Jacek Włodyga najbardziej podziwiany - Jelonka.com\nJacek Włodyga najbardziej podziwiany\nPoniedziałek, 1 grudnia 2008, 15:15\nŚrodowisko samorządowe z całej Polski rozstrzygnęło konkurs pod hasłem Innowator 2008. W jednej z kategorii triumfował starosta jeleniogórski, Jacek Włodyga.\nKonkurs miał swój finał podczas gali, która towarzyszyła Dniom Samorządu w hoteli Victoria w Warszawie. Laureaci wybierani byli przez kapitułę składającą się z przedstawicieli środowiska samorządowego z całej Polski. – W kategorii Najbardziej Podziwiany Starosta 2008 zwyciężył Starosta Jeleniogórski pan Jacek Włodyga – poinformowali organizatorzy.\nJak uzasadniono wybór jeleniogórskiego samorządowca? Uwzględniono efektywność w działaniu, szczególnie w rozwoju gospodarki, sportu i turystyki. – Starosta nadzwyczaj kreatywny. Osoba ogólnie znana, szanowana, rzetelnie wywiązuje się z obowiązków służbowych, cieszy się wśród samorządowców bardzo dobrą opinią. Jest sumienny, uczciwy, bezstronny, przestrzega zasad etyki zawodowej – napisano w uzasadnieniu wyboru.\nW kategorii „Najlepsza Spółka Samorządowa” wygrało Miejskie Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. z Płocka. Za „Najlepszy Projekt Infrastrukturalny” uznano Środowiskowe Centrum Rehabilitacji przy Zespole Szkół Specjalnych w Wolsztynie.\n~M 1-12-2008 16:32\nGratulacje dla PAna Jacka z uzasadnieniem trzeba jak najbardziej się zgodzić:) pozdrawiam\n~wik 1-12-2008 19:11\nPo stanie dróg powiatowych najlepiej ocenić Pana Włodygę.\n~K.O 1-12-2008 19:35\nGratulacje dla Pana Starosty Jacka Włodygi!!!!\n~Jel. 1-12-2008 20:10\nno tylko sportem i turystyką potrafi się zajmopwać...\n~obser kk 1-12-2008 20:46\nTa kapitula co wybrala Pana Wlodyge to na pewno byli kolesie z dawnego KC PZPR dla ktorych pan Wlodyga pracowal i byl aktywnym czlonkiem Takie zaslepienie to szczyt oblakania kapituly Niech Pan Wlodyga ujawni w jakich dlugach jest Starostwo Powiatowe jest na pierwszym miejscu w Polsce\n~Tee 1-12-2008 20:55\nŻaden Adonis... Ładniejszego juz nie mieli? Wśród tych samorządowców to pewnie same samorządowianki przed emeryturą, widocznie nie było nikogo bardziej reprezentacyjnego to wybrały to co było na podorędziu... Sorry, ale prezydentów też wybierają wg wzrostu i wyglądu, a nie zasług, więc sądzę, że i tu "kryteria" były podobne.\n~JG 1-12-2008 21:01\nBrawa i gratulacje dla Pana Jacka.\nRiposta 1-12-2008 21:14\n~JGK 1-12-2008 21:30\n~czynownik 1-12-2008 21:36\nNiech Marek bierze przykład...\n~aa 1-12-2008 23:29\nDo Czynownika: A może ktoś by porównał kwoty wynikające z umów o dofinansowanie ze środków unijnych podpisanych przez Prezydenta Jeleniej Góry z takimiż kwotami podpisanymi przez Starostę Jeleniogórskiego. Bo tylko to jest miarą ich skuteczności. Jak się wejdzie na portal Starostwa, to z niego wynika, że w tym starostwie zajmuja się wydawaniem pozwoleń na różne działalności, więc działanie typowo urzędnicze. Natomiast Prezydent Jeleniej Góry ma ich trochę na swoim koncie. Ostatnio umowa o dofinansowanie monitoringu, przedtem umowa o dofinansowanie remontu budynku teatru zdrojowego, boisko Orlik, teraz jest na tapecie rewitalizacja parku zdrojowego. Czym może się pochwalić w tym zakresie Starostwo Jeleniogórskie? Bo z portalu wynikają tylko spotkania towarzyskie i tzw. troska i pochylanie się nad różnymi problemami, ale nie działanie. Jeśli się mylę i działalność starostwa nie polega li tylko na wydawaniu pozwoleń, to proszę opisać EFEKTY tego "pochylania się z troską". I nie chodzi tutaj o jednodniowe imprezy typu targi, które dziś są, a jutro ich nie ma, bliżej nieokreślone umowy o współpracy, która nie wiadomo na czym ma polegać, albo jednorazowe zawody sportowe. Gdzie są wymierne efekty tej "troski": budowa nowych obiektów itp. Z oficjalnej strony Starostwa Jelniogórskiego wcale to nie wynika. Tam jest tylko lista różnych pozwoleń i zezwoleń, ewidencji i rejestracji. To za co ten podziw? że starosta dobrym kolegą jest i świetnym kumplem? Jeśli ma osiągnięcia dla dobra starostwa, to proszę wymienić jakie.\n~śmiech 1-12-2008 23:44\nNA SALI Ci co go wybrali maja do niego 850 kilometrów...i nic nie wiedzą,,, :(\n~Żenada 1-12-2008 23:48\nUwielbiam takie imprezy na koszt podatnika. Panowie samorządowcy sami siebie oceniają, wybierają i nagradzają. Chętnie poznałbym jakieś konkretne osiągnięcia laureatów w rozwoju gospodarki, sportu i turystyki...\n~~Emeryt 2-12-2008 1:08\nOoo tak - szczególnie podziwiany jest w Przesiece za elektrownię na malowniczym strumyku, którą ledwo co by tam ludziom klepnął łącznie z byłym Wójtem T. - dziś szefem WORDa. Jak temat wywołać to same jo...y lecą. A tak na marginesie - tam było fałszowanie dokumentów i poświadczenie nieprawdy na tapecie - czy ktoś z owych "podziwianych" samorządowców poniósł jakieś konsekwencje za złą robotę? Bo temat cos przycichł?\n~jeleniogórka 2-12-2008 9:15\nDo ~aa - uuuu... na kilometr czuć jeleniogórskiego samorządowca i do tego bardziej "zorientowanego" hi, hi, hi Cóż, władzom Jeleniej Góry brakuje i pomysłów i polotu w realizacji tego co inni podsuną! Po "rewitalizacji" ulicy Wojska Polskiego przyszedł czas na "rewitalizację" Parku Zdrojowego - pora się bać! :))) A panu Markowi proszę podpowiedzieć, że od sponsorowanego wyróżnienia ważniejsze jest ocenianie przez niezależne gremia, ale i tak najważniejsze to ocena wystawiona przez ludzi! Troska jest przejawem zainteresowania - to tak nawiasem! Powiat stoi turystyką i niech tak pozostanie :))) PS do "orlika" wrócimy za 3-4 miesiące sprawdzając jak się mają wydane miliony! No i sprawdzimy wybudowane z miejskiej kasy "obiekty"!\n~A konkretnie? 2-12-2008 9:37\nJaki produkt turystyczny jest dziełem starostwa?\n~komisarz-blu 2-12-2008 10:20\nPan Starosta bierze co miesiąc dwanaście tysięcy zlotych z budzetu za te pieniądze mozna więcej sie spodziewać od osoby tak dobrze platnej , aby od niej pochodzilo coś wykonanego namacalnego dla spoleczeństwa. Zabawa z kapitula to inaczej swoi wsród swoich - czyli wszyscy proletariusze " utrzymankowie budżetu - lączcie się " i wspierajcie , a zabawa będzie najprzedniejsza w hotelach Victoria, Sharaton, Mercure itd. Narod pokryje zachcianki.\n~Mam inne dane 2-12-2008 13:31\nNa minus Starosta Jeleniogórski Jacek Włodyga Tak: 616 Nie: 5952 http://www.gazeta-info.pl/\nRiposta 2-12-2008 14:37\n" ~Mam inne dane" .... tja... jesteś naiwny czy niedoinformowany? Nie wiesz po co gazety ogłaszają takie plebiscyty??? Później biedny urzędnik musi kupować stosy gazet i wycinać te tfuuu kupony!!! Nikt nie jest doskonały... :))))\n~aa 2-12-2008 17:22\nDo Jeleniogórka: Kulą w płot! nie mam nic do czynienia z samorządowcami. Tych rzeczy można było się dowiedzieć na łamach internetowej Jelonki, o wszystkich tych rzeczach tu pisano: "Park Zdrojowy pod kluczem" - art. z 13.11.2008, 51 postów pod tym artykułem, "Dzięki współpracy monitoring i lepsze komisariaty" - z dnia 21.11.2008, "Wrzutka radnego Wiklika" - artykuł o podziale teatru, z który zawierał informację o dotacji z tzw. funduszu norweskiego 9 mon zł, "Orlik otwarty samorządowcy nie spudłowali" - artykuł z 24 listopada 2008r. --- z tych artykułów wynika, że Prezydent wraz ze swoimi ludźmi popracował nad tym, aby wyciągnąć trochę środków unijnych dla naszego miasta.- WYSTARCZY POCZYTAĆ JELONKĘ I WYCIĄGNĄĆ WNIOSKI. Jaki on jest to jest ten Obrębalski, ale przynajmniej trochę działa, a nie tylko "pochyla się z troska i nachyla". Przecież on jest dopiero 2 lata. A proszę zajrzeć na internetową stronę Starostwa Jeleniogórskiego - tam są właśnie linki do pozwoleń, zezwoleń, ewidencji i postanowień. I ani słowa o widocznych efektach działań Starostwa w postaci nowych budowli, budynków itp. Przepraszam, jest mowa o jednej drodze do Karpacza. A jak długo p. Włodyga jest starostą?......... A właśnie, JAKI PRODUKT TURYSTYCZNY JEST DZIEŁEM STAROSTWA? W uzasadnieniu wyniku plebiscytu nie wymieniono ani jednego sukcesu pana Jacka Włodygi, szeroko natomiast podkreślano cecho osobowościowe, którymi winien wyróżniać się chyba każdy urzędnik samorządowy. Więc za co te laury?\n~jeleniogórka 2-12-2008 19:24\nzapraszam na kawę to pogadamy o dokonaniach pana Prezydenta - w końcu jestem tu od urodzenia i jeszcze conieco widzę. Spotkanie jednak musimy skończyć do 17:30, bo później powrót już tylko z osobistym ochroniarzem! Nie moja sprawa licytować się, który samorządowiec więcej zrobił dla regionu. Moją sprawą jest to, co mam pod nosem i TYLKO to mnie interesuje! d...lna walka polityczna zeszła na najniższy poziom - nie tylko intelektualny... Przykro mi to pisać, ale pan Obrębalski jest najgorszym prezydentem w powojennej historii Jeleniej Góry - liczę także burmistrzów i naczelników miasta! ~aa, nie ściemniaj, bo akurat miejskiego urzędnika to wyczuwam na milę :) Myślę, że nagród nie dają darmo... to zacznij od PRODUKTÓW TURYSTYCZNYCH, stworzonych ;) przez Urząd Miejski :))))\n~ 2-12-2008 19:44\n~jeleniogórka 2-12-2008 22:06\ndo ~ ... =:-))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))\n~Sabath 2-12-2008 22:13\nci co z tyłu głosowali wygrało im się ale z bliska nie zobaczyli a ważne to że jest ta osoba którą chcieli\n~aa 3-12-2008 0:58\ndo Jeleniogórka: pracujesz w Starostwie?:), bo coś bardzo bronisz tego Włodygi... a Obrębalski jeszcze nie zakończył swojej kadencji... nie twierdzę że laury za plebiscyt Newsweeka dostał zasłużenie, bo tak nie jest, ale wymień "zasługi" pana Włodygi, który jest podziwiany nie wiadomo za co... a jeżeli widzisz tylko to co masz pod nosem... to masz niewielki horyzont... PS. nie pracuję w Urzędzie Miasta; czy trzeba tam pracować, aby czytać Jelonkę?\n~jelonek z Placu Ratuszowego 3-12-2008 16:33\ndo aa -) i im podobnych Koledzy i Koleżanki - warto poznać reguły, żeby o nich pisać. Starosta został WYBRANY W GŁOSOWANIU SAMORZĄDOWCÓW, a nie za wycinanki z jakichś gazet. Nie udzielał - jak Prezydent - wywiadów o tym, że zbudował szlak wież widokowych czy centrum sportów zimowych, których nawet jeszcze nie ma w planach. Starosta nie opowiadał przed kadencją, że "czekają gromady inwestorów, tylko władze są nieżyczliwe", a to była specjalność Pana Prezydenta, który - póki co - nie zaprosił jakiegokolwiek inwestora, tylko psuje to, co inni usiłują robić. Wstyd mi za to, że Prezydent mojego miasta ma tak rozdęte ego, że niedługo się w drzwiach do Ratusza nie zmieści\n~aa2 3-12-2008 16:37\nporównywanie kwot, jakie ma w budżecie Miasto i Powiat nie ma żadnego znaczenia, bo gminy mają dochody własne z podatków, a powiaty takich pieniędzy nie mają, więc albo ktoś nie wie, co pisze, albo wie i kłamie.. jaki jest aa? Pan Prezydent jest miastrzem planowania (to fakt) i opowiadania o swoich planach, jak o sukcesach. Jak słyszę o rewitalizacji czegokolwiek w Jeleniej Górze, to mi się słabo robi... może by się Pan Prezydent zabrał za pracę, a nie za jeżdżenie do Brukseli i opowiadanie o Kotlinie Zamków i Ogrodów (której większość zamków leży na terenie powiatu a nie miasta)? Jeśli już musi się chwalić, to nie się chwali tym, co sam zrobił\n~anty-RIPOSTA 3-12-2008 16:40\nten plebiscyt nie był organizowany przez żadną gazetę, tylko ludzie z samorządów wybierali tych spośród siebie, którzy na to - ich zdaniem - zasługują... Ciekawe, czemu nikt nie wybrał Pana Marka O>?... a może lepiej nawet o to nie pytać, po co przynosić Miastu wstyd?\n~aa 3-12-2008 18:53\nodezwali się pracownicy starostwa... a może ktoś z Was w końcu wymieni, co konkretnego zrobiło dla powiatu starostwo poza wydawaniem pozwoleń i zezwoleń.... Prezydent wraz ze swoimi ludźmi popracował nad tym, aby wyciągnąć trochę środków UNIJNYCH dla naszego miasta. Jakie umowy o dofinansowanie z UNII (NIE Z WŁASNEGO BUDŻETU) podpisał starosta jeleniogórski? może ktoś wymienić?\n~jeleniogórka 4-12-2008 9:20\nA co jest kopia kruszona???? PS nie pracuję ani w urzędzie miasta, ani w starostwie, mam tylko oczy szeroko otwarte :))))\n~Jel.. 4-12-2008 14:11\nPan starosta sam w wypowiedzi stwierdził,że wybrali go koledzy.Koledzy sportowcy,którym nie radzę się narazić bo poskarżą się kolesiowi a ten potrafi dołożyć do pieca.Ja jestem człek cierpliwy i jak sęp czekam na zemstę losu a ona jest słodka....\n~MK 5-12-2008 7:56\nOto Starosta, propagator turystyki w aokcji: http://jelonka.com/news,single,init,article,18446 Co wy na to?\n~do ~MK 5-12-2008 9:33\nPopulizm jeszcze nikomu nie wyszedł na dobre - nie wszystko jest tym czym się wydaje. Są ludzie i są przepisy. Zadzwoń do Starostwa do się dowiesz o co chodzi! Co Ty na to?\n~MK 5-12-2008 17:00\nDzwoniłem. Jakoś nie przekonano mnie do tego, że istnieją przepisy umożliwiające wykorzystanie Służby Ochrony Kolei do działań w imieniu Starostwa. Od tego chyba jest Policja? Co Ty na to?\n~Do Populisty 5-12-2008 17:03\nPrzepisy można stosować w sposób cywilizowany albo jak buszmen.\n~~do MK i nie tylko 5-12-2008 19:00\nCzy to się komuś podoba czy nie, przepisy trzeba respektować. Ciekawe kto jest zadowolony jak mu dzicy lokatorzy zamieszkają np. w altance? ;) Co, powie: OK, trzeba ludziom pomagać, niech biorą jak swoje... Co Ty na to?


PC vs iMac - Co kupić? - PurePC.pl - Forum Dyskusyjne\nPrzez Master2197, Lipiec 17, 2017 w Co kupić?\nApple wybieraja glownie artysci, graficy I muzycy, bo czesto to ludzie nietechniczni, a kazdy apple jest taki sam, wszystko tak samo sie podlacza, wyglada i uzywa. I latwo w spolecznosci wymienic sie wiedza. Jak cos nie dziala to wszystkim :)\nW cenie I maca możesz złożyć sobie o wiele wydajniejszy zestaw z komponentami o wyższej jakości natomiast w cenie Maca dostajesz kompleksowy support, lżejszy os ze względnie bardziej przystępnym UI\nA przede wszystkim marketing.\nPodobno os maca uchodzi za bardziej (czego nie da sie bezposrednio zweryfikowac ) niezawodny jednak gdy przeanalizujesz profesje gdzie wymaga się od komputerów najwyższej mocy obliczeniowej (np graficy 3d) to nie uświadczysz na ich biurkach Macow\nAle tam gdzie nie ma takiego parcia na moc i wydajność, a komfort użytkowania wydaje mu się lepszy na os maca, lubi minimalistyczny design i zależy mu na rej całej marketingowej otoczce, a ma kasę to czemu nie\nChcę kupić komputer i wiem że wywołam teraz [ciach!]oburzę pomiędzy fanami Apple a resztą.Wiem też że za iMaca w dobrej konfiguracji można stworzyć niezłą maszynę.Dlatego chciałbym poznać tę "zalety" dlaczego ludzie korzystają z maców.Do pewnego czasu sam chciałem stworzyć swój komputer,złożyć go samego itd.,ale ostatnio dorwałem na chwilę iMaca do przetestowania i przyznam że trochę wzbudziło to moje wątpliwości więc jakby ktoś mógł pomóc.Dlaczego ludzie wybierają apple?\nKup imaca będzie śmiesznie.\nJuż w tytule jest pewnego rodzaju bład/uogólnienie: W 2006 roku Apple zakończyło produkcję PowerMac G5, który był ostatnim Mac w architekturze PowerPC - kolejne Maki to x86, jak każdy PC. Różnią się systemem operacyjnym i oczywiście wzornictwem. Ale na Mac możesz zainstalować Windows, a na zwykłym składaku - macOS (tzw. hackintosh)\nDlaczego ludzie wybierają apple?\nJak dla mnie główne powody:\n- potrzebują się wyróżniać\n- potrzebują/lubią używać softu dostępnego wyłącznie na macOS/iOS\n- wolą macOS od Windows lub bardziej ufają Apple niż M$, a Linux/BSD/Android nie jest dla nich z tych czy innych powodów akceptowalną alternatywą\n- nie da się też ukryć, że wzornictwo Apple w pewien sposób się wyróżnia, a jakości wykonania i/lub niektórych rozwiązań konstrukcyjnych próżno szukać u konkurencji.\n- ponieważ Mac ma od zawsze wystandaryzowany hardware, OS może być do niego precyzyjnie skrojony - stąd macOS zazwyczaj jest bardziej niezawodny, mniej dziurawy i powiedzmy bardziej responsywny. Po prostu pisany jest pod konkretny harwdare, podczas gdy dajmy na to Windows ma działać na wszystkim. Niby macOS również ma HAL, ale ma ono niewiele wspólnego z HAL Linuxa bądź Windows.\n- obecnie, ponieważ M$ swym genialnym marketingiem praktyczne zarżnął Windows Phone, a Google nie ma (oficjalnie) OS dedykowanego dla desktopów, to jeżeli chcesz mieć spójny OS z przyległościami w telefonie i na desktopie, to Apple nie ma konkurencji.\nPo prostu ludzie mają różne potrzeby, preferencje i priorytety.\nPS. macOS to IMHO dobry system, u zarania bazujący na BSD, ale praktycznie od początku zawsze go wyprzedzający. Natomiast polityka Apple praktycznie w każdym jednym detalu jest dla mnie nieakceptowalna i wręcz mnie brzydzi chyba nawet bardziej, niż M$, stąd Mac nigdy dla mnie nie istniał jako platforma, a ich produktów staram się nawet nie dotykać.\nTrollowe konto tak?\nJeśli nie, to po 1 primo polecam.\nBez tego to nic innego jak clickbaitowa wojenka typu PC vs konsola czy wielkanoc vs boże narodzenie.\nTo nie troll konto ani nie clickbaitowa wojenka\nodpowiedz sobie do czego komp [co bedziesz robił, czy to jakiś specyficzny soft który jest na jednej tylko platformie a niedostępny na innej] i potem porównaj co cię lepiej zadowoli\nzawsze też możesz jakieś AiO kupić aby wygladało trochę jak makówka\nEdytowano Lipiec 19, 2017 przez tesel


WOŚP idzie na rekord - Aktualności - Urząd Miejski w Nysie\nPoniedziałek, 13.01.2020 - Archiwum\nTrwa liczenie pieniędzy zebranych do puszek podczas wczorajszej zbiórki Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Z samych terminali płatniczych zebrano ponad 11 tys. złotych, z puszek jak na razie ponad 60 tys. zł. Szykuje się nowy rekord.\nChoć trwa jeszcze licznie pieniędzy wrzuconych do puszek i oczekiwanie na ogłoszenie rekordu – widać, że orkiestra coraz śmielej przenosi się do internetu. Rekordowe wpływy z aukcji, różnego typu płatności online powodują, że WOŚP dociera do jeszcze większej liczby osób. A nowe pomysły co roku naprawdę zaskakują. W Hali Nysa o atrakcje dla rodzin dbał sztab wolontariuszy i firmy, które nieodpłatnie świadczyły różne usługi. Można było zrobić zdjęcie na ściance WOŚP na dzień babci, wylicytować koszulki z podpisami gwiazd sportu, vouchery do studia tatuażu, a dzieci mogły zrobić zmywalny tatuaż na miejscu. Słodkościami częstowały m.in. gospodynie z Przełęku i Niwnicy, a o strefę chill out zadbał jeden z banków, partner generalny Fundacji WOŚP. Nie zabrakło pokazów udzielania pierwszej pomocy i profesjonalnych porad z zakresu pielęgnacji ciała. Panie mogły skorzystać z lekcji fitnessu, panowie w tym czasie sprawdzić co mają pod maską auta członków klubu NSA Taboss Racing.


Wróblowate, zwane także wróblowymi, tworzą rodzinę ptaków, w której występuje najwięcej gatunków. W samej Europie ma ich dwadzieścia cztery. Ta rodzina, która pierwotnie pojawiła się w Australii, jest najpowszechniejsza na ziemi. Występuje na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy. Uważa się, że ponad połowa ptaków na świecie należy do rodziny wróblowatych, czyli ponad 5000 gatunków.\nRodzina wróblowych jest tak rozległa, że trudno jest znaleźć cechy i podobieństwa u wszystkich gatunków ptaków, które obejmuje. Wyróżnia je kolor, upierzenie i wielkość. Na przykład sikora jawajska, najmniejsza wróblowiec, waży cztery gramy, podczas gdy wrona, największy ptak z tej rodziny, waży około 1,5 kg.\nNiemniej jednak większość wróblowych należy do kategorii ptaków śpiewających. W rzeczywistości są to ptaki, których organy śpiewu są najbardziej rozwinięte (do pięciu mięśni).\nWróble są również szybkimi i względnie wdzięcznymi ptakami latającymi, a większość z nich na ziemi podskakuje zamiast chodzić.\nWyróżniają się również dość rozwiniętą inteligencją. Są ostrożni i zmieniają styl życia, aby uniknąć niebezpieczeństwa. Ta rodzina ptaków charakteryzuje się tym, że najczęściej żyją w stadach składających się z bardzo dużej liczby ptaków.\nWróble mają również bardzo dobry wzrok, ich najbystrzejszy zmysł. To ptaki, które nie lubią wody: nie pływają ani nie nurkują.\nWróble odróżniają się od innych rodzin ptaków nogami, które mają cztery palce, z których jeden jest skierowany tyłem do lepszego okonia. Nazywa się je więc anizodaktylami.\nPtaki z rodziny wróblowatych mają ostry, stożkowaty dziób.\nPożywienie wróblowych różni się w zależności od gatunku ptaków. Jednak najczęściej opiera się na nasionach i owadach. Dlatego wróblowe są przydatne w polowaniu na szkodniki w rolnictwie i ogrodnictwie.\nPasserines są nadrzewne, to znaczy żyją na drzewach. Mięśnie nóg mają tę szczególną cechę, że „blokują się”, gdy są przysadzone, aby zapobiec ich upadkowi, zwłaszcza podczas snu.\nWróble należą do ptaków, które najostrożniej budują swoje gniazda. Z drugiej strony, w przeciwieństwie do większości innych gatunków, jaja wróblowych są kolorowe. Młode rodzą się bez puchu i nie mogą opuścić swoich gniazd. Dlatego muszą być karmione przez rodziców.\nNajbardziej znane wróblowe\nW rodzinie wróblowych wiele ptaków jest bardzo dobrze znanych i rozpowszechnionych, zwłaszcza we Francji. Tak jest na przykład w przypadku wróbla, który żyje z nami latem i zimą, ale także szpaka.\nSkowronek, wróbel, szczygieł, gajówka, jaskółka, drozd, słowik, kos, sikorka, sroka czy zięba należą również do najbardziej znanych gatunków z rodziny wróblowatych.


Damski komplet dresowy Bopoco wykonany z wysokogatunkowej bawełny z dodatkiem elastanu. Piękny wzór typu batik w oryginalny sposób pomoże Ci wyróżnić swoją stylizację. Dłuższa bluza o luźniejszym kroju posiada rozcięcia po bokach, co zapewni Ci swobodę ruchów. Świetnie współgra z bardziej dopasowanymi, prążkowanymi legginsami. Możesz je również nosić osobno. Bluza doskonale współgra z klasycznymi legginsami i jeansami, a spodnie z gładkimi t-shirtami i swetrami.\nPostaw na najlepszą jakość i zamów w butiku internetowym SIZON


TRYTON PILARKA TARCZOWA 1800W THP1800 | Metalzbyt.com.pl - internetowy sklep z narzędziami\nKod producenta: THP1800\nKod kreskowy: 5903755052025\nPilarka tarczowa 1800W TRYTON Nr kat. THP1800\nWyposażona w mocną przekładnię, która umożliwia pracę pod dużym obciążeniem.\nProwadnica równoległa pozwala precyzyjnie ustawić grubość cięcia belki.\nPilarka wyposażona jest w wytrzymałą aluminiową stopę.\nMożliwość cięcia pod kątem do 45 stopni z płynną regulacją oraz blokadą.\nUchylna osłona tarczy.\nUchwyt osłony tarczy tnącej.\nSkala kąta ukosu.\nDźwignia ustawienia kąta cięcia.\nŚrednica piły tarczowej: 210mm\nMaksymalna głębokość cięcia: 75mm\nRegulacja kąta cięcia: 0-45stopni\n- Piła tarczowa 185mm o 18/24 zębach z węglików spiekanych\nNie znałem wcześniej tej marki, ale po zakupie tej pilarki resztę narzędzi będę kupował właśnie od nich.\nTRYTON PILARKA TARCZOWA DO DREWNA 1300W 160MM...


Skarpetki świąteczne — pomysł na uniwersalny prezent dla bliskiej osoby\nJednym z popularnych pomysłów na drobny upominek pod choinkę z pewnością są świąteczne skarpetki. Jest to uniwersalny, a przy tym bardzo użyteczny dodatek dla każdego niezależnie od płci czy wieku. Motyw nawiązujący do okazji z pewnością sprawi mnóstwo radości każdej obdarowywanej osobie. Dlaczego warto postawić na taki prezent i na co zwrócić uwagę przy wyborze? Przedstawiamy najciekawsze propozycje!\nDlaczego warto kupić oryginalne skarpetki świąteczne dla bliskiej osoby?\nOkres Bożego Narodzenia kojarzy się przede wszystkim ze świątecznymi swetrami. Tymczasem w ostatnich latach do równie popularnych propozycji zaliczyć można ciepłe skarpetki z zimowymi motywami, takimi jak choinki, bałwany, renifery czy nieco bardziej klasyczne propozycje z norweskim wzorem. Mnóstwo osób wybiera je na upominki dla bliskich, gdyż są wyjątkowo praktyczne i wygodne, a przy tym wyglądają oryginalnie i stylowo.\nW sklepach stacjonarnych i internetowych znajdziesz świąteczne skarpetki w różnych wariantach do wyboru — zarówno modele damskie, jak i męskie w wielu kolorach i rozmiarach. Dzięki temu z łatwością dobierzesz odpowiednią propozycję bez względu na to, komu robisz prezent. Noszenie takich dodatków błyskawicznie wprowadzi każdego użytkownika w przyjemną atmosferę podczas tego wyjątkowego okresu, a przy tym nada ciekawego charakteru codziennym stylizacjom.\nŚwiąteczne skarpety — dla kogo sprawdzą się najlepiej?\nNie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, dla kogo najlepiej przygotować skarpety świąteczne na prezent. Jest to dość uniwersalny gadżet, który sprawdzi się do noszenia dla większości osób. Można je zakupić zarówno dla dzieci i wnuków, jak i dla dorosłych — współpracowników, małżonka, znajomych, przyjaciół, rodziców, a także babć i dziadków. Różnorodność motywów sprawia, że z łatwością znajdziesz odpowiedni model dla przedstawicieli każdego pokolenia.\nDuże znaczenie ma jedynie, aby pamiętać, jaki rozmiar buta ma obdarowywany bliski lub przynajmniej wiedzieć, w jakim przedziale się mieści. W ten sposób dużo łatwiej wybierzesz odpowiednie skarpetki świąteczne, które świetnie wyglądać będą na stopach, a jednocześnie zainteresują użytkownika. Poza tym umiejętne dopasowane zapewnią maksymalny komfort i posłużą przez dłuższy czas. Wystarczy tylko przemyśleć, jaki wzór pasować będzie do danej osoby.\nNa co zwrócić uwagę przy wyborze skarpetek na święta?\nWybierając skarpety jako świąteczne prezenty na Boże Narodzenie, warto zwrócić uwagę na kilka dość istotnych kwestii mających wpływ na trwałość i wygodę użytkowania. Przede wszystkim powinny być dobrej jakości i solidne, a przy tym wykonane z miłego w dotyku materiału, który przepuszcza powietrze oraz pochłania wilgoć. Dzięki temu wytrzymają przez długi czas, zachowując przy tym estetyczny wygląd.\nPoza tym równie ważne jest, aby wybrany produkt był dopasowany do użytkownika. W tym przypadku należy także uwzględnić samą stylistykę. Szczególnie popularne są wszelkiego rodzaju propozycje kojarzące się z zimą. Stanowią one świetne dopełnienie codziennych stylizacji, przy czym nadają im unikatowego wyglądu. Dobrym pomysłem mogą być też bardziej stonowane, uniwersalne wzory, które bez obaw można nosić przez cały rok, a także zestaw skarpetek składający się z kilku par.\nJakie skarpetki świąteczne męskie wybrać?\nOdpowiednie akcesoria dla mężczyzn powinny być przede wszystkim komfortowe i wykonane z wysoko gatunkowych, naturalnych materiałów. To właśnie one chronią stopy przed nadmiernym poceniem, pomagając w skutecznym odprowadzaniu wilgoci. Przedział tego typu produktów mieści się zwykle między numerem 39 a 45. Na skarpetkach męskich dominują subtelne wzory norweskie lub inne stonowane motywy.\nSkarpetki świąteczne damskie na każdą okazję\nŚwiąteczne skarpetki damskie dostępne są w jeszcze większej ilości zróżnicowanych wariantów niż męskie. Wyróżniają je wyjątkowe nadruki i liczne zdobienia, które podkreślą ich unikatowość. Rozmiar wynosi zwykle pomiędzy 36 a 39. W zależności od indywidualnego upodobania możesz wybrać klasyczną propozycję ze Świętym Mikołajem, słodkimi reniferami czy Panem Ciastkiem.\nKup skarpety świąteczne na przyszłe święta!\nJednym z pomysłów, aby zaoszczędzić nieco gotówki, a przy tym przygotować się na kolejne Boże Narodzenie, to zakup skarpetek z zimowej kolekcji po świętach. W tym czasie wiele produktów jest na promocjach, co ułatwia znalezienie oryginalnych dodatków w wyjątkowo atrakcyjnej cenie. Zapakowany produkt można schować do szafy, aby w kolejnym roku podarować go bliskiej osobie.\nZobacz najciekawsze propozycje świątecznych skarpetek z galerii zdjęć!\nAbsolutną klasyką są skarpetki z motywem świętego Mikołaja czy choinkami. Sprawdzą się zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn.


Wiadomości: Dustin Watten nowym libero Czarnych\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > Dustin Watten nowym libero Czarnych\nDustin Watten nowym libero Czarnych\n23 maja 2016 10:36\nPo tym, jak okazało się, że Cerrad Czarni Radom nie przedłużą umowy z Nevenem Majstroviciem, klub poinformował o zakontraktowaniu nowego zawodnika na pozycji libero. Będzie nim Dustin Watten z kadry Stanów Zjednoczonych. Okazało się także, że w Radomiu zabraknie Adama Kowalskiego. Jego miejsce zajmie Piotr Filipowicz.\n– Neven to super postać. Nie tylko jako zawodnik, ale i człowiek. Przez trzy lata występów w Radomiu wiele drużyna zawdzięcza też Adamowi. Robimy to z ciężkim sercem, ale obu dziękujemy za pełne emocji mecze i zaangażowanie – przyznał Robert Prygiel.\nPrzez najbliższe dwa sezony w barwach szóstej drużyny PlusLigi występować będzie Dustin Watten, libero reprezentacji Stanów Zjednoczonych. Nowy siatkarz Cerrad Czarnych Radom to kolejny po Davidzie Smicie reprezentant Stanów Zjednoczonych. W 2012 roku występ w Pucharze Panamerykańskim zakończył z tytułem najlepiej broniącego. W ubiegłym roku grał w kadrze USA, która wywalczyła Puchar Świata i kwalifikację olimpijską. – Jesteśmy bardzo zadowoleni z pozyskania kolejnego reprezentanta USA. Grający na pozycji libero Dustin Watten w drużynie będzie jednym z bardziej doświadczonych – podkreślił Robert Prygiel tuż po podpisaniu kontraktu.\nDustin Watten w ostatnich latach występował na parkietach ekstraklasy Francji. Swoją sportową przygodę w Europie rozpoczął od Finlandii. Później przeprowadził się Francji. Zaliczył też krótki epizod w lidze brazylijskiej. W minionym sezonie grając natomiast w Ajaccio VB, uznany został na najlepszego libero w lidze Pro A. Świetna dyspozycja zaowocowała kontraktem do AS Cannes, wielokrotnego mistrza kraju.\nRozstrzygnęła się również kwestia drugiego libero. Miejsce Adama Kowalskiego zajmie Piotr Filipowicz. Wychowanek Radomskiego Centrum Siatkarskiego Czarni w ostatnich dwóch sezonach udanie występował w rozgrywkach Młodej Ligi. W sezonie 2015/2016 uznany został za najlepszego zawodnika młodzieżowych rozgrywek.\nCzarni Radom, Dustin Watten, Piotr Filipowicz, PlusLiga, Robert Prygiel


Uncategorized – ZODIAK Warszawski Pawilon Architektury\nOpublikowane w 26.02.2022 26.02.2022\nZapraszamy na wystawę dorobku twórczego Bohdana Paczowskiego, Jacka Michalskiego i Stanisława Berbecia – architektów działających od lat 60. w Luksemburgu. Prezentacja wpisuje się w obchody stulecia relacji dyplomatycznych między Polską a Luksemburgiem.\nWystawa ma przekrojowy charakter. W Zodiaku zobaczymy zarówno oryginalne prace, jak i współczesne odniesienia do dorobku architektów. Są tu m.in. makiety, grafiki, rysunki, filmy. Architekci reprezentują trzy fale polskiej emigracji na Zachód. Bogdan Paczowski wyjechał w 1968 r., Jacek Michalski w 1970 r., a Stanisław Berbeć 1981 r.\nStulecie relacji dyplomatycznych obu krajów świętowaliśmy w 2021 r. Wówczas też wśród członków Mazowieckiej Okręgowej Izby Architektów RP zrodził się pomysł na wystawę, która w założeniu ma charakter objazdowy. Wkrótce wystawę zobaczymy m.in. w Krakowie i Luksemburgu.\nO znaczeniu dorobku bohaterów wystawy niech świadczą słowa Paula Schmita, Ambasadora Wielkiego Księstwa Luksemburg w Warszawie:\nOba kraje – Luksemburg, tak jak i Polska – przeszły w historii przez kilka trudnych okresów i doznały kilku fal emigracji. Po II Wojnie Światowej w Luksemburgu rozpoczął się bezprecedensowy rozwój ekonomiczny. Kraj przyjął wielką liczbę emigrantów, którzy zdecydowali się żyć tutaj i pracować. Między innymi pojawiła się polska emigracja, licząca obecnie około 5000 osób.\nW Luksemburgu mieszka i pracuje kilku architektów pochodzących z Polski. Ich projekty i realizacje wpisały się w obraz miast i wsi Luksemburga. Uczestniczyli i nadal uczestniczą w realizacji ważnych obiektów takich jak lotnisko Findel (Atelier d’Architecture Paczowski–Fritsch), Sądy europejskie (Dominique Perrault / Atelier d’Architecture Paczowski–Fritsch), Muzeum Sztuki Współczesnej MUDAM (I.M. Pei / Georges Reuter Architectes / Jacek Michalski), Liceum Nic. Biever w Dudelange (Agence d’Architecture Stanisław Berbeć / Schmitz / Hoffmann) i Administracja Gminna w Tuntange (Agence d’Architecture Stanisław Berbeć).\nDzisiaj niektórzy z tych architektów nie są już aktywni. Inni, młodsi, kontynuują̨ pracę w zawodzie. Ich drogi do Luksemburga były różne i bogate w doświadczenia osobiste i zawodowe, ale język architektoniczny mający charakter ponadnarodowy, pozwala łatwo porozumieć́ się w innych krajach o różnych kulturach.\nBohdan Paczowski urodził się 5 czerwca 1930 r. w Warszawie, zmarł 26 stycznia 2017 r. w Luksemburgu.\nArchitekt, eseista i fotograf.\nUkończył studia architektoniczne w Krakowie i Mediolanie. Był związany ze środowiskiem paryskiej „Kultury”. Jest autorem licznych zdjęć postaci z kręgu „Kultury”, w tym Witolda Gombrowicza, z którym się przyjaźnił.\nZrealizował m. in. siedzibę Komisji Europejskiej „Jean Monnet” w Luksemburgu 1975 r. Z pracownią luksemburską „Paczowski et Fritsch” zrealizował m.in. pierwszą rozbudowę Trybunału Europejskiego w 1994 r., pawilon luksemburski na Expo’92 w Sewilli, laboratoria IFREMER w Lorient (Francja, 2002 r.), terminal pasażerskiego portu lotniczego w Luksemburgu 2008 r. Zdobywał nagrody w licznych konkursach międzynarodowych, a w grudniu 2009 r. wygrał konkurs na projekt Muzeum Historii Polski w Warszawie.\nPrzewodniczył bądź uczestniczył w wielu sądach konkursów międzynarodowych. Był m.in. przewodniczącym Sądu Konkursowego na budynek Muzeum Historii Żydów Polskich. Był członkiem IARP, Ordre des Architectes et des Ingénieurs w Luksemburgu i mediolańskiego Ordine degli Architetti della Provincia di Milano oraz współzałożycielem luksemburskiej Fundacji Architektury i Inżynierii. Publikował teksty m.in. w „Res Publice Nowej”, „Tygodniku Powszechnym”, „Zeszytach Literackich”, „L’Architecture d’Aujourd’hui” i „Architectural Review”.\nJacek Michalski urodził 13. czerwca 1947 r. w Wągrowcu, zmarł 28 grudnia 2016 r.\nUrbanista i architekt.\nAbsolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W latach 1971–1974 projektant w GP Instytutu Planowania Przestrzennego Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1974–1978 architekt w Biurze Centralnym Lotnictwa Cywilnego. Współpracował m. in. z Jerzym Hryniewieckim, Zdzisławem Hryniakiem, Wojciechem Kubikiem, Heleną Syrkus, Andrzejem Pazdejem, Maciejem i Ewą Krasińskimi, Olgierdem Jagiełłą oraz Jerzym Szczepanikiem-Dzikowskim.\nW latach 1982–1988 mieszkał i pracował jako architekt oraz konsultant w Algierii w biurach projektowych BEAO i BEWO w Oranie. Od 1989 do 2016 r. jako architekt niezależny współpracował z biurami Georges Reuter Architectes oraz Perry Weber et Associés w Luksemburgu.\nStanisław Berbeć urodził się 15 marca 1954 r. w Gorzkowie.\nArchitekt i urbanista.\nRozpoczął studia na inżynierii lądowej w Lublinie, a następnie podjął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Wyjechał do Luksemburga tuż przez stanem wojennym w Polsce. Dyplom architekta uzyskał w Saint–Luc w Liege w Belgii w 1984 r. Do dzisiaj mieszka i pracuje w Luksemburgu.\nWyniki jego badań nad architekturą wiejską Luksemburga „Approche typologique de l’architecture rurale au Grand– Duché de Luxembourg” zostały wydane w 1992 r. przez tamtejsze Ministerstwo Kultury. W 1995 r. za otrzymał nagrodę Luxembourg Architecture Prize.\nBrał udział w krajowych i międzynarodowych konkursach architektonicznych, m.in. na Akademię Prawa Europejskiego w Trewirze (wyróżnienie), Centrum Kongresowe EUR w Rzymie (wybór na 9. Biennale Młodych Artystów Europejskich w Rzymie) oraz Administrację Miejską w Tuntange (zwycięzca konkursu w 2005 r., wymieniony wśród projektów wyróżnionych w Bauhärepraïs 2012 r.).\nW Polsce Berbeć współpracuje z magazynem „Architektura”, dzięki któremu rozsławia luksemburską architekturę. Jest też odpowiedzialny za koncepcję i projekt wystawy w Zodiaku.\nAmbasada Wielkiego Księstwa Luksemburga w Warszawie\nPrzy zaangażowaniu Ministerstwa Kultury Wielkiego Księstwa Luksemburga i Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Europejskich Wielkiego Księstwa Luksemburga\nPatronat medialny: miesięcznik Architektura – Murator\nOrganizator: Mazowiecka Okręgowa Izba Architektów RP\nOpublikowane w 06.06.2021 22.11.2021\nPonowne otwarcie wystawy: 14.10.2021\nPlanując rozwój przestrzenny Warszawy mamy szansę wspólnie wpłynąć na naszą przyszłość. Przedstawiamy wyjątkową wystawę – raport z prac nad nowym Studium dla Warszawy. Przyszła konstytucja przestrzenna miasta od początku powstaje w dialogu z ekspertami i mieszkańcami. Na etapie zbierania wniosków wpłynęło do nas niemalże 25 000 opinii! Do rozmowy o przestrzennej przyszłości miasta angażowaliśmy warszawiaków również przez serię publikacji i spotkań pod hasłem Raporty z planowania Warszawy.\nNa wystawie pokazujemy najważniejsze tematy zebrane w raportach i idziemy dalej – pokazujemy założenia do Nowego studium i poddajemy je konsultacjom społecznym. Skupiamy się na sprawach najistotniejszych dla zrównoważonej przyszłości Warszawy. Pokazujemy dane o demografii i kondycji środowiska w stolicy. Przyglądamy się też warszawskiej tożsamości, lokalności i sposobom poruszania się po mieście. Przedstawiamy założenia nowego Studium odpowiadające na pytania:\nWięcej informacji o nowym Studium będzie dostępne od 2 czerwca na stronie: www.architektura.um.warszawa.pl\nOpublikowane w 06.06.2021 23.11.2021\nOpublikowane w 05.05.2021 23.11.2021\nPodążasz ulicami miasta, mijasz pracownie szewca, szklarza oraz zegarmistrza. Myślisz: „Czy to Warszawa z dawnych lat?”. Nie! To dzisiejsze – nieco zapomniane – piękno stolicy. Pracownie wytwórcze zawsze były częścią miejskiej przestrzeni i teraz także nie brakuje ich w wielu dzielnicach Warszawy.\nWystawa „W Warszawskiej Pracowni” zrealizowana przez m.st. Warszawa i Projekt Pracownie we współpracy z Muzeum Warszawy oraz zespołem SARP (PragaLAB/OpenHeritage) to sposób na zaprezentowanie profesji,które od lat towarzyszą naszej rzeczywistości. Są wśród nich stolarz, jubiler, modystka, ceramik, szklarz, kaletnik czy zegarmistrz.\nPrzygotowana wystawa pokazuje, że ręczni wytwórcy wciąż są ważnym elementem miejskiego krajobrazu i zwraca uwagę na ich znaczenie dla lokalnych społeczności. Przypomina o tym, że pracownie rzemieślnicze stanowią atrakcyjne punkty na mapie Warszawy, które warto odwiedzić podczas spokojnych spacerów. My – twórcy i partnerzy wystawy „W Warszawskiej Pracowni” – zachęcamy więc do podejrzenia pracy warszawskich rzemieślników, zapoznania się z wynikami raportów badawczych o rzemiośle i roli ręcznego wytwarzania w kontekście miejskim oraz poznania wytwórczej historii stolicy.\nMiejsce ekspozycji: plac przed ZODIAKIEM Warszawskim Pawilonem Architektury\nCzas trwania: 1-28 maja 2021 r.\nOrganizatorzy: Projekt Pracownie, m.st. Warszawa\nPartnerzy: Muzeum Warszawy, SARP (PragaLAB/OpenHeritage)\nProdukcja wystawy: Małgorzata Herman, Iza Sykut, Radek Zawadzki\nFotografie: Karolina Lewandowska, Natalia Miedziak-Skonieczna, Marta Wróbel, Krzysiek Jedynak, Radek Zawadzki, archiwum Muzeum Warszawy\nOprawa graficzna: Joanna Zamorowska (z wykorzystaniem ilustracji Weroniki Reroń)\nPatronat medialny: Jet Line, Radio Kampus, Magazyn Miasta\nProjekt Pracownie to inicjatywa osób, które połączyła fascynacja rzemiosłem, uprawiającymi je ludźmi oraz przestrzeniami wytwórczych i artystycznych warsztatów. Zespół fotografów prowadzony przez Małgorzatę Herman – autorkę wywiadów i tekstów ukazujących się na portalu – prezentuje zjawiskowe pracownie ukryte w miejskich zakamarkach.\nOpublikowane w 04.05.2021 23.11.2021\nJakie obiekty i wydarzenia święciły triumfy w 2020 roku? Kto został wyróżniony za rozwiązania sprzyjające dostępności, a który budynek docenili mieszkańcy Warszawy?\nZapraszamy na wystawę poświęconą laureatom 6. Nagrody Architektonicznej Prezydenta m.st. Warszawy za 2019 r. Na placu przed ZODIAKIEM Warszawskim Pawilonem Architektury znajdziecie zwycięzców we wszystkich głównych kategoriach: Architektura użyteczności publicznej, Architektura komercyjna, Architektura mieszkaniowa, Nowe życie budynków, Projektowanie przestrzeni publicznej, Wydarzenie architektoniczne oraz w kategoriach specjalnych: Nagroda za rozwiązania proekologiczne, Nagroda za rozwiązania zapewniające dostępność, szczególnie osobom o ograniczonej dostępności lub percepcji, Grand Prix oraz Nagroda Mieszkańców.\nNiedługo dowiemy się także, które z realizacji ukończonych w 2020 r. zostaną docenione w 7. edycji konkursu. Na swoich faworytów będziecie mogli głosować już między 11 a 21 maja w plebiscycie mieszkańców. Gala finałowa online odbędzie się zaś 25 maja.\nWięcej o konkursie oraz o tegorocznej edycji znajdziecie na stronie https://www.nagroda-architektoniczna.pl/\nRozmów z laureatami możecie posłuchać pod linkiem:\nOpublikowane w 29.10.2020 23.11.2021\nOpublikowane w 29.11.2019 18.04.2020\nOpublikowane w 04.02.2019 05.02.2019\nOpublikowane w 11.05.2018 18.07.2018\nCzłonkowie Rady Fundacji Warszawski Pawilon Architektury ZODIAK


Biało-niebieska MAŁA KUCHNIA w bloku. Ciekawe rozwiązania do małych kuchni urzadzamy.pl\nUrzadzamy Kuchnia Aranżacje kuchni Biało-niebieska MAŁA KUCHNIA w bloku. Ciekawe rozwiązania do małych kuchni\nW małej kuchni w bloku wszystko jest w zasięgu ręki – tak był zamiar właściciela, a projektantce udało się go osiągnąć. Kuchnia w bloku jest częściowo otwarta na salon, ale jest to raczej szersze przejście niż otwarcie przestrzeni. Jest do niej także wejście z sąsiadującego przedpokoju. Jednakże dzięki takiemu zabiegowi ciekawie korespondują ze sobą kolory oraz dekoracje ścian w mieszkaniu – na przykład cegła na ścianie, taka sama w małej kuchni i w salonie.\nSpokojne barwy w małej kuchni w bloku\nMała kuchnia w bloku jest nowoczesna. Bazą jest aranżacji są spokojne kolory – szary, biały i błękit. Elementy wyposażenia i AGD w soczystych, energetycznych kolorach, ożywiają wnętrze. Ciekawie ozdobiono ścianę nad blatem w małej kuchni – praktycznie w połowie chroni ją cegła oraz tafla szarego szkła.\nMała kuchnia w bloku ma rozbudowaną strefę przechowywania - część wysokiej zabudowy wraz z piekarnikiem znajduje się słupie, który od strony salonu wyłożony jest płytkami. Dzięki takiemu rozwiązaniu - pojemnej, gładkiej zabudowie kuchennej od podłogi do sufitu, udało się zwiększyć w małej kuchni ilość miejsca do przechowywania rzeczy.\nprojekt: Zuzanna Szpejnowska STUDIO Z stylizacja: Agata Dawidczyk Zdjęcia: Konrad Kalbarczyk


Rabat -21% Na Dla Niego Wszystko Ebook PDF, MOBI, EPUB\n(His Alone) Rabat -21%\nAutor: Alexa Riley, Październik 2017 , 284 stron\nDołącz do 12629 osób\nRyan Justice może i jest jej szefem, ale nic nie powstrzyma go przed zdobyciem jej serca. Paige Turner chciałaby zapomnieć o przeszłości, ale traumatyczne doświadczenia wciąż kładą się cieniem na jej życiu i nie pozwalają myśleć o szczęściu. Pragnie zemsty, ale uczucia do Ryana stają jej na drodze i sprawiają, że dziewczyna musi zmienić swoje plany. Zanim si ę obejrzy, Ryan zajmie najważniejsze miejsce w jej życiu i w sercu. Wielkie tajemnice nigdy nie pozostają ukryte na długo, a gdy prawda w końcu wyjdzie na jaw, Ryan zrobi wszystko, by uratować sytuację. Bo Paige zawsze była jego tylko jego. Ebook porusza temat wszystko.\nISBN 9788380532878. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.


Filozofia – Strona 2 – Networked Digital\nNotatki do: Jack Goody, Logika pisma a organizacja społeczeństwa, część 2 „Uniwersalizm wiąże się z istnieniem systemu.” „Proces generalizacji musi rodzić pewne napięcie pomiędzy uniwersalistycznymi normami a szczegółowymi wymogami (konkretnego) systemu.” (kontekstu) Prowadzi to z jednej strony do radykalizmu, jako całościowego odrzucenia uniwersalizmu i powstania postawy opozycyjnej do uniwersalistycznej. Partykularyzmu, lokalizmu, subiektywizmu. Systemu uniwersalistycznego nie da się odrzucić w części. Proces sprzeciwu wobec uniwersalizmu, to odrzucenie systemu. Radykalizm. Kultura piśmienna wprowadziła znaczną autonomię i niezależność. Za sprawą pisma ideały, idee przestają wiązać się z aktualnymi zastosowaniami, z kontekstami. Pismo sprawiło, że przeszliśmy od światopoglądu do ideologii, która z natury...\nPrzychodzi taki moment, w którym wszystko ci jedno w którą stronę się przemieszczasz, która jest godzina czy w jakim miejscu się znajdujesz. Znajdujesz się w punkcie zero. Cała twoja wiedza staje się bezużyteczna. Jest tylko tu i teraz. Świat jest czymś odległym. Czymś o czym czytałeś kiedyś w książkach. Mglistym odbiciem. Samotność jest punktem w którym przekraczasz granicę oddzielając ja od tego co poza. Stopniowo stajesz się bezradny wobec samego siebie. Bo jest tylko ja. Ostanie ja. Zasypiasz. Bo transformacja która trwa zbyt długo, przestaje być transformacją. Staje się stale wymazywanym, stale nadpisywanym, stale redundantnym, staje się planowaniem tymczasowości. Jednak...\nWirtualny czy iluzoryczny?\nZależy od perspektywy. Dla zamieszkujących wirtualną cywilizację wirtualny jest rzeczywistym. Dla obserwatorów wirtualnego, wirtualny jest iluzorycznym. Dla turystów wirtualne jest oswajaną emanacją. ZOO. Ciekawe dlaczego sztuka nie podejmuje tego dylematu perspektyw? Wirtualne może być równie rzeczywiste jak fizyczne samo w sobie. Materialne może być kafkowskie. Wirtualne może być potencjalnie istniejącym. Iluzja jest iluzją do pewnego krytycznego punktu doświadczenia, w którym odkrywamy, że nie jest autentycznością zgodną z indywidualnym przekonaniem. Ta krytyczna ścieżka pomiędzy iluzorycznym a rzeczywistym, rzeczywistym i wirtualnym, wirtualnym i iluzorycznym jest granicą doświadczenia. Jest pozbawionym struktur. Jest krawędzią chaosu. Rantem. Jeśli nie ma struktur nie ma treści. Jest...\nSztuka dawno zaakceptowała to, że wszyscy kradną od wszystkich. Wirtułał, zostanie ukradziony zapożyczony przez Google z chwilą, gdy wcisnę przycisk „Opublikuj”. Choć być może lepszym określeniem jest pasożytnictwo? Google jest pasożytem, w którego interesie jest utrzymywanie przy życiu swojego żywiciela. Odstęp pomiędzy stworzeniem a zapożyczeniem nie istnieje – lub zawęził się to mgnienia. „Translated from Polish”, czyli autozawłaszczenie. „1 result”. Czym jest jedno słowo wobec zilliona terabajtów? Zapożyczenie czy zawłaszczenie? Zajmowanie się pustymi wynikami Google jest znacznie ciekawsze, niż zajmowanie się tymi zapełnionymi. Czterdzieści dwa i pół miliona i moje jedno autozawłaszczenie. Ale tylko w trybie edycji. Wciśniecie przycisku „stwórz”...\nCzytając prace klasyków, takich jak Goody, moje egzemplarze książek kończą jak notesy. Niemal każda strona zawiera notatki, komentarze i skreślenia. Myślę, że podstawowym problemem całej literatury zajmującej się kwestią oralności i piśmienności, a zwłaszcza piśmienności, jest łączenie czy też przeciwstawianie piśmienności właśnie formom oralnym. O ile pismo można wyodrębnić i analizować jako zestaw komponentów, o tyle z oralnością, mową jest już zupełnie inaczej. Mowa jest swojego rodzaju „wyjściowym składnikiem” każdego systemu komunikacyjnego. Jak zresztą zauważa sam Goody, radykalizm każdej rewolucji komunikacyjnej jest zawsze cząstkowy. Żadna bowiem rewolucja nie przekreśla doświadczeń człowieka. Między innymi dlatego wiemy w ogóle, że mamy do...\nHuman – the next „thing”\nRacjonalny egoizm. Świat obiektowy i zmiana perspektywy ja na perspektywę GoPro, perspektywę w której nie jesteś centrum świata, nie jesteś nawet jego częścią. Jesteś elementem. Element człowiek — Ulepszamy świat, ale czy ulepszamy siebie? W usieciowionym świecie rzeczy, człowiek jest kolejną „rzeczą”. Obiektem, zbiorem danych, węzłem. — via: http://datamining.typepad.com Usieciowione społeczeństwo przeciwstawione zobiektywizowanym systemom ICT. Rządy mogą co najwyżej wpływać na spowolnienie propagowania się technologii ICT. We władzy negocjacji sieci rządy nie są potrzebne. Przestrzeń społeczna przeciwstawiona przestrzeni analitycznej. — „People crushed by law have no hopes but from power. If laws are their enemies, they...


Jako organizator imprez pewnie wiesz doskonale, jak ważne jest odpowiednie wyposażenie w trakcie eventu. Na pewno się zastanawiasz czy możliwy jest wynajem mebli, a jeśli tak to gdzie? Jest możliwy! Dziś w każdym mieście znajduje się , w której znajdziesz rożne rodzaje wyposażenia - z pewnością odpowiednie dla charakteru organizowanego przez Ciebie wydarzenia. Pamiętam by meble eventowe odpowiednio wcześniej też zarezerwować, pon\nOszczędź na prądzie w ten prosty sposóbTańsze panele słoneczneJak działają biura tłumaczeńCzy są zmiany w prawie jak dokonać rozwodu?Czy można rozwieść się po pracy?Temat - serwisowanie autaTanie pozycjonowanie Nous allons chez le dentiste Like adventures? Visit PolandDieta i odżywki przy ćwiczeniach siłowychOprogramowanie optimaMotoryzacja - serwis i naprawaSekrety Aby Znaleźć Dobrego PrawnikaLepsze sposoby jak Stosować naturalne kosmetykiKrótko o dentystach i leczeniu zębówO kosmykach z Maroko - kilka ciekawostekWybieraj DJ'a świadomie. Jak?Auta stare i nowe, ale mechanika ta samaAbout plumber serviceCzy znaleźć dentystę w Cieszynie to obowiązek?Najlepsze zegarkiNawet Nie Myśl Aby Kupić Bramę Zanim Nie Poznasz Tych 3 Sposobów.Geodezja, miernictwo i budownictwo- praca geodetyBez kawy nie ma co. A co jak ekspres się zepsuje?W jakim celu wypożyczyć podnośniki?Poradnik - promocja w GoogleCzy sprzedać samochód można tanio?Jak wybrać biuro tłumaczeń?Wizyta u stomatologa - kilka poradAle jak wyjść cało z dachowania?


Holding a tożsamość korporacyjna? Jak budować wizerunek grup, marketing i reklama, gospodarka i biznes\nHolding a tożsamość korporacyjna? Jak budować wizerunek grup\nID artykułu: 14152 / 3162\nDlaczego powstają holdingi?Holdingi powstają dla generowania większych przychodów i zysków. Panuje przekonanie, że zorganizowanie pracy kilku mniejszych podmiotów pozwoli pokryć koszty zarządzania grupą oraz wygeneruje pewna nadwyżkę, która nie mogłaby powstać, gdyby podmioty te działały oddzielnie. Holding można zatem porównać do dowolnego działu dowolnej firmy - każdy w nim ma swoją funkcję przydzieloną przez spółkę nadrzędną, która odpowiada za optymalne, czyli przynoszące największe korzyści, wykorzystanie posiadanych zasobów.Dobre i złe strony holdinguW opozycji do wymienionych zalet grup kapitałowych pojawiają się ich wady. Po pierwsze grupy te są podmiotami gospodarczymi o zróżnicowanej strukturze kapitałowej. Powiązania pomiędzy poszczególnym spółkami zależnymi a spółką matką mogą być bardzo zawiłe, co nie sprzyja budowaniu zaufania wśród potencjalnych inwestorów. Ponadto tak duże organizmy, jak na przykład grupy kapitałowe, są często bezwładne. Można porównać je do tankowców - są kolosami, którymi bardzo trudno manewrować. Kapitan, zanim wyruszy w rejs, skompletuje załogę oraz dobierze zestaw narzędzi, które ułatwią mu nakierowanie statku na obrany kurs. Jednym z narzędzi pozwalających sprawnie zarządzać dużą i zdywersyfikowaną strukturą może być tożsamość wizualna organizacji.Jaka tożsamość dla grup kapitałowych?Tożsamość korporacyjna to odwzorowanie niezbywalnych i niepowtarzalnych atrybutów firmy w elementach jej prezentacji zewnętrznej. To podstawa budowania wizerunku i silnej marki. Oznacza to, że każdy element komunikacji przedsiębiorstwa, począwszy od nazwy, przez symbol i logo, aż po wszelkie akcydensy, materiały informacyjne i promocyjne odzwierciedla wartości, które są istotą działania firmy, odbiciem jej pozycji oraz ambicji. Posłużmy się tu przykładem PKN Orlen, którego wizerunek zawiera takie wartości, jak siła, energia, narodowy zasięg działania. W przypadku holdingu budowanie marki i wizerunku jest szczególnie trudne ze względu na jego rozbudowaną strukturę i, bardzo często, skomplikowane powiązania kapitałowe. Identyfikacja holdingu musi bowiem uwzględniać wartości nie tylko spółki nadrzędnej, ale i spółek podporządkowanych oraz pokazywać relacje zachodzące pomiędzy różnymi szczeblami struktury grupy. Innymi słowy, rolą architektury portfela spółek jest zaprezentować, jak wygląda cała grupa kapitałowa, które skrzypce grają w niej poszczególne spółki, jaką filozofię postępowania na rynku przyjął holding. Korzyści z budowy wizerunku i marki firmowej holdingów.Zarządzanie zmianami strukturyHolding to zespół powiązanych ze sobą podmiotów gospodarczych. W zależności od strategii zarządu, dokupowane są nowe spółki, inne zaś sprzedawane. System Corporate Identity pozwala efektywnie zarządzać przepływami wizerunku i reputacji przez komunikowanie stopnia zależności pomiędzy spółką matką a spółkami córkami. Dzięki odpowiednio opracowanym normom komunikacji, spółkę można łatwiej bądź trudniej wyodrębnić z grupy, a to umożliwia sterowanie zmianami struktury w zależności od decyzji zarządu. Przybierający na sile proces globalizacji gospodarczej i wzrost konkurencji wymusza na podmiotach gospodarczych tworzenie coraz bardziej złożonych układów organizacyjno - kapitałowych. W związku z tym konieczne staje się komunikowanie otoczeniu, zachodzących pomiędzy uczestnikami grupy, relacji podległości i zależności. Odzwierciedlenie funkcji spółek zależnychSegmentacja spółek zależnychPoprzez system prezentacji i identyfikacji wizualnej wynikający ze strategii architektury portfela można również dokonać uporządkowania spółek holdingu. Przypominać to może dokonanie segmentacji rynku, która jest narzędziem znanym z marketingu. Segmentacja pozwala zidentyfikować oraz połączyć w homogeniczne grupy potencjalnych klientów - odbiorców marki. W holdingu klientami są właśnie spółki zależne. Rolę kierownika marki pełni tu spółka matka. Dzięki takiej segmentacji spółek, każda z nich wie, jaką rolę ma pełnić w grupie. Holdingi to także firmy zarządzające szerokim portfelem marek. Każdy z podmiotów należących do grupy kapitałowej zarządza własnymi markami. Architektura portfela spółek i marek jest w tym wypadku nie tylko narzędziem do komunikowania wartości, ale służy również dokonaniu segmentacji marek wewnątrz grupy, optymalizacji ich ilości oraz jakości.Co tworzy tożsamość korporacyjną?Na tożsamość korporacyjną składają się nastepujące elementy: tożsamość werbalna i wizualna (corprate identity), tożsamość prezentacyjna (corporate presentation) i tożsamość postaw i zachowań zwana także kulturą organizacji (corporate culture). Wszystkie trzy rodzaje tożsamości muszą być ze sobą we wzajemnej relacji i interakcji. Efektywność ich oddziaływania na otoczenie zależy do wzajemnej spójności i realności. To prawo zawiera się w określeniu: marki się nie ma, marką się jest. To co firma robi, jak wpływa na rynek swoją reputacją, wizerunkiem, tożsamością. Niedotrzymywane, często przesadzone obietnice na pewno zostaną zapamiętane przez otoczenie oraz popsują firmie wizerunek i reputację, a już na pewno staną się pożywką dla negatywnej kampanii wobec firmy prowadzonej bezpośrednio czy pośrednio przez konkurentów.Różnice między tożsamością pojedynczych firm a wizerunkiem grupW wypadku grup kapitałowych znaczenie wizerunku ma dodatkowe znaczenie. Jej zakres oddziaływania jest zdecydowanie szerszy, bo obejmuje jednocześnie cały portfel firm tworzących grupę. Z tego powodu wynika także złożoność problematyki tożsamości grup kapitałowych. Budowanie wizerunku i identyfikacji grupy polega na zintegrowaniu wizji grupy ze strategią biznesową, strategią marketingową i wynikającym z tego wizerunkiem. Oddziaływanie jest odwrotne, bez dobrego wizerunku nie ma efektywnego marketingu, słaby marketing nie wspiera firmy w realizacji strategii, więc i cele i wizja firmy są trudniejsze do osiągnięcia. W grupach przedmiotem rozwiązań jest nie tylko tożsamość poszczególnych uczestników grupy kapitałowej, ale i relacje między nimi oraz odrębna tożsamość samej grupy kapitałowej, czyli architektura portfela spółek zwana architekturą marki. Typ grupy: operacyjna, zarządcza czy finansowa grupa kapitałowa, rodzaj powiązań w grupie, wielkość i strategia grupy, oraz dotychczasowa reputacja spółki nadrzędnej i spółek zależnych, powiązanych i stowarzyszonych wpływają na model rozwiązania, które może być w grupie zastosowane. W praktyce rzadko kiedy istnieją rozwiązania czysto modelowe. Skodyfikowanie tych rozwiązań jednak pozwala na wybór dla każdej grupy rozwiązania bazowego, które jest dopasowywane do specyfiki konkretnej organizacji.Kto korzysta z tożsamości korporacyjnej?Zarząd - bo "cały inwentarz" jest widoczny, wiadomo jakie role pełnią poszczególne spółki, wiadomo, co należy zrobić, by przeprowadzić zmiany struktury, gdyż są one wcześniej zaprogramowane w systemie tożsamości. Inwestorzy - bo jasna jest dla nich polityka zarządu holdingu, co wpływa na ich decyzje inwestycyjne. Spółki holdingu - bo wiedzą, jaka jest ich rola w grupie, pracownicy identyfikują się z grupą, współpracują z innymi w grupie, a to wszystko przekłada się ma efektywność działania całego holdingu. Mediom - jasność i przejrzystość to zrozumienie intencji działań, a więc i tak zwana "dobra prasa" www.identity.pl\nAktywacja: 22/05/11 15:30, odsłony: 2270\nSłowa kluczowe: logo, design, marka, brand, symbolika, identyfikacja, wizerunek, iidentity, znak towarowy, logo firmy, branding, logotyp, studio graficzne, identyfikacja wizualna, wizerunek firmy, projektowanie graficzne, studia graficzne, kreowanie wizerunku


Jak zarobić na Bitcoin: Działające metody inwestowania w kryptowaluty\nJak zarobić na Bitcoin: Działające metody inwestow...\nDla ludzi – szczególnie starszych – którzy na co dzień nie siedzą w internecie, pojęcie kryptowalut (rozproszonego systemu księgowego, który bazuje na kryptografii) może być obce.\nNatomiast młode osoby dobrze wiedzą, że dzięki wirtualnym pieniądzom można zarobić – i to czasem dość sporo.\nMało tego, wielu ludzi zamiast utrzymywania się z pracy na pełnym etacie, wybrało właśnie handel bitcoinami (najbardziej popularną kryptowalutą na świecie).\nW artykule przedstawimy ogólne strategie i sposoby, które podpowiedzą jak zarobić na bitcoin. Zaczynamy!\nCo to jest Bitcoin – podstawowe informacje\nNa początek należy wyjaśnić, czym dokładniej są owe bitcoiny i od kiedy mamy z nimi do czynienia. Narodziły się w latach 2008/2009, dzięki jednej osobie bądź (jak uważają niektórzy) grupie ludzi o pseudonimie – Satoshi Nakamoto.\nDo dziś stały się bardzo innowacyjnymi pieniędzmi elektronicznymi. Wykorzystując taką popularną formę płatności (w wielu sklepach internetowych z różnej branży), każdy internauta omija bowiem wszelkie limity czasowe.\nTa pierwsza nowoczesna waluta działa w oparciu o matematyczne prawa. Jest niczym innym, jak ciągiem złożonym z kilkudziesięciu znaków, pod którymi ukryto zaszyfrowany kod. Nie można jej dotknąć ani zobaczyć (banki centralne też jej nie emitują).\nObrót bitcoinem odbywa się więc tylko w systemie elektronicznym na zasadzie p2p.\nOgraniczona jest natomiast sama ilość bitcoinów – wynosi 21 milionów. Ważne jednak, że umożliwiają one wypracowanie dość znacznych zysków przy jednocześnie niewielkim wkładzie własnym. Brzmi kusząco, prawda?\nA pomyśleć, że początkowo wiele osób nie wróżyło tej kryptowalucie żadnego powodzenia. Była raczej traktowana jako ciekawostka, która zapewne dość szybko zniknie.\nCena 1 bitcoina wynosiła wtedy zaledwie 0,063 dolara. W 2013 roku wzrosła do 14 dolarów. Z czasem jednak sięgnęła 4000 dolarów, a nawet był taki okres, że aż 20 000!\nBitcoin zyskał na swojej wartości w błyskawicznym tempie i stał się niezwykłym, światowym fenomenem! A przyczyniła się do tego ograniczona podaż i ogromny popyt. Niedowiarkowie byli oczywiście w szoku.\nProste strategie i sposoby, czyli jak zarobić na Bitcoin\nJak więc zarobić? Są pewne sprawdzone metody. Można np. zakupić walutę na giełdzie, a później odsprzedać ją po wyższym kursie albo zakupić za bitcoiny inną kryptowalutę i wymienić ją następnie na bitcoiny (wtedy, kiedy kurs jest korzystny).\nDość prostym sposobem jest tzw. spekulacja na giełdzie kryptowalut. Pozwala ona właśnie przy stosunkowo małym wkładzie finansowym, wygenerować relatywnie wysokie przychody.\nMożna także skorzystać z różnych dostępnych strategii inwestycyjnych. Weźmy np. pod uwagę holding, który polega na zakupieniu bitcoinów oraz oczekiwaniu w długim terminie na wzrost wartości kryptowaluty.\nCiekawą opcją jest też dzienny handel – tutaj inwestor każdego dnia dokonuje od kilku do kilkudziesięciu transakcji, a zysk opiera na krótkoterminowych zmianach kursu.\nJest jeszcze zarabianie na tzw. koparkach bitcoin. Kupując w nich udziały – poświęca się swoje środki i otrzymuje obietnicę na stałe zyski z wygenerowanych bitcoinów.\nOczywiście, aby osiągnąć sukces dzięki tej kryptowalucie, niezbędna będzie profesjonalna, godna zaufania platforma handlowa, jaką jest np. Handel Pro. Z niej można korzystać na tradycyjnym komputerze oraz wszelkich przenośnych urządzeniach. Oprogramowanie jest wygodne w użyciu (żadne szkolenie nie jest wymagane, specjalistyczna wiedza także).\nRyzyko inwestowania w kryptowaluty\nTak. Inwestowanie na giełdzie kryptowalut wiąże się oczywiście ze sporym ryzykiem. Ale wystarczy przestrzegać kilku zasad, a obawy znikną. Jak nie stracić na bitcoin? Przede wszystkim należy mieć odpowiednie przygotowanie emocjonalne, a więc zachować zimną krew.\nNasze działania muszą być przemyślane od A do Z! Po drugie trzeba na spokojnie zdobyć aktualne informacje ze sprawdzonych źródeł (pomocne są też fora internetowe) i unikać „fake newsów”.\nCo jest jeszcze ważne? Oczywiście to, aby inwestować ograniczonymi sumami środków. Dlaczego? Bo ewentualna ich utrata nie powinna zagrażać obecnej sytuacji finansowej, w jakiej się znajdujemy.\nNa koniec warto jeszcze zadbać o bezpieczeństwo danych i finansów – uważać na na fałszywe strony, na których czyhają oszuści. Przy zakładaniu konta na platformie, wymyślmy bardzo bezpieczne hasło!\nCo więcej, przyda się też zabezpieczenie 2FA za pomocą odpowiedniej aplikacji. Chodzi o wygenerowanie dodatkowych kodów (to dobra ochrona przed nieautoryzowanym użyciem konta).\nZlecenia stop-loss i take profit\nKurs bitcoina jest wyceniany przez rynek (ostatecznego weryfikatora). Aby chronić kapitał i zarządzać ryzykiem inwestycyjnym warto stosować analizę techniczną (analizę wykresów) albo klasyczne narzędzia, a więc zlecenia o nazwie Stop Loss i Take Profit (są one dostępne na giełdach kryptowalut).\nSprawdźmy ogólnie, na czym one polegają i czym się od siebie różnią (bo pod względem technicznym ich sposób wystawiania jest taki sam).\nTake Profit (skrót TP) to takie zlecenie, którego używa się do zakończenia tzw. otwartej pozycji. Czyli wtedy, jeśli strategia zakłada, że cena dojdzie do określonego poziomu, a następnie jest szansa na odbicie.\nOczywiście, należy tutaj zwrócić uwagę na kontekst ceny aktywa w danym momencie. Take profit jest realizowane powyżej aktualnego poziomu ceny na moment składania zlecenia – nieważne, czy pozycja jest stratna, czy zyskowna.\nStop Loss (SL) to przeciwieństwo wyżej opisanego narzędzia. Oznacza nic innego, jak „tnij straty”. Zlecenie zakłada się w jednym, konkretnym celu – ograniczenia strat, które wynikają z niedochodowych pozycji. Pozwala ono na względną ochronę inwestycji oraz umożliwia zabezpieczenie w przypadku nieprzewidzianych okoliczności.\nPodsumowując, najbardziej istotne jest to, aby nie traktować bitcoina jak jakiejś ogromnej kopalni złota.\nJak każda inne waluty, także kryptowaluty mają przecież swoje liczne wzloty i upadki. Zdrowy rozsądek ponad wszystko! Pamiętajmy tą zasadę.\nTylko wtedy jest bowiem szansa łatwo odpowiedzieć na pytanie: jak zarobić na Bitcoin?\nZałóż darmowe konto na platformie Handel Pro i zacznij inwestować już teraz!


Białystok. Uniwersytet w Białymstoku w sierpniu ogłosi przetarg na kampus. - poranny.pl\nBiałystok. Uniwersytet w Białymstoku w sierpniu ogłosi...\nBiałystok. Uniwersytet w Białymstoku w sierpniu ogłosi przetarg na kampus.\nAutorem projektu budynków jest prof. Marek Budzyński, jeden z najbardziej uznanych polskich architektów\n(adek) Kurier Poranny Fot. uwb.pl\nData dodania: 15.07.2010, 06:01 Ostatnia aktualizacja: 15.07.2010, 06:15\nNa działkach przy ul. Ciołkowskiego ma powstać kampus UwB za 60 milionów euro z programów unijnych. Przeniesie się tu m.in. wydział fizyki, instytut chemii, uniwersyteckie centrum kultury.\nPrace prowadzone są zgodnie z harmonogramem – mówi Tomasz Zalewski, kanclerz Uniwersytetu w Białymstoku. – Właśnie przygotowujemy dokumentację do wyboru wykonawcy. Wkrótce ogłosimy przetarg na naszej stronie internetowej.\n– Polski Związek Działkowców wydał nam teren – mówi Tomasz Zalewski. – Jednak działkowcom, którzy nas o to poprosili pozwoliliśmy zostać tam do końca sierpnia. Zobowiązali się na piśmie, że opuszczą swoje działki w określonym terminie. Jeśli tego nie zrobią, narażą się na konsekwencje sądowe.\nW tej chwili teren jest sukcesywnie oczyszczany. Pierwsze prace budowlane mają ruszyć w czwartym kwartale tego roku.\n– Ale dopiero w momencie wyłonienia wykonawcy będziemy pewni, czy zdążymy w tym terminie, czy będą jakieś opóźnienia – mówi Tomasz Zalewski. – Przetarg ogłosimy w sierpniu.


Biedronka otworzy flagowy dyskont w swoim nowym biurowcu - Handel Nowoczesny - Wiadomości\nBiedronka otworzy flagowy dyskont w swoim nowym biurowcu\nAutor: dlahandlu.pl 19 lutego 2012 19:06\nKończy się budowa biurowca Jeronimo Martins Dystrybucja przy ul. Dolnej w Warszawie. Na parterze budynku przewidziano część handlowo-usługową, gdzie powstanie flagowy sklep Biedronki, a na pozostałych piętrach biura.\nPowierzchnia całkowita obiektu wynosi 18 540 mkw. Biurowiec Jeronimo Martins Dystrybucja to 9-kondygnacyjny obiekt zlokalizowany przy ul. Dolnej 3, na warszawskim Mokotowie. Firma przeniesie się tu z dotychczasowego biurowca na ul. Postępu na warszawskim Służewcu Przemysłowym.\nObecnie trwają ostatnie prace wykończeniowe.


październik 2021 - Hala Widowiskowo-Sportowa w Dębnie\n14 października 2021 16 listopada 2021 Michal\nGmina Dębno dotowana na gali Fundacji ORLEN! Podczas uroczystej Gali Laureatów, która odbyła się 6 października w Muzeum Śląskim w Katowicach, wójt gminy Dębno Wiesław Kozłowski odebrał oficjalnie przyznaną dotację w ramach czwartej edycji programu „Moje miejsce na Ziemi” w kwocie 15 000,00 zł. Dofinansowanie dotyczy organizacji Otwartych Mistrzostw Gminy Dębno w koszykówce 3×3 – „Dębno…\n1 października 2021 2 października 2021 Michal\nZajęcia już od 7 października! Serdecznie zapraszamy wszystkich chętnych na zajęcia zdrowy kręgosłup, które będą odbywać się cyklicznie na naszej hali w każdy czwartek od godziny 19:30 do 20:30! Praca zdalna oraz brak aktywności fizycznej, które towarzyszą nam od wielu miesięcy nie pozostają bez skutków dla naszego zdrowia fizycznego i psychicznego. Brak odpowiedniej ilości ruchu oraz…


przesłuchanie na odległość - wideokonferencja\ntombialka napisał w dniu 30.01.2012 o godzinie 22:56:23 :\nCzy ktoś ma doświadczenia w zakresie przesłuchania świadka na odległość w drodze wideokonferencji w postępowaniu cywilnym? Sąd z okolic Newcastle zwrócił się do nas mailem z zapytaniem (na razie nieoficjalnie) czy jesteśmy w stanie coś takiego zorganizować. Informatyk twierdzi, że tak. Sprzęt jest i w Sądzie Okręgowym w karnym coś takiego robili. Jak zrobić to w procedurze cywilnej? W rozporządzeniu RADY (WE) NR 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych jest art. 10 ust. 4, który mówi:\nSąd wzywający może zwrócić się do sądu wezwanego o przeprowadzenie dowodu przy użyciu technologii komunikacyjnych, w szczególności w drodze wideokonferencji lub telekonferencji.\nPonoć brak szczegółowych regulacji nie stoi na przeszkodzie, żeby coś takiego zrobić. Z drugiej jest art. 157 kpc. Nasz sprzęt nie zapewnia nagrywania. Zresztą Ministerstwo to dopiero szykuje i to w okręgach.\nCzy wystarczy ich wniosek zarejestrować w Cps, wezwać świadka na uzgodniony z nimi termin. Zapewnić obecność tłumacza na koszt SP (art. 5 § 2 usp)? W końcu ci z Angli stają przed naszym sądem, a już piszą, że po polsku ni w ząb. A na posiedzeniu to co niby protokołować ich pytania i odpowiedzi? Toż to się uśmieją. Protokół przesłać w ślad za nagraniem? 


FZZ w radiowej Debacie Związkowej m.in. o wypłatach wynagrodzeń i planowanych strajkach\n11 czerwca 2013 r. ekspert FZZ Przemysław Dzido wziął udział w programie Debata Związkowa w Radiu dla Ciebie. Rozmawiano o: Funduszu Rezerwy Demograficznej, odsetkach za nieterminową wypłatę wynagrodzeń, pracy w niedziele i święta oraz planowanych na jesień akcjach strajkowych.\nJak zaznaczył reprezentant Forum Związków Zawodowych, związkowcy nie chcą strajkować bez powodu, jednak przychodzi czas, w którym nie można już godzić się na dyktat władzy i należy okazać jej swoje nieposłuszeństwo. Protesty, pikiety czy strajki stają się formą przypomnienia rządzącym, że ich funkcja to służba publiczna, wymagająca tego, by wsłuchać się w głos obywatelski i szanować jego postulaty. Tymczasem, obecny rząd realizuje cele sprzeczne z interesem społecznym, a co gorsza, robi to w sposób arogancki, wręcz w wielu wypadkach bezpardonowy.\nMimo to jednak FZZ wierzy, że premier Donald Tusk zrealizuje swoją obietnicę i wycofa się z wprowadzanych obecnie, wbrew jednoznacznej opinii ogromnej większości społeczeństwa, antypracowniczych zmian w Kodeksie pracy, co pozwoli uniknąć realizacji zapowiadanych przez związki zawodowe akcji strajkowych.\nOdnosząc się do propozycji PIP dotyczących zmian w zasadach dotyczących ustalania odsetek od zaległych wynagrodzeń, Przemysław Dzido ocenił je pozytywnie. Stwierdził on, że zasady takie obowiązują skutecznie w odniesieniu do zobowiązań podatkowych, a słaba pozycja pracownika wobec zatrudniającego uzasadnia zastosowanie takiego samego środka dla realizacji jego prawa do wynagrodzenia.\n„Należy zauważyć także i to, że odsetki od zobowiązań podatkowych powstają niezależnie od tego, czy podatnik nie zapłacił podatku z własnej woli, czy był to wyraz konieczności ekonomicznych. Odsetki za nieterminową wypłatę pensji nie są więc kara, a jedynie słusznym wynagrodzeniem za bezprawne korzystanie przez pracodawcę przez pewien czas z pieniędzy należnych pracownikowi” - argumentował ekspert Forum. Za słuszny uznał także postulat związkowy ograniczenia handlu w niedziele i święta.\nJeśli chodzi o propozycję rządu zabrania z FRD 2,5 mld zł w 2013 r. na bieżące wypłaty ret i emerytur, Przemysław Dzido powiedział, że biorąc pod uwagę sytuację demograficzną Polski i szacunki w tym zakresie na przyszłość, obecnie w Funduszu powinno być co najmniej ok. 100 mln zł, a nie ok. 17 mld zł, jak to ma miejsce. W takiej sytuacji należy w zasadzie zastanawiać się w ogóle nad sensem istnienia FRD, który został ograbiony przez rząd w ostatnich kilku latach, co czyni niemożliwą realizację jego podstawowego celu, czyli zabezpieczenia świadczeń emerytom i rencistom za ok. 15 lat. Największy tzw. dołek demograficzny jest bowiem wskazywany przez ekspertów na ok. 2028 r.


„Sytuacja” Jerzego Ludwińskiego (pomiędzy czasem a przestrzenią) — SZUM\n„Sytuacja” Jerzego Ludwińskiego (pomiędzy czasem a przestrzenią)\nJasmin Schaitl, „Present/Presence”, instacja/fotografia, fot. Jasmin Schaitl. Praca powstała podczas Sympozjum „Było, jest i będzie” 2018\nPróbując zobrazować model sztuki, Ludwiński proponował, aby wyobrazić sobie strukturę, która nieustannie się rozszerza, raz prędzej, innym razem wolniej, w zależności od tego, jaki ruch się odbywa w samej sztuce, w polu sztuki.\nJerzy Ludwiński, porządkując na jednym ze swoich diagramów etapy ewolucji sztuki, wyznaczył ciąg prowadzący od etapu obrazu do etapu „0”. Pomiędzy nimi na osi chronologii – choć wielokrotnie zaznaczał, że fazy te niekoniecznie tworzą linearny ciąg – wskazał również na etapy przestrzeni i czasu. Pierwszy z nich krytyk utożsamiał z działaniami typu environment, sztuką ziemi czy też sztuką kinetyczną. W jego ocenie to właśnie wtedy przedmiot artystyczny traci ważność, stając się rekwizytem w otaczającej go przestrzeni. „Ważniejsza jest – jak mówił Ludwiński – przestrzeń emocjonalna, która tworzy się przez wzajemne oddziaływanie na siebie zespołów przedmiotów”. Inną rolę zaczyna odgrywać również widz, który z pozycji neutralnego obserwatora przechodzi do aktywnego działania, wchodząc do wnętrza dzieła. Dochodzimy tutaj do momentu, w którym „obraz odwraca się […] podszewką do góry. Wchodzimy do jego wnętrza, ponieważ […] przestrzeń (galeria) jest tak samo ważna, jak płótno dla malarstwa […] Wszystko to stanowi jeden obraz, jedno dzieło sztuki”.\nW pewnym momencie Ludwiński zwraca uwagę, że powoli zaczyna wchodzić czas, często będąc ściśle związany z fazą przestrzeni. Ujmuje to następująco: „Nowy czynnik o zasadniczym znaczeniu: akcja w czasie, która zresztą odbywa się w określonej przestrzeni. Dochodzi do głosu w najwyższym stopniu moment przypadku i improwizacji. Dzieło sztuki przestaje być tworem materialno-przestrzennym, staje się procesem. W jego obręb wpisany jest zarówno otaczający je krajobraz, jak i uczestnicząca w nich publiczność”. Czas – swoista obecność – uruchamia wewnątrz przestrzeni cały proces, „dzianie się”, które przyjmuje w swojej najbardziej skrajnej odsłonie, jak zobaczymy, trochę paradoksalnie, formę bez struktury przestrzennej i czasowej. Sama galeria jako przestrzeń ekspozycyjna stała się pochodną tego procesu.\nDla Jerzego Ludwińskiego, osobisty i swoisty blejtram stanowiła Galeria Pod Moną Lisą. Było to miejsce eksploatacji refleksji teoretycznych nad strukturą wystawy, galerii, instytucji, ale również rozpatrujące relacje artysta – kurator czy też artysta – dzieło – odbiorca. Program galerii zawarty został w tekście zatytułowanym Sytuacja.\nWypowiedz, zachowując retorykę manifestu, jest rodzajem krytycznej analizy instytucjonalnej praktyki, skierowanej przeciw standaryzacji oficjalnego obiegu artystycznego. Ludwiński formułuje tekst wokół pięciu kategorii: Artysta, Wystawa, Salon wystawowy, Funkcja wystawy, Program teoretyczny. Każdą z wyszczególnionych kategorii poddaje analizie i zestawia ze wskazaną alternatywą, która zarazem określa cechy nowej galerii. Podejmując grę z oficjalną infrastrukturą kulturalną, z muzeami czy instytucjami typu Biuro Wystawa Artystycznych, Związek Polskich Artystów Plastyków, Ludwiński formułuje cały proces dochodzenia do wystawy.\nOkres aktywności Galerii Pod Moną Lisą pozostaje dla Jerzego Ludwińskiego kluczowym momentem zarówno pod względem jego poszukiwań kuratorskich, jak również rozwoju koncepcji teoretycznych dotyczących sztuki. Ludwiński działał w sposób komplementarny, a jego praktyka kuratorska przechodziła w rozważania teoretyczne.\nPoczątek tego procesu możemy wiązać z wyborem, przed jakim staje kurator (ale również i artysta) odnośnie wskazania – „na własną odpowiedzialność” – interesującego twórcy czy zjawiska w sztuce. Ludwiński pisze: „[…]obraz sztuki współczesnej pojawia się tylko wówczas, gdy śledzimy rzeczy nietypowe. Nie jest on sumą wszystkich obrazów, jakie dzisiaj powstają, tylko sumą nowych treści, jakie te obrazy nam przekazują”. Dlatego w jego ocenie, tak istotne znaczenie mają galerie nieoficjalne, prowadzone przez osoby o określonym i zaangażowanym stosunku do sztuki współczesnej, dla których „zasada przeciętności przestaje obowiązywać”. Sama wystawa w przestrzeni galeryjnej przestaje być punktem docelowym, stając się jedynie kolejnym etapem procesu twórczego. W tej zmianie funkcji ekspozycji szczególnie trudne wydaje się zwalczenie tkwiącego w widzu przeświadczenia o swego rodzaju zamkniętej formie wystawy z towarzyszącą jej celebrą muzealną. Przeciwstawić się temu mógł, według Ludwińskiego, „ładunek ideowy samych dzieł sztuki” i atmosfera prowokująca do dyskusji artystycznej. W sytuacji, gdy wystawę traktuje się jako przedłużenie procesu twórczego, który po wernisażu rozwija się dalej, staje się ona w sposób naturalny „propozycją nowych rozwiązań w sztuce”.\nRównie kluczowym elementem konstytuującym obraz programu galerii była samoświadomość artysty, wiążąca się z próbą wywołania u niego większej aktywności teoretycznej. Ludwiński wręcz mówi o próbie wciągnięcia twórców w „pułapkę, żeby zaczęli pisać”, co również wiąże się z „podwyższeniem temperatury, w której odbywa się proces twórczy”.\nKonkludując, Ludwiński sprowadza program galerii do aktywności, które określa „dziwactwami galerii”, gdzie najistotniejsze to pokazywanie twórczości artystów w momencie zmian, przeciwstawienie się schematom życia artystycznego i rzeczowa dyskusja o sztuce.\nZamierzenie to realizowane było poprzez, traktowane równorzędnie, trzy formy działania: wystawę, publikację oraz prelekcję o charakterze otwartej dyskusji. Wystawy odbywały się w hallu Klubu Międzynarodowej Prasy i Książki, w zasadzie w niewielkim korytarzu łączącym czytelnię klubu z kawiarnią, co Ludwiński traktował jako wielki atut, ze względu na otwartość przestrzeni w stosunku do bywalców KMPiK, potencjalnych widzów wystaw. Wystawy nie były celem samym w sobie, lecz pretekstem do ukazania, z jednej strony, całego procesu twórczego (którego wystawa nie była ostatnim elementem, ale tylko etapem), natomiast z drugiej, chodziło o wykreowania innych akcji o charakterze teoretycznym i edukacyjnym, żeby z „faktu pokazania dzieła sztuki wyciągnąć wszystkie możliwe konsekwencje i wnioski”. Rolę publikacji spełniał miesięcznik „Odra”, gdzie zamieszczane były wypowiedzi, konstruowane na zasadzie dialogu (polemiki) krytyk/kurator – artysta. Dodatkowo teksty te w formie nadbitki tworzyły nietypowy rodzaj katalogu. Nowy numer „Odry” ukazywał się zawsze pierwszego dnia danego miesiąca, dlatego też dzień ten był także dniem otwarcia wystawy. Wernisaży nie przewidywano. Natomiast siódmego dnia odbywała się dyskusja poprzedzona prelekcją kuratora i artysty. Jedenastego dnia wystawy były zamykane.\nTa formalna konstrukcja działania obligatoryjnie narzucała rytm galerii, ale także jej charakter jako miejsca spotkań i dyskusji. Galeria nie miała być przestrzenią neutralną, lecz konfrontacyjną, dlatego polemika, zarówno z artystą, jak i widzem, była niezwykle ważna dla Ludwińskiego i to ona stała się punktem wyjścia dla poszczególnych prezentacji. Wypracowany przez Ludwińskiego schemat działania galerii oparty został o elementarną zasadę zakładającą stworzenie wielopłaszczyznowej sytuacji, w której zaistniałby bezpośredni kontakt pomiędzy artystą, kuratorem oraz widzem. Ta „sytuacja” staje się kategorią znacznie szerszą niż pojęcie wystawy i wydaje się implikować zarówno dyskurs instytucjonalny (skupiony przede wszystkim na zagadnieniach przestrzenno-wystawienniczych), jaki i problem widza oraz badanie przemiany form artystycznych.\nPojęcie „sytuacji” możemy zestawić z pojęciem „kontekstu” Briana O’Dohertygo, które w jego opinii jest kluczowe dla opisu przemiany myślenia o przestrzeni wystawowej. Kontekst jako treść, zawartość, jak ujmuje to O’Doherty, wytwarza sytuację, gdy dzieło i jego otoczenie stają się tożsame. Przestrzeń (galeria) przejmuje rolę ramy, stając się pojemnikiem wypełnionym treścią. Energia dzieła sztuki przechodzi do otoczenia, doprowadzając do przemieszania wnętrza z zewnętrzem, co jest konsekwencją działań Marcela Duchampa, który wykorzystując sufit, wywrócił wystawę do góry nogami, rozpoczynając tym samym dyskusję nad ideą przestrzeni galerii jako odrębnej całości.\nRównież ma to swoje konsekwencje w postrzeganiu tej przestrzeni przez widza. Nagle przestaje być ona neutralna. Claire Bishop zwraca uwagę, że widz zostaje zanurzony w dzieło sztuki, a sama relacja między widzem a sztuką zbudowana jest na dwóch ideach: aktywizacji i decentralizacji. Z jednej strony, widz jest zmuszony do poruszania się i interakcji z pracami artystycznymi, a z drugiej, posiada wiele perspektyw, z których może je obserwować.\nLudwiński w swoich rozważaniach niewątpliwie zmierzał do wypracowania stanowiska, które podjęłoby kwestie redefinicji pojęcia wystawy. Śledząc działalność galerii, wydaje się, że był to ciągły proces, z uchwytnym głównym kierunkiem rozwoju, zmierzający od obiektu – jego krytyki i eliminacji – do swoistego „zabiegu mentalnego”, w którym indywidualny proces twórczy utożsamiał się z postawą, ideą i tekstem. Nastąpiło odejście od realizacji artystycznych ku refleksji nad pojęciem sztuki, a także w wielu przypadkach przesunięcie głównego akcentu z dzieła-obiektu na odbiorcę, stanowiącego element dookreślający cały proces twórczy. Szczególnie było to widoczne na wystawach, które moglibyśmy umieścić na pograniczu happeningu, ale również taką rolę pełniły dyskusje, o których atmosferze często decydowały prowokacje organizatorów. Ostatecznie Galeria Pod Moną Lisą w kulminacyjnym momencie swojej transformacji stała się zbędna.\nProces ten można prześledzić, począwszy od pierwszej wystawy Zdzisława Jurkiewicza, wychodzącego od krytyki obrazu i namysłu nad procesem twórczym, poprzez kolejne, w szczególności Wandy Gołkowskiej, negującej nienaruszalność fizyczną obiektu, Jerzego Rosołowicza i Jana Chwałczyka, poszukujących niewidzialnego i niematerialnego medium obrazowego, Zbigniewa Makarewicza i Stanisława Dróżdża, dekonstruujących przekaz wizualny, a skończywszy na Jarosławie Kozłowskim i Włodzimierzu Borowskim.\nJedna z ostatnich wystaw zatytułowana Sztuka Pojęciowa (grudzień 1970) zafunkcjonowała przede wszystkim jako zbiór artystycznych idei. Sama wystawa składała się z dokumentacji projektów i koncepcji artystów przedstawionych na kartkach formatu A4 (Jan Chwałczyk, Zbigniew Dłubak, Stanisław Dróżdż, Antoni Dzieduszycki, Jacek Fedorowicz, Wanda Gołkowska, Zdzisław Jurkiewicz, Barbara Kozłowska, Andrzej Lachowicz, Natalia LL, Jerzy Ludwiński, Zbigniew Makarewicz, Maria Michałowska, Jerzy Rosołowicz, Anastazy Wiśniewski). Pokaz zaistniał później w formie katalogu (projekt Andrzeja Lachowicza) składającego się z luźnych kartek umieszczonych w szarej kopercie.\nOkres aktywności Galerii Pod Moną Lisą pozostaje dla Jerzego Ludwińskiego kluczowym momentem zarówno pod względem jego poszukiwań kuratorskich, jak również rozwoju koncepcji teoretycznych dotyczących sztuki. Ludwiński działał w sposób komplementarny, a jego praktyka kuratorska przechodziła w rozważania teoretyczne. Zacieranie tych granic nie wynikało tylko z faktu systematyzowania galeryjnych wniosków, ale przede wszystkim było powodowane przeświadczeniem, że praktyka artystyczna jest tak samo ważna, jak teoretyczne poszukiwania krytyka sztuki.\nJerzy Ludwiński zmierzał do wypracowania stanowiska podejmującego próbę redefinicji pojęć takich jak: wystawa, muzeum, galeria, kurator, krytyk, ale również rozpatrującego relacje artysta – odbiorca, upatrując w tym ostatnim ważny elementu w procesie zmierzającym do ujawnienia faktów artystycznych.\nDoświadczenia i poszukiwania kuratorskie doprowadziły Ludwińskiego do napisania jednego z najważniejszych tekstów teoretycznych Sztuka w epoce postartystycznej, który po raz pierwszy został wygłoszony latem 1970 roku w czasie VIII Spotkania Artystów i teoretyków sztuki w Osiekach, a następnie opublikowany w katalogu wystawy Sztuka Pojęciowa (grudzień 1970) oraz w miesięczniku „Odra” (1971, nr 4). Tekst, uważany za jedną z pierwszych wypowiedzi teoretycznych dotyczących sztuki konceptualnej w Polsce, był próbą określenia stanowiska wobec istniejącej wówczas sytuacji sztuki w Polsce i na świecie.\nLudwiński przedstawia w nim autorski zarys rewolucji artystycznej lat 60. XX wieku. Zakreślony tam proces ewolucji uzmysławia, że sztuka, poprzez dążenie do rozbicia pojęcia dzieła sztuki oraz jego dematerializacji, przestała być widoczna, wtapiając się i rozmywając w rzeczywistości. Późniejsze poglądy Ludwińskiego w dużym stopniu kształtują się wokół zagadnień zawartych w tekście. Formułowane w jego wykładach, odczytach czy tekstach postawy skierowane były w głównej mierze ku analizie procesu twórczego oraz badaniu i opisywaniu dokonującej się nieustannie ewolucji sztuki, która przyjęła formę totalną, ulegając rozmyciu w rzeczywistości.\nJerzy Ludwiński, aktywizując kolejne środowiska artystyczne, dążył do decentralizacji sztuki i do sformułowania języka krytyki artystycznej adekwatnego do zachodzących przemian. Zmierzał do wypracowania stanowiska podejmującego próbę redefinicji pojęć takich jak: wystawa, muzeum, galeria, kurator, krytyk, ale również rozpatrującego relacje artysta – odbiorca, upatrując w tym ostatnim ważny elementu w procesie zmierzającym do ujawnienia faktów artystycznych. Ludwiński nieustannie zadawał pytania i dyskutował, tak jakby sam proces poszukiwania odpowiedzi był najważniejszy. Śledząc działalność i aktywność Ludwińskiego, wydaje się, że był to ciągły proces, który on sam rejestrował niejako na żywo.\nSztuka jest tylko wierzchołkiem góry lodowej. Rozmowa z Kubą Szrederem\tO działaniach postartystycznych i antyfaszystowskich z Kubą Szrederem rozmawia Jakub Banasiak CZYTAJ!\nLudwiński wierzył w sprawczą siłę słów i sferę całkowicie niematerialną. Myśli, które formułował, wynikały z bezpośredniego towarzyszenia sztuce. Ludwiński, zdając sobie sprawę z umysłowego charakteru działalności artystycznej, podobnie jak renesansowy patron Galerii Pod Moną Lisą, kierował uwagę bardziej na koncept i proces niż na sam końcowy efekt. W zasadzie nie koncentrował się na tym, co materialne. W swoich wystąpieniach posługiwał się jedynie spisanymi konspektami, specyficznymi diagramami i rysunkami. Jego poglądy stały się tożsame z działaniem, warunkując bezpośrednio jego życie, ale też pozostawały zgodne z tym, co myślał o sztuce i rzeczywistości, o ich przemieszaniu i wzajemnym rozmyciu. Jego praktyka kuratorska przechodziła w rozważania teoretyczne.\nZacieranie granic nie wynikało tylko z faktu systematyzowania galeryjnych wniosków. Historia Galerii Pod Moną Lisą ilustruje chyba najbardziej heroiczny okres działalności Ludwińskiego, w którym wypracowuje swój model strategii kuratorskiej i, co za tym idzie, teoretyczne zaplecze dla sztuki w „epoce postartystycznej”. Galeria nie była jedynie miejscem wystawienniczym, nastawionym na kreatywne poszukiwania i eksperymentowanie, ale przede wszystkim wyznaczała ramy generalnych przemian w tamtym czasie. Jednocześnie postawa Ludwińskiego w galerii zmieniła zupełnie rozumienie funkcji kuratora, który nie tylko przedstawiał, ale i ujawniał wraz z twórcą fakty artystyczne. Ludwiński był główną osobą, która prowokowała sytuacje w galerii, narzucała ich rytm i sposób ujawniania. Wypracował specyficzny idiom wystawy, gdzie wszystkie jej elementy pozostają jedynie symptomami procesu artystycznego.\nPróbując zobrazować model sztuki, Ludwiński proponował, aby wyobrazić sobie strukturę, która nieustannie się rozszerza, raz prędzej, innym razem wolniej, w zależności od tego, jaki ruch się odbywa w samej sztuce, w polu sztuki. W latach 60. zaczął się on rozszerzać bardzo intensywnie, aż w końcu eksplodował, przez co poszczególne elementy sztuki gdzieś się w tę rzeczywistość rozlały, wypełniły puste pola i nastąpiło utożsamienie sztuki z rzeczywistością. Nastąpił moment „po wielkim wybuchu”. Od tamtego czasu trudno jest rozszerzać tę strukturę, która nie mam granic, co jest w sumie wręcz niemożliwe. Przynajmniej z logicznego punktu widzenia.\nLudwiński w pewnym momencie nazwał tę sytuację „punktem osobliwym”. Termin zaczerpnął z nauki przyrodniczych. Jak sam mówił: „Punkt osobliwy – w przyrodzie to byłby taki stan materii, gdzie niektóre parametry tej materii zmierzałyby do zera, a inne do nieskończoności. To byłby stan materii w czasie początku świata albo końca świata. Kiedy materia byłaby tak sprasowana, że byłaby ograniczona do punktu i gdzie czas byłby także sprasowany do jednego momentu. To byłby początek świata albo koniec świata. I sztuka jest gdzieś w okolicach takiego właśnie punktu, kiedy z jednej strony obejmuje całą rzeczywistość. Wszystko może być sztuką, a z drugiej strony w ogóle jej nie ma”. Na koniec wykładu Ludwiński zastanawia się, czy w takiej sytuacji należy zapytać: czy jest jeszcze sztuka? Choć być może należałoby to pytanie postawić inaczej: czy już jest sztuka?\nTekst pochodzi z publikacji towarzyszącej Międzynarodowemu Sympozjum Sztuki „Było, jest i będzie”.\n J. Ludwiński, Sztuka w epoce postartystycznej, [w:] tegoż, Epoka błękitu, pod red. J. Hanuska, Kraków 2009, s. 193.[\n Tegoż, Referat wygłoszony na „I Spotkaniach Krakowskich”, [w:] tamże, s. 232.\n Tegoż, Sztuka w epoce…., tamże.\n Tegoż, Sytuacja, [w:] tamże, s. 118-120.\n Ludwiński pisał: „Galeria prezentuje prace artystów, których sztuka wnosi nowe, oryginalne wartości. Galeria pokazuje twórczość artystów w momencie zmian. Galeria występuje przeciwko schematom życia artystycznego. Galeria opowiada się za rzeczową dyskusją o sztuce. Galeria publikuje wypowiedzi autorów i swoje własne w każdym numerze «Odry». Galeria zaprasza na otwarcie wystawy zawsze 1-ego każdego miesiąca o godz. 11.00, na odczyt i dyskusje zawsze 7-ego każdego miesiąca o godz. 18.00, na zwiedzanie wystawy między 1 i 11 każdego miesiąca w godzinach 10.00- 20.00 w hallu Klubu Międzynarodowej Prasy i Książki”.\n Jan Chwałczyk wspomina moment powstania galerii: „Mówię do Jurka, że warunki jeśli chodzi o galerię są idiotyczne. Bo w zasadzie to maleńkie pomieszczenie, jedna ściana do dyspozycji, małe wnętrze i to przejściowe do czytelni. Jurek na to – świetnie, bo ludzie, idąc do czytelni, będą musieli oglądać naszą wystawę. I rzeczywiście to spełniało taką rolę”.\n B. O’Doherty, Biały sześcian od wewnątrz. Ideologia przestrzeni galerii, tłum. A. Szyłak, Gdańsk 2015.\n C. Bishop, Installation Art. A Critical History, London 2005, s. 11.\n J. Chwałczyk, Mentalna galeria sztuki. Sztuka bez terytorium. O galerii Mona Lisa czyli moje rozważania w kręgu sztuki, [w:] tegoż, Poszukiwanie niewidzialnego, Wrocław 2002, s. 29-39.\n Wystąpienie Jerzego Ludwińskiego w Płocku w 1979 roku. Zapis audio, dzięki uprzejmości Ewy Benesz.\nIndeks Jerzy Ludwiński Muzeum Współczesne Wrocław Piotr Lisowski


Restauracje w pobliżu lokalizacji: Hotel Restaurant La Truite\nAtrakcje w pobliżu obiektu Hotel Restaurant La Truite\nNr 5 wśród 31 Restauracje w lokalizacji Divonne-les-Bains\n203 Grande rue, 01220 Divonne-les-Bains, Francja\nDobre jedzenie, obsługa świetna.\nZjedliśmy obiad w ogrodzie, który miał strumienia bieżącej obok (jeśli można usiąść na zewnątrz, polecam, ponieważ ogród jest piękny). Zamówiliśmy napoje przyszedł szybko, ale po tym obsługa była bardzo powolna i naprawdę nie było świetne. Kelnerzy mogli mówić trochę po angielsku. Zajęło nam to około...10 minut, aby się odegrać na sos sałatkowy i jedzenie trwało wieki. Menu miał szeroki wybór opcji. Zamówiłem stek średnio ugotowane i rzadko który był naprawdę rozczarowujące więc zamieniłem z kimś i z kurczaka zamiast Supreme. To było bardzo delikatne i gładkie. Wszyscy bardzo zadowoleni co zamówili. W końcu dostaliśmy obfite porcję sera serwowane w tramwaju, która była taka możliwość, tak samo na pustyni z menu. To wliczone w cenę przystawka, danie główne i deser to naprawdę dobra oferta, ale poza tym a la carte nie było za drogie. Ogólnie rzecz biorąc jeśli nie jesteś w pośpiechu polecam, ale jeśli chcesz szybki lunch, by nie chciał .Więcej\nDobre dla nostalgii\nJedliśmy w tej restauracji od lat, a następnie ponownie po 4 latach. Kierownictwo zmieniło ale atmosfera, jakość jedzenia i wina zostały zachowane. Doskonale francuskiej kuchni, ser wliczone w cenę, dobrego stała cena menu.\nRestauracja La truite położony jest w centrum Divonne gdzie w niedzielę na rynek zajmuje miejsce. Przyjechaliśmy do tej restauracji i pasztet z sałatką jako przystawkę i złotoryb Royal na beurre blanc jako głównego. Moja żona przegrzebki. Jedzenie było bardzo dobre, obsługa nieco powolna, ale nadal...OK. Wnętrze restauracji jest nieco czaderska.Więcej\nDobre miejsce na wyjazd. Szybka obsługa, miła obsługa, przystępne ceny. Idealne porcje. Parking w pobliżu pożegnanie. Na pewno wrócimy.\nJadłem obiad w La Truite. euro 17,95 menu jest bardzo dobry stosunek jakości do ceny. Jedzenie było dobre, a obsługa była przyjazna i efektywna. Ogólnie rzecz biorąc to dobre miejsce za tą cenę\nMiałem jeden z zestawu menu który był fantastyczny i w dobrej cenie! ser ucieszył nas jest szeroki. Obsługa była dobra. Miałem bardzo dobre doświadczenia.\nW porządku rodzinna restauracja\nW wspaniałym francuskim mieście w pobliżu Genewy, znakomita restauracja z miłym personelem. E 17.95 menu był doskonały stosunek jakości do ceny.\nMoja najlepsza lokalna restauracja\nPo wielu latach życia w Divonne uważam, że ta restauracja jest najlepsza na wielu poziomach. 1. Przyjazny 2. Obsługa 3. Jedzenie jest po prostu cudowny 4. Atmosfera .... Ok, ale mogło być lepiej Nie ma na co narzekać ponieważ cena jest bardzo rozsądna. Wspaniała restauracja...!!!!!!Więcej\nŚwietny stosunek jakości do ceny i dobre jedzenie jak i\nRestauracja posiada pewną liczbę menu który zadowoli wszystkich i przedziałach cenowych. kładzie nacisk na ryby, bo nazwa wskazuje ale mięsne dania są dobrze zrobione. Jedzenie było ładnie podane i smaczne. Obsługa przyjazna i profesjonalna. Personel mówił po angielsku. W razie potrzeby. Pyszne desery. To doświadczenie...być powtarzane.Więcej\nBardzo polecam to niesamowite miejsce. Gościnność jest na bardzo wysokim poziomie, jedzenie jest super - 4 osób i wszyscy byli bardzo zadowoleni ze swojego wyboru. Również personel był bardzo przyjazny dla zwierząt i ogólna atmosfera była bardzo spokojny i miły.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Hotel Restaurant La Truite.\nAdres: 203 Grande rue, 01220 Divonne-les-Bains, Francja\nNumer telefonu: +33 4 50 20 04 41


Z wielkim humorem :D - Looyourself\nZ wielkim humorem :D\nWczoraj miałam wstać wcześniej i coś Wam napisać, ale wyszło jak wyszło. W poniedziałek wieczorem pojechałam do przyjaciela oglądać film. Miałam wrócić pierwszym nocnym no ale niestety... zasnęłam u niego. :) Nie, nie! żeby nie było to nie moja wina, bo film oglądnęłam w całości (w porównaniu do niego) :)\nTo on jest z tych którzy zasypiają po 10 minutach filmu. :P Ale u niego tak już bywa, jak się wieczorem przychodzi to zwykle wychodzi z samego rana. Nie powiem bo lubię u niego spać.\nPlusem jest to, że przynajmniej się u niego wysypiam, w akademiku czasami jest średnio z tym snem. Rano obudziliśmy się jakoś o 8;30 więc nie mieliśmy zbyt dużo czasu żeby się wyszykować bo on miał na 9;30 rozmowę o pracę. Pojechałam z nim, żeby się trochę mniej stresował :)\nPóźniej pojechałam na wykłady i z okropnym bólem brzucha, mięśni i stawów wróciłam do siebie. Przespałam resztę dnia no i nocy :P\nDzisiaj dzień całkiem spoko. Fakt że jest dopiero 16:00 ale mam wyjątkowo dobry humor. To chyba ciągnie się od soboty która była mega udana i niezapomniana :D\nCzeka mnie dużo pracy dzisiaj plus pakowanie bo jutro, od razu po wykładach wracam na kilka dni do rodzinnego miasta. Dodam Wam tylko, że większość postów które pojawią się w najbliższym czasie będzie w takiej formie ja teraz :D Trochę tekstu, zero zdjęć (mimo że je obiecywałam).\nMusicie być wytrwali. Mam strasznie napięty grafik, niestety nie jestem w gimnazjum ani liceum gdzie tego czasu po szkole było bardzo dużo. Rano ledwo mam czas na śniadanie, po uczelni szybko coś jem i ogarniam wszystkie notatki, ćwiczenia, prezentacje. Szczególnie teraz gdzie powoli zaczynają się zaliczenia przed sesjami. Będzie więcej czasu, będzie cieplej = będzie więcej zdjęć :D\nA teraz.. Komentujcie, obserwujcie, motywujcie !\nOliwia Oleszczyk28 kwietnia 2016 09:52Trzymam kciuki za zdjęcia! Posty od razu lepiej wyglądają :D U mnie zdjęcia są po tekście najważniejsze więc no haha! Życzę udanych dni wolnego u Ciebie w mieście! Littleredcherrysmile clickOdpowiedzUsuńOdpowiedziO l i w i a a28 kwietnia 2016 11:09Dziękuję kochana :D Tobie również życzę miłej majówki :)UsuńOdpowiedzAneta Szmidt28 kwietnia 2016 22:27Tu jest tak pięknie! :)Jeden z najlepszych bloga o tej tematyce, w końcu mogę napisać coś tutaj bo mam konto i nawet stworzyłam swój:) Może będzie tak samo świetny jak TwójZapraszam http://neciiova.blogspot.com/OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


Przy zakupie obrączek ślubnych w pierwszej kolejności powinno się wyznaczyć precyzyjny rozmiar palca, na którym będzie się nosić obrączkę. Najlepsza metoda to po prostu udanie się do sklepu jubilerskiego a także zmierzenie obwodu palca pierścieniem mierniczym. Urządzenie to jest bardzo precyzyjne i nie ma mowy w tym miejscu o pomyłce. Jeżeli chodzi o dziewczyny to problem wyboru obrączki a także chodzenia w niej jest w miarę łatwa.\nZnacznie większy problem mają faceci, jacy nie są przyzwyczajeni do noszenia jakiejkolwiek biżuterii. Mierząc obrączki pojawia się nieraz pytanie jak ma ona odpowiednio leżeć na palcu. Należałoby wówczas stosować się do globalnych wskazówek. Jeśli we wkładanie obrączki wkłada się pewien wysiłek to świadczy to iż obrączka jest za mała. Należy postawić dłoń w kierunku pionowym a także subtelnie potrząsać nią. Jeśli obrączka pomału zsuwa się z palca to oznacza to, iż jest ona za wielka.\nPrócz tego w gorące dni kiedy palce są nabrzmiałe nie należy mierzyć obrączek bo na pewno dobierze się za wielkie. Z czasem nasze palce będą się delikatnie rozrastały. Wobec tego lepiej, aby obrączka ślubna była delikatnie większa od zwykłych pierścionków.\nSzczególnie trudno jest zaplanować wypoczynek tym, ...\nProjektant Tomasz Stonoga, z pełną wytrwałością wdrożył płyty ...\nPożyczki na sprzęt\nCzęstokroć bywa tak że ludzie biorą, czy to pod wpływem ...


Peha Haft Color 6cmx20m bandaż mocujący 1 szt.\nStrona główna > Zdrowie > Apteczka domowa > Plastry i bandaże > Peha Haft Color 6cmx20m bandaż mocujący\nPeha Haft Color 6cmx20m bandaż mocujący (1 szt.)\nBandaż mocujący do wszelkiego rodzaju opatrunków utrwalających\nRozmiar 6 cm x 20 m\nBezpieczne, trwałe zamocowanie\nNr art.: 08886492\nPeha Haft Color 6cmx20m bandaż mocujący (Opakowanie: 1 szt.) nadaje się do wszelkiego rodzaju opatrunków, szczególnie na stawach, jak również na okrągłych i stożkowych częściach ciała. Doskonały także do mocowania materiału wyściełającego, kaniuli itp. oraz jako dodatkowa ochrona opatrunków.\nPeha Haft Color 6cmx20m bandaż mocujący (Opakowanie: 1 szt.) dzięki strukturze tkaniny krepowanej i impregnacji syntetycznym polimerem jest elastyczny i utrwala opatrunek z podwójnym efektem przyczepności. Nawet kilka cykli użycia zapewnia trwałe przyleganie. Nie przywiera do skóry, włosów ani odzieży, przepuszcza powietrze, jest przyjazny dla skóry i bezzapachowy.\nUżywać zgodnie z przeznaczeniem produktu.\nPeha Haft Color 6cmx20m bandaż mocujący (Opakowanie: 1 szt.) możecie kupić na stronie apteki internetowej www.apodiscounter.pl.