Klimatyzacja, wentylacje, rekuperacja\nKlimatyzacja domowa Wrocław to przyjemny chłód podczas upału\nMontaż klimatyzatorów Wrocław sposobem na upalne dni\nZbyt dużo ciepła to taki sam problem jak zbyt wiele zimna. W ciągu roku są tygodnie, gdy nawet we własnym domu czy mieszkaniu jest gorąco. W dużych miastach temperatura jest trochę wyższa niż we wsiach czy miasteczkach. Nawet w takich obszarach bywa trudno, a co dopiero we Wrocławiu, który jest jednym z największych miast. Czy klimatyzacja domowa Wrocław jest potrzebna?\nKiedy trzeba obniżyć temperaturę w pomieszczeniach?\nNie trzeba się męczyć, skoro można sobie z takim problemem poradzić. Popularną usługą jest klimatyzacja domowa Wrocław, czyli montaż urządzeń do schładzania temperatury wewnątrz. Są sytuacje, kiedy szczególnie warto z tego skorzystać. Taką sytuacją jest wykonywanie pracy w domu. Wiele osób we Wrocławiu tak pracuje. Upały zabierają siły i pogarszają zdolności intelektualne. Pracę będzie się wykonywać gorzej. Montaż klimatyzacji to wtedy uzasadniona inwestycja.\nDruga sytuacja, kiedy nie tylko warto, ale wręcz trzeba chłodzić wnętrza, to obecność osób wymagających dużej troski. Montaż klimatyzacji Wrocław to duża ulga dla osób starszych, które bardzo męczą się w czasie upałów. Jest to polecane, gdy w domu są małe dzieci. Osoby chore też powinny mieć zapewnione dobre warunki klimatyczne w domu. Dla tych grup klimatyzacja ma szczególne znaczenie. Nie chodzi tylko o dobre samopoczucie, ale i o zdrowie tych osób. Gdy ktoś jest bardzo wyczulony na upały, też należy do tego grona.\nKlimatyzacja lepsze samopoczucie we własnym domu\nSą osoby, które dość dobrze znoszą upały. Nie wykonują pracy w domu. Lato to także przerwa od nauki. Pomimo to klimatyzacja Wrocław to opcja, którą warto rozważyć. Choć nie pracuje się zawodowo w domu, to sporo jest prac domowych np. sprzątanie, gotowanie. Gdy jest gorąco, wielu rzeczy, które trzeba zrobić, się nie robi. Montaż klimatyzatorów można rozważyć także po to, by cieszyć się komfortem we własnym domu. Pomimo upałów wewnątrz będzie przyjemnie. Wiele z tych urządzeń potrafi emitować ciepło. Przydadzą się więc i jesienią, gdy jeszcze nie włącza się centralnego ogrzewania.\nTym, czym są grzejniki zimą, tym są klimatyzatory latem. Są sytuacje, kiedy montaż klimatyzatorów Wrocław to konieczność. Inaczej nie da się pracować lub są osoby, którym upały bardzo zagrażają. Nawet jeśli nie ma takiej konieczności, warto umożliwić sobie schładzanie powietrza w domu.\nklimatyzacja domowa wrocławmontaż klimatyzacji wrocławklimatyzacja wrocławmontaż klimatyzatorów wrocław\nMontaż, serwis, naprawa klimatyzacji i wentylacji


Pieniądze na modernizację podlaskich gospodarstw - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nPieniądze na modernizację podlaskich gospodarstw\nKolejność składania wniosków nie ma znaczenia. Mimo to kilkudziesięciu podlaskich rolników ustawiło się w kilkugodzinnej kolejce, żeby złożyć odpowiednie dokumenty. Starają się o pieniądze na modernizację swoich gospodarstw. Mogą dostać nawet do 300 tysięcy złotych. W sumie do gospodarzy z naszego regionu trafi ponad 200 milionów złotych. Pieniędzy wystarczy dla blisko 1000 wnioskodawców.\nDotacje mogą przeznaczyć między innymi na budowę i remont budynków gospodarczych oraz na zakup maszyn rolniczych. Rolnicy - w zależności od wieku i miejsca zamieszkania mogą dostać od 40 do 60% zwrotu kosztu poniesionych inwestycji. To duże pieniądze, dlatego rolnicy ustawili się w kolejce, by jako pierwsi złożyć wniosek. Kolejność złożenia dokumentów nie ma jednak znaczenia, bo pieniądze będą dzielone na podstawie komputerowego losowania.\nWnioski można składać do 28 kwietnia we wszystkich biurach powiatowych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.\nwt, 21 kwietnia 2009 12:32


20 Konferencja Energetyczna EthosEnergy – TRS Agency | The Real Solutions Agency\nNa czas 3-dniowej konferencji przygotowaliśmy jeden set scenograficzny, który każdego dnia miał inną oprawę multimedialną. Stworzyliśmy szereg materiałów multimedialnych. Wśród nich film otwierający wydarzenie i zapowiedzi prelegentów. Zadbaliśmy również o doskonałą scenografię.\nProgram dzienny stanowiła konferencja 20 Power Conference Janów Podlaski. Natomiast program wieczorny nawiązywał do regionu Podlasia i do klimatu muzyki kubańskiej. Połączenie materiałów multimedialnych ze scenografia i wyjątkową muzyką zostało ciepło przyjęte przez wszystkich uczestników.\nDopełnieniem udanego wydarzenia była wycieczka po najciekawszych miejscach Janowa Podlaskiego.\nWrzesień 2017, Janów Podlaski\nPrevious Let’s Play Barcelona! Finał programu piłkarskiego Mondial Assistance\nNext Sery, kwiaty i chodaki! Szkolenie dla Mondial Assistance


Jesteś tutaj: Muzeum Podlaskie w Białymstoku › Dział Archeologii › zbiory\nW chwili obecnej zasoby Działu Archeologii, to ponad 25 tysięcy zabytków o walorach ekspozycyjnych, z różnych epok i okresów. Do najstarszych należą przedmioty wykonane z kamienia i krzemienia, w większości proste narzędzia i elementy broni. Część materiałów to przedmioty metalowe wykonane zarówno z żelaza jak i stopów, prezentujące duży asortyment funkcjonalny. Są wśród nich m.in. elementy oporządzenia jeździeckiego, przedmioty użytku domowego, elementy stroju, biżuteria, plomby czy monety. Zgromadzono też bogatą kolekcję wyrobów ceramicznych. Pośród nich na uwagę zasługują naczynia pochodzące jeszcze z epoki kamienia czy brązu, choć większość egzemplarzy związana jest już z czasami znacznie późniejszymi: okresem wpływów rzymskich, średniowiecza czy nowożytnością. Wyróżnia się tu również bogaty zbiór różnorodnych kafli oraz przedmiotów codziennego użytku (m.in. przęśliki, świeczniki, fajki, grzęzidła). Skromniej reprezentowane są wyroby: szklane (to głównie paciorki), wykonane z surowców organicznych: kości, poroża, drewna i skóry oraz bursztynu.\nZgromadzone zabytki w ogromnej większości pochodzą z prac wykopaliskowych a także prospekcji terenowych prowadzonych tak przez Muzeum jak i inne instytucje i firmy prywatne na obszarze między Bugiem a Biebrzą. Ważną, choć niewielką, część zasobów stanowią dary, które były zaczątkiem całej muzealnej kolekcji i do dziś stanowią integralny jej element.\nDo najciekawszych materiałów należy zaliczyć:\nzespół harpunów kościanych kultury łużyckiej z Suraża datowanych na okres halsztacki (VII-V w.p.n.e.)\nkolekcję zabytków kamiennych (wykonanych ze skał niekrzemionkowych) oraz krzemiennych. Na uwagę zasługują pośród nich topory i siekiery, które w znaczącej ilości trafiły do zbiorów jako dary. Niezwykle wartościowe są również inwentarze narzędzi krzemiennych związane z ostatnimi ugrupowaniami łowiecko-zbierackimi, jakie bytowały na Podlasiu pod koniec epoki kamienia (V-pocz. II tys. p.n.e.)\nbogaty zbiór naczyń ceramicznych wśród których jest unikatowy, jedyny w pełni zachowany egzemplarz garnka ostrodennego tzw. kultury niemeńskiej (V-pocz. II ts. p.n.e.) – ostatnich łowców-zbieraczy bytujących pomiędzy Biebrzą a Bugiem. Wśród pojemników ceramicznych obecne się również urny pochodzące z przełomu er i pierwszych wieków naszej ery. Najliczniej reprezentowane są jednak naczynia z okresu średniowiecza i czasów nowożytnych\nskarb ozdób brązowych kultury łużyckiej odkryty przypadkowo w Popławach koło Brańska, datowany na VII-V w.p.n.e.\nliczny zbiór zabytków kultury bałtyjskiej - mieszkańców dorzecza Czarnej Hańczy z okresu wpływów rzymskich (II-Vw.). W jego skład wchodzą przedmioty pochodzące głównie z cmentarzysk: urny i przystawki, dary grobowe: przęśliki, noże, krzesiwa, sprzączki do pasa, broń i ozdoby.\nnajstarsze na Podlasiu dobrze zachowane zabytki drewniane (trumny kłodowe, nieckie) ludności kultury wielbarskiej z III-IV w. z Groch Starych gm. Poświętne\nzestaw "luksusowych" przedmiotów gockiej "arystokracji plemiennej" żyjącej w III-IV wieku w dorzeczu Narwi.\nbogaty asortyment przedmiotów codziennego użytku, broni i ozdób charakterystycznych dla ludności kultury przeworskiej z 1-ej połowy I-ego tysiąclecia n.e. z międzyrzecza Bugu i Narwi pochodzących z badań cmentarzysk w Zawykach gm.Suraż, Arbasach i Osnówce gm. Drohiczyn, Cecelach i Kurpicach gm. Siemiatycze.\nwczesnośredniowieczną biżuterię słowiańską będącą elementem wyposażenia zmarłych w XI-XIII wieku na pograniczu zachodnio i wschodniosłowiańskim z cmentarzysk w ¦wiecku Strumianach gm. Czyżew, Daniłowie Małym gm. Łapy, Surażu gm. Loco, Czarnej Wielkiej gm. Grodzisk, Drohiczynie, Narojkach, gm. Drohiczyn.\nkolekcję kafli (XV-XIX/XX w.):\n- formowanych na kole garncarskim, do których należą: garnkowe i miskowe\n- ażurowych będących formą przejściową pomiędzy wykonywanymi na kole i płytowymi. Ich zbiór umożliwił dokonanie rekonstrukcji pieca z połowy XVI w.\n- formowanych w matrycy, zwanych płytowymi o zróżnicowanej ornamentyce i tematyce dekoracyjnej, bez glazury oraz pokryte szkliwami jedno- i wielobarwnymi. Kolekcję tworzą kafle z Białegostoku, Gródka, Mielnika, Supraśla, Suraża i Tykocina.


4-2017 Niebezpieczne zabawy\nW ostatnim czasie w Internecie pojawiło się kilka niepokojących gier, skierowanych bezpośrednio do dzieci i młodzieży. Mają one na celu ich samookaleczenie lub śmierć.\nMimo licznych prelekcji wśród uczniów i ich rodziców postanowiliśmy przybliżyć Państwu charakter tych gier i skutki, jakie ze sobą niosą.\nJedną z najpopularniejszych, w którą grało kilka osób z terenu Gminy Michałowo jest „Niebieski Wieloryb”. Ta pseudo gra pochodzi z Rosji i polega m.in. dokonaniu samookaleczeń i oglądaniu w nocy psychodelicznych filmików, skończywszy na popełnieniu samobójstwa. Przez 50 dni dziecko wypełnia rzucone mu wcześniej wyzwania. Ostatni etap polega na doprowadzeniu do samobójstwa dziecka.\nTak naprawdę nie wiadomo, co dokładnie kryje się za „Niebieskim wielorybem”, dlatego w żadnym wypadku nie powinniśmy bagatelizować tej gry. Kiedy rodzice zauważą niepokojące ślady na ciele dziecka lub jego dziwne zachowanie powinni natychmiast zareagować.\n- Myślę, że tak naprawdę chodzi w tym wszystkim o to, żeby zadawać sobie ból. Ktoś to dobrze przemyślał i musi mieć w tym jakiś cel – opowiada Karolina, jedna z uczennic michałowskiej szkoły.\nKolejną grą, która przyprawia o dreszcze jest „Wróżka ognia”. Odnosi się do popularnej bajki „Winx Club - Szkoła czarownic”, a chodzi w niej o to, aby w nocy (około północy) odkręcić gaz w kuchence, wypowiedzieć magiczne zaklęcie i pójść spać. Jedynym warunkiem jest to, aby nikt Cię nie zauważył. Instrukcja jak stać się wróżką ognia, którą można znaleźć w Internecie brzmi dokładnie tak:\n„O północy, kiedy wszyscy będą już spali, wstań z łóżka, przejdź po swoim pokoju trzy razy, a następnie wypowiedz magiczne słowa (...) Potem po cichu idź do kuchni - tak, żeby nikt cię nie zauważył. W przeciwnym razie magia słów zniknie. Odkręć wszystkie cztery palniki na kuchence gazowej.\nNastępnie idź spać. Magia gazu od razu do ciebie przyjdzie. Będziesz nim oddychać przez całą noc(…)


Krzesełko do karmienia - Polly Magic CHICCO - Blisko Dziecka\nPosted By: Agnieszka Skoczylas 9294 Views 4 komentarze chicco, krzesełko\nPOLLY MAGIC firmy CHICCO to krzesełko do karmienia dla najmłodszych dzieci. Posiada wiele funkcji i ustawień, co sprawia, że jest odpowiednie dla dzieci od momentu narodzin, aż do 3 roku życia. Może być używane, jako leżaczek dla noworodków od urodzenia do 6 miesiąca życia (posiada materac redukcyjny, który zapewnia bezpieczeństwo i wygodę dziecka).\nW okresie od 6 do 12 m-ca życia przekształcamy leżaczek w wysokie krzesełko do karmienia. Od 1-go do 3-go roku życia Polly Magic może już służyć dziecku, jako krzesło, które wystarczy dosunąć do stołu.\nPolly Magic – specyfikacja\nmożliwość ustawienia oparcia w 3 różnych pozycjach a siedziska na 6 różnych wysokościach\nprzestronna tacka jest regulowana w 4 pozycjach (nakładkę tacy można łatwo zdjąć – idealna do podawania posiłków – gdy dziecko je posiłki przy stole jest praktyczna do bezpośredniego użytku)\ntapicerka łatwa w utrzymania czystości wykonana z nietoksycznego, niedrącego się poliestru\ntrzy stopniowa regulacja podnóżka\nobszerny i praktyczny koszyk\nodpinany pałąk z kolorowymi zabawkami\npo złożeniu zajmuje bardzo mało miejsca i stoi samodzielnie\nwymiary po rozłożeniu: 55 x 85 x 104,5 cm\nwymiary po złożeniu: 55 x 27 x 100 cm\nLeżaczek dla maluszka (0+)\nWysokie krzesełko do karmienia (6+)\nKrzesełko dosuwane do stołu (12+)\nKupiliśmy Polly Magic firmy Chicco głównie ze względu na naszego psa ;) Zależało nam, by nasza nowonarodzona córeczka mogła być z nami przy stole od małego. Wybór okazał się strzałem w dziesiątkę! Z krzesełka korzystamy już ponad 22 miesiące i jesteśmy z niego bardzo zadowoleni!\nKrzesełko bardzo łatwo się składa i przestawia. Rzeczywiście stoi w 100% samodzielnie. Stolik-blat możemy zaczepić na tylnych nogach. Krzesełko jest bardzo stabilne !!!\nSiedzisko dla noworodka pokryte jest bawełnianą poszewką, dzięki czemu dziecku jest w nim na pewno przyjemniej. Pałąk niestety wzbudzał średnie zainteresowanie Pierworodnej, ale można do niego poprzyczepiać także inne zabawki. Kosz pod krzesełkiem pełnił funkcję najpierw przechowalni grzechotek, potem śliniaków.\nKrzesełko posiada kilka wkładek redukcyjnych, dzięki czemu mamy zagwarantowane rośnięcie wraz z dzieckiem. Tapicerkę bez problemu czyścimy mokrą ściereczką, możemy też wyprać w pralce. Stolik jest bardzo duży i wydaje się, że dziecku wygodnie się przy nim je. Dzięki tacce wszystko szybko można posprzątać (zwłaszcza przy BLW).\nW wysoką cenę na pewno wliczona jest jakość, gdyż po niemalże dwuletnim okresie użytkowania krzesełko nadal wygląda jak nowe!\n4 thoughts on “Krzesełko do karmienia – Polly Magic CHICCO”\nEwelina Czaplińska-Filarowska via Facebook pisze:\nWybieram prostotę antilopa ;)\nJulia Kartasińska via Facebook pisze:\nA ja Chicco Polly Megic ;-)\nAgnieszka Dąbrowska via Facebook pisze:\nA ja Stokke bym chciała ;-)\nA Stokke z kolei w każdej restauracji w Skandynawii, a u nas od niedawna i to jeszcze za jakie pieniądze :(


Zwiedzanie Marrakeszu - co zobaczyć oraz przeżyć? - Wiecznie Wolni\nZwiedzanie Marrakeszu sprawiło, że poczuliśmy marokański klimat już od pierwszego dnia w Maroko. Setki straganów z lokalnym jedzeniem oraz słodyczami, pamiątkami oraz wszystkich tym co można sobie wyobrazić tworzą niesamowite połączenie.\nW poniższym artykule postaramy się pokazać Wam Marrakesz z naszej perspektywy oraz podrzucimy kilka praktycznych informacji jak samodzielnie zorganizować city break w popularnym marokańskim mieście.\nNa początek zapraszamy do obejrzenia kilkuminutowego vloga z pobytu w Marrakeszu!\nNajprostszym rozwiązaniem (zwłaszcza jeśli Was samolot ląduje o późnej porze) będzie złapanie taksówki z lotniska. Koszt transferu powinien wynosić około 30-50 Dirhamów (Mad/Dh).\nAby obniżyć koszty można skorzystać z komunikacji miejskiej. Podrzucany link do strony operatora, na której znajdziecie rozkład oraz ceny biletów – Alsa.\nOdcinek ten (6 kilometrów) można także przejść na pieszo.\nGdzie wymienić pieniądze w Marrakeszu?\nDamy Wam dobrą radę. Kurs wymiany euro na dirhamy praktycznie wszędzie jest taki sam i wynosi on 10 Dirhamów za 1 euro. Gotówkę można wymienić na lotnisku.\nJeśli chcecie zaoszczędzić (i to sporo) na kursie wymiany polecamy Wam skorzystać z karty Revolut.\nKorzystając z naszego linka polecającego zamówicie kartę Revolut bezpłatnie, z darmową wysyłką!\nZa wypłaty z bankomatów w Marrakeszu nie ponieśliśmy żadnej prowizji.\nMarrakesz co zobaczyć? Co robić?\nJaka jest główna atrakcja turystyczna w Marrakeszu? Bez wątpienia jest nią Plac Dżemaa el Fna. Miejsce to zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.\nNa placu każdego wieczoru gromadzą się tłumy turystów z całego świata. Jeśli chcecie spróbować lokalnych dań marokańskich to jest to idealne miejsce. Dookoła placu rozstawionych jest mnóstwo gar kuchni, w których świeżo przygotowane potrawy rozchodzą się jak ciepłe bułeczki. Polecamy plac Dżemaa el fna na wieczorne zwiedzanie Marrakeszu.\nMeczet Kutubijja (Koutoubia)\nMiejsce to jest znakiem rozpoznawczym a także największym i najsłynniejszym meczetem w Marrakeszu. Niestety wejść do niego mogą tylko muzułmanie, w związku z czym nie mieliśmy okazji zobaczyć go od środka. Nazywany jest on także meczetem księgarzy. A dlaczego? Kutubijja oznacza po arabsku księgarz a w dawnych czasach gromadziło się ich wielu wokół tego miejsca.\nPałace w Marrakeszu\nPałac El-Bahia to największy pałac w Marrakeszu dostępny dla zwiedzających. Wnętrze słynie z bogatych zdobień i ogrodu, w którym znaleźć można schronienie przed słońcem, które nawet w styczniu potrafi mocno przypiec. Z racji, że znajdował się on blisko naszego noclegu to właśnie od tego miejsca rozpoczęliśmy zwiedzanie Marrakeszu.\nBilety w cenie 70 Dirhamów można kupić na wejściu (nie potrzebna jest wcześniejsza rezerwacja online). I jeszcze jedna ważna informacja. Przygotujcie się na dość spore tłumy nawet w styczniu. W kilku miejscach trzeba było trochę odczekać aby swobodnie wykonać zdjęcie.\nPałac el Badi odwiedziliśmy podczas drugiego dnia naszego pobytu w Marrakeszu. Podczas zwiedzania byliśmy tam około 12:00. Doświadczyliśmy tam ciszy oraz spokoju, co jest praktycznie niespotykane w Marrakeszu. Na obejście całego obiektu polecamy przeznaczyć około godziny.\nNie zapomnijcie także wejść na taras widokowy znajdujący się w narożniku. To właśnie stamtąd rozpościera się najlepszy widok. A i jeszcze jedno. Zastanawialiście się gdzie bociany lecą zimą? Kilka z nich można spotkać w Pałacu El-Badi.\nPlace handlowe i wąskie uliczki\nBędąc w Marrakeszu polecamy zejść z głównego placu i przespacerować się wąskimi ulicami w poszukiwaniu placów handlowych. Znajdziecie tam między innymi sklepy z pamiątkami a także małe garkuchnie. To właśnie w takich miejscach można poczuć prawdziwy klimat miejsca, które się zwiedza.\nCo jeszcze warto zobaczyć w Marrakeszu?\nJeśli ktoś chciałby zwiedzić więcej ciekawych miejsc to polecamy poszukać informacji o:\nMedresa i meczet Ben Youssef\nOgrody La Menara\nMarrakesz mapa – atrakcje co warto zwiedzić?\nZastanawiacie się co warto zwiedzić w Marrakeszu? Umieściliśmy wszystkie ciekawe miejsca na mapie abyście bez problemu mogli zaplanować zwiedzanie.\nMarrakesz bezpieczeństwo i zagrożenia. Jak jest na prawdę?\nCzy Marrakesz jest bezpieczny? W mieście spędziliśmy zaledwie dwa dni ale z czystym sumieniem stwierdzić możemy, że poziom bezpieczeństwa w Marrakeszu gwarantuje spokojny pobyt. Spacerując uliczkami czuliśmy się bezpiecznie.\nPorada! Jeśli nie musisz nie noś przy sobie dużej gotówki, dokumentów i drogocennych rzeczy. Uważaj na kieszonkowców!\nMarrakesz co warto kupić, co przywieźć?\nZastanawiasz się co warto przywieźć z Marrakeszu? Podrzucamy kilka pomysłów na pamiątki oraz na prezent.\nMarrakesz gdzie zjeść? Lokalne dania i kuchnia marokańska\nOdwiedzając Marrakesz z pewnością nie będziecie narzekać na brak miejsc, w których można spróbować lokalnych specjałów. W mieście dominują uliczni sprzedawcy, u których kupić można tadżin, harirę, kuskus czy marokańską herbatę. O jedzeniu w Maroko przygotujemy osobny wpis.\nNoclegi w Marrakeszu – gdzie nocować?\nBaza noclegowa w Marrakeszu jest bardzo zróżnicowana. Bez problemu znajdziecie hostele oraz apartamenty na dużo wyższym standardzie. Nocleg rezerwowaliśmy dzień przed przyjazdem w portalu Booking.com i nie było żadnego problemu z dostępnością.\nMożecie sprawdzić także w AirBnB. Korzystając z naszego linka polecającego zyskasz 146 zł zniżki na pierwszą rezerwację! Link do zniżki.\nCo nie podobało się nam w Marrakeszu?\nPrzy większości stoisk z jedzeniem a także napojami znajdują się naganiacze, którzy zapraszają do skorzystania z ich oferty. Są przy tym nachalni ale bardzo mili. Nawet nie wiecie ilu „best friends” zyskaliśmy podczas pobytu w Marrakeszu.\nŻebracy na każdym kroku\nNiestety wszędzie spotkać można osoby żebrające (nawet dzieci). Jest to niewątpliwie nieprzyjemne doświadczenie dla każdego z nas.\nWskazywanie drogi a także żądanie zapłaty\nKilkukrotnie znaleźliśmy się w sytuacji, w której ktoś wskazał nam drogę do marketu lub do innego miejsca w Medynie a następnie żądał opłaty za pomoc. Najczęściej ostrzegano nas, że droga, którą podążamy jest zamknięta. Nie dajcie się naciągnąć!\nWykorzystywanie zwierząt na głównym placu\nMałpka lub ptaki na łańcuchu do zdjęcia? Smutne ale niestety takie sytuacje mają miejsce na Placu Dżemaa el Fna.\nJeśli macie jakiekolwiek pytania to śmiało piszcie w komentarzach. Chętnie pomożemy. Mieliście już okazję odwiedzić Marrakesz? Jakie macie doświadczenia z pobytu w tym miejscu?\nKategorie Maroko Tagi bezpieczeństwo w marrakeszu, co warto zobaczyć w maroko, co warto zobaczyć w marrakeszu, maroko, marrakesz, marrakesz bezpieczeństwo, marrakesz co warto zobaczyc, marrakesz co warto zwiedzić, Miasta, zwiedzanie marrakeszu Nawigacja wpisu\n15 komentarzy do “Zwiedzanie Marrakeszu – co zobaczyć oraz przeżyć?”\nFajny i zachęcający wpis. Muszę przyznać, że chętnie zaliczyłabym Marakesz i może kiedyś sie uda. Na razie jestem skupiona na Azji i dopóki sie nią nie nasycę, odpuszczam inne kierunki 😉\nCoś czuję, że niedługo i my zawitamy w Azji 🙂\nMagiczne miasto, byłem 2 razy, łącznie ponad 2 tygodnie. Chętnie tam zawsze wracam\nMy chętnie wrócimy do Maroko ale bardziej w mniej turystyczne miejsca 🙂\nKonkretny i informujący wpis, cieszę się, że Wam się podobało. Ja jeszcze nie byłam i chętnie spróbowałabym lokalnych przypraw. Dobrze, że zwracacie uwagi na zalety i wady, może dzięki takim artykułom coś się zmieni…\nZawsze przedstawiany miejsce tak jak je widzimy i takie jakim jest 🙂 Nie udajemy, że czegoś nie widzimy 🙂\nDżema el Fna szczególnie nocą ta feeria barw i zapachów cudo:)\nTeż spacerowałam kilka lat temu SAMA samiusieńka, chociaż z perspektywy czasu jednak uważam, że nie był to najlepszy pomysł 🙂 Naganiaczy fakt – niemiło wspominam, ale za to udało mi się kupić torebkę ze skóry wielbłąda!\nKolory, zapachy i architektura – cudowne połączenie. Bardzo fajny wpis – może znowu odwiedzimy to miejsce, choć tym razem będziemy się bardziej pilnować 😉\nArtykuł mocno zachęca do odwiedzin! Jest kolorowo, pysznie i ciekawie. 🙂\n25 kwietnia 2021 o 22:09\nBardzo przydatne informacje. Zapisuję na przyszłość 😉\n26 kwietnia 2021 o 16:50\nOoo, w Marrakechu byliśmy parę razy, w ogóle Maroko to jeden z naszych ulubionych krajów, gdzie mamy fantastycznych znajomych :). Fajnie by było znów tam polecieć.. 🙂\n3 października 2021 o 12:26\nW materiale chyba jest błąd dotyczący kursu MAD, chyba 1€ o Ok. 10 MAD a nie 100.\nFaktycznie! Dzięki za czujność.:)\nMarrakesz bardzo przypadł mi do gustu. Najbardziej chyba jednak zafascynował mnie trekking w pobliskich górach Atlas. Najmniej miłym akcentem było dla mnie to niesłychane natężenie ruchu. Na początku nawet bałem się przechodzić przez pasy, ale po kilku razach zdążyłem się do niego przyzwyczaić 🙂 Ogólnie bardzo ciekawe miasto i okazja do zapoznania się z troszkę odmienną kulturą.\nGóry Atlas mocno nas kusiły ale jakoś nie mogliśmy do końca się zdecydować. Kto wie może Maroko ugości nas jeszcze raz 😛


Lębork w Powojennej Polsce\nLębork w Powojennej Polsce\nWyzwolenie Lęborka nastąpiło w sobotę 10 marca 1945 roku w godzinach wieczornych, w ramach operacji pomorskiej. Realizując zadania trzeciego etapu operacji, wojska lewego skrzydła II Frontu Białoruskiego pod dowództwem generała lejnanta Aleksego Panfiłowa kontynuowały od zachodu działania zaczepne w kierunku Trójmiasta. Po opanowaniu Słupska oddziały pancerne i zmotoryzowane rozwinęły gwałtowne natarcie w kierunku wschodnim i nie pozwalając nieprzyjacielowi oderwać się w ślad za jego ariergardami, przeprawiły się przez Łupawę, złamały opór Niemców na przedpolach miasta i uderzyły na Lębork.\nPróby zdobycia bronionego miasta z marszu nie zakończyły się powodzeniem. Natarcie powiodło się dopiero 9 marca w godzinach popołudniowych, kiedy do rejonu Lęborka podeszły czołowe oddziały 19 armii, 18 brygada pancerna, 2 brygada zmotoryzowana i 102 dywizja piechoty; siły te wspierane ogniem artylerii i uderzeniami lotnictwa 4 armii powietrznej złamały opór nieprzyjaciela na zachodnich krańcach Lęborka i wkroczyły do centrum miasta. W walkach o Lębork i ziemię lęborską brała również udział Pierwsza Polska Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte.\nTworzenie administracji państwowej w Lęborku miało przebieg odmienny od pozostałych obwodów Pomorza Zachodniego.\nW okresie tym ziemia lęborska należała do III Okręgu Ziem Odzyskanych. Pierwszą grupę wysłał do Lęborka Komitet Wojewódzki PPR w Bydgoszczy. Wieczorem 9 kwietnia 1945 roku, w poniedziałek, pierwsi pionierzy wywodzący się z Łodzi - stąd też do grup tej przylgnęła nazwa „szturmówki łódzkiej" - zgłaszają się w Lęborku do komendantury wojennej znajdującej się w budynku przy alei Wolności nr 71. Przyjmuje ich komendant wojenny okręgu Lębork, major Kożurin. Grupa operacyjna zajmuje obiekt przy alei Zwycięstwa nr 69.\nPrzy czynnej pomocy radzieckiego komendanta wojennego, generała Kropotina, w dniu 11 kwietnia 1945 roku odbyło się wspólne zebranie łódzkiej grupy operacyjnej PPR i polskich mieszkańców Lęborka. Na zebraniu tym wybrano władze powiatu i miasta, które później zostały zatwierdzone przez pełnomocnika wojewódzkiej grupy operacyjnej MAP.\nPełnomocnikiem obwodowym rządu został Jan Nowakowski, członek PPR, burmistrzem miasta zaś Stanisław Zajączkowski, członek PPS8. Zastępcą burmistrza został Piotr Wiademy, członek PPR, a komendantem Milicji Obywatelskiej Kazimierz Borkowski. Na czele Powiatowego Urzędu Ziemskiego stanął Czesław Dąbrowski, a jego zastępcą do spraw akcji osiedleńczej został Ignacy Krupski. Pierwszym sekretarzem PPR na ziemi lęborskiej zostaje Marian Tarari.\nAdministrację polską w powiecie lęborskim, związaną ściśle z działalnością radzieckiej komendantury wojennej, tworzyła pierwsza grupa operacyjna, która w krótkim czasie, po przybyciu rankiem 1 maja 1945 roku grupy operacyjnej z Piły, liczyła ponad 40 osób.\nPierwsze uroczyste spotkanie polsko-radzieckie odbyło się w gmachu ratusza w Lęborku w dniu zakończenia wojny. Wśród przemawiających był również komendant wojenny major Kożurin. Tak oto relacjonuje to spotkanie Ignacy Krupski, jeden z jego uczestników: „Są jednak wydarzenia, które pamiętać się będzie do końca życia. Jedno, to zakończenie wojny. W sali ratusza miejskiego uroczyste spotkanie polsko-radzieckie. Przemawia major Kożurin, tłumaczy Czesław Dąbrowski, który biegle włada rosyjskim w mowie i piśmie. Dalsze przemówienia, toasty, wreszcie męskie łzy radości, że to już koniec, że nareszcie rozpocznie się inne życie".\nW połowie maja 1945 roku powiat lęborski liczący 1289 km2 podzielony izostał na dwie gminy miejskie: Lębork i Łebę, oraz osiem gmin wiejskich: Cewice, Choczewo, Gniewino, Łebień, Łęczyce, Nowa Wieś, Rozłaziino i Wicko.\nAdministracyjna granica powiatu biegła wówczas - poczynając od brzegu morskiego - w odległości paru kilometrów na zachód od miasta Łeby poprzez jezioro Łebsko ku miejscowości Gać, a dalej wzdłuż rzeki Łeby do jej zakrętu na wysokości miasta Lęborka. Mijała Lębork kilka kilometrów na zachód i zdążała ku południowi, potem w odległości kilkunastu kilometrów na południe zawracała ku północnemu wschodowi, tworząc klin wysunięty pomiędzy powiaty: słupski, kartuski i wejherowski. Następnie łukiem wygiętym aż po okolice Jeziora Żarnowieckiego osiągała brzeg morski pomiędzy miejscowościami Lubiatowo i Białagóra.\nOsadnictwo w powiecie lęborskim zaczęło się rozwijać zaraz po wyzwoleniu. Odbywało się to samorzutnie i żywiołowo. Ewidencyjnie przejęto zastaną strukturę użytkowania gruntów: 63% ziemi należało do 93 wielkich majątków prywatnych, chłopi użytkowali jedynie 26% ziemi.\nPaństwowy Urząd Repatriacyjny, Oddział w Lęborku, został zorganizowany w dniu 25 czerwca 1945 'roku przez PUR w Koszalinie. Na samym początku uruchomiano referaty: osadnictwa wiejskiego, osadnictwa miejskiego, transportu, pracy, finansowo--budżetowy i ogólny. Referat osadnictwa wiejskiego rozpoczął pracę jako ostatni, w dniu 1 sierpnia 1945 roku. Pracą tego referatu kierował Stanisław Szewczuk. W pierwszej fazie referat ten liczył ośmiu pracowników.\nW dniu 17 lipca 1945 roku wojewoda gdański wydał obwieszczenie, mocą którego powiat lęborski włączony został do województwa gdańskiego. Łącznie z powiatem lęborskim włączono do województwa gdańskiego następujące powiaty z okręgu Pomorza Zachodniego: Bytów, Miasto, Słupsk i Sławno. Na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 maja 1946 roku (Dziennik Ustaw RP nr 28 poz. 177) z dniem 28 czerwca 1946 roku zostają wyłączone z województwa gdańskiego powiaty: Miastko, Sławno, Słupsk i Bytów. Ziemia lęborska pozostała w granicach województwa gdańskiego.\nW obwodach Ziem Odzyskanych wchodzących w skład województwa gdańskiego do sierpnia 1945 raku utworzono tylko dwie miejskie rady narodowe, w Elblągu, w dniu 8 czerwca 1945, oraz w Lęborku - 11 lipca 1945 roku0.\nMiasto Lębork zniszczone było w piętnastu procentach. Hale fabryczne opuszczone i (zdewastowane. Najcenniejsze urządzenia mechaniczne uszkodzone, porozbierane, częściowo wywiezione. . Nie było surowców do produkcji. To wszystko powodowało, że uruchomienie lęborskich fabryk mogło nastąpić - w najlepszym wypadku - dopiero za kilka miesięcy. Aby uruchomić produkcję w zdewastowanych zakładach, trzeba było korzystać z usług rzemiosła. Pomocy ze strony rzemiosła oczekiwali również osadnicy. Dlatego też było naturalne, że w Lęborku przede wszystkim zaczęły powstawać warsztaty rzemieślnicze. Warsztaty te zresztą także wymagały remontów oraz uzupełnienia parku maszynowego, narzędzi i materiałów.\nJuż jesienią 1945 roku uruchomiono pierwsze zakłady stolarskie, krawieckie, szewskie, kowalskie, szklarskie, ślusarskie, murarsko-zduńskie i malarskie. Przemysł ruszył dopiero na początku 1946 roku, po dokonaniu najkonieczniejszych remontów.\nZaczyna pracę, w szczupłym co prawda zakresie, Wytwórnia Drożdży w Maszewie, rozpoczyna bardzo ograniczoną produkcję roszarnia lnu w Lęborku, rozpoczynają w powiecie prace gorzelnie, mleczarnie, młyny. Rusza rektyfikacja spirytusu w Lęborku, zaczynają pracę tartaki w Łebie, Borze, Nowej Wsi i w Lęborku. Rozpoczyna pracę fabryka papy i fabryka beczek w Lęborku. Zaczynają kampanię cegielnie nr 1 i 2 w Lęborku oraz w Lędzie-chowie. Przemysł miejscowy przejmuje i uruchamia dużą stolarnię mechaniczną. Wszystko to odbywa się przy niezwykle szczupłych środkach finansowych oraz przy niskim stanie osobowym załóg.\nZiemia lęborska po wyzwoleniu zaliczona została do regionu kaszubskiego i znalazła się we wszystkich trzech okręgach produkcyjnych makroregionu gdańskiego. Od zarania też, zarówno ze względów klimatycznych jak i glebowych, powiat lęborski był zaliczany do powiatu specyficznego, odmiennego od pozostałych powiatów kaszubskich, które tworzyły region kaszubski województwa gdańskiego.\nPomimo że 'ziemia lęborska została wyzwolona w dniu 10 marca 1945 roku, to trwające nadal działania wojenne w rejonie Gdyni i Gdańska, jak również ruchy wojsk sprawiły, że pierwsze siewy wiosenne zostały tu wykonane tylko częściowo. Dlatego właśnie, jak również z powodu braku ludzi, koni, taboru i zaprzęgu wyniki żniw były mierne. Dodatkową okoliczność stanowił fakt, że większość majątków ziemskich pozostawała nadal w administracji Armii Czerwonej. Klucz: Rosiee, Janowice i poszczególne, pojedyncze folwarki. Część gospodarstw rolnych była zdewastowana, brakowało bydła i trzody chlewnej, dotychczasowi użytkownicy gospodarstw rolnych byli w rozsypce, uciekli przed działaniami wojennymi lub przygotowywali się do wyjazdu za Odrę, a ponadto akcja osiedleńcza na początku przebiegała żywiołowo.\nW tej trudnej sytuacji politycznej i gospodarczej państwa nakazem chwili było w możliwie najkrótszym czasie przekreślić cały niemiecki stan posiadania i zasiedlić teren ludnością z centrum kraju. Zasady osiedlania zostały opracowane metodycznie. Plan uwzględniał wszystkie zasadnicze czynniki racjonalnego rozmieszczenia napływających ludzi zarówno do majątków ziemskich, jak i gospodarstw rolnych. Celowo na przykład odprowadzano ludność do lęborskiego z nadmiernie zagęszczonych okolic powiatu wejherowskiego, kartuskiego czy ikościerslkiego.\nWykonanie planu było utrudnione z powodu napływu osiedleńców, którzy przybywali samorzutnie. Należy odnotować, że poważny odsetek pierwszej fali napływającej ma ziemię lęborską stanowili bądź to przejezdni, którzy jechali dalej na zachód lub też wracali do głębi kraju, bądź spekulanci szabrujący majątek żywy i martwy.\nZ drugiej strony, uciekali też ludzie dobrej woli, zniechęceni nie unormowanymi warunkami, uniemożliwiającymi czy raczej utrudniającymi spokojne zagospodarowywanie się. Ta kategoria ludzi powracających do swoich poprzednich miejsc zamieszkania przyczyniała się do powiększania chaosu i wytwarzając powrotną falę dezorientowała władze w ocenie stanu i możliwości akcji osiedleńczej.\nPowiat lęborski posiadający w roku 1945 strukturę „niemiecką" różnił się zasadniczo od pozostałych powiatów regionu kaszubskiego województwa gdańskiego. Różnice wyrażają się znacznie większym udziałem gospodarstw pomad 10 ha i stosunkowo' małym odsetkiem gospodarstw do 5 ha.\nPrzy rozpatrywaniu w tych powiatach przedwojennego stanu inwentarza żywego (1938), dostrzega się różnicę dotyczącą liczby sztuk przypadającej na 100 ha użytków rolnych. Odnosi się to do odzyskanego powiatu lęborskiego i trzech sąsiednich dawnych powiatów znajdujących się w granicach Polski.\nTucz trzody był przed wojną intensywny. Sprzyjał temu zapewniony zbyt do Niemiec, przy czym jakości produktu zbyt rygorystycznie nie przestrzegano. W powiatach kaszubskich warunki intensywnego tuczu nie były tak dogodne, gdyż pojemność rynku wewnętrznego była bardziej ograniczona, a przestawienie tuczu w kierunku eksportu (bekon) napotykało trudności z powodu wysokich wymagań rynku. I tak, Anglicy stawiali wymogi nie tylko dotyczące jakości, żądali także jak najściślejszego dostosowania wyglądu zewnętrznego i opakowania do standardu. Trudności te powoli były przełamywane. Polska zaczęła zdobywać rynek angielski, a produkcja pomorska w tym przodowała, choć nie zdążyła dojść do zupełnego rozkwitu.\nPo wyzwoleniu w powiecie lęborskim stan pogłowia był zdziesiątkowany. Resztki znajdujących się koni i krów wałęsały się bezpańsko po polach, bez opieki. W tej sytuacji kwitł niedozwolony handel bydłem i końmi. Szybka organizacja Milicji Obywatelskiej i Służby Bezpieczeństwa przejawy takiej przedsiębiorczości szybko zlikwidowała, a w miarę napływu na wieś osadników, zwierzęta hodowlane uzyskały odpowiednią opiekę i pogłowie zaczęło szybko wzrastać. Do wzrostu pogłowia przyczyniły się iakże dostawy zagraniczne: z UNRRA i Danii.\nPierwszy spis inwentarza żywego dokonany został przez sołtysów powiatu lęborskiego w grudniu 1945 roku. Zapis autora, uczestnika tego spisu na terenie gminy Wicko.\nWprawdzie ogromna praca pierwszych osadników w początkowych miesiącach prowadzona była żywiołowo, niejednokrotnie chaotycznie, ale ewidencję zastanego majątku prowadzono tu od początku. To, co zostało zarejestrowane jeszcze przez sołtysów niemieckich, a sprawdzone przez pierwszych urzędników powstałych gmin: maszyny czy urządzenia rolnicze, warsztaty, inwentarz żywy i martwy, meble - stanowiło majątek, który był przekazywany osiedlającym się ludziom. Pilnowano tego majątku jak oka w głowie, nie chcąc, by padł ofiarą szabrowników i kombinatorów.\nSzybko zorganizowano służbę zarządów gminnych, wybrano sołtysów. Powstały nowe jednostki organizacyjne w Lęborku i Łebie oraz w innych miejscowościach, w których mieściła się siedziba gminy. W pierwszych miesiącach ta pionierska praca nie była opłacana w gotówce. Posiłki jadano w stołówkach przy komendach gminnych Milicji Obywatelskiej. Raz na jakiś czas przydzielano kilka litrów spirytusu, 'kilka kilogramów masła i innych produktów żywnościowych. Pierwsze wypłaty w gotówce notowano w ostatnich miesiącach 1945 roku.\nZorganizowano pierwsze nadleśnictwo, ewidencyjnie lasy państwowe liczyły wówczas 33 450 ha. Powiat lęborski posiadał 8885 ha wód, w tym 22 jeziora małe i duże.\nSpecyficznym zagadnieniem wyzwolonego powiatu lęborskiego to melioracja i wykorzystywanie znacznych obszarów torfowych. Niemcy uruchomili tu cały system melioracji w kompleksie łąk w dolinie rzeki Łeby dla dużych obszarów użytków zielonych, 18 000 ha po obu stronach rzeki, w tym połowa znajdowała się w powiecie słupskim. Urządzenia melioracyjne z chwilą wybuchu wojny w 1939 roku zostały w dużym stopniu zdewastowane. Wpłynęło to ujemnie na rozwój gospodarki hodowlanej.\nNie przerwał pracy Zakład Naukowo-Badawczy w Poraju w gminie Wicko, opracowujący metody zagospodarowania gleb torfowych i użytków zielonych w dolinie rzeki Łeby8. Zakład rozpoczął prace badawcze po wyzwoleniu na bazie instytutu naukowego, czynnego tu za czasów niemieckich od 1900 roku.\nNie można pominąć działalności służby weterynaryjnej. Latem 1945 roku zorganizowano Powiatową Lecznicę Zwierząt, którą kierowało dwóch lekarzy weterynarii, przy udziale dwóch wykwalifikowanych sanitariuszy.\nZaraz po wyzwoleniu uruchomiono 20 urzędów i ajencji pocztowych. Czynne były dwie centrale automatyczne, zainstalowano 738 aparatów telefonicznych. Placówki pocztowe do końca roku, według stanu ma dzień 31 grudnia 1945 roku, zatrudniały 146 osób.\nW trzy miesiące od wyzwolenia, to jest w maju, ruszyły bezpośrednie pociągi do Gdyni, Słupska, następnie do Łeby i Choczewa. Odbudowano też linię kolejową do Kartuz i Maszewa. Nie odbudowano jedynie linii do Bytowa. W roku 1945 przewieziono przez lęborski węzeł 211 407 osób i 24 241 ton towarów.\nPoczątkowo na terenie ziemi lęborskiej nie było żadnego obiegowego środka płatniczego. Należało jednak myśleć o zaopatrywaniu napływających osadników w żywność, dlatego też natychmiast uruchomiono w Lęborku pięć punktów rozdzielczych, w których wydawano racje żywnościowe meldującym się Polakom. Uruchomiono stołówkę przy ulicy Zwycięstwa 5, w której wydawano posiłki przyjezdnym. Wydawane produkty i posiłki były nieodpłatne, pochodziły bowiem z zapasów istniejących przy Urzędzie Pełnomocnika Rządu do spraw Handlu i Aprowizacji. Punkty te istniały do końca czerwca 1945, a stołówka do października 1945 roku.\nRosnące zasiedlanie powiatu spowodowało powstawanie placówek handlowych, organizowanych przez 'indywidualnych kupców. W miarę usprawniania transportu i wzrostu sieci oraz operatywności handlu hurtowego, zwiększała się różnorodność asortymentu towarowego.\nW reku 1945 powstała w Lęborku hurtownia Centrali Spółdzielni Spożywców „Społem" oraz Powiatowa Spółdzielnia Rolni-czo-Handlowa, która prowadziła skup ziemiopłodów oraz rozprowadzała przydzielone ziarno siewne, ziemniaki i nawozy sztuczne.\nW grudniu 1945 roku czynnych było w Lęborku i Łebie 25 sklepów oraz 15 punktów gastronomicznych, natomiast na wsi lęborskiej czynnych było 26 punktów sprzedaży detalicznej i 10 punktów gastronomicznych.\nW zakresie gospodarki komunalnej panował w Lęborku całkowity chaos. Od samego początku na władze miasta spadł ciężar zarządzania poniemieckimi budynkami mieszkalnymi. Wydział kwaterunkowy przydzielał osiedleńcom budynki i mieszkania.\nZaraz na początku uruchomione zostały wodociągi uszkodzone przez Niemców, następnie Rzeźnia Miejska i Zakład Oczyszczania Miasta.\nW grudniu 1945 reku gospodarka komunalna w Lęborku przejęła pod swój zarząd następujące obiekty:\nUlice i place (łącznie a - b - c) 48,0km\na) o nawierzchni ulepszonej 9,7km\nb) o nawierzchni nie ulepszonej 14,1km\nc) gruntówka 24,2ton\nChodniki (łącznie a - b) 37,3kim\na) o nawierzchni ulepszonej 3,0km\nb) o nawierzchni nie ulepszonej 34,3km\nMosty i wiadukty (łącznie a - b - c ) 282,0m\na) stalowe 25,0m\nb) żelbetowe i kamienne 161,0m\nc) prowizoryczne, drewniane 96,0m\nPowierzchnia ulic i placów\n(łącznie a - b - c) 283,0tys.m2\na) o nawierzchni ulepszonej 70,6tys.m2\nb) o nawierzchni nie ulepszonej 77,2tys.m2\nc) gruntowe 135,2tys.m2\n(łącznie a - b) 86,1tys.m2\na) o nawierzchni ulepszonej 11,0tys. m2\nb) o nawierzchni nie ulepszonej 75,1tys. m2\nPowierzchnia mostów i wiaduktów\n(łącznie a - b - c) 363,8m2\na) stalowe 56,1m2\nb) żelbetowe i kamienne 210,6m2\nc) prowizoryczne, drewniane 97,1m2\nPunkty świetlne (w tym elektryczne)\n8. Studnie publiczne\n9. Zieleń miejska\n10. Lasy komunalne, w tym las parkowy\n11. Ogrody działkowe\n12. Plaża nad rzeką Łebą, częściowo zdewastowana\nNa przestrzeni lat gospodarka komunalna przechodzi ewolucję i reorganizację. Powstaje Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych, natomiast przedsiębiorstwa użyteczności publicznej przekształcają się w Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej.\nPierwszy hotel w Lęborku prowadziła Spółdzielnia Spożywców „Społem" w obiekcie, gdzie mieściła się reprezentacyjna restauracja „Resursa Obywatelska".\nOświata, kultura, zdrowie - oto trzy dziedziny, wokół których budowało się na terenie powiatu /nowe życie, życie polskiej społeczności.\nPionierzy lęborscy na pierwszy plan wysunęli zagadnienie oświaty i kultury oraz rozwój urządzeń zdrowotnych. Ten właśnie czynnik zadecydował o dalszym rozwoju życia gospodarczego i społecznego ziemi lęborskiej.\nNauczyciel ma 'ziemi lęborskiej był pierwszym działaczem w terenie; stawał się orędownikiem polskiej nacji stanu. Nie tylko uruchamiał szkołę i uczył w niej, prowadził także kursy repolonizacyjne dla autochtonów, organizował życie społeczne na wsi, był łącznikiem między ludnością gminy a władzami powiatowymi.\nW roku szkolnym 1945/194.6 czynnych było 47 szkół podstawowych, do których uczęszczało 1933 dzieci. Do końca 1945 roku na ziemi lęborskiej pracowało już nad wychowaniem dzieci osadników i autochtonów 105 nauczycieli.\nPierwsze dwa przedszkola powstały w 1946 roku. Biblioteka powiatowa w grudniu 1945 roku liczyła 960 tomów; czynna już była w każdej gminie świetlica. Pod koniec roku 1945 było ogółem w powiecie 15 świetlic.\nOd 10 marca do 10 lipca 1945 roku szpital w Lęborku podlegał komendantowi wojennemu szpitala - majorowi Armii Czerwonej, lekarzowi Sufikowi10. Szpital, mimo że bazował na wojskowej służbie zdrowia, przeznaczony był także dla ludności cywilnej, a zwłaszcza dla byłych więźniów obozów koncentracyjnych i obozów jenieckich oraz dla obcokrajowców przywiezionych na przymusowe roboty. Opiekowano się również ludnością niemiecką przybyłą z Prus Wschodnich, Litwy i innych terenów.\nPierwszym polskim lekarzem, który przybył na teren Lęborka i przystąpił z miejsca do pracy, był dr medycyny Julian Węgrzynowicz. Przebywał on w czasie wojny w obozie koncentracyjnym w Stutthofie. Był uczestnikiem znanego „marszu śmierci" do Naw-cza i Łowcza, miejscowości znajdujących się na terenie ziemi lęborskiej. Pierwszego kwietnia 1945 roku został głównym lekarzem szpitala. Pod koniec kwietnia 1945 roku szpital - przeznaczony w zasadzie dla 150 chorych - przyjmował w kilku przystosowanych obiektach mieszkalnych i gmachu liceum 1500 chorych. Opiekę nad pacjentami objął 'międzynarodowy zespół lekarzy11. W późniejszych latach lęborski szpital liczył tylko 53 łóżka.\nPod koniec 1945 roku, dzięki inicjatywie nauczycieli i lekarzy, zorganizowano 10 kursów repolonizacyjnych, 10 kursów dokształcających oraz 3 kursy o programie gimnazjalnym.\nRok 1945 zamknięto w sieci szkolnictwa podstawowego takim zestawieniem:\n15 szkół z jednym nauczycielem, 14 szkół z dwoma nauczycielami,\n4 szkoły z trzema nauczycielami,\n5 szkół z czterema nauczycielami,\n10 szkół z pięcioma i więcej nauczycielami.\nOgólnie w powiecie czynne były wówczas 102 izby szkolne. Uruchomiono w 1945 roku także gimnazjum i liceum ogólnokształcące. Dnia 21 lipca 1945 roku Stanisław Iwanowicz został upoważniony przez Kuratorium Okręgu Szkolnego w Gdańsku z siedzibą w Sopocie do zorganizowania w Lęborku szkoły średniej. W tym czasie Lębork już liczył trzy tysiące Polaków. W grudniu 1945 roku czynnych było w tej szkole 10 klas, a 264 uczniów było nauczanych przez 12 pedagogów.\nPatrząc z perspektywy czasowej na rozwój gospodarki ziemi lęborskiej w pierwszym roku po wyzwoleniu, wydawać by się mogło, że rozwój ten przebiegał planowo i spokojnie. Tymczasem każdy, kto rozwój ten obserwował na miejscu od pierwszych dni ugruntowywania się polskiej władzy w tym regionie, wie, że tak nie było.\nByły trudności jak w każdym innym powiecie, dźwigającym się z ruin wojennych, odbudowującym się od podstaw. Były jednak trudności specyficzne, komplikacje dodatkowe. Ziemia lęborska graniczyła ze starymi powiatami, których ludność wykupywała maszyny rolnicze i inne urządzenia, inwentarz żywy, meble. Ruchy migracyjne i inne „wędrówki ludów" były bardzo wielkie. Notowano przypadki szabrowania już nie tylko mebli, ale i pieców kaflowych, płyt nagrobnych i wszystkiego, co podeszło pod rękę.\nPowstawały trudności przy znajdywaniu „wspólnego języka", tu bowiem zbierali się przybysze ze wszystkich stron. Zapobiegała temu ofiarnie pracująca Służba Bezpieczeństwa, Milicja Obywatelska, nauczycielstwo, ludzie skupiający się wokół pierwszych władz gminnych, ormowcy.\nZaczęli ginąć pierwsi ludzie, milicjanci, ormowcy. Powstał nowy typ człowieka, osadnika-pioniera, broniącego zastanego majątku i walczącego, aby rozwój tej ziemi przebiegał prawidłowo, zgodnie z perspektywicznymi planami odbudowy kraju.\nW roku 1945 wobec braku koni, nawozów, maszyn i urządzeń, a przede wszystkim ludzi, zanotować można wystąpienie pierwszych odłogów. Wiosną nie zasiano, na zimę również nie zdążono zaorać ani zasiać wszystkich gruntów. Przybyli ludzie z różnych stron kraju nie umieją gospodarzyć na tych ziemiach. Nie znają tutejszego klimatu, gleby, nie potrafią obchodzić się z ocalałymi maszynami i urządzeniami rolniczymi. Kłopoty te stopniowo będą pokonywane.\nOd lata 1945 wojska Armii Czerwonej zaczynają przekazywać władzom polskim majątki ziemskie. Dokonuje się pierwszych spisów, inwentaryzacji urządzeń, mebli, maszyn, ziemi, odłogów, ugorów. Do końca 1945 roku opanowano sytuację gospodarczą oraz zabezpieczono mienie.\nNajważniejszym czynnikiem zabezpieczającym spokój, ład i porządek na ziemi lęborskiej były różne formy samoczynnie zorganizowanej samopomocy sąsiedzkiej.\nMłodzież, która skupiała się przy utworzonych w gminach i posterunkach Milicji Obywatelskiej świetlicach, zaczęła rozwijać życie kulturalne i dbała o bezpieczeństwo wsd i majątków. Od letnich miesięcy 1945 roku zorganizowano nocne warty. Milicja przydzielała broń tym osadnikom, którzy osiedlali się na skraju wsi. Patrolowano pola, drogi i całe okolice. Młodzież ze Związku Walki Młodej, „Wici" i OM TUR przewodziła każdej akcji społecznej. Odbudowywano^ .szkoły, doprowadzano do porządku zdewastowane gospodarstwa.\nLudność wzajemnie sobie pomagała. W pierwszym okresie sołtysi rozdzielali mleko dla dzieci i starców. Otrzymywali je Polacy i Niemcy, bez różnicy. Wyznaczane podwody przywoziły lekarzy, położne, księży.\nSprawną organizacją likwidowano występujące „dzielnicowe" zawiści. Likwidowano (tafcie przypadki w zarodku, odwołując się do szeroko zakrojonej pomocy sąsiedzkiej i czynów społecznych.\nWłaśnie w czynach społecznych przodowała zawsze ziemia lęborska. Powstały w ten sposób pierwsze na Wybrzeżu Domy Ludowe w Nowej Wsi, Wicku, Choczewie. Tu jako pierwsze w kraju powstały stałe kina wiejskie. Tu zainstalowano pierwsze oświetlenie ulic wiejskich. W Łebie powstał pierwszy w kraju klub „Ruchu". Z Łeby wyruszyła pierwsza wyprawa przez Bałtyk tratwą „Nord". Pożeglował nią Polak Andrzej Urbańczyk z Łeby.\nJak zawsze jednak o powodzeniach i następnie dynamicznym rozwoju ziemi lęborskiej zdecydował czynnik ludzki. O miejscach pamięci na ziemi lęborskiej, poległych w walce o utrwalenie władzy ludowej i ofiarach z pierwszego okresu osadnictwa autor pisze w pracy pt. Lębork, m.in. na podstawie opracowania dr Józefa Ziniewicza.


Jesteś samotnym mężczyzną, szukającym kobiety, która zmieni Twoje życie? Nasze biuro to idealne miejsce na poznanie kogoś, kto może stanie Ci się bliski. Jesteśmy rzetelnie przygotowani, aby Ci pomóc. Sprawdź, co możemy Ci zaoferować?\nPozwoli nam to lepiej Cię poznać i upewnić się, że współpraca z Infinity Love może być dla Ciebie odpowiednim rozwiązaniem.\nNastępnie zaprosimy Cię na wstępne spotkanie, może przez skype, lub w biurze w centrum Warszawy podczas którego poznamy się osobiście i postaramy się dobrze zrozumieć oczekiwania, jakie masz wobec nowego poważnego związku.\nTraktujemy naszych klientów z szacunkiem i angażujemy się od pierwszej chwili, dlatego otwarcie informujemy, że za to spotkanie pobieramy opłatę. Spotkanie może potrwać do 90 minut – w tym czasie Katarzyna Dziuba dedykuje Ci swoją pełną uwagę i doświadczenie.\nPraktyka pokazuje, że pobranie opłaty wstępnej pomaga nam wyeliminować osoby, które nie traktują tego procesu poważnie lub ich intencje nie są uczciwe. Ponadto takie podejście umożliwia nam pełne skupienie się na rozmowie, a nasi klienci doceniają je jako wyraz profesjonalizmu.\nNa tym etapie zadamy Ci wiele szczegółowych pytań, obejmujących różne obszary życia – od religii, przez pochodzenie etniczne, wartości, pracę, cechy, urodę, po styl życia.\nWspólnie stworzymy także archetyp kobiety, która będzie dla Ciebie najlepszym wyborem w aktualnym momencie życia.\nNiektóre z naszych pytań mogą się wydawać banalne, niektóre bardzo osobiste, a niektóre nawet niezbyt mądre, ale wszystkie mają sens. Wtedy porozmawiamy również o naszych programach, by dobrać najbardziej odpowiedni zakres współpracy, a także najwłaściwszy sposób postępowania.\nNastępnie poprosimy Cię o przemyślenie w ciągu kilku dni poruszonych kwestii. Czy wszystko Ci odpowiada? Czy to właściwy moment w Twoim życiu, aby zajmować się tą sprawą? Czy zespół Infinity Love jest dla Ciebie odpowiednim partnerem? Czy program członkowski, który zaproponowaliśmy, jest adekwatny? Czy jest coś, o czym zapomniałeś wspomnieć? Może jest coś jeszcze, co chciałbyś dodać? A może powiedziałeś nam o czymś, co jednak nie ma już większego znaczenia?\nCzy jesteś gotowy, aby zrobić następny krok?\nW tym momencie spotkasz się z naszą love Coach. to spotkanie jest już w cenie programu. Doprecyzujemy Twoją listę życzeń i oczekiwań oraz przedstawimy Ci nasze rozumienie najważniejszych dla Ciebie kryteriów doboru, którymi będziemy się kierować. Gdy Twój typ kobiety i cele zostaną wyraźnie określone, rozpoczniemy poszukiwanie partnerki, z którą będziesz mógł iść szczęśliwie przez życie!\nJeśli jesteś singlem i nie chcesz dłużej pozostawać w tym stanie, prawdopodobnie dotyczy Cię co najmniej jedna z następujących kwestii:\nNigdy wcześniej nie traktowałeś związku poważnie\nStale umawiałaś się z niewłaściwymi kobietami… i wiesz o tym\nJesteś postrzegany jako „przyjaciel”, a nigdy jako potencjalny małżonek\nDo tej pory nie rozwinąłeś umiejętności niezbędnych do pozyskiwania płci przeciwnej\nNasz czas, energia i uwaga są zawsze skierowane na poznanie klienta i jego potrzeb. W oparciu o wieloletnie doświadczenie przygotowaliśmy kilka podstawowych programów.\nFundamentem RELACJI SĄ:\nZaufanie, Chemia, atrakcja i wspólna doracja.\nod K. Dziuby – założycielki biura\nMężczyźni z klasą nie mają problemów, żeby spotykać się z ładnymi kobietami ale to nie chodzi tylko o to\nWszystkie panie oraz członkinie klubu, które miałyśmy przyjemność poznać, będą czuły się bardziej komfortowo, wiedząc, że jesteś Klientem Infinity Love. Dzięki temu już w chwili polecenia spotkania wiemy, że obie strony mają silną chęć poznania drugiej osoby.\nPo każdym spotkaniu przekazujemy informację zwrotną o odczuciach poznanej osoby.\nKim są panie znajdujące się w bazie?\nKandydatki w bazie klubu charakteryzują się:\nGotowością na prawdziwy związek\nSą to kobiety spełnione\ni całej Europie\nWszystkie Panie mogą wziąć udział w organizowanych wydarzeniach, dzięki temu Klientom zapewniamy dostęp do dużej liczby starannie wyselekcjonowanych profili.\nDołącz bezpłatnie jako klient i już dziś zacznij kreować swoje życie\nNie będziesz sam w procesie i otrzymasz nasze wsparcie podczas poznawania i analizowania przedstawionej propozycji\nTowarzyszymy Ci w poszukiwaniu partnerki i dbamy o to, byś zaczął przyciągać kobiety spełniające Twoje oczekiwania


Żywice epoksydowe - Katalog Stron\nDodanych: 1468 Podkategorii: 299 Oczekuje: 1 Gości online: 7\ndarmowe ogłoszeniałódźsprzedażogrzewanie elektrycznesklep internetowysejfypoznańsejfy gabinetowepozycjonowaniekredyttransportpracakatalog wwwsklepLodzwynajembydgoszczreklamaAkcesoria kuchennewroclaw\nFirma CX80 POLSKA to producent preparatów wielofunkcyjnych mających zastosowanie w wielu branżach (np. budownictwie, transporcie drogowym a także kolejowym oraz branży FMCG). Istniejąca od 1991 roku spółka współpracuje z międzynarodowymi koncernami z Austrii, Francji a oprócz tego Niemiec. CX80 POLSKA korzysta z programów Unii Europejskiej wspomagających gospodarkę na rynku międzynarodowym a oprócz tego innowacyjność. Firma zdobyła m. in. Laur Konsumenta 2015, co potwierdza stabilną pozycję rynkową. W jej propozycji znaleźć można zarówno smary, silikony, uszczelniacze, kleje (cyjanoakrylowe, anaerobowe do metalu, hybrydowe), oleje, żywice epoksydowe, jak a także preparaty czyszczące a oprócz tego powłoki ochronne. Przedsiębiorstwo wytwarza również preparaty wielozadaniowe mające 1001 zastosowań w domu, warsztacie a oprócz tego przemyśle a także najmocniejszą na świecie spoinę klejową "AutoWeld".\nTytuł wpisu: Żywice epoksydowe\nDomki rekreacyjne Opol »\nDoświadczenie sięgające ponad 30 lat jest naszą kartą przetargową w przypadku wybierania naszych usług. Kluczową działalnością naszej spółki jest uprawianie domków letniskowych, narzędziowych, garaży z drewna oraz dodatkowo wielu ... szczegóły wpisu\nProfesjonalne brukarst »\nWrocławska firma K&K od czasu kilkunastu lat trudni się wytwarzaniem usług związanych z budową dróg, placów manewrowych, chodników, a oprócz tego parkingów. Fundamentem działalności spółki są usługi brukarskie, roboty ziemne a... szczegóły wpisu\nMikromat to zakład przemysłowy trudniący się produkcją wyrobów i również detali tokarskich natychmiast od ponad 25 lat. Przez ten czas park maszynowy firmy był na nieustannie uzupełniany o kolejne automaty tokarskie i inne maszyny... szczegóły wpisu\nNowoczesny regulator w »\nDobrze zarządzana firma Plast Trading proponuje zainteresowanym klientom różnego typu akcesoria meblowe. Tworzone są one z pasją i zamiłowaniem do tej branży, zatem doskonale spełniają wszystkie swoje funkcje. Zamówić w sklepie mo... szczegóły wpisu\nWyjątkowe drzwi szklan »\nElementarnym fundamentem działalności Villaglass.pl jest szkło artystyczne (głównie fusing) a także produkcja wszelkich elementów dekoracyjnych z jego wykorzystaniem. W asortymencie znajdziesz między innymi drzwi szklane wewnętrzn... szczegóły wpisu\nArchitekt specjalizujący się w projektach budynków o konstrukcji ze stali z blach cienkościennych. W ofercie posiada autorski system hal stalowych. Jest to nowoczesny i wyjątkowo konkurencyjny ekonomicznie produkt, który ciągle je... szczegóły wpisu\nATOM deweloper: Mieszk »\nAtom Deweloper jest znaną spółką budowlaną działającą na terenie Wrocławia i okolic. Firma posiada długoletnią tradycję i ma już na swoim koncie wiele udanych realizacji. Swoją działaność rozpoczęła ponad 13 lat temu, bo w 2006 ro... szczegóły wpisu\nPrzedsiębiorstwo El-Montex jest zakładem robót elektromontażowych. Jesteśmy przedsiębiorstwem, które istnieje od lat. El-Montex posiada: grupę pomiarowo-rozruchową, doświadczoną grupę elektromonterów, własną wytwórnię prefabrykató... szczegóły wpisu\nKompleksowa naprawa po »\nPrzedsiębiorstwo Hydrom rozpoczęła swoją działalność lata temu a oprócz tego od początku gwarantowała swoim klientom szeroką ofertę realizowanych usług. Jest to przede wszystkim serwis, który specjalizuje się w naprawie pomp hydra... szczegóły wpisu


5 wskazówek ułatwiających wybór gryfu na sztangę - inSPORTline\nStrona główna > Potrzebujesz rady? > 5 wskazówek ułatwiających wybór gryfu na sztangę\nJeśli chcesz wzmocnić górną część ciała, nigdy nie przegapisz dwuręcznej sztangi! Jej największą zaletą jest oczywiście to, że można ją samodzielnie zmontować dokładnie według własnych wymagań. Wszystko czego potrzebujesz to sztanga, talerze i para zacisków. Pierwszym krokiem jest wybór odpowiedniego gryfu – zobaczmy, jakimi kryteriami się kierować.\n1. Średnica gryfu\nŚrednica gryfu ma kluczowe znaczenie, ponieważ musi pasować do średnicy otworu w obciążeniach, których chcesz użyć. W środowisku domowym najczęściej spotyka się średnice 30 lub 25 mm, przy profesjonalnym sprzęcie stosuje się prawie wyłącznie trzonki olimpijskie - czyli o średnicy 50 mm.\n2. Długość gryfu\nGryfy o długości od 120 do 180 cm są zwykle wystarczające do normalnego podnoszenia ciężarów. Jeśli masz zamiar wyciskać na ławeczce, najpierw ustal wysokość stojaka na sztangę i odpowiednio dobierz długość sztangi – zwykle będzie to zakres od 180 do 220 cm. Trzonki do jednoręcznych hantli są oczywiście krótsze, a ich długość to około 35 do 40 cm.\nKrzywizna osi sztangi pomoże Ci skoncentrować się na określonych grupach mięśniowych. O ile klasyczna oś prosta nadaje się do wyciskania leżąc lub wzmacniania bicepsów w pozycji stojącej, to oś z krzywizną można wykorzystać podczas wzmacniania tricepsa i innych ćwiczeń skoncentrowanych na konkretnych mięśniach. Ciekawym rozwiązaniem jest podwójny drążek z chwytami, specjalnie ukierunkowany na triceps.\nPonieważ gryf musi wytrzymać duże obciążenia, jest wykonany z wysokiej jakości stali nierdzewnej. Najwyższe nośności można znaleźć na gryfach olimpijskich.\n5. Tym mocowania obciążeń\nObciążenia mocuje się do gryfu za pomocą zacisków sprężynowych lub gwintowanych. Zaciski gwintowane mocniej mocują obciażenia, ale ich przykręcenie zajmuje więcej czasu. Nic bardziej mylnego, wystarczy po prostu nawlec tuleje na pręt.\nGryfy olimpijskie mają specyficzną część ładującą, która się obraca. Dzięki temu są w stanie kompensować ruch obciążeń na wale podczas ostrych ruchów sztangą. Wewnątrz części załadowczej znajdują się łożyska lub tuleje ślizgowe, podczas gdy pręty z łożyskami zawsze skuteczniej spowalniają ruch talerzy.\nJak wybrać odpowiedni gryf dla siebie?\nJak wybrać odpowiednie obciążenia do gryfu?


Weekend we dwoje | S'portofino\nChoć oficjalnie Walentynki to tylko jeden dzień w roku, warto wygospodarować przynajmniej weekend, aby spędzić romantyczny czas ze swoją drugą połówką, z dala od miejskiego zgiełku, presji i codziennych obowiązków. Polska obfituje w urokliwe miejsca i luksusowe hotele: rewelacyjna kuchnia, piękne zaplecze SPA, wytworne pokoje i obsługa na najwyższym poziomie. Zobacz nasze propozycje wyjątkowych hoteli w Polsce i już teraz zaplanuj niezapomniany weekend!\nHOTEL IRENA ERIS SPA, Polanica Zdrój.\nTa urokliwa miejscowość leżąca na południu Polski, otoczona majestatycznymi górami i łagodnymi pagórkami, to coś, co spodoba się miłośnikom zimowego relaksu. Świetnie urządzone pokoje zachęcają do odpoczynku, a szeroka oferta Centrum SPA i Wellness sprawia, że każdy znajdzie coś dla siebie. Masz ochotę na zakupy? Zajrzyj do salonu S’portofino na terenie SPA i wybierz coś dla siebie!\nZOBACZ PRODUKTY APRES SKI\nZOBACZ OBUWIE MOON BOOT\nA może... morze?\nBOULEVARD, Ustronie Morskie.\nJeśli masz ochotę poczuć morską bryzę, nie wylatując na południe Europy, rozwiązanie jest prostsze niż myślisz. Ustronie Morskie nie tylko zapewni Ci stosowną dawkę jodu, ale pozwoli Ci naładować baterię w najlepszym możliwym stylu. Na jego terenie mieści się jeden z najlepszych, nadmorskich hoteli. Boulevard zdaje się być stworzony dla par. Widok na morze, prywatne jacuzzi, obszerny taras i luksusowe wnętrza sprawią, że zapomnicie o całym świecie.\nZOBACZ MODELE KURTEK\nZOBACZ PRODUKTY CONTE OF FLORENCE\nW zielonej krainie\nLEMON RESORT SPA, Gródek nad Dunajcem.\nDawno nie było Cię w Beskidach? Gródek nad Dunajcem jest więc obowiązkowym punktem walentynkowej wycieczki. Odwiedź ten romantyczny zakątek i zakochaj się w pięknej naturze południowej Polski. Obłędna kuchnia, ekskluzywne zaplecze wellness i przepiękne widoki na Jezioro Różanowskie sprawią, że Lemon Resort Spa na stałe wpisze się do Twoich corocznych planów. Nie możesz sobie pozwolić na weekend bez dzieci? Wykwalifikowani animatorzy zapewnią Twoim pociechom mnóstwo atrakcji!\nZOBACZ KOLEKCJĘ SPA\nZOBACZ MODELE DLA DZIECI


Do kiedy potrwa katastrofa polskiej kultury? ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Do kiedy potrwa katastrofa polskiej kultury?\nDo kiedy potrwa katastrofa polskiej kultury?\nCieślak: Do kiedy potrwa katastrofa polskiej kultury\nCzwartkowa konferencja premiera Mateusza Morawieckiego zmroziła ludzi kultury, która nie jest uwzględniona nawet w czwartym etapie przechodzenia do normalności - pisze Jacek Cieślak w Rzeczpospolitej.\nW czwartkowym wieczór, ci ze środowiska kultury, którzy nie oglądali bezpośredniej transmisji konferencji Mateusza Morawieckiego - przekazywali sobie informację, że najważniejsza dla nich decyzja premiera wypowiedziana jest w siódmej minucie i siódmej sekundzie zapisu wystąpienia. Licząc od końca.\nTo liczenie kultury od końca, wydaje się, niestety, znamienne. Jednocześnie kultura została wrzucona do jednego worka z imprezami masowymi. Premier Mateusz Morawiecki powiedział o nich tak:\n- Zakaz będzie obowiązywał dłużej, bo to ograniczenie nie nakłada aż tak bardzo dużych restrykcji na gospodarkę jako taką, a jednocześnie imprezy niosą ze sobą bardzo duże ryzyka. Dlatego na ten moment jest to zakaz do odwołania. I nie planujemy jego zniesienia ani w pierwszym, ani w drugim, ani trzecim, ani czwartym etapie.\nJest rzeczą bezwzględnie zrozumiałą, że gromadzenie się większych grup uczestników życia kulturalnego czy rozrywkowego w warunkach pandemii, która zagraża życiu - musi być postrzegane przede wszystkim z perspektywy walki o ochronę życia i zachowanie zdrowia. To jest teraz najważniejsze.\nJednocześnie wydaje się, że obecne traktowanie kultury, także w kategoriach gospodarczych, co najmniej zaniża jej znaczenie. A przecież warto myśleć o niej również jako o tej wartości, która pozwala wielu milionom Polakom skazanym na izolację, utratę zarobków, a nawet pracy - łatwiej znieść najtrudniejszy od wielu dekad czas.\nPrzykładów jest wiele. Koncert Krzysztofa Zalewskiego w sieci pod hasłem "Kwarantanna Na Na" tylko w 6 godzin miał 560 tysięcy wyświetleń. Czytającą swoje opowiadanie noblistkę Olgę Tokarczuk wysłuchało kilkadziesiąt tysięcy widzów. Spektakl TR Warszawa "Cząstki kobiety" obejrzało w kilka godzin w formie streamimgu 10 tysięcy widzów. A to tylko część tego, co robili dla nas i robią artyści. Pro publico bono!\nNiech nie będzie to poczytane za przejaw zdrady narodowej, bo przecież w Polsce różne stawia się zarzuty!, ale po konferencji polskiego premiera przeczytałem sobie dla polepszenia nastroju wypowiedź niemieckiej minister kultury. Monika Gruetters powiedziała: "Nasze społeczeństwo demokratyczne potrzebuje wyjątkowego i różnorodnego krajobrazu kulturowego i medialnego w tej historycznej sytuacji, która do niedawna była niewyobrażalna. Twórcza odwaga kreatywnych ludzi może pomóc w przezwyciężeniu kryzysu. Powinniśmy wykorzystać każdą okazję, aby tworzyć dobre rzeczy na przyszłość. Dlatego obowiązują następujące zasady: artyści są nie tylko niezbędni, ale także niezbędni, szczególnie teraz"\nMożna powiedzieć, że to tylko słowa. Tak: jednak w czasie, kiedy artyści nie mają żadnych perspektyw nawet w "czwartym etapie" przechodzenia do normalności - słowa mają znaczenie. Tym bardziej, że to dobra kultury stworzone przez artystów - książki, filmy, muzyka, rejestracje spektakli i koncertów - pozwalają nam nie ulec zbiorowej depresji i wypełniają trudny czas.\nSłowa premiera są ważne, ponieważ wyrażają stosunek do ludzi kultury, którzy są nie tylko natchnionymi pięknoduchami, ale i pracownikami, mającymi do utrzymania rodziny, płacącymi kredyty.\nDlatego jednocześnie warto przypomnieć deklarację wicepremiera i ministra kultury Piotra Glińskiego: "Całkowita wartość pomocy dla sektora kultury w różnych formach może mieć wartość do 4 mld zł, czyli prawie tyle, ile wynosi roczny budżet resortu".\nKULTURA JAK SPORT\nW analizie stanowiska rządu wobec kultury na czas pandemii trzeba rozszyfrować rozumienie pojęcia "imprezy masowe". Wedle ustawy nie obejmują one bowiem działalności teatrów, filharmonii, klubów, domów kultury i bibliotek. To jednak nie było oczywiste nawet dla tych, którzy nimi zarządzają. Dlatego na kilkanaście godzin przed wprowadzeniem rządowego zakazu działalności instytucji kultury - minister Gliński komunikował, że mogą działać. Teraz sytuację instytucji kultury musimy obserwować przez pryzmat decyzji rządu dotyczących gromadzenia się w przestrzeni publicznej.\nTo bardzo ważna kwestia, którą po czwartkowej konferencji premiera Morawieckiego trzeba na nowo przemyśleć. Kanwą są rozmowy szefa rządu ze środowiskiem sportowym, a premier podkreślił, że trzeba myśleć o tym, by sportowcy mieli m. in. stosowne warunki przygotowań do olimpiady. Wspomniał, że oczekuje propozycji od Polskiego Związku Piłki Nożnej i Zbigniewa Bońka na temat możliwości wznowienia rozgrywek piłki nożnej, oczywiście, bez udziału widowni na stadionach.\nTakie deklaracje premiera powinny być traktowane przez środowisko kultury jako sygnał do aktywizacji oraz sformułowania własnych propozycji. Praca aktorów na planie filmowym i telewizyjnym, a także próby i występy aktorów teatralnych - odbywają się bowiem w dokładnie takich samych warunkach jak sportowców. Nie wymagają obecności grupy większej niż dwie piłkarskie drużyny wraz z osobami sztabu trenersko-medycznego.\nTrzeba dodać, że tłok na planie czy na scenie nie jest też większy niż w alejkach sklepowych, które mają się zapełnić, czy w biurach. Tymczasem zielone światło dla zespołów filmowych i teatralnych da szansę do wznowienia produkcji, która zasili w najbliższych miesiącach program stacji telewizyjnych oraz portali streamingowych. A także teatrów, mogących oferować swoje nowe premiery w systemie pay per view. Jeśli tylko aktorzy uznają, że praca nie zagraża zdrowiu i życiu. Dlatego niezbędna jest dostępność testów.\nW podobnym trybie mogą pracować muzycy pop, pracownicy muzeów i galerii. Bardziej problematyczne są sytuacje orkiestr filharmonicznych czy zespołów operowych. Tragiczna wydaje się sytuacja kiniarzy oraz organizatorów dużych koncertów.\nNajważniejszym zadaniem świata kultury powinno być teraz stworzenie wspólnej reprezentacji, która będzie mogła prowadzić merytoryczny dialog z rządem na temat dalszych perspektyw pracy. Warto też uzmysłowić wszystkim, także politykom, co kryje się pod pojęciem kultura i rozrywka - także w wymiarze ekonomicznym.\nNa podstawie danych Głównego Urzędu Statystycznego, ale też badań zleconych przez resort kultury, można szacować, że w sektorze kultury pracuje 300 tys. osób, co stanowi około 2 procent wszystkich pracujących w polskiej gospodarce. Tyle samo co w hotelarstwie i gastronomii.\nMożna sądzić, że wartość dodana wytwarzana przez sektor kultury wynosi ponad 30 mld zł, co odpowiada około 2 procentom wartości dodanej w całej gospodarce. Kilka lat temu szósta część tej sumy przypadała na telewizję.\nJednocześnie nie można zawężać do tych procentów wpływu kultury na całą gospodarkę. Proszę sobie wyobrazić reklamę, telewizję i Internet bez muzyki i filmów. A kultura ma też wpływ na hotelarstwo, gastronomię, usługi, konsumpcję. W pewnych okresach, w niektórych regionach może to dawać do 10 procent lokalnych budżetów.\nJeśli ktoś ma wątpliwości, kierunek światowy jest oczywisty: we francuskim sektorze kultury pracuje prawie 2 mln osób i już od lat przynosi wyższe zyski niż produkcja samochodów. Zaś wpływy sektora turystycznego powiązanego z kulturą są najważniejszym źródłem dochodów Regionu Paryskiego.\nTakże w Polsce dynamika wzrostu związanego z turystyką oraz imprezami masowymi jest ogromna. Od 2013 do 2017 r. liczba imprez masowych wzrosła z około 6 tysięcy do 7 tysięcy rocznie, zaś uczestnictwo w nich - z 21 mln do 26 mln uczestników.\nTu trzeba obalić mit bezwzględnej dominacji sportu. Na wydarzenia kulturalno-rozrywkowe przypada tylko kilka procent mniej uczestników niż na wydarzenia sportowe. Mowa jest o rocznej widowni liczącej ponad 10 mln ludzi.\nNie bez powodu wszystkie polskie miasta, małe i duże, dotują wydarzenia kulturalne i festiwale - bezpośrednio i pośrednio. Kiedy na muzycznym Openerze w Gdyni padł w 2018 r. rekord frekwencji 140 tysięcy uczestników, zaczęło się mówić, że tydzień przypadający na festiwal - to czas największych obrotów w ciągu roku w pasie od Helu do Gdańska. Władze Gdyni ekwiwalent reklamowy Openera oceniają na ponad 100 milionów złotych.\nSzacuje się, że od momentu otwarcia gdańsko-sopockiej Ergo Areny w sierpniu 2010 r. do końca 2017 r. ponad tysiąc imprez obejrzało 3 mln gości gości. W latach 2010-2015 łączne wydatki widzów Ergo Areny zaliczonych do kategorii turystów pochodzących spoza Trójmiasta sięgnęły pół miliarda złotych.\nZ kolei średni wydatek przyjeżdżających do Tauron Areny w Krakowie - poza halą! - wynosi 333 zł. 70 proc. przedstawicieli branży noclegowej i 40 proc. branży gastronomicznej zauważa wpływ Tauron Areny Kraków na wzrost liczby gości i swoich zarobków.\nAle godna zauważenia jest też praca innych branż. Wedle GUS w 2017 r. wyprodukowano około 250 filmów kinowych i telewizyjnych. Produkcja rosła. W 2019 r. polskie kina sprzedały rekordową liczbę ponad 60,2 mln biletów za ponad 1,13 mld zł. Na to złożył się wysiłek ludzi pracujących w blisko półtora tysiąca sal kinowych. Teraz są pozbawieni pracy.\nWartość polskiej fonografii szacuje się na ponad 400 mln zł, z czego ponad sto milionów przynosi już muzyka w sieci.\nW Polsce pracuje ponad 6 tysięcy aktorów. Ci pozbawieni etatów, znaleźli się na lodzie. Tymczasem według GUS w 2017 r. działalność sceniczną prowadziło 187 teatrów i instytucji muzycznych posiadających własny zespół artystyczny. Zorganizowały ok. 70 tys. przedstawień i koncertów, które zgromadziły około 14 mln widzów i słuchaczy.\nTeatry w mniejszych miastach, takich jak Radom czy Bielsko-Biała, gromadzą blisko 100 tysiące widzów rocznie. W Warszawie tylko sceny prowadzone przez Krystynę Jandę przyciągają dziennie do 800 teatromanów. Z kolei muzyczna Roma ma na afiszu "Aidę" Eltona Johna i Tima Rice'a, na którą pracowało 70 aktorów i muzyków zatrudnionych wyłącznie na umowę o dzieło, a także 30 pracowników z firm zewnętrznych. Wpływy z sali mieszczącej blisko tysiąc osób wynosiły tygodniowo blisko milion złotych. Teraz wszyscy stracili pracę.\nNa polską kulturę składa się też tysiąc muzeów, które przyciągają rocznie ponad 10 mln widzów oraz kilkaset galerii sztuki, mających pięć milionów widzów rocznie.\nWarto o ich pracownikach pomyśleć w dającym się zaplanować etapie powrotu do normalności. Z konkretnym programem powinno wystąpić również środowisko kultury.\nJak zareaguje wicepremier Gliński na list prezydent Dulkiewicz i marszałka Struka? Piotr Wyszomirski\nKonferencja premiera Morawieckiego i sprawa kultury Jacek Cieślak


Ateizm walczący, sceptyczny i pobożny | Miesięcznik Znak\nRichard Dawkins i ks. Michał Heller po dyskusji o nauce i religii w Brnie, 1996 r. Rozmowa została wyemitowana w BBC pt. God under the microscope, a obecnie można ją obejrzeć na portalu YouTube fot. z archiwum ks. Hellera\nMichał Jędrzejek marzec 2021\nAteizm walczący, sceptyczny i pobożny\nJakie pytania stawiają dziś ateiści? Czym jest dla nich religia? Jakie formy przyjmuje ich niewiara? Krótki przegląd nowych książek o ateizmie.\nMichał Heller. Pytanie o Boga i ateizm\nPrzygody „boga filozofów”\nUczciwie wobec ateizmu*\nCzy ateizm to dzisiaj „temat”? Niekoniecznie. Można by śmiało przekonywać, że to pojęcie, które lęk i fascynację budziło dawno, w XIX w., w czasach Feuerbacha i Marksa, Nietzschego i Dostojewskiego, Renana i Darwina. Ateizm przez jednych postrzegany był jako nieubłagana konsekwencja rozwoju nauki i szansa na emancypację ludzkości, a przez innych jako zagrożenie dla moralności i ładu społecznego. Jak przypomina Georges Minois w Historii ateizmu, to wtedy powstawały specjalne stowarzyszenia ateistów czy czasopisma niewierzących – pokroju francuskiego „L’Athée”, które wzywało w numerze z maja 1870 r.: „Bóg albo materia! Trzeba wybierać”. Publikowano wtedy nawet „katechizmy wolnomyślicieli” w formie tanich broszurek z krótkimi odpowiedziami na pytania o to, kim jest i w co wierzy wolnomyśliciel.\nIstnieją dziś kraje w Europie, w których więcej jest osób deklarujących się jako niewierzące niż tych religijnych. Według badań Eurobarometru z maja 2019 r. to Czechy, Holandia i Szwecja. A jednocześnie wydaje się, że tematyka ateizmu nie wzbudza dawnych emocji.\nPewnie dlatego że wielu z owych nones to nie tyle zdeklarowani ateiści, ile osoby obojętne wobec kwestii religijnych i „hipotezy Boga”. Apateiści – jak mówią niektórzy badacze. Europejskie społeczeństwa przyzwyczaiły się, że żyją w nich obok siebie osoby o różnych światopoglądach – a stosunek do idei Boga jest dla wielu sprawą prywatną czy wręcz intymną, która niekoniecznie nadaje się do roztrząsania w publicznych dyskusjach.\nAteizm pojawia się na sztandarach wtedy, gdy jego oponenci odgrywają ważną rolę społeczną, polityczną i intelektualną. Krótko mówiąc – ateizm nabiera atrakcyjności w sytuacji, gdy religia zdobywa wydatny wpływ na sferę publiczną. Pamiętam, jak nestor polskiej humanistyki prof. Krzysztof Pomian od takich rozważań rozpoczął swój referat na konferencji Ateizm po polsku na UW w 2017 r. Wspomniał, że gdyby konferencja na podobny temat odbywała się we Francji, nie wziąłby w niej udziału. W Polsce zaś czuł się do tego po prostu zobowiązany – aby dać jakiś odpór opcji katolicko-narodowej i dominacji Kościoła w życiu publicznym.\nChoć więc liczba niewierzących Polaków formalnie nie jest wielka (9% według ostatnich badań CBOS-u), to – wobec rosnących napięć dotyczących miejsca religii w życiu publicznym – ateizm jest w naszym kraju „tematem”. W zrozumieniu różnych typów niewiary i argumentacji, która za nimi stoi, mogą pomóc wydane ostatnio u nas książki. Przedstawiają one dobrze trzy rodzaje ateizmu: walczący, sceptyczny i pobożny\nCzterej jeźdźcy apokalipsy. Jak się zaczęła ateistyczna rewolucja (2019, tłum. P. Szwajcer) to zapis rozmowy Richarda Dawkinsa, Daniela Dennetta, Sama Harrisa i Christophera Hitchensa. Najsłynniejsi przedstawiciele tzw. nowego ateizmu spotkali się we wrześniu 2007 r. i w swobodnej rozmowie omawiali swój stosunek do religii. Opublikowana dyskusja poprzedzona specjalnie przygotowanymi esejami trzech z nich (Hitchens zmarł na nowotwór w 2011 r.) daje krótkie wprowadzenie do sposobu myślenia tego rodzaju „ateistów walczących”.\nWarto przy okazji zauważyć, że nowy ateizm zyskał popularność właśnie dzięki powrotowi do sfery publicznej religii w jej najgorszym wydaniu. Najsłynniejsze książki „czterech jeźdźców” publikowane były niedługo po ataku dżihadystów z 11 września i w samym środku tzw. wojny z terroryzmem.\nNowi ateiści traktują religię jako zbiór przekonań, które należy odrzucić z powodów poznawczych i moralnych. Z powodów poznawczych, dlatego że nauka proponuje obraz świata, który niekiedy wchodzi w bezpośredni konflikt z twierdzeniami religijnymi (tak jest choćby w przypadku literalnej lektury Biblii zakładającej, iż świat ma ok. 6 tys. lat, a wszyscy ludzie wywodzą się od jednej pary – Adama i Ewy), a niekiedy po prostu czyni je – w ich przekonaniu – „mało prawdopodobnymi”. Czy wobec wieku i wielkości Wszechświata można uznać, że to człowiek jest celem jego istnienia? „Rozszerzający się Wszechświat, prawa fizyki, dopasowanie stałych kosmologicznych, prawa chemii, powolne obroty ewolucyjnych młynów – to wszystko miałoby zaistnieć wyłącznie po to, byśmy po czternastu miliardach lat mogli powstać my! (…) Uwaga Wszechświata skupiona jest na mnie! Czyż to nie niewyobrażalna bezczelność wierzyć w coś takiego” – zapisuje Dawkins, przechodząc od argumentów poznawczych do moralnych, dostrzegając w postawie osoby religijnej pychę i „bezczelność”. Najważniejszym argumentem moralnym jest jednak kwestia cierpienia w świecie. Harris uważa, że sprawa jest oczywista: „Nie warto zbyt długo rozwodzić się nad wizją wszechwiedzącego, wszechmocnego i wszechdobrego Boga”. Podaje przykład z codziennej gazety – w Brazylii urodziły się dzieci cierpiące z powodu mikrocefalii wywołanej zakażeniem matki przez komara przenoszącego wirus Zika. Dzieci urodziły się z malutkimi główkami i mają przed sobą krótkie i pełne cierpień życie. „Czy ów wszechwiedzący i będący samym dobrem Bóg uczynił cokolwiek, by ją [matkę] ochronić? Nic! Dosłownie nic!”\nMożna nazwać ich „ateistami walczącymi”, ponieważ aktywnie działają na rzecz ograniczenia wpływów religii. Są przekonani, że religie są oparte na ślepej wierze, społecznie szkodliwe, prowokują do konfliktów i przemocy, a ludziom żyłoby się bez nich lepiej. Gdy z trudem znajdują jakieś pozytywne cechy życia religijnego, to w zgoła nieoczywistych miejscach. O ile Dennett dostrzega jeszcze pewien wspólnotowy charakter Kościołów („znam wielu ludzi, których życie byłoby puste, samotne i ponure, gdyby nie wsparcie, jakie całkiem bezinteresownie otrzymali od którejś z organizacji religijnych”), o tyle Dawkins wydaje się doceniać głównie bożonarodzeniowe zwyczaje („Nie mam najmniejszego problemu z choinką”).\nTa, można by rzec, wolteriańska krytyka religii wydobywa autentyczne i być może nieprzezwyciężalne trudności chrześcijańskiej doktryny. Wydłużający się dzięki poznaniu naukowemu „czas świata”, znajomość mechanizmów ewolucji, która jest procesem trwającym miliony lat i opartym na przypadkowych mutacjach, sprawiają, że pojawiają się zdroworozsądkowe wątpliwości: czy to my, ludzie, jesteśmy centrum i celem istnienia świata – tak jak zakłada tradycyjna teologia? Czy świat pełen cierpienia ludzi i innych stworzeń rzeczywiście kierowany jest przez dobrego i wszechmocnego Stwórcę? Pytania zadawane z ironiczną ostrością mogą skłaniać do porzucenia religii bądź poszukiwania innych obrazów Boga – być może nie wszechmocnego, lecz będącego jedynie współczującym świadkiem losów człowieka.\nJednocześnie nierzadko irytować mogą uproszczone opozycje w opowieści nowych ateistów. Na przykład gdy ci swawolnie przeciwstawiają sobie rozum i wiarę, naukę stojącą po „jasnej stronie mocy” i religie – jak mówi Hitchens – „wszystkie (…) równie zepsute, fałszywe, nieuczciwe i ponure”. Nie zauważają przy tym, że również poglądy naukowe mogą stać się ideologicznym paliwem i narzędziem przemocy – tak jak w przypadku idei rasistowskich i eugenicznych wspieranych przez wybitnych uczonych pokroju Ernsta Häckela czy Juliana Huxleya. Ten ostatni przekonywał o ewolucyjnej niższości „rasy czarnej” i snuł plany sterylizacji osób ze społecznego marginesu – w czym nie był bynajmniej odosobniony wśród zachodnich elit intelektualnych I poł. XX w. Nie trzeba zresztą daleko szukać przykładów rozumu „zaślepionego” – w toku dyskusji Hitchens bez wątpliwości popiera amerykańskie interwencje w Iraku i Afganistanie. Wygłasza peany na rzecz zaangażowanych tam dywizji wojskowych („prawdziwych bojowników o sekularyzm”) i domaga się bezwzględnej walki z dżihadystami („Rozwiązanie jest jedno – oni powinni zostać wyeliminowani. Usunięci. To moja bardzo pierwotna reakcja – konieczność zniszczenia wroga, by zapewnić własne przetrwanie”). Z takim podejściem najwyraźniej łatwo zaakceptować śmierć tysięcy irackich cywili w wyniku wojny. Jak różnie bywa ze sprawą „wiary” i „rozumu”, widać było też w tym, jak Hitchens przez lata wierzył w pozbawione dowodów przekonanie, iż Saddam Husajn jest w posiadaniu broni masowego rażenia.\nNie znajdzie się też u nowych ateistów wzmianki o tym, że dziejów relacji religii i nauki nie można sprowadzić wyłącznie do konfliktu – choćby w świecie średniowiecznego islamu rozkwitały matematyka i astronomia. Ani o tym, że z motywacji religijnych mogą płynąć przekonania etyczne i polityczne wartościowe także dla ateistów: przypomina o tym choćby fakt, że jednym z pionierów idei wolności religijnej i neutralności światopoglądowej państwa był amerykański baptysta Roger Williams żyjący w XVII w., który wprowadził te zasady w stworzonej przez siebie kolonii Rhode Island.\nTym, co wyróżnia nowych ateistów, jest traktowanie religii jako „prymitywnej nauki” – tzn. takiego sposobu wyjaśniania zdarzeń w świecie, który opiera się na arbitralnie przyjętych założeniach i nie ma żadnej mocy prognostycznej. Stąd dziwaczne na pierwszy rzut oka stwierdzenie Dawkinsa: „Przewidywania teorii kwantów zostały niezliczoną ilość razy zweryfikowane empirycznie (…). A na podstawie tajemnicy Trójcy Świętej nie jesteśmy w stanie formułować przewidywań. Tym bardziej precyzyjnych i takich, które się sprawdzają”. Czy takie postrzeganie religii jest uzasadnione?\nNie zgadza się z nim John Gray, brytyjski filozof, autor Siedmiu typów ateizmu (2020, tłum. A. Wilga). Według niego „religia to próba odnalezienia sensu w zdarzeniach, a nie teoria mająca objaśnić ludziom wszechświat”. Nawet gdyby udało się wyjaśnić naukowo przyczyny różnych zdarzeń, pozostaje pytanie o ich sens, czyli o to, co nadaje wartość naszemu życiu, w co się warto angażować, po co żyjemy.\nDodaje też, że „dla większości ludzi religia obejmowała raczej pewne praktyki niż wierzenia”. Tak jest choćby w judaizmie, w którym zawsze przestrzegano przede wszystkim pewnych reguł (ortopraksja) niż zbioru wyznaczonych tez (ortodoksja). Dziś zresztą można spotkać Żydów, którzy chętnie celebrują religijne święta i uczestniczą w nabożeństwach, ale niekoniecznie przyjmują przekonanie o Bożym działaniu w świecie. W wielu religiach – np. hinduizmie – doktrynalne spory nigdy nie miały większego znaczenia. Inaczej było w chrześcijaństwie, choć i w nim zrodziła się tradycja apofatyczna, która uznaje nasze sądy o Bogu za pewne antropomorficzne przybliżenia nieoddające adekwatnie rzeczywistości Boga i zawsze obarczone błędem.\nTakie ujęcie na pewno pozwala zrozumieć, dlaczego argumenty scjentystyczne nie muszą mieć kluczowego znaczenia dla procesu sekularyzacji.\nDla wielu ludzi religia to nie tylko zbiór pewnych twierdzeń o świecie, ale cotygodniowy zwyczaj pójścia do kościoła czy meczetu, postawa przekazana przez rodziców, rytuały przejścia.\nMożna tu dodać celną uwagę angielskiego historyka Owena Chadwicka: „Religia pokazywała swoją największą moc, kiedy człowiek stał na cmentarzu nad grobem swojej matki bądź ojca”. Religia jest kwestią nie tylko przeświadczeń na temat świata, ale też tożsamości, rodzinnej i kulturowej ciągłości, szacunku dla obyczaju. Być może w praktyce nie tak rzadka jest postawa, gdy przyjmuje się przekonania z ducha teologii negatywnej – w myśl której rzeczywistość Boga to tajemnica nie do uchwycenia przez ludzki umysł, łącząc je z przywiązaniem do znanej nam, kulturowej formy religijności – a więc praktykowania tej religii, w której zostaliśmy wychowani.\nJednocześnie rozdział w duchu NOMA, czyli rozłącznych magisteriów nauki i religii, gdzie jedna dziedzina zajmuje się wyjaśnianiem świata, a druga jego sensem, nie jest w pełni satysfakcjonujący. Tradycje religijne w końcu formułują pewne sądy na temat faktów, a nie tylko na temat wartości. Zauważa to sam Gray, pisząc o tym, iż „do prawdziwego starcia dochodzi nie tyle między religią a nauką, ile między chrześcijaństwem a historią”. To, że chrześcijaństwo opiera się na opowieści o konkretnych historycznych wydarzeniach dotyczących Jezusa Chrystusa, pozwala też poddać je alternatywnym interpretacjom. Konsekwentne uhistorycznienie Jezusa, przedstawienie go jako jednego z wielu wędrownych nauczycieli w Palestynie I w., może zasiać ziarno wątpliwości co do jego wyjątkowości. W tym sensie także według Graya odkrycia naukowe (czy sama perspektywa historyczna) mogą stanowić wyzwanie dla chrześcijan.\nGray w swojej książce rozróżnia siedem typów ateizmu. Jest tu więc analizowany m.in. scjentystyczny nowy ateizm, świecki humanizm czy mizoteizm (postawa nienawiści do Boga reprezentowana przez markiza de Sade’a czy Iwana Karamazowa „zwracającego Bogu bilet”). Brytyjskiemu filozofowi najbliższe są „ateizm bez postępu” reprezentowany przez Josepha Conrada i George’a Santayanę oraz „ateizm milczenia” Arthura Schopenhauera, który okazuje się nieodległy od teologii negatywnej Barucha Spinozy i Lwa Szestowa. Gray sympatyzuje z przekonaniem, że nawet jeżeli jakiś Bóg istnieje, to nic albo prawie nic o nim powiedzieć nie można. Odrzuca zaś zdecydowanie „świecki mit” nieuchronnego postępu i wiarę w to, że zniknięcie religii zmieni społeczne stosunki na lepsze. W tym sensie można powiedzieć, że Gray to „ateista sceptyczny”, choć można by pewnie mówić o nim jako o „agnostyku”.\nJego książka ma charakter eseistyczno-anegdotyczny, skrzy się więc od różnych historyjek na temat opisywanych myślicieli i myślicielek. Niektóre są całkiem zabawne. Najbardziej spodobała mi się opowieść o ateistycznej rzeczniczce egoizmu Ayn Rand, która tworząc wizję dobrego, świeckiego życia, formułowała opinie na najróżniejsze tematy, np. tańca. Stwierdziła więc, że niektóre tańce są w zbyt dużym stopniu oparte na instynkcie (tango), a inne przeintelektualizowane (fokstrot). Jaki taniec według Rand najlepiej łączy ciało i umysł? Okazuje się, że stepowanie. Fred Astaire nie wiedział, że łączy w idealnej syntezie siły instynktu i rozumu.\nTe anegdotki mają chyba często służyć – jak w popularnej niegdyś książce konserwatywnego historyka Paula Johnsona Intelektualiści – ośmieszeniu świeckich rzeczników rozumu, pokazując arbitralność ich zapatrywań na temat tego, co jest racjonalne. Ostatecznie nie bardzo pomagają w lepszym zrozumieniu ich myśli. Grayowi można jednak zarzucić też coś innego. O ile nowi ateiści unikają dostrzegania religijnych źródeł świeckich przekonań, o tyle Gray widzi je po prostu wszędzie. Nasza współczesna wrażliwość moralna, idea postępu, liberalizm i komunizm – to wszystko rzekomo ma swoje źródła w religii, a zwłaszcza w chrześcijaństwie. Markiz de Sade według niego to postać „religijna” (jedynym argumentem za tą religijnością jest… „głęboka nienawiść markiza do religii”), a krytyk chrześcijaństwa Nietzsche okazuje się „myślicielem nieuleczalnie chrześcijańskim”. Według Graya to monoteizm, nie zaś oświecenie, stanowi „podstawowe źródło praktykowania tolerancji”, a to z powodu Jezusowego nauczania o oddawaniu cesarzowi tego, co cesarskie. Jednocześnie nieco później sam sobie przeczy, stwierdzając, że „gdyby świat starożytny pozostał politeistyczny, ludzkości być może oszczędzono by religijnej przemocy, która zwykle towarzyszy głoszeniu wiary monoteistycznej”. Może więc źródła praktykowania tolerancji znaleźć można już w politeizmie? A może oświeceniowe idee też odegrały istotną rolę w poskramianiu ekspansywnych dążności monoteizmu? A może historia idei jest w ogóle bardziej skomplikowana, niż to wydaje się dwóm obozom: tym, którzy postrzegają ją jako walkę naukowego rozumu z zabobonem (nowi ateiści), i tym, którzy jak Gray widzą w myśli nowożytnej wyłącznie przypisy do religii?\nInny jeszcze rodzaj ateizmu przedstawia Mateusz Pencuła w książce Ateistyczna apologetyka religii we współczesnej filozofii polskiej (2020). Jej bohaterami jest pięciu polskich myślicieli: Henryk Elzenberg, Stanisław Lem, Marian Przełęcki, Leszek Kołakowski i Bogusław Wolniewicz. To zestawienie może nieco dziwić: z jednej strony konsekwentny naturalista Lem, z drugiej – Kołakowski, który wyznawał wszak wiarę w istnienie metafizycznego Ducha. Autor tłumaczy, iż ateizm odnosi on nie do „negowania istnienia Boga w ogóle, ale do odrzucenia koncepcji Boga, jakim go sobie ludzie wyobrażają”. Wszystkich tych autorów rzeczywiście łączy postawa sceptyczna wobec Boga religii, która nie wyklucza jednak akceptacji jakiejś koncepcji Boga filozofów.\nCała piątka to „ateiści pobożni” (atei devoti – to rozpowszechnione we Włoszech określenie biorę z esejów Tadeusza Zatorskiego), a więc dostrzegający rozmaite istotne zalety religii. Łączy ich przy tym dystans do dosłownego znaczenia doktryn religijnych. Nie wierzą w opatrznościowego Boga troszczącego się o całe stworzenie. „Ta ateistyczna apologetyka religii wszelkie tezy doktryn religijnych odczytuje metaforycznie” – przekonuje Pencuła. Przywołuje też rozróżnienie Benjamina Constanta między „czuciem religijnym” (le sentiment religieux) a zmiennymi formami religijnymi. Analizowanym autorom bliskie miało by być owo „religijne czucie”, a niekoniecznie konkretne doktrynalne i organizacyjne formy, w których znajduje wyraz.\n„Czucie religijne” może się wyrażać np. w zaufaniu do życia. Jak pisze Pencuła, rekonstruując poglądy Kołakowskiego: „Istotą religijnej wiary nie jest poznanie, ale jest nią niewyrachowana ufność w to, że pomimo różnych przeciwności losu i pozornego absurdu nasze doczesne życie ma jakiś utajony sens eschatologiczny”. Przełęcki doświadczenie religijne w szerokim sensie widzi w przeżyciu metafizycznym – doznaniu zachwytu, szczęścia, spokoju, wdzięczności, które może być np. udziałem wędrowca na górskim szlaku. Sądzi, że najlepiej te doświadczenia może oddać język modlitwy. Elzenberg zaś zapisuje tajemniczo, iż odczuwanie religii „ma intymny charakter, dotyka najbardziej delikatnych strun serca. Jest mieszanką uczucia żalu, melancholii, których zwykły wstyd nie pozwala łatwo ujawnić”. Ta intymność „religijnego czucia” sprawia, że nawet Lem, który – jak wyznaje – nie mógł przekazać swojemu synowi żadnego „metafizycznego pocieszenia”, uważał, że „intencja odbierania komuś wiary jest dziwnie podobna do odbierania komuś tego, co mu najdroższe i najbliższe”. O ile jedni autorzy podzielali pewnego rodzaju religijne czy metafizyczne doświadczenia, o tyle drudzy – jak Lem – pozostawiali w spokoju konfesyjne przekonania innych, widząc w nich coś, co podtrzymuje ludzi na duchu, chroni przed rozpaczą.\nWspólne u tych autorów było też przeświadczenie, że religia niesie ze sobą wartość antropologiczną bądź moralną. W języku religijnym wyraża się pewna wizja człowieka, która może być nadal aktualna; może on też wzmacniać i rozpowszechniać przekonanie o istnieniu obiektywnego ładu moralnego. Choć owi myśliciele byli przekonani, że można bronić obiektywności moralnych pryncypiów bez odniesienia do religii, to uważali też, że wielkie duchowe tradycje ludzkości mogą w tej obronie odegrać pozytywną rolę.\nPobożni ateiści” dostrzegają w religii wyraz wiary w sens i ład świata. Warto dodać, że nie chodzi tu raczej o postawę cynika, który zakłada, iż „oświeceni” nie potrzebują Boga, a „prosty lud” – już tak, aby mógł nieść codzienne trudy egzystencji i mieć motywację do przestrzegania moralnych reguł. Ci autorzy widzą w języku religijnym raczej wyraz pewnych intuicji dotyczących świata, które bądź sami podzielają, bądź przynajmniej uważają za godne szacunku.\nMateusz Pencuła dość sprawnie rekonstruuje te rozważania, choć można znaleźć w książce też tezy wątpliwe. W duchu Bogusława Wolniewicza, który pod koniec życia stał się zaprzyjaźnionym ateistą Radia Maryja i Telewizji Trwam, Pencuła głosi w zakończeniu książki, że ostatecznie wierzący i niewierzący powinni wspólnie angażować się na rzecz Kościoła, który okazuje się tu już nie jednym z wielu moralnych punktów odniesienia, lecz „jedynym strażnikiem” wartości. Pod tym twierdzeniem nie podpisaliby się raczej inni niż Wolniewicz bohaterowie tej książki.\nZnana jest wypowiedź ks. Tischnera: „nie spotkałem w swoim życiu nikogo, kto by stracił wiarę po przeczytaniu Marksa i Engelsa, natomiast spotkałem wielu, którzy ją stracili po spotkaniu ze swoim proboszczem”. W kręgach kościelnych Tischner był krytykowany za to, że krzywdzi tą opinią zwykłych księży. Mnie wydaje się ona nietrafiona jednak z innych względów. Osoby, które przywołują dziś powiedzonko Tischnera, aby wytłumaczyć postępy sekularyzacji, w gruncie rzeczy nie rozumieją wielu osób niewierzących. Tych, które odchodzą z Kościoła nie tyle z powodu rozczarowania ostatnim kazaniem, ile z powodów intelektualnych – choć dziś szukają ich pewnie u innych autorów niż klasycy marksizmu.\nPrzywołane książki o ateizmie, zwłaszcza czytane razem, niosą z sobą korzyści dla różnych grup czytelników. Ludziom religijnym pokazują istotne racje niewierzących, powody ich niechęci czy obojętności wobec Kościoła i jego doktryny. Stawiają przed nimi intelektualne wyzwania. A ateistom mogą się przydać choćby po to, by zobaczyli, że ich niewiara nie musi wcale skutkować niechęcią do religii, lecz że mogą razem z wieloma wierzącymi dzielić podziw dla tajemnicy świata.\nKsiążki ks. Hellera dla nowych prenumeratorów „Znaku”\nOtwartość na odmienne poglądy\nGranice matematycznego świata\nJeż na autostradzie: Barbara Klicka\nRedaktor miesięcznika "Znak", absolwent MISH UJ. Dr filozofii na podstawie pracy obronionej na Wydziale Filozoficznym UJ pt. "Bóg umarł. Dzieje i analiza pewnego filozoficznego wyroku śmierci"\nz Elżbietą Adamiak, Zbigniewem Mikołejką, Stanisławem Obirkiem i ks. Eligiuszem Piotrowskim rozmawia Michał Jędrzejek\nDuchowy atlas Polski A.D. 2019\nz ks. Tomášem Halíkiem rozmawia Mateusz Burzyk, Michał Jędrzejek\nz Michaelem J. Sandelem rozmawia Michał Jędrzejek, Jacek Kołtan\nz Basilem Kerskim rozmawia Michał Jędrzejek\nTen obcy, ten nasz\nZaciekawienie i opór\nz Russellem Ronaldem Reno rozmawia Mateusz Burzyk, Michał Jędrzejek\nz ks. Robertem Woźniakiem rozmawia Michał Jędrzejek\nBóg umarł, ale nie jest martwy\nz Katarzyną Kłosińską i Michałem Rusinkiem rozmawia Michał Jędrzejek\nNie zarazić się złym językiem\nZ Biblią i gazetą\nMateusz Burzyk, Michał Jędrzejek\nz Anną Szwed rozmawia Michał Jędrzejek\nUsłyszeć głos katoliczek\nPapieże i kino\nz Zbigniewem Mentzlem rozmawia Michał Jędrzejek\nNic nie ginie, wszystko jest niezniszczalne\nz Scottem Atranem rozmawia Jakub Drath, Michał Jędrzejek\nBarbarzyńcy w ogrodzie\nNietypowe światy Olivera Sacksa\nz Szymonem Wróblem rozmawia Michał Jędrzejek\nFilozof i Warszawa\nz Jarosławem Makowskim rozmawia Michał Jędrzejek\nSzuflada z Biblią i poezją\nz Marcinem Fabjańskim rozmawia Michał Jędrzejek, Marek Maraszek\nFilozofia jako bunt i terapia\nz Jarosławem Mikołajewskim rozmawia Michał Jędrzejek\nDantego reportaż z zaświatów\nz Krzysztofem Liedelem rozmawia Michał Jędrzejek\nPiąty wymiar bezpieczeństwa\nz Richardem Kearneyem rozmawia Michał Jędrzejek, Mateusz Burzyk\nDroga do siebie wiedzie przez innego\nz Tomaszem Polakiem rozmawia Michał Jędrzejek\nKościelnej maszyny nie da się naprawić\nŻyjemy w epoce świeckiej\nz Rezą Aslanem rozmawia Michał Jędrzejek\nKopanie duchowej studni\n„Mam na Pana nowy zamach”\nNasza wieczna sprawa z Kołakowskim?\nDuch dziejów i metafory\nSchyłek chrześcijaństwa tradycyjnego\nz Adamem D. Rotfeldem rozmawia Michał Jędrzejek, Dominika Kozłowska\nz Tomaszem Polakiem rozmawia Michał Jędrzejek, Rafał Zawisza\nNigdy się nie dowiemy, co zaszło między nimi\nz Aleksandrem Smolarem rozmawia Michał Jędrzejek\nz Agatą Skowron-Nalborczyk rozmawia Michał Jędrzejek\nIslam i seks\nz Rodem Dreherem rozmawia Mateusz Burzyk, Michał Jędrzejek\n3 razy „nie”. O majowych wyborach\nz Hansem Joasem rozmawia Michał Jędrzejek\nMax Weber nie miał racji\nNa ścieżkach duchowości\nHans Blumenberg, niewidzialny filozof\nSpór o dziedzictwo oświecenia\nz Władysławem Stróżewskim rozmawia Michał Jędrzejek\nz Grace Davie rozmawia Michał Jędrzejek\nz Agnieszką Godfrejów-Tarnogórską rozmawia Michał Jędrzejek\nChrześcijanka, luteranka, feministka\nWszystkie życia Zygmunta Baumana\nWybierać, widzieć, robić miejsce\nz Michałem Łuczewskim rozmawia Michał Jędrzejek\nz Martą Trzebiatowską rozmawia Michał Jędrzejek\nDlaczego kobiety odchodzą z Kościoła?\nz Szymonem Hołownią rozmawia Michał Jędrzejek, Elżbieta Kot\nNikt mnie z Kościoła nie wygoni\nTeologia śmierci Boga – 50 lat później\nz ks. Michałem Hellerem rozmawia Michał Jędrzejek\nZnamy tylko małą cząstkę wieczności\nz Charlesem Taylorem rozmawia Michał Jędrzejek, Mateusz Burzyk\nFilozof w czasach sekularyzacji\nPojednanie Kościołów – pojednanie narodów


mix elektron 20 Oct 2014 20:49 1227 0\n#1 20 Oct 2014 20:49\nmix elektron mix elektron\nWitam . Jak w temacie bardzo pilnie potrzebuję wsadu pamięci 24c256 do tego modelu.\nMain Board BN41-00813D - BN94-01178C.\nMiałem ten TV jakieś miesiąc temu w naprawie bo chodził chwilę a później sam się wyłączał i włączał, problem okazał się bardzo banalny wybulone kondensatory w zasilaczu w gałęzi +5,2V i +12V, telewizor pracował prawidłowo tylko miesiąc, teraz wrócił ponownie ale już z innymi problemami mianowicie po włączeniu do sieci dioda cały czas miga i słychać tylko klikanie przekaźników w zasilaczu.\nNapięcie Stand-by +5V prawidłowe na PS-ON pojawia się i znika napięcie 3,3V i to jest właśnie przyczyną włączania i wyłączania zasilacza, Po odłączeniu przewodu PS-ON i Main Board i połączeniu go z masą zasilacz pracuje prawidłowo daje wszystkie napięcia i pojawia się na ekranie obraz ale tylko same kolorowe kratki i u góry ekranu na żółtym kwadracie wyświetla numer programu, oczywiście nie jest to stabilne bo co chwile wszystko ginie i pojawia się z powrotem.\nMoje podejrzenia podły w takim przypadku na Main Board wymieniłem na nim 4 kondensatory smd 1000μF 10V i po takim zabiegu pojawił się prawidłowy obraz ale tylko na około 15 sek. i dalej wszystko powróciło do stanu poprzedniego , czyli kolorowe prostokąty na ekranie. Postanowiłem podmienić wsad pamięci 24C256, może to coś pomoże. Znalazłem używany main- board na ebay za około 50 eur.\nAle chciałbym coś pokombinować z tym starym może uda się go postawić na nogi dla tego jest mi potrzebny nowy wsad pamięci no chyba w tym modelu można wsadzić czystą pamięć i procesor sam sobie ja zaprogramuje .\nA tak w ogóle to nie podoba mi się to płytka ba przez pewien czas telewizor ten chodził na zewnątrz w pewnym barze i płytka main-board nie wygląda za dobrze , tak że podejrzewam że nie obejdzie się bez jej wymiany.\nPodmiana na czystą pamięć nic nie dała dalej jest tak jak było, jednym słowem wymiana kondensatorów i pamięci na czystą nic nie dała, po podłączeniu przewodu PS-ON z zasilacza do płyty głównej dalej zasilacz się włącza i wyłącza. Jutro poinformuję właściciela telewizora o konieczności wymiany płyty głównej. Zastanawia mnie tylko co się takiego stało że po wymianie kondensatorów na main-board telewizor podjął prawidłową pracę przez 15 sek. o później dalej powróciło wszystko do stanu początkowego.\nSimilar topics to samsung PS-42Q96HD - Pilnie potrzebny wsad pamięci.\npilnie potrzebny wsad pamięci\nrównież potrzebuje wsad pamięci do tego radia ,dostałem do naprawy ze zmasakrowaną pamięcią,w zasadzie jest ona do wyrzucenia musze wgrać nową,zależy ... (1)\nWitam Pilnie potrzebny wsad pamięci,Jest to chassis EM2E a wsad na PW. (1)\nHersteller : DELL Gerätetyp : D2128-TCO FCC ID : IEY445R Chassis : 445R czyli (NOKIA 445R -061) einfach 445R .,Dziękuję. Jak Ci się to uda... (8)\nSamsung 2243 lnx pilnie potrzebny wsad MX25l1005\nPodaj dokładnie jaka tam jest płyta maina,procek.,Mam dokładnie to samo. Koniecznie potrzebny wsad, nawet nie za darmo, pokryję koszty. Potrzebny wsad... (12)\nSamsung CZ21F52T-Potrzebny wsad pamięci\nPanowie potrzebuje do tego modelu wsadu pamięci a nie mogę nigdzie go odszukać,w bazie elektrody też go nie ma.Schasis tego telewizora to KS1A21F6,pro... (5)\nSamsung 931BW potrzebny wsad pamięci\nPotrzebny wsad pamięci MX25L1005 Monitor całkowicie ciemny, przetwornica chodzi podejrzewam pamięć.,Inwerter też chodzi? Samsungi nawet z uwalonym ws... (2)