Nawrócony - Wikiźródła, wolna biblioteka\nBył to starzec wysoki, chudy, pochylony. Liczył około siedemdziesięciu lat i miał czarne, dosyć gęste włosy, upstrzone siwemi kosmykami. Nie posiadał ani jednego zęba, a śpiczasta broda zbiegała mu się z hakowatym nosem, co fizjognomji starca nie nadawało przyjemnego wyrazu. Okrągłe, zapadnięte oczy, a nad niemi brwi krzaczaste — żółta, pomarszczona skóra na twarzy i lekkie trzęsienie głowy nie robiły go piękniejszym.\nSiedział w pokoju dużym, od kilkunastu lat nieoczyszczanym, zapchanym sprzętami. Były tam staroświeckie szafy i komody, ozdobione bronzami, były duże fotele, na których mole skórę zjadły, wyściełane krzesła zapomnianych form i obszerne kanapy z powyginanemi poręczami. Na ścianach, zasnutych pajęczyną, wisiały sczerniałe obrazy, na komodach i biurkach stały posążki i zegary, o tyle pokryte warstwą kurzu, że delikatniejsze ich linje i powierzchnie znikły.\nPrócz tego, największego, były jeszcze dwa pokoje mniejsze, tak już zapełnione gratami, że chodzenie po nich przedstawiało pewne trudności. Graty owe, niepodobne jedne do drugich, ustawione nieporządnie, ściśnięte, próchniejące, wyglądały tak, jakgdyby z różnych stron świata spędzono je do wspólnego grobu.\nByły między niemi niektóre, posiadające wielką wartość archeologiczną, niektóre uderzające pięknością, inne — rozmiarami i dokładnością wyrobu, a jeszcze inne nie warte, jak to mówią, funta kłaków. Niemniejszą rozmaitością odznaczało się pochodzenie ich. Jedne pan Łukasz odziedziczył, drugie kupił u antykwarjuszów, albo na licytacji za marne pieniądze, trzecie darowano mu, jako miłośnikowi osobliwości, inne zabrał swoim dłużnikom i niewypłacalnym lokatorom. I wszystko to zwłóczył do mieszkania, zapychał tem każdy kąt wolny, przedmioty drobniejsze zawieszał, albo ustawiał w szafach i komodach, przedmioty tańsze wynosił na strych, słowem gromadził bez wyboru, ładu i końca, nie zadawszy nawet sobie przez siedemdziesiąt lat pytania: w jakim celu robi to, co mu z tego przyjdzie?\nIstnieje wodorost pochodzący, jak mówią, z Ameryki, który odznacza się takiem łakomstwem i tak szybkim rozwojem, że gdyby go nie wytępiano, zapchałby sobą wszystkie rzeki, stawy i jeziora na świecie, zagarnąłby każdy cal ziemi wilgotnej, pochłonąłby wszystek węgiel z powietrza, zdusiłby wszelkie inne wodorosty, nie przez zawiść, złość, lub przez brak poszanowania cudzych praw, ale tak sobie, z wrodzonego popędu.\nPan Łukasz był podobną istotą w rodzaju ludzkim. Przyniósłszy na świat instynkt zagarniania wszystkiego, co się da, nie myślał o celu swych działań, nie zdawał sobie sprawy ze skutków, tylko... zagarniał. Głuchy na krzyk cierpień i klątw, obojętny dla nieszczęść, jakie wytwarzał, skromny w użyciu, krzywdził ludzi na prawo i na lewo, sam nic osobliwego nie zaznał, tylko chwytał i gromadził. Postępowanie to nie przynosiło mu żadnego szczególnego zadowolenia, lecz zaspakajało ślepy instynkt.\nBędąc jeszcze dzieckiem, Łukaszkiem, wydrwiwał on od swoich rówieśników zabawki, spędzał ich z miejsc cieplejszych na piasku, objadał się do niestrawności i napełniał kieszenie, byle z jego porcji nie dostało się co rodzeństwu. Będąc uczniem, pracował dnie i noce, byle otrzymać najwyższe możliwe nagrody, i jeszcze gryzł się, że, pomimo to, inni nagrody dostają.\nŻona jego rychło zmarła, zostawiwszy mu kamienicę i córkę. Pan Łukasz córkę wychował jako tako i najśpieszniej wydał ją zamąż. Ale ani wesela nie sprawił, ani obiecanego posagu nie wypłacił, ani nawet kamienicy matczynej nie zwrócił. Wkońcu nieznośnym uporem sprawił to, że zięć wytoczył mu proces o zwrot domu. Sprawa była czysta, i pan Łukasz przegrać musiał, ale dobrowolnie nie chciał ustąpić. Będąc zasobnym i bardzo biegłym w prawie, wynajdywał mnóstwo wykrętów i działał na zwłokę, w czem dzielnie pomagał mu pan Kryspin, stary adwokat. Kryspin stracił już praktykę, ale z nałogu wyszukiwał sobie klientów z najbrudniejszemi sprawami i prowadził ich procesy za liche wynagrodzenie, albo nawet darmo. Byle nie zaśniedzieć!\nPrzez jakiś czas pan Łukasz miał rozrywkę. Oto z kilkoma starymi sędziami, z pewnym prokuratorem i z adwokatem Kryspinem schodzili się codzień na preferansa i przy dwu stolikach grali o liczmany. Trwało to ze dwadzieścia lat, ale wkońcu urwało się. Sędziowie i prokurator zmarli, i został tylko pan Łukasz z adwokatem. Ponieważ zaś we dwu przyzwoitej gry urządzić nie mogli, a o tak dobrane towarzystwo, jak niegdyś, było im obecnie trudno, więc obaj zarzucili preferansa. Pocieszali się tylko nadzieją, że prędzej lub później połączą się w niebie ze zmarłymi towarzyszami i tam przy dwu stolikach grać będą całą wieczność.\nSiedział tedy pan Łukasz na kanapie, z której w jednym rogu włosień wyłaził, splótł kościste dłonie, oparł je na kolanach, które ostro zarysowywały się na starym watowanym szlafroku, machinalnie poruszał zapadłemi ustami, trząsł głową i wciąż myślał.\nW dniu jutrzejszym przypadała w sądzie sprawa jego z córką o kamienicę, a tu, jakby na nieszczęście, adwokat Kryspin wyjechał z Warszawy. Może nie wróci na czas i przegra?...\nByłby to dla pana Łukasza silny cios pod wieloma względami. Naprzód musiałby oddać córce dom, on, który tylko brać lubił. A powtóre — kto wie, czy córka, którą ojciec rzucił na pastwę niedostatkowi, nie zechce mścić się i nie każe płacić sobie za komorne?...\n— Eh! chyba nie zrobi tego — szepnął Łukasz. — Ona zawsze była dobrem dzieckiem... Ale zresztą — dodał z westchnieniem — i to być może. Dzisiejszy świat taki chciwy!...\nPan Łukasz z rana posłał do kancelarji Kryspina list z zapytaniem: kiedy adwokat wraca? Tymczasem nie odebrał odpowiedzi, choć była już druga po południu, a stary dependent Kryspina odznaczał się punktualnością.\n— Co to może znaczyć?...\nDzień w dzień przychodził do pana Łukasza ktoś z familji stolarza, upadał mu do nóg i błagał, jeżeli nie o darowanie długu, to przynajmniej o prolongatę. Płakano przytem i mówiono, że stolarz jest ciężko chory i że licytacja zabić go może...\nAle pana Łukasza takie rzeczy nie obchodziły. On myślał raczej o tem, że paru dobrych lokatorów miało zamiar wyprowadzić się z jego domu, i że już jeden lokal od dwu tygodni stał pustką. Niepoczciwi ludzie oczerniali pana Łukasza. Mówili, że jest chciwy, zły ojciec, zły gospodarz, i że, chociaż na piersiach nosi trzydzieści tysięcy rubli listami zastawnemi, przecież nie chce odnawiać mieszkań i zarywa lokatorów, o ile się da. Z tego powodu tylko w ostateczności najmowano lokale w jego domu.\n— Zły gospodarz! — mruczał pan Łukasz. — A co to, czy ja stróża nie trzymam? Czy co pierwszego nie zgłaszam się sam po komorne? Czy nie zmusił mnie magistrat do zaprowadzenia chodnika asfaltowego przy kamienicy?... O! jeszcze dziś gotują tę obrzydłą smołę pod oknami, a dym aż dusi... Bodaj z piekła nie wyjrzeli ci asfalciarze, a najpierwej główny przedsiębiorca!...\n— Mówią, że im mieszkań nie odnawiam. A dawnoż to kazałem obmurować wspólną wygódkę?... A mało przy tem miałem zgryzoty?... Mularz hultaj zrobił źle, i aż musiałem mu nietylko wstrzymać zapłatę, ale jeszcze przyaresztować naczynia...\nTeraz pan Łukasz spojrzał w kąt pokoju, aby przekonać się, czy zaaresztowane przedmioty leżą na właściwem miejscu. Rzeczywiście, zobaczył powalany wapnem szaflik, młot i kielnią. Tylko pendzla, grundwagi i linji nie było, ale to już nie z winy pana Łukasza, tylko z powodu złośliwości mularza, który rzeczy te gdzieś ukrył.\n— I taki łotr — dodał po chwili pan Łukasz — śmie jeszcze grozić mi procesem, albo nachodzić mój dom i upominać się o swoje naczynia i o zapłatę!... Czysty rabuś... Strach pomyśleć, jacy niesumienni są dzisiejsi ludzie. A wszystko przez chciwość.\nW tej chwili pan Łukasz powstał ciężko z kanapy i, suwając nogami, wyjrzał przez okno na ową zepsutą przez mularza wygódkę. Ale pomimo najszczerszych chęci nie mógłby powiedzieć, na czem polegało zepsucie naprawionego budynku...\nBliżej okna stał duży śmietnik, zawsze pełny i cuchnący. Na szczycie stosu słomy, papierów, skorup i tym podobnych rupieci pan Łukasz zobaczył swój stary, okrutnie podarty pantofel, który, po długiej walce ze sobą, wczoraj własnoręcznie wyrzucił.\n— Ej! czy ja się tylko nie pośpieszyłem zanadto z tem wyrzuceniem? — pomyślał starzec. — Pantofel zdaleka wygląda wcale dobrze... Chociaż... zostawmy go w spokoju!... Codzień musiałem go łatać, na co, jak obliczyłem bez błędu, wychodziło mi rocznie za parę rubli skrawków...\n— Kto tam tak wali we drzwi?... Czy nie wiesz, żeś mógł je wyłamać?...\n — List z kancelarji pana adwokata! — odpowiedział głos z poza kraty.\n— Nie mam drobnych — odparł pan Łukasz. — Zresztą, nie wal tak mocno we drzwi, jeżeli chcesz dostać na piwo.\n— A to stary kutwa! Nosi na żebrach trzydzieści tysięcy rubli, obdziera każdego i jeszcze na piwo nie chce dać. Bodaj cię z piekła wyrzucili!...\nDependent pisał, że pociąg, którym jechał adwokat Kryspin, rozbił się. Ponieważ adwokat żałował zwykle pieniędzy na telegramy, więc dependent był dotychczas w niepewności, czy pan Kryspin żyje... W każdym razie jednak — stało dalej w liście — sprawa pana Łukasza przeciw zięciowi o kamienicę jutro będzie popierana. Kryspin bowiem, jako człowiek systematyczny, naznaczył przed wyjazdem zastępcę.\n— A! do licha! — mruknął Łukasz. — Temu zastępcy trzeba zapłacić, podczas gdy poczciwy Kryspin nic nie brał!... Jeszcze może sprawę przegram i wyrzucą mnie z domu?...\n— Pewnie Kryspin, jak zwykle, miał przy sobie wszystkie pieniądze... Jeżeli zginął w pociągu, to go niezawodnie okradną. Familji nie ma... Stary kawaler... Nie wolał onby to mnie taką sumę zapisać?... Miał chyba ze dwadzieścia tysięcy rubli...\nZ temi słowy pan Łukasz starannie obmacał piersi, na których pod szlafrokiem, koszulą i kaftanikiem gruba paka tysiącrublowych listów zastawnych spoczywała dniem i nocą.\nWiadomość o możliwej śmierci adwokata, w połączeniu z procesem i licytacją, które on właśnie prowadził, zrobiły na panu Łukaszu bardzo silne wrażenie. Starzec zmartwił się tak, że aż uczuł bóle reumatyczne w nogach i w głowie. Chodzić nie mógł, więc owinął głowę zabrudzonym szalikiem i położył się na łóżku.\n— Oto dzisiejsze gospodarstwo miejskie! — biadał stary samotnik. — Robią chodniki z materjałów kruchych i tak cuchnących, że człowiekowi mało głowa nie pęknie. Bodajeście z piekła nie wyjrzeli, a najbardziej ten djabelski inżynier, który dopóty pisał o asfalcie, dopóki nie wziął go w antrepryzę. Włóczykij!...\nI z niejakiem zadowoleniem rozmyślał o tem, że inżynier może naprawdę z piekła nie wyjrzeć. Ale jednocześnie przypomniał sobie, że przed chwilą jemu, panu Łukaszowi, posłaniec powiedział:\n— Bodaj cię z piekła wyrzucili!...\n— Głupiec jakiś! — szepnął pan Łukasz. — Mnieby tam z piekła wyrzucili!...\nAle wnet pomiarkował, że plecie od rzeczy i sam na siebie zły wyrok wydaje. Bo jeżeli go z piekła nie wyrzucą, to będzie w niem siedział, będzie gotował się w smole...\n— Za co?... — mruknął starzec. — Cóżem ja komu winien?...\n— Naturalnie, żem nic nikomu nie winien... Jak żyję, nie pożyczałem pieniędzy od nikogo!...\nPan Łukasz był jakoś dziwnie rozstrojony. Asfalt pachniał coraz mocniej, a jego bolała głowa coraz gwałtowniej. Nie mógł opędzić się myśli o losie adwokata Kryspina, który już umarł, choć miał dopiero lat sześćdziesiąt — i umarł nagle...\nA ten piękny komplet preferansistów, grających o liczmany, jakże prędko rozproszył się! Jeden sędzia umarł na apopleksją, mając lat pięćdziesiąt osiem. Drugi na suchoty — w pięćdziesiątym roku życia. Trzeci spadł ze schodów. Prokurator bodaj czy się sam nie otruł, a teraz przyszła kolej na adwokata...\nPrzy siedemdziesięcioletnim panu Łukaszu wszyscy oni byli młodzikami i pomimo to zeszli ze świata. Tam, za grobem, zebrało się już całe kółko preferansistów — i jeżeli nie grają jeszcze, to tylko z tego powodu, że on się jeszcze nie stawił.\n— Brrr!... jakże mi zimno! — mruknął pan Łukasz. — A jeszcze ten asfalt... O, to byłby interes, gdyby mnie dym asfaltowy umorzył teraz, zaraz!... A tu proces nierozstrzygnięty, stolarz niezlicytowany, lokale niewynajęte, mularz może wykraść swoje naczynia... A stróż, ten, gdybym już nie wstał, zrewiduje moje zwłoki i zabierze mi z pod kaftanika trzydzieści tysięcy rubli. A ja nie będę go mógł nawet zaskarżyć!... Czy to być może, abym ja przeżył siedemdziesiąt lat? Wydaje mi się, że dzieciństwo, szkoły, biuro, preferans, że wszystko to odbyło się wczoraj. Ale kłopoty, procesy, samotność, jakże długo ciągnęły się!...\nStrach ogarnął pana Łukasza. On nigdy jeszcze tak poważnie nie myślał o życiu, nigdy nie zastanawiał się nad niem, tylko zbierał i gromadził, co mu wpadło pod rękę.\n— Ej! czy te nowe, niesłychane myśli nie oznaczają bliskiego końca?...\nPan Łukasz chciał zerwać się, ale nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Chciał zrzucić szalik z głowy, ale stracił władzę w rękach. Wkońcu chciał oczy otworzyć... Napróżno!...\nNieograniczone zdumienie ogarnęło pana Łukasza. Starzec przestał rozumować, stracił pamięć, a nawet, co gorsze, obecność czterech zmarłych towarzyszów preferansa począł uważać za rzecz bardzo naturalną.\nW takim nastroju ducha przycisnął wielką klamkę. Ciężkie drzwi odsunęły się, i pan Łukasz wszedł do sali, sklepionej podobnie jak sień i przypominającej izby klasztorne, albo hipoteczne.\nW tej chwili jegomość, czytający akta, odwrócił się od pulpitu, i pan Łukasz poznał w nim adwokata Kryspina. Prawnik zdawał się być nieco potłuczony, miał jednak cerę zdrową i minę dość swobodną.\n— Twój dependent — mówił dalej Łukasz — napisał mi, że się pociąg z tobą rozbił...\n— I domyślał się, że jesteś zabity...\n— Jakże — pytał — więc w tej katastrofie kolejowej ty zostałeś zabitym?...\n— Na śmierć?...\n— Rozumie się! — odparł zniecierpliwiony adwokat. — Przecież, kiedy ci sam mówię, że zostałem zabity na śmierć, to już musi być prawda.\nPan Łukasz zamyślił się. Według ziemskiej logiki, to, co mówił jego przyjaciel, nazywało się nie „prawdą,“ lecz „niedorzecznością.“ W tej chwili jednak starzec uczuł w swej głowie przebłyski jakiejś nowej logiki — więc adwokat, mówiący o swej śmierci w czasie przeszłym, wydał mu się zjawiskiem jeżeli nie zwykłem, to przynajmniej możliwem.\n — Powiedzże mi, mój Kryspinie — rzekł Łukasz — powiedzże mi, a... pieniędzy nie ukradli ci?\n— Któż znowu tak robi, mój Kryspinie? Mogą ci jeszcze zginąć!... — zawołał.\n— Ani złoto. Bo i co nam po niem? Wikt mamy darmo, mieszkanie darmo, odzienie nie niszczy się, a w preferansa grywamy o grzechy powszednie.\n— Swoją drogą — rzekł do Kryspina — złoto nawet w tych warunkach ma swoje powaby. Posiada ono blask, dźwięk...\nAdwokat zbliżył się do ściany i otworzył małe żelazne drzwiczki. W tej chwili Łukasz zobaczył straszliwy blask, buchający jakby z pieca, gdzie topi się stal, usłyszał okrutne jęki tysiąca głosów i brzęk łańcuchów.\n— To ma lepszy dźwięk i blask, aniżeli złoto. Prawda?\n— Łukaszu — rzekł nagle — podaj-no mi moją rękawiczkę. Ona leży na tym pulpicie.\nŁukasz schwycił prędko czarną rękawiczkę zwyczajnych rozmiarów, lecz w tej chwili rzucił ją na ziemię. I — niesłychana rzecz! — drobny ten przedmiot upadł z łoskotem kilkusetfuntowej bryły żelaza,\n— To, widzisz, jest materjał, z którego mamy odzienie. Krawat i rękawiczki ważą po pięćset funtów, buty po dwa tysiące funtów, surdut około stu tysięcy funtów i tak dalej!... Mamy zatem dosyć owej wagi, która ci się tak podoba w złocie.\nPowiedzieliśmy, że pan Łukasz od chwili wejścia do tej sali nie dziwił się niczemu, tylko nic nie rozumiał. Obecnie począł nawet coś rozumieć, stopniowo coraz jaśniej, ale uczuł zarazem strach, z początku mały, potem większy, a nareszcie dosyć wielki. Aby więc rozproszyć swoje wątpliwości, a z niemi obawy, zapytał pocichu adwokata, ścisnąwszy go czule za rękę:\n— Kochany Kryspinie! powiedz mi, gdzie... niby gdzie... ja jestem?\n— Nieszczęście! — zawołał — a toć ja zostawiłem dom i mieszkanie bez nadzoru...\n— Więc możemy zrobić pulkę? — rzekł nieco weselej Łukasz. — Widziałem tam nawet stół...\n— My tu robimy pulki — odparł — ale z tobą musimy naprzód załatwić czynność urzędową. Dowiedz się, że tamci panowie tworzą sąd szczegółowy, który zbada całe twoje życie i zakwalifikuje cię do pewnej kategorji piekła. Ja jestem twoim adwokatem, rozpatrzyłem się w aktach i obawiam się, czy będziesz mógł zasiąść z nami do puli!...\n— Kryspinie! — rzekł nieszczęśliwy, drżąc całem ciałem — więc wy jesteście w piekle?\n— I ja mam być w piekle?...\n— Och!... — mruknął adwokat, jakby zdziwiony pytaniem.\n— A jakiemże prawem wy mnie sądzicie?\n— Mój kochany — rzekł Łukasz, składając ręce — więc kiedy tak, to osądźcież mnie do tego oddziału, w którym sami bawicie!...\n— My tylko tego pragniemy — odpowiedział adwokat — ale...\n— Co ale?... Jakie ale?...\n— Musisz dowieść sądowi, że w ciągu życia spełniłeś choć jeden czyn... bezinteresownie.\n— Jeden? — zawołał pan Łukasz. — Chyba sto, tysiąc... Ja całe życie postępowałem tylko bezinteresownie.\n— Mój Łukaszu — rzekł — ja z twoich aktów bynajmniej nie widzę tego. Gdybyś, jak mówisz, całe życie postępował bezinteresownie, to nie dostałbyś się do naszego towarzystwa, które w czwartym departamencie piekła tworzy ósmą sekcją jedynastego oddziału.\n— Czy nowoprzybyły już gotów?\nWeszli. Sąd siedział w komplecie, ale żaden z jego członków nawet kiwnięciem głowy nie powitał Łukasza. Starzec obrzucił okiem salę. W dużych szafach leżały akta, opatrzone nazwiskami. Łukasz naprędce odczytał niektóre i ze zdumieniem przekonał się, że są to nazwiska dobrze znanych mu właścicieli kamienic w Warszawie. Na jednych półkach spoczywały dokumenta samych preferansistów, na innych — samych wiściarzy, gdzie indziej takich, którzy grywali tylko w bezika...\nSala ta znajdowała się pod dozorem jednego z eksurzędników cyrkułowych, który grzeszył braniem łapówek, a umarł z pijaństwa.\n— Dostojni sędziowie! — rzekł, wskazując na Łukasza. — Ten oto człowiek, jak wam z odnośnych dokumentów wiadomo, przez ciąg siedemdziesięciu lat, spędzonych na ziemi, nikomu nie zrobił nic dobrego, a wielu krzywdził. Za takie postępowanie wyrokiem wyższej instancji zakwalifikowany został do jedynastego oddziału w czwartym departamencie piekła. Obecnie zaś chodzi o to tylko, czy ma być przyjęty do naszej sekcji, czy do innej, a może... posłany gdzie dalej. Zależy to od jego osobistych zeznań i dalszego postępowania. Czy adwokat obwinionego ma co do powiedzenia?\nPan Łukasz spostrzegł, że już w połowie prokuratorskiej mowy wszyscy sędziowie twardo zasnęli. Nie dziwiło go to jednak, gdyż, jako zapamiętały procesowicz, bardzo często bywał na sądach, tam — na ziemi.\nNigdy jeszcze pan Kryspin nie okazał tyle adwokackich przymiotów, co przy obronie dzisiejszej. Gmatwał sprawę, kręcił i kłamał tak znakomicie, że aż w zakratowanych oknach sali ukazały się zdziwione twarze djabłów. Ale sędziowie drzemali niewzruszeni, wiedząc, że nawet w piekle nie warto słuchać dowodzeń, nie mających praktycznego gruntu.\n— A teraz, dostojni sędziowie, zacytuję wam jedną tylko, ale niezbitą prawdę na obronę mojego klienta. Oto... był on preferansista jakich mało.\n— I zrobiłeś pan bardzo dobrze — odezwał się prokurator. — A teraz zechciej nam wymienić jeden, jedyny czyn, któryby obwiniony spełnił w życiu bezinteresownie. Inaczej, jak panu wiadomo, grzesznik ten nie może zostać przyjęty do naszej sekcji.\n— A tak świetnie pomagał!... — szepnął sędzia, który zmarł skutkiem upadku ze schodów.\n— Obwiniony! — zawołał oskarżyciel. — Czy nie przypominasz sobie choć jednego bezinteresownego czynu w życiu, byle dobrego?...\n— Sędziowie! — rzekł pan Łukasz z głębokim ukłonem. — Kazałem przed domem wylać chodnik asfaltowy...\n— Odnowiłem wygódkę!...\n— Ożeniłem się!... — rzekł po chwili.\n— Panowie sędziowie! — zawołał Łukasz, bardzo już przestraszony. — Ja wiele w życiu mojem spełniłem czynów bezinteresownych, ale jestem stary... pamięć mi nie dopisuje...\n— Sędziowie! — rzekł — obwiniony ma racją. Poszukawszy, znalazłby niewątpliwie w życiu swem niejeden czyn piękny, bezinteresowny, szlachetny, ale i cóż, kiedy go pamięć opuściła?... Dlatego proszę, a nawet domagam się, ażeby sąd, ze względu na wiek i przestrach obwinionego, nie ograniczał się na jego zeznaniach, lecz... poddał go próbom, które w całym blasku okażą wszystkie wzniosłe jego przymioty...\nZgodzono się na projekt, i sąd począł naradzać się nad rodzajem próby. Pan Łukasz tymczasem odwrócił głowę i spostrzegł za sobą jakąś nową figurę. Był to niby woźny sądowy, ale z miną tego pokątnego doradcy, który miał na ziemi słynny proces o kradzież, oszustwo i przywłaszczenie sobie tytułów.\nWoźnemu oczy zaiskrzyły się, i już chciał schwycić rękę Łukasza, gdy nagle pan Kryspin odtrącił go, mówiąc:\n— Dajże pokój, Łukaszu!... Toż to djabeł... Dopierobyś dobrze wyszedł, gdyby cię raz złapał!...\n— Jak też ludzie we wszystkiem przesadzają! Mówiono mi zawsze, że djabeł ma rogi, tak wielkie, jak stary kozieł, a ten przecie nie ma większych, niż młode cielę. Ledwie mu guzy znać...\nW tej chwili sąd przywołał do siebie adwokata. Prezydujący szepnął mu coś, i wnet potem Kryspin rzekł głośno do Łukasza:\n Wtem odezwał się djabeł:\n— To w jakim celu dałeś pan, panie Łukaszu, te pięć kopiejek na ubogich?...\nDjabeł znowu wybuchnął śmiechem, sędzia prezydujący uderzył pięścią w stół, a adwokat począł rwać sobie włosy.\n— Ach, ty stary ośle! — zawołał Kryspin na pana Łukasza. — Słyszałeś przecie, że masz zrobić ofiarę bezinteresowną, a więc ani na ogłoszenie o lokalach, ani nawet za zbawienie duszy!... Ale ty widać taki jesteś chciwy, że pięciu kopiejek nie możesz poświęcić dla biednych bez żądania nagrody, i jeszcze takiej, jak zbawienie!...\nAle djabeł machnął ręką.\n— Co się panom podoba! — odparł djabeł, pogardliwie wzruszając ramionami.\nI zbliżywszy się do prezydującego, coś z nim poszeptał.\n— Obwiniony! Między nami pozostać nie możesz, djabeł przyjąć cię nie chce, boś sam za nisko otaksował swoją duszę. Skazujemy cię więc na ostatnią próbę. Oto dusza twoja wejdzie w ten stary pantofel, który przed kilkoma dniami wyrzuciłeś na śmietnik... Dixi!\nW tej chwili djabeł zlekka popchnął go ku zakratowanemu oknu sali sądowej; starzec wyjrzał i — o dziwy!...\n...Zobaczył podwórko swojej kamienicy, okno swego mieszkania (po którem ktoś obecnie chodził), nareszcie śmietnik, a na jego szczycie swój pantofel.\n— Ej! — mruknął — czy ja się tylko nie pośpieszyłem z wyrzuceniem jego?... Chociaż za dużo kosztowały reparacje...\nNa podwórku ukazała się żebraczka nędzna, obdarta. Jedną nogę miała owiniętą w brudne łachmany i mocno kulała.\nRozejrzała się po oknach, widocznie z zamiarem proszenia o jałmużnę. Ale, że jakoś nikt nie wyglądał, więc zwróciła się ku śmietnikowi, myśląc, że choć tam co znajdzie.\nZ początku wydał się jej bardzo zły. Że jednak nie było nic lepszego pod ręką, a chora noga widać bardzo jej dokuczała, więc... wzięła pantofel.\n— Hej! hej! kobiecino, to mój pantofel!...\n— Łach, czy nie łach, ale zawsze on mój. Darmo go brać nie wypada, bo to wygląda na kradzież. Więc jeżeli nie chcecie mieć grzechu, to... zmówcie paciorek za duszę Łukasza!...\n— Jednakże ten pantofel miał jeszcze wielką wartość! — pomyślał Łukasz.\n— Kobieto! kobieto!... Kiedy już wam darowałem takie obuwie, to zobaczcie przynajmniej, kto tam chodzi po mojem mieszkaniu...\n— Nie wiem, panie, kto chodzi, bo mi drzwi nie chcieli otworzyć!... Niech będzie pochwalony...\n— Matko! matko!... — zawołał. — Za taki porządny pantofel moglibyście sprowadzić mi tu stróża.\n— Tam go niema, widziałam przecie.\n— To może poszedł po wodę koło Zygmunta. Sprowadźcie go, jakeście poczciwi!...\n— O, ty kutwo! — krzyknęła — a weźże sobie ten łach do piekła...\nI rzuciła pantofel z taką siłą, że przeleciał przez kratę, świsnął nad głową panu Łukaszowi i upadł na stół, okryty zielonem suknem.\n— Oto corpus delicti, materjalny dowód nieograniczonej chciwości tego niegodziwca Łukasza.\nA potem, zwracając się do adwokata i stojącego za nim djabła, dodał:\nDjabeł śmiał się jak opętany, a adwokat Kryspin o mało nie rzucił się z pięściami na Łukasza.\n— O, ty egoisto! chciwcze!... — zawołał. — Zaklęliśmy duszę twoją w ten stary pantofel, myśląc, że choć w takiej powłoce odda ona komu usługę bezinteresowną. I stało się to, czegośmy pragnęli: żebraczka znalazła pantofel, miałaby choć na godzinę pożytek z niego, a ty spełniłbyś mimowoli czyn moralny. Ale gdzie tam!... Chciwość twoja jest tak wielka, żeś wszystko zepsuł... Nawet zgubiłeś na wieki pantofel, który, raz ożywiony przez taką nędzną duszę, musi obecnie iść do ostatniego kręgu piekła!...\nRzeczywiście djabeł zdjął pantofel ze stołu i rzucił go w luft, z którego wylatywały straszne płomienie, skąd rozlegały się jęki i brzęk łańcuchów.\n— A co z nim zrobisz?... — zapytał djabła adwokat, wskazując na Łukasza nogą.\n— Z tym egzemplarzem?... — odparł djabeł. — Wyrzucę go z piekła, ażeby nas nie kompromitował!... Niech wraca na ziemię, niech na wieki wieków dusi swoje listy zastawne i banknoty, niech trzyma kamienicę, niech licytuje biednych lokatorów i krzywdzi własne dzieci. Tu zagnoiłby piekło swoją wstrętną osobą, a tam, krzywdząc ludzi, może nam oddać usługi.\n— Nigdzie! — odparł z gniewem adwokat. — O niebie ani czyścu sam chyba nie myślisz, a z piekła, pomimo całej naszej protekcji, wyrzucają cię. No — dodał — bywaj zdrów i złam kark!...\nI ażeby nie podać ręki panu Łukaszowi, schował obie ręce do kieszeni i wyszedł.\nPan Łukasz stał osłupiały i stałby tak przez całą wieczność, gdyby djabeł nie wykrzyknął, potrąciwszy go obcasem:\n— Ruszaj, stary!...\n— Patrzcie! patrzcie!... tego kutwę Łukasza wyprowadzają ciupasem z piekła...\nDjabeł o mało nie spłonął ze wstydu, że musi towarzyszyć podobnemu nędznikowi, ale pan Łukasz, widocznie całkiem już pozbawiony ambicji, zachował zimną krew i zamiast opłakiwać swoją hańbę, oglądał się po piekle. Djabeł aż pluł ze złości i, udając, że go bolą zęby, podwiązał sobie twarz kolorową chustką od nosa, ażeby go nie poznano.\nPonieważ szli bardzo prędko, pan Łukasz zatem widział niewiele. Zdawało mu się jednak, że piekło jest dość podobne do Warszawy, i że kary, trapiące grzeszników, są raczej dalszym ciągiem ich żywota, aniżeli jakiemiś wymyślnemi mękami.\nW przelocie zauważył, że zarząd miejski po całych dniach jeździ drabiniastemi wozami po piekielnych brukach, nielepszych od warszawskich. W oknie jednej z księgarń spostrzegł broszurę p. t. „O zastosowaniu asfaltu do mąk piekielnych i o jego wyższości nad zwyczajną smołą,“ co mu się bardzo podobało, wnioskował bowiem, że przedsiębiorstwo asfaltowe razem ze swoim żywym i martwym inwentarzem dostało się tam, gdzie je pan Łukasz w gniewie wysłał. Spotkał tu młodych lewków warszawskich, którzy mieli zwyczaj zaczepiać kobiety na ulicach. Za karę dano im haremy, złożone z ofiar ich dzikiej namiętności. Tylko każda huryska miała pełnych osiemdziesiąt lat, głowę łysą, zęby wprawiane, była chuda jak szkielet, trzęsła się jak żelatyna i okazywała niepojętą zazdrość, tudzież pretensją do nieustannych hołdów.\nW ratuszu kilkanaście komitetów naradzało się nad kanalizacją, oczyszczeniem miasta, drożyzną mięsa i tym podobnemi kwestjami. Ponieważ codzień gadano o jednem i tem samem bez dalszych skutków, więc członkowie szanownych zebrań z nudów i rozpaczy aż wyskakiwali oknami na bruk i rozbijali się na miazgę, jak dojrzałe kawony. Na nieszczęście, za każdym razem zbierano ich pogruchotane szczątki, jako tako sklejano i znowu posyłano do sali obrad.\nRedaktorowie pism przez całą wieczność dmuchali w olbrzymie samowary, obejmujące od kilku do kilkunastu tysięcy szklanek wody, napróżno usiłując doprowadzić ją do stanu wrzenia. Pracowali niezmiernie, aż do skołowacenia, lecz woda wciąż była letnia. Wkońcu poczęła nawet cuchnąć, ale pozostała letnią.\nNiemniejszą mękę cierpieli recenzenci teatralni, którzy z mocy wyższych wyroków zamienili się na baletników, śpiewaków, aktorów, grywali sztuki po dwa razy na dzień i musieli czytywać swoje własne recenzje, pisywane niegdyś o innych, a dziś zastosowane do siebie. Co gorsze, że publiczność, wierząca w drukowane słowo, nie licząc się z trudnościami ich stanowiska, nieograniczenie ufała ich recenzjom i bardzo znęcała się nad autorami-aktorami.\nTylko twórcy popularno-ekonomicznych broszur nie cierpieli żadnych mąk, ponieważ ich prace literackie dawano do studjowania najzakamienialszym grzesznikom. Czytając je, nieszczęśni wyrywali sobie włosy, kąsali własne ciało i strasznie przeklinali swoich katów. Skutkiem tego popularni ekonomiści cieszyli się w piekle dość znacznym rozgłosem.\n— Patrzcie! patrzcie!... Oto jest Łukasz, kamienicznik warszawski, którego z piekła wyprowadzają ciupasem!...\nNareszcie djabeł, konwojujący Łukasza, nie mógł już dłużej wytrzymać. Nigdy jeszcze jego cierpliwej dumy nie wystawiono na podobne szykany. Stracił zimną krew i schwycił Łukasza za kołnierz...\nNapół umarły z trwogi egoista uczuł tak silne kopnięcie w miejsce, położone między piętami i karkiem, że wyleciał w powietrze z prędkością kuli armatniej.\nNie mógł prawie tchu złapać...\nKiedy otworzył oczy, przekonał się, że leży na podłodze, przy łóżku. Szlafrok miał rozrzucony, jakby skutkiem gwałtownych ruchów, a szalik spadł mu z głowy i zwiesił się z poduszki.\nTak jest, niezawodnie spał, ale jakież przykre sny go dręczyły!...\nJużci, chyba że sny... Niezawodnie, że sny!... Piekło, jeżeli istnieje, musi wyglądać całkiem inaczej, a jego towarzysze preferansowi nie pełnią tam prawdopodobnie obowiązku sędziów.\n— Więc to nie był sen?... To była rzeczywistość!... Więc istotnie wypędzono mnie nawet z piekła!...\n— Odtąd — szeptał dalej — do końca świata będę żył w tej kamienicy, między temi gratami, nosząc na piersiach listy zastawne, które tam... nie mają żadnej wartości...\n— I co mi po tem?...\nPierwszy raz w życiu pan Łukasz zadał sobie pytanie: co mu po tem? Co mu po tej kamienicy, w której nie ma wygody? po sprzętach i gratach, próchniejących w natłoku? nareszcie co po pieniądzach, za które nigdy nic nie użył i które nic nie znaczą wobec wieczności? A wieczność już się zaczęła dla niego!...\nWieczność jednostajna i strasznie nudna, bez zmian, nadziei, a nawet niepokojów. Za rok, za sto i za tysiąc lat pan Łukasz będzie nosił na piersiach listy zastawne, a skryte szuflady biurek będzie napełniał bankocetlami, srebrem i złotem, o ile takowe wpadnie mu kiedy do rąk. Za sto i za tysiąc lat będzie posiadał swoją ponurą kamienicę i będzie się procesował o nią naprzód z własną córką i zięciem, potem z ich dziećmi, później z wnukami i praprawnukami. Nigdy już w miłem towarzystwie przyjaciół nie usiądzie do preferansa, ale zato wiecznie będzie patrzył na te sprzęty, chaotycznie ustawione i kurzem pokryte, na sczerniałe obrazy, na podartą kanapkę, na swój szlafrok rozsypujący się i zatłuszczony, i... na ten szaflik z mularskiemi narzędziami.\nO czem pomyślał, na co spojrzał, wszystko przypominało mu karę wieczną, straszną tem, że była niezmienna, nieruchoma, jakby skamieniała. Takie życie, jakie on dzisiaj prowadzi, można wyczerpać w jednym dniu, a znudzić się niem za tydzień. Ale pędzić je przez wieki wieków — to już okrutna męczarnia!\nZdawało mu się, że paka listów zastawnych pali mu piersi. Wyjął więc je z pod kaftanika i rzucił do komody. Ale i tam nie dawały mu pokoju.\n— Co mi po nich? — szeptał. — Mam je i, straszna rzecz! nie uwolnię się od nich nigdy...\nWbrew zwyczajowi, pan Łukasz, nie uchylając lufcika, otworzył — i zobaczył mularza.\n— Zlituj się wielmożny pan — błagał mularz, trzymając pokornie czapkę w rękach — i oddaj mi moje statki. Ja tam procesować się z panem nie będę, bom ubogi. Bez statków roboty nie dostanę, a na kupienie nowych nie mam pieniędzy...\n— Jużci brakuje mi... zapłaty za robotę — odparł zapytany nieśmiało.\n— Ile ci się należy?...\n— Pięć rubli, wielmożny panie. A co ja miałem straty, żem robić przez ten czas nie mógł!... — mówił mularz, chcąc prędzej wydobyć pieniądze.\n— Ileżeś miał strat?... Tylko mów prawdę — spytał pan Łukasz.\nWnet jednak przekonał się z największem zdumieniem, że pan Łukasz wypłacił mu jedynaście rubli, jak orzech zgryzł...\n— Chwała Bogu, żem się choć pozbył szaflika i jedynastu rubli... Byle tylko nie wróciły...\n— Panie! — zawołała kobieta, klękając na progu — po raz ostatni błagam cię, nie licytuj nas. My się później wypłacimy... Ale dziś, czy pan wie, że nie mam ani na doktora dla chorego męża, ani nawet na łyżkę strawy dla niego i dla dzieci...\nI, mówiąc, płakała tak żałośnie, że starzec uczuł ból w sercu. Pobiegł do biurka, wyjął stamtąd dwa ruble, i wciskając je w ręce kobiecie, rzekł:\n— No, no!... niech pani nie płacze. Tu ma pani trochę pieniędzy na najpilniejsze rzeczy, a później... dodam więcej. Licytacją odwołam, w mieszkaniu was zostawię i pomagać będę, byleście tylko... uciekali się do mnie w razie rzeczywistej potrzeby, bez żadnych zachcianek do wyzyskiwania starego człowieka.\nStolarzowa oniemiała i patrzyła na pana Łukasza błędnemi oczyma. On odsunął ją lekko od progu, zamknął drzwi i szepnął, jakby się sprzeczając z kimś:\n— Otóż nie będzie licytacji, ani jutro, ani nigdy!... A swoją drogą znowu ubyło dwa ruble. To już trzynaście...\nWnet jednak wzięły górę nad nim smutne myśli. Każdy bowiem przedmiot, stojący w pokoju, a było ich bardzo wiele, ranił go jak sztylet.\n— Kto zechce wziąć te graty? — mówił do siebie. — Czy ja będę mógł wyprowadzić się kiedy stąd, kiedy już taka klątwa wisi nade mną, że muszę całą wieczność przepędzać w tym domu!...\nStróż przyniósł mu bułkę i trochę gorącej wody. Pan Łukasz przyrządził sobie herbatę, wypił ją i znowu medytował nad swem nieszczęściem.\nW południe ten sam stróż zaopatrzył go obiadem z taniej kuchni i wyszedł, nic nie mówiąc. Pan Łukasz był pewny, że już dziś nie zobaczy twarzy ludzkiej, a na miasto iść nie śmiał, obawiając się, ażeby mu nie przypomniało zbyt wyraźnie piekła.\n— No, ciesz się!... Wygrałeś sprawę, ale przed trybunałem boskim!...\n— Ja wygrałem sprawę przed trybunałem boskim?... — zawołał. — Jakim sposobem?... Więc mnie już nie wyrzucą z piekła?...\n— Czyś zwarjował, Łukaszu?... — spytał adwokat zdziwiony.\n— Słyszę przecie, co mówisz...\n— Kiedy mówię — rzekł adwokat — żeś wygrał sprawę przed trybunałem boskim, to znaczy, żeś ją przegrał w sądzie ludzkim, i że albo musimy wynaleźć kruczek do nowego procesu, albo oddać twojej córce ten dom.. Rozumiesz?...\n— Trybunał boski... trybunał boski... — mruczał starzec, a potem nagle zapytał adwokata:\n — Za pozwoleniem!... Więceś ty nie zginął w tym pociągu, który się rozbił?...\n— Zaraz! — przerwał mu starzec. — Więc nie zabiłeś się i nie byłeś w piekle?...\n— Panie! — zawołał — jest pantofel, znalazłem go za beczką...\n— Więc i mój pantofel nie był w piekle?... — szeptał starzec.\n— Widzisz, miałem wczoraj dziwny i przykry sen...\n— Co tam! — przerwał Kryspin — sen mara, Bóg wiara!... Teraz nie o sny chodzi, ale o to: czy wynosisz się z kamienicy, czy też dalej procesujesz się z córką?\nPan Łukasz zamyślił się. Myślał, rozmyślał, rozważał, nareszcie rzekł stanowczo?\n— Tak to rozumiem! — odparł adwokat. — Ale, ale!... Była dziś u mnie stolarzowa i powiedziała, że odwołujesz licytacją na ich ruchomości. Czy to prawda?...\n— A niechże Bóg broni! — wykrzyknął. — Wczoraj byłem trochę rozstrojony, obiecałem, że cofnę licytacją i nawet (wstyd mi wyznać!) dałem babie dwa ruble... Ale dziś jestem już zupełnie trzeźwy i uroczyście odwołuję wszystkie nierozsądne obietnice.\n— No tak! — rzekł adwokat z uśmiechem, ściskając Łukasza za rękę. — Teraz poznaję cię... Bo kiedym tu wszedł, wydawałeś mi się jakby innym człowiekiem!\n— Ten sam, ten sam do śmierci!... Zawsze twój Łukasz!... — odparł rozrzewniony starzec. — Żal mi tylko trzynastu rubli, które pozwoliłem sobie wydrwić.


Domy na sprzedaż - Walcz - Strona 1 - KRN.pl\nDomy na sprzedaż Wałcz, - Strona 1\nDomy na sprzedaż > Zachodniopomorskie > Wałecki > Wałcz\nDom Wałcz 266.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 600 m2 · 266.00 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 337.60m2\nzab. wolnostojąca · działka: 394 m2 · 337.60 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 230.00m2\ndziałka: 700 m2 · 230.00 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 248.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 1 940 m2 · 248.00 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 289.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 484 m2 · 289.00 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 310.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 1 500 m2 · 310.00 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 469.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 746 m2 · 469.00 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 138.00m2\nzab. bliźniacza · działka: 623 m2 · 138.00 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 550.73m2\nzab. bliźniacza · działka: 813 m2 · 550.73 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 365.00m2\ndziałka: 1 500 m2 · 365.00 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\nDom Wałcz 453.50m2\ndziałka: 634 m2 · 453.50 m2 Dom na sprzedaż Wałcz\n● Szczegóły: ,walcz\nKamienice na sprzedaż Wałcz\nApartamenty na sprzedaż Wałcz\nHale i magazyny na sprzedaż Wałcz\nKamienice na wynajem Wałcz\nHale i magazyny na wynajem Wałcz\nGaraże na wynajem Wałcz\nDomy na sprzedaż Strączno\nDomy na sprzedaż Człopa\nDomy na sprzedaż Golce\nDomy na sprzedaż Czechyń\nDomy na sprzedaż Szwecja\nDomy na sprzedaż Szczuczarz\nDomy na sprzedaż Czapla\nDomy na sprzedaż Załom\nDomy na sprzedaż Drzonowo Wałeckie\nDomy na sprzedaż Witankowo\nDomy na sprzedaż Popowo\nDomy na sprzedaż Lubiesz\nDomy na sprzedaż Lubno\nDomy na sprzedaż Rusinowo


Krysztalowespa.pl | - Part 4\nKamień węgielny pałacu położono i poświęcono 12 czerwca 1877 roku. Fundatorem siedziby był Jan Karnicki, tajny radca, sekretarz stanu i senator Cesarstwa Rosyjskiego, zaś autorem projektu architekt Józef Huss, który następnie zarządzał jej budową. Pałac wzniesiony w linii zabudowy ulicy jest budowlą dwupiętrową, z elewacją frontową opracowaną bardzo starannie w duchu dojrzałego renesansu, wyróżniającą się okazałymi loggiami na pierwszym i drugim piętrze. Tak jak wiele innych dzieł Józefa Hussa, elewacja frontowa pałacu zdradza powiązania z architekturą berlińską tego czasu, co nie wydaje się dziwne ze względu na fakt, że Huss studiował w latach 1864-1866 w Bauakademie w Berlinie. Do pałacu właściwego przylega od podwórza dwupiętrowa oficyna boczna; w roku 1928 równolegle do pałacu wybudowano wielopiętrową nowoczesną oficynę z licznymi mieszkaniami, aby podnieść dochodowość posesji. Pałac frontowy zamieszkiwany był tylko przez właścicieli. W obecnym stanie badań nie wiemy, jak wyglądały jego wnętrza, do dziś w niektórych pomieszczeniach pierwszego piętra zachowały się fragmenty sztukaterii. Pałac wraz z posesją wielokrotnie zmieniał właścicieli. Przetrwał szczęśliwie ostatnią wojnę, obecnie po wielokrotnych przeróbkach użytkowany jest przez biura wielu instytucji.\nDzieje Pałacu Rady Ministrów\nDruga połowa XIX w. oraz pierwsze dziesięciolecie XX obeszły się z pałacem po barbarzyńsku. Władze rosyjskie wprowadziły w nim wiele zmian polegających na stawianiu tandetnych przepierzeń i wybijaniu dodatkowych przejść między pokojami, nie licząc się zupełnie z zabytkowym charakterem wnętrz. Zniszczono w ten sposób m.in. wielką sień na parterze, dzieląc ją na kilka mniejszych pomieszczeń. Na dziedzińcu przed pałacowym ustawiono w roku 1870 pomnik znienawidzonego namiestnika carskiego Iwana Paskiewicza-Erywańskiego, który usunięto dopiero w roku 1917. Restauracja pałacu przeprowadzona w latach 1918- 1921 pod kierunkiem Mariana Lalewicza przywróciła wnętrzom ich dawny charakter. Pałac przeznaczono wówczas na siedzibę Prezydium Rady Ministrów Polski Odrodzonej. Częściowo zmieniono w czasie prac restauracyjnych dotychczasowy układ wnętrz, przystosowując je do nowej roli i nadając im charakter klasycystyczny harmonizujący z architekturą projektowaną przez Chrystiana Piotra Aignera. W roku 1924 przyłączono do pałacu sąsiadującą ze skrzydłem północnym neorenesansową kamienicę, przebudowaną w końcu lat siedemdziesiątych przez Józefa Dietricha. Okupacja niemiecka w czasie drugiej wojny światowej wyrządziła pałacowi nowe szkody, niektóre wnętrza uległy przekształceniu, gdy urządzano w pałacu „Deutsches Haus”. Powojenna gruntowna restauracja budynku została dokonana w latach 1947-1952 pod kierunkiem Teodora Bursche, Antoniego Jawornickiego i Borysa Zinserlinga.\nPałac wzniesiono dla Jakuba Janasza w latach 1874-1875 według projektu Jana Heuricha starszego, który nadał tej budowli cechy późnego renesansu francuskiego. Heurich ukształtował pałac na wzór charakterystycznych dla Paryża pałaców przyulicznych, przeznaczonych w zasadzie dla jednej rodziny. Pierwotnie siedziba Janaszów stała w linii zabudowy ulicy Zielnej, dopiero po ostatniej wojnie stała się budowlą wolno stojącą. Architekturę jej wyróżnia bardzo wysokie pierwsze piętro, gdzie mieściły się apartamenty reprezentacyjne, podkreślone jeszcze balkonem z piękną żeliwną kratą, ciągnącym się wzdłuż całej elewacji frontowej. Janaszowie należeli do finansjery warszawskiej, ale mieli aspiracje stać się rodziną ziemiańską. Po śmierci Jakuba Janasza w roku 1893 posesja wraz z pałacem przeszła na wdowę Różę z Gold- standów oraz córki: Wiktorię Krzywoszewską i Julię Gutmanową. Spadkobierczynie w tym samym roku sprzedały nieruchomość hr. Feliksowi i Zofii z Ledóchowskich Czackim. Nie jedyny to wypadek w Warszawie, kiedy siedziba finansjery przechodzi w posiadanie rodziny arystokratycznej. Po śmierci Feliksa Czackiego w roku 1894 właścicielką połowy pałacu została żona, drugiej zaś dzieci: Tadeusz, Stanisław i Róża Czaccy. Po śmierci matki w roku 1911 pałac w drodze działów rodzinnych przejął Stanisław. Z kolei po jego śmierci w roku 1924 pałac odziedziczyła żona Jadwiga z Broel-Platerów. Wreszcie w kwietniu 1939 roku posesję nabył Polski Związek Przemysłowców Metalowych. Pałac pod koniec okresu międzywojennego zatracił cechy reprezentacyjne i stał się kamienicą czynszową. Z zawieruchy wojennej wyszedł obronną ręką.\nPowstał w latach 1881-1883 wzniesiony według projektu Witolda Lanciego dla bogatego garbarza Karola Jana Szlenkiera. Jest to pałac wybudowany w linii zabudowy ulicy z wewnętrznym dziedzińcem otoczonym skrzydłami. Fasada pałacu przypominała dawniej dzieła dojrzałego renesansu rzymskiego, a portal z potężnymi altanami dźwigającymi balkon pierwszego piętra wzorowany był na portalu Palazzo Davia-Bargellini w Bolonii. Z włosko-renesansową architekturą fasady pozostawał w pewnej dysproporcji stromy dach częściowo przysłonięty balustradową attyką, przypominający dachy stosowane we Francji w okresie późnego renesansu. Połączenie takie nie było rzadkością w twórczości Witolda Lanciego, znamienne też było m.in. dla wiedeńskiego środowiska architektonicznego, pod którego wpływem Lanci pozostawał. Parter pałacu zajmowały biura Szlenkiera, pierwsze piętro zajęte było w całości przez apartament właściciela i jego rodziny, pozostałe pomieszczenia przez służbę i oficjalistów. Z wnętrz utrzymanych w duchu renesansu wyróżniała się okazała klatka schodowa z ciemnoczerwonymi trzonami marmurowych kolumn kontrastującymi z białymi bazami i kapitelami. Dekorację malarską wnętrz wykonał techniką enkaustyczną Wojciech Gerson. Koszt budowy pałacu przekroczył sumę 300.000 rubli, sumę wówczas znaczną. Pałac Szlenkierów należał do najwspanialszych siedzib plutokracji warszawskiej ostatnich lat XIX w.\nNazwa pałacyku i przyległego doń terenu obejmującego dawną skarpę wiślaną malowniczo poprzecinaną wąwozami pochodzi od prowadzonej tu niegdyś hodowli królików, należącej do króla Augusta II. W roku 1778 szambelan króla Stanisława Augusta, hr. Karol de Valery-Thomatis nabył Królikarnię od ówczesnej właścicielki ks. Izabelli z Czartoryskich Lubomirskiej z zamiarem wybudowania tu własnej siedziby. Projekty pałacyku przedstawiło podobno kilku architektów. Do realizacji wybrano jednakże projekt architekta królewskiego Dominika Merliniego i jemu powierzono również kierownictwo budowy. Zakładanie rezydencji rozpoczęto od budowy oficyn gospodarczych i kurnika, wzniesionych w latach 1779-1780. Nieco później, bo w latach 1780-1782 wzniesiono przy skarpie północnego wąwozu okrągły budynek kuchni wzorowany na słynnym grobowcu Cecylii Metelli w Rzymie. Kuchnia ta została później połączona podziemnymi przejściami z pałacykiem i z grotą pod tarasem przy elewacji wschodniej pałacyku. Budowa samego pałacyku na skraju dawnej skarpy wiślanej trwała 4 lata. Była to właściwie klasycystyczna willa podmiejska na planie kwadratu z okrągłą salą pośrodku, nakrytą kopułą na bębnie. Wzorowana była w ogólnym układzie na słynnej renesansowej Villa Almerico-Capra zwanej „La Rotonda” pod Vicenzą, wzniesionej przez wielkiego włoskiego architekta Andrea Palladio około roku 1570.\nRestauracja pałacu Kazimierzowskiego\nSam pałac Kazimierzowski najpierw odrestaurowano po pożarze w roku 1814, a następnie poddano go gruntownej przebudowie. Powstała wówczas piękna klasycystyczna fasada pałacu z portykiem kolumnowym. Fronton portyku ozdobiono płaskorzeźbą przedstawiającą Apollina w otoczeniu Poezji i Astronomii, przypisywaną Pawłowi Malińskiemu. Wnętrza pałacu przekształcono na pomieszczenie biblioteki głównej. Roboty budowlane przy pałacu trwały do roku 1830. Do dziś nie wiemy na pewno, kto był projektantem wszystkich tych przemian. W rachubę wchodzi dwóch architektów: Hilary Szpilowski i Wacław Ritschel obaj będący wykładowcami Uniwersytetu, obaj zaangażowani czynnie w przemianach całego zespołu na siedzibę uczelni. Około roku 1820 powstały jeszcze dwa klasycystyczne pawilony ujmujące z obu stron pałac Kazimierzowski. Zespół gmachów uniwersyteckich przed wybuchem powstania listopadowego w 1830 roku prezentował się okazale i mógł być ozdobą każdej stolicy europejskiej. Wszystkie gmachy otrzymały staranną oprawę architektoniczną w duchu dojrzałego klasycyzmu, urok tego zakątka miasta podkreślało malownicze położenie na skraju skarpy wiślanej oraz pięknie utrzymana zieleń, w której gmachy po prostu tonęły. Po upadku powstania listopadowego Uniwersytet został zamknięty. W murach uniwersyteckich pozostało przez jakiś czas Liceum Warszawskie, zamienione w roku 1839 na Gimnazjum Realne. Dla tego właśnie gimnazjum Antonio Corazzi wybudował w latach 1840-1841 nową siedzibę w stylu późnego klasycyzmu usytuowaną na południe od wspomnianego wyżej gmachu po-rektorskiego. W gmachu corazziańskim znalazła później siedzibę Szkoła Główna otwarta w roku 1862.\nUznany za jedno z najwybitniejszych dzieł architektury nowożytnej w Polsce. Fundatorem pałacu był Jan Dobrogost Krasiński, starosta warszawski, a od 1688 roku wojewoda płocki, przedstawiciel szybko bogacącej się rodziny mazowieckiej. Przy budowie siedziby warszawskiej zatrudnił najwybitniejszych artystów, jacy przebywali wówczas w Polsce: architekta Tylmana z Gameren – autora projektu, rzeźbiarza Andrzeja Schlütera i malarza Michelangelo Palloniego. Przy budowie pracowali również: Józef Bellotti, Jakub Solari, nieznany z imienia Maderni i Izydor Affaita, zatrudnieni jako budowniczowie lub występujący jako przedsiębiorcy budowlani. Dokładna data rozpoczęcia budowy nie jest znana. Musiało to nastąpić zaraz po roku 1677; w stanie surowym pałac był już gotów w roku 1682. Jednocześnie z pracami budowlanymi Krasiński rozpoczął skupowanie parcel wokół pałacu, na których wzniesiono wówczas obszerną piętrową oficynę mieszczącą m.in. kuchnię, oranżerię, figarnię i arsenał, nazywany w rachunkach „cekhauzikiem”. Całą posesję otoczono murem. Po wybudowaniu pałacu w stanie surowym niezwłocznie rozpoczęto prace wykończeniowe i dekoracyjne. Trwały one długo, użyto do nich szlachetnych materiałów, jak marmur, czy twardy piaskowiec. W roku 1682 wykonywano już kamienne posadzki, portale i kominki, a w latach 1682-1683 Andrzej Schlüter wykonał sześć rzeźbionych posągów przeznaczonych do dekoracji środkowych ryzalitów elewacji frontowej i ogrodowej. W roku 1684 przystąpiono do wykonywania dekoracji stiukowej we wnętrzach i w otwartych galeriach, a w latach 1684-1685 Michelangelo Palloni wymalował plafon oraz freski w supraportach portali w westybulu pałacowym.\nW roku 1820 posiadłość nabył na licytacji sekretarz policji Michał Gajewski, który wyrestaurował pałac i podwyższył go o piętro. Wybudował także oficyny z przeznaczeniem na koszary. W części zabudowań przypałacowych mieściło się targowisko i jatki rzeźnicze. W czasie powstania listopadowego znajdował się w pałacu szpital wojskowy, a potem kolejno: fabryka wyrobów gumowych, rządowy „Dom Zdrowia”, szpital dla cholerycznych, instytut moralnie zaniedbanych dzieci, schronisko dla powodzian, aż w roku 1854 gmach nabyło miasto z przeznaczeniem na koszary. W roku 1858 pałac stał się siedzibą Warszawskiego Instytutu Muzycznego. Instytut ten kontynuował tradycje założonego w 1821 roku Konserwatorium Muzycznego. Uroczyste otwarcie nowej uczelni w pałacu Ordynackim odbyło się 26 stycznia 1861 roku. W Warszawskim Instytucie Muzycznym, zwanym powszechnie „konserwatorium”, wykładali m.in. Apolinary Kątski, Aleksander Michałowski, Stanisław Moniuszko, Tomasz Nidecki, Zygmunt Noskowski, Aleksander Zarzycki, a w latach późniejszych niektórzy z pierwszych wychowanków Instytutu, jak Stanisław Barcewicz czy Ignacy Paderewski. W 1914 roku wybudowano obok pałacu od strony ulicy Okólnik nowy budynek z salą koncertową według projektu Stefana Szyllera. Sam pałac, wielokrotnie przekształcany, zatracił zupełnie cechy artystyczne. W okresie dwudziestolecia międzywojennego mieściło się tu konserwatorium i szkoła teatralna. We wrześniu 1944 roku pałac spalili Niemcy. Po wojnie ruiny te przyznano Instytutowi im. Fryderyka Chopina.


Unikanie problemów z nogami w lecie - Confetissimo - blog dla kobiet\nUnikanie problemów z nogami w lecie\nLato to czas aktywnej aktywności fizycznej. Staramy się spędzać więcej czasu na ulicy, dużo chodzimy, intensywnie uprawiamy sport. Problemy z nogami w tym okresie mogą się pogorszyć. Rozważ najczęstsze sposoby radzenia sobie z nimi.\nLatem nogi szybko się męczą i często puchną. Aby tego uniknąć, monitoruj swoją dietę. Być może jesz dużo słonych i pikantnych, nadużywasz kawę i pijesz wodę w nocy. Najłatwiejszym sposobem na złagodzenie zmęczenia i napięcia nóg jest położenie się na podłodze i podniesienie nóg do ściany. Ta pozycja nóg przyczynia się do odpływu płynu.\nSpróbuj docisnąć całą tylną powierzchnię nóg do ściany, pociągnij skarpetki do siebie, rozciągnij kolana. Pozostań w tej pozycji przez 5-10 minut. Wszelkie odwrócone asany - Sarvangasana, Halasana, Shirshasana, Urdhva Prasarita Padasana - będą skuteczne w zwalczaniu obrzęku nóg.\nŁaźnia, prysznic kontrastowy, kąpiele solne, masaż kostkami lodu i regularny masaż nóg również pomagają pozbyć się obrzęku.\nAby pozbyć się suchej skóry nóg, przede wszystkim wyeliminuj odwodnienie. Nie zapomnij pić 1,5-2 litrów wody dziennie i spożywaj olej ghee. Aby usunąć martwe komórki skóry, regularnie używaj peelingów, peelingów i środków nawilżających do skóry stóp.\nDr Mohammedali dzieli się przepisami: jako peeling odpowiednia jest mieszanka płatków owsianych z mlekiem lub migdałami w proszku z miodem, a olej kokosowy i rycynowy są odpowiednie do nawilżania. Ponadto konieczne jest zapewnienie prawidłowego krążenia krwi w nogach: masaż przy użyciu olejków sezamowych lub kokosowych lub kremów ziołowych pomoże.\nDo przyczyn cellulitu należą predyspozycje genetyczne, niedożywienie, nadwaga, stały stres i siedzący tryb życia. Jeśli masz już cellulit, pozbycie się go nie jest łatwe, ale możesz poprawić kondycję skóry. Ćwicz ćwiczenia, aby zwiększyć napięcie mięśni, a tym samym skórę.\nWykonuj regularne masaże, owijanie ciała, maski przy użyciu produktów antycellulitowych, nie zapomnij o prysznicu kontrastowym. Aby pozbyć się nadmiaru płynów w organizmie, dodaj do diety pokarmy zawierające potas - banany, suszone morele, rodzynki, orzechy, suszone owoce.\nZ powodu gwałtownej utraty lub, przeciwnie, przyrostu masy ciała, mogą wystąpić głębokie zmiany w tkance łącznej - rozstępy. Jeśli twoja skóra jest podatna na ich tworzenie, nie możesz pozwolić na nagłe wahania masy ciała. Jeśli rozstępy już się pojawiły, użyj rozstępów w pielęgnacji. Odpowiednie produkty z rozpuszczalnym kolagenem i elastyną, witaminami C i E, kwasami owocowymi. Po kąpieli lub kąpieli natrzyj szczotką do masażu - poprawi to krążenie krwi i zwiększy koloryt skóry.\nJedz pokarmy bogate w witaminę C - pomarańcze, szpinak, kiwi, papryka. Najbardziej skutecznymi ćwiczeniami zwiększającymi elastyczność skóry są płuca i przysiady.\nRozszerzone naczynia nie zawsze są objawem żylaków. Słabość tkanki łącznej, nadwaga i ciąża mogą prowadzić do pojawienia się pajączków. Podejmij środki zapobiegawcze, aby uniknąć interwencji medycznej.\nPierwszą rzeczą do zrobienia jest wzmocnienie naczyń za pomocą witamin P, K i C. Witamina P (rutyna) zwiększa napięcie naczyń krwionośnych, K zmniejsza przepuszczalność ich ścian, a C poprawia krążenie krwi. Poszukaj tych witamin w kaszy gryczanej, szparagach, marchwi, pietruszce, czerwonej papryce, czarnej porzeczce.\nOdrzuć buty na wysokich obcasach, unikaj długotrwałego stresu na nogach i częstych wycieczek do łaźni i sauny. Przy pierwszych oznakach trądziku różowatego skonsultuj się z flebologiem.\nJak pięknie i odpowiednio zawiązać szalik?\nSzalik to modny i stylowy dodatek obecny w modzie damskiej, męskiej i dziecięcej.\nCzarna sukienka - spektakularne nowości\nCzarna sukienka to ponadczasowy produkt. Po zdobyciu go nie będziesz winić\nJasne paznokcie - zdjęcia 60 wiosenno-letniej eksplozji kolorów\nWiosna i lato to odpowiednie pory na bogate i chwytliwe zdobienia paznokci. Wybór jasnego projektu\nKoszula damska to jeden z wielu elementów garderoby, którą kobiety pożyczyły od mężczyzn.\nMożesz uczynić znaną fryzurę bardziej obszerną i teksturalną za pomocą fryzury kaskadowej. Ona zawsze\nDieta z arbuza to sezonowa metoda odchudzania, która od tego czasu jest jedną z trudnych diet mono


TEST MSI GTX 1080 Ti GAMING X 11GB – ITPC – Nasze spojrzenie na nowe technologie\nOstatnio na naszym portalu pojawiały się głównie karty ze średniej półki cenowej, co nie powinno nikogo dziwić, w końcu to one cieszą się największym powodzeniem kupujących. Odskoczmy jednak trochę od tej kategorii i skupmy się na czymś nieco bardziej pasjonującym. Pod jakim hasłem firmy coraz częściej reklamują swoje produkty? Oczywiście chodzi o wsparcie VR. Musimy jednak pamiętać, że przyjemność z gry w wirtualnej rzeczywistości najlepiej jest czerpać z krystalicznie czystego i jak brzytwa ostrego obrazu. Do zapewnienia takich warunków potrzebujemy kart graficznych o niebagatelnej mocy, generujących płynne animacje na ekranach o rozdzielczości 2,5K, a może nawet 4K? Niestety do tej pory nie było to możliwe przy wykorzystaniu pojedynczego akceleratora, ale oto jest. Najnowsza, najwydajniejsza i bezkonkurencyjna Nvidia GTX 1080Ti. Trafił do nas świeży przedstawiciel zielonej rodziny w wydaniu MSI GTX 1080 Ti GAMING X 11GB. Sprawdźmy więc co potrafi to cudo. Zapraszam na test.\nOpakowanie, w którym dostarczana jest karta nie uległo większym zmianom. Mamy tu informacje o modelu, serii, najistotniejszych zastosowanych technologiach oraz specyfikację techniczną. Producent pokusił się również o dodanie paru zrzutów z oprogramowania GAMING APP oraz prezentację podświetlenia. Kusząco prezentuje się również połączenie z topową wersją płyty głównej w tej samej kolorystyce, przedstawione na osobnym zdjęciu. Po usunięciu wierzchniej części, naszym oczom ukazuje się lekko zmodyfikowana piankowa wytłoczka z dwiema komorami. W jednej z nich producent umieścił zafoliowaną kartę graficzną, zaś w drugiej przejściówkę 6-Pin PCI-E > 8-Pin PCI-E służącą do zasilenia karty. Miły dodatek, choć wydaje mi się, że klient decydujący się na zakup topowej jednostki ma również na uwadze dobór odpowiedniego zasilacza. W dodatkowej kopercie znajdziemy:\n– krótką instrukcję obsługi,\n– Lucky The Dragon – Computer Workshop,\n– płytę z oprogramowaniem i sterownikami.\nSpecyfikacja techniczna: MSI GTX 1080 Ti GAMING X 11GB\nWymiary: 290 x 140 x 51 mm\nWaga: 1257 g


Sejm: MZ i GIS: 48 osób hospitalizowanych w Polsce z powodu koronawirusa - Polityka i Społeczeństwo\nSejm: MZ i GIS: 48 osób hospitalizowanych w Polsce z powodu koronawirusa\nPAP • 12 lutego 2020 - 16:55\nW Polsce hospitalizowanych jest 48 osób, w tym 30 osób, które wróciły na początku lutego z Chin i przebywają w szpitalu we Wrocławiu – poinformował w środę na posiedzeniu sejmowej Komisji Zdrowia wiceminister zdrowia Waldemar Kraska.\n"Dzisiaj na godzinę 16.00 w Polsce hospitalizowanych jest 18 osób, w tym jedna osoba z Chin, plus 30 osób we Wrocławiu" - powiedział wiceminister, prezentując posłom najbardziej aktualne dane o koronawirusie.\nWiceminister dodał, że jeden obywatel polski przebywa w Hubei. "Nie zgłasza dolegliwości infekcji" - powiedział. Zaznaczył, że w Chinach przebywa łącznie od 600 do 1000 Polaków, ale nikt spośród nich nie zgłosił się do konsulatu z problemami zdrowotnymi.\nGłówny Inspektor Sanitarny Jarosław Pinkas dodał, że epidemia dotyczy Chin. "Te przypadki leczy się dobrze. Na świecie (poza Chinami - PAP) doszło do dwóch zgonów. Wirus łatwo się rozprzestrzenia, ale widać, że władze Chin doprowadzą do tego, że może nie będzie pandemii" - powiedział.


Chanel Allure Homme Sport woda toaletowa 100 ml | e-perfumy.sklep.pl\nLinia marki : Allure Homme Sport\nRok wprowadzenia : 2004\nNuty zapachowe : pomarańcza, mandarynka, werbena, fasola tonka, neroli, vetiver, białe piżmo, pieprz, drzewo cedrowe, amber.\nDynamiczna, zmysłowa kompozycja stworzona z myślą o mężczyznach odważnych, pełnych życiowej energii, kochających wyzwania. Jest lżejszą wersją zapachu Allure Homme.\nChanel Allure Homme Sport woda toaletowa 100 ml Perfumeria e-perfumy.sklep.pl markowe\nJestem wyjątkowo zachwycony tym zapachem a komplementy jakie zbieram kiedy nim pachnę płyną długim strumieniem i mają wartość bezcenną. Kompozycja jest genialna, ułożona tak, że sprawia ogromną radość i satysfakcję jej użytkownikowi. Dominują w niej nuty cytrusowe, świeże z odrobiną przypraw i słodyczy. Zapach dobry dla mężczyzn z każdej grupy wiekowej i na każdą okazję zarówno do garnituru jak i do nieformalnego ubioru. Trwałość i projekcja bardzo dobra. Perfumeria e-perfumy.sklep godna polecenia.\nWarianty Chanel Allure Homme Sport woda toaletowa


Scarletmara publikacji naukowych w tak krótkim czasie nikt nie udostępni . Na nie potrzebny jest czas, nie ważne ilu naukowców się tym zajmie .\nTo co napisałam powyżej są to opinie naukowców, a nie publikacje naukowe. Mimo wszystko dobrze te dwa zwroty rozróżniać.\nNaukowcy dopuszczają też opcję (rzadziej spotykaną u tej rodziny wirusów) o nabieraniu tymczasowej odporności. Czytałam też opinię, że u tych pojedynczych przypadków powtórnego zakażenia mogło dojść do błędnie wykonanego testu (czyt. chory nie był zdrowy). Ale gdzie konkretnie to znalazłam to już ci nie powiem - od początku miesiąca śledzę informacje po parę godzin dziennie,a zapisane mam tylko 3 strony (wykres zachorowań chorych na świecie, wykres zachorować chorych w UK - gdzie jest wyszczególniona moja dzielnica Londynu - i informacje bierzące).\nJak napisałam naukowcy ciągle nie są pewni tej tezy, jest ona w dalszym ciągu badana. Stąd zwrot "najprawdopodobniej" na końcu.\nZa to z przyczyn rodzinnych doskonale wiem, że istnieją osoby nie uodparniające się na typowe "jednorazowe" choroby - mój własny dziadek wielokrotnie przechodził ospę, nie był w stanie uodpornić się na tą chorobę. Za to w ramach wyrównania ja (i żadna kobieta z mojej żeńskiej linii) nie umie się tym zarazić . A podobno ospa jest chorobą, którą każdy przechodzi raz . Nie zdziwiłabym się, gdyby tutaj było podobnie - większość ludzi przechodzi raz, nieliczni nie nabierają odporności.\nOficjalne informacje od Rządu Brytyjskiego mówią, że jeśli jedna osoba osoba wykazuje objawy to gospodartwo domowe ma być poddane kwarantannie 14 dniowej (lub 7 dni po zniknięciu objawów choroby ostatniej osoby), ponieważ przypadki powtórnego zarażenia są niezmiernie rzadkie.\nWysłany: 2020-03-27, 12:56\nSorki za niefartowne sformułowanie z tą publikacją, przeczuwałam, że się "czepisz" już tuż po napisaniu posta ;P oczywiście chodziło mi jakieś artykuły gdzie sie Ci naukowcy w ten sposób wypowiadali nie o publikacje naukowe sensu stricte. To, że sa jednostki potwierdzające regułę nieodporne na niby jednorazowe choroby to ja wiem z autopsji (2xodrę i 2xróżyczkę przechodziłam chociaż to nic pewnego bo istnieje szansa/ryzyko, że lekarze za pierwszym razem postawili błędne diagnozy). Mimo wszystko o covid-19 nie słyszałam, zeby ktoś twierdził, ze sie nabiera na niego odporności, słyszałm tylko, że nabywanie odporności po przejściu jest charakterystyczne dla wielu wirusów tego typu, ale nie słyszałam zeby ktoś twierdził, że w przypadku tego konkretnego wirusa też tak jest z jakimkolwiek pradopodobieństwem.\nA ja już myślałam, że ktoś wziął mnie za bardziej przemądrzałą niż jestem .\nNiestety, jak pisałam - większości stron nie zapisuję po przeczytaniu . Nawet nie jestem w stanie Ci zagwarantować, czy nie była to informacja od któregoś z obcojęzycznych znajomych (chociaż na 99% nie - po dostaniu intereującej mnie informacji staram się przekopać internet w znanych mi językach, aby informację potwierdzić) . Po prostu za dużo tego wszystkiego czytam, żeby zapamiętać albo móc odtworzyć drogę do znalezienia czegokolwiek .\nZa to na pewno gdzieś czytałam o badaniu COVID-19 na małpach, które wykazywały odporność... badanie to jest poddawane w wątpliwość, ponieważ różne gatunki mogą różnie reagować.\nZnalezione na szybko (ale na pewno czytałam to w innym miejscu, gdzie również były wyjaśnione wady tego badania)\nEDIT: A tak na szybko z informacji z Londynu... powoli panika w sklepach ustaje . Da się zakupić podstawowe produkty, na wczorajszych zakupach nie dostałam tylko śliwek. Biorąc pod uwagę porę roku mogę (z bólem) to zrozumieć . Tak więc mogę sobie grzecznie wrócić na dietę .\nPo za tym w końcu jaśnie miłościwie nami rządzący postanowili pomóc ludziom na samo-zatrudnieniu . Widmo śmierni głodowej zostaje odroczone .\nWysłany: 2020-04-10, 11:18\nto chyba jak z grypa sezonową\nmożesz chorować co roku\nWysłany: 2020-04-10, 12:04\nCONVID-19 odporność nabyta:\nMoje prywatne podsumowanie:\n1. stosowanie krwi i osocza ozdrowieńców jako środek leczniczy stosowany obecnie na całym świecie jest jednoznacznym dowodem odporności nabytej\n2. odporność nabyta publikacje:\n3. badania na zwierzętach - małpach człekokształtnych - materiały źródłowe:\nCiekawa jest informacja wskazująca na konieczność suplementowania witaminy B3 gdy pojawi się kaszel\nDodatkowo prywatnie uważam, że wszyscy przejdziemy to dziadostwo.\nByć może szczepionki za rok coś pomogą.\nBadania chińskie potwierdzają odporność nabytą lecz nie w 100% przypadków.\nPojedyncze przypadki mogą nie nabierać odporności nabytej. W ich przypadku szczepionki nie będą skuteczne.\nNa uwagi osób wymienionych w stopce nie odpowiadam\nWysłany: 2020-04-10, 12:15\nCONVID-19 prywatne spostrzeżenia dotyczące środków wspomagających (nie załatwiają sprawy ale pomagają utrzymać bezpieczny stan organizmu)\n1. najskuteczniejsza (w przypadku dwóch osób dorosłych będących w grupie ryzyka astma oraz schorzenia krążenia) okazała się stymulacja elektryczna fałą prostokątną o częstotliwości 583,5 Hz - zasady stymulacji opracowania Huldy Clark, Raymond Rife\n2. imbir - słabe działanie ale poprawia stan\n3. czarny bez - słabe działanie\n1. witamina C 6-8 g / dobę - nie zauważyłem żadnego wpływu\n2. witamina D3 - nieznaczny wpływ pozytywny\nKot - stały dodatek do wody środka homeopatycznego R6 Reckenweg w ilości 4 kropli na dużą miseczkę wody\nTestowane też na wymienionych dwóch osobach i kocie były leki homeopatyczne: L52 oraz Grip Heel - zdecydowanie mniejsza skuteczność od R6\nO swoich spostrzeżeniach u kota poinformowałem swojego weta bez publikacji informacji publicznie w dniu 03.04.2020. Wtedy o tygrysicy w USA jeszcze nikt nie wiedział.\nKOTY również chorują na to dziadostwo\nWysłany: 2020-04-10, 13:17\nZenia różnica jest taka, że jako "grypę" nazywamy wiele różnych chorób. Większość z nich wywołują wirusy z tej samej rodziny, ale np. do niedawna chorzy na koronawirusa też myśleli, że mają "grypę". W końcu zazwyczaj daje to absolutnie typowe, grypowe objawy i choroby te były prawie nie do rozróżnienia bez badań w laboratorium (a dla zwykłej grypy nikt się w to nie bawił).\nDopiero nowy szczep wywołujący COVID-19 oświecił ludzkość, że istnieją również inne sezonowe wirusówki.\nPodobno szczepionki na grypę działają. Na ten jeden konkretny szczep, na który człowiek został zaszczepiony. A że po miesiącu zachorowało się na inny szczep grypy to cóż... to nie wina szczepionki czy braku nabycia odporności . Po prostu de facto co roku chorujemy na inną chorobę (z tej samej rodziny) .\nZ drugiej strony zgadzam się z tobą, że prędzej czy później praktycznie cała ludzkość przejdzie tą chorobę. Nie zdziwiłabym się również, jakby COVID-19 dołączył do "dziecięcych" chorób na równie z ospą czy świnką. W końcu dzieci przechodzą to bardzo lekko, a dorośli (którzy przechorują teraz, w trakcie epidemii) będą już odporni. Choroba straci swój morderczy potencjał... PRZYPOMINAM DUŻYMI LITERAMI - TO MOJA PRYWATNA I NIEPOPARTA ŻADNYMI BADANIAMI WIZJA\nNa chwilę obecną co raz mniej martwi mnie epidemia, a co raz bardziej przeraża postępowanie rządu polskiego... Wiadmości z Polski jeżą włosy na głowie i zaczynają zahaczać o łamanie konstytucji .\nZapomniałam, poczucia humoru też brak\nSierra, masz na myśli 5 osób w kościele, czy myśliwych w lasach i policję pilnującą parków?\nA serio, doczytałam na rządowej stronie o tych 5 osobach, to nie błąd jakiś?\nWysłany: 2020-04-11, 21:14\nMałga 5 osób w koście to: ksiądz, 2 światków i para młoda. Jednej z ważniejszych uroczystości kościelnych nie da się już okroić, stąd ta liczba.\nMam na myśli zakaz wstępu do lasów państwowych (co jest jawnym ograniczeniem zapewnionej przez konstytucję wolności!), wszystko co wyczynia w tej chwili policja, zatajanie KIEDY pojawił się pierwszy chory, byleby być "ostatnim krajem w europie", zwolenia w szpitalach za mówienie jak ciężka jest sytuacja i inne tego typu kwiatki . To, i jeszcze wiedzę, autentycznie mnie przeraża .\nPS. Małga... nie wiem jak ty, ale ja się fochami i foszkami przejmować nie zamierzam. Na szczęście mimo wszystkich absurdów o ograniczeniu wolności słowa jeszcze nie słyszałam\nWysłany: 2020-04-11, 22:15\nGeneralnie rozumiem zakazy przemieszczania się, jestem za, bo zależy mi na czasie.\nMam zakaz pracy do odwołania, postojowe póki co jest jednorazowe, gdyby inni tylko to rozumieli...\nTen kościół to nawet teraz w święta obowiązuje, ogólnie na mszy.\nWysłany: 2020-04-11, 22:34\nMałga same zakazy poruszania się czy zamknięcia wielu miejsc też byłabym w stanie zrozumieć... chociaż miło jakby była zgoda na spacery np. po lasach...\nMsze święte są również odprawiane online. Ja po prostu wyjaśniłam dlaczego dopuszczone jest konkretnie 5 osób w kościele.\nZa to zakaz poruszania się i jednoczesny nakaz pod groźbą więzienia wzięcia udziału w głosowaniu* + cała otoczka propagandowa... nawet słów mi brakuje.\n*absolutnie nie musicie brak udziału w głosowaniu... ale nie można przetrzymywać ani niszczyć kart do głosowania, a jedynym miejscem gdzie można się ich pozbyć są "specjalne skrzynki pocztowe". De facto w mojej opinii na jedno wychodzi.\nmiło jakby była zgoda na spacery np. po lasach\nZ początkiem tygodnia oddali nam parki i lasy Nareszcie idąc do pracy, będę mogła omijać kolejki pod piekarnią i cukiernią.\nWysłany: 2020-05-05, 13:32\nTrochę oficjalnych danych z rejestru Urzędy Stanu Cywilnego wydanych na wniosek Aleksandra Wala przez Ministerstwo Cyfryzacji:\nCo tu kryć koronowirus wpasował się w dane grypy w poprzednich latach i brak jest zwiększonej liczby zgonów.\nMoże i jest upierdliwy gdyż męczy 3-5 tygodni jednak dane na temat ilości osób zmarłych nie potwierdzają, że jest tak zabójczy o ile tak jak podczas grypy nie położymy się do łóżka.\nMoże strach ma wielkie oczy. Sprawdźcie sami w danych Urzędu Stanu Cywilnego


'JAZZ BAND MŁYNARSKI-MASECKI' to zespół grający przedwojenny polski jazz. Wbrew obiegowej opinii, jazz nie trafił do Polski na falach słuchanego po kryjomu Radia Wolna Europa. Pierwsze polskie jazzowe utwory powstawały już pod koniec lat XX-stych ubiegłego wieku. Wybitni kompozytorzy tacy jak Henryk Wars, Jerzy Petersburski czy bracia Artur i Henryk Gold zasłuchani w płytach zza oceanu czy z Berlina tworzyli hity na potrzeby filmu, kabaretów, teatrów i rewii a także na zamówienie coraz liczniejszych wytwórni płytowych takich jak Columbia czy Syrena Record. W ten sposób do 1939 roku powstały tysiące kompozycji i nagrań z udziałem wybitnych instrumentalistów oraz śpiewaków i aktorów. Druga Wojna Światowa przekreśliła życiorysy, przerwała ciągłość i zakończyła okres 'prosperity' młodego polskiego show biznesu, ale nie bezpowrotnie!


Przedstawiamy Oferim – pierwszą taką wyszukiwarkę agentów ubezpieczeniowych we Wrocławiu, dzięki której całkowicie za darmo znajdziesz swojego doradcę. Nie jest konieczna rejestracja. Nie naliczamy żadnych opłat i prowizji. Zakup ubezpieczenie we Wrocławiu przez bezpośredni kontakt z wybranym doradcą.\nOferim to innowacyjna wyszukiwarka agentów ubezpieczeniowych we Wrocławiu, dzięki której znajdziesz swojego doradcę bez rejestracji, podawania swoich danych osobowych czy płacenia jakichkolwiek kosztów. Naszą misją jest uproszczenie procesu zakupu ubezpieczeń we Wrocławiu i danie Ci możliwości swobodnego decydowania o nabywanym przez Ciebie produkcie. Nasz rynek ubezpieczeń nie jest tak rozwinięty, jak w pozostałych krajach Unii Europejskiej. Wierzymy, że ma to związek z czasochłonnym i kosztownym cyklem nabywania tego typu produktów. Nie bez znaczenia jest również nasz brak zaufania do doradców. Chcemy to zmienić! Dzięki Oferim szybko skontaktujesz się z wieloma agentami ubezpieczeniowymi we Wrocławiu, otrzymasz oferty polis i wynegocjujesz atrakcyjne warunki. Wszystko to bez wychodzenia z domu – jedynie za pośrednictwem naszej wyszukiwarki.\nJak znaleźć swojego agenta ubezpieczeniowego we Wrocławiu?\nWystarczy, że uzupełnisz filtr kryteriów i powiesz nam, zakup jakiego ubezpieczenia we Wrocławiu Cię interesuje. Nasza wyszukiwarka wskaże Ci agentów, którzy specjalizują się w danym produkcie. Wystarczy zapoznać się z ich wizytówkami i doświadczeniem zawodowym. Wolisz bardziej doświadczonego doradcę, czy może młodego? Skontaktuj się z nim poprzez nasz formularz na stronie. Umów się na rozmowę w dogodnym dla Ciebie terminie. Wszystkie rozmowy poprowadzisz samodzielnie. Możesz negocjować ofertę i zmieniać warunki bezpośrednio u danego agenta ubezpieczeniowego we Wrocławiu. Nawiąż współpracę z jednym doradcą lub z kilkoma – wszystko zależy od Ciebie.\nProsty zakup ubezpieczeń we Wrocławiu\nAgenci ubezpieczeniowi we Wrocławiu mają bardzo bogatą ofertę produktów. Znajdziesz tu ubezpieczenia:\nNie ważne, którego produktu poszukujesz, Oferim nigdy nie pobiera prowizji ani nie nalicza żadnych opłat za zakupione przez Ciebie ubezpieczenie we Wrocławiu. Nie przechowujemy Twoich danych osobowych. Nie będziemy do Ciebie dzwonić ani wysyłać ofert. Współpraca z nami jest całkowicie bezpieczna. Nie trać więcej czasu i znajdź swojego agenta ubezpieczeniowego we Wrocławiu!


Recenzja: Tiny Trax (PlayStation VR) | Portal o grach i konsolach\nRecenzja: Tiny Trax (PlayStation VR)\nNa PlayStation VR powstaje sporo gier. Część z nich to zwykłe dema technologiczne, które z grami mają niewiele wspólnego. Ale czasem przytrafi się tytuł, który zrobi na mnie dobre wrażenie, taki w który warto zagrać.\nPamiętacie plastikowe tory dla elektrycznych samochodzików? Chyba każdy z nas miał coś takiego, lub miał kolegę, który posiadał tego typu zabawkę. Rozkładało się tor, ustawiało samochodziki i naszym celem było wygranie wyścigu. Tiny Trax jest dokładnie taką rozrywką, tylko że w wirtualnej rzeczywistości.\nDo wyboru mamy kilka modeli samochodów. Nie różnią się one osiągami ani parametrami, pomimo czasem całkiem odmiennego wyglądu. Ścigać możemy się na kilkunastu trasach podzielonych na 3 rodzaje. Pierwszy to słoneczno-plażowo-pirackie motywy, drugi to skuta lodem kraina a trzeci to stacja kosmiczna.\nAby odblokować wszystkie trasy musimy zwyciężyć w zawodach. Są ich 4, w każdym po 4 wyścigi. Wtedy uzyskamy dostęp do wszystkich map w trybie single race.\nTrasy są bardzo pomysłowe. Owszem gra nie powala grafiką, ale projekty tras są świetne. Zakręty, wyskocznie, przeszkody. Raz jedziemy pod górę, innym razem do góry nogami by chwilę potem wjechać pod wodę. Jako gracz usytuowani jesteśmy w jednym miejscu przez co będziemy musieli się rozglądać dookoła siebie by podążać za naszym wozem.\nSterowanie jest tutaj proste. Nie ma mowy o zaawansowanej fizyce czy mechanice. Jednym przyciskiem dodajemy gazu, drugim aktywujemy boost. Gałką wychylamy się na zakrętach. Możemy też zmieniać tor jazdy, a w razie potrzeby szybkim wciśnięciem trójkąta odnajdziemy nasz samochód na trasie. Pojazdy nie obijają się o siebie, ale zamiast tego przejeżdżają przez siebie. To według mnie dobre rozwiązanie, bo wyprzedzanie w sytuacji gdzie są wykrywane kolizje byłoby niemożliwe.\nW grze znajdziemy też tryb wieloosobowy, ale jak zapewne się domyślacie znalezienie przeciwnika graniczy z cudem. To niestety bolączka gier na Vr.\nTiny Trax to bardzo sympatyczna gra. Nie powala może złożonością, ale sprawiła mi masę frajdy. Grając w ten tytuł poczułem się jak małe dziecko przed swoim własnym torem. Jeśli macie u siebie Vr i szukacie przystępnej gry to polecam właśnie Tiny Trax.\nDziękujemy Mimram Media Ltd za dostarczenie gry do recenzji.\nP.S. Nie mam pojęcia czemu na nagraniu obraz migota. W czasie rozgrywki to nie występuje.\nPlayStation VR Tiny Trax wirtualna rzeczywistość\nCreed: Rise to Glory – poćwiczmy boks na PlayStation VR\nDziś w sieci pojawiła się nowa porcja grafik promujących Creed: Rise to Glory, zmierzającą na PlayStation VR grę poświęconą boksowi.\nApex Construct – znamy datę fizycznego wydania gry na PSVR\nPoznaliśmy termin, w którym Apex Construct – produkcja przeznaczona na PlayStation VR – wyląduje na sklepowych półkach. Apex Construct recenzowaliśmy już jakiś czas temu.\nE3 2018: Aż 6 nowych gier zmierza na PlayStation VR\nPosiadacze gogli wirtualnej rzeczywistości od Sony nie mogą narzekać na brak gier. 6 nowych tytułów zmierza na PS VR.


Monitoring wizyjny a RODO - praktyczny poradnik - Blog-daneosobowe.pl\nPrzepisy regulujące kwestie związane z monitoringiem wizyjnym w zakładzie pracy oraz innymi formami monitoringu pracownika obowiązują od wejścia w życie Ustawy o ochronie danych osobowych, która zmieniła regulacje Kodeksu Pracy. Miało to miejsce 25 maja 2018 r., a więc już ponad rok temu. Ostatnie zmiany w tych przepisach wprowadzono jeszcze na początku maja tego roku w tzw. ustawie sektorowej RODO.\nWprowadzone do tej pory regulacje określają m.in. granice dopuszczalności stosowania monitoringu, prawa osób, które temu monitoringowi podlegają oraz obowiązki pracodawcy związane z uruchomieniem oraz utrzymaniem różnych form monitorowania. Mimo to, przedsiębiorcy nadal mają wiele wątpliwości związanych z kwestią monitorowania działań swoich pracowników. W naszych dwóch publikacjach poświęconych zagadnieniu monitoringu postaramy się rozwiać te wątpliwości.\nWykorzystywanie nowych technologii w celu kontrolowania aktywności pracowników nie jest zjawiskiem nowym. Już na długo przed rozpoczęciem stosowania Ogólnego rozporządzenia o ochronie danych wielu pracodawców korzystało z narzędzi służących do obserwacji, takich jak kamery, programy śledzące aktywność pracowników w sieci czy lokalizatory GPS. Obowiązujące przepisy to jednak milowy krok do pełnej regulacji tej tematyki.\nRamy prawne monitoringu pracowników wyznaczają znowelizowane przepisy Kodeksu pracy tj. art. 222 oraz art. 223. Z racji tego, że wizerunek i inne dane utrwalone na nagraniach będą stanowić dane osobowe, w zakresie ogólnych warunków związanych z ich przetwarzaniem zastosowanie znajdą również przepisy RODO, a w szczególności art. 5 określający zasady przetwarzania danych.\nMonitoring wizyjny to jedno z najczęściej stosowanych narzędzi mających służyć podwyższeniu bezpieczeństwa. W jego skład wchodzą wszelkiego rodzaju kamery, systemy przesyłu oraz rejestratory przetwarzające obraz. Ciągły rozwój nowych technologii sprawia natomiast, że urządzenia te stają się coraz bardziej dokładne i precyzyjne.\nZdaniem Prezesa UODO, monitoring jest jedną z najbardziej inwazyjnych form przetwarzania danych osobowych, a jego stosowanie powinno ograniczać się jedynie do sytuacji, kiedy nie istnieją inne, mniej ingerujące w prywatność środki umożliwiające zapewnienie bezpieczeństwa.\nMiędzy innymi w związku z tą potencjalną ingerencją, art. 222 Kodeksu pracy dopuszcza stosowanie środków technicznych umożliwiających rejestrację obrazu tylko wówczas, gdy jest to niezbędne:\ndo zapewnienia bezpieczeństwa pracowników, lub\nNagranie jako dane osobowe\nWiele osób analizując kwestie związane ze stosowaniem monitoringu poddaje pod wątpliwość to czy wizerunek utrwalony na nagraniu będzie stanowił dane osobowe. Przypomnijmy zatem, że zgodnie z art. 4 pkt 1) RODO dane osobowe oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej. Możliwą do zidentyfikowania osobą jest osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej.\nDane osobowe mogą mieć zatem formę nie tylko słowną, ale również graficzną (obraz). Ponadto, wizerunek osoby pozwala na określenie jej cech fizycznych (wyglądu zewnętrznego, charakterystycznego stroju, etc.). Tym samym umożliwia ustalenie jej tożsamości. Istotą stosowania monitoringu jest bowiem właśnie identyfikacja.\nWarto w tym miejscu zaznaczyć, że zapisowi powinien podlegać jedynie obraz (wizja), a nie dźwięk (fonia). Wykorzystywanie mikrofonów może okazać się bowiem nielegalne. Prezes UODO jasno wskazuje, że uprawnienie do nagrywania dźwięku posiadają jedynie służby porządkowe i specjalne. Stosowanie rejestracji dźwięku może zostać natomiast uznane za nadmiarową formę przetwarzania danych i wiązać się z odpowiedzialnością administracyjną i cywilną, a nawet karną.\nPodstawy prawne wykorzystywania kamer\nPrzesłanki legalizujące instalację kamer i przetwarzanie zarejestrowanych danych będą różnić się w zależności od tego z jakim podmiotem mamy do czynienia. Inaczej bowiem będą wyglądały podstawy prawne zbierania danych przez podmioty publiczne, a inaczej przez podmioty prywatne.\nDla podmiotów prywatnych przesłankę do zainstalowania kamer stanowi art. 6 ust. 1 lit. f) Ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, czyli tzw. prawnie uzasadniony interes administratora. W tym wypadku interesem tym będzie przede wszystkim ochrona osób i mienia. Uznanie takiej ochrony za uzasadniony interes potwierdził w swoim stanowisku Trybunał Sprawiedliwości UE (wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie C-212/13 Ryneš).\nZgodnie z motywem 47 RODO, prawnie uzasadniony interes administratora nie powinien mieć jednak zastosowania jako podstawa prawna do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań. Dlatego też, w przypadku podmiotów publicznych oraz podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne, ta przesłanka nie znajdzie zastosowania. Tego rodzaju podmioty, które w celu wykonywania swoich zadań korzystają z monitoringu wizyjnego, muszą opierać się na przepisach dopuszczających albo nakazujących taką formę wykonywania ich zadań. Dlatego też w ich przypadku podstawę instalacji kamer stanowić będą:\n6 ust. 1 lit. c) Ogólnego rozporządzenia o ochronie danych – przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (tylko kiedy przepis prawa jasno wskazuje na obowiązek), lub\n6 ust. 1 lit. e) Ogólnego rozporządzenia o ochronie danych – przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (jeżeli brak obowiązku (tj. uprawnienie) lub w ogóle brak przepisu prawa).\nPrzykładem takich podmiotów będą np. szkoły. Monitoring wizyjny w szkole znajdzie podstawę w 6 ust. 1 lit. e) Ogólnego rozporządzenia o ochronie danych w związku z art. 108a Ustawy Prawo oświatowe (zapewnienie bezpieczeństwa uczniów i pracowników, a także ochrony mienia).\nAby monitoring wizyjny był wykorzystywany przez pracodawcę zgodnie z prawem, musi on zrealizować szereg obowiązków wynikających nie tylko z Kodeksu pracy, ale również i RODO. Do najważniejszych z nich zaliczymy:\nCel, zakres, sposób\nUstalenie celu, zakresu oraz sposobu zastosowania monitoringu wizyjnego w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie pracy, bądź w obwieszczeniu – jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy.\nInformacja o planach\nPoinformowanie pracowników o planowanym uruchomieniu monitoringu wizyjnego, najpóźniej na 2 tygodnie przed jego uruchomieniem (poza sytuacjami, kiedy monitoring taki jest już stosowany). W przypadku nowych pracowników realizacja tego obowiązku powinna nastąpić przed dopuszczeniem ich do pracy. W przypadku pracowników, który zostali już dopuszczeni do pracy, pracodawca powinien poinformować ich o zamiarze prowadzenia monitoringu.\nWykonywanie w stosunku do monitorowanych pracowników (oraz innych osób, które mogą znaleźć się w obszarze monitorowanym) obowiązków informacyjnych określonych w Ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych (o obowiązku informacyjnym zgodnym z RODO pisaliśmy w naszym wcześniejszym artykule).\nOznaczenie pomieszczenia i terenu monitorowanego w sposób widoczny i czytelny (np. tabliczka z piktogramem kamery), za pomocą odpowiednich znaków lub ogłoszeń dźwiękowych, nie później niż jeden dzień przed jego uruchomieniem.\nNiezależnie od informacji ujawnionych w dokumentach, o których mowa w pierwszej zakładce obowiązkiem pracodawcy jako administratora danych, jest wprowadzenie dokładnej dokumentacji opisującej sposób przetwarzania danych z nagrań. Dokumentacja taka powinna określać m.in.:\nosoby, które sprawują nadzór nad monitoringiem,\nlokalizacje objęte monitoringiem,\nmiejsca instalacji kamer,\nczęści składowe systemu monitoringu,\nwarunki dostępu do zapisu nagrań,\nwarunki udostępniania zapisu z monitoringu,\nzastosowane środki techniczne.\nCzynności związane z przetwarzaniem danych osobowych ujawnionych na nagraniach z monitoringu wizyjnego powinny zostać również ujawnione w rejestrze przetwarzania danych osobowych, o którym mowa w art. 30 ust. 1 RODO (jeżeli pracodawca jest zobowiązany do jego prowadzenia).\nOkres przetwarzania nagrań\nZgodnie z art. 222 Kodeksu pracy, nagrania obrazu pracodawca może przetwarzać wyłącznie do celów, dla których zostały zebrane, i przechowywać przez okres nieprzekraczający 3 miesięcy od dnia nagrania. W przypadku, w którym nagrania obrazu stanowią dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie prawa lub pracodawca powziął wiadomość, iż mogą one stanowić dowód w postępowaniu, termin ten może ulec przedłużeniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.\nZgodnie z art. 222 Kodeksu pracy monitoring nie może obejmować:\npomieszczeń sanitarnych, szatni, stołówek oraz palarni, chyba że stosowanie monitoringu w tych pomieszczeniach jest niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa pracowników lub ochrony mienia lub kontroli produkcji lub zachowania w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę i nie naruszy to godności oraz innych dóbr osobistych pracownika.\nObszar monitorowany powinien zostać ograniczony do minimum, aby nie ograniczać prawa do prywatności obserwowanych osób. Jeśli monitoringowi podlega wjazd na halę produkcyjną, to w obszarze kamery nie powinny znaleźć się na przykład ulice wokół niego czy przyległe prywatne posesje.\nZakazane jest przy tym korzystanie z atrap kamer. Dają one bowiem mylne poczucie zwiększonego bezpieczeństwa. Zdaniem UODO, kiedy wchodzimy już w obszar monitoringu i widzimy kamerę, to sądzimy, że ma nas chronić i zapewniać bezpieczeństwo. Atrapa powoduje, że poczucie to okazuje się być oszustwem.\nW toku działalności pracodawcy może zdarzyć się sytuacja, w której inny podmiot (instytucja, osoba prywatna, etc.) wystąpi do niego o zapis z nagrania zainstalowanych kamer. Przekazanie takiego zapisu nie zawsze będzie możliwe. Udostępnienie stanowi bowiem jedną z form przetwarzania danych, która wymaga dysponowania odpowiednią przesłanką legalizującą. Udostępnienie nagrania może nastąpić w szczególności na podstawie:\n6 ust. 1 lit. c) Ogólnego rozporządzenia o ochronie danych – przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze – w przypadku toczących się postępowań, czynności prowadzonych przez podmioty upoważnione na podstawie przepisów prawa (w szczególności dotyczy to sytuacji zgłaszania się o udostępnienie nagrań przez Policję, prokuraturę, etc.), lub\n6 ust. 1 lit. f) Ogólnego rozporządzenia o ochronie danych – prawnie uzasadniony interes strony trzeciej – w przypadku wykazania takiego interesu przez tę stronę (w szczególności dotyczy to sytuacji zgłaszania się o udostępnienie nagrań przez osoby prywatne, etc.) (podstawa nie dotyczy organów publicznych oraz podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne), lub\n6 ust. 1 lit. a) Ogólnego rozporządzenia o ochronie danych – zgoda osób, których wizerunek został ujawniony na nagraniach.\nNależy zaznaczyć, że wszelkie szczegółowe regulacje w zakresie monitoringu wizyjnego dotyczą pracowników, a właściwie pracodawców jako tych, którzy taki rodzaj nadzoru stosują. Zasady wykorzystywania kamer zostały bowiem określone w Kodeksie pracy.\nOgólne zasady związane z przetwarzaniem danych osobowych pochodzących z nagrań, a w szczególności te określone w RODO, obowiązują jednak wszystkich administratorów danych.\nZ uwagi jednak na to, że do tej pory nie doczekaliśmy się tak wyczekiwanej ustawy o monitoringu wizyjnym, z regulacji Kodeksu pracy powinny w odpowiednim zakresie korzystać podmioty nie będące pracodawcami. W szczególności uwaga ta dotyczy regulacji związanych z warunkami instalacji kamer, ich umiejscowieniem, a także przyjętymi terminami retencji.\nMonitoring wizyjny to jednak nie jedyna z form kontroli aktywności pracownika. Już za tydzień, w drugiej części naszego artykułu przyjrzymy się innym rodzajom monitoringu pracowników, w tym monitoringowi:\naktywności w sieci,\nbilingów rozmów telefonicznych.\nChcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego NEWSLETTERA, a będziesz pierwszy wiedzieć o nowych wpisach na naszym blogu! Możliwość zapisu do newslettera po lewej stronie – ikonka białej koperty na jasnozielonym tle.\nUstawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 917 ze zm.)\nUstawa z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 730 ze zm.)\nWskazówki Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych dotyczące wykorzystania monitoringu wizyjnego (wersja 1, czerwiec 2018)\nfilm edukacyjny W oku kamery. Monitoring wizyjny (luty 2019)\nWyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie C-212/13 Ryneš\nPoprzedni artykułRODO aktualności – 02.07.2019\nNastępny artykułMonitorowanie pracownika zgodne z RODO\nDane kadrowe, Monitoring\nWitam, chciałabym uzyskać odpowiedź; kamera na budynku straży pożarnej, łapie chodnik i ulice (miejsce publiczne) zostały wrzucone zdjęcia osoby jak i pojazdu ale bez tablic rejestracyjnych na portal społecznościowy”facebook”-ta osoba nie posiada konta na tej stronie nie widać żadnej informacji na budynku że teren monitorowany, można zgłosić i gdzie taką sytuacje jest to naruszenie prywatności tak zwane RODO.\nDzień dobry, w naszej opinii sprawa wymaga dokładniejszej analizy. Państwowa Straż Pożarna jest podmiotem publicznym, który podlega swoim „branżowym” przepisom. Pozdrawiamy!\n20 kwietnia 2020 at 9:13\nCzy żona mojego pracodawcy może podglądać nas przez kamery w pracy?\n20 kwietnia 2020 at 12:36\nDzień dobry 🙂 w naszej ocenie powinna mieć upoważnienie od administratora danych (pracodawcy). Pozdrawiamy!\n13 kwietnia 2020 at 17:00\nCzy jest możliwe pozyskanie zapisu z monitoringu przez osobę prywatną w celu potwierdzenia próby czy nawet samego wyłudzenia pieniędzy?\n14 kwietnia 2020 at 7:40\nDzień dobry 🙂 decyzję o wydaniu nagrań z monitoringu podejmuje administrator danych osobowych po analizie wniosku złożonego przez osobę „zainteresowaną”. Zazwyczaj w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa zapis nagrań jest wydawany organom ścigania. W naszej ocenia w opisanej sytuacji właściwym postępowaniem byłoby złożenie wniosku o zabezpieczenie zapisu w celu przekazania np. policji. pozdrawiamy\n20 kwietnia 2020 at 20:38\nMam za instalowane 2 kamery na piętrze. Mieszkają trzy rodziny. Moi rodzice sąsiedzi którzy wynajmują mieszkanie. I ja. Dzisiaj dostałem pismo że w trybie pilnym mam je zdemontować. Co mam zrobić?\n23 kwietnia 2020 at 7:56\nDzień dobry 🙂 w pierwszej kolejności należy zwrócić się o podanie szczegółów decyzji o demontażu. Pozdrawiamy!\n6 maja 2020 at 5:25\nMnie generalnie bardzo interesuje kwestia monitoringu nie tyle samych pracowników, ile wykonywanych przez nich działań. Jak ma się stosowanie takich rozwiązań do https://activrec.com/pl do przepisów prawnych? Powiem szczerze, że osobiście bardzo chętnie skorzystałabym z tego typu opcji, chociażby po to, aby sprawdzić ile czasu pracownicy przeznaczają w trakcie dnia faktycznie na zadania zawodowe.\n7 maja 2020 at 12:10\nDzień dobry, odradzamy wykorzystanie monitoringu we wskazanym przez Pana zakresie. Jak wiadomo przetwarzanie danych osobowych przy wykorzystaniu systemu monitoringu w podmiotach prywatnych odbywa się na podstawie prawnie uzasadnionego interesu administratora danych i powinno być poprzedzone tzw. testem balansu, tj. oceną czy interes administratora nie narusza prywatności oraz praw i wolności podmiotów danych. W opisanym przez Pana przypadku mamy duże prawdopodobieństwo naruszenia prywatności. Naszą ocenę potwierdza stanowisko UODO wyrażone w opublikowanych wytycznych https://uodo.gov.pl/pl/138/354 – strona 19 pkt. 4. Pozdrawiamy!\nCzy to prawda, że jeśli kamery nie rejestrują obrazu, to nie trzeba informować pracowników?\n3 sierpnia 2020 at 9:02\nDzień dobry, jeśli kamera nie nagrywa wizerunku osób przebywających w zasięgu systemu monitoringu (nie ma nagrań)-RODO nie obowiązuje. Pozdrawiamy!\n9 października 2020 at 20:55\nWitam. A czy jeśli kamera nagrywa obszar przed budynkiem i kamera jest spółdzielni to czy transmisja przez GSM do chmury producenta kamery jest legalne. Chmura jest w Chinach czy innym azjatyckim państwie? Czy transmisja przez GSM powinna być szyfrowana? Czy powinniśmy mieć umowę z dostawca chmury lub/i operatirem GSM odnośnie powierzenia danych osobowych? Jakas postawa prawna?\n19 października 2020 at 8:23\nDzień dobry, sugerujemy w pierwszej kolejności ustalić szczegóły z producentem kamery. Jeśli faktycznie dochodzi do transmisji danych osobowych należałoby sprawdzić, na jakich warunkach do niej dochodzi. Warto też poszukać informacji na temat przetwarzania danych u źródła czyli dostawcy chmury/operatora GSM, np. w polityce prywatności. Pozdrawiamy!\n16 października 2020 at 8:04\nDzień dobry, czy spółdzielnia mieszkaniowa/administracja (typowe osiedle z lat 70, Gdynia) może przed wejściem do klatki schodowej lub w jej wnętrzu przy windzie zamontować kamerę monitoringu? Notorycznie dochodzi do dewastacji przez osoby z zewnąytrz oraz ostatnimi czasy do wpychania się przez osoby bez maseczek do windy.\nAdministracja zasłania się RODO, ale czy nie znajduje tu zastosowania konieczności ochrony mienia?\n19 października 2020 at 8:40\nDzień dobry 🙂 Monitoring jest dość inwazyjną metodą formą przetwarzania danych osobowych, w związku z czym należy go stosować tylko w uzasadnionych sytuacjach. W naszej opinii jak też Urzędu Ochrony danych osobowych jest możliwe zastosowanie monitoringu w celu ochrony mienia (uzasadniony interes administratora). Więcej na temat wytycznych dotyczących stosowania monitoringu można znaleźć po adresem https://uodo.gov.pl/pl/384/723\n23 października 2020 at 23:40\nPracowałem kilkanaście lat dla Szweda.Szwecja,Norwegia i reszta świata (statki pasażerskie)\nNa początku roku zrezygnowałem z pracy ze względów osobistych. Było kilka zdań/uwag napisanych na FB a nigdy żaden z nas nie zadzwonił do siebie wyjaśnić a ponoć byliśmy the best friends 😉\nPo odejściu z firmy poprosiłem o zwrot książki spawacza. Minęło kilka miesięcy i w czerwcu poprzez aplikację messenger ponownie prosiłem o zwrot. Otrzymałem zapewnienie,że przez kogoś poda mi ją. (a przecież istnieje poczta,firmy kurierskie)\nWczoraj oficjalnie na FB zapytałem ile kosztuje koszt przesyłki ze Szwecji do Polski? Pytanie z załączonym nazwiskiem szefa. (jesteśmy znajomymi na FB)\nMoje pytanie brzmi- dostałem odpowiedz informującą mnie,że ten mój dokument ma mój kolega i przywiezie go do kraju jak wróci do domu,prawdopodobnie koniec roku.\nOdpowiedz zawierała zdjęcie tej mojej książeczki gdzie widoczne jest moje zdjęcie,data i miejsce urodzenia.\nDokument,książka spawacza nie jest czymś ważnym w porównaniu np z paszportem itd.\nOsoba ta jest jednak w posiadaniu kopii mojego paszportu i dowodu osobistego.\nCzy ta osoba mogła wstawić zdjęcie tej książeczki na FB? Wątpię by opublikował paszport ale\nco mogę a bardzo chciałbym odpowiedzieć byłemu koledze,że zle postąpił upubliczniając moje dane?\nCzy to podlega pod RODO i czy działa to w innych krajach? Mogę GO ostrzec by tego więcej nie robił bo mogą być z tego wyciągnięte jakieś konsekwencje prawne?\n3 listopada 2020 at 16:35\nDzień dobry 🙂 w naszej opinii dokumentów o których Pan wspomina nie należy przesyłać przy użyciu FB, ze względu na bezpieczeństwo danych. Realny problem byłby, gdyby doszło do wycieku danych osobowych np. do kradzieży tożsamości. Generalnie RODO obowiązuje na terytorium całej UE, w tym Skandynawii. Należy pamiętać, że RODO nie dotyczy osób prywatnych, które wykorzystują dane na swój osobisty użytek. Pozdrawiamy!\nZnalazłem jeszcze jeden przydatny tekst na ten temat, polecam się zapoznać: https://laczynasnapiecie.pl/blog/monitoring-wizyjny-a-prawo-do-prywatnosci\n30 kwietnia 2021 at 6:55\n1.Kamera monitoruje wejście do klatki, jest własnością Spółdzielni (lub podmiotu na zlecenie Spółdzielni) dane są zapisywane na karcie SD umieszczonej w kamerze, nie szyfrowane. Czy jak kamera została skradziona i incydent został zgłoszony na Policje to Spółdzielnia powinna zawiadomić UODO ? Spółdzielnia twierdzi że nie ale być może mój wizerunek znajduje się w rękach niepowołanych.\n2. Czy w ogóle nagrywanie na karcie SD włożonej bezpośrednio do kamery nagrywającej wejścia do klatki + chodnik jest dopuszczalne ? Tak naprawdę każdy z drabiną może te kartę wyciągnąć .\n3. Czy Policja z automatu zgłasza naruszenie RODO przy kradzieży nośnika danych osobowych ?\n30 kwietnia 2021 at 16:06\n1. Incydent do UODO zgłasza administrator danych osobowych, więc jeśli o danych z monitoringu decyduje Spółdzielnie to ona jest zobowiązana do zgłoszenia naruszenia.\n2. W tym przypadku należałby zastosować takie rozwiązania, które uniemożliwiałoby utratę danych. Zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń leży po stronie administratora danych.\n3. W naszej opinii Policja nie zgłasza naruszenia RODO-to obowiązek administratora z którego może być rozliczany przez UODO.\n17 listopada 2021 at 10:47\nDzień dobry, proszę o udzielenie odpowiedzi o podstawę prawną zastosowania rejestratora termowizyjnego dokonującego pomiaru temperatury pracowników oraz gości znajdujących się na terenie zarządzanym przez administratora danych\n22 listopada 2021 at 16:39\nDzień dobry, w tym temacie polecamy lekturę innego naszego artykułu dostępnego na https://blog-daneosobowe.pl/rodo-a-koronawirus/ Pozdrawiamy!\n18 stycznia 2022 at 9:16\nBardzo dobry artykuł bo teraz ludzie szaleją z tymi kamerkami i w ogóle nagrywaniem. Jak sobie nagrywają swój własny ogródek to nie mam nic do tego, ale znajomych sąsiad nagrywał ich samych całą dobę! Warto się przed tym bronic, to naruszenie prywatności i godności, nie tylko rodo (można poczytać o ich problemie: https://www.prawo-cywilne.info/sasiad-nagrywa-nas-kamera-co-robic-623-c.html )


Piernikowe szaleństwo - Aktualności - Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna w Nakle nad Notecią\n12 grudnia bibliotekę na os. Łokietka odwiedziły dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 4 wraz z panią Agnieszką Strzyżewską. To już druga grupa, która wzięła udział w dekorowaniu pierników. Pierwsze warsztaty odbyły się 9 grudnia. Po tym słodkim zajęciu siadając na miękkich poduszkach, dzieci opowiadały o rodzinnych tradycjach bożonarodzeniowych.


[FRIDAY] część 7 | Postal 2 - Postal 2 - poradnik do gry | GRYOnline.pl\n[FRIDAY] część 7 | Postal 2 poradnik Postal 2\nNastępna [FRIDAY] część 8 Poprzednia [FRIDAY] część 6\nNagle, okazuje się, że dom wujka jest oblężony przez policję. Wchodzimy na teren wokół domu, mijając czołgi i dziesiątki policjantów  . Gdy nas zauważą, musimy uciekać w stronę bunkrów  . Znajduje się on po lewej stronie domu.\nWchodzimy do środka wejściem  i napotykamy od razu na atak wroga. Przechodzimy korytarzem do pokoju  . Wybieramy drzwi, po prawej i idąc korytarzem, schodzimy po schodach. Wchodzimy w kolejny korytarz  i idziemy nim do końca, aż dojdziemy do schodów.\nNa dole znajduje się pokój, w którym spotykamy terrorystów. Mijamy ich  i wchodzimy do następnego pokoju. Tam schodzimy w dół  , wchodząc do kolejnego pomieszczenia. Po prawej stronie, są schody  . Wychodzimy po nich do góry i wchodzimy do pokoju. Podchodzimy do wujka  i dajemy mu prezent.