Po kilku dniach zaczęły się publikacje. Najpierw w “Trybunie Ludu”, “Żołnierzu Wolności” i w “Prawie i Życiu”, potem w innych gazetach. OZS zaczął wydawać - podobno zresztą było to wznowienie czegoś, co wychodziło już przedtem - taki powielany biuletyn o pompatycznej nazwie “Nasza Walka”. Był to stek bzdur, opisujących wszystkich uczestników i “prowodyrów” zajść, z podaniem ich szczegółowych i, by tak rzec, specyficznych biografii. Wszyscy jakoby byli pochodzenia żydowskiego, gadzinówki ujawniały ich rzekomo prawdziwe nazwiska i imiona i demaskowały “niecne knowania”. Większość to miały być dzieci dawnych stalinowskich urzędników państwowych, po Październiku odsuniętych od władzy. Po kilku numerach robiło mi się niedobrze na sam widok okładki. Najbardziej przerażało mnie to, że moja mama - nie mówiąc już o Sławku, który w tym czasie był naszym niemal codziennym gościem - rozczytywała się w tym szmatławcu. Wypalała przy każdym ze trzy papierosy, stukała palcem w szary, powielaczowy papier i mówiła:\n- O, proszę! Ten też Żyd! To przecież widać od razu, że to spisek. Tylko knują i knują! Wiadomo o co chodzi! Zawsze tacy byli!\nWkurzało mnie to nie z powodu typowego dla większości mojego otoczenia antysemityzmu, ale z powodu nielogiczności.\n- No to oświeć mnie, o co im chodzi? Bo ja głupi jestem i mnie jakoś nie wiadomo...\n- No, jak to? Chcą przejąć władzę, wyssać ostatnią kroplę krwi z Polaków...\n- I zużyć na macę, co?\nMatka z politowaniem patrzyła na mnie.\n- Trzeba było żyć w latach przedwojennych! Zobaczyłbyś te banki, te panoszące się pejsate gęby... te bezczelne dzieciaki w szkole i studentów na uczelniach, którzy uważali, że im się wszystko należy!\n- No, to Adolf wam sporo pomógł, już się nie panoszą...\nSławek kręcił głową.\n- Niestety, Niemcy nie umieli tego załatwić. Albo trzeba było wyrżnąć ich wszystkich naraz, albo nie zaczynać z takim chałupnictwem. Wiadomo było, że się wszystko rozniesie po Europie, a tam wszędzie są Żydzi we władzach, to będą się bronić. Najlepiej było ich wszystkich wpakować do pociągu i wywieźć do Izraela. A po drodze jeszcze ten pociąg zbombardować...\n- Tylko kłopot w tym, że wtedy jeszcze Izraela nie było, ale to drobiazg, na pewno twoi idole z NAZI by sobie z tym poradzili, gdybyś im doradzał.\nMatka wstała od stołu.\n- Nie bez powodu było przed wojną to getto ławkowe. Sama chodziłam z chłopakami rozbijać sklepy żydowskie na Stradomiu w Krakowie. Zupełnie nie wiem, czemu ich bronisz, chyba się nie zakochałeś w Żydówce? Jak mama Magdy jest z domu?\nNie wiedziałem i nigdy mnie to nie interesowało. Magda była śliczną blondynką o niebieskich oczach. A ja dopiero w tym momencie sobie uświadomiłem, że to kto ma jakie pochodzenie, jak była czyja matka z domu - może mieć dla kogokolwiek znaczenie.\n- Mój dziadek był rodowitym Niemcem. A jak wiesz, ojciec nie był faszystą ani antysemitą - choć być może z pochodzenia powinien. Za to siedział w dwóch niemieckich obozach pracy. A ty, rodowita Polka... A tak, przy okazji - czy to, że ci tam, na moim Uniwersytecie, są żydowskiego pochodzenia, ma jakiś wpływ na to, czego się domagają i co krytykują?\n- No, ale to dawni stalinowcy...\n- Którzy mieli po 5-7 lat jak Stalin umarł. Którzy domagają się wolności słowa, zniesienia cenzury i zdrowej ekonomiki. Którzy nie chcą, żeby milicja nie biła niewinnych ludzi. Pewno, żaden aryjczyk tak nie myśli...\nSławek długo zapalał fajkę i ta procedura na moment pochłonęła uwagę nas wszystkich trojga. Pyknął kilka razy, otoczył się wonnym obłokiem “Amfory” i kiedy już należycie nas sobą zainteresował, powiedział:\n- Ja tylko jednego nie rozumiem. Jeśli tak ich bronisz i tak ich poglądy popierasz, to czemu nie jesteś z nimi?\nZastanowiłem się. Czemu? Nie byłem po prostu z ich paczki, nie chodziło naturalnie o pochodzenie, tylko o koleżeństwo. Moja paczka była po drugiej stronie boiska i już. Pojęcia transferów wtedy jeszcze nie znano.\n- Bo mnie mają za agenta czerwonych. I by mi nigdy nie uwierzyli. Dajcie już spokój, niedobrze się robi.\nMama powróciła do lektury “Naszej Walki”.\nNiebawem zaczęły się wiece w zakładach pracy. Zenek wezwał mnie któregoś dnia i powiedział:\n- Ktoś cię strasznie rozrabia w Komitecie, podejrzewam że Wowo. Nie może ci darować tamtego obozu. W Komitecie Warszawskim też się strasznie wypytywali, czy to przez ciebie ten poniedziałek był tak rozegrany. Żeby im zamknąć gębę pojedziesz na wiec do Huty “Warszawa”. Powiesz dwa słowa w imieniu zdrowego trzonu, no takie tam, że studenci to tylko uczyć się chcą i budować socjalistyczną ojczyznę, a nie rozrabiać. Mam naciski, że jak się nie zgodzisz, to mamy cię wywalić z organizacji. Z teatru i tak dalej.\n- A do Berezy nie mam jechać?\n- W Berezie akurat był mój ojciec, przedwojenny komunista. Uwierz mi, bracie, to nie jest nic takiego, a zamknie się im gębę, Chyba nie sądzisz, że ja ci nie ufam?\n- A co tu jest do ufania! Niczego ze swoich poglądów nie ukrywam!\n- No to w tej Hucie może trochę poukrywaj, bo tam będzie sam aktyw robotniczy, rozumiesz, żadnych tam intelektualnych łamańców, żadnych inteligenckich wahań. Albo jesteś z nami, albo przeciw nam! Tak oni myślą, nie ja - zastrzegł się.\n- Zastanowię się i jutro ci powiem.\nSpotkanie w Hucie miało być za dwa dni. Po rozmowie z Zenkiem pojechałem z Magdą wieczorem na towarzyskie spotkanie u Maryli, mojej zastępczyni w organizacji wydziałowej, która mieszkała przy Alei I Armii w “akwarium”. Była córką jakiegoś ważniaka od spółdzielczości, jej matka pracowała w dyplomacji, no i z tego tytułu dziewczyna nie miała problemów z pieniędzmi i wolną chatą. Często się tam spotykaliśmy i to w gronie, którego skład mocno by się nie podobał Zenkowi. Ładna brunetka o długich włosach i bardzo ciemnej oprawie oczu gromadziła wokół siebie wiele osób spośród dzieci przedstawicieli kręgów dawnej i obecnej władzy, koleżanki z romanistyki, słynące z urody, no i ludzi z naszego teatru, z którym mocno sympatyzowała. Lubiła mnie, choć - sam się temu dziwiłem - nigdy między nami nie było jakiejś intymnej zażyłości. Nie to, żebym nie chciał - ale na pierwszym roku, jak się poznaliśmy obcięła mnie raz a zdecydowanie, no i to mi wystarczyło.\nZabawa rozkręcała się dość wolno, a że było to pierwsze spotkanie “mieszane” po 8 marca - dość ciężko było przełamać lody i obydwie grupy trzymały się raczej we własnych gronach. Maryla i jej przyjaciółka Kasia - pszennoburaczana blondynka o olśniewająco zgrabnych nogach, której ojciec, czego nie kryła, był przed laty większą szychą w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego - robiły co mogły, ale opory były za duże. Pomógł dopiero czas i alkohol.\nOcknąłem się w pewnym momencie w kuchni sam na sam z Januszem, którego znałem mało osobiście, ale bardzo dużo o nim słyszałem. Staliśmy zdecydowanie po dwóch stronach barykady. Kiwał się nad zlewem ze szklanką harcerzyka. Jak zafascynowany wpatrywałem się w ten pseudokoktail soku pomarańczowego z wódką czekając, kiedy wreszcie Janusz wyleje go na swój słynny czarny sweter. Popatrzył na mnie spod oka:\n- Nie chcieli nawet dyskutować nad twoją rezolucją?\n- Nie chcieli. Podobno w czasie rewolucji nie liczą się takie niuanse, jak uczciwość, prawda, sumienie...\n- A wy macie sumienie?\n- Odkąd to do mnie mówisz przez “wy”? Ja mam.\n- Podobno zgadzasz się z naszymi memoriałami? To dlaczego, do cholery, jesteś w tej komuniackiej organizacji?\n- Tak wyszło. Nie ze wszystkim się zgadzam, mam po prostu swoje zdanie i potrafię je wyrażać. U was to można?\n- Pewno, że można. Ale ty..\n- Co ja? Nie chcielibyście mnie w waszych szeregach? Boicie się?\nPatrzył na mnie spod oka, jednocześnie przechylając szklankę.\n- Nikt by ci nie uwierzył. Podejrzewaliby cię, że jesteś wtyczką. Wśród komunistów nie ma takich konwersji.\nZrobiło mi się gorąco. Był szczery, ale głupi. Ale denerwował mnie.\n- Czyżby? A wasi szefowie to zawsze byli tacy do przodu? Nigdy nikt nie był w partii, nie zakładał czerwonego harcerstwa i nie pisywał “czerwonej książki” do historii Polski?\nDopił harcerzyka i wstawił szklankę do zlewu. Maryla zajrzała do kuchni, ale widząc że rozmawiamy - wycofała się.\n- Widzę, że odrobiłeś lekcje z “Naszej Walki”. No cóż, może trzeba było przeprowadzić tę rozmowę z rok temu. Teraz już za późno. Nie dogadamy się.\nObciągnął sweter i wyszedł z kuchni.\nPojechałem do tej Huty, samochodem OZS-u, a jakże. Miałem za zadanie przedstawić tekst rezolucji, przeciwko któremu głosowałem. Przeczytać i uzasadnić. Wiec odbywał się w jakiejś hali maszyn, w której naprędce ustawiono na żelaznej konstrukcji scenę. Jeszcze ją montowano, kiedy przyjechaliśmy. Po bokach sali pracowali ludzie, którzy zaczęli się gromadzić koło sceny dopiero w momencie, kiedy głośnik wzywał resztę załogi na wiec.\nStałem w kącie sceny z tekstem w ręku i patrzyłem na wszystko jak na teatr. Zupełnie nie słyszałem ani przemówienia powitalnego pierwszego sekretarza miejscowej Podstawowej Organizacji Partyjnej, ani słów towarzysza z Komitetu Warszawskiego. Kiedy wywołano moje nazwisko, podszedłem do mikrofonu, przedstawiłem się i przeczytałem rezolucję. Odłożyłem tekst i dodałem od siebie.\n- To jest tekst, przyjęty na naradzie w poniedziałek, 11 marca. Chciałbym powiedzieć, że w dyskusji podkreślano jeszcze zarówno niedopuszczalność zakłócania porządku nauki, jak i brutalnej interwencji sił porządkowych...\nPisk sprzężenia, po sekundzie mikrofon przestał działać. Towarzysze na estradzie zaczęli klaskać, oklaski podjęło kilkunastu robotników w pierwszych rzędach. Reszta stała nieruchomo, bez wyrazu obserwując scenę. W drugim końcu estrady ubrany w kask i waciak człowiek zaczął niezbyt wyraźnie odczytywać tekst apelu robotników do studentów o spokojną naukę w imię przyszłości socjalistycznej ojczyzny, potępiający rozrabiaczy, “kontrrewolucjonistów wszelkiej maści” i międzynarodowy imperializm sprzężony z rodzimymi siłami syjonistycznymi. Jego mikrofon działał bez zarzutu. Samochodem odwieziono mnie na Uniwersytet. Nikt ani słowem nie wspomniał o incydencie, dziękowano mi bardzo gorąco za wystąpienie.\nWieczorem w domu słyszałem, jak “Wolna Europa” podając sprawozdanie z Warszawy, opowiedziała o masówce, w której wystąpił przedstawiciel reżimowej organizacji studenckiej - potępiając zachowanie swoich kolegów, żądających demokracji. A jakże, nazwisko było prawidłowe, pomylili się tylko w imieniu. Nikt nie skojarzył, że kilka dni wcześniej o tej samej osobie mówili w zupełnie przeciwstawnym kontekście.\nNazajutrz na wydziale siedziałem w lektorium i przygotowywałem jakieś tłumaczenie na ćwiczenia - zajęcia odbywały się już w miarę normalnie. W pewnym momencie wpadł mój kolega z roku, Ignacy i nie odzywając się do mnie ani słowem, rzucił na ławkę egzemplarz “Trybuny Ludu”. Na zamazanym zdjęciu nikt by mnie nie poznał przy mikrofonie. Ale w podpisie zacytowano “moją” wypowiedź o tym, że dobrzy studenci Uniwersytetu potępiają kolegów, którzy uniemożliwiają im rzetelną naukę, dając się wciągnąć w ponure knowania polityczne. Także według “Trybuny” miałem rzekomo na imię Andrzej - zawsze mogłem się wyprzeć, że to nie o mnie mowa...\nKilka dni później wieczorem przyszedł Sławek. Miałem kiepski humor, bo Magda za kilka dni powinna była zdawać poprawkowy egzamin po zimowej sesji, ale - jak stwierdziła - nie potrafi się nauczyć czegoś tam ze staro-cerkiewno-słowiańskiego i nie wie jak sobie poradzi, a w ogóle po co jej ta cała nauka. Coś się nie specjalnie między nami układało ostatnio. Miała chyba pretensje, że mimo politycznego napięcia nadal angażowałem się w próby teatru i szykowaliśmy się dość gwałtownie do premiery kolejnej sztuki - tym razem miała to być napisana przez Wieśka adaptacja tekstów Henri Michaux pod tytułem Niejaki Piórko.\nSławek najpierw poprosił mamę, żeby zostawiła nas samych, ujmując to tak, że chętnie by się napił herbaty i poprosiłby, żeby mama starannie się nią przez kilka minut zajęła w kuchni. Chyba tylko jemu takie coś mogło ujść na sucho! Gdy zostaliśmy sami, przymknął drzwi i przysuwając się do mnie z krzesłem, powiedział półgłosem:\n- Jutro masz mieć spotkanie po południu. Masz czas?\nJego teatralny szept słychać było pewno u Dubieleckich na podwórku.\n- Z kim spotkanie? Mogę po czwartej.\n- Zobaczysz z kim. Dużo czasu ci nie zajmie. Na Ścianie Wschodniej. To jest taki blok za “Poziomką”, mieszkania 65. Dziesiąte piętro. I nikomu ani słowa. A adresu przypadkiem nigdzie nie zapisuj!\n- Zniszczyć przed przeczytaniem, co? Oj, Sławuś, znowu te tajemnice? Czy ty zawsze już będziesz takim starym harcerzem?\nZmarszczył brwi i spojrzał na mnie groźnie, ale i tak mama przyszła z herbatą, więc nic już nie powiedział, żeby nie łamać ustalonych przez siebie zasad konspiracji.\nElegancka klatka schodowa była zupełnie pusta, windy dwie i obie czynne. Zajechałem na dziesiąte piętro. Drzwi mieszkania numer 65 otwarły się natychmiast po dzwonku, jakby nijaki facet w szarym garniturze stanowił część elektrycznego mechanizmu, sprzężonego z przyciskiem. Zapytał mnie o nazwisko, a dowiedziawszy się, że jestem umówiony z panem Sławkiem - kazał wejść do środka.\nW dużym pokoju z oknami wychodzącymi na Plac Defilad oprócz Sławka siedział starszy facet o wyglądzie zapracowanego urzędnika państwowego. Na mój widok wstał, przywitał się uprzejmie i patrząc na mnie równie przenikliwie, jak zazwyczaj usiłował Sławek, powiedział:\n- Jestem oficerem Służby Bezpieczeństwa i w resorcie zajmuję się sprawami Uniwersytetu. Nazywam się - zawahał się przez moment - Jan Kowalski.\nDużo mnie kosztowało, żeby nie wybuchnąć głośnym śmiechem, ale uśmieszku nie udało mi się zamaskować kaszlem. Oficer uśmiechnął się również.\n- Wszyscy się śmieją, ale co ja mam poradzić?\nSięgnął do kieszeni marynarki i wyciągnął niewielką, szarą legitymację. Obok zdjęcia jak byk było napisane kapitan Jan Kowalski.\n- Pan, zdaje się, jest działaczem uczelnianego ZMS-u? Ma pan zapewne spore rozeznanie w środowisku? I niezłe układy na uczelni?\n- Tego nie wiem - wzruszyłem ramionami. Nie wiedziałem jak to wszystko traktować - jak przesłuchanie? W jakiej sprawie?\n- Może pan mówić swobodnie, nie jesteśmy na przesłuchaniu - jakby odczytywał moje myśli - To mieszkanie przecież w niczym nie przypomina naszego gmachu na Rakowieckiej, co? Tu, po prostu, mieszka nasz znajomy, który na dłuższy czas wyjechał zagranicę i ja się tym mieszkaniem opiekuję. Podlewam kwiatki i w ogóle...\nW pokoju pojawił się człowiek, który przed chwilą otwierał mi drzwi. Jego też to rozbawiło, podobnie jak Sławka. Punkt kontaktowy ubecji rzeczywiście wyglądał na zadbany, a kwiatkom na parapetach niczego nie brakowało.\n- Na pewno pan ma dobre układy. Jeśli udało się panu doprowadzić do zmiany decyzji Komitetu Uczelnianego, który niezgodnie z planami centralnych władz dopuścił do wiecu w Auditorium Maximum... Pan się pewno domyśla, skąd pochodziła ta informacja, na której się pan oparł, rozmawiając z prorektorem?\nSpojrzałem na Sławka. Kiwnął głową.\n- Kolega mi powiedział. A skąd on wiedział, tego nie wiem.\n- Od nas wiedział. A nam zależało, żeby nie poszło tak łatwo, jak sobie to planowały pewne osoby. I pan wykonał nasze sugestie bardzo dobrze, jesteśmy wdzięczni. Inna rzecz, że to pewno oszczędziło wielu pana kolegom kłopotów, może i uratowało zdrowie, czy nawet życie. Więc i nam może pan być wdzięczny. No i zyskał pan pewno sporo prestiżu na uczelni...\n- Ci, u którym mógłbym zyskać na prestiżu, akurat się ze mną nie zgadzają. Ci, którym coś uratowałem, nic o tym nie wiedzą, zresztą i tak uważają mnie za czerwonego...\nPoczęstował mnie papierosem ze srebrnej papierośnicy z wygrawerowanym napisem. Chyba specjalnie długo trzymał ją otwartą, żebym odczytał, iż Kochanemu Jankowi ofiarowuje ją Krystyna. Sam też zapalił. Sławek, milczący dziś nadzwyczajnie, wyciągnął fajkę.\n- Wie pan, co będzie. Teraz zaczną wywalać z uczelni tych, których pańscy koledzy poaresztowali w czasie zajść. Potem zacznie się kampania przeciw rewizjonistom i wichrzycielom, w ich obronie pójdą inni. W końcu wykreujecie kilkunastu bohaterów i nie będzie innej rady, tylko zacząć z nimi rozmawiać. Albo wszystkich wyrzucić na zagraniczne stypendia.\n- Interesująca hipoteza. Pozwoli pan, że zanotujemy pana uwagi? A zdaniem pana co trzeba by robić?\n- Nic. Zapomnieć, że taki uniwersytet istnieje. Pozwolić, żeby dyskutowali ile chcą, żeby wysyłali memoriały do jakich chcą komitetów, do “Wolnej Europy”... Tak się nazywa, zdaje się, to radio, którego nikt w Polsce nie słucha poza garstką rewizjonistów i agentów niemieckiego imperializmu?\nDocenił dowcip, ale poprzestał na uśmiechu. Sławek ponuro wyglądał za okno.\n- Od tego ten cały ustrój się nie przewróci. Ale - przypomniałem sobie powiedzenie Witka - jakby się miał przewrócić od paru krzykaczy, to może nie warto go bronić, co?\n- Ciekawy pogląd. Przekażemy pańską opinię. Jeszcze jedno pytanie - czy może pan potwierdzić, że na Uniwersytecie działa zorganizowana tajna grupa, mająca na celu obalenie ustroju socjalistycznego, powiązana z obcymi siłami, szczególnie organizacjami syjonistycznymi?\nWyrecytował to jak wyuczoną formułkę, może przesadnie eksponując własny dystans do tych sformułowań.\n- Nie wiem, według mnie to bzdura. Po pierwsze - jeśli ta grupa jest tajna, to skąd mam o niej wiedzieć?\n- Ma pan tam przyjaciół, znajomych...\n- Mam wielu znajomych i mało przyjaciół. Po drugie według mnie to wszystko są kumple, przyjaciele, powiązani ze sobą więzami towarzyskimi, może środowiskowymi, a motywacje ich działania są szlachetne - najpierw chcieli poprawić funkcjonowanie systemu, a jak system zaczął ich gryźć - to odgryzali się jak mogli. No, a potem działali i działają w obronie kolegów. I w obronie samych siebie.\n- To spróbujmy to sformułować. Jak pan może wie, z każdej rozmowy pracownika MSW z kimś z zewnątrz musi byś sporządzony raport, choćby taka formalna notatka. Najlepiej w formie wypowiedzi bezpośredniej...\nSpojrzałem na Sławka. Wyglądał przez okno. Podwładny kapitana, ten który otwierał mi drzwi, przyniósł z kuchni cztery filiżanki z herbatą. Kapitan tymczasem wypełnił niewielki arkusik papieru i podał mi do przeczytania, trzymając w ręku odkręcone wieczne pióro.\n- Jak pan przeczyta, proszę podpisać. Jeśli pan nie zgłasza zastrzeżeń, oczywiście.\nCzytałem: Według moich informacji, grupa kierująca rozruchami studenckimi na Uniwersytecie Warszawskim nie ma charakteru zorganizowanego, nie wiem też nic o jej powiązaniach z obcymi agenturami. Jestem zdania, że głównym motywem ich działania jest solidarność koleżeńska. Według mojego rozeznania, zajścia uliczne już się nie powtórzą, chyba, że studenci zostaną sprowokowani.\nNie miałem zastrzeżeń, wziąłem pióro.\n- Jak mam podpisać? Imieniem i nazwiskiem? Inna rzecz, że nie wiem, co to panu daje - i tak pan to wszystko wiedział...\n- To tylko formalność, mówiłem panu. A podpisać najlepiej jakimś pseudonimem, po co pana nazwisko ma się poniewierać po aktach!\nZastanowiłem się przez moment i podpisałem Andrzej. W końcu, sami mnie tak ochrzcili, więc niech się na coś przyda.\nKapitan sięgnął do plastikowej aktówki, która leżała koło niego i wyciągnął stamtąd plik banknotów. Przeliczył i dał mi sześćset złotych.\n- To jest równowartość stypendium za jeden miesiąc.\n- Ja nie dostaję stypendium, jestem za bogaty...\n- No, a powinien pan. Nie, żartuję. Mój szef polecił mi wręczyć panu nagrodę wydziału za nie dopuszczenie do rozruchów na ulicach w dniu 11 marca. W końcu - w takich rozruchach obrywa nie tylko tłum, pracownicy resortu też. Nie mogliśmy się oficjalnie przeciwstawiać, ale przecież i nam zależało na spokoju. Pan nam pomógł - i za to jesteśmy wdzięczni. Proszę to przyjąć.\nNiepewnie wyciągnąłem rękę - sześćset złotych piechotą nie chodzi. I jeszcze za to, co i tak już zrobiłem...\n- I proszę tu pod spodem pokwitować, bez szczegółów, tylko że pan kwituje odbiór sześciuset złotych, tak, słownie też, od kapitana J.K., wystarczą inicjały.\nZadzwoniłem z budki do mamy, że nie wracam na noc i pojechałem do Magdy. Przy kolacji dokładnie opowiedziałem wszystko jej i jej matce. Magda słuchała jak dobrej anegdoty, matka z rosnącym przerażeniem:\n- Coś ty zrobił! Właśnie wpisałeś się na listę tajnych, płatnych agentów SB! Zwariowałeś?\n- Przecież ja nic im nie powiedziałem, czego by i tak nie wiedzieli! Tylko moją opinię, nie oryginalną...\nPatrzyła na mnie z politowaniem. Rumieniec spływał mi jakby z czoła na policzki i dalej, na szyję i piersi. Siedziałem jak sparaliżowany.\nPo kilku dniach w domu na stole zobaczyłem blankiet oficjalnego wezwania na przesłuchanie na Rakowiecką, w sprawie złożenia wyjaśnienia. Późnym popołudniem na trochę miękkich nogach wszedłem na portiernię. Pokazałem wezwanie i skierowano mnie do pokoju świadków, jak nazwał to wartownik. Zwyczajne biuro - zadymione niewielkie pomieszczenie, rozklekotana maszyna do pisania, cywilny łysawy mężczyzna w nieokreślonym wieku za biurkiem.\n- Ja będę zadawał pytania, a pan będzie odpowiadał - otworzył teczkę i wyjął maszynopis, złożony z kilkunastu pytań. - Po pierwsze - co obywatelowi wiadomo o przynależności Katarzyny R. do tajnej organizacji na uniwersytecie?\n- Nic mi nie wiadomo. Należy chyba do ZSP.\nWkręcił papier w maszynę i stukał, dyktując sobie sam:\n- Nic mu nie wiadomo, twierdzi, że należy do ZSP.\n- Czy widział, jak rzeczona Katarzyna w dniu - spojrzał do akt - 6 marca rozlepiała na Wydziale Neofilologii ulotki, nawołujące do nielegalnego zgromadzenia.\n- Nie pamiętam. Wiele osób rozlepiało, możliwe, że ona też.\n- Nie pamięta, ale nie wyklucza takiej możliwości.\nKilka dalszych pytań było równie nieprecyzyjnych i bez sensu. Po pół godzinie uchyliły się drzwi i do pokoju świadków wszedł znajomy kapitan Kowalski. Uśmiechnął się do mnie i powiedział:\n- To tylko formalność, chcemy mieć też zeznania kogoś z jej przeciwników politycznych, żeby nie było tak, że tylko jej osobiści przyjaciele ją pogrążyli. Nic jej się nie stanie, ale musimy mieć zamkniętą sprawę. Wszystko o niej wiemy, więc może pan nie mieć żadnych wyrzutów sumienia.\n- Ja nic nie powiedziałem na Kasię! - przestraszyłem się. Popatrzył na mnie spod oka, po czym przez ramię przesłuchującego zaczął czytać protokół jeszcze w maszynie. Znów się uśmiechnął.\n- No, może nie nic, ale w każdym razie mniej, niż inni zatrzymani, jej koledzy. Znacie się bliżej?\n- Pan pyta prywatnie czy do protokołu?\nNie odpowiedział. Przesłuchujący urzędnik wykręcił papier z maszyny i dał mi do podpisu.\n- Proszę wpisać - zapoznałem się z protokołem i nie wnoszę żadnych poprawek. I czytelnie imię i nazwisko. Chyba, że coś obywatel wnosi?\nWieczorem mama Magdy znów załamywała ręce.\n- Teraz mają twoje pismo i oficjalny podpis. Daj Boże, żeby tylko na tym się skończyło...\nAle się nie skończyło. Kowalski zniknął, Sławek także pojawiał się coraz rzadziej, obaj mignęli mi w czasie spotkania “aktywu” warszawskiego z kierownictwem partii i rządu w Sali Kongresowej. W zasadzie uczestniczyli w nim tylko wyselekcjonowani członkowie partii, ale z Uniwersytetu wydelegowano także kilkunastu zetemesowców, którzy jeszcze do PZPR nie wstąpili, ot, żeby ładnie wyglądali w telewizji w białych koszulach i czerwonych krawatach. Wraz z Witkiem, Wieśkiem i Zenkiem siedzieliśmy w połowie sali, z niezłym widokiem na scenę, na której ustawiono długaśne prezydium, w którym królował Władysław Gomułka. Dobrze go widziałem, zwłaszcza w czasie okropnie długiego przemówienia. Zapowiadano nam wcześniej, że będzie przerywane oklaskami, oficjalni klakierzy siedzieli gdzieś w lewej części parteru i na prawych balkonach. Przez głośniki rozlegały się okrzyki, wywrzaskiwane przez niewidocznego spikera. Sprawiało to dość żenujące wrażenie, a entuzjazm na twarzach zgromadzonych był w zasadzie mocno problematyczny. “Wiesław”, drobnej postury, już prawie całkiem łysy, w grubych okularach, mocno nas zaskoczył ostrością wypowiedzi i stwierdzeniami o jednolitości poglądów w łonie kierownictwa partii. Zaskoczył, bo od paru dni mówiło się o możliwej jego rezygnacji i złożeniu samokrytyki w imieniu Biura Politycznego.\nNa dwie postacie zwracaliśmy, poza Pierwszym, szczególną uwagę: na skromnie siedzącego z brzegu, niewysokiego Mieczysława Moczara, uważanego za sprężynę spraw w czasie Marca i doskonale widocznego, wysokiego, szpakowatego Edwarda Gierka. I właśnie w czasie zapewnień Gomułki o jednolitym potępieniu ze strony Biura prowodyrów, prowokatorów i syjonistów, oficjalny “zapiewajło” zaczął skandować popularny od Października pseudonim pierwszego sekretarza “Wiesław, Wiesław”, co z obowiązku i przyzwyczajenia pojęła prawie cała sala. I wtedy z przeciwnej strony, jak mi się wydawało, spośród publiczności, rozległ się cichy, potem coraz głośniejszy okrzyk “Gierek, Gierek!”. I ten okrzyk podchwyciła sala, ludzie widać byli przyzwyczajeni do skandowania czegokolwiek, co ktoś głośno zakrzyczy. Ale część osób, w tym nasza grupka w czerwonych krawatach krzyczała na cześć Gierka zupełnie świadomie, jakby w proteście przeciw temu, co reprezentował starszy łysy pan w grubych okularach. I trwało to dobrych kilka minut, kiedy to pół sali skandowało “Wiesław”, a drugie pół - “Gierek”.\nWładysław Gomułka, stojąc na mównicy, uniósł rękę, chcąc ni to pozdrowić, ni to uspokoić tłum. I w tym samym czasie podobny, jeśli nie identyczny gest uczynił od stołu Edward Gierek. Zorientował się, że wyszło niezręcznie i przechylając się przez kogoś, sięgnął po mikrofon, stojący przed prowadzącym zebranie pierwszym sekretarzem Komitetu Warszawskiego Józefem Kępą. Wstrzymaliśmy oddech, ale przez głośniki popłynął nacechowany serdecznością głos:\n- Towarzysze, słyszę tu różne okrzyki, ale przecież wszyscy powinniśmy wznieść tylko jeden: Wiesław, Wiesław!\nRozejrzałem się po sali. Wszyscy posłusznie oddawali hołd Gomułce, choć na wielu twarzach widać było rozczarowanie. Mnie też się wydało, że byliśmy przez moment blisko czegoś obiecującego, ale wróciliśmy na utarty szlak.\nW tym samym czasie problemy zaczęły się w teatrze. Próby sztuki Henri Michaud szły coraz oporniej, bo z trudem udawało się zebrać cały, nieliczny zresztą zespół. Nie pojawiał się od paru tygodni odtwórca głównej roli - Jurek. Na uczelni bywał rzadko, na telefony nie odpowiadał. Wiesiek - szef teatru - zarządził przerwę w próbach do wakacji. Na letnim obozie mieliśmy zadecydować, co będzie dalej.\nKtóregoś dnia wieczorem wpadł Krzysiek. Mieszkał w pobliskim Grodzisku, w jego najbardziej wschodniej części, więc najbliżej Milanówka. Rowerem było nie dłużej niż 20 minut nietrudnej drogi. Mamy akurat nie było - siedziała u sąsiadów na parterze i omawiała najprawdopodobniej swoje kwestie zdrowotne. Zapaliliśmy i milczeliśmy przez chwilę, jak to zawsze przed trudną rozmową.\n- Jest problem, bracie - przyjaźniliśmy się blisko, uważaliśmy za braci: ja byłem jedynakiem, Krzysiek miał same siostry, do mojej mamy mówił “mamo” i mimo kilku poważniejszych starć w kwestiach męsko-damskich jakoś trzymaliśmy się razem - jest problem z Jurkiem.\nKrzysiek był duszą towarzystwa w naszym teatrze, on zawsze organizował wszystkie imprezy i wszystkie nitki skomplikowanych niekiedy i zmieniających się stosunków międzyludzkich w tym neurotycznym, kilkunastoosobowym gronie zbiegały się zawsze u niego.\n- Dzwonił do mnie kilkakrotnie w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Raz mnie nie zastał, ze dwa razy z nim rozmawiałem, mówił, że koniecznie chce się ze mną spotkać, że jest coś ważnego, że mnie potrzebuje. No, całkiem nie miałem czasu. Od wczoraj dzwonię ja do niego i nikt nie odbiera. Nie wiem co jest, ale mam złe przeczucia.\n- Do mnie też dzwonił, ale tylko raz. Tydzień temu. Też chciał się spotkać. Powiedziałem mu, że mam problemy z Magdą, żeby wpadł do mnie na wydział po zajęciach, to chwilę pogadamy, ale nie mam dużo czasu. Nie wpadł.\nWykręciliśmy ponownie numer. Przez kilka minut trzymałem słuchawkę, ale monotonny sygnał ciągle potwierdzał, że nikogo nie ma w domu. Krzysiek postanowił nazajutrz prosto po zajęciach do niego pojechać. Wieczorem znów pojawił się u mnie, roztrzęsiony i rozgoryczony. Wyciągnął z plecaka dwie butelki wina domowej roboty swojego dziadka. Rozlaliśmy.\n- Spóźniliśmy się. Nie będzie Niejakiego Piórko. Spóźniliśmy się...\nJak planował, pojechał do Jurka wczesnym popołudniem. Dobijał się tak głośno do drzwi mieszkania na Koszykowej, że aż otworzyła sąsiadka. Zapytana o Jurka, który mieszkał z matką, flecistką z Orkiestry Radiowej, najpierw rozejrzała się po klatce schodowej, a stwierdziwszy, że nikogo nie ma - bez słowa wciągnęła Krzyśka do swojego mieszkania.\n- Wyjechali, już dwa dni temu. Zmusili ich do wyjazdu. Jak innych Żydów.\n- Jakich Żydów? - zdziwił się Krzysiek - Oni byli Żydami? Kto ich zmusił?\nOkazało się, że mimo jak najbardziej polskiego nazwiska matka Jurka była żydowskiego pochodzenia. Nikt nigdy o tym nie mówił, sąsiadka nie wiedziała, czy Jurek w ogóle o tym wiedział. Któregoś dnia flecistkę wezwano do działu Kadr Radia i wręczono wypowiedzenie - w ramach redukcji etatów. Otrzymała też do wypełnienia wniosek paszportowy - o wydanie paszportu jednokrotnego na wyjazd do Izraela. Przepłakali tydzień. Codziennie przychodziła wieczorami do sąsiadki, Jurek wydzwaniał do kolegów, chcąc się poradzić, ale jakoś nikt dla niego nie miał czasu.\n- Nikt, proszę pana, nie powiedział ani jej, ani jemu - zostańcie, potrzebujemy was. Tylko ja, ale i to w tajemnicy przed mężem, który tak jak wszyscy dookoła pomstował na Żydów. Nie wiedząc, oczywiście, o żydowskim pochodzeniu sąsiadów. Kiedyś wyraził się jakoś tak nieprzyjemnie przy niej. Więcej jej nie widziałam. Nie przyszła się nawet pożegnać. Wyjechali dwa dni temu. A mąż, jak mu powiedziałam, to zaraz dzisiaj poszedł do Rady Dzielnicowej złożyć wniosek o przydzielenie nam jednego pokoju z tego opuszczonego mieszkania. Kto wie, może by się i przydało. A oni pewno tam będą i tak mieli lepiej niż my tutaj. Żydzi są solidarni i im pomogą...\nWypiliśmy obydwa wina. Nie pomogło - wciąż uważaliśmy, że gdybyśmy mieli dla przyjaciela czas, to może by został...\nW następnym tygodniu Krzysiek wpadł do mnie na Uniwersytet po zajęciach i wyciągnął do Roberta. Był jego kolegą z Politechniki i u nas w teatrze zajmował się oświetleniem i nagłośnieniem. W niewielkim, dwupokojowym mieszkaniu był bałagan jak po rewizji. Ojciec z matką siedzieli w kuchni i ponurym wzrokiem patrzyli na stertę rzeczy - ubrań, walizek, książek - poniewierających się po korytarzu i przyległym pokoju. Robert zamknął się z nami w swoim malutkim pokoiku. Krzysiek usiadł na fotelu przy biurku, Robert na łóżku, mnie została spora waliza.\n- Jedziemy pojutrze. Ojca wywalili. Matka nie pracowała. Wzięliśmy paszport. Najpierw do Austrii, a potem się zobaczy. Matka ma siostrę w Stanach, więc może tam...\nMilczeliśmy. Słowa pociechy czy zachęty do pozostania jakoś nikomu z nas nie chciały przejść przez gardło. Wreszcie, pamiętając o Jurku, wydusiłem z siebie:\n- Może byś został? Dasz radę, jeszcze trzy lata uczelni, potem z dyplomem będzie łatwiej...\n- Już nie chcę. Tutaj nie da się żyć. Kilka dni temu ktoś napisał nam na drzwiach Won żydy do Israela! Kredą. Ojciec chciał to sfotografować i napis zostawić na pamiątkę miłych sąsiadów, ale matka starła. Zdjęcie mam, ale wywołam dopiero w Austrii. Jak kogoś nie chcą, to nie. A z tym dyplomem... Jesteś pewien, że przy następnej jakiejś rozróbie nie wyrzuciliby mnie z uczelni? I tym razem już bez paszportu? A może zrobią jakieś nowe Auschwitz?\nPodniósł z biurka jakiś papier, zmiął i rzucił w kąt. Podążyliśmy za nim wzrokiem. Kulka papieru toczyła się przez chwilę, potem zatrzymała się. Obok leżało już kilka podobnych.\n- Przez dwadzieścia parę lat żyłem tu z wami i nie czułem tego, że jestem Żydem. Wiedziałem o tym, naturalnie, ale było mi to obojętne. Ktoś u nas na wydziale jest podobno Tatarem, znam tu też kilku Niemców. Nie różniliśmy się niczym - mówiliśmy tym samym językiem, słuchaliśmy tych samych Beatlesów, chodziliśmy na te same filmy. Jadłem schabowego jak wszyscy, piłem żyto jak wszyscy, paliłem sporty jak wszyscy. Nie jestem obrzezany, nie znam jidysz, nie różnię się niczym od nikogo. Zawsze byłem zwyczajny, taki sam jak inni. Teraz poczułem się obcy. Ale to nie ja się zmieniłem, to wyście się zmienili...\n- My? - Krzysiek pokazał gestem siebie i mnie - Stary, a co w nas się zmieniło?\n- Wy, Polacy. Widzisz, już jestem obcy, już nabieram dystansu. Może zresztą żeście się nie zmienili. Może zawsze tacy byliście, ale przedtem nie było wolno. Teraz ktoś tam w górze otworzył jakieś drzwiczki. I cała ta pilnie strzeżona dotąd sfora antysemickich diabłów runęła na Polskę. I dlatego chcę już pojechać, gdziekolwiek, tam gdzie będą pytali mnie co umiem, co piję, jakie lubię dziewczyny - a nie o to czy mój dziadek nosił pejsy.\nđ Odcinek 22


Wróżka łódź - artykuły | Łódź Nasze Miasto\nTYLKO U NAS Horoskop erotyczny na 2021 rok. Seks i znaki zodiaku! Poznaj upodobania seksualne znaków zodiaku z horoskopu erotycznego 26.01.2021\nLetnia redakcja w Manufakturze: naszym gościem była wróżka Bernadetta [RELACJA]\nW czwartek, 18 lipca, na rynku Manufaktury, jak co tydzień, stanął namiot letniej redakcji Naszego Miasta i Dziennika Łódzkiego. Redaktorzy wraz z czytelnikami spędzili bardzo miłe popołudnie. Pogoda dopisała i odwiedziło nas wielu plażowiczów.\nletnia redakcja naszego miasta\nnasze miasto łódź manufaktura\nmanufaktura łódź nasze miasto\nW dniach 9-10 października w Łodzi odbywają się Regionalne Targi Pracy. Miejsca pracy oferuje kilkudziesięciu pracodawców z Łodzi i okolic. Poszukiwani są zarówno specjaliści branży IT jak i pracownicy szeregowi czy operatorzy wózków widłowych.\nTargi Ślubne w Łodzi. Wszystko dla par planujących ślub i wesel w hali Expo [ZDJĘCIA]\nW niedzielę w hali Expo odbyły się Międzyplanetarne Targi Ślubne. Podczas targów odbyły się pokazy mody ślubnej, pary mogły przyjrzeć się ofertom sal weselnych, wybrać ślubny pojazd...\nMiędzyplanetarne Targi Ślubne\nXX Targi Edukacyjne w Łodzi. Weź udział w "Wielkiej Lekcji" z Piotrem Pustelnikiem\nJubileuszowe, bo już XX Targi Edukacyjne odbędą się w Łodzi 2 i 3 marca. Organizatorem są Międzynarodowe Targi Łódzkie.\nXX targi edukacyjne łódź\nwielka lekcja gdzie się zapisać\nTargi Film Video Foto 2014 w Łodzi [zobaczcie zdjęcia]\nByły nowoczesne aparaty, kamery, stabilizatory obrazu, mini studia fotograficzne i filmowe, akcesoria, albumy i fotoksiążki.\nLetnia redakcja Naszego Miasta w Manufakturze. Skimboardowe emocje!\nW czwartek, 22 sierpnia, letnia redakcja Naszego Miasta zaprasza już tradycyjnie do Manufaktury. Tym razem czekają Was niezapomniane przeżycia i emocje! Gwarantujemy dużo śmiechu i zabawy. Przyjdźcie i spróbujcie swoich sił w... skimboardingu.\nletnia redakcja manufaktura\nnasze miasto manufaktura\nLetnia redakcja Naszego Miasta w Manufakturze: odwiedzi nas wróżka\nLetnia redakcja w Naszego Miasta i Dziennika Łódzkiego pojawi się w czwartek w Manufakturze. Letnia redakcja w Manufakturze będzie gościć od godz. 16 do 19 profesjonalną wróżkę Bernadettę. Zapowiada się naprawdę magiczne popołudnie.\nletnia redakcja nasze miasto łódź\nletnia redakcja w manufakturze\nwróżka bernadetta nasze miasto\nLetnia redakcja serwisu Nasze Miasto już w czwartek\nW każdy lipcowy i sierpniowy czwartek na rynku Manufaktury w godzinach od 15 do 19 staje letnia redakcja Naszego Miasta. Pracownicy serwisu zaplanowali z tej okazji wiele atrakcji.\nletnia redakcja łódź\nletnia redakcja dziennik łódzki\nletnia redakcja nasze miasto\nLetnia redakcja Naszego Miasta w Manufakturze: Dzień rowerowy!\nLetnia redakcja Naszego Miasta powraca na rynek Manufaktury. W tym roku przygotowaliśmy dla Was wiele atrakcji. W czwartek, 4 lipca, zapraszamy na dzień rowerowy. Przyprowadźcie swoje rowery, a będziecie mogli skorzystać z porady serwisanta oraz wziąć udział w plebiscycie z cennymi nagrodami.\n7 maja odbędzie się w Łodzi kongres "Wojsko polskie szansą dla przedsiębiorczości"\n7 maja 2013 roku W Centrum Konferencyjno-Wystawienniczym przy al. Politechniki 4 w Łodzi odbędzie się Kongres skierowany do przedsiębiorców, chcących nawiązać współpracę z Wojskiem Polskim. Współorganizatorem imprezy są Międzynarodowe Targi Łódzkie.\ncentrum konferencyjne łódź\nkongres wojsko łódź\ntargi logistyczne łódź\nwojsko targi łódź\nTargi w Łodzi 2013. Będzie coś dla podróżników, żeglarzy i wojskowych [kalendarz]\nŁódź targowa płynie pełną parą. W tym roku odbędzie się ponad dziesięć imprez o różnej tematyce. Pojawią się nowe targi włókiennictwa.\nimprezy targowe 2013\nPół tysiąca osób grało w planszówki na Salonie Ciekawej Książki w Łodzi [zdjęcia]\nTargi książki w Łodzi 8-9 grudnia to nie tylko okazja do zobaczenia najnowszych pozycji wydawniczych.\nRuszył łódzki Salon Ciekawej Książki [zdjęcia]\nKsiążki, albumy, przewodniki, a nawet audiobooki. To i jeszcze więcej znajdziemy w czasie II edycji Salonu Ciekawej Książki w Łodzi.\nsalon ciekawej książki łódź\ntargi książki w łodzi\nSalon Ciekawej Książki po raz drugi w Łodzi\nOd 7 do do 9 grudnia Łódź stanie się stolicą literatury. To za sprawą imprezy Salon Ciekawej Książki - Targi Nowej Książki.\nBoatshow 2012: jachty, żaglówki i motorówki zaparkowały przy al. Politechniki [zdjęcia]\nPo czterech latach Boatshow wróciło do Łodzi.\nTargi Boatshow 2012 wracają do Łodzi\nTargi Żeglarstwa i Sportów Wodnych Boatshow ruszają 16 listopada.


Outlet Meblowy – KB PL\nOutlet Meblowy – Chcesz nadać swojej domowej lokalizacji świeży i modny rys? Najpierw musisz poszukać odpowiednich pomysłów na aranżację wnętrz, dopasowując swoją strukturę jak i również geometrię do ideału. Jak ważniejsze, projekt, który wyszukujesz, ma za zadanie polepszyć samopoczucie domu i wpisać do niego świeżość. outlet meblowy Po prostu nie możesz iść aż do przodu i wybierać meble i dekoracje, mając nadzieję, że przekształcą przestrzenie po nowoczesne i modne. W zamian tego musisz znaleźć autentyczny projekt, który łączy przy sobie estetykę i funkcjonalność, aby zrobić trik służące do przestrzeni.\nOdcienie będą miały ogromną funkcję do odegrania w sporządzaniu nowoczesnego lub starego domu, gdy wybierzesz. Dlatego powinno się skupić się na doborze schematu kolorów, który jest cool. Tylko odpowiedni kolor pozwala uzyskać odpowiedni design wnętrza. outlet meblowy Nie możesz wybrać bieli i spodziewać się, że wnętrza będą modne, bo tak nie będzie. Zamiast tego musisz wybrać odcień, który pasuje do stylu i wyglądu mebli. Dzisiejsze dekory najczęściej używają stonowanych kolorów i ta mantra musi zostać przyjęta niewątpliwie.\nDla właścicieli domów ważne wydaje się, aby nie pomylić się z fakturą i tkaniną użytą do dekoracji. outlet meblowy Faktura tekstur dla mebli będzie ważna, podobnie jak w sytuacji innych przedmiotów i akcesoriów w całym domu. Tkaninę i teksturę należy dobrać tak, aby bezproblemowo wtapiały się w tło. Jednakowo świetnie byłoby wybrać tkaniny, które są neutralne i które nie wyglądają naprawdę oczywiste dla oczu. Należy skupić się na utrzymaniu prostoty wnętrza, ponieważ wydaje się być to możliwe tylko wtedy, gdy po tkaninie zachodzi podejście minimalizmu.\noutlet meblowy Unikaj wystawnych dekoracji i akcesoriów\nKciukiem przy projektowaniu nowoczesnego i modnego wnętrza jest ograniczenie hojnie zdobionych i kolorowych ozdoby. Właściciele domów powinni odmówić jakichkolwiek akcesoriów, które obciążają oczy. Zamiast tego należy skupić się na zastosowaniu przedmiotów wykonanych z przeźroczystych materiałów lub metali, aby stworzyć spokojną atmosferę po wystroju. Wystrój musi stanowić w najlepszym razie minimalistyczny, aby można było uzyskać nowoczesny i elegancki design. outlet meblowy Podobnie, dobrze jest używać przedmiotów, które są mniej, by przyciągnąć uwagę, a w wyższym stopniu pożyczyć zamówienie na strychu.\nPomysły na projektowanie współczesnych domów to raczej wykorzystanie naturalnych i bardziej ekologicznych materiałów, a mniej rzeczy grawitacyjnych i krzykliwych. Obiektem jest uzyskanie odcienia natury w domu, a to może być możliwe wyłącznie dzięki rozsądnemu pomysłowi w projekt. outlet meblowy Przykładowo, więcej drewnianych akcesoriów i mebli jest użytych niż kiedykolwiek wcześniej, a klasyczne zielone dywany znowu się liczą. Metalowe artykuły są bardziej poszukiwane, natomiast meble są dostosowywane, jakim sposobem nigdy dotąd.\nGallery of Outlet Meblowy\nPrevious post Lozko Rozkladane\nNext post Fotel Bujany Biały


Kościół Matki Boskiej Śnieżnej (Церква Матері Божої Неустанної Помочі УГКЦ), ul. Śnieżna (Сніжна), Lwów - kresy.org.pl\nKościół Matki Boskiej Śnieżnej (Церква Матері Божої Неустанної Помочі УГКЦ)\nKościół Marki Boskiej Śnieżnej\nKresy Wschodnie / Województwo lwowskie / Lwów / ul. Śnieżna (Сніжна) 2\nKościół Matki Boskiej Śnieżnej jest najstarszym katolickim kościołem Lwowa. Został wzniesiony przez osadników niemieckich przed 1340. Kościół otrzymał wezwanie Matki Boskiej Śnieżnej, tj. kultu nawiązującego do bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie, według którego papież Liberiusz i rzymianin Jan ujrzeli we śnie Matkę Boską, która powiedziała im, że w miejscu, w którym w środku lata spadnie śnieg, zostanie zbudowany kościół.\nDo czasu zbudowania katedry kościół Matki Boskiej Śnieżnej był kościołem ...\nDo czasu zbudowania katedry kościół Matki Boskiej Śnieżnej był kościołem parafialnym. W 1415 arcybiskup Jan Rzeszowski przeniósł parafię do katedry a posługę w kościele objęło kolegium wikariuszy archikatedralnych. Patronat należał do rady miasta Lwowa. Po pożarach w latach 1623 i 1683 kościół był przebudowywany.\nW 1763 przy kościele utworzono ponownie parafię.\nW 1772 arcybiskup Wacław Sierakowski podniósł kościół do rangi kolegiaty. Była to trzecia kolegiata w archidiecezji lwowskiej, po stanisławowskiej i żółkiewskiej. Składała się ona z trzech prałatur – prepozytury, scholasterii i kantorii oraz trzech kanonii gremialnych. Prałatury otrzymały uposażenia. Z okazji zmiany statusu wnętrze świątyni zostało odrestaurowane i pokryte polichromiami, których autorem był prawdopodobnie Marcin Stroiński. W 1780 arcybiskup Sierakowski dokonał aktu konsekracji kolegiaty. W 1785 , po zniesieniu przez cesarza Austrii, Józefa II kolegiat, kościół Matki Boskiej Śnieżnej stal się ponownie kościołem parafialnym. W następnych dziesięcioleciach kościół podupadł.\nW latach 1888-1982 dokonano przebudowy kościoła w stylu neoromańskim pod kierunkiem Juliana Zachariewicza. Ściany pokryto mozaiką o tematyce maryjnej. Poddano renowacji ołtarz. Z Innsbrucka sprowadzono witraże. Przed kościołem ustawiono rzeźbę ze sceną Niepokalanego Poczęcia Maryi, prawdopodobnie autorstwa Pinsla.\nW latach 90. miała miejsce kolejna renowacja świątyni; w jej trakcie nad wejściem umieszczono płaskorzeźbę ikony Matki Boskiej Nieustającej Pomocy.\nWejście na dziedziniec kościoła od strony ulicy Śnieżnej.\nPółnocna strona wnętrza świątyni,\nFasada frontowa od strony ulicy Krakowskiej.\nWejście boczne z okna mieszkania naprzeciwko świątyni.\nSygnaturka na dachu kościoła.\nCiekawe co tu kiedyś między kolumienkami było!?!\nNocne ujęcie wejścia bocznego.\nkościół położony jest na wzniesieniu, a od ulic leżących niżej ...\nWidok zespołu od strony Śnieżnej.\nWnętrze kościoła widziane z kruchty.\nSchody prowadzące do kościoła z niższego poziomu skweru Kniazia ...\nPłaskorzeźba Matki Boskiej na fasadzie.


W kwietniu 2013 | Scrapbooking: Inspiracje i Informacje sklepu internetowego Scrap.com.pl\n07 kw. 2013 przez blog.scrap.com.pl\nUwaga, jeśli post (czyli wpis, nie blog) zawiera więcej niż jedną pracę, i tak można zgłosić go tylko jeden raz. Zgłaszać swoje prace można do poniedziałku 6. maja (zgłaszać należy tylko prace opublikowane w kwietniu!).\n5 komentarzy na “W kwietniu 2013”\nQrka i Kokosh says:\n14-04-2013 o 12:06\nKurcze coś pomieszałam przy wstawianiu obrazka nr 34…poproszę o usunięcie:). Boże jak się wypełnia te pola…\n02-05-2013 o 11:15\nMożna zgłaszać tylko prace opublikowane w kwietniu, prawda?\n02-05-2013 o 15:53\nTylko kwietniowe, a na prace opublikowane w maju niedługo pojawi się nowa strona.\n03-05-2013 o 11:54\nWolałam się upewnić bo nie wszystkie zgłoszenia miały publikacje w kwietniu.\nNagroda Szpiegowska za kwiecień 2013! :) | Scrapbooking: Inspiracje i Informacje sklepu internetowego Scrap.com.pl says:\n14-05-2013 o 20:38\n[…] Jak zwykle nie zawiedliście! Na Wasze donosy można liczyć – wystarczy rzucić okiem na Listę Wyszpiegowanych w kwietniu żeby się niesamowicie zainspirować! Dziękujemy za wszystkie prace, prosimy o kolejne i znowu […]


"Banki wykorzystały uprzywilejowaną pozycję". Prezes UOKiK ws. frankowiczów - Polsat News\n"Banki wykorzystały uprzywilejowaną pozycję". Prezes UOKiK ws. frankowiczów\n24.02.2017, 11:15 Biznes\nPrezes UOKiK przedstawił trzy kolejne istotne poglądy, które tym razem dotyczą sporów między konsumentami a Bankiem Millennium, ING Bankiem Śląskim oraz Getin Noble Bankiem. Chodzi o postanowienia umów kredytu hipotecznego waloryzowanego kursem franka szwajcarskiego - poinformował UOKiK w komunikacie.\n"Klauzule sprzeczne z dobrymi obyczajami"\nKredytobiorcy, we wnioskach skierowanych do UOKiK, zakwestionowali postanowienia dotyczące indeksacji kwoty i rat kredytu. Zdaniem urzędu, postanowienia zawarte w umowach pozwalają bankom na jednostronne ustalanie w tabelach kursów kupna i sprzedaży franka szwajcarskiego, po których przeliczana jest kwota kredytu i rat kapitałowo-odsetkowych. Według UOKiK konsumenci nie są informowani na jakiej podstawie określają je banki.\n"Jest to wykorzystanie uprzywilejowanej pozycji, jaką mają banki jako profesjonaliści oraz silniejsze strony w umowach z kredytobiorcami. Dlatego, zdaniem prezesa UOKiK, należy uznać te klauzule za niedozwolone i sprzeczne z dobrymi obyczajami" - napisano w komunikacie.\n"Ocena nie stanowi odniesienia do podobnych spraw"\nJak przypomina UOKiK, ocena prawna przedstawiona przez urząd nie może stanowić odniesienia dla innych spraw, które pozornie mogą wydawać się podobne. W każdym przypadku prezes UOKiK ocenia stan faktyczny i prawny, orzecznictwo w danej sprawie oraz wniosek skierowany przez powodów.\nIstotny pogląd wydawany jest tylko w sprawie toczącej się przed sądem i jest wydawany, jeżeli przemawia za tym interes publiczny.


25 maja, 2015 No comments\nDom to nie tylko cegły i dach. Każdy dom ma jakąś historię, nawet ten, który dopiero powstał. Właśnie to czyni go wyjątkowym i wyróżnia od innych nieruchomości. Wierzę, że wyjątkowość tę da się uchwycić na fotografii. Każde zdjęcie wykonuję tak, aby ukazać niepowtarzalność nieruchomości, którą chcesz sprzedać. Dzięki temu Twój potencjalny klient od razu zwróci uwagę właśnie na Twoje ogłoszenie. Pierwsze wrażenie jest ważne, a jest za nie odpowiedzialna właśnie fotografia. Postaw na wysoką jakość i wyróżnij się z tłumu.


Raporty roczne - RelacjeInwestorskie.eu\nMerytorycznie i koncepcyjnie wspieramy opracowanie raportów okresowych. Przygotowujemy oprawę zintegrowanego raportu rocznego, w tym dedykowany mu serwis internetowy.\nNaszym Klientom oferujemy pomoc w przygotowaniu i oprawie raportów okresowych. Proponujemy ich koncepcję, projektujemy strukturę, oprawę graficzną, wspieramy w przygotowaniu treści, ilustrujemy i zapewniamy ich interaktywną formę (np. w postaci dedykowanego serwisu internetowego).\nPrzykładowy Raport roczny\nKluczowe wydarzenia z życia spółki\nZasady ładu korporacynjego\nOtoczenie rynkowe i opis branży, w której działa spółka\nMateriały z zakresu CSR\nZapoznaj się z pełną ofertą naszego zespołu - obsługa Relacji Inwestorskich.\ninteraktywny raport roczny, jednostkowy, komunikacja RI, projektowanie raportów okresowych, raport okresowy, raport roczny, raport skonsolidowany, raporty kwartalne, raporty półroczne, raporty roczne spółek giełdowych


[RS] David Icke - The Cutting Edge (2008) *DVDRip* : Książki i Wykłady Davida Icka\nDzisiaj jest 26 wrz 2020, 22:45\n[RS] David Icke - The Cutting Edge (2008) *DVDRip*\nTytuł: [RS] David Icke - The Cutting Edge (2008) *DVDRip*\n: 25 kwie 2009, 17:20\nDavid Icke - The Cutting Edge (2008) DVDRip*napisy PL*\nWykład w Brixton Academy w Londynie\nPrzedstawiam Wam bardzo ciekawy wykład Davida Icka, wygłoszony w Brixton Academy w maju 2008 roku.\nWykład jest naprawdę fantastyczny, poruszane są w nim niemal wszystkie tematy z którymi zetknął się Icke w czasie\nswoich 20 lat badań. Wykład jest skonstruowany w bardzo przystępny sposób i nadaje się do oglądania niemal przez każdego\nkto ma otwarty umysł. Doskonałe podsumowanie naszej sytuacji na Ziemi i wszystkich naszych problemów związanych z\nzagubieniem w naszej rzeczywistości. Całość możemy podsumować cytatem z filmu Matrix\nMatrix jest wszędzie wokół nas, nawet teraz w tym pokoju.\nW więzieniu dla twojego umysłu.\nDavid Icke - The Cutting Edge (2008) *DVDRip*\n1CD (732 784 640),\n2CD (735 641 600),\n3CD (733 544 448),\n4CD (735 117 312),\n5CD (731 899 904),\n6CD (735 211 520),\nFormat: DivX 1603 kbps (jakość doskonała)\nVideo: 720x416 (4:3 full screen)\nAudio: stereo AC3 [/b][/size][/color]\n? część 1 - 123 min\n? część 2 - 158 min\n? część 3 - 99 min\nDavid Icke - The Cutting Edge (2008) DVDRip RMVB\nDVD 1 316 MB\nDVD 2 403 MB\nDVD3 255 MB\nTytuł: Re: [RS] David Icke - The Cutting Edge (2008) *DVDRip*\n: 02 lip 2009, 10:45\nTak mi się przypomniało. Czemu David powtarza te rzeczy, które są w pierwszej części Zeitgeista na temat religii i które są podważone?\n: 02 lip 2009, 15:56\nCzyli które? i co to znaczy, że są podważone?\nMoże nikt mu o tym nie powiedział - przecież chłopak tylko człowiekiem jest, wszystkiego nie wie\n: 03 lip 2009, 16:54\nBierzcie od Davida to co najlepsze a jego stosunek do zinstytucjonalizowanych religii wynika z jego wiedzy, informacji, doświadczenia.\nMając jego wieloletnie doświadczenie w tej materii pewnie też nie chcielibyście wciskania urzędowej religii, która niesie pożytek tylko i wyłącznie jej urzędnikom mając z tyłu podstawowe 10 przykazań, które w zupełności wystarczyłyby do normalnego życia. A tak mamy stos rytuałów w których nie ma krzty autentycznej miłości i współczucia dla innych.\nAktualnie na południu ludzie toną tracąc wszystko, no ale zamiast im pomóc wystarczy przecież się pomodlić i będzie git\nTo, że David akurat ma taki stosunek do wierzeń / religii nie oznacza jeszcze (jak on sam mówi), że należy wierzyć we wszystko co sam mówi ale mieć do tego stosunek otwarty, analityczny i krytyczny.\nbtw mi też akurat nie podoba się, że David zaprzecza iż istniał Jezus (podobnie jak zeitgeist = religia illuminatów) ale czy muszę się z tym zgadzać?\nBiorę z jego badań to co najlepsze, to co do mnie przemawia i jest choćby minimalnie weryfikowalne.\n: 28 gru 2009, 11:49\nmi też akurat nie podoba się, że David zaprzecza iż istniał Jezus\nDavid nie zaprzecza.\nPosłuchaj : 6.10-6.40\n(no chyba ze w innych swoich filmach czy książkach późniejszych). Ale ja nic o tym nie wiem.\nDla mnie David nie zaprzecza istnienia Jezusa.\nA wracając do Beyond The Cutting Edge oglądnęłam go na You Tube tego roku w okresie przed lub w czasie Swiąt Wielkanocnych. Był dla mnie bardzo ważny bo wtedy po raz pierwszy zobaczyłam Davida Icke. Kiedyś napisze o tym bo to dla mnie dość ciekawa historia - same zbiegi okoliczności.\n: 28 gru 2009, 16:00\nNie ma zbiegów okolicznosci, sa tylko nieuświadomione sploty wydarzeń\n: 22 mar 2014, 7:59\nDavid Icke - Beyond The Cutting Edge PL


Nadruki w dobrej klasie - matiu\nStart » Przedsiębiorczość » Drukarnie » Nadruki w dobrej klasie\nNa pewno i my sami chętnie zamówimy tutaj nadruki na koszulki, Kraków. Wiemy bowiem, że to doskonale sprawdza się jako reklama, gdy chcemy trafić do jak największego grona odbiorców. Tutaj na pewno spotkamy się z profesjonalną pomocą oraz ludźmi, którzy naprawdę znają się na rzeczy i którzy wiele dla nas uczynią w tej kwestii. W takim razie może powinniśmy zamówić dla siebie nadruki na koszulki, Kraków. Na początek przyda nam się oczywiście pomysł na to, jak to profesjonalnie zrobić tak, by przykuć uwagę swojego klienta. Na pewno z pomocą odpowiedzialnym ludzie będzie to dzisiaj możliwe właśnie.\nKategoria: Przedsiębiorczość / Drukarnie|Dodano: 2021-09-23


Tenis. Iga Świątek zostanie liderką rankingu WTA Tour – Kronika24.pl\nniedziela, 29 maja 2022, 1:37\nStrona Główna/SPORT/TENIS/Tenis. Iga Świątek zostanie liderką rankingu WTA Tour\nTenis. Iga Świątek zostanie liderką rankingu WTA Tour\nFinały Żuka i Michalskiego\nredakcja Send an email 29 marca 2022\n20-letnia Iga Świątek, jako pierwsza Polska w historii, zostanie (4 kwietnia) liderką rankingu WTA Tour.\nW imprezach ATP Challenger Tour finały w singlu osiągnęli tenisiści: Kacper Żuk (Centralny Klub Tenisowy Grodzisk Mazowiecki) w Biel oraz Daniel Michalski (WKT Mera Warszawa) w Zadarze.\nW połowie mijającego tygodnia 25-letnia Ashleigh Barty ogłosiła nieoczekiwanie zakończenie kariery. Ta informacja rozpoczęła lawinę spekulacji i scenariuszy kto zostanie 28. w historii liderką i kiedy. Gdy Australijka poprosiła o wykreślenie jej nazwiska z rankingu już na najbliższym notowaniu (4 kwietnia), okazało się, że Świątek potrzebuje jednego wygranego meczu w turnieju WTA 1000 w Miami.\nI tak stało się, bo w piątek pokonała w drugiej rundzie (w 1. miała „wolny los”) Szwajcarkę Viktoriję Golubic 6:2, 6:0. W niedzielę wieczorem spotka się z Amerykanką Madison Brengle. Z tegorocznym Miami Open rywalizowały w singlu też dwie inne Polki: Magda Linette (AZS Poznań) odpadła w drugiej rundzie, natomiast Magdalena Fręch (KS Górnik Bytom) w pierwszej, a wcześniej wygrała dwa mecze w eliminacjach.\nW grze podwójnej Alicja Rosolska i Nowozelandka Erin Routliffe oraz Linette i Hiszpanka Sara Sorribes-Tormo są już w drugiej rundzie.\nTe cztery polskie tenisistki, podobnie jak Maja Chwalińska (BKT Advantage Bielsko-Biała) znalazły się w reprezentacji kraju powołanej przez kapitana reprezentacji Dawida Celta na mecz z drużyną Rumunii, który w dniach 15-16 kwietnia zostanie rozegrany w Radomskim Centrum Sportu. Stawka dwudniowej rywalizacji będzie awans do finałowego turnieju rozgrywek o Billie Jean King Cup.\nW cieniu zmiany liderki kobiecego tenisa, świetne wyniki w imprezach ATP Challenger Tour uzyskali dwaj zawodnicy – Kacper Żuk i Daniel Michalski.\nŻuk, który od stycznia reprezentuje barwy Centralnego Klubu Tenisowego Grodzisk Mazowiecki, wystąpił w szwajcarskim Biel (pula nagród 45 730 euro). W drodze do finału pewnie wyeliminował Japończyka Go Soedę i Pawła Kotowa, w ćwierćfinale stracił seta w meczu z Francuzem Antoinem Escoffierem, a następnie w dwóch setach ograł Szwajcara Dominika Strickera.\nW niedzielnym pojedynku o tytuł Kacper poniósł porażkę z Austriakiem Jurijem Rodionovem 6:7 (3-7), 4:6. To oznacza, że w poniedziałek wrócił do Top 200 rankingu ATP Tour, w okolice 185. miejsca na świecie. W grze podwójnej Żuk, w parze z Rodionovem, odpadł w pierwszej rundzie, podobnie jak polski duet Karol Drzewiecki i Szymon Walków.\nW finale challengera w chorwackim Zadarze (pula nagród 44 730 euro), wystąpił Michalski (WKT Mera Warszawa), który w niedzielę przegrał z Włochem Flavio Cobollim 4:6, 2:6. Wcześniej Daniel zapisał na swoim koncie sześć zwycięskich pojedynków, w tym dwa w eliminacjach. Potem w głównej drabince okazał się lepszy kolejno od: Chorwata Mili Poljicaka, Nermana Faticia z Bośni i Hercegowiny, Czecha Dalibora Svrciny (KS Górnik Bytom) oraz Hiszpana Carlosa Sancheza-Jovera.\nNatomiast w turnieju ITF M25 (pula nagród 25 tys. dol.) w chorwackiej Opatii, do ćwierćfinału w singlu dotarł Paweł Ciaś (KT Kubala Ustroń). Polaka powstrzymał dopiero Francuz Kyrian Jacquet, z którym przegrał 2:6, 6:4, 1:6. W deblu, razem z Węgrem Mate Valkuszem, osiągnął za to półfinał.\nW tym tygodniu dalej będzie się toczyć walka o punkty do rankingów WTA i ATP w Miami, gdzie tytułu wywalczonego przed rokiem broni Hubert Hurkacz. Rozstawiony z numerem ósmym wrocławianin miał na otwarcie „wolny los”, a potem pokonał Francuza Arthura Rinderknecha 7:6 (7-5), 6:2. W poniedziałek, w trzeciej rundzie, spotka się z Asłanem Karacewem.\nDo drugiej rundy dotarł tam Kamil Majchrzak, wygrywając z Argentyńczykiem Sebastianem Baezem 6:4, 6:3. Później jednak zawodnik Centralnego Klubu Tenisowego Grodzisk Maz. musiał uznać wyższość 17. na świecie Hiszpana Roberto Bautistę-Aguta – 3:6, 3:6.\nW deblu Hurkacz i Amerykanin John Isner otrzymali „dzika kartę” i są już w drugiej rundzie, w której zagrają w niedzielę z Amerykaninem Austinem Krajickiem i Francuzem Edouardem Rogerem-Vasselinem. W pierwszej rundzie, polsko-chorwacki duet Łukasz Kubot i Marin Cielić spotkał się z Bośniakiem Tomislavem Brkiciem i Serbem Nikolą Caciciem.\nIga Świątek Kacper Żuk tenis\nHaga. Zbrodnie rosyjskie na Ukrainie. Spotkanie w sprawie wsparcia Międzynarodowego Trybunału Karnego\nBruksela. Nadzwyczajne posiedzenie Rady JHA. Uchodźcy z Ukrainy