Aleksandra Wasilewska | Depresja plemnika\nRydzyk, Lech Kaczyński i Morawiecki – trzech małych ludzi\nTym razem Fundacja Lux Veritatis ubiega się o dofinansowanie dla Parku Pamięci, który ma upamiętnić bohaterstwo Polaków ratujących Żydów. Nawet już udało się jej przejść weryfikację formalną.\nPrzypomnijmy, że od dojścia do władzy PiS, Fundacji ojca Rydzyka przyznano już grubo ponad 100 mln zł. Imperium Rydzyka z roku na rok rośnie w siłę, a państwowe fundusze leją się do niego strumieniami.\nJednak tym razem jest pewna zmiana. Do tej pory opinia publiczna dowiadywała się o dotacjach państwowych po fakcie. Teraz jest inaczej, bo „Gazeta Wyborcza” poinformowała, że fundacja o wsparcie dopiero się ubiega.\nRok temu, podczas urodzin Radia Maryja, ojciec Rydzyk powiedział o tym projekcie: – „Będzie to piękne. Tam będą nazwiska tych, którzy z narażeniem życia ratowali Żydów. Mamy około 40 tys. takich nazwisk. Instytut pracuje cały czas. Kilkanaście osób bada te wszystkie sprawy. Trzeba to robić, czy nie? Przecież Polacy to nie są antysemici, prawda? Tak nam chcą wmówić”.\nNa stronie Lux Veritatis można znaleźć zapowiedź powstania parku: „Park Pamięci Narodowej będzie stanowił nie tylko hołd dla Polaków ratujących Żydów podczas II wojny światowej, ale posłuży również jako miejsce spotkań służące refleksji i szukaniu przesłania z trudnego doświadczenia, jakim była wojna i Holocaust”.\nWedług informacji udostępnionych przez fundację, partnerem przy tworzeniu parku są dwie spółki powiązane ze Skarbem Państwa. To Jastrzębskie Zakłady Remontowe oraz Jastrzębska Spółka Węglowa, której większość udziałów należy do państwa.\nTymczasem polsko-amerykański historyk Jan Tomasz Gross otwarcie posądza ojca Rydzyka o antysemityzm. Również portal Onet przypomina, że przez wiele lat na antenie Radia Maryja w całkiem otwarty sposób uciekano się do antysemityzmu. Czy więc redemptorysta jest właściwą osobą do upamiętniania Żydów?\nA może ojciec Rydzyk się zmienił… Na to podobno nigdy nie jest za późno.\nChoć Pierwsze Przykazanie Boskie mówi wyraźnie: „Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną”, PiSowska posłanka Bernadetta Krynicka, z obcą swej partii wyrozumiałością komentuje „przypadek” człowieka, modlącego się do pomnika Lecha Kaczyńskiego w Warszawie. Obrazek wzbudził kpiarskie komentarze internautów.\n„Nooo… ja bym tego nie lekceważył.. bo pomyślmy: modlący ogłosi, że doznał od LK łaski i np. znikły mu pryszcze. Znajomy biskup przeprowadzi/załatwi proces przed sądem kościelnym i mamy świętego lechakaczyńskiego… brrr, głupi żart..”- skomentował zdarzenie czytelnik pod tekstem portalu naTemat.\n„Strasznie to słabe i obce naszej polskiej kulturze szydzić z modlącego się człowieka” – napisała natomiast na Twitterze Krynicka, nie zwracając uwagi na argumentacje użytkowników portalu, że to nie pomnik jakiegoś świętego, a postać byłego prezydenta.\n„Modlitwa do pomnika Lecha Kaczyńskiego to profanacja” – zauważył publicysta Waldemar Kuczyński, były minister w rządzie Tadeusza Mazowieckiego.\n„Na jakiej zasadzie pani przesądza, że może rozstrzygać co jest, a co nie jest obce polskiej kulturze? Że należy do PiS, do wybranej części narodu, a co ze zdaniem reszty? Resztę, jak napisał wasz poeta Rymkiewicz „pies może j…ć”?- napisał Kuczyński.\nNie mając najwyraźniej zbyt wiele do powiedzenia Krynicka odpaliła: „Rozumiem, że pańskim zdaniem szydzić z drugiego człowieka leży w polskiej naturze.. Nie wiem, gdzie się pan wychowywał. Mnie w domu rodzinnym, w szkole, w kościele wpajano szacunek do drugiego człowieka. Ale pan ma najwyraźniej inne doświadczenia” – podsumowała PiSowska funkcjonariuszka, jak pamiętamy jedna z największych przeciwniczek strajku opiekunów osób niepełnosprawnych w Sejmie.\nI na tym się nie skończyło, bo Kuczyński nie pozostał dłużny: „Nie ma we wpisie szyderstwa, tylko stosunek do tego co robi ten człowiek. A dodam, że gdyby pani wpojono szacunek do innego człowieka, to nie byłaby pani w PiS, który z nienawiści do co najmniej połowy Polaków i wykluczania ich z polskości zrobił swą moralność i ewangelię” – napisał.\nKaczyński nie jest już zauroczony Morawieckim. „Czar prysł”\nCzarne chmury zbierają się nad premierem Mateuszem Morawieckim. Zarówno na Nowogrodzkiej, jak i w rządzie rośnie irytacja sposobem rządzenia przez prezesa Rady Ministrów. – Czas zauroczenia Kaczyńskiego Morawieckim się kończy… – mówią nasi informatorzy.\nMarzec 2019. Biuro prezesa PiS w Warszawie przy ul. Nowogrodzkiej. Na jednej z narad Jarosław Kaczyński krytykuje otwarcie premiera Mateusza Morawieckiego. Pada nazwisko Tomasza Filla. To zaufany człowiek szefa rządu, który jest z nim od początku kariery politycznej. W KPRM pracował z Morawieckim kilka miesięcy, zajmował się public relations i komunikacją społeczną. Później przeszedł do Polskiego Funduszu Rozwoju.\nJego pojawienie się w Kancelarii Premiera, dla wielu polityków PiS, było nie do zaakceptowania. Powód? Fill zajmował kierownicze stanowiska w spółkach skarbu państwa za rządów PO-PSL. Kaczyński wbija szpilkę Morawieckiemu. – Takie osoby, jak ten pan, czekają tylko na zmianę władzy – irytuje się Kaczyński. Premier jest skonsternowany. Do tej pory bowiem mógł liczyć na specjalne względy u prezesa, ale – jak twierdzą nasi rozmówcy – czar prysł.\nKomunikacja przez e-mail\nIrytacji mają nie ukrywać również niektórzy ministrowie, którzy coraz częściej skarżą się na sposób komunikacji w rządzie. – W otoczeniu premiera funkcjonuje tzw. grupa 30-latków, to jego najbliżsi współpracownicy. Większość nie ma większego doświadczenia w pracy w administracji rządowej, spora grupa ukończyła jedynie politologię. Mają wysyłać do ministrów polecenia drogą e-mailową. Do obiegu weszło już powiedzenie „premier z Gmaila” – mówi nam nasz informator z otoczenia kierownictwa Zjednoczonej Prawicy w rozmowie z Wirtualną Polską.\nWysyłanie poleceń, zadań i dyspozycji e-mailem – Morawiecki wyniósł jeszcze z pracy w banku WBK. Jako prezes najczęściej komunikował się z pracownikami właśnie drogą elektroniczną. Podobną praktykę wobec swoich podwładnych stosował w resorcie finansów, w okresie kiedy pełnił funkcję ministra.\nWedług naszych rozmówców, „grupa 30-latków” w ostatnim czasie ma coraz większy wpływ na to co się dzieje w rządzie. Dla czołowych polityków Zjednoczonej Prawicy jest to nie do zaakceptowania.\nGrudzień 2018. Morawiecki domaga się odwołania ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego. Nie podoba mu się nadzór nad polityką lekową oraz budżetem NFZ. W obronie Szumowskiego staje wicepremier, minister nauki Jarosław Gowin. Szumowskiemu udaje się obronić stanowisko. Ale relacje z premierem Morawieckim ulegają ochłodzeniu.\nW resorcie zdrowia, szef rządu ma swojego człowieka. To kolejny „30-latek”, wiceminister Janusz Cieszyński. W przeszłości doradca Morawieckiego w resortach rozwoju i finansów. Prywatnie syn Przemysława Cieszyńskiego, dobrego znajomego premiera z okresu Solidarności Walczącej, a obecnie członka zarządu Banku Gospodarstwa Krajowego.\n– Premier nie słucha Szumowskiego, tylko 31-letniego Cieszyńskiego, który odpowiada m.in. za e-recepty. Polega na jego opinii. To on wszystkim zarządza i to on podejmuje kluczowe decyzje w resorcie zdrowia – ujawnia nam nasz informator.\nTaktyczny sojusz z Szydło\nJak ujawniła Wirtualna Polska, premier w ostatnim czasie – widząc jakie ma notowania w PiS – zaczął tworzyć taktyczne sojusze. Także takie, które jeszcze do niedawna byłyby nie do pomyślenia. Jednym z nich jest współpraca z byłą szefową rządu Beata Szydło. Według naszych informacji, obecna wicepremier będzie mogła liczyć na mocne wsparcie w kampanii ze strony Morawieckiego.\nZdaniem naszych informatorów zbliżonych do KPRM, premier polecił swoim współpracownikom, by zamieszczać w mediach społecznościowych wspólne zdjęcia z szefową Komitetu Społecznego.\nTe same źródła twierdzą, że do największego zgrzytu między premierem a prezesem PiS doszło na sobotniej konwencji PiS we Wrocławiu. Morawiecki miał na niej wystąpić, miał przygotowane przemówienie. Nie wystąpił. A decyzję w tej sprawie mógł podjąć tylko jeden polityk.\nJakub Bodziony: Czy Koalicja Europejska to był dobry pomysł?\nMirosława Marody: Wyborcom łatwiej jest się zorientować na scenie politycznej, kiedy mają do wyboru dwie partie. Dla polityków ten podział też jest bardzo wygodny, bo wymusza zadeklarowanie się po jednej z dwóch stron.\nAle to nie są dwa spójne bloki. KE zrzesza ugrupowania o bardzo różnych poglądach. Władysław Kosiniak-Kamysz powiedział nawet, że rządy PO–PSL-u światopoglądowo nie różnią się od PiS-u, a komentatorzy pytali, co łączy Barbarę Nowacką lub SLD z Romanem Giertychem.\nA co łączy Stanisława Piotrowicza z Krystyną Pawłowicz, oprócz tego, że są prawnikami? Z punktu widzenia odbiorcy jest to obojętne. Dla Koalicji Europejskiej podstawową sprawą i jedynym programem jest „nie bycie PiS-em”.\nZobaczymy w maju. Proszę nie zapominać o tym, że na decyzję o głosowaniu mają wpływ czynniki, które w ogóle nie są uwzględniane przez polityków, a mają ogromne znaczenie.\nTo, jaka jest pogoda, ile muszę iść do punktu wyborczego, czy mi się w ogóle chce dzisiaj wyjść z domu… I chociaż podział polityczny jest bardzo głęboki, to w życiu codziennym statystyczna większość społeczeństwa stara się go nie dostrzegać. W codziennych rozmowach jest to problem z kategorii wstydliwych. W przeprowadzonych przez nas ostatnio grupowych wywiadach, to rozróżnienie prawie w ogóle nie występowało.\nDobieraliśmy osobno zwolenników PiS-u i PO i zadawaliśmy im o to pytania. Co ciekawe, czytając później odpowiedzi, nie byłam w stanie rozpoznać, z którą grupą mam do czynienia, bo problemy, które się pojawiały, były podobne. A w dodatku nie były to kwestie związane z tym, czym na co dzień żyją politycy i media.\nCzyli ten podział na Polskę PiS-u i anty-PiS-u to mit?\nJest to kategoryzacja, w którą ludzie próbują się wpasować, ale ona jest stworzona przez polityków. Jeżeli poproszę pana o dołączenie do grupy A lub B, to z większą lub mniejszą chęcią którąś pan będzie musiał wybrać. I jak pan już wybierze, to zacznie pan przejmować treści charakterystyczne dla danej kategorii.\nAle wyborca nie jest ograniczony do wyboru dwóch partii. Robert Biedroń odrzuca podział na dwa bloki, twierdząc, że wyborcy są tym zmęczeni.\nBo są, a nowość ma w sobie obietnicę zmiany. Ludzie od początku transformacji liczą, że coś się zmieni.\nI ta sama potrzeba zmiany, która teraz napędza Wiosnę, wcześniej była w projektach politycznych Samoobrony, Kukiza czy Nowoczesnej?\nJestem przekonana, że poparcie dla tych ruchów było generowane przez narastający gniew na rzeczywistość. Bo ludzie nie przejmują się konfliktem pomiędzy Grzegorzem Schetyną a Jarosławem Kaczyńskim.\nTym, że służba zdrowia działa fatalnie i tracą masę czasu na stanie w kolejkach, po to żeby uzyskać termin wizyty za pół roku. Tym, że nie wiedzą, co doradzić swoim dzieciom, jeśli chodzi o wykształcenie, które do niedawna było uważane za najważniejszy zasób. Ludzie mówili o tym, że czują się bezradni, bo przez całe życie inwestowali w edukację swoich dzieci, a teraz one im mówią, że chyba wyjadą za granicę, bo tutaj nie da się żyć.\nNikt nie będzie protestował, jak dostanie dodatkową gotówkę. Ale to i tak nie zmieni tego, że kolejki do prywatnego i publicznego lekarza stają się porównywalnie długie. Te pieniądze nie załatwiają podstawowego problemu, jakim jest narastająca uciążliwość życia codziennego.\nPrzejmują się tym, że pewne grupy zawodowe znakomicie sobie radzą, a inne są na skraju nędzy. Chyba najlepiej to oddaje mail od moich doktorantów, którzy pojechali na rok do Nowej Zelandii. Napisali, że na razie nie wracają.\nBo ludzie są tam mili, życie płynie wolniej i dobrze się z tym czują. Te same powody przewijają się również w badaniach emigrantów zarobkowych w Unii Europejskiej. Mniejsze napięcie, wyższy poziom usług, ale przede wszystkim – lepsza jakość relacji na linii państwo–obywatel. Nikt mnie nie usiłuje przekupywać, a w dodatku, jak przychodzę do lekarza, to on wychodzi z gabinetu i podaje rękę, a nie mówi: „Niech siada!”.\nProszę zobaczyć, że u nas nawet nauczyciele, którzy nie są zbyt aktywną politycznie grupą, z powodów materialnych i godnościowych decydują się na strajk, który może zagrozić egzaminom uczniów. To są codzienne problemy jednostki, których ona sama nie może rozwiązać i których rozwiązania oczekuje od państwa.\nTen gniew na rzeczywistość zadziała na korzyść rządu czy opozycji?\nMoże zadziałać na zasadzie „spróbujmy czegoś innego”. Skoro PiS ewidentnie traci grunt pod nogami i nie spełniło obietnic\nJak to? Przecież to właśnie tym szczyci się rząd. Wyborczym hasłem podczas kampanii samorządowej było „Dotrzymujemy słowa”, a sztandarowy program 500+ został wprowadzony i ma zostać rozszerzony. Dodatkowo PiS zapowiada ulgi podatkowe dla młodych i jednorazową „trzynastkę” dla emerytów.\nAle tu nie chodzi tylko o pieniądze. PiS uwierzyło, że jak się ludziom zapłaci, to oni uznają ich za dobrych wujków, na których warto zagłosować.\nNie. Pieniądze, które się dostaje, są traktowane jako należne i żadnej łaski ze strony rządu tutaj nie ma.\nWiele osób to właśnie bezpośrednie transfery gotówkowe do obywateli uważa za przyczynę wysokiego poparcia dla PiS-u. Wszyscy mówili, że się nie da, że budżet nie wytrzyma. A politycy PiS-u przyszli i dali.\nAle ta licytacja socjalna ma swój kres, a coraz więcej osób zdaje sobie sprawę z tego, że te pieniądze pochodzą z ich podatków.\nWedług ostatniego sondażu tak twierdzi niespełna 40 procent.\nTo jest bardzo przyzwoity wynik, biorąc pod uwagę, że ponad 90 procent Polaków nie przekracza najniższego progu podatkowego i rzadko musi dopłacać do tego, co im potrącono z pensji. Oczywiście, nikt nie będzie protestował, jak dostanie dodatkową gotówkę. Niby dlaczego ma nie wziąć, skoro dają? Ale to i tak nie zmieni tego, że kolejki do prywatnego i publicznego lekarza stają się porównywalnie długie. Te pieniądze nie załatwiają podstawowego problemu, jakim jest narastająca uciążliwość życia codziennego.\nJakie są źródła tej „uciążliwości”?\nJesteśmy społeczeństwem, które dokonało potwornego wysiłku, żeby wpasować się w ramy rynku i demokracji. Przez pierwsze cztery lata transformacji ludzie po prostu ufali reformatorom i czekali, aż wszystko się zmieni, a oni znajdą się w rzeczywistości Zachodu. Byli w stanie znieść zamykane zakłady, ogromne bezrobocie, bo „jeszcze chwila i reforma Balcerowicza zaskoczy”.\nPotem doszło do nich, że jeśli oni sami nie będą w tej rzeczywistości walczyć, to ona odrzuci ich na margines. Tak zaczęło się gorączkowe poszukiwanie własnego miejsca, pozycji, tego skąd i jak wziąć pieniądze. W tej transformującej się rzeczywistości, która nijak miała się do podręcznikowego, zachodniego kapitalizmu, ludzie zaczęli dostrzegać, że niektóre jednostki z nieznanych przyczyn zarabiają olbrzymie pieniądze. Nie dlatego, że ciężej pracują, tylko mają pewną wiedzę o rzeczywistości, której reszta nie posiada.\nAle po pewnym czasie system okrzepł.\nTak – i ludzie łyknęli liberalistyczną ideologię, wedle której pozycja jednostki zależy od tego, ile wysiłku wkłada w pracę. To widać w badaniach wartości Polaków, które powtarzamy co 10 lat. Od 1990 roku blisko 60 procent badanych uważa, że konkurencja jest dobra, a dochody powinny być bardziej zróżnicowane. Ponad 40 procent uważa, że bezrobotni powinni bezwarunkowo brać każdą pracę, jaką im się oferuje.\nI jak to ma się do programu 500+?\nW tych dwunastu grupach fokusowych ludzie narzekali na politykę 500+.\nNie rozumiem. Przeszkadza im program, którego są beneficjantami?\nSama byłam w szoku, gdy okazało się, że to świadczenie stało się nagle powodem wzajemnej niechęci. Ale tu chodzi o to, że ono unieważnia ich wysiłek. Teraz wystarczy mieć kolejne dziecko, żeby na stałe dostać dodatkowe pieniądze. A to, co robią na co dzień, przestaje się liczyć. Słynna wypowiedź Krzysztofa Szczerskiego o tym, że nauczycieli domagających się podwyżek nie obowiązuje celibat i mogą mieć dzieci, jest emblematycznym skrótem tego, co politycy myślą o naszym społeczeństwie.\nChcesz mieć większy dochód, zrób sobie dziecko. Przecież to jest kuriozalne! Ludzie przez tyle lat usiłowali się odnaleźć w nowej rzeczywistości i ciężko zasuwali, a tu ktoś im mówi, że to nieważne, a kolega, który nic nie robił, przeskakuje do wyższej kategorii dochodowej dzięki spłodzeniu kolejnego syna.\nW najbiedniejszych grupach te pieniądze stanowią istotną różnice w budżecie.\nOczywiście, ale jednocześnie wyzwala to niechęć klasy, którą umownie nazwijmy średnią. To świadczenie znosi różnice między ludźmi, te różnice, które stanowią odzwierciedlenie ich ciężkiej pracy.\nA nie wyrównuje szanse?\nRodziny stać na większe zakupy, nowe buty czy dodatkowe zajęcia dla dziecka.\nJeżeli już to wyrównuje szanse dla tych dzieci, a nie dla rodziców. Zresztą, z tym wyrównywaniem różnic, to też nie do końca. Co z tego, że może pan zabrać dziecko nad morze, skoro wciąż nie może ono dojechać do szkoły, bo nie ma autobusu? Za 500 złotych nie da się tego zmienić. Jeżeli chce się pan prywatnie leczyć, to ta kwota jest żartem.\nCzy pani stara mi się powiedzieć, że największy sukces PiS-u, który do programu wpisała niemal każda partia, nie ma politycznego znaczenia?\nW pewnym sensie 500+ jest politycznie przeciwskuteczne, gdyż zwiększa napięcie pomiędzy indywidualnym wysiłkiem jednostki a pozycją, jaką może ona osiągnąć w społeczeństwie. W dodatku wyłącza u polityków realistyczne myślenie.\nPan jest za młody, żeby pamiętać pochody pierwszomajowe, ale proszę sobie wyobrazić sytuację z lat 80. Ludzie mają już komuny po dziurki w nosie, ale wiadomo, że w ten dzień w różnych punktach miastach pojawiają się samochody z rzadkimi dobrami, których nie ma w sklepach. W efekcie mamy piękne wiosenne święto, z tłumem ludzi, który radośnie chodzi po mieście. Zabiegi socjotechniczne działają i ludzie będą bardzo zadowoleni z dodatkowych korzyści, ale to nie zmienia ich stosunku do tego, kto wystawia te samochody.\nSłynna wypowiedź Krzysztofa Szczerskiego o tym, że nauczycieli domagających się podwyżek nie obowiązuje celibat i mogą mieć dzieci, jest emblematycznym skrótem tego, co politycy myślą o naszym społeczeństwie. Chcesz mieć większy dochód, zrób sobie dziecko.\nAle przecież korzystanie z programu 500+ nie ogranicza mnie w żaden sposób. Mogę się sam rozwijać, a do tego państwo pomaga mi w wychowaniu dzieci.\nTo brzmi jak jedna z tych pięknych idei socjalistycznych, które zostały pogrzebane przez próby wcielenia ich w życie. Bo do ich realizacji potrzeba jeszcze sprawnych instytucji, a nie państwa jako bankomatu. Zresztą skala tych wypłat rodzi poważne zagrożenia. Oczywiście, na razie mamy na to pokrycie, jednak koniunktura gospodarcza lepsza nie będzie. Grupa, którą na potrzeby rozmowy określiliśmy jako „klasa średnia”, o tym wie.\nI wie o tym, że nie jesteśmy tak bogaci, jak to sugerują obietnice socjalne rządu?\nTak. Rośnie świadomość tego, że jest to czysto wyborczy zabieg, zwłaszcza że dla różnych protestujących grup pieniędzy nie ma i nie było. A poza tym te 500 złotych i tak nie rozwiązuje innych problemów, na przykład tego, że szef traktuje mnie jak śmiecia. PiS dało plamę, bo nic nie zmieniło w rzeczywistości społecznej, a przynajmniej w tych jej fragmentach, które są ważne dla zwykłych ludzi. Pamięta pan główne hasło Kaczyńskiego z 2015 roku?\nZapowiedź dobrej zmiany?\n„Wystarczy nie kraść”. To niech się pan rozejrzy, co tydzień mamy nową aferę. Nie udało się zmienić nic.\nRząd skarży się na opór kast, grup interesów czy czynników zewnętrznych.\nNawet gdyby to była prawda, to ludzi niespecjalnie obchodzą obiektywne przyczyny. To znaczy, że naczelnik państwa jest nieudolny.\nSkoro nic się zmieniło, to skąd wciąż stabilne i wysokie poparcie dla PiS-u?\nPoparcie dla prezydenta Komorowskiego tuż przed wyborami prezydenckimi było porównywalne. Losy PiS-u zależą od tego, czy ludzie uwierzą w hasło spełnionych obietnic, co jest bardzo indywidualną sprawą. Z naszych badań ten twardy elektorat rządu pozostaje w granicach 20–30 proc. Element godnościowy, który PiS bardzo dobrze zagospodarowało w 2015 roku, się wyczerpuje.\nWyborcy się nasycili czy wręcz przeciwnie – czują się odrzuceni, bo ich oczekiwania nie zostały spełnione?\nPowiedziałabym raczej, że im obiecywano, że wszystko się zmieni, a skończyło się na 500 złotych. To oczywiście miły dodatek, ale nie załatwia głównego problemu, jakim jest deficyt szacunku społecznego.\nAle jeżeli wcześniej nie było mnie stać na to, żeby pojechać na wakacje z rodziną, a dzięki Jarosławowi Kaczyńskiemu mam na to pieniądze, to zaspokaja po części potrzebę szacunku, o której pani mówi.\nTak, na dwa tygodnie wyjęte z codziennej rzeczywistości. Obietnice socjalne nie zmienią już dynamiki wyborczej, ten roztwór jest nasycony. Sprowadzenie człowieka wyłącznie do potrzeb materialnych, z etycznego punktu widzenia, jest niemoralne, ale przede wszystkim jest nieprawdziwe.\nCzy jakieś ugrupowanie polityczne odpowiada na te szersze potrzeby?\nNie, może z pewnymi wyjątkami w postaci postulatów Wiosny. Ale żaden z polityków nie ma pomysłu na to, w jaki sposób przełożyć pragnienia ludzi na struktury społeczne oraz instytucje. Dlatego też, co wynika z analiz profesora Radosława Markowskiego, polski wyborca zmienia partie jak skarpetki.\nI na poziom tej lojalności nie wpłynęło 500+?\nW żadnym wypadku. Fundamentem lojalności nie są pieniądze.\nA mówi się, że każdy ma swoją cenę…\nTo powiedzenie dotyczy jednostek. Ale nie można całego społeczeństwa zapisać do rad nadzorczych w spółkach skarbu państwa. Zawsze dla kogoś zabraknie miejsca.\nAle to nie jest tak, że tylko PiS nie potrafi zmienić rzeczywistości społecznej. Żadna partia nie miała do tej pory takiej władzy.\nI żadna tak jej nie roztrwoniła. Problem polega na tym, że politycy tej partii odrzucają podstawowy element współczesnej wiedzy o społeczeństwie – mamy do czynienia ze zbyt złożonym systemem, żeby można było na niego oddziaływać wyłącznie przy pomocy prostych decyzji, kogo kupić, a kogo stłamsić. Politycznie trzeba budować demokratyczne instytucje i podtrzymać te, które już funkcjonują.\nTo dlaczego wszystkie partie prześcigają się w obietnicach socjalnych?\nZafiksowano się na tej olśniewającej strategii PiS-u do tego stopnia, że nikt nie ma czasu, żeby pomyśleć, jakimi innymi kategoriami można byłoby mówić do ludzi. Tu nie chodzi o kwestie utrzymania czy zniesienia 500+, a o wytworzenie nowego języka.\nObietnice socjalne nie zmienią już dynamiki wyborczej, ten roztwór jest nasycony. Sprowadzenie człowieka wyłącznie do potrzeb materialnych, z etycznego punktu widzenia, jest niemoralne, ale przede wszystkim jest nieprawdziwe.\nTo akurat obiecuje Biedroń.\nBo on, zanim ogłosił program, to jeździł po Polsce i teraz próbuje grać tym dyskursem. Tylko, że to wszystko jest jeszcze bardzo świeże, a pięć stów to jest konkret i w dodatku prosty do spełnienia. Bo jak w konkret ubrać obietnicę, że wszystkim nam będzie się żyło trochę lżej? Należałoby szukać czegoś, co łączy politykę z tymi ogromnymi staraniami ludzi, które trwają już 30 lat.\nAle to brzmi jak banał polityczny, kolejny okrągły frazes. Korektą transformacji według PiS-u miały być właśnie transfery socjalne. Nie obietnice poprawy sytuacji w ciągu kilku lat, ale natychmiastowa gratyfikacja.\n500+ to są grosze przy tym, że asystentka prezesa NBP zarabia 50 tysięcy złotych miesięcznie. I ludziom nawet nie chodzi o to, żeby zarabiać te pieniądze. Chodzi im o to, żeby te wypłaty, zarówno pieniędzy, jak i społecznego szacunku, odzwierciedlały zasługi. A co myślą ludzie o asystentce dyrektora, która tyle zarabia?\nDopóki rzeczywistość będzie dostarczała nam informacji, że nie trzeba być uczciwym, że nie warto ciężko pracować, że wystarczy znać odpowiednich ludzi i robić to, co nam każą, nawet kosztem szacunku do samego siebie, gniew będzie narastał. I będzie pojawiać się myśl, że może jak zagłosuję na tę drugą partię albo na zupełnie nową, to oni coś zmienią. Trudno jest też wytępić w ludziach podstawowe poczucie przyzwoitości i tego, że rzeczywistość nie powinna tak wyglądać. Zwłaszcza że obecny rząd szedł po władzę pod sztandarem moralnej odnowy.\nTagi: Aleksandra Wasilewska, antysemityzm, Bernadeta Krynicka, Jakub Bodziony, Jarosław Kaczyński, Kleofas Wieniawa, Kościół katolicki, Mateusz Morawiecki, Mirosława Marody, O ład społeczny dla wspólnego dobra, pomnik Lecha Kaczyńskiego, strajk nauczycieli, Sylwester Ruszkiewicz, Tadeusz Rydzyk, Waldemar Kuczyński


Naklejkowe szaleństwo nr 174. Masza i Niedźwiedź. Konfiturki (Oleg Kuzovkov) ebook chomikuj | ennpik - twoje źródło informacji o książkach\nStrona główna » Czasopisma » Naklejkowe szaleństwo nr 174. Masza i Niedźwiedź. Konfiturki\nJeżeli nie widzisz powyżej porównywarki cenowej, oznacza to, że nie posiadamy informacji gdzie można zakupić Naklejkowe szaleństwo nr 174. Masza i Niedźwiedź. Konfiturki. Znalazłeś błąd w serwisie? Skontaktuj się z nami i przekaż swoje uwagi (zakładka kontakt).\nWprowadzenie do książki pt. "Naklejkowe szaleństwo nr 174. Masza i Niedźwiedź. Konfiturki" autorstwa Oleg Kuzovkov\nCzy książka "Naklejkowe szaleństwo nr 174. Masza i Niedźwiedź. Konfiturki" jest dostępna na chomikuj?\nTo pytanie jest zadawane przez dziesiątki ludzi każdego dnia. Nie warto tracić czas na poszukiwanie pirackich źródeł, krzywdząc przy tym prawo autorskie, które jest bardzo istotne dla każdego pisarza. Wspieraj legalną kulturę, korzystając z serwisów tj. Amazon, Empik oraz Gandalf. Księżkę Naklejkowe szaleństwo nr 174. Masza i Niedźwiedź. Konfiturki prawdopodobnie można tam kupić lub przeczytać bez limitów i dużych opłat. Oryginalny tytuł (nazwa międzynarodowa) ksiązki to Masha and the bear. Została wydana w roku 2015. Natomiast dokładną premierę miała w 2015-06-01 Co więcej, książka Naklejkowe szaleństwo nr 174. Masza i Niedźwiedź. Konfiturki wpisuje się w gatunek Czasopisma. Książka liczy dokładnie 16 stron, co przekłada się średnio na 16 minut czytania, zakładając, że przeczytanie jednej strony zajmie Ci minutę. Książka ukazał się dzięki wydawnictwu Egmont Polska.\nMagdalena StawniakIMPERIALNY PUNKT WIDZENIAW „Gwiezdnych wojnach” uosobieniem sił zła jest Imperium, a jego symbolem ‒ wzbudzający strach Darth Vader. Jednak gdy spojrzymy głębiej, zobaczymy, że Imperium, do którego nawiązywał nawet Ronald Reagan, nie jest tak... Przejdź do książki\nSPIS TREŚCIOkrutny demon – Z zimną krwiąKurs na gwałt – Piekielna taryfaTo miało zabić – Damski bokserWeekendowa matka – Samo życie(Nie)bezpieczny azyl – Z miłości do siostryZ katem pod dachem – Przemoc w rodzinieRzeźnik z... Przejdź do książki\nKocie sprawy nr 09(155) – wrzesień 2015\nRedakcja Czasopisma Kocie Sprawy\nSKOŃCZYŁY SIĘ WAKACJE…Wiadomo, że nie mogą niestety trwać wiecznie. Z naładowanymi bateriami, z nowymi siłami i pourlopowymi postanowieniami wracamy do codzienności. Wakacyjnych przeżyć brakuje nie tylko nam, ale i kotom, które towarzyszyły nam w czasie... Przejdź do książki\nLiteratura na świecie nr 7/ 1983 (144)\nOto już jest! Najnowszy, militarny numer Smokopolitana. Optymizm za nami, teraz czas na wzięcie spraw swoje ręce. Jak się przekonacie, bardzo ciężkich i zróżnicowanych spraw – Od rycerzy po wielkie mechy, od mieczy po stacje... Przejdź do książki\nW lipcowym numerze m.in.:- Portret: "Macron. Mag w pałacu Elizejskim" (Jędrzej Bielecki).- Reportaż: "Śpij spokojnie, latarnia działa" (Urszula Chylaszek).- Podróż: "Ziemia nieobiecana" (Julia Lachowicz).- Esej: "Łazienka" (Zadie Smith).- Esej: "Szacunek dla prawa i jego wrogowie"... Przejdź do książki\nEcho Czeladzi, maj 2015\nWydawane we Wrocławiu czasopismo poświęcone kryminałowi, grozie i opowieściom niesamowitym (dwumiesięcznik).W numerze 1 (marzec/kwiecień 2012), m.in. teksty: Edwarda Lee, H.P. Lovecrafta, Stefana Grabińskiego, S.T. Joshiego, Dawida Kaina i Marcina Wrońskiego. Przejdź do książki\nPSX Extreme #042 – 02/2001\nTematem tego numeru są najważniejsze postacie w dziejach świata, ale jak zwykle w piśmie jest mnóstwo różnorodnych atrakcji. Znajdą coś dla siebie i fani militariów (tekst o snajperach), i zafascynowani medycyną (operacje na mózgu oraz... Przejdź do książki


Xiaomi pokazało najnowsze słuchawki Redmi Air Dots S - Technogadżet\nChińska firma Xiaomi zaprezentowała nowe słuchawki bezprzewodowe Redmi Air Dots S. W porównaniu do poprzedniego modelu, sprzęt niewiele się zmienił.\nApple AirPods spopularyzowało prawdziwie bezprzewodowe słuchawki sprawiając, że praktycznie każdy chce taki sprzęt mieć. Ich największym atutem jest naturalnie pełna swoboda ruchu, ale dzięki zaawansowanym funkcjom, ułatwiają też korzystanie z telefonu.\nNa rynku pojawia się coraz więcej tego rodzaju sprzętu, a kolejną propozycją jest model Redmi Air Dots S, zaprezentowany właśnie przez Xiaomi. Jest to następca doskonale znanych słuchawek, który wbrew pozorom wcale tak bardzo nie różni się od swego pierwowzoru.\nNa pewno nie w kwestii wyglądu, gdyż jest identyczny z poprzednikiem. Nowością jest natomiast nowy tryb dźwięku monofonicznego, pozwalający rozdzielić słuchawki. Wówczas do każdej z nich może być przesyłany inny sygnał.\nProducent oczywiście zadbał o odpowiednią jakość transmitowanego dźwięku, stosując doskonale znany protokół Bluetooth 5.0. W tej kwestii nic więc nie zmieniło, aczkolwiek doszedł nowy tryb dla graczy, który oferuje jeszcze mniejsze opóźnienie sygnału.\nJeśli chodzi o techniczną stronę sprzętu, to wyposażono go w 7,2 mm przetworniki oraz system redukcji hałasu dla połączeń telefonicznych, podnoszący ich jakość. Dla większego komfortu obsługi mamy do dyspozycji dotykowe sterowanie, a także współpracę z głosowym asystentem.\nSłuchawek nie musimy też zbyt często ładować. Wbudowana w nie bateria wystarcza na 4 godziny słuchania, a jeśli uwzględnimy powerbank w etui, uzyskamy 12 godzin nieprzerwanej pracy. Ze sprzętu można korzystać też na siłowni lub podczas deszczu, gdyż jest odporny na zachlapanie wodą (norma IPX4).\nTeraz przechodzimy do najprzyjemniejszej informacji, czyli ceny. Słuchawki Redmi Air Dots S w Chinach kosztują w przeliczeniu jedynie 13 euro, a więc zdecydowanie mniej od rywali. Niestety na zachodnich rynkach sprzęt pojawi się dopiero za kilka miesięcy, więc musimy trochę na niego poczekać.\nTags: Redmi Air Dots Ssprzęt rtvsłuchawki bezprzewodoweXiaomi\nTechnologia Face ID oszukana przez kolejną maskę\nNext story Apple Watch ostrzeże nas przed rekinami\nPrevious story Google ogranicza jakość obrazu swych kamer monitoringu


Belgia przechodzi na ODF\nStrona główna Aktualności 26.06.2006 12:49\nBelgijski rząd zdecydował o przyjęciu formatu OpenDocument jako standardu wymiany wszystkich dokumentów. Decyzja będzie obowiązywała od września 2008, od tego momentu ODF będzie jedynym uznawanym formatem.\nPoczątkowo zastanawiano się nad przyjęciem także standardu Open XML stworzonego przez Microsoft, jednak zdecydowano się poczekać na decyzję organizacji ISO. Według władz, standard nie zatwierdzony przez ISO formalnie nie istnieje. Co ciekawe, wraz z decyzją o przejściu na ODF nie postanowiono o zmianie pakietu biurowego na obsługujący go.\nDecyzja rządu stawia Microsoft przed prostym wyborem: albo przekonać władze o tym, że Open XML jest wiarygodnym standardem, który zostanie zatwierdzony przez ISO, lub zaimplementować w pakiecie Office obsługę ODF. Drugie rozwiązanie może być łatwiejsze do zrealizowania, zwłaszcza, że od pewnego czasu trwają prace nad wtyczką dodającą do Office obsługę ODF.\nWkrótce podobne decyzje mają być podjęte we Francji i Danii.


Wydarzenia\tPlotki\tO serialach\tFelietony\tWywiady\tRecenzje\tFestiwal\tArchiwum\tWywiady Yoli\tTim Story re�yseruje Nicki Minaj\tSzczeg�y sequela 'Fantastycznej czw�rki'\tZ�odzieje w ko�ciele i re�yser 'Fantastycznej czw�rki'\tBarrymore b�dzie chodzi� do szko�y randkowania\tTaxi po ameryka�sku, Besson czuwa\tTw�rca Barbershop re�yseruje romantyczn� komedi�\tBarbershop - powstanie kontynuacja\tJohnny Depp b�dzie niewidzialnym cz�owiekiemCharlize Theron szybka, w�ciek�a i z�aPo "Krainie lodu" zajmie si� animacj� "Playmobil"Josh Gad musi schudn��Ewan McGregor �piewa "Heroes" Davida Bowiego\tOstatnie aktywno�ci\nBohaterami ilustrowanej opowie�ci z lat 70. s� komandosi elitarnego oddzia�u. Kiedy dowiaduj� si�, �e ich szefowie wydali na nich wyrok �mierci, postanawiaj� zem�ci� si� na nielojalnych pracodawcach.\nJamie Vanderbilt napisze scenariusz filmu na podstawie pierwszego szkicu Petera Berga. Fabu�a ekranizacji ma by� osadzona w czasach wsp�czesnych. Produkcj� zajm� si� Akiva Goldsman, Kerry Foster, Sarah Aubrey oraz John Cameron.Ju� 15 czerwca na ekrany polskich kin wejdzie najnowszy obraz Tima Story - "Fantastyczna Czw�rka 2: Narodziny Srebrnego Surfera". W jego wcze�niejszym dorobku s� m.in.: "Barbershop" (2002), "New York Taxi" (2004) i "Fantastyczna Czw�rka" (2005).


Z Miasta Toruń - NaszeMiasto.pl\nCzytaj najnowsze artykuły, oglądaj zdjęcia oraz filmy. Wybierając dziedzinę "Z Miasta Toruń" masz szybki dostęp do najciekawszych treści o tej tematyce.\nPrezydent Michał Zaleski wręczył parom z Torunia Medale za Długoletnie Pożycie Małżeńskie [zdjęcia]\nParkrun Toruń 301 w lasku na Skarpie. Biegacze uczcili pamięć zmarłego kolegi [zdjęcia]\nW sobotni poranek toruńscy biegacze tradycyjnie wzięli udział w parkrunie. Bieg na dystansie 5 kilometrów odbył się w lasku Na Skarpie już po raz 301, ale tym razem miał szczególny charakter, gdyż odbył się ku czci zmarłego w bieżącym tygodniu Pawła Hrycza,...\nTak zmienia się lewobrzeże Torunia! Zobacz zdjęcia z drona\nLewobrzeże – choć przez wielu torunian nadal zapomniane i nieznane – mocno się w ostatnich latach zmieniło. I nie chodzi nam tylko o rewitalizację Parku Tysiąclecia, do którego polecamy się wybrać. Na lewym brzegu Wisły powstały nowe osiedla, restauracje, inwestują tam także przedsiębiorcy....\nNabór do szkół średnich, w tym liceów ogólnokształcących w Toruniu wciąż trwa. Kandydaci jednak już wybrali najbardziej interesujące ich placówki. Sprawdziliśmy, które ogólniaki w mieście są w tym roku najpopularniejsze. Tajemnice Twierdzy Toruń i innych miejsc w mieście Składanie wniosków o...\nPoważne skutki burzy w Toruniu. Wichura nie ominęła cmentarza przy ul. Antczaka. Zobaczcie kolejne zdjęcia!\nBurza, która przeszła wczoraj (02.07) przez Toruń powaliła wiele drzew. Wichura nie ominęła cmentarza przy ul. Antczaka. Poważne zniszczenia są na przynajmniej połowie nekropolii. Oto zdjęcia z tego miejsca! Obejrzyj: Tajemnice Twierdzy Toruń i innych miejsc w mieście WIĘCEJ ZDJĘĆ W NASZEJ GALERII:\nTakie są skutki burzy w Toruniu! Powalone drzewa, uszkodzona trakcja tramwajowa i utrudnienia w ruchu. Zobacz zdjęcia!\nW związku z silną burzą, która przeszła dziś (01.07) przez Toruń uszkodzona została trakcja tramwajowa na ul. Kościuszki. Rowerowe Kujawsko-Pomorskie sezon 2 odcinek 4: Wiele drzew w Toruniu nie wytrzymało silnego wiatru. Tak było m.in. na ul. Kościuszki, gdzie uszkodzona została trakcja...\nZwłoki w Wiśle. To zaginiony Patryk z Brzozówki! Rodzina zidentyfikowała ciało\nW środę późnym wieczorem w Toruniu wyłowiono zwłoki z Wisły. - Wczoraj rano (30.06) rodzina zaginionego Patryka Kilanowskiego z Brzozówki zidentyfikowała ciało syna - przekazuje Wojciech Chrostowski z KMP w Toruniu. Rowerowe Kujawsko-Pomorskie sezon 2 odcinek 4: Toruńskie służby dostały wezwanie...\nToruń. Raport z budowy nowej linii tramwajowej na Jar. Kolejne zmiany w...\nToruń. Defibrylator pojawił się w centrum miasta. Został przekazany...\nToruń Kocha Rolki! Zobacz zdjęcia z "Nightskating 2022"\nŚmierć 68-latki na pasach w Toruniu. Kierowca pod sąd, a przejście na...


Wagi Sklep Internetowy | spontaniczny sprawdzony poradnik\nPrzybywa tego typu czas kiedy musimy rozstać się ze swoim wozem.\nKażdy szef firmy ma obowiązek posiadania kasy fiskalnej przydatna jest w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej.\nWynajem wyposażenia eventowego – korzystne rozwiązanie na jakiekolwiek wydarzenie\nKażdy sklep pomimo różnorodności w asortymencie łączy kilka podstawowych przedmiotów jakich nie może zabraknąć do jego poprawnego funkcjonowania. Z wyjątkiem mebli ekspozycyjnych każdemu właścicielowi sklepu potrzebna będzie kasa fiskalna. Kasa fiskalna jest urządzeniem które rejestruje sprzedawane produkty bądź świadczone usługi. Potwierdzeniem dokonania sprzedaży jest paragon fiskalny, który zawiera ceny poszczególnych produktów, ich sumę, wartości netto, brutto oraz vat.\nStanowi on dowód zakupu będący podstawą do potencjalnego zwrotu lub reklamacji. Następnym znaczącym przedmiotem jest waga sklepowa. Jest ona potrzeba szczególnie w sklepach spożywczych, w jakich sprzedawane są warzywa oraz owoce. Jest ona również niezbędna w sklepach mięsnych, a także na targach lub bazarach. Dla stoisk zajmujących się sprzedażą nabiału, mięs, wędlin, ryb, warzyw i owoców pomocna okaże się waga z funkcją etykietowania towarów. Przed kupnem wagi warto wcześniej zastanwić się jakich funkcjonalności potrzebujemy.


Kuala Lumpur — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Hard Rock Cafe\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Kuala Lumpur Atrakcje w pobliżu obiektu Hard Rock Cafe\nAzja Malezja Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur Kuala Lumpur Restauracje Hard Rock Cafe\nNr 46 wśród 3 618 Restauracje w lokalizacji Kuala Lumpur $$ - $$$\nMalezyjska, Południowoamerykańska, Bar Groud Floor , Concorde Hotel, 2 Jalan Sultan Ismail, Kuala Lumpur 50250, Malezja+60 3-2715 5555Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 985Doskonałe27%B. dobre44%Średnie20%Złe6%Okropne3%Teraz otwarteN - Cz11:30 - 01:30Pt - So11:30 - 02:00Wszystkie godziny KUCHNIE Malezyjska, Południowoamerykańska, Bar, Pub, Miejsce przyjazne dla wegetarian CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA Groud Floor , Concorde Hotel, 2 Jalan Sultan Ismail, Kuala Lumpur 50250, MalezjaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy ta restauracja oferuje dania na wynos?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są stoliki na zewnątrz?Tak Nie Nie wiem Czy jest to malezyjska restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja specjalizuje się w kuchni prowincji Junnan? Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji obsługa wybiera stolik?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są kelnerzy i kelnerki?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zamówić alkohol?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest telewizor?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest bar z mocnym alkoholem?Tak Nie Nie wiem Czy przy tej restauracji jest parking?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzję\nOceny podróżnych Doskonałe70B. dobre122Średnie33Złe16Okropne2Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (243)angielski (754)włoski (42)Więcej języków Język polski (243)angielski (754)włoski (42)niemiecki (41)rosyjski (39)hiszpański (20)portugalski (19)francuski (17)japoński (15)szwedzki (10)holenderski (9)indonezyjski (6)duński (3)tajski (3)norweski (2)czeski (1)grecki (1)koreański (1)węgierski (1)\nAdam SLodz, Poland5525Zrecenzowano 19 lutego 2015 super wieczórZ przyjaciółmi wybraliśmy się na kolację do Hard Rock Cafe w Kuala Lumpur i był to wyjątkowy wieczór. Znakomite potrawy jak wszędzie w HRC, ale z pewnymi zmianami. Żeberka wołowe są wyróżnikiem dostosowania menu do lokalnych uwarunkowań. Zabawa była przednia, koncert atrakcyjnego zespołu, obsługa bardzo...WięcejDziękujemy, Adam S Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: norghani, Manager, Hard Rock CafeOdpowiedź udzielona 24 lutego 2015Tłumaczenie Google Dear Adam S,\nWe were delighted to know that you had fun and enjoy our food plus the band during...Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNierazxberryKuala Lumpur, Malezja4419Zrecenzowano 5 dni temu z urządzeń przenośnych Klasyczny z klasykiJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieTripple_DisasterAnglia, Wielka Brytania15968Zrecenzowano 1 tydzień temu Dom z dala od domuWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: norghani, Manager, Hard Rock CafeOdpowiedź udzielona 1 tydzień temuTłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieHillman LNowy Jork, Nowy Jork82Zrecenzowano 1 tydzień temu 25 lat, a nadal SilnyWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: norghani, Manager, Hard Rock CafeOdpowiedź udzielona 1 tydzień temuTłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieWilly CSingapore, Singapore438Zrecenzowano 1 tydzień temu Hard Rock rządzi na!!!!!!!!!!!!!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: norghani, Manager, Hard Rock CafeOdpowiedź udzielona 1 tydzień temuTłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieLarry L646Zrecenzowano 3 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Tri corocznej kolacjiWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: norghani, Manager, Hard Rock CafeOdpowiedź udzielona 3 tygodnie(-i) temuTłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieRafidah A399Zrecenzowano 4 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Doskonałe miejsce na odpoczynekWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: norghani, Manager, Hard Rock CafeOdpowiedź udzielona 3 tygodnie(-i) temuTłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieEOCBrightonBrighton7324Zrecenzowano 4 tygodnie(-i) temu Sieć rewelacyjne za dobrą cenę ale wytwornyWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: norghani, Manager, Hard Rock CafeOdpowiedź udzielona 4 tygodnie(-i) temuTłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieFelixOrlando2Zrecenzowano 5 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Inną atmosferęWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: norghani, Manager, Hard Rock CafeOdpowiedź udzielona 4 tygodnie(-i) temuTłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieKar121Glasgow, Wielka Brytania6262Zrecenzowano 21 maja 2017 Dobre jedzenieWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: norghani, Manager, Hard Rock CafeOdpowiedź udzielona 24 maja 2017Tłumaczenie Google Więcej\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeArthur’s Bar & GrillLiczba recenzji: 194 w odległości 0,16 km Mitasu RestaurantLiczba recenzji: 41 w odległości 0,04 km LafiteLiczba recenzji: 201 w odległości 0,18 km Pobliskie atrakcjeWieża Menara Kuala LumpurLiczba recenzji: 6 301 w odległości 0,34 km FRIM Canopy WalkLiczba recenzji: 70 w odległości 0,65 km KL Tower Mini ZooLiczba recenzji: 54 w odległości 0,38 km Malaysia Tourism CentreLiczba recenzji: 134 w odległości 0,23 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Hard Rock Cafe.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijPoprzednieNastępne12\nMalezyjska, Południowoamerykańska, Bar, Pub, Miejsce przyjazne dla wegetarian\nNa wynos, Ogródek, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Dostępny parking, Telewizja, Wysokie krzesła, Dostęp dla niepełnosprawnych, Alkohol, Bar, Wino i piwo, Płatność kartami American Express, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Bezpłatna sieć Wi-Fi, Rezerwacje\nGroud Floor , Concorde Hotel, 2 Jalan Sultan Ismail, Kuala Lumpur 50250, Malezja Lokalizacja:


Jusstinkaa : O mnie\nNazywam się Justyna Laskowska i mam 23 lata.\nMieszkam w Toruniu. Jestem wesołą dziewczyną, cieszącą się każdą chwilą! ❤\nUwielbiam oglądać seriale i grać w gry komputerowe! ❤\nUwielbiam modę! Nie jestem jednak żadną fashionistką. Ubieram się w to co lubię, a niekoniecznie w to co jest modne. Lubię tworzyć swój własny styl, a najbardziej podobają mi się stylizacje w pastelach lub total black.\nUwielbiam kosmetyki! Lubię dbać o siebie i ładnie wyglądać, dlatego tu będę dzielić się z Wami swoimi spostrzeżeniami na temat kosmetyków do pielęgnacji ciała jak i do makijażu, które miałam okazję przetestować.\nUwielbiam świeczki zapachowe! To takie moje małe uzależnienie, więc również na moim blogu nie zabraknie recenzji wosków, samplerów czy świec, głównie Yankee Candle. Kubki, kapcie i skarpetki to także moja mała miłość.\nProwadzenie bloga jest formą realizacji moich zainteresowań oraz spędzania wolnego czasu. Jak widać piszę o wszystkim co mi wpadnie do głowy i mój blog nie zamyka się w jednym temacie. Mam nadzieję, że każdy z Was znajdzie tutaj coś dla siebie.\njeśli masz jakieś pytania to pisz na jusstinkaaa@gmail.com\n❤ zapraszam na mój instagram oraz DressCloud ❤


Sensacyjne odkrycie! - Bazylika Mariacka w Krakowie\nPodczas trwających prac badawczo-konserwatorskich ołtarza Wita Stwosza odsłonięto i odczytano datę 1486 znajdującą się na boku apostoła — św. Jakuba, podtrzymującego zasypiającą Maryję. Data ta nie była do tej pory znana badaczom sztuki średniowiecznej i opisana w literaturze przedmiotu.\nŚwięty Jakub podtrzymujący zasypiającą Maryję jest najważniejszą i centralną rzeźbą ołtarza Wita Stwosza. Na boku szaty apostoła odkryto datę 1486, która wyprzedza o trzy lata datę poświęcenia ołtarza. Do tej pory nie było żadnych napisów na ołtarzu w postaci daty, sygnatury, inskrypcji czy gmerku. „Charakter pisma jest typowy dla cyfr gotyckich z charakterystyczną czwórką. Nie ma zatem wątpliwości, że jest to autentyk” – podkreśla dr hab. Jarosław Adamowicz – kierownik prac badawczo-konserwatorskich.\nOdkrycie to otwiera dyskusję oraz nowe możliwości badawcze związane z powstaniem dzieła datowanego na 1477–1489.\nPrace konserwatorskie przy ołtarzu Wita Stwosza rozpoczęły się we wrześniu 2015 roku. Obecnie realizowana jest pełna konserwacja rzeźb i wszystkich elementów składowych centralnej części dzieła, w które skupione są dwie sceny ikonograficzne: Zaśnięcia i Wniebowzięcia NMP.\nKomisja konserwatorska — 17.09.2019\n2. Niedziela Wielkanocna — Miłosierdzia Bożego


Fotograf Ostrołęka, Ostrołęka - 10 wykonawców - Cena\nFotograf w Ostrołęce\nWykonawca, Ostrołęka, Ostrołęka, Fotograf\nPolecam przepiękne zdjęcia, bardzo sympatyczny fotograf z mnóstwem pomysłów na zdjęcia. Sesja w 100% udana\nFotograf rzetelny, podchodzi indywidualnie do klienta. nie ma rzeczy niemożliwych zawsze znajdzie rozwiązanie\nPolecam fotograf z "duszą".\nSesja była bardzo profesjonalna i przebiegała w miłej atmosferze. Polecam z całego serca.\nWykonawcy usługi Fotograf w Ostrołęce\nDzień dobry, Jestem pilotem drona. Wykonuję zdjęcia oraz ujęcia filmowe. Zajmuje się także montażem ewentualnego materiału dla klienta. Spersonalizowane podejście do każdego klienta. Zapraszam!\nFotograf Ostrołęka, Ostrołęka: Powiązane usługi\nFotograf: ostatnie zapytania w Ostrołęce\nIle ocen mogę zobaczyć w kategorii Fotograf w Ostrołęce\nW kategorii Fotograf w Ostrołęce dostępnych jest 10 opinii, które wykonawcy zdobyli od swoich dotychczasowych klientów. Średnia wszystkich ocen w tej kategorii wynosi 4.7.\nIle zapłacę za usługi fotografa w Ostrołęce?


Telewizja online – Inea | Bezpieczeństwo multimedialne\n« Zalety posiadania laptopa\nOprogramowanie dla przychodni – jak podjąć przemyślaną decyzję »\nPod hasłem inea online można znaleźć ofertę darmowej telewizji online. Każdy, kto chce oglądać swoje ulubione programy i filmy, może to robić nawet w komputerze, a także w smartfonie i tablecie. Poza tym nie musi się obawiać żadnych ograniczeń, ponieważ telewizja jest darmowa i zainteresowani mogą oglądać, co chcą i kiedy chcą, na dowolnym kanale. Nigdzie, w żadnej innej ofercie nie ma tak dużej swobody. Dlatego cieszy się dużym zainteresowaniem.\nDostęp do przeszło sześćdziesięciu kanałów, a do tego możliwość oglądania telewizji na żywo, to ogromne zalety danej telewizji. Dziś telewizja online darmowa na żywo robi ogromne wrażenie, choć z drugiej strony nowością już nie jest. Mimo to cały czas wielu ludzi decyduje się na ten wybór. Nic w tym dziwnego. Chcąc oglądać film w telewizorze, trzeba pójść do domu i przed nim usiąść. W danym przypadku jest zupełnie inaczej. Teraz to telewizja na tablecie jest najlepszym rozwiązaniem.\nWielu ludzi chętnie zabiera ze sobą tablet ze stałym dostępem do internetu i ogląda telewizję, gdzie chce oraz kiedy chce na INEA https://www.inea.pl/superdodatki/dla-ciebie/online-tv. To dlatego niektórzy decydują się właśnie na tego rodzaju ofertę, zamiast kablówki, czy innej telewizji cyfrowej. Dużym plusem jest tu program online, umożliwiający sprawdzenie co w danym momencie będzie emitowane. Telewizja w Inea to jeden z najlepszych wyborów, na jaki może zdecydować się każdy, nawet ten, kto nie ma internetu w tej firmie. Popularność danej oferty nieustająco wzrasta i tak pewnie będzie jeszcze przez dłuższy czas.\nDzisiejszy świat pokazuje nam jak wielkie zmiany kształtują nasz światopogląd, jak pewne podejmowane wyzwania pozwalają na dostosowanie się do czynników szczególnych z którymi przychodzi nam się w nowoczesnym świecie zmagać. Informatyka staje się dziedziną bardzo rozwojową, zmieniająca się w bardzo szybkim tempie, wielkie możliwości jakie skrywane są w cyber rzeczywistości przez wiele elementów zostają …\nZmiany jakie obecnie kształtują nasz świat w wielkiej mierze podporządkowane zostają pod informatyczne aspekty nowoczesności, wielkie firmy działające na naszym rynku nie wyobrażają już sobie pewnego działania bez jakości jaka zostaje potwierdzana wątpienie w cybernetycznym świecie. Czynnikami kształtującymi nasz świat staje się bardzo szeroko rozumiana informatyzacja wielu dziedzin naszego życia, zmiany związane z nowoczesnymi …


Zanim mnie znajdą [Terri Blackstock] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00027 002615 20673516 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Terri Blackstock Liczba stron: 290\nISBN: 978-83-65843-85-2 Data wydania: 2018-09-20\nStrona tytułowa Tłumaczenie: Jarosław Mrugała\nStrona redakcyjna Tytuł oryginału: If I’m Found. If I Run Series. Book Two Autor: Terri Blackstock Tłumaczenie z języka angielskiego: Jarosław Mrugała Redakcja: Brygida Nowak Korekta: Dominika Wilk Skład: Alicja Malinka ISBN 978-83-65843-83-8 © 2017 by Terri Blackstock by Zondervan © 2018 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo Rzeszów, wydanie I Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów www.dreamswydawnictwo.pl Druk: Drukarnia Opolgraf Książkę wydrukowano na papierze Ecco Book 2.0 80g dostarczonym przez Antalis Poland Sp. z o. o. Jeśli nie zaznaczono inaczej, wszystkie cytaty z Pisma Świętego podano za Biblią Tysiąclecia. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.\n1 Casey Błysk świateł radiowozów w lusterku wstecznym omal nie przyprawił mnie o zawał. Ledwie kilkanaście kilometrów za Shady Grove policja pędziła między sznurem samochodów z wirującymi światłami kogutów i rykiem syren. Niebieskie refleksy odbijały się w mokrym od ulewy aucie, napełniając mnie przerażeniem. Nie było miejsca, żeby zjechać – droga przede mną była pełna pojazdów, a po bokach jezdnia opadała ku rowom. Moje serce tłukło się jak oszalałe i poczułam, że oblewa mnie pot. Przez panikę przebiło się jednak minimalne uczucie ulgi. Złapią mnie, a wtedy wszystko się skończy – uciekanie, ukrywanie się, udawanie kogoś innego, oderwanie od rzeczywistości, zerwanie kontaktu z bliskimi – tak bolesne jak zdzieranie plastrów z woskiem. Ale równie szybko, jak pojawiła się ta niespodziewana ulga, wyparła ją rzeczywistość. Wyrok na moje życie zapadnie w tym samym momencie, w którym zostanę przekazana w ręce moich prześladowców. A gdy przestanę stanowić zagrożenie, zabiorą się za moją rodzinę. Spojrzałam na własne odbicie w lusterku. Zdałam sobie sprawę, że przez swoje rany od razu zostanę rozpoznana. Miałam posiniaczoną i spuchniętą szczękę, a ręka lepiła mi się od krwi. Pod podartymi jeansami czułam siniaki i zakrzepłą krew. Nie obchodziłoby ich to, że walczyłam dziś wieczorem o życie własne i dwóch innych osób. Nie miało znaczenia, co dobrego zrobiłam – do osądzenia mnie wystarczyłby im fakt, że miejsce zabójstwa mojego przyjaciela było pełne mojego DNA. Wszyscy sądzili, że jestem bezdusznym mordercą. Powiedzieliby, że zasłużyłam na to, co mnie spotka. Radiowozy torowały sobie drogę w korku i przesuwały się coraz bliżej mnie. W końcu zjechałam na parking przed kinem, pewna, że zaraz wjadą za mną i policja otoczy mnie z wycelowaną bronią. Samochody zostały jednak na śliskiej jezdni i przejechały szybko obok parkingu. Wstrzymałam oddech, odwróciłam się na swoim siedzeniu i wyjrzałam przez zalaną deszczem tylną szybę, w zdumieniu dostrzegając, że zmierzają do miejsca kilkaset metrów dalej. Stały tam dwa rozbite samochody. Radiowozy zatrzymały się przed nimi, blokując ruch. Wypuściłam powietrze, a do moich oczu napłynęły łzy. A więc to nie koniec. Wszystko trwało dalej. Ciągle uciekałam. Otarłam oczy mokrym rękawem koszulki i pozbierałam się na tyle, by przestawić samochód na zasłoniętą stronę kina. Sięgnęłam po torebkę i torbę schowane kilka dni wcześniej pod siedzeniem. Wyjęłam z torebki korektor i szminkę. Żałowałam, że nie mam przy sobie cieni i podkładu, ale one leżały dalej w mieszkaniu, do którego już nigdy nie mogłam wrócić. Włączyłam światło nad lusterkiem i nałożyłam korektor na posiniaczony policzek oraz górną wargę. Szminką zaróżowiłam kości policzkowe, starając się, żeby wyglądały normalnie. Nie było idealnie, ale przynajmniej na pierwszy rzut oka nie dało się poznać, że tego wieczora zostałam pobita. Otworzyłam torbę i wyjęłam czarną czapkę z daszkiem, a potem związałam włosy w kucyk i przełożyłam je przez wycięcie z tyłu czapki. Zaczęłam przetrząsać auto w poszukiwaniu czegoś, co mogłoby mi posłużyć jako śrubokręt. W popielniczce znalazłam pięciocentówkę – miałam nadzieję, że to wystarczy. Wysiadłam po cichu z samochodu i wróciłam na parking od frontu. Było już późno i ostatni film się skończył, ale kilka pojazdów nadal stało tu i ówdzie. Najbliżej znajdował się pordzewiały buick z dwiema przebitymi oponami, więc kucnęłam przy nim, starając się nie zwracać uwagi na to, że jestem już cała przemoczona, i odkręciłam z niego tablice rejestracyjne. Po chwili przebiegłam do mojego samochodu i zrobiłam to samo. Zamieniłam je, świadoma, że niedługo pewnie rozszerzą poszukiwania mojej kii. Powinnam ją gdzieś zostawić, ale dopóki nie uda mi się znaleźć wystarczająco daleko od miasta, zamiana tablic musiała wystarczyć. Znalazłam boczną ulicę i wjechałam w nią, by skierować się jak najdalej od głównej drogi i wypadku. Trzymając się mniejszych dróg, starałam się podążać na zachód. Po jakiejś godzinie wreszcie pozbyłam się obawy, że w każdej chwili może dobiec mnie dźwięk syren. Nie wiedziałam, gdzie jestem, ale jeśli nie ma się celu, to zgubienie drogi naprawdę nie ma znaczenia. - Kilka godzin później przejechałam przez Missisipi, zostawiając za sobą Alabamę i Georgię. Musiałam szybko pozbyć się tego samochodu. Bolała mnie szczęka, podobnie jak kolano i zakrwawiony podbródek, a do tego zmęczenie zaczęło mnie oplatać niczym niewidzialne więzi. Musiałam zatrzymać się gdzieś i umyć. Jakąś godzinę później wjechałam do małego, obskurnego miasteczka, w którym na każdym rogu wałęsali się ludzie. Skręciłam w inną ulicę, ale tam wcale nie było bezpieczniej. Przede mną znajdował się motel, który z trudem spełniałby standardy jednej gwiazdki, choć istniało duże prawdopodobieństwo, że przyjmą w nim gotówkę i nikt nie zapyta o moje dokumenty. Recepcja za brudną szybą była wypełniona dymem. Gdy weszłam do środka, powitał mnie mężczyzna z kolczykami w wardze. – Potrzebuję pokoju – oznajmiłam. – Płacę gotówką. Tłuste włosy zwieszały mu się nad zaspanymi oczami. Nie zadając żadnych pytań, wziął ode mnie pieniądze i podał klucz do pokoju. – Czy pościel jest czysta? – zapytałam. Jego oczy nagle rozbłysły. – Zmieniałem dzisiaj rano – odparł, widocznie urażony moim pytaniem. Chciałam zapytać, ile osób wynajmowało do tej pory ten pokój na godziny, ale zamiast tego westchnęłam i wzięłam klucz, który mi dał. Przynajmniej przydzielono mi lokum na samym końcu, więc po jednej stronie nie miałam nikogo za ścianą. Może z drugiej też było pusto. Samochód zaparkowałam w głębi parkingu i tam właśnie zamierzałam go zostawić. Pomieszczenie przesiąknięte było smrodem papierosów i mnóstwa innych okropnych zapachów, których nie potrafiłam określić. Weszłam do środka i odsunęłam cienką narzutę leżącą na łóżku. Pościel była pomięta, ale wydawała się czysta. Wślizgnęłam się do łóżka w ubraniu, starając się nie myśleć o pluskwach ani myszach... ani o oddziale antyterrorystycznym z karabinami. Znalazłam klejący się pilot i włączyłam telewizor. Była tam zwykła kablówka, więc przełączyłam na kanał informacyjny i oglądałam go przez jakąś godzinę, chcąc zobaczyć, czy ogólnokrajowe media wyłapały coś na mój temat. Nie zauważyłam nic takiego. Może ta wieść nie wyjdzie poza obszar Shady Grove. Wyobraziłam sobie, co media obwieszczą światu następnego dnia. Czy w ogóle zwrócą uwagę na dziewczynę, która zaginęła, a teraz znów była z rodziną? „Uciekinierka ratuje porwaną nastolatkę” – taki sensacyjny tytuł pewnie przygotowałby Brent, żeby zauważyły go AP albo Reuters . Zapowiadałby historię, której przeczytaniu nikt by się nie oparł. Zaczęłam się zastanawiać, czy policja ze Shreveport obarczy Dylana winą za moją ucieczkę. Został zatrudniony, by mnie znaleźć. Dlaczego pozwolił mi tak po prostu odejść? Nie było innego wytłumaczenia niż Bóg, do którego wołałam więcej niż raz w ciągu ostatnich dni. Ledwie Go znałam, ale On widocznie znał mnie bardzo dobrze. Zamykając oczy, wyszeptałam: „Dziękuję”, a po chwili zasnęłam.\n2 Dylan Nie miałem nic przeciwko temu, by przyznać, że Casey Cox jest najodważniejszą osobą, jaką znam, a poznałem takich, którzy rzucali się przed granaty, żeby chronić swoich braci na polu walki. Jednak nie mogłem tego powiedzieć policjantom, którzy wzięli ją na cel. Gordon Keegan i Sy Rollins uważali, że Casey jest tykającą bombą, którą należy rozbroić, zanim obróci ich nielegalnie urządzone życia w proch. Komisarz Keegan zajmował miejsce pasażera, gdy odwoziłem go do jego samolotu – prawdopodobnie opłaconego tym, co zarobił na zbrodniach. Niemal przez całą drogę czułem napięcie pulsujące w samochodzie. – Nie mieści mi się w głowie, że tak po prostu pozwoliłeś jej odejść – powiedział. Zabolała mnie dolna szczęka, kiedy nacisnąłem palcami na trzonowce. – Krzycząca dziewczyna, którą Cox ratowała, i brutalny facet usiłujący zabić ją i jej dziecko odciągnęli moją uwagę. Zwykła selekcja. Zająłem się najpierw tym, co było bardziej niebezpieczne. – Ale wiedziałeś, że to Casey. – Zacisnął wargi, a jego kolejne słowa okazały się jeszcze bardziej szorstkie. – Tu nie chodziło o jedno albo drugie. Mogłeś wyciągnąć dziewczynę i dziecko na zewnątrz i do tego zatrzymać Casey. – W środku bitwy nie zawsze wszystko idzie tak, jak powinno. Poczułem, jakby strzelał we mnie wzrokiem. – Nie wciskaj mi tego kitu o środku bitwy. Walczyłem w Pustynnej Burzy, i to na linii frontu, a nie kryłem się za odznaką. Nie wiedział nic o mojej służbie jako śledczy w armii, więc nie odpowiedziałem. – Wtedy żołnierzy się nie rozpieszczało jakimiś rozdmuchanymi wymówkami, żeby mogli się obijać. Kiedy nasi ludzie wracali do kraju, musieli pracować i coś ze sobą robić. „Naprawdę?” – pomyślałem. Nie było żadnych przypadków zespołu stresu pourazowego po Pustynnej Burzy lub po Wietnamie? W Korei? W obu wojnach światowych? Wszystko zaczęło się od wojny z terroryzmem? Keegan był jeszcze większym głupkiem, niż myślałem. Zacząłem się zastanawiać, w jaki sposób usprawiedliwia swoje wyłudzenia i morderstwa. Ciekawe, czy użyłby tych tłumaczeń przed sądem, gdybym go w końcu przymknął za wszystkie jego grzechy. – Odnajdę ją – zapewniłem. – Proszę się nie martwić. Znalazłem ją tutaj, prawda? Zacząłem rozumieć jej proces myślowy i wzorce. Każda minuta spędzona z panem to chwila, w której jej nie szukam. Dotarliśmy do małego lotniska i wjechałem na parking przed budynkiem. Keegan pokręcił głową. – Wyjedź po prostu na pas. Pokażę ci, który to mój samolot. Objechałem budynek w kierunku betonowego pasa startowego, a mężczyzna zabrał swoją torbę z tylnego siedzenia. – Pański samolot? – zapytałem, spoglądając na rząd mniej więcej dwudziestu maszyn. Zawahał się przez moment i stwierdziłem, że to coś znaczy. To, co człowiek wypowiada potem, to zazwyczaj kłamstwo. – Mojego kolegi. Pozwala mi go wziąć od czasu do czasu. Znałem sporo pilotów, a ci, którzy mieli swoje samoloty, nie pożyczali ich tak po prostu. To nie kosiarki. Przecież ubezpieczenie kosztuje majątek i nie obejmuje pilotów latających okazjonalnie, poza tym latanie po godzinach powoduje większe koszty utrzymania. Ale nie chciałem drążyć tematu. – Myślałeś kiedyś, żeby nauczyć się latać, Dylan? – Miałem kilka lekcji, kiedy byłem na studiach – odparłem. – Dostałem licencję, ale nie latałem od paru lat. Wyglądał na zawiedzionego. Chciałem mu powiedzieć, by nie przyjmował tego tak ciężko, jednak zamilkłem, gdy wskazał drogę do swojej cessny 182. Kiedy pakował bagaże do ładowni jednosilnikowego samolotu, spisałem jego kod. Po chwili podszedł do auta i włożył głowę przez okno. – Co teraz zamierzasz? – Jechać za nią. Szukać dalej. – Nieee – zaoponował. – Wracaj do domu. Nie wiem, czy zostawimy cię przy tej sprawie. Poza tym mamy do pomocy policję z pięciu stanów. Ogólnokrajowe media też zrobią swoje, więc pewnie dziewczyna będzie rozpoznawalna w każdym miejscu, w którym tylko się pojawi. Nie potrzebujemy cię już. Nie kłopotałem się nawet przypomnieniem mu, że Casey wcale nie jest głupia i prawdopodobnie znowu zmieni tożsamość. Niewykluczone, że już to zrobiła. – Nie pracuję dla pana – odparłem, starając się stłumić gniew w głosie. – Pracuję dla państwa Pace. Rodzice Brenta zatrudnili mnie jako prywatnego detektywa, żebym znalazł dziewczynę, która według nich na pewno zabiła ich syna. Nie będą szczęśliwi, gdy się dowiedzą, że Keegan i ja wypuściliśmy ją z rąk. Ale jeśli miałem zostać zwolniony, to oni powinni mi o tym powiedzieć. – Zobaczymy. Wracaj do domu. Czas na przemyślenia i ponowną ocenę. Kiwnąłem głową. Miałem się z nim spotkać w Shreveport, a to przynajmniej dawało Casey cenny czas, aby znaleźć się gdzieś dalej. – Dobrze. Od razu ruszę. Chce pan mnie jutro widzieć? – Ta. Przyjedź na komendę o pierwszej. Będę miał czas na rozmowę z komendantem i rodzicami Brenta. Dowiem się, w którym miejscu jesteśmy. Mnie także dałoby to możliwość zamienienia z nimi kilku słów. Podałem mu rękę, bo gdybym tego nie zrobił, domyśliłby się, że coś o nim wiem. Zawróciłem samochód, a on zabrał się za sprawdzanie listy kontrolnej przed odlotem do domu. Większość nocy spędziłem za kierownicą, jadąc z powrotem do siebie. Po drodze zacząłem modlić się za Casey, żeby miała czas dobrze się ukryć, zanim Keegan znów za nią ruszy. - Zanim wróciłem do mojego mieszkania, minęła północ. Powietrze było nieświeże – zapach, który czułem, wprowadzając się tam, powrócił. Doszedłem do wniosku, że kiedy człowiek przez kilka dni znajduje się daleko od czegoś, jego węch się wyostrza i łatwo o podrażnienie go po powrocie. Zajrzałem do lodówki, a następnie do zlewu, aby się upewnić, czy nic tam nie gnije. Wlałem trochę płynu do mycia naczyń do odpływu i odkręciłem wodę. Po pewnym czasie zapach się poprawił, ale zaduch po poprzednich lokatorach pozostał. Pewnie mój mózg przestanie go rejestrować za dzień czy dwa. Otworzyłem drzwi prowadzące na mały balkon i podszedłem do zardzewiałej balustrady. Wychyliwszy się, zobaczyłem parking, na którym para młodych ludzi kłóciła się przez okno samochodu. Ona straszyła, że odejdzie, a on na nią wrzeszczał. Kiedy w końcu odjechała, mężczyzna zaczął za nią kląć. Po chwili jak tornado wszedł do mieszkania na dole i trzasnął za sobą drzwiami. Znów zapadła cisza. Opadłem na składane krzesło ogrodowe, które zwykle tylko zbierało kurz, i oparłem nogi na odwróconym do góry dnem plastikowym wiadrze, którego używałem jako podnóżka. Stary, dobrze mi znany lęk sprawił, że powietrze zaczęło gęstnieć, przez co z trudem łapałem oddech. Moja psycholog twierdziła, że to depresja, i chciała w tym pogrzebać głębiej. Mówiłem jej, jak bardzo byłem zawiedziony sobą, jak rozleniwiony i bezużyteczny czułem się po powrocie do kraju, a także, że nie miałem żadnego celu. Zabawne – poszukiwania Casey sprawiły, że na chwilę o tym wszystkim zapomniałem. Całą uwagę poświęciłem odszukaniu domniemanego zabójcy mojego przyjaciela z dzieciństwa. Teraz miałem nowy cel. Opuściłem stopy na podłogę i wsparłem łokcie na kolanach. Dlaczego myśl o utrzymywaniu tego w tajemnicy pogłębiała mój lęk? Musiałem ukrywać przed światem wszystkie zebrane informacje aż do momentu, gdy mógłbym już zrobić z tego sprawę, której nie sposób zignorować ani zamieść pod dywan. Nie podobało mi się okłamywanie państwa Pace – przeszli już wystarczająco dużo, a poza tym darzyli mnie zaufaniem, nie tylko jako detektywa, ale także jako wieloletniego przyjaciela rodziny. Oczekiwali, że pociągnę zabójcę ich syna do odpowiedzialności. Zamierzałem to zrobić. Tylko że osoba, za znalezienie której mi płacili, nie była zabójcą. Nie podobało mi się też to, co mogło się stać z Komendą Policji w Shreveport, gdzie miałem nadzieję rozpocząć służbę w przyszłości. Zawsze podziwiałem i szanowałem policjantów. W wymiarze sprawiedliwości pracowali dobrzy ludzie, którzy dużo wnieśli do mojego życia. Ci mężczyźni i kobiety biegli do wystrzałów, krzyków i wybuchów wtedy, gdy inni od nich uciekali. Tymczasem ci skorumpowani utrudniali życie tym odważnym i uczciwym. Nie chciałem wrzucać wszystkich policjantów do jednego worka ani pomniejszać ich morale. Zamierzałem podejść do tego precyzyjnie, skupiając się na tych, którzy zasługiwali na więzienie, szargali dobre imię policji i byli niebezpieczni. Chciałem, żeby służby się ich pozbyły i by stało się to przestrogą dla tych, którzy wykorzystywali odznakę do wymuszeń i terroru. A poza tym chciałem, aby zapłacili za każdą ranę zadaną Brentowi, za każde kłamstwo wymyślone w celu ukrycia zbrodni, ale też za każdą minutę, którą spędzili na odgrywaniu swojego przedstawienia. Ale kim właściwie byłem, żeby to zrobić? Byłem wybrakowanym towarem. Nie mogłem nawet w pełni polegać na swoim mózgu. Tylko że teraz już nie wolno mi było się poddać. Od tego zależało życie Casey. Zamknąłem powieki i zobaczyłem jej oczy z tamtego momentu, gdy staliśmy twarzą w twarz w świetle latarni. Miały kilometry głębi i wypełnione były słowami, których nie wypowiedziała, a które tak pragnąłbym usłyszeć. Chciałem opatrzyć jej rany, wpatrywać się w tę piękną twarz i upajać się spokojem, jaki spływał na mnie od samego przebywania w jej obecności. Przypomniałem sobie słowa, które napisała w e-mailu z konta założonego tylko do kontaktu ze mną, wysłanym na moją skrzynkę utworzoną w tym samym celu. „Na tym świecie istnieje prawdziwe zło. Widziałam je z bliska. Ukrywanie się przez resztę życia byłoby ceną, na którą mogłabym przystać, jeżeli dzięki temu zdołałabym go uniknąć. Gdyby tylko ono nie było wszędzie”. Wtedy też rzuciła mi wyzwanie: „Masz odwagę, żeby ścigać zło, które mnie prześladuje, nawet jeśli to, do czego zostałeś wynajęty, stanowi dalszą część tego zła? Oto nazwiska. Keegan i Sy Rollins, na pewno. Nie ufaj ich bliskim przyjaciołom ani synowi Keegana. Ci policjanci są nie tylko nieuczciwi, ale także bezwzględni. Zło czai się w Wydziale Kryminalnym, rzucając oskarżenia na ludzi takich jak ja”. Wróciłem do mieszkania i wyjąłem z torby laptopa. Otworzyłem go i zalogowałem się na pocztę, aby sprawdzić, czy znów się ze mną nie skontaktowała. Nie było tam nic nowego, więc jeszcze raz przeczytałem to, co napisała wcześniej. Bolało mnie, że Casey nie zwracała się do Boga. Chciałem tego dla niej. Samotność to zbyt przygniatający ciężar, by dźwigać go w pojedynkę. Jezus nigdy nie obiecywał, że zabierze od nas nasze brzemiona, ale zapewnił, że pomoże nam je nieść. Leżałem na kanapie ze wzrokiem utkwionym w zabrudzonym suficie i modliłem się za Casey. Nie musiała być wierząca, żeby On nad nią czuwał. Modląc się, czułem troskę Boga, jaką ją otaczał, i byłem pewien, że dostrzegał w niej to samo co ja. Zacząłem się zastanawiać, czy nadal była w drodze. Miałem nadzieję, że do tej pory porzuciła samochód, zanim zostałaby zatrzymana na podstawie listu gończego Keegana. Może udało jej się znaleźć bezpieczne miejsce na odpoczynek. Miałem też nadzieję, że wystarczy jej pieniędzy, by sobie poradzić. Wiedziałem, że znów ją znajdę, a wtedy być może uda mi się zapewnić jej bezpieczeństwo – aby mogła wrócić i stawić czoła oskarżycielom.\n3 Casey Wiedziałam, że ten moment w końcu nadejdzie, dlatego przez ostatnie kilka tygodni woziłam w bagażniku torbę z rzeczami, których mogłam potrzebować, gdybym musiała szybko się ulotnić. Miałam farby do włosów w trzech kolorach – czarnym, rudym i platynowym blondzie. Do tego zadbałam o nożyczki, kilka czapek z daszkiem, pieniądze i trochę ubrań. Zdawałam sobie sprawę, że jeśli po mnie przyjdą, nie będzie czasu, by wrócić do domu. Będę zmuszona po prostu odjechać z tym, co mam. Dzięki Bogu, dostałam ostrzeżenie, że byli blisko. Potem już nigdy nie pojawiłam się w moim mieszkaniu. W motelowej łazience brakowało kilku płytek nad wanną, a przez dziurę wystawała spleśniała płyta gipsowo-kartonowa. Wykładzina na podłodze odchodziła wokół podstawy sedesu, zdradzając, że jeszcze więcej pleśni kryło się pod nią. Stanęłam przed lustrem, próbując zdecydować, kim zostanę tym razem. Blond to mój naturalny kolor. Przez kilka ostatnich tygodni byłam szatynką. Najpierw zrobiłam sobie grzywkę. Resztę mogłam wymyślić później. Przed wyjazdem do Shady Grove obcięłam włosy do dolnej szczęki, jednak byłam pewna, że zdążyli już zdobyć moje zdjęcia z brązowymi włosami. Mogłam je ściąć krócej, ale to byłoby zbyt przewidywalne, poza tym wiedziałam, że po tym kroku nie ma już odwrotu. Zostawiłam grzywkę na takiej długości, że sięgała mi do oczu, do czego początkowo trudno było mi się przyzwyczaić. Moje oczy niełatwo było ukryć – zwracały uwagę przede wszystkim dlatego, że miały kształt migdałów i były większe niż przeciętne. W Shady Grove się nie malowałam, bo na zdjęciach, które rozsyłała policja, miałam kreski zrobione eyelinerem. Tym razem nie wiedziałam, co zrobić. Zmiana musiała być widoczna – nie mogłam po prostu wyglądać jak ja sama w wersji numer jeden lub dwa. Chociaż nie pozwoliłam nikomu w Shady Grove zrobić sobie zdjęcia, policja mogła przecież zdobyć kadry z nagrań monitoringu z miejsc, w których byłam. Pocieszałam się jednak tym, że być może nie mieli wystarczająco dokładnego zdjęcia przedstawiającego mnie z ciemnymi włosami. Pewnie dalej używali tego, na którym jestem blondynką. Pofarbowałam włosy na czarno, a potem je spłukałam. Nie podobało mi się to, jak wyglądałam w tak ciemnych włosach z cerą blondynki, ale było, jak było. Po wysuszeniu mogłam przypominać zupełnie inną osobę. Gdybym pomalowała oczy ciemnym cieniem, w stylu smoky eye, i zaokrągliła je eyelinerem, żeby nie miały tak migdałowego kształtu, mogłabym diametralnie zmienić wygląd. Jeśli udałoby mi się pozbyć opuchlizny z brody i zakryć siniaki makijażem, w ogóle nie przyciągałabym uwagi. Spłukałam resztki włosów, a potem wysuszyłam głowę i podcięłam jeszcze trochę. Do oczu napłynęły mi łzy, gdy pracowałam nad fryzurą, trochę cieniując włosy z tyłu i tapirując je niedbale u nasady. Nie wiedziałam, dlaczego chciało mi się płakać nad włosami, które straciłam, skoro musiałam znieść utratę czegoś znacznie ważniejszego – dotychczasowego życia – ale chyba po prostu nie mogłam się powstrzymać. Kiedy zrobiłam już ze swoim wyglądem wszystko, co mogłam, nastawiłam budzik obok łóżka na dwie godziny później. Musiałam pozbyć się samochodu przed świtem. Osuszyłam łzy i szybko zapadłam w głęboki sen. Przyśnił mi się mężczyzna kopiący mnie i raz po raz robiący zamach w moją stronę... okropny ból... potem jego postura zmieniła się w ciało Brenta... następnie mojego taty... Na dźwięk budzika zerwałam się przerażona. Gdzie ja byłam? Drżałam, a skórę miałam błyszczącą od potu, ale przypomniałam sobie, że jestem w motelu. Zmusiłam się, żeby wstać, umyłam zęby, znów wzięłam prysznic i jeszcze trochę zmierzwiłam włosy. Pościeliłam łóżko, by zostawić je takim, jakie je zastałam, i po cichu wymknęłam się do samochodu. Odjechałam niezauważona przez nikogo, a przynajmniej taką miałam nadzieję. Koło piątej rano znalazłam otwarty sklep przy drodze. Nasunąwszy grzywkę na oczy, weszłam do środka i kupiłam chipsy, coś do picia oraz telefon na kartę w plastikowym pojemniku razem z doładowaniem. Szybko go aktywowałam. Był nawet naładowany. Kiedy zaczął działać, włączyłam GPS, żeby znaleźć najbliższy dworzec autobusowy – był oddalony stamtąd trzydzieści parę kilometrów. Pojechałam zgodnie ze wskazówkami i odnalazłam go z łatwością w momencie, gdy słońce wychylało się znad horyzontu. Czy powinnam zostawić auto tutaj, na parkingu, co byłoby oczywistym dowodem na to, że w dalszą drogę udałam się autobusem, czy zaparkować je gdzie indziej? Objechawszy okolicę dookoła, znalazłam piętrowy parking banku. Zapłacić trzeba było dopiero przy wyjeździe, a nie miałam zamiaru tego robić. Zostawiłam tam samochód – z nadzieją, że minie sporo czasu, zanim ktoś go zauważy. Potem wróciłam pieszo na dworzec, wkładając na głowę białą czapkę z daszkiem i zsuwając grzywkę niemal na oczy. Słońce już wzeszło, gdy sprawdzałam na rozkładzie najbliższe odjazdy. Musiałam ponownie zahaczyć o Durant w Oklahomie, bo to jedyne miejsce, o którym wiedziałam, że mogę w nim dostać nowe prawo jazdy i kolejne fałszywe nazwisko. Możliwe, że udałoby mi się także zdobyć je gdzieś tutaj, ale im mniej osób było w to zamieszanych, tym lepiej. Poza tym bałam się ludzi, których musiałabym spotkać, żeby dostać się do przestępczego podziemia w takim miejscu. Chociaż facet z Pedro’s Place w Durant łamał prawo, wydawał się mieć w sobie odrobinę przyzwoitości. Nie bałam się go. Wyglądało na to, że znów mogę wsiąść do autobusu do Dallas, a potem przesiąść się do tego przejeżdżającego przez Durant. Zawahałam się przez chwilę przed zakupem biletu. Czy Dylan odkrył, że wcześniej stamtąd wzięłam prawo jazdy? Może dojdzie do wniosku, że znowu się tam skieruję? A może Keegan tak pomyśli? Nie, to raczej nie było możliwe. Wiedzieli, że pojechałam do Durant, ale wątpliwe, że znali szczegóły tego, co tam robiłam. Pomyślałam o tym, jak wyglądam. Nie podobały mi się czarne włosy, ale przecież nie miałam pięćdziesięciu kolorów do wyboru. Szybko sprawdziłam w Google sklepy z perukami i znalazłam kilka w okolicy. Wyświetliłam trasę do najbliższego, ale wtedy dotarło do mnie, że nie mogę iść osobiście do żadnego z nich. To zbyt ryzykowne. Są ludzie, na przykład chorzy na raka, dla których zakup peruki wydawałby się zwyczajny, ale w moim przypadku było inaczej. To mogło wzbudzić podejrzenia. Jeszcze raz przejrzałam propozycje i znalazłam sklep internetowy z siedzibą w Nowym Jorku. Peruki syntetyczne bardzo dobrze wyglądały na zdjęciach, ale na żywo było widać, że włosy nie są prawdziwe. Nosząc taką perukę, przyciągałabym tylko uwagę. Musiałam zapłacić więcej za naturalną. Przewinęłam stronę i znalazłam długie peruki z grzywką, blond i ciemną. Dodałam obie do koszyka, a potem wróciłam do listy. Udało mi się wyszukać jeszcze krótką, gładko przystrzyżoną w kolorze rudego blondu. Tę też dodałam. Za wszystko razem wyszło ponad tysiąc dolarów. Ale jak miałam za nie zapłacić? Nie miałam karty kredytowej – tylko gotówkę. Zadzwoniłam do obsługi klienta i zapytałam, czy mogę przesłać pieniądze przekazem. Powiedzieli mi, że tak, więc złożyłam zamówienie, ale kiedy poprosili o adres, na jaki ma trafić przesyłka, znów się zawahałam. Jechałam do Durant, więc może tam powinni ją wysłać. Tylko nie wiedziałam, do którego motelu. Przełączyłam rozmowę na głośnik i wpisałam w Google: „Pedro’s Place, Durant, Oklahoma”. Pojawiła się restauracja, w której kilka miesięcy temu dostałam fałszywe dokumenty. Podałam im ten adres. Dodałam jeszcze, że chcę, by wysłali zamówienie kurierem od razu, gdy tylko dotrą do nich pieniądze. Zapewniłam, że dołączę koszty wysyłki do przekazu. Poszłam na pocztę, ani na moment nie zdejmując czapki, a po wejściu od razu pochyliłam głowę, by uniknąć monitoringu. Kupiłam formularz przekazu, po czym znalazłam oddział firmy kurierskiej i zapłaciłam, żeby pieniądze trafiły do sklepu następnego dnia. To było takie skomplikowane... Musiałam wszystko planować, obmyślać przyszłe kroki, wyobrażać sobie, co mogłoby pójść nie tak. To powoli zaczynało mnie męczyć. Część mnie chciała, żeby mnie znaleźli, jeśli zamierzali. Nie, to głupie. Musiałam się ukrywać. Nie mogłam pozwolić, by Keegan i jego dranie mnie znaleźli. Na dworzec wróciłam taksówką. Autobus miał odjechać o dziewiątej, więc usiadłam w łazience w kabinie dla niepełnosprawnych i czekałam, aż nadejdzie pora odjazdu. Byłam tak zmęczona, że nie mogłam nawet płakać. W końcu wsiadłam i wybrałam miejsce blisko końca, naprzeciw łazienki. Zajęłam siedzenie od strony przejścia, licząc, że nikt nie będzie chciał usiąść obok mnie. Podłączyłam słuchawki do mojego nowego telefonu, ale wtedy uświadomiłam sobie, że nie ma na nim żadnej muzyki. Podczas gdy pasażerowie zajmowali miejsca, pobrałam Pandorę , założyłam bezpłatny profil pod fałszywym nazwiskiem i znalazłam stację, którą lubiłam. Żałowałam, że nie mogę przenieść ulubionych utworów z mojego poprzedniego konta. Jaki był sens tych wszystkich polubień, skoro nie miałam możliwości z nich korzystać? Chyba było mi przeznaczone słuchanie muzyki, którą wybrał dla mnie ktoś inny. Dźwięki ukołysały mnie do snu, jeszcze zanim autobus odjechał ze stanowiska. Zasnęłam na kilka godzin, a kiedy się obudziłam, moja dusza kuliła się na myśl o tym, co się wydarzyło. Ostatnich dwudziestu czterech godzin – ani tym bardziej ostatnich tygodni – nic nie było w stanie wymazać z mojej pamięci.\n4 Dylan – Nie rozumiem, jak można uznawać tę dziewczynę za bohaterkę. – Słowa Jima Pace’a były pełne głębokiego żalu. – Przecież ona jest bezwzględnym mordercą, a oni robią wokół niej taką sensację... To wszystko brzmi, jakby to ona uratowała tę porwaną nastolatkę. Właśnie obejrzeliśmy materiał z Fox News o wydarzeniach w Shady Grove. Jim cofnął nagranie i włączył jeszcze raz. Naprzeciwko niego i Elise przy kwadratowym stole konferencyjnym siedzieli Keegan i Rollins, a komendant, naczelnik i ja zajmowaliśmy miejsca na końcu, na wprost telewizora. – Ta dziewczyna włamała się do tego domu – powiedział Keegan. – I to nie raz, ale dwa razy. Jest złodziejką, a nie wybawcą. Milczałem twardo, wpatrując się w swoje ręce. Jeśli teraz stanąłbym w jej obronie, wszystko by było skończone. Odsunęliby mnie od sprawy i nie miałbym możliwości, żeby chronić Casey. – Dylan, ty tam byłeś – zwróciła się do mnie Elise z zapłakanymi oczami. – Nie możesz uświadomić media, jakim ta dziewczyna jest okropnym człowiekiem? Nie możesz im wytłumaczyć, co zrobiła naszemu chłopcu? Wziąłem długi, drżący oddech. – Nie wiem, czy to, że poszedłbym do telewizji, pomogłoby nam ją odnaleźć. Muszę trzymać się w cieniu. Jeśli ludzie zaczną mnie rozpoznawać, mogę ją spłoszyć, gdy znajdę się w pobliżu. – Kim ona jest, szpiegiem? – zapytał Jim. – Jak może tak długo unikać policji? Jakby była szkolona w CIA albo czymś podobnym. Nie rozumiem tego. Żyła tutaj, między nami. Chodziła codziennie do pracy, rozmawiała z ludźmi. – Jej ojciec był policjantem – zauważyłem. – Mogła nauczyć się od niego kilku rzeczy. – Jim, w tamtym rejonie media nie pokazywały materiału o zabójstwie – powiedział komendant Gates. – Ale uwierz mi, teraz, kiedy ta sprawa jest głośna w całym kraju, rozpoznają ją wszędzie, gdzie pójdzie. Ktoś ją zgłosi. – Nie jestem pewny – odparłem. – Ona zmieni wygląd. Pewnie już to zrobiła. – Ale łatwo ją poznać po tych oczach – wtrąciła Elise. – Dlatego to wiadomość tygodnia. Z racji jej wyglądu. Znów spojrzałem na swoje ręce. Komendant wyglądał, jakby nie spał od kilku dni. Potarł swoje oczy. – Jim, Elise, wiem, że to duży zawód, że byliśmy tak blisko, a mimo to ona uciekła, ale zapewniam was, że ją znajdziemy. – To on pozwolił jej uciec. – Keegan wskazał na mnie kciukiem. – Spójrzmy prawdzie w oczy. Nie potrzeba nam detektywa, żeby ją odszukał. Ja i Sy się tym zajmiemy. Jeśli chcecie opłacić koszty jego podróży, to zamiast tego opłaćcie je nam, a my sprowadzimy ją z powrotem. Naczelnik Swayze, który do tej pory nie bywał na spotkaniach, zabrał głos: – Możemy ich wypuścić na kilka dni, komendancie. Dajmy im pracować. Wstrzymałem oddech, czekając na zwolnienie. Ale komendant się zdenerwował. – Nie. Nie mamy wystarczająco ludzi ani środków. Za to jest dużo spraw na miejscu. Nie mogę pozwolić, by dwóch oficerów z Wydziału Zabójstw wypadło z obiegu. Jim odchrząknął i spojrzał na mnie. Trochę się spiąłem. – Tak naprawdę to Dylan ją znalazł – powiedział. – Nikt więcej. – Znajdę ją znowu – podchwyciłem. – I obiecuję, że wywalczę sprawiedliwość dla Brenta. Keegan nie zamierzał się poddawać. – Słuchajcie, z całym szacunkiem, ale ten gość ma problemy. Przykro mi to mówić, Dylan, ale myślę, że odezwały się twoje zaburzenia. – Moje zaburzenia są pod kontrolą – rzuciłem. Chciałem, żeby to była prawda. – Racja. I właśnie dlatego zwolnili cię ze służby. To było jak cios nożem. – Honorowo – wyjaśniłem, choć byłem pewny, że wszyscy o tym wiedzą. Keegan spróbował z innej strony. – Chyba rozumiecie, że zadała mu sześć ciosów, z których każdy mógł być śmiertelny? Musiała to zaplanować, przygotować się. Nawet jedna z tych ran mogła... – Dosyć – przerwałem mu. Elise zbladła i wiedziałem, że każdy obraz, jaki malował tymi słowami w jej głowie, był dla niej jak śmiertelna rana. – Komisarzu, nie musisz nam przypominać, co zrobiła ta dziewczyna – powiedział Jim. – Przepraszam – zreflektował się Keegan. – Chcę tylko podkreślić, jak pilna to sprawa. Z tego, co wiemy, Casey Cox współpracowała z porywaczem z Shady Grove. Musiała mieć jakąś pomoc, bo inaczej nie mogłaby się tak dobrze ukrywać. Robią z niej jakąś bohaterkę, ale chyba nie powiecie mi, że po prostu natknęła się na dziewczynę, która była przetrzymywana od dwóch lat? Lipnie to brzmi. Coś tu się nie klei. – Nie mamy żadnych dowodów, że go znała – odparłem pospiesznie. – Policjanci z Shady Grove potwierdzili wersję porwanej nastolatki. Kiedy Casey została zatrzymana za pierwsze włamanie, opowiedziała, jak się dowiedziała o tym, że dziewczyna była u niego. Ale nie wzięli tego na poważnie. Pamiętajcie, ja tam byłem. Casey się włamała, żeby uwolnić porwaną. Próbowała ją stamtąd wyciągnąć przez kilka dni. – Bronisz jej? – zapytał naczelnik Swayze oskarżycielsko. – Oczywiście, że nie, ale nie da się zmienić faktów tylko dlatego, że nam nie odpowiadają. Cox potrafi kalkulować, zgadzam się, jednak nie pasuje do profilu psychopaty. Zaryzykowała ujawnienie się, by uratować tę dziewczynę. Wszyscy naraz zaczęli protestować, ale udało mi się ich przekrzyczeć: – Ważne, żebyśmy zaczęli tworzyć jej profil z otwartym umysłem! Tego się nauczyłem. Jest tym, kim jest. Keegan wtrącił się, zanim udało się to komuś innemu: – On ma rację. Spojrzałem na niego zdumiony. – Ona prawdopodobnie nie jest psychopatką. Być może ma jakieś głębokie, obsesyjne poczucie sprawiedliwości. Może myślała, że Brent robi coś złego, więc w swojej obsesji po prostu naprawiała to, co złe. Zebrani zaczęli to przyswajać. Umilkłem, podejrzewając, że to nie koniec. – Jej matka ma zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, poza skalą. To prawdopodobnie krąży po rodzinie. – Powiązanie zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych z genami nie zostało udowodnione naukowo – wtrąciłem się, bo już wcześniej to sprawdziłem. – Badacze spierają się co do tego. A jej rodzina i znajomi nie widzieli u niej żadnych objawów choroby psychicznej. – Słyszał pan? – Sy odezwał się po raz pierwszy, odwracając się do komendanta. – Brzmi jak jej adwokat. Po czyjej jesteś stronie, Dylan? – Nie jak adwokat – zaprotestowałem, kręcąc głową. – Staram się brzmieć jak śledczy, który pomaga wam pracować nad sprawą tak, abyście mogli ją przekazać do prokuratora. Chcecie mieć twarde dowody czy nie? – Nikt cię nie zatrudnił do tego, żebyś pomagał nam zbierać materiał – odpowiedział Keegan. – Zostałeś wynajęty, aby sprowadzić ją z powrotem. To wszystko. Poczułem, jak żyły na skroni zaczynają mi pulsować. – Nie jestem łowcą nagród. Jestem gliną. – Żadnym z nich nie jesteś. – Keegan podniósł głos. – Cisza! – krzyknął komendant Gates, a wtedy wszyscy skierowali wzrok na niego. – Dylan jak najbardziej spełnia swoje zadanie, zbierając dowody w trakcie poszukiwań, i szczerze, panowie, mam nadzieję, że teraz już jesteście bardziej doinformowani niż po was widać. Zejdźcie z niego. Dylan był bliżej niej niż wy. Jim, zgadzam się, że powinniśmy mu pozwolić dalej pracować nad sprawą, i jestem wdzięczny, że przekazujecie środki na ten cel. Jim utkwił we mnie swoje zmęczone oczy. – Dylan, ufam ci – powiedział. – Chcę, żebyś został przy sprawie. – Dziękuję – odparłem. – Nie zawiodę was. Keegan oparł się na krześle. – Już to zrobiłeś. – Wystarczy – warknął komendant. – Postanowione. Daj znać, jeśli będziesz czegoś potrzebował, Dylan. Bądź w kontakcie z Keeganem i Rollinsem, przekazuj każdy dowód, na który trafisz, a jeśli sprawa będzie wymagała czegoś więcej, to wiesz, gdzie mnie szukać. Ta kwestia jest dla nas priorytetowa i zrobimy na jej rzecz wszystko, co się będzie dało. To do roboty. Wszyscy wstali i zaczęli się żegnać. Jim poprosił mnie, żebym poczekał chwilę, bo chce mi zapłacić i przekazać więcej pieniędzy na następne wyjazdy. Czekałem przed drzwiami gabinetu, gdy on rozmawiał jeszcze na osobności z komendantem. Kiedy wyszedł, wręczył mi czek. – Cieszę się, że będziesz dalej nad tym pracował, Dylan – powiedział. – Tobie mogę wyznać, że Keegan doprowadza mnie do szału. Rollins może i jest porządny, choć za wiele się nie odzywa. Czasem mi się wydaje, że czuję od niego alkohol. Ale ten Keegan... Ciężko się z nim pracuje? – To trudny człowiek – odparłem wymijająco. – Ale mogę pracować z kimkolwiek. Będzie dobrze. Wydaje mi się, że dla niego to osobista sprawa, żeby ją znaleźć. Najwyraźniej pomyślał, że mam na myśli ego policjanta. Gdyby tylko wiedział, o co tu tak naprawdę chodziło. – Chcę, abyś miał wszystko, czego potrzeba – odezwał się ponownie. – Wyczarteruję ci samolot, jeżeli znowu może się przydać. Zadzwoń, jeśli będziesz go potrzebował. A jak tylko ją znajdziesz, to od razu leć tam, gdzie jest. Zapewniłem go, że tak zrobię. Wychodząc, kolejny raz zacząłem się zastanawiać, czy nie powinienem powiedzieć Jimowi całej prawdy. Uwierzyłby mi? Nie, oczywiście, że nie. Na razie nie miałem niczego, co byłoby w stanie przekonać jego i Elise, że dziewczyna, której DNA znajdowało się na miejscu zabójstwa ich syna, w rzeczywistości go nie zabiła. Dlaczego mieliby jej współczuć? Nie można też rzucać oskarżeń w stronę policjantów, jeżeli nie ma się wystarczających dowodów na ich poparcie. A nie mogłem zdobyć dowodów, jeśli cokolwiek byłoby inaczej niż teraz. Zbliżając się do auta, zobaczyłem odjeżdżającego Keegana. Przez okno swojego samochodu rzucił mi takie spojrzenie, że aż przeszedł mnie dreszcz. Założyłem okulary przeciwsłoneczne i udałem, że go nie zauważyłem.\n5 Dylan Spojrzenie, które rzucił mi Keegan, gdy odjeżdżał spod domu Jima Pace’a, sprawiło, że poczułem się znacznie gorzej. To był niebezpieczny człowiek. Jeśli wyczułby, że nie jestem po jego stronie i nie kupiłem jego historii, zginąłbym tak samo jak Brent. Kiedy przejechałem już kilka kilometrów, zatrzymałem się w Burger Kingu, a do środka zabrałem ze sobą laptopa. Zalogowałem się do ich sieci Wi-Fi i skopiowałem zebrane pliki o Brencie na pendrive’a przesłanego mi przez Casey parę tygodni wcześniej. Tego samego, na którym były informacje zebrane przez Brenta. Potem skasowałem wszystko ze swojej skrzynki mailowej i z twardego dysku. Skopiowałem pliki na następnego pendrive’a, a potem pojechałem do mojego banku, wynająłem skrytkę i zostawiłem tam tego pierwszego. Zabrałem ze sobą klucz, próbując zadecydować, komu go dać. Kto był najbardziej zaufany? Moja psycholog? Mogłem jej powiedzieć, że jeśli skończę martwy, to chciałbym, aby przekazała dowody FBI albo policji stanowej. Tylko że to brzmiało jak jakaś paranoja, jak u bohatera Teorii spisku , którego grał Mel Gibson. Nie chciałem, by stwierdziła, że moje PTSD osiągnęło całkiem nowy poziom. Mogłem dać klucz siostrze Casey, ale czułem, że Hannah miała już dowody. Wiedziałem, że to ona przesłała Casey paczkę. Prawdopodobnie był w niej ten pendrive. Inną opcją byli państwo Pace, jednak nie miałem pewności, czy zdołaliby powstrzymać się przed sprawdzeniem, co jest w środku. Nie było nikogo, komu mógłbym wystarczająco zaufać. Ta myśl znów mnie załamała, ale wziąłem się w garść. Nie mogłem do tego wracać. Musiałem działać. W końcu wymyślę, co zrobić z kluczem. Nie mogłem pozwolić, żeby teraz mnie to zatrzymało. Z pomocą komendy czy bez – Keegan i Rollins dalej jej szukali. Mieli swoje własne środki, i to był pewien problem. W którymś momencie musiałem znów napisać do Casey, abyśmy mogli porównać zdobyte informacje. Jeśli uda mi się wzbudzić jej zaufanie, może powie mi, gdzie jest. Ta, prędzej mi kaktus na dłoni wyrośnie. Wiedziałem, że to czyste fantazje. Kiedy wróciłem do mieszkania, zadzwonił mój telefon. Spojrzałem na wyświetlacz i jęknąłem. Moja mama. Pomyślałem, żeby to zignorować, ale przed czwartym dzwonkiem wcisnąłem „Odbierz”. – Cześć, mamo. – Wiedziałem, że mój głos brzmi beznamiętnie. – Nie dzwonisz do mnie od tygodni. Chciałam sprawdzić, czy żyjesz. – Tak, mamo, żyję. – Sądziłam, że będziemy w kontakcie częściej, skoro tak długo cię nie było. Chyba nie jesteś aż tak zajęty. – Właściwie to jestem – odpowiedziałem. – Pracuję. – Pracujesz? A kto cię zatrudnił? Nie chciałem się w to zagłębiać. – Wynajęli mnie, żebym pomógł policji przy jednej sprawie. Byłem długo poza miastem. – Wiedzą o twoich problemach? Nie znosiłem tego, jak wymawiała to słowo – tak, jakby był przy nim cudzysłów. – Tak, mamo. A jak ty się miewasz? – Dobrze. Jestem ciekawa, jak to jest, że mogłeś wyjechać z miasta, a nie miałeś czasu, by przyjechać do mnie. Zdenerwowałem się. – Wyrzuciłaś mnie za drzwi. – Nie wyrzuciłam cię. To była tylko kłótnia – mówiła niewyraźnie. – Nie miałam na myśli tego, żebyś nigdy więcej nie wracał. Wydałem z siebie cichy, gorzki śmiech. – I tak już przyszedł czas, żebym się wyprowadził. Przychodził mi do głowy tylko jeden powód, dla którego zadzwoniła. Dała mi jasno do zrozumienia, że niespecjalnie jej zależy na tym, by mnie widywać, a kiedy już się spotykaliśmy, nie dawało jej spokoju to, że nie byłem taki, jak tego oczekiwała. – Potrzebujesz pieniędzy, mamo? Dlatego dzwonisz? – Nie – odburknęła. – Tak naprawdę chciałam wiedzieć, czy słyszałeś o tym, co się stało z Brentem Pacem. Że go zamordowali? Nie miałem ochoty rozmawiać z nią o moim przyjacielu chyba jeszcze bardziej niż o mnie. – Oczywiście, że słyszałem. To było kilka miesięcy temu. – Ludzie tyle o nim mówili, a to się zdarza. Brent musiał być zamieszany w jakieś ciemne interesy. – Nie był. – Nie wiesz o tym. Przez te wszystkie lata pouczali mnie, że coś takiego może zdarzyć się tylko mojemu dziecku, bo jestem taką okropną matką. A im to nie. Gorąco uderzyło mi do twarzy. – Dobrze im tak, nie? – Tego nie powiedziałam, ale skoro ty tak... – Zawiesiła głos, jakby bardzo dobrze wiedziała, że to żałosne mówić coś takiego. Miałem nadzieję, że ma chociaż na tyle sumienia. – A twój wujek przyjeżdża do mnie z rodziną w przyszły weekend. Powiadomiłam go, że będziesz tutaj, jeśli uda ci się zwlec z łóżka. Oblizałem wargi, zastanawiając się, dlaczego tak zaschło mi w ustach. – Raczej nie dam rady. Zaraz znów wyjeżdżam z miasta. – Co on sobie pomyśli, jak cię tu nie będzie? Kwas żołądkowy zaczął mi wypalać dziurę w kiszkach. – Że miałem załamanie i zabrali mnie gdzieś w kaftanie bezpieczeństwa? – On tak nie twierdzi. – Ostatnim razem, kiedy z nim rozmawiałem, powiedział mi, żebym wziął się w garść. Że to wstyd dla rodziny i że czas dorosnąć. – Po prostu ma duże wymagania. Młodszy brat mojej mamy nie przesłużył dla tego kraju nawet jednego dnia, ale miał mnóstwo do powiedzenia na temat tych, którzy to zrobili. – Też mam duże wymagania, mamo. – Odchrząknąłem. – Przepraszam, ale nie powinnaś była im mówić, że przyjadę, zanim mnie o to nie zapytałaś. Nie mogę przyjechać. Nie wspomniałem o tym, że psycholog zaleciła, żebym przez pewien czas utrzymywał między nami dystans. Ludzie, którzy nie rozumieli PTSD – lub brakowało im zwyczajnej ludzkiej wrażliwości – mogli niekorzystnie wpływać na moje postępy. Nie powinienem dawać im ku temu okazji. Miałem wystarczająco grubą skórę, by tolerować ignorancję większości ludzi, ale o wiele trudniej przychodziło zaakceptować takie podejście u własnej rodziny, która powinna służyć wsparciem. – Co ja powiem twojemu ojcu? – Powiedz mu, że wstałem z łóżka. – Przegrał całą rentę na automatach. Nie wiem, jak zapłacimy za światło. O to chodziło. Wiedziałem. – Ile? – Tysiąc pięćset. – Podaj mi numer konta. Zadzwonię do Southwestern  i zapłacę rachunek. – Nie pamiętam go. Po prostu wyślij do nas. Zapłacę. Wiedziałem swoje. Moi rodzice byli alkoholikami. Tata cierpiał na marskość wątroby – i to w tak zaawansowanym stadium, że wymiotował krwią. Przepijali całą rentę, zanim przychodził termin płatności rachunków. Mogłem powiedzieć, że nie dam im pieniędzy, ale wtedy znów byłaby zła, a ja przez kilka następnych dni myślałbym tylko o tym zamiast o Casey. W końcu się zgodziłem, żeby móc się rozłączyć. Czasem rodzina była jak prawdziwe pole minowe.\nPrzypisy  AP, Reuters – jedne z najbardziej znanych amerykańskich agencji informacyjnych. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).  Pandora – muzyczny serwis streamingowy w formie aplikacji na platformy Android lub iOS.  Teoria spisku – amerykański film akcji z 1997 roku.  Właśc. Southwestern Electric Power Company – jeden z dostawców energii elektrycznej w USA.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zanim_mnie_znajda-ebookRO/p1053410i1182676" target="_blank" title="Zanim mnie znajdą [Terri Blackstock] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zanim mnie znajdą [Terri Blackstock] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>