Komentarz do Ewangelii | Efraim Rodziny\nKomentarz do Ewangelii na środę 26.02.2020\nKiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zaprawdę, powiadam wam, już odebrali swoją nagrodę. Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i obmyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie».”\nZaczynamy Wielki Post. W dzisiejszej Ewangelii przemawia do mnie obraz izdebki. Pan Bóg. zaprasza mnie bym otworzyła przed Nim swoją izdebkę. Pragnie bliskości ze mną, bez świadków, w ciszy mojego serca, jeden na jeden.\nOstatnio jakoś szczególnie obserwuję jak to w życiu niewiele trzeba by z igły powstały widły. Sprawa praktycznie błaha urasta i nabiera złego rozgłosu, nie jest rozwiązywana przez zainteresowanei osoby, ale na scenę wchodzą chętni „gapie”.\nJakież to byłoby piękne gdyby ludzie wiele rzeczy zostawiali we własnej izdebce bez dzielenia się z przypadkowymi, zupełnie nie mającymi nic wspólnego z tematem osobami. Co innego jest rada, jakieś podzielenie się przeżyciem z kimś ale co innego nakręcanie się i plotkowanie.\nCzy moje słowa niosą dobro czy podział? Czy wyciszają i służą ku budowaniu zgody czy dolewają oliwy do ognia?\nMarzy mi się bym nie wydzielała sobie czasu na modlitwę, ale by moja modlitwa stała się niejako moim tlenem/ powietrzem bez którego nie da się żyć. Oddycha się przecież cały czas, także śpiąc. Marzy mi się bym nie upadała pod grzechem pychy – „aby ludzie widzieli”, by moje czyny były bezinteresowne.\nCzyja opinia o mnie jest ważniejsza – Boga czy co ludzie powiedzą?\nPanie Boże pomagaj mi prześwietlać moje motywacje, widzieć więcej i głębiej.\nProszę Cię Boże o pomoc w realizowaniu tych marzeń bo wiem, że sama nie dam rady.Duchu Święty prowadź mnie w tym Wielkim Poście i nie tylko.\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 24.02.2020\n„Gdy Jezus z Piotrem, Jakubem i Janem zstąpił z góry i przyszedł do uczniów, ujrzał wielki tłum wokół nich i uczonych w Piśmie, którzy rozprawiali z nimi. Skoro Go zobaczyli, zaraz podziw ogarnął cały tłum i przybiegając, witali Go.\nOdpowiadając im, Jezus rzekł: «O plemię niewierne, jak długo mam być z wami? Jak długo mam was znosić? Przyprowadźcie go do Mnie!» I przywiedli go do Niego. Na widok Jezusa duch zaraz począł miotać chłopcem, tak że upadł na ziemię i tarzał się z pianą na ustach.Jezus zapytał ojca: «Od jak dawna to mu się zdarza?»\nPowiedział im: «Ten rodzaj można wyrzucić tylko modlitwą i postem».”\nZ dzisiejszego długiego fragmentu skupię się na jednym zdaniu, które najbardziej mnie poruszyło.\nOto rozpaczliwy okrzyk człowieka, w którym widzę także siebie. Człowieka rozdartego pomiędzy swoją wolą wiary a niemożnością uwierzenia, pomiędzy wolą kochania a niezdolnością do miłości. Ojciec przeczuwa, że syn zostanie uzdrowiony według jego wiary, a równocześnie czuje, że w obliczu trwającej wiele lat choroby dziecka ta wiara w możliwość uzdrowienia przecieka mu między palcami. Dlatego woła w rozpaczy do jedynej Osoby, która może pomóc: Jezu, zaradź temu, że nie potrafię uwierzyć!\nJak często, klęcząc podczas przemienienia, odczuwam analogiczną bezsilność. Chcę wierzyć, że na ołtarzu naprawdę przebywa wcielony Bóg, a nie znajduję w sobie tej wiary. Chcę wierzyć, że Bóg jest obecny i działa pośród nas, chcę naśladować Jego doskonałą miłość. Jak bolesna jest świadomość, że nie potrafię wierzyć i kochać tak, jakbym tego pragnęła!\nPanie, zaradź memu niedowiarstwu! Wcielona Miłości, naucz mnie kochać. Amen\nKomentarz do Ewangelii na piątek 21.02.2020\n„Jezus przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: «Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je.\nMówił im także: «Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą królestwo Boże przychodzące w mocy».”\nPrzed sytuacją opisaną w dzisiejszym fragmencie Ewangelii, Piotr na uboczu upomina Jezusa, który otwarcie mówił o cierpieniu, które go czeka, swojej śmierci i zmartwychwstaniu. Niejako w odpowiedzi na to, po skarceniu Piotra, Jezus przywołuje tłum i naucza jak mamy być Jego uczniami. Zaprzeć się samego siebie, wziąć swój krzyż i naśladować Jezusa, to są wskazówki, które od Niego otrzymujemy.\nZastanawiam się czy jestem gotowy zaprzeć się samego siebie, wyrzec się swoich planów, mojego pomysłu na życie i przyszłość – oddać to wszystko Bogu i pozwolić się prowadzić, bez wstydu przed ludźmi realizować powołanie, do którego zaprasza mnie Bóg. A może jestem podobny do Piotra przywiązanego do ziemskiej wizji Jezusa jako króla? Może wstydzę się tego co mówi Jezus i do czego mnie zaprasza?\nJezus przestrzega aby w życiu pełnym pędu i pośpiechu, zaangażowaniu w różne aktywności nie tracić swojej duszy próbując zyskać to co ziemskie i światowe. Czy w pogoni za ciągłym rozwojem, doskonaleniem się, pragnieniem osiągnięcia sukcesu, potrafię usłyszeć co mówi do mnie Bóg?\nPanie spraw, abym umiał się zatrzymywać i spoglądać na życie dostrzegając królestwo Boże przychodzące z mocą. Niech ta moc pomaga mi zachować moją duszę – niech pomoże mi zaprzeć się samego siebie, wziąć mój krzyż i naśladować Jezusa.\nKomentarz do Ewangelii na środę 19.02.2020\n„Jezus i uczniowie przyszli do Betsaidy. Tam przyprowadzili Mu niewidomego i prosili, żeby się go dotknął. On ujął niewidomego za rękę i wyprowadził go poza wieś. Zwilżył mu oczy śliną, położył na niego ręce i zapytał: «Czy coś widzisz?» A gdy ten przejrzał, powiedział: «Widzę ludzi, bo gdy chodzą, dostrzegam ich niby drzewa».\nJezus odesłał go do domu ze słowami: «Tylko do wsi nie wstępuj!».”\nW powyższym fragmencie chyba najbardziej zdumiewające są słowa „zwilżył mu oczy śliną”. Dlaczego Pan Jezus uzdrowił niewidomego w ten sposób? Wydaje się to bardzo dziwne. Tak jakby opluł człowieka, aby go uzdrowić. Czy Jezus czasami nie uzdrawia nas poprzez nieprzyjemne doświadczenia, w niespotykany sposób albo przykry? Być może w takich sytuacjach nie doszukujemy się woli Bożej. A przecież może być to początek Jego działania.\nPiszę ten komentarz bezpośrednio po tym, jak skończyłam usypiać moją Małą Miłość. Sytuacja niełatwa, jak zdarza się co jakiś czas. Usypianie na rękach, na siedząco, na leżąco. Ogólne rozdrażnienie. Chcę, aby zasnęła szybko, spokojnie i skutecznie. A jest długo i płaczliwie. Trudne doświadczenie. Czytam powyższą Ewangelię i proszę Jezusa, aby uzdrowił mnie ze ślepoty tak jak niewidomego. Abym mogła zobaczyć, co dzieje się „pod pokrywką”, co odczuwa małe dziecko, które tak bardzo potrzebuje dziś czasu i bliskości. Proszę, aby pomógł mi zobaczyć źródło moich negatywnych emocji, jakie jest ich drugie dno?\nChcę widzieć głębiej dzięki Tobie, Jezu.\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 17.02.2020\n„Faryzeusze zaczęli rozprawiać z Jezusem, a chcąc wystawić Go na próbę, domagali się od Niego znaku. On zaś westchnął w głębi duszy i rzekł: «Czemu to plemię domaga się znaku? Zaprawdę, powiadam wam: żaden znak nie będzie dany temu plemieniu».\nA zostawiwszy ich, wsiadł z powrotem do łodzi i odpłynął na drugą stronę.”\nFaryzeusze nastawali na Jezusa, żądając od niego znaku. Przecież mógł ten znak z łatwością uczynić, udowodnić Swą boskość i może nawet nawrócić „niedowiarków”. A jednak odmówił… A ja tak często, gdy mam podjąć odpowiedzialną decyzję, żądam od Niego niepodważalnych znaków, które wprost mnie poprowadzą. Tak często krzyczę, by udowodnił mi, że wciąż ze mną jest. Z taką łatwością zapominam o mnogości łask, które Jezus mi już pokazał… Zupełnie jak faryzeusze…\nI tak łatwo gubię wtedy cichy głos Boga, który naprawdę do mnie mówi poprzez pragnienia mojego serca. A może właśnie to jest najważniejszy znak Jego opieki i prowadzania w moim życiu?\nJakub, mąż Moniki\nKomentarz do Ewangelii na piątek 14.02.2020\n„Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych, siedemdziesięciu dwóch, i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał.\nNie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: «Przybliżyło się do was królestwo Boże>>.”\n„Przybliżyło się do was królestwo Boże”. Tak, według instrukcji Jezusa, mieli mówić uczniowie do ludzi, którzy przyjmą ich oraz ich naukę o Ewangelii.\nGdzie leży królestwo Boże? W jaki sposób ono może się „przybliżyć” skoro jest nie z tego świata? Przecież podobno wszechświat się rozszerza, więc wszystko sie raczej oddala niż przybliża 🙂\nKrólestwo Boże przybliża się wtedy, kiedy serca ludzi, pod wpływem przyjęcia nauki głoszonej przez uczniów Jezusa, stają się bardziej podobne do serc mieszkańców Bożego królestwa. Bardziej podobne do serca Boga. Królestwo Boże przybliża się nie w sensie geograficznym, ale bardziej jak postęp procentów na pasku ładowania 🙂 Zaopiekowałeś/łaś się chorą sąsiadką i… jesteśmy wszyscy 0,00000001% bliżej do życia w Bożym królestwie. No to Kochani, pchajmy ten pasek! 😉\nPanie, przemieniaj moje serce tak, abym umiała postępować według Twojej nauki, stając się obywatelką Twojego królestwa. Amen\nKomentarz do Ewangelii na środę 12.02.2020\n„Jezus przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego:\nI mówił dalej: «Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym»..”\nI do mnie dziś Jezus mówi, że nie to, co jest na zewnątrz mnie – np. zły wpływ innych osób, złe okoliczności – czyni mnie nieczystą ale zło, które w ukryciu hoduję w moim własnym sercu. A tym złem może być choćby nieprzebaczanie mężowi, szukanie, wytykanie i analizowanie błędów i zła w osobach, z którymi mam trudniejszą relację, niezakończona przed zachodem słońca kłótnia, wybuch złości, gdy szklanka z piciem po raz trzeci w danym dniu ląduje na dywanie.\nJezus zaleca przyglądanie się swoim uczuciom, emocjom, przywiązaniom, mniej lub bardziej świadomym wyborom, badanie swojego serca, by nie wyhodować w nim zła. Robię to czy sobie odpuszczam? Przecież to jest mój wybór i moja odpowiedzialność – praca nad sobą, walka z grzechem na drodze nawrócenia. Czy znajdę czas, chwilę zatrzymania i uważności, by spojrzeć na moje życie…to też jest mój wybór.\nElementy te wpisują się w poznawany przeze mnie ostatnio codzienny rachunek sumienia proponowany przez Św. Ignacego – czas, w którym z łaską Ducha Św. przyglądam się poruszeniom mojego serca, rozpoznaję i rozeznaję skąd one pochodzą i czy prowadzą mnie do Boga.\nWobec Słów Jezusa z dzisiejszej Ewangelii, inspiracją jest dla mnie Maryja, której serce nie jest przewrotne, tylko czyste i dobre, Maryja, której spojrzenie, jak sobie wyobrażam, jest pełne ciepła, spokoju i nadziei. Maryja, swoją postawą pełną cierpliwości i miłości wydobywa z nas dobro, podnosi na duchu.\nPanie Boże, dziękuję Ci za osoby, które mam w swoim otoczeniu, które tak jak Maryja promieniują swoim dobrem, pochodzącym z czystego serca, które nie oceniają a rozumieją i obdarzają nadzieją a przebywanie z nimi sprawia że człowiek chce być lepszy.\nNaucz mnie Maryjo takiej postawy! Naucz mnie jak dbać o serce, by było czyste i by kochało innych, by było na wzór serca Jezusa.\nMagda, żona Michała, mama Asi i Krzysia\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 10.02.2020\n„Gdy Jezus i uczniowie Jego się przeprawili, przypłynęli do ziemi Genezaret i przybili do brzegu. Skoro wysiedli z łodzi, zaraz Go rozpoznano. Ludzie biegali po całej owej okolicy i zaczęli znosić na noszach chorych tam, gdzie jak słyszeli, przebywa. I gdziekolwiek wchodził do wsi, do miast czy osad, kładli chorych na otwartych miejscach i prosili Go, żeby ci choć frędzli u Jego płaszcza mogli dotknąć. A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.”\nProsili Go, żeby choć frędzli u Jego płaszcza mogli się dotknąć…\nOd razu przypomniała mi się inna Ewangelia: o kobiecie chorej na krwotok, która od dwunastu lat chorowała, nic jej nie pomagało. Gdy dotknęła frędzli płaszcza Jezusa natychmiast została uzdrowiona. I usłyszała: „Córko Twoja wiara cię uzdrowiła…”\nJak bardzo jestem spragniona dotyku Jezusa? Przez ostatnie miesiące czuję, że bardzo Go potrzebuję. Walczę o modlitwę, o trwanie przy Nim. Chcę wierzyć i wiem, że Pan Bóg działa w moim życiu i że chcę moich bliskich Mu powierzać.\nCi, którzy spotykali Jezusa wierzyli, że nawet muśnięcie Go, delikatny dotyk – uzdrowi ich… byli tacy zdeterminowani… I wszyscy, którzy się Go dotknęli rzeczywiscie zostawali uzdrowieni. Jak wielką hojność ma dla nas Bóg, kiedy widzi, że tak o Niego zabiegamy, szukamy Go, jesteśmy z Nim w głębokiej relacji.\nPanie daj nam taką tęsknotę za Tobą. I wiarę w Twoje uzdrowienie nas na ciele i duchu, w naszych relacjach, w każdej sytuacji, która nas przytłacza.\nKomentarz do Ewangelii na piątek 07.02.2020\n„Król Herod posłyszał o Jezusie, gdyż Jego imię nabrało rozgłosu, i mówił: «Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze działają w nim». Inni zaś mówili: «To jest Eliasz»; jeszcze inni utrzymywali, że to prorok, jak jeden z dawnych proroków. Herod, słysząc to, mawiał: «To Jan, którego ściąć kazałem, zmartwychwstał».\nUczniowie Jana, dowiedziawszy się o tym, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie.”\nDzisiejsza Ewangelia przypomina mi o tym, że słowa mają moc. Jan Chrzciciel za swoje słowo napomnienia został wtrącony do więzienia, a Herodiada słysząc prawdę przenika złością i zawziętością , Herod za słowo obiecane młodej dziewczynie ze smutkiem karze przynieść głowę Jana Chrzciciela na tacy. Ciekawe wydaje mi się, że Herod mimo swej niewiary ,,chętnie słuchał” Jana Chrzciciela…Słowa mogą wiele. Dzięki Słowu powstał świat i człowiek.\nA jak ogromną moc ma słowo ,,kocham Cię” usłyszane od Boga! Może zmieniać nasze życie!\nCzy dbam o to, jakie słowa wypowiadam – czy są to słowa życia czy śmierci? Kiedy ostatni raz powiedziałem współmałżonkowi że go kocham?\nSłowo Odwieczne, naucz mnie wypowiadania słów dających życie i nadzieję tym, którzy są wokół mnie! Amen.\nKomentarz do Ewangelii na środę 05.02.2020\n„Jezus przyszedł do swego rodzinnego miasta. A towarzyszyli Mu Jego uczniowie. Gdy zaś nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, przysłuchując się, pytało ze zdziwieniem: «Skąd to u Niego? I co to za mądrość, która Mu jest dana? I takie cuda dzieją się przez Jego ręce! Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie żyją tu u nas także Jego siostry?» I powątpiewali o Nim.\nI nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał.”\n„Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swym domu może być prorok tak lekceważony”. Mamy wielką skłonność do przylepiania innym ludziom różnych etykietek – takich, które nam pasują. Dla mieszkańców Nazaretu Jezus był cieślą. Nie dopuszczali myśli, że cieśla – zwykły człowiek, jeden z nich, może być kimś szczególnym, na przykład prorokiem.\nWspółmałżonek, narzeczony/narzeczona dzieci, rodzice, teściowie, przyjaciele oraz zwykli ludzie, którzy nas otaczają i zwykłe wydarzenia naszego codziennego życia, mogą być znakiem obecności i działania Boga w naszym życiu.\nPanie proszę Cię o pokorę i czujne serce, abym mogła odkrywać Twoją obecność w mojej codzienności, w osobach, które są tuż obok mnie. Naucz mnie ich słuchać.\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 03.02.2020\n„Jezus i uczniowie Jego przybyli na drugą stronę jeziora do kraju Gerazeńczyków. Gdy wysiadł z łodzi, zaraz wyszedł Mu naprzeciw z grobowców człowiek opętany przez ducha nieczystego. Mieszkał on stale w grobowcach i nikt już nawet łańcuchem nie mógł go związać. Często bowiem nakładano mu pęta i łańcuchy; ale łańcuchy kruszył, a pęta rozrywał, i nikt nie zdołał go poskromić. Wciąż dniem i nocą w grobowcach i po górach krzyczał i tłukł się kamieniami.\nGdy wsiadał do łodzi, prosił Go opętany, żeby mógł przy Nim zostać. Ale nie zgodził się na to, tylko rzekł do niego: «Wracaj do domu, do swoich, i opowiedz im wszystko, co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą». Poszedł więc i zaczął rozgłaszać w Dekapolu wszystko, co Jezus mu uczynił, a wszyscy się dziwili.”\nDzisiejsza Ewangelia porusza mnie głęboko. Wyobraziłam sobie, jak może czuć się człowiek żyjący wśród grobów, który za jedyne „towarzystwo” ma legion zniewalających go złych duchów, ktory zna tylko wściekłość i gniew (zauważcie, że zło daje mu pewien rodzaj siły, potęgi – opętany kruszy łańcuchy gołymi rekami). To jest człowiek „mieszkający w cieniu śmierci” – przywołując kantyk Zachariasza. Do takiego człowieka przychodzi Jezus, Życie wcielone – „Nie ma w Nim cienia śmierci”.\nA jednak… czasami zło pociąga. Nie chcemy żadnej rewolucji, burzenia ustalonego porządku rzeczy, może nie chcemy tracić tej „siły”, którą daje zło. Ogarnia nas strach. Mówimy: „odejdź z naszych granic”… Gdzie są Twoje granice, za którymi Jezus „nie powinien się mieszać”?\nOn jest Życiem…albo pozwolisz Mu przeniknąć się na wskroś i napełnić życiem, albo zamieszkasz w cieniu śmierci.\nPS. Pięknie o Bogu, który jest Źródłem życia dla wszystkich Swoich dzieł, nie tylko ludzi, mówi książka „Boskie zwierzęta”, polecam 🙂 W razie czego mam do pożyczenia 😉 Niech za rekomendację posłuży jedno mega mocne zdanie:\nMamy Boga, który jest pokarmem, nie konsumentem.\nKomentarz do Ewangelii na piątek 31.01.2020\n„Jezus powiedział do tłumów: «Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza się sierp, bo pora już na żniwo».\nW wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.”\nIle razy było tak, że nie rozumiałam jakiejś sytuacji, denerwowałam się na nią, a po czasie okazywało się, że było to cenne doświadczenie, które przyniosło dobry owoc?\nIle razy teraz łapie się w głowie na myślach w stylu – to bez sensu, znowu mi nie wychodzi, ja bym chciała inaczej …\nPan Bóg jednak w Swoim Słowie daje nam obietnice, że jeśli będziemy pracować, dbać o jego Królestwo, o relacje z Nim to wydamy plon – „najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie”.\nI choć często wydaje nam się, że w ogóle nie przybliżamy się do realizacji naszych celów, pragnień. To jeśli trwamy w tym wszystkim z Nim – czy śpimy, czy czuwamy „we dnie i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, a on nie wie jak”.\nOla, ufająca Mu, że na końcu wyda „pełne ziarno w kłosie”\nKomentarz do Ewangelii na środę 29.01.2020\n„Jezus znowu zaczął nauczać nad jeziorem i bardzo wielki tłum ludzi zebrał się przy Nim. Dlatego wszedł do łodzi i usiadł w niej, na jeziorze, a cały tłum stał na brzegu jeziora. Nauczał ich wiele w przypowieściach i mówił im w swojej nauce:\nI mówił im: «Nie rozumiecie tej przypowieści? Jakże więc zrozumiecie inne przypowieści? Siewca sieje słowo. A oto są ci, którzy są na drodze: u nich sieje się słowo, a skoro je usłyszą, zaraz przychodzi Szatan i porywa słowo w nich zasiane. Podobnie zasiewem na gruncie skalistym są ci, którzy gdy usłyszą słowo, natychmiast przyjmują je z radością, lecz nie mają w sobie korzenia i są niestali. Potem gdy nastanie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamują. Są inni, którzy są zasiani między ciernie: to ci, którzy wprawdzie słuchają słowa, lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że pozostaje bezowocne. Wreszcie zasiani na ziemię żyzną są ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i wydają owoc: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny».”\nZa czasów Jezusa siew i zbiory plonów były nieodłącznym elementem życia człowieka, wyznaczały rytm mijających lat. Dziś nasze życie wygląda inaczej, na „zbiór plonów” jedziemy do marketu, a sianiem nie zaprzątamy sobie głowy. Siałeś/łaś coś kiedyś? Oprócz kwiatków na balkonie? Kiedy ja w zeszłym roku próbowałam hodować pomidory na balkonie, zebrałam plon w postaci… jednego pomidora 🙂\nSpróbuj przenieść się myślami w czasy Jezusa i z tej perspektywy spojrzeć na przypowieść. Od siewu i plonów zależy przeżycie Twojej rodziny. Nieurodzaj oznacza głód, może nawet śmierć.\nŻycie lub śmierć. Mając taką perspektywę, jak starannie zadbasz o przygotowanie gleby? Usunięcie z niej cierni, nawodnienie, przepłoszenie ptaków? Pomyśl tak samo o Słowie Bożym. Odpowiednie przyjęcie go oznacza życie dla Ciebie i Twoich bliskich. Zrób wszystko, co w Twojej mocy, zeby Słowo wydało obfity owoc.\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 27.01.2020\nMk, 3, 22-30\n„A uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: «Ma Belzebuba i mocą władcy złych duchów wyrzuca złe duchy».Wtedy przywołał ich do siebie i mówił im w przypowieściach: «Jak może szatan wyrzucać szatana? Jeśli jakieś królestwo jest wewnętrznie skłócone, takie królestwo nie może się ostać. I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać. Jeśli więc szatan powstał przeciw sobie i jest ze sobą skłócony, to nie może się ostać, lecz koniec z nim. Nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza wpierw nie zwiąże, i dopiero wtedy dom jego ograbi.\nZaprawdę, powiadam wam: Wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego». Mówili bowiem: «Ma ducha nieczystego».”\nCzy nie bywa czasami tak, że oskarżam Boga o zło? Oskarżam Go za niepowodzenia, porażki, że nie jest tak jak bym chciał żeby było, że stworzył mnie nie tak jak trzeba, że jest daleki, że nie reaguje, że coś mi odbiera, że …\nTakie oskarżenie i trwanie w nim zamyka mnie na przyjęcie Bożej łaski. Istotą Boga jest miłość do Ciebie i do mnie.\nNigdy nie zaprzecza tej miłości choć moje pojmowanie świata często mówi mi coś innego.\nTato naucz mnie dostrzegać Twoją miłość i być zawsze wdzięcznym, nieustannie szukać Ciebie i Twojej miłości we wszystkim co dzieje się w moim życiu.\nKomentarz do Ewangelii na piątek 24.01.2020\nUstanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy synowie gromu; dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał.”\nPoniższy fragment Ewangelii opisuje powołanie przez Jezusa Apostołów by głosili Jego naukę i wypędzali złe duchy. Zastanawiałam się czy Wszechmocny Bóg nie mógłby powołać ich więcej. Gdyby było ich więcej, mogliby więcej osiągnąć. Pan Jezus opiera dalsze głoszenie Zbawienia tylko na 12 mężczyznach. W dodatku jeszcze dobrze wiedział, że był wśród nich zdrajca. Wówczas przychodzą i z jednej strony uspokajają mnie a z drugiej oczywiście zawstydzają słowa z Pisma: „Myśli moje nie są waszymi myślami”.\nWe fragmencie tym zawsze ciekawią mnie zmiany imion apostołów. Czemu to takie ważne? U Boga nie ma rzeczy ot tak, zawsze wszystko ma znaczenie. Zaczynał się dla nich nowy okres. Pan Jezus chciał by od momentu ich wybrania mieli oni inne imiona, przydomki. Przydomki w dawnych czasach funkcjonowały niejako jak nazwiska. Czyżby zatem i moja zmiana nazwiska po wyjściu za mąż miała głębsze znaczenie aniżeli tylko płaszczyzna formalna, zwyczajowa i tradycyjna?\nWe fragmencie tym widzimy, że Pan Bóg powołuje bardzo konkretnie. Nie ma tam zbędnych opisów akcji – krótko i na temat.\nTymi apostołami jesteśmy teraz my wszyscy – zostaliśmy zaproszeni by głosić Dobrą Nowinę. Każdy został do czegoś powołany.\nJako żona i mama staram się żyć tak, byśmy tworzyli szczęśliwe małżeństwo i szczęśliwą rodzinę.\nJeśli mój mąż nie będzie szczęśliwy to i ja szczęśliwą nie będę.\nSzczęście nie jest zależne od stanu zdrowia ani portfela. Można mieć po ludzku wszystko a być nieszczęśliwym. Pan Bóg chce naszego szczęścia i chce nam błogosławić.\nJakie ja mam talenty by być do czegoś powołaną? Czy to jest właśnie to?\nGdy się nad tym zastanawiam najbardziej obrazowe są dla mnie przykłady z pracy: szczera radość dziecka, które wita mnie po chorobie czy urlopie, uśmiech czy przytulas, wejście na plecy, prośba o gonienie na placu zabaw albo wypożyczanie i czytanie książek historycznych by zrobić nauczycielce niespodziankę – niby drobiazgi a jakże uskrzydlające. Wówczas przychodzi pokój i spokój – tak to powołanie szczególnie, że różne wichry są i przeciwności nie brakuje, ale czymże to jest skoro mam wsparcie z samej Góry!\nPanie Boże dodawaj mi codziennie sił do realizowania moich powołań, wszędzie tam gdzie mnie postawisz – bez tego ani rusz.\nBo przecież moc apostołów nie tkwiła w ich liczbie …\nKomentarz do Ewangelii na środę 22.01.2020\n„W dzień szabatu Jezus wszedł do synagogi. Był tam człowiek, który miał uschniętą rękę. A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć.\nA faryzeusze wyszli i ze zwolennikami Heroda zaraz się naradzali przeciwko Niemu, w jaki sposób Go zgładzić.”\nJezus- wcielony Bóg. Ma moc uzdrawiania, nawet w szabat, co nie mieści się w niektórych głowach. Jemu zaś nie mieści się w głowie, że można stawiać wyżej prawo ustanowione nad tym naturalnym, ustanowionym przez samego Boga. Zasmuca Go postawa faryzeuszy. Gdy pyta ich, co można uczynić w szabat: czy coś dobrego czy złego, czy uratować życie czy zabić, a oni milczą…wpada w gniew. Jego serce zalewa gorycz i smutek z powodu zatwardziałości ich serc.\nAle Jezus nie reaguje pod wpływem emocji. Choć zasmucony i zagniewany, robi swoje. Uzdrawia pomimo szabatu. Nie zniechęca się, nie wycofuje.\nTa sytuacja z synagogi uczy mnie bycia autentyczną. Pokazuje mi, że warto robić swoje, pomimo milczenia, niechęci, krytyki innych. Uczy mnie, bym doświadczając smutku, nie uciekała od tego uczucia, a pozwoliła sobie na doświadczenie odczuwania tej emocji. Pokazuje też, że emocje nie mogą być przyczyną wycofywania się z czynienia dobra.\nJezu, zawierzam Ci siebie z całą paletą uczuć. I choć czasem nie wiem co z nimi robić, Twoja obecność koi mimo smutku, daje wytchnienie w gniewie, przywraca wiarę w sens czynienia dobra.\nBądź zawsze Tym, u którego będę szukać pocieszenia, odpowiedzi, wytchnienia. Amen.\nPatrycja, córka Króla, żona Michała, mama Kazika, Dawidka, Feliksa i Adasia\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 20.01.2020\nŻarłok i pijak… Taki jest mój Bóg. Nie zachowywał postów i nie przestrzegał odpoczynku, według zasad prawa żydowskiego, w dni wolne. Pił wino, a w dodatku, przy czynnym współudziale matki, na imprezach „pędził”, na naprawdę dużą skalę, alkohol. Słabo? Otóż właśnie – nie. Wręcz przeciwnie- super! Jeśli NAPRAWDĘ NAUCZYMY SIĘ KOCHAĆ bliźnich, tak jak Jezus, wpatrzeni w Ojca – kochając też siebie, to możemy robić naprawdę dużo dziwnych rzeczy i wyjdzie z tego dla nas całkiem fajne zbawienie 🙂\nKomentarz do Ewangelii na piątek 17.01.2020\nOn wstał, wziął zaraz swoje nosze i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga, mówiąc: «Nigdy jeszcze nie widzieliśmy czegoś podobnego».’’\nMój mąż powiedział kiedyś o tym fragmencie Pisma zdanie, które zapadło mi w pamięć:\nGrzech sprawia, że nie możemy się poruszać.\nMoje ciało jest sprawne, ale czy nie jestem przypadkiem duchowym paralitykiem? Czy nie przebywam w rzeczywistości, w której nie mogę się poruszyć, bo unieruchamia mnie apatia, strach, zło które wyrządziłam, zło które inni mi wyrządzili? W dzisiejszej Ewangelii, Jezus pokazuje, że czasem potrzebujemy pomocy drugiego człowieka albo nawet kilku osób, żeby wyrwać się z takiego paraliżu…\nObym zawsze w potrzebie miała takich ludzi obok siebie…i obym potrafiła służyć taką pomocą innym. A z drugiej strony…prawdziwym źródłem uzdrowienia jest Jezus, który uwalnia mnie, usuwając zło.\nKomentarz do Ewangelii na środę 15.01.2020\nI chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach i wyrzucając złe duchy.’’\nJezus, to, co się dzieje w Jego życiu czy wokół Niego, często oddaje swojemu Ojcu na modlitwie. Myślę, że są to chwilę, gdzie Jezus pyta Ojca co dalej…, gdzie iść, co robić, jaki jest dalszy plan Ojca na życie Jezusa?\nKiedy coś mi idzie dobrze, kiedy wszystko się układa, zatrzymuję się…, nie chce wychodzić ze swojej strefy komfortu, strefy, gdzie jest mi dobrze i bezpiecznie. Jezus robi inaczej – rusza dalej, w nieznane, w niepewne, dalej głosi i uzdrawia niosąc Dobrą Nowinę innym.\nCzy ja dzielę się swoją radością otrzymaną od Boga z innymi?\nCzy pytam Go: Panie, co mam robić dalej? Nawet wtedy, kiedy wszystko już się ułożyło wg moich pragnień…co mam robić dalej?\nJezus podjął wyzwanie i ruszył w drogę… Tak i my nie bójmy się zaufać Bogu! I starajmy się słuchać Jego głosu, otworzyć się na to, co dla nas przygotował.\nAsia, żona Jacka\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 13.01.2020\n„Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!»\nIdąc nieco dalej, ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, którzy też byli w łodzi i naprawiali sieci. Zaraz ich powołał, a oni, zostawiwszy ojca swego, Zebedeusza, razem z najemnikami w łodzi, poszli za Nim..”\nCzytając Ewangelię o powołaniu uczniów powracam myślami do momentu pierwszego zachwytu, kiedy poznałam Jezusa. Kończyłam Gimnazjum i należałam do wspólnoty Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. Pamiętam, że wtedy WSZYSTKO się zmieniło. Powołanie do życia z Jezusem ukazało mi zupełnie nową i nieznaną perspektywę. Jednocześnie wymagało rezygnacji z wcześniejszego życia.\nJednak odpowiadając „tak” Bogu, za każdym razem doświadczam pełni i szczęścia. Kiedy Bóg mnie do czegoś zaprasza (pójście na Mszę Świętą, powiedzenie świadectwa, podzielenie się wiarą z sąsiadką) nigdy nie żałuję. Bóg jest niezwykle hojny, wybierając Go dostrzegamy więcej, nie tracimy wcale tego, co nam się może wydawać, że tracimy.\nJezus w dzisiejszej Ewangelii mówi krótko: „Pójdź za Mną”, a uczniowie NATYCHMIAST zostawiają sieci i idą za Nim.\nCzy jest coś, co możesz zrobić dziś dla Boga „natychmiast”? „natychmiast się z kimś pojednam”, „natychmiast kupię kwiaty żonie”, „natychmiast pójdę do spowiedzi”. Czy może odkładasz coś w swoim życiu?\nNatychmiast, bez odkładania na później, idź za Jego głosem.\nKomentarz do Ewangelii na piątek 10.01.2020\n„Potem powrócił Jezus w mocy Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich. Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać. Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, natrafił na miejsce, gdzie było napisane:\nZwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione. Począł więc mówić do nich: Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli. A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym wdzięku słowom, które płynęły z ust Jego.”\nDlaczego Jezus nauczał z mocą…i skąd miał siłę, by się modlić, uzdrawiać, przemieniać życie innych…by nie spać po nocach, tylko się modlić, by chodzić od wioski do wioski i mówić o Bogu… Ja czuję się ostatnio słaba, niewyspana, mam wrażenie, że nie ogarniam codzienności, a co gorsza…”snuje się” po mieszkaniu noga za nogą, robiąc to, co muszę albo ruszając się jak słoń w składzie porcelany…i – tym samym – daję marny przykład naszym Dzieciom i marne wsparcie Mężowi.\nDziś czytam w Ewangelii, że Jezus powrócił do Galilei „w mocy Ducha” i mówił w Nazarecie, że Duch Pański na Nim spoczywa… Może za mało Ducha we mnie skoro nie mam mocy w sobie…\nDuchu Mocy przyjdź do mnie i bądź w mojej codzienności!!\nWioleta, żona i mama\nKomentarz do Ewangelii na środę 08.01.2020\nTak…ja zachowuje się tak, jak na początku apostołowie: czuję problem, więc uciekam od niego… „Niech idą do okolicznych osiedli”. Uczniowie Pana jednak poszli dalej – zaufali, a ja?\nApostołowie znali już Jezusa, wiedzieli że jest niezwykły, ale czy też wiedzieli, co Jezus za chwile uczyni..?\nJezus nie musiał wysyłać Apostołów po chleb, mógł od razu go stworzyć z niczego. Posyła ich jednak stawiając w trudnej sytuacji. Dwunastu się nie buntuje, nie pytają „po co”, „przecież i tak nie starczy, bez sensu”. Robią to, co mówi Jezus…\nA ty, co byś zrobił na ich miejscu? Ja z pewnością powiedziałbym, że nie starczy jedzenia, że nie ma co sprawdzać ile jest chlebów…\nCzy ja wierzę, że dziś Jezus chce mi po prostu błogosławić? Taka mała prosta rzecz… Mi jest trudno zaufać w najmniejszych sprawach, a On chce mi dać tak wiele.\n„Wy dajcie im jeść” – zaufaj mi (wstaw swoje imię), nawet nie wiesz jak bardzo Cię kocham – mówi Jezus.\nTomku – nie chce ci się modlić? Kocham Cię. Nie kochasz Mnie? To ja będę Cię kochał 2 razy mocniej. Spowiadasz się raz w roku? Przyjdź do mnie. Czekam. Kocham cię.\nW czym Mu dziś zaufam?\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 06.01.2020\n„Ujrzeliśmy bowiem Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon”. Słowo Boże zachęca mnie dziś do zadania pytania: Czy dobrze szukam, czy zauważam znaki Bożej Miłości i Obecności w historii mojego życia, ze szczególnym uwzględnieniem czasu teraźniejszego, dzisiejszego dnia, bieżących wydarzeń które mnie absorbują. Czy dobrze kieruję mój wzrok, czy staram. się rozeznawac kierunek w którym podążam. Kogo słucham wśród tysięcy mędrców.\n„Gdy ujrzeli gwiazdę bardzo się uradowali, weszli i zobaczyli Dziecię.. ”\nŻyczę sobie i Wam radosnego dnia Objawienia Pańskiego pełnego znaków i gwiazd.\nAnna, ostatnia w trzodzie:)\nKomentarz do Ewangelii na piątek 03.01.2020\nW powyższym fragmencie Ewangelii moją uwagę zwróciło to, jak Jan Chrzciciel jest konkretny w ogłaszaniu, że Jezus jest Synem Bożym. On nie mówi, że „przeczuwa”, „wydaje mu się”, tylko konkretnie i z całą mocą głosi, że przyszedł Mąż, którego wcześniej zapowiedział mu Bóg a który przewyższa go godnością.\nChoć Jan Chrzciciel dwukrotnie przyznaje, że wcześniej nie poznał Jezusa, to z racji pokrewieństwa prawdopodobnie miał z Nim styczność. Jednak, dopiero dzięki Duchowi Świętemu, rozpoznał w Nim Syna Bożego – Zbawiciela. Stało się to możliwe dzięki jego bliskiej relacji z Bogiem, pielęgnowaną z wielkim zaangażowaniem, dzięki Jego wsłuchiwaniu się w Ducha Bożego. To właśnie Duch Święty dał mu pewność i odwagę w rozpoznaniu i ogłoszeniu prawdy o Jezusie.\nZadaję sobie pytanie: Czy w moim życiu, mojej codzienności daję Duchowi Świętemu czas i miejsce, aby pokazał mi Pana. Czy jestem otwarta na to, aby prawdziwie poznać Jezusa? Kim tak naprawdę jest On dla mnie? Czy takim krewnym obecnym gdzieś w moim życiu czy też Kimś kto zbawia mnie z moich grzechów?\nObyśmy idąc za przykładem Świętego Jana Chrzciciela, korzystając z darów Ducha Świętego, poznali Jezusa i umieli świadczyć, że On jest Synem Bożym.\nMagda, żona, mama\nKomentarz do Ewangelii na środę 01.01.2020\nPastuszkowie, a raczej ludzie żyjący w trudnych warunkach, z niezadużymi perspektywami i statusem, może marzący o innym, lepszym życiu… Ale to im Bóg dał misję, którą przez tysiąc lat wspomina się corocznie. Misję obwieszczenia cudownej nowiny, dla ludzkości o większych skutkach niż zdobycie księżyca, niemieszczącej się w umyśle. I po wypełnieniu, TAKIEJ misji wracają do siebie, i nic się nie zmienia….ich szopy nie zamieniły się w pałace, stada owiec nie przemieniły w karawany … A oni wrócili wielbiąc i wysławiając Boga .. Patrząc dziś na nich , myślę o mojej interesowności w służbie Bogu, o tym jak oczekuję zmian „od zaraz” według mojego planu. A tymczasem mijam Jego codzienne czułe towarzyszenie mi, które dostrzegli pasterze. Chcę bardzo tak jak oni chodzić w radości obecności Boga w moim życiu, właśnie w tej chwili…w ufności Jego planu.\nMaryja zachowywała wszystkie te sprawy w swoim sercu… W sumie mogę jak pasterze przekazać Maryi wieści, opowiedzieć co mi się wydarzyło czego nie rozumiem w moim życiu… Ona będzie to za mnie rozważać, a ja mogę cieszyć się obecnością Boga. Nie muszę wszystkiego zrozumieć, co za ulga…\nAgnieszka, dziękująca Bogu w stajence żona i mama\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 30.12.2019\nJakąż wiarę musiała mieć prorokini Anna, że trwała na modlitwie dniem i nocą, poszcząc. Zadaję sobie pytanie, jaka jest moja wiara? Anna – nie rozstawała się ze świątynią, ja- znajduję, choć nie zawsze, 15 minut dziennie na modlitwę…\nBóg jest dobry. Codziennie otrzymuję od Niego w prezencie czas, który po rozpakowaniu daje dokładnie 1440 minut, bo tyle liczy doba. Moje 15 minut to zaledwie 1% z kapitału Bożego, który inwestuję na spotkanie z Tym, który jest dla mnie najważniejszy. Jakiś absurd. Liczyłam kilkakrotnie, bo sama nie mogłam w to uwierzyć…\nJak ma wyglądać moja wiara, gdy oddaję Bogu tylko 1%?Jak ma wyglądać moja codzienność, gdy oddaję zaledwie 1% daru? Czy mogę liczyć na cuda? A mimo wszystko Bóg jest hojny. Prorokini Anna doświadczyła Jego ogromnej szczodrości, gdy Maryja z Józefem przynieśli Jezusa do świątyni. Dziecię wynagrodziło jej wierność…po stokroć.\nBoże Ojcze, ucz mnie hojności. Tak, bym umiała oddawać Ci to, co mam najcenniejsze-mój czas. Pragnę trwać przy Tobie na modlitwie, bo Ty wówczas możesz przemieniać moje serce i czynić je wrażliwym na Twoje Słowo.\nPatrycja, córka Króla, żona, mama\nKomentarz do Ewangelii na środę 25.12.2019\nŚw. Jan był umiłowanym uczniem Pana Jezusa. Był świadkiem przemienienia Pańskiego i konania w Ogrodzie Oliwnym. Podczas ostatniej wieczerzy spoczął na piersi Zbawiciela. Umierając na krzyżu, Pan Jezus oddał mu w opiekę swoją Matkę.\nKiedy czytam ten fragment Ewangelii zaciekawia mnie postać Św Jana patrona dzisiejszego dnia, a jednocześnie autora tej Ewangelii. Przybył on jako pierwszy do grobu Jezusa, zobaczył, że jest pusty, ale nie uwierzył od razu, że Jezus zmartwychwstał. Potrzebował spojrzeć na wydarzenia z dystansu, nie wstydził się też do tego przyznać.\nWidzę jak trudno mi czekać, nie zrażać się tym, że owoce rodzą się w czasie, że nie zawsze widać wszystko od razu. Czasami muszę z dystansem, chwilą zastanowienia i zaufaniem Bogu spojrzeć na moje życie.\nMagda, szczęśliwa żona i mama 🙂\nW owym czasie wyszło rozporządzenie cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Podążali więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta.Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna.Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Powiła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoją trzodą. Wtem stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli. I rzekł do nich anioł: «Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. A to będzie znakiem dla was: znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie».I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: «Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał».\nJako tata chcę tego co najlepsze dla mojej rodziny. Bóg Ojciec, dla swojego Syna, sam wybrał rodzinę. Domyślam się, że jako najlepszy Tata (a do tego wszechmocny), wybrał najlepszą.\nCzy wybór Boga Ojca jest dla mnie zrozumiały? Jaki jest mój typ „najlepszej” rodziny dla moich domowników? Czy to o co zabiegam każdego dnia jest zbieżne z tym, o co zabiegali i o co codziennie troszczyli się Józef i Maryja? Czy to w co angażuję czas (który mógłbym spędzić z rodziną) i siły jest tego warte?\nMyślę, że odpowiedzi na te pytania mogę zobaczyć patrząc na styl życia najlepszej Rodziny. Przeczuwam, że to „przyglądanie się” może nie być po mojej myśli…\nDziś chcę ucieszyć się moją rodziną i z wdzięcznością za moją rodzinę stanąć przed Bogiem, ale również chcę przejrzeć się – patrząc na Świętą Rodzinę – jak w lustro.\nNajlepsza Rodzino, obudź nasze rodziny, uwolnij nas rodziców od pogoni za tym, co nie daje życia, a jest jedynie błyskotką, mieniącą się konieczną, aby być szczęśliwymi. Daj nam łaskę to rozpoznać i wybierać jedynie to dla naszych rodzin, co jest prawdziwe, wieczne i nadające sens.\nWojtek, mąż i tata\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 23.12.2019\nDla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna.Gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał jej tak wielkie miłosierdzie, cieszyli się z nią razem. Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecię, i chcieli mu dać imię ojca jego, Zachariasza. ale matka jego odpowiedziała: «Nie, natomiast ma otrzymać imię Jan». Odrzekli jej: «Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię».Pytali więc na migi jego ojca, jak by chciał go nazwać. On zażądał tabliczki i napisał: «Jan będzie mu na imię». I zdumieli się wszyscy.A natychmiast otworzyły się jego usta i rozwiązał się jego język, i mówił, błogosławiąc Boga. Wtedy strach padł na wszystkich ich sąsiadów. W całej górskiej krainie Judei rozpowiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło. a wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: «Kimże będzie to dziecię?» Bo istotnie ręka Pańska była z nim.\nW dzisiejszym Słowie podziwiam Elżbietę, która bez ogródek i przejmowania się co sobie ktoś pomyśli, daje świadectwo wiary. Mówi wszystkim, którzy pytają o imię syna (wbrew ich oczekiwaniom): „nie Zachariasz, ale Jan będzie miał na imię”. Tym samym stawia wyraźnie swoją granicę…, nie przeraża ją nawet fakt, że jej mąż nie pomoże jej wytłumaczyć tę decyzję zdziwionym krewnym i sąsiadom, bo przecież nie może mówić.\nElżbieta, w rozmowie z innymi, używa bardzo stanowczych słów: „Nic podobnego!” Wyobrażając sobie tę scenę ewangeliczną, budzi się we mnie ogromne pragnienie, aby być tak zdecydowaną i klarowną jak Elżbieta…zwłaszcza w sytuacjach, gdy chodzi o moją wiarę i wartości. Nie chcę być skrępowana, gdy modlę się przed posiłkiem z Rodziną wśród innych – nic podobnego! Nie chcę ukradkiem robić znaku krzyża, gdy mijam świątynię – nic podobnego! Nie chcę, aby z moich ust znikało imię Boga, gdy jestem wśród osób, którym On jest daleki – nic podobnego!\nElżbieta stawia mnie dziś na straży mojej wiary i naszych rodzinnych wartości. Bóg zaprasza mnie (już nie pierwszy raz zresztą), abym odważnie słuchała głosu mojego serca, ufając, że On sam w nim objawia mi swoją wolę.\nMarta umiłowana, empatyczna, żona Damiana i mama Stefana\nKomentarz do Ewangelii na piątek 20.12.2019\nBóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a dziewicy było na imię Maryja.Wszedłszy do Niej, Anioł rzekł: «Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami ». Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co by miało znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie on wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca». Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?» Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego okryje Cię cieniem. dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. a oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, którą miano za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego». Na to rzekła Maryja: «Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego». Wtedy odszedł od Niej Anioł.\nPan posyła ludzi do działania. Posyła ich, by wskazać innym drogę do Niego. Dzięki takim ludziom, mogę spojrzeć na tę Ewangelię inaczej niż dotąd.\nAnioł z momentu zwiastowania, w moich wyobrażeniach, ewoluował ze skrzydlatej istoty w istotę bezskrzydłą, a następnie w głos z niebios. Aktualnie pracuje we mnie taka myśl, że Bóg „kiedyś” nie działał inaczej niż teraz, że Jego sposoby docierania do człowieka (nawet takiego niesamowitego jak Maryja) były i są niezmienne. Wyobrażam sobie Maryję, która moment zwiastowania przeżywa na cichej modlitwie w skupieniu, a posłany anioł mówi „w niej”- dokładnie w ten sam sposób, w który Bóg stara się mówić do nas. Widzę jej zakłopotanie i niepewność tego czy to co słyszy i czuje na tej modlitwie pochodzi od Boga, czy też ona sama sobie czegoś nie wmawia. Zgadza się, ale postanawia sprawdzić czy „nie zwariowała” więc odwiedza Elżbietę.\nTa Ewangelia, jest dla mnie zachętą do dawania Panu przestrzeni na mówienie do mnie…, oddawaniu Mu czasu i pełnej uwagi. Daje też odwagę do sprawdzania czy i jak Bóg działa w moim życiu.\nDamian mąż i ojciec\nKomentarz do Ewangelii na środę 18.12.2019\nZ narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie.Gdy powziął tę myśl, oto Anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, on bowiem zbawi swój lud od jego grzechów».A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: «Oto dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel», to znaczy Bóg z nami.Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił Anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie.\nPoruszająca dla mnie jest postawa Józefa, zaprezentowana w dzisiejszym fragmencie Ewangelii. Wyobrażam sobie, jak zafrasowany i przejęty musiał być Józef, kiedy usłyszał o poczęciu z Ducha Świętego dzieciątka w łonie Maryi. Jak wiele pytań rodziło się w Jego głowie, kiedy podejmował decyzję o potajemnym Jej odesłaniu. Patrząc po ludzku musiała być to dla niego bardzo trudna sytuacja…\nZ drugiej strony widzimy jak niewiele Józef potrzebował, aby całkowicie zaufać Bogu. O ile wcześniej, w czasie zwiastowania do Maryi anioł przybył bezpośrednio, to Józefowi się on jedynie przyśnił. I ten sen był dla Józefa wystarczającym sygnałem, aby przyjąć swoją małżonkę do siebie – jak podkreśla to Ewangelia – zrobił to zaraz po przebudzeniu. Józef nie szukał wymówek, nie szukał racjonalnych odpowiedzi, nie czekał, nie roztrząsał tematu, nie wahał się podjąć zadania, które zostało mu przedstawione przez Bożego wysłannika – Józef uwierzył.\nPanie przymnóż mi wiary i męstwa, abym z przekonaniem i poświęceniem, wzorem Józefa, potrafił realizować powołanie, do którego mnie zapraszasz.\nMichał, mąż Madzi, tata Asi i Krzysia\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 16.12.2019\nGdy Jezus przyszedł do świątyni i nauczał, przystąpili do Niego arcykapłani i starsi ludu, pytając: «Jakim prawem to czynisz? i kto Ci dał tę władzę?»Jezus im odpowiedział: «Ja też zadam wam jedno pytanie: jeśli odpowiecie Mi na nie, i Ja powiem wam, jakim prawem to czynię. Skąd pochodził chrzest Janowy: z nieba czy od ludzi?»Oni zastanawiali się między sobą: «Jeśli powiemy: „z nieba”, to nam zarzuci: „Dlaczego więc nie uwierzyliście mu?” A jeśli powiemy: „od ludzi”, to boimy się tłumu, bo wszyscy uważają Jana za proroka».Odpowiedzieli więc Jezusowi: «Nie wiemy». On również im odpowiedział: «Zatem i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię».\nArcykapłani kalkulowali odpowiedzi i postępowania Jezusa. W macierzyństwie często jest podobnie: lepiej nie odpowiem dziecku wprost na pytanie czemu moja kurtka wisi na krześle zamiast na wieszaku?…bo po co ma mi wytykać błąd. Lepiej jak odbiję piłeczkę i oskarżę o nie zdjęte nadal buty. Jezus nie chce takich zachowań. Moja 3-latka żąda prawdy i szczerości, w przeciwnym wypadku zrywa dialog. Trzeba być wiernym Bogu, ciągniętym wartością…\nPrzypominają mi się słowa Jezusa, że jak ktoś w małej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej pozostaje wierny. Bóg przez moją córkę mówi mi, że chce mnie zrozumieć, ale muszę być szczera i wpuszczać Go do bałaganu mojego serca… Dzięki Ci Panie za tych najmłodszych, którzy mówią Twoim głosem.\nAla, od blisko 6 lat Córka Boga i żona dzielnego męża, od 3 lat mama Jasi i Krysi\nKomentarz do Ewangelii na piątek, 13.12.2019\nJezus powiedział do tłumów:«Z kim mam porównać to pokolenie? Podobne jest do przesiadujących na rynku dzieci, które głośno przymawiają swym rówieśnikom: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie zawodziliście”. Przyszedł bowiem Jan, nie jadł ani nie pił, a oni mówią: „Zły duch go opętał”. Przyszedł Syn Człowieczy, je i pije, a oni mówią: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”. A jednak mądrość usprawiedliwiona jest przez swe czyny».\nW tym fragmencie Jezus pokazuje przewrotność i upartość serc ludzkich.\nCzym karmię się duchowo w ciągu dnia? Jak dbam o to, aby moje serce nie gnuśniało?\nW przedświątecznej, dynamicznej rzeczywistości łatwo jest stracić z oczu Tego, dla którego przygotowujemy nasze serca i domy. Zadbajmy o to, aby nie tylko nasze okna, ale również nasze serca były gotowe na Boże Narodzenie.\nGosia, chrześcijanka, kobieta, żona, mama\nKomentarz do Ewangelii na środę, 11.12.2019\n„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście. Ja dam wam wytchnienie. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, że jestem łagodny i pokorny sercem. Znajdziecie ukojenie dla waszych dusz. Bo moje jarzmo jest łatwe do niesienia, a mój ciężar lekki.”\nCzy nie jest tak, że jedną z częstych przyczyn, dlaczego rezygnujemy ze spotkania z Bogiem, jest właśnie jakieś utrudzenie, nasze zmęczenie? Poczucie, że więcej nie udźwignę, że muszę się w końcu wyspać, potrafi mi odebrać chęć do modlitwy, do zaangażowania się w coś dobrego, do posłuszeństwa dobrym natchnieniom.\nA Jezus zapewnia, że jarzmo miłości jest łatwe do niesienia. Jeśli weźmiesz na siebie to jarzmo, masz szansę doświadczyć, jak łagodny i pokorny może być wobec Ciebie Bóg. Nie narzuci Ci czegoś, czego nie udźwigniesz, nie będzie wymagał ponad Twoje siły. Mało tego, On obiecuje, że da Ci wytchnienie, gdy przyjdziesz do Niego… Czy masz takie doświadczenie modlitwy, która jest odpoczynkiem w Bogu, czy raczej wydaje Ci się, że nie warto sobie dokładać trudu, skoro i tak jesteś przemęczony, skoro w pracy kocioł, w domu nie wiesz, w co ręce włożyć? Czy zdarzało Ci się nie wyrabiać z obowiązkami, ale gdy znalazłeś czas na modlitwę, starczyło Ci też czasu na inne sprawy? Może to kłamstwo, w które dałeś się wplątać, że jesteś zbyt utrudzony, aby jeszcze wygospodarować chwilę dla Boga.\nW naszej obecnej parafii roraty odbywają się od poniedziałku do soboty o godzinie 6.30. W tym roku postanowiliśmy, że będziemy w nich uczestniczyć całą rodziną. I choć łatwo byłoby sobie odpuścić i uznać, że zrywanie się „w środku nocy” w naszym przypadku nie jest możliwe, doświadczamy, że ten „ciężar” jest rzeczywiście „lekki”. Mam poczucie, że w tym adwencie wybraliśmy „najlepszą cząstkę”. Radość z rozpoczynania dnia Eucharystią jest nieporównywalnie większa od trudu, który ponosimy w związku z wczesnym wstawaniem. Mało tego, okazuje się, że nasze dzieci lubią roraty, a wieczorem po prostu chodzą spać wcześniej.\nAgnieszka, żona Karola, mama Emilki, Szymka i Rafałka\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek, 09.12.2019\nParalityk nie może sam przyjść do Jezusa. Nie wiemy, czy gdyby był zdrowy, byłby zainteresowany Jego nauczaniem.\nNa szczęście ma wokół siebie ludzi, którym zależy, którzy troszczą się o chorego. Przynoszą go do Jezusa, dając mu szansę na nawiązanie relacji z Bogiem, odpuszczenie grzechów i uzdrowienie.\nCzy potrafię tak, jak przyjaciele paralityka „zanosić” swoich bliskich, osoby ze wspólnoty, osobę towarzysząca w formacji, przed oblicze Boga?\nCzy jestem uważna/uważny na potrzeby drugiego człowieka?\nAdwent jest czasem, w którym Jezus zaprasza nas do poszerzania naszych serc, ofiarności, drobnych uczynków miłosierdzia. Wejdźmy w ten dzień z pragnieniem pomocy.\nKomentarz do Ewangelii na piątek, 06.12.2019\nZawsze jak czytam fragment o uzdrowieniu dwóch niewidomych myślę o sobie, jak często ja, mimo tego, że widzę nie dostrzegam drugiego człowieka, jak często nie widzę Boga w moim życiu, jak często patrzę w złą stronę.\nUśmiecham się, gdy myślę sobie o tych słowach w kontekście dnia Świętego Mikołaja. Dnia, w którym skupiam się na prezentach, myślę jak przygotować dom na Święta Bożego Narodzenia, szukam choinki i robię dużo innych rzeczy. Zapominając o Tym, który jest w te Święta najważniejszy. Co roku mam postanowienie, że będzie inaczej, co roku chcę się więcej modlić, przybliżyć się do Pana Boga, ale z tyłu głowy mam myśl, że w sumie i tak będzie tak jak zawsze. A Jezus zadaje mi dziś pytanie, czy wierzysz, że mogę zmienić twoje myślenie? Czy wierzysz, że w tym roku w Adwencie i w Święta będziesz umiał się patrzeć na Mnie i skupić się na tym co jest najważniejsze? Jeżeli tak to: „według wiary waszej niech wam się stanie”.\nI właśnie to zdanie zawsze daje mi pokój, bo wiem, że jedyne co muszę robić w swoim życiu to wierzyć. Wierzyć kochającemu i miłosiernemu Bogu.\nMarcin, szczęśliwy mąż swojej żony Karolki 🙂\nKomentarz do Ewangelii na środę, 04.12.2019\nPo przeczytaniu fragmentu Ewangelii po pierwsze budzi się we mnie wdzięczność za osoby, które przyprowadziły mnie do Boga i które cały czas na tej drodze wspierają m.in. za męża, rodziców, przyjaciół, spowiedników.\nPo drugie Jezus uświadamia mi, że dla Niego mogę mieć puste ręce albo bardzo niewiele, a On może przemienić to w coś pięknego i nakarmić drugiego człowieka. Dla mnie tym ,,niewiele” jest np. uśmiech, miły SMS, podanie herbaty, liścik zostawiony na stole, serce zrobione z ketchupu na kanapce z serem…Proste sprawy, a mogą sprawić, że ktoś zostanie ,,nakarmiony” radością.\nMarta, żona Michała, córka Szefa\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek, 02.12.2019\nRozważając ten fragment Ewangelii porusza mnie to, że setnik pomimo tego, że czuł się niegodny, aby przyjąć Jezusa, był nadal gotów prosić Go o pomoc. Miał wielką wiarę. W moim życiu kiedy jest mi trudno, wszystko nie idzie tak, jak bym tego pragnęła i czuje się niegodna, słaba…trudno mi jest wołać o pomoc do Jezusa.\nZastanów się dzisiaj nad tym… czy kiedy czujesz się słaby, grzeszny, potrafisz wołać o pomoc do Niego?\nNiech ten Adwent będzie dla nas czasem nadziei i radości. Przeżywajmy go z myślą, że dla Boga nie ma nic nie możliwego. Wystarczy tylko…jedno Jego słowo i nasza wiara w to, że On może wszystko.\nKomentarz do Ewangelii na piątek, 29.11.2019\nJezus opowiedział swoim uczniom przypowieść:«Spójrzcie na figowiec i na wszystkie drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pąki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie te wszystkie wydarzenia, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą».\nW wielu psalmach jest napisane, że cała Ziemia będzie radować się, kiedy przyjdzie Pan. Rzeki będą klaskać w dłonie, a góry wołać z radości. Czasem wyobrażam sobie, jak mogłoby to wyglądać. W jaki sposób raduje się drzewo? Wyobrażam sobie, że w jednym momencie uwielbiłoby Boga całym swoim pięknem – wiosennymi kwiatami, letnią zielenią, jesiennymi liśćmi… Dlatego czasem, kiedy widzę jakąś roślinę która zachowuje się „niestosownie” do pory roku, na przykład stokrotkę kwitnącą w grudniu (co przy obecnych anomaliach pogodowych już nawet nie dziwi), myślę sobie: „A gdyby tak… A może to już dzisiaj? Może to idzie Pan… i ziemia zaczyna śpiewać na Jego cześć?”\nCzy Ty pamiętasz, że zostałeś stworzony/zostałaś stworzona dla zupełnie innej rzeczywistości niż życie doczesne? Czy radujesz się tą myślą? Czy czekasz na Niego?\nJezus mówi, że będziemy wiedzieli, że Królestwo Boże jest bliskie, kiedy ujrzymy „te wszystkie wydarzenia”. Jakie to wydarzenia? Aby się dowiedzieć, trzeba cofnąć się do wcześniejszych wersetów:\n„Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. 26 Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte7. 27 Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku8 z wielką mocą i chwałą. 28 A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie».”\nZaraz, zaraz. Jaki znów szum morza, jakie zagrożenie dla Ziemi? Czy Bóg nie zawarł z ludźmi przymierza, że nigdy już nie spuści na Ziemię potopu? Nasz Bóg jest Bogiem, który dotrzymuje obietnic. Wydaje mi się natomiast dość prawdopodobnym, że nawałnicę, o której mowa w tym fragmencie, spuścimy sobie na głowy sami przez naszą chciwość i bezmyślne niszczenie świata, który Pan nam podarował. Czy z każdym rokiem nie wzmagają się niszczycielskie huragany, susze i powodzie?\nCzy dbam o świat, nad którym Pan ustanowił mnie zarządcą? Jedna osoba „nic nie może”, no wiadomo, wiadomo… Kropla w morzu. Ale mam nadzieję, że nie taka będzie moja odpowiedź, kiedy Pan zapyta mnie na koniec czasu: „Córko, co się stało ze światem, który Ci podarowałem?” Bardzo chciałabym móc odpowiedzieć „Tato, próbowałam…”. Niestety na dzień dzisiejszy ta odpowiedź brzmiałaby pewnie „Tato, miałam ważniejsze sprawy na głowie”.\nZarządca świata 😉\nKomentarz do Ewangelii na środę, 27.11.2019\nAle zanim to wszystko się stanie, wystąpią przeciwko wam i będą was prześladować, wydając synagogom i wtrącając do więzień. Ze względu na moje imię poprowadzą was przed królów i namiestników. Będzie to dla was okazja do dawania świadectwa. Weźcie to sobie do serca, by nie przygotowywać wcześniej swojej obrony. Ja wam dam wymowę i mądrość, której nie będzie mógł się oprzeć ani przeciwstawić żaden wasz przeciwnik. Będą was wydawać nawet rodzice i bracia, krewni i przyjaciele. A niektórych z was zabiją. Będziecie znienawidzeni przez wszystkich z powodu mojego imienia. Ale nie zginie nawet włos z waszej głowy. Dzięki swej wytrwałości zyskacie wasze życie.\nPozwoliłem sobie wziąć pod rozwagę tekst z Pisma Św. z edycji św. Pawła (biblia paulińska). A to dlatego, że słowa z tysiąclatki: „Ale włos z głowy wam nie spadnie”, będące niezbyt chyba fortunnym tłumaczeniem, przekonać mnie, w sposób bezpośredni nie mogą. Przecież, w kontekście palonych czy męczonych chrześcijan, niejednokrotnie pozbawianych, przy tym, różnych części ciała, ciężko powiedzieć, że włos z głowy im nie spadł. A już na pewno nie w przypadku św. Andrzeja Boboli. Co prawda rozumiem metaforę w tym zdaniu, niemniej tekst z wydania paulińskiego jest już jednoznaczny: „nie zginie nawet włos” i pozwala, w sposób sielski, oddawać się kontemplacji przyszłego życia, z bujną fryzurą na głowie.\nWracając do meritum, zadaję sobie pytanie: Jaki los przepowiada swoim naśladowcom Jezus? Otóż: „wystąpią przeciwko wam i będą was prześladować”. O zgrozo, Chrystus nic nie mówi, że w którymś momencie, pokoleniu, czy w odniesieniu do pojedynczego człowieka, taki fakt nie nastąpi. Słowa te dotyczą więc każdego z nas jak i całego Kościoła świętego, teraz i tu. Co najmniej będą nas prześladować. Dalej: „poprowadzą was przed królów i namiestników.” – czytaj „przed szefa” w Twojej firmie „Będzie to dla was okazja do dawania świadectwa.”.\nIle osób z nas dzieli życie pomiędzy różne aktywności (ja szczególnie miałem/ mam tą zdolność): Ja w kościele, aniołek, przepuszczę starszą Panią do komunii, i na całe gardło zaśpiewam: „nie damy pogrześć wiary”.\nJa w domu, wymagający szacunku, zapracowany, rodzic kanapowy, zmęczony robotą, no ale dwa razy dziennie obowiązkowy paciorek z dzieciakami.\nJa w pracy. A to już zupełnie inna bajka. Na chleb trzeba zarobić i tu wszystkie chwyty dozwolone.\nMogę jeszcze wymienić: ja w samochodzie i lepiej, żeby nikt z Was nie zajechał mi drogi, bo wtedy, nie usłyszy co prawda zza szyby swojego i do tego mojego samochodu, tego co mam do powiedzenia, ale może być pewny, że nie jest odmawiana nad nim modlitwa wstawiennicza.\nNiezbyt piękne to świadectwo. Więcej, całościowo patrząc- katastrofa. Skoro to jestem ja jeden to na pewno z zaawansowaną schizofrenią i jednocześnie chorobą afektywną dwubiegunową. Resztę chorób świadomie w tym przypadku przemilczę.\nCo mogę zrobić? Słuchać Taty, ciesząc się jego Słowem i błagać Go o pracę nade mną, bo sam guzik osiągam. Boże, Bądź przy mnie, abym dawał nieustannie świadectwo o Tobie! Mozolnie, z wytrwałością, co naprawdę nie przychodzi łatwo, przechodzę także bieżącą formację. Nie to, żeby to było rzeczywiście trudne, tylko ja jestem leń. Ale walczę! No i podstawa, dziękuję Ojcze, że z Tobą jestem we wspaniałej wspólnocie, z wizją na wspaniałomyślny wyrok: „Dzięki swej wytrwałości zyskacie wasze życie”.\nNo i już naprawdę na koniec. Bogu dziękuję za moją żonę. Bo gdyby ona nie odbierała maili, to mógłbym zapomnieć o bujnych włosach…\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek, 25.11.2019\nGdy Jezus podniósł oczy, zobaczył, jak bogaci wrzucali swe ofiary do skarbony. Zobaczył też, jak pewna uboga wdowa wrzuciła tam dwa pieniążki, i rzekł: «Prawdziwie, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni. Wszyscy bowiem wrzucali na ofiarę Bogu z tego, co im zbywało; ta zaś z niedostatku swego wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie».Ewangelia z dzisiejszego dnia przypomina mi o ile ważniejsza jest jakość od ilości. Kiedy przeżywałam Fundament rekolekcji ignacjańskich najważniejszą treścią z jaką wróciłam do domu było to, aby oddawać Bogu pierwociny – to, co najlepsze, a nie to, co mi zbywa.\nOd ponad półtora roku jestem na urlopie macierzyńskim. Kiedy moja starsza córeczka ma drzemkę, jest to dla mnie najcenniejszy moment, cisza i chwila oddechu w ciągu dnia. Od jakiegoś czasu, dzięki świadectwu moich przyjaciółek, oddaję Panu Bogu kilkanaście minut z czasu Jej drzemki. To On zasługuje na spotkanie w tym wyjątkowym dla mnie momencie.\nCzuję się kochana, kiedy mąż poświęca mi uwagę i czas, który mógłby wykorzystać na pracę. Chcę, aby moje Córeczki czuły się kochane, kiedy patrzę im w oczy, jestem w pełni zaangażowana w zabawę, a nie spędzam większość dnia obok nich wykonując domowe obowiązki.\nWzorem dzisiejszej Ewangelii zastanówmy się, co z tego, co sami uważamy za cenne, możemy ofiarować Bogu i najbliższym.\nKiedy miałam ok. 10 lat byłam z moją siostrą na Mszy Świętej. Młody i żartobliwy wikariusz zbierał kolektę. Wrzuciłam do koszyka 1 grosz, a moja siostra Marta nic. Ksiądz zażartował: a siostra nic nie wrzuci? Marta odpowiedziała: ale ona wrzuciła tylko 1 grosz! A ja na to: bo nic więcej nie mam… Nie wiem czy wyobrażacie sobie jakie było moje zdziwienie, kiedy w bodajże kolejną niedzielę usłyszałam czytaną z ust tego księdza Ewangelię o Wdowim Groszu! Byłam wtedy absolutnie przekonana, że ksiądz ułożył „kazanie” o mnie, serce waliło jak szalone. 😉\nAleksandra, od 3 lat żona Macieja, od 19 miesięcy mama Łucji, od 1,5 miesiąca mama Klary\nKomentarz do Ewangelii na piątek, 22.11.2019\nGdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami.Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą, a nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia».\nEwangelista kładzie nacisk na to, by starać się nie przeoczyć momentu nawiedzenia. Można zapytać: gdzie nawiedza mnie Bóg: w modlitwie, w drugiej osobie, na Eucharystii?\nBóg jest wszędzie… jest tu i teraz. Ojciec, Syn i Duch Święty nawiedza nas w „szamotaniu się” między lojalnością wobec firmy a moralnością, między rozwojem osobistym a dbaniem o ład domu i komfort bliskich, między moją wygodą a poświęceniem czasu dla potrzebującego. Jezus cały czas daje szansę, by dokonywać wyboru – utwierdzania utartych reakcji na odbiór zaistniałej rzeczywistości lub wejścia w nową reakcję przez Jego pryzmat.\nNie przegap czasu łaski! Jezus mówi: Ja Ci nie dam cięższego brzemienia niż jesteś w stanie dźwignąć.\nWierzę w to, że teraz jest mój czas łaski, którego nie doceniłam, jak Jerozolima kiedyś. W domu nikt poza mężem i dziećmi, czasem sąsiadami, nie oceni mnie tak dotkliwie jak choćby ludzie obcy w życiu zawodowym. Chce pamiętać, że mimo wszystko głównym sędzia jestem sobie sama. Idąc za Św Janem Pawłem II – wymagaj od siebie!! A najlepszy Ojciec bedzie cię prowadził.\nPanie modlę się o serce tak czułe i wrażliwe, które zapłacze nad zaniechaniem dobra, które pozwolisz dostrzec. Błagam Tato daj mi serce obleczone w ciało i miłosierdzie wobec bliźniego a nie skamieniały egoizm.\nOd blisko 6 lat Córka Boga i żona dzielnego męża, od 3 lat mama Jasi i Krysi\nKomentarz do Ewangelii na środę, 20.11.2019\nCzytając ewangelię Łukasza i słowa Jezusa myślę że warto zwrócić uwagę na moment, w którym Jezus je wypowiada. Jest blisko Jeruzalem, gdzie za chwilę zostanie pojmany oraz skazany na śmierć krzyżową. Sądzę że Jezus mówiąc o „pewnym człowieku szlachetnego rodu” tak naprawdę myśli o sobie. Zapowiada uczniom swoją śmierć i zmartwychwstanie, mówiąc, że „udaje się do dalekiego kraju, aby uzyskać dla siebie godność królewską”, a następnie powrót przy końcu świata. Przez tę przypowieść Jezus przypomina nam, że każdy z nas dostał od Niego jakiś cenny dar i pokazuje dwie drogi, które możemy obrać.\nPierwsza, która polega na tym, że idziemy z tym co dał nam Pan Bóg, niesiemy ten dar innym, próbujemy się rozwijać, każdego dnia być lepszymi. Postawa ta prowadzi do pełni życia z Chrystusem i przymnożenia darów. Druga, która polega na zachowaniu daru dla siebie, a w konsekwencji śmierci duchowej.\nMyślę, że dziś warto zadać sobie pytanie, co otrzymałem od Pan Boga? Jak tym darem mogę służyć innym, żeby się rozwijać, być bliżej Boga i żyć pełnią życia?\nMarcin, mąż Karolki 😉\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek, 18.11.2019\nKiedy czytam ten fragment poruszają mnie dwie postawy: determinacja niewidomego, aby spotkać się z Chrystusem oraz pytanie, zadane przez Jezusa o to, co ma dla niego uczynić.\nNiewidomy prosił Jezusa o pomoc. W momencie gdy inni chcieli go zagłuszyć, on tym głośniej wołał Pana. Jego serce pragnęło się z Nim spotkać, porozmawiać. Widać, że bardzo zależało mu na tym by Jezus go uzdrowił. A ja? Jak zachowuję się wtedy, gdy zmagam się z grzechem, ciemnością, chorobami duszy? Próbuję sama się uleczyć, czy idę do najlepszego lekarza serc i dusz? Ile czasu potrzebuję aby przyznać się przed samą sobą, że nie jestem w stanie i nie chcę już dłużej borykać się z tymi problemami samotnie. Kiedy staję w prawdzie decydując się na spotkanie z tym, który jest prawdą, drogą i życiem? Tym, który może mnie uzdrowić.\nJezus wiedział kim jest i czego potrzebuje niewidomy, a jednak zanim uczynił cud zapytał go o to, czego potrzebuje. Dlaczego od razu nie zaczął działać, tylko zapytał czego mu potrzeba? Myślę, że Jezus chciał dać niewidomemu szansę na to, by sam opowiedział o tym czego najbardziej pragnie jego serce. Tak samo jest w naszej codzienności. Jezus jest otwarty na dialog z nami. Chce nas lepiej poznać, dać nam możliwość wypowiedzenia się, budowania z Nim relacji. Pozostawia wybór i daje przestrzeń by samemu móc zdecydować które z pragnień są dla mnie w tym momencie najważniejsze, na których chciałabym się skupić i poprosić Go o pomoc.\nDziękuję Ci Jezu za to, że przychodzisz do mnie w pokoju, niczego mi nie narzucając. Mogę sama decydować o tym ile chcę Ci powiedzieć, do której relacji Cię zaprosić. Cieszę się, że mimo tego, że wiesz wszystko i tak interesuje Cię moje zdanie, moje emocje i moje pragnienia. Dziękuję, że mogę być w naszej relacji autentyczna i prawdziwa nie bojąc się wyrażać także tych trudnych emocji. Dziękuję, że mogę mówić Ci z serca co czuję także w momencie zdenerwowania, strachu lub smutku. Kocham Cię i wiem, że Ty mnie też.\nMonika, dzielna niewiasta i żona Jakuba\nKomentarz do Ewangelii na piątek, 15.11.2019\nJezus powiedział do swoich uczniów:«Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; a przyszedł potop i wygubił wszystkich. Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba „deszcz ognia i siarki” i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi.W owym dniu, kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Miejcie w pamięci żonę Lota. Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je.Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą razem mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona».Pytali Go: «Gdzie, Panie?» On im odpowiedział: «Gdzie jest padlina, tam zgromadzą się i sępy».\nJemy, pijemy, kupujemy i sprzedajemy… Zabiegamy w naszej codzienności o wiele i o wiele rzeczy się martwimy.Ja nieraz łapie się na tym, że moim największym problemem, zmartwieniem w ciągu dnia była myśl: czy uda mi się gdzieś wyrobić; że ciasto wyszło z zakalcem; że mają przyjść goście, a ja nie zdążę wszystkiego posprzątać albo, że znowu byłam zbyt nerwowa względem moich córeczek.Dzisiejsza Ewangelia po raz kolejny zadaje mi pytanie – czy to za czym dzisiaj tak bardzo biegałam i się martwiłam było faktycznie tak istotne w kontekście mojego zbawienia?A jeśli tak, to czy chce być jak żona Lota – odwracać się do tyłu, narzekać na to co nie wyszło, zamartwiać się?Czy jak Lot – który choć pamięta o tym co było, patrzy przed siebie, szuka rozwiązań, ufa Bogu i pyta się Jego, którędy ma iść dalej?\nOla, żona Michała i mama dwóch wspaniałych córeczek\nKomentarz do Ewangelii na środę, 13.11.2019\nZdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!»Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».\nW dzisiejszej Ewangelii Jezus zaprasza mnie do zastanowienia się nad dwoma aspektami w moim życiu. Po pierwsze uderza we mnie obraz 10 trędowatych, których Jezus uzdrawia na ich wołanie. Są to ludzie wykluczeni społecznie, odrzuceni przez wszystkich, wygnani poza miasto. Ponadto jest wśród nich Samarytanin -cudzoziemiec, obcy nawet wśród trędowatych. Jezus ich wszystkich uzdrawia nie pytając o nic…ani o ich intencje, ani o ich pochodzenie. On nie ma względu na osoby.\nA jaka jest moja postawa wobec osób odrzuconych? Często widzę na ulicach osoby bezdomne, biedne i wykluczone z życia społecznego. I jakże często zdarza mi się ich oceniać bez miłości, nie znając historii ich życia. Jak często pojawiają się w głowie myśli, że z pewnością zasłużyli na taki los. I właśnie dziś w głowie rodzi się pytanie czy to jest postawa, której pragnąłby Jezus?\nPo drugie wzrusza mnie postawa Samarytanina i jego wdzięczność wobec Boga. Tylko on powrócił do Jezusa, aby oddać Mu chwałę. Jako jedyny spośród trędowatych naprawdę docenił dar i łaskę, jaką otrzymał od Jezusa. Ta scena przypomina mi jak często sama zapominam dziękować Bogu za to, co mam. Wszystkie te małe, proste rzeczy, które mam codziennie wydają się być już rutyną. A przecież każdy dzień jest darem…mój mąż i jego miłość, moi przyjaciele, zdrowie, którym się cieszę, Eucharystia, w której mogę brać udział każdego dnia… To wszystko zostało mi dane a tak łatwo jest przestać być za to wdzięcznym .\nAsia, żona Kacpra i szczęśliwa córka Boga\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek, 11.11.2019\nPanie wzmocnij naszą wiarę! Te słowa szczególnie mocno do mnie trafiają w ostatnim czasie. Kiedy wydaje mi się, że moje modlitwy, starania, ofiarowane zmęczenie są niewystarczające, mało znaczą. A Pan Bóg mi obiecuje, że jest z nami nawet jeśli mamy wiarę tak małą, nikłą jak ewangeliczne ziarenko gorczycy i że będzie działał w naszym życiu jeśli będziemy trwali w Nim. Będzie pomagał nam w naszych relacjach z innymi ludźmi, będzie nam pomagał przebaczać.\nKolejnym aspektem tej Ewangelii jest zgorszenie. Nie wolno nam być powodem zgorszenia innych. Pan Jezus nakłada na nas przez to ogromną odpowiedzialność. Szczególnie jest ona ważna w kontekście naszych dzieci. Bo to my pokazujemy im świat, Pana Boga. To my je kształtujemy, a one chłoną nasze zachowania i potrafią je potem naśladować.\nPan Jezus chce byśmy swoją postawą świadczyli o Nim. Byśmy byli ufni w Jego moc, Jego działanie w naszym życiu.\nPowierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu: On Sam będzie działał. (Ps 37, 5-6)\nAgnieszka żona Piotra i mama Weroniki\nKomentarz do Ewangelii na piątek, 08.11.2019\nPowiedział też do uczniów: «Pewien bogaty człowiek miał rządcę, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek. Przywołał go do siebie i rzekł mu: „Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządu, bo już nie będziesz mógł być rządcą”. Na to rządca rzekł sam do siebie: Co ja pocznę, skoro mój pan pozbawia mię zarządu? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę. Wiem, co uczynię, żeby mię ludzie przyjęli do swoich domów, gdy będę usunięty z zarządu. Przywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierwszego: „Ile jesteś winien mojemu panu?” Ten odpowiedział: „Sto beczek oliwy”. On mu rzekł: „Weź swoje zobowiązanie, siadaj prędko i napisz: pięćdziesiąt”. Następnie pytał drugiego: „A ty ile jesteś winien?” Ten odrzekł: „Sto korcy pszenicy”. Mówi mu: „Weź swoje zobowiązanie i napisz: osiemdziesiąt”. Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z ludźmi podobnymi sobie niż synowie światłości.\nW tym Słowie zastanawia mnie, za co tak naprawdę pan pochwalił rządcę? Nie za jego nieuczciwość, ale za to, że roztropnie postąpił… Postawa rządcy w tym fragmencie to postawa człowieka, który po pierwsze: trzeźwo ocenia sytuację, w której się znalazł; i po drugie: podejmuje konkretne działanie, aby zatroszczyć się o swoją przyszłość.\nPrzyszłość człowieka wierzącego to Niebo. Zatem mogę dziś postawić sobie pytanie, ile jest we mnie pasji, by zabiegać o relację z Bogiem w mojej codzienności? Bo może „synowie tego świata” wykazują więcej determinacji w dążeniu do swoich ziemskich celów, chociażby awansu w pracy czy realizacji swoich marzeń, niż ja, córka Boga, wykazuję rozsądku w zatroszczeniu się np. o nieustanne trwanie w łasce uświęcającej i nie zwlekanie ze spowiedzią, gdy jej potrzebuję. Ile czasu niektórzy potrafią poświęcać swojemu hobby, a ile ja, do której Bóg chce mówić, znajduję na karmienie się Słowem Bożym? Ile jest we mnie pomysłowości i hojności w czynieniu dobra? A przecież walczę o skarb nieporównywalnie większy, niż wszystko, co mogę zdobyć na ziemi. Stawką jest życie wieczne w Bogu.\nAgnieszka, żona Karola od 7 lat, mama 5-letniej Emilki, 3-letniego Szymka i Rafałka, który niedługo powita ten świat\nKomentarz do Ewangelii na środę, 06.11.2019\nWielkie tłumy szły z Jezusem. On odwrócił się i rzekł do nich: «Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie dźwiga swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem.Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? Inaczej, gdyby położył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, patrząc na to, zaczęliby drwić z niego: „Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć”.Albo jaki król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestu tysiącami nadciąga przeciw niemu? Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju.Tak więc nikt z was, jeśli nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem».\nW dzisiejszym czytaniu Jezus mówi nam o tym, co robić, aby być Jego uczniem. I jest w tym bardzo radykalny. Zaprzyj się najbliższych i samego siebie, weź swój krzyż, wyrzeknij się wszystkiego, co posiadasz i tego kim jesteś… Nie są to łatwe słowa, ale przekaz z nich płynący jest dosyć czytelny – mam postawić Pana na pierwszym miejscu, dać się poprowadzić przez życie drogą, którą mi przygotował, niosąc za Jezusem swój krzyż. Rozumiem, że bez tego nie ma możliwości, aby być uczniem Pana.\nZnając różne interpretacje czy komentarze dotyczące tego fragmentu, nie jestem jednak pewien jak rozumieć dwie wtrącone przez Jezusa przypowieści: jedna o człowieku budującym wieżę i druga o królu szykującym się do bitwy. Dzisiaj patrzę na te dwie historie i to co widzę to dwóch ludzi stojących przed trudnymi i pewnie ważnymi decyzjami w ich życiu. Te przypowieści odczytuję jako zaproszenie do refleksji i zastanowienia się na ile moja odpowiedź na zaproszenie Jezusa do tego, aby iść za Nim, aby być Jego uczniem (znając wymagania, o których Jezus mówi) była związana z decyzją o zmianie mojego życia, o tym, aby teraz On był najważniejszy. A może jestem w tym „wielkim tłumie” przedstawionym przez św. Łukasza niejako z rozpędu? Czy naprawdę jestem gotowy iść z Jezusem, nieść swój krzyż i oddać mu wszystko?\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek, 04.11.2019\nKtóż z nas nie lubi spotykać się z przyjaciółmi, krewnymi, ludźmi, których darzymy sympatią? Gdy zapraszamy ich do siebie, dobrze, żeby przynieśli coś na wspólny stół, powiedzieli jakieś dobre słowo, pochwalili nasze zdolności kulinarne czy wystrój mieszkania, a za jakiś czas odwdzięczyli się podobnym zaproszeniem. I chociaż wszystkim jest miło, Jezus mówi, że nie daje to prawdziwego szczęścia, gdyż nie ma w nas bezinteresowności.\nJakże często oczekujemy wdzięczności za czynione dobro. Gdy nie otrzymujemy wyrazów wdzięczności, czujemy się urażeni, jakby pozbawiono nas czegoś, co nam się słusznie należało. Jezus uczy nas tego, że prawdziwe szczęście jest owocem miłości bezwarunkowej, która często pozostaje bez jakiejkolwiek odpowiedzi.\nBóg sam dał nam przykład bezinteresownej miłości, gdy wydał za nas swego Jedynego Syna, nie oczekując nic w zamian. Bóg daje nam absolutnie wszystko, absolutnie za nic. I jest w tym absolutnie szczęśliwy.\nKomentarz do Ewangelii na piątek 01.11.19\nJezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami:„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie”.\nBłogosławić oznacza życzyć komuś dobrze. Kiedy jestem smutna, kiedy mnie bliscy odrzucają, gdy dzieje mi się krzywda, ale też kiedy walczę w imię dobra, Pan Bóg mi dobrze życzy. Wspiera mnie, podtrzymuje i daje wszystko czego potrzebuję. Dziś szczególny dzień – Wszystkich Świętych. Dziś całe Niebo mi dobrze życzy, błogosławi w każdej potrzebie! Co za dzień! Co za radość! Co za dar!\nKomentarz do Ewangelii na środę 30.10.19\nJak żyć, by dostać się do nieba? To pytanie zadają sobie nie tylko współcześni chrześcijanie, ale jak się okazuje, również Ci, którzy mieli okazję słuchać samego Jezusa. I dobrze, że pytanie o to czy tylko nieliczni zostaną zbawieni zostało Jemu zadane.\n„Odstąpcie ode Mnie wszyscy dopuszczający się niesprawiedliwości”. Jezus zachęca mnie, bym codziennie badała swoje serce. Bym zastanawiała się, jak wyglądał mój dzień. Czy dopuszczałam się w nim jakiejkolwiek niesprawiedliwości wobec Boga, bliźniego czy wobec siebie samej.\nCzasem staję w obliczu swojej bezsilności, bezradności. W niektórych sytuacjach czuję, jakbym przeciskała się przez ciasne drzwi. Decyzja o pracy w domu a nie na etacie, o rodzeniu siłami natury w domu a nie w szpitalu poprzez cięcie cesarskie. Praca nad swoimi wadami i walka z grzechem a nie chełpienie się swoimi zasługami i spoczęcie na laurach. Ciągle i od nowa…Może łatwiej byłoby nie iść pod prąd a na łatwiznę? Ominąć te niewygodne ciasne drzwi i skorzystać z tych, które się otwierają same, by z łatwością przez nie przejść. Bez zastanawiania się dokąd prowadzą. Nie wyobrażam sobie życia bez Jezusa. Poznawszy Go, nie mogę i nie chcę żyć tak, jakbym Go nie znała, bo to byłoby ze stratą dla mnie, bo „Dla mnie (…) żyć- to Chrystus, a umrzeć- to zysk ” (Flp 1, 21)\nPatrycja, córka Króla, żona Michała, Mama czterech synów🙂\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 28.10.19\nW tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga.Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami: Szymona, którego nazwał Piotrem; i brata jego, Andrzeja; Jakuba i Jana; Filipa i Bartłomieja; Mateusza i Tomasza; Jakuba, syna Alfeusza, i Szymona z przydomkiem Gorliwy; Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.\nPrzygotowując się do ważnego tematu/inicjatywy, które chcielibyśmy rozpocząć, siadamy z mężem przy stole i szukajmy rozwiązania, analizujemy co jest możliwe, jakie są plusy i minusy…… co będzie dla nas najlepszym wyjściem. Mając jakiś pomysł, idziemy do Ojca prosząc o błogosławieństwo lub radę.\nA Jezus zaczął zupełnie inaczej….zanim cokolwiek zaplanował, najpierw wszedł na górę… po co? Myślę, że wszedł do Domu Ojca, usiadł z Nim i rozmawiali. Może pytał, słuchał…ale właśnie tam było najważniejsze ustalenie. W miarę jak Jezus schodził w dół, najpierw do uczniów, potem jeszcze niżej do tłumu, ustalenia przemieniały się w działanie.\nStając do modlitwy chcę pamiętać, że wchodzę do Domu Ojca, że staję się, jak mówi Św. Paweł, domownikiem Boga. A schodząc w dół, Bóg, domownik mojego serca, staje się mocą mojego działania. W tej kolejności!\nAgnieszka, szczęśliwa żona, mama, córka…. domownik Boga\nKomentarz do Ewangelii na piątek 25.10.19\nJezus mówił do tłumów: «Gdy ujrzycie chmurę podnoszącą się na zachodzie, zaraz mówicie: „Deszcz idzie”. I tak się dzieje. A gdy wiatr wieje z południa, powiadacie:„Będzie upał”. I bywa. Obłudnicy, umiecie rozpoznawać wygląd ziemi i nieba, a jakże chwili obecnej nie rozpoznajecie? I dlaczego sami z siebie nie rozróżniacie tego, co jest słuszne? Gdy idziesz do sprawującego władzę ze swym przeciwnikiem, staraj się w drodze dojść z nim do zgody, by cię nie zaciągnął do sędziego; a sędzia przekazałby cię dozorcy, dozorca zaś wtrąciłby cię do więzienia. Powiadam ci, nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni pieniążek\nKiedyś ludzie patrzyli w niebo, żeby uzyskać bardzo konkretną informację -jaka będzie dziś pogoda, jak trzeba się przed tą pogodą zabezpieczyć. Dzisiaj każdy ma już pewnie do tego aplikację w smartfonie, w której można sprawdzić nie tylko obecne warunki pogodowe, ale też prognozę na nadchodzące dni, dla dowolnego miejsca na świecie. Dzięki temu możemy odpowiednio się przygotować, na przykład spakować parasol na weekendowy wypad. Bardzo przezornie. Ale dlaczego zawsze jesteśmy myślami jakby gdzieś indziej, zawsze o dwa kroki do przodu?\nW dzisiejszej Ewangelii Jezus poucza nas, że rozpoznawanie chwili obecnej, rozeznawanie tego, co jest słuszne, co należy uczynić, jest równie łatwe jak rozpoznawanie nadchodzącej pogody po wyglądzie nieba. Nawet mój 2-letni synek wie, że jeśli na niebie widać ciemne chmury, to będzie padał deszcz. Czy ja wiem, popełniając jakiś czyn, że jego owoce będą złe? Czy zastanawiam się nad konsekwencjami? A może nie chcę ich dostrzec, i zamiast chwili obecnej przyglądam się jakiemuś wielkiemu dobru, które będę czynił jutro, za miesiąc, kiedy będę miał więcej czasu, więcej pieniędzy?\nRozpoznawajmy chwilę obecną, bo to jest moment naszego działania, moment, w którym zaciągamy serce ciemnymi chmurami lub odbijamy w nim czyste niebo.\nKomentarz do Ewangelii na środę 23.10.19\nWspomnienie św. Jana Kapistran, prezbitera\n«To rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie przyjść ma złodziej, nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie».Wtedy Piotr zapytał: «Panie, czy do nas mówisz tę przypowieść, czy też do wszystkich?» Pan odpowiedział: «Któż jest owym rządcą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowi nad swoją służbą, żeby rozdawał jej żywność we właściwej porze? Szczęśliwy ten sługa, którego pan, powróciwszy, zastanie przy tej czynności. Prawdziwie powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. Lecz jeśli sługa ów powie sobie w sercu: Mój pan się ociąga z powrotem, i zacznie bić sługi i służące, a przy tym jeść, pić i upijać się, to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna; surowo go ukarze i wyznaczy mu miejsce z niewiernymi. Ów sługa, który poznał wolę swego pana, a nic nie przygotował i nie uczynił zgodnie z jego wolą, otrzyma wielką chłostę. Ten zaś, który nie poznał jego woli, a uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele powierzono, tym więcej od niego żądać będą».\nZa każdym razem fragment ten budzi we mnie niepokój, a trzy ostatnie zdania wręcz sprzeciw. Znam siebie i wiem, że jeżeli nawalam to po całości – czy nie łatwiej byłoby poznać Boga tylko trochę i dostać „małą chłostę”? Przecież On może przyjść w każdej chwili: gdy nie mam z nim relacji, po kłótni z żoną, gdy przegrywam z własnymi słabościami. W pierwszym czytaniu św. Paweł poucza nas, byśmy z własnej woli oddali się w niewolę posłuszeństwa. Ciągle muszę sobie przypominać, że wolność to przede wszystkim odpowiedzialność. Odpowiedzialność za to co mi dano i powierzono – za siebie i za moją rodzinę. I choć czasem tego nie chcę, muszę tę wolność ograniczać – bo przecież zostałem powołany do otrzymania wielkiej nagrody a nie małej kary.\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 21.10.19\nWspomnienie bł. Jakuba Strzemię Biskupa\nŁk 12, 13-21 „Ktoś z tłumu rzekł do Jezusa: „Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem”. Lecz On mu odpowiedział: „Człowieku, któż mię ustanowił sędzią albo rozjemcą nad wami?” Powiedział też do nich: „Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś opływa we wszystko, życie jego nie jest zależne od jego mienia”. I opowiedział im przypowieść: „Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał sam w sobie: „Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów”. I rzekł: „Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe zboże i moje dobra. I powiem sobie: Masz wielkie zasoby dóbr na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj”. Lecz Bóg rzekł do niego: „Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?” Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem”.\nKtoś z tłumu, kto słuchał Jezusa, poczuł w swym sercu, że Jezus to Ten, który może mu pomóc, zobaczył w Nim nadzieję – oddaje więc Jezusowi coś, co teraz zdominowało Jego życie, jakieś ogromne poczucie krzywdy: brat nie podzielił się z nim majątkiem. Mam podobnie, gdy słucham Jezusa i widzę Go na krzyżu, otwieram się przed Nim – Jezu czemu brakuje nam pieniędzy, czemu ktoś bliski bardzo cierpi, czemu jestem taka a nie inna – spraw aby było inaczej!\nDziś Jezus właśnie do tego mnie zaprasza, chce mnie wysłuchać i dzielić moją krzywdę i mój ból. Jednocześnie mówi mi – Ja nie naprawię twojej krzywdy, „nie jestem rozjemcą nad wami”, Ja będę współcierpiał z tobą, towarzyszył i pomagał ci. Nie gniewaj się na Mnie jeśli cierpisz i to nie mija…choć wołasz, abym coś zrobił. Razem możemy naprawiać rzeczywistość, ale nie odchodź ode Mnie jeśli cud się nie wydarzy…\nMarta żona Damiana od 5 lat, mama 2,5 letniego Stefka\nKomentarz do Ewangelii na piątek 18.10.19\nŁk 10,1-9 „Jezus wyznaczył jeszcze innych, siedemdziesięciu dwóch, i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo.\nIdźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: «Pokój temu domowi!» Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: «Przybliżyło się do was królestwo Boże»”.\nW dzisiejszej Ewangelii Jezus wysyła uczniów tam, gdzie On sam zamierzał przyjść, aby nieśli Pokój, Dobro. Jezus także kieruje prośbę do uczniów, by modlili się, by Pan „wyprawił robotników na swoje żniwo”.\nZaczęłam przyglądać się mojej codzienności, gdzie ja jestem, z kim przebywam? Co dzieje się we mnie, w moim sercu? Czy tam gdzie jestem niosę Pokój Boży? Mojemu mężowi, córeczce, napotkanym ludziom czy w kolejce w sklepie, na placu zabaw, w pracy, w rodzinie… tam gdzie się znajduje? I dostrzegłam, że każda chwila jest walką o Dobro. Co wybiorę dziś, jutro, w tych zwykłych codziennych chwilach, co będę niosła sobą, swoim zachowaniem, gestami?\nW Słowie tym odczytuje zaproszenie Jezusa bym trwała w Bogu, dbała o relację z Nim, bo tylko On może przepełniać moje serce prawdziwym Pokojem, który będę mogła nieść innym. Bo to On daje mi siłę, bym mogła zwyciężać w codziennych walkach o dobro i większe dobro. Odczytuję zaproszenie, bym była uważna i niosła innym Boga poprzez proste gesty, zachowania, słowa, modlitwę, poprzez moje zwykłe (niezwykłe w Panu) codzienne życie.\nCórka Boga – Marlena, żona Grzegorza i mama Anastazji\nKomentarz do Ewangelii na środę 16.10.19\nŁk 11,42-46 „Jezus powiedział:«Biada wam, faryzeuszom, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i z wszelkiej jarzyny, a pomijacie sprawiedliwość i miłość Bożą. Tymczasem to należało czynić, i tamtego nie pomijać. Biada wam, faryzeuszom, bo lubicie pierwsze miejsce w synagogach i pozdrowienia na rynku. Biada wam, bo jesteście jak groby niewidoczne, po których ludzie bezwiednie przechodzą».\nWtedy odezwał się do Niego jeden z uczonych w Prawie: «Nauczycielu, słowami tymi także nam ubliżasz». On odparł: «I wam, uczonym w Prawie, biada! Bo nakładacie na ludzi ciężary nie do uniesienia, a sami nawet jednym palcem ciężarów tych nie dotykacie»..”\nW pierwszym Liście do Koryntian św. Paweł pisze, że gdyby posiadał wszystko, a nie miał MIŁOŚCI, to byłby niczym. W dzisiejszej Ewangelii Jezus w bardzo dosadny sposób zwraca mi na to uwagę, że gdy w moim małżeństwie, w rodzinie, w codzienności, w tym co robię zabraknie miłości, to skupię się tylko na prawie, na wymaganiu od innych, na tym co mi się należy.\nW dniu dzisiejszym chcę patrzeć na ludzi, zwłaszcza tych mi najbliższych sercem pełnym miłości. Niech ona wyprzedza moje myśli, słowa, czyny i inspiruje do stawania się na podobieństwo Chrystusa.\nMagda, szczęśliwa żona Pawła i mama Ignasia\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 14.10.19\nŁk 11,29-32 „Gdy tłumy się gromadziły, Jezus zaczął mówić: «To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia. Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw ludziom tego plemienia i potępi ich; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon. Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz».”\n„Królowa z Południa (…) przybyła z krańców ziemi słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon.” Nasza 4-letnia córka, kiedy chce powiedzieć mi coś ważnego woła: mamo stop, słuchaj mnie! Domaga się wtedy całkowitej, bezwzględnej uwagi i wyłączności, wyciszenia z mojej strony, pozostawienia wszelkich spraw, by poświęcić czas na wysłuchanie jej…, potrzebuje czasu.\nA Jezus…też potrzebuje czasu, by mi coś powiedzieć, też chce być wysłuchany, zrozumiany, też chce mi coś ważnego przekazać… Jaka szkoda, że często nie słyszę Jego: stop, posłuchaj mnie!! A przecież mówi…i to często przez rzeczy, które wydają nam się mniej ważne lub nieważne…\nPatronka dzisiejszego dnia, św. Małgorzata Alacoque – zasłuchana w Serce Jezusa i to Serce objawiająca światu, mówiła: „Wielkie łaski związane są często z tym, co wydaje się nam mniej ważne.”\nMoże warto posłuchać Pana w tym, co wydaje nam się mniej ważne..?\nWiola, szczęśliwa żona Pawła i mama trójki Maluchów\nKomentarz do Ewangelii na piątek 11.10.19\nWspomnienie św. Jana XXIII (papieża)\nŁk 11,15-26 „Gdy Jezus wyrzucał złego ducha, niektórzy z tłumu rzekli: «Mocą Belzebuba, władcy złych duchów, wyrzuca złe duchy». Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba. On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: «Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i Szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja mocą Belzebuba wyrzucam złe duchy, to czyją mocą wyrzucają je wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże. Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, to zabierze całą broń jego, na której polegał, i rozda jego łupy. Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, ten rozprasza. Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: „Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem”. Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze siedmiu innych duchów, złośliwszych niż on sam; wchodzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzedni»..”\nCodziennie doświadczam różnych rzeczy i spotykam wiele osób. Każde wydarzenie wywołuje we mnie jakąś reakcję. Jedna rzecz mnie złości, inna rozwesela, a jeszcze inna wywołuje smutek albo obawę. W związku z tempem mojego życia, ilość wewnętrznych reakcji można porównać do tłumu, który w dzisiejszej Ewangelii otacza Jezusa. Pomyślałem, że jest to dobry obraz mojej duszy, bo przecież często jest tak, że nie dostrzegam dobra, które mam od Boga i cudów, które On dla mnie czyni. Bywa tak, że podważam Jego dobrą wolę, albo opuszczam Boże drogi chwilę po otrzymaniu jakiegoś „prezentu”. Widzę w tym przestrzeń do mojego nawrócenia, abym stawał się bardziej ufnym w Boży plan dla mnie i bardziej stałym w decyzji pójścia za Nim. Przecież to jedyny sposób aby mieć głęboki pokój i być całkowicie bezpiecznym przy naszym Ojcu.\nKomentarz do Ewangelii na środę 09.10.19\nŁk 11,1-4 „Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: «Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów». A On rzekł do nich: «Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo! Naszego chleba powszedniego dawaj nam na każdy dzień i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto nam zawini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie».”\nPanie, jak mam się modlić?\nW tej łukaszowej mini-wersji „Ojcze nasz” Jezus stawia na konkret. Modlitwa ma być prosta, szczera i „na temat”, bez powtarzania wielu pięknych słów. Jezus chce, by była spotkaniem z Bogiem Żywym, który codziennie, w moich wszystkich sprawach chce dać mi siebie poznawać, takiego jakim On jest, chce mi objawiać swoje Święte Imię.\nAle czy w mojej codzienności – w małżeństwie, w rodzicielstwie, w pracy, w relacjach z rodziną, z ludźmi których spotykam, Królestwo Boże – poznanie Boga i Jego panowanie jest tym, czego najbardziej dla nich i dla siebie pragnę i o to się modlę? Czy może prośba o zapewnienie „chleba powszedniego” i ciągłe wyliczanie spraw i problemów wskakuje mi na to pierwsze miejsce…?\nDobrze że Jezus uczy nas modlitwy, która porządkuje tę kolejność i, choć Bogu ona niczego nie dodaje, dla nas jest niezbędna, bo pomaga codziennie podtrzymywać nam relację z Nim, mając oczy zwrócone ku temu, co najważniejsze. Korzystajmy z tego daru, jaki dał nam sam Jezus!\nMadzia, żona Michała, mama 4,5 letniego Krzysia i 2,5 letniej Asi\nKomentarz do Ewangelii na poniedziałek 07.10.19\nŁk 1, 26-28 „Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami”. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.\nLecz anioł rzekł do Niej: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca”. Na to Maryja rzekła do anioła: „Jakże się to stanie, skoro męża nie znam?” Anioł Jej odpowiedział: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”.\nNa to rzekła Maryja: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa”. Wtedy odszedł od Niej anioł.”\nPuk, puk! Znowu anioł puka, każdego ranka przychodzi. To ode mnie zależy czy otworzę się tego dnia na Bożą łaskę. Czy zacznę dzień dziękczynieniem czy pogrążę się w narzekaniu. Przychodzi, żeby mi powiedzieć o mojej wyjątkowości, o tym jak mnie obdarował jako żonę i matkę. Mogę uczyć się od Maryi jak szybko i z radością otwierać drzwi, gdy Bóg przychodzi.\nAsia, żona Wojtka, mama Ignasia\nKomentarz do Ewangelii na piątek 04.10.19\nŁk 10, 13-16 Jezus powiedział:«Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno by się nawróciły, siedząc w worze i popiele. Toteż Tyrowi i Sydonowi lżej będzie na sądzie niżeli wam. A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz! Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi; lecz kto Mną gardzi, gardzi Tym, który mnie posłał».\nPrzyglądam się ostatnio swojemu życiu i mojej codzienności… I dochodzę do wniosku, że pewnie Pan Bóg, patrząc na mnie, też chętnie powiedziałby, jak w dzisiejszej Ewangelii, „biada tobie”. Bo, pomimo wielu cudów, które dostrzegam w naszym rodzinnym życiu, pomimo ogromu dobra, które doświadczam, ciągle moje życie jest nie takie, jak chciałabym by było albo, może lepiej, jak Bóg chciałby by ono wyglądało.\nDobrze, że dzisiejszy Patron- święty Franciszek z Asyżu – przychodzi z pomocą moim trudnym przemyśleniom …w każdej sytuacji mówiąc: „Pochwalony bądź, Panie mój…” Tak, bądź pochwalony Panie i w mojej szarej, grzesznej, czasem trudnej i nieuporządkowanej codzienności…\nKomentarz do Ewangelii na środę 2.10.19\nMt 18, 1-5.10 W tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: „Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?” On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: „Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje.\nJezus w dzisiejszej Ewangelii zachęca nas do tego, by nasza postawa była podobna do postawy dziecka i to dziecko właśnie pokazuje Apostołom. A jak zachowuje się to dziecko? Pozwala się przywołać i postawić przed Apostołami. Czytając ten fragment zastanawiam się czy ja pozwalam na to, aby Jezus również mnie przywołał i postawił przed innymi. Gdzie Jezus chce, abym poszedł, czy jest we mnie gotowość by iść za Jego głosem.\nNa pytanie Apostołów, kto jest największy w królestwie niebieskim, Jezus postawił przed nimi dziecko, mówiąc, że mają się odmienić i i uniżyć jak ono. Czy w relacji z Bogiem mam być taki jak moje dzieci? – przecież nie zawsze są one posłuszne, pokorne, skłonne do uniżenia jak to przedstawiono w Ewangelii? A może to we mnie jest problem? Może to ja je tak postrzegam, ponieważ pojawia się we mnie pogarda, przed którą przestrzega Ewangelia? Zastanawiam się czy w mojej codzienności potrafię patrzeć na moje dzieci jak na wzór, przez który Jezus próbuje mnie czegoś nauczyć. Wychowanie dzieci to dla mnie przestrzeń, w której muszę być jak dziecko, muszę się uniżyć, przyznać, że nie zawsze sobie radzę i prosić o pomoc Ojca. Czy i na ile potrafię to zrobić – zaufać Ojcu tak, jak moje dzieci mi ufają? Na szczęście, w dzisiejszym fragmencie, Jezus podkreśla, że każde z naszych dzieci ma Anioła Stróża, który nie tylko ich strzeże i prowadzi, ale myślę, że pomaga również mi w moim rodzicielstwie. Łatwiej mierzyć się z codziennością, z wychowaniem dzieci mając takie wsparcie.\nMichał, mąż Magdy od 6 lat, tata 4 letniego Krzysia i 2 letniej Asi.\nKomentarz na poniedziałek 30.09.2019\nŁk 9, 46-50 Uczniom Jezusa przyszła myśl, kto z nich jest największy.\nMój półtoraroczny syn potrafi uparcie dążyć do osiągnięcia swojego celu, jakim bywa choćby chęć wrzucenia orzechów w łupinie do kuchennego miksera. Kiedy nie osiągnie zamierzonego celu, nie potrafi jeszcze w przypływie goryczy czy gniewu strzelić focha, inaczej mówiąc: schować się czy mieć „ciche godziny”. Gdy tylko ma potrzebę lub doświadcza trudności z braku osiągniętego celu, korzysta z bliskości mojej lub mojej żony. Ostatecznie nigdy nie stawia swoich racji ponad relację. Ja mam swoje zdanie na wiele spraw, bywa, że z trudnością przychodzi mi spojrzeć ponad moje racje, by nie ucierpiały relacje z tymi, którzy są przy mnie. Za każdym razem, gdy staram postawić za wszelką cenę na swoim – przegrywam. Kiedy staję w prawdzie, że potrzebuję od bliźniego wiedzy, doświadczenia, bliskości, autorytetu, współpracy – wygrywam.\nWojtek, mąż Asi od 3 lat, tata 1,5 rocznego Ignasia.