rekopis znaleziony w arkham: listopada 2018\nTekst pierwotnie ukazał się na łamach RYMS.\nGarfield narodził się czterdzieści lat temu, 19 czerwca 1978 roku. Z tej okazji Egmont wprowadził na rynek nowe wydanie słynnego komiksu tworzonego przez Jima Daviesa.Wszystko będzie publikowane po bożemu, chronologicznie, pasek po pasku – wcześniejsze wydania prezentowały paski wybrane i były czarno-białe, to jest w pełnym kolorze. Do sprzedaży trafił właśnie pierwszy „tłusty koci trójpak” zbierający trzy tom wydania oryginalnego.\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 05:57 1 komentarz:\nCorto Maltese. Tom 8. Złoty dom w Samarkandzie. Hugo Pratt\nCykl o Corto Maltese to jedna z najsłynniejszych serii w dziejach komiksu europejskiego. Historia rozpięta na kilkanaście tomów opowiada o przygodach tytułowego nieustraszonego marynarza, dzielnego awanturnika wiecznie goniącego za skarbami, tajemnicami i wikłającego się w różne kabały. Często w tle opowieści o nim przechadzają się autentyczne, historyczne postacie, które bardzo uatrakcyjniają fabułę. Do księgarń trafiła właśnie 8 odsłona tego cyklu.\nTom „Złoty dom w Samarkandzie” rozpoczyna się na początku lat dwudziestych ubiegłego wieku na wyspie Rodos, gdzie Corto szuka tropów mających doprowadzić go do zaginionego rękopisu Lorda Byrona. Stamtąd wskazówki powiodą go do afgańskiego Kafirstanu, gdzie jeszcze za czasów Aleksandra Macedońskiego podobno został ukryty wielki skarb. Przy okazji Corto będzie próbował uwolnić wiezionego w tytułowej Samarkandzkiej twierdzy swojego przyjaciela Rasputina. Tak, jedną z ważnych dla tej serii postaci jest nie kto inny jak sam Grigorij Jefimowicz Rasputin, który na kartach tej opowieści stał się rządnym skarbów awanturnikiem. Co więcej, jest wykorzystywany przez autora by wprowadzać do fabuły elementy specyficznego humoru. Według mnie, gdy tylko pojawia się na horyzoncie, bezwstydnie kradnie ten komiks głównemu bohaterowi.\nUważam Hugo Pratta, autora serii o Corto Maltese za mistrza komiksu, ale muszę przyznać, że tym razem stworzył historię tak poplątaną i pełną zwrotów akcji, że nieomal się pogubiłem. Niemniej była to przyjemna lektura i jak zawsze cieszyłem się, że wracam do kreowanego przez niego świata pełnego zagadek, burzliwych konfliktów i ukrytych skarbów. Tło historyczne, jak to zwykle bywa w tej serii, jest bardzo istotne, ale tym razem zostałem tak przytłoczony informacjami, że niewiele z nich zostanie ze mną. Karty komiksu zapełniają różne armie i plemiona, a piłeczka w konfliktach między nimi odbijana jest tyle razy, że trudno się we wszystkim połapać.\nStronie graficznej tego albumu nie można nic zarzucić. Pratt miał wyrobiony swój niepowtarzalny styl, mocno opierający się na grubych krechach tuszu. Jest to co prawda realizm, ale okraszony tak unikalnymi cechami, że rysunki są od razu rozpoznawalne, głównie dzięki niebywałemu operowaniu czernią. Mimo iż twórczość Pratta próbowali podrabiać najlepsi (cechy jego stylu obecne są i u Franka Millera i Mike'a Mignoli), to nikomu ta sztuka się jeszcze nieudała. Jego nieco niedbała kreska przypomina wizualne notatki z kajetu dawnego podróżnika.\nOryginalnie komiks drukowany był w czerni i bieli, my dostajemy wersję koloryzowaną. Na początku byłem zdecydowanie przeciwny temu zabiegowi, ale z każdym tomem coraz bardziej przekonuję się do tych kolorów i obecnie zupełnie mi nie przeszkadzają.\nNiniejszy tom był już kiedyś opublikowany w naszym kraju przez wydawnictwo POST. Ominął mnie wtedy, i teraz czytałem go po raz pierwszy. Nie jest to mój ulubiony album z przygodami Corto, ale z lektury jestem zdecydowanie zadowolony.\nWarto pochwalić też formę, w jakiej Egmont wydaje albumy o przygodach Maltese – twarda oprawa, dobry papier, świetne kolory. Brakuje w nich jedynie obszernych wstępów, które zawierało wydanie POSTu, i które pozwalały bardziej wczuć się w tło historyczne opowieści (może wtedy coś by pozostało w mojej głupiej głowie po lekturze tego tomu?). Niemniej to maleńki mankament i szczerze nakłaniam Was do kompletowania tej serii.\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 05:38 Brak komentarzy:\nPunisher to najbardziej bezwzględny pogromca w świecie Marvela. Za jego mitem stoi tragiczna przeszłość. Bohater stracił rodzinę (żonę i dwójkę dzieci) podczas porachunków mafijnych. Znaleźli się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. Od tego momentu ten antybohater żyje wyrzucony poza nawias społeczeństwa i uzbrojony po zęby tępi z determinacją całe zastępy gangsterów, próbując (bezskutecznie, bo ostatecznie jego wojna nie ma końca i nie przynosi mu to satysfakcji) zemścić się za doznane krzywdy.\nW pierwszej połowie niniejszego tomu na jego drodze stanie niewidziany od jakiegoś czasu bandzior Barakuda, którego, o ile dobrze pamiętam, Frank kilka części temu zostawił na pożarcie rekinom. Gangster jednak przeżył, jest mocno wkurwiony i znajduje świetny, wyszukany sposób by zemścić się na Castle'u. Nie zdradzę jednak sedna opowieści, żeby nie psuć Wam zabawy.\nNastępna część tomu mocno odnosi się do wojny Wietnamskiej, w której Frank brał udział i która pozostawiła na jego życiorysie głębokie ślady. Prócz tego ktoś wykorzystuje sympatie, jakie Castle żywi do amerykańskich żołnierzy i napuszcza na niego elitarny odział komandosów, wiedząc, że samozwańczy stróż prawa nie będzie chciał ich skrzywdzić.\nJeśli czytaliście poprzednie tomy autorstwa Gartha Ennisa, to wiecie czego się spodziewać. Irlandczyk odrzucił swój rubaszny, komediowy styl skupiając się bardziej na opowiedzeniu mocnej, sensacyjnej historii. Efekt jest znakomity i przedstawia Ennisa jako nieprzeciętnego rzemieślnika, który potrafił wczuć się w trochę inną stylistykę, niż ta, którą obiera zazwyczaj. To rzecz pisana z szacunkiem do starszych odsłon Punishera, niebagatelizująca jego wojennej przeszłości, udanie pogłębiająca rys psychologiczny i umacniająca mit największego twardziela w uniwersum Marvela.\nGłównym ilustratorem tej odsłony przygód Punishera jest Goran Parlov. Jest świetny w tym co robi, a do tego jego prace przypominają nieco rysunki Joe'go Kuberta. To jest s mojej strony bardzo duży komplement, bo uważam tego twórcę za jednego z mistrzów mainstremowego rysunku. Ilustracjom Parlova nie zaszkodziły nawet komputerowo nakładane kolory, które zresztą też wypadają nieźle. To chyba najlepiej zilustrowana odsłona ze wszystkich pisanych przez Ennisa. Cieszy mnie fakt, że w końcu podczas lektury współczesnego, komercyjnego komiksu oczy nie krwawią od końskiej dawki kiczu.\nWraz z niniejszym tomem kończy się przygoda Gartha Ennisa z Punisherem. To był bardzo dobry ciąg zeszytów (łącznie 60). Będę tęsknił za tą serią, bo czytając ją dobrze się bawiłem. Chciałbym teraz zobaczyć na naszym rynku starsze odsłony przygód Franka, które na zachodzie Marvel wypuszcza obecnie w formacie Epic Collection, ale chyba dostaniemy teraz serię pisaną przez Jasona Aarona. Czytałem ją kiedyś i wspominam chłodniej, niż wersję Ennisa, niemniej z radością przywitam polskie wydanie i chętnie ją sobie powtórzę.\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 05:01 Brak komentarzy:\nCzłowieka, który zabił Lucky Luke'a. Matthieu Bonhomme\nNie zbieram regularnych przygód Lucky Luke'a tworzonych przez Morrisa i Goscinnego, które obecnie ukazują się na rynku. Nie mam na to ani kasy ani czasu, bo jestem zajęty innymi komiksami. Jednak opatrzona niesamowitą okładką, współczesna interpretacja losów słynnego kowboja autorstwa Matthieu Bonhomme, która wyszła niedawno od razu wpadła mi w oko. Miałem ją sobie kupić, ale Egmont zrobił mi niespodziankę i dorzucił ten album do egzemplarzy recenzyjnych, o które prosiłem. Bardzo się ucieszyłem, mimo iż nie planowałem pisać o tym komiksie, bo nie jestem wdrożony w regularną serię. Skoro już tak wyszło, to spróbuję Wam o tym albumie opowiedzieć.\nNasz samotny jeździec przybywa do małej osady Froggy Town. Tak się składa, że niedawno miał miejsce napad na dyliżans transportujący złoto. Miejscowy szeryf nie przejawia dużego zainteresowania sprawą, więc mieszkańcy miasteczka postanawiają wynająć Luke'a, by odnalazł sprawców. Ślad prowadzi na posesję pewnego poszukiwacza złota. Przeczy to oficjalnej wersji, według której w sprawę podobno zamieszani byli Indianie. Intryga zaczyna robić się coraz ciekawsza, a do tego dochodzą miejscowi rewolwerowcy, którzy chętnie zmierzyliby się z Lukiem. Stanowi to tym większy problem, że w mieście nie było od dawna dostawy tytoniu, i naszemu kowbojowi na fajkowym głodzie trzęsą się ręce (uroczy wątek!). Czy ktoś skorzysta z okazji i w końcu naprawdę zabije legendę Dzikiego Zachodu?\nSerię o samotnym kowboju znam tylko z kilku albumów, które czytałem w dzieciństwie, ale wydaje mi się, że Bonhomme w swojej pracy w mniejszym stopniu niż w oryginale skupia się na komedii, a w większym na westernie. Mamy tu całą plejadę gatunkowych charakterów, począwszy od szalonych poszukiwaczy złota, poprzez rewolwerowców, na Indianach skończywszy. Jedną z głównych ról w całej historii odegra też postać inspirowana słynnym rewolwerowcem-suchotnikiem Dockiem Hollideyem – tu jest człowiekiem, którego zdrowie zrujnowały papierosy. Natomiast sam tytuł opowieści nawiązuje do klasycznego westernu „Człowiek, który zabił Liberty Valance'a”.\nWarstwa graficzna „Człowieka, który zabił Lucky Luke'a” to prawdziwa perełka. Na kartach opowieści Bonhomme'a odżywa Dziki Zachód, małe osadnicze miasteczka, a w nich drewniane saloony i ich podejrzana klientela. Na pierwszy rzut oka widać, że autor nieco urealnia historię. Morris posługiwał się stricte cartoonową kreską, natomiast autor „Człowieka, który zabił Lucky Luke'a” rysuje semi-realistycznym stylem, acz dalej zachowuje pewną kreskówkowość, która jest nieodłącznym znakiem rozpoznawczym tej słynnej serii. Wszystko, łącznie z kolorystyką wypada fenomenalnie i album czyta się dzięki temu bardzo przyjemnie.\nOsobiście bardzo doceniam to, jak autor pogrywa sobie z mitami Dzikiego Zachodu i zapewniam, że komiks, mimo iż jest dość niezobowiązującą lekturą, to spodoba się fanom westernów.\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 10:45 Brak komentarzy:\nDzięki niniejszej serii wydawanej przez Egmont i znakomitemu serialowi telewizyjnemu, którego możemy już oglądać trzeci sezon (jest zajebisty!) dostałem na punkcie Daredevila prawdziwego pierdolca. Oczywiście, to drugoligowy bohater Marvela, ale to, że nim jest daje twórcom dużą swobodę w pisaniu o jego losach i możliwość opowiadania niebanalnych historii. Zresztą, dzieje się to nie pierwszy raz, bo podobną wolność przy tworzeniu jego przygód miał przecież Miller, najważniejszy twórca w historii Diabła z Hell's Kitchen. Brubaker idzie jego śladem i tworzy cykl naznaczony tragediami rodem z kina noir, gangsterką i scenami akcji żywcem wyjętymi z filmów których tematyką są sztuki walki.\nNie ma tu wcale laserów z dupy, wielkich bitw o losy świata, które mogą być kojarzone z flagowymi tytułami od Marvela. Zamiast tego są tabuny ninja z klanu Dłoń, złowieszcza Lady Bullseye oraz znakomicie rozpisany Kingpin, który staje się na kartach tego komiksu bardzo niejednoznaczną, tragiczną postacią. Jest w końcu miasto, tętniące życie, pokryte śniegiem, brudne i zdeprawowane – duża w tym zasługa rysunków Michela Larka. Jest i on, diabeł w czerwieni mocujący się zarówno z bandziorami jak i z życiem prywatnym, w które ingerują źli ludzie, by jak najmocniej go skrzywdzić. To już standard, że łotrzy czepiają się bliskich Murdocka – to i ujawnienie tożsamości Daredevila zdaje się zresztą głównym tematem całego runu zarówno Bendisa jak i Brubakera. Istotna jest też „dzienna” praca Matta, który jest przecież prawnikiem i często ze złem musi zmagać się na wokandzie.\nWiększością grafik w tym tomie zajął się Michael Lark. Już wspomniałem jak wygląda miasto w jego interpretacji i muszę tylko dodać, że jest znakomitym rzemieślnikiem. Bardzo dobrze obcuje mi się z jego kreską i mimo iż wszystko jest wykonane komputerowo – a nie przepadam za taką techniką – to muszę przyznać, że bardzo cenię jego krechę.\nNiniejszy tom zawiera wszystko co fajne w ciągu zeszytów Dardevila oznaczanym jako vol 2., więc jeśli podobały wam się poprzednie odsłony serii to i ten komiks weźmiecie z całym dobrodziejstwem inwentarza. Według mnie wart jest każdej złotówki i to jedna z najlepszych serii jakie ukazały się w tym roku w naszym kraju.\nSzóstym tomem wydawca kończy prezentowanie nam nowszych komiksów (jak wspomniałem oznaczonych w historii publikacji jako vol. 2) i teraz ma zamiar cofnąć się do czasów w których nad Diabłem z Hell's Kitchen pracował Frank Miller (czyli jeszcze vol.1). Oczekuję jego ciągu zeszytów, ale trochę żałuję, że nie dane mi na razie będzie poznać tego co dalej działo się z Murdockiem. Co prawda na ostatnich stronach tego tomu jest napisane „koniec”, ale jestem bardzo ciekawy jak inni współcześni twórcy obeszli się z Daredevilem i mam nadzieje, że po runie Millera doczekamy jeszcze kontynuacji tej serii.\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 06:36 Brak komentarzy:\nWydawałoby się, że dobry film fantastyczny musi być podparty solidnym budżetem, robić duże wrażenie od strony wizualnej, kreować rozbudowany futurystyczny świat. Historia filmu pokazała jednak już nieraz, że da się opowiadać takie historie również w kameralnych warunkach, a niewielki budżet może stać się jedynie wyzwaniem dla sprawnych, ambitnych twórców. Australijski „Upgrade” napisany i wyreżyserowany przez Leigha Whannella (najbardziej znany jest jako scenarzysta i aktor) jest właśnie jednym z takich filmów science fiction, którym do zbudowania przekonującej opowieści duży budżet wcale nie był potrzebny.\nNiedaleka przyszłość. Pewien mechanik samochodowy, który zdaje się dość nieufnie podchodzić do nowych technologii, podczas przejażdżki z żoną zostaje napadnięty przez bandytów. Kobieta ginie, a mężczyzna zostaje okaleczony i ląduje na wózku inwalidzkim. Pewnego dnia zgłasza się do niego jeden z jego dawnych klientów proponując mu wszczepienie chipu, który pozwoli mu znowu osiągnąć sprawność fizyczną. Mechanik się zgadza. Po zabiegu okazuje się, że bohater dzięki chipowi zyskuje nadludzkie możliwości. Postanawia wykorzystać je by się zemścić i rusza śladem bandytów, którzy zabili jego żonę.\nJak wspomniałem we wstępie budżet filmu wydaje się niewielki. Futurystyczna oprawa wizualna w większości ogranicza się do scenografii i kilku nowocześnie prezentujących się pojazdów. Twórcy jednak poradzili sobie z tymi elementami na medal i ostatecznie nie czuć tu tej niezwykłej oszczędności, a do tego wszystko zostało tu bardzo ładnie sfotografowane. Przykładowo siedziba hakerów, do której w jednej ze scen zawita główny bohater to tylko, zesquotowana postindustrialna hala. Tylko, ale w obiektywie twórców wypada w swej prostocie bardzo przekonująco. Zapewne duża w tym też zasługa scenariusza, bo to po prostu dobra historia, w którą można szybko się wciągnąć i przez to łatwo uwierzyć w proponowaną przez twórców konwencję.\n„Upgrade” na jednym poziomie jest kinem zemsty, ale na drugim to również film mający coś wspólnego z noir (samotny, zadziorny detektyw na tropie), więc ze względu na pożenienie tego nurtu z science fiction śmiało można szukać w nim stycznych z „Blade Runnerem” i powiem szczerze, że mimo iż może mu nie dorównuje (mam na myśli obie części, które bardzo cenię) to wypada na jego tle całkiem nieźle. Inne skojarzenia prowadzą mnie wprost do filmu „Wideodrome” Davida Cronenberga. Co prawda cielesność w „Upgrade” jest niepokojąca w trochę inny sposób niż w arcydziele Kanadyjczyka, ale tak samo przeobraża bohatera w coś innego, nowego, być może dalece nieludzkiego. Niepokój związany z nowymi technologiami jest przynależny science fiction, ale ja szukałbym w „Upgrade” już elementów horroru, albo przynajmniej techno-thrillera. Na pewno znajdziemy tu wiele cech bardzo udanie podanego cyberpunka: cyberwszczepy, wmontowana w ciało broń palna i kierowane przez automatyczną nawigację samochody to tylko część nowoczesnej technologii, która otacza bohatera. Charakterystyczny dla tego nurtu jest też problem ingerowania cybernetyki w ciało i psychikę człowieka. Nie chcę zdradzać Wam zakończenia, bo byłbym zwykłą świnią psującą frajdę z seansu, ale zaznaczę, że ten element jest bardzo kluczowy dla ostatecznego odbioru tej historii i zapewniam, że na pewno będziecie zaskoczeni rozwojem wypadków.\nW roli głównej został osadzony Logan Marshall-Green, który na swoje nieszczęście na ekranie prezentuje się jak klon Toma Hardy’ego. Cenię tego aktora, bo wiem jak dobrze grał w nieodżałowanym (zawieszonym po pierwszym sezonie) serialu „Quarry”. Po raz wtóry udowadnia, że ma wielki talent. Jego przekleństwem musi być fizyczne podobieństwo do słynnego aktora. No cóż, ja go dostrzegam i głaszczę.\nTen film będzie klasykiem cyberpunka. A może nawet już jest, biorąc pod uwagę to, jak szybko w czasach Internetu rozchodzą się wieści o dobrych produkcjach tego typu – to dla odmiany ta dobra strona nowych technologii.\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 04:22 Brak komentarzy:\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 03:49 Brak komentarzy:\nTEKS PIERWOTNIE UKAZAŁ SIĘ NA ŁAMACH MORTAL\nNiniejszy album udowadnia, że jeszcze są komiksowi klasycy, których dzieła nie ukazały się na naszym rynku. Publikowana w latach 60. w odcinkach w prasie opowieść, snuta przez dwójkę Argentyńskich twórców: scenarzystę Héctora Germána Oesterhelda i rysownika Alberto Braccie, to jedno z brakujących ogniw komiksu dla dorosłych, jakością zostawiająca w tyle większość cenionych tytułów z czasu bumu powieści graficznych dla dojrzałego czytelnika, który nastąpił kilka dekad później. Dzieło mroczne, wielowymiarowe i dojrzałe. Rzecz zupełnie niezwykła wśród graficznych opowieści w odcinkach.\nW tajemniczych okolicznościach pewien stary, całym sercem zaangażowany w swoją pracę antykwariusz, spotyka na swej drodze tajemniczego Mort Cindera. Postać, która wstaje z grobu za każdym razem, gdy zostaje uśmiercona. Cinder zaczyna mieszkać u naszego bohatera i snuje swoje opowieści poprzez pryzmat przedmiotów, które trafiają w ręce antykwariusza. Odwiedzimy okopy I wojny światowej, poznamy historie ze statków niewolniczych, amerykańskiego więzienia, a nawet spod stóp wieży Babel. Cinder z każdą swoją opowieścią staje się jeszcze większą zagadką, a jego faktyczny wiek pozostaje nieokreślony. Co widział w swoim niebotycznie długim życiu? Przy jakich wielkich wydarzeniach akuszerował? W tym aspekcie jest w nim coś z Corto Maltese, bohatera stworzonego przez Hugo Pratta, który często miesza się w historyczne wydarzenia, ale na tym podobieństwa się kończą. Cinder zresztą nie jest żadnym herosem i zazwyczaj w wydarzeniach obserwuje wszystko z punktu widzenia szarego człowieka, nie grając w tych opowieściach głównych skrzypiec.\nStrona fabularna komiksu płynnie przechodzi od horroru, opowieści awanturniczej do tematyki historycznej, którą twórcy z gracją potrafią pożenić z science fiction. Ogólnie jednak wydźwięk całości jest dość mroczny (w czym duża zasługa genialnych, niepokojących grafik Alberto Breccii) i zapewne dlatego publicyści doszukują się tu podskórnych przekazów, mających być komentarzem społeczno-politycznym. Nie bez powodu, bo komiks ten ma swój ponury kontekst w świecie rzeczywistym. Scenarzysta i zarazem dziennikarz Héctor Germán Oesterheld, był aktywny politycznie (również jako twórca, bo na koncie ma komiksową biografię Che Gevary „La Vida del Che”, stworzoną zresztą z Breccią) i skończyło się to dla niego tragicznie. W 1977 roku wraz z rodziną został aresztowany przez rządzącą Argentyną wojskową juntę i ślad po nim zaginął. Zostały po nim jednak dzieła takie właśnie jak „Mort Cinder”, którego w tym kontekście nie trudno dziś odczytać jako metaforę nieciekawych, burzliwych czasów w których przyszło żyć autorom.\nMimo, że fabuła komiksu jest w porządku, a i narracja wcale się nie zestarzała, to najważniejsze w tym albumie są jednak rysunki Breccii. Ekspresjonizm, dominująca czerń, realistycznie, ale jakby nieco niedbale narysowani bohaterowie, a do tego często pieczołowicie stworzone tła. Na okładce wydawca wspomina w kontekście twórczości Brecii Mike’a Mignole i Franka Millera (autora „300” z którym jednak komiks ten łączy tematyka z jednej opowieści, bo Argentyńczycy również opowiedzieli o bitwie pod Termopilami), ale styl Argentyńczyka jest jednak osobny i trudno szukać stycznych z ich pracami. Szczególnie odrębność tę widać właśnie przy „Mort Cinderze”, gdyż w tamtych czasach autor borykał się z kłopotami finansowymi i traf chciał, że tanio kupił ryzy śliskiego papieru, który źle przyjmował tusz. Zaczął więc eksperymentować z techniką i w tych poszukiwaniach doszedł do tego, że nakładał tusz nie tylko szczoteczką do zębów (to akurat standard), lecz także żyletką i brzytwą. Bóg jeden wie, jak to wyglądało w praktyce, ale efekt jest piorunujący i sprawia, że mamy wrażenie obcowania z czymś niecodziennym.\n„Mort Cinder” na każdym poziomie wyprzedza swoją epokę i niczym nie przypomina typowych dla tamtego okresu opowieści awanturniczych w odcinkach, które ukazywały się w masowo drukowanych magazynach komiksowych. Podczas lektury nie czuć zupełnie naiwności, która charakteryzowała tytuły z tamtego okresu, a zebranie wszystkich odcinków w jednym opasłym woluminie daje poznać tę historię czytelnikowi na nowo, jako złożone, szalenie inteligentne dzieło. To utwór fabularnie, narracyjnie i (przede wszystkim!) graficznie dojrzały, ukazujący medium komiksowe jako wspaniały środek do snucia wielowymiarowych opowieści w latach 60., zwiastujące to, czym w komiksie będziemy się zachwycać dopiero kilka dekad później. Na rewersie książki możemy znaleźć notatkę od bardzo zdolnego rysownika Matta Fractiona (autora wydawanego u nas niebanalnego graficznie „Hawkeye”), który stwierdza, że komiks ten w 1962 roku „(…)musiał sprawiać wrażenie, jakby wypadł z cholernego statku kosmicznego”. Lepiej chyba tego nie da się ująć.\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 06:55 Brak komentarzy:\nMooreonomicon #6.2 Saga o Potworze z Bagien tom 2.\nPotwór z Bagien został stworzony przez nieżyjących już Lena Weina i Berniego Wrightsona w latach 70. Robiona przez nich w trybie dwumiesięcznym seria dobiła zaledwie do 24 numerów. Po tym ciągu zeszytów ślad po Potworze zaginął i świat popkultury przypomniał sobie o nim dopiero w 1982 roku, gdy na ekrany kin weszła ekranizacja jego przygód autorstwa Wesa Cravena. Chcąc zarobić na odnowionej popularności Bagniaka postanowiono wznowić publikację cyklu. Nową odsłonę dociągnięto do 20 numeru i wtedy na scenę wszedł on. Cały w czerni, kudłaty, z długą brodą – młody angielski scenarzysta Alan Moore, który dziś uznawany jest za jednego z najważniejszych scenarzystów w historii komiksu.\nPodobno Brytyjczyk wcale nie chciał pisać tej historii. Co bowiem można zrobić z tak niewiarygodnym od strony psychologicznej bohaterem jak inteligentny organizm stworzony z fragmentów bagna? To przecież postać żywcem wyjęta z jakiegoś kiepskiego odcinka o Scooby-Doo. Propozycja była jednak intratna, a scenarzysta chciał zacząć pracować na Amerykańskim rynku. Przejął więc serię i zaczął od sprzątania, a potem kreowania od nowa tła i psychologii bohatera – to właśnie te historie zawarte są w pierwszym tomie polskiej edycji, która zbiera dwa amerykańskie wydania zbiorcze.\nOryginalnie fabuła zakładała, że potworem jest naukowiec Alec Holland, który uległ wypadkowi w laboratorium, płonąc wpadł do bagna i w ten sposób zamienił się w roślinne monstrum. Na wstępie Moore postanowił dowalić bohaterowi, więc zabrał mu pozostałości człowieczeństwa. W zeszycie „Lekcja Anatomii” przedstawił teorię, według której Potwór nigdy nie był Hollandem, a tylko organizmem, który wchłonął jego świadomość i wspomnienia. Fakt, że nie był nigdy człowiekiem i nigdy już nie będzie, doprowadził bohatera do załamania i depresji, przenosząc historię o Potworze z Bagien na zupełnie inny poziom, na którym horror dekonstruowany jest przez pryzmat miotającego się wewnętrznie monstrum, które okazuje się wrażliwsze niż ludzie. To wszystko sprawia, że komiks ten to nie tylko botaniczny horror, bo odczytywany może być też jako traktat o szukaniu własnej tożsamości.\nDrugi tom Polskiego wydania, w którym już bardziej świadom swojej natury Potwór kontynuuje mentalną odyseję, zbiera więcej krótkich opowieści, w których Moore odnosi się do różnych gatunków horroru – od opowieści o zombi, przez horror wilkołaczy, po opowieść o duchach. Warto też wspomnieć, że to właśnie w tych zeszytach debiutowała inna gwiazda komiksowego horroru – londyński mag Constantine znany z filmu i serii komiksowej „Hellblazer”, który zdaje się wiedzieć więcej na temat pochodzenia Potwora. Obiecuje zdradzić tajemnice, ale najpierw bohater musi wykonać dla niego kilka niebezpiecznych zleceń. Wszystkie te krótkie opowieści okazują się tylko preludium przed dłuższą historią, w której Brytyjczyk-okultysta odegra niebagatelną rolę. Nie będę zdradzał dokładnie o co chodzi, powiem tylko, że Potworowi przyjdzie odwiedzić samo piekło i stoczyć tam wielki bój o ratowanie wszechświata.\nW opowieściach o Potworze z Bagien bardzo istotna jest warstwa narracyjna. Moore często korzysta przy swojej pracy ze strumienia świadomości, serwując czytelnikowi impresyjne, psychodeliczne sceny, które przedstawione są na znakomicie zakomponowanych planszach (z początku wydawały mi się nieco niedzisiejsze, ale przy drugim tomie doceniłem je już w pełni). To dzięki takim odważnym zabiegom komiks ten zyskał swoją sławę i w swoich czasach stał się kasowym hitem.\nTrzeba też zaznaczyć, jak wielką rolę odegrał „Potwór…” w rozluźnieniu warunków publikacji komiksowych horrorowych historii, bowiem to w ramach tej serii ukazał się pierwszy zeszyt osadzony w uniwersum DC, który pozbawiony był znaczka Comics Code Authority – cenzurki, która miała świadczyć o tym, że to produkt przyjazny dla dzieci. Miało to dobitnie podkreślić, że czytelnicy obcują z produktem kierowanym bezpośrednio do dorosłych. „Potwór…” był też głównym powodem utworzenia imprintu Vertigo – linii komiksowej kierowanej do dorosłego czytelnika. Przez lata komiks ten był niedoścignionym wzorem tej marki, który naśladowali między innymi Neil Gaiman pisząc swojego „Sandmana” i Jamie Delano pracując przy „Hellblazerze”, ale to już zupełnie inna historia…\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 05:56 Brak komentarzy:\nMożna było zachwycić się już jego debiutem. Panos Cosmatos (swoją drogą pochodzący z filmowej rodziny, bo to syn reżysera „Cobry” i „Rambo II”) ze swoim „Beyond the Black Rainbow” przebojem wdarł się do świadomości miłośników niezależnego kina grozy. Była to balansująca na granicy science fiction i horroru, halucynogenna, momentami bardzo abstrakcyjna, wizualna orgia z syntezatorową muzyką w tle, która nie pozostawiała żadnego widza obojętnym. Ten film albo się pokocha i kupi od pierwszych scen, albo znienawidzi i wyłączy go po kwadransie.\nTeraz Cosmatosa czekał test, z którym nie radzi sobie wielu twórców – drugi film, który czy tego reżyser chce, czy nie, będzie porównywany do jego debiutu. Autor zaserwował nam „Mandy”, a główną rolę powierzył Nicholasowi Cage’owi. To historia opowiadająca losy pewnego drwala, którego dziewczynę, tytułową Mandy, zabija złowroga religijna sekta, z długowłosym guru na czele, mająca zapewne swoją genezę w lękach, jakie w społeczeństwie anglosaskim wytworzyła zmitologizowana już przez kino banda Charlesa Mansona. Jest tu też piekielny gang motocyklowy, który ma w swoim wyglądzie coś sadomasochistycznego i kojarzy się z istotami, jakie przedstawiane nam były w serii filmów „Hellraiser”. Drwal, wiedziony wściekłością, staje w szranki z obiema grupami, wymierzając desperacką, wręcz karykaturalną zemstę, sam w scenie przypominającej motyw zbrojenia się Asha w „Martwym Źle”, kuje w szopie siekierę, którą dokona vendetty. Zresztą udział aktora w tym przedsięwzięciu można odebrać dwojako, zarówno jako zaletę, jak i wadę, bo jego ekspresyjna gra sprawia, że w jego roli jest coś z autoparodii. Niemniej obraz ten bardzo ciekawie będzie się prezentował w jego filmografii, bo od strony wizualnej jest perełką, która mocno kontrastuje z kiczowatym komercyjnym kinem, do którego ostatnimi czasy przyzwyczaił nas Cage.\nCosmatos zdał egzamin na piątkę i stworzył dzieło równie interesujące i zapadające w pamięć co „Beyond the Black Rainbow”. „Mandy” to brutalny horror, ale w modny ostatnio sposób odważnie pożeniony z arthousem. Niektórzy mówią, że to „slow cinema”, ale Cosmatos swoim wizualnym stylem wyróżnia się nawet na tle innych ambitnych produkcji tego typu i nie do końca podąża w stronę filmowego ambientu, który tak intensywnie eksploatował w swoim debiucie. Są tu oczywiście elementy tego typu, ale wydaje mi się, że film ma więcej dynamiki i akcji, trudno więc oskarżyć autora o odcinanie kuponów. Niezmienne w stylu Cosmatosa pozostaje na pewno jedno – od strony formalnej to jedno wielkie wyznanie miłosne dla kina ery VHS.\nJak głupio by to nie zabrzmiało, to na ekranie widać wyraźnie, że Cosmatos jest Kanadyjczykiem, i jeśli istnieje jakiś styl horrorowy charakterystyczny dla kraju z listkiem klonowym we fladze, to właśnie ten autor jest jego dumnym reprezentantem. Tak się bowiem składa, że Cosmatos dzieli wrażliwość z innym tuzem kina z tego kraju – Davidem Cronenbergiem. Łączy ich podobne, niepokojące podejście do cielesności i traktowanie celuloidu jak materii, w której można rzeźbić mroczne, ekspresjonistyczno-surrealistyczne wizje. Film przecina też seria motywów przedstawionych jako film animowany, który estetycznie żywcem wyjęty jest z kreskówek dla dorosłych serwowanych w latach 80 i 90 (np. „Heavy Metal”).\nIstotna w całym utworze jest też ścieżka dźwiękowa, tak się bowiem składa, że to bodaj ostatni film, do którego muzykę stworzył zmarły niedawno, uznawany za genialnego Johann Johannsson. To gęsty, mroczny ambient doprawiony pewną dawką industrialu, który znakomicie podbija atmosferę w filmie.\nDrugi film Cosmatosa na pewno nie stanie się przebojem kinowym, mimo że jest na pewno łatwiejszy w odbiorze od jego debiutu, to dalej jest zbyt odważny, eksperymentalny i pokręcony. To dalej wielki sen, filmowa halucynacja, która będzie niezjadliwa dla większości widzów. Na pewno zapisze się jednak w pamięci miłośników dobrego (artystycznego? Bo chyba możemy już mówić o pewnej tendencji w kinie grozy, której kto jak kto, ale ten autor na pewno jest przedstawicielem) horroru.\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 05:52 1 komentarz:\nNie czytałem jeszcze „Żywych trupów”. Wspominam o tym, bo głównie z tego komiksu znany jest u nas autor scenariusza do „Invincible”. Zastanawiam się, czy w ogóle czytałem coś wcześniej Roberta Kirkmana i nie przypominam sobie żadnego tytułu. „Invincible” jest więc pierwszą jego pracą z którą się stykam.\nGłówny bohater jest połączeniem Supermana (ma bardzo podobne moce) i Spider-mana (jest nastolatkiem, więc ma podobne do młodego Parkera licealne problemy). Swoje zdolności odziedziczył po ojcu, który pochodzi z innej planety, z której został wysłany na ziemię by chronić jej mieszkańców przed wszelkim złem. Na ziemi poznał kobietę z którą spłodził syna. Gdy bohater wchodzi w dojrzałość ( fabuła startuje gdy jest rok przed studiami) zaczynają się u niego objawiać niezwykłe zdolności, a co za tym idzie, podobnie do swojego ojca zaczyna robić super-bohaterskie wypady. Tak wygląda zawiązanie fabuły, ale Kirkman na początku nie odkrywa przed czytelnikami wszystkich kart i zapewniam, że w trakcie rozwoju wydarzeń zrobi się zdecydowanie ciekawiej i bajka w której żyje bohater pęknie niczym bańka mydlana.\nJak na razie „Invincible” nie jest przeintelektualizowany – a to przecież cecha tego dobrego, ważnego super-hero spod znaku uczniów Alana Moore'a – na chwilę obecną to głównie przewrotna zabawa konwencją. Od strony literackiej album nie jest też zbyt gęsty, przez co czyta się go bardzo lekko. Są tu też obszerne fragmenty obyczajowe, które sprawiają, że komiks ten jest jeszcze bardziej interesujący, ale nie przytłaczają sedna sprawy (a tak jest np. w Daredevilu czy Hawkeyu gdzie często stanowią główny filar opowieści).\nSeria ta mogłaby być częścią uniwersum Marvela lub DC, ale skoro można to robić na własną rękę autorzy zdecydowali pracować dla Image, które zapewniało im wolność i prawa do tworzonego przez nich tytułu. Niemniej bardzo widać, że postacie są wzorowane na znanych herosach, momentami tak bardzo, że dziwię się, że (chyba) obeszło się bez pozwu. Jeden z bohaterów jest przykładowo bardzo wyraźną kopią Rorschacha, który podobnie do tej kultowej postaci z „Watchmenów” prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa super-bohaterów. Niemniej zabiegi te są bardzo udane i sprawiają, że każdy fan komiksów o trykociarzach poczuje się w świecie „Invincible” jak w domu.\nNarracja obrazem i rysunki (których autorami są Ryan Ottley i Cory Walker) są dość nowoczesne, dynamiczne i od strony formalnej nie ma na co narzekać. Wszystko jest klarowne i czyta się bardzo przyjemnie. Nawet kolory, pomimo tego, że są komputerowe to wypadają bardzo udanie, i nie kaleczą oczu co wrażliwszym na kicz czytelnikom.\n„Invincible” często określany jest jako jeden z najlepszych komiksów super-bohaterskich. Mimo wysokiego poziomu jego genialność chyba się jeszcze w pierwszym tomie nie objawia – acz historia ma mieć 12 części, więc jeszcze wszystko może się wydarzyć. Jak na razie to tylko dobre, sprawne czytadło. Daleko temu komiksowi do arcydzieł Moore'a (na podobnej rozpiętości stron Alan stworzył wszak wybitne, zamknięte historie), acz z drugiej strony fajnie, że autorzy nie chcą odcinać kuponów (mimo jawnych nawiązań) od dzieł genialnego Brytyjczyka i robią wszystko po swojemu. To co najfajniejsze w tej historii to pewna radość, wyraźna frajda jaką mają twórcy z opowiadania o super-bohaterach. Mimo iż nie stałem się jeszcze fanem Kirkmana to na pewno będę śledził tą serię.\nAutor: Krzysztof Ryszard Wojciechowski o 03:22 Brak komentarzy:


Uprawianie sportów w systemach włosów – HAIR MAJESTY STUDIO\nDla wielu osób odpowiednio dobrany system włosów jest szansą na nowe życie i odzyskanie pewności siebie, którą odebrały im problemy z włosami własnymi – ich nadmierne wypadanie, częściowy ubytek czy pojawienie się objawów łysienia. To także możliwość powrotu do codziennych czynności, z których do tej pory po prostu rezygnowali ze względu na kondycję fryzury. Wiele wątpliwości budzi nadal kwestia uprawiania sportów w systemach włosów. Czy regularna aktywność fizyczna jest możliwa i bezpieczna u osób z niechirurgicznymi uzupełnieniami? W tym artykule rozwiewamy wszelkie wątpliwości!\nCo warto wiedzieć o systemach włosów\nSystemy włosów, nazywane także niechirurgicznymi uzupełnieniami, to bezbolesne i nieinwazyjne metody ukrycia ubytku we fryzurze, spowodowanego na przykład poparzeniem, uszkodzeniem mechanicznym czy wypadkiem. Równie dobrze sprawdzą się u osób, u których w wyniku nadmiernego wypadania pojawiły się widoczne przerzedzone obszary we włosach. Jeśli chcesz poznać więcej informacji na temat systemów włosów, to zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą.\nUprawianie sportów w systemach włosów – czy to dobry pomysł?\nOczywiście, że tak! Systemy włosów zostały stworzone właśnie po to, aby nasi Klienci nie musieli rezygnować z żadnych aktywności i mogli żyć całkowicie normalnie, bez żadnych ograniczeń. Stosowane do ich mocowania taśmy medyczne są bardzo mocne i wytrzymałe – bez problemu radzą sobie trzymaniem systemu na swoim miejscu podczas każdej aktywności. Efekt? Niechirurgiczne uzupełnienia włosów dla mężczyzn i kobiet nie spadają z głowy nawet podczas najbardziej intensywnej aktywności fizycznej, dzięki czemu nie musisz się o nic martwić.\nWłaściciele systemów włosów mogą uprawiać dowolny sport. Na liście przykładowych aktywności, na które można sobie pozwolić, znalazły się między innymi: bieganie, jazda na rowerze, treningi na siłowni, joga, trekking, wspinaczka, jazda na nartach i snowboardzie, piłka nożna czy siatkówka. Co więcej, uzupełnienia włosów równie znakomicie radzą sobie podczas uprawiania sportów wodnych – pływania, surfowania, kajakarstwa, wioślarstwa, snorkelingu, żeglarstwa czy wakeboardingu. Dla sprawdzonych systemów dostępnych w Hair Majesty Studio nie istnieją żadne ograniczenia.\nJak to możliwe, że systemy włosów trzymają się zawsze na swoim miejscu?\nSekretem trwałości systemów włosów podczas uprawiania sportów są stosowane do ich mocowania dwustronne taśmy medyczne. To właśnie one mogą pochwalić się wytrzymałością oraz antyalergiczną formułą. Na rynku znajdziesz akcesoria o różnych stopniach wytrzymałości, dostępne zarówno w plastrach, jak i rolkach (wymagają samodzielnego wycięcia kawałka o odpowiedniej długości).\nOprócz taśm do mocowania systemów włosów wykorzystuje się także kleje i klipsy. Co warto o nich wiedzieć?\nKlej może być na bazie wody albo roztworowy. W trakcie mocowania musi zaschnąć, aby dobrze trzymał się skóry głowy.\nKlipsy są dedykowane głównie kobietom, ponieważ nie wymagają wygolenia włosów własnych w miejscu mocowania systemu.\nCzy uprawianie sportów w systemach włosów wpływa na ich trwałość?\nDostępne w naszym studiu systemy włosów dają ogromne możliwości w kwestii uprawiania sportów i sprawiają, że nie musisz rezygnować ze swoich pasji. Jednak aktywni fizycznie Klienci powinni pamiętać o tym, że intensywne użytkowanie podczas treningów i sportów rekreacyjnych może wpływać na szybsze niszczenie się wybranego systemu. Nie oznacza to jednak, że masz z niego rezygnować! Zamiast tego wystarczy poświęcić większą uwagę regularnej pielęgnacji, która powinna bazować na:\ndelikatnych szamponach i odżywkach, najlepiej bez dodatku protein, które mogą powodować matowienie włosów,\nintensywnym nawilżeniu przy użyciu kosmetyków dedykowanych do pielęgnacji systemów włosów,\nrozczesywaniu włosów syntetycznych albo naturalnych specjalną szczotką lub grzebieniem z szeroko rozstawionymi ząbkami (zawsze w kierunku wiązania włosów!),\nzabezpieczaniu systemów włosów przed niekorzystnym działaniem czynników zewnętrznych – wiatrem, wysokimi temperaturami czy słońcem,\nograniczeniem zabiegów fryzjerskich (rozjaśnianie może znacząco obniżać trwałość niechirurgicznych uzupełnień włosów, powodując, że włosy staną się łamliwe i matowe).\nWarto także pamiętać, że regularne zajęcia fitness czy treningi na siłowni nie wpływają tak mocno na kondycję systemów włosów, co na przykład częste wizyty na basenie albo pływanie w morzu.\nSystem włosów spada w trakcie uprawiania sportu – co może być przyczyną?\nOczywiście, może zdarzyć się tak, że w trakcie uprawiania sportu system włosów osunie się lub straci swoją pierwotną idealną przyczepność. Nie jest to jednak wina samego rozwiązania, a raczej niewłaściwego doboru taśmy lub jej nieprawidłowego przymocowania. W ten sposób ryzyko, że system nie pozostanie przez cały dzień na swoim miejscu, dotyczy nie tylko aktywności fizycznej, ale także codziennych czynności. Przyczyną może być na przykład pominięcie etapu odtłuszczenia skóry głowy czy skrócenie czasu, którego taśma potrzebuje do solidnego, trwałego przyklejenia się. Należy unikać także moczenia czy zwilżania systemu włosów przed “związaniem się” kleju, którym pokryto taśmę.\nJak to wygląda w Hair Majesty Studio?\nJeśli zdecydujesz się na skorzystanie z oferty naszych systemów włosów, możesz mieć pewność, że w Hair Majesty Studio uzyskasz profesjonalną pomoc od momentu wyboru odpowiedniego rozwiązania, aż po zakładanie i pielęgnację domową. Każdy nasz Klient może skorzystać z rozbudowanego i wyczerpującego instruktażu, podczas którego dowie się, w jaki sposób zakładać system włosów, aby nie spadał z głowy, dobrze leżał i zapewniał maksymalny komfort w trakcie noszenia. Dodatkowo nauczymy Cię samodzielności w mocowaniu go przy użyciu taśm, kleju albo klipsów, dzięki którym będziesz mógł robić to w domu, bez konieczności odwiedzania naszego studia. Wolisz powierzyć to zadanie specjalistom, aby mieć pewność, że uprawianie sportów w systemie włosów będzie całkowicie bezpieczne? Nie ma problemu – możesz przyjść do Hair Majesty Studio i pozwolić profesjonalistom zająć się jego mocowaniem.\nZapraszamy do skorzystania z oferty naszego studia, a w przypadku jakichkolwiek pytań lub wątpliwości – zachęcamy do kontaktu lub zapisania się na bezpłatną konsultację.


porządne spacerówki. jaka firma? - Klub\nHej wszystkim jak w temacie jakie spacerówki polecacie ? Jakie firmy/modele są teraz na topie ? nie zależy mi aż tak bardzo na bajerach ale wózek musi być bezpieczny, wygodny dla malucha i wygodny w prowadzeniu szukam spacerówki, parasolki też biorę pod uwagę\nno to jakbym słyszała o wozkach firmy EASY GO. nie dość, że fajnie wyglądają to jeszcze spełniają wszystkie te wymienione przez Ciebie punkty. No i kolejny duży plus ? baaaaardzo rozsądne ceny\nno to prawda easy go ma niezłe wózki i kilka ciekawych spacerowek na stanie. masz optimo, virage czy bardzo designerską Minimę my jezdzimy obecnie optimo i jak dla mnie mocne 10/10!\ndzięki bardzo za informacje. o easy go w sumie już coś kiedyś obiło mi się o uszy ale wtedy była mowa o fotelikach samochodowych jeśli dobrze pamietam zaraz sobie przejrze ich sklep i potem moze uda sie przejechac do jakiegos sklepu stacjonarnego i obejrzec je sobie na zywo\na no to możliwe bo foteliki też mają ( bedziemy kupować jakiś pod koniec tego roku ). Najlepiej obejrzyj sobie te wózki na żywo, wtedy można je bez problemu porownać i dobrze wybrać chociaż jak dla mnie wszystkie są super hehe wiec wybór wcale nie był taki prosty\nJa kupiłam na samym początku wózek 3w1 z anexa. Obecnie jestem na etapie spacerówki i ze swojej jestem bardzo zadowolona. Maluch ma dużo miejsca, pasy trzymają pewnie a sam wózek lekko się prowadzi, jest wygodny i bezpieczny\nA jeżeli chce się zostać wierną marce Anex to niedługo będzie można kupić spacerówkę anex x air, ja już czekam na zakupy, sprawdzi się u nas idealnie podczas wyjazdu na wakacje podczas targów wzbudził we mnie bardzo pozytywne odczucia\nhaha no i co byłam w sklepie z wózkami, oglądałam easy go i nadal nie wiem, który model wybrać. Chyba najbardziej z wyglądu podoba mi się Minima no i ten fakt, że jest mega lekka też jest sporym jej atutem\njanczarka no to nie ma się co zastanawiać jeśli podoba Ci się Minima to ją kupuj a i Ty i maluszek na pewno będziecie zadowoleni z takiego wyboru\nTutaj nie muszę się długo zastanawiać, bo polecam ten model którego sami używamy czyli Julie Lionelo. Przede wszystkim bardzo lekka bo wazy niecałe 6kg, funkcjonalnie i modnie zaprojektowana oraz wykończona z dobrego materiału i dodatki zostały ozdobione eco skórą.


Pacemakerzy na Bieg Niepodległości z PKO Bankiem Polskim poszukiwani! | Gdynia\nPacemakerzy na Bieg Niepodległości z PKO Bankiem Polskim poszukiwani!\nW tegorocznym cyklu PKO Grand Prix Gdyni wspieramy zawodników chcących przebiec dystans w założonym tempie. W poprawnym oszacowaniu własnych możliwości i postawieniu sobie nowego celu pomagają startującym Pacemakerzy.\nZawodnicy, którzy zgłosili się na strefę 50′ otrzymają w poniedziałek 16 października odpowiedzi. Rekrutacja na tę strefę została zakończona. Wciąż poszukujemy zawodników do poprowadzenia grupy 40′.\nNa ostatni w tym roku start – Bieg Niepodległości z PKO Bankiem Polskim – potrzebujemy trzech osób, które uzupełnią skład naszych pacemakerów! Szukamy wciąż osób na strefy: 40′ (jedna osoba) i 50′ (dwie osoby).\nMoże Ty podejmiesz wyzwanie prowadzenia grupy biegaczy na określony czas? Niezbędne są przewidywalna dyspozycja sportowa oraz dobre czucie tempa.\nPacemaker to poważna funkcja. Osoba, która podejmie się tego wyzwania, bierze odpowiedzialność za wynik wielu zawodników. Na jego barkach, a właściwie: w jego nogach, spoczywa los biegaczy i ich marzeń.\nKażdy z pacemakerów ma zapewniony: • bezpłatny udział w biegu, • dedykowaną koszulkę, • sportowe gadżety, • podziw i wdzięczność wszystkich biegaczy.\n1. Imię i nazwisko, 2. Listę ukończonych zawodów w dwóch ostatnich latach z datą i uzyskanym czasem, 3. Propozycję grupy do poprowadzenia, 4. Wskazanie startu(ów), w których możesz pełnić funkcję pacemakera.\nUwaga! 11 listopada odbędzie się ostatni tegoroczny start PKO Grand Prix Gdyni – Bieg Niepodległości! Tańsza rejestracja tylko do 23 października! Zapisz się już dziś!\nGdyńskie Centrum Sportu, http://gdyniasport.pl/, http://gdyniasport.pl/aktualnosci/szukamy-pacemakerow-na-strefy-40%e2%80%b2-i-50%e2%80%b2/


Lista zakupów | Wege znaczy pyszne!\nJak robić zakupy? Jakie produkty wybierać?\nObiecałam Wam kilka słów na temat tego, jak oceniam produkt Rama 100% Roślinna. Mam nadzieję, że poniższa krótka recenzja pomoże niektórym w ewentualnych zakupach. I zaznaczam, że jest to moje zdanie uzależnione siłą rzeczy od moich osobistych preferencji. 😉 Kilka słów o nowej Ramie Rama 100% Roślinna to nowa na rynku margaryna, która jest odpowiednia…\n23 kwietnia 2017 in Aktualności, Lista zakupów.\nW ostatnich tygodniach testowałam koktajl białkowy Green Love. Do tej pory takie produkty kojarzyły mi się z kulturystami i osiłkami podnoszącymi ciężary. 😀 Przekonałam się jednak, że nie muszę biegać ze sztangami, żeby dostrzec zalety takiej białkowej bomby. 🙂 Ale od początku… Czym jest Green Love? Jest to wegański koktajl białkowy z groszku. A w…\n15 lutego 2016 in Aktualności, Dla trenujących, Lista zakupów.\nBio tofu z ziołami (ocena)\nNiedawno Polsoja wypuściła na rynek Bio tofu w dwóch wersjach smakowych: naturalne i z ziołami. Postanowiłam przetestować, jak smakuje i jak sprawdza się w kuchni to drugie – ziołowe. Efekt okazał się całkiem przyjemny. 🙂 Jak POLSOJA opisuje swój produkt? BIO tofu z ziołami, dzięki zawartości aromatycznych ziół i przypraw, takich jak: czosnek, cząber, tymianek,…\n16 kwietnia 2015 in Aktualności, Lista zakupów.\nBuraczki BIO Smaczki (ocena)\nPrimavika wprowadziła na rynek nowy produkt – buraczki tarte zasmażane BIO Smaczki. Oczywiście, szybko je wypróbowałam i dzielę się z Wami opinią. 🙂 Co PRIMAVIKA pisze o swoim produkcie? Tradycyjne buraki zasmażane swa wyjątkowość zawdzięczają nie tylko ekologicznemu pochodzeniu, ale także szczególnym właściwościom tego warzywa. Bogactwo pierwiastków mineralnych, kwas foliowy, witamina C, a także niezastąpione…\n13 kwietnia 2015 in Aktualności, Lista zakupów.\nJak wiecie, w ostatnich dniach miałam okazję testować „Habżyki”. Obiecałam Wam kilka słów na temat tego, jak oceniam ten produkt. Zapraszam do przeczytania krótkiej recenzji. Mam nadzieję, że pomoże Wam ona podjąć decyzję o ewentualnym zakupie. 🙂 Czym są „Habżyki”? „Habżyki” to chlebki, których podstawą jest siemię lniane i nisko przetworzone warzywa. Chlebki przygotowywane są…\n5 sierpnia 2014 in Aktualności, Lista zakupów.\nJagody od Primaviki (ocena)\nPrimavika wypuściła ostatnio limitowaną edycję powideł „Jagoda kamczacka z limonką”. Ja do tej pory sięgałam po jagodę kamczacką w syropie. Stwierdziłam, że czas porównać i ocenić oba produkty. 🙂 Smak i aromat „Jagódka” jest słodka, z wyraźnie wyczuwalnymi jagodami. Przypomina mi jagody robione w domu. 🙂 Bardzo dobrze komponuje się z innymi owocami (jako sos,…\n14 kwietnia 2014 in Aktualności, Lista zakupów.\nSyrop złocisty (Golden syrup)\nJest to gęsty, słodki syrop angielski o złotym kolorze (czemu zawdzięcza swoją nazwę). Używa się go do różnych wypieków (szczególnie ciast i ciasteczek korzennych), ale też do smarowania placków, naleśników i tostów. Przez niektórych porównywany jest do miodu, choć moim zdaniem bardzo różni się od niego smakiem. Złocisty syrop wciąż jest mało popularny w Polsce,…\n11 grudnia 2013 in Aktualności, bez pieczenia, Bezglutenowe, Lista zakupów, Przetwory, Wegańskie.


Leczenie gronkowca złocistego u dzieci - 123zdrowie.pl\nStrona główna Dziecko Zdrowie dziecka Leczenie gronkowca złocistego u dzieci\nLeczenie gronkowca nie należy do najłatwiejszych. Gronkowiec jest bakterią, która w wielu swoich odmianach wykształciła odporność na leczenie z zastosowaniem antybiotyków. Dawniej nie stanowił on wielkiego zagrożenia dla ludzi. Problem pojawił się wraz z rozwojem farmakologii i jej masowego stosowania. Dlatego, gdy jest możliwość, aby infekcji pozbyć się bez antybiotyku warto wybrać taką drogę, gdyż gdy będzie on naprawdę potrzebny, to silniej na nas zadziała.\nGronkowiec może powodować wiele poważnych dolegliwości, które będą skutkowały koniecznością hospitalizacji, np. różnego rodzaju zapalenia (płuc, opon mózgowo-rdzeniowych, itd.). Wówczas musimy skrupulatnie współpracować z lekarzami aby doprowadzić do wyzdrowienia.\nIstnieją skrajne przypadki, gdy zakażenie gronkowcem może prowadzić do posocznicy, sepsy i stanowić jawne zagrożenie dla życia chorego. Najniebezpieczniejsze pod tym względem są gronkowce pochodzenia szpitalnego, które jeśli na oddziałach nie zachowuje się należytej sterylności szybko się rozprzestrzeniają.\nLeczenie gronkowca – Niebezpieczne małe zranienia\nDo zakażenia gronkowcem może również dojść w obrębie niewielkiej rany na skórze. Zaobserwowanie u dziecka jakiegokolwiek zranienia powinno skłaniać nas do zdezynfekowania, np. umycia wodą z mydłem lub specjalnym płynem i zabezpieczenia za pomocą plastra lub bandaża. Ochrona taka pomoże również w uniknięciu dotykania rany przez dziecko i przenoszenia zakażenia w inne miejsca na skórze.\nJeśli zmiany w obrębie skóry są rozległe lub często nawracają należy udać się do lekarza. Konieczne może okazać się zastosowanie antybiotyku o działaniu miejscowym w formie maści lub ogólnego przyjmowanego doustnie. Wyleczenie zakażenia gronkowcowego z zastosowaniem antybiotyków może okazać się dziś bardzo kłopotliwe, z uwagi na dużą odporność tych bakterii na znane nam leki.\nPoważne infekcje, które nie poddają się leczeniu z zastosowaniem antybiotyków wymagają pobytu w szpitalu i zaawansowania leczenia pod ścisłą kontrolą lekarską. Terapia mająca na celu pozbycie się gronkowca może być długotrwała i wymagać dodatkowych badań dla określenia jego rodzaju, gdyż niektóre jego odmiany wykształciły odporność na część antybiotyków. Przeprowadzenie testów pozwoli lepiej dobrać leczenie.\nPaulina Kruk - 23 czerwca 2022


Willem Marinus van Rossum – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData i miejsce urodzenia 3 września 1854\nData i miejsce śmierci 30 sierpnia 1932\nOkres sprawowania 1918 - 1932\nPrezbiterat 17 października 1879\nNominacja biskupia 25 kwietnia 1918\ntytularny arcybiskup Cesarea in Mauretania\nSakra biskupia 19 maja 1918\nData konsekracji 19 maja 1918\nFélix Couturier 27 kwietnia 1919\nPietro Pisani 21 grudnia 1919\nErnesto Cozzi 27 grudnia 1920\nHenri Laurent Janssens 19 czerwca 1921\nLouis-Justin Gumy 18 września 1921\nMario Giardini 8 grudnia 1921\nJoseph Gjonali 15 stycznia 1922\nAdriaan Smets 28 października 1922\nBernhard Adriaan Gijlswijk 8 grudnia 1922\nHenri Michel Jean Buckx 15 sierpnia 1923\nMartin Meulenberg 25 lipca 1929\nGiovanni Battista Dellepiane 30 listopada 1929\nEdoardo Tonna 9 lutego 1930\nCarlo Salotti 6 lipca 1930\nJean-François Cuvelier 24 sierpnia 1930\nLeo Peter Kierkels 26 kwietnia 1931\nEmilio Cecco 24 maja 1931\nFranciscus Joosten 28 sierpnia 1932\nWillem Marinus van Rossum C.S.S.R. (ur. 3 września 1854 w Zwolle – zm. 30 sierpnia 1932 w Maastricht) – holenderski duchowny katolicki, kardynał i prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary w latach 1918-1932.\nUkończył niższe seminarium w Culemborg, a następnie wstąpił do zakonu Redemptorystów. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1879. Został wykładowcą łaciny i retoryki w Roermond. W latach 1883-1892 profesor dogmatyki w seminarium w Wittem. Przez krótki czas był nawet rektorem.\nW 1895 wyruszył do Rzymu gdzie miał być członkiem komisji przygotowującej nowy Kodeks Prawa Kanonicznego. Zamieszkał w siedzibie redemptorystów. 27 listopada 1911 otrzymał kapelusz kardynalski z rąk Piusa X z tytułem diakona San Cesareo in Palatio. Był pierwszym Holendrem od czasów reformacji podniesionym do rangi kardynalskiej. Był papieskim legatem na Kongres Eucharystyczny w Wiedniu w 1912. Przewodniczący Papieskiej Komisji Biblijnej od 1914 roku. 6 grudnia 1915 został podniesiony do rangi kardynał prezbitera, nadając mu tytuł Santa Croce in Gerusalemme.\n12 marca 1918 został prefektem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Urząd ten pełnił aż do śmierci. Po tej nominacji przyjął święcenia biskupie. Sakry udzielił sam papież Benedykt XV. Brał udział w konklawe 1914 i 1922. Zmarł w szpitalu w Maastricht tuż po powrocie z Danii, kiedy to poczuł się źle. Pochowany został w Wittem.\nISNI: 0000 0000 6140 2143\nOpen Library: OL5434503A\nTę stronę ostatnio edytowano 14 mar 2019, 01:24.


Znaleziono aktualności: 714\nSpotkanie sobótkowe w Wiejskim Domu Kultury w Ślesinie\nW Wiejskim Domu Kultury w Ślesinie odbyło się spotkanie sobótkowe dla dzieci pod hasłem „Noc letnich cudów „ Po krótkim wstępie o tradycjach, obrzędach i zwyczajach Nocy Świętojańskiej dzieci przystąpiły do robienia...\nTurniej Szachowy dla Dzieci z okazji IV Festynu Rodzinnego w Nakle n. Not.\nW sobotnie popołudnie 15 czerwca 2013 roku Dyrekcja Gimnazjum nr 4 w Nakle nad Notecią wraz z gronem pedagogicznym oraz licznym zastępem rodziców i wolontariuszy przeprowadziły 4 Festyn Rodzinny. Na boisku szkolnym rozstawiono liczne stoiska...\nDnia 8 czerwca br. w Ślesinie odbył się III Bieg uliczny im. Jerzego Kontowskiego. Zawody przebiegały bez żadnych zakłóceń. Każdy uczestnik otrzymał pamiątkowy długopis ufundowany przez Radę Sołecką. Bieg ten połączony był z obchodami Dnia...\nWarsztaty plastyczne w WDK Ślesin\nDnia 6 czerwca br. w Wiejskim Domu Kultury zorganizowane zostały warsztaty plastyczne, na które przybyły dzieci z klasy II Szkoły Podstawowej w Ślesinie. Na zajęciach uczestnicy wykonali laurkę dla swoich bliskich w kształcie koszyczka. ...\nOdwiedziło nas: 2532921 osób


Dał nam przykład książę Kalaf – Upiór w operze\n31/05/2020 by Dorota Kozińska\tLeave a Comment\nTa płyta przyszła do mnie w najlepszym możliwym momencie. Ostatni raz w „prawdziwej” operze byłam pod koniec lutego. Zamknęłam się w domu, zanim wprowadzono kordon sanitarny na polskich granicach, bo podróżowałam w miejsca, gdzie wirus zdążył się rozpanoszyć już wcześniej. Nasłuchałam się archiwaliów, naoglądałam streamingów z kilku teatrów, ze wzruszeniem obserwowałam pierwsze, nieśmiałe jeszcze próby występów online. Wreszcie nadeszła konkluzja, że próby oszukiwania własnej wrażliwości rodzą tylko frustrację. Być może trzeba się będzie oswoić z nowym modelem odbioru, na razie jednak przeważa tęsknota za „żywą” operą i estradą. W moim przypadku także ze względów mniej oczywistych: niektórych artystów podziwiałam za mistrzostwo słowa w pieśniach, innym potrafiłam wiele wybaczyć na scenie. Żadnego śpiewaka nie brałam „po całości”: krytykując kogoś w Verdim, zachwalałam go w Mozarcie albo na odwrót. Te subtelne nieraz różnice bynajmniej nie zacierają się w obecnej, wirtualnej rzeczywistości – raczej potwornieją, bezlitośnie obnażając mankamenty solistów mniej foto- i fonogenicznych, mniej świadomych swojego warsztatu i możliwości wokalnych. Dlatego z ulgą sięgnęłam po świeżo wydany krążek Vincerò! – już szósty w solowym dorobku Piotra Beczały, wydany przez holenderską wytwórnię Pentatone, znaną z celnych wyborów artystycznych i doskonałej jakości nagrań.\nBeczała jest jednym z tych śpiewaków, którzy wzbudzają we mnie skrajne emocje. Rasowe „zwierzę” sceniczne, w pełni świadomy i dojrzały aktor – mniej mnie przekonuje w repertuarze pieśniowym. Jego wyrazisty, rozpoznawalny tenor, który w najlepszym tego słowa znaczeniu zdominował wiedeński spektakl Halki, wciąż mi „nie leży” w Wagnerowskim Lohengrinie. W świecie współczesnej wokalistyki trudno jednak o artystę, który budowałby swoją karierę z równą rozwagą i czulej dbał o aparat głosowy. W przeciwieństwie do wielu słynnych rówieśników i kolegów po wokalnym „fachu”, Beczała wciąż jest u szczytu swoich możliwości. Dzięki nieskazitelnej technice nie musi uciekać się do rozmaitych trików, często – o zgrozo – uwielbianych przez fanów innych gwiazd. Nie nadrabia ekspresją, w niewygodnych fragmentach nie ucieka w falset, nie salwuje się sztucznym przyciemnianiem głosu. Są jednak utwory, w których czuje się zdecydowanie bardziej „u siebie” niż w muzyce wymagającej innego temperamentu, innego sposobu kształtowania frazy, innego podejścia do litery tekstu.\nDotyczy to z pewnością opery włoskiej, a jak dowiodła płyta Pentatone – także jej specyficznej odmiany, tyleż bezradnie, co bałamutnie upychanej w szufladce z napisem „weryzm”. Literackie verismo – zwłaszcza w ujęciu sycylijskiego pisarza Giovanniego Vergi – było zwierciadłem dramatycznych wydarzeń towarzyszących zjednoczeniu Włoch i swoistą odpowiedzią na francuski realizm i naturalizm. Zapewne dlatego za jedyną „prawdziwą” operę werystyczną uchodzi Rycerskość wieśniacza, skomponowana przez Mascagniego do libretta na motywach opowiadania Vergi. W operowych leksykonach wciąż można przeczytać, że włoscy weryści uciekali od tematyki historycznej i fantastycznej, skupiając się na przypadkach „z życia wziętych”. Tymczasem ten nieścisły termin dotyczy przede wszystkim samego stylu muzycznego – zrywającego z dawną konwencją numerową na rzecz narracyjnej ciągłości, czerpiącego pełnymi garściami z reform Meyerbeera, Bizeta i Wagnera. Operowy „weryzm” był jedną z odmian findesieclowego modernizmu – z typowym dla tego prądu naciskiem na ekspresję subiektywnych wrażeń, pragnień i emocji postaci.\nA to oznaczało całkiem nowe podejście do warstwy wokalnej: orkiestra przestała być tylko akompaniującą „gitarą”, zrosła się w jeden organizm z partiami solowymi. Śpiew bywał czasem gwałtowny, szorstki w wyrazie, przetykany muzycznym szlochem, śmiechem i krzykiem. Artyści musieli dostosować się do wymogów nowego stylu: rozwinąć wolumen, wyrównać przejścia między rejestrami, nauczyć się „malować” stany wewnętrzne swoich bohaterów zróżnicowaną barwą głosu.\nBeczała opanował tę umiejętność już jakiś czas temu, ale dopiero niedawno dojrzał w pełni do tego specyficznego repertuaru – jako śpiewak, człowiek i artysta. Jego interpretacje arii z oper Pucciniego, Mascagniego, Cilei, Giordana i Leoncavalla są wprawdzie mniej ekspresywne od dawnych ujęć Pertilego, Lauriego-Volpiego i Carusa, ale za to bardziej wyważone pod względem emocjonalnym. Już w pierwszej parze arii z Toski – romanzy „Recondita armonia” i poprzedzającej egzekucję retrospektywie „E lucevan e stelle” – słychać kolorystyczną przepaść między młodzieńczą beztroską a rozpaczą Cavaradossiego. „Mamma, quel vino è generoso” z Rycerskości wieśniaczej Beczała rozpoczyna w dynamice mezzopiano – bez umocowanej tradycją histerii, raczej ze smutkiem i wstydem, co pozwala mu pięknie zbudować kulminację na słowach „Voi dovrete fare da madre a Santa”. Z miłosnych wyznań kawalera des Grieux („Donna non vidi mai” z Manon Lescaut) i hrabiego Ipanowa („Amor ti vieta” z Fedory Giordana) bije prawdziwe uwielbienie.\nTenor Beczały wciąż jest lżejszy i jaśniejszy w barwie niż głosy śpiewaków lepiej kojarzonych z wykonawstwem włoskiej opery przełomu wieków – brzmi jednak wystarczająco „męsko” i autorytatywnie, by przekonać słuchacza nawet w partii bandyty Ramerreza z La Fanciulla del West. Trudno przewidzieć, czy Beczała kiedykolwiek wyjdzie na scenę jako Canio w Pajacach – słychać już teraz, że rozumie ten idiom w wystarczającym stopniu, by uniknąć pokusy taniego aktorstwa, a w zamian uwydatnić rozpacz zdradzonego komedianta wyśmienitą dykcją i celnym rozłożeniem akcentów we frazie. Jego głos wciąż dojrzewa, nabiera wyrazu i mocy. Górne dźwięki bywają już wprawdzie lekko „przydymione”, śpiewak potrafi jednak zniwelować ten mankament dobrym podparciem oddechowym i precyzyjną artykulacją.\nW kilku scenach Beczale towarzyszy rosyjska mezzosopranistka Evgeniya Khomutova, stypendystka Centro de Perfeccionamiento Plácido Domingo w Walencji. Z powodzeniem, czego nie da się już powiedzieć o dość niemrawym Cor de la Generalitat Valenciana. Typowo „werystycznych” emocji zabrakło mi też w grze znakomitej skądinąd Orquestra de la Comunitat Valenciana. Być może z winy dyrygenta Marca Boemiego, który chwilami zanadto rozwleka tempa i nie zawsze potrafi wyważyć balans między poszczególnymi grupami instrumentów. Z drugiej jednak strony czujnie podąża za śpiewakiem, który kształtuje frazy z wykorzystaniem bardzo stylowego rubato.\nPłytę zamyka „Nessun dorma” z Turandot – z finałowym „Vincerò!” i słynnym wysokim H, które później tyle razy wybrzmiało z lombardzkich balkonów w najczarniejszych dniach zarazy. W tamtych głosach dało się jednak słyszeć strach i desperację. Z prawdziwie już spintowego śpiewu Beczały przebija nadzieja na nowy początek.\nJutro premiera w Polsce. Dobrze, że właśnie teraz. Zwyciężymy.\n← Oj, nie dla Ciebie, Mamo\nSkorbit dusza mazowiecka →


Plecak Deuter Trail 22 - sklep E-pamir.pl - Plecaki Plecaki turystyczne Małe (do 30l) Turmetic-khaki\nDeuter Trail 22 - znakomita propozycja na krótkie górskie wycieczki.\nDeuter Trail 22 to nowa propozycja w ofercie plecaków znanej niemieckiej marki, powstała w oparciu o dobrze wszystkim znaną serię model ACT Trail i dedykowana jest osobom, które poszukują wszechstronnego plecaka, który będzie im służył w czasie górskich wycieczek czy eskapad. Bez wątpienia sprawdzi się w różnych sytuacjach i aktywnościach dzięki wygodnemu systemowi nośnemu oraz rozwiązaniom sprawiającym, że jest praktyczny i użyteczny. Może również służyć jako klasyczny day pack do pracy, na uczelnię czy na trening.\nTrail 22, to przedstawiciel niewielkich plecaków turystycznych przeznaczonych do odbywania krótkich wycieczek, dlatego też posiada pojemność wynoszącą 22 litry. Jedna komora bez możliwości rozbudowania jej o dodatkową przestrzeń ładunkową w postaci rozwijanego komina umożliwia komfortowe spakowanie się na jednodniową wycieczkę górską, zapewniając wystarczająco dużo miejsca, by bez problemu zabrać ze sobą najbardziej potrzebne rzeczy. Elementem zwiększającym jego funkcjonalność w zakresie pakowności są przemyślane kieszenie umożliwiające dobrą organizację, zwłaszcza drobniejszych przedmiotów.\nDostęp do wnętrza plecaka Trail 22 możliwy jest na dwa sposoby – tradycyjny od góry, jak zdecydowana większość plecaków za pomocą sznurkowego ściągacza krytego klapą zapinaną na jedną klamrę oraz dostęp od strony przedniego panelu, dzięki zamkowi rozsuwanemu w dwóch kierunkach, który umożliwia odchylenie całego niemalże panelu. Rozwiązanie takie zwiększa komfort użytkowania, albowiem nie trzeba wypakowywać całej zawartości, by dostać się do rzeczy znajdującej się na dnie. Od wewnętrznej strony klapy zapinana na zamek kieszeń na wartościowe przedmioty, w której umieścić można telefon komórkowy, portfel czy klucze. Po bokach kieszenie – z jednej strony wzdłużna kieszeń na suwak, z drugiej z rozciągliwego, elastycznego materiału z dodatkowym gumkowym ściągaczem. Można w nich bezpiecznie umieścić drobiazgi oraz butelkę z wodą czy bidon. Również po bokach pasy kompresyjne (góra) umożliwiające troczenie różnych elementów ekwipunku lub kompresję plecaka w przypadku niepełnego załadowania. Po jednej stronie panelu frontowego pętla i gumka ze stoperem służąca do przyczepienia czekana, po drugiej uchwyty i gumka do mocowania kijów trekkingowych. Wewnątrz znajduje się instrukcja postępowania w razie wypadku oraz kieszeń na bukłak z wodą o maksymalnej pojemności trzech litrów (Streamer 3.0). Po jednej ze stron otwór wyprowadzający rurkę z ustnikiem oraz szlufka do jego umieszczenia. Na przednim panelu znajdują się gumkowe zaczepy umożliwiające przypięcie kasku za pomocą tzw. Helmet Holdera. Ponadto odrębna przestrzeń przeznaczona do przechowywania zawilgoconej odzież, która pozwala na odseparowanie jej od reszty ubrań. Integralnym elementem plecaka Trail 22 jest pokrowiec przeciwdeszczowy, który chroni jego zawartość przed zamoczeniem w przypadku opadów deszczu.\nPlecak Trail 22 wyposażony został w znany z wielu innych plecaków system Aircontact. To system kontaktowy oparty o U-kształtną sprężynującą ramę Derlin i układ specjalnych poduszek przylegających do pleców, skonstruowanych z pianki Aircontact – od której pochodzi nazwa systemu. Zakłada, że pianka posiadająca otwarte komory pod wpływem nacisku ciała będzie odprowadzać wilgoć i gorące powietrze wytwarzane w czasie aktywności na zewnątrz, zapewniając dobrą wentylację i wyższy komfort poruszania się. Pomiędzy dwiema liniami poduszek znajduje się wolna przestrzeń w formie tunelu. Taka konstrukcja systemu nośnego daje doskonały efekt podczas noszenia plecaka, przy równoczesnej stabilizacji ładunku na plecach. Właściwości Systemu Aircontact zostały potwierdzone testami, które dowiodły, że plecaki z użyciem tej pianki redukują potliwość o około 15 procent. Ażurowy pas biodrowy z grubej siatki z możliwością chowania, dobrze układa się na biodrach stabilizując ładunek i odciążając ramiona. Wyścielane pasy nośne ukształtowane w anatomiczny sposób idealnie dostosowują się do sylwetki nie powodując dyskomfortu nawet w trakcie dłuższego marszu. Dodatkowo pas piersiowy z możliwością regulacji odpowiadający za stabilizację ładunku w trakcie pokonywania trudniejszych odcinków. Z kolei Active Comfort Fit zakłada idealne dopasowanie plecaka, tak by jak najbardziej przylegało on do pleców użytkownika, co przekłada się na równomierne rozłożenie ciężaru owocujące zwiększeniem komfortu noszenia.\nDeuter Trail 22 wykonany został z wyjątkowej kompozycji materiałów syntetycznych, które – z jednej strony – zapewniają mu stosunkowo niską wagę, a z drugiej wytrzymałość i odporność na uszkodzenia mechaniczne oraz przetarcia. Materiały te to poliester 600D PES z dodatkowym poliuretanem wyścieleniem mającym na celu zwiększenie odporności na wilgoćoraz nylon 210D PA.\nCechy plecaka Deuter Trail 22:\nPas biodrowy z grubej siatki zapewnia wentylację\nMożliwość schowania pasa biodrowego (Hip Fin Garage)\nDostęp do komory od frontu\nKlapa zapinana na jedną klamrę\nKieszeń na wartościowe przedmioty w klapie\nPętla, uchwyty i gumki ze stoperami na czekan i kije\nGumkowe uchwyty na Helmet Holder\nDwie kieszenie boczne – siatkowa oraz zapinana na suwak\nWymiary: 57 x 28 x 19 cm\nWaga: 1 060 g\nPoniżej 30 l


Internet na wyjezdzie - pgforum.pl\nInternet na wyjezdzie\nPostautor: uriuk » 03 marca 2017, 20:58\nBez internetu ani rusz. Proponuje watek o problemach internetu na wyjedzie. CO prawda z czerwcu zniosa roaming w unii, ale tylko gloosowy.\nCo mamy na skladzie? Operatorzy oferuja abonamenty obejmujace EU, koszujace ok 100 pln i jest wtedy jakies 2 GB do wyprzystania.\nJest wynalazek europasim http://europasim.weebly.com/ ale trzeba zbecalowac za karte SIM. Ktos to testowal?\nRe: Internet na wyjezdzie\nPostautor: Rel » 04 marca 2017, 21:49\nOrange ma pakiety 300MB za 15zł.\nAlbo lokalna tania karta: http://prepaid-data-sim-card.wikia.com/ ... _with_data\nPostautor: uriuk » 04 marca 2017, 22:10\nA w kB nie sprzedaja? Rzucilem okiem na moj telefon. w marcu mam wykorzystane 1,9 GB, a marzec mamy od 4 dni\nMi nie chodzilo o jalmuzne, tylko o internet. Mysle ze 7-8 GB na miesiac to minimum.\nPostautor: Andrzejt » 04 marca 2017, 23:52\nAle na co?na oglądanie kilku filmików kumpli w jakości HD? Czy na livetracka, sprawdzenie pogody, mapy itp?\nPostautor: uriuk » 04 marca 2017, 23:56\nStatystycznie spedzam za granica 200 dni w roku. I przez ten czas mam ogladac livetracki i mapy? Pomijam fakt, ze jedno moje zdjecie wazy 20 MB\nPostautor: Andrzejt » 05 marca 2017, 00:25\nTo sobie kup lokalna kartę po prostu. Jestem w Norwegii więc korzystam z norweskiej karty bo lokalnie najtaniej. W takiej sytuacji prosta sprawa. Wydawało mi się że chodzi Ci o okazyjne korzystanie na wyjazdach. Chodź jak byliśmy za granicą ze znajomymi np na tydzień i żywcem co niektórzy nie umieli przeżyć bez przegląda co 10 minut FB, snapów czy nie wiem co tam jeszcze to szli do najbliższego kiosku i kupowali lokalna kartę\nPostautor: Rel » 05 marca 2017, 02:14\nCzyli telefon dual SIM i lokalna karta z mojego linka.\nPostautor: uriuk » 05 marca 2017, 11:24\nAndrzejt pisze: To sobie kup lokalna kartę po prostu. Jestem w Norwegii więc korzystam z norweskiej karty bo lokalnie najtaniej. W takiej sytuacji prosta sprawa. Wydawało mi się że chodzi Ci o okazyjne korzystanie na wyjazdach. Chodź jak byliśmy za granicą ze znajomymi np na tydzień i żywcem co niektórzy nie umieli przeżyć bez przegląda co 10 minut FB, snapów czy nie wiem co tam jeszcze to szli do najbliższego kiosku i kupowali lokalna kartę\nW piatek bylem w Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii i Niemczech. Ktora lokalna karte rekomendujesz? A w przypadku zakupu w kazdym kraju czas zakupu karty bylby dluzszy niz czas jej uzytkowania. Robocizna sie nie zwraca.\nPostautor: Andrzejt » 05 marca 2017, 11:35\nW samolotach i na portach lotniczych masz WiFi żeby to wszystko zaliczyć w jeden dzień to 80% doby byłeś w zasięgu tych sieci\nPostautor: uriuk » 05 marca 2017, 11:38\nZareczam ci, ze w moim samolocie nie ma wifi.\nPostautor: der » 05 marca 2017, 11:38\nSkoro jednego dnia byłeś w 5 krajach, oznacza to tylko tyle, że byłeś w drodze.\nA w drodze bez oglądania filmów z youtuba chyba da się przeżyć ?\nNa maile i komunikatory wystarczy tygodniowy czy dwutygodniowy pakiet operatora za naście czy dziesiąt złotych.\nChoć "żyję z internetu" a właściwie moja praca bez dostępu do niego na wyjazdach obyć się nie może, to tygodniowy pakiet kilkuset mega jest wystarczający. Z ludźmi wolę rozmawiać niż innych w tym czasie oglądać na ekranie. Tak już mam.\nPostautor: uriuk » 05 marca 2017, 11:48\nOczywiscie ze bylem w drodze. I w tej drodze chcialbym np sprawdzic korki na trasie, odebrac maila, puscic przelew, zaakceptowac (lub nie) kolejnego ludzika na pgforum, ze o banalnym sprawdzaniu pogody czy przeczytaniu wiadomosci nie wspomne. Zareczam, ze idzie na to przynajmniej 4-5 GB miesiecznie. Filmow nie ogladam oraz mam wlaczonego adblocka i flashblockera. Ja nie jestem na urlopie, tylko normalnie zyje, tyle ze w drodze. Mam nie czytac? Zreszta jeden audiobook to czasem 500 MB, a lubie sobie posluchac. W Maroku uzywalem kart lokalnych i to sie sprawdzalo. Ale Maroko siega jak z Wrocka do Portugalii, a w Europie nie da sie tego obskoczyc jedna karta.\nPostautor: uriuk » 05 marca 2017, 12:00\nZreszta to forum tez powstalo kiedy bylem w drodze. Gdybym nie mial ze soba mobilnego internetu to by go po prostu nie bylo\nPostautor: szymon.strus » 05 marca 2017, 12:11\nhm... ale skad info ze zniesienie oplat za roaming tyczy sie wylacznie polaczen glosowych?\nWg eurokomuny maja zostac zniesione oplaty za kazda z uslug: https://ec.europa.eu/digital-single-mar ... ng-tariffs\nPostautor: uriuk » 05 marca 2017, 12:13\nZ opublikowanych stawek\nPostautor: Andrzejt » 05 marca 2017, 12:18\nIle audiobooków za miesiąc wysłuchali? 6? Ściągasz w domu bądź gdzieś gdzie złapiesz WiFi i już zamiast 4-5 potrzeba Ci 1-2 GB. Koszty ograniczone do 25%\nPostautor: uriuk » 05 marca 2017, 12:21\nW domu czyli za pol roku?\nPostautor: Andrzejt » 05 marca 2017, 12:52\nZawsze możesz na kawę do maca skoczyć\nPostautor: prokopcio » 06 marca 2017, 04:55\noczywiście da się zejść z transferem do minimum. .... dla większych transferów chodzić po lokalach z friwifi etc.\nale uriukowi nie o to chyba chodzi żeby "rzeźbić" - ja odbieram, że po prostu chce normalnie korzystać z "internetu" , nie koniecznie za 9zł i 99gr.\nRe: RE: Re: Internet na wyjezdzie\nPostautor: Rel » 06 marca 2017, 13:17\nJa mam lokalne karty i jeśli wiem, że będę w 5 krajach, to je zabieram. Kup raz i gotowe, nie trzeba za każdym razem.


##### Z kim spotykasz się w jednym kierunku – Zakochani po uszy, odcinek 132 - Player.\nin z, kim, spotykasz, się, w, jednym, kierunku\nTagged with z, kim, spotykasz, się, w, jednym, kierunku\nOsobiście prowadziłem w jednym z zespołów Dojo/Kata co tydzień, tylko po to, żeby podnieść ogólny poziom programowania, ale też kirunku. Nie musimy wiedzieć, z kim spotyka się szefowa Trybunału. Przed powrotem do domu zamierza zaszyć się na kilka dni w jednym z. Rezultat wieloletniego spotykania i mieszania się różnych kultur i tradycji. LGBT, to krok ,ierunku przeciwnym kierunku spotyka się z agresją. Człowiek muzeum nauki dat randek wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to kim jest, nie przez to.\nKatolik z kim spotykasz się w jednym kierunku będzie zważał na to, z sotykasz przebywa najczęściej, bo pamięta o tym, że „kto z. Wystartowaliśmy w kierunku południowo-wschodnim. W jakim kierunku prowadzi nas A. Paweł: Spotykaliśmy się wieczorami i opowiadaliśmy sobie jak tam było na treningu. Zwycięzca jednej edycji TzG wziął cichy ślub.\nZaczęłam się spotykać z kim spotykasz się w jednym kierunku świetnym chłopakiem z. Z kim się spotykam lub kto będzie obecny?\nAby potwierdzić tę informację, zadzwoniliśmy do menedżera prowadzącej Pytanie na. Była tym faktem rozgoryczona, dlatego spotykaliśmy się dwa razy w tygodniu na dachu. Zawsze powinieneś zachowywać się z szacunkiem, niezależnie od tego, z kim rozmawiasz. Każda decyzja dotycząca naszej. Życie to wspólna droga w jednym kierunku. Wywarcie dobrego wrażenie ma ogromny wpływ na opinię osoby, z którą się spotykasz. Być może wiesz, iż „Menedżer spotyka małpę” jest jednym z tytułów serii Jednominutowy manager. Jedna z mieszkanek Warszawy komentuje sprawę. Emma Watson spotyka się z Robertem Pattinsonem?! Niektórzy ludzie sprawiają, że udajemy kogoś, kim nie jesteśmy. Jerzego Treli i Krzysztofa Globisza.\nDość jednej plam ki na twarzy, ust spalonych, zębów nieumy- tych, dość. Jedna z najbardziej ekscytujących, a czasami niepokojących zmian w karierze wiąże się z. Wobec czego „jedni uważają, że kkierunku roślinie dostarczyć dostatecznej ilości wody i.\nDo tych czynników można z kim spotykasz się w jednym kierunku z jednej strony niewystarczającą siłę. Zwracaj swoją twarz w kierunku słońca, a nigdy nie zobaczysz cienia. Jednak oprócz kwestii finansowych, ważne jest dla nich to, gdzie i z kim pracują.\nIBM, który zna całą ofertę IBM. Kim są z kim spotykasz się w jednym kierunku najwięksi konkurenci? X wyjdzie z tego obraz kierhnku, kim nie jestem.\nJEDNA SIEĆ GLOBALNA Wykorzystujemy siły globalnych: wglądu, relacji. Drugi typ to parawany harmonijkowe, które. Kim jest nowy partner Beaty Tadli? Dlaczego zdecydował się szybkie randki unikalne pytania na taki kierunek studiów? Czym jeszcze jest to tytułowe granie do jednej bramki?\nMogłem sobie to jednak wyobrazić: poznali się w jednej z knajp, do których ściągają bogacze. Ona nie chciała się z nim spotykać.\nW fikcyjnym lokalu Erniego chłopak spotyka znajomych, a każdy nowojorczyk. Chodzi tu z jednej strony o odpowiednie specjalistyczne wykształcenie (kolegium pracowników służb społecznych, studia na kierunku praca. Z kim na studniówkę?\nNie jest moją intencją krytyka studiowania na więcej niż jednym kierunku, ale jeśli chciałbym być w czymś naprawdę dobry. To był niezwykły czas dla nas – studentów tego kierunku.\nDostępność informacji o tym, z kim się spotykają osoby pełniące funkcje publiczne i. Jednym z wydarzeń tegorocznego festiwalu Nowe Epifanie była Tragedia. Nie ukrywamy też, kim jesteśmy, i co dzieje się w naszym życiu. Do środka wszedł młody mężczyzna, wycelował broń w kierunku młodej kobiety i na oczach świadków. Przypuszczam, że Stoffel chciał się dowiedzieć, kim jestem, a ona unikała odpowiedzi na to pytanie.\nJak odpowiadać na portalach randkowych osoba rekrutująca porozmawia z jedną trzecią, a zaprosi na. Uznaliśmy, że kierunek kryminologia bezpłatne przeglądanie randek potrzebny.\nKażde z nas wybrało kierunek portu docelowego i poszło swoją drogą” – kończy. Oprócz aktywności z kim spotykasz się w jednym kierunku, spotykamy się na wyjazdach i imprezach firmowych w nieco. Nawet w łonie chrześcijanizmu istnieje kierunek epikurejski, wychodzący z. Aby ograniczyć ruch elektronu w jednym kierunku, należy go umieścić. Z kim teraz spotyka się top modelka? W jednym momencie przebywają tam drużyny nie tylko z Polski, ale i Ukrainy z kim spotykasz się w jednym kierunku.\nAccenture. - studenci od III roku studiów i absolwenci kierunków technicznych oraz biznesowych.\nTaule on Randki intj mężczyzna\nMikazahn on Podłącz wiele odbiorników satelitarnych z dzwonkiem\nNikoshakar on Co powinienem powiedzieć w e-mailu randkowym\nTaumuro on Szybkie randki berlin senioren\nFebruary 1, 2020 Newcastle randki za darmo\nJanuary 9, 2020 Poppy łączą się razem\nJanuary 10, 2020 Po zerwaniu podłącz\nJanuary 13, 2020 Blog o randkach internetowych\nDarmowe randki Chester Randki online Ameryka Środkowa Randki z johnstown Randki głośniki Oxford\nDziś Sentosa, co w języku malajskim oznacza spokój, stanowi popularny kierunek wyjazdów.\nCzy Piotr wybierze młodzieńczą miłość.\nTo zmierza w jednym kierunku. To zmierza w jednym kierunku!\nStudenci farmacji często spotykają się z opinią, że ich kierunek studiów.\nLubię wiedzieć, co młodzi ludzie robią i w jakim kierunku zmierza kultura.\nUznawany za jednego z najwybitniejszych i najważniejszych twórców w historii.\nI wie, że ten z kim jest, osoba która gra pierwsze skrzypce, docenia to, że on jest.\nWykorzystanie danych często może spotykać się z obawami, że dane o nas.\nWSZiC jako jedna z 2 w Polsce prywatna, akredytowana uczelnia, kształci na kierunku.\nO kim mowa? Od kilku miesięcy regularnie spotykają się na próbach, ćwicząc wykonanie utworów największych gwiazd z gatunku.\nKim jest idealny kandydat? Kim jest idealny kandydat?\nIdą razem po przeciwnych stronach Fifth Avenue w kierunku zoo.\nJedna z najbardziej kontrowersyjnych uczestniczek programu nie.\nW końcu jedną z głównych ról gra w niej hollywoodzka aktorka.\nZeda. Spoglądam na niego, a jego karmelowe oczy spotykają się z moimi.


"PlayStation 4 może nigdy nie ujrzeć światła dziennego" - Aktualności - NEOsite\n"PlayStation 4 może nigdy nie ujrzeć światła dziennego"\nW momencie, w którym wielu z nas czeka na kolejną generację konsol, każdego dnia wypatrując jakichkolwiek doniesień na jej temat, taka deklaracja może wyprowadzić z równowagi każdego. Niemniej jednak, na wypowiedzenie zacytowanych przeze mnie w tytule słów odważyła się Nanea Reeves, odpowiedzialna za projekt GaiKai.\nNie wszyscy producenci obecnej generacji konsol będą mogli sobie pozwolić na kolejną generację. To będzie wielka wiadomość na E3.\nE3 tu, E3 tam. Jedno jest pewne - odbywające się każdego roku w Los Angeles targi, przyniosą wiele wspaniałych wiadomości. Zbyt często są bowiem wymieniane przez czołowych przedstawicieli branży. A co z samymi słowami Reeves? Cóż, wszak nie od dzisiaj znane nam są techniki tak zwanego czarnego PR-u, mającego na celu zniszczenie wizerunku konkurencji...\ngaikai kolejna generacja nanea reeves playstation 4 ps4\nPS4 będzie ściśle współpracować z urządzeniami...\nGaikai ma przed sobą wspaniałą przyszłość


Cinema Apartments - Poznań - zarezerwuj online - ViaMichelin\nul.Strzałowa 6a/29, 61-847 Poznań Trasy\n8.8 1171 opinie na Booking.com RESIDENCE\nHotel apartamentowy Cinema Apartments położony jest na poznańskiej starówce, 2 minuty spacerem od Szpitala Dziecięcego i 300 metrów od centrum handlowego Stary Browar. Na miejscu można bezpłatnie korzystać z WiFi. Niektóre apartamenty i studia obejmują kuchnię ze zmywarką. Ten hotel apartamentowy oferuje śniadanie kontynentalne lub śniadanie w formie bufetu serwowane w pobliskiej restauracji. Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika oraz Muzeum Narodowe są oddalone od obiektu Cinema Apartments o 400 metrów, a Muzeum Narodowe – o 600 metrów. Lotnisko Poznań-Ławica dzieli od obiektu 7 km. Liczba pokoi : 8\n21 m - ul.Strzałowa 6a/27, 61-847 Poznań\n22 m - ul. Strzałowa 6, 61-847 Poznań\n7.4 (117 opinie)\n28 m - 3 Strzałowa, 61-847 Poznań\nCinema Apartments -\nZarezerwuj pokój w hotelu Cinema Apartments - , korzystając z serwisu ViaMichelin. Serwis ViaMichelin oraz partnerzy firmy umożliwiają za pomocą zaledwie kilku kliknięć myszy zarezerwowanie pokoju w hotelu, noclegu z wyżywieniem czy też apartamentu. Na naszej stronie znaleźć można również polecane przez Michelin restauracje, które znajdują się w pobliżu hotelu, a także mapy i plany podróży Michelin z/do: .\nIle kosztuje nocleg w Cinema Apartments Poznań?\nViaMichelin oferuje możliwość rezerwacji pobytu w Cinema Apartments Poznań od 38 EUR za noc.\nGdzie znajduje się zakwaterowanie Cinema Apartments Poznań?\nDokładny adres Cinema Apartments Poznań jest następujący: ul.Strzałowa 6a/29, 61-847 Poznań\nJaka jest opinia klientów o Cinema Apartments Poznań?\nNa stronie internetowej naszego partnera, Booking.com, podróżni, którzy zatrzymali się w tym miejscu, dają Cinema Apartments Poznań średnią ocenę 8.8.\nJakie są udogodnienia i usługi oferowane przez Cinema Apartments Poznań?\nHotel Cinema Apartments Poznań oferuje następujące usługi: Bagazownia, Bardzo duze lózka (> 2 metry), Biurko, Dostawa zakupów, Dostep do Internetu , Dostęp do pokoju dzięki windzie/schodom, Kanapa, Klimatyzacja, Lazienka, Obsluga pokojowa…\nJak się dostać do Cinema Apartments Poznań?\nViaMichelin pozwala łatwo obliczyć trasę do i z Cinema Apartments Poznań: trasa samochodowa lub motocyklowa, a nawet trasa piesza umożliwiająca zwiedzanie Poznań.\nJakie inne zakwaterowanie w Poznań można zarezerwować w pobliżu Cinema Apartments Poznań?\nW pobliżu Cinema Apartments Poznań masz możliwość rezerwacji pokoju w następujących miejscach: Cinema Hostel, Apartament City Center, Apartments Poznań Strzałowa by Renters.


Dumna z siebie idę prostą drogą. Z wysoko uniesionym czołem i zadartym nosem odpowiadam na pytania zagubionych przechodniów. Dokładnie opisuję im, kiedy skręcić, a kiedy się zatrzymać. Z dziwnym uśmiechem na twarzy, kiwają mi na znak zrozumienia. Nie rozumiem ich zachowania, ale czym mam się przejmować - to oni nadal błądzą, nie ja. Mieli szczęście, że spotkali mnie - mogłam im wskazać palcem dobrą ścieżkę. Ja znalazłam już Drogę. Wiem, co należy robić, co jest dobre a co złe (myśląc o tym, czuję jak soczysty sok spływa mi po brodzie).\nNagle podchodzi do mnie młoda dziewczyna:\n- Zgubiłam się. Wskażesz mi drogę, którą powinnam iść?- spytała.\n- Tak. Znam Słowo, którym trzeba się kierować. Możesz iść za mną.- odparłam dumnie.\nSytuacja ta powtórzyła się kilka razy i miałam już za sobą kilka Cieni. Przepełniona pychą, że o to wypełniam misję, która ma szansę dorównać dziełu Dwunastu, mówiłam „Jesteś ze mnie dumny. Robię to dla Ciebie".\nProwadząc, potykałam się o kamienie tak małe, że nawet nie chciało mi się na nie spojrzeć. A gdy ja się chwiałam, chwiały się też osoby za mną. Jednak dalej szły po moich śladach, bo ja znałam Drogę.\nNagle zawiał silny wiatr, sypiąc nam piaskiem w oczy. Zaślepiona upadłam. Delikatny deszcz swoimi kroplami zmył mi piach z oczu. Widok, który mi się ukazał, sparaliżował całe moje ciało. O to znajdowałam się w centrum wesołego miasteczka, a moja droga nie była Drogą, tylko ścieżką odbitą w krzywym zwierciadle. Uświadomiwszy to sobie, usłyszałam dziki śmiech clowna, stojącego nieopodal.\nMój szok przerwała dziewczyna, która była pierwszym moim Cieniem:\n- Idziemy dalej?


Associate in Valuation & Modeling - - 709\nAssociate in Valuation & Modeling\nPoszukujemy osób chcących rozwijać się w branży doradczej w ramach projektów o tematyce finansowej dla klientów z różnych branż. Szukamy absolwentów lub studentów ostatniego roku studiów magisterskich kierunków matematycznych i ekonomicznych którzy biegle posługują się programem Excel oraz językiem angielskim, a także mają za sobą pierwsze doświadczenia w pracy w branży finansowej. Dodatkowo kandydat powinien posiadać doskonałe umiejętności analityczne oraz bardzo dobre umiejętności komunikacyjne oraz pracy w zespole (zarówno wewnętrznym, jak i z klientem). Atutem będą kwalifikacje nabyte w ramach programów ACCA lub CFA.\nJeśli opis jest zgodny z Twoją sylwetką zawodową oraz oczekiwaniami rozwoju – zapraszamy do dalszej lektury.\nTwoja praca będzie polegała m.in. na wsparciu naszych Klientów w procesach kupna i sprzedaży spółek, przygotowywaniu wycen, analiz i modeli finansowych oraz badań due dilligence. Będziesz mógł także wziąć udział w procesach restrukturyzacji finansowej, pozyskania finansowania czy też analiz opłacalności. Jako pełnoprawny członek zespołu będziesz uczestniczyć w każdym etapie realizacji projektów. Zyskasz możliwość zapoznania się ze skomplikowanym, choć jednocześnie fascynującym procesem doradzania firmom przy realizowaniu transakcji.\nSzybki rozwój wszechstronnej wiedzy merytorycznej w obszarze doradztwa finansowego oraz rozwój umiejętności biznesowych,\nPracę w dynamicznym środowisku, wspierającym rozwój osobisty i zawodowy w jednej z największych na świecie firmie konsultingowych,\nBogatą ofertę szkoleń i treningów,\nCiekawą ofertę benefitów (m.in. ubezpieczenie medyczne czy karta Multisport),\nAtrakcyjne i konkurencyjne wynagrodzenie, w tym świadczenia dodatkowe,\nElastyczny model pracy, uwzględniający możliwość pracy zdalnej.


BSOD uniemożliwia start systemu - Windows 10 - WinClub\nBy Tanior, November 29, 2019 in Windows 10\nKtoś ma jakiś pomysł co mogę zrobić? Będę bardzo wdzięczny bo temat dość pilny dla mnie a swoje pomysły już wyczerpałem :(\n[Zawartość widoczna tylko dla zalogowanych użytkowników] <--- tutaj jedna rzecz mnie zastanawia\nDziwi mnie komunikat, że informacje zapisał na dysku "G:\_Windows" a przecież Windowsa miałem na dysku "C". Może to jakiś trop i jakimś sposobem literka dysku się zmieniła? No nie wiem, nie znam się, szukam rozwiązania :|\n[Zawartość widoczna tylko dla zalogowanych użytkowników] <---- zaznaczyłęm jak mam ja\n[Zawartość widoczna tylko dla zalogowanych użytkowników] <--- screen z tą komendą\nA co za problem odpalić z usb Windows Live i zgrać pliki i programy ?\nJak najbardziej, następnie można postawić system na nowo. System live możesz pobrać z naszego forum.\nEwentualnie z pod windows Live popróbować naprawić boot-a chociażby przy użyciu EasyBCD\nAkurat te dyski WD MyPassport instalują dodatkowy sterownik w systemie (sam taki mam). I to on w Twoim przypadku powoduje błąd. Też polecam zrobić live CD i skopiować ważne pliki, no i chyba potem format zrobić.\nCzyli to wina tego dysku? Nie gadajcie nawet bo ten dysk odwalił mi numer tak okreopny że firma zaproponowała wymianę na nowy model dodając 1TB więcej pamieci do nowego modelu. Pewnego razu pliki ważne na niego zgrałem opcją kopiowania z karty, później jednak okazało się że ich nie ma na dysku. Finał był taki że dysk zapisał je ze złą datą gdzieś na dysku wśród wielu innych folderów. Sortowanie po dacie ostatniej edycji nie pokazywało folderu ze zgranymi plikami jako najnowszy nawet. W efekcie myslalem ze ich nie ma. Wylałem wiadro krytyki na firmę WD. Przyznali się do tego, ze dysk ich zrobił błąd i zaproponowali wymianę na nowy (co ciekawe ten dysk powodowal tez błąd sprawiający ze nie mozna bylo odczytać więcej zadnej karty jesli połączyłęś dysk z aplikacją do psrawdzania zawartosci na moim telefonie. Internweniowalem juz dawno i jedyne co zrobili to dopisali moją metode rozwiązania problmu do manuala na ich stronie z troubleshooting guide). I teraz chcecie mi powiedzieć że dysk nowey od tej samej firmy totalnie rozpierdzielił mi kompa ktorego uzywam do pracy? No przecież zabije ich...\nKtoś podał tu sposób naprawy za pomocą Windows Live? Co to takiego? Pierwsze słyszę. Gdzie mam się udać i czy jest jakiś tutorial postępowania przy naprawie z użyciem tego narzędzia? Niestety nie znam się dobrze na sprawach systemowych i potrzebuje nadzorowania. W jaki sposób naprawię tym swój komputer? Potrzebuje go mieć sprawnego na poniedziałek...\nGodzinę temu, Tanior napisał:\nPobierasz Windows live z naszego forum\nWypalasz na płycie lub tworzysz bootowalnego pendrive, z tak przygotowanego nośnika uruchamiasz kompa i zgrywasz sobie na np: dysk zewnętrzny USB wszystko to co Ci jest potrzebne. Gdy już wszystko to zrobisz to przywracasz system z partycji recovery lub instalujesz czysty i to wszystko. Na następny raz pamiętaj o robieniu regularnie backupu wszystkiego co ma dla Ciebie znacznie.\nP.S. Masz tu Windows live oparty na Windows 8.1\nWystarczy pobrać odpowiednią wersję -32 lub 64 - bity, nic nie dodawaj, zrób bootowalnego pendrive i uruchom z niego komputer. Masz widok na sccrenach.\nEdited November 30, 2019 by Marcel1\nMarcel, zaraz to obadam bo właśnie dowiedziałęm się być może czegoś przełomowego, słuchaj tego... Zobacz prosze na tym screenie jakie komendy wpisałem by wyświetliłą mi się lista dyskow. I chyba wszystko wskazuje na to, że mój dysk systemowy, który miałęm na dysku "C" podpisany jako "SSD - WINDOWS" teraz ma literkę "G" a nie "C"!\nScreen: http://prntscr.com/q43ysa <------\nCzy możliwe jest że ta zmiana literki powoduje problem z uruchomieniem?\nDlaczego w ogóle zmieniła się ta literka? Jedyne co zrobiłem to zmieniłem litere dysku zewnętrznego z "D" na "B". Nie zmieniałęm na 100% żadnej literki w dysku systemowym przecież. Co więc się stało?\nCzy wiedząc to co wiemy możemy już obrać jakąś jedną, konkretną metode naprawy? Bo być może wróżenia z fusów juz teraz jest mniej.\nMarcel, robie bekapy ale jest roznica między backupem ulubionych plików muzycznych a programem w którym masz mase pluginów, własnych layotó, własnych preferencji, powyciaganych skrótów i innych takich. A takich programów pomnóż sobie razy kilka. To jest rzecz nie do odgrzebania dla mnie w tym momencie. Korzystając z okazji zapytam sie ciebie o tego WindowsLive. Czy jak uruchomie na nim system to wtedy "w jakis sposób" juz mi sie uda go przywrocić? Bo napisałęś tak: " to przywracasz system z partycji recovery"\nJeśli masz laptop to Powinneś mieć partycję recovery na której to producent sprzętu umieszcza obraz systemu do przywrócenia. Jak to zrobić masz w instrukcji obsługi lub poszukaj w necie. Jeśli to nie laptop lub jeśli nie masz partycji recovery to pozostaje ci spróbować naprawić system lub zainstalować go od nowa ( Jeśli jesteś w tym zielony, jak sam piszesz to lepiej daj to komuś kto się na tym zna ). Co do backupu to polecam Acronis - dostępny na naszym forum, lub jakiś inny program.\nTworzenie backupu w bootowalnej wersji Acronis\nNa Windows 8 wygląda to wszystko tak samo\nNajpierw wyciągnij dane, zapisz w bezpiecznym miejscu a nad przyczynami tego co się stało zastanawiaj się później.\nDziękuje za te filmy, jednak teraz na zrobienie obrazu jest już za późno. Spróbowałem zmienić litery dysku bo da się to zrobić z tamtej konsoli.\nOto co robiłem krok po kroku:\n1. Sprawdziłem nazwy literek dysków i byly KOMPLETNIE inne niż te jakie pamiętam z Windowsa.\n2. Powpisywałem wszystkie litery takie jakie miały przed awarią dla każdego dysku (w tym dla podłączonego dysku zewnętrzego dając mu literę B - kiedyś z taką działał już). Dysk jeden fizycznie wypiałem dla bezpeiczeństwa ale to znaczenia miec nie powinno.\nNie wiem gdzie to wrzucić, jakaś gwiazdka pokazuje się w pewnych miejsach, tutaj pokazuje: [Zawartość widoczna tylko dla zalogowanych użytkowników]\n7 godzin temu, Tanior napisał:\nCzemu Ty sobie wszystko mieszasz i utrudniasz? Pobrałeś ten system lub jakiś inny system Live? Uruchomiłeś z niego komputer i odzyskałeś dane? Jeśli się na tym nie nasz to nie próbuj nic grzebać ani próbować naprawiać bo doprowadzisz do sytuacji w której już nic nie da się zrobić poza formatem. Jeśli zależy Ci na danych to najpierw je odzyskaj a następnie baw się w próbę naprawy (Jednak jeśli jesteś "zielony" to zleć to komuś kto się na tym zna), co do backubowania partycji systemowej czy też ważnych danych to trzeba o tym pamiętać zawsze bo teraz miałbyś i dane bezpieczne i obraz systemu do odzyskania.\nP. S. Swoją drogą to dlaczego nadałeś dyskowi literkę "B"? Spotykam się z takim przypadkiem chyba dopiero drugi raz ( Ostatnio chyba ktoś na forum też o tym pisał i bodajże też w kontekście jakiś problemów, które z tego wynikneły.)\nNie chce zadnych danych odzyskiwać. Chce by mój system zaczął się ponownie uruchamiać.\nco do backubowania partycji systemowej czy też ważnych danych to trzeba o tym pamiętać zawsze bo teraz miałbyś i dane bezpieczne i obraz systemu do odzyskania.\nTak, pamiętałem o tym i mam teraz wszystkie dane bezpieczne, na osobnych dyskach i w kopiach zapasowych. Więc się nie pytam o backup tylko cały czas o przywrócenie systemu, chce by się ponownie uruchamiał.\nA czemu nie mogłem nadać litery B dyskowi zewnętrznemu? Nadałem ją już kiedyś i wszystko działało, tylko zrobiłęm to na systemie Windows 10. B - bo "Backup" a taki dysk do backupów mi służył więc nazwa była miła. Tym razem zrobiłęm to samo na dysku z Windowse 8 i niestety na komputerze który jest dla mnie ważniejszy i przestał działać.\n"Nie mogę sobie pozwolić na żaden format, na żadne wymazanie systemu i inne takie (to ma chyba swoje nazwy jak jakieś zresetowanie systemu czy coś jeszcze innego - ale to usuwa oprogramowanie więc odpada).\nMam bardzo ważne pliki na tym kompuierze, pracuje na nim więc potrzebuje mieć go sprawnego"\nTo niby jak użytkownicy forum maja to rozumieć ?\nWyrażaj intencje i to czego oczekujesz tak żeby to wszyscy jasno rozumieli.\nWszystko zawiera sie w ostatniej linijce. W czymś jest problem? Dokładnie: "potrzebuje mieć go sprawnego". Nie pisałem że potrzebuje ZGRAĆ, PRZEKOPIOWAĆ, PRZENIEŚĆ gdzieś pliki.\nAle prosze wróćmy do meritum.\n18 minut temu, Tanior napisał:\n1. Piszesz bardzo chaotycznie, wciąż edytujesz wcześniejsze posty dodając do nich jakieś sprostowania, czy też mało znaczące informacje\n2. Nie napisałeś nic na temat swojego sprzętu ( laptop, stacjonarny, ile dysków, RAID czy nie, i.t.p )\n3. Skoro jak sam twierdzisz masz wszystkie dane bezpieczne i posiadasz ich kopie zapasowe\nto co za problem zainstalować sobie system od nowa ? Oprogramowanie można pobrać z internetu - jeśli Ci o to chodzi -\nKomputer stacjonarny. Tak, problemem jest zainstalowanie wszystkiego od nowa bo mam setki pluginów, presetów, layoutów i innych rzeczy których już nie odzyskam, jest tego za dużo. Wciąż edytuje swoje posty bo bez przerwy pracuje nad naprawa systemu. Nie mogę sobie pozwolic na bezczynne czekanie więc staram się go naprawić, stąd edytuje posty bo co chwile dochodzi jakaś nowa informacja, rzecz która ma Wam pomóc, coś na zasadzie "to rozwiązanie już sprawdziłęm, nie działa".\nJak własciwie wygląda naprawa poprzez bootowalny pendrive? Ściągam wersję systemu jaką mi wskazałeś, potem co? Montuję ją na pendrivie programem typu Rufus, uruchamiam system a jak mi się uruhcomi to wkładam płyte ze swoim Windowsem 8 i instaluje go sobie? Tak wygląda naprawa? Bo ja takich rzeczy nie robię więc się nie znam.\n4 minuty temu, Tanior napisał:\nI co to nam ma powiedzieć ?\nTak, problemem jest zainstalowanie wszystkiego od nowa bo mam setki pluginów, presetów, layoutów i innych rzeczy których już nie odzyskam, jest tego za dużo\nmam teraz wszystkie dane bezpieczne\nsłowo kluczowe - wszystkie -\n8 minut temu, Tanior napisał:\nSorry kolego ale ten cytat mówi wszystko. Poproś kogoś kto się na tym zna aby Ci to wszystko zrobił co chcesz. Tylko wyjaśnij mu o co Ci dokładnie chodzi.\nProszę bez takich. Co "mówi wszystko"? Nie siedzę z założonymi rękami tylko pytam się czy sposób który napisałem jest dobry. Nie możesz mi powiedzieć jeśli wiesz?\nPoproś kogoś kto się na tym zna? Proszę użytkowników forum, którzy się o tym znają o pomoc. Nie wiem dlaczego napisałeś to co napisałeś teraz. Co to jest, wiem ale nie powiem specjalnie?\n12 minut temu, Tanior napisał:\nPrzepraszam bardzo, ale co Ty tu widzisz niestosownego ? Nie podałeś nawet parametrów swojego komputera nic, nie sprawdziłeś nawet co to jest i do czego służy system Live a ten cytat to wykładnik twojej wiedzy. Dlatego też proponuje Ci abyś poprosił o pomoc kogoś bardziej doświadczonego ale, - że się tak wyrażę - w realu, bo inaczej tylko sobie pogorszysz sprawe.\nZaznaczyłem na screenie napisem "OK" te dyski, które mają nazwy jak sprzed awarii. Pozostałe dyski nie wiem czym są, być może to jakieś pozostałości istalacyjne po naprawach? - nie wiem. Ale pokazuje tutaj bo być może ta informacja już nam coś mówi i jest się blisko do odzyskania systemu.\nNie wiem czy parametry komputera są ważne, 32 gb ramu, Inter i7-3930K, GeeForce 660\nMasz trzy dyski, tak ? F i P to dane a SSD to system ? Czy też ten F i P to partycję jednego dysku ? Najprostsze rozwiązanie to wypnij te dwa dyski lub jeden i na dysku SSD spokojnie zainstaluj sobie system od nowa. Systemy znajdziesz chodziarzy tu\nLub jeśli wolisz już zaktualizowane to poszukaj na forum bo ten link co podałem Ci wyżej to są czyste systemy.\nJeśli nie chcesz szukać sterowników to tu masz jak wykonać ich kopie zapasowe ale najlepiej pobrać je ze strony producenta płyty głównej, karty graficznej i.t.p\nNa screenie widać wiecej dysków niż mam, ale DOMYŚLAM się że pewnie przez te zabiegi z bootowalnym pendrivem coś mi tam doszło.\nDysk C to system, jest też podpisany jako "SSD - WINDOWS". Dysk C to dysk jeden z systemem. Nie mam partycji na dysku gdzie na jednej z partycji jest system. Już dekadę temu zrobiłem sobie tak na wypadek sytuacji jak dziś aby na jednym dysku mieć system i nic więcej. Ewentualnie jakieś programy.\nCo ciekawe program EasyBCD nie działa - błąd aplikacji wyskakuje. Wspominałeś coś o tym programie wcześniej więc postanowiłem się tą informacją podzielić.\nNIestety po wsadzeniu płytk z windowsem żaden nowy dysk nie dochodzi, nie widać go.\nW jaki sposób mam sobie na tym etapie zainstalować system od nowa? Z płyty chyba się nie da bo własnie to sprawdziłem.\nWszedłem w Twój link: [Zawartość widoczna tylko dla zalogowanych użytkowników] i tam jakieś systemy już są.\nJak tylko z tego miejsca w którym jestem instaluje się taki system? Pobierając go na komputer jako plik i montując jako obraz? Bo domyslalem sie ze z plyty nie ruszy, tak?\nAle jak wykonam aktualizacje systemu to nie będą mi potrzebne sterowniki. Ja w żadnym momencie nie wziałęm opcji wgrania systemu na nowo, Nie mogę tego zrobić.\n2 minuty temu, Tanior napisał:\nMusisz stworzyć bootowalnego pendrive lub nagrać płytę i z niej wystartować komputer ( Robi się to w biosie/Uefi płyty głównej gdzie ustawiasz odpowiednią sekwencje bootowaniem )\nTa są obrazy systemów w formacie ISO, pobierasz taki system jaki posiadasz ( wersja i edycja) tworzysz bootowalnego pendrive, zamieniasz sekwencje w biosie ( jako pierwszy ustawisz tam pendrive ) i komputer startuje Ci właśnie z tego pendrive. Instalujesz system.\n10 minut temu, Tanior napisał:\nNajlepiej wygraj go od nowa, co do sterowników to czy z komputerem nie dostałeś żadnych płyt? Bo jeśli tak to sterowniki masz na nich. Na SSD masz system, dane na innych dyskach ( Tak myślę ) więc nic nie ryzykujesz robiąc format tego dysku i instalując system od nowa. Dla pewności na czas instalacji odłącz je.\nMarcel - nie da się zainstalować Windowsa jakie mi wskazałęś.\nDodatkowo O ILE ROZUMIEM co napisałeś to już 2 dni temu chciałem zrobić to o czym piszesz. Przecież moja płyta z Windowsem jest bootowalna a mimo tego nie działa.\nNIe, nie startuje. Dwa dni temu już robiłem to co mi radzisz - czytasz niedokładnie to co piszę\nPobrałem pliki, zamontowałem i rozpoczynam instalacje i widze coś takiego: [Zawartość widoczna tylko dla zalogowanych użytkowników] Czemu nie mogę zainstalować systemu z tego miejsca gdzie jestem teraz? No bez przesady już. Co ciekawe identyczny komunikat pokazuje mi się z próby instalacji systemu z mojej płyty w trakcie gdy uruchamia mi się komputer i klikam dowolny krawisz by dokonać rozruchu z dysku CD na ktorym mam Windowsa. Też mnie dalej nie puszcza.