś pomógł mu wstać, doprowadził do baraku.\nW Pruszkowie został cały dzień i całą noc. Potem znów wsadzili go do pociągu.\nStacja końcowa: AL Namslau, podobóz obozu koncentracyjnego Gross-Rosen.\nPrzez blisko 20 lat związany z mediami lokalnymi i ogólnopolskimi. Autor powieści sensacyjnych, przygodowych dla młodzieży, bajek i reportaży literackich.


Nowoczesne narożniki do salonu ze spaniem, modne kanapy - Corneros.pl\nEstetyczne i nowoczesne narożniki do salonu\nPrzygotowując się do aranżacji wnętrza czy to domu, czy też przestrzeni biurowej, warto, abyście wcześniej wykonali czytelny projekt i określili funkcję każdego z pomieszczeń. Dużym dylematem może być wybór mebli oraz odpowiedni ich układ. Z jednej strony powinny być one funkcjonalne, z drugiej natomiast nie mogą zabierać zbyt dużo przestrzeni użytkowej. Jednymi z najważniejszych mebli w pomieszczeniach są z pewnością meble wypoczynkowe. Jak znaleźć dobry mebel, który wpasuje się w daną przestrzeń pod kątem funkcjonalności oraz spełni wszelkie Wasze wymagania?\nSzeroka oferta mebli wypoczynkowych\nMeble wypoczynkowe stanowią niezbędny element wyposażenia każdego mieszkania. Ich wybór powinien być świadomy i dobrze przemyślany, gdyż znacząco wpływa na końcowe efekty aranżacji. Sofy czy kanapy powinny cechować się wygodą, praktycznością, trwałością oraz atrakcyjnością. Oprócz tego nie zapominajcie też o doborze odpowiedniego rozmiaru mebla, który będzie dostosowany do przestronności pomieszczenia. W naszej ofercie znajdziecie szeroki wybór różnego rodzaju mebli wypoczynkowych, nowoczesne narożniki do salonu ze spaniem. Zdecydować możecie się na sofę, kanapę, czy modny narożnik. Dużą popularnością cieszą się meble wykonywane na wymiar. Poniżej przedstawiamy, dlaczego powinniście rozważyć zamówienie indywidualne na mebel tworzony specjalnie dla Was.\nNaziemne sklepy meblarskie są obecne w każdym mieście, gdzie oferują wiele sof i kanap. Gotowe modele zakupić można także w dziesiątkach sklepów internetowych. Coraz więcej Klientów nie decyduje się jednak na skorzystanie z tej oferty, gdyż interesują ich jedynie meble tworzone pod wymiar. Jest to doskonałe rozwiązanie w przypadku pomieszczenia o niestandardowym układzie, do którego po prostu ciężko dopasować odpowiedni rozmiar mebla. Kanapy czy nowocczesne narozniki wypoczynkowe ze spaniem robione na zamówienie są przede wszystkim funkcjonalne i doskonale wkomponowują się we wnętrza. Oprócz tego cechują się oryginalnością, możliwy jest bowiem wybór ulubionego stylu, materiału, barw oraz kształtu. Na szczególną uwagę zasługują nowoczesne narożniki pod wymiar, które mogą zostać wyposażone w dodatkowe elementy. W zależności od Waszych życzeń mogą to być np.: podłokietniki, regulowane podgłówki, wysuwane podnóżki, wbudowane półki na książki lub stolik.\nBudowa narożnika – wybór optymalnej konstrukcji mebla\nDecydując się na zakup mebla wypoczynkowego w naszym sklepie, możesz zdecydować się na jeden z wielu modeli sof czy kanap. Szczególnie polecamy natomiast modne narożniki, które ostatnio są wyjątkowo chętnie wybierane przez naszych Klientów. Główną ich zaletą jest duża powierzchnia użytkowa, zwłaszcza po rozłożeniu łóżka. Oprócz funkcji wypoczynkowej nowoczesne meble pełnią oczywiście także funkcję spania. Przed wyborem narożnika powinniście zastanowić się nad jego optymalnym układem i kształtem:\nModele w kształcie litery L – cechują się dużą funkcjonalnością i doskonale dopasowują się do każdego, nawet niewielkiego i zagraconego pomieszczenia. Najczęściej ustawiane są w rogu pomieszczenia.\nModele w kształcie litery U – wybierane głównie do dużych pomieszczeń, stanowią ich centralny punkt. Pełnią funkcję reprezentacyjną i są doskonałym zagospodarowaniem większej przestrzeni.\nNarożnik z dostawianą pufą – zaletą tego modelu jest duża powierzchnia spania. Pufa może stanowić zarówno część narożnika, jak i osobny mebel do siedzenia.\nNowoczesne narożniki pod wymiar umożliwią Wam swobodny wypoczynek całą rodziną, jak i w gronie znajomych. Kanapy narożnikowe są idealnymi meblami do siedzenia, spania oraz relaksu. Ich odpowiednie dopasowanie spowoduje również pozytywne zmiany estetyczne w Waszych pomieszczeniach.


Bransoletka z czterolistną koniczyną Swarovski - bransoletki - srebrne - Pakamera.pl\nTrochę elegancka dzięki użyciu kilkudziesięciu bajecznych, precyzyjnie ciętych kryształów Swarovskiego, a trochę jednak dziewczęca, zabawna, codzienna i na luzie – bransoletka z czterolistną koniczynką. Idealna do pobudzania dobrego nastroju i wyczekiwania wiosny :)\nWykonałam ją wyłącznie z oryginalnych kryształów Swarovskiego w szmaragdowym odcieniu Emerald oraz srebra próby 925.\n♥ ♥ ♥ A inne kolory bransoletki do wyboru? ♥ ♥ ♥\nNa życzenie mogę wykonać tę bransoletkę także w innych odcieniach, jednak wtedy czas oczekiwania wyniesie ok. 7 dni. Jeśli marzy Ci się inny kolor – napisz proszę tylko w uwagach do zamówienia – ja je odczytam, przygotuję odpowiednią wersję i prześlę zdjęcia do akceptacji przed wysyłką :) Kolory do wyboru pokazane są na ostatnim zdjęciu.\nNr przedmiotu : 2613119\nbransoletki srebrne 925 bransoletka koniczyna koniczynka srebro szczęście szmaragd zielony Marisella\nBransoletka z grafitowym skarabeuszem\nBransoletka z perłami for4 - Srebrna


Roman S. pozostanie w areszcie - Chyba że wpłaci 1 mln złotych. - Radom, ESKA.pl\nRoman S. pozostanie w areszcie - Chyba że wpłaci 1 mln złotych.\nSąd zdecydował że Roman S. może opuścić areszt po wpłaceniu poręczenia majątkowego, jednak prokuratura zgłosiła od tej decyzji sprzeciw.\nRoman S. może wyjść z aresztu po wpłaceniu miliona złotych. Sąd w Lublinie przedłużył areszt dla prezesa firmy, która była wykonawcą Radomskiego Centrum Sportu o 3 miesiące. Dalszy pobyt uzależniony jest jednak od poręczenia majątkowego. Prokuratura złożyła sprzeciw od tej decyzji. Do momentu jej rozpatrzenia, Roman S. nie może opuścić aresztu.\nZłożyliśmy od tej decyzji sprzeciw, natomiast w dniu dzisiejszym będziemy zastanawiać się czy kierować zażalenie na tą decyzję. Na ten moment mamy taka sytuacje, że jeśli mężczyzna wpłaci poręczenie, wówczas opuści areszt. - Powiedziała nam Agnieszka Kępka z Prokuratury Okręgowej w Lublinie.\nPrzypomnijmy, Roman S. usłyszał 15 zarzutów, z czego najpoważniejszy dotyczy oszustwa w związku z budową RCS. Miasto miało na tym stracić prawie 4 mln złotych.


Kozaczek.pl » Jowita Budnik » Marta z serialu W labiryncie w nowej produkcji\njowita budnik/© KAPiF\nCzy ktoś z Was pamięta jeszcze pierwszego polskiego telewizyjnego tasiemca - W labiryncie? W latach 90. produkcja cieszyła się wielką popularnością. Po zakończeniu emisji wielu aktorów przestało się pojawiać w kolejnych produkcjach. Ostatnio wracają - jakiś czas temu do ekipy Klanu dołączyła Anna Wojton (news tutaj), teraz w nowym obrazie Wszystko przed nami zobaczymy Jowitę Budnik.\nGaleria zdjęć: Jowita Budnik (Miondlikowska) na starych zdjęciach\nCórka kontrowersyjnego Jana Tomaszewskiego. Gospodynią nowego programu Sportklubu: Barcelona vs Real Madryt, została ładna, zgrabna i seksowna córka... Jana Tomaszewskiego. Byłego piłkarza, trenera, publicysty sportowego, dziś ... czytaj więcej


Chwilówka 200 złotych - trzeci wrześniowy ranking! - Pozabankowiec\nChwilówka 200 złotych – trzeci wrześniowy ranking!\nChwilówka 200 złotych - trzeci wrześniowy ranking!\n21 września, 2012 by redakcja No comment(s) Chwilówki chwilówka na 15 dni, chwilówka na 30 dni, chwilówki, chwilówki 200 złotych, pożyczki chwilówki, ranking chwilówek\nChwilówka dla studenta? Pożyczka na chwilę dla niepracujących? Szybkie pożyczki dla zadłużonych Polaków? Chwilówki dla emerytów? “Pozabankowe pieniądze” dla rencistów? Pożyczka chwilówka dla wszystkich? Chwilówki dla każdego! Pożyczki w parabanku – na 200 złotych – na 30 dni – na 15 dni – tylko na 10 dni – firma pozabankowa VIA SMS – parabank VIVUS.PL – pożyczka OK Money – chwilówka Mini Credit – pożyczki SMS Kredyt – chwilówki SMS365 – szybka pożyczka Ekspres Kasa – ekspres pożyczki Ekstra Kredyty – pozabankowa firma pożyczkowa Kredito24.pl – pożyczka “nie w banku” Kasomat.\nSondaż przeprowadzony przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumenta na początku sierpnia 2012 roku wskazuje na to, że tylko 50% Polaków czyta umowę pożyczki przez jej podpisaniem! 20% z Nas „nigdy w życiu” nie przeczytało „ani jednej” umowy pożyczki! Co to jest parabank? Jak wygląda umowa pożyczki z parabankiem? Na to pytanie nie potrafiło udzielić trafnej odpowiedzi blisko 70 procent Polaków wieku od 15 do 19 lat, prawie75 procent Polaków posiadających wykształcenie podstawowe i ponad 60 procent niepracujących Polaków. Kto nie czyta umów pożyczki poza bankiem? 34 procent Polaków o wykształceniu podstawowym, 24 procent Polaków nieaktywnych zawodowo, 40 procent Polaków wieku od 15 do 19 lat. Umowa pożyczki pozabankowej jest czytana przez? 70 procent Polaków „wyżej wykształconych”, 60 procent Polaków „posiadających pracę” i 60 procent Polaków „mieszkańców większych miast”. Chwilówka 200 złotych na 30 dni na 15 dni „jaki to koszt”? Przeczytajmy!\nChwilówka 200 złotych na 30 dni – VIA SMS, VIVUS.PL, OK Money, Mini Credit, Mini Credit, Kredito24.pl, Ekspres Kasa, Kasomat, SMS365, SMS Kredyt\nParabank VIA SMS VIVUS.PL OK Money Mini Credit Kredito24.pl Ekspres Kasa Kasomat SMS365 SMS Kredyt\nKwota chwilówki 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN\nKoszt chwilówki – 30 dni 40 PLN 45 PLN 64 PLN 40PLN 56.05PLN 79 PLN 64.80 PLN 50 PLN 63 PLN\nKoszt chwilówki – 1 dzień 1.33 PLN 1.5 PLN 2.13 PLN 1.33 PLN 1.86 PLN 2.63 PLN 2.16 PLN 1.66 PLN 2.10 PLN\n% chwilówki – 30 dni 20% 22.5% 32% 20% 28.02% 39.5% 32.4% 25% 31.5%\n% chwilówki – 1 dzień 0.66% 0.75% 1.06% 0.66% 0.93% 1.31% 1.08% 0.83% 1.05%\nCałkowita kwota spłaty chwilówki 240 PLN 245 PLN 264 PLN 240 PLN 256.05 PLN 279 PLN 264.80 PLN 250 PLN 263 PLN\nMiejsce w rankingu I II VI I IV VIII VII III V\nEkspres pożyczka na 200 złotych i na 30 dni „w najtańszych” parabankach : VIA SMS oraz Mini Credit to koszt – 40 złotych! „Najdroższy” firma pozabankowa to Ekspres Kasa – koszt chwilówki to – aż 79 złotych – wyższy o 39 złotych – od pożyczki VIA SMS i Mini Credit!\nChwilówka 200 złotych na 15 dni – VIA SMS, VIVUS.PL, OK Money, Mini Credit, Kredito24.pl, Ekspres Kasa, Kasomat, SMS 365, SMS365, SMS Kredyt, Ekstra Kredyty\nParabank VIA SMS VIVUSPL OK Money Mini Credit Kredito24.pl Ekspres Kasa Kasomat SMS365 SMS Kredyt Ekstra Kredyty\nKwota chwilówki 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN\nKoszt chwilówki – 15 dni 25 PLN 33.36 PLN 54 PLN 25 PLN 32.14 PLN 50 PLN 32.40 PLN 40 PLN 51 PLN 60.47 PLN\nKoszt chwilówki – 1 dzień 1.66 PLN 2.22PLN 3.6 PLN 1.66 PLN 2.14 PLN 3.33 PLN 2.16 PLN 2.66 PLN 3.4 PLN 4.03 PLN\n% chwilówki – 15 dni 12.5% 16.68% 27% 12.5% 16.07% 25% 16.2% 20% 25.5% 30.23%\n% chwilówki – 1 dzień 0.83% 1.11% 1.8% 0.83% 1.07% 1.66% 1.08% 1.33% 1.7% 2.01%\nCałkowita kwota spłaty chwilówki 225 PLN 233.36 PLN 254 PLN 225 PLN 232.14 PLN 250 PLN 232.40 PLN 240 PLN 251 PLN 260.47 PLN\nMiejsce w rankingu I IV VII I II V III IV VI VIII\n„Jaki to koszt” – szybka pożyczka w parabanku na 15 dni – i 200 złotych? „Najniższy” koszt pożyczki chwilówki oferują Ci „po raz drugi” pozabankowa firma pożyczkowa : Mini Credit i VIA SMS – ich oferta to 25 złotych! „Najwyższy” koszt pożyczek na 15 dni i na 200 złotych – „to propozycja” – Ekstra Kredyty – parabank „proponuje” – 60 złotych i 47 złotych – „kosztów dla swoich pozabankowych klientów”!\nChwilówka 200 złotych na 10 dni – VIA SMS, VIVUS.PL, Mini Credit, Kredito24.pl, Kasomat\nParabank VIA SMS VIVUS.PL Mini Credit Kredito24.pl Kasomat\nKwota chwilówki 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN 200 PLN\nOkres spłaty chwilówki 10 dni 10 dni 10 dni 10 dni 10 dni\nKoszt chwilówki – 10 dni 20 PLN 29.48 PLN 20 PLN 32.11 PLN 21.60 PLN\nKoszt chwilówki – 1 dzień 2 PLN 2.94 PLN 2 PLN 3.21 PLN 2.16 PLN\n% chwilówki – 10 dni 10% 14.74% 10% 16.05% 10.8%\n% chwilówki – 1 dzień 1% 1.47% 1% 1.6% 1.08%\nCałkowita kwota spłaty chwilówki 220 PLN 229.48 PLN 220 PLN 232.11 PLN 221.60 PLN\nMiejsce w rankingu I miejsce III miejsce I miejsce IV miejsce II miejsce\n20 złotych! To koszt pożyczki “na chwilę” na 200 złotych na 10 dni VIA SMS i Mini Credit! 32 złote i 11 groszy – to „najwyższa cena” chwilówki „w tym zestawieniu” – i „należy do” Kredito24.pl!


100 litrów "lewego" spirytusu - Zdrowa Częstochowa\n100 litrów "lewego" spirytusu\nCzęstochowscy strażnicy miejscy ujawnili u 51-letniego mężczyzny 100 litrów nielegalnego spirytusu bez polskich znaków akcyzy - informuje częstochowska Straż Miejska.\nWe wtorek częstochowscy strażnicy miejscy prowadzili w mieście działania zmierzające do ujawnienia handlu wyrobami alkoholowymi i tytoniowymi bez polskich znaków akcyzy. Zadaniem funkcjonariuszy Straży Miejskiej było również sprawdzanie, czy alkoholu nie kupują osoby nieletnie lub będące pod jego wpływem. Podczas obserwacji jednego z punktów strażnicy miejscy zauważyli mężczyznę, który przenosił duże pudełka. Zaszło podejrzenie, że może znajdować się w nich alkohol niewiadomego pochodzenia bez polskich znaków akcyzy. Przypuszczenia strażników miejskich potwierdziły się. U 51-letniego mężczyzny strażnicy miejscy ujawnili cztery kartony, w których znajdowało się 100 litrowych butelek z alkoholem niewiadomego pochodzenia bez polskich znaków akcyzy.\nNa miejsce wezwano policjantów z IV Komisariatu, którzy przejęli sprawę do dalszej realizacji.


Koszykarskie handicapy w walce o 208 zł!\nprzez Mateusz Fronczek 10 maja 2021, 14:00 0 komentarzy\nWitajcie, wczorajszy kupon wszedł poprzez jedno zdarzenie, bowiem hokej został rozstrzygnięty jako walkower i jednocześnie z kursem 1.00. Dzisiejszy dubel kieruje w samą koszykówkę. Zajrzymy do Danii oraz Czechów. Chętnych zapraszam poniżej do dłuższej analizy.\nOpawa – Kolin\nPierwsze spotkanie to półfinał czeskiego Play-Offu. Rezultat meczowy to 1:0 dla Opawy która w dniu wczorajszym rozgromiła swojego rywala na własnym parkiecie różnicą 25 punktów. Do tej fazy gospodarze podchodą z pozycji nr 2 a goście oczko niżej. W dniu dzisiejszym również na parkiecie Opawy będzie odbywać się spotkanie a ja mam zamiar wykorzystać ciekawy handicap na gospodarzy. Moim celem jest zwycięstwo różnicą conajmniej 7 punktów.\nWczorajszy wynik nie był przypadkiem bo miesiąc temu rezultat był bardzo podobny a dokładnie zwycięstwo 22 punktami. Warto zaznaczyć, że ostatnie 7 zwycięstw Opawy nad Kolinem kończyły się większą różnicą niż mój handicap. Opawa jest zdeterminowana aby wejść do finału i móc stawić czoła Nymburkowi który zapewne tam się pojawi.\nMoim zdaniem handicap oraz kurs jest świetny patrząc na ostatnie spotkania oraz fazę w której się znajdujemy. Zapraszam do wglądu. Spotkanie rozpoczynamy o godzinie 15:15\nBakken Bears – Horsens\nDrugi mecz i ponownie koszykówka. Tym razem finał duńskiego Play-Offu. Zdecydowanym faworytem spotkania oraz całego finału jest gospodarz Bakken Bears. Przeciwnikiem jest drużyna Horsens która z pozycji drugiego miejsca podchodzi do finału. Gospodarze którzy mają dziś wygrać różnicą conajmniej 10 pkt, robili to w tym sezonie praktycznie za każdym razem. Ostatnie spotkania pomiędzy tymi drużynami to zwycięstwa Bakken Bears różnicą : 3,19,17,29 punktów.\nUważam, że w dniu dzisiejszym Bekken Bears rozpocznie swój sprint po tytuł mistrza kraju. Są zespołem zdyscyplinowanym, najbardziej doświadczonym oraz zwyczajnie miwiąc najlepszym. Spotkanie rozpoczyna się o godzinie 18:00 a ja już teraz z tego miejsca zachęcam do dubelka ewentualnie kto jak chcę to do dobrania sobie po singlu. Niech ten poniedziałek będzie przyjemny dla nas wszystkich. Zdrowia i zieloności!\nPoprzedni artykuł Polskie granie\nNastępny artykuł Chile i Dania to dobre połączenie? Gramy dubel o 215 zł!


Szymon Bordziłowski - Fundacja Między Niebem a Ziemią\nStrona główna » Podopieczni » Dzieci » Szymon Bordziłowski\nNasz synek Szymon ma 15 lat. Urodził się w 34 tygodniu z wagą 1700, otrzymał 7 punktów w skali AGPAR. W pierwszej dobie życia został przekazany do oddziału chirurgii dziecięcej z powodu rozpoznanej prenatalnie wysokiej niedrożności przewodu pokarmowego. Operowany w drugiej dobie życia – wykonano resekcję ok. 10 cm jelita cienkiego i zespolenie koniec do boku. Po zabiegu stan dziecka był bardzo ciężki. Wystąpiły objawy niewydolności nerek. Lekarz stwierdził, że nasz synek może nie przeżyć, jednak objawy te ustąpiły, natomiast zaobserwowano narastającą cholestazę wewnątrzwątrobową i posocznicę – SEBSA. Kilka razy miał przetaczaną krew. Żywiony był pozajelitowo.\nNie mogliśmy uwierzyć, że to nas spotkało. Szymon cudem przeżył, jednak skutki okazały się tragiczne. Po miesiącu w USG przezciemieniowym zaobserwowano rozległe zmiany w obszrach: czołowych, ciemieniowych i potylicznych, gdzie w pierwszym USG było wszystko prawidłowo.\nZ dzieckiem ze szpitala wyszliśmy po dwóch miesiącach. Podczas licznych pobytów w szpitalach stwierdzono nefropatię lewostronną – lewa nerka jest mniejsza i funkcję przejęła prawa nerka, małogłowie, oczopląs, opóźniony rozwój psychoruchowy. Gdy miał 6 miesięcy stwierdzono Zespół Westa – padaczkę objawową najgorszą ze wszystkich i mózgowe porażenie dziecięce – niedowład spastyczny cztrokończynowy.\nGdy Szomon miał 4 latka przeszdł kolejną operację ze względu na refluks żołądkowo – przełykowy. Dziecko rehabilitujemy od 4 miesiąca życia. Synek nie chodzi, nie siedzi, nie trzyma dobrze główki. Nawet z połykaniem pokarmów ma ogromne problemy.\nDzięki intensywnej terapii uczynił duże postępy, mimo że nikt nie dawał mu nato wielkich szans. Wkładamy dużo serca i wysiłku w rehabilitację synka. Aby zapewnić mu odpowiednią stymulację musimy korzystać z pomocy specjalistów. W tym celu Szymon powinien brać udział w turnusach rehabilitacyjnych. Optymalne warunki dla postępuącej terapii zapewni co najmniej 5-6 turnusów w roku, staramy się korzystać z 2 – 3 w roku, jednakże wiąże się to z ogromnymi wydatkami (każdy kosztuje ok. 5 tys. zł).\nIntensywna rehabilitacja ma spowodować rozciągnięcie mięśni i zmniejszenie spastyki, dzięki czemu może polepszyć stan bioder i w przyszłości może nie będzie potrzebna operacja. Szymon jest rehabilitowany codziennie.


Etui na smartfona Glam Rock, iPhone® XR | Swarovski.com\nEtui na smartfona Glam Rock, iPhone® XR\nOlśniewaj, nosząc smartfona w tym efektownym etui inkrustowanym kryształami — mistrzowskim dziele rzemieślniczym w najlepszym stylu Swarovskiego. Etui błyszczy kryształami Crystal Rock w srebrnym odcieniu i przyciąga wzrok logo Swarovski wygrawerowanym na plakietce ze stali nierdzewnej. Dodatkową ochronę telefonu zapewnia zintegrowana ramka. Etui jest kompatybilne z modelem iPhone® XR i bezprzewodowymi ładowarkami Apple. iPhone® to zastrzeżony znak towarowy Apple Inc.\nNr artykułu: 5515015


Świat jako wola i wyobrażenie – Toster Pandory\nHome Powracający Świat jako wola i wyobrażenie\nNowe, czyli powstałe niedawno. Nowe, w znaczeniu konsumpcyjnym, to powstałe niedawno i niepowielające starych treści. Co oznacza, że każde nowe – jest inne. Inne nie znaczy lepsze, ponieważ postęp w danej dziedzinie dzieje się tylko wtedy, gdy inteligentni, pełni zapału ludzie pracują nad lepszymi rozwiązaniami. Jeśli tego nie robią, nie mamy stagnacji – tylko regres…\nRegres dotknął ludzkiej zdolności do eksploracji (obecnie wynosimy na orbitę 10 razy mniejsze ładunki niż przed 50 laty), regres dotknął już ludzkiej zdolności do komunikacji (obecnie większość kontaktów jest zbyt krótkich i odbywa się przy użyciu powierzchownych, opartych na mowie bądź ikonografii narzędziach, bez możliwości odczytywania gestów i mimiki, pełnych zapominanych mikroekspresji), regres dotknął ludzkiej zdolności do wyrażania siebie (obecnie eksponujemy w galeriach sztuki głównie popłuczyny intelektualne lub wręcz dosłownie rozumiane fekalia).\nCzłowiek już przestał być nawet ponowoczesny, stał się po prostu odseparowany i słaby. Ciepło, wygoda i przepracowanie – rozpuszcza wolę. Postępująca uniformizacja, normalizacja i potępienie buntu czyni nieprzewidywalność nieopłacalną, bo władze boją się każdej aktywności i zmiany. Społeczeństwo już od dawna oddziela swoich naukowców od wojowników, potępiając u nich każdy przejaw agresji, w rezultacie mamy naukę kierowaną przez tchórzy, a armie prowadzą głupcy, specjaliści znający się tylko na jednym.\nTracimy punkty wspólne, naszą tożsamość gatunkową. Rozproszeni znacząco na równinie wirtualnych światów, zbyt rzadko spotykamy się we wspólnocie. W realnym życiu pozostajemy głównie sami. Nie wymieniamy spostrzeżeń, nie wyciągamy wniosków, nie widzimy bliźnich. To dlatego nawet powierzchowny kontakt w grze komputerowej – wygląda jak odruch kompulsywny i urasta do rangi nałogu.\nTaki los spotyka każdy gatunek, który zdobył zbyt wiele. Najpierw następuje specjalizacja, potem otępienie i rozszczepienie, następie separacja i wzajemna rywalizacja. Oto odwieczny cykl natury, prymitywnej siły wielbiącej różnorodność, a nienawidzącej dyktatorów. Konwergencja kultur to złudzenie, zaledwie preludium dla innego, dużo głębszego i nieodwracalnego podziału.\nDzisiaj nie mówimy już wspólnymi językami. Utonęliśmy w wielości znaczeń, otoczeni sztuką i kulturą, która mnoży byty ponad możliwości ich kolektywnego odbioru. Środowisko się skomplikowało; nie jest już tą sawanną, co kiedyś. Dzisiaj musimy odbierać – od małego – rzeczy dziwne i straszne. To nie jest nasze naturalne środowisko, i jeszcze długo nie będziemy do niego przyzwyczajeni. Możemy nie zdążyć się do nowego przyzwyczaić.\nObecnie powoli płyniemy tylko na fali wydarzeń, a o naszą łupinę coraz mocniej uderzają fale prądów. Minęły czasy, w których to człowiek był wiosłem i sterem równocześnie. Miary jakości się odmieniły, dlatego stare znaczenia zagasły – nikt już nie pamięta, czym jest honor. Dorobek czasów minionych jest coraz mniej warty. Bez wyobrażenia świadomości historycznej, którą coraz mniej współczesnych homo sapiens posiada, nawet nie ma po co go odtwarzać. Odtwarzać – dla kogo?…\nPraca, inwencja, wyobraźnia, kunszt, artyzm, sztuka, nauka – to puste frazesy. Te pojęcia zużyły się prawie zupełnie, te ostatnie tylko bronią się, jeszcze trochę. Te aktywności do niczego już nie prowadzą. Coraz mniej znaczą, bo są coraz mniej warte, na tle digitalnej, wszechogarniającej konkurencji. Wszystko wycenia rynek, dając Kowalskiemu coraz to mniej z tego, co ważne.\nPyłek ludzki rozwiewa się na atomy w odmianach przeinaczeń. Jesteśmy ofiarami naszej chaotycznej i losowej atencji. Przyglądamy się dziś wszystkiemu; hołubimy to, co nieznane, niezdrowe i dziwne. Coraz trudniej znaleźć porządek w konglomeracie samouwielbienia. Coraz trudniej używać słów, których znaczenia nie wypaczono. Wszechobowiązująca polit-poprawność wywołuje autocenzurę. Ludzie nie mówią już do siebie językiem: oni komunikują się kodem. Kto nie posiada klucza tej czy innej subkultury, substruktury grupy nacisku, ten popada w coraz głębszą alienację. Co dla jednych jest ważne, dla drugich jest tańsze lub unosi się w oparach niezrozumienia i absurdu.\nJuż tylko dom jest ostoją normalności, lecz z każdym pokoleniem – owa normalność jest coraz mniejsza. Errory w mózgu człowieka współczesnego sprawiły, że wychodząc na miasto, wchodzi on w świat baśni braci Grimm.\nWszystko huczy wokół: samochody, drony, yesdziki, w oddali przelatuje samolot – ludzie zmierzają w nieznanych sobie kierunkach. Wszystko dzieje się równocześnie, lecz to nie dżungla. Tutaj nie ma zagrożenia, przed którym możnaby się bronić; jest tylko chaos. Każdy jest różny, i każdy ma inne cele. Już nie wiadomo, jak mówić do ludzi, żeby kogokolwiek nie urazić. Gdy stoisz w miejscu, popędzają cię, krzyczą, gonią, skamlą i zarzucają bierność…\nTak właśnie wygląda koszmar istnienia w XXI wieku – brak tożsamości, wielokulturowość, wielokontekstowość, wieloaspektowość, wieloznaczeniowość: to tylko eufemizmy na shell shock (I wojna), battle fatigue (II wojna), operational exhaustion (Korea), posttraumatic stress disorder (Wietnam); to nadmiar bodźców, zmęczenie informacyjne, czyli wyczerpanie systemu nerwowego tak wielkie, że system wyłącza się, człowiek jest w apatii, nie przyjmując kolejnych danych, gdyż już nic nie przetwarza.\nGdzie jest punkt odniesienia, horyzont, do którego przyzwyczaił się nasz umysł; gdzie jest porządek?\nJedyną stałą – jest zmiana w warunkach rozpuszczania tego, czym jesteśmy i tego, co określa większość naszych pragnień: byłych pragnień, bo po potraktowaniu kwasem relatywizmu już nimi nie są, i już nigdy nie będą. Oto rzeczywistość w kalejdoskopie perspektywy; oto rzeczywistość – czy tego chcemy,czy nie.\nLecz czy zawsze już tak będzie? Niestety nie, głównie dla tych, co odejdą. Świat się zmieni i zapomni o problemach wieku XXI, wieku niemowlęcego, wieku początków, odnajdując stałe – w powodzi informacji. Znajdując dla zmęczonych umysłów opoki pełne wyporu, dając przystań i wytchnienie, dając siłę spokoju…\nTrzeba tylko inaczej zalokować wysiłek ludzki, mówiąc w skrócie i prościej: inaczej wydawać pieniądze. Aby przywrócić stabilność podwalinom rzeczywistości, zarówno w zakresie materialnym, jak i wyobrażeniowym, trzeba przestać finansować ich relatywizowanie.\nPora skończyć z prawem do marki dla produktów, zakazać go jak oszustwa, bo branding to oszustwo, gdyż narzucona reklamą percepcja marki, stale wywołuje fałszywe skojarzenia. Najpierw generuje się pozycję produktu, poprzez robienie dobrych rzeczy. Potem konsumuje się pozycję, zanim nie dojdzie do zrozumienia zmiany jakości i inflacji jej znaczenia.\nNajgorzej jest, gdy tworzy się długofalową, krzyżową strategię marki. Firmy płacą krocie za różne pozornie dobre rzeczy, wspierają fundacje, czy pomagając ludziom, aby potem spieniężyć to zaufanie w marnym produkcie. Gdyby produkt był dobry, marka nie byłaby do jego wypromowania i sprzedaży potrzebna.\nKażdy niepowtarzalny produkt, który zachowuje tę samą markę, to kłamstwo i rozmycie znaczenia w celu uzyskania konkretnej korzyści majątkowej, na szkodę innych. To nieco bardziej czyste przestępstwo popełniane w białych rękawiczkach.\nPora skończyć z publicznym finansowaniem sztuki i artyzmu. Źródeł finansowania jest pod dostatkiem, bez zabierania dorobku pod przymusem – innym ludziom, często także niespełnionym artystom. Wystarczy, że ludzie płacą za sztukę dobrowolnie, wyceniając ją na ułamek tego, co mają, bo zawsze jest ona dokładnie tyle warta. To przez publiczny mecenat sztuki jej współczesna forma stała się synonimem bezrobocia intelektualnego.\nKiedy to nie ludzie, lecz instytucje decydują o tym, co jest dobre – człowiek przeciętny zatraca poczucie estetyki i myśli, że jest z nim coś nie tak, bo widzi, jak sztuka staje się przedmiotem postępującej specjalizacji, aż w końcu jest, będzie… zupełnie oderwana od rzeczywistości. Dotowana publicznie, czy prywatnie napędzana przez lokaty kapitału, sztuka nie potrzebuje kontaktu z rzeczywistością, gdyż do jej dalszego finansowania nie potrzeba ani szacunku, ani akceptacji.\nDehumanizacja artyzmu stała się faktem, nad jakim łamią sobie głowy prawdziwe elity ludzkości, które chcą jeszcze przemawiać do człowieka, a nie do piramidy trendów i przedmiotów. Widz, w przeciwieństwie do większości krytyków sztuki – czyli ludzi, którzy nie mają własnej, tylko uśrednioną branżową opinię – zna się na sztuce najlepiej. Widz wie, co mu się podoba, jeśli da mu się chwilę na refleksję; jeśli pozwoli mu się na moment zatrzymać i pomyśleć.\nJak elitarność kryje się w definicji sztuki, tak popularność definiuje artyzm, gdyż od gustów zależą pojęcia dawniej obiektywne, a w XX wieku słusznie zrelatywizowane, takie jak pojęcie estetyki. Skoro sztuka odeszła od dawnych ram, to ludzka opinia musi ją na nowo określić, i nie ma przed tym ucieczki. Czas zakończyć dryfowanie pojęć, które musiały się rozmyć, bo stawały się niepełne – aby ponownie się skupić w innej już rzeczywistości, w pełniejszym wieku fuzji świata cyfrowego i materialnego.\nSztuką nie jest wszystko, i nigdy nie było nią wszystko. Był tylko krótki okres w historii, w ciemnych dziesięcioleciach drugiej połowy XX wieku, w których ludzkość nie była pewna, co sztuką jest. Sztuka jest najwyższą formą aktywności ludzkiej i w większości przypadków jej wytworem nie są „śmieci”, jakie biurokratyczna śmietanka korupcji promuje w swoim, przypominającym perpetuum mobile, układzie. Modne jest to, co się wystawia – a wystawia się to, co jest modne.\nSztuką jest tylko to, co wymagało bardzo wiele wysiłku lub wrodzonego talentu. Jeśli wysiłek ten zaowocuje bytem dopasowanym do percepcji estetycznej lub intelektualnej widza, staje się podstawą do nazwania autora artystą, lecz tytuł ten nie przynależy jemu dożywotnio – nie staje się nawet na chwilę atrybutem jego osoby, i nigdy nim nie będzie. Zamiast tego pojęcie to używane jest tylko do budowania relacji twórczej wobec dzieła. Tak jak miano naukowca buduje relację pomiędzy twórcą a teorią, gdyż na miano naukowca zasługuje człowiek, który tworzy naukę, a nie pracownik naukowy w stanie spoczynku czy pełniący rolę belfra na uniwersytecie odtwarzający bezrefleksyjnie to, co wymyślili inni – tak pojęcie sztuki jest, i może być, używane jedynie do, powtórzę, budowania relacji twórczej wobec dzieła.\nZnajdujemy się już na wystarczającym poziomie percepcji, by zrozumieć, że artyzm jest efemeryczną cechą, zależną od kondycji ludzkiej, upływu czasu i indywidualnych chęci. Nikt nigdy nie zasługiwał na miano artysty – przez cały czas swego istnienia. Każdy z wybitnych przedstawicieli ludzkości – bywał artystą, lecz nie pozostawał nim zawsze, tak jak nie był nim już Schumann: po wyłowieniu z rzeki…\nNie każdy człowiek może być artystą, czy naukowcem, i jednakowoż każdy artysta czy naukowiec – po tej krótkiej chwili kreacji – jak i wódz armii podczas triumfu w Rzymie, musi ciągle pamiętać, że wkrótce stanie się człowiekiem…\nTytuł niniejszego artykułu jest parafrazą tytułu autorstwa Schopenhauera – w oryginalnym brzmieniu: Świat jako wola i przedstawienie.\nDo zilustrowania niniejszego artykułu skorzystano z prac Caspara Davida Friedricha.\nto trzeci, duży i ważny tekst na Tosterze w ostatnich dniach:\nPierwszy, “Witajcie w przyjemnych czasach”: http://tosterpandory.pl/witajcie-w-przyjemnych-czasach/ autorstwa Iwony Łabudy-Bobowskiej, stanowił przenikliwą, inteligentnie przeprowadzoną, intrygującą analizę ludzkiej zbiorowości ponowoczesnej czy postmodernistycznej.\nDrugi, “Polskie elity”: http://tosterpandory.pl/polskie-elity/ Leonarda Jaszczuka, skupiał się na jakości i kondycji społeczeństwa polskiego, odważnie zderzając je z ilustracją procesu społecznych przemian niezbędnych do wykształcenia się tzw. elit.\nTrzeci, powyższy – pióra Zbigniewa Galara – to kontrowersyjna próba przeniesienia ciężaru tego dyskursu w stronę artyzmu, sztuki i kultury… Czy człowiek ponowoczesny ma do zaproponowania światu jeszcze cokolwiek konstruktywnego i oryginalnego?…\nPolecamy spojrzeć na problem człowieczeństwa i społeczeństwa – poprzez pryzmat tego publicystycznego tryptyku: trzy perspektywy, trzy punkty widzenia, trzy horyzonty zdarzeń…


Hak samochodowy WESTFALIA - VOLKSWAGEN Golf VI Plus (03/09-) - Automat wypinany pionowo (A40V) | Kapitan Hak\nHak samochodowy WESTFALIA - VOLKSWAGEN Golf VI Plus (03/09-) - Automat wypinany pionowo (A40V)\nKod produktu: 321885600001\nWiązka elektryczna WESTFALIA dedykowana - 7 pin - Skoda Octavia/SEAT Alhambra/VW PassatWestfalia\n460,00 zł608,00 zł\nrównież wersja Cross-Golf\npoza RS32 09/05-\npoza R20 / 270 PS 09-\noraz 4-Motion / Gti\nSpoiler + zaślepka dostepna u dealera VW\nVOLKSWAGEN Golf VI Plus 03/09-\nAutomat wypinany pionowo (A40V) WESTFALIA - hak typu automatycznego. Hak samochodowy VOLKSWAGEN Golf VI Plus typu automatycznego to niezwykle ciekawe i nowatorskie rozwiązanie, chronione niemieckim patentem. Hak holowniczy wypinany to gwarancja łatwego i bezpiecznego użytkowania. Co ważne podczas montażu nie ma potrzeby wiercenia dziur. Automatyczny hak WESTFALIA jest odpowiednio zabezpieczony przed czynnikami korozyjnymi, co świadczy o jego doskonałej jakości i gwarantuje bezawaryjnośc przez lata użytkowania. Hak holowniczy VOLKSWAGEN Golf VI Plus tej firmy zdobył europejską homologacją EC (“e”). Zastosowano system całkowicie niewidocznego (po wypięciu kuli), wysuwanego gniazda elektrycznego, które schowane jest za zderzakiem. Dopełnieniem zabezpieczenia całego systemu jest specjalny klucz.\nHaki holownicze - rynek oferuje naprawdę szeroką gamę haków holowniczych do VOLKSWAGEN Golf VI Plus - wyróżniamy wśród nich haki stałe, automatyczne, czy montowane za pomocą śrub. Wybór konkretnego haka samochodowego powinien opierać się na potrzebach kierowcy i jego oczkiwań wobec zadań, które powinien wykonywać hak. Z najwyższą uwagą podchodzimy do klasy oferowanych przez nas produktów, dlatego na portalu kapitanhak.pl znajdziecie jedynie haki wybrane spośród elity producentów.\nWESTFALIA-Automotive VOLKSWAGEN Golf VI Plus\nWszystkie haki VOLKSWAGEN