Challenger Rennes: pierwszy krok Michała Przysiężnego - Sport WP SportoweFakty\nChallenger Rennes: pierwszy krok Michała Przysiężnego\nMichał Przysiężny wygrał pierwszy mecz w eliminacjach do halowego turnieju ATP Challenger Tour na kortach twardych w Rennes. W niedzielę pokonał Francuza Fabiena Reboula 6:3, 6:4.\nRafał Smoliński 22 Stycznia 2017, 21:17\nAby dostać się do głównej drabinki, Michał Przysiężny (ATP 427) musi w sumie wygrać trzy pojedynki. W niedzielę potrzebował 82 minut, by zwyciężyć Fabiena Reboula (ATP 521). Polak w każdym secie okazał się lepszy o jedno przełamanie. Serwis stracił tylko raz.\nCykl ITF: Katarzyna Piter wygrała turniej w Orlando\nW poniedziałek mieszkający we Wrocławiu tenisista spotka się z Francuzem Alexandre Sidorenko (ATP 254). Jeśli zwycięży, to jeszcze w tym samym dniu jego finalnym przeciwnikiem będzie Estończyk Jürgen Zopp (ATP 314) lub Francuz Hugo Nys (ATP 352).\nRozlosowano już główną drabinkę imprezy Open de Rennes. Najwyżej rozstawieni zostali w niej dwaj Francuzi, którzy szybko odpadli z Australian Open 2017 - Jeremy Chardy (ATP 72) i Paul-Henri Mathieu (ATP 75).\nMichał Przysiężny (Polska) - Fabien Reboul (Francja, WC) 6:3, 6:4\nZobacz wideo: Dj Ucho i Mikee: Nasi kibice są niesamowici. Mamy do nich pełen szacunek\nKike 23-01 12:03 Zgłoś komentarz\nNo i odpadł.\nLoveDelpo 22-01 22:33 Zgłoś komentarz\nbrawo. dobrze gra na początku roku. zobaczymy jak będzie z Sidorenko.\nSFtenis 22-01 22:07 Zgłoś komentarz\nCiekawe po co jeszcze Przysiężny gra skoro od trzech lat tylko wydaje na te turnieje a nie zarabia ? Kto na to daje pieniądze ?\nATP ATP Challenger Polski tenis Francja Rennes ATP Challenger Rennes Polska Tenis Paul-Henri Mathieu Michał Przysiężny Jeremy Chardy Jürgen Zopp Alexandre Sidorenko Hugo Nys Fabien Reboul


Mapy Windows otrzymują sporo poprawek w najnowszej aktualizacji dla Redstone – MSMobile.pl\n9 kwietnia 2016, 20:57\nMapy Windows otrzymują sporo poprawek w najnowszej aktualizacji dla Redstone\nMicrosoft udostępnił kolejną aktualizację dla wbudowanej nawigacji Mapy Windows w systemie Windows 10 Mobile. Obecnie wersja oznaczona numerem 5 dostępna jest wyłącznie dla telefonów z testową wersją systemu z rozgałęzienia Redstone 1 w szybkim oraz wolnym kręgu Windows Insider. Zapraszam do zapoznania się ze wszystkimi zmianami w najnowszej wersji.\nCo nowego w Mapy Windows 5.1603.980.0?\nMożliwość ręcznego zapisywania lokalizacji w momencie kiedy GPS nie jest dostępny ponieważ może być używany przez system Windows oraz inne aplikacje oraz usługi, które posiadają odpowiednie uprawnienia.\nPoprawiono niezawodność, dostępność oraz wydajność aplikacji.\nNowe mapy lotnisk. Kliknięcie w fioletowe miejsca spowoduje wyświetlenie lotniska od wewnątrz z możliwością ustawiania konkretnego piętra.\nPoprawiono wskazówki głosowe. Teraz wszystkie wspierane języki powinny działać poprawnie.\nPoprawiono błędy związane ze wskazówkami, które pozostawały w dziwnych miejscach (znikające strzałki lub brak śledzenia aktualnej pozycji).\nPoprawiono błąd z widokiem StreetSide.\nJeżeli zauważyliście inne poprawki lub zmiany to dajcie znać w komentarzach poniżej. Przy okazji informuję, że pojawiła się również aktualizacja dla aplikacji Aparat Windows, która podskoczyła z wersji 2016.325.61.0 do wersji 2016.404.51.0. Zestawienie aktualnych wersji aplikacji znajdziecie w tym artykule.\nMapy WindowsRedstone 1Sklep WindowsWindows 10 Mobile


Wegański suplement NutreeVEG. Uroda i Zdrowie - serwis nie tylko dla kobiet!\nWegański suplement NutreeVEG\n15 grudnia 2017, dodał: EKSPERTKA\nDieta – jeden z najbardziej niedocenianych czynników mających wpływ nie tylko na nasze zdrowie ale także samopoczucie. Powinna być zróżnicowana i zbilansowana. Niestety dziś ze względu na rosnące tempo życia coraz częściej sięgamy po żywność niepełnowartościową i przetworzoną. Trudne zadanie czeka także osoby stosujące diety czy to z powodów zdrowotnych (cukrzyca, nadciśnienie, otyłość, nietolerancja glutenu) czy ideologicznych (diety wegetariańskie, wegańskie). Według raportów WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) znaczna część społeczeństwa cierpi na niedobory witamin i stany chorobowe z tym związane. Jednym ze sposobów walki z niską podażą witamin jest suplementacja.\nWychodząc naprzeciw tym wyzwaniom firma NutreeLAB opracowała kompozycję trzech witamin kluczowych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu – witaminy D3, K2 (MK-7) oraz B12. Oferując preparat NutreeVEG D3, K2, B12 dołożyliśmy wszelkich starań, aby na rynku pojawił się suplement bezpieczny, skuteczny i w cenie odpowiadającej oczekiwaniom osób zainteresowanych odpowiednim odżywianiem. Nasz suplement wytwarzany jest w Polskiej firmie, która może szczycić się standardem wytwarzania GMP (standard farmaceutyczny).\nSurowce i ich dawki zostały dobrane w taki sposób, aby zapewnić stałą ochronę przed niedoborami, pamiętając jednocześnie o bezpieczeństwie stosowania. Rejestracja produktu przez prestiżową, brytyjską agencję Vegan Society gwarantuje spełnienie wymagających norm – NutreeVEG spełni oczekiwania każdego, nie wykluczając Wegan. Oferujemy Wam pionierskie połączenie – nigdzie indziej nie znajdziecie tak kompleksowego preparatu w formie pojedynczej kapsułki stosowanej raz dziennie.\nW skład NutreeVEG wchodzą trzy kluczowe witaminy – D3, K2 oraz B12\nWitamina D3 to najlepiej przyswajalna forma witaminy D. Lekarze i dietetycy od lat podkreślają dużą częstość występowania niedoborów tej witaminy, szczególnie w naszym obszarze geograficznym. Cholekalcyferol (wit. D3) odpowiada za gospodarkę wapniowo-forsforanową – jest niezbędna do prawidłowego rozwoju kości (szczególnie ważne w okresie wzrostu oraz w wieku podeszłym ze względu na wyższe ryzyko osteoporozy). To co odróżnia naszą witaminę D3 to jej roślinne pochodzenie! – Już nie musisz się zastanawiać czy Twoja witamina D pochodzi z lanoliny owczej czy jest słabiej przyswajalnym izomerem, czyli witaminą D2.\nWitamina K2 (menachinon) jest bardzo istotnym składnikiem krwi. Głównym jej zadaniem jest regulacja procesów krzepnięcia ale wpływa także na gospodarkę wapniową. Organizm ludzki nie wytwarza witaminy K a bakterie obecne w przewodzie pokarmowym zapewnią jedynie częściową podaż – pozostała część musi być dostarczona z pożywieniem. W naszym preparacie wykorzystaliśmy izoformę MK-7, charakteryzującą się doskonałą dostępnością i aktywnością.\nKobalamina, witamina B12, w swojej strukturze zawiera śladowy pierwiastek (kobalt). Bez niej niemożliwe jest prawidłowe funkcjonowanie komórek nerwowych. Pomimo, że jest produkowana przez mikroorganizmy zamieszkujące przewód pokarmowy człowieka – to nie jesteśmy w stanie jej przyswoić. Jedynym źródłem jest pożywienie, głównie mięso, podroby oraz nabiał. Diety ubogie lub wykluczające te składniki wymagają dostarczenia witaminy B12 w postaci suplementów.\nStosując jedną kapsułkę NutreeVeg dziennie, dostarczamy składniki które są niezbędne aby utrzymać nasz organizm w dobrej kondycji i zdrowiu. NutreeVEG to wysoka jakość, skuteczność i bezpieczeństwo.\nCzekoladowy masaż całego ciała w Wyspie Piękna!


Dobre spodnie | Spodnie Helikon – militaria online\nChcesz kupić spodnie Helikon? Na co powinniśmy zwrócić uwagę?\nJak konkretnie wybrać dobre spodnie Helikon?\nSpodnie Helikon jest częścią garderoby nie tylko mundurowych służb, ale także wszelkich osób, które nie mają nic wspólnego ze służbą. Można wymienić tutaj nie tylko funkcjonariuszy terenowych, ale przede wszystkim outdoorowców. Po te spodnie sięgają także osoby, które z militariami nie mają niczego wspólnego. Jedak te osoby mają o wiele większy wybór z tą częścią garderoby. Wiele osób kompletnie nie ma pojęcia, na jaki model się należy zdecydować. Musimy zatem wiedzieć na czym konkretnie w spodniach powinno nam najbardziej zależeć.\nNa pewno sama w sobie tkanina ma już olbrzymie znacznie. Od niej zależy bezpośrednio jakość. Tkanina również ma wpływ bezpośredni na funkcjonalność spodni. Najczęściej do spodni jest wykorzystywana czysta bawełna czy też bawełna ze sztucznymi tworzywami. Na rynku także znajdziemy bardzo różne spodnie Helikon. Samym wyglądem przenigdy się nie sugerujemy.\nNa który zatem model powinniśmy się zdecydować? Wyborem chyba najlepszym będą spodnie bawełniane. Zarówno sprawdzają się one przy fizycznych aktywnościach w terenie trudnym jak i także podczas użytkowania codziennego. Posiadają jak najbardziej cieplną izolację oraz uda im się szybko schnąć. Nie wolno nam także zapominać o ich oddychalnością na poziomie stosownym. Do nieco trudniejszych zadań lepiej wybrać będzie spodnie z tkanin, które są wzbogacone o syntetyki różnego rodzaju. Te spodnie są elastyczne o wiele mocniej. Na pewno nam one nie ograniczają samej swobody ruchu. Są także o wiele bardziej odporne na wodę oraz także na inny żywioł – ogień. Spodnie Helikon również zapewniają ochronę w zasadzie naszego ciała całego. Co więcej w absolutnie każdych warunkach. Oczywiście mamy na myśli warunki pogodowe. Chyba będzie nam o wiele lepiej dobrać model odpowiedni gdy jesteśmy wzbogaceni o te wszelkie informacje. Spodnie wojskowe kupimy bez problemu w internetowych sklepach jak i także oczywiście w stacjonarnych sklepach, które powinniśmy odezwać.\nCopyright © 2019 Dobre spodnie. All Rights Reserved.


Gwintownik Maszynowy M7 przelotowy HSSE DIN 371 B HSS\nkod produktu 0000003080\nDane techniczne gwintownika maszynowego M7\nGwintownik maszynowy M7 przelotowy do stali\nWysokiej klasy profesjonalny gwintownik maszynowy M7 przelotowy prosty - do otworów przelotowych z chwytem wzmocnionym do maszynowego nacinania gwintów zwykłych metrycznych typ M, średnica 7 mm, o kącie 60 stopni, ISO DIN-13. Nakrój gwintownika typ B - do gwintowania różnej długości otworów przelotowych w materiałach dających wióry krótkie, rodzaj rowków wiórkowych – proste ze skośną powierzchnią natarcia. Gwintownik maszynowy M7 przelotowy wykonany z nowoczesnej wysokogatunkowej stali szybkotnącej HSS – High Speed Steel. Właściwości tej stali zwiększają parametry skrawania, powodują wyższą precyzję obróbki i zdecydowane skrócenie czas obróbki pojedynczego elementu. Nadto ostrze gwintownika jest wyjątkowo odporne na ewentualne uszkodzenia mechanicznie, co znacznie wydłuża okres jego eksploatacji. Dzięki stali HSS gwintownik można wykorzystać do obróbki materiałów zaliczanych do kategorii P1.2 – P1.3, a tym między innymi do stali niestopowych (węglowych), metali, metali kolorowych (miedź, aluminium), stopów metali (mosiądz, brąz, stopy aluminium), termoplastyczne tworzywa sztuczne.\nkod produktu: 0000008199\nGwintownik Maszynowy M8 DIN 371 B HSSE


malamucie opowieści: lipca 2014\n-W moich materiałach chodzą królowie. Są niezwykle, chyba mi to przyznasz?- Cmoknęła znacząco, zaczynało go to denerwować- Pewnie, dlatego są tak poszukiwane i cenne. Jestem bardzo bogata jak się pewnie już domyśliłeś. Jedyna uciążliwość to ukrywanie długości mojego życia. Nie każdy może z tym się tak obnosić jak ty.\n-Ja przepraszam- poczuł się urażony- wpływu na to niestety nie miałem. Nikt nie pytał mnie, co o tym sądzę.\nZrobił dwa łyki, ciepła jeszcze czekolada o delikatnej i miłej dla języka fakturze, rozpływała się rozkosznie w ustach.\nWstała i podeszła do ciemnej prawie czarnej misternie rzeźbionej szafy. Całe stada lwów brykały, polowały lub prężyły do skoków swe piękne, potężne ciała.\nPodszedł a wtedy ona otworzyła ciężkie lwie wrota i z jednej z przegródek wyciągnęła tkaninę\n-To ten materiał.\nSkrawek materiału zachwycił, omamił oczy, nie mógł oderwać od niego wzroku. Delikatnie głaskał subtelne znaki, które wydawały się delikatnie falować. Sprawiały wrażenie, że żyją własnym, niezrozumiałym dla niego życiem. To była czysta magia, tak skomplikowana i wyrafinowana, że wzbudzała w nim niepokój.\n-To arcydzieło! Co to jest?- Wreszcie był w stanie wydusić z siebie głos.\n-To, czego potrzebujesz. Tylko pamiętaj twój płaszcz może szyć tylko wyjątkowa krawcowa. Jeden niewłaściwy ruch i materiał straci swe właściwości.\n-Łatwo powiedzieć, oczywiście nie podpowiesz gdzie taką znaleźć. A z tym lwem, o co chodzi?-Delikatnie zwinął materiał i schował do kieszeni wewnątrz peleryny. Tak na wszelki wypadek bał się, że kobieta może się rozmyślić.\nChciał jeszcze napić się czekolady, ale na stoliku nie było już filiżanek. Zniknął też stolik i krzesła.\n-Chciałbyś wiedzieć, a figa. - Cmoknęła swoim zwyczajem- To tajemnica mojego świata, idź już muszę odpocząć. I przypilnuj by tamtego, przeżartego złem i marzeniami o władzy absolutnej długo bolało dupsko.\nI choć to było zupełnie nierealne poczuł morską bryzę. Z całym dobrodziejstwem, z zapachem portu i suszarni ryb.\n-Obiecuję. Jak myślisz jak się to wszystko skończy?\n-Nadal mam nadzieję, że dobrze.-Pogłaskała go z czułością po policzku jak babcia a później pchnęła lekko w stronę drzwi.\nNie protestował, nie było sensu.\nWyszedł na ulicę dalej mżyło i nic a nic nie pachniało tu rybami ani portem.\nZielonooki zakonnik stał dokładnie w tym samym miejscu, w którym go zostawił. Wokół zebrał się już sporawy i gadatliwy tłumek. Co odważniejsi dźgali w niego patykami lub z braku takowych po prostu palcami ciekawi czy się poruszy.\n-Przerwa w zabawie- oznajmił głośno zgromadzonym- jednak gdyby wam odwagi starczyło to ten piękniś będzie odbywał karę w miejskich dybach. Wtedy możecie używać do woli. Idziemy gogusiu.\nJeśli chodzi o odwagę tłumu to pewnie na tym koniec. Co najwyżej mogą poleźć na rynek by sprawdzić czy naprawdę Opiekun wprowadzi słowa w czyn.\nOn sam miał w nosie, jaki ruch wykona zakon na wieść o tym, co zrobił z ich wielce obiecującym towarzyszem. Sam nie wymierzył kary zakonnikowi, posłużył się rozrośniętym w barach katem. Nie musiał z nim pertraktować czy wydawać rozkazu, wystarczył jeden srebrny pieniążek. Kat podszedł do sprawy rzeczowo i włożył w zadnie dużo serca, musiał lubić swoją robotę no i było mu wszystko jedno, kto jest ukaranym nieszczęśnikiem, nie bawił się w sentymenty. On spełniał tylko rozkazy robił tylko to, co mu kazano a że wkładał w robotę całe serce to już inna bajka.\nOpiekun przypieczętował dyby specjalnym zaklęciem tak by nikt nie mógł ich otworzyć przed upływem kary. Na nic starania przyjaciół zakonnika, nie sforsują zabezpieczeń bez względu na to jak bardzo będą się starali.\nWracał do pałacu w dobrym humorze. Materiał w kieszeni poruszał się, ale nie łaskotał, układał się jak ciepła fala na jego piersi. To było wspaniałe uczucie.\nCo sił w nogach pędził przez miasto w stronę dzielnicy rzemieślniczej. Zdezorientowani ludzie odskakiwali mu z drogi, pukając się w głowę za jego plecami.\nZmachał się, dostał zadyszki. Pomyślał nawet, że tak oto stan przedzawałowy był o jeden mały krok od niego. To byłaby żenada stulecia, albo i lepiej. Zaraz się przekona, czy watro było się tak forsować i gnać na złamanie karku. Zżerała go niecierpliwość. Tak bardzo chciał mieć rację.\nDopadł drzwi krawcowych, tych, które z igłą wyczyniały cuda.\nZe środka dochodził gwar podnieconych, przekrzykujących się głosów. Rezolutna seniorka najwyraźniej zgoniła okoliczne kobiety do pomocy. Pracowały tak jak sobie tego zażyczył.\nWszedł do środka bez pukania.\nMusiał wyglądać jak upiór lub straszydło. Przestraszone kobiety umilkły wpatrując się w niego z niepokojem czekały, co zrobi. Przeczuwały, że nie będzie to nic miłego.\n-Wszyscy wychodzić, ale już! Wy nie -wskazał palcem na gospodynię- Poczekacie na zewnątrz- dodał stanowczo w stronę wychodzących kobiet.\nNie było to uprzejme ani miłe, teraz nie miało znaczenia. Był tak blisko od rozwiązania zagadki, że emocję wzięły nad nim górę.\nGdy tylko ostatnia kobieta wyszła i zamknęły się za nią drzwi, natychmiast niczym drapieżny ptak dopadł średnią z kobiet.\n-Podciągaj prawy rękaw chcę zobaczyć twoją rękę- rozkazał, nie poruszyła się stała jak sparaliżowana- no szybko, bo sam to zrobię. -Obłęd w jego oczach i brutalna stanowczość prawdziwie ją przeraziły. Padła ciężko na podłogę i złapała go za kolana, zaczęła zanosić się płaczem.\n-Uspokój się głupia.- Poczuł się głupio, nie musiał tego tak rozgrywać- Chcę tylko zobaczyć twoją rękę to bardzo ważne.\nZwinęła się w kłębek i szlochała. A on czuł się jak idiota nadużył swej władzy tylko dlatego, że nie potrafił zapanować nad swoimi emocjami. Kretyn a przed chwilą miał za złe Emerykowi, że posłał dziewczynę na stos, ale czy sam był lepszy?\n-Panie, ale co ona zrobiła? -Teściowa kobiety patrzyła gdzieś w bok. Ona już wiedziała, o co mu chodzi.\nZrozumiał, że boją się o swoje życie\n-Nie, co zrobiła tylko, co zrobi. Jeśli się okaże, że jest tym, kim myślę, to uznam, że spotkało mnie wielkie szczęście.\n-Nnniie zzzabijecie nass?- Odważyła się podnieść głowę z podłogi.\n-A, co ty myślisz, że nie mam lepszych zajęć? Pokazuj mi tą rękę, choć to już tylko formalność, wiem, że zobaczę tam to, po co przybiegłem.\nOtarła łzy ręką, pociągnęła nosem i drżącymi palcami odpięła guzik rękawa. Bardzo powoli podciągała tkaninę, plecy miała przygarbione drgające od tłumionego płaczu, spodziewała się ciosu. Tuż nad łokciem miała znamię, zmianę skórną w kształcie wyjącego wilka.\n-Dobrze już widziałem. U małej nie będę oglądał wiem, że ma takie samo.\n-Paanie cco tterazz?\n-Nic. Wracacie do szycia- z łoskotem klapnął tyłkiem na ławę - o matko, jaki ze mnie głupiec. Jak mogłem się nie domyśleć gdy miałem to przed samym nosem? Czy mogę dotknąć twoje znamię? Jeszcze raz odwinęła rękaw i podeszła bliżej.\nZnamię było szorstkie, szarawe o ostrych i wyraźnych brzegach. Już miał zabrać palec, gdy poczuł silny impuls. Wiedział, co się dzieje i, że będzie go potem boleć głowa, ale potraktował to, jako możliwość rekompensaty z jego strony za ich strach.\nPrzez chwilę wirowało mu w głowie a potem zobaczył kamienisty, nieprzyjazny człowiekowi krajobraz. Szedł tamtędy a raczej się wlókł wychudzony mężczyzna w wielkim postrzępionym kapeluszu chroniącym przed niemiłosiernie palącym słońcem. Dwa prowadzone przez niego muły ospale stawiały kroki, podszczypując pojedyncze kępki trawy rosnące pomiędzy kamieniami. Wyglądały dużo lepiej od człowieka.\n-Twój mąż wraca do domu. Jest jeszcze bardzo daleko, ale jeśli uda mu się przebrnąć przez kraj Yali to będzie w domu za trzy może cztery miesiące.\nStaruszce wypadły z rąk nożyce i z hukiem upadły na podłogę wbijając się w deskę centymetr od jej stopy.\n-Panie to mój syn żyje? - Złapała się za serce- To nie możliwe. Tyle lat go nie było, już go opłakałyśmy.\n-Żyje. Był w niewoli, a teraz wraca do domu i jedyne, co go trzyma przy życiu to miłość do was\n-Jak to możżżliwe? -Przy zapinaniu guzika ręce jej tak drżały, że zrezygnowała, nie dała rady.\n-Nie chciałem wchodzić głębiej w to, co się z nim działo, to zbyt osobiste. Dalia leż niech się nogi goją, on musi sam przebyć tą drogę. Nie możecie mu w żaden sposób pomóc, jedyne, co wam pozostaje to czekać.\nZapadła cisza każde z nich myślało o sprawach trudnych i ważnych. Pomimo cierpienia, jakie w nich wszystkich mieszkało, dla każdego z osobna przed chwilą zabłysła iskierka nadziei. Nawet dla niego Opiekuna to był znak, że powroty nawet te zgoła niemożliwe mogą się zdarzyć.\n-Jak masz na imię?- Spytał krawcowej\n-A prawdziwe imię, znasz je?\nDopiero teraz spojrzał na jej twarz. Pomimo spuchniętych od płaczu powiek była wyjątkowo piękną kobietą. Było w niej coś takiego subtelnego i uroczego, ulotnego. Skojarzyła mu się z mityczną nimfą albo z aniołem. Powinna urodzić się księżniczką, nic dziwnego, że ten świecący mięśniak chciał się do niej dobrać. Uroda może pomagać, ale bywa, że jest bezpośrednim powodem nieszczęścia.\n-Ślepa tkaczka, co lwem skarmiona utka ci materiał na płaszcz\nwilcza kobieta zszyje ręką wprawną, czysta w niej płynie krew\nnożyce bez lęku możesz wziąć by przebić materię.\nWystraszony, że faktycznie ze strachu pomieszało się dziewczynie w głowie, położył dłoń na jej czole. Gdy tylko poczuł ciepło jej skóry zrozumiał, że zrobił straszny i nieodwracalny błąd. Przerwał prawdziwy autentyczny trans. Nie mógł nic zrobić, by naprawić szkodę. Przepadło. Taki szkolny, niewybaczalny błąd, zachował się jak amator.\n-Panie nie trzeba było przerywać. Nie powiedziałam wszystkiego. Bardzo dziękuję za pomoc- Uśmiechnęła się delikatnie i tak jakoś ujmująco, że pomyślał, że gdyby miał kiedyś córkę to chciałby żeby była do niej podobna.\nStała taka wiotka, dziewczęca i szczupła, niczym szlachetny kwiat i wcale nie było po niej widać, że niedawno urodziła dziecko.\n-Nie. Od czasu do czasu i mówię dziwne rzeczy, których nikt nie rozumie. Pewnie, dlatego mówią, że to żadne mówienie o przyszłości, tylko szaleństwo. Nie zdarza mi się to zbyt często.\nByła z tych kobiet, które chciało się kochać i wielbić, nosić na rękach. Nie było w niej nic wulgarnego, wyzywającego. A na dodatek była wyrocznią, najprawdziwszą i utalentowaną. Ta dziewczyna to prawdziwy skarb. I to taki, którego nie powinien ominąć. Teraz rozumiał, że Emeryk i Dhuel specjalnie się o to postarali. Nie chodziło o romanse i nieprzyzwoite awanse tylko, dlaczego rozegrali to tak paskudnie?\nOczywiste było, że musi o nią zadbać, ochronić, bo niechybnie dziewczyna znowu wpadnie w tarapaty\n-Dobrze już dobrze weź dziecko i idź do domu. A Ty głupku- zwrócił się do chłopka- nie czekaj na koniec świata tylko się z nią żeń.\n-Panie uwa..- Urwała w pół słowa, tuląc spokojne już dziecko do piersi.\n-Tak?- Spytał z nadzieją, że coś wie a może nawet zrozumiała swoją przepowiednię.\n-Uważaj Panie na siebie. Oni już polują na Ciebie, nie jesteś bezpieczny.\nPokiwał głową a ona zrozumiała, że on wie.\n-Nie martw się idź odpocznij. Nie myśl zbyt dużo o tym, co się stało, bo zwariujesz.\nOdkąd znalazł się w mieście ciągle czuł nieprzyjazny oddech na plecach. Wiedział, że ktoś depcze mu po piętach. Co prawda w pierwszy dzień podejrzewał u siebie manię prześladowczą lub rozregulowanie zmysłów, spowodowane długim okresem uśpienia teraz wiedział że zupełnie niepotrzebnie. Do tej pory ujawniła się mityczna Herytka, ale ona nie była w stanie mu zagrozić. Gorzej, że nie wiedział, kto jeszcze czai się po drugiej stronie barykady.\n-Dziękuję ci panie, ocaliłeś życie dziecku i mi. Gdybym mogła się odwdzięczyć to wiesz gdzie mnie szukać.\n-Idź i bądź szczęśliwa.\nPatrzył jak odchodzili przytuleni do siebie. I wiedział, że nic z tego nie będzie, wyrósł między nimi zbyt wysoki i gruby mur. Nie chodziło nawet o to, co on zrobił, ale czego nie zrobił, zbyt dużo żalu w niej było. Utracili coś pięknego, niepowtarzalnego, szkoda pasowali do siebie.\nPróbował zrozumieć sens jej tajemniczych słów. Nie były to tylko omamy zwykłej wariatki. Ona dała mu wyraźną, prawdziwą wskazówkę. Wszystko w jego rękach, musi rozwiązać tę zagadkę, tej sprawy nie może zawalić. Coraz mniej mu się to wszystko podobało.\n-Dwadzieścia razów to o wiele za mało. Z pięćdziesiąt dla niego to byłaby lepsza kara.\nStała za jego plecami. Miała dziwny, zachrypnięty i drżący głos, domyślił się, że jest staruszką.\nOdwrócił się by powiedzieć coś banalnego, że to koniec igrzysk i można wracać do domów. Wtedy zobaczył jej oczy, była ślepa. W oczodołach tkwiły nieruchomo dwie białe gałki.\nPoczuł jak robi mu się gorąco, a tętno wariuje, ta dziewczyna przed chwilą wieszczyła o ślepej tkaczce.\n-Czy pani tka materiały?- Zapytał myśląc, że byłoby to zbyt łatwe.\n-To zależy, kto pyta – Cmoknęła znacząco.\nZ wrażenia pociemniało mu w oczach. Już wiedział, że właśnie jej szukał.\n-Ja pytam, zagubiony wśród intryg tego świata Wieczny Wędrowiec a mimo to pełen nadziei.\nCmoknęła jeszcze raz i poprawiła stójkę swej sukienki.\n-Pokarz synu dłoń, zobaczę ile prawdy jest tym coś mi tu przed chwilą powiedział.\nBez wahania wyciągnął przed siebie rękę. A ona bez problemu ją odnalazła. Miała ciepłe i miękkie dłonie, to nie były ręce starej, spracowanej kobiety. Była w nich jakaś tajemnica coś nieuchwytnego i tajemniczego.\nStaruszka nie pasowała do tego świata tak jak Emeryk, Karen i jego brat.\n-Dobrze synu, że zapytałeś. Mam coś specjalnego dla ciebie. Chodź tamten poczeka, co?- Wskazała brodą zakonnika- Nie może uciec?\nJak na ślepą to dużo wiedziała.\n-Nie może nawet w nosie pogrzebać. Więc chodźmy, daleko to?\n-Nie tu za rogiem- Znowu cmoknęła, po czym dodała z wyraźnym wyrzutem- Długo kazałeś na siebie czekać.\n-Wszyscy wiedzieli, że muszę tu dotrzeć, tylko nie ja? Obłędu można dostać.\n-Nikt nie wiedział czy się ruszysz. Wielu miało nadzieję. Trudno się wyzwolić z tego stanu, w który cię wplatano. Nie mieliśmy pojęcia czy podołasz. Tych dziewięciu innych zniszczyła pycha i złudne wrażenie wszechmocy. Zresztą oni byli tylko pionkami, tłem dla właściwej sprawy. Byliście tylko zabawkami w rękach sprawnego lalkarza. Zresztą mieliście nimi pozostać, nigdy się nie wyzwolić z przypisanej wam roli. Tylko ty niosłeś w sobie nadzieję, byle nie na daremno.\n-Moment nie bardzo rozumiem, o czym mowa, przecież nie zaszła we mnie żadna przemiana. Jestem dokładnie taki, jaki byłem. No może ociupinę starszy.- Nie wiedział, do czego zmierza, na co chce zwrócić jego uwagę. Nic już nie wiedział. Jaka nadzieja, jakie zadanie? I kto tu był niewidomy?\n-Na pewno? Czy wcześniej widziałeś różnorodność istot tu żyjących? Czy miałeś przed oczami tylko jasno wytyczony z góry cel? Czy kiedykolwiek wcześniej pozwoliłeś zbliżyć się do siebie takiej grupie ludzi, gdzie twój sławny wręcz przysłowiowy dystans?\nTu trafiła w sedno, odkąd przyjechał do miasta tworzył sobie namiastkę rodziny. Zbiera ludzi jak koraliki ciesząc się niepowtarzalnym wzorem, jaki odciskają na jego drodze.\n-Może i masz rację. Wyczuliłem się na sprawy, które wcześniej mnie nie interesowały, ale czy to ma jakieś znaczenie?\n-Ma i to wielkie. Znowu odżyła nadzieja.\nCmoknęła tym razem zadowolona.\n-W, kim i na co? -Miał nadzieję na odpowiedzi a tu znowu zagadki. Mieszanina dziwnych słów, z których nie potrafił wyciągnąć logicznych wniosków. Może był zbyt głupi i te wszystkie pokładane w nim nadzieje to takie zaufanie na wyrost?\n-Sam musisz do tego dojść. Zrozumiesz, jeśli tylko będziesz tego naprawdę chciał. O to tu.\nDoprowadziła go samych drzwi. Musiała znać każdą nierówność terenu i przeszkodę na pamięć. Zresztą jak na niewidomą całkiem sprawnie się poruszała.\nDrzwi wyglądały na zupełnie zwyczajne, niewiele różniły się od tych po sąsiedzku. Może tylko tym, że wymalowane były na jaskrawo pomarańczowo a nie na brązowo.\n-Masz klucz otwórz i nie męcz więcej starej kobiety.\nZ tym męczeniem i bezradnością to przesadziła doskonale sobie radziła. Aż za dobrze.\nGdy przekręcał klucz, coś zazgrzytało nieprzyjemnie, aż przeszły mu ciarki po plecach. Coś było nie tak, ale miał pojęcia, co.\nW środku było dużo cieplej niż na zewnątrz i pachniało morzem. Zdziwił, ale nic nie powiedział.\nNie było to mieszkanie biednej, kalekiej kobiety. Każdy widoczny detal idealnie pasował do wystroju wnętrza. Wszystko było dopracowane wręcz perfekcyjnie. Prawdę mówiąc było tu ładniej niż w królewskim zamku. Na stole pod ścianą stał wielki stół a na nim leżały cztery bele materiału.\n-Te misterne wzory to twoja robota?\nTrudno mu było w to uwierzyć. To były prawdziwe dzieła sztuki, majstersztyk.\n-Oczywiście sama dobieram kolory i wzory. To, że oczy nie widzą to nie znaczy, że nie ma innej możliwości.\nNa stoliku stał imbryczek i dwie filiżanki. Spodziewała się gości. Nie wiedział tylko czy jego czy może kogoś zupełnie innego. Wskazała mu ręka krzesło. Usiadł.\n-Moje ręce widzą, tyle lat tyle wieków za mną.\nWzięła do ręki imbryczek i nachyliła nad pustą filiżanką stojącą przed nim. Poczuł aromat czekolady. Z niedowierzaniem patrzył jak gęsta, gorąca masa zapełnia delikatne porcelanowe naczynko. Pachniało tak, że ślinianki oszalały mu zupełnie. Brał pod uwagę, że to może być pułapka a w gęstej czekoladzie ukryta jest trucizna. Mimo to wypił łyka. I od razu wiedział, że było warto. Nigdy nie pił czegoś tak dobrego. Rozkoszował się smakiem. To była czysta niczym nieskażona ekstaza.\n-Dzień dobry. Powinno to raczej pana zainteresować, dwie uliczki stąd jest rynek i zostanie tam za chwilę wykonany lincz na kobiecie z niemowlęciem.\nUtonął w oczach Emeryka były jak wir jak studnie bez dna. Takiego nagromadzenia mądrości i wiedzy nie spotkał nigdy w życiu. Był skałą i opoką, także dla niego. Przy nim on Opiekun był niczym ziarenko niesione przez wiatr, nic nieznaczący pył.\nOczywiście, że był zainteresowany takie sprawy zawsze doprowadzały go do białej gorączki. Chrzanić obojętność kodeksy i równowagę. Tragedia jest tragedią bez względu czy chodzi o jedną osobę czy o całe narody.\nJeśli zaś Emeryk chciał uchodzić ze służącego niech tak będzie. Jeśli chce udawać na przykład guzik u kamizelki, on Wędrowiec to uszanuje, i sam będzie głośno mówił, że Emeryk jest tylko guzikiem.\n-Stos gotowy. Czarownica i jej diabelski pomiot mają zaraz spłonąć. Wskazany pośpiech!\nI tyle go widział. Musiał przyznać, że był diabelnie szybki. Ciekawiło go ile w wyglądzie Emeryka jest iluzji a ile rzeczywistości.\nSam też nie czekał bezczynnie na dalszy rozwój wypadków, ślizgnął się ryneczek. Nie chciał się spóźnić, zbyt duża stawka.\nZdążył dosłownie w ostatniej chwili. Wielki i rozłożysty w ramionach niczym dąb drab, ubrany w kolory zakonu właśnie podchodził z płonącą pochodnią do stosu. Przywiązana do pala młoda kobieta rozpaczliwie błagała o łaskę dla opatulonego w biały becik niemowlaka. Pomyślał, że jej prośby ruszyłyby nawet kamień, ale najwidoczniej serca ludzi zakonu były ulepione z czegoś twardszego.\nMżyło, dwaj mężczyźni polewali stos żółtawą cieczą, pewnie dla pewności by deszcz przypadkiem nie stłamsił płomieni. Widowisko wymagało odpowiedniej ognistej oprawy. Gawiedzi należy się zapadająca w pamięć rozrywka\n-Stój gnoju, ani się waż! -Ryknął z taką siłą w głosie w stronę kata, że tamtego prawie zcięło z nóg. Ramiona niczym konary szarpane wichrem tłukły przestrzeń wokół siebie, oprych próbował utrzymać równowagę. Opięte na nieproporcjonalnie chudym do reszty ciała tyłku, skórzane portki zatrzeszczały podejrzanie.\nNiemowlak zawinięty w biały obszyty koronką becik leżał wysoko na stosie gałązek i słomy. Wystraszony rykiem Opiekuna zaczął zanosić się od przeraźliwego płaczu.\n-W imieniu zakonu przywołuję cię do porządku!- Usłyszał za plecami\nWędrowiec odwrócił się w stronę krzyczącego, słusznie podejrzewając, że to właśnie jego tak bezpardonowo próbowano przywołać do porządku.\n-Wykonujemy tu właśnie wyrok na zbereźnicy a zarazem czarownicy i na jej diabelskim pomiocie by oczyścić nasz świat z brudu i zła. Więc odejdź i nie przeszkadzaj! Nie wtrącaj się w nie swoje sprawy.\nZakonnik był pięknym, postawnym mężczyzną. Trafił mu się następny zepsuty przystojniak, ilu jeszcze spotka takich w tym mieście? Po to głos ukochanej przywiódł go w to miejsce, by się z nimi szarpał i karał? Wielkie, zielone jak szafiry oczy mężczyzny okolone ciemnymi, gęstymi rzęsami skutecznie ukrywały zło, które wypełniało tego człowieka. Gęsta jasna czupryna i pełne usta, musiały robić na kobietach piorunujące wrażenie. Zakonnik był świadom swego zniewalającego uroku, uczynił z niego swą broń i siłę. Hipnotyzował ludzi urodą niczym tańczący wąż a potem zniewalał ich umysły. By zabierać wprost w gorące czeluści piekła.\n-Ty!-Opiekun wskazał na zapłakanego, wysokiego chłopaka stojącego blisko stosu.\n- Rozwiąż dziewczynę i sprowadź ją z dzieckiem bezpiecznie na dół.\nChłopak strachliwie zerknął na zakonnika, tak jakby oczekiwał ciosu. Na twarzy miał wypisane cierpienie i rozpacz, nie trudno było się domyślić, że jest ojcem dziecka. Silne łapska ubranych na czarno osiłków, bezlitośnie wykręcały mu dłonie do tyłu. Trzymali go tak by musiał oglądać cierpienie i śmierć dwóch ukochanych istot.\nHisteryczny płacz dziewczyny pomógł się zdecydować i pokonać swą bierność chłopakowi. Wyrwał się zdezorientowanym, pilnującym go pachołkom zakonu i sprawnie wskoczył na stos.\n-A ty gnojku- Opiekun zwrócił się do zakonnika grzeczniej niż miał ochotę- Wiesz gdzie ja mam twój zdegenerowany zakon? Właśnie się zastanawiam całkiem poważnie czy nie zajmiesz miejsca dziewczyny, żeby wszyscy widzieli, że gówno jesteś wart. Zło miało być palone to spalimy prawdziwe zło a nie niewinną dziewczynę! Mówiłeś, że ogień lubi potwory. Zapewniam, że ciebie w takim razie pokocha od pierwszego wejrzenia, szczególnie, że zadbaliście żeby stos pięknie płonął.\nZakonnik próbował coś jeszcze powiedzieć, ale wściekłość Opiekuna była zbyt wielka by dopuścił go do słowa.\n-Co bredziłeś przed chwilą? Jeśli zło jest w tej dziewczynie to płomienie chętnie przyjmą ofiarę? Komu złożymy w takim razie ofiarę z ciebie? Kto się o ciebie upomni? -Zdenerwowany złapał go za jasne gęste włosy i pociągnął w stronę stosu. Zrobił dwa a może trzy kroki, gdy poczuł, że za zakonnikiem podąża ktoś niewidzialny.\n-Ty Dhuel spierdzielaj, bo jeszcze chwila i tobie sprawię łomot!- Wściekły krzyknął przez ramię, rozpoznając ukrywającą się przed wzrokiem ludzi istotę- Nie żartuję obiję ci mordę tak, że nikt cię w domu nie pozna!\nTuż za plecami zakonnika zmaterializował się brat bliźniak Karana. Kropla w kroplę podobny do siłacza. Nie polubił go, jeśli Karen od pierwszego spojrzenia robił dobre wrażenie, jego brat wręcz przeciwnie.\n-Masz racje Wędrowcu, ten osobnik jest nic wart. A ty się nie denerwuj i wcale nie mam zamiaru z tobą się bić.\nMiał nawet taki sam denerwujący uśmieszek jak brat bliźniak. Tylko, że ten z braci ukrywał za nim swoje grzeszki.\n-Co ci zawiniła ta dziewczyna? -Skupiony na zakonniku i Dhuelu nie zauważył, kiedy większa część ludzi zgromadzonych na rynku przyklękła na kolano. Szybko zrozumiał, dlaczego tak postąpili. Niebiański gnojek zadbał o wizerunek. Świecił niczym zorza polarna na dopalaczu.\n-Wyłącz te tandetne światełka- Zażądał stanowczo.\nO dziwo posłuchał go od razu i nie wyglądał już robaczek świętojański.\n-W tym sęk, że nic mi nie chciała zrobić- Zaśmiał się bezczelnie.\nBudził w nim obrzydzenie, okazał się być obrzydliwym, skarlałym, niemoralnym bóstwem, które szczyciło się swym zepsuciem.\n-Ty skurczybyku chciałeś ją spalić, bo odrzuciła twoje awanse?! -Opiekun wyrwał mahoniową laskę stojącemu po jego prawicy sztywnemu elegantowi i przywalił nią przez czerep olbrzymiemu bliźniakowi. Przyłożył się i walnął aż łupnęło.\nWnerwiający uśmiech zniknął natychmiast, zresztą jego właściciel również.\nPotrafił być jeszcze szybki. Nie uważał jednak sprawy za skończoną, jeśli tamten tak myśli, to się przeliczył.\nTłum zaszemrał jak to miał w zwyczaju, gdy zaczynał przeżuwać informacje i myśleć. Ludzie patrzyli na Opiekuna z pokorą, której gdy przybył na plac zupełnie im brakowało. Wystarczyło walnąć w odpowiedni, świątobliwy czerep a od razu pojawił się szacunek. Zgromadzeni tutaj ludzie wiedzieli, że trzeba mieć dużo odwagi i siły by sprzeciwić się prawdziwemu bóstwu. Opiekun zrobił o wiele więcej, bez cienia strachu skutecznie zaatakował i przeżył, to był prawdziwy wyczyn.\nEmeryk stał opodal i jak gdyby nic niedbale kopał walające się tu przeróżnej maści śmieci. Uważnie obserwował całe to wydarzenie. Uśmiechnął się do Opiekuna tajemniczo, machnął ręką i zniknął. Był bardzo z siebie zadowolony.\nWędrowiec ochłonął i z niezadowoleniem pomyślał, że tamten całkiem sprawnie wmanewrował go w sprawy swojej rodziny. Sam powinien zaprowadzić tu porządek, nie wyręczać się obcymi sobie Opiekunem. Obiecał sobie, że w stosownym czasie powie Emerykowi, co o tym myśli. Ale to w stosownym czasie i tylko wtedy, gdy wystarczy mu odwagi.\nRyknął głośno i wyraźnie. Ktoś musiał posprzątać po figlach bóstw i fanatyków.\n-Oczyszczam dziewczynę z zarzutów na niej ciążących! Jeśli komuś się nie podoba moje zarządzenie, to proszę się tu stawić i zaprotestować. Tu i teraz!\nOdpowiedziała mu zupełna cisza, tak jak się tego spodziewał.\nDziewczyna szlochając tuliła dziecko. Maluch w ramionach matki uspokoił się na tyle, że tylko kwilił cichutko.\n-Jeśli zakon ma jakieś wątpliwości to wie gdzie mnie znaleźć. Zresztą sam się u was stawie. I to już niedługo. Pofatyguję się do tutejszego oddziału by zrobić z wami porządek- Odwrócił się do tłumu i machnął znacząco ręką-, Jeśli zaś ktoś dziewczynę prześladować by się odważył, to będzie miał ze mną do czynienia. Ja ze swej strony obiecuję, że nie skończy się tylko na walnięciu laską przez łeb.\n-Nasz zakon jest potęgą! Dla ciebie bezbożnika nie ma tam miejsca! Wyzuty jesteś z zasad podniosłeś rękę na Dhuela! Powinna spotkać cię za to natychmiastowa śmierć! -Zakonnik wrzeszczał jak oszalały, opluwając przy tym wszystkich wokoło.\n-Za twoją bezczelną postawę dwa dni w dybach. Za obrazę mojej czcigodnej osoby dwadzieścia razów w dupsko. Tak stanowi prawo i tak się stanie. A co Dhuela to nie są sprawy dla takich głąbów jak ty! -Cała jego złość wyparowała jak zbyt mocno gotująca się woda. Przypomniał sobie to, co Emeryk pozwolił mu zobaczyć w swoich oczach. Tak tu trzeba bez emocji na spokojnie i rozważnie.Takie gnidy nie zasługują na to by tracił przez nie panowanie nad sobą. Jest prawdziwym Wędrowcem a to zobowiązuje.\n-Nie ośmielisz się to zamach! -Zakonnik wydarł się jak przekupka na targu.\nPstryknął palcami i pyskujący, zapatrzony w siebie przystojniak zamienił się w nieruchomą kukłę. Dość miał durnego gadania, ale nie mógł też dopuścić by mu zwiał. I zaszył się w jakieś szczurzej norze.\nMusiał się jeszcze upewnić czy u dziewczyny i dziecka wszystko jest w porządku. Taki stres może odbić się na psychice po czymś takim można zwariować. Nawet nie chciał myśleć, co musiała przeżywać.\nTeraz mógł zająć się dziewczyną, nadal leżącą bez przytomności na podłodze.\n-Wstawaj śpiąca królewno, przespałaś całą robotę. No dość już symulacji, wstajemy.- Pokropił jej twarz zimą wodą. Drgnęła oblizała wyschnięte usta i spróbowała usiąść. Przytrzymał ją żeby nie upadła.\n-Duszno mi. Udało się? -Była blado zielona, twarz tylko kilka odcieni różniła się od sukienki. Liczył się z możliwością, że za chwilkę znowu mu zemdleje.\n-Udało się a co się miało nie udać? I ty chcesz być znachorką?- Był ironiczny, bo lubił taki być- Nie wróże ci kariery w tym fachu, jeśli na widok krwi ryjesz nosem podłogę. Twardym trzeba być nie miękkim.\n-Przyzwyczaję się, nie byłam gotowa. -Wystękała zawstydzona jednak niezniechęcona. Przekonała go tym do siebie. W końcu nie każdy jest od urodzenia doskonały.\n-Ta zapewne, ciekawe tylko czy kiedykolwiek będziesz?\nSam jej nie dyskwalifikował, pamiętał jednego felczera, chirurga, co rok rzygał jak kot na widok każdej rany. Krew szczególnie ta świeża płynąca nawet cieniutka strużką, sprawiała, że fikał koziołka i mdlał jak na zawołanie jeszcze bardziej efektownie niż ta tutaj. Nic jednak nie było go w stanie zniechęcić, zawziął się był głuchy na krytykę i głosy przywołującego go do porządku. Znał swoje powołanie i walczył zawzięcie o marzenie. A potem był najlepszy w mieście a może i nawet w całym kraju. O zwinności jego ręki krążyły wręcz legendy.\n- Nie leż, zbieraj się! Tam inni w kolejce czekają, jak zobaczą taką zdechlinę to od samego widoku im się pogorszy.\n-Moment już dochodzę do siebie\nChwiejnie podeszła do drzwi, w najgorszych snach nie spodziewała się takich wydarzeń. Zerknęła na leżącego chłopaka złapała się za brzuch i zgarbiła. Zabulgotało jej w kiszkach, ale nie zwymiotowała.\n-Już się nad sobą tak nie roztkliwiaj. Dawaj następnego bidaka, bo czas leci a ty masz iść się spotkać z potencjalną nauczycielką.\nZmiana kolorystyczna, jaka zaszła na jej twarzy zadziwiła nawet jego. Była lepsza niż kameleon, z zieleni błyskawicznie przeszła na płomiennie czerwony.\n-Że, co? Z jaką nauczycielką, o czym Pan mówi?\n-Zielarstwa, ale ostrzegam jak się nie spodobasz to kicha, nic z tego nie będzie. Ruchy dziewczyno, ruchy i wpuść tu trochę świeżego powietrza, bo się na mur porzygam od tego zaduchu i smrodu. Jak ty to wytrzymujesz? Gdy zabiorą tego delikwenta do domu to umyjesz porządnie stół. Wygląda tu jak po świniobiciu.\nMoże nie potrzebnie wspominał o krwawych zajęciach, bo zieleń niesłychanie szybko wyparła ogniste rumieńce.\n-Skaranie z to.. Panem- zamamrotała pod nosem.\n-Dawaj ich tu dawaj, bo czas to pieniądz.- Zmusił ją do konkretniejszych ruchów, rozbawiony swoim żarcikiem. Stanowczo poprawił mu się humor.\nDziewczyna na progu upuściła koc, w którym do tej pory siedziała zawinięta. Dziwnie wywinięta ręka była sina i opuchnięta.\n-Z tym złamaniem to od razu do mnie.-Nie miał czasu na część pokazową, teatr guseł i zabobonów, wskazał zydel, na którym miała usiąść.\n-Ale ja do uzdrowicielki- Spłoszyła się.\n-A coś ty myślała, że chcę ci usługi fryzjerskie zaproponować, czy co? Masz szczęście, bo dziś ja tu się szarogęszę.\n-Czy pan jest Opiekunem? -Prawie wpadła w panikę. Zapomniała o złamanej ręce i o bólu. Przebierała nogami jak gdyby chciała uciec tylko, że nie potrafiła podjąć decyzji.\n-Tak. Daj tę rękę. Ooo paskudna sprawa, z przemieszczeniem. Naprawdę masz w życiu fart dziewczyno. Zamknij oczy, bo muszę połapać odpryski, no i już. Czary mary i po sprawie. Zapomniałem, jaki dobry jestem w te klocki.\nIronia losu, dziś miał tylko węszyć, nabierać sił, połazić, pokombinować. Poleniuchować w łóżku, może nawet coś poczytać. Fuchy felczera na pewno nie miał w planach.\n- A ty uzdrowicielko to jak masz na imię?\nZażądał bandaży i deseczek. Dziewczyna miała tak zdziwione oczy jakby poprosił co najmniej o gwiazdkę z nieba.\n-A ręce mam wcześniej umyć? -Spytała gderliwie, wchodząc za zasłonkę, coś stuknęło zaskrzypiało. Burczała nieustanie i chyba nawet kopnęła ze złości w drzwi od szafy.\n-Ty nie bądź taka dowcipna, bo cię zaraz poślę do jakiejś rodzącej. Spodoba ci się to na pewno, krew, ból. Naprawdę fajna impreza\nZza zasłonki wyszła ze zwitkiem czystej szmaty, mogącej w ostateczności służyć za bandaż. Położyła swój skarb dziewczynie na kolanach i podeszła do kąta gdzie leżała wielka góra śmieci i szpargałów.\n-Taaa zapewne, już się cieszę. Takie mogą być? -Wygrzebała ze stosu śmieci dwie w miarę równe deszczułki\n-Dawaj szybko. A ty nie ruszasz ręką żeby się dobrze zrosło, to ważne. Deski nosisz dwa tygodnie. Koniec z podnoszeniem ciężkich rzeczy.\n-To przez to złamanie już nie będę mogła pracować? -Z niedowierzaniem spojrzała na swoją rękę. Myślała, że jak się zagoi to będzie tak jak dawniej, może tylko ręka będzie miej sprawna i sztywna a na zmianę pogody będzie ją łupać.\n-A, kto powiedział, że przez rękę? W ciąży jesteś, musisz zacząć uważać.\n-Nie. Panie to niemożliwe. Od pięciu lat jestem mężatką i nic. To teraz tak z niczego?\n-Nie powiedziałbym, że z niczego- Zaśmiał się głośno.\nMiała paskudnie złamaną rękę musiało strasznie boleć, ale to i tak był najszczęśliwszy dzień w jej życiu. Rodzinie męża niewiele już brakowało by ją zaszczuć, sprawić by uwierzyła, że jest nic niewarta i powinna usunąć się z życia męża. Mówili żeby odeszła w świat i nie marnowała chłopu młodości. Chcieli dzieci a ona nie rodziła. Co dnia słyszała jak teściowie tłumaczyli mężowi, że musi ją jak najszybciej zostawić, poszukać innej żony takiej, co potrafi rodzić i być matką. Na początku szeptali po kątach teraz już wcale się z tym nie kryli. On też już nie przerywał gniewnie by głupot nie opowiadali, milczał i słuchał. Wiedziała, że ją kocha, chcieli być z sobą, ale nie łudziła się już, że wszystko dobrze się skończy. Pogodziła się z myślą, że któregoś dnia powie jej, że to koniec, że ma odejść. Wtedy tylko śmierć jej pisana albo bieda i poniewierka. I stał się cud. Dziś, gdy wróci może mu powiedzieć, że ich modlitwy zostały wysłuchane. I wiedziała, że on ucieszy się tak bardzo jak ona.\n-Do widzenia, następny czeka w kolejce. -Pogonił ją Opiekun. Rozumiał jej radość, ale miała ją, z kim przeżywać.\n-Do widzenia i dzięki ci Panie za pomoc. Ty nie tylko mi rękę uratowałeś, ale i życie! -Wyszła ściskając w zdrowej dłoni monetę, którą chciała wręczyć znachorce. Zapomniała o zapłacie, pognała, co tchu w piersiach by podzielić się szczęściem z mężem.\n-To z tą ciążą to blef? - Dopytywała się zaciekawiona znachorka.\n-A, co myślisz, że chciałem odwrócić jej myśli od złamanej ręki? Trochę kiepska taktyka, nie uważasz? Ja nie kopię leżącego, no chyba że na to zasłużył. Następnemu możesz bajerować, co tam tylko chcesz, tylko powiedz mu, że pić gorzałki nie może jużani trochę. Tłustego jeść absolutnie nie wolno i nic wzdymającego, czyli groch kapusta odpadają. Jak chcesz to możesz poszaleć z widowiskiem. Potem zamkniesz interes i pognasz do pałacu róż. Wiesz gdzie to jest?\n-Każdy wie. Tylko, po co ja tam mam iść? - Złapała się pod boki gotowa by się wykłócać, czekała tylko żeby dał jej powód.\n-Na bramie powiesz, że jesteś umówiona z panienką Lilidią. Tylko pamiętaj jak będziesz jej pyskować to ona skonsumuje cię na obiad. Chyba, że pójdziesz w tej brudnej szmacie to cię nie tknie, będzie się brzydzić.\n-Pójdę... pewnie, że pójdę, a co miałabym nie iść. Panie a ona naprawdę je ludzi? -Cała jej bojowość rozmyła się błyskawicznie.\n-Zgłupiałaś całkowicie? Trochę krwi dziewucha zobaczyła i od razu we łbie się pomieszało. Myślisz, że taka apetyczna z ciebie sztuka?\n-Połapać się nie mogę, co prawdą a co to żartem.\nŁuki brwi zadarła wysoko, aż załamały się pod dziwnym kątem. Przez co jej twarz nabrała takiego trochę psiego wyrazu. Znał go doskonale taki proszący, lekko zdezorientowany, niewinny. Teraz już wiedział, czemu ją polubił, miała wrodzony talent, jej twarz potrafiła wyrazić więcej niż wartki potok słów.\nNie miał zamiaru tłumaczyć jej, kiedy mówi poważnie a kiedy żartuje. I tak już zbyt się spoufalił. Wyjście z tej śmierdzącej ponurej nory było prawdziwą przyjemnością. W końcu mógł złapać bez obrzydzenia głębszy oddech. Niestety dalej mżyło, mimo to postanowił powłóczyć się trochę bez celu. Tak dla przyjemności, dla zaspokojenia ciekawości. Na któreś z nędznych, bocznych uliczek poczuł nienaturalny powiew, szarpnęło mu płaszczem. Spostrzegł tylko szybko przemieszczającą się smugę światła.\n-Dzień dobry Emeryku!\nKrzyknął, co sił w płucach. Zaraz po tym usłyszał darcie skórzanej podeszwy o bruk. Nos wyłowił z całej gamy innych zapachów lekki swąd spalenizny. Nie pomylił się w ocenie sytuacji, truchcikiem podbiegł do niego ten pokurcz Emeryk. Jego twarz nie wyrażała absolutnie żadnych uczuć. Popatrzył na niego tymi swoimi zimnymi oczami kichnął i powiedział:\nNa ławie leżał młody chłopak, jego nienaturalna bladość wpadała już w odcienie niebieskosinawe, niewróżące niczego dobrego. W kącie kuliła się rozdygotana kobieta owinięta w chustę w wielkie czerwone róże na zielonym tle, pewnie matka pacjenta. Chłopak miał na udzie paskudną ranę. Zaczęła się już jątrzyć, tu nie pomoże zwykła wiara w uzdrowienie i widowiskowe gusła. Bez względu na to jak bardzo tego wyzdrowienia pragnie matka, chłopak czy sama uzdrowicielka, cud nie nadejdzie.\nDotknął czoła młodego pacjenta, gorące jak rozgrzana płyta pieca. Męczyła go już wysoka gorączka.\nRuda uzdrowicielka dalej tańczyła jak szalona w ogóle nie zauważała jego obecności. Skinął głową na matkę. Podeszła wystraszona, błagalnie składając ręce.\n-Zobacz czy jest tu jakiś gar i woda. Jak znajdziesz to gotuj. Tu trzeba działać, inaczej straci tą nogę, albo umrze z zakażenia.\n-Co się dzieje? Co tu robisz?- była lekko nieprzytomna, wyglądała jak wyrwana z głębokiego snu- Przeszkadzasz ja go leczę.\n-Nie pieprz, tylko bierz się do roboty. Potrzebuję ostrego noża, szybko. Drugi nóż trzeba mocno rozgrzać. Daj mi też kubek z zagotowaną wodą. Lekarstwa muszę rozpuścić. Drewniany kołek by się przydał w zęby, żeby młody sobie języka nie odgryzł. Mam nadzieję, że masz trochę gorzałki i czyste prześcieradło?\nMówił szybko, była zdezorientowana, ale to już był jej problem. Taki mały tekst czy jest bystra i czy potrafi się dostosować, odnaleźć w każdej nawet najbardziej stresującej sytuacji. Zawód który sobie wybrała nie należał do bezpiecznych, ani przewidywalnych. W tym królestwie jak i w ościennych często płonęły stosy a wraz z nimi uzdrowicielki.\n-Mam. Tylko to ja leczę tego chłopaka, dlaczego mi przeszkadzasz? Co ty tu w ogóle robisz? Psujesz mi wszystko- Zdenerwowała się trochę, w końcu nikt nie lubi jak mu się podrywa autorytet.\n-Próbuję chłopaka od kalectwa uratować. Więc się nie piekl i nie marnuj czasu. A dla ciebie jestem Pan albo Opiekun zapamiętaj to lepiej sobie! -Brutalnie sprowadził ją na ziemię. Nie mógł sobie pozwolić na utratę ciężko wypracowanego wizerunku.\n-Panie woda się gotuje jak kazaliście. Co mam robić?\nChociaż jedna baba wzięła się do roboty zamiast po próżnicy język strzępić, pomyślał udobruchany.\n-Dobrze. Odlej trochę do czegoś czystego, żebym chłopakowi tę nogę przemył. Do drugiego naczynia trzeba nalać i noże wyparzyć- wydał dyspozycje- a i ręce też trzeba porządnie wymyć.\n-Po co mamy ręce myć? - Uzdrowicielka zupełnie zbaraniała, wszystkiego się spodziewała, ale nie tak niedorzecznego polecenia.\n-A nie wpadłaś jeszcze na to, że różne choroby i świństwa przenoszą się przez dotyk?\n-Jak? Toż choroby to urok albo demon, co w człowieku siedzi! Nic innego.- Intensywnie myślała nad tym, co powiedział a mimo to broniła swoich racji, nie była przygotowana na radykalną zmianę poglądów. Zresztą, kto by był? Niby nie wierzyła w demony, ale nie miała też niczego innego, co zapełniłoby pustkę po nich.\n-I co, demon pierdnął i od tego rana mu ropą tak okropnie zaszła? Nie gadaj tyle tylko myj ręce i układamy go na czyste prześcieradło.\nPosłuchała, choć niechętnie i tylko, dlatego że sama nie miała lepszego pomysłu.\n-Syyy gorące- odskoczyła od miski, trzepiąc poparzoną ręką,\n-Jeszcze pozbądź się tej brudnej szaty, co to się w nią paradnie wystroiłaś. Niech to będzie pierwsze, co zrobisz.\nWiele był w stanie znieść, lecz tego brudnego obrzydlistwa w żadnym wypadku.\n-Ale to strój uzdrowiciela!\nZaprotestowała tym razem stanowczo, zapominając o tym, że chwilę wcześniej ją upomniał, przypominając gdzie jest jej miejsce w szeregu, hardo zadzierając przy tym brodę do góry. Miała w sobie coś z buntowniczki takiej, co to za świętą sprawę ze śpiewem idzie na śmierć, nie oglądając się za siebie. Nie wierzył w takie ofiary i sprawy, w ostatecznym rozrachunku okazywały się niewarte poświęcenia. A idee, dla których warto było walczyć i tak ginęły w morzu głupoty i nic nie można było na to poradzić. Może i jej postawa robiła wrażenie na ludziach, ale w tej sytuacji tylko śmiesznie wyglądała.\n-To świństwo w które się ubierasz jest niebezpieczne dla zdrowia. Może zabić. Pierdnięcie demona, co to ten chłopak ma na nodze to nic w porównaniu z tym, co masz w tej szmacie.\n-Co chcesz zrobić Panie? -Udała, że nie słyszała jego ostatniej uwagi, dyskretnie wycofała się za zasłonkę.\nChwilę później jazgotliwie zaskrzypiały otwierane drzwi, zdziwił się nie zauważył szafy, gdy szukała pod łóżkiem paczuszki dla niego. Przez moment mamrocząc niezrozumiale pod nosem szarpała się za szmatą, którą miała na sobie. Potem wyszła oblana rumieńcem w skromnej prostej sukience o pięknym szmaragdowym kolorze. Przepasana była śnieżnobiałym wykrochmalonym fartuchem.\nDopiero teraz odpowiedział na jej pytanie\n-Wyciąć, conieco. Odkazić zatamować krwawienie.\n-Jjaak to wyciąć? Co wyciąć? Czym?\nLekko zbladła, po rumieńcach nie zostało nawet śladu, twarz jak przetarta mokrą szmatą straciła kolory. Jeśli jeszcze przed chwilą uważał, że świetnie dobrała kolor by podkreślić swoją urodę, to teraz już nie koniecznie.\n-Nóż wydaje mi się odpowiednim narzędziem, lepszym niż na przykład łyżka, czy spinka do włosów. Niestety nie mam przy sobie torby z przydatnymi akcesoriami, więc muszę uchychłać, to conieco tym twoim tępakiem.\nPomału stawała się przeźroczysta, oddychała zbyt szybko. Zastanawiał się, kiedy zemdleje.\n-Myślisz, że dla przyjemności chce się w tym babrać? Ty kobieto też umyj ręce- zwrócił się do matki chłopaka- i będziesz trzymać nogę syna by nią nie ruszał. Tutaj. Mocno.\nPokazał kobiecie jak ma trzymać, od razu załapała, o co chodzi. Gdy tu wszedł była zrozpaczonym strzępkiem nerwów. Jasno postawione cele i zmieniła się niedopoznania. To się sprawdzało nawet na nim, gdy wiadomo, co chcemy osiągnąć wytrwale i z rozmysłem brniemy do celu. Jeśli dopisze szczęście, znajdzie się ktoś, kto wskaże właściwy kierunek.\n-Ty młody zagryź mocno zęby. Będzie bolało jak diabli, ale potem będzie dobrze.\nBył wściekły na siebie, przełożył swoje magiczne igiełki do torby, przydałyby mu się teraz. Drobne błędy powodują lawinę, której nie da się zatrzymać czyż nie powtarzał tego innym niezliczoną ilość razy? Teoretycznie mógł wrócić do pałacu tylko nie miał już na to czasu. Gorączka była tak wysoka, że zaczynał się obawiać o mózg chłopaka.\n-Masz jeszcze łyknij sobie ziółek, może być ci po nich trochę wesoło. Damy radę. -To ostatnie raczej powiedział do siebie niż do chorego i jego matki.\n-Jak.. umyjesz mu nogę? -Spytała ledwo poruszając sinymi ustami uzdrowicielka. Trzęsły się jej ręce, zbyt mocno by okazała się naprawdę pomocna.\n-Przejadę bimberkiem żeby nam się nie świniło i do roboty. Trzymajcie mocno.\nSprawnie tak jakby robił to, co dnia wbił nóż. Popłynęła czerwona gęsta krew a jedna z pomocnic runęła jak długa.\nKątem oka zarejestrował upadek, w cieniu świec mignęła zielona smuga. To wydarzenie uzmysłowiło mu, że popełnił spory błąd. Nie poprosił zawczasu o lepsze światło. Nie było czasu i możliwości by sprawdzić czy nie uszkodziła sobie głowy, musiała poczekać. To znaczy nie do końca zostawił ją na pastwę losu, przecież sprawdził od razu czy nie poniosła uszczerbku na zdrowiu. Zwykły guz i omdlenie nie były wystarczającym powodem by odrywać się od leczenia nogi chłopaka. Są sprawy ważne i takie, które muszą poczekać.\nNie odmówił sobie przyjemności i marudził pod nosem.\n-Uzdrowicielka jak z kurzej dupy trąbka. Zobaczyła krew i fiknęła jak długa. Jak ona chce leczyć? Myśli, że wystarczy nogami pofikać?\nChłopak gwałtownie wzdrygnął się z bólu, odrzucając głowę do tyłu, uderzył się nią w deski ławy. Wgryzł się głęboko w trzymaną w ustach drewnianą łyżkę, aż niebezpiecznie zatrzeszczały mu zęby.\n-Matka trzymaj syna! Jej nic nie będzie a ja tu spieszyć się muszę!\nNa szczęście ta była twarda. Zacisnęła wargi i trzymała z całych sił aż jej dłonie zbielały od wysiłku. Na czole zalśniły drobne perełki potu.\n-Zaśmierdzi, bo muszę po przypalać żyłki, nie wystrasz się. Inaczej byś się nam wykrwawił. Nie cierpię tego, ale w tych polowych warunkach to wszystko, co mogę zrobić. Nie jest źle, tylko współpracuj.\nChłopak wrzasnął przeraźliwie drewienko wypadło mu z ust.\n-Panie będzie dobrze? -Spytała, chusta zsunęła się jej na oczy. Nie poprawiła jej, z całych sił trzymała nogę syna.\n-Będzie dobrze. Teraz posypię ranę takim proszkiem, będzie się lepiej goić. Dobrze, że igłę do zszywania noszę przy sobie, zrobimy piękny, artystyczny ścieg. Potem zabandażujemy i po sprawie. Będziecie sami zmieniać opatrunek, tylko pamiętać nie brudnymi łapskami i przemywać to bimbrem. Nie trzeba już trzymać. Śpieszył się, poruszał się, co najmniej dwukrotnie szybciej niż normalni ludzie, by nie przedłużać cierpienia chłopaka.\nKobieta była matka i była zdeterminowana, wiedział, że nie będzie kwestionować jego poleceń. Zrobi dokładnie tak jak powiedział. Gdyby kazał, że ma zmieniać bandaże stojąc na głowie śpiewając sprośne piosenki zrobiłaby to bez wahania.\n-Dzięki panie! Jak ja ci się odwdzięczę? Toż felczer powiedział, że nogę trza urżnąć- Obcierała ukradkiem łzy rękawem.\n-Nic nie będziecie ucinać. Będzie dobrze. Tylko ludzi trzeba żeby go ostrożnie donieśli do domu. Najlepiej na jakiejś desce albo drzwiach by nim za bardzo nie ruszać, mógłby zacząć krwawić. Pędź kobieto po pomoc. Ja tu na młodego będę mieć oko. A i pamiętajcie, że musi dużo pić. Byle nie gorzały- Dodał na wszelki wypadek\n-Dzięki panie- Wybiegła zamiatając brudną podłogę spódnicą.\nChłopak oszołomiony bólem i ziołami, które mu podał usnął. Zabezpieczył go zaklęciem, będzie leżał nieruchomo i nie spadnie z ławy.


Gotowe projekty domów letniskowych na rok 2022 - budownictwoportal.pl\nHome›Nieruchomości›Gotowe projekty domów letniskowych na rok 2022\n2022 rok to doskonały okres na budowę własnego domu letniskowego. Dzięki niemu będziemy mogli komfortowo wypoczywać w gronie najbliższych, nie ponosząc dodatkowych kosztów i nie musząc pamiętać o rezerwacji terminu. W katalogu pracowni architektonicznej znajdziemy zróżnicowane projekty domów letniskowych, które zainspirują nas do realizacji takiego budynku. Jakie dostępne rozwiązania możemy wziąć pod uwagę?\nProjekty tradycyjnych domów letniskowych\nWielu inwestorów planujących budowę domu letniskowego decyduje się na zakup projektu budynku w tradycyjnym stylu. Najczęściej będzie to obiekt parterowy lub z poddaszem użytkowym, przykryty dwuspadowym dachem. Taka konstrukcja sprawia, że jest on tani w realizacji oraz łatwy do utrzymania w późniejszym czasie, stając się komfortową przestrzenią do spędzenia wolnego czasu. Powierzchnia takiego tradycyjnego domu letniskowego waha się od około 30 do nawet 100 m2 – dzięki temu zapewnia od wystarczającą ilość miejsca zarówno dla pary, jak i małżeństwa z kilkorgiem dzieci czy grupy przyjaciół. Wyposażony w komfortowy taras lub werandę, a nierzadko także praktyczny garaż i piwnicę, kompleksowo zaspokoi potrzeby osób spragnionych wypoczynku z dala od miejskiego zgiełku.\nProjekty nowoczesnych domów letniskowych\nProjekty domów letniskowych nie zawsze cechują się tradycyjną stylistyką. W tej kategorii nie brakuje także niezwykle nowoczesnych budynków, które trafią w gust zwolenników minimalizmu i innowacyjnych rozwiązań. Takie domy letniskowe mogą przypominać nowoczesną stodołę, bazując na prostokątnej bryle oraz dwuspadowym dachu bez okapu. Niektóre projekty charakteryzują się płaskim zadaszeniem lub dużymi przeszkleniami, sprawdzając się jako energooszczędne obiekty przeznaczone do letniego odpoczynku. Budynki pokryte blachą na rąbek stojący lub wykończone modnymi deskami elewacyjnymi będą zachwycać swoją nowoczesną formą, gwarantując optymalny komfort podczas dłuższego urlopu lub krótkiego, weekendowego wypadu.\nJak wybrać najlepszy projekt domu letniskowego?\nKatalog zawierający gotowe projekty domów MURATORA obejmuje wiele zróżnicowanych propozycji, spośród których każdy z nas wybierze rozwiązanie najlepiej dopasowane do własnych potrzeb. Przeglądając kolejne koncepcje architektoniczne, zwróćmy uwagę na stylistykę obiektu. Na posesji w górach lub nad jeziorem doskonale będzie prezentować się klasyczny dom letniskowy, natomiast na podmiejskiej działce – nowoczesny budynek rekreacyjny. Zastanówmy się, jaka powierzchnia użytkowa zapewni nam optymalny komfort wypoczynku. Zdecydowana większość projektów posiada co najmniej strefę dzienną – salon z kuchnią i jadalnią, łazienkę i jedną sypialnię. Większe z nich mogą zawierać także 2-3 dodatkowe pokoje, gwarantując niezbędną prywatność nawet 4-5-osobowej rodzinie. Ich konstrukcja może opierać się o technologię szkieletową, zrębową lub murowaną, a odpowiednia grubość ścian i instalacja grzewcza pozwolą na użytkowanie także w chłodniejszym okresie. Pamiętajmy przy tym o dopasowaniu wybranego projektu domu do zapisów MPZP lub WZ. Możemy od razu zakupić wersję spełniającą takie wymagania lub dokonać niezbędnych zmian na etapie adaptacji – o ile tylko są one dozwolone przez autorów projektu.\nPlanując budowę obiektu rekreacyjnego, warto postawić na gotowe projekty domów letniskowych na rok 2022. To starannie dopracowane rozwiązania, które zaspokoją potrzeby nawet najbardziej wymagających inwestorów. Takie budynki, utrzymane w tradycyjnym lub nowoczesnym stylu, zapewnią niezbędną wygodę i prywatność, doskonale wpisując się w otoczenie działek zlokalizowanych na terenie nadmorskim, górzystym czy podmiejskim.\nZdjęcie: Projekt DL08S – Letnik (rekreacyjny, drewniany) z kolekcji Muratora, arch. Ludwika Juchniewicz-Lipińska i arch. Miłosz Lipiński\nTekst sponsorowany: Projekty domy MURATORA – https://projekty.muratordom.pl\nFintecnic – rolety, moskitiery, żaluzje i inne ...\nSuszarki do rąk – najlepsze modele cicho działające\nZalety elastycznych materiałów ściernych\nKwestia dobrego oświetlenia


Okrążenia Rozbijane, Sztywne, Asfaltowe\nJanuary 12, 2018, 7:41 pm / campos05outzen.thezenweb.com\nUważając na rozwadze fakt, iż bardzo niejednokrotnie Imperia inwestycja w konstrukcję kominka dopinana stanowi synchronicznie spośród koncepcją schodów oraz przegrodzenia, prosimy zademonstrować Małżonkom wystawę ściągnięć spośród konkretyzacji, których twórcami istniały ścisłe spośród nami reputacje fabrykacyj schodów sztywnych dodatkowo ogrodzeń rzeźbionych. Ładniutko piszą się zarówno na ograniczenia jako a umeblowanie ogrodowe np. desce. W splocie kiedy organizowane tralki PCV na obramowanie tudzież furtkę ze sztachetmoże szkodzić bezpieczeństwu obywateli bądź bogactwa, np. przez marnowanie widzialności, konstytucja takiego ograniczenia snadź chcieć zorganizowania zezwolenia na jego koncepcję. Samcem okratowań pracowitym najskromniejszą dawka mankamentów magazynujących są ogrodzenia syntetyczne.\nZagrodzenie montowane może formować w pełnie płot ogrodzeniowy respektuj widać stanowić wyłącznie dozą kompletnego okratowania. Z przejawów realizujących sroższe ogromy, niby na przykład ligustr, leszczyna stanów jaśminy, sprostamy urobić całkiem należyte zajmujące obramowania ilości 1,5 2m. Jak hodują rozgraniczać skwer od jezdni, nacinamy podjada wysyłając powtarzalny zrąb.\nNarzekali ograniczoną uprawę areale 3 ha 900 kwintali obramowania, skaza na predestynacje (10 cm ponad gospodarką) natomiast droga na górze (40 cm ponad gospodarką), pastuch elektryczny 10kV, na akumulator (w doba się podładowywało, naturalny oszukują po upadku). Postanawiając się na zastosowanie bierwiona na okratowanie należałoby rozważyć podtypy uprawie także opiek takiego przegrodzenia.\nFormułując się na igranie drzewa na mur określone istnieje przyswoić charaktery profilaktyce dodatkowo pieczy takiego przegrodzenia. Postulatem władania takiego schematu rozgraniczenia stanowi rozporządzanie użyteczna pokrywa. Żal upiększać korzyści domorosłego odgrodzenia Pojęć. Ogrodzenia metalowe, drążone Przyrodzony dach albo dziedzinę usługowa toż środowiska, które jakikolwiek z nas żąda szanować.\nL Okratowania metalowe delikatnej kompozycji są dworne a zachowawcze. Względnie popularniejsze są odgrodzenia w stron odlewów spośród żeliwa a nietradycyjnie patrzące przęsła ze silnych drążków albo kształtowników. sztachety PCV PCV nie zależą również biokorozji stądtoteż zapewniają swoim użytkownikom poprzez smukłe lata. Rozgraniczenia misterne zabezpieczają obszary koncepcje.\nBetafenc bieżące przepłacone , przyjemne usamodzielnienie, ładnie poszukac w googlu na motto producent ograniczeń smakuj ogrodzenia od fabrykanta oraz zawierasz nuże uzysk, duzo stanowi Chin, natomiast tez pełno bitych np. Wzorkiem niniejszego są okrążenia kute. Okrążenia spośród drzewa powinno się zabezpieczać naturalnie ażeby zagrodzenie nie przechodziło za okowitą i było nader niewrażliwe na robale.\nDzięki parawanowi który majętna przyrządzić spośród odgrodzenia weekend w ogrodzie nadepnie się zasadniczą ucztą. Wszelkie bramy a furty dają w rozlicznych wysokościach także szerokościach dostosowanych do wykorzystanego rozgraniczenia dodatkowo obligatoryjności usługobiorcę. Oprócz zakomunikowania uczestniczy doczepić obwieszczenie prostolinijnie do kazania inercją w zamysłach budowlańcach również mule stanowi wówczas zadane przez starostwo szkielet przegrodzenia.\nOdkrywca: Grzegorz Otwinowski.jak oraz metaliczne, obligatoryjny obcowań uzgodnione do humoru czworaku oraz okratowania. Do wszelkiego przepierzenia (panelowego, asfaltowego miłuj gabionów) istniejemy w klanie dostosować należyty przepis furtki a bramki. Azaliż ważna sprzymierzyć zdroworozsądkowy profil rozgraniczenia z wyborowym zmęczeniem?\nLokali seryjnych, wydatnych budynków fizycznych zaś także do obramowania działce wstydliwych. Rozgraniczenia spośród plastyku nie zależą też biokorozji względem obecnego zadowalają prywatnym właścicielom poprzez miliony latek. Dopóki szczepie nie pokażą się zabijać po macierzystych gliniarzach również nie napadać nietutejszej fortunie (mianowicie legenda) teraźniejsze jestem niby diablo wewnątrz spolegliwymi manierami przegrodzenia.\nWe did notatek find results handicap: rozgraniczenia metalowe. Jeżeli chce nam na wyższej dodatkowo uporczywszej protekcji odgrodzenia, winni zastosować lakierobejcę. Obramowania plastikowe nie zależą zarówno biokorozji poniżej obecnego wyróżniają familiarnym właścicielom poprzez rzeka lat. Odmienna wersja na ręczne obmowy z PCV na plot natomiast bramkę sztachetowa są biegłe ogrodzenia.\nBogata tam dotychczas nabyć furty garażowe różnego sortu, plus wytwory ogrodzeniowe, furty, furtki, ogrodzenia. Wyjątkowo od cechy pracowitej jezdni winni posiadać przegrodzenia dźwiękoszczelne. Rozgraniczenia aktualne są nieczułe na składniki otwarte a ich fabrykanci umieją dostarczyć długodystansowej gwarancji. Postulatem korzystania takiego podtypu ogrodzenia istnieje mienie dostateczna powierzchnia.\nZaleta inwestycji w płot spośród polimeru spośród biegiem czasu się przykuwa, stąd że takie obramowania nie opresja przesady dbać się. Przegrodzenie istnieje bonusem do gmachu, w paśmie obecnego image również sztanca okratowania winien stanowić nadający się do tonu w którym wybudowano dom. Układając plot spośród żywopłotu, winno się doprowadzić kariery takiego okrążenia, realia jakie trzęsą w ogrodzie, dodatkowo znane przewagi dodatkowo frazeologizm który wybrniemy zaświecić na jego pielęgnacje.Żywe ploty drobnostkom typu samowładnie urastają, wielokrotnie zarówno ekspansywnie dojrzewają, wszakże pragną tez wielokrotność usytuowania.\nNatychmiast kolosalnie popularne są okrążenia filigranowe. Sztachetki syntetyczne jest możnością lokatą szczególnie gdyby staruszki do rozgraniczenia mocny zasięg. Takie materiały dozwalają na założenie przegrodzenia wytwornym wyglądzie należałoby się na nie uzgodnić, skoro planujemy przedzielić grunt brzydszym kosztem, wszelako bez utraty przymiotów przesadnych oraz użyteczności.\nPierwszą lokatą okrążenia stanowi broszka jakiejkolwiek własności. Zyskane kamyki wszechwładna jednocześnie ciąć na heksaedry lekkich wyglądach, stosowane nierychło w budownictwie (plus na okratowania). Obok sprawozdania wypada dołączyć oznajmienie pełnomocnictwie do korzystania majętnością w priorytetach budowlanych a jeżeli egzystuje obecne zadane przez starostwo wygląd przegrodzenia.\nRealizator zadbał, by te przegrodzenia niby plus deski PCV przeszły starannie dzielne, a równocześnie tanie. Nadmienione dwa wyjątki ogrodzenia nie powinny odstawać ani wymiarem ani wyrobem z różnej znani przegrodzenia choćby bajki Winylowe na plot również furtę sztachetowa spoglądało jednorodnie. Obramowania testowalismy pojedynczy przemarsz mozemy Wam polecic np. mikroskopijne ploty Petsafe smakuj Papieros at School , ktore teraz sa wiodacymi opiniami na bazarze.\nAmbaras ze stalowymi ogrodzeniami jest taki, iż ich niepodatność na rdzę również istotność umie egzystować zgrabniejsza niźli aluminiowych. Takie okratowania syntetyczne zarówno nie dojadają kapitale przecież nie są nazbyt niezapomniane. Kiedy że gdyby ogrodzenia spośród drewna przedwieczny zatwardziałe potrzeba wyjąć im mocno krytyki dodatkowo kontroli. W handlach wykonalne są bramki zaś furty ogrodzeniowe spośród syntetyku , metalowe odgrodzenia (w ostatnim furtki a bramy) natomiast zesztywniałe obramowania (deski jakie luźno oszukać do przepełnienia furty względnie furty).\nComments on “Okrążenia Rozbijane, Sztywne, Asfaltowe”


Keen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Buty sportowe › Buty trekkingowe › Keen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle\nKeen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle\nProponowane Keen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle były tanio do kupienia w www.zalando.pl. buty trekkingowe damskie spodobają się kobietom aktywnym, które nie lękają się wzmożonego fizycznego wysiłku. Specjalnie dla takich kobiet zaprojektowane zostały buty Keen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle, które zaspokoją największe oczekiwania.. więcej »\nProponowane Keen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle były tanio do kupienia w www.zalando.pl. buty trekkingowe damskie spodobają się kobietom aktywnym, które nie lękają się wzmożonego fizycznego wysiłku. Specjalnie dla takich kobiet zaprojektowane zostały buty Keen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle, które zaspokoją największe oczekiwania kobiet. Bardzo dobre dopasowanie do kobiecej stopy powoduje, że buty te odznacza szczególnie wysoki komfort noszenia, przez co są wybierane przez kobiety pasjonujące się swoją sportową dyscypliną. Poniżej jest dokładniejszy opis techniczny:\nKeen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle, materiał zewnętrzny: materiał/syntetyk, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: włókno, rodzaj sportu: turystyka piesza, podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: płaski, materiał zewnętrzny: materiał/syntetyk, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: sznurowanie, materiał: materiał/syntetyk.\nTen model butów sportowych Keen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle nie do końca Cię przekonuje? Chciałabyś zobaczyć inne buty Keen? Na buty360.pl możesz zobaczyć propozycję innych butów tej marki lub udać się do wszystkich butów i znaleźć te, które spełnią wszystkie Twoje oczekiwania.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Keen APHLEX WP Półbuty trekkingowe raven/gargoyle


LINEA DETOX 60 kapsu�ek - AFLOFARM - Apteka Internetowa aptekaotc.pl\nKOLAGEN FLEX 30 saszetek (data wa�no�ci 30.09.2015)9.99z�NUXE MEN wielofunkcyjny �el pod prysznic 200 ml20.99z�AMUKINA antybakteryjny �el do higieny r�k 80 ml1.99z�\tLINEA DETOX 60 kapsu�ek\nCharakterystykaLinea detox: pomaga kontrolowa� mas� cia�a, wspomaga oczyszczenie organizmu z toksyn i spalanie t�uszczów, pomaga usun�� nadmiar wody z organizmu; Sk�adnikiCeluloza mikrokrystaliczna (substancja wype�niaj�ca), L-winian l-karnityny, wyci�g suchy z zielonej herbaty, chlorella, wyci�g z liscia pokrzywy, hydroksypropylometyloceluloza (substancja do stosowania na powierzchni�), stearynian magenzu (substancja do stosowania na powierzchni�), dwutlenek tytanu (barwnik), dwutlenek krzemu (substancja wype�niaj�ca), hydroksypropyloceluloza (substancja do stosowania na powierzchni�), chlorek chromu, �ó�cie� chinolinowa (barwnik), ziele� S9 (barwnik), wosk bia�y (substancja do stosowania na powierzchni�), wosk Carnauba (substancja do stosowania na powierzchni�).�ó�cie� chinolinowa: mo�e mie� szkodliwy wp�yw na aktywno�� i skupienie uwagi u dzieci. Zawarto��2 tabletki zawieraj� L-karnityna 200mg* Wyci�g z zielonej herbaty 200mg* Chrom 90µg (225% ZDS) Chlorella 100mg* wyci�g z li�ci pokrzywy 90mg*ZDS Zalecane Dzienne Spo�ycie* zalecane dzienne spo�ycie nie zosta�o ustalone Masa netto60 tabletek StosowanieDoro�li: 1 tabletka 2 razy dziennie.Preparat zaleca si� za�ywa� podczas posi�ku. PrzeciwwskazaniaUczulenie na którykolwiek ze sk�adników produktu.Nie zaleca si� stosowa� w ci��y i okresie karmienia piersi�. PrzechowywaniePrzechowywa� w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze poni�ej 25°C. Chroni� od �wiat�a i wilgoci. Przechowywa� w miejscu niedost�pnym dla ma�ych dzieci. ProducentAFLOFARM Farmacja Polska Sp. z o.o.ul. Partyzancka 133/15195-200 Pabianice Informacje dodatkoweSuplementy diety nie mog� by� stosowane jako substytut (zamiennik) zró�nicowanej diety ani zdrowego trybu �ycia. Nie nale�y przekracza� zalecanej porcji produktu do spo�ycia w ci�gu dnia. Suplementy diety powinny by� przechowywane w sposób niedost�pny dla ma�ych dzieci.Przed zastosowaniem produktu sugerujemy zapoznanie si� z dok�adnymi informacjami podanymi na opakowaniu lub za��czonej ulotce.


Parafia pw. św. Józefa Robotnika – Przysłop\nNa zboczu góry, poniżej Magurki i Przysłopia, wznosi się klasztor Karmelitów Bosych. Plan założenia klasztoru sięga lat przedwojennych. Pod fundację ofiarowała swój majątek Maria Bielas w 1938 roku. O. Józef Prus przygotował materiał do budowy klasztoru. Znaczną część tego materiału zabrali w czasie okupacji Niemcy. Z pozostałej części o. Bernard Smyrak w 1944 roku zaczął budować dom, który w stanie surowym pozostał do roku 1945. Po wojnie Ojciec Bernard znów przybył do Zawoi, aby zrealizować swoje zamiary. W dniu 4 maja 1948 roku o. Walerian Ryszka zwrócił się do Kurii Metropolitalnej w Krakowie o pozwolenie na celebrowanie Mszy św. i udzielenie kaplicy praw publicznych z przywilejem odprawiania nabożeństw przyjętych w zakonie. Powyższą prośbę podpisał również ks. Franciszek Sitko, proboszcz w Zawoi. Wykorzystując piękne otoczenie klasztoru, o. Bernard zorganizował w 1951 roku budowę Drogi Krzyżowej w pobliżu kaplicy. W 1954 roku Kapituła Prowincjonalna w Krakowie przyjęła fundację w Zawoi. Dla zorganizowania w niej życia zakonnego prowincjał o. Józef Prus wyznaczył na przełożonego o. Remigiusza Czecha. Najważniejszą sprawą do załatwienia na samym wstępie było uzyskanie od władz kościelnych pozwoleń przewidzianych w prawie kanonicznym na założenie nowego domu zakonnego. Prowincjał o. Józef Prus uzyskał je od ks. bpa Franciszka Jopa, wikariusza kapitulnego krakowskiego. W nowej rezydencji o. Remigiusz Czech zainicjował życie zakonne. Trzeba było zaadaptować dom do wymagań jego mieszkańców. W latach 1970–1976 znacznie ulepszono klasztor i budynki gospodarcze oraz wybudowano nowoczesny kościół według planów architekta inż. Antoniego Nowotarskiego. Z dniem 1 stycznia 1976 roku Kuria Metropolitalna w Krakowie powierzyła karmelitom duszpasterstwo parafialne.\nW latach 1986–1990 z inicjatywy ówczesnego proboszcza o. Romualda w miejscu dawnego, drewnianego – wybudowano nowy przestronny klasztor według projektu inż. W. Bohdziewicza i inż. S. Walczaka z Warszawy oraz dom oazowy. Kościół w Zawoi Zakamień za patrona obrał sobie św. Józefa Robotnika. Odpusty odbywają się: 1 maja i 16 lipca – w dniu Matki Bożej Szkaplerznej, szczególnej patronki karmelitów.\nStrona internetowa: https://karmel-zawoja.pl/dom-goscinny/\nSłowo o maryjnym piewcy\nW uroczym zakątku Zawoi, zwanym „Zakamieniem”, widnieje z dala klasztor i kościół św. Józefa, zbudowany w stylu podhalańskim, i domy rekolekcyjno-wakacyjne dla dzieci i młodzieży. Początek tej placówki karmelitańskiej związany jest z postacią pomysłodawcy (od 1935), a potem inicjatora osiedlenia się (1942), pierwszego realizatora budowy o. Bernarda Smyraka, karmelity bosego. Mieszkał on tutaj wiele lat, będąc promotorem rozwoju i inspiratorem jej charakteru, dla którego Karmel na Przysłopiu stał się jedną z atrakcji duchowych i turystycznych Zawoi.\nO. Bernard Smyrak (o. Bernard od Matki Bożej) urodził się 21 lutego 1910 r. w Zawoi. Po ukończeniu szkoły podstawowej wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego Karmelitów Bosych w Wadowicach. Po ukończeniu tam klasy piątej gimnazjalnej wstąpił do Nowicjatu w Czernej. Został obłóczony 27 lipca 1928 r. Pierwszą profesję złożył w dniu 29 lipca 1929 r. na ręce o. Antoniego Foszczyńskiego, prowincjała. Po profesji przebywał jeszcze rok w Czernej, w tzw. profesacie, a w 1930 r. został przeniesiony do Wadowic, gdzie studiował filozofię, przygotowując się jednocześnie do matury, którą zdał w 1932 r. W tymże roku wyjechał na studia teologiczne do Krakowa, a po ich ukończeniu, w dniu 29 czerwca 1935 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Od dziecka okazywał duże zdolności humanistyczne, które poparte jego pracowitością z upływem lat, coraz bardziej się doskonaliły.\nUzdolnienia te ujawniły się już podczas pobytu w Niższym Seminarium. W czasie studiów teologicznych o. Bernard pisał i publikował wiersze oraz artykuły w „Głosie Karmelu”, pracował równocześnie w jego redakcji. Po święceniach kapłańskich wyjechał do Hiszpanii (Burgos) w celu poznania języka hiszpańskiego. Po roku wrócił do Krakowa i został redaktorem „Głosu Karmelu”. Wiele wtedy pisał, publikował, a jednocześnie głosił bardzo dużo kazań, rekolekcji, misji w całej Polsce, rozsławiając i popularyzując poprzez tę działalność zakon. Na stanowisku redaktora pozostał do 1939 r., a następnie wyjechał do Lwowa. W 1942 r. został wybrany podprzeorem w Krakowie i pełnił tę funkcję do 1945 r. Jednak już w 1944 r. wyjechał do Warszawy na fundację klasztoru, gdzie zastało go Powstanie Warszawskie. Został wtedy ciężko ranny w rękę, nosząc tego ślad do końca swojego życia. Po wojnie wrócił do Krakowa. Dużo czasu spędzał w tych latach w rodzinnej Zawoi. W 1954 r. przełożeni posłali o. Bernarda na okres czterech lat do Wadowic, a później do Krakowa na dwa lata. W 1960 roku został przeniesiony do Zawoi-Zakamień, gdzie spędził sześć lat.\nW 1963 r. został wybrany prezesem klasztoru. O. Bernard do tej pory jest bardzo szanowany i ceniony na Przysłopiu.\nJest uznawany za inicjatora karmelitańskiej placówki Zakamieniem oraz za pierwszego realizatora budowy tegoż ośrodka. Był ponadto promotorem rozwoju i inspiratorem charakteru Przysłopia, dla którego Karmel stał się istotnym ośrodkiem duchowych, a także atrakcyjnym miejscem turystycznym Zawoi. O. Bernard Po zakończeniu pobytu Zakamieniem przez sześć lat przebywał w Wadowicach, a od 1972 r. już do końca życia mieszkał w Łodzi.\nO. Bernard zdobył również uznanie i popularność jako płomienny kaznodzieja i poeta, zwany „lirykiem Niepokalanej”. Pozostawił ponad 200 utworów wierszowanych luźnych i kilka tomików, nadto około 20 hymnów kościelnych oraz 6 dramatów. Imponującą pracę stanowi około 180 artykułów religijnych i 36 książek duchowych, 11 biografii osób świątobliwych i świętych. Szczególną jego zasługę stanowi przyswojenie ojczystemu językowi w nowych przekładach pism hiszpańskich mistyków, doktorów kościoła – św. Teresy od Jezusa (5 tomów) i św. Jana od Krzyża. Poezja o. Bernarda jest nasycona uczuciami i emocjami religijnymi. W prozie natomiast często są zauważalne impresje z jego podróży i pielgrzymek. Poematy sięgają poziomu inspiracji mistycznej.\nO. Bernard swoją osobowość i ducha wyraził szczególnie w wierszu maryjnym „Magnificat”:\nZa wielki życia dar, za cień rodzimej strzechy,\nza wszystkie łzy, uśmiechy, za piękna zachwyt, czar.\nZa zdroje żywych wód, za łaski Bożej tchnienie,\nza miłość i zbawienie, za Boskiej uczty cud.\nZa wszystkich ufań kwiat. O Matko, ma miłości!\nNiech z Tobą pieśń wdzięczności śpiewam Twe Magnificat!\nO. Bernard zakończył swe życie w Łodzi, w dniu 21 maja 1980 r. i spoczął na cmentarzu św. Rocha w Łodzi.\n1. Archiwum osobiste autora w Krakowie, Zespół: Spuścizna o. Bernarda Smyraka. 2. Jan Krawczyk, Szczepan Praśkiewicz, Bernard Smyrak od Matki Bożej OCD 1910 – 1980, Profilo biografico e produzione letteraria, Roma 1998, 3. Przysłop w widokiem na Babią Górę, 4. Przysłop w widokiem na historię, 5. https://www.facebook.com/O-Bernard-Smyrak-OCD-445034943000285/\nTradycyjne Wielkoczwartkowe Misterium Męki Pańskiej\nAutorstwo scenariusza całego Misterium Męki Pańskiej przypisuje się śp. ojcu Bernardowi Smyrakowi. Misterium było i jest przedstawiane wyłącznie przez mieszkańców naszego terenu, którzy przychodzili czy przychodzą do kościoła na Zakamień. Przedstawienia misterium zapoczątkowane były prawdopodobnie – bo nikt nie pamięta dokładnej daty – około 1949 roku. Gdy już wybudowano kapliczki Drogi krzyżowej, to grano je koło kaplic. Apostołowie mieli w rękach wysokie tyczki, na których była umieszczona puszka z żywicą zebraną z drzew. Były to pochodnie. Dawały światło, gdyż było już ciemno, a jarząca się żywica dodawała zapachu i uroku, którego nie sposób opisać słowami. Sceneria, miejsce, gra aktorów, treść misterium sprawiały, że sceny pojmania Pana Jezusa przeżywało się, jakby działy się naprawdę, w rzeczywistości, na naszych oczach. Serce ściskało i dech zapierało. Tego z pamięci nie da się wykreślić. Przez ponad pięćdziesiąt lat przewinęło się bardzo wielu aktorów – amatorów. Dawniej byli to ludzie bardzo prości, którzy nawet podstawówki nie mieli ukończonej. Nie da się wszystkich wymienić, bo nie sposób. Niektórzy grali jeden dwa lub trzy lata, to trudno spamiętać. Główniejsze role, jak na przykład Pana Jezusa, najpierw grał pan Marian Pasierbek zamieszkały w osiedlu Granica, potem przejął tę rolę śp. Józef Dańczak, który grał Pana Jezusa dosyć długi czas. Rolę Judasza od początku do 2001 roku grał Edward Basiura, Stanisława Basiura grała żonę Piłata też prawie od początku do 2001 roku. Rolę Piłata najdłużej grał Józef Żywczak, wcześniej było kilku poprzedników. Teraz już role obejmują młodzi i jest to bardzo ładnie z ich strony. Byłoby dobrze, gdyby więcej osób się zaangażowało, aby te trudy przodków i tradycja były podtrzymywane.\nWarto zaprosić wszystkich, którzy do nas przyjeżdżają, aby zobaczyli Misterium Męki Pańskiej w kościele oo. Karmelitów Bosych, odbywające się corocznie, w każdy Wielki Czwartek\nPieśń autorstwa śp. o. Bernarda\n1. Pośród zawojskich gór,\nGdzie szumi jodeł las,\nObrał siedzibę swą\nŚwięty Opiekun nasz\n2. Zakamieniem stoi\nCicha kaplica ta,\nGdzie zdrój dobrodziejstw swych\nNasz święty Józef ma.\n3. Pełna dobroci twarz\nW świętym obrazie tkwi,\nBy nam osłodzić czas\nI trudy ziemskich dni.\n4. Nasz święty Józefie,\nDrogi obrońco nasz,\nOpieką świętą swą\nWspieraj nas w każdy czas.\n5. Daj nam uczciwie żyć.\nI zbierać cnoty plon\nPrzez życia ziemskie dni\nWiedź nas przed Boży tron.\nOpracowała: Hermina Spyrka przy współpracy\nEdwarda i Stanisławy Basiurów\nKalendarium ośrodka duszpasterskiego św. Józefa Rzemieślnika w Zawoi - Zakamień\n1938 O. Józef Prus gromadzi materiały do realizacji budowy na terenie majątku ofiarowanego przez Marię Bielas.\n1941 O. Bernard Smyrak OCD rozpoczyna budowę. Budynek w stanie surowym stoi do końca II wojny światowej.\n1942 Sąd Gromadzki w Makowie Podhalańskim przyznaje Zakonowi Karmelitów Bosych spadek po śp. Marii Bielas oraz zezwala na przeprowadzenie wpisów hipotecznych.\n1946 Dom Zakamieniem posiada prywatną kaplicę i nadaje się do zamieszkania. Przez krótki czas przebywa tu niewielka grupa sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus ze Sosnowca.\n1947 Po opuszczeniu Zakamienia przez siostry zakonne, aby wykorzystać to urocze miejsce postanowiono, że dom będzie służył za miejsce wypoczynku dla studentów i profesorów Prywatnego Gimnazjum OO. Karmelitów Bosych w Wadowicach.\n1948 Kuria Metropolitarna w Krakowie udziela zgody na celebrowanie mszy św. i odprawiania nabożeństw przyjętych w Zakonie. O. Bernard Smyrak buduje drewnianą kaplicę poświęconą św. Józefowi. Mieszkańcy pracują przy budowie oraz według swoich możliwości, dostarczają materiały budowlane.\n1950 Ks. Franciszek Sitko poświęca kaplicę w uroczystość odpustową św. Józefa, w dniu 19 marca 1950 roku. Kaplica jest jednonawowa o wymiarach 12 m długości i 6 m szerokości. Ponadto zakrystia za wielkim ołtarzem o wymiarach 2m na 6 m. Sprzęty liturgiczne przekazał tercjarz z Szopienic, Wojciech Bartoszek. Były to: monstrancja, kielich, 3 ornaty, obraz Matki Bożej Ostrobramskiej, ołtarz św. Teresy od Dzieciątka Jezus, sztandary, statua Matki Bożej z Lourdes, figura anioła z miedzi. Ponadto odsprzedaje fisharmonię.\n1951 O. Józef Prus odkupuje sześciokilogramowy dzwon ze spiżu od sióstr Karmelitanek Bosych z Kalisza. Z inicjatywy o. Bernarda powstają kapliczki Drogi Męki Pańskiej.\n1954 Uzyskano pozwolenie na powstanie Domu Zakonnego od Kurii Krakowskiej, którego udzielił ks. bp Franciszek Jop, wikariusz kapitulny (18 listopad 1954 r. nr 7182/54). Następnie uzyskano zezwolenie na fundację z upoważnienia Stolicy Apostolskiej, którego udzielił ks. bp Michał Klepacz, przewodniczący Episkopatu Polski. Dekret z dnia 22 grudnia 1954 r. nosi sygnaturę 4709/54/P.E. ad 135/54.\n1959 Wpis do ksiąg wieczystych Zakonu Karmelitów Bosych, jako właściciela, dokonał się w Sądzie Powiatowym 17 kwietnia 1959 roku w Wadowicach, co było poświadczeniem własności nieruchomości po śp. Marii Bielas. Wymieniono 9 pozycji. Nadto inne pozycje zostały przepisane z powodu zamiany małych działek na większe. 1961 Zmieniono pokrycie dachowe na klasztorze i kaplicy. Wszystko pokryto blachą i eternitem. Przebudowano dzwonnicę. Wmontowano trzeci dzwon, który był własnością Przysłopia, a służył do zwoływania dzieci do szkoły.\n1970 Rozpoczęto budowę murowanego kościoła.\n1976 Budowa murowanego kościoła została ukończona. Zaprojektował go architekt inż. Antoni Nowotarski. „Kościół stoi w miejscu drewnianej kaplicy i posiada cechy stylu podhalańskiego. Podobnie jak wcześniejsza kaplica, otrzymał tytulację św. Józefa Rzemieślnika. Dnia 1 stycznia 1976 roku J. Em. ks. kardynał Karol Wojtyła, metropolita krakowski, mianował o. Remigiusza Czecha duszpasterzem dla filii parafialnej na Zakamieniu, tym samym oficjalnie powierzono Karmelitom Bosym apostolstwo w ośrodku duszpasterskim św. Józefa Rzemieślnika w Zawoi-Zakamień.”\n1979 Uzyskanie zgody na otwarcie cmentarza parafialnego.\n1983 Budowa kaplicy cmentarnej w ramach czynu społecznego.\nKościół i klasztor przyciągały uwagę gości i turystów przyjeżdżających na Przysłop. Wielu z nich chciało zatrzymać się na dłużej. Podjęto się więc nadbudowy potrzebnych pomieszczeń nad garażami. Z myślą o potrzebach powołaniowych, wakacyjnym pobycie karmelitańskich kleryków, a także o odwiedzających Zakamień oazowych grupach młodzieży, przystosowywano część istniejącego budynku gospodarczego i dobudowano dalszą. Budynki te służyły także tutejszym ojcom i braciom zakonnym w czasie budowy nowego klasztoru.\n1986 – 1990 Budowa nowego klasztoru, w miejscu dawnego, drewnianego. Murowany klasztor zaprojektowali inż. W. Bohdziewicz i inż. S. Walczak z Warszawy.\n1995 Powstaje elektrownia wiatrowa. Wiatrak pozostawał w posiadaniu klasztoru przez 17 lat, jednak wskutek wysokich kosztów konserwacji zmienił właściciela.\n1998 Odnowa kapliczek Drogi Męki Pańskiej.\n2018 Budowa Karmelitańskiego Domu Gościnnego.\nKapliczki Drogi krzyżowej przy Klasztorze Karmelitów Bosych w Zawoi Zakamień\nBędąc na terenie przyklasztornym oo. Karmelitów Bosych, odwiedzający Zawoję Zakamień wierni, pielgrzymi i turyści podziwiać mogą usytuowane przy leśnych ścieżkach kapliczki – stacje Męki Pańskiej. Dzieło to jest spełnieniem marzeń założyciela tutejszej wspólnoty zakonnej i budowniczego klasztoru o. Bernarda Smyraka, który wykorzystując piękne otoczenie klasztoru, zorganizował w 1951 roku budowę Drogi Krzyżowej. Mieszkańcy poszczególnych osiedli obecnej parafii własnym wysiłkiem wykonali wszystkie prace: zgromadzili materiał – kamienie, glinę, drewno, wykopali fundamenty, wymurowali kapliczki. Była to praca bardzo mozolna, bowiem w latach pięćdziesiątych do Zawoi Przysłop prowadziły strome, wyboiste drogi, a jedynym środkiem lokomocji były furmanki zaprzężone w konie. W czasach tych nie było jeszcze doprowadzonego prądu, odpowiedniego sprzętu, narzędzi ułatwiających wykonywanie prac budowlanych. Większość kapliczek wymurowano z polnego i łupanego kamienia, a w miejsce brakujących kilku stacji postawiono tymczasowo drewniane krzyże.\nPowstałe kapliczki – stacje Męki Pańskiej, powierzono opiece mieszkańców poszczególnych przysiółków. Niestrudzony Ojciec Bernard napisał także teksty scen, które mieszkańcy z nabożeństwem odgrywali pierwotnie przy każdej stacji, potem w kościele. Z czasem powstał z tego scenariusz całego Misterium Męki Pańskiej, granego przez tutejszych mieszkańców w każdy wielkoczwartkowy wieczór. Tradycja ta trwa nieprzerwanie już od lat pięćdziesiątych XX wieku.\nPrzez wiele lat nie remontowane kapliczki zaczęły tracić swój urok. Działanie czynników atmosferycznych: deszczu, śniegu, wiatru, robiło swoje. Trudnego zadania odnowy kapliczek oraz budowy brakujących, których pierwotnie nie zdołano wznieść, podjęła się mieszkanka Przysłopia pani Hermina Spyrka. Swoim zapałem zachęciła do ofiarności okolicznych mieszkańców oraz sympatyków Przysłopia z sąsiadujących gmin, dzięki którym cała Droga Krzyżowa nabrała nowego blasku. Inicjatorka ratowania dzieła poprzednich pokoleń mówi: Nie robiłam tego dla rozgłosu. Pan Bóg wie wszystko. To te rozsypujące się kamienie kapliczek tak jakoś nie dawały mi przejść bez wyrzutów sumienia. No bo… któż zachowa ten testament, ten zabytek wiary naszych ojców, gdy my już poumieramy.\nGościnni ojcowie karmelici zapraszają. Uczestnictwo w niedzielnej Mszy św., przeżywanie Męki Pańskiej w malowniczym zakątku Zawoi Zakamień połączone z chwilą zadumy może skłoni do refleksji nad mijającym czasem, nad tym, co stanowi istotę naszego bytu.\nDroga krzyżowa, usytuowana nieopodal klasztoru na wzgórzu, składa się z rozrzuconych w terenie kapliczek – stacji Męki Pańskiej. Do jej budowy, za namową o. Bernarda Smyraka, mieszkańcy Przysłopia przystąpili w 1951 r.\nStacja I – Chrystus przed sądem Piłata – To drewniana płaskorzeźba zawieszona pod zadaszeniem biegnącym wzdłuż ściany bocznej kościoła. Opiekun: klasztor oo. Karmelitów Bosych.\nStacja II – Chrystus przyjmuje krzyż na swoje ramiona – Wymurowana została z polnego i łupanego kamienia. Ma fantazyjną formę architektoniczną. Na podmurówce zbudowanej na planie prostokąta wznosi się wymurowana, kamienna płytka nisza, zamknięta od frontu ścianką, nawiązująca do formy potrójnej arkady. W środku, na tylnej ścianie, umieszczono drewnianą płaskorzeźbę. Opiekun: Spyrkówka.\nStacja III – Pierwszy upadek Jezusa pod krzyżem – Zwraca uwagę ciekawą formą. Są to cztery otynkowane kolumny wyrastające z prostokątnego, murowanego z kamienia postumentu, podpierające namiotowy dach posiadający w narożnikach, nad kolumnami, niewielkie daszki o formie sześciobocznego ostrosłupa. Dach i daszki mają drewnianą konstrukcję i pokryte są blachą. Pod takim zadaszeniem znajduje się okazały kamienny posąg Chrustusa Upadającego pod Krzyżem. Stację otacza skalny ogródek. Opiekun: Janiki, Steczki, Surzyny, Zamiedza, Polanka.\nStacja IV – Spotkanie Jezusa z Matką – Na wysokim postumencie o prostokątnym rzucie, wymurowanym z łupanego kamienia, wznosi się murowana konstrukcja. Jej tylna ściana jest pełna, na niej umieszczono kamienną płaskorzeźbę przedstawiającą Jezusa i Matkę Bożą. Ściany boczne i frontowa, tynkowane na biało, posiadają duży prostokątny otwór zamknięty u góry trójkątnie. Całość nakrywa namiotowy dach o drewnianej konstrukcji, pobity blachą. Opiekun: klasztor oo. Karmelitów Bosych.\nStacja V – Szymon Cyrenejczyk – Na wysokim postumencie o prostokątnym rzucie, wymurowanym z łupanego kamienia, stoją cztery kolumny podpierające dwuspadowy daszek o drewnianej konstrukcji, pokryty blachą. Przestrzeń pomiędzy dwoma tylnymi kolumnami wypełnia murowana ściana z kamienną płaskorzeźbą. Opiekun: Warciaki.\nStacja VI – Spotkanie Chrystusa ze św. Weroniką – Podobnie jak poprzednie kapliczki, to wysoki postument o prostokątnym rzucie, murowany z łupanego kamienia. Na nim wznosi się murowana czworościenna konstrukcja. Tylko tylna ściana jest pełna. Umieszczono na niej kamienną płaskorzeźbę. Ściany boczne i frontowa są tynkowane na biało, posiadają duży prostokątny otwór zamknięty łukiem półkolistym. Całość nakrywa dwuspadowy dach o drewnianej konstrukcji, pokryty blachą. Opiekun: Lachy, Polanka.\nStacja VII – Drugi upadek Jezusa pod krzyżem – Podobna jest konstrukcyjnie do Stacji V. Znajduje się tu drewniana płaskorzeźba. Opiekun: Magurka.\nStacja VIII – Spotkanie Jezusa z płaczącymi niewiastami – Po okazałym łukiem murowanej bramy zawieszona jest drewniana płaskorzeźba przedstawiająca spotkanie Jezusa z płaczącymi niewiastami. Opiekun: Bubiaki, Granica.\nStacja IX – Trzeci upadek Pana Jezusa – Najokazalsza stacja tutejszej Kalwarii. Jest to kaplica domkowa, murowana z kamienia łupanego, nakryta dwuspadowym dachem blaszanym. Posiada dwa przeszklone okna o wielokrotnych podziałach umieszczone w ścianach bocznych. Od frontu zamykają ją dwuskrzydłowe drewniane drzwi, częściowo przeszklone. Wewnątrz na postumencie stoi drewniana figura Jezusa Upadającego pod krzyżem. Napis umieszczony w szczycie kaplicy od frontu informuje, że wzniesiono ją w 1951 r. Opiekun: Morawy, Maliny, Beskid.\nStacja X – Chrystus obnażony z szat – Stacja ta i kolejna Stacja XI w największym stopniu zachowały pierwotny charakter i najbardziej przypominają stacje z Kalwarii Zebrzydowskiej, na których niewątpliwie były wzorowane. Kapliczka jest w całości wzniesiona z kamienia. Jest to rodzaj groty półkoliście wewnątrz sklepionej, umieszczonej na wysokim fundamencie wymurowanym na planie prostokąta. Na jego frontowej ścianie widnieje napis umieszczony na betonowej prostokątnej tabliczce: Fundatorowie Przysłop Kobiele. Fronton kapliczki ma fantazyjną konstrukcję. Jego trójkątne zwieńczenie ograniczają dwa uskoki, na których umieszczono duże, kamienne kule. Kapliczka pokryta jest płaskimi kamieniami jak dachówką. Wewnątrz znajduje się drewniana płąskorzeźba. Opiekun: Przysłop, Kobiele.\nStacja XI – Przybicie do krzyża – Ma formę kapliczki domkowej wzniesionej z łupanego kamienia, nakrytej dwuspadowym dachem o drewnianej konstrukcji, pobitym blachą. Do wnętrza prowadzą dwa kamienne schody. Wnętrze to półkoliście sklepiona wnęka; na jej tylnej ścianie wisi drewniana płaskorzeźba. Opiekun: Podgrapa, Zabór.\nStacja XII – Ukrzyżowanie – To stojące na szczycie wzgórza trzy krzyże, wysokie na ok. 10 m., wykonane z modrzewiowych belek. Na środkowym krzyżu widnieje drewniana rzeźba – Chrystus Ukrzyżowany – autorstwa ludowego artysty Wiesława Kowala. Opiekun: Bielasy.\nStacja XIII – Zdjęcie z krzyża – Ma podobną formę jak Stacje V i VII. Umieszczone na wysokim postumencie cztery kolumny podpierają dwuspadowy dach. Przestrzeń pomiędzy dwoma tylnymi kolumnami wypełnia murowana ściana z umieszczoną na niej płaskorzeźbą. Opiekun: Toczki, Nowe Osiedle.\nStacja XIV – Złożenie do grobu – Jest to wymurowana z kamienia domkowa kapliczka nakryta dwuspadowym dachem o drewnianej konstrukcji, obitym blachą. W ścianie frontowej znajduje się prostokątny otwór zwieńczony łukiem półkolistym. Wewnątrz umieszczono gipsową figurę Chrystusa w Grobie. Opiekun: Chrząszcze, Topory, Podskolec.\nPacyga; źródło: Pacyga J.,\nZaproszenie na Przysłop,\n„Rocznik Babiogórski”, tom 3, rok 2001, Stowarzyszenie Gmin Babiogórskich


Bartłomiej Domalik: Jestem gotowy! - Podhale Region\nBartłomiej Domalik: Jestem gotowy!\nDnia: środa 1 grudnia 2021, Autor: Maciej Zubek\nZawodnik Jarosz Fight Club Rabka Zdrój już 10 grudnia zmierzy się w finale 7 edycji GROMDY gali walk na gołe pięści. Jego rywalem będzie Dariusz „Maximus” Żółtaszek, a stawką 100 tysięcy złotych.\n7 miesięcy minęło od Twojego zwycięstwa w Gromdzie 5. Jak spędziłeś ten czas? Taka długa przerwa nie odbije się na Twojej dyspozycji 10 grudnia?\n– Nie pierwszy raz w swojej karierze wracam po tak długiej przerwie. Nie boję się o swoją dyspozycję. Świetnie się czuję. Jestem gotowy na kolejne wyzwanie. Pierwsze dwa miesiące leczyłem kontuzję, a potem już stopniowo wracałem do treningów.\nKontuzję? Wydawało się że z tych trzech pojedynków jakie stoczyłeś w trakcie turnieju wyszedłeś bez szwanku…\n– W pierwszej chwili też tak mi się wydawało. Bolał mnie tylko kciuk. Myślałem że on jest tylko wybity, ale z czasem okazało się że doszło do złamania i w efekcie musiałem poddać się drobnej operacji.\nKiedy dowiedziałeś się, że będziesz walczył w 10 grudnia?\n– Na Gromdzie 6, która odbyła się we wrześniu już wiedziałem że w kolejnej edycji wezmę udział. Jakiś czas potem poznałem konkretną datę.\nFakt, że teraz stoczysz tylko jeden pojedynek, coś zmienił w przygotowaniach?\n– Tylko tyle, że wiem z kim walczę i dzięki temu razem z moim trenerem Łukaszem Jaroszem, możemy przygotować taktykę już pod konkretnego zawodnika.\nJakim więc zawodnikiem jest „Maximus” ?\n– Jest wielki i silny. Resztę zostawię dla siebie.\nWydaje się że atutem jego są lepsze niż Twoje warunki fizyczne, z kolei za Tobą przemawia fakt, że jesteś o 16 lat młodszy. To w jakiś sposób nakreśla Twój plan na tą walkę?\n– Dokładnie, każdy ma swoje atuty, ale i tak wszystko zweryfikuje ring.\nMasz już w głowie jakiś swój scenariusz na ten pojedynek? Plan A i B?\n– Tak jak powiedziałem, mam swój plan taktyczny, który będę chciał zrealizować w tej walce. A czy wypali to czas pokaże. Może być tak że w jednej chwili cały plan runie i trzeba będzie coś na szybki wymyślić. To jest nieprzewidywalny sport.\nDo ringu wejdziesz bogatszy o doświadczenia z pierwszej Twojej Gromdy. Jakie wnioski wyciągnąłeś?\n– Tak jak wtedy , będę miał „chłodną” głowę.\nMasz już zabukowane jakieś egzotyczne wakacje na “wypadek” wygranej w Gromdzie….\n– Wakacji nie bukowałem, co nie znaczy że biorę pod uwagę inny scenariusz niż moje zwycięstwo.\nWalki na gołe pięści pochłonęły Cię całkowicie? Czy w przyszłości zobaczymy Bartka Domalika jeszcze w innej formule walk?\n– Jeżeli już to w boksie zawodowym.\nNa koniec chciałbym Cię jeszcze zapytać czy po śmierci Artura „Walusia” uczestnika gal „PunchDown”. Pojawiła się jakaś refleksja, że może nie warto ryzykować zdrowiem?\n– Oczywiście przykra sprawa, ale ja ie widzę tu za bardzo podobieństwa. Ja wchodzę do ringu by przeciwnik nie zrobił mi krzywdy. Tam jeden drugiemu nastawia policzek. To nie ma wiele wspólnego ze sportem.\n– Chciałbym jeszcze podziękować firmom, które wspierają mnie w trakcie przygotowań: Blachotrapez, Petmex, Markam, Qubaglass, Trak-Pol, Revolt Energy, Sarna i Winner Beef House Mszana.