Bogowie Krwi i Prochu 2: Gniew Imperium [Brian McClellan] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 9788379644445 Data wydania: 2019-10-04\nPoświęcam Zinie Petersen i Grantowi „Bozowi” Boswellowi, dwojgu moich nauczycieli, którzy potrafili uczyć równie bezstresowo, co interesująco tego, czym po dziesięciu latach nadal się interesuję.\nProlog Orz stał u stóp wąskiej schodni, wystawiając twarz na promienie słońca, wpadające przez otwarty luk. Słyszał stłumiony krzyk mew, czuł łagodne kołysanie statku, zacumowanego przy wybrzeżu. Od kilku miesięcy krzyk i kołysanie stały mu się aż za dobrze znane. – Idź! Obejrzał na stojącego tuż obok żołnierza w hełmie bez przyłbicy, trzymającego w dłoni krótką pikę, ceremonialną broń gwardzistów Kościanych Oczu. Ciekawe, gdzie też jesteśmy, pomyślał przelotnie. W jakim porcie zawitało tym razem jego pływające więzienie? Była też kwestia ważniejsza: który Kościane Oko będzie się na niego gapił? Kościane Oczy przypominali Uprzywilejowanych, ich ogromna potęga też zamykała się w kruchym ludzkim ciele, które można było zniszczyć tak łatwo, jak łatwo jest stłuc porcelanową wazę. Kościane Oczy byli śmiertelni. Ten gwardzista był śmiertelny. Orz wyobraził sobie, że idzie przez statek, morduje każdego, kogo spotka na drodze, a potem skacze za burtę, dopływa do brzegu i znika. – Nie mamy całego dnia. – Żołnierz szturchnął go piką w krzyże. – Ruszaj się. Orz chrząknął. Szedł schodnią powoli, stopień po stopniu, pilnując, by ciężar łańcuchów nie pozbawił go równowagi, bo gdyby spadł, to na nastawione ostrze. Żelazne kajdany podzwaniały za każdym krokiem, ocierały nagą skórę. Trwało to kilka chwil, ale w końcu Orz wydostał się na światło dzienne. Po raz pierwszy od wielu miesięcy. Stał, mrugając niezbyt przytomnie. Żołnierz popchnął go, popędził, otoczyło ich jeszcze kilku gwardzistów i tak przeprowadzony został, na pół ślepy, pokładem i kolejną schodnią, wprost na forkasztel. Ktoś położył mu dłoń na ramieniu. Orz strącił ją ruchem barku, odwrócił się, wbił wzrok w nieznany mu brzeg, choć bardzo bolały go oczy. Zobaczył miasto, zajmujące cały wielki płaskowyż, i budynki niezwykłych kształtów. Omal nie zadławił się własnym oddechem. Podczas długiej, samotnej podróży był pewny, że przenoszą go do innego dynizyjskiego więzienia... ale nie. Czytał książki i wiedział, że na całym świecie jest tylko jedno takie miasto, zbudowane na nadmorskim płaskowyżu. Landfall. Zabrakło mu czasu na zastanawianie się. Ktoś chwycił łańcuchy, szarpnął za nie, pociągnął Orza na drugi koniec forkasztelu i rzucił na kolana. Tak jak go tego nauczono, Orz zignorował ból. Podniósł wzrok na Kościane Oko. Podejrzewał, że to będzie właśnie on. Jeszcze nigdy nie znalazł się tak blisko starego człowieka, siedzącego sztywno na stołku, popijającego z porcelanowej czarki, ale znał go z opisu i z reputacji. Ka-Sedial był kuzynem cesarza w drugiej linii, jego głównym doradcą i, co nie stanowiło tajemnicy dla nikogo, szarą eminencją. Jako Kościane Oko doszedł do władzy po bardzo wielu trupach, a jego dziełem było między innymi zakończenie wojny domowej w Dynizie. Na Orzu nie robiło to wrażenia. Był człowiekiem-smokiem, a to znaczy, że niewiele było rzeczy robiących na nim wrażenie. Ka-Sedial dopił herbatę. Oddał filiżankę słudze, złożył dłonie na kolanach i zapatrzył się w morze. Orz zdążył nabrać przekonania, że jest celowo ignorowany, kiedy za jego plecami rozległ się znajomy dźwięk, brzęczenie kajdan. Na kolana rzucono drugiego więźnia, potem trzeciego i następnego, aż przed Ka-Sedialem klęczało sześcioro mężczyzn i kobiet. Orz znał tylko dwoje z nich, ale wszyscy nosili czarne tatuaże i wszyscy mieli ciała twarde jak kamień. Wszyscy byli jak on. – Cóż za obiecujące spotkanie – powiedział spokojnie. Ka-Sedial powoli odwrócił głowę, przeniósł wzrok z morza na twarze więźniów. Przemówił cichym głosem, Orz musiał wytężyć słuch, by złowić jego słowa przez skrzyp i trzaski, towarzyszące kołysaniu statku, i krzyk mew. – Czy wiecie, co was łączy? Wszyscy byli ludźmi-smokami, ale nie taką odpowiedź chciał usłyszeć mag. Orz spojrzał w jedną, potem w drugą stronę, na pięcioro towarzyszy niedoli. Kobiecie po lewej długie, brudne rude włosy zakrywały prawie całą twarz, ale wiedział, że ma bliznę powyżej i poniżej lewego oka. Ji-Karnari. Przed siedmioma laty z nieznanych mu powodów zbezcześciła świątynię Kościanych Oczu. Mężczyzna po prawej, smukły, niewysoki Ji-Matle, dostał zadanie strzeżenia jednej z kuzynek cesarza. Przespał się z nią. Nikt się nie odzywał. Orz odchrząknął. – My wszyscy zhańbiliśmy się w oczach naszego władcy. – Doskonale. – Ka-Sedial wstał. Orz nie zdołał powstrzymać uśmiechu, bo w tej chwili mag wyglądał bardzo staro i krucho. Mógłby go złamać jak suchą gałązkę, gdyby nie kajdany. Kościane Oko dostrzegł ten uśmiech, zrobił krok w jego stronę. – Powiedz mi, Ji-Orzu, jaką to ty popełniłeś zbrodnię? Orz zamknął oczy. Myślał o latach spędzonych w lochu, o braku swobody ruchów, o wiecznej obserwacji, jakby był wściekłym psem, którego właściciel nie chce się pozbyć. – Nie pochyliłem głowy przed moim panem. – A dlaczego jej nie pochyliłeś? – Bo nie jest moim panem. Na te słowa Ka-Sedial westchnął ciężko, niczym troskliwy dziadek. Wskazał gestem odległy brzeg i miasto na płaskowyżu. – Skończyła się wojna domowa. Twój fałszywy cesarz nie żyje. Rządy obu stron zawarły porozumienie. Nasze wojny prowadzimy teraz jak należy, za granicami. Przybyliśmy do Fatrasty, by odzyskać ziemie niegdyś należące do nas. Przybyliśmy tu, by znaleźć boga. Dokonaliśmy tego wspólnie. Zjednoczeni. – Kościane Oko westchnął jeszcze raz. Pokręcił głową niczym zawiedziony nauczyciel. Orz poczuł gniew. Mimo wszystkiego, co przeszedł i co przeszli jego towarzysze, Ka-Sedial nadal traktował ich jak dzieci. – Po co nas tu przywiedziono? – spytał. Mag spojrzał na niego z widoczną niechęcią. Wskazał gestem zakutych w kajdany ludzi-smoków. – Wy wszyscy zhańbiliście się w oczach cesarza, ale pozycja, którą zajmujecie, nie pozwala nam przelać waszej krwi. Przeżyjecie więc długie lata samotni, w ciemności i w tej ciemności zgnijecie. – Albo...? – Orz poczuł charakterystyczną woń nadziei. Szansy. Alternatywy. Możliwości jakiejś zmiany sytuacji. Usiłował przypomnieć sobie wszystko, co wiedział o Ka-Sedialu. Mag był człowiekiem z wizją, zimnym, kalkulującym, ale od czasu do czasu wpadającym też we wściekłość. Zbudował swoją potęgę, mordując lub podporządkowując sobie każdego, kto stanął mu na drodze. Należał do ludzi, którzy nie przyjmują do wiadomości odpowiedzi „nie” i nie pozostawiają wroga przy życiu. W tej chwili krzywił się, bo ktoś ośmielił się mu przerwać. Niemniej odpowiedział: – Albo możecie odkupić swe przewiny. Moja armia zdobyła Landfall. We właściwym czasie podbijemy Fatrastę. Ale na razie trzeba wykonać pewne zadanie, a ja nie mogę sobie pozwolić na przydzielenie go komuś z moich ludzi-smoków, Uprzywilejowanych lub Kościanych Oczu. Inwazję na Fatrastę planowano od niemal dziesięciu lat, lecz mimo to Orza zaskoczyła informacja, że jednak do niej doszło i że układ między stronami wojny domowej utrzymał moc wystarczająco długo. Potrzebował więcej informacji, znajomości planów inwazji, chciał poznać ludzi zamieszkujących Fatrastę, dowiedzieć się, jakiej używają broni... i miał się tego dowiedzieć, bez wątpienia. Ji-Karnari, klęcząca obok niego dziewczyna z blizną, teraz uniosła głowę. Widział, jak rozbłysły jej oczy. Nie świadczyło to o niej najlepiej, ludzie-smoki powinni lepiej ukrywać uczucia. – Jakie to zadanie, wielki Ka? – spytała dziewczyna. – Jak możemy osiągnąć odkupienie? Ka-Sedial wyciągnął rękę, delikatnie przesunął palcami po jej czole. Wstrząsnęła się od jego dotyku. – Zdarzyły się... upokorzenia. Upokorzono nas podczas zdobywania Landfall. Upokorzono armię i upokorzono ludzi-smoki. Na mój rozkaz armia już zajmuje się swoimi sprawami. Ludzie-smoki... – przerwał, uśmiechnął się zimno. – Jeden z was, jeden z najlepszych, Ji-Kushel, zginął z ręki zwykłego żołnierza. – Więc...? – Orz poczuł się pewniej. Mógł wydostać się z lochów, Ka-Sedial chciał dać mu tę możliwość. Ale Orz nie zamierzał mu zaufać. Będzie zadawał pytania. – Żołnierze zabijający ludzi-smoków... W tym nie ma nic niezwykłego. Mogą mieć przewagę liczebną. Mogą celnie strzelić albo mieć szczęście... – Zabił go w walce jeden na jednego – przerwał mu mag. Orz zamknął usta tak gwałtownie, że zęby stuknęły o siebie. Zjeżyły mu się włoski na karku. Słyszał o magach prochowych, czarownikach, którym ich moc dawała szybkość i siłę. Z użyciem tej mocy owszem, mogli zabić człowieka-smoka, ale Ka-Sedial nie robiłby z tego tajemnicy. Więc zwykły żołnierz, jeden na jednego... Tak, to rzeczywiście hańba. Mag tymczasem przeniósł spojrzenie na ląd. Poruszył dłonią jakby z irytacji. – Nie zniosę upokorzenia. To był stary, doświadczony wiarus. Jeśli dać mu czas, może pociągnąć za sobą innych. Już jest groźny, ale może stać się wielokrotnie groźniejszy. Uwalniam was. Wszystkich sześcioro. Chcę, żebyście działali wspólnie, pod dowództwem Ji-Karnari. Dziewczyna uśmiechnęła się, zaś Orz omal nie przewrócił oczami. Przez chwilę miał ochotę splunąć pod nogi maga, odrzucić ofertę, ale nie, mimo wszystko nie chciał przecież spędzić reszty życia w okowach. Wykonają zleconą im misję, a kiedy skończą, będzie radował się wolnością. – Kim jest ten żołnierz? – spytał. – To lansjer Styke. Ben Styke – powiedział Ka-Sedial. – Odnajdźcie go i przynieście mi jego głowę.\n1 Rozdział W dzieciństwie generał Vlora Krzemień słyszała opowieści o obozach dla uchodźców, powstałych w czasie wojen gurlańskich. Pustoszały wówczas miasta, ich mieszkańcy przenosili się z miejsca na miejsce, miliony ludzi uciekały przed wojną, a bywało, że z domów wyrzucali ich żołnierze własnej armii. Obozy te – tłumaczono jej – to przybytki nędzy i cierpienia, wszechobecnych epidemii i głodu, niepogrzebanych trupów i ludzi żyjących w ciągłym strachu przed nadejściem kolejnej armii. W najgorszych koszmarach nie śniła, że pewnego dnia zostanie dowódcą takiego obozu... pod każdym praktycznym względem. W tej chwili Vlora stała na łagodnym wzgórzu z widokiem na dolinę rzeki Hadshaw. Patrzyła na ginący w oddali, wijący się wąż wozów, namiotów i ognisk, na których gotowano posiłki. Wczesnym rankiem powietrze już było gorące, wilgotne, a ona mogła myśleć wyłącznie o liczbach, które kwatermistrz przekazał jej zaledwie przed godziną. Po przeliczeniu okazało się, że z Landfall udało się uciec trzystu tysiącom ludzi, jednej trzeciej populacji miasta. Z tych trzystu tysięcy dwieście dwadzieścia tysięcy maszerowało w tej chwili doliną w stronę Redstone. A jej ludzie? Jej ludzie, w tym Szaleni Lansjerzy i miejski garnizon, dostali podczas obrony miasta niezłe lanie. Obecnie miała pod komendą dziesięć tysięcy żołnierzy, jeden na dwudziestu dwóch uchodźców. Jak, na Adoma, miała w tej masie wprowadzić porządek? A skoro o tym mowa, jak miała jej bronić? Koniec z wątpliwościami! Vlora jeszcze raz dokładnie przyjrzała się obozowi. Obserwowała żołnierzy chodzących wzdłuż brzegu rzeki, budzących ludzi, powtarzających, że pora ruszać w drogę. Od czasu bitwy o Landfall minęły trzy tygodnie, choroby zaczęły się już szerzyć, wielu jej najemników cierpiało na dyzenterię. Brakowało żywności i lekarstw. Większość mieszkańców uciekała w panice, zabierając ze sobą to, co miało wartość materialną, a nie to, co przydatne w długiej drodze. Spojrzała na stojącego obok niej bez ruchu, milczącego, cierpliwego mężczyznę. Olem nie był wysoki, zaledwie kilka cali wyższy od niej. Miał jasne włosy i siwiejącą brodę. Utykał, a prawą rękę nadal nosił na temblaku, bo podczas walki o miasto został postrzelony. Dysponował Zdolnością, magiczną umiejętnością, dzięki której nie musiał spać, lecz mimo to był wyraźnie zmęczony, w kącikach oczu miał głębokie zmarszczki, a jego ściągnięta twarz była widomym dowodem, że się boi. Chętnie rozkazałaby mu, żeby odpoczął, ale wiedziała, że Olem tego rozkazu nie wykona. Vlora nie miała pojęcia, jak poradziłaby sobie bez niego. – Co z Dynizyjczykami? – spytała, patrząc nie na obóz, lecz na przebytą drogę. Landfall leżało około sześćdziesięciu mil na południowy wschód. Maruderzy nadal się na niej tłoczyli. Jej armia rozlokowała się blisko. Szła w tylnej straży, strzegła uchodźców przed bezpośrednim zagrożeniem. Olem zaciągnął się papierosem, wypuścił dym przez nos, a potem odpowiedział, jak zwykle krótko, rzeczowo. – Mamy informacje wyłącznie o małych oddziałach zwiadowczych. Obserwują nas, to oczywiste. Mam wrażenie, że są w tej chwili zajęci przejmowaniem pełnej władzy nad miastem i my ich niezbyt interesujemy. Na razie. Vlora spojrzała na niego z kwaśną miną. – Mogłeś darować sobie to „na razie”. Brzmi groźnie. Olem zachował niewzruszoną powagę. – Zawsze przekazywałem ci fakty i tylko fakty. Jest faktem, że Dynizyjczycy zostawili nas w spokoju. Nie wyobrażam sobie, żeby to nie miało się zmienić. Na mój rozkaz w patrolach jeżdżą dragoni, mają rozbić choć jeden z tych oddziałów zwiadowczych, ale na razie nie ujęli języka. Vlora zaklęła w myśli. Musiała przecież wiedzieć, co się dzieje w mieście. Pod jej dowództwem bitwa o Landfall zakończyła się zwycięstwem... Ale właśnie wtedy pojawiła się druga, większa dynizyjska armia. Wiedziała o niej tyle, że rozpoczęła operację lądowania w pobliżu miasta, i nic więcej. Brak informacji wywiadowczych. Jak wielka jest ta armia? Czy prowadzi działania ofensywne? Zdobywa teren? Czy może priorytetem jest ufortyfikowanie Landfall? Czy dysponuje większą liczbą magów, Uprzywilejowanych i Kościanych Oczu? Obok zapewnienia uciekinierom jedzenia i środków medycznych najważniejszą rzeczą była właśnie informacja. Vlora musiała wiedzieć, czy Dynizyjczycy prowadzą operacje pościgowe. Musiała także wiedzieć, czy w ich kierunku nie przesuwa się armia Fatrasty, bo to spowodowałoby nowe komplikacje. – Mamy jakieś wiadomości od Lindet? Olem zacisnął wargi. – Żadnych oficjalnych. Przyjęliśmy niemal dwa tysiące Czarnych Kapeluszy. Jak się wydaje, żaden z nich nie dostał rozkazów, nikt też nie wie o twoim konflikcie z ich lady kanclerz. Na mój rozkaz sformowali policję obozową. Olem potrafił zapewnić zajęcie – i dopilnować organizacji – nawet największej armii. Vlorę niezmiennie zdumiewał ten jego talent. – Masz cierpliwość świętego, ale proszę, nie spuszczaj z nich oka. Każdy, dosłownie każdy, może być szpiegiem Lindet. Opuszczając Landfall, wyprzedziła nas o dwa kroki, ale prędzej zjem swój kapelusz, niż uwierzę, że nie pozostawiła w mieście oczu i uszu. – Możesz zjeść i mój – zgodził się Olem. – Mam wśród nich swoich ludzi. Jeśli da się utrzymać porządek, ja go utrzymam. Wiesz, że Styke otwarcie rekrutuje wśród nich? Uzupełnia szeregi Szalonych Lansjerów. Vlora prychnęła z rozbawieniem. – I pewnie odnosi sukcesy? – Większe, niż się spodziewałem. Nim podpiszą kontrakt, każe im wypowiedzieć przysięgę posłuszeństwa lady kanclerz. Prawie wszystkie Czarne Kapelusze są na nią wściekłe, bo zostawiła ich samych sobie, bez rozkazów. Przyciągnął już prawie stu. – I niech Adom okaże litość szpiegom, jeśli jacyś mu się trafią. Vlora zawahała się. Śledziła wzrokiem konnych, jadących jeden za drugim wzdłuż przeciwległego brzegu rzeki. To byli jej ludzie, dragoni, z wysokimi hełmami swojej formacji na głowach i w karmazynowych mundurach z niebieskimi wyłogami, uzbrojeni w proste miecze oraz karabiny w olstrach. – Czyżbym popełniła błąd, powierzając Styke’owi dowodzenie całą moją jazdą? – spytała. – Nie... nie sądzę – odparł Olem. – A jednak się zawahałeś. – Doprawdy? Vlora założyła ręce na plecy, żeby nie skubać nerwowo klap munduru. – Lindet ostrzegła mnie, że jest potworem i nie da się kontrolować. – Mam nieodparte wrażenie – Olem rzucił papierosa na ziemię, przydeptał go butem – że Lindet uważa za prawdę to, co jej akurat odpowiada. Ale jeśli nawet Styke jest potworem, to jest teraz naszym potworem. – I znowu, marna to pociecha. Vlora spróbowała opanować gonitwę myśli. Mnóstwo ich miała, biegły we wszystkich możliwych kierunkach, a na pewno wiedziała tak mało, że doprowadzało ją to do szaleństwa. Wystarczająco wiele kłopotów miała z własną armią – z zostawionymi samym sobie Czarnymi Kapeluszami, garnizonem miejskim, Szalonymi Lansjerami oraz najważniejszą jej częścią: najemnikami, z którymi przybyła tu z Adro. – Nic ci nie jest? – spytał Olem cicho. – Nic mi nie jest – uspokoiła go. – Tylko że... no... dużo się dzieje. – Przecież wiesz, że nie ty jesteś odpowiedzialna za uchodźców – przypomniał jej pułkownik, nie po raz pierwszy. – Jestem za nich odpowiedzialna. – A to dlaczego? Vlora poszukała w głowie właściwej odpowiedzi na to pytanie. Zastanawiała się, co na jej miejscu zrobiłby marszałek polny Tamas, i uświadomiła sobie, że przemaszerowałby z oddziałem do najbliższego niezajętego jeszcze portu i wykupił miejsce dla wszystkich na pierwszym odpływającym statku. Kontrakt już jej przecież nie obowiązywał. No, ale ona nie była Tamasem. Poza tym były lepsze powody, by pozostać w tym kraju, niż ćwierć miliona uchodźców. – Bo nikt inny nie przyjmie za nich odpowiedzialności – powiedziała głośno. – Ludzie zaczynają pytać, kto im teraz zapłaci ich garść krana. Kolejny problem z tysiąca. Rozgoryczona miała ochotę powiedzieć żołnierzom, żeby raczej martwili się o to, czy opuszczą Fatrastę żywi, nie o wypłatę, no ale nie powinna być dla nich za ostra. Najemnicy to najemnicy. – Wypisz im listy kredytowe zabezpieczone na moich aktywach. – Już to zrobiłem. – Nie pytając mnie o zdanie? Olem uśmiechnął się skąpo. Sięgnął do kieszeni po tytoń i bibułki. – Założyłem, że dostanę taki rozkaz, prędzej czy później. Ale nawet ty nie możesz płacić im w nieskończoność. – Coś wymyślę. Vlora machnęła ręką lekceważąco, jakby w ogóle się tym nie przejęła, mimo że zamartwiała się tak, że nie spała po nocach. Nagle coś przyszło jej do głowy. Spojrzała na obóz. – Wiesz, od dawna nie widzę ani Taniela, ani Ka-poel. Gdzie oni się podziali? – My wyszliśmy z miasta, oni w nim zostali. Vlora zmarszczyła brwi. – O tym też nic mi nie powiedziałeś. – Wręcz przeciwnie, powiedziałem. Nawet dwa razy. I dwa razy upewniałaś mnie, że słyszałaś każde moje słowo. – Kłamałam. – Vlora poczuła się jeszcze gorzej. Jej związek z Tanielem należał do burzliwych, ale w trudnych chwilach dobrze było mieć go pod ręką i nie tylko dlatego, że w walce wart był tyle, co cała armia. – Dlaczego zostali? Zbierają informacje? Olem wzruszył ramionami. Wahał się chwilę, jednak w końcu powiedział: – Jasne, że znasz Taniela od bardzo dawna, lecz nie zapominaj, że oni oboje mają swoje sprawy do załatwienia. To nie było słowa, których Vlora potrzebowała w tej chwili i które chciałaby usłyszeć. Taniel był kimś więcej niż kochankiem z dawnych lat – także przyrodnim bratem i przyjacielem z dzieciństwa. Instynkt kazał Vlorze mu ufać, ale długa kariera wojskowa i znajomość polityki przypominały, że minęło trochę czasu i że wiele się zmieniło. Choć przy tym wszystkim, co się wokół działo, nieoczekiwane zniknięcie Taniela było najmniejszym z jej problemów. Vlora przeczesała palcami zmierzwione włosy. Kiedy wzięła ostatnią normalną kąpiel? Osobiste wygody muszą zaczekać, to nie była właściwa pora na marzenia. – Potrzebuję informacji. – Być może coś mamy. – Olem wskazał palcem gońca, wspinającego się pospiesznie na pagórek. – Z pewnością nic istotnego. – Vlora nie kryła irytacji. – Pewnie jakiś kretyn, komisarz miasta, domaga się przydziału środków, które podobno ukrywamy przed uchodźcami. Jeszcze jeden. – Założę się, że to ważne. – A ja założę się, że nie. – Założysz się? O ten zapasowy woreczek tytoniu, który trzymasz pod mankietem lewego rękawa kurtki? – Oczywiście. – Vlora nie spuszczała wzroku ze zbliżającego się kuriera. Młoda kobieta w stopniu szeregowca podeszła do nich, wyprężyła się i zasalutowała. – Pani generał – zameldowała – przynoszę wiadomość od kapitana Davda. Vlora zerknęła na Olema. – To ważne? – spytała. – Tak jest! Kapitan informuje, że zaobserwował oddziały pościgowe Dynizyjczyków. Vlora gwałtownie wciągnęła powietrze. Ogarnął ją znajomy niepokój, bowiem ta wiadomość oznaczała, że nadchodzi bitwa, że będą ginąć żołnierze i poważnie zagrożone zostanie życie uchodźców. Ale przynajmniej widziała już wroga. Wyjęła kapciuch zza mankietu. Wręczyła Olemowi, nie zaszczycając go spojrzeniem. Cwaniaczek. – Zaprowadź mnie do kapitana Davda – rozkazała. Dolinę Hadshaw zdążono ucywilizować. Puszczę, porastającą tę część Fatrasty, zrąbano przed wiekami, pozostała po niej ziemia twarda i skalista, bardzo różniąca się od rozciągających się bliżej miasta mokradeł i żyznych plantacji na zachodzie. Tu i tam widać było skupiska wielkich farm, otoczonych murkami wzniesionymi przez farmerów z zebranych z pól kamieni. Gdzieniegdzie wyrastały skaliste pagórki porośnięte przez rzadkie kępy igliczni. Z takiego właśnie poręcznego punktu obserwacyjnego korzystało w tej chwili dwoje oficerów. Przyklękli za wielkimi głazami, dającymi im dobrą osłonę. Kapitan Davd miał dwadzieścia kilka lat, ciemne włosy i dziecinną twarz bez cienia zarostu. Poplamionymi prochem palcami stukał w łoże starego garłacza. Vlorę przywitał skinieniem głowy. Obok niego leżała starsza kobieta o siwiejących ciemnoblond włosach, Norrine. Oparła karabin o gałąź i patrzyła wzdłuż lufy. Szukała wzrokiem celu, który tylko ona była w stanie dostrzec. Zawodowy żołnierz zdziwiłby się pewnie, widząc dwoje kapitanów przeprowadzających zwiad, lecz w rzeczywistości nie było w tym nic niezwykłego. Jak sama Vlora – i Davd, i Norrine byli magami prochowymi. Przyjęcie odrobiny czarnego prochu dawało im większą siłę i szybkość, poprawiało wzrok i słuch. Byli idealnymi zwiadowcami. Vlora wykorzystała doświadczenia swego mentora, nadała pozostającym pod jej dowództwem magom prochowym stopnie oficerskie wraz z dodatkowym przywilejem: odpowiadali tylko przed nią. Oprócz doskonałej przydatności do funkcji zwiadowczych magowie prochowi mieli jeszcze jedną zaletę: potrafili strzelać z broni palnej na fantastyczne odległości z celnością właściwą tylko im. – Norrine ma na celowniku oficera. – Davd szeptał, lecz i tak nie był w stanie ukryć podniecenia. – Jedno słowo, a Dynizyjczycy będą mieli jednego zakutego łba mniej do wydawania rozkazów. Vlora prychnęła. Wśród jej ludzi przyjęło się nazywać agresorów „zakutymi łbami” ze względu na używane w ich armii hełmy przedziwnego kształtu. Powstrzymała Norrine, delikatnie kładąc dłoń na jej ramieniu. – Może najpierw powiecie mi, co się dzieje, a potem zaczniecie zabijać? Davd miał bardzo zawiedzioną minę. Norrine pokazała Vlorze wyprostowany kciuk, ale cały czas trzymała cel na muszce. – No więc...? Młody kapitan zrobił Vlorze miejsce obok siebie. Położyła się na twardej ziemi między zwiadowcami. Wyjrzała nad kryjącym ich głazem. Z kieszeni na piersi wyjęła ładunek prochu, rozcięła papier paznokciem, przyłożyła go do dziurki od nosa i niuchnęła. Jej zmysły rozjaśniły się nagle, dźwięki, kolory i zapachy nabrały niezwykłej ostrości, a obrazy zbliżyły i wyostrzyły. Vlora powiodła wzrokiem wzdłuż Szlaku Hadshaw, aż w jej polu widzenia znalazł się oddział żołnierzy. Trans prochowy pozwolił generał widzieć szczegóły niczym z odległości pięćdziesięciu jardów. Przede wszystkim oceniła siły przeciwnika. Duża praktyka pozwoliła oszacować liczebność oddziału na blisko pięciuset żołnierzy, znajdujących się w tej chwili dwie mile od nich. Wszyscy mieli na sobie srebrne napierśniki i jaskrawoniebieskie mundury dynizyjskich formacji. Blisko połowę stanowili konni. To była nowość, podczas ataku na Landfall Dynizyjczycy nie mieli konnicy. Oddział przemieszczał się szybko, wierzchowce kłusowały, żołnierze biegli truchtem. Od czasu do czasu do oddziału dołączali inni jeźdźcy. Wyłaniali się zza wzgórz na wschodzie lub przebywali rzekę brodem od zachodu. Gońcy doręczali rozkazy, a następnie przekazywali wieści na południe. – Straż przednia – powiedziała Vlora głośno. – Regularnie dostarczająca meldunki – przytaknął Davd. – Założę się, że wyprzedzają siły główne o zaledwie kilka mil. Badają teren i pewnie chcieliby zaangażować nasze odwody. – Jak na straż przednią, poruszają się bardzo szybko – zauważyła Vlora. – Trudno zaprzeczyć. Vlora odetchnęła głęboko, urywanie. Jej armię – i uchodźców, których strzegła – od oddziałów pościgowych Dynizyjczyków dzieliło tylko pięć mil. Jeśli ich siły główne poruszają się w tempie awangardy, do bitwy może dojść jeszcze dziś, przed zapadnięciem nocy. Jeśli nie będą się spieszyć, ma dwa dni na przygotowania. Vlora nie mogła się zdecydować, czy ma poganiać uchodźców, nadrobić jeszcze kilka mil przed zachodem słońca, idąc w tylnej straży, czy też lepiej będzie od razu zająć stanowisko obronne. – Wy dwoje, potrzebuję informacji. Armia przeciwnika ma być obserwowana przez cały czas, muszę znać jej liczebność i wiedzieć, jak szybko maszeruje. Nie życzę sobie żadnej strzelaniny. Nie dajcie się zauważyć. Z tymi słowy Vlora odczołgała się przez krzaki i wróciła do gońca, z którym tu przyszła. – Nawiązaliśmy kontakt z nieprzyjacielem – oznajmiła. – Dopilnuj, by ktoś przygotował mi karabiny, a potem poinformuj majora Gustara i pułkownika Styke’a, że mają zmiażdżyć straż przednią. Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nPodziękowania Przede wszystkim dziękuję mojej wspaniałej redaktorce, Brit Hvide, prowadzącej moją rękę podczas pisania tej książki od samego początku do samego końca. Kolejne części cyklu stawiają spore wymagania, a Brit przejęła redakcję od tomu drugiego, jakby nigdy nie robiła nic innego. Dziękuję agentce, Caitlin Blasdell, za ciągłe, nieprzerwane wsparcie. Wraz ze swymi koleżankami i kolegami z Liza Dawson Associates zapewniają mi komfort życia z pisania, a jest to dar, od którego nie ma większych. Dziękuję żonie, Michele. To ona czyta wszystko, co napisałem, i to ona zostawia odciski swych palców na każdej stronie każdej książki o magach prochowych. Nie mógłbym nawet marzyć o pisaniu bez jej pomocy. Nie wolno mi nie wspomnieć także o beta-czytelnikach: Marku Lindbergu, Joshui Mulliganie, Samie Baskinie, Wyatcie Nevinsie i Peterze Keepie. Dziękuję wspaniałym pracownikom Orbit, którzy pomagają mi wydawać te wspaniałe książki. I wreszcie dziękuję Wam wszystkim za to, że mnie czytaliście i czytacie. Bez Was niczego bym nie osiągnął.\nCopyright © by Brian McClellan Copyright © by Fabryka Słów sp. z o.o., Lublin 2019 Tytuł oryginału Gods of Blood and Powder. Wrath of Empire Wydanie I ISBN 978-83-7964-444-5 Wszelkie prawa zastrzeżone All rights reserved Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. Projekt i adiustacja autorska wydaniaEryk Górski, Robert Łakuta Ilustracja na okładce Mariusz Kozik Projekt okładki, ilustracje oraz mapyblack gear Paweł Zaręba TłumaczenieKrzysztof Sokołowski Redakcja Karolina Kacprzak KorektaAgnieszka Pawlikowska Skład wersji elektronicznej pan@drewnianyrower.com Sprzedaż internetowa Wyłączny dystrybutor Dressler Dublin sp. z o.o. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 tel. (+ 48 22) 733 50 31/32 e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl www.dressler.com.pl WydawnictwoFabryka Słów sp. z o.o. 20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91 www.fabrykaslow.com.pl e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl www.facebook.com/fabryka instagram.com/fabrykaslow/\nBogowie Krwi i Prochu 2: Gniew Imperium\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Bogowie_Krwi_i_Prochu_2__Gniew_Imperium-ebookRO/p1141936i1297559" target="_blank" title="Bogowie Krwi i Prochu 2: Gniew Imperium [Brian McClellan] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bogowie Krwi i Prochu 2: Gniew Imperium [Brian McClellan] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Bolesław Jedryszczak. Wspomnienie :: WLKP24.info\n* 06.06.1921 ✝ 10.11.1977\nBolesław Jędryszczak urodził się 6 czerwca 1921 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Po ukończeniu szkoły powszechnej podjął naukę w Gimnazjum Handlowym. Z chwilą wybuchu II wojny światowej wraz z rodziną uciekł przed wojskami hitlerowskimi do Lwowa. Po wkroczeniu oddziałów sowieckich postanowił przedostać się do Krakowa. Pod Przemyślem został jednak aresztowany i wywieziony na Syberię. Trafił do łagru pod Tomskiem, gdzie pracował przy wyrębie lasu i zbiorze bawełny. Trudne warunki sanitarne spowodowały, że zachorował na tyfus. Okres rekonwalescencji wykorzystał na tworzenie szkiców przedstawiających barak, w którym mieszkał. Wykonał je na małych skrawkach papieru. W 1942 roku zgłosił się do Armii Polskiej i wraz z nią przez Nowosybirsk i Karagandę dotarł do Taszkientu, gdzie został żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych. Następnie przez Iran, Irak, Palestynę i Egipt przedostał się do Południowej Afryki, gdzie w Johannesburgu rozpoczął naukę w szkole podchorążych. Ukończył ją w Edynburgu. 6 czerwca 1944 roku, wraz z I Dywizją Pancerną generała Stanisława Maczka wylądował w Normandii w ramach wielkiej operacji wojsk alianckich. Brał udział w walkach pod Falaise i Chambois, wyzwalając północną Francję, Belgię i Holandię. W kwietniu 1945 roku brał udział w wyzwalaniu obozu kobiecego w Oberlangen, gdzie przebywali jeńcy z powstania warszawskiego. Tam poznał swoją przyszłą żonę. Szlak bojowy zakończył 5 maja 1945 roku w Wilhelmshaven. W 1947 roku wyjechał z Niemiec do Anglii. Po demobilizacji dywizji wojenne szkice oraz prowadzoną przez siebie księgę pułku przekazał do Muzeum im. generała Sikorskiego w Londynie. W czerwcu 1948 roku powrócił do kraju i podjął pracę w Wydziale Budownictwa Urzędu Miejskiego w Ostrowie. W latach 1951-1956 był zatrudniony w ostrowskiej filii Kaliskiego Przedsiębiorstwa Budowlanego. Po powstaniu Ostrowskiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego został tam zatrudniony na stanowisku kierownika działu rozliczeń. Równolegle doskonalił swoje umiejętności, kształcąc się w Technikum Budowlanym w Poznaniu. Pracę zawodową łączył ze swoją pasją artystyczną. Dążył do integracji środowiska plastycznego, aktywnie działając w grupach istniejących w Domu Kultury Kolejarza i w Klubie Nauczyciela. Uczestniczył w wielu wystawach i plenerach na terenie całego kraju. W 1976 roku w Klubie Nauczyciela zorganizował swoją wystawę indywidualną, na której zaprezentował obrazy olejne, akwarele, gwasze i rysunki. Ze szczególnym upodobaniem malował stare chaty wiejskie, miejskie podwórka i wiatraki.\nZginął w wypadku drogowym, jakiemu uległ 10 listopada 1977 roku, jadąc służbowo na budowę do Milicza. Jego sylwetkę przypomniano w 1998 roku w wydanej przez Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego publikacji poświęconej zmarłym plastykom.


Rakieta do squasha Burton Superlite - Internet's Best Online Offer Daily - iBOOD.com\nRakieta do squasha Burton Superlite\nSuperlite to rakieta dla zaawansowanych graczy. W pełni grafitowa rakieta ma dużą powierzchnię styku, która zapewnia dużą siłę i kontrolę podczas uderzeń. Przy 135 gramach jest to bardzo lekka rakieta, dzięki czemu nadaje się do szybkiej gry.\nSuperlite ma wszystkie elementy, które poprowadzą Cię do zwycięstwa!\n(i) Rakieta jest dostarczana z naciągiem.\nTyp: rakieta do squasha Superlite\nBardzo lekka - 135 g\nRodzaj: pełny grafit\nPokrycie: Ashaway Supernick XL\nWielkość liścia: 500 cm²\nWzór: 14 x 19 mm\nDługość: 68,8 cm\n(i) Rakieta jest dostarczana z naciągiem


II ogólnopolski zlot członków klubu KIA 4x4 - MotoGazeta (3332) - MotoNews.pl\nW dniach 18-20 kwietnia 2008 odbędzie się drugi już zlot członków klubu KIA 4x4. Tym razem miłośnicy off roadu spotkają się w Giżycku na Mazurach. W programie imprezy firma Kia Motors Polska przewidziała wiele atrakcji, takich jak ...\n...pływanie najszybszym pontonem w Polsce wykorzystywanym przez jednostki specjalne, szkolenia strzeleckie, wysokościowe, zajęcia z walki wręcz, jazdę quadami i wiele innych... Nad bezpieczeństwem uczestników czuwać będą byli żołnierze i instruktorzy elitarnej jednostki specjalnej GROM.\nW trakcie zlotu klubowicze będą mieli okazję podziwiać przepiękne mazurskie widoki oraz sprawdzić swoje umiejętności prowadzenia samochodu w przygotowanych konkurencjach. W czasie weekendowego zlotu nie tylko będzie można spędzić czas z rodziną, ale także wymienić doświadczenia z posiadaczami takich samych samochodów. Ważne jest też, że będzie z kim porozmawiać o konkretach: zapytać kolegów, czy przedstawicieli firmy o praktyczne porady. Będzie można coś podpatrzeć, także samodzielnie wypróbować, poczuć jaka jest różnica między jazdą seryjnym a przebudowanym autem. Dla wszystkich uczestników przewidziane są upominki a dla najlepszych atrakcyjne nagrody.\nOsoby zainteresowane wzięciem udziału w zlocie znajdą więcej szczegółów na stronie www.kia-4x4.pl\nKlub miłośników samochodów KIA z napędem na cztery koła rozpoczął swoją działalność w 2007 roku. Do klubu mógł i może się zapisać każdy posiadacz Sorento, Sportage'a czy Retony, niezależnie od rocznika auta, jego stanu czy wierności oryginałowi. Wystarczy wejść na stronę www.kia-4x4.pl, wypełnić formularz zgłoszeniowy a następnie przesłać go na adres 4x4@kia.pl. Każdy członek klubu otrzymuje imienną kartę członkowską, która upoważnia do zniżek na usługi serwisowe w autoryzowanych warsztatach KIA Motors Polska, zniżek na oryginalne części zamienne oraz do udziału w planowanych ogólnopolskich zlotach członków klubu Kia 4x4 oraz posiadaczy samochodów Kia z napędem na cztery koła.\nPierwszy zlot członków klubu KIA odbył się w czerwcu ubiegłego roku w Bieszczadach. Wzięło w nim udział blisko 100 osób i ponad 40 samochodów Soretno i Sportage. Spotkania miłośników rodzinnego off-roadu staną się już wkrótce tradycją w firmie KIA Motors Polska. Każdego roku firma organizować będzie dla swoich klientów i klubowiczów imprezy integracyjne, w czasie których uczestnicy będą mieli okazję nie tylko do wspólnego pokonywania terenowych przeszkód, ale również do spotkań w miłym, przyjacielskim gronie. "Jestem przekonany, że zloty członków klubu Kia 4x4 staną się sposobem na realizowanie wspólnej pasji, jaką jest aktywny wypoczynek i poznawanie walorów użytkowych samochodów z napędem 4x4" - mówi Wojciech Szyszko, Dyrektor Zarządzający Kia Motors Polska.


Jak to jest ogolnie z tym podrozowaniem? | my travel inspirations\nJak to jest ogolnie z tym podrozowaniem?\nTomasz / 4 Mar 2017\nJakie jest twoje hobby? Czesto to pytanie widzimy w CV lub w ankiecie. Ludzie czesto odpowiadaja – podroze. Ale o jakie podrozowanie tak na prawde chodzi? Wyjazd na wakacje to nie podrozowanie, urlop w zamknietym kurorcie hotelowym na Teneryfie, to tez nie podrozowanie. Ludzie czesto myla odpoczynek z podrozowaniem. Oczywiscie jedno nie wyklucza drugiego, ale czesto jedno nie idzie w parze z drugim.\nMiec mozliwosci, by podrozowac to dar sam w sobie. Mozesz miec checi, ale nie miec srodkow, mozesz miec pieniadze, ale tak na prawde brak mozliwosci, by to robic. Ale nawet jesli sie ma mozliwosci to i tak konczy sie w przyczepie kempingowej, kilkadziesiat kilometrow od domu i nic nie robieniu przez dwa tygodnie. Zeby podrozowac trzeba miec pewnien sposob myslenia, pewnien typ charakteru, styl zycia. Trzeba troche byc samotnikiem albo moze nawet bardzo, chodzic swoimi sciezkami, miec chec odkrywania czegos nowego. Trzeba miec w sobie ta nute odkrywcy. Trzeba tez byc troche odwaznym, nie bac sie swiata, wiedziec jak sobie poradzic w trudnej sytuacji.\nNie ma mozliwosci, by odbyc udana podroz bez planowania. Czy jestes bogaty i zrobia to za ciebie inny, czy troche mniej bogaty i robisz to samemu, nie da sie wykorzystac czasu do maksimum, jesli sie go nie zaplanuje. Sam spedzam cale dni, a nawet tygodnie planujac i analizujac, dzien po dniu, czy nawet godzina po godzinie, jak wyjazd bedzie wygladal. Najwieksze znaczenia ma to, kiedy wyjezdza sie daleko. Sam stosuje zasade, wykorzystaj czas w danym miejscu na swiecie tak, jakbys mial juz tam nigdy nie wrocic. Biorac pod uwage ilosc miejsc na swiecie, do zobaczenia, tak moze byc. Masz jedna szanse – wykorzystaj ja! Nie daj sie niczym zaskoczyc, bo podczas podrozownia nie ma czasu na szukanie substytutow.\nPodroze ucza bardziej niz niejeden uniwersytet. Oczywiscie chodzi tu o podrozowanie z elementem zwiedzania, lokalnymi wycieczkami z przewodnikami lub robieniem tego na wlasna reke. Mozesz czytac o czyms w ksiazce, ale kiedy zobaczysz to na wlasne oczy, to wszystko nabiera sensu. Jest tez element poznawania nowych ludzi, rozmowy, wymiany pogladow, dowiedzenia sie czegos nowego.\nWyjazdy kosztuja i nie ma co tego ukrywac. Koszty wyjazdu to pewnie glowny powod dlaczego niektorzy nie moga podrozowac. Jest to problem, ktorego nie da sie do konca wyeliminowac. Chyba, ze ktos wygra w lotto albo chociaz nagle zacznie wiecej zarabiac. Jednak podrozowanie w ostatnich latach bardzo stanialo. Dalekie podroze wydaja sie najbardziej ekscytujace, ale nasza Europa tez ma wiele do zaoferowania. Tani lot, tani hotel, wszystko to jest do ograniecia, wszystko zalezy od tego jak jestesmy zdeterminowani. Ludzie podrozuja tanio i ekskluzywnie, jest to jedna z tych dziedzin zycia, ktora moze byc dostosowana do mozliwosci kazdego z nas. Wiele tez zalezy od naszych priorytetow w zyciu, a raczej tego na co sie wydaje pieniadze. Podroze moga byc wypchniete z listy wydatow przez spotkania ze znajomymi, imprezy czy zakupy. To wszystko bardzo indywidualne wybory kazdego z nas.\nTolerancja, to bardzo modne teraz slowo. Czesto jest uzywane w niewlasciwy sposob, do wymuszenia pewnego zachowania albo wrecz przeciwnie, jako usprawiedliwienie dla niego. Tolerancja to brzydkie slowo, oznacza po prostu, ze cos sie “toleruje”, to jakby powiedzenie, ze nie zwraca sie na cos uwagi, dopoki nie stanie nam to na drodze. Podroze ucza czegos o wiele bardziej waznego w zyciu – akceptacji. Nie mozna sie tego nauczyc w domu czy w swoim srodowisku, ktore czesto sklada sie z ludzi i pogladow nam podobnych. Kiedy stajemy twarza w twarz z odmienna kultura, zwyczajem, kiedy osoba tam mieszkajaca tlumaczy, pokazuje nam jak cos na prawde wyglada, dlaczego to robia, po co to robia, wtedy mozemy to zrozumiec. Mozemy sie z tym nie zgodzic, mozemy to polubic, ale na pewno akceptujemy, ze to jest. Znalezienie odpowiedzi na nasze watpliwosci czy pytania u zrodla, jest niezmiernie wazne, szczegolnie w dziesiejszych czasach, gdzie postprawdy wylewaja sie z wszystkiego czego sie czlowiek nie dotknie.\nPodroze z pewnoscia w jakis sposob uzalezniaja i to w sumie nie jest az takie dziwne. Wedlug naukowcow, samo planowanie podrozy, uwalnia w mozgu podobne reakcje, jak kiedy kupimy sobie prezent. Sa to na pewno pozytywne emocje, ktore w jakis sposob uzalezniaja. Jest jednak inna emocja, ktora czestwo towarzyszy podrozom, cos co stalo sie motywem przewodnim dla mnie – inspiracja. Nie umialbym pojechac do jakiegos miejsca bez czegos, co by mnie do tego zainspirowalo. Inspiracje ida pod reke z podrozowaniem na kazdym jego etapie. Cos musi zainspirowac, zeby jakies miejsce, w danym momencie, stalo sie dla nas bardziej atrakcyjne, niz jeszcze kilka miesiecy wczesniej. Szukanie konkretnych miejsc do odwiedzenia pobudza nasza wyobraznie. A co najwazniejsze, sam czas spedzony na wyjezdzie, odwiedzone miejsca, spotkani ludzie, moga nas zainspirowac do zmiany czegos w naszym zyciu, w nas samych.\nWspomnienia to rzecz najcenniejsza, ktora zostanie z nami na zawsze. To co bedzie tkwilo w naszej pamieci, nikt nam nie zabierze. Emocje, przezycia, interakcje z innymi, zmienia nas i nasz sposob patrzenia na swiat. I mam nadzieje, ze w jakis minimalny sposob zmieniaja nas na plus.\n4 Mar 2017 in FELIETONY.\nDlaczego uwielbiam Ryanaira?\nOpinia: EasyJet Klasa Ekonomiczna Londyn Stanstead (STN) – Neapol (NAP)\n← wDrodze: Makao, Chiny\nDlaczego uwielbiam Ryanaira? →


Przygody Mikołajka: 2015\nOdkrywając smaki z dzieciństwa, którymi chciałam się podzielić z Mikołajkiem, trafiłam w chaosie wspomnień na ciasto z rabarbarem. Drożdżowe. Wyrośnięte hen ponad blachę. Z kruszonką i cukrem pudrem. Podawane do kompotu w przedszkolach, na koloniach i obozach. Do kupienia latem w cukierniach. I dokładnie takie upiekłam.\nMam też już swój niezawodny patent na to, aby ciasto było puchate jak na glutenie, jednocześnie wilgotne i aromatyczne, i mimo użycia kaszy jaglanej, żeby nie było gorzkie.\nSkładniki na ciasto wielkości małej blachy (pół klasycznej)\n300 gramów kaszy jaglanej przelanej wrzątkiem i odcedzonej, przepłukanej zimną wodą, ociekniętej na sitku i przesuszonej np przez noc, zmielonej na mąkę ( wtedy nie jest gorzka) - można użyć mąki jaglanej, ale to nie to samo. Ta kasza wcale nie jest wilgotna i normalnie się mieli.\n250 gramów mielonych płatków owsianych bg lub mąki owsianej bg\n500 ml wody lub mleka roślinnego (np organicznego z wanilią) - lub więcej, w zależności od wilgotności mąki i gatunku płatków owsianych\n100 gramów masła klarowanego lub dla wegan oleju kokosowego lub margaryny roślinnej\nłyżka ekstraktu waniliowego (pominąć, jeśli dodane jest mleko z wanilią)\n100 gramów cukru trzcinowego bio brązowego\nopakowanie suchych drożdży (7gr)\n3 - 4 łodygi rabarbaru obrane ze skóry i pokrojone w kostkę\nCukier trzcinowy bio do smaku (ja dodałam około 1/2 szklanki do ciasta i drugie tyle do kruszonki, bo ciasto było pieczone dla prababci Miko, która kocha słodkie ;)\nSzklanka zmielonej kaszy jaglanej\nOkoło 2 łyżek masła klarowanego lub innego tłuszczu\nCukier trzcinowy bio (1/2 szklanki) lub inny sypki (np ksylitol) - można pominąć dla amatorów mocnych rabarbarowych wrażeń\nDo mąki w urządzeniu mieszającym dodawać stopniowo tłuszcz, aż do pojawienia się grud czyli kruszonki ;) Może się okazać, że będzie potrzeba ciut więcej mąki lub ciut więcej tłuszczu. Ale efekt wart jest prób i błędów ;)\nKaszę jaglaną przepłukać wrzątkiem, zostawić do ocieknięcia. Zmielić na mąkę lub użyć mąki jaglanej.\nPłatki zmielić na mąkę lub użyć płatków owsianych.\nWymieszać ze sobą wszystkie suche składniki, w tym drożdże.\nWymieszać ze sobą wszystkie mokre składniki.\nZe względu na łupiny babki jajowatej dodawać mokre składniki do suchych stopniowo, cały czas dokładnie mieszając najlepiej mechanicznie. Jeśli masa będzie mimo wszystko za gęsta, dodać jeszcze wody lub mleka. Należy uzyskać efekt lejącej się lekko, gęstej masy.\nPrzelać masę do formy (ja wylewam na papier do pieczenia).\nW masę wkładać kawałki rabarbaru, kawałek koło kawałeczka. Można je obtoczyć w mące ziemniaczanej, tapioce, inulinie lub w karobie.\nZostawić około 40 minut do wyrośnięcia.\nPiec 30 minut na temp 180 stopni.\nWyjąć, posypać kruszonką, piec kolejne 15 - 20 minut do zrumienienia się kruszonki.\nPosypać pudrem ksylitolowym.\nMy jemy zawsze gorące :D, ale następnego dnia jest jeszcze lepsze :)\nBardzo smacznego :D\nAutor: Mama Magenisiowa o 23:22 1 komentarz:\nEtykiety: bez glutenu, bez jaj, bez kazeiny, ciasta, drożdże, kasza jaglana, pieczone, płatki owsiane, PRZEPISY MAMY MAGENISOWEJ, smaki dzieciństwa, wegańskie, wiosna\nAutor: Mama Magenisiowa o 22:51 Brak komentarzy:\nAutor: Mama Magenisiowa o 21:03 Brak komentarzy:\nTrzeci tydzień z chorobą.\nNie było ich przez kilka lat, a teraz wróciły i wygląda na to, że się zadomowiły.\nNajpierw coś "siedziało" Miko na oskrzelach, a teraz rotawirus.\nŻe jest więcej prania.\nŻe znów śpię na raty.\nŻe czas się zatrzymał i rozciągnął, przyjmując jeszcze więcej obowiązków i czynności, jakie można ogarnąć lub nie można, ale trzeba.\nŻe jest przednówek.\nŻe zaraz zabiorą nam jedną godzinę snu.\nŻe Miko źle znosi chorowanie.\nJest pobudzony i nieszczęśliwy.\nŻe okupuje kanapę.\nŻe wydaje dość sporo niezróżnicowanych natężeniem dźwięków.\nŻe bez przedszkola się nudzi... i tęskni za regularnością swojego życia poza kanapą.\nZa to dzień jest coraz dłuższy, coraz jaśniejszy.\nDziś o 4.00 jakaś szalona sikorka na dachu wyśpiewywała pieśni godowe.\nŚwiat jest coraz piękniejszy, a Witamina C pomaga :)\nAutor: Mama Magenisiowa o 13:51 2 komentarze:\nEtykiety: choroba, wiosna, żebym rozumiał innych ludzi inne języki inne cierpienia\nAutor: Mama Magenisiowa o 11:52 1 komentarz:\nJest mnie rok więcej.\nRok więcej doświadczeń.\nRok więcej pomysłów.\nRok więcej radości i smutków.\nRok więcej czekania z nadzieją.\nCoraz lepiej poruszam się w zawiłym świecie Smith - Magenis.\nCoraz lepiej sobie radzę.\nJuż nie chodzę po omacku...\nMikołaj już mówi.\nPrzyzwyczaiłam się do pobudek w nocy.\nDo dnia, który zaczyna się wcześniej i do senności w dzień, do zmęczenia wieczorem.\nDo tego, że w każdej chwili Mikołajowi może się coś nie spodobać. Albo czegoś nie zrozumie. Albo inaczej coś sobie wyobrażał.\nŻe będzie wtedy krzyczeć. Bardzo głośno.\nŻe może próbować bić, kopać, drapać.\nAlbo rzucać czym popadnie.\nAlbo, że ktoś nie zrozumie jego...\nŻe odmówi jedzenia.\nA może to będzie piękny dzień.\nMoże Mikołaj będzie chciał założyć skarpetki.\nNie będzie śpiewał o 4:30\nChętnie umyje zęby i sam założy buty.\nBo nigdy nie wiadomo. I to jest jedyny pewnik.\nCo roku pytam się siebie, czego się nauczyłam.\nPrzez ten rok nauczyłam się, że nigdy nie wiadomo.\nŻe nie ma stałych rzeczy.\nŻe plany, założenia i cele mijają się z Zespołem Smith-Magenis.\nI że to jest jedyny pewnik.\nPrzyjęcie tego, czego nie rozumiem, takiego jakim jest, przynosi niezwykłe ukojenie....\nAutor: Mama Magenisiowa o 19:35 4 komentarze:\nbułeczki bananowe z kaszą jaglaną na niedzielne śniadanie\nPiekłam ciemno noco na niedzielne śniadanko na gorącą prośbę Miko (Mamusiu, będzie chlebek???) Emotikon smil\nPrzepis pochodzi stąd, ale piekłam inaczej, bo zamiast ryżu użyłam ugotowanej jaglanki. Muszę powiedzieć, że dużo bardziej smakują mi z jaglaną niż z ryżem.Mąka z ryżu jaśminowego zrobiła też swoje dla smaku;)\nA teraz zrobię próbę z mąką owsianą, bo okazało się, że Daniel nie może ryżu.\nPolecam na niezobowiązujące niedzielne śniadanka.\nBułeczki wychodzą delikatnie słodkie.\n400 gr mąki ryżowej (np z ryżu jaśminowego - nie musi być odmiana kleista, może być też basmati lub każda inna)\n150 gr ugotowanej kaszy jaglanej na sypko\nopakowanie suchych drożdży 7 gramów bio\nsok z 1 pomarańczy (genialny pomysł Nataszy)\n1. Banany zgnieść widelcem, zalać sokiem z pomarańczy.\n2. Mąkę wymieszać z drożdżami, dodać wodę, dokładnie wymieszać. Dodać do bananów.\n3. Dodać ugotowaną wystudzoną kaszę jaglaną oraz sól.\n4. Wszystko wymieszać delikatnie łyżką.\n5. Przelać do foremek na bułeczki lub formy na chleb - też wyjdzie ;)\n6. Odstawić na 20 minut do wyrośnięcia.\n7. Piec 30 minut 180 stopni (chleb 40 - 50 minut ) - do suchego patyczka.\nAutor: Mama Magenisiowa o 23:35 2 komentarze:\nEtykiety: banany, bez cukru, bez glutenu, bez jaj, bez kazeiny, bułki, chleb, drożdże, jaglanka, mąka ryżowa, pieczywo, PRZEPISY MAMY MAGENISOWEJ\nNie lubię wyrzucać choinki.\nDla mnie to strata.\nDlatego przez wiele lat jej nie miałam.\nDrut owinięty zielonymi igłami z tworzywa, pachnący plastikiem, to nie choinka.\nNasza choinka, którą upolował tatuś, stała jeszcze do soboty.\nMiko codziennie włączał lampki.\nByła w świetnej formie. Nie sypała igłami. Piła wodę. Zadomowiła się. Stanowiła miłe dla oka alternatywne źródło światła.\nAle w zeszłym tygodniu poczułam, że nadszedł jej czas...\nW poniedziałek powiedziałam Miko, że musimy pożegnać się z choinką.\nŻe trzeba ją wyrzucić.\nŁzy. Złość. Żal. Smutek w barwach Smith-Magenis. Na ostro.\nWe wtorek rozmawialiśmy o tym znów.\nŁzy. Wściekłość. Powtórka z rozrywki.\nKoło środy Miko sam mnie poinformował, że będziemy wyrzucać choinkę. Płakał.\nW czwartek pytał się, kiedy.\nW piątek ostatecznie ją rozebraliśmy.\nMikołaj, ta choinka była tu dla Ciebie.\nUbieraliśmy ją razem.\nWyciągałeś spod niej prezenty.\nMiałeś swoje pachnące igliwiem Święta.\nRozbierałeś ją z bratem, stojąc na drabinie i sypiąc wszędzie igłami.\nW piątek nauczyłeś się znów, że wszystko przemija i że wszystkim trzeba się pożegnać.\nOdrobiliśmy kolejną lekcję, Mikołajku.\nAutor: Mama Magenisiowa o 17:27 2 komentarze:\nEtykiety: emocje, małe radości, małe smutki, przygody Mikołajka, smith-magenis, święta, tatuś magenisiowy, zima, żebym rozumiał innych ludzi inne języki inne cierpienia\nczekoladowy sernik jaglany jagielnik z nutą pomarańczy bez glutenu wegański\nTen jagielnik powstał przypadkiem.\nMiał być na zimno, jak w poprzednim przepisie, ale postanowiłam dodać kakao... a potem jeszcze przyszło mi do głowy, żeby go upiec :D\nNa pewno prosty.\nPodobno smaczny ;)\n400 gramów suchej kaszy jaglanej\nduża miseczka około 220 gramów namoczonych daktyli /moczę około 1 godziny, więcej nie trzeba, ale można/ lub około lub 100 gramów cukru bio trzcinowego/ksylitolu\n2 łyżki tłuszczu kokosowego *w wersji dla wegan lub masła klarowanego\n2 kopiaste łyżki kakao w proszku\nskórka otarta z jednej bio pomarańczy (niewoskowanej)\n1 łyżka ekstraktu z wanilii lub ziarenka z jednej wanilii burbońskiej\n1 łyżeczka startego na drobnej tarce żywego imbiru - nie w proszku (można pominąć, jednak ja najbardziej lubię z imbirem) - jeśli proszek, około 1/3 łyżeczki\n1. Kaszę ugotować w soku z pomarańczy wraz z włóknami z wyciskania, ale bez pestek (uzupełnić potrzebną do gotowania ilością wody).\n2. Ugotowaną kaszę zblendować z daktylami lub cukrem/ksylitolem, tłuszczem, ekstraktem z wanilii, kakao, skórką z pomarańczy oraz imbirem na jednolitą masę. Sprawdź, czy jest dla Ciebie wystarczająco słodka, jeśli nie, dodaj słodziwa.\n3. Masę przelej na wyłożoną papierem tortownicę. Może sprawiać wrażenie, że tężeje. To za sprawą pektyn z pomarańczy.\n4. Włożyć do nagrzanego do 220 stopni piekarnika, po 10 minutach zmniejszyć temp do 175 stopni i piec jeszcze około 70 minut.\n5. Zostawić w piekarniku do ostygnięcia.\n6. Wystudzone ciasto włożyć do lodówki na 12 godzin. Podawać po uprzednim schłodzeniu.\nNie wszyscy mają cierpliwość, by tyle czekać, można zjeść, jak tylko ostygnie, jednak najlepsze jest dzień po upieczeniu :)\nAutor: Mama Magenisiowa o 22:33 Brak komentarzy:\nEtykiety: bez cukru, bez glutenu, bez jaj, bez kazeiny, kasza jaglana, na słodko, pomarańcze, PRZEPISY MAMY MAGENISOWEJ\ntest lampy do fototerapii fotovita Ultra-Viol - na leczenie bezsenności i poprawę nastroju\nSzukałam, głowiłam się, myślałam, co zrobić, żeby Mikołaj wreszcie zaczął spać, ponieważ nie dajemy już rady tak funkcjonować....\nChoć brak snu w zespole Smith-Magenis jest jednym z charakterystycznych objawów i jak do tej pory nieuleczalnym, postanowiłam się nie poddawać.\nSkoro zaburzenia snu oraz nastroju mogą być zależne od ilości światła w dzień, a latem Mikołaj lepiej śpi (około jednej pobudki do dwóch pobudek i wstaje około 4-5 rano) i sen pogarsza się wraz ze zmianą pogody na jesień (około 3-5 pobudek lub pobudka o 00.00 i brak dalszego snu), postanowiłam wypróbować lampę do fototerapii.\nOkazało się, że jest firma Ultra-Viol, która oferuje taką możliwość w formie testu, co było mi bardzo na rękę, biorąc pod uwagę rozmiary lampy oraz cenę przy trudnych do określenia efektach naświetlania.\nKto nie sprawdzi, ten nie wie.\nZamówiłam średnią - dostępne są trzy wielkości.\nMała wydawała mi się trudna do współpracy z Mikołajkiem, ponieważ trzeba się znajdować w jej bezpośredniej odległości - byłaby idealna dla osób mniej ruchliwych ;)\nDuża to już gabaryty przemysłowe.\nŚrednia oświetla cały pokój, w którym się jest, więc Miko może się poruszać zgodnie ze swoim charakterem, a luksy robią i tak swoje :)\nWg zaleceń producenta naświetlanie powinno się rozpocząć rano i wczesnym wieczorem (dwie godziny przed snem).\nW praktyce zapalamy ją od razu po przebudzeniu oraz po powrocie Mikołaja z terapii, czyli rano świeci od 6.00 do 7.00 a po południu świeci od 15.00 do około 18.00 - 19.00.\nKiedy Mikołajek jest zmęczony, potrafi zasnąć w jej świetle, ale nawet wtedy jej nie wyłączam.\nWpływ światła lampy na sen.\nWpływ lampy na sen u Miko zauważyliśmy po około trzech tygodniach.\nMikołaj przestał budzić się około 00.00, sen główny wydłużył się do godziny 01.00 a nawet 3.00 (!!!), a po podaniu melatoniny po pierwszej pobudce łatwiej mu zasnąć i trudniej później wybudzić. Nie są to spektakularne zmiany, a jednak są zauważalne i bardzo ułatwiają nam życie.\nNaświetlanie zaczęliśmy w połowie listopada. Zaleca się, aby naświetlania rozpocząć przed zmianą czasu letniego na zimowy i tak też zrobimy następną jesienią. Naświetlania kontynuujemy.\nPonieważ często przebywam w świetle, zauważyłam, że lepiej śpię. Choć spałam zawsze dobrze, teraz nie budzę się zmęczona, mimo niewielkiej ilości snu, nie jestem też tak zmęczona w dzień, a jeśli już jestem, to jeśli mogę, łapię 10 minutową drzemkę, która mnie całkowicie regeneruje.\nDowodem na działanie lampy jest natychmiastowa reakcja na odstawienie u Mikołajka.\nPrzez święta nie miałam głowy do naświetlań z powodu infekcji mojej i dzieci, więc Mikołaj się nie naświetlał. Po trzech dniach przestał całkowicie spać, jak wcześniej. Na szczęście szybko wróciliśmy do naświetlań i jest dużo lepiej, sen wrócił do jego "lepszej" normy.\nWpływ światła lampy na nastrój.\nWpływ na nastrój zauważyłam głównie u siebie, a potem dopiero u Mikołaja. W okres zimy weszłam bowiem inaczej. Było mi... ciepło i radośnie. Dostęp do takiej ilości światła tej jesieni sprawił, że nie opuszczał mnie dobry nastój. Żadnych smętków, żadnej melancholii. Taniec w duszy.\nU Miko zdecydowanie mniej napadów, jest spokojniejszy (!!!) myślę, że po miesiącu gdzieś około 20% w stosunku do stanu wyjściowego.\nMuszę przyznać, że mimo iż lampa jest duża i świeci jasnym, ostrym światłem, to mi nie przeszkadza mi i grzeję się chętnie w tej jasności, podobnie jak nasze koty. Efekt dla mnie jest zaskakujący, zarówno jeśli chodzi o Mikołaja jak i o mnie. Byłam dość sceptyczna co do jej działania, szczególnie, że uważałam, że ja jej nie potrzebuję. Potrzebuję!!! :)\nWniosła w moje życie więcej spokoju.\nPrawdę mówiąc to jestem zaskoczona, że to tak działa!\nAutor: Mama Magenisiowa o 23:33 4 komentarze:\nbezglutenowe bułeczki śniadaniowe na drożdżach "krakle"\nŻeby upiec bułeczki dla Miko, zmodyfikowałam przepis na chleb Marty, który ma idealne proporcje jak na znane mi chleby bezglutenowe i nie kruszy się.\nTa wersja nie zawiera jednak ani oleju ani siemienia, którego brak nie wpływa na strukturę ciasta.\nSzukałam sposobu, żeby miękkie ciasto uformować w bułeczkę, o której od czasu do czasu tęskni Mikołaj, więc do ich pieczenia używam formy Wiltona do babeczek zwanych gdzieniegdzie "cupcake" ;) i jestem z tej formy bardzo zadowolona :) Można piec je także w papilotkach czy innych formach, ba, można upiec po prostu chleb :) ale przecież nie o to tu chodzi ;)\nopakowanie suchych drożdży 7 gr.\n2 łyżki melasy z karobu lub łyżka cukru trzcinowego muscavado\nDrożdże wymieszać z mąką, dodać wodę z muscavado lub melasą, zamieszać i zostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia na około godzinę. Jeśli nie masz czasu, poczekaj, aż drożdże zaczną buzować i zmieniać strukturę mąki, jednak nie krócej niż 20 minut.\nJa mieszam wszystko w TM - suche z suchymi, mokre z mokrymi w temp 37 stopni i zostawiam TM zamknięty miarką.\n100 gramów owsianej lub jaglanej (z jaglaną są bardziej "jaglane" czyli gorzkawe, zdecydowanie smaczniejsze są z mąki owsianej)\n50 gramów mąki z amarantusa\n380 ml wody w przypadku mąki owsianej/ 350 ml w przypadku mąki jaglanej\nWłączyć piekarnik na 180 stopni, niech się nagrzewa.\nWymieszać wszystkie mąki z solą, dodać wodę i zaczyn, wyrobić na jednolitą masę.\nPrzełożyć do foremek i zostawić do wyrośnięcia na około 10 - 15 minut. Proces wyrastania musi być pod kontrolą. Bułeczki nie mogą "wyjść" z foremek.\nPiec 5 minut na 220 stopni, potem zmniejszyć na 180 i piec kolejne 20 minut.\nMożna ponacinać, ale ja tego nie robię, bo lubię ten efekt "krakle" :)\nAutor: Mama Magenisiowa o 19:39 Brak komentarzy:\nEtykiety: 4xbez, amarantus, bez glutenu, bez jaj, bez kazeiny, co lubi Mikołajek, drożdże, gryka, owies, pieczywo, PRZEPISY MAMY MAGENISOWEJ\nspecjalne podziękowanie dla firmy PERS\nZachorowałam przed Świętami, potem kolejno Mikołajek i Daniel, a potem znów ja, w drugiej turze. Dziś jest pierwszy dzień, gdy stoję na nogach, więc będę nadrabiać zaległości. A zaległości są ogromne, bo nie podziękowałam jeszcze za coś, co mnie poruszyło i wzruszyło. Za bezinteresowną pomoc mojemu dziecku. Firma PERS w tym roku przeznaczyła świąteczną pomoc dla Mikołajka.\nZamiast rozsyłać tradycyjne kartki, przesłano je elektronicznie, a zaoszczędzone pieniądze zostały przeznaczone dla Mikołajka...\nI choć już po Świętach, poczujcie tę atmosferę jeszcze raz.\nAutor: Mama Magenisiowa o 23:57 1 komentarz:\nEtykiety: niezwykli ludzie, podziękowania, święta, żebym rozumiał innych ludzi inne języki inne cierpienia\nbezglutenowe wegańskie ciasto drożdżowe z rabarbar...\nczekoladowy sernik jaglany jagielnik z nutą pomara...\ntest lampy do fototerapii fotovita Ultra-Viol - na...\nbezglutenowe bułeczki śniadaniowe na drożdżach "kr...


Pragnę tym listem poinformować o dokonaniach ostatnich 11 lat i minionego roku, a jednocześnie zwrócić uwagę na to co jeszcze przed nami.\nJeżeli chodzi o WYDARZENIA DUSZPASTERSKIE, to ważnym wydarzeniem religijnym było uroczyste nawiedzenie figury Matki Bożej Fatimskiej, która przybyła do nas specjalnie z Fatimy, żebyśmy jako wspólnota parafialna mogli uczcić 100 - lecie fatimskich objawień. Z racji uroczystości odbyły się nabożeństwa z udziałem figury Matki Bożej Fatimskiej w Klonowie, Trutnowie, Lubiewie i Lubiewicach, do których została wprowadzona procesjonalnie.\nPielgrzymki w których uczestniczyliśmy: do ziemi Świętej, do Włoch, Portugalii, Francji, Medziugorie, Kalisza, Częstochowy i Gidle .\nKilkukrotnie braliśmy udział w Drodze Krzyżowej w Wejherowie i jeden raz w Wielu.\nDwukrotnie odbyła się wizytacja kanoniczna, którą przeprowadził ks. inf. Stanisław Grunt. Ks. Diecezjalny Ryszard Kasyna wizytował naszą parafię podczas poświęcenia wieży kościoła po remoncie – 8.12.2013 r. W bieżącym roku odwiedził wszystkie szkoły i nawiedził osadzonych w Zaciszu.\nW WYMIARZE GOSPODARCZYM - oto co udało się zrealizować w ostatnich 11 latach:\nPostawiono 2 nowe krzyże na cmentarzu w Lubiewie.\nPo ok. 30 latach wykonano remont organów, które nam służą i poddawane są systematycznym konserwacjom.\nWykonano nową instalację elektryczną i nagłośnieniową w kościele\nWykonano malowanie kościoła.\nDokończono polbruk przy kościele od ulicy Hallera.\nZakupiono nowe meble do zakrystii i do przedsionka wejścia do kościoła od strony plebanii.\nZakupiono pełen zestaw wazonów i flakonów do kwiatów do ozdoby ołtarzy.\nZakupiono wykładziny i meble liturgiczne stojące w prezbiterium\nZakupiono kilka ornatów oraz inne szaty liturgiczne.\nWykonano rzeźbioną obudowę do tabernakulum.\nDwukrotnie zostały wymienione w całym kościele żarówki na energooszczędne.\nWykonano prace konserwatorskie figur kościelnych św. Antoniego, Matki Bożej i św. Józefa, przy drodze krzyżowej i ołtarzach bocznych.\nWymieniono agregat w kostnicy i odmalowano wnętrze.\nPlebania: zakupiono meble do jadalni, zamrażarkę, bojler do ciepłej wody, wykonano remont schodów i malowanie parteru i korytarza oraz wymieniono meble kuchenne.\nZakupiono figurę Matki Bożej Fatimskiej i figury Św. Michała przed plebanią.\nRemont muru cmentarza – wykonywany w ramach posiadanych środków – nr konta do wpłat na ten cel 74 8144 0005 2008 0083 6159 0001\nNajwiększą inwestycją był remont wieży Kościoła w Lubiewie z adaptacją wieży kościoła na wieżę widokową. Środki uzyskane przy zaangażowaniu Stowarzyszenia Rozwoju Gminy Lubiewo „BORY” z funduszy europejskich to 481 652,72 zł. Wkład Parafii wyniósł 166 877 zł.\nWpisano naszą świątynię do Rejestru Zabytków – od tego momentu Parafia może samodzielnie ubiegać się o środki na remont zabytków.\nW tym roku wykonano I etap - wymiany pokrycia dachowego wraz z obróbkami blacharskimi na budynku kościoła w Lubiewie. Całkowity koszt 114 285,71 zł. Wkład Parafii wynosi 30%. Uzyskane dofinansowanie z funduszy europejskich to 80 tys. zł.\nŁączna suma kolekt gospodarczych w bieżącym roku wyniosła 18 914 zł.\nJeżeli chodzi o PLANY NA NAJBLIŻSZY ROK.\nPlany dotyczą głównie prac przy rozpoczętym remoncie dachu i elewacji kościoła. Na ten cel składamy wnioski o wsparcie finansowe do różnych instytucji.\nDo każdej inwestycji potrzebny jest wkład własny parafii. Bez pomocy nas Wszystkich Parafian ciężko będzie zrealizować bardzo potrzebne i konieczne inwestycje. Przez te wszystkie lata mojej posługi nie zawiodłem się na Was i również teraz GORĄCO PROSZĘ O DAR SERCA ZŁOŻONY PRZEZ PARAFIAN.\nDziękując Wam Drodzy Parafianie, za wieloletnią systematyczną pomoc, z serca życzę Bożego wsparcia w każdym Waszym działaniu, opieki Matki Najświętszej i Waszych Świętych Patronów.\nLubiewo, dnia 15 grudnia 2017 roku


Szlak na górę Wapniarka (Bielica) - wieża widokowa | Dolny Śląsk\nSzlak zielony na Wapniarkę (Bielicę) z miejscowości Mielnik\nSwoją drogę na szczyt rozpoczęliśmy z drogi numer 33 prowadzącej z Kłodzka do Bystrzycy Kłodzkiej. Auto pozostawiliśmy zaraz przy Przełęczy Mielnickiej i od razu poszliśmy złym szlakiem przez co po 100 metrach musieliśmy się przebijać przez pole by wrócić na szlak zielony. Dla wszystkich, którzy nie chcą się już na początku zgubić, to szlak zielony na Wapniarkę biegnie od końca przystanku autobusowego kamienistą, szeroką drogą. Poza tą drobną pomyłką cała nasza wędrówka poszła bez żadnych większych komplikacji. Szlak jest dobrze oznaczony i cała jego realizacja nie powinna zająć więcej niż godzinę w dwie strony.\nA skąd się wzięła nazwa Wapniarki?\nOtóż góra bogata jest w złoża wapieni krystalicznych i podczas jej zdobywania można zobaczyć wiele pozostałości po wyrobiskach oraz infrastruktury kamieniołomów. Zgodnie z Rozporządzeniem Wojewody Dolnośląskiego został one objęte ochroną i są pomnikiem przyrody nieożywionej.\nWieża widokowa na Wapniarce w Masywie Śnieżnika na Dolnym Śląsku\nAKTUALIZACJA 07.2021 - wieża widokowa ze względu na zły stan techniczny została zamknięta. Przewidywany jest remont, chociaż terminu żadnego nie podano.\nNajwiększą atrakcją była dla nas wieża widokowa znajdująca się na szczycie Wapniarki. Aktualna konstrukcja powstała w 2010 roku i mierzy około 15 metrów. Najwyższe piętro zapewnia bardzo ładną panoramę na okolicę, z którego przy dobrej widoczności możemy dostrzec między innymi takie szczyty jak: Orlicę, Jagodną, Śnieżnik, Suchoń lub Czarną Górę.\nNiestety okolice wieży widokowej zaczynają przerastać przez co widoczność jest trochę ograniczona. Po stanie technicznym budowli widać też, że swoje najlepsze czasy ma za sobą i przydałaby się lekka konserwacja. Bez tego niestety najprawdopodobniej za kilka lat zostanie wyłączona z użytku. Warto także nadmienić, ze wcześniej na szczycie Wapniarki stały dwie inne wieże widokowe, które zostały zniszczone w pożarze wywołanym przez uderzenie pioruna.\nKu naszej uciesze, na samym szczycie Wapniarki rosło sporo malin, których w tym roku nie mieliśmy jeszcze okazji pojeść. Po krótkiej regeneracji ruszyliśmy w dół szlakiem zielonym i odbiliśmy w prawo w nieoznaczony szlak, który prowadzi wokół góry. Wybraliśmy drugą, okrężną trasę ponieważ chcieliśmy zobaczyć ruiny instalacji kamieniołomów znajdujących się w pobliżu.\nSzlakiem pozostałości po kamieniołomach na Wapniarce (Bielicy)\nTak jak wspominaliśmy wcześniej Wapniarka posiadała w sobie duże złoża wapieni krystalicznych. Z tego względu powstało na jej zboczach kilka kamieniołomów zajmujących się wydobyciem tego kruszcu. Aktualnie na szlaku znajduje się kilka ruin po wapiennikach oraz pieca wapienniczego. Wydobywany wapień krystaliczny był w głównej mierze przerabiany na wapno palone, budowlane albo nawozowe. Na południowym zboczu góry można zobaczyć stare wyrobisko w kształcie podkowy oraz strukturę w jaki układały się pokłady wapienia.\nOdnośnie samego szlaku to trzeba trochę nadłożyć drogi, która z pewnością wydłuży Waszą trasę o około 40 minut marszu. Pod koniec drogi ścieżka zarasta utrudniając marsz. Okrężna trasa doprowadzi nas do początku szlaku zielonego odbiegającego od przystanku autobusowego w miejscowości Mielnik.\nInteraktywna mapa na szczyt góry Wapniarka\nJak zawsze podajemy Wam interaktywną mapę, która pomoże Wam w zaplanowaniu swojej trasy na Wapniarkę. Niestety nie możemy tutaj wyznaczyć okrężnej drogi wokół góry, jednak trasa jest dobrze widoczna na mapie. Schodząc kawałek szlakiem zielonym odbijamy w ścieżkę zaznaczoną brązowo-przerywaną kreską. Realizacja całej trasy zajęła nam około 1,5 h godziny.\nKategorie: Dolny Śląsk, Góry, Natura, Polska, Wieża widokowa / Bez odpowiedzi / przez WolnymKrokiem 12 września 2018


MIROSŁAW GANOBIS - Oświęcim - Auschwitz Na styku dwóch światów: Miasto szczęśliwych ludzi\n"W Oświęcimiu żyło się nam bardzo dobrze, może były wyjątki, ale mnie żyło się doskonale, moim rodzicom żyło się doskonale, mojej rodzinie. Nie widziałam żadnej dyskryminacji: w szkole, na ulicy, w synagodze - nigdzie. Nasze dzieciństwo było piękne. Bardzo, bardzo piękne" - mówi Tova Berlinski.\n"Byłam w domu, który moi rodzice sprzedali Dolińskiemu, na Zaborskiej 13. I pani Dolińska, bardzo miła osoba, zaprowadziła mnie tam... Wszystko wygląda inaczej. Ale mury wewnętrzne, poręcz i schody stare zostały takie same. Jak na to patrzyłam, to jakbym przyszła z powrotem do domu."\nTo finałowe słowa niezwykłego filmu stworzonego przez oświęcimskich uczniów i nauczycieli. Filmu, który zadziwia świat. Wzruszenia jak u Spielberga i Polańskiego, choć budżet... Nie było w zasadzie żadnego budżetu. Tylko serce.\n37-minutowe dzieło oglądamy w Centrum Żydowskim, st. metrów od Zamku Piastowskiego, dwieście od Soły, która została w filmie wielokrotnie wymieniana jako rzeka magiczna. Dwa kilometry od KL Auschwitz I, o którym w dokumencie filmowym mówi się tylko raz. Ten obraz to sielanka. Opowieść przedwojennych mieszkańców miasta, Żydów i Polaków, o najcudowniejszym miejscu na ziemi. O domu.\nOglądamy to wszystko w wypełnionej po brzegi sali. Dzieciaki, rodzice, babcie, dziadkowie. Wszyscy ocierają łzy.\nFinałowe zdanie wypowiada Tova Berlinski, artystka urodzona w Oświęcimiu w roku 1915 jako Gusta Wolf z domu Horowitz. W 1938 roku wyemigrowała do Palestyny, od ponad półwiecza żyje w Jerozolimie, ale - jak zapewnia najczystszą polszczyzną - czuje się Polką, a nade wszystko - oświęcimianką.\nOświęcimianką poczuła się też w końcu Halina Świderska, germanistka z "Konara", najstarszego liceum w grodzie nad Sołą. Z urodzenia wrocławianka, przebywa tu ponad ćwierć wieku. Wraz z mężem Wiesławem, również germanistą, mieszkają na ósmym piętrze bloku na Zasolu. Równoległa ulica nazywa się Obozowa, prostopadła - Więźniów Oświęcimia. Gdyby nie sąsiedni blok - mieliby z okien widok na "Arbeit macht frei"...\n- To nigdy nie było moje miasto - przyznaje Halina. - Wydawało mi się obce, szare i nudne. Zanim tu przyjechałam, kojarzyło mi się - jak większości Polaków i całemu światu - wyłącznie z obozem. Był wprawdzie taki transparent przy moście piastowskim: "800 lat", ale nic mi nie mówił.\nDenerwowały ją pożydowskie kamienice w centrum, irytowała dawna fabryka likierów Haberfelda. Popadały w ruinę, szpeciły miasto. Była wściekła, że jakaś cegła może jej w końcu spaść na głowę. Czemu urząd tego nie zburzy?\n- Dzisiaj przechodzę obok wyrwy po Haberfeldzie, obok pustego miejsca po wielkiej synagodze, wzdłuż dawnej ulicy Żydowskiej - z raną w sercu. Może to zabrzmi górnolotnie, ale moja wyobraźnia wypełnia te miejsca - mówi Halina.\nOto z niepamięci powstają stare budynki, słychać uliczny gwar, dzwoneczki powozów i entuzjazm tłumów spieszących pod pomnik świętego Jana, by tańczyć z okazji Symchat Tora. Dzieci z chorągiewkami, świecami, kołatkami... Halina ma to przed oczyma. Wiesław też to widzi. I czuje.\nZapragnęli to pokazać światu. Zrobili film. Stał się, nieoczekiwanie, dziełem ich życia.\n"Jak ja spotykam kogoś z Oświęcimia, to jakbym spotkała króla" - mówi w filmie Adela Huppert.\n"No, piękne życie. Takie ładne miasteczko" - Zygmunt Feiler ociera olbrzymie łzy.\nAbraham Feiner: - "W środku rynku był pomnik nieznanego żołnierza. I każden rok wojacy polscy tam przychodzili, żeby paradę... defiladę... Rabin Bombach był zaproszony na to."\nA Jerzy Feiner, z aparatem słuchowym na uszach, śpiewa: "Świeć naszej polskiej krainie, uczcimy ciebie piosenką... Witaj maj!, Piękny maj, U Polaków błogi raj, Witaj maj...".\nAdela Huppert-Bronner z d. Bornfrajnd, jej siostra Hudzia Domb, Chajka Grajzman z d. Samuel: "W sobotę szłyśmy na Jagiellońską i spacerowałyśmy. Ciężko było przejść".\nJerzy: - "Były miasta, gdzie były pogromy, gdzie się zabijało; ale nie tu, chrześcijanie i Żydzi... Żyło się razem".\nTova: "W Oświęcimiu żyło się Żydom bardzo dobrze, może były wyjątki, ale mnie żyło się doskonale, moim rodzicom żyło się doskonale, mojej rodzinie tak samo. Nie widziałam żadnej dyskryminacji: w szkole, na ulicy, w synagodze - nigdzie. Nasze dzieciństwo było bardzo piękne. Bardzo, bardzo piękne".\nJan Knycz: "W domu, gdzie mieszkam, były cztery rodziny żydowskie. Dr Osterweich, adwokat, z którym stosunki bardzo zażyłe, on się stołował u nas".\nTova: - "U pani Ślusarczykowej jadło się z takiej glinianej dużej miski kartofle i kwaśne mleko. I ja też tam jadłam ze wszystkimi i tam przychodziłam ubierać choinkę... Przeżywałam nasze święta, jak i katolickie. Ja mogłam dekorować w święta kuczek, a potem to brałam i dekorowałam choinkę. Nie daj Boże - nie święcić Mikołaja?! I musieli mnie brać na jasełka i na pasterkę koniecznie, bo jak nie, to awantury były."\nRachel Jakimowski: - "W Oświęcimiu się tańczyło Symchat Tora dookoła świętego Jana. To było takie wesołe. Dzieci z chorągiewkami. I każdy miał ze sobą swoją Torę. Nie było drugiego miasta, żeby Żydzi sobie na coś takiego pozwalali".\nFranciszka Świderska: - "Były domy żydowskie w Rynku, to jak była procesja Bożego Ciała, to były oświetlone okna. A jak były żydowskie święta, to Polacy też się poczuwali do tego, żeby te okna udekorować. Porozumienie, szacunek dla religii."\nLola Bodner: - "Miałam bardzo dużo koleżanek Polek, przychodziły do nas, ja szłam do nich, szliśmy na grzyby, szukaliśmy poziomek, tańczyliśmy, bawiliśmy się, na wycieczki razem, byliśmy w najlepszej komitywie."\nRachel Jakimowski: "Pamiętam zimowe dnie, pierwszy śnieg. Tośmy lecieli rano na nowy rynek i robiliśmy orły na śniegu."\nTova: - "Ja wieczór wychodziłam sama na pola. I jakbym tylko mogła, to bym się sama w tę ziemię wsadziła."\nNiemal wszystkie wspomnienia oświęcimskich Żydów zarejestrował najpierw amatorską kamerą Artur Szyndler z Centrum Żydowskiego w Oświęcimiu. Kiedy pod koniec 2007 roku wybierał się na seminarium do Izraela, pomyślał sobie, że to może być ostatnia szansa. Ludzie mają przecież po 80, 90 lat.\nUzyskał zgodę na wydłużenie pobytu o 10 dni - co kosztowało tysiąc dolarów - i poumawiał się z izraelskimi oświęcimianami. Potem musiał ich jakoś nagrać, ustawić kamerę, żeby było dobrze widać i słychać. Jako historyk z zawodu nie miał o technice większego pojęcia, nie dysponował oświetleniem, mikrofonami itp. Za plecami staruszków krzątają się więc ich rodziny, słychać niesforną dzieciarnię i brzęk talerzy, nieomal czuć zapach potraw pichconych w kuchni.\nI to jest chyba najbardziej poruszające.\nÓw niesamowity materiał spoczął na półce w Centrum Żydowskim - obok wielu nagrań, dokumentów, fotografii. - Pracujemy w bardzo oszczędnym składzie - tłumaczy dr Szyndler.\nNie spodziewał się, że nagrane przez niego wspomnienia Żydów (i zarejestrowane wcześniej relacje Polaków) szybko przestaną być materiałem archiwalnym. Tymczasem pojawili się Świderscy. I postanowili użyć nagrań do zrobienia filmu dokumentalnego.\nWiesław Świderski nie należy do pedagogów odbębniających pensum. Współpracuje z Międzynarodowym Domem Spotkań Młodzieży od zarania tej instytucji. Jego klasa jako pierwsza przekroczyła też próg Centrum Żydowskiego.\nTrzy lata temu w liceum Konarskiego powstała specjalna 26-osobowa klasa, która zaangażowała się w projekt "Miejsce zamieszkania: Ziemia Oświęcimska - przekleństwo, uśmiech losu?". - Dodatkowe zajęcia, wyjazdy, dyskusje w soboty, niedziele. Bez protestów. Czysta pasja - opisuje Wiesław.\nPotem był projekt "Ja wam pokażę...", wraz z uczniami z Krakowa i Nowego Sącza. Młodzi z Konara mieli pokazać rówieśnikom przedwojenny żydowski Oświęcim. Trudna sprawa. Bo choć w 14-tysięcznym miasteczku Żydzi stanowili ponad 60 proc., choć było to żydowskie centrum gospodarcze i kulturalne, ze sławnymi rabinami i przemysłowcami - śladów po owym barwnym i przebogatym świecie prawie nie ma. Kamienice przy dawnej ul. Żydowskiej znikły, podobnie jak liczne bożnice, "Haberfeld" też runął... Jest tylko cmentarz - i odnowiona na przełomie wieków synagoga przy Centrum Żydowskim.\nOkazało się jednak, że są maniacy, jak Mirosław Ganobis. Od lat szczenięcych próbuje ocalić, często z ruin, gruzów nawet, wszelkie pożydowskie przedmioty, zdjęcia. I udostępnia.\nSą historycy, jak Lucyna Filip z muzeum Auschwitz, którzy dogłębnie przebadali osiemsetletnią historię, opisując wyjątkowo harmonijne współżycie Polaków i Żydów.\nSą wspomnienia oświęcimian, na przykład Josefa Jakubowicza, rocznik 1925. Zdumiewająco sielskie. I nie wyjątkowe.\nDzieciakom, pod okiem Świderskich, udało się pokazać fantastyczny, kolorowy świat. Opowiadali o nim na spotkaniach z rówieśnikami. Opisali go. Prezentowali zdjęcia. Koordynatorzy programu byli zachwyceni, sponsorzy także. Stąd ciąg dalszy. Którego efektem jest m.in. film "Oszpicin - ocalić od zapomnienia". Sielankowy.\n- Jako historyk zrobiłbym go może trochę inaczej. Nieco zniuansował - przyznaje Artur Szyndler, którego nagrania z Izraela, uzupełnione o zdjęcia (m.in. z kolekcji Ganobisa) posłużyły Świderskim za fundament filmowej narracji. Jednak kiedy wraz z kolegą z Centrum Żydowskiego, Tomaszem Kuncewiczem, zobaczył dzieło uczniów i Świderskich, wiedział, że to jest coś wielkiego. Co trzeba koniecznie pokazać światu. I zrobili z tego wydarzenie na całe miasto. Przyszły tłumy.\n- Po stokroć oglądaliśmy 60 godzin relacji udostępnionych nam przez Artura i Tomka - mówi Halina. - Wybór był trudny. Ale niczego nie zmanipulowaliśmy. Te żydowskie i polskie opowieści o przedwojennym Oświęcimiu są właśnie takie sielsko-anielskie. Zdajemy sobie sprawę, że z biegiem lat nostalgia, wspomnienie dzieciństwa, wypiera z pamięci rzeczy złe, a uwypukla dobre. Ale może tak powinno być? A jeśli to pomoże szarym oświęcimianom wypełnić pustkę - w pamięci, w sercach? Pustkę po współbraciach, dzięki którym przez wieki to miasto było tym, czym było. Najpiękniejszym miejscem na ziemi.\nTova Berlinski: "Oświęcim ukształtował mój charakter, ze swą barwnością i swobodą, z ludźmi, ze wszystkim, co zawierał. To jest krwawy paradoks tego miejsca: w tym mieście, gdzie nam było tak dobrze, gdzieś u wylotów, na skraju, mieści się ten obóz. Oświęcim nigdy dla mnie nie będzie Auschwitz. Dlatego tylko obóz jest Auschwitz i on z tym miastem nie ma nic wspólnego."\nAutor: Mirosław Ganobis o 19:59\nBobe Majse 18 lutego 2010 22:43\nPozdrawiam serdecznie, Ola - Bobe Majse


Nowa wersja tabletu ET1 uzyskała nowy moduł WAN | RETAIL360.PL\nNowa wersja tabletu ET1 uzyskała dwuzakresowy moduł WAN\nFirma Motorola Solutions zaprezentowała nową wersję tabletu ET1 WAN, przeznaczoną dla pracowników mobilnych. Tablet ET1 został uzupełniony o działający w dwóch trybach moduł WAN i oferuje łatwość obsługi charakterystyczną dla produktów konsumenckich w wytrzymałym urządzeniu klasy korporacyjnej, wyposażonym w opcjonalny skaner kodów kreskowych i czytnik kart magnetycznych, wymieniane „na gorąco” baterie oraz zabezpieczone oprogramowanie systemowe.\nUrządzenie wykorzystuje rozwiązania Motorola Solutions do tworzenia oprogramowania korporacyjnego, takie jak platforma aplikacyjna HTML5 RhoElements, dzięki której raz napisana aplikacja działa zarówno w systemie Windows Embedded Handheld, jak i w urządzeniach Motoroli z systemem Android. Dodatkowo, tablet ET1 WAN może być objęty programem Motorola Service from the Start with Comprehensive Coverage, który zapewnia ochronę przed codziennym zużyciem, a także przypadkowym uszkodzeniem komponentów wewnętrznych i zewnętrznych, co znacznie ogranicza nieprzewidziane wydatki na naprawy.\nNowy szef działu drukarek specjalistycznych w polskim oddziale Epsona


Zdrowe odżywianie a catering dietetyczny | Yahu\n24 września 2018 Marek Piekarczyk Zdrowie i uroda 0\nZdrowa dieta zapewnia naszemu organizmowi witalność. Dostarczenie odpowiedniej ilości witamin i minerałów wzmacnia system immunologiczny, wpływa na sprawność ruchową i intelektualną. Powinniśmy zadbać o właściwie zbilansowaną dietę naszych dzieci, by dobrze się rozwijały i miały prawidłowe nawyki żywieniowe. Można jeść syto, zdrowo i niedrogo, przestrzegając kilka podstawowych zasad.\nZdrowe odżywianie warto oprzeć na aktualnej piramidzie żywienia. znajdziemy ją na wielu portalach poświęconych tematyce kulinarnej. Podstawę diety powinny stanowić pełnoziarniste produkty zbożowe, wprowadźmy do diety brązowy ryż, kasze, zwykłe płatki owsiane. Warzywa i owoce powinny być składnikiem każdego posiłku. Dietetyczne dania gotowane na parze mogą świetnie smakować dostarczając odpowiednią ilość korzystnych składników. Pełnowartościowe białko znajdziemy w chudym mięsie, rybach (których spożywamy za mało), jajach i przetworach mlecznych. Warto ograniczyć spożywanie tłuszczów pochodzenia zwierzęcego na rzecz olejów roślinnych, dzieciom w wieku przedszkolnym podajemy masło , nie margarynę. Cukier to dla dorosłego puste kalorie, u dzieci, jeśli jedzą dużo słodyczy, pojawiają się problemy z próchnicą.\nREKLAMA: zamów catering dietetyczny Kraków na OptimalFit.pl\nSłodycze ograniczmy do minimum. Jeśli czas nas goni zadbajmy o catering dietetyczny, szerokim kołem omijając wszelkie fast- foody. Słodzone napoje i słone przekąski zastąpmy zwykłą wodą mineralną i suszonymi owocami. Pijmy dużo wody, pamiętając o złotej maksymie: Czysta woda zdrowia doda! Dbajmy o stałe pory spożywania posiłków. Posiłki nie powinny być zbyt syte, spożywane co 3-4 godziny.


Działka rekreacyjna, 2000m2 - Adamowo gm.Kleczew, pow.koniński – Konin – 233983698 | Gumtree\nWielkopolskie Nieruchomości działki | Konin ogłoszenie 233983698\nDziałka rekreacyjna, 2000m2 - Adamowo gm.Kleczew, pow.koniński\nOferuję do sprzedaży działkę pod zabudowę rekreacyjną o powierzchni 2000m2, położoną w miejscowości Adamowo gmina Kleczew , powiat koniński.\nW sąsiedztwie są już wybudowane domy.\nDziałka znajduje się w pobliżu jeziora Budzisławskiego , na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów rekreacyjnych gminy Kleczew, zatwierdzonego uchwałą Nr VI/42/07 Rady Miejskiej w Kleszczewie z 23.03.2007 r.\nTeren oznaczony symbolem 39 USM przeznaczony pod zabudowę rekreacyjną z dopuszczalnymi usługami nieuciążliwymi.\n-maksymalna wysokość zabudowy do kalenicy - 9,5 m,\n-maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne,\n-maksymalna powierzchnia zabudowy - 60%.\nDziałka posiada dostęp do drogi publicznej przez nieodpłatną służebność drogi przejazdu i przechodu przez działkę przylegającą do niej a stanowiącą drogę Droga powiatowa asfaltowa.W pobliżu las i jezioro, tereny rekreacyjne.\nMedia : prąd i woda w drodze.\nAtrakcyjna cena ofertowa: 50.000zł ( tylko 25zł/m2)\nKrzysztof Stefaniak tel.604 978 997\nNKR Inwestycje (Zobacz więcej ogłoszeń) Użytkownik od 02-2009\n62-541 Adamowo, Polska\nCzy Twoim marzeniem jest mieć dom w otoczeniu lasów? Marzenia nigdy nie były tak blisko. Czasami tylko jeden telefon dzieli od tego, by zacząć je spełniać.U nas kupują Państwo bez kosztów obsługi przez pośrednika!Oferujemy wyjątkowy teren budowlany w kompleksie działek, przeznaczonym pod nowe osiedle domów jednorodzinnych, o powierzchni 1 013 m2, znajdujący się 28 km na południe od Konina.Co mo ...\nSprzedam działkę położona w miejscowości Kol. Kownaty - gmina Wilczyn. Działka idealnie nadaje się pod inwestycje, teren ujęty jest w studium planu zagospodarowania przestrzennego jako tereny zabudowy mieszkaniowej. Działka zlokalizowana jest bezpośrednio przy drodze asfaltowej z podłączoną kanalizacją, wodą, energią elektr. przy drodze - łącznie - 0,84 ha . Sprzedam całość lub wydziel ...\nAtrakcyjna działka na sprzedaż w Honoratce\nSprzedam działkę w miejscowości Honoratka o powierzchni 35 ar. Położenie działki doskonale nadaje się pod zabudowę rodzinną jak również prowadzenie działalności gospodarczej. Atutem w/w działki jest niewątpliwie lokalizacja: przy drodze krajoewj 25, 800m od granicy Konina, do jeziora około 200m, w pobliżu lasy. Atrakcyjność działki stanowi również: przystanek autobusowy PKS przy samej działce, z ...\nDziałki budowlane i rekreacyjne, Kępa gm. Ślesin!\nNa sprzedaż działki budowlane o powierzchni około 8 arów w miejscowości Kępa gm. Ślesin. Działki usytuowane są w sąsiedztwie domów jednorodzinnych, w pobliżu lasów i jezior. Zgodnie z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (oznaczone jako MN). Cena: 4500zł/ar. Na sprzedaż także działki rekreacyjna o powierz ...\nSprzedam działkę w Posoce, gm. Stare Miasto\nSprzedam atrakcyjnie zlokalizowaną działkę z możliwością zabudowy położoną w miejscowości Posoka gm. Stare Miasto (ok 3 km od Konina) o powierzchniach 15ar. Media: woda, prąd, gaz ziemny. Działka położona przy drodze utwardzonej. Działka położona w cichej i spokojnej lokalizacji, bliskość lasu i terenów rekreacyjnych oraz gęsta sieć ścieżek rowerowych powoduje, że lokalizacja działki to wymarzone ...\nPiękna działka w Brzeźnie/Konin + warunki zabudowy!!!\nDziałka budowlana (nr geodez. 568/8 lub 568/9) zlokalizowana w Brzeźnie przy ul. Miodowej, zaraz obok osiedla Wilków o powierzchni 1000m2 o kształcie kwadratu - 35m długa x 30m szeroka (przybliżone wymiary). Dojazd do nieruchomości drogą asfaltową od strony ul. Miodowej oraz ul. Oczapowskiego. Wszystkie media w granicy działki - woda, prąd, gaz ziemny, w niedalekich planach również podłączenie kan ...


Panga cytrynowa - Pyszne ryby\n1. Filety opłucz i osusz papierowym ręcznikiem. Skrop rybę sokiem wyciśniętym z połowy cytryny, oprósz z obu stron solą i pieprzem. Wstaw do lodówki na 30 minut.\n2. Zioła opłucz, osusz i posiekaj. Limonkę i pozostałą połówkę cytryny potnij w cienkie plasterki.\n3. Każdy filet pangi ułóż na folii aluminiowej posmarowanej tłuszczem. Obłóż je cytrusami i ziołami. Na wierzch ułóż plaster masła.\n4. Zawiń szczelnie każdy kawałek sreberka, tworząc paczuszkę, i włóż na 20 minut do piekarnika rozgrzanego do temperatury 200°C.\n5. Wyjmij pangę z folii, ułóż na tale rzach obok przygotowanej wcześniej sałatki.


Mocne mechanizmy tnące . Bardzo duży lej z opatentowanym rolkowym mechanizmem wciągania. Stabilna obudowa z kołami w rozmiarze XL. Duże , wbudowane kosze . Cicha praca , walcowy system rozdrabniania. .


Wesoła ortografia Dyktanda 1-3 - Książka - Tania Księgarnia Lideria.pl\nWesoła ortografia Dyktanda 1-3 (Książka)\nOrtografia z pisakiem. Klasa 2 Piszę i zmazuję\nNauka ortografii może być przyjemna. Wystarczą tylko ciekawe zadania i łamigłówki ortograficzne dla uczniów klasy 2 oraz odpowiedni pisak. To wszystko znajdziecie w tej książce. Dodatkową zaletą zbioru jest to, że błędnie wpisaną literę lub wyraz ...\nOd dziś ortografię masz... w kieszeni.120 stron nauki w formie zabaw, które:- uczą zasad polskiej ortografii, - utrwalają wiadomości zakręconymi zadaniami,- bawią absurdalnymi wierszykami,- towarzyszą w podr&o...\nTeczka zawiera: "Ortografia na medal" - ćwiczenia utrwalające poprawną pisownię; "Dyktanda i ćwiczenia ortograficzne" - zabawne teksty i łamigłówki; "Matematyka na medal" - zbiór zadań i łamigłówek mat...\nRozwódka wcale nie musi być kobietą smutną i przegraną!Życie może rozsypać się w mgnieniu oka. Jednego dnia jesteś szczęśliwą mężatką i urządzasz nowy dom, a następnego do twoich drzwi puka obca kobieta i oznajmia, że ukochany mąż od dawna...\n32 kapitalne ilustracje do pokolorowania i dwie strony naklejek z postaciami bohaterów serialu Top Wing zapewnią młodym odbiorcom długie godziny relaksującej zabawy. Kolorowanie to rodzaj aktywności bliski wszystkim maluchom i niewymagający pomo...\nZaprezentowane tutaj symetryczne dyktanda graficzne są kolejnym wariantem dyktand graficznych Zofii Handzel. Ze względu jednak na zdecydowanie wyższy stopień trudności adresowane są do starszych uczniów szkoły podstawowej, gimnazjum czy liceum. ...


Elżbieta II panuje nad Zjednoczonym Królestwem już 67 lat. W tym czasie świat zmienił się nie do poznania. Wielka Brytania musiała pożegnać się ze statusem światowego supermocarstwa, kraj stracił zamorskie kolonie, a tradycyjna rodzina królewska z trudem musi przeżywać kolejne przejawy nowoczesności. Jednak jedno wciąż pozostaje niezmienne - dania, które od dziesiątek lat pojawiają się na królewskim stole.\nPowiedzmy to sobie uczciwie. Angielska kuchnia nie ma zbyt wielu fanów. Nieliczni zwolennicy ciężkich śniadań, nudnych puddingów i tłustej ryby z frytkami dostali niedawno kolejny cios. Okazało się, że od rodzimej kuchni stroni nawet królowa Wielkiej Brytanii! Takie rewelacje zdradził prasie były nadworny kucharz Elżbiety II, Darren McBrady.\nKieliszek czegoś mocniejszego\nJakby tego było mało, monarchini rezydująca w Buckingham Palace w Londynie lubi popijać zagraniczne trunki. Będziecie zaskoczeni skąd pochodzą. Zamiast zwykłej szkockiej z lodem, 94-letnia władczyni Wielkiej Brytanii woli wypić do obiadu słodkie, niemieckie wino. Co na to brytyjscy patrioci? Możemy się tylko domyślać...\nWarto podkreślić, że Elżbieta II mimo swojego już mocno podeszłego wieku, nadal gustuje także w mocniejszych alkoholach. Według niedawnej relacji McBrady’ego, brytyjska królowa najbardziej upodobała sobie drink złożony z ginu i francuskiego wermutu. Cóż, pozostaje tylko pozazdrościć sprawnej wątroby!\nPicie piciem, ale co przedstawicielka dynastii Windsorów lubi po prostu jadać na obiad i kolację? Tutaj, jak już wspomnieliśmy, rozczarowanie przeżyją fani kuchni angielskiej. Monarchini gustuje bowiem w kuchni francuskiej. Jej ulubione dania należą podobno do prostego kanonu – królowa, jako przystało na koronowaną głowę, wybiera zwykle tradycyjne, klasyczne jedzenie.\nElżbieta II jada dziennie zazwyczaj 4 małe posiłki. W jej jadłospisie nie znajdziemy fast-foodów, którymi raczyć lubi się od czasu do czasu ustępujący prezydent USA, Donald Trump. 74-letni Amerykanin nie ukrywa tego, że uwielbia zamówić sobie sporą porcję z McDonald’s, Burger Kinga czy KFC. Brytyjska królowa nawet nie spogląda na tzw. śmieciowe jedzenie. Jedynym „wyjątkiem” jest jej ulubiony hamburger. Specjalne kotlety przygotowuje się dla władczyni ze świeżo upolowanej dziczyzny.\nJak przyznał kucharz królowej, 94-latka zjada swojego hamburgera bez bułki, a za to sztućcami. Ponoć Elżbieta II rękami je tylko podwieczorki!


Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Gminy Baranów - Rada Gminy Baranów - Protokoły z posiedzeń Rady Gminy - Protokół z XXXIX Nadzwyczajnej Sesji Rady Gminy Baranów z dnia 23 lutego 2018 r.\nProtokół z XXXIX Nadzwyczajnej Sesji Rady Gminy Baranów z dnia 23 lutego 2018 r....\nProtokół z XL Sesji Rady Gminy Baranów z dnia 27 marca 2018 r.\nProtokół z XXXVIII Sesji Rady Gminy Baranów z dnia 31 stycznia 2018 r.\nProtokół z XXXIX Nadzwyczajnej Sesji Rady Gminy Baranów z dnia 23 lutego 2018 r.\nUchwała Nr XXXVIII/183/2018 Rady Gminy Baranów z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie zmiany Uchwały Nr IV/18/2015 Rady Gminy Baranów z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu wsparcia edukacji uzdolnionych dzieci i młodziezy uczacych sie w placówkach dla których organem prowadzącym jest Gmina Baranów\nUchwała Nr XXXVIII/184/2018 Rady Gminy Baranów z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie zmiany Uchwały Nr XXXVII/178/2017 rady Gminy Baranów z dnia 29 grudnia 2017 r. w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy Baranów i zagospodarowania tych odpadów\nUchwała Nr XXXIX/185/2018 Rady Gminy Baranów z dnia 23 lutego 2018 r. w sprawie uchwalenia "Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych" na 2018 rok\nUchwała Nr XXXIX/186/2018 Rady Gminy Baranów z dnia 26 lutego 2018 r. zmieniająca Uchwałę Budżetową Gminy Baranów na rok 2018\nUchwała Nr XXXIX/187/2018 Rady Gminy Baranów z dnia 26 lutego 2018 r. w sprawie zatwierdzenia planu pracy Rady Gminy Baranów na 2018 rok\nProtokół z XXXIX Nadzwyczajnej Sesji 424.83 KB pdf Pobierz\nData wytworzenia dokumentu: 2018-02-23\nOsoba odpowiedzialna za treść dokumentu: Beata Włodarczyk\nData wprowadzenia dokumentu do BIP: 09 kwietnia 2018 13:53\n09 kwietnia 2018 13:56 Karolina Kruk-Szymaniak - Opublikowanie dokumentu.\n09 kwietnia 2018 13:54 Karolina Kruk-Szymaniak - Dodanie załącznika [protokol_xxxix_23_02_2018.pdf] do dokumentu. (Dokument nieopublikowany)\n09 kwietnia 2018 13:53 Karolina Kruk-Szymaniak - Dodanie dokumentu. (Dokument nieopublikowany)


RAPORT OTWARCIA w naszej gminie\nW gminie Gościeradów dnia 17 kwietnia został zaprezentowany przez władze raport otwarcia, dotyczący analizy sytuacji gminy ze szczególnym uwzględnieniem kwestii finansowych oraz organizacyjnych urzędu. Raport ten został przygotowany przez Fundację Inicjatyw Menedżerskich oraz Instytut Doradztwa Innowacyjnego na zlecenie samorządu. Jako pierwsi zapoznali się z nim radni gminni, powiatowi, sołtysi i szefowie gminnych placówek. Głównym celem raportu nie była krytyka poprzedniej władzy, lecz nie powielanie jej błędów.\nZ raportu wynika, że gmina w dotychczasowych działaniach zbyt słabo korzystała z unijnych funduszy (9 projektów to za mało) niewiele było też projektów miękkich, a szanse w tym zakresie były spore.\nDuże zmiany, które muszą być wprowadzone dotyczą polityki kredytowej gminy. Kredyty zaciągane przez samorząd powinny dotyczyć inwestycji, a nie tak jak do tej pory wydawano je na bieżące potrzeby związane z funkcjonowaniem urzędu. Zostały również ujawnione zbędne wydatki tj. obsługa informacyjna gminy, prowadzenie BIP, duże koszty obsługi prawnej, a przede wszystkim niepotrzebne wydawanie pieniędzy na postępowania sądowe.\nPrezentujący raport Paweł Prokop zwrócił uwagę na przynależność gminy do różnych organizacji zewnętrznych, które nie zawsze gminie przynoszą korzyści adekwatne do wydatków.\nCzęść raportu poświęcona była również zmianom w organizacji pracy urzędu. Wprowadzony powinien być system oceny pracownika, co zmotywuje kadrę do lepszej i wydajniejszej pracy. W raporcie nie stwierdzono przerostu zatrudnienia.\nWszystkie te uwagi i sugestie władze gminy starają się powoli wprowadzać, aby urząd funkcjonował jeszcze sprawniej.\nCały raport jest dostępny poniżej w formacie PDF do pobrania.\nRAPORT OTWARCIA PDF\nANEKS DO RAPORTU PDF


W Motorze Lublin szukają jeszcze napastnika. Szymon Rak przechodzi testy medyczne w Stomilu Olsztyn | Kurier Lubelski\nW Motorze Lublin szukają jeszcze napastnika. Szymon Rak przechodzi testy medyczne w Stomilu Olsztyn\nMarcin Puka 15.07.2019 Zaktualizowano 15.07.2019\n– Jestem zadowolony z postawy zespołu, szczególnie jeśli chodzi o organizację gry i operowanie piłką – mówi Mirosław Hajdo, trener Motoru. – Niestety kulała skuteczność. Mając takie sytuacje, jak szczególnie w starciu z Pogonią, musimy je wykorzystywać. Będziemy pracować nad tym, żeby uległo to poprawie – dodaje.\nZa strzelanie goli w Motorze mają odpowiadać m.in. pozyskany w tym okienku transferowym Michał Grunt, Michał Paluch i Szymon Rak. Jednak kilka dni temu działacze żółto-biało-niebieskich dostali konkretną ofertę za Rak. 19-letniego pomocnika w swoich szeregach widziałby sztab szkoleniowy Stomilu Olsztyn. Napastnik w poniedziałek przechodził testy medyczne w pierwszoligowcu.\nWychowanek Dublera Opole Lubelskie do zespołu ze stolicy Lubelszczyzny trafił przed sezonem 2017/18 ze Stali Mielec, w której grał w zespołach juniorskich oraz rezerwach. Rak, który jest młodzieżowcem, właśnie w sezonie 2017/18 zadebiutował w trzeciej lidze. W wygranym przez Motor starciu z Karpatami Krosno 5:0, wpisał się na listę strzelców. W sumie wtedy w tej klasie rozgrywkowej zaliczył pięć spotkań. Jego postępy w grze zostały zauważone przez Dariusza Dźwigałę, który powołał go do reprezentacji Polski do lat 19.\nW minionych rozgrywkach Rak grał już znacznie częściej (także w rozgrywkach Centralnej Ligi Juniorów). W trzeciej lidze zaliczył 26 spotkań, pięciokrotnie wpisując się na listę strzelców.\n– Szukamy jeszcze napastnika. Ma to być chłopak mobilny i skuteczny – wyjawia Hajdo. – To jest obecnie dla nas priorytet. Wcześniej zaplanowane transfery zrealizowaliśmy, ale to jeszcze nie koniec. Pamiętajmy, że na razie więcej zawodników od nas odeszło niż przyszło. Jeśli umowy z nami podpiszą kolejni zawodnicy, których chcemy, to będziemy zadowoleni. Oczywiście jakość tych piłkarzy zweryfikuje liga. Musimy wyjść na boisku, grać i wygrywać. Wynik determinuje wszystko.\nPodczas sparingu w Siedlcach, Hajdo sprawdzał m.in. pomocnika Krystiana Mroczka, bramkarza Rafała Strączka i pomocnika Tomasza Swędrowskiego. Wszystko wskazuje, że ten ostatni też podpisze kontrakt z żółto-biało-niebieskimi. – Mam nadzieję, że do nas trafi. Zostało jeszcze do uzgodnienia parę szczegółów. Piłkarz w potyczce z Pogonią potwierdził swoją wartość – kończy Hajdo, który z zadowoleniem przyjął fakt, że nadal trenerem bramkarzy będzie Arkadiusz Onyszko.\nW najbliższą środę (17 lipca) Motor rozegra dwa mecze towarzyskie na bocznym boisku Areny. Najpierw o godzinie 13 zmierzy się z beniaminkiem drugiej ligi Legionovią, a godz. 16.30. podejmie czwartoligowy Lewart Lubartów.\nGość 16.07.2019 09:52:56\nNareszcie Rak zrobił to co powinien już rok temu , lepiej późno niż skończyć w czwartej lidze , chłopak ma potencjał jakiego w Motorze dawno nie było ale tutaj i to potrafili zabić . Zobaczycie ze za rok dwa chłopak który grał po 5 min w trzeciej lidze będzie grał regularnie na zapleczu ekstraklasy. Ale jak to mówi taxikibic : to jest Lublin - tu się walczy.... a nie gra:)


Specyfikacja PCV - kurtynypaskowepcv.pl\nStrona główna » Specyfikacja PCV\nPOLICHLOREK WINYLU (PCV, PCW, PVC)\nTo jeden z najstarszych i najczęściej używanych z tworzyw sztucznych, który powstaje w wyniku polimeryzacji monomeru - chlorku winylu. W zależności od metody produkcji tego tworzywa, możemy wyróżnić jego dwa podstawowe rodzaje:\n- twarde PCV,\n- miękkie PCV (plastyfikowane).\nW procesie produkcyjnym miękkiego PCV stosowane są różnego rodzaju dodatki (plastyfikatory), które mogą stanowić od 30-45% masy całkowitej i zmieniają właściwości fizykochemiczne tworzywa.\nPlastyfikatory wykorzystywane w produkcji światowej możemy podzielić na cztery zasadnicze grupy:\n- DEHP (DOP) (di-2-ethylhexyl phthalte, di-octyl phthalate),\n- DINP (di-sononyl phthalate),\n- DIDP (di-isodecyl phthalate),\n- NON PHTHALATE (bez f'talanów).\nPlastyfikatory zawarte w tworzywach sztucznych wywierają ogromny wpływ na ludzkie zdrowie oraz środowisko naturalne. Z uwagi na szerokie zastosowanie PCV, żadne inne tworzywo sztuczne nie było tak gruntownie zbadane, aby zagwarantować i określić jego bezpieczną eksploatację.\nZgodnie z Dyrektywą 2005/84/EC z dnia 14/12/2005, plastyfikatory grupy NON PHTHALATE są bezpieczne i mogą być wykorzystywane do produkcji zabawek oraz artykułów przeznaczonych do kontaktu z dzieckiem. Ponadto ta grupa plastyfikatorów jest dopuszczona do kontaktu z żywnością (preparaty wodne, kwaśne płyny, alkohol, tłuste jedzenie). Natomiast plastyfikatory z grupy DEHP (DOP) zostały zaklasyfikowane jako toksyczne i kiepskiej jakości, które są często stosowane tylko po to, aby zwiększyć zyski ze sprzedaży produktów z olbrzymią szkodą dla ludzkiego zdrowia, środowiska naturalnego oraz jakości i wytrzymałości samych produktów.\nOferowana folia PCV w sklepie internetowym kurtynypaskowepcv.pl pochodzi od francuskiego producenta EXTRUFLEX, który udoskonala oraz usprawnia proces wytwarzania oraz ekstruzji PCV nieprzerwanie od 1960 roku. W swoich produktach używa jedynie wysokiej jakości oraz bezpiecznych i przyjaznych dla środowiska plastyfikatorów NON PHTHALATE. Wszystkie produkty posiadają Atest PZH oraz Certyfikat Higieniczny, dzięki czemu folię PCV można zastosować w przemyśle rolno-spożywczym, przetwórstwie mięsnym, przemyśle farmaceutycznym oraz chemicznym.\nTak więc pasy i arkusze PCV posiadają wysoką izolację termiczną, co gwarantuje duże oszczędności energii oraz dbałość o ochronę środowiska.\nWŁASNOŚCI IZOLACYJNE DŹWIĘKU\nLudzie bardzo często nareżeni są na działanie hałasu i szumu otoczenia. Zbyt duże natężenie dźwięku w środowisku pracy może powodować zmęczenie pracowników oraz utrudnienia i zaburzenia w komunikacji. Zgodnie z Dyrektywą 2003/10/EC regulującą poziom natężenia dźwięku w otoczeniu pracownika, który nie powinien przekraczać 80dB dla 8h trybu pracy, z uwagi na narażenie utraty zdrowia.\nPasy i arkusze z miękkiego PCV są bardzo dobrymi absorberami dźwięku i często są wykorzystywane jako izolacja akustyczna w pomieszczeniach przemysłowych, w otoczeniu pracujących maszyn oraz linii produkcyjnych, jako przenośne osłony lub stałe przegrody w postaci kurtyn paskowych lub bram wahadłowych, montowanych w otworach przejściowych. Pomagają więc chronić pracowników firm przemysłowych, pracujących w środowisku o dużym natężeniu dźwięku, zapewniając większy komfort pracy oraz efektywność komunikacji.\nPRODUKCJA PCV A OCHRONA ŚRODOWISKA\nW związku z niskim wpływem produkcji PCV na globalne ocieplenie oraz możliwości ponownego przetworzenia (recyklingu), produkty z PCV są przyjazne dla Ziemi oraz środowiska.\nDane zawarte w powyższej specyfikacji technicznej są zestawione i przygotowane na podstawie oficjalnych danych producenta EXTRUFLEX. Informacje te oprate są na dotychczasowej wiedzy na temat produktów i przekazywane Klientom w dobrej wierze, na ich własne potrzeby, wyłącznie w celach informacyjnych. Dane te nie stanowią dokumentacji technicznej ani gwarancji producenta. Wszystkie oficjalne certyfikaty i unormowane dane techniczne można pobrać w postaci załącząnych plików dla danego produktu.