Bez Kategorii | Now that you can't have me, You suddenly want me.. <3\nOpublikowano 16 czerwca 2012 Autor: dusiaq\nWyłączyłam swój budzik, na którym wybiła godzina 7:30 i spojrzałam na kalendarz, który wskazywał datę siódmego grudnia. Wstałam leniwie z łóżka i skierowałam się w kierunku łazienki by wykonać tam wszystkie poranne czynności. Gdy skończyłam, weszłam do swojego pokoju po torbę do której spakowałam portfel i telefon, po czym zeszłam na dół.\nNigdy w soboty nie wstawałam wcześnie rano, po prostu nie lubiłam. Dzisiaj zrobiłam wyjątek, ponieważ postanowiłam sobie zrobić mały prezent na urodziny, a mianowicie zafarbować włosy. Nikt z moich przyjaciół nie znał moich planów, ponieważ miała to być w pewnym sensie niespodzianka. Gdyby się dowiedzieli to pewnie zaczęli by mi mówić, bym tego nie robiła. Ale ja już postanowiłam i nie zmienię swojego zdania. Chcę odmiany, no i co że jest grudzień?\nGdy wyszłam z salonu fryzjerskiego, nie mogłam się nadziwić nowym kolorem, niby nic wielkiego ale strasznie mi się podobał nowy kolor. Nigdy nie mówiłam o sobie, że coś mi się podoba, ale ten kolor to była chyba jedyna rzecz. Był on rudy, rzucający się w oczy. Właśnie chciałam założyć na uszy słuchawki, gdy ktoś, kto szedł znad przeciwka rzucił mi się w ramiona, przytulając mnie.\n– Hej, hej. Bo mnie zgnieciesz. – zażartowałam.\n– Przepraszam, ale przywitanie musi być – spojrzała na mnie. – Coś ty zrobiła z włosami? – wykrzyknęła.\n– Nic – wzruszyłam ramionami. – zafarbowałam.\n– Właśnie widzę, ale że na rudy? – zdziwiła się moja przyjaciółka.\n– No, a czemu nie? Taka zmiana.\nPorozmawiałam jeszcze chwilę z przyjaciółką, po czym skierowałam się w stronę domu. Gdy weszłam do środka, spojrzałam na zegar wiszący na ścianie; wskazówki pokazywały, że było parę minut po trzynastej. Skierowałam się w stronę kuchni, gdzie wzięłam z lodówki jogurt, a później do salonu, gdzie zasiadłam przed telewizorem. Włączyłam jakiś program przyrodniczy, nie skupiając na nim swojej uwagi. Byłam zła na rodziców, ponieważ dzień wcześniej wyjechali w odwiedziny do babci, która się źle czuje ostatnimi czasy. Nie żebym miała im to za złe, ale przecież mogłam z nimi pojechać, prawda? Gdybym nie poszła do szkoły kilka razy, nic by się nie stało. A oni uparli się, że muszę chodzić do szkoły. Poza tym byłam zła na rodziców za to, że dzisiaj są moje urodziny, a oni jeszcze nie zadzwonili mi z życzeniami, czy też nie wysłali mi nawet głupiego sms’a. Zapowiadało się na to, że swoje siedemnaste urodziny spędzę przed telewizorem, zajadając swoje ulubione lody.\nUsłyszałam dzwonek do drzwi wejściowych i zdziwiłam się, kto to może być. Niechętnie wstałam z kanapy i podeszłam do drzwi. Otworzyłam je, a za nimi stali moi przyjaciele. Nie powiem, zdziwiłam się na ich widok.\n- Hej, co wy tu robicie? – zapytałam, po czym wpuściłam ich do środka.\n- Nie chcemy, byś świętowała samotnie swoje urodziny – odpowiedział mi Liam. – Wszystkiego najlepszego. – powiedział, po czym mnie przytulił i wręczył mi małą paczuszkę. Spojrzałam na niego pytająco.\n- To prezent. – odpowiedział.\nZaraz po nim złożyli mi życzenia Harry i Zayn oraz dali mi prezent, mówiąc że razem go kupili i jest wspólny. Później przyszedł czas na Nialla, Amandę oraz Louisa. Ten ostatni podszedł do mnie i nie wiedział co ma mi powiedzieć. Parę razy otwierał i zamykał usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Patrzyłam na niego w oczekiwaniu aż w końcu coś powie. Po paru minutach przytulił mnie, po czym wydusił:\n- Spełnienia marzeń z okazji urodzin. – uśmiechnął się.\nWeszliśmy do salonu. Zayn zaproponował by zamówić pizzę, na co się zgodziliśmy. Powiedziałam swoim przyjaciołom, że nie chcę nic więcej, że wystarczy tylko ich obecność. Najwidoczniej musieli zauważyć, że coś jest nie tak, ponieważ od razu się zgodzili nie protestując.\n- To może czekając na nasze zamówienie, włączymy jakiś film? – zaproponował Liam.\n- Co powiecie na „Oświadczyny po Irlandzku”? – zapytałam.\n- Podobno jest fajne. – powiedział Hazza, co uznałam za odpowiedź twierdzącą.\nNiall wyszedł na chwilę z pokoju, a gdy wrócił trzymał w ręku miskę popcornu.\n- Ann, nie obrazisz się za to, że szperałem Ci w szafkach?\n- Jasne, że nie. Siadaj. – uśmiechnęłam się.\nChłopak przysiadł na kanapie obok Harry’ego i zaczęliśmy oglądać film. Gdy film mnie zaczynał wciągać, usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Zayn nacisnął na piloce ‚pauza’, a ja poszłam w kierunku drzwi. Odebrałam pizzę, zapłaciłam i wróciłam do przyjaciół. Weszłam do salonu, a gdy położyłam pizzę na stole, wszyscy rzucili się w jej kierunku.\n- Nie żebym narzekał – powiedział Niall parę minut później. – ale dalej jestem głodny. – zaczęliśmy się śmiać.\n- Moja lodówka stoi przed Tobą otworem. – powiedziałam, a chłopak wyszedł z pomieszczenia. Wrócił chwilę później z szynką? Tak, z szynką.\n- A teraz prezenty. – odezwał się Zayn.\nNie miałam chęci, ale zostałam zmuszona. Tak więc na sam początek odpakowałam prezent od Nialla. Była nim bransoletka z zawieszką koniczynki.\n- Niall, dziękuję – przytuliłam go. – podoba mi się.\nNastępnie wzięłam się za odpakowywanie prezentu od Harry’ego i Zayna, czym okazała się biała koszulka z napisem „I <3 Zarry”.\n- Zarry? – zapytałam.\n- To połączenie naszych imion – wyjaśnił Harry i uprzedził pytanie Lou, który chciał coś powiedzieć. – I nie, nie zdradzam Cię. – powiedział, a wszyscy się zaśmiali. Lou natomiast odetchnął z ulgą.\n- To takie oryginalne, naszym zdaniem. – powiedział Zayn.\nPóźniej zobaczyłam prezent od Liama, jakim była bransoletka z zawieszką łyżki. Zdziwiłam się trochę, ale chwilę później przypomniałam sobie, że Liam ma taki jakby uraz do łyżek. Podziękowałam i wzięłam się za rozpakowywanie prezentu od mojej przyjaciółki, który był największy. Gdy go otworzyłam, nie mogłam wydusić z siebie słowa. Amanda kupiła mi sukienkę, którą ostatnio oglądałam z nią w jednym z sklepów w centrum. Była ona błękitnego koloru do kolan.\n- Skąd wiedziałaś? – zapytałam jej.\n- Widziałam jak na nią patrzyłaś, a pozatym napewno Ci się przyda. – rzekła patrząc na mnie znacząco. Nie wiedziałam o co jej chodziło, ale nie chciałam teraz o tym myśleć.\nPozostał jeszcze prezent od Lou. Był nieco mniejszy, niż ten od Amandy. Rozpakowałam go i spojrzałam na Tomlinsona.\n- Chciałbym, by zawsze Ci o mnie przypominała. – uśmiechnął się. Prezentem okazała sięduża pluszowa marchewka. Taka o jakiej zawsze marzyłam.\nOdłożyłam prezenty na bok, podziękowałam przyjaciołom i już miałam usiąść, gdy rozdzwonił się mój telefon. To była mama. Przeprosiłam na chwilę znajomych, wyszłam na korytarz, po czym odebrałam.\n- Tak? – powiedziałam.\n- No, hej. Dzwonię, by powiedzieć, że wyjazd trochę się nam przedłuży, ponieważ z babcią wciąż nie jest najlepiej. – powiedziała.\n- Nic nie szkodzi. Zdrowie babci najważniejsze.\n- Przepraszam – powiedziała, po czym dodała – A u Ciebie w porządku?\n- Tak – skłamałam. – nie masz się o co martwić. – poczułam jak do moich oczu napływają łzy.\n- Dobrze, więc ja kończę, jakby co, dzwoń. Pa. – powiedziała i nie czekając na moją reakcję rozłączyła się.\nRozpłakałam się. Nie potrafiłam powstrzymać już dłużej łez. Cieszyłam się, gdy zobaczyłam że dzwoni mama. Myślalam, że nie zapomniała, jednak pomyliłam się. Rozumiem, że zdrowie babci jest ważne, ale mogli z tatą choćby przez telefon złożyć mi życzenia. A oni tak po prostu… zapomnieli. Zapomnieli o urodzinach swojej jedynej córki. Sprawili, że dzień na który czekałam od jakiegoś czasu – ponieważ zbliżyłam się do siebie z rodzicami, a w szczególności z mamą – tak po prostu przestał mieć znaczenie. Tak po prostu zniszczyli wszystko, co odbudowaliśmy w ostatnim czasie. Usiadłam na schodach w przed pokoju i zaczęłam głośno płakać. Nie miałam nawet siły by ukrywać swoje łzy. Gdyby nie oni, teraz wróciłabym do swoich przyjaciół i by wszystko było by w porządku. Ale nie było.\n- Nie przeszkadzam? Chciałem zapytać, czy…? Ty płaczesz? Co się stało? – zapytał Louis, a następnie podszedł do mnie i przytulił.\nNie odpowiedziałam na jego pytanie. Po prostu narazie nie potrafiłam im tego powiedzieć, musiałam się najpierw uspokoić, co nie było łatwym zadaniem. Po paru minutach trochę się uspokoiłam, oparłam głowę na ramieniu Tomlinsona – które swoją drogą było bardzo wygodne – i opowiedziałam swoim przyjaciołom w skrócie o co chodzi. Nie chciałam się zagłębiać w szczegóły. Nie teraz.\n- W takim razie my Cie nie zostawimy. – powiedział Niall, a reszta pokiwała głowami popierając Irlandczyka.\n- Późno już jest, ja i tak zaraz pójdę się położyć spać, bo od tego wszystkiego nie najlepiej się czuję. I nie mówcie mi, że nie. Wiem, że jest sobota, ale wracajcie. Nie to, żebym Was wyganiała czy coś, ale naprawdę późno już. – powiedziałam, a oni po moich długich namowach w końcu ulegli.\nOdprowadziłam swoich przyjaciół do drzwi, a gdy wszyscy wyszli zamknęłam je na klucz. Dopiero gdy się odwróciłam, zorientowałam się, że na schodach dalej siedzi Tomlinson.\n- A ty co tutaj robisz? Nie powinieneś iść do domu? – zapytałam.\n- Wyganiasz mnie? – udał oburzenie.\n- Nie, oczywiście, że nie. Ale też powienieś iść do domu.\n- Pamiętasz co Ci kiedyś powiedziałem? – powiedział, a ja pokiwałam twierdząco głową. – Nie zostawiam swoich przyjaciół w potrzebie. Nie pójdę do domu, ponieważ Cię nie zostawię samej w takim stanie. Jesteś moją przyjaciółką. – powiedział.\n- Nie będę się z Tobą kłócić, ale nadal uważam, że powienienś iść do domu. – powiedziałam, po czym skierowałam się na górę do swojego pokoju.\nZabrałam z tamtąd potrzebne ciuchy i poszłam do łazienki wziąć prysznic.\nGdy wróciłam do pokoju, zauważyłam że mojego przyjaciela nie ma. Weszłam pod kołdrę, a drzwi się otworzyły i ukazał się w nich Lou.\n- Byłem zrobić herbatę – powiedział. – Proszę – podał mi jeden kubek, zamknął drzwi i usiadł na bujanym fotelu w rogu pokoju.\n- Dziękuję. – odpowiedziałam biorąc łyk gorącego napoju.\n- Zapomniałem Ci powiedzieć, ale świetny kolor włosów. Pasuje do Ciebie. – powiedział, na co ja się zarumieniłam.\nWypiłam herbatę do końca, rozmawiając z chłopakiem. Opowiedziałam mu dokładnie o tej rozmowie z rodzicielką oraz o reszcie.\n- Późno już. Dobranoc. – powiedziałam, po czym przykryłam się kołdrą.\nLouis uparł się, że przenocuje na bujanym fotelu. Mimo wszystko powiedziałam mu, że jeżeli będzie mu niewygodnie czy coś, to żeby przeniósł się na kanapę do salonu. Nie wiem czy skorzysta. Koc mial, więc przynajmniej miałam pewność, że nie będzie mu zimno.\nPrzebudziłam się w nocy. Spojrzałam na zegar, który stał na szafce nocnej. Wskazywał on parę minut po trzeciej. Zamknęłam oczy i już miałam zasypiać, ale doszedł do mnie głos Lou:\n- Naprawdę nie wiem, dlaczego nie mam odwagi by Ci o tym powiedzieć. Chociaż wcześniej ją miałem, ale albo coś mi przerwało, albo nagle ją traciłem. Myślę, że mówiąc Ci to tu i teraz, będzie mi łatwiej. Wiem, że śpisz i można powiedzieć że mówię sam do siebie. Mam jednak wrażenie, ze gdy dojdzie do prawdziwej takiej rozmowy, to będę gotowy by wyznać Ci prawdę. Podobasz mi się Ann, od pierwszego wejrzenia się w Tobie zakochałem. Spodobałaś mi się. Wiem, że jestem tchórzem nie mówiąc Ci tego prosto w oczy, ale ja się boję. Ktoś by zapytał: Czego? Ale ja się boję odrzucenia. Tego, że jeżeli powiem Ci, że mi się spodobałaś, to że ty mnie odrzucisz. Że zostawisz mnie z złamanym sercem. Boję się tego, że mówiąc to mogę zniszczyć naszą przyjaźń, a tego bym nie chciał. Dlatego. Dlatego nie umiem się przełamać by Ci to wyznać prosto w oczy. Mam świadomość tego, że Ty tego nie słyszysz, ponieważ śpisz. Ja jednak musiałem to powiedzieć w taki sposób. Inni by zaryzykowali, ale ja jestem zbyt wrażliwy by podjąć to ryzyko. Chociaż wiem, że wkrótce będę musiał spróbować. Mam nadzieję, że nastąpi to szybciej niż myślę.\nNie mogłam pozbierać myśli. Nie wierzę że on to powiedział. Chciałam zacząć skakać do sufitu, ale wiedziałam, że nie mogę. Wydaje mi się, że wkrótce będziemy musieli przeprowadzić ze sobą poważną rozmowę.\nCzekaliście na rozdział prawie miesiąc. Nie wiedziałam jak ubrać w słowa to, co chciałam tutaj opisać. Dopiero z jakiś tydzień temu się przełamałam i zaczęłam pisać. Miał być dłuższy i miało się wiele dziać, ale późneij przerwałam pisanie, bo było późno. A dzisiaj poprawiłam niektóre rzeczy i takim oto sposobem rozdział się pojawił dzisiaj.\nNic się nie dzieje w nim, wiem.\nDedykowany wszystkim, którzy czytają to opowiadanie.\nOpublikowano 17 maja 2012 Autor: dusiaq\nObudziłam się. Okazało się, że ta piękna scenka z udziałem Lou i mnie to był tylko pięknysen. Jednakże chciałabym, aby okazało się to prawdą. Idziemy dzisiaj razem doszkoły, więc może chłopak wyjaśni mi, o co mu wczoraj chodziło.\nWstałamz łóżka i biorąc wcześniej przyszykowane ciuchy skierowałam się w kierunkułazienki. Tam wykonałam wszystkie poranne czynności, po czym zrobiłam lekkimakijaż i się ubrałam. Gdy już byłam gotowa, zeszłam do kuchni, gdzie czekałana mnie moja mama z śniadaniem. Usiadłam do stołu i zaczęłam konsumować posiłekpogrążając się w myślach. Dalej myślałam o tym, co Lou chciał mi powiedziećpoprzedniego dnia. Może ten sen był jakimś znakiem tego, co się wydarzy?Chociaż… nie, na pewno nie.\nUsłyszałamdzwonek do drzwi i moja mama zaproponowała, że otworzy. Zgodziłam się, ponieważnie chciało mi się wstawać. Gdy mama otworzyła, usłyszałam stłumione głosydochodzące z holu. Zostawiłam niedokończone śniadanie i udałam się w tamtymkierunku. Moja rodzicielka wesoło gawędziła sobie z Louisem.\n- Hej- powiedziałam do chłopaka.\n-Cześć, gotowa? – Zapytał uśmiechając się.\n-Tak, tylko wezmę torbę z pokoju. – Powiedziałam i zniknęłam na górze.\nChwilępóźniej już szliśmy pustymi o tej porze dnia ulicami Londynu. Było chłodno, alestarałam się tego nie zauważać, śmiejąc się z żartów mojego towarzysza. Wpewnym momencie on spoważniał.\n- Japrzepraszam, że wczoraj tak po prostu uciekłem. – Powiedział zatrzymując się.\n- Nicsię nie stało, w porządku. Miałeś powód. Rozumiem to. – Odpowiedziałam mu.\n- Alechodzi o to, że… że ja nie miałem powodu. Tak po prostu uciekłem. – spuściłgłowę.\n-Spójrz na mnie – powiedziałam, a chłopak niechętnie podniósł głowę unikająckontaktu wzrokowego. – Ja naprawdę to rozumiem, niezależnie od powodu, jakimiałeś. – Louis w końcu na mnie spojrzał.\n- Wtakim razie dasz się zaprosić do kawiarni na ciastko i gorącą czekoladę poszkole? – Zapytał z uśmiechem.\n- Ajakbym mogła odmówić, panie Tomlinson? Jasne, że tak. – Odpowiedziałam, na cochłopak zaczął się śmiać.\n- Wtakim razie będę czekać pod szkołą.\nRuszyliśmypowolnym krokiem w kierunku szkoły. Gdy doszliśmy, okazało się, że było jużpięć minut po dzwonku. Szybkim krokiem ruszyliśmy do szatni, pomimo tego, żenie śpieszyło się nam na lekcje. Przy szafkach rozeszliśmy się każdy w swojąstronę. Przez myśl mi przemknęło, by nie pójść na pierwszą lekcję, którejzostało jakieś trzydzieści parę minut. Szybko jednak odgoniłam od siebie temyśli i ruszyłam w kierunku klasy. Gdy znalazłam się pod salą, zapukałam,weszłam do środka oraz przeprosiłam za spóźnienie. Oczywiście pominęłam fakt,że mogło go w ogóle nie być. Nauczycielka, którą była pani po czterdziestce niekrzyczała na szczęście. Kazała mi tylko usiąść w swojej ławce i się rozpakować.\nKolejnelekcje minęły mi w miarę szybko. Może było to spowodowane tym, że przezwiększość czasu w mojej głowie były myśli dotyczące Louisa i mojego snu. Takbardzo chciałabym, aby ten sen okazał się rzeczywistością, pomimo że wiem, żeto praktycznie nie możliwe. Jedyne, co mnie w tej chwili pociesza, to wspólnewyjście po szkole. Pozostał jeszcze angielski, który był na dwóch ostatnichlekcjach.\nGdyznalazłam się w sali od angielskiego od razu usiadłam w swojej ławce, wyjmującksiążki i czekając na lekcję. Nauczycielka weszła i rozsiadła się za biurkiem,po czym poinformowała nas, że dzisiaj będziemy oglądać film. Jak się okazałochwilę później, był to „Love Actually”.Po zgaszeniu świateł, film się zaczął. Jako że mieliśmy 2 godziny angielskiegomieliśmy zobaczyć film w całości, wliczając w to przerwę pomiędzy lekcjami.Usiadłam wygodnie na krześle i po raz kolejny tego dnia, pogrążyłam się wrozmyślaniach.\nFilmsię zakończył, z tego, co zauważyłam. Szczerze, nawet się nie skupiałam na tymfilmie, tylko na swoich myślach.\n-Proszę o uwagę – powiedziała nauczycielka. – Wasze zadanie domowe na jutro, toopisanie tego filmu. Głównie, co tam się działo i wasze zdanie na ten temat. – Powiedziała,a chwilę później zadzwonił dzwonek.\nWyszłamz klasy niezadowolona. Kilkanaście minut później stałam już przed szkołą zLouisem, który zauważył, że mam niezadowoloną minę.\n- Cosię stało? – Zapytał.\n-Oglądaliśmy film „Love Actually” ipotem na koniec okazało się, że mamy streścić ten film oraz napisać swojezdanie na ten temat, a ja się na nim w ogóle nie skupiłam i nie wiem, o co tamchodzi. – Powiedziałam na jednym wydechu.\n-Może będę mógł Ci pomóc – powiedział Lou. – Znam ten film prawie na pamięć,ponieważ jest on ulubionym filmem Harry’ego i często, gdy On mnie poprosi,patrzymy na niego razem.\n-Naprawdę nie musisz pomagać. Ściągnę go sobie dzisiaj i będę do nocy gorozpracowywać. – Zaśmiałam się.\n- Aleja chcę pomóc, a wiem, że zanim film się ściągnie, to trochę czasu minie, a tygo nie masz za wiele, prawda?\n- No,tak. Na jutro musze to napisać. – Westchnęłam.\n-Więc ja Ci pomogę. – zaśmiał się.\n-Naprawdę nie musisz. – protestowałam.\nWeszliśmydo kawiarni i usiedliśmy przy stoliku zdejmując kurtki. Po chwili podeszła donas kelnerka uśmiechając się przyjaźnie.\n- Copodać? – zapytała.\n-Poproszę gorącą czekoladę i szarlotkę. – Powiedziałam, a kelnerka zanotowała tow swoim notesie.\n- Tosamo. – Odpowiedział Lou.\nKelnerkaodeszła, a chłopak spojrzał na mnie.\n-Więc przygotuj się na streszczenie filmu. – zaśmiał się.\n- Jakjuż powiedziałam, nie musisz – powiedziałam. – dam sobie radę.\n- Aleja chcę. – Udał obrażone dziecko.\nMiędzynami zapadła cisza. Przerwała ją kelnerka, która przyszła z naszymizamówieniami. Gdy postawiła przede mną czekoladę, od razu upiłam łyk i zaczęłamjeść swoje ciasto.\n-Przepraszam – powiedział Lou. – Ale ja naprawdę chcę Ci pomóc.\n- Nodobrze. – Westchnęłam, na co chłopak się uśmiechnął.\nChwilępóźniej już opowiadał mi fabułę filmu. Robił to bardzo dokładnie i zaczęłam sięzastanawiać czy cokolwiek z tego zapamiętam. Chłopak nie przerywał swojejopowieści, bacznie mnie obserwując. Gdy skończył, powiedziałam.\n-Chyba zapamiętałam. – Zrobiłam głupią minę, na co chłopak się zaśmiał.\n- Ojbędzie dobrze. – powiedział.\nDokończyłamszarlotkę i spojrzałam na zegarek. Czassię zbierać – pomyślałam.\nWyszliśmyz kawiarni i Louis zaproponował, ze mnie odprowadzi. Zgodziłam się. Szliśmypowoli, rozmawiając. Chciałam, by ta chwila trwała wiecznie, ale nie było mi todane.\n-Ann, masz jutro czas? – zapytał chłopak.\n-Bo.. Nie wybrałabyś się ze mną jutro do kina?\n- Zmiłą chęcią – uśmiechnęłam się. – O której?\n-Będę po Ciebie o siedemnastej.\nPożegnaliśmysię, a ja weszłam do domu.\nWiem,że za dużo dialogów; ale nie zabijajcie za to, że Ann i Lou nie są razem… : oNie wiem jak to się stało. xD Ale mogę Wam obiecać, że może w następnym będą. Wogóle przewiduję jeszcze z 5-7 rozdziałów : D I potem nowa historia, na którąmam już pomysł : D\nNo toja nie zanudzam..\nPS.Czyta to w ogóle ktoś?\nRozdziałdedykowany Paulinie za rozwiązywanie sznurówek. <3 To stało sięcodziennością, na którą się czeka każdego dnia <hahaha> xD\nPS2.Za posklejane wyrazy, czy też ewentualne błędy przepraszam, ale znacie onet..\nOpublikowano 9 maja 2012 Autor: dusiaq\nSpojrzałam na chłopaka, próbując odczytaćcokolwiek z jego twarzy. Niestety bardzo dobrze maskował on swoje uczucia i niewiedziałam, o co chce zapytać. Widać było, że najwyraźniej nie wie jak ubrać tow słowa, jednak już po chwili przemówił.\n-Ann, chciałbym o coś zapytać. – powiedział z powagą, która swoją drogą zupełniedo niego nie pasowała.\n-Pytaj. – uśmiechnęłam się, chcąc dodać mu otuchy.\n- Niewiem, od czego zacząć – westchnął patrząc mi w oczy. – Bo chciałbym zapytać,czy… – nie dokończył, ponieważ przerwałam mu.\n-PAJĄK! – krzyknęłam pokazując na ścianę za nim.\nChłopaksię odwrócił i podszedł do ściany. Wziął zwierzę do ręki i kierując się wstronę wyjścia, otworzył drzwi i pozwolił pająkowi odejść. Odetchnęłam z ulgą,ponieważ bałam się pająków i można powiedzieć że bardzo.\n-Przepraszam, ale ja się boję pająków – powiedziałam. – Możesz pytać.\n- Niema sprawy. Ja… przepraszam, ale ja już pójdę, późno się zrobiło – uśmiechnąłsię przepraszająco. – Do zobaczenia jutro rano. – pożegnał się ze mną, po czymwyszedł.\nRano wstałam do szkoły i po ogarnięciusię, zeszłam na dół zrobić sobie płatki na śniadanie. Rodziców znowu nie było.Znowu byli w pracy. Gdy jadłam śniadanie, moje myśli zaprzątał chłopak, którychciał mi wczoraj coś powiedzieć. A mianowicie Louis. Nie wiem co chciał mipowiedzieć, przerwał, jakby niepewny czy może to zrobić, czy może mi powiedzieć.Może dowiem się tego dzisiaj, gdy pójdziemy do szkoły.\nZ rozmyślańwyrwał mnie dzwonek do drzwi, szybko odstawiłam miskę po płatkach do zlewu i wyszłamz pomieszczenia kierując się w stronę drzwi, by otworzyć przybyszowi.\n-Hej. – powiedziałam przytulając chłopaka.\n- No,cześć. Gotowa? – zapytał uśmiechając się.\nSkinęłamgłową, po czym poszłam do góry po torbę i już chwilę później byliśmy w drodzedo szkoły. Rozmawialiśmy i śmialiśmy się, jednak widziałam że chłopaka cośgryzie. Nie wiedziałam tylko co.\n- Cotaki przygaszony jesteś? – zapytałam poważniejąc.\n- Tonie jest miejsce i czas. Uwierz mi. – spojrzał na mnie. – Spotkamy się poszkole, to Ci wyjaśnię, jeżeli chcesz, dobra?\n-Tak, chcę wiedzieć. – powiedziałam i nie drążyłam już tego tematu.\nW czasie lekcji myślałam nad tym, cochłopak chce mi powiedzieć. Bo w końcu musi to być coś ważnego, skoro jest takijakby nieobecny. Mam tylko nadzieję, że to nic poważnego.\nLekcje minęły mi wyjątkowo szybko.Gdy wyszłam ze szkoły, pan Tomlinson już tam czekał.\n- Togdzie idziemy? – zapytałam.\n- Doparku, na ławkę, na której się spotkaliśmy po raz pierwszy. – odpowiedział niepatrząc mi w oczy.\nRuszyliśmy.Szliśmy w ciszy. Jednak nie była ona niekomfortowa. Wręcz przeciwnie, nieprzeszkadzała mi. Gdy znaleźliśmy się na miejscu, od razu usiadłam. Louisstanął naprzeciwko mnie.\n-Musze powiedzieć Ci coś ważnego. – zaczął z powagą, jakby się zastanawiał jakma powiedzieć to, co ma zamiar mi powiedzieć.\nKiwnęłamgłową na znak, że rozumiem.\n- Bo…wczoraj. Chciałem Ci to powiedzieć już wczoraj, ale straciłem całą odwagę, gdykrzyknęłaś o pająku – zaśmiałam się na to wspomnienie. – Ja… Wiem, ze jesteśmyprzyjaciółmi i to miejsce może, nie jest odpowiednie, ale dla mnie jestnaprawdę ważne, ponieważ tutaj się poznaliśmy.\n-Lou, no wyduś to z siebie. – delikatnie się uśmiechnęłam.\nOnspojrzał na mnie, a następnie powiedział coś, czego się nie spodziewałam, aleczekałam na to od dawna.\n- Uświadomiłemsobie, gdy się poznaliśmy, że jesteś wyjątkowa. Czy… Czy ty zostaniesz mojądziewczyną? – zapytał.\nKompletnienie wiedziałam co mam odpowiedzieć. Myślałam, że jestem dla niego tylkoprzyjaciółką i nikim więcej. Uśmeichnęłam się.\n-Tak. – odpowiedziałam.\nChłopaksię uśmiechnął i mnie mocno przytulił.\n-Tego się bałeś mi wczoraj powiedzieć? – zapytałam.\nLouisprzytaknął i pocałował mnie w policzek. A ja poczzułam się najszczęśliwsząosobą na tej kuli ziemskiej.\nWiem,że krótko. Ale macie w końcu to, ze Lou i Ann są razem. Nie wiem na jak długo<szatański śmiech>. No, mam nadzieję że Wam się podoba. Zapraszam dokomentowania, te komentarze naprawdę są mile widziane J\nDziękujęza te ponad 300 wyświetleń w ciągu ostatniego tygodnia\nPS. przepraszam za błędy, czy też posklejane wyrazy, ale onet = bunt -,-\nOpublikowano 29 kwietnia 2012 Autor: dusiaq\nOd wesela minęło kilka dni.Świetnie się wtedy bawiłam i musze przyznać, ze Louis chyba też. Dobrze siędogadywał z moją rodziną, a już w szczególności z ciocią, która miała towesele. Gdy wspominam tamten dzień, uśmiech sam pojawia się na mojej twarzy.Wydaje mi się, ze od tego czasu zbliżyliśmy się do siebie z Louisem. Ale totylko moje przypuszczenia. Oczywiście nie obyło się bez zdjęć. Bardziej czymniej szalonych. Po zgraniu wszystkiego na laptopa, okazało się, że trochę tegobyło.\nWyszłam na dwór, chcąc zaczerpnąćtrochę świeżego powietrza. Była dosyć chłodna noc, a ja miałam na sobie jedyniesukienkę, która nie była dosyć ciepła. Zeszłam po schodkach, podeszłam dopobliskiej ławki i usiadłam na niej. Zamknęłam oczy i pogrążyłam się wrozmyślaniach. Usłyszałam jakieś głosy, ale zignorowałam to. Po chwilipoczułam, że ktoś siada obok. Otworzyłam oczy i odwróciłam głowę w stronęmojego sąsiada. Okazało się, że to tylko Louis.\n-Co tutaj robisz? Szukałem Cię. – zapytał.\n-Myślę. – odpowiedziałam, po czym zerwał się chłodny wiatr.\nLouiswidząc, że zadrżałam pod wpływem wiatru, ściągnął swoją marynarkę i położył miją na ramionach. W odpowiedzi uśmiechnęłam się do niego, a on odwzajemniłuśmiech.\n-Naprawdę nie musisz, przecież nie zamarznę. – zaśmiałam się wdychając zapachjego perfum.\n-Martwię się po prostu, nie chcę byś była chora. Co ja bym wtedy zrobił? -odpowiedział oburzony moją wypowiedzią.\nNiechciałam go zdenerwować. Więc chcąc załagodzić sytuację, rzekłam.\n-No, dobrze. Nie denerwuj się, po prostu nie jestem przyzwyczajona do czegośtakiego. Naprawdę to doceniam. – uśmiechnęłam się lekko, a chłopak w odpowiedziprzysunął się bliżej i przytulił mnie.\n-Czy teraz jest cieplej? – wyszeptał mi do ucha, a moje serce zaczęło byćszybciej.\n-Tak, znacznie cieplej, dziękuję. Za wszystko. – powiedziałam, po czym wtuliłamsię w chłopaka jeszcze bardziej.\nPoczułam, że ktoś mnie woła.Zareagowałam dopiero, gdy ten ktoś wypowiedział moje imię po raz drugi.Spojrzałam w stronę, z której dochodził głos i ujrzałam moją najlepsząprzyjaciółkę.\n-Przepraszam, zamyśliłam się. – powiedziałam.\nNiechciałam, by odgadła ona moje myśli, więc szybko pociągnęłam ją do pobliskiegosklepu. Jak się później okazało, był to sklep z pluszakami. Podeszłam dojednego z wielu regałów i o mało, co nie pisnęłam z radości. Moja przyjaciółkadziwnie na mnie spojrzała, ale powinna była wiedzieć, dlaczego takzareagowałam.\nSięgnęłamdo półki i ściągnęłam z niej średniej wielkości, fioletowego jednorożca. Amandawidząc to, zaśmiała się. Nie zdziwiło jej to, że przytulam misia. Bardziejchyba to, że to był jednorożec. Oderwałam się na chwilę od misia i trzymając godalej w ręce, ruszyłam do kasy. Tam zapłaciłam za pluszaka i razem zprzyjaciółką wyszłyśmy ze sklepu.\n-Serio? Jednorożec? – zapytała chichotając.\n-Tak, przecież wiesz jak bardzo je lubię i od jak dawna chciałam sobie takiegokupić.\n-Myślałam, ze wolisz wiewiórki – zamyśliła się. – ale jednorożce też fajne.\nWodpowiedzi uśmiechnęłam się i ruszyłyśmy dalej, do kolejnych sklepów.\nLedwo, co wróciłam do domu,zadzwonił do mnie Niall, informując mnie, że za piętnaście minut wpadną wodwiedziny. Gdy tylko się rozłączył, ogarnęłam trochę w pokoju, bo przyznam się,panował tam lekki bałagan. Właśnie wyjęłam z toby nowego misia, gdy usłyszałam dzwonekdo drzwi. Zeszłam otworzyć, wpuściłam chłopaków i przywitałam się z nimi.\n- Idźciedo mojego pokoju, a ja pójdę po coś do picia. – powiedziałam, po czym zniknęłamza drzwiami kuchni.\nTamnalałam do szklanek soku pomarańczowego i kładąc to na tackę, zaniosłam nagórę. Gdy tylko przekroczyłam próg pokoju, Lou spojrzał na mnie i przytulającmojego jednorożca, powiedział.\n-Jaki fajny jednorożec – uśmiechnął się – wiesz, że teraz Ci go nie oddam? -spojrzał na mnie z powagą wymalowaną na twarzy.\n- Alemój jednorożec. – powiedziałam, położyłam tackę na stolik i podeszłam dochłopaka próbując odebrać mu moją własność.\n- Nieoddam, – wystawił mi język.\n-Myślałam, że wolisz marchewki. – powiedziałam, mając nadzieję, że to cośpomoże.\n- Tomoja miłość – powiedział – ale jednorożce są takie słodkie. – uśmiechnął się,tuląc jeszcze bardziej pluszaka do siebie.\nZrezygnowałamz dalszych prób odebrania mu misia i usiadłam normalnie na łóżku, biorąc łyksoku. Poczułam na sobie przeszywający wzrok Zayna i odwróciłam się w jegostronę.\n- Cośsię stało, że tak patrzysz? – zapytałam zdziwiona.\n- Nie– zaprzeczył ruchem głowy – ale dalej mi nie opowiedzieliście jak było naweselu. – powiedział, na co ja się zaśmiałam.\n-Dużo do opowiedzenia, było fajnie. – powiedział Louis, odrywając się na chwilęod misia.\nJednakmimo wszystko, Zayn nalegał. Jako jedyny znał tą historię Harry, ponieważokazało się, że pan Tomlinson mu opowiedział, co tam się działo. Zaczęłam opowiadaćod samego początku. O tym, jak Louis zjawił się u nas w domu, jak pojechaliśmyna miejsce oraz o tym, co się tam wydarzyło. Nie wiem, czemu nie opowiedziałamchłopcom tej historii sprzed kilku dni. No, ale mniejsza z tym. Gdy doszłam domomentu, że moja babcia myślała że jesteśmy razem, zaczęłam się śmiać.\n-Naprawdę? – zapytał Niall wybuchając głośnym śmiechem.\nPotwierdziłamruchem głowy i kontynuowałam swoją opowieść.\nKolejne wspomnienie nawiedziło mojągłowę.\nSiedziałamprzy stoliku i obserwowałam tańczące na parkiecie pary. Obserwowałabym dalej,gdyby nie to, że ktoś mi zasłonił widok.\n- Zatańczysz? – zapytał.\nW odpowiedzi skinęłam głową na ‘tak’i chwyciłam Jego dłoń dając się zaprowadzić na parkiet. Akurat DJ włączył jakąśwolną piosenkę. Louis położył swoje dłonie na mojej talii, a ja moje zaplotłamwokół jego szyi. Kołysaliśmy się powoli w rytmie piosenki. Dla mnie ta chwilabyła idealna. Louis ciągle patrzył mi w oczy uśmiechając się przy tym.\n- Widzisz? A Ty się bałeś. –rzekłam.\n- Ja? Nie boję się. –odpowiedział uśmiechając się jeszcze bardziej, a ja zaczęłam się śmiać.\nPo chwili i chłopak do mniedołączył i także zaczął się śmiać.\nGdy piosenka sięskończyła, chciałam odejść, ale chłopak mi na to nie pozwolił przyciągającjeszcze bardziej do siebie. Zdziwiło mnie to, ale on się tylko nachylił ipocałował w policzek, dziękując, że z nim zatańczyłam.\nOcknęłamsię, czując na sobie wzrok piątki chłopaków. Byli zdezorientowani.\n-Przepraszam, zamyśliłam się. A raczej wspominałam. – odezwałam się.\nChłopcyodetchnęli z ulgą, na szczęście nie pytali, o co chodzi, za co byłam imwdzięczna. Jakoś nie chciałam jeszcze raz przez to przechodzić. Bo w tamtym momencie,gdy pocałował mnie w policzek, miałam cichą nadzieję, że wykona jakiś innyruch. Ale jak widać, jestem dla niego tylko przyjaciółką, której towarzyszył naweselu ciotki. Szkoda, że on nie wie, co ja tak naprawdę do niego czuję. Ale przecieżsię nie przyznam, by nie wyjść na głupią czy niemądrą.\nPo dość długim czasie, jaki spędziliu mnie chłopcy, przyszło nam się pożegnać, ponieważ było późno.\n-Idziemy jutro razem? – zapytał Boo Bear wychodząc z mojego pokoju. – Mamy na tąsamą godzinę. – dodał.\n- Niema problemu. – odpowiedziałam uśmiechając się.\nZeszliśmyna dół i jeszcze rozmawialiśmy. Po blisko pół godziny chłopcy zaczęli zakładać kurtkii buty. Widziałam, że Lou robi to z niechęcią? Tak, dobrze zauważyłam. W końcu,gdy się ubrali, podeszli do mnie, przytuliliśmy się na pożegnanie i skierowalisię w stronę drzwi. Gdy Louis miał wychodzić, odwrócił się.\n-Anne? – zapytał niepewnie.\nOkej,w końcu coś napisałam. Wiem, że krótko. Nie zabijajcie za końcówkę. Zaczęłam pisać wczorajpóźnym wieczorem. Ogólnie dodałabym prędzej, ale egzaminy, jakieś wydarzenia,że nie znalazłam czasu, chęci, ani nie miałam weny. Mam nadzieję, że Wam siępodoba. Mi się szczerze podoba do momentu, aż ona kupuje jednorożca.. No, aleWam pozostawiam opinię. Nie zanudzam już. Dedykuję wszystkim, którzy czytają.\nPS. Przepraszam, za posklejane wyrazy, ale onet = bunt.\nCZYTASZ = KOMENTUEJSZ\nto dla mnie ważne. <3\nOpublikowano 13 kwietnia 2012 Autor: dusiaq\nWeszłamdo kolejnego sklepu. Właśnie byłam na zakupach z moją przyjaciółką, ponieważmusiałam sobie kupić jakąś ładną sukienkę, buty i dodatki na wesele. Oczywiściejeszcze nic nie kupiłam. Ba, nawet nic mi się nie wydawało odpowiednie. Mijałamkolejne stanowiska z wieszakami i nic. Jedna zbyt różowa, kolejna sukienka byław kolorze delikatnej zieleni, ale zbyt długa. W pewnym momencie zatrzymałam sięprzed pomarańczową bombką. Wydała mi się idealna. Poszukałam swojego rozmiaru,ściągnęłam wieszak i skierowałam się w stronę przymierzalni, wołając swojąprzyjaciółkę.\nGdyznalazłam się w przymierzalni, ściągnęłam sukienkę z wieszaka i przymierzyłamją. Oglądnęłam się w lustrze i wydawało mi się że może być. Odciągnęłam zasłonęi spojrzałam na swoją przyjaciółkę wyczekująco.\n- Onado Ciebie pasuje idealnie. Powinnaś ją kupić, bo świetnie w niej wyglądasz. –powiedziała.\n- Nonie wiem, aby na pewno pasuje na ślub ciotki?\n- Taki kupujesz ją. Bez gadania. – powiedziała oddalając się.\nWestchnęłami weszłam z powrotem do tego malutkiego pomieszczenia, zwanego przymierzalnią.Ściągnęłam nabytek i po założeniu swoich ciuchów, i sprawdzeniu czy aby napewno niczego nie zapomniałam, skierowałam się do kasy, gdzie czekała na mniejuż moja przyjaciółka. Wyciągnęłam z portfela kartę kredytową i podałam jąsprzedawczyni.\nWyszłyśmy z sklepu i poszłyśmy doobuwniczego. Już zbliżając się do niego, dostrzegłam na wystawie szare szpilki,które według mnie pasowały do sukienki. Weszłyśmy do środka, a ja od razuskierowałam się w stronę butów, które mnie interesowały. Znalazłam odpowiednirozmiar i przymierzyłam je. Gdy stanęłam na nich i podeszłam do lustra, byłamwyższa o jakieś pięć centymetrów. Czyli znowu nie tak dużo, bo bez wysokichbutów miałam tylko metr sześćdziesiąt dwa. Ściągnęłam buty i pakując je zpowrotem do pudełka ruszyłam do kasy.\nKupiłam już wszystko. Mojaprzyjaciółka pomogła mi przy wyborze biżuterii. Nie było tego dużo. Tylko kilkabransoletek i naszyjnik. Właśnie postanowiłyśmy wejść do kawiarni, by chwilęodpocząć. Złożyłyśmy zamówienia i usiadłyśmy przy oknie w kącie. Zaczęłyśmyrozmawiać, gdy zjawił się kelner i podał nam nasze zamówienia. Wzięłam do rękimoją czekoladę i upiłam łyk. Nie za bardzo przepadałam za kawą. Wyjątkiem byłalatte.\n-Sukienka to trafiony wybór. Założę się że Louisowi się spodoba. – zaśmiała sięmoja przyjaciółka.\n- Napewno tak nie będzie. – uśmiechnęłam się – Poza tym nie mogę uwierzyć, że towesele jest już jutro.\n- Touwierz. A o której ono się zaczyna? – zapytała Amanda.\nJużmiałam odpowiedzieć, gdy poczułam że ktoś zasłania mi oczy. Moja przyjaciółkasię zaśmiała, a ja czekałam aż ten ‘ktoś’ weźmie swoje ręce z moich oczu.Jednak to nie nastąpiło.\n-Odsuń te dłonie, kimkolwiek jesteś, ponieważ zasłaniasz mi światło i widzęciemność. – powiedziałam.\nWodpowiedzi usłyszałam śmiech Harry’ego. Sięgnęłam do swojej twarzy i ściągnęłamręce osoby, która zasłaniała mi oczy i odwróciłam się. Za sobą zobaczyłam uśmiechniętegoLou. Wstałam, przytuliłam go na przywitanie i zajęłam z powrotem swoje miejsce. Chłopak podążyłmoim śladem i usiadł obok, naprzeciwko swojego najlepszego przyjaciela,Harolda.\n- Cotu robicie? – zapytała Amanda nowo przybyłych.\n- Loupoprosił mnie, bym poszedł z nim na zakupy, bo musiał kupić coś na wesele. –uśmiechnął się – Jak to powiedział pan Marchewkowy, musi dobrze wyglądać, bo niemoże przynieść wstydu. – zaczął się śmiać, a Lou odwrócił od niego wzrok i jegotwarz pokrył delikatny rumieniec. To było takie urocze.\n- Awas co tutaj sprowadza? Jak się domyślam, ten sam powód, co nas? – powiedziałHazza gdy już się uspokoił i spojrzał na moje torby.\n-Trafiłeś, też zakupy. – uśmiechnęłam się.\n- Abędą zdjęcia na pamiątkę? – zapytał Loczek.\n- Nopewnie. – spojrzałam na Louisa i się uśmiechnęłam – będzie wiele zdjęć.\nChłopakw odpowiedzi wyszczerzył swoje ząbki. Wzięłam kolejny łyk mojej czekolady.Okazało się że już ostygła. Odłożyłam ja na stolik, po czym zwróciłam się doswojej przyjaciółki.\n-Zbieramy się? – spojrzałam w okno i uświadomiłam sobie, że było już ciemno.\n-Właśnie chciałam o to zapytać. – zaśmiała się.\n- Noto wstawajcie. Odprowadzimy Was. – powiedział Harry.\nWstaliśmyod stolika i po założeniu kurtek wyszliśmy na zewnątrz. Zrobiło się zimno.Poprawiłam szalik na szyi i skierowaliśmy się w stronę naszych domów. Mimo tegoże była jesień, to było zimno i żeby się nie przeziębić wolałam nosić szalik.\nWsobotę obudził mnie dźwięk budzika o szóstej trzydzieści. Z zamkniętymi oczamisięgnęłam po niego i wyłączyłam go. Nie chciało mi się wstawać, ale było tonieuniknione. Kilka minut później w końcu wstałam z miękkiego łóżka, założyłamkapcie i ruszyłam w stronę łazienki. Wykonałam tam wszystkie poranne czynności,a później skierowałam się w stronę pokoju po ciuchy, które miałam założyć nawesele, które zaczynało się o dwunastej. Gdy wzięłam sukienkę i dodatki doniej, ruszyłam z powrotem do łazienki. Tam założyłam sukienkę, zrobiłammakijaż, który pasował i upięłam wysoko włosy. Efekt końcowy nie był taki zły,jak myślałam że będzie. Wyszłam z pomieszczenia i skierowałam się do pokoju.Gdy przekroczyłam próg, podeszłam do biurka i chwyciłam telefon do ręki,sprawdzając godzinę. Wzięłam jeszcze torebkę i zeszłam na dół, uprzedniopakując do niej potrzebne rzeczy. W salonie zauważyłam mamę, która chodziłanerwowo z jednego kąta do drugiego. Gdy tylko mnie zauważyła, podeszła do mnie.\n-Ładnie wyglądasz. – rzekła.\n-Dziękuję. Gdzie tata? – zapytałam.\n-Pewnie jeszcze siedzi w łazience. – zaśmiała się.\nOdpowiedziałamjej uśmiechem i podeszłam do drzwi, słysząc dzwonek. Otworzyłam je i zobaczyłamza nimi Louisa.\n- Hej– przytuliłam go. – Co ty taki wystraszony? – zaśmiałam się.\n- Jawystraszony? Wydaje Ci się. – uśmiechnął się i wpuściłam go do środka.\nWszedłi po chwili podał mi różę, której wcześniej nie zauważyłam.\n- Todla Ciebie. – podał mi ją, a ja się zarumieniłam.\nWzięłamją od niego, a on poszedł się przywitać z moją mamą. Dałam tą różę do wazonu inalałam do niego wody, a później poszłam do salonu, gdzie był już mój tata. Gdyprzekroczyłam próg, wszyscy na mnie spojrzeli.\n- Cotak patrzycie? Brudna jestem? – przestraszyłam się, na co oni się zaśmiali.\n-Nie, nie jesteś – odezwał się tata.\nPorozmawialiśmytrochę o weselu i skierowaliśmy się w stronę wyjścia. Założyłam po drodze butyi wyszliśmy.\nI otorozdział, z którym się męczyłam dosyć długo. Nie podoba mi się i krótki w ogólejest. Miałam opisać jeszcze wesele, ale wenę straciłam.\nMamnadzieję, że się Wam podoba.\nPrzepraszamza ewentualne błędy, oraz sklejone wyrazy , bo onet się buntuje. -,-\nOpublikowano 24 marca 2012 Autor: dusiaq\nWyszłam z budynku szkoły i postanowiłam odwiedzić moją przyjaciółkę, a przy okazji dowiedzieć się, dlaczego jej nie było na lekcjach, bo raczej nie z powodu kartkówki na geografii. Założyłam słuchawki do uszu i włączyłam muzykę, wolno idąc przed siebie. Znowu pogrążyłam się w rozmyślaniu. A dokładniej, czy dobrze zrobiłam, zapraszając Louisa na to wesele. Bo z jednej strony nie znamy się zbyt długo, ale mimo wszystko wiem, że jest bliską mi osobą. Rzekłabym nawet, że stał się moim przyjacielem. Wiem, że by mnie nie zranił, że zawsze mnie wysłucha. Mam nadzieję, że w sobotę będziemy się świetnie bawić i że będziemy ten dzień miło i wesoło wspominać.\nTak rozmyślając, nie zauważyłam, że znalazłam się przed bramą, która prowadziła do domu mojej przyjaciółki. Wyjęłam z uszu słuchawki, otworzyłam furtkę i weszłam przez nią, by po chwili stanąć przed drzwiami i nacisnąć na dzwonek. Czekałam, aż ktoś mi otworzy, ale to nie nastąpiło. To niemożliwe by nikogo nie było w domu, ponieważ zawsze ktoś był – pomyślałam. Zadzwoniłam jeszcze raz, a gdy to nie przyniosło efektu, wyciągnęłam z kieszeni spodni swój telefon i wybrałam numer do Amandy. Również nie odbierała, ponieważ włączyła się poczta głosowa. Spróbowałam jeszcze kilka razy i dalej to samo. Zrezygnowana schowałam telefon z powrotem do kieszeni, odwróciłam się i ruszyłam w kierunku swojego domu. W drodze powrotnej znowu założyłam słuchawki na uszy i tym razem szybkim tempem skierowałam się w stronę domu. Po drodze postanowiłam wejść do kawiarni, by kupić jakieś ciasteczka lub pączki. Jak postanowiłam, tak też zrobiłam. Po przekroczeniu progu kawiarni dało się poczuć ten słodki zapach tych wszystkich pyszności.\nW domu postanowiłam spakować książki na następny dzień, by nie mieć z tym problemu później. Gdy już to uczyniłam, zeszłam na dół i zastałam tam mamę. Zaczęłam z nią rozmawiać, przy okazji dając na stół słodkie pyszności zakupione przeze mnie. Mama się zdziwiła, ale przecież wiedziała, że mam słabość do słodyczy, a już szczególnie do żelek.\n- I jak? Wiesz już, z kim pójdziesz na ważną uroczystość w życiu Twojej ciotki? – Odezwała się w pewnym momencie moja rodzicielka.\nMoja ciocia miała tylko dwadzieścia pięć czy sześć lat. Była ona młodszą siostrą mojej mamy, dlatego tak bardzo im zależało, bym się tam zjawiła z osobą towarzyszącą.\n- Tak. Już nawet poprosiłam o towarzyszenie mi w sobotę. – Odpowiedziałam uśmiechając się.\n- Uwinęłaś się, a można wiedzieć, kim jest ta osoba? Mam nadzieję, że to żadna dziewczyna. – Zażartowała moja mama.\n- To Louis. Ten, u którego miała się odbyć ta noc filmowa w sobotę. On zazwyczaj ma czas, a ja niestety nie miałam wielkiego wyboru patrząc na to, że do wesela pozostało kilka dni.\n- Nie poznałam go jeszcze – zamyśliła się –ale mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić i że można mu zaufać.\n- Można mu zaufać. Poza tym jest on osobą pełną pozytywnej energii, więc dobra zabawa jest nieunikniona. – Mimowolnie się uśmiechnęłam.\nPorozmawiałam jeszcze z mamą na temat szczegółów dotyczących sobotniego dnia, po czym wzięłam kubek z herbatą i skierowałam się do swojego pokoju. Tam usiadłam na łóżku i położyłam kubek na stoliku, a następnie wzięłam telefon do ręku i spróbowałam jeszcze raz się skontaktować z przyjaciółką. Odebrała po pierwszym sygnale.\n- Siemka. Co się z Tobą działo? Dlaczego nie było Cię w szkole, nie odbierałaś telefonów i nie było Cię w domu? – Zapytałam na powitanie.\n- Hej skarbie – zaśmiała się – nie za dużo tych pytań? Komórka mi padła i tak jakoś wyszło. A w szkole nie byłam, bo się źle czułam. Poza tym wiesz, że jak coś jest ze mną nie tak, to moja mama od razu musi jechać ze mną do lekarza. Tak było i tym razem. – Powiedziała.\n- Wiesz jak ja się o Ciebie martwiłam? I jak się teraz czujesz?\n- Wiem, wiem. Przepraszam. No cóż.. Bywało lepiej, ale nie jest najgorzej. Lekarz powiedział, że musiałam zjeść coś nieświeżego i stąd moje złe samopoczucie. – Rzekła, a po chwili dodała – do jutra powinno mi przejść, nie zamartwiaj się tak, to tylko zwykłe zatrucie pokarmowe.\nNie powiem, bo trochę mnie jej odpowiedź uspokoiła. Nie czułam się już taka zdenerwowana, jak wtedy, gdy nie wiedziałam, co działo się z moją przyjaciółką.\n- Mam nadzieję – powiedziałam – a teraz wybacz, ale kończę, jestem zmęczona. – Pożegnałam się, po czym rozłączyłam połączenie.\nPomimo mojego zmęczenia, postanowiłam wejść jeszcze na skype’a. Wzięłam do ręki laptopa i załączyłam go. W czasie, gdy ten się uruchamiał, ja napiłam się herbaty i wzięłam do ręki koc, ponieważ zrobiło mi się chłodno. Gdy laptop się uruchomił, wzięłam go na kolana i oparłam się o ścianę. Weszłam na skype i się zalogowałam. Zauważyłam, że Louis jest dostępny, więc od razu do niego zadzwoniłam.\n- Cześć, co Cię sprowadza by ze mną porozmawiać? – Zaśmiał się.\n- Po części jest to efekt nudy, a po części muszę Ci przekazać pewne informacje dotyczące wesela. Oczywiście, jeżeli nie zmieniłeś zdania.\n- Ja zmieniłem zdanie? Nigdy nie zostawiam bliskich mi osób w potrzebie. – Powiedział, a ja mu zaczęłam wszystko tłumaczyć.\nGdy już mu wszystko wytłumaczyłam, zaczęliśmy rozmowę na swobodne tematy.\n- Przy okazji, jeżeli mogę zapytać, pójdziemy jutro znowu razem do szkoły? – Zapytał – Z tego, co wiem Harry’ego dalej nie będzie, bo nie czuje się najlepiej, a Amanda podobno też ma jakieś zatrucie. – Powiedział.\n- Możesz pytać do woli – uśmiechnęłam się – no dobrze, możemy razem iść. Przy okazji przedstawiłabym Cię mojej mamie, by wiedziała, z kim idę na to wesele.\n- No dobra, to wpadnę po Ciebie tak o wpół do ósmej?\n- Będę czekać. – Powiedziałam, po czym się pożegnałam i rozłączyłam.\nSpojrzałam na zegarek i wyłączyłam laptopa, po czym wzięłam kubek z zimną już herbatą i zaniosłam go do kuchni. Tam już czekała na mnie kolacja. Gdy już ją zjadłam, ruszyłam schodami na górę do swojego pokoju, a następnie w kierunku łazienki wziąć prysznic.\nGdy wróciłam do swojego pokoju, położyłam się do łóżka i chwyciłam do ręki telefon. Było dopiero po godzinie dwudziestej pierwszej, ale mimo wczesnej pory postanowiłam już iść spać, ponieważ byłam zmęczona. Tym razem zasnęłam prawie, że od razu.\nRano jak zwykle obudził mnie budzik o godzinie szóstej trzydzieści. Wstałam i usiadłam na łóżku, przypominając sobie mój sen. Był w nim jakiś chłopak o ciemnych włosach. Nie pamiętam twarzy, ale wiem, że miał uroczy uśmiech i radosne oczy. Po kilku minutach wysilania swojego mózgu, nie potrafiłam sobie więcej przypomnieć. Wstałam z łóżka i stanęłam przed szafą, wpatrując się w jej zawartość. Po paru minutach wyciągnęłam z niej szare jeansy, białą bluzkę i czarną kamizelkę. Z tymi ciuchami skierowałam się w kierunku łazienki, gdzie wzięłam krótki, orzeźwiający prysznic, zrobiłam lekki makijaż i wyprostowałam włosy.\nWróciłam do swojego pokoju, wzięłam swoją torbę i zeszłam na dół do kuchni. Przywitałam się z mamą i zjadłam śniadanie – tosty. Gdy już zjadłam, spojrzałam na zegarek, który wskazywał siódmą dwadzieścia pięć i zaczęłam się zbierać do szkoły. Równo z dzwonkiem do drzwi byłam gotowa. Otworzyłam je, przytuliłam Louisa na powitanie i przedstawiłam go mojej mamie, która stała w przedpokoju. Po jakże krótkim przedstawieniu mojego przyjaciela i mojej mamy, wyszliśmy z mojego domu i ruszyliśmy w kierunku szkoły rozmawiając.\n- Wiesz, nie mogę się doczekać tej soboty. Mam nadzieję, że nie wymyślisz jakiejś wymówki dzień przed uroczystością.– Powiedziałam w pewnym momencie.\nChłopak się uśmiechnął. Widać było, że mu zależało. Przynamniej tak mi się wydaje.\n- No wiesz? Jak mogłaś tak pomyśleć? – Udał oburzenie – Możesz na mnie liczyć. – Powiedział, po czym przystanęliśmy i mnie przytulił, tak po przyjacielsku.\n- Mówiłem Ci już, że przyjaciół nie zostawiam w potrzebie. To do mnie nie pasuje. Jak chcesz, to zapytaj Harry’ego lub Nialla, albo jeszcze kogoś innego. – Powiedział, po czym mnie puścił i poszliśmy dalej.\n- Wierzę Ci, o to się nie martw. – Posłałam mu uśmiech.\nPrzed wejściem do szkoły spotkaliśmy Zayna, Nialla i Liama. Widocznie czekali na nas, bo gdy tylko nas zauważyli, zaczęli machać i krzyczeć. Podeszliśmy do nich i przywitaliśmy się. Weszliśmy do budynku i każdy skierował się w swoją stronę, czyli ja i Liam w stronę naszej klasy, Niall i Zayn w przeciwnym kierunku, a Louis na drugie piętro.\nGdy lekcje się skończyły, pożegnałam się z chłopakami i skierowałam w stronę domu mojej przyjaciółki, by ją odwiedzić i dowiedzieć się, jak ona się czuje. Szłam, rozmyślając. To stało się już chyba moim nawykiem. Po niecałych piętnastu minutach doszłam na miejsce i zapukałam do drzwi. Po chwili otworzyła mi je mama Amandy.\n- Dzień dobry – przywitałam się – zastałam Amandę?\n- Dzień dobry. Tak, proszę wejdź. Jest u siebie w pokoju. – Odpowiedziała mi kobieta i wpuściła mnie do środka.\nPrzekroczyłam próg i skierowałam się po schodach na górę. Przemierzałam korytarz w milczeniu i zapukałam w drugie drzwi na prawo. Zapukałam i gdy usłyszałam ciche ‘proszę’, weszłam do środka. Pokój mojej przyjaciółki był urządzony w kolorze zieleni i bieli. Po lewej stronie znajdowało się wielkie okno, a naprzeciwko od drzwi stało duże łóżko. Po prawej stronie była szafa oraz biurko. Pokój nie był w sumie duży, ale sprawiał wrażenie takiego. Usiadłam na łóżku obok mojej przyjaciółki, która akurat zamknęła laptopa.\n- Lepiej się czujesz? – Zapytałam, po czym ją przytuliłam.\n- Jest lepiej. Jutro powinnam już pojawić się w szkole. – Uśmiechnęła się lekko – A właśnie, jak tam? Znalazłaś towarzysza na ślub cioci?\n- Jest dobrze. A na ślub idę z Louisem. Jakoś było mi łatwo go poprosić o towarzystwo w tym ważnym dla innych dniu. – Odpowiedziałam.\n- Pomyślmy.. Wybór jest trafiony, ponieważ Louis jest świetnym kolegą jak dla mnie, a wy nawet do siebie pasujecie. – Spojrzała na mnie.\n- No nie żartuj. To tylko przyjaciel. – Odpowiedziałam.\n- Tak, na pewno – zaśmiała się – a ja nie jestem Amandą Welsh.\n- Kiedy to, co mówię jest prawdą. – Zaprotestowałam.\n- Zobaczymy za jakiś czas, kto ma rację. – Odpowiedziała mi.\nJej słowa dały mi w pewnym sensie trochę do myślenia, bo w sumie.. Chociaż nie. Lou jest tylko przyjacielem i tak zostanie. Poza tym nie chciałabym psuć naszej przyjaźni, a w każdym bądź razie on jest dla mnie ważny, ale tylko, jako przyjaciel. Przynajmniej w tym momencie, w tej chwili. W pewnym momencie wpadł mi do głowy pewien pomysł.\n- Jak tam z Harrym? Widzę, że świetnie się dogadujecie. – Uśmiechnęłam się szeroko.\n- A co ma być? To tylko przyjaciel. – Powiedziała – Nie łączy nas nic poza przyjaźnią.\n- Przecież ja widzę, że coś jest na rzeczy. Przyznaj, że chciałabyś być dla niego kimś więcej niż tylko przyjaciółką. – Zachęciłam ją.\nAmanda tylko na mnie spojrzała i się zarumieniła. Czyli jednak mam rację, on jej się podoba. W sumie cieszyło mnie to, bo ważne dla mnie było szczęście moich przyjaciół.\n- No tak, ale tylko troszkę. – Zrobiłam nieprzekonaną minę – No dobra, tylko mu nie mów. Harry mi się podoba, ale nie chcę psuć tego, co jest między nami, więc jesteśmy przyjaciółmi. – Powiedziała.\n- A może ty mu się też podobasz? – Podsunęłam.\nGdy tak rozmawiałyśmy o jej uczuciach do Harolda, nie zauważyłam, że jest już po osiemnastej. Wstałam, pożegnałam się z przyjaciółką i wyszłam z jej pokoju, a następnie z jej domu. Skierowałam się w stronę swojego domu i znalazłam się tam po niecałych dwudziestu minutach.\nSiedziałam w swoim pokoju i uczyłam się na test z historii. Te wszystkie daty i wydarzenia były nie do zapamiętania. Za dużo tego, by nauczyć się w jeden dzień. Mimo, że miałam tydzień, by się przygotować, to zapomniałam i dopiero teraz sobie o tym przypomniałam. Było po godzinie dwudziestej drugiej, a ja dalej nie potrafiłam tego zrozumieć. Za dużo materiału. Próbowałam to sobie wbić do głowy od godziny mniej więcej dziewiętnastej i nie było żadnego postępu. Uczyłam się dalej, ponieważ muszę zaliczyć ten test na pozytywną ocenę.\nOkoło północy postanowiłam sobie dać z tym spokój i odłożyłam książkę na biurko, po czym poszłam do łazienki. Po wykonaniu wszystkich czynności, wróciłam do pokoju i spojrzałam na zegar, który wskazywał pierwszą w nocy.\nObudził mnie dźwięk telefonu. Nie otwierając oczu sięgnęłam po telefon i odebrałam.\n- Halo? – Powiedziałam zaspanym głosem.\n- Witaj. – Odrzekł głos po drugiej stronie, którego nie potrafiłam zidentyfikować – Będę za piętnaście minut.\nOsoba po drugiej stronie się rozłączyła, a ja spojrzałam na zegarek. Wskazywał on siódmą piętnaście. Szybko zerwałam się w łóżka i pobiegłam w kierunku łazienki, by po chwili znowu wbiegnąć do swojego pokoju po ciuchy. Zawróciłam i po dziesięciu minutach wyszłam z pomieszczenia. Skierowałam się do pokoju, spakowałam książkę z historii i biorąc torbę, zbiegłam na dół o mało się nie przewracając na schodach. Gdy znalazłam się w kuchni, przywitałam z mamą i pakując śniadanie do szkoły, weszłam do przedpokoju, by ubrać buty i kurtkę.\n- Nie zjesz śniadania? – Zapytała mama.\n- Przepraszam, ale nie. Zaspałam i spieszę się. – Odpowiedziałam.\nW tym momencie rozległ się dźwięk dzwonka. Pożegnałam się z mamą i otworzyłam drzwi. Stała tam moja przyjaciółka. Wyszłam z domu, przywitałam się z moją przyjaciółką i ruszyłyśmy w kierunku szkoły rozmawiając.\nZmieniłam czcionkę, znowu. Rozdział wyszedł dłuższy niż poprzednio, ale nic się chyba takiego ciekawego nie dzieje. Dodaję w miarę szybko, a to, dlatego, że wczoraj się wzięłam za pisanie. Mam nadzieję, że się podoba. Co o nim myślicie?\nOpublikowano 20 marca 2012 Autor: dusiaq\nOdkąd wyszliśmy, nie mogliśmy ustalić gdzie iść. Harry proponował wesołe miasteczko, ktoś inny kino, a jeszcze inna osoba zaproponowała kręgle. Po długiej konwersacji, która trwała niespełna dwadzieścia minut, zdecydowaliśmy udać się w kierunku centrum, a później w stronę kina.\nGdy doszliśmy na miejsce, Niall od razu pobiegł kupić popcorn, a Louis z Harrym poszli kupić bilety na film. Postanowili, że lepiej będzie, jeżeli to oni pójdą, bo bali się, że ja z Amandą wybierzemy jakąś komedię romantyczną. Nawet gdybyśmy szły kupić bilety, to nie miałyśmy zamiaru wybrać jakiegoś romansidła. Przynajmniej ja, ponieważ nie wiem jak moja przyjaciółka, która uwielbia tego typu filmy.\nGdy weszliśmy na salę kinową, skierowaliśmy się w stronę rzędu numer 8, gdzie mieliśmy miejsca. Na sali było mało osób, łącznie z nami około dwudziestu. Usiedliśmy i oczekiwaliśmy aż film się zacznie, w tym czasie leciały na ekranie reklamy. Chłopcy wybrali film „Alvin i wiewiórki 3”. Uznali, że film animowany dobrze nam zrobi. W rzeczywistości okazało się, że film ten wybrał Lou, bo uwielbia tego typu filmy, przypominają mu o dzieciństwie. Nie chciałam się z nimi kłócić na temat tego, że wybrali bajkę, więc postanowiłam oczekiwać na film w ciszy. Po mojej prawej siedziała Amanda, która rozmawiała z Harrym. Po mojej drugiej stronie – lewej – siedział Louis, który z zafascynowaniem patrzył w ekran, mimo że film się jeszcze nie rozpoczął. Dalej obok niego Niall, który jadł popcorn i nie miał już większości. Obok blondyna siedział Zayn, który rozmawiał z siedzącym obok Liamem. Byli oni tak pochłonięci rozmową, że nawet nie zauważyli, ze film się rozpoczął.\nPo skończonym seansie, wyszliśmy z sali i wspominaliśmy film, który o niebo mi się podobał. Wyszliśmy z budynku i skierowaliśmy w stronę pobliskiej kawiarni. Doszliśmy tam po niespełna piętnastu minutach. Zajęliśmy miejsca przy oknie, złożyliśmy zamówienia i czekaliśmy. Po chwili, która trwała krótko, kelnerka przyszła z naszymi zamówieniami. Wzięłam łyk gorącej czekolady i pogrążyłam się w rozmyślaniu.\n- Ann, a ty, co myślisz o tym pomyśle? – do moich uszu dobiegł głos Tomlinsona.\n- yyy.. Co mówiłeś? Zamyśliłam się, możesz powtórzyć? – poprosiłam.\n- Pytałem, czy zgodzisz się na taką noc filmową u mnie. Będą chłopaki i Amanda, która już potwierdziła swoją obecność.\n- Ale jutro musimy iść do szkoły, poza tym nie wiem, czy rodzice się zgodzą. – odpowiedziałam.\n- A kto mówi, że dzisiaj albo jutro? – wtrącił się Zayn.\n- A kiedy dokładnie? – zapytałam.\n- Termin do ustalenia, ale planujemy przyszłą noc z piątku na sobotę. – odezwał się ponownie Louis.\nWstępnie potwierdziłam swój udział w tym wydarzeniu, ale miałam przeczucie, że rodzice się nie zgodzą ze względu na liczbę chłopaków. No cóż.. Jakoś będzie trzeba ich przekonać, a jak nie, to Amanda przyjdzie mi z pomocą. Będzie musiała, w końcu jej moi rodzice nigdy nie odmawiają.\nDo domu wróciłam przed godziną dwudziestą. Od razu po ściągnięciu butów i okrycia zwierzchniego skierowałam się do salonu, gdzie miałam nadzieję, zastanę rodziców. I tak się stało, byli tam i oglądali jakiś film w telewizji. Postanowiłam się zapytać teraz, ponieważ im szybciej, tym lepiej.\n- Mamo, tato.. mogę o coś zapytać? – powiedziałam niepewnie.\n- O co tylko chcesz. – odpowiedziała moja rodzicielka.\n- Zacznę od początku. W przyszłą noc z piątku na sobotę, chcemy zrobić z przyjaciółmi noc filmową i chciałabym zapytać, czy będę mogła pójść. Odbyłoby się to w domu Louisa.\n- Przykro mi, nie będziesz mogła, bo nie wiem czy pamiętasz, ale w sobotę jest to wesele twojej ciotki. Mówiłam Ci o nim, pamiętasz?\n- Ojej, całkowicie o nim zapomniałam. No trudno, zadzwonię do chłopaków, że nie mogę i byśmy to przesunęli, ale będę mogła w innym terminie iść na tę noc filmową?- zapytałam.\n- Tak, myślę, że jeżeli się nic nie zmieni, to pozwolimy Ci z tatą pójść. Aha, i jeszcze jedno. Pamiętasz, że na uroczystość Twojej cioci, masz mieć jakiegoś towarzysza?\n- Tak, pamiętam – rzekłam.\nW rzeczywistości całkowicie zapomniałam i o weselu, i o tym, że mam iść z osobą towarzyszącą. Wprawdzie powiedziawszy, nie przypominam sobie, by moi rodzice mówili mi coś o tym weselu. Jednak skoro moja mama twierdzi, że tak, to musiało tak być. Kogo ja tu mam znaleźć? Przecież nie wiem, z kim wypadałoby pójść. No trudno, mam tydzień by kogoś poprosić o towarzyszenie mi na tej uroczystości.\nSkierowałam się do swojego pokoju i pierwsze, co zrobiłam, to wybrałam numer Louisa, by zawiadomić go o mojej zmianie planów. Odebrał od razu, jakby tylko czekał, aż zadzwonię.\n- Cześć Ann, i jak? Rodzice wyrazili zgodę? –zapytał podekscytowany.\n- Lou, no właśnie w tej sprawie dzwonię. Jest taki mały problem. Rodzice wyrazili zgodę, ale będzie to trzeba przełożyć na inny termin. – powiedziałam.\n- A już się cieszyłem, a z jakiego powodu nie możesz? – słychać było, że posmutniał.\n- Mama przypomniała mi o weselu cioci, które jest w sobotę i dlatego nie mogę. Przepraszam.\n- Nic się nie stało, w końcu to nie z Twojej winy, przełożymy na jakiś inny termin. Obawiam się tylko, że chłopcy nie będą zadowoleni. – wyznał.\nPorozmawiałam, jeszcze chwilę z chłopakiem, po czym się pożegnałam i rozłączyłam. Ucieszyłam się, że chłopak się nie wściekł, ale w gruncie rzeczy termin nie był dokładnie ustalony.\nOdłożyłam telefon na biurko, wzięłam do ręki laptopa i załączyłam go. Sprawdziłam, co ciekawego na twitterze oraz na facebooku. Po wylogowaniu się wyłączyłam sprzęt i go zamknęłam. Spakowałam książki na następny dzień i podążyłam w kierunku łazienki.\nGdy wróciłam do swojego pokoju, od razu rzuciłam się na swoje łóżko. Byłam zmęczona, ale mimo to nie umiałam zasnąć. Udało mi się to dopiero po północy.\nNastępnego ranka obudził mnie jak zwykle mój ‘kochany’ budzik o 6:30, którym miałam ochotę rzucić o ścianę. Niespełna sześć godzin snu, a to za mało bym się wyspała, gdy następnego dnia czekała mnie kartkówka z geografii. No cóż, takie moje życie. Zwlekłam się z łóżka, wzięłam ciuchy, które poprzedniego dnia sobie naszykowałam i udałam się w kierunku łazienki.\nPo wykonaniu wszystkich porannych czynności, wróciłam do pokoju, wzięłam torbę i zeszłam do kuchni, gdzie czekało na mnie śniadanie przygotowane przez mamę, która o dziwo była w domu.\n- Hej, a ty nie w pracy? – zapytałam.\n- Wzięłam urlop. – odpowiedziała, zdziwiona moim pytaniem mama.\nPorozmawiałam jeszcze chwilę z rodzicielką, po czym poszłam ubrać kurtkę oraz buty.\nPożegnałam się i wyszłam z domu. W drodze do szkoły słuchałam muzyki, jak zwykle, gdy szłam sama. Akurat rozpoczęła się jedna z moich ulubionych piosenek „Paradise”, gdy poczułam, że ktoś mnie szarpnął za rękę. Wyjęłam słuchawki z uszu i spojrzałam na tego ‘kogoś’. Okazało się, że to nie kto inny, niż Louis Tomlinson, który ubóstwia takie pomarańczowe warzywa, zwane marchewkami. Przywitałam się z nim i w ciszy ruszyliśmy w kierunku szkoły. Szliśmy powoli, nie śpieszyło się nam. Zaczęłam znowu rozmyślać o tym weselu mojej cioci. Dalej nie mam, z kim pójść, a nie wiem czy ktokolwiek, kogo zapytam będzie miał wtedy czas. Tak rozmyślałam i w pewnym momencie wpadłam na pewien pomysł. Trudno, raz się żyje.\n- Lou? – przerwałam ciszę – bo chciałabym się Ciebie o coś zapytać. – powiedziałam niepewnie.\n- Brzmi poważnie – zaśmiał się – ale pytaj.\n- Bo pamiętasz, jak Ci wczoraj mówiłam, że musimy przełożyć ‘noc filmową’? – zapytałam.\n- Tak, pamiętam. Nie możesz w niej uczestniczyć, ponieważ musisz iść na wesele swojej cioci.\n- No właśnie, problem w tym, że muszę mieć towarzysza, a nie mam, z kim pójść. I moje pytanie brzmi: poszedłbyś ze mną na to wesele? – Zapytałam, modląc się w duchu, by chłopak się zgodził.\n- Wesele jest w sobotę, a ja na ten dzień nie mam żadnych planów i myślę, ze moi rodzice się zgodzą. A jeżeli Ci na tym tak bardzo zależy, to z chęcią pójdę. W końcu nie zostawia się przyjaciół w potrzebie. – Odparł po chwili namysłu i się uśmiechnął.\n- Naprawdę? Dziękuję, ratujesz mi tyłek i mam u Ciebie dług. Szczegóły Ci jeszcze napisze sms’em, albo się spotkamy w tym celu, ponieważ ich nie znam. – przytuliłam go, dziękując mu.\nDo budynku szkoły doszliśmy pięć minut przed dzwonkiem na lekcje. Pożegnaliśmy się i każdy poszedł w kierunku swojej sali, w której odbywała się pierwsza lekcja. Gdy znalazłam się w klasie, od razu zauważyłam Liama. Przywitałam się, dowiedziałam ze Harry się źle czuł i z tego powodu nie zjawił się dzisiaj w szkole. Zazdroszczę mu trochę, ponieważ ominie go kartkówka.\nRówno z dzwonkiem do klasy weszła nauczycielka w średnim wieku. Sprawdziła obecność i rozdała nam kartki, na których była mapa Wielkiej Brytanii. Kompletnie nie wiedziałam gdzie podpisać wyżej podane rzeki, niziny, góry czy też jeziora i wyżyny.\nGdy tylko usłyszałam dzwonek obwieszczający koniec czwartej lekcji, spakowałam książki i wyszłam z sali. Na stołówkę poszłam sama i powoli. Nie było dzisiaj w szkole mojej przyjaciółki, ale nie było w sumie tak nudno. Gdy znalazłam się na stołówce, od razu podążyłam w kierunku stolika, który zawsze zajmuję z Amandą. Swoją drogą ciekawe, że jej dzisiaj nie ma. Zazwyczaj mnie uprzedzała sms’em lub dzwoniła, że jej nie będzie, bądź też się spóźni. A dzisiaj nic. No trudno, zadzwonię do niej po lekcjach i spróbuję się dowiedzieć, co jest przyczyną jej nieobecności.\nJuż z daleka zauważyłam, że został on zajęty przez Louisa, Nialla, Liama i Zayna. Gdy tylko do nich podeszłam i usiadłam, wyciągnęłam z torby jabłko i zaczęłam je jeść.\n- Co tak długo? Nie szło szybciej przyjść? – powiedział Niall, który kończył swój posiłek.\n- Nie śpieszyło mi się jakoś. – odpowiedziałam i znowu wgryzłam się w owoc.\nNa chwilę zapadła cisza, nie była ona wcale niezręczna czy krępująca. Ja zajęłam się swoim posiłkiem, a chłopcy rozmawiali między sobą. W pewnym momencie Zayn na mnie spojrzał wzrokiem, który mówił „dlaczego nam to zrobiłaś?”.\n- Ale co ja zrobiłam? – zapytałam.\n- Musisz iść na ten ślub? Nie możesz się od niego jakoś wykręcić? – zapytał błagalnie Zayn.\n- Nie mogę. Przełożymy to o jeden tydzień, albo wymyślimy coś innego. – rzekłam się uśmiechając.\nZayn przewrócił oczami, a ja wdałam się w rozmowę z Louisem oraz Liamem.\nWyszedł nawet długi (prawie 2,5 strony w Wordzie). W końcu wczoraj wzięłam się za dokończenie go, bo miałam blokadę twórczą. :c Nic się w nim nie dzieje, ale w następnym już jakaś akcja powinna być. Opinia należy do Was. Co o nim sądzicie? I przepraszam za błędy, jeśli takowe są.\nJak się podoba nowy wygląd? : )


Kto jest pieniaczem w Ruchu Kukiza? Ku prawdzie\n2 września 2015 2 września 2019 Stanisław Olsztyn\tkomentarzy 14\tJanusz Sanocki, Paweł Kukiz, Paweł Tanajno, pieniacz, Ruch Kukiza, wybory\nPaweł Kukiz ogłosił trójki kandydatów na swoich listach wyborczych… i wtedy się zaczęła jazda!\nPoniżej przedstawiam Wam dyskusję, która wywiązała się dzisiaj rano na facebooku. Kto jest pieniaczem w Ruchu Kukiza?\nPaweł Jan Tanajno:\nŚwietny tekst Mateusza Grzesiaka wyjaśniający:\n– dlaczego Pawel Kukiz odniesienie sukces w jesiennych wyborach na poziomie 10-20% wbrew obłudnym sondażom;\n– dlaczego w ruchu kukiza obecnie dużo osób ma pretensje do niego;\n– dlaczego Ruch Kukiza nie potrzebuje PRowców i innych speców od ogłupiania w przeciwieństwie do PO i PIS;\n– dlaczego odmowa przygotowania oszustwa wyborczego na wzór innych partii jest bardzo atrakcyjna.\nMi osobiście bardzo pasuje tekst:\nSą dwie opcje – albo grasz w grę pt. obsługa przeciętnego polskiego umysłu i wygrywasz, bo znasz zasady gry, albo idziesz na przekór i edukujesz tego Polaka, by był mądrzejszy. To kwestia wyboru. Pierwsze daje więcej pieniędzy, władzy i poklasku, ale wiesz że ci ludzie robią to nieświadomie, bo karmisz ich społeczne ego,o którego istnieniu nawet nie wiedzą.\nDrugie daje satysfakcję duchową i zmienia świat, bo idziesz za głosem swego serca i jako wyrazista osobowość jesteś zapamiętany (i masz też więcej wrogów). Tak więc, czy gdy wiesz, że ktoś jest nieświadomy, to go uświadomisz, czy też korzystasz z jego nieświadomości? Wybór zawsze będzie zależał od Ciebie.\nJa wybrałem wersję drugą. Jestem wiarygodnym LEMINGIEM i PRZEDSIĘBIORCĄ. Nie jestem i nie będę politykiem udającym i grającym w grę.\nWynik Pawła i takich antysystemowców jak Jacek Wilk, pokazuje, iż w Polsce jest potencjał świadomych wyborców na poziomie 20%. To dużo więcej niż się spodziewałem (liczyłem na 8-10%). 20% świadomych obywateli to czas na demokrację bezpośrednią w Polsce i na JOW-y.\nI na koniec uwaga do tego co się „dzieje” w ruchu Kukiza’15. Sukces Pawła przyciągnął dużą falę głodnych na sukces. To nie są przedstawiciele wyborców Pawła Kukiza. Mało jest wśród tych ludzi tzw. Lemingów lub Centrolewicy, która jak wynika z badań na Kukiza głosowała.\nDużo jest tam zwykłych przeciętnych pieniaczy, którzy myślę, że w związku z zamieszeniem po publikacji miejsc na listach 1-3, ujawnili swoje pieniactwo i zostaną odsunięci.\nPonieważ Ruch Kukiza to pospolite ruszenie, działacz nie odpowiadają profilowi wyborcy. Paweł powinien wziąć to pod uwagę i promować te osoby, które będą reprezentowały jego wyborców – Centrolewicowych post platformerskich – takich jak ON.\nStanisław Olsztyn: Wszystko pięknie, oprócz jednego. Niezgoda na niektóre trójki, to nie pieniactwo, a troska o zgodność idei Pawła Kukiza z wyborem kandydatów.\nSęk w tym, że wyboru całych 20-tek, dokonały komisje wojewódzkie, które „ruch oddolny” spacyfikowały i w wielu przypadkach listy dostosowały do swoich partykularnych interesów, o czym PK nie miał pojęcia, do chwili ogłoszenia trójek.\nPostawa Janusza Sanockiego, „przyjaciela” PK, to idealny przykład.\nPieniacze to nie Ci co w Warszawie protestowali przeciwko kandydowaniu byłego członka PZPR do Sejmu, a on sam stał się SUPERPIENIACZEM, gdy dla ochrony swojego prywatnego interesu proponuje rozwiązać Komitet Wyborczy! „Pieniactwo” to wartość dodana do Ruchu Kukiza.\nZmiany na listach nie są potrzebne, gdy do kandydatów nie ma „zarzutów”! Jeżeli ktoś jest etyczny i transparentny, to powinien spać spokojnie, życiorys go obroni. Jeżeli ktoś jest chorągiewką na wietrze, to niech od Ruchu Kukiza sam… odpłynie.\nPozdrawiam, i jestem przekonany, że po oczyszczeniu list z ludzi mających „coś” za uszami Ruch Kukiza nadal ma szansę na wynik znacznie przekraczający 10 %\nPaweł Jan Tanajno Stanisław czy chcesz udowodnić, że ludzie przyszli po miejsca na listach i jak ich nie będzie na listach to Ruch Kukiza traci sens?\nStanisław Olsztyn Ja niczego nie chcę udowadniać! Piszę, co o tym zamieszaniu myślę. Gdybym uważał, że Ruch Kukiza traci sens, bo mnie na liście nie było, to w ogóle bym się tym nie interesował.\nJestem szarym obywatelem Polski, i w Ruchu Kukiza widzę „naturalność”. To co ludzi przyciągnęło do PK, to właśnie ta jego „prostota” idei i wytyczonego celu.\nUważam, że Ruch Kukiza nie potrzebuje „nazwisk” a prawych ludzi! Bosak, Wipler czy Dziambor pociągną słupki poparcia w dół! Już to pisałem,\nPaweł Kukiz nie potrzebuje w Sejmie „kolesiów” z jakiejkolwiek partii, a minimum 41 wojowników gotowych stać z nim ramię w ramię… do parlamentarnej śmierci. Od tych, co poczuli już zapach sejmowych ław, z pewnością wierności nie może się spodziewać.\nPaweł Jan Tanajno: Wszystkie partie przygotowały i prezentują aktywnie swoje oszustwo wyborcze, a Kukiz wciąż nie. Facet zupełnie nie umie bajerować. Ewidentnie jest nie przygotowany do wyborów.\nStanisław Olsztyn: To, że Paweł Kukiz nie „bajeruje” wyborców – to jego siła!\n← Janusz Sanocki obraża 3000 woJOWników. To agenci i kanalie!\nCo tam słychać w sądach i polityce? Kałł trzyma się mocno? →\n27 sierpnia 2015 6 lutego 2019 Stanisław Olsztyn\t2\n9 sierpnia 2015 14 marca 2019 Stanisław Olsztyn\t14\n14 komentarzy do “Kto jest pieniaczem w Ruchu Kukiza?”\n20 września 2015 o 10:26\nStanisław @ jesteś w wielkim błędzie,jesteś bajarzem lubisz obczerniać pracowitych . Pan Janusz Sanocki to mądry,uczynny Polak. Był burmistrzem Nysy, był i jest radnym powiatu.Wydaje tygodnik Nowiny Nyskie Z racji jej rzetelnosci prenumeruje ją ósmy rok,Jest społecznikiem To Wielki Człowiek.To Mąż Stanu. Więc przeproś, i koryguj co napisałeś. Pokaz Co Ty Dla Polski Zrobiłeś.Tu napisz. Swietny kandydat na posła.Najlepszy z Najlepszych.Wiem ze nie opublikujesz mojego wpisu.Anioł Stróz z Toba i rodakami.\nDziękuję! Janusz Sanocki to były komunista vide: notka w Wikipedii, który obraża nawet swoich potencjalnych towarzyszy walki o zmianę obecnego układu. Do „męża stanu” to mu daleko tak jak… a nie warto nawet strzępić języka na ten temat. Ireno, dlaczego się wstydzisz swojego poparcia dla tego „męża stanu”… zaloguj się przez facebooka… to podyskutujemy 😉\nWitam ,,największą aferą 25 lecia było powstanie Platformy Obywatelskiej”. Kto jest autorem? Cytat wyrwany z kontekstu jest śmieszny Podobnie pan Krzysztof próbuje poddać ocenie innych na podstawie fragmentów wypowiedzi wyjętych z kontekstu Można kogoś skrzywdzić Myślałem że ludzi których łączy jasna idea nie można łatwo poróżnić Błędów nie robi ten który nie robi nic Tylko razem mażemy coś zmienić\nDziękuję! Ktoś coś pisze, ktoś te coś czyta… a myśli tym czymś wywołane, mogą być diametralnie różne. Na szczęście członkowie jednego społeczeństwa na ogół porozumiewają się bez problemów… to sprawa wychowania i wykształcenia. I właśnie w „kupie siła” 🙂 Wiem, że „kupa” która pójdzie na referendum będzie zbyt mała, by dać wiarę, siłę i nadzieję na zmiany w Polsce – niestety 🙁\n4 września 2015 o 18:43\nNie wiem kto jest autorem tego twojego cytatu ale wiem, że ja również to napisałem. Już jakiś czas temu, to dokładnie nie pamiętam chyba na stronie na fb. I nadal tak uważam po wypowiedzi Olechowskiego jak PO zrobiło w trąbę ludzi zbierających podpisy. I pamiętam skąd się wzięło PO. Skompromitowani ludzie KLD i Unii Wolności znaleźli koło ratunkowe. Efekt mamy dziś lub opinia o Tusku w ocenia brytyjskiego europosła jako największego lenia. PO nie stało się partią władzy ale taki był zamiar. Nie wiem co masz na myśli pisząc „ludzi których łączy jasna idea”. Chodzi o ludzi od Kukiza? Jaka jedna jasna idea? Nie znam jej. Jeśli chodzi o oceniania kogoś po jednym zdaniu to tego nie robię. Czasem cytuję jedno zdanie ale w miarę możliwości szukam co ten człowiek pisze w internecie o ile jest to możliwe. Chyba, że wypowiedź jest dłuższa i ma charakter samoistnego stanowiska w danej sprawie ale i wtedy staram się odszukać czy to jest zgodne z wcześniejszymi wypowiedziami. Zresztą wiele osób mnie się z tego powodu czepia uważając, że to co mówili „wczoraj” to nie ma znaczenia.\nDziękuję! Jedna idea w Ruchu Kukiza? Oczywiście taka była i to ona sprawiła, że tyle osób poparło Pawła Kukiza w wyborach prezydenckich. Rozpie… obecnego, pomagdalenkowego układu! Trzymanie się tego celu – dawało nadzieję na wynik w wyborach parlamentarnych Ruchu Kukiza powyżej 20%. Obecnie już widać, że osiągnięcie celu jest… mission impossible 😉 Referendum okaże się wielką klapą… ludzi to de facto nie interesuje. Jak frekwencja osiągnie 20%, to i tak będzie cud. A gdy do Sejmu Paweł Kukiz wprowadzi byłych członków PZPR, czy sympatyków innych partyjnych republik kolesiów… to towarzystwo rozpełznie się po innych klubach poselskich w ciągu roku. Z celu zostanie tylko… rozpierducha ;( Ale oczywiście będę na RK głosować… tylko nie na jedynkę… mam swoją wtyczkę na liście… Maję Olsztyn 🙂\n6 września 2015 o 05:57\nJeśli nawet uznać twoje wsparcie do wypowiedzi jow z 4 września o istnieniu jasnej idei – rozwalenia systemu. To trudno byłoby mi się zgodzić że Kukiz poza jej medialnym prezentowaniem zwłaszcza na początku kampanii wsparł ją czynami. A wręcz przeciwnie wszystkie jego działania ośmieszały i prowadzały zamieszanie wśród osób, które tego chciały. A głosując na swoją córkę wspierasz pierwszego na liście działacza KNP. Tak to działa i o to chodzi by wypełniacze list pracowali na lidera.\nDziękuję! Taki jest system i nasze narzekania nic nie zmienią. Zagłosuje na córkę, bo ją znam… i znam jej poglądy. Polecam wszystkim głosowanie na ludzi, których znacie, i którym ufacie. Przykłady z wyborów uprzednich potwierdzają, że mandat może uzyskać nawet ten z 20 pozycji.\n„podpadłeś” znaczy zdziwiła mnie motywacja startu do sejmu jestem bezrobotny i mam czas. Potraktuję to jako umowę o pracę. Tak może powiedzieć 2 milionów polaków. Ale już po tych słowach nie zdziwiła mnie twoja rekomendacja dla córki. Jest młoda i ładna. Dla mnie pomylił Ci się Sejm z pracą interwencyjną w Twoim przypadku i z miss Polonia w przypadku córki. Nie dziękuję ludziom z takimi intencjami dostania się do sejmu. Do „jow” polecam stronę ttps://www.facebook.com/elkkukiz można się zorientować czy uciekam czy od dawna piszę o błędach. Dziś nie mam wątpliwości że Kukiz to nieszczęście Polski. Polecam przeczytać mój list http://www.kukiz.elk.pl/list.php z 19 maja, który niestety się ziścił w złej wersji.\nDziękuję! Krzysztofie polecam więcej dystansu do siebie i do innych. Jak nie kumasz bazy… to nie czytaj tego co piszę. Szkoda mi Twoich nerwów. Pozdrawiam 🙂\n3 września 2015 o 12:15\nWitam panie Krzysztofie za pracę poseł w sejmie na mocy umowy o pracę otrzymuje wynagrodzenie, które nazywane jest „uposażeniem” to nic nowego i nic złego Jak posłowie wywiązują się z tego zadania to inna sprawa. Historia powinna nas uczyć a nie dzielić Nie podzielam pana opinii o panu Kukizie który ma pomysł na Polskę i myślę że nie chodzi tu władzę ale o szersze zmiany systemowe Piszę to z doświadczenia ostatnich 25 lat ja dam mu szansę ,,głupszy”- a może mniej doświadczony ,,Wszystko zaczęło mu się sypać” zamiast pomóc wesprzeć- uciekać- tak najprościej pozdrawiam\nDziękuję! Prawie dokładnie i ja tak myślę. Ja zaoferowałem swoją pomoc w „burzeniu układu”. POciulan uznał, że ja nie zasługuję być nawet w 20-stce tych etycznych i transparentnych, którzy zostali wybrani. Cóż mi zostało… spokojnie czekałem na rezultat wewnętrznych „wyborów” komisji. Nikogo o nic nie prosiłem. Pojawiające się informacje o jedynkach komentowałem jako bloger, a nie jako zwolennik Ruchu Kukiza. To Paweł Kukiz do mnie zadzwonił i zaproponował umieszczenie na liście. O tym pisałem… i teraz (po opadnięciu emocji) oczekuję od Pawła Kukiza krótkiego wyjaśnienia, dlaczego nie dotrzymał słowa. Tak czy siak… idea i cel wyznaczony przez Pawła Kukiza odpowiadały mi, dlatego go popierałem i będę popierać! Krytykowałem to, co w ruchu mi się nie podobało od początku, i dalej będę to robić… jako bloger 😉\n3 września 2015 o 07:52\nPaweł Kukiz przez ten okres wyborczy przekonał mnie, że sprawowaniem władzy – wodzostwem, nie liczeniem się z opinią ludzi itd. niczym nie będzie się różnił od obecnych szefów partii. Może tylko od nich jest głupszy ale to dla mnie nie zaleta. A że doły mogą się burzyć i apelować? Przecież można burzyć się i apelować do Kopacz, Kaczyńskiego. A że Kukiz coś zmienił a miał inne wyjście? Wszystko zaczęło się mu sypać. Niewinna mina na konferencji to nie tyle\nszczerość a obłuda. Stasiu podpadłeś mi słowami, że kandydowanie do sejmu to do dla ciebie jak umowa o pracę, bo jesteś bezrobotny teraz się przekonam czy Olsztyn jest kuprawdzie czy tylko wtedy gdy nie jest to sprzeczne z jego interesem? (Olsztyn na liście Kukiza)\nPrzyznam, że lista Kukiza bardziej mi się kojarzy z listą hańby niż listą dla Polski.\nDziękuję! Odpowiem jak wrócę z Urzędu Pracy… gdzie rejestruję się jako bezrobotny – skoro nie dostanę pracy w Sejmie 😉\nSukces! Zarejestrowałem się w UP jako bezrobotny, i to prawie za jednym podejściem. Okazało się, że ostatnie świadectwo pracy nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji, co do ustalenia strony wypowiadającej umowę o pracę i musiałem zrobić dodatkową rundkę do domu.\nKrzysztofie! Podpaść – to ja podpadłem już… niejednemu. Gdybym pisał i uważał na to, co komu się spodoba albo nie, to całe prowadzenie blogu nie miałoby sensu! Ja piszę prawdę, moją prawdę, która nie jest żadną „wyrocznią” czy „wiedzą objawioną”. Ja dążę ku prawdzie uniwersalnej… i tyle 😉 Polecam uważne przeczytanie strony „Kim jestem”… taki byłem, taki jestem i taki będę… do śmierci 😉\nSwoje intencje co do startu w wyborach, przedstawiałem jasno i… szczerze. Czy Ci to się podoba, czy nie, to Twoja… bajka! Tutaj możesz przeczytać o moich intencjach startu w wyborach samorządowych https://www.kuprawdzie.pl/dlaczego-startuje-w-wyborach/, które praktycznie nie zmieniły się co do słowa 🙂 Dla mnie jest jasne jak Słońce: gdybym dalej pracował w KWP w Olsztynie, nie byłoby blogu, nie byłoby mojego zaangażowania w życie polityczne…


EcoLux serwis sprzątający w...\nData dodania: 2016-09-09 19:35 | Województwo: mazowieckie\nFirma sprzątająca „EcoLux” powstała z myślą o firmach i instytucjach jak i osobach prywatnych. Oferujemy kompleksowe i profesjonalne utrzymanie czystości. ...\nCarpet Cleaner pranie wykładzin...\nData dodania: 2016-09-09 18:31 | Województwo: mazowieckie\nCarpet Cleaner to ekologiczna Firma sprzątająca w Warszawie oferująca przyjazne środowisku usługi porządkowe. Oferujemy Państwu jako jedyna firma sprzątająca w...


Miał leczyć osteoporozę. Może pomóc w walce z łysieniem\nBrytyjscy specjaliści odkryli nowy lek, który może być przydatny w leczeniu łysiny. Początkowo przeznaczony był do terapii osteoporozy – informuje „PLOS Biology”.\nLeków przeciwko łysieniu jest zbyt mało?\nNa znalezienie efektywnego leku przeciwko łysieniu wydaje się miliardy dolarów rocznie, kilka razy więcej niż na walkę z malarią. Jednak do tej pory FDA zatwierdziła jedynie dwa leki przeciwko wypadaniu włosów.\nLoxon przeciw łysieniu. Na efekt poczekasz 12 miesięcy\n"Jedno jest pewne. Świetna fryzura jest zawsze na topie. Dlatego, gdy pojawiają się zakola, użyj leku Loxon 2 proc" - Proste? Proste. Loxon 2 proc. i zakola masz z głowy - ocenia Pogromczyni reklam.


O barierach administracyjnych tarczy antykryzysowej 4.0 - Prof. Elżbieta Mączyńska | Prezes Honorowy Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego\nW niedzielnym wydaniu audycji „Temat dnia/Gość PR24” gościem Pana redaktora Michała Walerczyka była Pani prof. Elżbieta Mączyńska (Prezes Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego).\nPodczas audycji rozmawiano o tarczy antykryzysowej 4.0 i przyszłości przedsiębiorstw. Jak zauważyła Pani Profesor, wszystkie tarcze antykryzysowe budziły wiele burzliwych dyskusji. Zdaniem Pani Prof. Mączyńskiej, tarcze są istotnym elementem pomocowym dla przedsiębiorców, chociaż należałoby poprawić aspekty proceduralne. Prezes Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego jest zaniepokojona organizacją pracy na niższych szczeblach władzy. Szczególnie tyczy się to kwestii mocy przerobowych wszystkich tarcz przez administrację.\nPosłuchaj i przeczytaj >> Polskie Radio 24: „To świetnie, że istnieją”. Prezes Polskiego Stowarzyszenia Ekonomicznego o tarczach antykryzysowych\nPrzeczytano: 1942 razy.\nOpublikowane w e-Prasa, RadioOtagowano #2020 #4.0 #coronavirus #crisis #Elżbieta Mączyńska #future #koronawirus #kryzys #Mączyńska-Ziemacka #pandemia #pandemic #Polska #polskie towarzystwo ekonomiczne #prezes PTE #prof. Mączyńska #Profesor #program pomocowy #PTE #rząd #tarcze antykryzysowe #Warszawa


�lady po ospie - �lub i wesele - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\n�lady po ospie Dodaj do ulubionych\n�lady po ospie\nCzy mo�na zlikwidowa� �lady po ospie je�li tak to w jaki spos�b.pozdrawiam\nRe: �lady po ospie\nPolecam m�j ulubiony zabieg - mikrodermabrazj�, w zale�no�ci od salonu kosztuje\n100-150 z�. Mo�esz te� zrobi� zabieg kwasami. Obie metody powoduj� zej�cie z\ntwarzy nask�rka i co za tym idzie blizn. Ja pozby�am si� skutecznie wszystkich\nprzebarwie� itd. Na prawd� warto -- Butik Lefigle.com\nczy wykonuje sie to u kosmetyczki czy u lekarza jesli tak to u jakiego??\nZacznij od wizyty u dermatologa. Blizna bli�nie nier�wna.\nKobieto, puknij si� w g�ow� i to porz�dnie, zanim nast�pnym razem wy�lesz kogo�\ndo salonu kosmetycznego na mikrodermabrazj�, nie maj�c zielonego poj�cia, czym\ns� blizny po ospie. Re: �lady po ospie\nMam poj�cie, bo sama je mia�am! Mikrodermabrazj� wykonuj� zar�wno dermatolodzy jak i kosmetyczki. Pozdrawiam.\n-- Butik Lefigle.com\nDziewczyny! Ja mia�am ospe miesi�c temu, a slub bior� w listopadzie. Na szcz�cie �lady mam tylko na brzuchu, lekarz powiedzia�, �e i te zejd�. Re: �lady po ospie\nAle jakie masz-standardowe wklesle czy wystajace ponad poziom skory? Ja mam sklonnosc do bliznowacenia (dziedziczna) i niestety mam te drugie (2 na ramionach). Jesli tez masz ten problem a slub w tym roku to lepiej nie rob nic bo mozesz sobie narobic jeszcze gorzej. Dobra makijazystka jakos Ci to pokryje.\nJesli masz wklesle a do slubu jeszcze troche czasu-moze pomoze Ci jakis krem na blizny tradzikowe? Niektore sa dosc drogie (ok 150zl za tubke) ale niektorym pomaga contratubex lub cepan (niestety zapach jest straszny). Ja mialam na dekolcie blizne po ospie (mniejsza niz te na ramionach) i po stosowaniu cepanu przez pol roku troche sie rozjasnila i splaszczyla.\nMysle ze mikrodermabrazja (nie mylic z dermabrazja - bardzo glebokim zabiegiem) bedzie najlepsza, ewentualnie moze kwasy? Te dwa zabiegi mozna u kosmetyczki - tylko pozniej nie mozna sie opalac wiec o solarium radze zapomniec no i oczywiscie wysokie filtry codziennie! Kremy takie jak Cepan dzialaja raczej na blizny wypukle, a ospa zostawia inne. Re: �lady po ospie\nU mnie zostawila wlasnie wypukle (cieszcie sie jesli macie inne-\nwszystko jest lepsze niz babel wielkosci min. 1groszowki)\nNajnowsze z forum �lub i wesele 26.11.15, 21:01\nzarz�dzanie w administracji publicznej


Seminarium ŚUTW - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nStrona główna Edukacja wiadomości edukacja Seminarium ŚUTW\nW czwartkowym spotkaniu seminarium naukowego na temat „Dobrze wybrany samorząd terytorialny szansą dla naszego miasta i regionu. Społeczeństwo obywatelskie wyzwaniem naszych czasów” organizowanym przez Śląski Uniwersytet Trzeciego Wieku w Raciborzu uczestnicy wzięli udział w wykładach: „Rola mediów w działalności samorządów terytorialnych i podczas kampanii wyborczej”, „Rola rzeczników prasowych w kształtowaniu wizerunku miasta i powiatu”, „Współpraca jednostek samorządowych z organizacjami pozarządowymi”. Zaplanowano również omówienie etycznych aspektów kampanii wyborczej i samych wyborów do władz samorządowych, rolę radnego w społeczności lokalnej. Kolejne spotkanie ŚUTW zaplanowano na 26 czerwca i odbędzie się w Młodzieżowym Domu Kultury. O 16.00 Mirosław LENK radny, przewodniczący Komisji Nauki, Kultury, Oświaty i Sportu sekretarz Starostwa Powiatowego wystąpi z wykładem: „Reprezentacja polityczna na szczeblu lokalnym”, „Przedstawicielstwo w radach; – praktyka sprawowania mandatu radnego, codzienna praca radnego podczas sesji i poza sesją” .\nO godz.17.00 Krzysztof KOWALEWSKI, radny Rady Powiatu, prezes Przedsiębiorstwa Komunalnego w Raciborzu wystąpi z odczytem „Gospodarka odpadami – rozwiązywanie problemu na przykładzie prac samorządów gminnych i powiatowego”.\n17.20 – Jaką rolę w rozwiązywaniu problemów osób niepełnosprawnych pełni samorząd terytorialny?” – Jerzy WIŚNIEWSKI, prezes Stowarzyszenia na Rzecz Integracji „Podaj Rękę”.\n17.40 – „Propozycje zmian ordynacji wyborczej różnych partii politycznych Dariusz RONIN, członek Stowarzyszenia na Rzecz Integracji „Podaj Rękę”, dziennikarz\n18.00 – Dyskusja – moderatorzy: Małgorzata Rother – Burek i Elżbieta Biskup (Forum Kobiet Powiatu Raciborskiego)\n18.30 – koncert wychowanków MDK w Raciborzu.\nOstatnie spotkanie seminarium zaplanowano na 29 VI:\n16.00 – „Etyka i polityka”\ndr Tomasz CZAKON, wiceprzewodniczący Rady Miasta Katowice, pracownik naukowy Instytutu Filozofii Uniwersytetu Śląskiego\n16.45 – „Potrzeba istnienia Starostwa Powiatowego – jednostki administracyjnej jaką jest powiat” – starosta raciborski Jerzy Wziontek.\n17.30 – „Rozwój Katowic w świetle prowadzonych działań przez samorząd terytorialny” – Piotr Uszok, prezydent Katowic.\n18.30 – „Podsumowanie Seminarium. Dyskusja, uroczyste wręczenie certyfikatów uczestnictwa w seminarium (min. obecność na 5 spotkaniach). Prezentacja projektu programu część II seminarium – Piotr KLIMA, Radny Miasta Racibórz, kierownik organizacyjny seminarium.\n19.00 – Biesiada przy koncercie zespołu „Grupa Bez Nazwy”.


Przyszłość Przeszłości: Kanadyjczycy na kremlu.\nOtóż musicie wiedzieć, że kreml to nie tylko ten wielki kompleks budynków w Moskwie przy Placu Czerwonym. Kreml to po prostu budowla obronna, typowa dla rosyjskich miast, wznoszona w ich centrach i pełniąca siedzibę władz. Może po prostu panowie Kanadyjczycy uznali, że zamek, twierdza bądź forteca są zbyt oczywiste. Albo wszystkie były już zajęte. Padło więc na kreml. We wstępie pisałem o tekstach bo w nich kryje się choć częściowe wytłumaczenie pomysłu na nazwę. Kanadyjczycy chcą do takiego fortu warownego wsadzić wszystkich, którzy są po ich stronie i bronić się przed całym Światem a potem go zniszczyć. Jest to więc dla nich, jak podejrzewam, bastion ich poglądów i tym ma być ten zespół. A poglądy to ciekawe. Już we wkładce jest oświadczenie, że jesteśmy zaprogramowani, że wszystko co wiemy to kłamstwo i powinniśmy z tym walczyć i szukać na własną rękę. Zgadzam się, dużo w tym prawdy, ale bez przesady. Nie wiem na ile te teksty są poważne, ale ten o płaskiej ziemi i głupim (trochę tam jest mocniej) Koperniku wprawił mnie w osłupienie. Kwiatków jest tam więcej, mam tylko nadzieję, że to wszystko kpina bądź po prostu żart. Albo ja to wszystko kompletnie źle odczytuję. Jedno jest pewne – teksty są kontrowersyjne a to, jestem pewien, było celem zespołu. Ilustruje je bardzo agresywna i brutalna muzyka, w dużej mierze oparta na patentach szwedzkich. Szczerze mówiąc, Kremlin momentami brzmi jak żywcem wyciągnięty ze Szwecji lat dziewięćdziesiątych. To co najbardziej ich odróżnia od Skandynawów, to momentami kompletnie połamane i chaotyczne rytmy, wręcz dzikie, coś jakby stary At The Gates jeszcze trochę zmiksować. Ale to tylko momenty. Generalnie Kanadyjczycy jadą do przodu i nie mają zamiaru się zatrzymywać. W końcu jak chcesz zniszczyć Świat, musisz nabrać tempa. Nie znajdziemy tu wielu zróżnicowanych momentów, rozbudowanych aranżacji czy chwil zadumy. Cały album, który trwa trzydzieści trzy minuty, liczy sobie dziewięć numerów, w większości dość podobnych do siebie. Nie zawsze jest to coś złego, ale jednak w przypadku Kremlin to akurat lekki minus. Człowiek już tyle tej Szwecji słyszał (i to w lepszym wydaniu), że po prostu około dwudziestej minuty wszystko jest już takie samo. Nie znaczy to wcale, że jest to album zły. On po prostu jest mocno wtórny. Pewnie gdyby wyszedł gdzieś w 1997 roku, byłby rozchwytywany. Mamy jednak 2018 i pewne sprawy trzeba sobie postawić jasno – ziemia nie jest płaska, Elvis nie żyje a kolejny album z odgrzewanymi kotletami raczej nie zachwyci. Nawet tak solidny jak ten. Mam nadzieję, że w przyszłości panowie pokuszą się o więcej oryginalności.\nKremlin - „Decimation of the Elites”. Godz Ov War Productions, 2017 rok, numer katalogowy GOWP CCLXV.\n"Decimation of the Elites" na Discogs:


Przemieszczanie się bez maseczek, wizyty w restauracjach - za tym tęsknią Polacy - Detal\nAutor: MW, dlahandlu.pl 4 maja 2021 15:22\nPrzemieszczania się bez maseczek chce aż 81 proc. kobiet i 70 proc. mężczyzn, fot. Shutterstock\nPolacy najbardziej chcieliby wrócić do przemieszczania się bez maseczek i do osobistych wizyt lekarskich. Spotkań z rodziną bez ograniczeń najbardziej brakuje osobom powyżej 65 roku życia. Z kolei osoby w wieku 25 – 34 lat najbardziej chciałyby wrócić do restauracji i pubów - wynika z badania zrealizowanego na zlecenie Jakdojade przez firmę badawczą Norstat.\nJak wynika z raportu, przemieszczania się bez maseczek chce aż 81% kobiet i 70% mężczyzn. Również więcej kobiet (71%) chce powrotu do osobistych wizyt lekarskich oraz do nauki stacjonarnej w szkole i na uczelni (18%). Takich różnic badanie wskazuje więcej - mężczyźni chętniej wróciliby do udziału w meczach i wydarzeniach sportowych, kobiety zaś w festiwalach, koncertach i targach gastronomicznych. 20% procent Polaków tęskni do swobodnej celebracji wydarzeń religijnych, zaś 44% badanych chce swobodnego korzystania z galerii handlowych. Tylko 7% ankietowanych chce powrotu do biura i pracy stacjonarnej.\ngrafika za jakdojade.pl\nKoronawirus RSS maseczki RSS restauracje RSS


Dzień Nowej Energii - ISE.pl - Aby być Elektrykiem\nData rozpoczęcia: 2019-11-29\nSKN Nova Energia zaprasza na Dzień Nowej Energii III odbywający się 29 listopada w budynku C6 307-308 w godzinach 10:00 - 16:00.\nDzień Nowej Energii to coroczne wydarzenie poruszające trendy polskiej energetyki oraz ekonomii w energetyce.\nPodczas tegorocznej edycji omówimy stan polskiego gazownictwa. Przedstawimy aktualną sytuację i kierunki rynku gazowniczego oraz zastanowimy się wspólnie z ekspertami branży nad pozycją Polski na arenie międzynarodowej i jej właściwą strategią działania na nadchodzące lata.\nWydarzenie składa się z trzech części:\n- Debata ekspercka\n- Debata studencka\nW pierwszej części eksperci wezmą udział w debacie pt. „Baltic Pipe, Nord Stream II, Gazoport – Jak kształtuje się polskie gazownictwo?”, w trakcie której rozwiążą kwestię zależności państwa od importu gazu ziemnego.\nSpośród zaproszonych prelegentów możemy wymienić m.in.\n* dr inż. Tadeusz Żaba, Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki [PK]\n* prof. Adam Szurlej, Prodziekan Wydziału Wiertnictwa, Nafty i Gazu [AGH]\nW drugiej części to studenci podejmą się dyskusji odpowiadając na nurtujące pytanie “Nord Stream II – gazowy monopol Rosji – projekt ekonomiczny czy polityczny?”.\nA w ostatniej części udział wezmą uczestnicy!\nOrganizatorzy poprowadzą Case Study, gdzie wszyscy chętni, podzieleni na 5-osobowe zespoły, wcielą się w rolę Ministerstwa Energii i rozwiążą gazowy problem państwa.\nDo Case Study obowiązują zapisy internetowe. Należy wypełnić formularz.\nGorąco zapraszamy! Do zobaczenia na wydarzeniu!\nOdsłon : 1570


BPO drugim pod względem zatrudnienia sektorem w Polsce - Biura\nBPO drugim pod względem zatrudnienia sektorem w Polsce\nDodano: 28 kwi 2014 10:51\nObecnie rośnie o 10-20 procent rocznie, czyli w tempie, którego nie notuje żadna inna gałąź gospodarki. I tak się dzieje od 7 lat bez przerwy. - Obecnie możemy mówić o ok. 125-128 tys. miejscach pracy, stworzonych w centrach - podkreśla Dziurzyński.\nJanusz Dziurzyński ALERT RSS biura najemcy ALERT RSS


Mądre słowa papieża. ''Patrzeć na kogoś z góry można tylko wtedy, gdy pomaga się mu wstać'' - Superstacja\nMądre słowa papieża. ''Patrzeć na kogoś z góry można tylko wtedy, gdy pomaga się mu wstać''\nW trakcie mszy papież nie wygłosił homilii, choć wcześniej Watykan zapowiadał, że będzie ona improwizowana.\nRezygnację z kazania wytłumaczono długim obrzędem poświęcenia ołtarza.\nWcześniej w czasie spotkania z dziećmi i młodzieżą Franciszek odpowiadając na pytanie o chwile zwątpienia w kwestii wiary, powiedział: „Miałem ich wiele, na przykład w obliczu katastrof”.\n„Jak z tego wyszedłem? Nie sam, nie można samemu uporać się z wątpliwościami; dlatego ważne jest, by zawsze mieć przyjaciół” - tłumaczył. Radził: „Jeśli macie wątpliwości, złośćcie się na Jezusa, powiedzcie mu: ja w to nie wierzę; to także piękna modlitwa”.\n„Tak, robiłem to, bo muszą to robić wszyscy chrześcijanie; dawać jedzenie ubogim” - odpowiedział.


Egzamin na nauczyciela mianowanego - prezentacja - Strona 2 - Forum dla nauczycieli\nRejestracja: 2009-08-10, 23:40\nprezentacja na egzaminie\nPostautor: caligula » 2009-08-11, 00:01\nLudzie pomocy! Obiecałem dyrektorowi, że na egzaminie na mianowanego(17 sierpnia) zabłysnę prezentacją multimedialną w PowerPoint. Niestety nie mam pojęcia zielonego co w niej umieścić. Czy ktoś mógłby mi taką przykładową prezentację podesłać (caligula@op.pl) lub podpowiedzieć gdzie jej szukać? Please help!\nRejestracja: 2008-11-26, 17:13\nautoprezentacja w pawer point\nPostautor: ewek7 » 2009-08-12, 15:40\nCzy ktos z Was posiada moze autoprezentacje w pawer point na nauczyciela mianowanego??? jesli tak to bardzo prosze o pomoc 17 mam obrone i chcialabym zrobic cos takiego ale nie wiem jak sie do tego zabrac moze cos na wzor?? Prosze pomóżcie\nPostautor: Basiek70 » 2009-08-12, 19:34\nwidzę że 17 sierpnia to polski dzień egzaminów dla nauczycieli\nja też mam tego dnia, ale na szczęście wymyśliłam prezentację tradycyjną\nPostautor: Jolly Roger » 2009-08-13, 09:42\nW prezentacji w PP moim zdaniem powinna się znaleźć ilustracja do tego co jest w sprawozdaniu i do tego o czym w czasie prezentacji będziecie mówić. Gotowce sa zbędne, bo to przecież indywidualna sprawa. Na co wam zdjęcia z mojej szkoły? albo ilustracja mojej analizy egzaminów z gimnazjum? Jeśłi nie ma presji zewnętrznej to lepiej ograniczyć się do ustnej prezentacji.\nPostautor: koma » 2009-08-13, 11:08\newek7 pisze: chcialabym zrobic cos takiego ale nie wiem jak sie do tego zabrac\nTo po co się silić na coś, czego nie potrafi się zrobić?? Przygotuj ustnie i koniec - będzie prawdziwiej.\nRejestracja: 2007-11-10, 19:52\nPostautor: malgonia1974 » 2009-08-14, 14:51\nWitam serdecznie, bardzo prosilabym o autoprezentacje, moze nawet jesli macie mulimedialna na egzamin na nauczyciela maianowanego. Mam egzamin po koniec sierpnia, cos sobie przygotowalam, ale chcialabym sobie zerknac na cos co juz przeszla przed komisja aby sie troszke uspokoic. Dziekuje slicznie i pozdrawiam serdecznie\nJesli cos macie prosze podeslac na maila ptyskiem@poczta.onet.pl\nPostautor: malgala » 2009-08-14, 14:53\nmalgonia1974, a czy ktoś z nas za Ciebie staż odbywał, albo miał identyczny plan rozwoju zawodowego?\nPostautor: malgonia1974 » 2009-08-14, 14:58\nmalgala pisze: malgonia1974, a czy ktoś z nas za Ciebie staż odbywał, albo miał identyczny plan rozwoju zawodowego?\nnie ja staz swoj zrealizowalam dosc pracowicie ale nie szukam gotowca do przepisania, chyba nie doczytana moja wiadomosc ze zrozumieniem\nRejestracja: 2010-11-05, 21:32\nPostautor: murmurando2011 » 2011-02-24, 21:10\nmam jeszcze pytanie- co powinna zawierać prezentacja multimediana? czy konkretne slajdy to np.do UMIEJ.POSŁUGIWANIA SIĘ PRZEPISAMI DOT.SYSTEMU OŚWIATY- slajd z notatkami z rozporządzeń o awansie??!!\ni czy jest sens pokazać / i omawiać/ tę prezentację z laptopa?w wypadku gdy nie da rady zalatwić na czas ekranu i projektora?\nPostautor: edzia » 2011-02-25, 10:17\nDaj sobie lepiej spokój z prezentacją multimedialną. Po co tak wydziwiać? Po prostu przedstaw komisji swój dorobek zawodowy i tyle.\nRejestracja: 2009-06-24, 20:28\nPostautor: EnglishZG » 2011-07-07, 15:13\nYoka pisze: już taki wątek był długasny i tam są wszystkie pytania\nA wiesz może gdzie na forum taki wątek się znajduje?\nPonawiam prośbę: Jeśli ktoś ma prezentację multimedialną (np. w PowerPoint 2003) prezentującą swój dorobek zawodowy i sądzi że może przydać mi się jako wzorzec (układ graficzny, merytoryczna zawartość) proszę niech się nią podzieli. Rady jak ma ona wyglądać też są mile widziane. Please, help me Chciałbym na spokojnie się tym zająć.\nPostautor: synapsa » 2011-07-07, 16:57\nEnglishZG pisze: Jeśli ktoś ma prezentację multimedialną\nnie znam nikogo kto z tej okazji przygotowywał prezentację. Na moim egzaminie padły pytania o mój warsztat pracy, metody aktywne, program koła, fazy lekcji, podstawę programową. Z prawa oświatowego całkowicie przestudiowałam UoSO i KN oraz niektóre rozporządzenia.\nPostautor: EnglishZG » 2011-07-07, 19:57\nYoka i synapsa, dzięki za Wasze odpowiedzi. Poczytałem forum, ale jak na razie nie natrafiłem na wątek poświęcony wyłącznie prezentacji multimedialnej. Owszem, forumowicze opisywali jak przebiegał ich egzamin na mianowanego - tam też można znaleźć przykładowe tematy jakie mieli. W takim razie zrobię to co oni - uśmiechnę się i poproszę o listę pytań i przykładowych odpowiedzi Mój mejl: mariuszkrzyminski@gmail.com\nBardzo zależy mi na tej prezentacji. Jestem jeszcze "w proszku". Może i za bardzo się tym przejmuję, ale taki już jestem.\nPozdrawiam pracowników oświaty na urlopie,\nPostautor: Yoka » 2011-07-07, 20:41\nnie ma obowiązku robienia prezentacji, ale jeśli chcesz to robisz ją wg własnego pomysłu, tu nie ma konkretnych wytycznych. Musisz pomyśleć, co chcesz przedstawić i czy to mieści się jakoś sensownie w prezentacji multimedialnej, czy też większy sens jest po prostu opowiadać i wesprzeć się jakimiś fotkami, pracami uczniów tip.\nRejestracja: 2010-04-12, 17:35\nPostautor: efka » 2011-07-13, 11:38\nja egzamin na mianowanego mam jutro.\nco do prezentacji, do zrobiłam sobie małą w power-point. głównie z tzw print-screenami i zamierzam wziąć laptopa i przy jego użyciu pokazać zawartość prezentacji. zamysł mam taki, że najpierw opowiem, a potem pokażę kilka zdjęć i to wszystko.


Górnik – Śląsk. Pożegnanie Adama Nawałki z kibicami przy Roosevelta? | Roosevelta 81\nGórnik – Śląsk. Pożegnanie Adama Nawałki z kibicami przy Roosevelta?\nkesera - 18 października 2013 06:39\nWielu ekspertów twierdzi, że nie Górnik Zabrze, a właśnie Śląsk Wrocław będzie najgroźniejszym rywalem Legii Warszawa w walce o tytuł mistrzowski. Jak wypadną obie ekipy w bezpośrednim starciu? Na razie w tabeli wyżej są „Trójkolorowi”. Dodatkowego smaczku meczowi dodaje fakt, że Górnicy mogą po raz ostatni zagrać przy Roosevelta z trenerem Adamem Nawałką na ławce.\nŚląsk Wrocław w poprzednim sezonie został rozbity w Zabrzu i przegrał aż 1:4, choć bardzo szybko objął prowadzenie. Świetne spotkanie rozegrał wtedy Prejuce Nakoulma, który jest już w pełni zdrowy i w piątek powinien znaleźć się w podstawowej jedenastce. W wysokiej formie jest drugi skrzydłowy, czyli Łukasz Madej. Skuteczność prezentuje Mateusz Zachara, więc jeśli wszyscy utrzymają formę, to o ofensywę powinniśmy być spokojny. Znów jednak są problemy zestawieniem pary obrońców. Wydawało się, ze wyborem nr 1 na dłuższy okres będzie Seweryn Gancarczyk, ale również jego dopadły problemy zdrowotne. W Zabrzu robiono wszystko, aby „Garnek” był w pełni gotowy na mecz ze Śląskiem. Czy zagra? Zdrowy jest już Ołeksandr Szeweluchin, a podbudowany po przerwie na kadrę Boris Pandża. Obaj powinni być niezwykle umotywowani. Ukraińcowi z końcem roku wygasa kontrakt z Górnikiem, natomiast ten drugi bardzo chciałby pojechać z Bośnią i Hercegowiną na mundial do Brazylii. Pandża mecz, w którym jego kadra wywalczyła awans oglądał z ławki, ale na Roosevelta trafił m.in. po to, aby odzyskać formę i miejsce w podstawowym składzie reprezentacji. Zabrzańską linię defensywy w piątek czekać będzie niezwykle trudne zadanie. Portugalczyk Paixao ze Śląska jest uznawany za najlepszego obecnie napastnika naszej ligi i na niego trzeba będzie zwrócić szczególną uwagę. Wokół klubu z Wrocławia było ostatnio bardzo głośno. Sytuacja organizacyjne trochę się uspokoiła, a Śląska zagra po raz pierwszy „rozstania” z Zygmuntem Solorzem.\nWiele wskazuje na to, że piątkowe spotkanie Górnika będzie ostatnim pod wodzą trenera Adama Nawałki. Prezes Zbigniew Boniek nie kryje, kto jest faworytem, choć nazwiska selekcjonera jeszcze nie zdradził. Kibice Górnika już nawet zaglądając do lodówki widzą i słyszą nazwisko Nawałka. Trzeba wierzyć, że drużynie udało się odciąć od całego zgiełku i bez względu na to, jaka będzie przyszłość szkoleniowca rozegrają mecz na swoim dobrym i wysokim poziomie. Wygrana sprawi, że przynajmniej do niedzieli będziemy liderem. Tego dnia Legia Warszawa podejmie Piasta Gliwice.\nGórnik Zabrze – Śląsk Wrocław, piątek, 18 października, godz. 20:30 sędzia: Krzysztof Jakubik (Siedlce)\nGórnik: Steinbors – Olkowski, Pandża, Gancarczyk, Kosznik – Nakoulma, Mączyński, Sobolewski, Madej – Przybylski – Zachara.\nŚląsk: Kelemen – Dudu, Kokoszka, Pawelec, Socha – Plaku, Kazimierczak, Mila, Stevanović, Hołota – Paixao.\n18:00 Korona Kielce – Jagiellonia Białystok, sędziuje: Bartosz Frankowski (Toruń).\n20:30 Górnik Zabrze – Śląsk Wrocław, sędziuje: Krzysztof Jakubik (Siedlce).\n15:30 Zawisza Bydgoszcz – Wisła Kraków, sędziuje: Paweł Raczkowski (Warszawa).\n18:00 Zagłębie Lubin – Widzew Łódź, sędziuje Tomasz Musiał (Kraków).\n20:30 Lechia Gdańsk – Lech Poznań, sędziuje Paweł Gil (Lublin).\n15:30 Cracovia – Podbeskidzie Bielsko-Biała, sędziuje Marcin Borski (Warszawa).\n18:00 Legia Warszawa – Piast Gliwice, godz. , sędziuje Paweł Pskit (Łódź).\n18:00 Ruch Chorzów – Pogoń Szczecin, sędzia: Szymon Marciniak (Płock).