Miecz króla Jana odc.24 | WIERNI POLSCE\nMiecz króla Jana odc.24\nAdm / 31 marca 2016\n– Jak wyjdę z tej opresji cało, to pierwszy dam na mszę za duszę naszego przyjaciela.\n– Cicho Kuba, nie pojękuj bez potrzeby – zganił go Dąba – Knieziewicz nie jednemu stawał. Natury płochej nie ma i walczyć umie.\nHrabia d`Aigle zadał pierwsze zdradzieckie pchnięcie wymierzone w serce przeciwnika.\n– Knieziewicz nieznacznie obracając tułów uniósł lewą rękę do góry, ostrzem szabli odsuwając od siebie szpadę przeciwnika. Znów cofnął się o krok w tył.\n– Kanalia – krzyknął wystraszony Kuba – Nawet nie skrzyżował broni a już kłuje.\nWśród muszkieterów rozległy się krótkie oklaski aplauzu.\nD`Aigle znów wyciągnął przed siebie szpadę w kolejnym uderzeniu. I tym razem Knieziewicz odsunął śmiercionośny grot chroniąc swe serce, Lecz biała koszula na jego piersi została rozdarta. Muszkieter końcem szpady kłuł jak szydłem raz i drugi. Gwałtownymi skokami nacierał do przodu, a szpada jego bez przerwy miotana była wprawną ręką w ciało przeciwnika.\nKnieziewicz odbijał ciosy, wykręcał się na wszystkie strony jak tańcząca żmija i wciąż się cofał. Widać było, że pod naporem pchnięć muszkietera nie znajduje czasu, aby samemu złożyć się do ciecia. Lecz wciąż się bronił.\nJanek i Kuba wpatrywali się z trwoga w rozciętą już w wieku miejscach koszulę przyjaciela jakby oczekując, kiedy pojawi się na niej purpurowa plama.\nDąba, choć ze spokojem to jednak z pochmurnym czołem obserwował przebieg walki. Różewicz gryzł wargi, aż pokazała się na nich kropla krwi.\nPojedynek nieznośnie przeciągał się. Pot zrosił wielkimi kroplami twarz hrabiego d`Aigle, spływając po skroni cienką stróżką. Włosy nad czołem lepiły się. Głowa jego zaczęła przypominać głowę sępa. Cienka szyja hrabiego wysuwając się z koronek koszuli potęgowała to podobieństwo do drapieżnego ptaka.\nTwarz Knieziewicza jakby jeszcze bardziej zszarzała, a głęboko osadzone oczy zapadły się ginąc pod nawisłymi brwiami.\nSzczęk metalu nieprzyjemnie zgrzytał w uszach ludzi oglądających walkę.\nI nagle d`Aigle pchnął swą szpadę w bok przeciwnika, tam właśnie gdzie w ludzkim ciele znajduje się wątroba. Pchniecie było precyzyjne, niespodziewane i tak zdradliwe, że nie każde oko zdołało je dojrzeć. Ostrze szpady znów zanurzyło się w poszarpanej koszuli\ni nikt nie mógł być pewien czy to już nie koniec. Knieziewicz syknął skręcając się jakby smagnięty płomieniem. Wydawało się, że zaraz padnie jak uschnięta topola pod podmuchem burzy. Jego szabla wykonując jakby spóźniony ruch przesunęła się poza gardą szpady ledwie muskając nadgarstek hrabiego d`Aigle, wzniosła się nieznacznie w górę nad jego głową i opadając w dół skreśliła krwawą szramę na jego czole. Ześlizgnęła się pomiędzy nosem\ni okiem rozcinając policzek i trąciła obojczyk łamiąc go swym ciężarem i siłą uderzenia. Wiedziona ręką Knieziewicza jeszcze raz powędrowała w dół. Zahaczyła za szpadę i wyrzuciła ją wraz z zaciśniętą na gardzie odciętą dłonią hrabiego w powietrze.\nD`Aigle stał przez moment znieruchomiały, po czym runął jak kłoda na ziemię.\nKnieziewicz wyjął z kieszeni spodni wielką białą chustę i ocierał nią twarz. Dyszał ciężko z trudem łapiąc oddech.\nKuba pierwszy ochłonął z wrażenia. Rzucił się ku Knieziewiczowi i chwycił go w objęcia. Zapłakał głośno łkając. Po chwili doszedłszy do siebie, odsunął się nieco w tył i rozchylił na bok porwaną koszulę szukając ran na ciele rycerza.\n– Przebił cię na wylot?– zapytał z niedowierzaniem nie mogąc dojrzeć śladów krwi.\n– Nie – odparł Knieziewicz – lecz zniszczył mi koszulę a drugiej nie mam.\nTeraz przyjaciele podchodzili kolejno i winszowali mu zwycięstwa, ściskając go zadowoleni że widzą go całym i zdrowym.\n– Cóżeś mu pozwalał tak tą szpadą kłuć, że aż krew mi w żyłach mroziło? – zapytał gniewnie Dąba.\n– Taka jego natura walki – odparł Knieziewicz – Zachował by rękę, ale on nie o pojedynku myślał, a o uśmiercaniu, kto wie czy i niewinnych ludzi na tamten świat nie wyprawiał. Tak i musiałem mu ją odciąć.\nKapitanem d`Aigle zajęli się jego przyjaciele. Tamując mu szybko uchodzącą krew i zakładając opatrunki na głowie. Zaraz tez zabrali go z placu.\nWokół Knieziewicza i jego przyjaciół zrobiło się pusto.\nTymczasem muszkieterzy jak na komendę sformowali linię czworoboku. Książę dosiadł podprowadzonego konia. Przed nim stanęła linia złożona z dwudziestu uzbrojonych w muszkiety żołnierzy. Lufy muszkietów skierowały się w piersi Polaków.\nDąba chwycił za szablę, za nim uczynili to samo pozostali z wyjątkiem Różewicza, który podszedł tuż pod uniesione lufy muszkietów.\n– Cóż znaczą te muszkiety, książę?– zapytał.\nKsiążę milczał, lecz oficer dowodzący żołnierzami odezwał się.\n– Z rozkazu księcia aresztuję was i nakazuję oddać broń. Jedna salwa z muszkietów, a będzie po was. Wydam taką komendę, jeśli choć jeden z was stawi mi opór.\n– Za co jesteśmy aresztowani? – Różewicz nie dał się zastraszyć.\n– Za zamach na księcia – wyjaśnił chłodno oficer – przybyliście tu, aby zabić księcia. Przyszłego prawowitego króla polski.\n– To kłamstwo – oburzył się Różewicz – przybyliśmy, aby doręczyć list od królowej Marii Sobieskiej.\nKsiąże Kondeusz uniósł rękę, w której bielał pergamin otrzymany od mnicha.\n– Oto list z Polski – odezwał się książe – opisany jest w nim prawdziwy powód waszego tu przybycia. W nim pisze, w jakim celu wysłała was żona waszego hetmana. Jakie były jej intencje i prawdziwe dla was rozkazy.\n– To kłamstwo, książę. List ten jest fałszywy – zapewnił gorąco Różewicz – wróg to jakiś nasz pisał.\n– Jeszcze godzinę temu w tym oto pałacu – książę wskazał na budynek za swoimi plecami – knuliście o zamordowaniu mnie i wykradzeniu miecza. Słyszał to i powtórzył mi wasze słowa wierny mój sługa. Pod przysięgą i z krzyżem w ręku, słowa wasze mi powtórzył. Reszta przez sąd będzie rozstrzygnięta.\n– Rozstrzelać, jeśli nie złożą broni – książę wydał rozkaz kierując ostatnie słowa do oficera dowodzącego muszkieterami.\nRóżewicz rozpiął pas i rzucił go wraz z szablą na ziemię. Obrócił się do pozostałych towarzyszy i skinął głową, aby zrobili to samo.\nZwracając się z uśmiechem do księcia, powiedział.\n– Wojska cesarskie biły zawsze doborowe pułki króla Francji. Same jednak ulegały bardziej zaprawionym w walce wojskom szwedzkim. Przemierzały szwedzkie regimenty ziemie cesarskie gromiąc je bezlitośnie. Kiedy 18 tysięcy tych wojsk stanęło pod Kircholmem, hetman litewski Chodkiewicz w trzy tysiące naszej jazdy zagrodził im drogę. W dwie godziny potem szwedzka armia została rozgromiona. Słusznie wasza Książęca mość wystawiłeś przeciw nam dwustu swoich muszkieterów. Jednakże nie przybyliśmy tu bić francuskiego rycerza. Przeto poddamy się pod sąd, aby udowodnić, że nasze zamiary były pokojowe.\n– A powiedz temu czarnemu pająkowi, aby pocałował moją kobyłkę pod ogonem – wykrzyknął Kuba – Powiedz mu to po francusku. Ode mnie szlachcica i królewskiego posłańca. Chce mojej szabli, niech wpierw odda królewski miecz.\nJeden z muszkieterów zbliżył się do księcia i zaczął mu coś szeptać na ucho. Książe wysłuchawszy go skinął głową. Muszkieter wyszarpnął zza pasa ciężki ozdobny bandolet i wypalił do Kuby. Kula przeleciała ze świstem tuż przy uchu zuchwalca, który skulił się nagle pobladły i skrył za szerokimi plecami Dąby. Zaraz też dobył swą szablę i cisnął na ziemię.\nOśmiu muszkieterów odprowadzało pojedynczo aresztantów do piwnicznej celi. Była to wielka izba z niskim sklepieniem i jednym niewielkim okratowanym okienkiem.\nW kamiennych ścianach znajdowały się zamocowane krótkie łańcuchy, do których w przemyślny sposób zakuwano więźniów. Gdy wprowadzono tam Janka, byli tam już z łańcuchami na rękach Dąba, Knieziewicz i Różewicz. Za Jankiem wprowadzono i skuto Piekotę. Kubę wprowadzono ostatniego. Z ust i z nosa ciekła mu krew, oczy miał podsiniaczone. Ciągnięto go raczej niż szedł o własnych siłach. Gdy wbito stalowy klin w skoble obejmujące jego ręce, zwisł bezwładnie na łańcuchu, częściowo leżąc, częściowo siedząc. Dopiero, gdy jego oprawcy wyszli uniósł głowę, splunął krwią i jęknął.\n– Moje złoto. Moje złoto – powtórzył – zabrali mi kundle i złodzieje. Wiedziałem, że to podły naród. Podstępem nas wzięli i przemocą. Bóg nas ochronił przed takim królem, jakim chciał być ten francuski zbój. Oby zżarła go czarna ospa. Niech diablica płodzi mu bękarty a dżuma śpiewa im cmentarne hymny.\n– Złoto mi moje zabrali – znowu jęknął boleśnie.\n– Złoto nie twoje było wiec ci je odebrali – zauważył Dąba – Co gorsza nas mogą jutro już puścić, a ciebie jako złodzieja powiesić.\nDąba obrócił się do kamiennej ściany i spróbował wyrwać ze szczeliny żelazne haki wraz z łańcuchami. Próbował rozerwać skoble na swych nadgarstkach lub wypchnąć kliny, aby je otworzyć, ale jego wysiłki spełzły na niczym.\nKuba podgarnął pod siebie nieco słomy i usiadł stękając.\n–Zły jest Kondziuch – rzekł – zły, że go korona polskich królów ominęła.\nWróg nasz fałszywy list mu doręczył, że na życie jego czyhamy. Ten mnich, co list podawał, przypominam sobie teraz, że go w drodze w karczmie widziałem, a wcześniej w Warszawie jak za mną chodził, kto wie czy nie z nożem w rękawie. Kto go nasłał i dlaczego? Komu ja tak za skórę zalazłem, że kazał mnie życia pozbawić? Kto wie, może to wojewoda Zasławski w obawie, abym mu córki, pięknej Anny Łucji nie uwiódł i z domu nocą nie wyprowadził. A może to poseł cesarski, który wszak głupi nie jest, aby się na podłym figlu nie poznać. Tego się musiał domyślać, że w tym ja palce maczałem. Myślę, że to on list ten za nami wysłał. Stary kłamca i obłudnik. Zasławski, jako Polak szybciej kazałby, aby mnie służba jego pojmała i kijami obiła do syta. Zniósłbym ja i te kije – westchnął żałośnie Kuba. Aby mnie Anna Łucja pożałowała i do serca swego dopuściła.\n– Pożałuje cię – zapewnił żartobliwie Dąba – Gdy się tylko dowie, że cię Kondeusz na pieńku katowskim położyć kazał.\n– Już raz siedzieliśmy w areszcie, gdy nas za pobicie dragonów zamknięto – wspomniał Kuba – źle nam nie było i długo nie siedzieliśmy.\n– Ja też wierzę, że długo tu nas nie będą trzymać – dodał Janek – Gdy pierwsza złość księciu przejdzie, opamięta się, że z posłami ma do czynienie i nas wypuści.\n– Korybut miękkie miał serce i lękliwe. Przed naszym hetmanem kolana mu drżały. Krzywdy bałby się nam uczynić – wtrącił Dąba – Ale spójrzcie na te łańcuccy, które nam ręce wiążą. Jego muszkieter, widać to było aż nazbyt wyraźnie, Knieziewicza nie zranić, lecz zabić pragnął.\n– Dąba ma rację – przytaknął Różewicz – inne tu obyczaje i ludzie bardziej okrutni. Chodź i dobre serca poniektórzy mają. Ale tego się po księciu nie należy spodziewać. O taki nas zamiar posądza, za który się tu tylko gardłem karze. Topór katowski lub szubienica.\nCóż zatem sądzisz? – zapytał Janek.\n– Jeśli dostał do ręki list, w którym ktokolwiek, nawet jeśli to był i poseł cesarski w Warszawie, podaje, że przybyliśmy tu, aby Kondeusza zgładzić, to czeka nas śmierć. Może nawet i tortury by wymusić przyznanie się do winy.\n– Ale my z poselstwem od królowej przybyliśmy – wykrzyknął Kuba – Za to nas toporem nagradzać?\n– Trudno nas za posłów brać – przerwał Różewicz – Przypomnijcie sobie waszmościowie, o czym rozmawialiśmy czekając na posłuchanie u księcia. O czym to mówiliśmy jak nie o zabiciu księcia.\n– Ja tego nie mówiłem – zaprzeczył Kuba – i nawet tego nie słyszałem.\n– Właśnie Kuba taką myśl wypowiedział – przypomniał Różewicz – A ten garbaty, co w skrzyni siedział. Spał czy podsłuchiwał? Mnie on na zaspanego nie wyglądał. Wiem, że tu różne sztuczki chytre czynią, które nam Polakom nawet do głowy nie przychodzą. Posłyszał, co chciał posłyszeć i do księcia pobiegł powtórzyć. Widać, że mógł polską mowę znać.\n– Po cóż mi było takich przyjaciół dobierać – westchnął ciężko Kuba – Oto kat mnie wyśle w drogę, a diabeł powita.\n– Nie powiodła się nam wyprawa po złote runo – zauważył Dąba równie markotny jak Kuba. Po miecz nas posłali i mieczem po karku dostaniemy. Tyle, że od kata.\n– Dobrej trzeba być myśli – przerwał Janek – Wszystko kończy się śmiercią. Ale nie z tak błahej przyczyny. Wstawi się za nami księżna. A ponad to książe zapewne nie chciałby, aby mu nadali przydomek rzeźnik. Tylko dla tego, że miecza nie chciał oddać. Zbyt lekka to przyczyna, by kłaść pod nią głowę.\n– Ja bym tego nie lekceważył – wyznał Różewicz – Słyszałem jak kapitan muszkieterów, gdy wybierał sobie do pojedynku Knieziewicza wygadał się, że pod topór ma iść Janek. Znaczyłoby to, że my wszyscy na śmierć jesteśmy już skazani. Widać, było to wcześniej postanowione, kto wie czy i owo doręczenie listu nie miało miejsca wcześniej. A to, co odbyło się przy nas mogło być tylko teatralną sceną z tragicznym zakończeniem.\n– Gdym usłyszał od Różewicza, że żeby miecz dostać trzeba by było w szachy wygrać już byłem dobrej myśli – westchnął Dąba – a tymczasem teraz nam mówi, że na śmierć mamy być gotowi.\nMówiłem, co od księżnej usłyszałem. Tak zrozumiałem, że żeby miecz ujrzeć trzeba księcia ograć. Wtedy miecz sam się ukaże. Widać jest w tym jakiś tajemny klucz.\n– Doprawdy wiem gdzie jest ta komoda, na której figury i pola do szachów malowane są – wykrzyknął Janek – Figury się jedynie naciska. Zapadają się one nieco, po naciśnięciu.\n– Może zatem być w niej złożony miecz – domyślił się Różewicz – ale żeby dostać się do niego trzeba by było z księciem w szachy zagrać, który pół szyfru by użył do otwarcia. A książe grać nie chce, skoro nas uwięził.\n– Jest zatem wyjście – ucieszył się Kuba – Posadzić księcia niech gra z Dąbą. Ja stanę za jego plecami ze sztyletem w ręku. Wygra, niech mu Dąba głowę utnie. Przegra, ja mu sztylet podaruję kładąc ostrze pod łopatkę.\n– Wyjdź zatem stąd i posadź księcia do szachów – zgodził się Dąba – Gotów jestem z nim zagrać.\n– Jak tu wyjść? – westchnął Kuba – skoro łańcuchy na rękach.\nKiedy muszkieterzy odprowadzili ostatniego z aresztantów, książę odzyskał humor.\n– Jutro ruszamy o świcie dokończyć przerwane polowanie – oznajmił – A za trzy dni będziemy mieli widowisko z katowskim toporem i spadającymi głowami. W niedzielę mamy mszę i wieczorny bal u kardynała. Dziś możemy odpocząć z naszymi pięknymi paniami u hrabiny La Gracca. Zatem nie zwlekajmy. Szkoda nam hrabiego, lecz jemu za całe towarzystwo musi wystarczyć medyk. Nam potrzeba coś więcej. Niech kto nie zapomni by podium pobudowano i pieniek katowski na nim. Najlepiej pod okienkiem piwnicy, w której siedzą. By mieli nań widok i zapowiedź tego co im pisane.\nKsiąże obrócił konia i ruszył pierwszy żwirową aleją. Za nim podążyła jego najbliższa świta. Reszta muszkieterów ruszyła do miasta szukać rozrywki w szynkach i zajazdach.\nJanet śledziła ostatnie wypadki z okna pałacowego na pierwszym piętrze. Złe przeczucie pojawiło się już w chwili, gdy nieznany nikomu mnich przekazał dla księcia pismo. Gdy po krwawym pojedynku Janek i jego przyjaciele zostali odprowadzeni do lochów, poczuła dziwne osłabienie i ból w piersiach. Gdy tylko przyszła nieco do siebie, pospieszyła do Nicol i kazała dowiedzieć się jej, co było przyczyną aresztowania. Wiadomość, jaką wkrótce od niej usłyszała, jeszcze bardziej ją poraziła.\n– Czy to możliwe? – szeptała strwożona – Czy to możliwe?\nDo komnaty weszła Księżna i pochmurnym okiem zlustrowała obie dziewczyny.\n– Ratować ich trzeba – niemal wykrzyknęła Janet.\n– Jeśli z zamiarem przybyli by księcia uśmiercić, to kara ich minąć nie może – odparła stanowczo księżna.\n– Nie taki ich był zamiar –zaprzeczyła żywo Janet – Zbyt szlachetne ich serca, by można było snuć takie podejrzenia.\n– Nie przybyli oni tu, moje dziecko, by panien na żony szukać – odparła księżna – Książe przezornie zachęcił jednego z nich do pojedynku, z tym tylko zamiarem by się upewnić czy ma do czynienia z wytrawnymi dyplomatami i posłami, czy też ze szkolonymi w zabijaniu żołnierzami. A d`Aigle, to najlepszy szermierz jego królewskiej mości, kapitan muszkieterów, przyjaciel księcia. Strasznie poraniony walczy o swe życie. A rany te zadał mu wysłany przez Sobieską posłaniec. Bardzo źle to świadczy o tych, którzy tu do nas przybyli. Nie posłowie to, lecz mordercy. Jeśli najmniej pokaźny z nich tak orężem włada, to cóż można się spodziewać po tym olbrzymie, który tak dobrze się nam na początku prezentował. Na samą myśl, że w naszym towarzystwie przebywał, lęk mnie ogarnia. Słuszne zatem są podejrzenia księcia, że przybyli tu tylko po to, aby go życia pozbawić, a z nim wszelkich roszczeń do polskiej korony. Doręczony list to potwierdza i stanowi dowód niepodważalny.\n– Janek wszak jest niewinny. Uratuj go pani – Janet ze łzami w oczach zaczęła prosić.\n– Przybył razem z pozostałymi i choć taki młody to krwi już głodny.\n– Czy zatem i jemu śmierć grozi?\n– Wyproszę u brata by go nie torturowano. Lecz więcej uczynić nie mogę.\nKsiężna wyszła równie markotna jak weszła.\nJanet zamilkła. Tylko dwie łzy spłynęły po jej policzkach.\n31 marca 2016 in literatura.\n← Jak Polska Szlachta budowała Imperium Carów a potem i ZSRR


By Kuba\t On Gru 21, 2015\nDom Zdrojowy w Jastarni poznałem pod koniec wakacji 2014 – spędziłem tam weekend zamykający Ford Kite Cup. Będąc na miejscu, zamiast robić sobie namiętnie selfie z przybyłymi na event gwiazdami i tuzami prasowymi, obczajałem wnikliwie obiekt pod kątem przyjazdu tam z rodziną – takie skrzywienie zaangażowanego ojca.\nJak wiecie lubimy rodzinnie nad naszym morzem, lubimy dobry hotel, więc to miejsce miało potencjał. Zapisało mi się wówczas jako “jesteś brany pod uwagę”. I był na tej uwadze aż do jesieni, kiedy tam pojechaliśmy.\nNie będę udawał, że teraz właśnie nie włączam LAURKA MODE i polecą same zachwyty. Malowniczość miejsca, sam sens wyjazdu nad morze “nielatem” po części uzasadniłem już w tym wpisie, a będą jeszcze inne fotostory dopełniające tej argumentacji więc tu nie o tym. Tu o samym hotelu i jego podejściu i ofercie dla rodzin.\nDlaczego po pierwszym wrażeniu hotel był tylko brany pod uwagę a nie “koniecznie musimy tu przyjechać”?\nWydawało mi się, że ten obiekt nie focusuje się na tego rodzaju gościa. Ale jak miało mi się wydawać inaczej, skoro byłem tam w czasie takiego a nie innego wydarzenia – raczej nie stricte dzieciowego.\nBędąc tam całą familią, już pierwsze minuty naszego wspólnego pobytu kazały mi szybko zweryfikować zeszłoroczne odczucia. Mimo, że w Zdrojowym nie było w tym czasie specjalnej dedykowanej akcji pobytowej dla rodzin, to wszystko dla rodziny tam było. I to razy milion. Rozłożę to na kilka aspektów, bo tak będzie mi łatwiej ogarnąć doskonałość oferty tego miejsca. Tak, to będzie laurka – nie pojawi się tu ani jeden negatywny element, bo Zdrojowy takiego nam nie zaserwował.\nDokładnie apartament. Wybierając się naszą ekipą zdecydowanie nad widok z pokoju przedkładamy jego wielkość i standard – studio, family size, apartament – muszą być minimum dwa pomieszczenia i odpowiedniej wielkości, by można było z ekwipunkiem poczuć się i rozgościć jak w domu. Dwie łazienki, sypialnia, pokój dzienny z barem, taras dostępny z każdego pokoju. Jednak najbardziej w pokoju rozczulił nas szlafrok i małe papcie dla Gabi! Podróżujemy z dzieckiem od 3 lat, byliśmy w różnych hotelach, ale takie rzeczy widzieliśmy pierwszy raz na własne oczy – dziecko to równorzędny gość hotelu 🙂 Fajną rzeczą był też malutki stołeczek – taki wiecie, z np. IKEA, żeby dziecko mogło samodzielnie podejść do umywalki i umyć rączki – też pierwszy raz spotkaliśmy się z takim udogodnieniem. Oczywiście wanienka dla dziecka, dodatkowa pościel, ręczniki to już standard, ale te poprzednie rzeczy zrobiły na nas duże wrażenie – na Gabi zresztą też 😉 Dlatego… po prostu zobaczcie zdjęcia.\nMając w pamięci te z zeszłego roku, jechałem z postawą mocno weryfikacyjną. Otóż zapamiętałem śniadanie w Zdrojowym, jako jedno z najlepszych hotelowych śniadań, a tym, że od tamtego czasu sporo pojeździliśmy i pojedliśmy, zastanawiałem się jak zmienił mi się gust i punkt odniesienia. Bo wiecie – efekt wow to często skutek pierwszego razu, taki efekt świeżości, a to z czasem może się zmienić. Zdrojowy broni się doskonale. Właściwie nie ma się przed czym bronić, bo on wyznacza standard! Porównywalnej jakości śniadanie pamiętamy jedynie z Hotelu Marriott w Warszawie i RadissonSAS – hotele pięciogwiazdkowe, zwrócę uwagę. Dom Zdrojowy karmi również pięciogwiazdkowo – jaja z wolnego wybiegu, wędliny własnego wyrobu, najlepsze sery, świeże ryby, sałatki, warzywa, pełno mlecznych smakołyków z deserami Zott na czele! Były też takie niespodzianki zimą jak kalarepa, truskawki, ogromny wybór kiełków, płatków, bakalii i wszystko świeże, z rosą poranną niemal! Aaaalbo – zobaczcie zdjęcia! 🙂 W restauracji śniadaniowej kącik dla dzieci, by rodzice mogli spokojnie dopić kawę, kiedy młodzież już najedzona.\nJedziemy z Młodą pierwszego dnia pohasać w przybytku dla dzieci, Młoda w windzie cała rozszalała – hura jedziemy na salę zabaw, na salę zabaw! Nie będąc tam wcześniej, staram się ostudzić jej zapał i mówię: do pokoju zabaw – tak zakładam bo hotel sam w sobie to nie kolos. Drzwi do tego miejsca to wejście do sali konferencyjnej, otwieramy i przepadamy. Młoda: “widzisz, mówiłam, że sala zabaw, oj ty tato!” Tu zbyt wielu zdjęć nie zobaczycie, bo na tej sali za każdym razem zapominałem, że mam aparat – wolałem z Młodą driftować samochodami, gotować w kuchni, układać puzzle, bawić Hipcia (ukochana wszystkich dzieci wielka maskotka-hipopotam), rysować, jeździć traktorem, skakać w kulkach… Wielka sala konferencyjna, która kiedy trzeba jest tylko dla dzieci – moc! Mnóstwo maskotek, cały regał gier i puzzli, wszystkie materiały do działań plastycznych, basen z kulkami i zjeżdżalnią do nich, jeździtka, warsztacik, kuchnia, małpi gaj…\nChoć to de facto mocno związany aspekt z salą zabaw, to zasługuje na osobny akapit. Mieliśmy okazję poznać dwie Panie-Ciocie. W sezonie jest ich do kilkunastu, dla nas zaskoczeniem było, że mimo, iż początkowo z dziećmi w hotelu były tylko dwie rodziny to animatorka w sali na dzieci czekała codziennie. I są to prawdziwe animatorki, nie panie do opieki, doglądania. Jedna bardziej plastyczna – rysowanie, lepienie, wycinanie, druga “gimnastyczna” – turla się z dzieciakami po podłodze, udaje kota, tańczy – wszystko od siebie. Z jedną i drugą Gabriela bawiła się doskonale. Jestem bardzo ciekaw zajęć z nimi latem, to musi być niezłe!\nPobyt mieliśmy ze śniadaniem, ale bez obiadokolacji, bo w to miejsce żywiliśmy się a la carte w klimatycznej restauracji na ostatnim piętrze. I to był super wybór – w te kilka dni zjedliśmy praktycznie całą kartę. Menu autorskich dań szefa kuchni na najwyższym poziomie. Jedna z lepszych a w niektórych pozycjach, zdecydowanie najlepsza kuchnia, z jaką mieliśmy do czynienia. Na wiosnę pewnie zmienią kartę ale póki co gdybyście akurat obok, przechodzili, czy coś… to: policzki wołowe, śledź i rosolnik z łososia! Stek, burger, krewetki tygrysie, rostbef, półgęsek – to wszystko zachwyca! No i zachwyca też menu dla dzieci, które również jest paradą wykwintnych dań a nie tylko kilkoma potrawami, bo dobrze żeby były. Rosół dziecięcy zamawialiśmy nawet dla siebie a spaghetti napoli Maria zjadała na pół z Młodą 🙂 a dziś w naszej kuchni próbujemy powtórzyć ten smak! A! Klopsiki cielęce z ziemniaczkami z koperkiem – tylko tyle napiszę a wy spróbujcie! W restauracji oczywiście kredki i kolorowanki a obsługa pełna intuicji, jeśli chodzi o obsługę małego wybrednego gościa i sami wiedzą, że rosołek może być bez pietruszki a “socek jabłuskowy” bez lodu.\nSPA, wellness, basen\nPrzede wszystkim ceny w SPA nie powodują: “aaaa, w sumie to mi ten masaż niepotrzebny…” 🙂 . A potem jest już tylko lepiej. Najsolidniej (kamienie odpowiednio gorące i ponad godzina pracy terapeuty) i najprzyjemniej wykonany masaż gorącymi kamieniami jaki miałem kiedykolwiek. A jestem fanem właśnie tego masażu.\nW basenie woda ciepła, dla dzieciaków zabawki, jaccuzzi, dogrzane odpowiednio sauny – wszystko poza szczytem, to co to jest w sezonie… 🙂 .\nHotel w pierwszej linii od brzegu, połączony bezpośrednim przejściem (oczywiście dostosowanym dla wózków) na szeroką i przepastną plażę, natomiast w kierunku lądu kawałek do portu i innych atrakcji miejscowości Jastarnia. I niespotykana architektura (tato, a dlaczego ten hotel jest taki krzywy?), która dopełnia klimatu marynistycznych przeżyć.\nNiniejszym zapraszamy Was do Zdrojowego! My już rozważamy sprawdzić ich również latem!\nPartnerem publikacji jest Dom Zdrojowy w Jastarni\ndom zdrojowygdzie nad morze z dzieckiemhoteljastarnia


Naturalne sposoby na powiększenie penisa - Blog - 💊 Eropteka.pl\nBy Eropteka.pl03/09/2019No Comments\nWielu mężczyzn odczuwa kompleksy z powodu zbyt małego penisa. Powodują one poczucie niższości, znacząco obniżając jakość i komfort życia, a także prowadząc do zaburzeń w sferze seksualnej. Na szczęście istnieją różnorodne techniki, pozwalające na powiększenie członka. Zanim sięgniemy po pomoc chirurga, warto wypróbować nieinwazyjne, naturalne sposoby na powiększenie penisa.\nĆwiczenia jako naturalny sposób na powiększenie penisa\nJako naturalne sposoby na powiększenie penisa doskonale sprawdzają się odpowiednio dobrane ćwiczenia. Zanim przystąpicie do właściwego treningu, trzeba wykonać stosowną rozgrzewkę – w tym celu należy przez kilka minut polewać penisa ciepłą wodą. Wyższa temperatura rozszerza naczynia krwionośne, pozwalając na osiągnięcie lepszych efektów. Po osuszeniu warto zastosować oliwkę lub odpowiedni lubrykant. Spośród najbardziej polecanych ćwiczeń należy wymienić delikatne rozciąganie główki penisa, poruszanie nim w różnych kierunkach podczas erekcji oraz naprzemienne napinanie i rozluźnianie mięśni odbytu. Tego typu naturalne sposoby na powiększenie penisa poprawiają jego ukrwienie, sprzyjając powiększeniu członka w trakcie wzwodu. Wymagają jednak regularności i długotrwałego wykonywania – jedynie wtedy są w stanie przynieść zadowalające efekty.\nNaturalne sposoby na powiększenie penisa to także zdrowy styl życia i systematyczne ćwiczenia fizyczne. Warto zadbać o odpowiednią aktywność – regularny ruch i wysiłek usprawnia pracę układu krążenia, gwarantując dłuższe i mocniejsze erekcje. Równie ważna jest zdrowa, niskocholesterolowa dieta i związana z nią prawidłowa masa ciała. Mężczyźni z wyraźną otyłością brzuszną mogą uskarżać się na skrócenie członka; jest to spowodowane ulokowaniem części jego ciał jamistych w tkance tłuszczowej brzucha. Pozbycie się „oponki” pozwoli zatem na jego naturalne wydłużenie.\nPompki próżniowe do wydłużania członka\nWodne i powietrzne pompki próżniowe to kolejne naturalne sposoby na powiększenie penisa. Zasysając członek powodują jego przekrwienie, skutkujące powiększeniem obwodu prącia. Wpływają na zwiększenie rozszerzalności i wzmocnienie ciał jamistych, dzięki czemu penis staje się twardszy i wzrasta jego objętość. Na rynku dostępnych jest kilka rodzajów pompek, wykorzystujących ciśnienie powietrza lub wody. Regularnie stosowane zgodnie z zaleceniami producenta, pozwalają bezpiecznie i naturalnie powiększyć męski członek. Efekt ich działania zazwyczaj utrzymuje się około godziny.\nSprawdź produkty na powiększenie penisa.\nNaturalne tabletki i spraye na powiększenie penisa\nUzupełnieniem ćwiczeń i zdrowego stylu życia mogą być tabletki na powiększenie penisa, zawierające w swoim składzie starannie wyselekcjonowane, organiczne składniki. Stanowią one naturalne sposoby na powiększenie penisa, oparte na składnikach pochodzenia roślinnego. Regulują gospodarkę hormonalną, stymulując wzrost komórek członka. Odżywiają i wzmacniają tkanki penisa, sprzyjając ich rozwojowi. Dzięki temu ciała jamiste są w stanie wypełnić się większą ilością krwi, prowadząc do dłuższego wzwodu. W sprzedaży dostępne są również spraye przeznaczone do powiększania penisa. Działając od zewnątrz odżywiają skórę członka, dzięki czemu łatwiej ulega on pobudzeniu, osiągając pożądaną erekcję.\nPrevious PostCzy feromony działają?\nNext PostPrzedwczesny wytrysk? To nie koniec świata!


Xbox Music na iPhone - Download\nXbox Music na iOS umożliwa wyszukiwanie i odtwarzanie muzyki z katalogu milionów piosenek. Jeśli potrzebujesz dostępu do ogromnej biblioteki muzycznej, opakowanego w przyjazny interfejs, to koniecznie wypróbuj Xbox Music.\nOgromny katalog dostępnej muzyki\nDobrze zaprojektowana i łatwa w użyciu\nObsługuje listy odtwarzania, które mogą być synchronizowane z innymi urządzeniami\nPrzydatna funkcja Collections\nOgraniczone funkcje radia\nBrak możliwości odkrywania nowych piosenek i wykonawców\nProgram Xbox Music jest równiez kompatybilny z:\nMicrosoft Corporation | Więcej programów (283)\nNa co pozwala Xbox Music?\nXbox Music ma bardzo podobne funkcje do tych, oferowanych przez Spotify. Daje nam dostęp do ogromnej bazy piosenek, które można streamować do dowolnego urządzenia, za pośrednictwem WiFi lub mobilnego Internetu.\nAby ułatwić słuchanie piosenek, dostępnych w bardzo bogatym katalogu utworów, możemy tworzyć własne listy odtwarzania. Są one później synchronizowane z wszystkim urządzeniami, na których korzystamy z Xbox Music.\nJedną z rzeczy, która wyróżnia usługę Xbox Music, jest sekcja Collections. Możemy w niej zbierać wszystkie nasze ulubione utwory, albumy i playlisty. Podobnie jak to było w przypadku list odtwarzania, Collections dostępne są z dowolnego urządzenia. Kolekcję ulubionych kompozycji muzycznych możemy sortować i przeglądać według nazwy wykonawcy, albumu, utworu lub gatunku.\nNa pierwszy rzut oka, Collections nie różni się znacznie od tradycyjnych playlist. W rzeczywistości jest nieco inaczej. Collections pozwalają nam mieszać istniejące playlisty z pojedynczymi utworami i albumami. Oszczędza to konieczności częstego przełączania się między różnymi listami odtwarzania w poszukiwaniu ulubionych utworów, których chcemy posłuchać jednego po drugim.\nO ile Collections są bardzo przydatną funkcją, to, w porównaniu ze Spotify, Xbox Music nie oferuje zbyt wielu opcji. Choć aplikacja posiada funkcję radia, to nie jest ono dobrze zintegrowane z katalogiem piosenek i oferuje jedynie stacje radiowe danych artystów. Niestety, nie można tworzyć stacji radiowych w oparciu o playlisty, gatunki muzyczne i pojedyncze utwory.\nPonadto, na urządzeniach mobilnych nie ma możliwości odkrywania nowych piosenek, choć ta funkcja dostępna jest w internetowej wersji Xbox Music. Brakuje też możliwości udostępniania playlist swoimi znajomym i ich wspólnego układania. Obie opcje oferuje natomiast Spotify.\nNajwiększą wadą Xbox Music na iOS jest brak trybu offline. Nie możemy więc pobierać utworów i słuchać ich, gdy nie mamy dostępy do sieci. Kuriozalne jest to, że Xbox Music na Windows Phone daje taką możliwość. Jeśli korzystasz z mobilnego Internetu, Xbox Music na iOS może znacznie nadszarpnąć Twój budżet!\nSzybki dostęp do muzyki, którą kochasz\nAplikacja Xbox Music jest dość prosta w obsłudze. Pod tym względem nie różni się wiele od Spotify. Kliknięcie ikonki w lewym górnym rogu ekranu daje dostęp do opcji Search, Playlists, Collections oraz do ustawień aplikacji.\nMenu kontekstowe jest dostępne w prawym górnym rogu ekranu. Dłuższe przytrzymanie nazwy utworu lub wykonawcy pozwoli dodać pozycję do playlisty, uruchomić radio lub wyświetlić biografię artysty.\nSekcja Now Playing pozwala zobaczyć, które utwory będą odtwarzane za chwilę. Możemy tam także zmienić ich kolejność. Xbox Music potrafi odtwarzać utwory w tle, co pozwala na jednoczesne korzystanie z innych programów, np. na pisanie emaili.\nXbox Music to łatwa w obsłudze aplikacja, która daje dostęp do imponującej kolekcji muzyki. Niestety, w porównaniu z konkurencją, brakuje jej wielu ważnych funkcji.\nPodobne tematy Xbox Music\nOpinie użytkowników o Xbox Music\nArtykuły o Xbox Music\nTwoja recenzja dla Xbox Music


Karty zbliżeniowe - BycSeniorem.pl\nStrona główna Finanse i edukacjaFinanse\tKarty zbliżeniowe\nKolejna rewolucja na rynku finansowym. Na Polski rynek weszła karta zbliżeniowa, która ma na celu ułatwić nam płacenie za drobne zakupy.\nGłównym zadaniem karty jest uproszczenie i przyspieszenie płatności za zakupy do 50 zł. Nie potrzebny jest ani podpis ani kod PIN. Zatem czym są te nowoczesne karty i jakie dają nam możliwości?\nKarta zbliżeniowa to zwykła nie różniąca się od innych karta płatnicza debetowa lub kredytowa. Zatem co ją wyróżnia? Wbudowana antena niezbędna przy dokonywaniu transakcji, dzięki niej nie ma konieczności używania czytnika.\nKarty powstały aby oszczędzić nam czasu, podczas codziennych zakupów Możemy nią zapłacić za zakupy do 50zł, co pozwala nam nosić przy sobie kartę zamiast gotówki. Jest to oszczędność czasu nie tylko dla nas, ale i ekspedientki, która nie musi martwić się jak wyda resztę. Sprzedawca wprowadza tylko kwotę płatności a my zbliżamy kartę do czytnika. W przypadku kiedy zrobiliśmy zakupy za więcej niż 50 zł, płacimy w sposób tradycyjny.\nWprowadzenie na rynek finansowy, takiego systemu,wywołało niepokój u znacznego grona klientów. Boimy się bowiem, że zostaniemy okradzeni i w pewny sposób nie umiemy zaufać antenie połączonej z chipem. Jednak eksperci w celu rozwiania naszych wątpliwości, wyjaśniają, iż pieniądze można podjąć tylko w zarejestrowanym terminalu. A w celu zapłaty, zbliżamy kartę na odległość 5 cm, nie ma możliwości ściągnięcia większej ilości gotówki, ponieważ po wykonaniu naszej transakcji czytnik przechodzi w stan czuwania. Karty te też są bezpieczne, ze względu na to, że kwoty jakie można pobrać nie przekraczają 50 zł, więc nie wiele są warte dla potencjalnego złodzieja.\nGdzie znajdziemy taką kartę w Polsce?\nKarty zbliżeniowe w Polsce aktualnie można znaleźć w czterech bankach ING Banku Śląskim, BZ WBK, mBanku i Alior Banku. Ile to kosztuje?\nMasterCard PayPass Silver, MasterCard<30\nW zależności od rodzaju karty 25 lub 58 PLN rocznie.\nW zależności od rodzaju karty od 3,50 do 15 PLN miesięcznie.\nMasterCard Karta Kredytowa Lotnicza Silver / Gold\n5 PLN miesięcznie.\nGdzie zapłacimy tą kartą?\nNa chwilę obecną dostępnych jest ponad 3 tys. punktów gdzie nią zapłacimy, ale ich liczba z pewnością wzrośnie wraz z zainteresowaniem klientów.\nfinanse, pieniądze, zakupy\nKomentarze do artykułu Karty zbliżeniowe


Iluzja a realizm [Antoni Ziemba] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00316 005899 20929732 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-235-2805-0 Data wydania: 2018-02-18\nAutor ukazuje integralny związek między grą iluzji a realistyczną reprezentacją. Kluczem interpretacyjnym w jego badaniach jest koncepcja obrazu otwartego na widza, bezpośrednio odwołującego się do odbiorcy i wciągającego go do przestrzeni i treści przedstawienia.\nAutor, wykorzystując swoje doświadczenia naukowca, wykładowcy akademickiego oraz muzealnika, prezentuje bogato ilustrowaną, ogólnohumanistyczną rozprawę, wychodzącą poza hermetyczny dyskurs naukowy, dostępną wszystkim zainteresowanym nie tylko sztuką holenderską Złotego Wieku (1580-1660), ale również historią sztuki i kultury europejskiej.\nIllusion and realism. The game with spectator in Dutch art in the years1580-1660\nThe work constitutes the panoramic study of the 17th century Dutch art taking into regard the greatest artists of this period: Hendrick Goltzius, Hendrick Vroom, Rembrandt, Johannes Vermeer. The author presents an integral relationship between the game of illusion and the realistic representation. The conception of picture open to spectator constitutes the interpretation’s key in author’s studies. This conception refers directly to recipient and involves him to the space and content of performance.\nKeywords: illusion, realism, painting, 17th century, Dutch art, history of art, history of painting, Netherlands\nI. Między opisem a iluzją rzeczywistości. Wprowadzenie do sztuki holenderskiej I.1. Nowe społeczeństwo Republiki Zjednoczonych Prowincji i jego sztuka To jest książka o malarstwie i pokrewnych sztukach obrazowych w Republice Niderlandzkiej – zwanej dziś potocznie Holandią – w Zło- tym Wieku jej dziejów. Ale czy naprawdę można dziś napisać książkę na ten temat w pełnym jego zakresie? Opisać wszystkie zjawiska, nurty, ważnych artystów i ważne dzieła, ująć pełną ich chronologię, omówić ikonografię, przemiany stylistyczne, tajniki technik malarskich czy graficznych, rozważyć ówczesną teorię sztuki, wyjaśnić procedury warsztatowe i naświetlić społeczne funkcje artysty i jego status...? Nie, jako żywo – rzecz to niemożliwa. Summa dzisiejszej wiedzy o sztuce holenderskiej tamtego czasu nie da się wtłoczyć między okładki najbardziej nawet opasłej książki. Musimy wybierać, poszukując klucza, który otworzy czytelnikowi wąskie wrota, przez które będzie on mógł zajrzeć w przepastną otchłań zagadnień. Będzie to siłą rzeczy spojrzenie wycinkowe, zawsze ograniczone. Warto jednak skierować to spojrzenie na to, co szczególne i najbardziej znamienne dla nowożytnej sztuki holenderskiej. Tym zaś wydaje się relacja między konceptualną formułą obrazu jako rozmowy z widzem – formułą w genezie swej manierys- tyczną i włoską – a rzeczową formułą realizmu i opisowej rejestracji świata i kraju tamtejszych ludzi – formułą, uznaną za rodzimą, właś- ciwą holenderskiej sztuce. Słowem – stawiamy pytanie, jak mogły współistnieć dwie skrajne konwencje obrazowania: wyspekulowany dialog z widzem jako współtwórcą przesłania dzieła oraz prosta „reprezentacja”, wobec której odbiorca pozostaje zupełnie biernym „konsumentem”? Oto przykład takiej sytuacji – połączenia zwykłej imitacji codzien- ności z wykoncypowaną „rozmową obrazu z widzem”. Haarlemski malarz ze słynnej rodziny de Brayów, Joseph de Bray, znany jest nam tylko z trzech obrazów. Powstały one w 1650, 1656 i 1657 roku, 10 1. Joseph de Bray, Pochwała śledzia, 1656 Staatliche Kunstsammlungen, Gemäldegalerie, Drezno – zob. tabl. 1 Między opisem a iluzją rzeczywistości i wszystkie poświęcone są jednemu tematowi – dość niezwykłemu: Pochwale śledzia (Drezno, Gemäldegalerie – il. 1; Akwizgran, Suermondt Museum).1 Obraz z galerii drezdeńskiej (1656) przedstawia stół, przykryty nieskalanie białym obrusem, na którym rozłożono prosty posiłek: gliniany półmisek z pokrojonym śledziem, kromki chleba posmarowane masłem, kawał sera na fajansowym, delfckim talerzu, ćwiartki cebuli w miseczce oraz piwo w szklankach i gliniany dzban. Za tym, tak zwyczajnie zastawionym, stołem pojawia się coś niezwyczajnego – kamienna tablica w kartuszu, z wyrytym starannie napisem, przyozdo- biona girlandą, ale nie z kwiatów i owoców, lecz z wiszących płatów śledzi i sznura obranych cebul, wplecionych w wieniec bluszczu. Inskrypcja na tablicy każe widzowi czytać długi poemat zatytułowany ’t Lof van den Pekelharing – „Pochwała marynowanego śledzia”, ułożony w 1633 roku przez Jacoba Westerbaena (1599–1670), wybitnego teologa, popularnego kaznodzieję i lekarza haarlemskiego (nb. wuja artysty). Westerbaen specjalizował się zresztą w gatunku poezji „żyw- nościowej” i „farmerskiej”, chwalącej rodzimą kuchnię i wytwórczość rolno-spożywczą oraz zalety ojczystego rolnictwa i hodowli (poemat o wiejskim życiu i pracy na farmie Arctoa Tempe: Ockenburgh z 1654 roku).2 Utwory poetyckie traktujące o śledziu nie były rzadkością w ówczesnej Holandii; poemat taki napisał po łacinie i niderlandzku wybitny erudyta, historyk i poeta, Marcus van Boxhorn (wersja łac. 1632 i niderl. 1634).3 Poemat wypisany na obrazie chwali wygląd śledzia, podaje proste sposoby jego spożywania, zaleca jedzenie go pod piwo oraz sławi jego lecznicze właściwości. Pod spodem, w osobnym kartuszu, czytamy konkluzję: proste, swojskie jedzenie jest lepsze i zdrowsze niźli najbardziej wyszukane potrawy. Ten tekst, jak i sam obraz, stanowią odwrotność – przewrotną, wręcz zaczepną – kultury bankietu, luksusowej uczty dworskiej, przeniesionej w sferę patry- cjuszowskiej obyczajowości holenderskiej, a w ikonografii malarstwa przejawiającej się w przedstawieniach biblijnych czy mitologicznych uczt, w obrazach bankietów gildii i milicji miejskiej, a przede wszystkim – w martwych naturach z gatunku pronkstilleven, zwanych banketjes, choćby tych malowanych w Antwerpii przez Jana Davidsz.’a de Heema w latach 1642–1653/54.4 Obraz stanowi też przekorną analogię à rebours do flamandzkich otoków kwiatowych i owocowych Jana Brueghla Starszego, Daniela Seghersa czy Jana Davidsz.’a de Heema, obramowu- jących reliefowe lub malowane wizerunki Madonny z Dzieciątkiem, Chrystusa lub świętych albo przedstawienia kielicha Eucharystii, gdzie efekt iluzji trompe-l’oeil łączy się z mariologiczną, chrystologiczną i eucharystyczną symboliką kwiatów i owoców (il. 2).5 Przez takie nawiązanie i zarazem przeciwstawienie flamandzkiej formule obrazu – cenionej także w Holandii – wytworzył de Bray efekt szokującego zderzenia sytuacji banalnej z konwencją przedstawienia gloryfikacyjno- -ceremonialnego. Najzwyklejsze śledzie upozował na godne i wzniosłe Nowe społeczeństwo Republiki Zjednoczonych Prowincji i jego sztuka 11 2. Jan Davidsz. de Heem, Kielich eucharystyczny wśród festonów owoców, 1648, Kunsthistorisches Museum, Wiedeń „girlandy” flamandzkie. Najprostsze holenderskie potrawy uczynił obiektami kultu, jakim w obrazach katolickiego Południa cieszyły się wizerunki osób świętych czy przedmioty liturgii eucharystycznej. Nie bez znaczenia w tej antytetycznej konfrontacji etosu skromności i po- wściągliwości kalwińskiej Północy z rytualno-ceremonialną ostentacją, właściwą katolicyzmowi Niderlandów Hiszpańskich, była postawa Westerbaena – zagorzałego wyznawcy wartości protestanckich i żar- liwego kaznodziei. Przeciwstawienie skromnego, swojskiego posiłku wystawności bankietów dworskich i para-dworskich (patrycjuszowskich) oraz przewrotne odwołanie się do modelu flamandzkich girland kwiato- wo-owocowych rozbudzać miało wyobraźnię określonego widza – prze- ciętnego holenderskiego mieszczanina, jednego z potencjalnych słuchaczy kazań Westerbaena. A to po to, by umocnić w nim dumę z własnej tradycji religijno-etycznej i wzbudzić poczucie tożsamości narodowo- -społecznej – świadomość przynależności do dzielnej i roztropnej nacji. Aby spełnić to zadanie, obraz de Braya musiał być perswazyjny, 12 3. Abraham van Beyeren, Tablica rybołówstwa (Visserij-bord), 1649, Grote Kerk, Maassluis Między opisem a iluzją rzeczywistości retorycznie przekonujący, przykuwający uwagę: miał szokować, a przy- najmniej zaskakiwać widza. Nie tylko kontrastem prostego, pospolitego tematu śledzia wobec wykoncypowanego nawiązania do flamandzkiej konwencji obrazu dewocyjno-kultowego. Także – iluzjonizmem form oraz oddaniem faktur i materii. Sam sposób przedstawienia przed- miotów na stole, rodzaj ich ekspozycji, sugeruje podawanie posiłku widzowi. Łudząca jego materialność, czystość barw, świeżość bieli obrusa mają zachęcać do spożycia, nęcić zmysł nie tylko wzroku, ale i smaku. Integralną spójność różnych modi reprezentacji znajdował widz także w dziełach umieszczanych w miejscach publicznych. Na przykład – w Visserij-bord (Tablicy rybołówstwa) Abrahama van Beyerena z 1649 roku w Grote Kerk w Maassluis (il. 3).6 Należy ona do typu tablic cechowych lub korporacyjnych, jakie zawieszano w kościołach i budyn- kach komunalnych dla gloryfikowania działalności tych instytucji życia społecznego. Tablica w Maassluis zamówiona została przez grupę czterech kapitanów gildii rybackiej. Miała uświadamiać mieszkańcom miasta i wszelkim przybyszom pożytki płynące z morskiego i śród- lądowego rybołówstwa i głosić pobożny etos czerpania z darów Bożych, z obfitych dóbr morza i wód, składających się na nieprzebrane dzieło Stworzenia. Miała też podkreślać wkład kapitanów i ich statków w tworzenie pomyślności i zasobności miasta i kraju. Potrzeba adreso- wania tego obrazu do najbardziej szerokiego kręgu odbiorców: od miejskiej biedoty po patrycjuszowskich wielmożów, od półanalfabetycz- nych prostaczków po erudycyjnych litterati – wymusiła na autorach tablicy (malarzu i anonimowych snycerzach) operowanie możliwie obszerną gamą środków przekazu. Jest to zatem twór, łączący malarstwo, kaligrafię, małą architekturę i snycerkę. A zarazem wytwór złudzenia. Podaje się bowiem za przedmiot inny, niźli sam jest. Imituje monument – epitafium kommemoratywne i gloryfikacyjne. Łudzi i naśladuje. Odtwarza malarsko strukturę architektoniczną z wprawionymi w nią obrazami. Tylko część środkowa z kolumnami jest konstrukcją architek- toniczną, reszta ją imituje. Zresztą nawet ta prawdziwa architektura łudzi naiwnego widza: jest drewniana, ale sugeruje szlachetny kamień – czarny, żyłkowany marmur, a w partii dolnego kartusza – złocony brąz, w polu środkowej tablicy zaś – ryte i złocone litery. Widz – i ten prosty, i edukowany – gubi się w mnogości złudzeń, nie wie już, co jest tu prawdziwe, a co iluzyjne. W bocznych partiach ogląda marynistyczne obrazy w owalnych ramach (będących kolejnym złudzeniem), a wokół nich – znów iluzyjnie namalowane w formie martwej natury trompe-l’oeil – wiązki ryb, jakby właśnie wyłowionych i zawieszonych w charakterze wotów czy też rybackich „panopliów”. Pod kartuszem na dole łudzi oko kolekcja muszli, ukazanych „jak prawdziwe”. Pomieszania wzroko- wych doznań dopełniają dwa modele łodzi w zwieńczeniu – przedmioty całkowicie realne, ale łączące się optycznie z figurami rybaków za nimi Nowe społeczeństwo Republiki Zjednoczonych Prowincji i jego sztuka – postaciami już tylko namalowanymi. Rzeczywistość pospolita oddana tu została w konwencji wyspekulowanej gry konceptualnej. * * * 13 topografii, historii Republika Zjednoczonych Prowincji Niderlandzkich – zwana potocznie od najmożniejszej prowincji Holandią – była, zwłaszcza w okresie 1580–1660, obszarem budowania nowego społeczeństwa, nowej i obyczajowości narodowej, określanych poprzez konfrontację z tradycją sąsiednich krajów europejskich. Dlatego też jej sztuka i cywilizacja stanowią pole eksperymentów, będących pełną napięcia grą między potrzebą nawiązywania do wątków różnych tradycji a potrzebą wykreowania nowych, własnych konwencji, pojmowanych jako narodowe lub lokalne. Tworzą się nowe obszary wyobrażeń, wpisujących jednostkę w życie zbiorowości. Obraz morza i żeglugi, powstający między dawną formułą morskiej „burzy żywota ludzkiego” (tempestas fortunae) a nową wizją panowania nad żywiołem (zob. rozdz. III.1). Obraz miasta między jądrem zabudowy z ratuszem i kościołami, a zewnętrzną przestrzenią „wolną”, ale nie „dziką”, bo opanowywaną pod uprawę i produkcję na polderach; obraz budowania, rozbudowywania, poszerzania mieszkalnej przestrzeni i wznoszenia nowych budowli publicznych (zob. rozdz. III.2). Rodzi się zupełnie nowa wizja rodzimego krajobrazu pozamiejskiego, wchłaniająca z jaw- nie przekorną premedytacją tradycyjny topos „zacisznego miejsca” (locus amoenus) i tradycję literatury bukolicznej (zob. rozdz. III.3). Nowe pojęcie zadomowienia, „bycia u siebie” (thuis), oscylujące między ksenofobią a ksenią, między zamknięciem a gościnnością. Wyobrażenie o kraju jako „ogrodzie zamknionym” (hortus conclusus) i ogrodzie płodności i dobrobytu (de Hollandse tuin) – znane z alegoryki patriotyczno-heraldycznej w rycinach i obrazach – skojarzone z fascyna- cją ogrodem botanicznym, z uprawą kwiatów, z nieszczęsną tul- pomanią, z upojeniem bujną urodą kwiatów, ale i z naocznością jej krótkiego trwania (jak to widzimy w licznych martwych naturach). Wizerunki uczestnictwa w chwalebnych instytucjach publicznych: domach opieki, schroniskach i szpitalach, gildiach i milicjach obywatel- skich, kolegiach medycznych i cechach chirurgów – gdzie niestabilność pojedynczego losu ludzkiego, chaos, nieszczęście i nędza, występek i zbrodnia opanowane być mają przez wyobrażenie ładu publicznego, organizowanego przez społeczną władzę (zob. m.in. rozdz. II.2 i rozdz. Konkluzje). Tym poszukiwaniom nowej ikonosfery towarzyszą również inno- wacje techniczne artystów, eksperymenty z mediami i konwencjami artystycznymi. Eksperymenty, których intelektualną podstawą jest ciągle idea manieryzmu: zasada gry z różnymi modi, inwencja w ich mieszaniu, przeciwstawianiu lub przekornej zamianie. Marina staje się mapą, mapa widokiem (il. 213–216, 252, 255); dokumentalna rejestracja wydarzenia 14 Między opisem a iluzją rzeczywistości lub widoku nabiera cech fabularnej opowieści (tabl. 78–79); realistyczna obserwacja zabawnej sceny z codziennego życia okazuje się gierką (bedriegertje) z widzem, mającą go złudzić, że stoi przed poważnym obrazem z prestiżowej kolekcji, jak w przypadku obrazów z iluzyjnymi motywami zasłony i bogatej ramy (por. rozdz. II.3). Powstają obrazy malarskie, które udają wielkie ryciny lub rysunki (penschilderijen), i ryciny udające obrazy (Hercules Segers). I oto, wbrew arbitralnym kategoryzacjom naszej historii sztuki, „manierystami” owej gry okazują się, na przykład, trzej artyści z pozornie odległych światów stylistycz- nych: marynista Hendrick Vroom, mistrz „historii” Hendrick Goltzius i malarz „ziemi” Hercules Segers – a wszyscy najprawdopodobniej zainspirowani przez wielkiego teoretyka Karela van Mandera (rozdz. II.1). Z kolei obyczajowo-realistyczne dokumenty eksperymentalnej bądź co bądź nauki, jakimi są Lekcje anatomii, epatują widza obrzyd- liwością rozciętych zwłok, a zarazem trikami kompozycyjnymi – gestem ręki, pochyleniem postaci, skrótem jak u Rembrandta, dysekcjonowa- nego ciała – wdzierają się w przestrzeń odbiorcy ze swym przesłaniem moralizatorskim (rozdz. II.2). I.2. Różne kategorie złudzeń w sztuce holenderskiej Gra w „uobecnianie” wirtualnego widza prowadzona bywa w sztuce holenderskiej na różnych poziomach, w ramach różnych porządków, które często splatają się i nakładają na siebie w jednym dziele, jak to obserwowaliśmy na przykładzie Pochwały śledzia de Braya. Są nimi porządek podmiotowy, epistemologiczny oraz porządek przedmiotowy, ontologiczny. Ten pierwszy wychodzi od odbiorcy (stąd: „podmiotowy”) i uak- tywnia jego zdolność rozpoznawania („epistemologiczny”). Dotyczy widza. Polega na manipulacji jego optyką i postrzeganiem. Obraz uruchamia widza. Dokonuje się to poprzez zręczne – „manipulacyjne” właśnie – operowanie przestrzenią. Przestrzenią zarówno przedstawioną, jak i domyślną. Ów przestrzenny dialog między widzem a obrazem rozgrywa się poprzez uświadamianie istnienia i zarazem przełamywanie bariery lica, „szyby”, jaką jest powierzchnia obrazu. W tej formule mieszczą się: 1/ różnorakie trikowe złudzenia optyczne, zabawy prze- strzenią, ambiwalencja przestrzeni (np. Samuel van Hoogstraten – tabl. 3, 47); 2 / gra z iluzyjną ramą, kotarą, lustrem (rozdz. II.3); 3/ dialog z widzem poprzez sugestię „mówiącego obrazu” (peinture parlante): postacie zwracają się gestem lub pozą do widza, otwarte usta sugerują wypowiadane doń słowa (np. portrety Rembrandta – tabl. 31, 53; 55, 57); 4/ moment niedopowiedzenia, uzupełnianego przez wirtualnego Różne kategorie złudzeń w sztuce holenderskiej 15 odbiorcę, który „widzi” to, co nie przedstawione, niewidoczne, domyślne (np. tabl. 44). Drugi porządek – ontologiczno-przedmiotowy – odnosi się do samego obrazu, który niejako udaje, że nie dostrzega widza, a jednak go mami. Obraz tylko przedstawia się widzowi. Ale prezentuje się jako coś innego, niż to, czym jest w istocie. Obraz udaje inny przedmiot; udaje, że nie jest naśladowaniem, przedstawieniem, reprezentacją, a tylko przedmiotem samym w sobie. Anuluje więc sam siebie, swoją rolę pośrednika, imitatora rzeczywistości. Udaje, że sam jest tą rzeczywistoś- cią. Do tej kategorii należą: 1/ niektóre trompe-l’oeil, np. odwrocie obrazu Gijsbrechtsa – tabl. 73); 2/ obrazy stwarzające wrażenie, że są dziełem innego gatunku, operującego odmiennym materiałem i inną techniką (imitowanie rzeźby, rysunku lub grafiki w malarstwie); tu mieszczą się eksperymenty techniczne manierystów ok. 1600 – obrazy imitujące grafikę, tzw. Federkunststücke lub penschilderijen Cornelisa Ketela i Hendricka Goltziusa, ryciny imitujące malarstwo Herculesa Segersa, późniejsze graeuwtjes i bruneilles malarzy marynistów, takich jak Simon de Vlieger lub Jan van de Cappelle, czy wreszcie „piórkiem malowane” mariny Willema van de Velde Starszego i innych autorów z drugiej połowy wieku (il. 54–56, 65–69, tabl. 80–93, il. 233); 3/ obrazy ujęte jak mapy, mapy jak obrazy (Claes Jansz. Visscher i inni – il. 252, 255); 4/ obrazy w kasetach perspektywicznych – nie są bowiem obrazem, dopóki jego funkcji przedstawiania nie uaktywni widz, przykładając oko do otworu w ściance (il. 7, 24, tabl. 47–48); 5/ obrazy sugerujące coś niemożliwego, np. widok miasta z lotu ptaka, sponad pułapu chmur, jak w malarskiej panoramie Amsterdamu Jana Chris- tiaensz.’a Mickera (il. 252). Istnieje jeszcze jeden porządek, w którym rozgrywa się konfrontacja widza z obrazem. Jest to porządek treściowy, czysto ikonograficzny. Tu ów dialog polega na intrygowaniu widza niezwykłością tematu, za- skakiwaniu, drażnieniu lub podniecaniu go treścią dzieła. A przede wszystkim na wzbudzaniu efektu „alienacji” – na zderzaniu „hiperrealis- tycznej” metody przedstawiania z niesamowitością tego, co wyobrażone, „zwyczajnego” realizmu z „niezwyczajną” tematyką. Często takie zderzenie budzi grozę, przestrach, a kiedy indziej podniecający dreszczyk emocji albo rozbawienie. Dzieje się tak, gdy widz ogląda, „jak żywe”, owe wieloryby, monstra morskie, dziwne ryby, muszle i inne osobliwości natury (jak w rycinach Goltziusa i innych – il. 75, 77–81, 83–84), albo gdy styka się z wizerunkami śmierci (szubienice, wizerunki ludzi w agonii i zmarłych na łożu śmierci, anatomie – np. w rysunkach i obrazach Rembrandta; il. 94, tabl. 30–31), gdzie owo „jak żywe” kłóci się z naturą przedstawionej śmierci. Innym rodzajem ikonograficznego dialogu obrazu z widzem jest zmuszanie go do odkrywania, odsłaniania kontekstów i treści „ukrytych” za obrazem (behind the picture według określenia Martina Kempa), dopowiadanie niejawnych treści (anatomie, 16 Między opisem a iluzją rzeczywistości wątek aemulatio w autoportretach Rembrandta – por. rozdz. II.3). Do kategorii zaskakiwania widza należy wreszcie konwencja ujmowania „hiperrealistycznego” zapisu dokumentacyjnego w fantazyjne ramy przynależne do wysokiego gatunku obrazu historycznego (storii), np. wieloryb ujęty w ramę alegorycznych motywów na rycinie Jana Saenredama (il. 84). Do tej kategorii gry z odbiorcą należy wielka, odrębna dziedzina emblematyki. Był to wynalazek manieryzmu włoskiego, rozpowszech- niony zrazu w Europie północnej (Emblematum liber Andrei Alciatiego, Augsburg 1531), niebywale popularny także w Niderlandach XVI–XVII wieku. Jego istotą jest kombinacja słowa (lemma, sententia, motto) z obrazem (pictura, icon, imago) na zasadzie rebusu znaczeniowego: widz-czytelnik drażniony był trudnym, niejasnym, „tajemnym” związ- kiem treściowym między tymi składnikami emblematu (związkiem wykładanym w trzecim elemencie – w epigramacie) i miał sobie ową niejasność (obscuritas) wyjaśniać. Była zatem emblematyka intelektualną, konceptualną grą z odbiorcą – z wyrafinowanym erudytą, modelowym manierystycznym virtuoso. Dzięki szerokiemu rozpowszechnieniu w całej Europie – od Włoch po Holandię, Anglię i Skandynawię, od Hiszpanii po Polskę, a nawet Rosję – stała się jednym z najważniejszych nośników manierystycznego i barokowego konceptyzmu i to ona w znacznym stopniu odpowiada za zakorzenienie się postawy konceptualnej także w odbiorze sztuki w siedemnastowiecznych Niderlandach. Niemniej, znamienne jest to, że w Holandii właśnie rozwinął się nowy rodzaj emblematyki – odchodzącej od pierwotnego intelektualizmu i erudycyj- ności ku formule popularnej, niekiedy wręcz ludowej, o prostych przesłaniach dydaktyczno-moralizacyjnych (np. gatunek emblematycz- nych sinne-popen). Można by wręcz rzec: dokonało się tu przejście od koncepcji rebusu literacko-obrazowego do rodzajowości i realistycznego opisu obyczajów. Zjawiska te są powszechnie znane i doskonale opracowane, toteż nie będziemy się nimi już dalej w tej książce zajmować. Niemniej, warto pamiętać o fundamentalnej roli emblematyki w ukształ- towaniu nowożytnej recepcji sztuki. Wymienionych wyżej kategorii gry z widzem nie będziemy w tej książce rozdzielać. Nie one będą kryterium podziału omawianego materiału. Często bowiem kategorie te mieszały się, współistniały albo nakładały jedna na drugą. Niemniej, świadomość istnienia różnych porządków owej gry jest konieczna dla zrozumienia nowożytnej kon- cepcji obrazu. Obrazu oderwanego od funkcji czystej „reprezentacji” (odbicia, zwierciadła), biernego instrumentu „pośredniczenia” pomiędzy rzeczywistością a widzem, i stającego się owego „pośredniczenia” aktywnym podmiotem, sprawcą i współtwórcą – na równi z widzem, partnerem dialogu.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Iluzja_a_realizm-ebookRO/p02043465i020" target="_blank" title="Iluzja a realizm [Antoni Ziemba] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Iluzja a realizm [Antoni Ziemba] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Mieszkańcy poczekają na usunięcie dzikiego wysypiska [FOTO] [AKTUALIZACJA] - mamNewsa.pl\n, Wiadomości, 31.05.2016 11:15, PG\nJak powiadamiają nas mieszkańcy przy ulicy Tkackiej w Andrychowie, koło starej kotłowni, znajduje się nielegalne wysypisko śmieci.\nWysypisko tworzy się tam już kilka miesięcy. Okoliczni mieszkańcy są bardzo zaniepokojeni tym faktem. Tym bardziej, że kiedyś obiecywano zagospodarowanie terenu po byłej kotłowni. Nic z tego jednak nie wyszło. Zamiast basenu czy hali sportowej jest tam teraz dzikie wysypisko.\nW Urzędzie Miejskim - jak twierdzą - nie znają tego problemu i odsyłają nas do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie.\nDotarliśmy do pisma z dnia 31.12.2015 roku, z którego wynika że wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania w rejonie ul. Tkackiej w Andrychowie przez Gminę Andrychów.\nUrząd Miejski został o tym poinformowany. Potwierdza nam to Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie.\nJak informuje nas Helena Chytła z RDOŚ w Krakowie "w sprawie dzikiego wysypiska na ul. Tkackiej została wydana decyzja zobowiązująca Urząd Gminy w Andrychowie do jego usunięcia w terminie około dwóch lat. Takie działanie nie jest tanie, więc termin nie może być krótszy ale Urząd musi tego dokonać, bo inaczej zostanie nałożona kara."\nZ tego wynika, że mieszkańcy będą musieli jeszcze poczekać na usunięcie dzikiego wysypiska.\nKsięża nie lubią ryżu i konfetti przed drzwiami kościoła\nTrwa remont na Powstańców [FOTO]\nW Skawie znaleziono nieprzytomnego mężczyznę\nkrytyk, 28.05.2016 10:39\nSM juz zaciera rączki bo basen im napędzi klientów, po co mają sie uganiać na tymi złamasami od śmieci jak można jechać pod basen i dorobić do budżetu\nkrytyk, 28.05.2016 10:38\njednen wjazd, zamontować jedną kamere z podczerwienią na słupie tą bezprzewodową bo UM taką posiada a potem kary wpier..... takie żeby następni już nie liczyli na cud\nmaria, 28.05.2016 07:56\nnie do uwierzenia aby nie dorwać tych drani coś złego się w tym mieście dzieje ludzie odpowiedzialni za pewne sprawy zaczynają olewać swoją pracę S.miejska niech wreszcie też zacznie karać mandatami jest nowy komendant i jakoś nic się nie dzieje po mieście nie musicie jeździć od tego jest nasza Policja i drogówka a Wy zajmijcie się czymś konkretnym i pożytecznym aby opłaciło się trzymać S.M.\nlancuch_77, 27.05.2016 16:37\nTo jest raczej przy ulicy Fabrycznej!\nwalet, 27.05.2016 16:14\nCo robi Straż Miejska i za co bierze pieniądze?


"Riko prawie bocian" - Kalendarz wydarzeń - Żuławski Ośrodek Kultury\nArchiwum Wróbelek Riko wykluwa się w bocianim gnieździe. Po odlocie przybranej rodziny do Afryki postanawia ich tam odnaleźć z grupą przyjaciół.\nCENA: 5 zł Ograniczenie wiekowe: od 5 latCzas trwania: 80 min.Produkcja: Belgia, Niemcy, NorwegiaReżseria: Toby Genkel, Reza MemariGatunek: Bajka Kategorie: Film Miejsce: Kino Żuławy Sala: Sala kinowa Organizator: Żuławski Ośrodek Kultury Inni organizatorzy: Kino za Rogiem\n"Prawie" robi wielką różnicę. Krótkie nóżki, tępy dzióbek, mało imponujący zasięg skrzydełek – osieroconego i przygarniętego przez bocianią rodzinę wróbelka nikt nie pomyli z resztą jego zastępczej familii. A że zbliża się czas migracji do ciepłych krajów, małego Riko czeka bolesne zderzenie z rzeczywistością. Pozostawiony przez frunące do Afryki boćki, bohater znajdzie oparcie w innych ptasich odszczepieńcach i zrozumie, że każda wspólnota potrzebuje swoich buntowników.


Kłamała, bo się bała konkubenta\nZgubiła telefon, pieniądze przepiła, a potem zgłosiła napad. Ale wszystko się wydało.Policjanci ze Starego Miasta od miesiąca szukali sprawcy rozboju na mieszkance ul. Szyperskiej. Kobieta twierdziła,...\nBieńkowska, Kudrycka, Szumilas - w nowym rządzie mogą być tylko trzy kobiety. W starym było ich pięć i był to jeden z najbardziej sfeminizowanych gabinetów po 1989 r.\nKongres Kobiet szuka liderek\nSzukamy liderek, które stworzą lokalny ruch aktywizujący kobiety różnych środowisk - zapowiadają organizatorki pierwszego regionalnego Kongresu Kobiet, który w sobotę odbędzie się w Szczecinie. Przyjeżdża m.in. pełnomocniczka rządu ds. równego traktowania Agnieszka Kozłowska-Rajewicz.\nTygodnik Powszechny: żal inteligenta\nW najnowszej historii Polski prof. Andrzej Romanowski szuka racjonalności i dobra, ale też nie stara się ukryć żalu, a nawet żałoby dziecka, które po śmierci matki musi pogodzić się z tym, że ojciec znajduje pocieszenie w ramionach innej kobiety. Tyle że macocha nigdy nie sięgnie ideału.\nBez nowego stadionu nie będzie silnej piłki\nPilotaż Bez Pokrycia\nŚcieżka na koniec sierpnia?\nKoncert Groove Brothers\nNOWINKI KOMPUTEROWE / Kradzieże technologii\nWAT dymi przy osiedlu\nPolonus w czwartym pokoleniu / WADOWICE. Polacy mieszkają także w Rumunii\nCiągły ruch wojenny\nOstatnia odyseja kosmiczna Endeavoura\nFESTIWAL MUZYCZNYCH PODRÓŻY\nGole Dla Oseska Denisa\nWCZESNY ZACHWYT NAD WCZESNĄ ZIMĄ\nPieniądze na remont tylko dla nielicznych zabytków\nWygraj Książkę via SMS\nNAGRODY / Atlas wyróżniony\nLotnisko w Szymanach obsłuży też Podlasie?\nPodejrzany o korupcję trenuje w Śląsku\nPaprykarz w innej wersji\nLechia przegrała z "Jagą"\nUtonąć w magnoliach\nKoło Ciska znaleziono ziarno sprzed 6 tys. lat\nRegiony na szynach\nZawód pod specjalnym nadzorem\nStal, drewno i pluszowe uszy\nBrawo WSP Rzeszów\nChłopski Czas Na Władzę\nKosmetyczka spełnia marzenia\nŚwietny początek Lewandowskiego


Pojazdy uprzywilejowane : Witryna\nSamochody na okazje okolicznościowe to specjalne auta przyszykowane na dany dzień. Najwięcej jest limuzyn które wynajmuje się na studniówki, wieczory panieńskie, lub wesela. Taka limuzyna jest najczęściej odświętnie ubrana i kierowca jest wynajęty. Wnętrze auta jest ekskluzywne, bowiem wsiadają do niego goście. Mimo to nie jest to bezprzykładny model bo ludzi intryguje motoryzacja. Mogą to być również stare samochody sprzeda wielu lat, jednakże w nowoczesnym stylu. Na okazje okolicznościowe wypożycza się też bryczki, samochody sportowe, a nawet ciężarowe bądź pojazdy uprzywilejowane kurs. Wszystko zależy od okazji i możliwości finansowych klientów. Takie samochody na ogół się wypożycza albowiem okazja trwa jeden do dwóch maksymalnie dni. Wozy na okazje okolicznościowe są wyjątkowe i w szeregu przypadków niezmiernie cenne. Ich przygotowaniem zajmują się pasjonaci motoryzacji którzy potrafią je naprawić czy odtworzyć na nowo. Najem kosztuje kilkadziesiąt złotych za godzinę wydzierżawienia. Dobrać można markę jak też kolor samochodu.


Jerzy Gasiul 15/04/2019 12:24\nBardzo dawno temu tylko Turczyn lub Tatarzyn brał w jasyr nasze jasnowłose pacholęta. Bardziej majętni mogli je potem wykupić, poświęcając na to swoje rodowe srebra. Małorolni i mieszczuchy nie mieli żadnych szans na odzyskanie swego potomstwa. Zdarzało się, że potem już jako janczarowie, najeżdżali ziemię swoich rodziców, wielkie spustoszenie na niej czyniąc. Tak mi się jakoś nasunęło w kontekście strajkujących nauczycieli, którym pensja i pensum zupełnie przesłoniły dobro dziecka.\nŚwiat, nawet ten lokalny, stanął na głowie. Mówiło się niegdyś, że do wykonywania pewnych zawodów należy mieć zamiłowanie – mówiono też „powołanie”. Rozumiano to w kontekście chrześcijańskim, czyli wybrany zawód - to spełnienie Bożego wezwania. I nie ma znaczenia czy chodzi o nauczyciela, duchownego, fryzjera lub szewca. Swoją pracę wykonuje się z zamiłowania do niej, a nie wyłącznie z powodu oczekiwanych korzyści materialnych.\nTo poczucie sympatii - lubienia swego zawodu, a także przygotowanie zawodowe, wpływa na jakość wykonywanej pracy. Jeśli nie będzie w tym choćby jednego z tych elementów, mamy do czynienia co najwyżej z zawodowym niewolnikiem.\nTyle teorii. Precz złudzenia. W zdecydowanej większości – tak zawsze było i będzie, do tego „polubienia” najbardziej przyczyniają się w miarę odpowiednie – czytaj wysokie - zarobki. Im wyższe, tym bardziej zawód jest bardziej popularny, co rzadko przekłada się na „lubiany”. Nie jest więc przypadkiem, że najbardziej „lubianymi” i pożądanymi przez młodych ludzi zawodami jest zarządzanie, informatyka, ekonomia, prawo i medycyna, a także pedagogika. Do ich wysokiego statusu walnie przyczyniają się zawodowe korporacje.\nA o tym, jak ważne są interesy korporacyjne przekonali się rodzice, a przede wszystkim dzieci, które potraktowano niczym zakładników. Już od kilkunastu dni, nawet te najmłodsze pacholęta wiedziały, że w ich szkole pani będzie strajkować, bo zbyt mało jej płacą. Znaczy, takie jest oficjalne uzasadnienie protestu. To nieoficjalne, które raczej nie będzie wyartykułowane na żadnym plakacie, bo przecież nie można dzieciom powiedzieć, że właśnie zostały wzięte w jasyr, a ich wykup wyceniono na dokładnie tysiąc złotych.\nZnaczna część dzieci przyjęła to nawet z entuzjazmem, że w poniedziałek nie ma potrzeby iść do szkoły, bo lekcji nie będzie. Ciekawe ile im za to uszczkną z wakacji jako, że materiał należy przerobić. Już od pierwszej klasy przekonały się, że ten przedszkolny, opiekuńczy świat mają już za sobą i teraz nie należy pytać „dlaczego” i „po co”, a już na pewno dzielić się swoimi przemyśleniami z dorosłą osobą na temat jej pracy. Chyba już wiedzą, że w szkole to nie one są najważniejsze, a raczej siatka płac, dodatki naliczane proporcjonalnie do ilości spędzonych w szkole lat i innych praw wynikających z przynależności do korporacji.\nW tym zawodzie, tak jak w każdym innym, są ci z powołania i ci z przypadku. Ta grupa zawodowa niczym się w tym względzie nie wyróżnia. Jeśli kto twierdzi, że jest inaczej, to mocno rozmija się prawdą. Niegdysiejszy etos pracy to fikcja – zupełnie jak literacki Judym. To taki nieudacznik, nie na nasze czasy i co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Wprawdzie ta dziwaczna postawa w szkole jest popularyzowana, ale wynika to z przyczyn pedagogicznych – uczniom należy pokazać, że na świecie zdarzają się także altruiści. A że tego rodzaju indywidualista zupełnie nie pasuje do współczesności, tym bardziej uświadamia młodym ludziom o fikcyjności postaci. Mało tego. Postać nieprawdziwa podwójnie, zwłaszcza teraz, kiedy liczy się jedynie twarda gra zespołowa o czym, nawet największych niedowiarków, zdecydowanie przekonuje postawa nauczycieli.\nPowtórzę, liczy się gra zespołowa. Dobitnym tego przykładem jest planowane wprowadzenie przez urzędującą burmistrzowską trójkę (triumwirat?) wyższych podatków za wywóz śmieci powiązaną z ilością zużytej wody. Głosu w tej kwestii, zgodnie z ukazem, udzielono jedynie... organizacjom pozarządowym. A co z pozostałymi, po prostu zwykłymi mieszkańcami? Ich potraktowano tak, jak nauczyciele uczniów. Prawdę mówić gest iście wielkopański, przecież nie musieli o to pytać nikogo.\nW tych dniach najwyższy miejscowy organ wydobył z siebie głos obwieszczając, że konsultacje właśnie się skończyły, a nadesłane uwagi przez organizacje pozarządowe w zdecydowanej większości zostały odrzucone.\nTak sobie nieprawomyślnie myślę, że może i słusznie. Absolutyzm, czyli miejscowa forma sprawowania władzy nad tubylcami została już wprowadzona ładnych parę lat temu. Ludwikowskie myślenie – państwo to ja (w wersji samorząd to ja), właśnie w Szczecinku jest w apogeum.\nPonieważ zdecydowana większość podczas wyborów zadecydowała o takiej właśnie formie, nie ma co teraz biadolić, a po prostu głębiej sięgnąć do kieszeni. Ostatecznie liczy się jedynie gra zespołowa.\nObraz  Ryan McGuire z  Pixabay\nLiczy się gra zespołowa komentarze opinie


Apartamenty w Kernersville (NC) - Oferty apartamentów w Kernersville (NC) - eSky.pl\nApartamenty - Kernersville (NC)\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Kernersville (NC) są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Kernersville (NC) zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nKernersville (NC) - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Kernersville (NC) charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Kernersville (NC) z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Kernersville (NC) znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Kernersville (NC)?\nDostępne apartamenty w Kernersville (NC) w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Kernersville (NC) posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Kernersville (NC)?\nUdogodnienia w apartamentach w Kernersville (NC) są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Kernersville (NC) przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Kernersville (NC)?\nRezerwacja apartamentów w Kernersville (NC) jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Kernersville (NC) wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Kernersville (NC)?\nCena apartamentu w Kernersville (NC) jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Kernersville (NC) są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Castelmuzio\nApartamenty w Jomezana


Instrumenty perkusyjne, kiedy warto zdecydować się na ich kupno? – Akcesoria i części perkusyjne\n2021-06-26 admin Instrumenty 0\nInstrumenty perkusyjne to niewątpliwie bardzo dobry wybór, kiedy chcemy nauczyć się grać, a raczej zapoczątkować swoją pasję do grania. Nie są one bowiem aż tak wymagające, a ich cena również nie jest aż tak wysoka. Można więc uznać, że będą idealnym wyborem, jeśli chodzi o kupno pierwszego instrumentu dla siebie, lub naszego dziecka, aby wzbudzić w nim miłość i być może nowe, główne hobby.\nInstrumenty perkusyjne i duży wybór rodzajów\nInstrumenty perkusyjne występują w bardzo wielu odsłonach, możemy więc uznać, że będziemy w stanie dobrać dla siebie tę najlepszą opcję. Na plus jest też fakt, że mamy możliwość kupić je w wielu sklepach i nie zapłacimy za nie dużo. Są także idealną formą, kiedy chcemy wzbogacić swój zespół w nowe dźwięki, które dodadzą charakteru w grze.\nInstrumenty, które świetnie sprawdzają się na początek\nPlusem, jeśli chodzi o instrumenty perkusyjne jest fakt, że możemy kupować je w wielu różnych odsłonach. Jest to więc idealny wybór, jeśli chodzi o kupno instrumentu, który zapoczątkuje naszą miłość do gry, a także, kiedy chcemy kupić jakiś pierwszy instrument dla naszego dziecka. Mamy pewność, że jeżeli mamy wyczucie rytmu, to przy odrobinie wysiłku bowiem, nauczymy się na nich idealnie grać.\nJeśli chodzi o miejsca, gdzie najlepiej jest kupować tego typu instrumenty, to z pewnością forma zakupów zależy od nas. Możemy zdecydować się na zakup internetowy, a także stacjonarny. Instrumenty perkusyjne znajdują się bowiem wszędzie i możemy często liczyć na korzystne cenowo okazje.


Ferm Living,Wazon Swirl Vase szklany Ferm Living - Okrągły - Jasnożółty - SKANDYNAWSKIE.PL\n» Wazon Swirl Vase szklany Ferm Living - Okrągły - Jasnożółty\nWazon Swirl Vase szklany Ferm Living - Okrągły - Jasnożółty\nZyskujesz 457 pkt [?] Punkty programu lojalnościowego Kupując produkty objęte programem lojalnościowym, zbierasz punkty, które następnie możesz wymienić na inne produkty dostępne w sklepie lub otrzymać stały rabat. Opcja dostępna tylko dla klientów zarejestrowanych.\nKod produktu: 1104264376\nWydmuchiwany ustami Wazon Swirl Vase od Ferm Living z wirującą wodą przypomina wir spływającej kaskadą cieczy. Dzięki półprzezroczystemu szkłu wazon osiąga lekki i swobodny, niemal taneczny wyraz, mimo że jest wykonany z litego, masywnego szkła. Wypełnij wazon kwiatami lub łodygami albo stylizuj go samodzielnie i ciesz się, jak słońce przenika przez przezroczyste szkło. Dostępny w różnych wariantach kolorystycznych.\nMateriał: Dmuchane lite szkło\nDuży wazon Water Swirl z dmuchanego szkła jest ręcznie wykonany ze szkła pochodzącego z recyklingu. Wazon Water Swirl przypomina wir kaskadowej wody. Dzięki przezroczystemu, kolorowemu szkłu wazon osiąga lekki i swobodny, niemal tańczący wyraz, mimo że jest wykonany z litego, masywnego szkła. Napełnij szklany wazon kwiatami, łodygami lub postaw go samodzielnie i ciesz się widokiem przebijającego się przez wazon słońca. Ciesz się wyjątkowymi zawijasami i krzywiznami każdego elementu, ponieważ każdy wazon jest jedyny w swoim rodzaju i nie ma dwóch takich samych egzemplarzy! Dostępny w kilku wariantach kolorystycznych.\nKolor: Szary / Przydymiony\nWazon Swirl Vase szklany Ferm Living - Wysoki - Zielony\nWazon Amber Nordal M\nOkrągły wazon Nordal z bąbelkowego szkła w bursztynowym kolorze. Ręcznie dmuchany wazon będzie pięknie prezentować się z kwiatami czy bez nich. Miodowy odcień szkła wnosi do wnętrza wiele ciepła.\nWazon Echasse Menu L - Bursztynowy\nNa nowo wyobrażając sobie klasyczną elegancję szklanych wazonów i misek, kolekcja Échasse wnosi minimalistyczną sylwetkę z wyróżniającą się zabawą do nowoczesnych i tradycyjnych przestrzeni. Zabawna koncepcja Theresy Rand pięknie interpretuje słowo „échasse”, czyli po francusku „szczudła”. Smukłe, przypominające szczudła nogi podpierające delikatnie zawieszają szklane formy, tworząc wrażenie lekkości przy jednoczesnym zapewnieniu stabilności.\nWazon Échasse - pierwszy element z kolekcji został zainspirowany laboratoryjnymi probówkami. Forma w kształcie kropli jest równie elegancka, gdy trzyma się kwiaty na biurku, podłodze w salonie lub szafce nocnej, jak gdy nie jest wypełniona. Wersja z przyciemnianego szkła z nóżkami z szczotkowanego mosiądzu jest dostępna w trzech rozmiarach. Unikalne przejścia kolorów szkła nadają projektowi głębię i kontrast z czystymi liniami nóg. Klasyczne połączenie uzupełniające każdą paletę wnętrz, w rozmiarze idealnym do mniejszych przestrzeni.\nJej eteryczny wyraz, wyrafinowany pod każdym względem design, kolekcja Échasse oferuje nieskończone możliwości eksperymentowania, jak sugeruje pochodzenie probówek. Same lub razem, wypełnione ulubionymi kwiatami, owocami i przedmiotami lub wystawione samodzielnie jako rzeźbiarskie punkty centralne, te elementy ożywiają nowoczesne przestrzenie z równą śmiałością i wdziękiem.\nMateriał: przydymione, brązowe szkło oraz mosiężne nóżki\nśrednica: 30/20 cm\nWazon Menu Echasse M - Bursztynowy\nEkskluzywny wazon z bursztynowego szkła marki Menu. Echasse Menu to seria szklanych wazonów i mis na mosiężnych i metalowych podstawach duńskiej marki Menu - możesz używać ich bez podstaw lub z ich wykorzystaniem. Nazwa serii pochodzi od francuskiego słowa echasse oznaczającego szczudła. Wazon Echasse Menu zaprojektowany został przez Theresę Arns dla marki Menu słynącej z ekskluzywnych, świetnej jakości dodatków do wnętrz.\nŚrednica: 22 cm w najszerszym miejscu/15 cm w najwęższym miejscu\nWazon Holo Ferm Living - Transparentny\nWykonany ręcznie z litego szkła, wazon Holo od Ferm Living ma płynną, organiczną formę, która została wyrzeźbiona ludzkimi rękami, rozciągając i kształtując podwyższone iglice podczas procesu topienia i zapewniając, że każdy pojedynczy element jest wyjątkowy. Użyj wazonu, aby wyeksponować swoją ulubioną florę lub samodzielnie zrobić artystyczne wrażenie.\nMateriał: 100% ręcznie dmuchane szkło\nWazon Verso Ferm Living - Niebieski\nPrzywołując klasyczne kształty z tradycyjnej ceramiki wazon stołowy Verso od Ferm Living ma nieregularną, kobiecą formę z parą wyraźnych, pomysłowo zakrzywionych uchwytów, które dodają nowoczesnego akcentu ponadczasowemu wyrazowi. Wypełnij wazon swoją ulubioną florą lub pozwól mu samodzielnie zrobić piękne wrażenie.\nMateriał: kamionka ze szkliwem\nWazon Verso Ferm Living - Terracotta\nWazon Verso Ferm Living - Kremowy


Aktualności - Strona 5 z 14 - Muzeum Elbląg\nPomóż ocenić efekty naszych projektów. Jako jeden z beneficjentów Programu Współpracy Transgranicznej Polska-Rosja 2014-2020 zostaliśmy poproszeni o pomoc przy ewaluacji. Pod linkiem znajduje się ankieta z\nWe współpracy z rekonstruktorami z Garnizonu Gdańsk przygotowaliśmy opowieść o losach Elbląga w czasie wielkiej wojny północnej. Pomimo, że muzeum jest już otwarte do zwiedzania,\nZapraszamy do lektury sprawozdania z badań archeologicznych prowadzonych w Janowie gm. Elbląg, w ramach projektu „Bałtycka Odyseja” autorstwa dr. Marka F. Jagodzińskiego. Sprawozdanie dostępne jest\nPo długiej przerwie serdecznie zapraszamy do odwiedzania naszych wystaw. Od 2 lutego Muzeum znów będzie otwarte dla publiczności, jednak ze względu na obostrzenia sanitarne i\nMuzeum Archeologiczno-Historycznego w Elblągu po przeprowadzaniu postępowania w trybie Zapytania ofertowego MAH.251.2.2019, na realizacje zadania: Usługi audytu projektu “Baltic Odyssey – Creation of common historical


Citi Handlowy podpowie gdzie kupisz taniej | Interaktywnie.com\nmat. press www.citibank.pl\nUżytkownicy karty debetowej lub kredytowej w Citi będą mogli określić maksymalną odległość od ich aktualnego położenia. Bank zaproponuje promocje w promieniu kilometra, dwóch lub pięciu. Na telefonie pojawi się mapka z pozycją oraz lokalizacją punktu usługowego. Klienci dostaną oferty od 4700 firm w całej Polsce.\n- To pierwsze tego typu rozwiązanie na polskim rynku. Wyszukiwarka rabatów na telefon możliwie najbardziej precyzyjnie podpowiada użytkownikom, gdzie są najbliższe punkty, w których uzyskać mogą rabaty - twierdzi Adam Grabarczyk z biura rozwoju bankowości mobilnej Citi Handlowy.\nBank zaoferuje zniżki nawet do 50 procent. Program rusza 20 września. Aplikacja będzie dostępna z programem Citi Mobile oraz Citi Mobile Light, czyli przeglądarkowej wersji programu.\n- Reklama lokalizacyjna na telefony komórkowe to z pewnością przyszłość marketingu. Komórka daje możliwości targetowania kampanii jak żadne inne medium, a przyszłość reklamy to precyzyjne dotarcie do konsumenta ze spersonalizowanym przekazem oraz mierzalność efektów. Takie mozliwosci daje tylko reklama na telefony komórkowe - twierdzi w raporcie Interaktywnie.com Piotr Surmacki, prezes zarządu ProxyAd.\nCiti Handlowy, bankowość mobilna, geolokalizacja, m-banking, oferty lokalne, zniżki


Zarządzenie Nr 690/06 Burmistrza Pyrzyc z dnia 25 maja 2006r. w sprawie: zatwierdzenia aneksu nr 2 do arkusza organizacyjnego Szkoły Podstawowej w Żabowie na rok szkolny 2005/2006. - BIP Urząd Miejski w Pyrzycach\nZarządzenie Nr 690/06 Burmistrza Pyrzyc z dnia 25 maja 2006r. w sprawie: zatwierdzenia aneksu nr 2 do arkusza organizacyjnego Szkoły Podstawowej w Żabowie na rok szkolny 2005/2006.\nZarządzenie Nr 690/06\nw sprawie: zatwierdzenia aneksu nr 2 do arkusza organizacyjnego Szkoły Podstawowej\nw Żabowie na rok szkolny 2005/2006.\nZatwierdza się aneks nr 2 do arkusza organizacyjnego Szkoły Podstawowej w Żabowie na rok szkolny 2005/2006, stanowiący załącznik do zarządzenia.\nDodanie dokumentu: Dariusz Głowacki 19-07-2006 12:24:35\nOstatnia aktualizacja: Dariusz Głowacki 19-07-2006 12:24:35


Cipras: Głosowanie zwyciężą strach i żądania - RMF24.pl\nCipras: Głosowanie zwyciężą strach i żądania\nNiedziela, 5 lipca 2015 (12:00)\nAleksis Cipras po oddaniu głosu w referendum przestrzegł przed lekceważeniem głosu ludzi, którzy zdecydowali się wziąć sprawy w swoje ręce. Grecy decydują ws. pomocy zagranicznej dla Aten. Wcześniej premier Grecji namawiał do głosowania w referendum na "nie".\nAlexis Cipras /ORESTIS PANAGIOTOU /PAP/EPA\nNikt nie może lekceważyć determinacji osób, które zdecydowały się wziąć sprawy w swoje ręce - powiedział Cipras dziennikarzom zaraz po oddaniu głosu w referendum. Szef greckiego rządu głosował w stolicy kraju - Atenach. Podkreślił jednocześnie, że niedzielne głosowanie "zwycięża strach i żądania".\nSwój głos oddał również lider konserwatywnej opozycji Antonis Samaras, który podkreślił, że "głosujemy na "tak" dla Grecji. Opowiadamy się na "tak" dla Europy".\nGłosowanie może też zadecydować o losie rządu populistycznej Syrizy. Jeśli Grecy zagłosują "tak", spodziewane są dymisje ministra finansów Janisa Warufakisa i premiera Ciprasa. Otworzy to nowy rozdział politycznej niepewności, gdy partie będą usiłowały zbudować rząd jedności narodowej, aby podtrzymać rozmowy z wierzycielami do czasu rozpisania wyborów.


Łódzkie: Uratowali rannego bielika – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Łódzkie: Uratowali rannego bielika\nBielik uratowany! Dzięki współpracy #policjantów ze strażnikami leśnymi oraz strażakami z dwóch jednostek OSP udało się odłowić rannego drapieżnika. Mamy nadzieję, że już niedługo będziemy mogli znów podziwiać tego majestatycznego ptaka na niebie.https://t.co/MGID0I5RMz pic.twitter.com/X3oADbrirR\n— Łódzka Policja (@policja_lodzka) March 22, 2021\nO zdarzeniu poinformowała asp. Izabela Gajewska z piotrkowskiej policji. Jak wyjaśniła, w niedzielę po godz. 16.00 policja otrzymała zgłoszenie, że na jednym z pól w Lutosławicach Rządowych jest ranny bielik.\nNa miejsce został skierowany patrol z komisariatu policji w Grabicy.\n„Na jednym z pól, porośniętego oziminą zauważyli ranne zwierzę. Drapieżnik próbował poderwać się do lotu, ale każda próba kończyła się jedynie podskokiem. Policjanci zauważyli jak zwierzę, swoje lewe skrzydło powłóczy po ziemi. Podczas prób podejścia ptak odskakiwał, nie dając się schwytać” – relacjonuje asp. Izabela Gajewska.\nFunkcjonariusze skontaktowali się ze Strażą Leśną, na miejsce przyjechały również dwa zastępy straży z OSP Lutosławice Rządowe oraz OSP Lubanów. Ptaka udało się schwytać, umieścić w klatce i przewieźć do lekarza weterynarii. Drapieżnikowi zostały podane leki oraz kroplówka. Obecnie bielik jest w Leśnej Osadzie w Kole niedaleko Piotrkowa Trybunalskiego.\nIdeologiczna pułapka IMGW: W tym tygodniu stopniowe ocieplenie; miejscami ponad 15 stopni


Nowość na Allegro Lokalnie - zbiórki na ważny cel w twojej okolicy\nNowość na Allegro Lokalnie – zbiórki na ważny cel w twojej okolicy\nStrona główna > Newsy > Nowość na Allegro Lokalnie – zbiórki na ważny cel w twojej okolicy\nAllegro rozesłało dziś maile do swoich użytkowników, w których informuje o nowości, jaką są zbiórki na Allegro Lokalnie. Dzięki zbiórkom można pomóc osobom potrzebującym, zwierzętom lub rozwijać swoją okolicę. Użytkownicy Allegro mogą utworzyć zbiórkę lub wesprzeć taką, która już istnieje.\nJeśli użytkownik Allegro działa w fundacji, stowarzyszeniu, szkolnej radzie rodziców itp., może wypełnić specjalny formularz oraz zdobyć podpisy i pieczątki, które potwierdzają jego działalność. Kolejny krok to zalogowanie się na swoje konto w Allegro, wypełnienie formularzu zbiórki i czekanie na weryfikację. Jeśli zgłoszenie będzie poprawne, zbiórka pojawi się na Allegro Lokalnie w ciągu 5 dni.\nJako użytkownicy Allegro możemy także wspomóc już istniejącą zbiórkę. Tu opcje są dwie: możemy dodać ogłoszenie wspierające zbiórkę lub kupić przedmiot, z którego pieniądze zostaną przekazane na cel zbiórki. Na początek omówmy wariant z dodaniem ogłoszenia wspierającego zbiórkę. Wyszukujemy zbiórkę z naszej okolicy, którą chcemy wspomóc. Następnie wypełniamy formularz wystawiania przedmiot. Określamy, czy chcemy przeznaczyć na zbiórkę cały zysk ze sprzedaży przedmiotu, czy jego część. Dodajemy ogłoszenie i czekamy, aż ktoś kupi przedmiot. Jeśli chcemy kupić przedmiot wspierający zbiórkę, także musimy wyszukać zbiórkę w swojej okolicy. Przeglądamy ogłoszenia, które ją wspierają i wybieramy, co chcemy kupić. Po zapłacie za przedmiot środki zasilą konto zbiórki.\nCzytaj także: Konto dla spółki na selfie – nowość w ING Banku Śląskim\nZa wystawienie przedmiotu na lokalną zbiórkę otrzymamy od Allegro 10 monet. Więcej informacji można znaleźć w FAQ Allegro Lokalnie o zbiórkach.


O kurrrka!: Serniczki z ciasteczkami oreo\nSkładniki na ok 15 serniczków\n400g białego sera do sernika (u mnie prawdziwy wiejski, tłusty ser)\nJajka rozbijamy mikserem, dodajemy ser (uwaga jeśli mielicie ser, polecam mielenie blenderem, jest mniej czasochłonne niż przez maszynkę), dodajemy śmietanę. Laskę wanilii kroimy wzdłuż, na pół i wydostajemy z niej ziarenka. Dodajemy je do masy serowej. Kruszymy kilka ciastek oreo, łączymy wszystkie składniki. Do każdej papilotki, na dno wkładamy ciastko oreo, na wierzch nakładamy masę serową. Serniczki nie rosną w piekarniku więc papilotki napełniamy prawie całkowicie. Pieczemy w 140 st.C z termoobiegiem przez 35-40 minut. Serniczki chłodzimy w lodówce by zgęstniały (chłodzenie: 2 godziny).\nAutor: O kurrrka! o 23:30\nMarcela 10 maja 2014 23:58\nMMMM... kocham oreo, a te serniczki są wspaniałe!\nPiekarnik na Emigracji 12 maja 2014 23:30\nWyszly przepieknie :) Mniam ... chyba znowu zrobie, bo nabralam ochoty ;)\nO kurrrka! 14 maja 2014 23:35\nI tak też smakowały dzięki za przepis i pomocne wskazówki!\nOla Wilczek 29 maja 2014 22:09\nKusi mnie ten przepis :)\nO kurrrka! 30 maja 2014 13:57\nJak kusi to nic tylko brać się za pieczenie:)


Ucieczka Pippi (szwedz. På rymmen med Pippi Långstrump) – szwedzki film animowany oparty na serii książek Astrid Lindgren.\nFdb.pl Internetowa baza filmowa (fdb.pl) - polski serwis internetowy, poświęcony filmom i ludziom kina. Jedna z największych baz filmowych w Polsce, której autorami są sami użytkownicy. W dniu 19 marca 2012 roku zawierał informacje o 271.324 filmach i 13.659 serialach.Język szwedzki (szw. svenska språket, svenska) – język północnogermański wschodni (wschodnioskandynawski), używany głównie w Szwecji i częściach Finlandii, przez ok. 9 mln ludzi. W Finlandii język szwedzki jest, obok fińskiego, językiem urzędowym, z uwagi na 5% szwedzkojęzycznych obywateli Finlandii zamieszkałych głównie na wybrzeżach tego kraju. Szwedzki jest dość dobrze zrozumiały dla Norwegów i w mniejszym stopniu także dla Duńczyków. Język standardowy w Szwecji, tzw. rikssvenska (szwedzki państwowy) oparty jest na dialektach regionu sztokholmskiego.\nInger Nilsson – Pippi Långstrump\nÖllegård Wellton – mama Tommiego i Anniki\nFredrik Ohlsson – tata Tommiego i Anniki\nFilmweb (filmweb.pl) – największy polski serwis internetowy poświęcony filmom i ludziom kina. Druga co do wielkości baza filmowa na świecie po IMDb.com (na dzień 18 października 2012 roku) zawiera informacje o 517 560 filmach, 38 727 serialach, 10 491 grach i 1 636 554 ludziach filmu). Zawiera filmy ze 187 krajów, 9 byłych, 2 kraje, które zmieniły swoją nazwę na inną i 14 części należących do innych krajów (4 nieuznawane państwa, 5 autonomii, 1 byłą autonomię i 4 terytoria zależne).Inger Nilsson (ur. 4 maja 1959 w Kisa) – szwedzka aktorka, odtwórczyni roli Pippi Långstrump w serii niemiecko-szwedzkich filmów dziecięcych pod tym samym tytułem.\nUcieczka Pippi w bazie Filmweb\nUcieczka Pippi w Internetowej Bazie Filmowej (fdb.pl)\nUcieczka Pippi w bazie IMDb (ang.)


INFINITY BLOG: Balea Nabłyszczająca maska do włosów figa i perła\nAbsolutnie nie jestem włosomaniaczką, pielęgnacja moich włosów sprowadza się do szamponu i odżywki, dodatkowo średnio dwa razy w tygodniu zamiast odżywki na włosach ląduje maska. Jakiś czas temu stosowałam olejki do włosów, ale nie widziałam efektów, więc zakończyłam ten krótki epizod. Dziś słów kilka o nabłyszczającej masce do włosów Balea z figą i perłą, która przyleciała do mnie z Bułgarii.\nMaskę otrzymujemy w 200 ml słoiczku, dodatkowo zabezpieczonym folią aluminiową. Odkręcenie wieczka mokrymi rękoma jest dośc trudne. Producent obiecuje nam, że dzięki zastosowaniu produktu uzyskamy jedwabiście miękkie i gładkie włosy po same końcówki. Ekstrakt z figi i perły czyni włosy błyszczącymi, a zawarta w składzie witamina B3 i prowitamina B5 odżywiają włosy. W składzie maski nie uświadczymy silikonów.\nMaska ma przyjemny, ale ciut chemiczny zapach. Konsystencja jest rzadka, nie spływa jednak z włosów. Producent zaleca nałożyć ją na umyte szamponem włosy, pozostawić 2-3 minuty, po czy spłukać wodą. Dokładnie tak stosuję maskę, przy czym nakładam ją jedynie na długość. W mojej ocenie ten produkt to bardziej odżywka niż maska do włosów. Włosy po jej zastosowaniu są gładkie, zdyscyplinowane, sypkie, miękkie i naprawdę błyszczące. Odżywka nie obciąża włosów. Produkt kosztował w bułgarskiem DM 4,99 lewa, co stanowi około 10 zł, zatem cena jest przystępna. Polubiłam tę odżywkę za jej porządne działanie, które niestety trwa do kolejnego mycia. Wydajność produktu jest średnia w kierunku niskiej. Jeśli kiedyś będę miała okazję ją nabyć to chętnie do niej powrócę.\nZnacie produkty do włosów Balea? Polecacie jakieś pozycje szczególnie?\nMyś Pyś 2 października 2013 19:56\nINFINITY BLOG 2 października 2013 20:06\nOdżywki nie znam, ale za to miałam szampon i był w porządku :)\nUnknown 2 października 2013 19:58\nW Niedzielę zakupiłam odżywkę i szampon do włosów blond z tej firmy. Czeka na swoją kolej. Mam nadzieję, iż się sprawdzą:) Pozdrawiam:)\nINFINITY BLOG 2 października 2013 20:07\nObyś była zadowolona!\nJoanna 2 października 2013 19:59\nNic nie miałam z Balei, ale to się niebawem zmieni :D\nFantasMałgorie 2 października 2013 20:00\nCiekawa jestem też maski ale z drugiej strony niekoniecznie polubiłam się z kosmetykami do włosów Balea ..miałam do czynienia z kokosowym szamponem i odżywką a także tą brązową serią oil repair chyba.\nINFINITY BLOG 2 października 2013 20:08\nKokosowej wersji nie znam, także nie mam zdania :)\nanetine 2 października 2013 20:05\nBardzo ciekawy produkt, szkoda, że taki niewydajny ;) Muszę na nią zwrócić większą uwagę, będąc w DM;)\nPolecam, bo jest naprawdę przyjemna :)\nMy strawberry fields 2 października 2013 20:32\nTej maski nie miałam jeszcze okazji używać. Szkoda, że działanie jest takie krótkotrwałe :(\nINFINITY BLOG 2 października 2013 20:34\nMimo wszystko polubiłam tę odżywkę :)\nkosmetoholiczka 2 października 2013 21:32\nNie miałam jej nigdy, ale od maski oczekuję czegoś więcej ;)\nJa bardzo lubię szampony z Balea, m.in malinowy i borówkowy.\nINFINITY BLOG 2 października 2013 21:33\nSzampony Balea również lubię, szczególnie wiśnia i jaśmin ;)\ndo włosów nic z Balea nie miałam :/ ale lubię tą firmę bardzo:) w piątek się wybieram do DM :) chcę upolować szampon jagodowy i sprawdzić na sobie:)\nINFINITY BLOG 3 października 2013 08:34\nSzampon jagodowy/borówkowy właśnie używam i jestem z niego zadowolona :)\nMam nadzięję,że jeszcze będzie :)\nAnonimowy 2 października 2013 22:39\nJa właśnie ją zamówiłam :) Mogę Ci polecić odżywkę i szampon kokos+kwiat tiare ;) Genialne kosmetyki :)\nSerii kokos i kwiat tiare nie znam, ale chętnie poznam ;)\nMarlena P 2 października 2013 23:24\nnie znam,ale słyszałam dużo dobrego :))\nINFINITY BLOG 3 października 2013 08:35\nWśród produktów Balea każdy może znaleźć coś dla siebie ;)\nAnne Mademoiselle 2 października 2013 23:59\nNie miałam nic z tej serii, ale koleżanka miała szampon i była zadowolona. Ja będę polować na serię oil repair :)\nINFINITY BLOG 3 października 2013 08:36\nSerii Oil Repair nie znam, zaciekawiłaś mnie ;)\nmalenka 3 października 2013 00:28\nNie stosowałam jak dotąd żadnych masek do włosów.\nINFINITY BLOG 3 października 2013 08:37\nMoje włosy wymagają od czasu do czasu czegoś bardziej treściwego.\njustynka ma kota... 3 października 2013 06:43\nZ Balei nie miałam jeszcze niczego do włosów. Ale zawsze kupuję mojej bratowej szampony z linii professional, podobno są bardzo dobre :-)\nMaska prezentuje się bardzo fajnie, ale pewnie tak jak mówisz jest to bardziej odżywka, niż super mocna maska.\nINFINITY BLOG 3 października 2013 08:38\nMoim zdaniem to zdecydowanie odżywka a nie maska ;)\nUnknown 3 października 2013 07:41\nZ tej serii zamówiłam sobie szampon :)\nSzampon miałam i był bardzo przyjemny :)\nDonia 3 października 2013 09:13\nMam szampon z tej serii i jest bardzo dobry, szczególnie w przypadku moich włosów, grubych i dosyć porowatych :)\nINFINITY BLOG 3 października 2013 09:33\nSzampon miałam i byłam z niego zadowolona :)\nJestem Magdalena 3 października 2013 10:08\nmuszę w końcu coś zamówić z Balea :)\nINFINITY BLOG 3 października 2013 10:45\nLina 3 października 2013 10:32\nTyle dobrego słyszałam o Balea, a ja jeszcze nie miałam okazji kupić jakiekolwiek produktu tej firmy :(\nINFINITY BLOG 3 października 2013 10:46\nNa allegroszu można kupić Balea w dobrej cenie, zamawiałam tez raz ze sklepu http://www.annacosmetik.pl/\nIwetto 3 października 2013 13:37\nMożna by rzec, że podobnych masek u nas wiele, więc nie ma sensu ściągać tej Balea. Jeżeli będę miała kiedyś jeszcze okazję osobiście kupić to będę o niej pamiętać :)\nINFINITY BLOG 3 października 2013 15:07\nZnasz podobne kosmetyki bez silikonów dostępne w PL? Podziel się tą wiedzą ;)\nKorneliowe zapiski... 8 października 2013 22:03\nwłaśnie zakupiłam tą maskę:)\nINFINITY BLOG 9 października 2013 09:00\nOby się sprawdziła i u Ciebie :)


Usługi kompleksowe a stawka VAT - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Podatki » VAT » Stawki VAT » Usługi kompleksowe a stawka VAT\n16 listopada 2018, 15:35\nDostawa wyrobów stalowych z usługą malowania – skutki w VAT /Fot. Fotolia\nProblem z klasyfikacją na potrzeby VAT\nRegulacje obszernej i często zmieniającej się ustawy o podatku od towarów i usług (VAT) nie określają w jasny sposób problematyki świadczeń kompleksowych. Podatnicy niejednokrotnie zastanawiają się nad tym, czy usługa transportu, której towarzyszą dodatkowo inne czynności takie jak załadunek czy ważenie przewożonego towaru, jest jednym złożonym świadczeniem, czy może jednak towarzyszące jej czynności należy opodatkować osobno, każdorazowo stosując inną stawkę VAT. Nie znajdując odpowiedzi na nurtujące ich pytania w przepisach, przedsiębiorcy często zwracali się z zapytaniami do organów podatkowych, które najczęściej odsyłały ich do klasyfikacji statystycznej PKWiU. Jej lektura również w większości przypadków nie przynosiła rozwiązania problemu.\nZdaniem resortu finansów klasyfikacją powinny być objęte czynności będące końcowym efektem działalności podatnika, bez sztucznego w wielu przypadkach rozbijania usługi na oddzielne czynności. Przepisy wykonawcze dotyczące PKWiU stanowią z kolei, że w sytuacji, gdy daną usługę złożoną z kombinacji szeregu czynności można zaliczyć do dwóch lub kilku grup, to należy zaklasyfikować ją tak, jakby składała się z usługi, która nadaje całości zasadniczy charakter.\nBrak precyzyjnego uregulowania problemu w ustawie o VAT oraz niejednolite orzecznictwo, zarówno organów podatkowych, jak i sądów administracyjnych, w dalszym ciągu nie daje podatnikom pewności, czy dokonywane przez nich rozliczenia są prawidłowe. Brak jasnych wskazówek w tym zakresie dostrzega się również w przepisach unijnych, a mimo to również na szczeblu wspólnotowym nie doczekaliśmy się jak dotąd zmian legislacyjnych, ani też wyjaśnienia problematycznej kwestii na gruncie orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.\nPewien podatnik powziął wątpliwości co do tego, jak właściwie klasyfikować dla potrzeb podatku od towarów i usług prowadzoną działalność gospodarczą, polegającą na dostawie elementów i konstrukcji stalowych (głównie słupów energetycznych). Nie dysponując specjalistycznym sprzętem oraz pracownikami posiadającymi odpowiednie uprawnienia, nabywał usługę malowania słupów dostarczanych przez siebie w ramach swojej działalności od zewnętrznych podmiotów – podatników VAT. W rezultacie powziął wątpliwość, czy z punktu widzenia VAT powinien uznać całą wykonywaną przez siebie usługę za jedno złożone świadczenie, czy może raczej odrębnie zaklasyfikować dokonywaną przez siebie dostawę konstrukcji stalowych, a niezależnie usługę malowania.\nW uzasadnieniu złożonego przez siebie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej podatnik uznał, że tę ostatnią usługę dla potrzeb VAT należy rozliczyć osobno, za czym przemawia m.in. fakt, iż jej cena jest wyodrębniona na zamówieniu, a ponadto usługa może być wykonana dopiero po zmontowaniu poszczególnych części konstrukcji. Usługa malowania zdaniem podatnika nie jest ściśle związana z dokonywaną przez niego dostawą elementów stalowych, może stanowić świadczenie odrębne i w żadnym razie nie oznacza „sztucznego” podziału usługi. Dodatkowo w ocenie wnioskodawcy powinna być ona w tym przypadku objęta mechanizmem tzw. „odwrotnego obciążenia”. Podatnik działa bowiem w tym przypadku jako podwykonawca, co w świetle przepisów ustawy o VAT oznacza, że rozliczenia podatku powinien dokonać nabywca usługi.