Atacama, dzień 2 - gejzery i lamy - Tresvodka\nAtacama, dzień 2 – gejzery i lamy\nBy Monika Trętowska29 czerwca 201011 lutego, 2016No Comments\nNa sobotę zaplanowaliśmy gejzery El Tatio. Alejandra i Pancho woleli pojeździć rowerami po okolicach, ja z Claudio zaopatrzeni w termo spodnie i puchowe kurtki ruszyliśmy w trasę. Nasłuchałam się wcześniej o tym jak tam zimno, że najlepiej założyć wszystkie ubrania jakie się ze sobą przywiozło, że nie można pić alkoholu wieczór wcześniej i że wysokość daje się we znaki (4300 m n.p.m, najwyżej położone gejzery świata). Jakoś przesadnie mi się nie spieszyło do tej atrakcji, głównie z powodu zimna, ale w końcu jestem doświadczona przez polską zimę, więc pomyślałam, że to w sumie żaden hardcore:)\nGejzery uaktywniają się na krótko i tuż przed świtem, dlatego wyruszyć trzeba było najpóźniej o 4 rano. Na górze czeka minusowa temperatura (zwykle pomiędzy -15 a -25), ale my tego dna mieliśmy niespotykane szczęście, nawet przewodnik był zadziwiony, bo zastaliśmy około 0. Daruje Wam opis tego jak działają i powstaja gezery, generalnie wyglądają jak malutlkie wulkany, a tuż przed świtem bucha z nich wrząca woda i para. Nie wygląda to niebezpiecznie, ale zbyt bliskie podejście do gejzera albo dotkniecie wody grozi ostrym poparzeniem. Ja stojąc w pewnym momencie jakies 2 metry od wybuchu (nie tak znowu blisko) spaliłam sobie kawałek ortalionowych spodni. Niektórzy turyści po prostu wkładają tam z ciekawości rękę… Ała!\nPrzy gejzerach zostaliśmy aż do świtu, kiedy się uspokoiły (niesamowite kolory nieba) zjedliśmy śniadanie, w tym ugotowane w małym gejzerowym źródełku jajka i tym samy sposobem podgrzane mleko 🙂\nEl Tatio ma jeszcze jedną atrakcją – gorące źrółda. Trochę dalej można wykąpać się w wodzie o temperaturze ok. +40 stopni. Gotowym być jednak trzeba na mały szok termiczny, bo po wyjściu z wody i przy ubieraniu się odczuwa się minusowe stopnie.. Nie miałam ze sobą kostiumu, więc problem wejść czy nie wejść miałam z głowy, ale przyjemność musi być to ogromna i było trochę żal.\nW drodze powrotnej skręćilismy jeszcze do pustynnego miasteczka Machuca. Mieszka tam oficjalnie około 20 osób, a w praktyce jakieś 3. Nie mają za wiele do roboty oprócz sprzedawania turystom grillowanego mięsa lamy (niestety pycha) i pobierania opłat za jedyną w promieniu godziny lazienkę:) Samo miasteczko ma kilka chatek, kościół na wzgórzu i wspomniany wucet, ale położone jest pieknie.\nTego dnia warto było wstać jeszcze z jednego powodu. W drodze do gejzerów widzieliśmy zaćmienie słońca.\nGejzery TatiolamyMachucaPÓŁNOCne ChilePustynia AtacamaTatio Geisers\nAtacama, dzień 1 – urodziny w Dolinie Księżycowej


Szczęśliwe przypadki Józefa Wilkonia - Agata Napiórska - Książka - Bonito\nKsięgarnia » Książki » Literatura faktu i publicystyka » Wywiady » Szczęśliwe przypadki Józefa Wilkonia\nNumer ISBN: 978-83-65780-77-5\nKod paskowy (EAN): 9788365780775\nSzczęśliwe przypadki Józefa Wilkonia – opis wydawcy\nJózef Wilkoń – mistrz ilustracji i rzeźby, autor scenografii i gobelinów, historyk sztuki. Także mistrz życia. Opowiada o dzieciństwie podczas okupacji („Kiedy dziś opowiadam o wydarzeniach, które decydowały o życiu i śmierci, widzę, że wtedy przyjmowałem je zwyczajnie. Z wojny nie wyniosłem trwałych kompleksów i lęków”), nauce, domu i rodzicach („Jeśli jest we mnie trochę dobroci, jest to dobroć odziedziczona po matce. Choć po ojcu też, on był cholerykiem o złotym sercu”). Oraz o roli przypadku w jego życiu: „Niektórzy wykluczają przypadek i uważają, że organizują sobie życie według planu, bo ich zdaniem przypadkowo oznacza byle jak. Planowanie życia tak jakby się zakładało plantację?”.\n„Bycie dobrym człowiekiem powinno być normą, przeciętną. Ale nie chcę robić wrażenia, że na ten temat wiem więcej niż inni. Raz jest lepiej, raz gorzej, nie ma o czym mówić” – Józef Wilkoń.\nKlienci, którzy kupili Szczęśliwe przypadki Józefa Wilkonia, wybrali również:\nAgata Napiórska, 34,40 zł\nPiotr Wilkoń, 20,88 zł\nAgata Napiórska, 31,82 zł\nEwa Karwan-Jastrzębska, Józef Wilkoń, 20,16 zł


Grid | FabrykaGraczy.pl\n18.52 Kup Najtaniej!\nSteam 18.52 zł\nGRID to propozycja studia Codemaster. Tytuł zasila znaną serię gier wyścigowych. Twórcy umożliwiają prowadzenie wielu różnych rodzajów pojazdów i typów aut. Kolejna wersja gry zawiera w sobie nowe udoskonalenia, wzbogacenia, dodatki i akcesoria, których nie było we wcześniejszych pozycjach w serii.\nDo najważniejszych elementów rozgrywki należy rywalizacja z innymi kierowcami. Tylko najlepsi gracze otrzymują tytuł mistrza trasy wraz z zajęciem pierwszego miejsca w wyścigach.\nW GRID mamy do dyspozycji różnorodne pojazdy, należące między innymi do klas Muscle, Stock, Touring, GT oraz wiele innych. Twórcy gry postawili na realizm, dodając system zapamiętywania zderzeń przez innych kierowców na trasie oraz wpływ zniszczenia auta na jakość i szybkość przejazdu.\nW GRID dostępne są tryby gry w pojedynkę, jak i w większej grupie osób. W pościgach można mierzyć się z innymi graczami lub komputerem. Możliwość rozgrywki multiplayer online obejmuje grupę kierowców od 1 do 16.


The Sixpounder - Going to Hell? Permission Granted - Recenzja\nStrona główna / Muzyka / Recenzje / Going to Hell? Permission Granted\nGoing to Hell? Permission Granted\nWrocław na dzień dzisiejszy kojarzy się głównie z konkursu EXPO, eliminacji do miana Europejskiej Stolicy Kultury, wysokich cen w sklepach, jak i w ogóle wysokich kosztów życia, kilku festiwali filmowych, oraz - od trzech lat - jednego z największych wydarzeń muzycznych w Polsce w postaci Assymetry Festival, organizowanego m.in. przez klub Firlej, który prawdopodobnie za cel postawił sobie promocję ambitnej okołometalowej muzyki, często budzącej skojarzenia z chaosem i jazgotem niż skrupulatnie dopracowanymi utworami muzycznymi.\nW gąszczu tych wszystkich czynników/wydarzeń - wyrósł nam twór o nazwie The Sixpounder. Wrocławianie reprezentują sobą poziom, o którym większość z rodzimych zespołów, nawet tych z kontraktem tu i tam, może sobie pomarzyć. Modern metal, a może melodyjny death metal (?) wychodzący spod palców The Sixpounder, to uczta dla ucha, i serducha, bo wreszcie, z dumą możemy pochwalić się zespołem, który nie dość, że na własną rękę działa prężnie, to i ma z czym się pokazać na zachodzie - a dokładniej, rok temu na festiwalu Wacken. Album zawiera trzynaście utworów, generalnie utrzymanych w szybkim tempie, które staje się wyznacznikiem rock'n'rollowego podejścia wrocławian. Co więcej, chłopaki ochoczo posiłkują się blastami (''Mimic''), bawią panterowo/stonerowym groove (''Last True Cowboy Manifesto''), czy też łoją wybitnie na Soilworkową modłę (''For Those Betrayed'') stawiając na silny rytm, i grę jak najbardziej do ''przodu'', co broń Boże nie jest żadną wadą. W sumie, chcąc nie chcąc, te ''inspiracje'' skandynawską sceną metalową są tak wyraźne, że nie sposób o nich nie wspomnieć. Wiem za to, że sami muzycy odnoszą się do takich porównań, może nie niechętnie, ale z dużym dystansem, markując własną tożsamość oraz indywidualne podejście do muzyki. I ja im tego nie odmawiam, bo w skali kraju praktycznie nie mają konkurencji, bo jeśli mówić tutaj o melodyjnym death metalu to na całą Polskę takich formacji jest tylko kilka, wliczając w to Orion Prophecy, Unquadium i Formosus.\nNiewątpliwym atutem zespołu, prócz fenomenalnego brzmienia (gromkie brawa dla realizatora ostatnich płyt Acid Drinkers i Hunter), jest wokalista Filip, który operuje zarówno typową dla ''Speeda'' z Soilwork barwą, niskimi growlami czy też czystym śpiewem (bardzo rzadki, ale niezwykle ważny element na albumie). Posiadanie w składzie takiego ogniwa już na starcie wyróżnia i daje motywację do działania, co ma swoje przełożenie na muzykę. ''Going to Hell? Permission Granted'', to album złożony, rozbudowany, wielowątkowy, w trakcie odsłuchu którego odnosi się wrażenie, że muzyka jest jakby pisana pod wokal (śmiech). Wiem, brzmi to dziwnie, aczkolwiek gdyby za mikrofonem stał kto inny i być może posługiwał się wyłącznie growlami, nie było by takiego piorunującego efektu, a zespół byłby li tylko jednym z wielu.\nNa pochwałę zasługują też obaj gitarowi, skrzętnie grający te swoje melodyjki (ale za to na jakim poziomie!), szkoda tylko, że zarówno Paweł jak i Michał nie pokusili się o to by na albumie znalazło się trochę więcej miejsca dla solówek z polotem, czy tam jak to mawiają, rock'n'rollowym jajem. Trochę mi tego brakuje, ale co tam, jako całość ''Going to Hell? Permission Granted'' to monolit, debiut niemal idealny, tyle, że stawiający w sytuacji w której trudno uwierzyć w to, że dwójka, nad którą pewnie już pracują, będzie w stanie przebić krążek, który (miejmy nadzieję) utoruje im drogę do kariery. Mystic prawdopodobnie tego nie wyda, więc o Polsce można zapomnieć.


W słupskim szpitalu prowadzony jest program profilaktyki kardiologicznej | Polskie Radio Koszalin\nW słupskim szpitalu prowadzony jest program profilaktyki kardiologicznej\nOsoby pracujące, które mieszkają w Słupsku, powiecie słupskim i powiecie bytowskim mogą uczestniczyć w programie profilaktyki kardiologicznej, który realizuje Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Słupsku.\nW poniedziałek w słupskim ratuszu o programie opowiedzieli Damian Sendrowski, ordynator kardiologii oraz Paulina Szwed, koordynatorka programu pełniąca rolę przewodnika pacjenta.\nZainteresowani udziałem w bezpłatnym programie proszeni są o kontakt z koordynatorką programu Pauliną Szwed od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00 - 13:00 pod numerem 509 575 216. Kontakt można znaleźć również na stronie internetowej słupskiego szpitala.\nMateusz Morawiecki w Bytowie o Rafale Trzaskowskim: wilk w owczej skórze\tPremier Mateusz Morawiecki z wizytą na Pomorzu Środkowym. Odwiedził już w Bytów, Chojnice i Czarne [AKTUALIZACJA]\tWypadek w Sępolnie Wielkim w gminie Biały Bór. Zginął motocyklista\tW Białym Borze po raz piąty odbył się Kongres Kół Gospodyń Wiejskich\tDariusz Nowicki, psycholog sportu: trudno zbudować model mistrza, są cechy ułatwiające drogę do sukcesu\tOdkrywaliśmy historię Wałcza i jego okolic\tWizyta europosłanki Elżbiety Rafalskiej w Tucznie\t40 lat temu honorowy prezes SKB Energa Czarni Kazimierz Adach zdobył medal olimpijski\t„Studio Kołobrzeg”: m.in. o polityce, ogródkach działkowych i turystach nad Bałtykiem\tZawody strzeleckie na drawskim poligonie


Wilków - gmina w województwie opolskim\nGmina wiejska − gmina, która na swoim terytorium nie zawiera miasta (co nie wyklucza możliwości istnienia siedziby gminy w sąsiadującym mieście - Wśród gmin mających siedzibę w mieście, gdzie równocześnie funkcjonuje gmina miejska są zarówno niewielkie gminy jak Obrzycko (woj. wielkopolskie), które jako miasto liczy 2239 mieszkańców a gmina wiejska 4387 , Stoczek Łukowski (lubelskie) 2701 (miasto) oraz 5126 (gmina wiejska) oraz Kowal (kujawsko-pomorskie) odpowiednio 3495 oraz 4020, jak i gminy zdecydowanie większe, np. Ełk (57471, 10578) , Włocławek (117 264, 6417) oraz Tarnów (114 168, 24113)).Gmina Dziadowa Kłoda – gmina wiejska w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie kaliskim.\nKrzyków (niem. Krickau) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.\nWilków – gmina wiejska w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie opolskim.\nSiedziba gminy to Wilków.\nWedług danych z 30 czerwca 2004 gminę zamieszkiwało 4691 osób.\nWilków (niem. Wilkau) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.Jakubowice (niem. Jacobsdorf, Jakobsdorf) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.\nWedług danych z roku 2002 gmina Wilków ma obszar 100,57 km², w tym:\nBukowie (niem. Buchwald czyli "las bukowy") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.Chrząstów – przysiółek wsi Bukowie w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków. Częściej nazywany przez mieszkańców Bukowia osiedlem.\nBukowie, Dębnik, Idzikowice, Jakubowice, Krzyków, Lubska, Młokicie, Pągów, Pielgrzymowice, Pszeniczna, Wilków, Wojciechów.\nMiejscowości niesołeckie: Chrząstów, Pągówek, Barski Dwór, Wojciechów.\nDębnik (niem. Damnig) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.Gmina (od niem. Gemeinde – komuna, społeczność) – wspólnota samorządowa osób zamieszkujących określone terytorium.\nhttp://www.polskawliczbach.pl/gmina_Wilkow_opolskie, w oparciu o dane GUS.\nLubska (niem. Laubsky) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.Podział administracyjny Polski 1975–1998 – podział administracyjny obowiązujący od 1 czerwca 1975 do 31 grudnia 1998 (od reformy w 1975 do reformy w 1999). Został wprowadzony ustawą z dnia 28 maja 1975 o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych.\nWojciechów (niem. Woitsdorf) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.\nPągówek – przysiółek wsi Pągów w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.\nIdzikowice (niem. Eisdorf) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.\nPszeniczna (niem. Nauke) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Wilków.


Infrastruktura wspiera rozwój i wyrównuje szanse | Obserwator Finansowy: ekonomia, debata, Polska, świat\nPostęp w tworzeniu infrastruktury cyfrowej uwalnia ogromny potencjał wzrostu dla krajów rozwijających się, związany z handlem elektronicznym, płatnościami mobilnymi i powiązanymi usługami finansowymi. Jest potężnym wsparciem dla wzrostu gospodarczego i sprzyja wyrównywaniu nierówności społecznych.\nJesteśmy świadkami głębokich zmian strukturalnych w gospodarce światowej, następujących pod wpływem wielkich współczesnych trendów globalnych. Jednym z nich jest cyfrowa transformacja podstaw i funkcjonowania gospodarki. Innym – rosnąca siła nabywcza i ekonomiczna gospodarek wschodzących, w szczególności Chin.\nPojawiły się również nowe globalne zjawiska polityczno-ekonomiczne, takie jak choćby ekspansja nacjonalizmów, różne formy populizmu, podziały polityczne i społeczne oraz groźba załamania wielostronnego układu sił i instytucji, w którym globalna gospodarka funkcjonuje od czasów II wojny światowej.\nMedia poświęcają najwięcej uwagi wyzwaniom gospodarczym, społecznym i regulacyjnym spowodowanych owymi „mega-trendami” – a także napięciom handlowym, inwestycyjnym i technologicznym między Chinami a Stanami Zjednoczonymi. Tymczasem znaczna część ludności świata żyje w krajach biednych, albo uboższych regionach państw rozwijających się. W dodatku szybkie postępy w redukcji ubóstwa na świecie w ciągu ostatnich 30 lat wynikają przede wszystkim z nieprzerwanego wzrostu w gospodarkach rozwijających się.\nTak więc perspektywy wzrostu w krajach rozwijających się, ale będących na wczesnym etapie rozwoju gospodarczego – czyli, niezależnie od bieżącego tempa wzrostu, mających niższe dochody – będą miały ogromne znaczenie dla dalszego ograniczania skali ubóstwa. Chociaż państwa te stoją przed poważnymi wyzwaniami, z drugiej strony mogą wykorzystać nowe ważne szanse rozwoju – zwłaszcza przy pomocy platform cyfrowych.\nZ pewnością będzie to wyboista droga. Na przykład postęp w zakresie technologii cyfrowych – robotyka, uczenie maszynowe, a także czujniki i widzenie maszynowe – bezpośrednio zagraża pracochłonnym branżom produkcyjno-montażowym, na których tradycyjnie opierały się gospodarki o niższych dochodach, pozbawione zasobów surowcowych.\nSkutki globalnego ocieplenia wywierają destrukcyjny wpływ na słabsze gospodarki.\nCo więcej, zmiany klimatyczne najsilniej wpływają na gospodarkę w regionach tropikalnych i subtropikalnych, gdzie leży większość państw o niższych dochodach. Skutki globalnego ocieplenia wywierają bardzo destrukcyjny wpływ na słabsze gospodarki i stanowią ważną współczesną przeszkodę dla wzrostu.\nTymczasem współczynniki dzietności w niektórych krajach, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej, pozostają bardzo wysokie. W kilku najbiedniejszych państwach – takich jak Niger, Mali i Demokratyczna Republika Kongo – wskaźnik ten wynosi 6-7 dzieci na kobietę. Związany z tym zalew kandydatów na rynku pracy znacznie przewyższa liczbę dostępnych wakatów.\nW żadnym ze znanych modeli wzrostu gospodarka nie umiałaby wchłonąć tak wysokiego przyrostu demograficznego. Nie wystarczyłby nawet długotrwały wzrost gospodarczy na poziomie około 7 proc. rocznie. I choć współczynnik dzietności zazwyczaj spada ze wzrostem dochodów, nic nie dzieje się od razu. Najskuteczniejszym sposobem rozwiązania tego problemu może być zatem wzmacnianie pozycji kobiet.\nWzrost gospodarczy zaburzają również konflikty. Chociaż wydaje się, że wiele z nich ma podłoże religijne lub etniczne, część badaczy uważa, że prawdziwa ich przyczyna może tkwić w gospodarce, a podziały etniczne są pretekstem do odebrania innym grupom dostępu do ograniczonych zasobów i możliwości. Niezależnie jednak od ich źródła, brak równych szans ma katastrofalny wpływ na ład społeczno-polityczny, a tym samym wzrost.\nNie są to wszak przeszkody nie do pokonania. Po pierwsze, potężnym potencjalnym rynkiem zbytu dla krajów rozwijających się są obecnie kraje o średnim dochodzie, w związku z czym te pierwsze przestają być całkowicie uzależnione od gospodarek rozwiniętych.\nPo drugie, wzrosła świadomość znaczenia infrastruktury dla rozwoju gospodarczego. Oprócz dróg, linii kolejowych i portów, kluczowe znaczenie ma elektryczność i łączność cyfrowa. Pod tym względem istotnym krokiem naprzód jest szybki rozwój bezprzewodowej technologii komórkowej w powiązaniu z budową wokół Afryki podmorskich połączeń internetowych o wielkiej przepustowości. Tymczasem chińska Inicjatywa Pasa i Drogi – choć krytykowana przez znaczną część Zachodu, a w szczególności przez Stany Zjednoczone – może przynieść skokową poprawę szlaków komunikacyjnych i łączności cyfrowej w regionie Azji Środkowej i części Afryki.\nDalsze postępy w zakresie budowy krytycznej infrastruktury uwolnią ogromny potencjał wzrostu dla krajów rozwijających się związany z handlem elektronicznym, płatnościami mobilnymi i powiązanymi usługami finansowymi. Doświadczenia Chin wskazują, że platformy cyfrowe i rozwijające się wokół nich ekosystemy są potężnym motorem dla przyspieszonego wzrostu gospodarczego, bardzo sprzyjającego wyrównaniu nierówności społecznych.\nChiny są oczywiście wielkim i jednorodnym rynkiem. Aby mniejsze kraje rozwijające się o niższych dochodach mogły skorzystać z równie szybkiego i równomiernego społecznie wzrostu, powstające platformy cyfrowe będą musiały mieć zasięg regionalny i międzynarodowy.\nTakie rozwiązania już się pojawiają. Działająca w 14 państwach afrykańskich nigeryjska platforma e-commerce Jumia zadebiutowała niedawno na nowojorskiej giełdzie, ku znacznej ekscytacji obserwatorów. Owszem, firma ta zmaga się właśnie z przeszkodami podobnymi do tych, które wcześniej musiały pokonać platformy azjatyckie i środkowoamerykańskie, jak choćby brak niezawodnych systemów płatności, niski poziom zaufania między kupującymi i sprzedającymi oraz wąskie gardła w zakresie logistyki i zaopatrzenia. Jednak doświadczenia innych regionów pokazują, że problemy te są z czasem do rozwiązania.\nZróżnicowanie krajowych regulacji może zakłócać rozwój międzynarodowego handlu elektronicznego.\nWażniejszym źródłem ryzyka dla tych platform jest nieuniknione i konieczne zaostrzenie stopnia regulacji internetu na całym świecie. Zwłaszcza zróżnicowanie krajowych reżimów regulacyjnych może, niechcący lub celowo, zakłócać lub blokować rozwój międzynarodowych ekosystemów handlu elektronicznego, na czym ucierpią państwa o niższych dochodach. W związku z tym unikanie generowania takich niezamierzonych przeszkód powinno być ważnym priorytetem dla społeczności międzynarodowej.\nPoprzeczka dla współczesnych państw o niskich dochodach od początku zawieszona jest wysoko ze względu na imponujący sukces poprzedników wśród gospodarek rozwijających się. Dorównanie im stanie się jeszcze trudniejsze w warunkach osłabienia tempa wzrostu światowej gospodarki i rosnących napięć krajowych i międzynarodowych. Jeśli świat poważnie myśli o dalszej redukcji poziomu ubóstwa, znacznie więcej uwagi należy poświęcić rozwojowi tych państw.\nDebata ekonomiczna 25.02.2019


Beata z zespołem Bajm zawładnęła Ergo Areną Wideo\nBeata Kozidrak promowała w Ergo Arenie swoją najnowszą solową płytę. Artystka była w świetnej formie.\nBeata i Bajm porwali widzów w Ergo Arenie\n15 października 2016 (76 opinii)\nBeata i Bajm 15 października 2016 (sobota) (9 opinii)\nOpinia do artykułu Zobacz artykuł Beata i Bajm porwali widzów w Ergo Arenie\nMarka sama w sobie!\nKto był na ich koncercie ??\nto już (1)\nWiem co tam wczoraj wylo\nOna to potrafi...a rusza sie jakby miala znow 30 lat\nBeata na fali\nByłam i świetnie się bawiłam -oby więcej takich koncertów\nJa również byłam i była super zabawa.\nBeata jest wspaniała!\nKoncert super, a Beata ma energiie do pozazdroszczenia no i te nogi ! !!!\nNiom :) obie\nKto będzie odbijał? Grom, Specnaz?\nSuper koncert ! Pani Beata jest niezatapialna :)\nA ja ponarzekam-organizatorzy!!! (4)\nDobre show, fajny klimat!!!\nAle na boga... Bilety jak na polskie realia takie niebyły ale to też rozumiem, Beata klasa sama w sobie.. Tylko 20polskich złotych za parking??? w moim przypadku na niezbyt równym parkingu?\nZero organizacji ruchu stąd ten korek!!!\nTy tępaku ohydny (1)\nZawsze możesz iść na darmowy koncert na targu węglowym, a bilet autobusowy to max 4 zl.\nNajlepuej narzekac... Popyt dyktuje podaż\nOj...bardzo przepraszamy że helikoptery na czas nie doleciał...\nNaglosnienie nie ok. (1)\nNagłośnienie nigdy nie było i nie będzie ok.\nMoże ktoś w końcu zrozumie, że ten obiekt nie jest przystosowany do koncertów!\nto nie wina nagłośnienia tylko akustyki hali. Tam było dudnienie i zawsze będzie. A ten, kto organizuje tam koncerty muzyczne jest zwyczajnym debilem bez słuchu.\nKoncert super, Beata pokazała fanom że wciąż jest w świetnej formie. Opóźnienie niewielkie- rzecz jasna że wypadało poczekać aż wszyscy mobilni zajmą swoje miejsca. Piosenki dobrane bardzo dobrze pod publiczność w każdym wieku, zabraklo\n... zabrakło tych najnowszych singli na które bardzo dużo fanów czekało. Organizator ogarnął imprezę w 70% ponieważ parking za który życzą sobie dwie dychy (cena z kosmosu) był największą porażką wg zmotoryzowanych. Oczywiście znajdą się tacy którzy muszą po narzekać, jedynym minusem była akustyka lecz jak wiadomo z hali sportowej nie zrobimy amfiteatru. Pozdrawiam wszystkich serdecznie, a Beacie życzę kolejnych tak udanych koncertów.


W S. Venerinie, w czarującej pozycji, zanurzonej w zapachach Zagary i otoczonej bujnym gajem cytrusowym, urodziła się A’ISPENZA. “Casa Zubbio” jest jednym z czterech mieszkań wewnątrz tej nowoczesnej i wyrafinowanej struktury zrodzonej z ruin starego klaskania dzięki wykorzystaniu ekologicznych materiałów Będziesz miał sypialnię z łóżkiem typu queen, łazienkę, prywatną kuchnię z rozkładaną sofą dla 1 osoby, pralnię. Wspólne miejsca parkingowe i basen.\n"Nerello" Otwarta przestrzeń Typowy sycylijski\nWspaniała otwarta przestrzeń o powierzchni 45 m2 duża i wygodna, z aneksem kuchennym (kuchenka, piekarnik, lodówka, zlewozmywak, talerze, szklanki, garnki, itp..) szafa, komoda, szafka nocna, duża łazienka, klimatyzacja, taras z stolikiem z widokiem na basen i piękny ogród, gdzie można cieszyć się spokojem w miejscu.\nDom letniskowy Etna Leo\nStylowa i nowoczesna sypialnia może pomieścić łóżeczko dla dziecka już dostarczone. W pokoju składającym się na salon/kuchnię znajduje się rozkładana sofa dwuosobowa. Lokalizacja apartamentu pozwala na szybki dostęp zarówno do wulkanu Etna i jego parku i morza z jego pięknych plaż bardzo blisko Fondachello, Riposto, Naxos, a także miast, takich jak Catania, Taormina, Syracuse i zaledwie kilka kilometrów również AciTrezza, Acireale i Zafferana Etnea\nPanoramiczny rekolekcje na Etna z prywatnym basenem (Milo)\nVilla Geneva (second unit) darmowe wifi bezpłatny parking\nDom WAKACYJNY "Dagala dei Re"\nEtna Holiday Home Sere


Smog jaki był, taki jest - edroga.pl\nSmog jaki był, taki jest\nJuż w 2014 roku Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła kontrolę dotyczącą ochrony powietrza i oceniła, że działania organów władzy publicznej na rzecz ochrony powietrza w Polsce były nieskuteczne. We wrześniu 2018 roku NIK opublikowała kolejny raport na ten temat. Tym razem dokument zawiera ocenę całego systemu ochrony powietrza w Polsce, z uwzględnieniem działań realizowanych na poziomie krajowym, regionalnym, jak i lokalnym, a także propozycje niezbędnych działań krótko – i długoterminowych.\n- Jakość powietrza jest jednym z kluczowych elementów determinujących jakość i długość życia obywateli i wprost wpływa na ryzyko chorób nowotworowych, sercowo-naczyniowych, mózgowo-naczyniowych, czy układu oddechowego – powiedział Krzysztof Kwiatkowski, prezes NIK podczas konferencji prasowej.\nZgodnie z szacunkami WHO, zanieczyszczenie powietrza prowadzi rocznie do 7 mln przedwczesnych zgonów na świecie.\n- Oceniamy, że w Polsce jest to około 46 tysięcy przedwczesnych zgonów, a w całej Unii ponad 400 tysięcy – powiedział Kwiatkowski. – Ekonomiczne skutki przedwczesnych zgonów w Polsce zostały oszacowane przez WHO na 13 proc. PKB. A więc niepodjęcie działań w tej sprawie będzie oddziaływać skrajnie niekorzystnie na wzrost gospodarczy i zamożność obywateli.\nPodstawowym celem kontroli było sprawdzenie, czy podmioty publiczne w Polsce podejmują prawidłowe i skuteczne działania w celu ochrony przed emisją zanieczyszczeń. Skontrolowano Ministerstwo Środowiska, Energii oraz Przedsiębiorczości i Technologii, 5 urzędów marszałkowskich i 13 urzędów miast i gmin. Skupiono się na pyłach zawieszonych PM 10, PM 2,5, bezo(a)pirenie oraz dwutlenku azotu.\n- Polska jest czarnym punktem na mapie Europy – podkreślił Kwiatkowski. – Jesteśmy albo na niechlubnym pierwszym miejscu albo w grupie 2-3 państw najbardziej zanieczyszczonych pyłami w UE. Od czasu poprzedniej kontroli z 2014 roku, sytuacja Polski na tle innych krajów UE nie uległa poprawie.\nJakość powietrza poprawiła się tylko w przypadku dwutlenku azotu – przekroczenia notowane są tylko w 4 miastach: Katowicach, Krakowie, Wrocławiu i Warszawie. Jednak poziom tych przekroczeń był wysoki, niemal dwukrotny.\nBenzo(a)piren jest substancją rakotwórczą, a jego stężenie w Polsce jest najwyższe spośród wszystkich krajów UE. Tymczasem polska norma dla benzo(a)piranu jest 8-krotnie wyższa niż dopuszczalna przez WHO!\nRóżnice w kraju\nStężenie pyłów i B(a)P nie jest takie samo w całym kraju, wręcz przeciwnie – występują duże różnice między regionami. Najgorsza sytuacja jest na południu, a najlepsza na północy kraju. Związane jest to głównie z odmiennymi warunkami meteorologicznymi i geograficznymi, które mają wpływ na sposób i możliwość rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń.\n- Jedynym, w miarę czystym miejscem na mapie Polski jest Podlasie, z wyłączeniem Białegostoku – stwierdził Krzysztof Kwiatkowski. – Nie ma tak naprawdę czystych miejsc w Polsce, są tylko takie, w których przekroczenia norm są rzadsze lub mniej rażące niż na południu kraju. Dlatego działania naprawcze powinny być powszechne, najlepiej koordynowane na poziomie całego kraju.\nTymczasem minister zdrowia nie podejmował aktywnych i adekwatnych do skali problemu działań na rzecz kształtowania polityki ochrony powietrza. Główne zarzuty to brak szczegółowych danych o kosztach działań naprawczych złej jakości powietrza, brak jednolitej metodyki sporządzania programów ochrony powietrza, czy brak spójności i ciągłości źródeł finansowania dla likwidacji niskiej emisji oraz złagodzenia stanowiska dotyczącego parametrów jakościowych paliw stałych.\n- Nie ma skutecznej walki ze smogiem dopóki nie będzie jednolitych kryteriów, takich samych zasad, opisanej według jednolitej metodologii wskaźników – podkreśli prezes NIK.\nWysokość opłat miejscowych pobranych w latach 2014-2016 we wszystkich miejscowościach, które nie spełniały wymagań klimatycznych, wyniosła prawie 100 mln zł! Tymczasem opłata ta, powinna być pobierana w miejscach, gdzie spełnione są wszystkie normy środowiskowe.\n- W ciągu trzech lat Polacy zapłacili 100 milionów złotych za przebywanie w miejscowościach, w których zanieczyszczenie powietrza przekraczało dopuszczalne normy – poinformował Kwiatkowski. – Tymczasem rozporządzenie Rady Ministrów z 2007 roku wprost uzależnia możliwość pobierania opłaty od dotrzymania standardów jakości powietrza!\nZarzuty kierowane są także do ministra energii, który z dużym opóźnieniem przygotował przepisy… zabezpieczające interesy lobby węglowego, a nie obywateli przed zanieczyszczeniem powietrza. Ponadto nie opracował założeń polityki chroniącej przed ubóstwem energetycznym.\n- Polska jest największym producentem węgla w UE, tym bardziej dziwi więc brak opracowania standardów jakościowych dla paliw stałych – podkreśli prezes NIK. – Nadal dopuszcza się do sprzedaży węgiel kiepskiej jakości, o wysokiej zawartości popiołu, wilgoci i siarki. Węgiel przeznaczony dla obywateli ma wyższe zawartości siarki niż ten przeznaczony dla przemysłu elektroenergetycznego, który przecież posiada instalacje do odsiarczania węgla!\nKrzysztof Kwiatkowski podkreślił też, że bez rozwiązania problemu ubóstwa energetycznego nie ma tak naprawdę skutecznej walki z zanieczyszczeniem powietrza w Polsce. Konieczne jest wsparcie tych obywateli, którzy ze względów ekonomicznych nie mogą zamienić paliwa na bardziej ekologiczne i droższe.\nJako jedyna pozytywną ocenę dostała minister przedsiębiorczości i technologii za przygotowanie rozporządzenia w sprawie wymagań dla kotłów na paliwo stałe.\nUrzędy marszałkowskie wywiązały się z obowiązku opracowania programów ochrony powietrza, choć znacznie różnią się one w poszczególnych województwach. NIK najwyżej oceniła programy województwa małopolskiego i śląskiego, natomiast trudności w implementacji ich założeń przewiduje w województwach mazowieckim i łódzkim. Natomiast ocena stopnia realizacji POP jest już ostrzejsza – osiągnięcie wymaganej redukcji poziomów zanieczyszczeń przy obecnym tempie działań naprawczych, zajmie województwom od 24 do 100 lat!\nOkazało się też, że tylko 4 z 13 kontrolowanych gmin prowadziły inwentaryzację źródeł emisji, programy osłonowe, zapewniające dopłaty do wymiany kotłów. NIK uznała, że z wyjątkiem Krakowa, skala i tempo działań naprawczych w gminach była niewystarczająca, zbyt małe były zarówno środki finansowe, jak i skala kontroli palenisk.\nNowo zauważonym problemem jest jakość powietrza w budynkach – w szczególności żłobkach, przedszkolach i szkołach.\n- W ocenie Najwyższej Izby Kontroli działania skontrolowanych podmiotów publicznych nie zapewniają właściwego zabezpieczenia mieszkańców i środowiska naturalnego przed negatywnymi skutkami zanieczyszczenia powietrza – podsumował prezes NIK. – Stan taki wynika z niewystarczającej aktywności podmiotów publicznych na każdym szczeblu, jak i z niedostatecznej koordynacji, niezapewnienia spójności działań. To wszystko nie sprzyja efektywnemu wydatkowaniu środków publicznych i rodzi poważne ryzyko nieuzyskania oczekiwanych rezultatów.\nOszacowane przez WHO w skali roku skutki ekonomiczne zanieczyszczenia powietrza w Polsce, ponad dwukrotnie przekraczają planowany na 2025 rok podwyższony poziom krajowych wydatków publicznych na ochronę zdrowia. Co więcej, wydatki NFOŚiGW oraz WFOŚiGW na ochronę powietrza są ponad 200-krotnie mniejsze niż szacowane przez WHO koszty jego złej jakości.\n- Problemem w Polsce jest ubóstwo energetyczne – podkreślił Krzysztof Kwiatkowski. – Zadaniem rządu jest zaproponowanie rozwiązań, które ten problem realnie ograniczą. Bez tego część obywateli nadal będzie palić kiepskiej jakości paliwo w kiepskiej jakości kotłach.\nZdaniem NIK, realne możliwości osiągnięcia poprawy jakości powietrza zapewni tylko zmiana struktury ogrzewania gospodarstw domowych w Polsce poprzez stosowne ograniczenia z poziomu centralnego – to muszą być zmiany przepisów prawa.\n(na podstawie konferencji prasowej NIK)\nTagi: Ochrona środowiska smog jakość powietrza zanieczyszczenie pyły koszty prawo samorządy ministerstwa


Problemy z instalacją Realtek AC'97 - Sprzęt komputerowy - dobreprogramy - forum\nProblemy z instalacją Realtek AC'97\nzlotalisiczka (Katarzynalisiecka) 2013-01-19 11:43:42 UTC #1\nWitam, mam ogromny problem ze sterownikami Realtek AC’97 audio. Od momentu reinstalacji systemu XP nie ma dzwięku. Jest to stary komputer stacjonarny, płyta główna (zintegrowana) to HP 097 CH, system to Windows XP home sp3. Na początku przy próbie instalacji sterownika padal system i jedyne co mozna było zrobić to instalowac od nowa. Po aktualizacji service packa z 2 do 3 i aktualizacji sterownika chipsetu udalo się osiągnąć “tylko” restart komputera po próbie zainstalowania Realteka. Po ponownym rozruchu pokazuje się komunikat o błędzie i nadal nie ma dzwięku. W Menadżerze urządzen jest znak zapytania przy “Kontroler multimediów audio”. Nie wiem jakie jeszcze informacje moga być potrzebne. Bardzo proszę o pomoc. Pozdrawiam, złotalisiczka\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2013-01-19 11:52:01 UTC #2\nKomputer stacjonarny od HP? Jeżeli tak podaj pełny model komputera.\nzlotalisiczka (Katarzynalisiecka) 2013-01-19 11:57:34 UTC #3\nIntel Pentium 4 2,80 GHz , Pokazuje mi Hewlett-Packard Model 097Ch\nhttp://www.findlaptopdriver.com/hp-097ch-specs/ to jest specyfikacja, która zgadza się z tym co mam w komputerze\ngrubyrycho (grubyrycho) 2013-01-19 12:32:26 UTC #4\nA czy to nie jest czasem komputer kupiony w Stanach i z ichnim windowsem?\nJeżeli tak - trzeba wgrać amerykańskiego Xp i oryginalne sterowniki ze strony HP. System niestety musi się zostać amerykański. Powinno hulać.\nKomputery tamże kupowane (z systemami XP lub starszymi) niestety sprawiały mnóstwo problemów po zmianie systemu na Pl. Wiąże się to z troszkę innymi podzespołami montowanymi w sprzęcie na rynek amerykański i europejski (pomimo takich samych nazw).\nO wiele amerykański XP nie przeszkadza to OK, ale jeśli chcesz system po polsku - trzeba spróbować Visty.\nJeżeli komputer był produkowany już pod Vistę problem powinno rozwiązać postawienie amerykańskiej Visty Ultimate, wgranie firmowych sterowników a dopiero na koniec zmiana języka interfejsu na PL (vista ultimate jest multilingual - odpowiednią paczkę językową ściąga się przez update)\nzlotalisiczka (Katarzynalisiecka) 2013-01-19 12:40:19 UTC #5\nciężko mi powiedzieć czy on jest ze stanów, ja kupiłam go miesiąc temu z polskim xp, wszystko dzialalo, wczoraj brat chcial mi przeinstalowac system i stąd te problemy. Pod Viste to chyba nie pójdze, jest za słaby. z tego co udalo mi się gdzie znalezc to jest chyba z 2004r.\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2013-01-19 12:48:15 UTC #6\nNa podstawie samej płyty nie jestem w stanie znaleźć odpowiednich sterowników. Jeżeli możesz podaj model komputera a nie płyty głównej?\nTaka informacja powinna być na obudowie, dokumentach od zakupu etc.\nzlotalisiczka (Katarzynalisiecka) 2013-01-19 12:52:32 UTC #7\nznalazlam cos takiego, hp compaq dc7100sff o to chodzilo?\nrgabrysiak dzieki Tobie znalazłam chyba sterownik do komputera, napisze, czy zadziałał\n– Dodane 19.01.2013 (So) 14:10 –\nDziała:) rgabrysiak bardzo dziękuję Ci za naprowadzenie na ślad sterowników:)\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2013-01-19 13:11:38 UTC #8\nNie ma sprawy, najważniejsze że wszystko już działa.


Prawie wiejski chleb małomiejski - z orzechami laskowymi - Pan Artur - blog\nKontynuując pieczenie chleba w soboty, czyli nowej świeckiej tradycji, zrobiłem chleb małomiejski, no wiecie, jak zawsze, taki prawie wiejski ;) Małomiejski dlatego, że wypiekany w małym mieście i przy użyciu dosyć nowoczesnej technologii, a prawie wiejski dlatego, że mąka jednak trochę ciemna i z pełnego ziarna, a nawet żytnia. Wyszedł mi cudny w smaku chleb z orzechami laskowymi (kiedyś robiłem podobny). Chyba najlepszy smak jaki do tej pory uzyskałem.\nTym razem chleb powstał z:\nmąki pszennej z pełnego ziarna 400 g\nmąki żytniej 150 g\nodrobiny mąki tortowej 50 g\norzechów laskowych 1 garść\npestki dyni – trochę\ndrożdże suche (instant) 2 x 7 g\n1 jaja (do posmarowania)\nMieszamy przesianą mąkę z ciepłą wodą, cukrem + drożdże i solą. Wyrabiamy jakiś czas (ok. 5 minut), a następnie dodajemy zmielone orzechy laskowe razem ze zmielonymi pestkami dyni. Wyrabiamy ciasto aż będzie fajnie sprężyste i jednolite. Wkładamy do oprószonej mąką blaszki, lub formujemy ulubiony kształt, przykrywamy ściereczką i odstawiamy do wyrośnięcia na jakieś 40 minut, na przykład do lekko ciepłego piekarnika (max. 30-40 stopni).\nSmarujemy jajkiem, dzięki czemu będzie ładna brązowa i gładka skórka. Pieczemy w piekarniku przez ok. 40 minut w temperaturze 180-200 stopni. Po upieczeniu chleb wyjęty z blaszki warto wstawić jeszcze do piekarnika, który stygnie, aby odparował i wystygł.\nPrevious PostSpaghetti z mięsem i sosem pomidorowym\nNext PostCiasto drożdżowe z truskawkami


Sprawdź inne kategorie i zobacz inne gry online. Mamy największy katalog gier online, w którym znajdziesz ponad 24 000 tytułów gier online za darmo. U nas gry dla wszystkich graczy. Również gry online dla dzieci, gry dla chłopców i gry online dla dziewczyn.Graj w gry online w kategorii zręcznościowe, samochodowe, ubieranki, gry dla dziewczyn i wiele innych.\nGry rajdowe dla wszystkich, którzy dobrze się czują za kółkiem. Te gry online flash to zarówno rajdy terenowe jak i na torze. Masz tablet czy smartfon i system android? Ta gra online też bez problemu może być na nim uruchomiona a zadziała też na dobrym telefonie. Całkiem fajnie się w nią gra na pełnym ekranie. Gra online przeglądarkowa działa problemu w IE, Mozilla i Chrome. Poszukaj innych gier w tej kategorii. Jeśli gra Ci się podoba daj link do niej znajomym. Działa niezłe w malej rozdzielczości ale i na pełnym ekranie tez fajnie. Gra online cieszy się spora popularnością.\nPoznaj rodzinę surykatek w akcji i zobacz na co je stać.\nUbieramy dziewczynę w jej piękne kimona\nNie trać czasu na lekcji i wysyłaj smsy do znajomych. Nie daj się złapać nauczycielce Sterowanie: klikaj na telefon prawym przyciskiem myszy\nGame Tags: arcade, babes, biker, danger, driving, hell, highway, platform, racing, speed\nKolekcjonujemy gry online od 10 lat. Tysięce gier online. Zagraj w nowe darmowe gry online. Na stronie MojeGry.pl znajdziesz ponad 24 000 gier online.


zza granicy to doskonała alternatywa dla każdego, kto szuka niezawodnego auta w dobrej cenie. Wersje wyposażenia aut, które produkowane były na rynki zachodnie znacznie różni się od tych, które pojawiały się w Polsce. Tym bar\nDodane: 03-01-2022 05:03\nWersje wyposażenia aut, które produkowane były na rynki zachodnie znacznie różni się od tych, które pojawiały się w Polsce. Tym bardziej warto przyjrzeć się autom uży\nNie przepłacaj, zaufaj rzeczoznawcyA new bathtub - call a plumberDrogi prąd? Wcale nie będzie lepiej, ale wystarczy tylkoNawadnianie przydomowych ogrodówTemat dnia - meble na event5 Największych Błędów Na Drodze Aby dostać kosmetyki, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.Naklejki reklamowe i inne materiały drukowane - druk i poligrafiaNa co zwrócić uwagę przy wyborze fachowca?Boisz się wizyty u stomatologa? Nie ma powodów do obawWspaniały sposób na to jak rozwodzić sięGdy boli ząb - pomoc dentystycznaOgólnie o tradycjcach kulinarnychPoradnik pacjenta - dobry stomatolog ZabrzeCo warto wiedzieć o ogrzewaniu?Building brighter future - electricityKwestia wynajmu autokaruJak Cię widzą, tak Cię piszą. O medycynie plastycznejNowoczesne sposoby jak znaleźć dobrego prawnika w każdych warunkachPostaw na relaks w ogrodowym wydaniuNawadnianie kolorowych ogrodówAbout plumber serviceDobre strony internetowe i nie tylkoSkomplikowane przepisy- coś dla radcy prawnegoKomu przyda się oprogramowanie za zamówienie?Cała Prawda O Tym Jak szkolić z bhp we Wrocławiu (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Zimowy taras - jak go ogrzać?Oto 8 Powodów Dla Których Powinieneś Pomyśleć O Tym Jak znaleźć dobrego prawnikaGdzie wypożyczyć samochód?Czy ktoś potrzebuje taksówekPlumbing systems - how to fix them?


Kelly's Bar (Cobh, Irlandia) - opinie - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Cobh Heritage Centre -The Queenstown Story\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Kelly's Bar\nAtrakcje w pobliżu obiektu Kelly's Bar\nKelly's Bar opinie, Cobh\nNr 1 wśród 6 Lokale czynne w nocy w lokalizacji Cobh\nTeraz otwarte: 10:00 - 01:30\n19 Roger Casement Square, Cobh, Irlandia\nOtwarte dzisiaj: 10:00 - 01:30\nGodziny otwarcia w dniu dzisiejszym: 10:00 - 01:30\n+353 86 601 5954\nZatrzymałem się na kufel piwa. Mieli muzykę na żywo gra co było dobre. Pub nie było zbyt tłoczno. Obsługa była przyjazna i szybka\nTo kufel piwa razem\nMały irlandzki pub w pobliżu doki dla statków wycieczkowych. Świetny pub doświadczenie jeśli nigdy nie byłem w jednym. Miał kufel Beamish Stout co jest parzona lokalnie. Bardzo dobre i nie za gorzkie. Barman pozwoliło mi zachować kufel piwa jako pamiątkę. Bardzo przyjazne miejsce.\nByliśmy tu na statku i po przechadzając się po tym pięknym mieście i odwiedziliśmy kilka muzeów i wspaniałe katedry, wstrzymane na wodnymi w przyjemny i przyjazny bar. Obsługa była sprawna, szybka i przyjazna. Mieli muzykę na żywo, co było doskonałe, a nawet jeden z mieszkańców...zaśpiewała kilka piosenek. Bardzo dobrze wyglądał po piwo i cydr i whisky do wyboru, jeśli to jest twoje bezcłówce! Serwują również wspaniała kawa. Łatwy do znalezienia, prawie naprzeciwko wyjścia do nabrzeża gdzie przystań statków wycieczkowych.Więcej\nPub naprzeciwko ostatnim przystankiem na Titanic\nIstnieje wiele pubów w Irlandii, po prostu brakowało z 7000 . Ta była ciepła atmosfera, a w piątek wczesnym wieczorem był odwiedzany przez masz złote przeboje. rozmowy szybko rosnąca wokół rugby i przystań rybacka. Obsługa była doskonała i z widokiem na morze po drugiej stronie...ulicy. Powiedziano nam, że później w godzinach wieczornych w wieku od klientów spada dramatycznie.Więcej\nTo obowiązkowa pozycja w Cobh\nJest to bar warto odwiedzić, gdy w Cobh. Dobrze prowadzony przez Tom Kelly i jego pracowników. Bardzo przyjazny i należy podczas międzynarodowego Super Star Billy jest gra.\nNie pukają L nasz z Kelly's\nOdwiedziliśmy podczas bank Holiday. Na ścianach przyjaźni ludzie i muzyka na żywo. Franciscan dobrze piwo beczkowe i wielu innych piw. Zawsze wydaje się być pełne i przyjazny, bym jeszcze raz i polecam go innym.\nNajlepszy lokalny bar!\nByłem tam z grupą 6 podczas wakacji. Absolutnie zakochałem się w tym miejscu! Byliśmy tylko powinno się pić, ale jak dowiedzieliśmy się na wakacje, gdy jesteś dobrze się bawili, nie zostawiaj! wyjazdu (wiele godzin później ze wspaniałymi wspomnieniami i kilka t-shirtów (moje siostry imienia Kelly)....Nie czuje się turystów i można powiedzieć, że były z mieszkańcami, którzy są tam każdego dnia. Barman był świetny, a nawet wyjaśniliśmy mu wszystkie porty morskie mapy i nawet więcej faktów o Titanic ponieważ mieliśmy po prostu muzeum. Jeden z naszych ulubionych barów w całej naszej podróży! Świetne drinki, wspaniałych ludzi i musisz koniecznie odwiedzić podczas pobytu w tym mieście!Więcej\nŚwietne małe tradycyjny irlandzki pub. Świetne piwo i muzyka i jedne z najlepszych irlandzkiej kawy. konieczność, jeśli wizyta Cobh. Będziemy z powrotem\nRednal, Wielka Brytania\nWspaniały mały pub\nGenialna atmosfera, obsługa baru bardzo przyjazny - z przyjemnością polecam miejsc, gdzie można coś zjeść, uroczy pub. Zdecydowanie polecam.\nZadzwoniliśmy na 1 drinka, ale podobało nam się, że wiele zatrzymaliśmy się na 4 napoje i następnie wrócił później na szybkie kufel piwa przed pociąg do Cork. bardzo mile widziani i duży wybór piwa. Atmosfera była super, jeśli jesteś w Cobh polecam zadzwonić w\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Kelly's Bar.


Mistrzowskie spotkanie z Kajetanem Kajetanowiczem w Brwinowie - Obiektywna Gazeta Internetowa > Region > Powiat pruszkowski > Brwinów\nMistrzowskie spotkanie z Kajetanem Kajetanowiczem w Brwinowie\nKamil Kubacki 2016-06-20\nZapewne niewielu z naszych czytelników wie, że pasy uratowały życie Kajetana Kajetanowiczna podczas jego pierwszego rajdu. W miniony piątek sam mistrz podczas brwinowskiego PIT-STOP’u przekazywał informację jak poprawnie zapinać pasy. Towarzyszyli mu w tym eksperci Krajowego Centrum Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, którzy przeprowadzali inspekcje zapiętych pasów i zamontowanych fotelików. Każde podróżujące dziecko, niezależnie od wyników inspekcji otrzymało niespodziankę.\n- Są przynajmniej 3 powody, dla których po raz trzeci aktywnie uczestniczę w kampanii. Pasy uratowały mi życie - przyznaje Kajetan Kajetanowicz. - Zdaję sobie sprawę z tego, jak ważne jest zapinanie pasów i ich sposób zapięcia. Ważny jest kontakt z ludźmi, większość się cieszy, że może się czegoś nauczyć, że mogą poprawić swoje bezpieczeństwo- to i mi daje radość. Czuję, że to jest potrzebne.\nNiestety wyniki inspekcji są niepokojące i jak się okazuje, nawet nam nie udało się uniknąć błędów w montażu fotelika samochodowego. Podczas podsumowania zeszłorocznej kampanii oszacowano, że średnio jedynie około 30% osób prawidłowo korzysta z pasów bezpieczeństwa i zagłówków. Podobnie złe wyniki uzyskano w obserwacjach użytkowania fotelików ochronnych, gdzie w blisko 70% inspekcji odnotowano nieprawidłowości. Także fakt wystąpienia aż 30% błędów najwyższego ryzyka, które w wypadkach drogowych mogą przekładać się na większą liczbę ofiar śmiertelnych, pokazał dużą skalę problemu.\nJuż w najbliższych dniach na łamach naszego portalu przekażemy Państwu najważniejsze informacje dotyczące prawidłowego zapinania pasów i ustawiania nagłówków, oraz przewozu dzieci w fotelikach. Ogłosimy również konkurs, w którym do wygrania będą specjalnie przekazane dla naszych czytelników nagrody z autografem Kajetana Kajetanowicza!\nZobacz galerię: Mistrzowski spotkanie z Kajetanem Kajetanowiczem w Brwinowie


Dietoland: Sarai Walker stworzyła „Fight Club” w wersji kobiecej | Magazyn HIRO\nStrona główna art Dietoland: Sarai Walker stworzyła „Fight Club” w wersji kobiecej\nDietoland: Sarai Walker stworzyła „Fight Club” w wersji kobiecej\nPlum Kettle, asystentka w redakcji popularnego pisma dla nastolatek, odlicza dni do operacji zmniejszenia żołądka. Wtedy z jej otyłego ciała uwolni się wreszcie prawdziwe szczupłe „ja” – Alicia. Alicia zrobi wszystko to, czego Plum nigdy nie mogła: będzie żyć naprawdę. Nieoczekiwanie kobieta otrzymuje dziwną propozycję: dostanie pieniądze na operację w zamian za wykonanie kilku zadań… Przed Wami fragment książki Dietoland, wydany nakładem wydawnictwa W.A.B.\nCzytaj również: Osobowość na talerzu – Kim są zwierzęta, które zjadamy?\nByła późna wiosna, koniec pachnącego szalonym, zielonym bzem maja, kiedy zorientowałam się, że śledzi mnie jakaś dziewczyna. Zakradła się do mojej świadomości niczym rozmyty obraz, który nagle się wyostrza. Dziwnie wyglądała: nosiła czarne glany z rozwiązanymi sznurówkami, a do tego zawsze rajstopy w jaskrawych owocowych odcieniach jak z torebki landrynek. Nie wiedziałam, czemu za mną chodzi. Gdziekolwiek poszłam, zawsze ktoś się na mnie gapił, ale to było coś innego. Dla tej dziewczyny stanowiłam nie przedmiot drwin, tylko zainteresowania. Obserwowała mnie, a potem zapisywała coś w czerwonym notesie na spirali.\nPo raz pierwszy zwróciłam na nią uwagę w kafejce. Tam właśnie zazwyczaj pracowałam; siadywałam z laptopem przy stoliku w głębi i odpowiadałam na wiadomości od nastolatek. „Kochana Kitty, zrobiły mi się rozstępy na piersiach, proszę, pomóż”. Nie było im końca i zazwyczaj spędzałam tam długie godziny, popijając kawę albo miętę i udzielając porad, do których udzielania nie miałam żadnych kwalifikacji. Przez trzy lata ta kawiarnia była całym moim światem. Nie potrafiłam pracować w domu, uwięziona w czterech ścianach, gdzie nic nie odrywało mnie od ciągłego refrenu: „Kochana Kitty, Kochana Kitty, proszę, pomóż”.\nKtóregoś popołudnia podniosłam głowę znad układanej właśnie wiadomości i zobaczyłam przy stoliku obok tę dziewczynę. Przytupywała niecierpliwie nogą w limonkowozielonych rajstopach, a zmiętą płócienną torbę rzuciła na krzesło naprzeciwko siebie. Zdałam sobie sprawę, że już ją widziałam. Rano siedziała na schodkach przed moim budynkiem. Miała długie ciemne włosy. Odwróciła się, żeby na mnie spojrzeć – dobrze to pamiętałam. Nasze oczy się spotkały. W następnych miesiącach, kiedy jej twarz zaczęła się pojawiać w prasie i w telewizji, często przypominałam sobie tamten moment – spojrzenie przez ramię, oczy błyszczące w grubych obwódkach czarnego eye-linera.\nGdy raz zwróciłam na nią uwagę, zaczęłam ją zauważać również w innych miejscach. Kiedy wychodziłam ze spotkania Strażników Wagi, opierała się o drzewo po drugiej stronie ulicy. W supermarkecie widziałam, jak czytała informacje o wartościach odżywczych na puszce fasoli. Chodziłam ciasnymi alejkami sklepu, przemierzałam kaniony kolorowych kartoników i puszek, a ona podążała za mną i gdy tylko się na nią oglądałam, wrzucała do koszyka pierwszy z brzegu artykuł (cynamon albo gaz do zapalniczek).\nPrzywykłam do tego, że ludzie się na mnie gapili, kiedy zajmowałam się swoimi sprawami, ale zawsze robili to z obrzydzeniem. Nie przyglądali mi się uważnie, jak ta dziewczyna. Zazwyczaj usiłowałam wtopić się w tłum, co nie było łatwe, lecz kiedy ona mnie obserwowała, czułam się, jakby ktoś ściągnął ze mnie kołdrę i pozbawił możliwości okrycia się, tak że trzęsłam się z zimna w samych majtkach.\nKtóregoś wieczoru, kiedy wracałam do domu, wyczułam za sobą jej obecność, więc odwróciłam się, żeby się z nią skonfrontować.\nDziewczyna wyjęła z uszu malutkie białe słuchawki.\n– Proszę? Możesz powtórzyć?\nNigdy dotąd nie słyszałam jej głosu. Spodziewałam się, że będzie wysoki i piskliwy, lecz ona mówiła z dużą pewnością siebie.\n– Czy ty mnie śledzisz? – powtórzyłam, tym razem już nie tak śmiało.\n– Czy ja cię ś l e d z ę? – Wydawała się rozbawiona. – Przepraszam, ale nie mam pojęcia, o czym ty mówisz.\nWyminęła mnie i ruszyła dalej chodnikiem, uważając na korzenie drzew, które przepchnęły się przez beton.\nPatrzyłam, jak odchodzi, nie zdając sobie jeszcze sprawy, kim była: posłańcem z innego świata, który miał wybudzić mnie ze snu.\nKiedy myślę o swoim ówczesnym życiu, tym d a w n y m, wyobrażam sobie, że spoglądam na nie z góry jak na zamkniętą w pudełku dioramę – oto moja okolica, a ja to ubrana na czarno figurka. Moja codzienność zamykała się w promieniu pięciu przecznic od domu i tak było już od lat: poruszałam się na linii pomiędzy mieszkaniem, kawiarnią a Strażnikami Wagi. Moją egzystencję wytyczały bardzo ciasne współrzędne i to mi odpowiadało. W tamtych czasach myślałam o sobie jak o pustym onturze, który czeka, aż coś go wypełni.\nZ zewnątrz, dla kogoś takiego jak ta dziewczyna, mogłam się wydawać smutna, ale wcale taka nie byłam. Codziennie zażywałam trzydzieści miligramów antydepresantu Y… Brałam go od ostatniego roku studiów. Przeżyłam wtedy incydent z pewnym chłopakiem. W tygodniach po Bożym Narodzeniu wpadłam w mroczną spiralę; cały czas przesiadywałam w bibliotece, udając, że się uczę. Biblioteka mieściła się na siódmym piętrze. Któregoś dnia stanęłam pod oknem i wyobraziłam sobie, że skaczę i ląduję na śniegu, gdzie upadek nie bolałby aż tak bardzo. Zobaczyła mnie jedna z bibliotekarek (dopiero później powiedziano mi, że płakałam) i wezwała uczelnianego lekarza. Wkrótce potem przepisano mi leki. Do Vermontu przyleciała moja matka. Razem z doktorem Willoughbym staruszkiem o siwych włosach, w kolorowych szkłach i z przebarwionym zębem) uznali, że powinnam chodzić na terapię i brać Y… Tabletki wyeliminowały smutek i zastąpiły go czymś innym – nie radością, raczej czymś w rodzaju stłumionego jednostajnego szumu słabego sygnału radiowego, którego nie dało się ani podkręcić, ani przyciszyć.\nMinęło wiele lat od zakończenia studiów i terapii. W tym czasie zdążyłam się przenieść do Nowego Jorku. Nadal jednak zażywałam Y… Mieszkałam przy Swann Street na Brooklynie, na drugim piętrze starej kamienicy. Mieszkanie było długie i wąskie, ciągnęło się na przestrzał przez cały budynek, miało polerowaną podłogę z jasnego drewna i wykuszowe okno, które wychodziło na ulicę. Takie lokum, i to w popularnej okolicy, zdecydowanie nie leżałoby w zasięgu moich możliwości finansowych, ale właścicielem był kuzyn matki, Jeremy, który obniżył dla mnie czynsz. Pozwoliłby mi tam mieszkać i za darmo, gdyby matka nie wtrąciła się z żądaniem, żebym coś mu płaciła, lecz i wtedy wyznaczył niewielką kwotę. Jeremy pracował jako reporter w „Wall Street Journal”. Po śmierci żony rozpaczliwie chciał się wynieść z Nowego Jorku, a zwłaszcza z Brooklynu, bo ta dzielnica kojarzyła mu się z jego stratą. Redakcja wysłała go najpierw do Buenos Aires, a potem do Kairu. Apartament miał dwie sypialnie i Jeremy zostawił w jednej z nich swoje rzeczy, ale nie zapowiadało się, żeby kiedykolwiek miał zamiar po nie wrócić.\nW mieszkaniu na Swann Street nieczęsto pojawiali się goście. Raz na rok przyjeżdżała w odwiedziny matka. Czasami wpadała też z wizytą moja przyjaciółka Carmen, choć przeważnie widywałam się z nią w kawiarni. Po rozpoczęciu swojego prawdziwego życia zamierzałam zdobyć więcej przyjaciół, urządzać proszone kolacje i częściej zapraszać ludzi na noc, ale w tamtych czasach nie żyłam jeszcze naprawdę.\nKiedy dzień po konfrontacji z tamtą dziewczyną wyszłam na ulicę, rozejrzałam się w obie strony, lecz nigdzie jej nie zobaczyłam. Ruszyłam, szczęśliwa, że nikt za mną nie idzie. Czekał mnie dzień pracy w kawiarni, ale najpierw wybierałam się na spotkanie Strażników Wagi, dokąd miałam zamiar dotrzeć okrężną drogą, żeby uniknąć chłopaków sterczących na rogu mojej ulicy, którzy często wołali za mną różne nieprzyjemne rzeczy.\nSpotkania Strażników Wagi odbywały się w pomieszczeniu pod kościołem przy Drugiej Ulicy. Szary jak kamień kościółek mieścił się pomiędzy pralnią chemiczną a siłownią. Jego witrażowe okno miało kształt stokrotki. Weszłam do środka i ruszyłam spiralnymi schodami do piwnicy, gdzie przy drzwiach powitała mnie ta sama co zawsze kobieta z podkładką na notatki w ręce.\n– Dzień dobry, Plum – powiedziała i skierowała mnie na wagę. – Sto trzydzieści siedem i pół – szepnęła, a ja się ucieszyłam, że ważę o kilogram mniej niż w zeszłym tygodniu.\nPrzy stoliku pod drzwiami wpisałam się na listę i odebrałam przepisy na ten tydzień, spiesząc się, żeby wyjść przed rozpoczęciem spotkania. Zapisałam się do Strażników Wagi lata temu i nie musiałam uczestniczyć w tych sesjach; nawet gdybym nigdy więcej nie wzięła w nich udziału, i tak na łożu śmierci potrafiłabym wyrecytować wszystkie zasady programu.\nNa te poranne spotkania przychodziły tylko kobiety; większość z nich była nieco starsza ode mnie. Podrzucały na kolanach niemowlęta albo kilkuletnie dzieci. Były kluchowate po przebytych ciążach, ale nie otyłe. W ich towarzystwie czułam się o wiele większa – i o wiele młodsza. Miałam prawie trzydzieści lat, ale odnosiłam wrażenie, że w porównaniu z nimi jestem jedną z nastolatek, które pisały do Kitty. Otoczona kobietami prowadzącymi dorosłe życie, takie, jakie według mnie również powinnam prowadzić, czułam się zawieszona w czasie, niczym jakieś stworzenie pływające w słoiku z formaliną.\nWeszłam z powrotem po schodach, chowając do torby na laptopa przepisy wydrukowane na grubym papierze. Miałam w domu ponad tysiąc przepisów z diety punktowej, które układałam według kategorii: przekąski, dania główne, desery i tak dalej. Po wypróbowaniu dania oceniałam je na odwrocie kartki. Pięć gwiazdek oznaczało najwyższą notę.\nStarałam się być dobrym Strażnikiem Wagi, ale nie było to łatwe. Każdy dzień zaczynałam od właściwego śniadania i przekąsek, ale czasem ogarniało mnie takie łaknienie, że ręce mi drżały i nie mogłam się na niczym skoncentrować. Wtedy zjadałam coś, czego nie powinnam. Nie mogłam znieść głodu. Głodna czułam się tak, jakbym umierała.\nPonieważ nie byłam w stanie przestrzegać diety, chciałam zrezygnować ze Strażników Wagi i zafundować sobie operację odchudzającą. Zaplanowano ją na październik, do tego czasu zostało niewiele ponad cztery miesiące. Cieszyłam się, ale też przerażała mnie myśl, że moje organy zostaną pocięte i poprzekładane i że może się to skończyć różnymi komplikacjami. Operacja miała sprawić, że mój żołądek skurczy się do wielkości orzecha włoskiego; do końca życia mogłabym jeść nie więcej niż kilka łyżek pożywienia dziennie. To było w tym wszystkim najgorsze. Najwspanialsze zaś było to, że miałam tracić od pięciu do dziesięciu kilogramów miesięcznie. W ciągu roku mogłabym schudnąć ponad dziewięćdziesiąt kilo, ale nie zamierzałam posuwać się aż tak daleko. Chciałam ważyć mniej więcej pięćdziesiąt sześć kilogramów, to by mi w zupełności wystarczyło.\nKiedy wyszłam z ciemnego kościoła, mrugając w słońcu, spodziewałam się zobaczyć pod drzewem tamtą dziewczynę, ale nie było jej tam. Pospiesznie przecięłam ulicę. Nie chciałam przechodzić pod oknami siłowni, przez które mogliby się na mnie gapić zadowoleni z siebie czciciele rowerka stacjonarnego.\nDo tej pory dziewczyna jeszcze się nie pojawiła, więc uznałam, że udało mi się ją odstraszyć, ale kiedy dotarłam do kawiarni, już tam siedziała. Zamiast mnie śledzić, zaczaiła się na mnie. Może chciała zbić moje zarzuty argumentem, że to ja ją śledzę.\nGdy mijałam jej stolik, gryzła skuwkę długopisu, udając zamyślenie. Zignorowałam ją i położyłam torbę z laptopem na tym samym stoliku co zawsze. Wiedziałam, że trudno będzie mi się skoncentrować, kiedy ona siedzi tuż obok mnie, ale zalogowałam się na konto, ściągnęłam nowe wiadomości i otworzyłam pierwszą z nich.\nTemat: przyrodni brat\nmam ponad 14 lat. Mam nadzieję, ze mi pomożesz. W zeszłym roku moja mama wyszła za faceta, który ma na imię Larry. Mój prawdziwy tata nie żyje. Larry ma dwóch synów to moi przyrodni bracia, Evan i Troy. Strasznie się boje i nie wiem co robić. Wiele razy budzilam się w środku nocy a Troy był w moim pokoju i patrzyl jak śpię. Jak widzi, że się obudziłam to wychodzi. Ma 19 lat. Nie jestem pewna, ale chyba też mnie dotyka. Ktoregoś dnia wszedł do łazienki, kiedy brałam prysznic i zobaczył mnie nago. Powiedział, że mam fajne cycki. Powiedziałam o tym mamie ale ona mówi, że zmyślam żeby rozwiodła się z Larrym (bo go nie znosze). Co mam robić?\nLuAnne z Ohio\nLuAnne była moją pierwszą korespondentką tego dnia, więc nie zdążyłam jeszcze rozruszać szarych komórek. Wyjrzałam za okno, żeby nie czuć presji migającego kursora, i zaczęłam układać w głowie odpowiedź. Kochana LuAnne, bardzo mi przykro, że Twoja mama Ci nie wierzy. Nie zasługuje na miano matki. Mamy czytelniczek Kitty często przedkładały mężczyzn nad córki; tęsknota za romansem przeważała w nich nad instynktem opiekuńczym wobec dzieci. Kusiło mnie, żeby poprosić LuAnne o numer telefonu do jej matki, żebym mogła do niej zadzwonić i powiedzieć, że jest okropnym człowiekiem. Cieszę się, że zwróciłaś się do mnie o pomoc. Jak najszybciej skontaktuj się ze szkolnym psychologiem. On lub ona pomogą Ci rozwiązać ten problem. Nie, to nie wystarczy. LuAnne zasługiwała na coś więcej, nie mogłam zwyczajnie odesłać jej do kogoś innego.\nKątem oka cały czas obserwując tamtą dziwną dziewczynę, która nie dawała o sobie zapomnieć, jak jakiś malutki robak, położyłam dłonie na klawiaturze i zaczęłam pisać, wcielając się w Kitty:\nRe: przyrodni brat\nJestem w *ogromnym* szoku, że Twoja mama Ci nie wierzy. Ja wierzę! Na Twoim miejscu na pewno zaczęłabym zamykać na noc drzwi do swojego pokoju. Jeśli nie ma w nich zamka, to przystawiaj pod nie krzesło albo inny mebel i połóż na wierzchu trochę książek lub coś ciężkiego. Jeśli Troy mimo to zdoła się dostać do Twojego pokoju, zacznij krzyczeć ze wszystkich sił. Nie zaszkodzi też, jeśli nocą będziesz trzymać przy sobie kij bejsbolowy albo coś podobnego. Masz telefon komórkowy? Jeśli tak, w razie takiej sytuacji zadzwoń pod numer alarmowy 112.\nW drugiej kolejności opowiedz o wszystkim jakiejś zaufanej dorosłej osobie (mamie najlepszej przyjaciółki albo ulubionej nauczycielce), a ona Ci pomoże. Jeśli nie masz nikogo, kto zgodziłby się pomóc, będziesz musiała skontaktować się z policją. Czy wiesz, gdzie mieści się posterunek w Twoim mieście? Możesz tam pójść i wytłumaczyć komuś, co się dzieje. Powiedz, że chcesz rozmawiać z kobietą.\nCieszę się, że się do mnie zwróciłaś, LuAnne. Mam nadzieję, że ten mail doda Ci odwagi.\nPrzejrzałam odpowiedź i wysłałam. Postaram się nie myśleć już o LuAnne, o drzwiach jej sypialni zablokowanych krzesłem, o przyrodnim bracie wsuwającym się pod jej kołdrę i skazującym ją na lata terapii albo i czegoś gorszego. Musiałam o niej zapomnieć, a internet bardzo ułatwiał mi sprawę – pozwalał zwyczajnie wykasować, wyłączyć człowieka. Każdej dziewczynie odpisywałam tylko raz, a jeśli znowu przysyłała mi wiadomość, zazwyczaj ją ignorowałam. Codziennie dostawałam tyle maili, że nie miałam czasu wdawać się w korespondencyjną znajomość. Aby przeżyć w tym zawodzie, musiałam wyrobić w sobie nieczułość lekarza ostrego dyżuru.\nMoją skrzynkę wypełniały setki wiadomości. Zanim się nimi zajęłam, chciałam zamówić lunch – jak zwykle niskotłuszczowy hummus z kiełkami na chlebie owsianym (300 punktów w diecie Strażników Wagi) – ale przy kasie stała właśnie ta dziewczyna, płaciła za koktajl owocowy. Carmen obsłużyła ją, nie wiedząc, że łączy nas niewidzialna smycz: dokąd szłam ja, tam podążała i ona.\nKafejka Carmen wyglądała jak kuchnia w stylu lat pięćdziesiątych. Miała turkusowe ściany, a na półkach stały stare jadeitowe filiżanki do herbaty. Przednia ściana była całkowicie przeszklona i roztaczał się z niej widok na Violet Avenue, po której niczym w żywym malowidle poruszali się ludzie i samochody. Od czasu do czasu Carmen potrzebowała pomocy, a wtedy stawałam za kontuarem albo zjawiałam się przed świtem, żeby piec dla niej babeczki lub ciasto bananowe. Pomimo wiążących się z tym pokus uwielbiałam robić wypieki, ale niezbyt często sobie na to pozwalałam.\nCarmen poznałam na studiach. Byłyśmy wtedy tylko znajomymi, ale w Nowym Jorku znowu nawiązałyśmy kontakt. Carmen pozwoliła mi urządzić sobie biuro w jej kawiarni. Nasza relacja wychodziła też poza kafejkę – dzwoniłyśmy do siebie i od czasu do czasu razem gdzieś wychodziłyśmy. Byłyśmy więc przyjaciółkami, ale teraz, kiedy Carmen zaszła w ciążę, obawiałam się, że sytuacja się zmieni.\nDziewczyna wróciła z koktajlem do stolika i usiadła. Nie pisała nic w notesie, który leżał przed nią zamknięty. Zamiast tego ze znudzoną miną obracała srebrne pierścionki, które nosiła na wszystkich palcach. Już jej nie interesowałam.\nCzy naprawdę mnie śledziła? Kiedy się z nią skonfrontowałam, wydawała się szczerze zdziwiona. Nie miałam też pojęcia, czemu miałaby za mną chodzić, chyba że to Kitty kazała jej mnie szpiegować, żeby mieć pewność, że nie zaniedbuję pracy. Dziewczyna nie wyglądała co prawda na osobę, która pracowałaby dla Kitty, ale z drugiej strony ja też nie.\nTemat: duży kłopot\nTo zabrzmi dziwnie, ale lubię ciąć się żyletką po piersiach. Zaczęłam to robić w zeszłym miesiącu, sama nie wiem czemu. Lubię przeciągać sobie żyletką wokół sutków i patrzeć, jak krew przesącza się przez biustonosz. To krępujący temat i nie mam nikogo, do kogo mogłabym się z tym zwrócić. Nie znoszę swoich piersi, więc nie przeszkadza mi, że będę miała na nich blizny. Są małe i nierówne. Oglądałam strony z pornografią i wiem, że nie wyglądam normalnie, ale muszę przestać się ciąć, bo kiedyś wykrwawię się na śmierć albo dostanę infekcji. Proszę, pomóż mi. Nie umiem przestać. Wiem, że to dziwne, ale robi mi się wtedy lepiej. Czuję ból, ale też przyjemność.\nTwoja przyjaciółka Ashli (17 lat)\nŻyleciara. Poczułam przelotne ukłucie smutku na myśl, że dziewczyny z tak poważnymi problemami szukają pomocy u jakiejś redaktorki magazynu, choć gdyby tego nie robiły, nie miałabym pracy. Przejrzałam swoje pliki i skopiowałam standardową odpowiedź na ten temat, dodając kilka osobistych szczegółów.\nRe: duży kłopot\nbardzo mnie martwi, że się tniesz. Wiele dziewcząt to robi, więc nie powinnaś myśleć, że jesteś dziwna, ale jako Twoja przyjaciółka proszę, żebyś natychmiast tego zaprzestała. Nie mam uprawnień, aby udzielać Ci porad w takiej sprawie, ale pod tą wiadomością zamieszczam adres strony, na której znajdziesz wiele informacji i numerów kontaktowych, pod którymi możesz uzyskać profesjonalną pomoc w Twojej okolicy.\nDrugi akapit miał dotyczyć piersi i pornografii. Przejrzałam swoje pliki: Moje Dokumenty/Kitty/Piersi/Porno.\nWiele z nas ma piersi, które nie są identyczne. Pamiętaj, proszę, że kobiety w materiałach pornograficznych nie wyglądają normalnie. To T y jesteś normalna!\nNa pocieszenie mogłabym dodać, że sama też nie odważyłabym się pokazać nikomu swoich piersi, których sutki skierowane były do podłogi. Nie chciałam ich odsłaniać nawet u lekarza, choć kiedy leżałam na kozetce, nie było tak źle; ich ohyda ujawniała się w pełni dopiero na stojąco. Ale nie mogłam powiedzieć tego Ashli, ponieważ musiałam udawać Kitty, której idealnie symetryczne piersi – nie miałam co do tego wątpliwości – zawsze stały na baczność.\nWiadomości, na które odpowiadałam tego popołudnia, należały przeważnie do typowych kategorii (dieta, chłopcy, żyletki oraz ich rozmaite zastosowania). Była też seria skarg od kanadyjskich czytelniczek magazynu (Droga Taniu, nie popadajmy w paranoję. Kiedy napisałam, że Quebec to kraj, była to zwykła pomyłka, nie zrobiłam tego z premedytacją). Pojawiło się także kilka trudniejszych spraw (Kochana Kitty, czy kiedykolwiek fantazjowałaś, że ktoś Cię gwałci?), ale nic, z czym nie mogłabym sobie poradzić. Nieważne jednak, jak szybko odpowiadałam na maile, w ich miejsce natychmiast pojawiały się nowe. Rzadko więc doświadczałam satysfakcji płynącej z dobrze wykonanego zadania. Dziewczyny w odległych krajach borykały się z problemem zaszywania genitaliów, jakby były faszerowanymi indykami na Święto Dziękczynienia, ale czytelniczki Kitty miały własne kłopoty ( Jeśli Matt do mnie nie zadzwoni, to UMRĘ). Nie byłam zbyt dobra w kwestiach sercowych.\nBłagalnym listom nie było końca. Napływały z centrum kraju, z północy i południa, ze wschodu i zachodu. Wyglądało na to, że każdy skrawek amerykańskiej ziemi był przesiąknięty łzami niezliczonych dziewcząt. Napisawszy maila z objaśnieniem różnicy pomiędzy sromem a pochwą (Pochwa to kanał prowadzący do szyjki macicy. Stanowi ujście dla krwi miesięcznej. Podsumowując: nie, nie da się ogolić pochwy. Nie ma w niej włosów!), podniosłam głowę i zorientowałam się, że dziewczyna już poszła. Z ulgą otworzyłam kolejną wiadomość, nie robiąc sobie nadziei, że będzie to coś ciekawego albo przynajmniej coś, co przywróci mi wiarę w nastolatki (Co wieczór po kolacji idę do łazienki i wymiotuję). Zanim zdążyłam popaść w czarną rozpacz, co zwykle następowało około trzeciej po południu, Carmen zaskoczyła mnie, przynosząc filiżankę czarnej kawy (BEZ OGRANICZEŃ) oraz ciasteczko owsiane (195 punktów).\nMiała na sobie ciążowy top w pastelowym kolorze; jej ogromny brzuch był okrągły jak wielkanocne jajo. Usiadła naprzeciwko mnie, wypuszczając głośno powietrze i przesuwając ręką po obciętych na krótko czarnych włosach.\n– No dalej, przeczytaj mi coś.\nListy do Kitty miały dla niej nieodparty urok prasowych relacji z wypadków samochodowych.\nSpojrzałam na ekran komputera.\n– „Kochana Kitty, czy seks z własnym ojcem to zawsze coś złego?”.\n– Zmyślasz. Przynajmniej mam szczerą nadzieję! – powiedziała Carmen, czekając jednak niepewnie na mój znak.\nKiedy się roześmiałam, ona również parsknęła śmiechem. Poczułam się podle, jakbym była psycholożką kpiącą ze swoich pacjentów. Carmen potarła brzuch, po czym stwierdziła:\n– Kiedyś chcieliśmy mieć dziewczynkę, ale teraz nie jestem tego taka pewna. Napędziłaś mi stracha. Dziewczyny są u p i o r n e.\n– Ale nie na pierwszy rzut oka – odparłam. – Tylko jak zajrzysz pod powierzchnię.\n– To mnie właśnie najbardziej przeraża.\nSkoro już rozmawiałam z Carmen, postanowiłam zapytać ją o tę dziwną dziewczynę. Do tej pory o niej nie wspominałam; nie chciałam wyjść na paranoiczkę.\n– Zwróciłaś uwagę na tę dziewczynę, która tu siedziała? – spytałam, wskazując puste krzesło.\n– Tę z mocnym makijażem? Ostatnio często tu zagląda. A co, robiła ci problemy?\n– Wydaje się trochę dziwna, nie sądzisz?\nCarmen wzruszyła ramionami.\n– Niespecjalnie. Sama widziałaś, jacy ludzie tu przychodzą.\nPrzerwała i miałam nadzieję, że przypomina sobie coś istotnego na temat tej dziewczyny. Zamiast tego spytała, czy mogłabym w przyszłym tygodniu ją zastąpić, bo ma wizytę u lekarza. Zawahałam się. Starałam się przestrzegać diety. Kiedy siedziałam przy swoim stoliku, nie było tak źle, o ile odsunęłam od siebie otaczające mnie widoki oraz zapachy i trzymałam się kawy albo herbaty. Ale kiedy stałam za kasą, rzecz miała się zupełnie inaczej.\n– Jasne – zgodziłam się.\nZdarzały się dni, kiedy nie zamieniałam ani słowa z nikim poza Carmen. Były to tylko banalne pogawędki, lecz czasami to właśnie one ratowały mnie przed szaleństwem. I za to miałam u Carmen dług.\nOna wróciła do pracy, a ja, ponieważ byłam grzeczną dziewczynką, uszczknęłam tylko mały kęs owsianego ciasteczka. Widząc to, dwie nastolatki przy sąsiednim stoliku parsknęły śmiechem. Odłożyłam ciastko i postanowiłam pospieszyć się z pracą, żeby już stamtąd wyjść. Najlepszym sposobem był skok na główkę w odmęty wiadomości, poruszanie się między nimi jak w mroku, poddanie się prądom i pozwalanie, żeby ich treść zwyczajnie po mnie spływała.\nDlaczego wszystkie modelki w waszym czasopiśmie to takie szczapy niektóre laski to mają farta a ja zawsze będę grubasem z wielką dupą tak mi powiedział po lekcjach ale i tak mi się podoba i wiem że to nienormalne bo podle mnie traktuje i chcemy się z koleżanką pozbyć tych obleśnych czerwonych plamek na ramionach pomóż mi proszę bo moje nogi wyglądają w kostiumie kąpielowym strasznie grubo więc może powinnam się wypisać z drużyny pływackiej i co mam zrobić jak nikt mnie nie zaprosi na tańce bo zaprosił mnie mój cioteczny brat ale czy to jest kazirodztwo czy nie każdy chłopak lubi laski z rudymi włosami łonowymi nie są seksi cycusie powiedział mi nauczyciel od historii jak założyłam tę fioletową koszulę więc to zbok i teraz się boję że na wakacjach przytyję co mam robić jak nie stać mnie na operację nosa bo z takim kulfonem żaden facet nigdy na mnie nie poleci na sto procent nie rozumiem jak ty możesz w nocy spać ty pojebana dziwko ale czemu on mi tak powiedział przecież wcale nie jestem dziwką więc nie rozumiem czemu mama nie pozwala mi używać tamponów bo mówiłam jej że nawet jak użyję to i tak będę dziewicą możesz do niej napisać w moim imieniu i uprawiałam seks z moim chłopakiem bo on mnie zmusił ale potem powiedział że przeprasza więc czy to był gwałt bo ja go nadal kocham ale sama już nie wiem czemu za każdym razem jak maluję się czerwoną szminką to plami mi zęby.\nI na koniec jeszcze jedna wiadomość od kogoś odsiadującego wyrok w więzieniu: Lubię się onanizować przy Twoich zdjęciach. Przesłałabyś mi swoje majtki?\nW domu czekała na mnie przesyłka. Usiadłam na łóżku, nawet nie wyplątawszy się z pasków torebki i torby na laptopa, po czym rozdarłam pękatą brązową paczkę. W środku znajdowała się popelinowa szmizjerka do kolan, biała z fioletowym obszyciem. Była nawet ładniejsza niż na zdjęciach w katalogu.\nW kącie pokoju stało wielkie lustro w miedzianej oprawie. Zazwyczaj zakrywałam je białym prześcieradłem, ale teraz ściągnęłam płótno na bok, żeby móc się obejrzeć, przykładając do siebie sukienkę i wyobrażając sobie, jak będzie na mnie leżeć, kiedy już się w nią zmieszczę. Potem odłożyłam ją do szafy, do reszty zbyt małych ubrań.\nMoje zwykłe ciuchy, te, które nosiłam na co dzień, leżały zmięte w komodzie albo walały się po podłodze. Powyciągane i bezkształtne, z kilometrami elastycznej gumy, nie były ani modne, ani niemodne; istniały poza trendami. Zawsze ubierałam się na czarno i rzadko odstępowałam od swojego uniformu, który składał się ze spódnicy do kostek i bawełnianej bluzki z długimi rękawami. Nosiłam to nawet latem. Włosy też miałam prawie czarne. Od lat modelowałam je na lśniącego pazia, który sięgał mi do brody, z prostą grzywką przecinającą czoło. Podobała mi się ta fryzura, ale przez nią moja głowa wyglądała jak piłeczka, którą można by odkręcić od krągłego ciała, tak jak odkręca się nakrętkę z flakonika perfum.\nW szafie z kolei nie było nic czarnego, tylko kolory i jasność. Od miesięcy kupowałam ubrania, które zamierzałam nosić po operacji. Paczki przychodziły dwa albo trzy razy na tydzień – lawendowe i pomarańczowe bluzki, spódnice ołówkowe, sukienki, przeróżne paski (nigdy ich nie nosiłam). Nie kupowałam tych rzeczy bezpośrednio: gdy ktoś o moich gabarytach wchodził do zwykłego sklepu, ludzie zaczynali się gapić. Zrobiłam to tylko raz, kiedy zobaczyłam na wystawie sukienkę, której nie potrafiłam się oprzeć. Weszłam do środka, zapłaciłam i poprosiłam, żeby zapakowano ją na prezent, jakby była przeznaczona dla kogoś innego.\nNikt nie wiedział o tych ubraniach, nawet Carmen i moja matka. Carmen nie miała też pojęcia o operacji. Matka – owszem, i była temu przeciwna. Bała się komplikacji. Wysyłała mi artykuły na temat niebezpieczeństw związanych z takim zabiegiem, wśród nich tragiczną historię osieroconych dzieci, których matka zmarła w następstwie operacji odchudzającej.\n– Przecież ja nie mam dzieci – powiedziałam przez telefon, nie chcąc uznać jej argumentów.\n– Nie w tym rzecz – odparła matka. – Nie pomyślałaś o mnie?\n„Przecież tu nie chodzi o ciebie” – miałam ochotę powiedzieć i od tamtej pory odmawiałam dyskusji na ten temat.\nPoprzekładałam i uporządkowałam ubrania, po czym zamknęłam szafę. Wiedziałam, że kupowanie rzeczy, których nie jestem w stanie przymierzyć, to głupota. Może wcale nie będą na mnie pasować, nawet jak schudnę. Ale i tak je kupowałam. Musiałam mieć możliwość otworzenia szafy i patrzenia na te ciuchy, musiałam wiedzieć, że tym razem będzie inaczej. Teraz zmiana była gwarantowana. Prawdziwa ja, kobieta, którą powinnam być, znalazła się w moim zasięgu. Złapałam ją jak rybę na haczyk i wkrótce zwinę żyłkę. Tym razem mi nie ucieknie.\nZadzwoniła Carmen z pytaniem, czy mam ochotę wybrać się z nią i jej koleżanką na pizzę, ale przy mojej diecie nie lubiłam jadać w restauracjach, więc odmówiłam. Zrobiłam sobie lazanie z przepisu ze Strażników Wagi, z mielonym indykiem zamiast wołowiny, beztłuszczowym serem i pastą z pełnego zboża. Kiedy je piekłam, pachniały jak prawdziwe lazanie, ale wcale tak nie smakowały. Dałam im trzy gwiazdki. Zjadłam małą porcję (230) z zieloną sałatą (150), a resztę pokroiłam na kwadraty i schowałam do zamrażalnika. Ręce nadal trochę mi się trzęsły z głodu, ale obiecałam sobie, że będę grzeczna i na tym poprzestanę.\nPrzebrałam się w szlafrok i umyłam zęby, po czym zażyłam różową pigułkę z buteleczki – codzienną dawkę Y… Był to mój wieczorny rytuał, jak odmawianie modlitwy. Dopijając szklankę wody, podeszłam do okna w salonie, odsunęłam zasłonę i wyjrzałam, żeby sprawdzić, czy tamta dziewczyna nie siedzi na schodkach, słuchając muzyki, ale jej nie było.\nJeśli zaciekawił Was fragment książki, zapraszamy na stronę wydawnictwa W.A.B. po więcej informacji.


C-146A operował z autostrady na Łotwie - Altair Agencja Lotnicza\nC-146A operował z autostrady na Łotwie\nLotnictwo wojskowe, Ćwiczenia, Wojska specjalne, 12 maja 2022\nW nocy z 10 na 11 maja 2022 samolot USAF C-146A Wolfhound wylądował i wystartował korzystając z autostrady A9 na zachodniej Łotwie w pobliżu miejscowości Biksti. Była to pierwsza taka operacja w tym kraju. Łotewska autostrada A9 to według standardów międzynarodowych zwykła droga. Aby umożliwić lądowanie i start usunięto z niej kilka znaków drogowych (C-146A ma rozpiętość 21 m, a szerokość drogi wynosi tylko 8,5 m).\nUżyty w operacji na drodze Wolfhound należy do 919th Special Operations Wing z Duke Field na Florydzie. Uczestniczył w corocznych ćwiczeniach amerykańskich sił specjalnych Trojan Footprint. Z Łotwy poleciał w kierunku Krakowa, a później kontynuował lot do Debreczyna na Węgrzech.\nC-146A Wolfhound powstał na bazie Dorniera Do328. Samolot użyty w ćwiczeniu na Łotwie ma numer seryjny 12-3085 (numer konstrukcyjny 3085). Maszyny tego typu zapewniają Dowództwu Operacji Specjalnych USA elastyczny transport małych zespołów i ładunków. Wolfhound może zabrać na pokład do 27 pasażerów lub 2,7 tys. kg ładunku albo do czterech pacjentów na wózkach.\nOperatorem C-146A jest Air Force Special Operations Command (AFSOC). Dysponuje ono 21 samolotami tego typu.


Na pustyni, choć „W pustyni i w puszczy” – Polszczyzna, głuptasie! – Obcy język polski\nNa pustyni, choć „W pustyni i w puszczy”\nStart › Wszystkie wpisy › Polszczyzna, głuptasie! › Na pustyni, choć „W pustyni i w puszczy”\nInternautka (parxxxx@wp.pl) pyta mnie o następująca kwestię:\n– Wszyscy znamy utwór Henryka Sienkiewicza „W pustyni i w puszczy”. Ale kiedy chcemy użyć samego słowa „pustynia”, powiemy na pustyni, np. „wielbłąd stał na pustyni” lub „nie ma wody na pustyni”. Zastanawia mnie, dlaczego pisarz posłużył się określeniem „w pustyni”…\nBardzo lubię takie czy podobne pytania, świadczące o sporej wrażliwości językowej osób pytających, stosunku tychże osób do spraw poprawnej polszczyzny.\nMusicie wiedzieć, że przed wiekami słowa pustynia i puszcza były synonimami, czyli że znaczyły to samo: ‘pusty, niezamieszkany przez nikogo obszar, miejsce ciche, odludne’. Obydwa pochodzą od prasłowiańskiego przymiotnika pustъ ‘pusty, bezludny’: pust(ynia) i pust(szcza), puszcza.\nA zatem zarówno puszcza była miejscem odludnym, jak i pustynia, tylko że mówiąc o pustyni, nasi przodkowie mieli na uwadze teren po byłej osadzie, pozbawiony drzew i innej roślinności, gdzie kiedyś żyli ludzie, puszczę zaś rozumieli w ten sposób, że chodzi o teren odosobniony, zalesiony, zabagniony, w którym człowiek nigdy nie postawił nogi\nNiewykluczone, że Henryk Sienkiewicz, pisząc w 1912 roku opowieść o przygodach Stasia Tarkowskiego i Nel Rawlison w Afryce i nadając jej tytuł W pustyni i w puszczy, sięgnął po przyimek w właśnie po to, by przeciwstawić czytelnikowi owe dwa bezludne miejsca: bezdrzewną pustynię i puszczę, czyli wielki, gęsty, ciemny las.\nTak przynajmniej uważa etymolog prof. Andrzej Bańkowski w swym Słowniku etymologicznym języka polskiego (Warszawa 2000, t. II, s. 967).\nZ punktu widzenia gramatyki historycznej trudno się w tym doszukiwać uchybienia.\nSkoro coś się mogło rozgrywać w puszczy, to równie dobrze i w pustyni, czyli tak samo jak w puszczy miejscu odludnym, niezamieszkanym.\nW dawnych słownikach znajdziemy takie np. zdanie: Szliśmy bez celu, bez przewodnika, pytając o drogę tylko śladów perci lub błądząc w leśnej pustyni na oślep. Jak widać, w tym wypadku jakiś autor posłużył się wyrażeniem w leśnej pustyni, mając z pewnością na myśli puszczę.\nDopiero później, kiedy wyraz pustynia nabrał znaczenia ‘dużego, nieokreślonego obszaru pozbawionego całkowicie roślinności lub skąpo porośniętego wskutek braku wody’ (a nie ‘jakiegoś konkretnego miejsca, gdzie mieszkali ludzie’), przylgnął do niego przyimek na i upowszechniła się składnia na pustyni.\nO dziwo, przeszło ona i na słowo puszcza. Pochodzący z Biblii frazeologizm miał pierwotnie postać głos wołającego na puszczy (jest tłumaczeniem łacińskiej konstrukcji vox clamantis in deserto), bo słowo puszcza znaczyło ‘pustynia’ Jednak później puszcza została wyparta przez pustynię (no bo przecież mówi się w puszczy) i częściej słyszy się powiedzenie głos wołającego na pustyni. To inaczej ‘słowa, apel nieznajdujące oddźwięku, niesłuchane, lekceważone, trafiające w próżnię’.\nPrzecież łacińskie “vox clamantis in deserto” posiada przyimek “in”, a to na pewno nie oznacza “na” tylko “w”.\n11 listopada 2016 at 04:07\nPrzecież oni nie tylko podróżowali po pustyni, czyli byli na pustyni jako płaskim terenie, ale przede wszystkim po całej geograficznej krainie, która dla naszej jaźni widzi się jako trójwymiarowa przestrzeń, więc należy wziąć pod uwagę nie tylko ziemię (piasek) dla zwierząt jucznych: koni czy wielbłądów, ale przede wszystkim całą przestrzeń rozciągającą się od nieba przez horyzont po grunt jako sześcian (tzw pojemnik) przez który (ang: “through” = 3 wymiary, a nie “along, across” = 2 wymiary ) podróżowali bohaterowie sienkiewiczowskiej powieści. Poza tym, gdyby Sienkiewicz użył tytułu “Na pustyni i na puszczy” to sugerowało by to chyba tylko przejazd po samym piasku. Poza tym to powieść, a więc należy wziąć pod uwagę nie tylko podróże, ale całą historię i narracje, przygody, opisy, dialogi, akcje itd. a to w wyobraźni czytelnika ma się jawić jako przebieg skomplikowanych zdarzeń tak jak przejście czy przejazd pojazdem przez tunel z przeszkodami (wtedy w tunelu). Uzasadnienie użycia konkretnych przyimków należy dzisiaj tłumaczyć jak w geometrii, z czym bardzo dobrze radzi sobie współczesne językoznawstwo funkcjonalne, a dokładniej językoznawstwo kognitywne, czy gramatyka kognitywna (kiedyś gramatyka przestrzenna: Cognitive Grammar – Space Grammar) rozwijana w stanach przez np. Ronalda Langackera. Poza tym, co powiedział by Sienkiewicz dzisiaj, gdyby jego powieść nosiła tytuł “Na pustyni i na puszczy”?


Trzykrotka Anna Szczęsna - sklep Książkomat.pl\nTrzykrotka to lekka i pełna humoru opowieść o przygodach trzech zwykłych kobiet, które poszukują szczęścia w swoim życiu. Książka opowiada historię trzech przyjaciółek - Alicji, Łucji i Rozalii. Każda z nich przechodzi trudny okres w swoim życiu.\nAlicja rozstaje się z mężem z powodu jego zdrady. Łucja jest dziennikarką, która wplątuje się w poważną aferę i w konsekwencji musi ukrywać się przed bardzo wpływowym biznesmenem. Natomiast Rozalia, miłośniczka literatury, ze względu na współlokatorkę zmuszona jest do przeprowadzki. Uciekając od problemów wszystkie trafiają do mieszkania w Toruniu, które niegdyś wspólnie wynajmowały będąc jeszcze na studiach.\nTym sposobem trzy przyjaciółki ponownie mogą poczuć się jak za dawnych lat, kiedy wzajemnie się wspierały. Kobiety chcą zmienić coś w swoim życiu i razem zawalczyć o swoją przyszłość. Dlatego w ich głowach rodzi się pomysł, aby wspólnie stworzyć czasopismo. Mimo, że nie jest to łatwe zadanie, Alicja, Rozalia i Łucja wkrótce trafiają na pewną tajemnice, której rozwikłanie może przyciągnąć wielu czytelników. Z tego powodu wplątują się w niemałe kłopoty. Czy uda im się rozwiązać zagadkę? Czy przyjaciółki znajdą też czas na nową miłość?\nHistoria trzech przyjaciółek pełna jest ciepła i emocji. Powieść gwarantuje nam chwile humoru jak i momenty wzruszenia. Trzykrotka to jedna z najnowszych książek Anny Szczęsnej. Autorka otrzymała między innymi nagrodę za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, a jej powieści wielokrotnie były wybierane najlepszymi książkami roku w rozmaitych plebiscytach.


Marika o operacjach plastycznych. Marika w SPA Magazine | Party.pl\nMarika dzięki udziałowi w "The Voice" wskoczyła do pierwszej ligi telewizyjnych gwiazd. Aktualnie jest jedną z najpopularniejszych wokalistek w naszym kraju, a jej modowe wybory z czerwonych dywanów śledzone są przez krytyków. Zobacz: "Pokazują na mnie palcem w sklepach"\nPrzy tym całym medialnym zgiełku artystka pozostała sobą i dalej koncertuje i pracuje w radio. Jednak da się zauważyć, że Marika udzieliła ostatnio wielu wywiadów, w których przybliżyła nam siebie i swoje poglądy na show-biznes. W rozmowie z branżowym SPA Magazine wyjawiła m.in. co sądzi na temat kultu piękna i poprawiania urody.\n- To zależy od kobiety, myślę, że wmawia nam się, że powinnyśmy wyglądać w określony sposób, jak lalki. Podobne do jakiegoś modelowego wzorca, to przecież jakieś wariactwo! Uważam, że nie powinnyśmy się dawać tak zmanipulować. Czy powinnyśmy konkurować w rozmiarach piersi, kształcie ust, zgrabności nosa czy uszu - dla sportu, między sobą? Bo przecież facetom zupełnie nie o to chodzi. Ich nie urzekają cyborgi! Ich fascynują kobiety świadome swojej kobiecości, wdzięku, który czasami kryje się w lekkiej niedoskonałości! Kate Moss czy Cindy Crawford - jedna ma krzywawe nogi, a druga pieprzyk, do którego korekty była namawiana na początku kariery - gdyby to poprawiły, nie byłyby sobą! - wyznała wokalistka w rozmowie ze SPA Magazine.\nOstatnio wiele gwiazd zdecydowała się przed kamerami poddać różnym zabiegom upiększającym. Czyżby chirurgia plastyczna przestawała być w naszym kraju tematem tabu?\nZobacz: "Playboy zaproponował mi sesję"\nMarika pokazała płaski brzuch i zachwyciła swoją stylizacją:\nWięcej na temat Marika operacje plastyczne magazyn


Jagdhütte Cafe Restaurant, Neustift im Stubaital - recenzje restauracji - Tripadvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Jagdhütte Cafe Restaurant\nJagdhütte Cafe Restaurant, Neustift im Stubaital\nZobacz wszystkie restauracje w lokalizacji Neustift im Stubaital\n407 recenzjiNr 4 wśród 40 restauracji w lokalizacji Neustift im Stubaital$$–$$$AustriackaMiejsce przyjazne dla wegetarian\nStubaitalstrasse 82, Neustift im Stubaital 6167 Austria+43 5226 2668Strona internetowa\nNr 2 wśród 26 Austriacka w lokalizacji Neustift im Stubaital\nNr 4 wśród 40 Restauracje w lokalizacji Neustift im Stubaital\nMenu sylwestrowe bardzo wykwintne: pyszny tatar z łososia, jeszcze lepszy stak podany z krewetką królewska a na koniec gorzki mus czekoladowy z owocami. Pycha :-) Bardzo miła i fachowa obsługa. Gorąco poleca! Dziś menu sylwestrowe zasługiwało na więcej niż 4 gwiazdki.\nZawsze gdy odwiedzamy lodowiec Stubai , jadamy tam obiad lub kolacje. W zimie świetny klimat z płonącym kominkiem i przyjemnym ciepłem. Dobre jedzenie kuchni austriackiej i nie tylko.\nBardzo dobra tradycyjna kuchnia, każdy może znaleźć coś smacznego dla siebie. Atutem jest również miła obsługa.\nPo długiej trasie zajechalismy na obiad sugerowani opiniami i porażka. Zupa gulasz z puszki przesolona . Typowa puszkowa ze sklepu ,pomidorowy z przecieru z kartonu. Kelner z lekkim fochem na pytanie czy mają wolny stolik bo jesteśmy pierwszy raz odpowiedział że nie my pierwsi i...dwa razy kazał nam zmieniać stolik. Nie polecam. Cały wieczór niestrawność.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: regine z, Leiter Gästebetreuung, Jagdhütte Cafe RestaurantOdpowiedź udzielona 7 lutego 2019\nHallo aus der Jagdhütte, nachdem ich nicht polnisch kann antworte ich auf Deutsch und hoffe, dass die polnische Übersetzung mir...Więcej\n6 mega głodnych chłopaków szukało czegokolwiek by się najeść a nigdzie nie było miejsc i tu niespodzianka uprzejma obsługa poinformowała nas ze spokojnie możemy poczekać na dole w pubie i po nas zadzwonią jak się zwolni stolik :) jedzenie petarda! mega pyszne, super obsługa. Super...wystrój i piwa litrowe :)Więcej\nPyszne szparagi w sosie serowym\nBardzo fajna restauracja serwująca przysmaki austriackie. Smaczne zupy. Szparagi z sosem serowym to mistrzostwo kulinarne, rozpływające się w ustach. Polecam również desery, zwłaszcza przegotowywane na miejscu ciasta.\nWystrój jak najbardziej ok. Zupa gulaszowa pyszna i natym koniec zalet. Stary tłuszcz, nuggetsy dla dzieci wręcz niebezpieczne do jedzenia. Wiener shnitzel w innych miejscach zdecydowanie lepszy. Gdy brak innych możliwości można zajrzeć. Nic pozatym.\nRestauracja charakteryzuje się tyrolskim menu. Przyjemny wystrój, sprawna obsługa mówiąca po angielsku. Żeberka które zamówiłem były na wysokim poziomie. Polecam.\nBylismy zadowoleni. Jedzenie bardzo dobre. Mają tradycyjne tyrolskie jedzenie. Ale wienerschnitzel tez bardzo dobry. Obsluga mila. Zachęcam\nNajlepsza klimatyczna tyrolska\nPo pierwszym razie już wiedzieliśmy ze tu będziemy przychodzić. Bardzo dobre jedzenie, tyrolskie przysmaki. Może dla wegetarian mały wybór ale spetzle z serem a także makaron z sosem pomidorowym to niebo w gębie. Do tego znakomite piwo i mila obsługa. Jak ładna pogoda i ciepło...to można zjeść na tarasie skąd dookoła spektakularne widoki na otaczające szczyty. Pełna satysfakcja.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Jagdhütte Cafe Restaurant.


Frytki krótsze nawet o trzy centymetry. Przyczyną jest susza | Ze świata\n21 WRZEŚNIA 2018, 6:45\nOdtwórz: Przez suszę wzrosną ceny? Ekspert uspokaja\nPrzez suszę wzrosną ceny? Ekspert uspokaja\nOdtwórz: Cała rozmowa z Andrzejem Gantnerem na temat cen żywności\nCała rozmowa z Andrzejem Gantnerem na temat cen żywności\nPrzez suszę wzrosną ceny? Ekspert uspokaja "Źródło: tvn24bis"\nPotężne straty z powodu suszy. Ministerstwo rolnictwa podaje dane\nChleb po 10 złotych? "Dziś bardziej obawiałbym się o ceny masła"\nTradycyjne belgijskie frytki będą w tym roku krótsze o 3 centymetry - ostrzegają plantatorzy. Wszystko za sprawą suszy, która mocno odbiła się na europejskich uprawach.\nJak zauważył, cytowany przez BBC, szef Walońskiego Stowarzyszenia Plantatorów Ziemniaków Pierre Lebrun, tegoroczne zbiory ziemniaków w Belgii będą mniejsze o 25 proc. Na dodatek mniejsze są także zbierane warzywa.\n- Ponieważ, za sprawą suszy, mniejsze są ziemniaki, będziemy jedli także mniejsze frytki - stwierdził Lebrun w rozmowie z gazetą "Sudpresse".\nMniej o 3 cm\nWalońskie Stowarzyszenie Plantatorów Ziemniaków wyliczyło, że frytki mogą zmniejszyć się aż o trzy centymetry. Tym samym zamiast ośmiu czy dziewięciu, będą miały pięć, sześć centymetrów.\nJak informował "Guardian", Belgia wystąpiła nawet w sierpniu do Unii Europejskiej o specjalne wsparcie dla rolników, których uprawy zostały dotknięte suszą. Problem z ziemniakami dotyczy jednak także innych krajów.\nPierre Lebrun zauważył, że kłopoty ze zbiorami mają także plantatorzy z południowej Anglii, Holandii, Francji i zachodnich Niemiec.\nAutor: mp//dap / Źródło: BBC, tvn24bis.pl


Sawicki: Polska i Dania mogą ściślej współpracować w energetyce - BiznesAlert.pl\nEnergetyka Energia elektryczna Gaz 21 lipca, 2016 godz. 7:30\nDzisiaj w Warszawie odbędzie kolejne spotkanie państw Grupy Wyszehradzkiej. Jednym z tematów rozmów będzie m. in. reforma Unii Europejskiej, Brexit i polityka energetyczna. Polska oraz inne państwa regionu potrzebują poszerzenia grupy sojuszników na arenie międzynarodowej, aby skuteczniej zadbać o interesy naszego regionu. Regionem, w stronę którego coraz śmielej spogląda Warszawa jest Skandynawia. W tym samym czasie, kiedy Grupa Wyszehradzka poszukuje nowych sojuszników w UE, Dania po Brexit zastanawia się nad przemodelowaniem kierunków polityki zagranicznej. Duńskie media sugerują, że otwiera to pole do bliższej współpracy z Polską. Spoiwem polsko – duńskiej współpracy może być energetyka.\nPo decyzji Brytyjczyków o wyjściu z Unii Europejskiej, w Danii rozgorzała dyskusja o przyszłości polityki zagranicznej. Duńczycy, jak pisze dziennik Politiken, będą musieli znaleźć równowagę między współpracą niemiecko – francuską a Wielką Brytanią, która będzie stopniowo opuszczać struktury UE.\nDuńscy urzędnicy zdają sobie sprawę, że przyszłość polityki w UE będzie zależeć od umiejętnego manewrowania, a Dania może zacieśnić współpracę z krajami z którymi relacje były do tej pory mniej intensywne. Wystąpienie Wielkiej Brytanii z UE skłania Kopenhagę do odrzucenia linii politycznej, którą prezentowały oba kraje od 1973 r., kiedy Zjednoczone Królestwo i Królestwo Danii przystąpiły do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Duńczycy będą szukać porozumienia wśród państw, które nie są w strefie euro, aby być cały czas traktowanym na równi z państwami strefy euro. Bez Wielkiej Brytanii dbanie o tę równowagę może okazać się trudniejsze, więc potrzebne będzie poszukiwanie nowych sojuszników.\nWśród innych krajów z którymi Dania może zacieśnić współpracę są Niemcy. Berlin jest uważany za wiarygodnego partnera, z którym współpraca gospodarcza Danii rośnie. Jednak to kraj strefy euro, do której Dania nie należy i nie ma w najbliższym czasie planów rezygnacji z narodowej waluty. Jak podaje Politiken, w Kopenhadze trwa dyskusja na temat zacieśnienia współpracy z innymi krajami, które tak jak Dania nie należą do strefy euro. Mowa o Szwecji oraz sześciu krajach Europy Środkowo- Wschodniej: Polsce, Czechach, Węgrach, Rumunii, Bułgarii i Chorwacji. Duńczycy podkreślają, że co do generalnego kursu na unijnej arenie Dania będzie w naturalny sposób współpracować z Grupą Wyszehradzką. Mówiąc o regionie Europy Środkowo- Wschodniej Duńczycy głownie wymieniają Polskę ze względu na jej potencjał. Płaszczyzną rozwoju współpracy między Polską a Danią może być energetyka.\nNord Stream 2: Dania rozumie obawy Europy Wschodniej\nJak informował w środę 20 lipca br. portal BiznesAlert.pl, minister spraw zagranicznych RP Witold Waszczykowski zaapelował o zablokowanie budowy gazociągu Nord Stream 2 przez Danię, która musi wyrazić zgodę na położenie odcinka na jej wodach terytorialnych w pobliżu wyspy Bornholm. Apel został wzmocniony tożsamym głosem szefów dyplomacji Litwy i Estonii. Rzecznik rządzącej partii liberalnej,Venstre, podkreślił w rozmowie z jedną z duńskich gazet, że Nord Stream 2 to kwestia polityczna. – Wiemy jak Rosja zachowywała się w ostatnich latach. W odniesieniu do jej zachowania względem naszych przyjaciół z Europy Wschodniej na pewno chcielibyśmy stanąć po właściwej stronie – ocenił rzecznik partii Michael Aastrup Jensen.\nBaltic Pipe i LNG: Duńczycy zainteresowani polską Bramą Północną\nJak informował wiosną tego roku wiceprezes duńskiego operatora sieci przesyłowych Energinet.dk Torben Brabo, wydobycie duńskiego gazu na Morzu Północnym spada z roku na rok a system przesyłowy staje się coraz bardziej podatny na zmiany. Duński operator jest obecnie na etapie rozważania alternatywnych rozwiązań na wypadek wstrzymania wydobycia gazu na duńskich koncesjach. – Istnieje kilka możliwości rozbudowy sieci przesyłowej gazu, na przykład w kierunku Norwegii lub budowa Baltic Pipe, gazowego połączenia do Polski – wyjaśniał Brabo.\nZłoże Tyra zaspokaja w ponad 90 proc. zapotrzebowanie na gaz w tym kraju. Koncern Maersk Oil poinformował, że rozważa w 2018 roku zakończenie prac wydobywczych na największym duńskim polu gazowym Tyra. – Patrząc na sprawę z duńskiej perspektywy, gazociąg może pomóc w zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw, w czasie kiedy złoża gazu w duńskiej części Morza Północnego są na wyczerpaniu. Ponadto mogłoby to pomóc w bliższej integracji europejskiego rynku gazu – podkreśla w rozmowie z portalem BiznesAlert.pl, rzecznik duńskiego operatora gazowego Energinet.dk, Johnny Thomas Holst.\nJak mówi rzecznik Energinet.dk, kraje bałtyckie, Finlandia, Polska, Szwecja i Dania to kraje znajdujące się pomiędzy dwoma największym dostawcami gazu do UE, czyli Rosji i Norwegii. Polska i Litwa dysponują terminalami LNG, które mogą przyjąć znaczne ilości gazu skroplonego w sytuacji, gdy jego ceny na światowych rynkach są konkurencyjne do dostaw drogą lądową. – Widzimy więc, że istniejące terminale LNG mogą umożliwić w przyszłości uczynienie europejskiego rynku gazu bardziej konkurencyjnym i zintegrowanym – tłumaczy Johnny Thomas Holst. Brado podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach mówił jeszcze bardziej zdecydowanie. – Połączenie polsko – duńskie powinno być dwustronne. Dlaczego mielibyśmy nie korzystać z możliwości polskiego terminalu LNG? – powiedział w maju Duńczyk.\nParametry analizowanego projektu gazociągu łączącego Norwegię z Danią i Polską nie są jeszcze znane. Studium wykonalności ma być gotowe do końca 2016 roku. Według wstępnych deklaracji strony polskiej przepustowość gazociągu mogłaby sięgnąć między 7 a 10 mld metrów sześc. Budowa ma zgodnie z planem zostać zakończona w 2020-2022 r.\nKabel z Polski może zabezpieczyć dostawy energii elektrycznej do Danii\nGazowa współpraca między Polską a Danią to nie jedyne pole kooperacji w sektorze energetycznym. W czerwcu operator sieci przesyłowej, Energinet.dk opublikował raport pt.: „Bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej w Danii”. W dokumencie Duńczycy rozważają budowę kabla przesyłającego energię elektryczną z Polski. Jest to jedno z rozwiązań, które Energinet.dk rozważa w celu przezwyciężenia niedoborów mocy w Danii, który powoduje ryzyko wystąpienia przerw dostaw we wschodniej części kraju.\nJak czytamy w dokumencie, rozmowy na temat połączenia przesyłającego energię elektryczną między wschodnią Danią a Polską trwają na poziomie operatorów przesyłowych. – Rozpoczęta współpraca ma pomóc w poszukiwaniu sposobów połączenia wschodniej Danii z Polską w celu zabezpieczenia dostaw mocy w dłuższej perspektywie. Potencjalny plan budowy kabla do Danii z Polski wciąż „dojrzewa”. Przyszłość tego rozwiązania będzie zależeć od oceny przygotowanej przez obie strony. Nie można na razie ocenić, czy inwestycja zostanie zrealizowana, a także jakie będą jej koszty – czytamy w duńskim dokumencie. Przedstawiciele duńskiej firmy podkreślają, że jest to rozwiązanie długoterminowe. Połączenie energetyczne między Polska a Danią może nabrać na znaczeniu w połowie przyszłej dekady, na kiedy Duńczycy przewidują kolejne problemy z zapewnieniem mocy na wschodzie kraju.\nUstawa odległościowa jest kością niezgody\nUstawa odległościowa, która weszła w życie ubiegły weekend, utrudni rozwój energetyki wiatrowej w Polsce. W maju, podczas wizyty w Warszawie premiera Larsa Lokke Rassmusena, media w Danii podkreślały, że projektowana w tamtym czasie ustawa ograniczająca możliwość stawiania turbin wiatrowych na terytoriach gęsto zaludnionych i cennych ekologicznie, może zahamować duńskie inwestycje w farmy wiatrowe w Polsce. Zaniepokojony miał być także jeden z największych graczy na polskim rynku, firma Vestas. Zgodnie z ustawą odległościową, farmy wiatrowe nie będą mogły powstawać w mniejszej odległości od budynków mieszkalnych, niż wynosi dziesięciokrotność ich wysokości wraz z wirnikiem i łopatami. Nie jest jednak wykluczone, że presja ze strony branży może skłonić rządzących modyfikacji obecnego ustawodawstwa, uelastyczniając i zmieniając wyśrubowane przepisy.\nBaltic Pipe Brama Północna Bułgaria Chorwacja Czechy Dania Energia elektryczna Energia gazowa Energinet.dk gaz gaz ziemny Gaz-System gazoport Grupa Wyszehradzka LNG Niemcy Polska Rumunia terminal LNG Węgry Wielka Brytania


Luty 2016 - Prakticer\nRecykling tworzyw za pomocą metody materiałowej\nJulia Szymańska / 24 lutego, 2016\nRecykling tworzyw materiałowy polega na ich stopieniu lub rozpuszczeniu. Tworzywa sztuczne obecnie stanowią aż 10% wszystkich odpadów komunalnych stałych. Najpowszechniej stosowany jest polietylen i polipropylen, w 80% to z nich…\nSzkło borokrzemowe barwione\nBartek Wołek / 11 lutego, 2016\nSzkło borokrzemowe jest świetnym surowcem do produkcji przydatnych produktów do codziennego użytku. Okazuje się, że może być dodatkowo barwione, co zapewnia jego większą estetykę. Dzięki temu więcej osób będzie chciało…\nCzym jest daktyloskopia detektywa?\nBartek Wołek / 1 lutego, 2016\nWiększość z pewnością kojarzy ten zabieg przeprowadzany przez detektywa, jednak nie potrafi go połączyć dokładnie z tą nazwą. Często w filmach kryminalnych czy serialach telewizyjnych z motywem zbrodni, widzimy jak…