Varia czyta: 20-02-01 - 20-03-01\nFuturystyczna wizja współczesnego świata. Opowieść o rzeczywistości sprowadzonej do zamkniętego obszaru Chmury – firmy, która choć daje możliwość zarobku i zamieszkania w niej, to wymaga od swych pracowników absolutnego podporządkowania. w Chmurze wszystko jest pod nadzorem i mimo, że mało komu takie życie się podoba, to na zewnątrz czeka wyłącznie wymarły świat, dotknięty globalnym ociepleniem.\nKiedy alternatywa na przetrwanie jest praktycznie żadna, nikt nie zamierza wybrzydzać. Walka o posadę w Chmurze trwa w najlepsze, a jednymi z kandydatów są Paxton oraz Zinnia - dwoje bohaterów, którzy mocno namieszają w uporządkowanej strukturze firmy...\nMagazyn to kolejna powieść w klimacie post apokalipsy, jednak tym razem bliższej jej do klasycznego science-fiction, niż obyczajowego thrillera, który próbuje zobrazować alternatywną przyszłość. Preferuję książki bardziej skupione na ludziach, niekoniecznie na technicznych aspektach wizji. doceniam rozmach historii, tylko, że to co miało ją wyróżniać - skrupulatność i drobiazgowość opisów, w główniej mierze sprowadziło ją na manowce. Narracja Harta jest mało dynamiczna, rozwleczona, o ciągnącym się w nieskończoność wstępie nawet nie wspominając.\nSzkoda, bo po wielu entuzjastycznych recenzjach liczyłam na coś więcej.\nTo się rzadko zdarza, aby kontynuacja była w stanie totalnie zaskoczyć czytelnika. Zwłaszcza, gdy opowiada tak specyficzną historię, jak miłosne perypetie Joe.\nManipulant, podglądacz, oszust... wszystkie jego tricki dobrze już znamy, a tu niespodzianka - Ukrycie ciała znów wyprowadzają nas na manowce. Po wydarzeniach z pierwszej części (TY), Joe Goldberg wylatuje do Los Angeles szukać zapomnienia i chcąc rozpocząć wszystko od nowa. Dość szybko wtapia się w miejscowe otoczenie. Znajduje pracę, nowe hobby tylko, że choć nad zachowaniami łatwo można zapanować, to osobowości nie da się zmienić. Nowe imię - stara rzeczywistość - w efekcie psychopatyczny morderca nadal w nim tkwi.\nUkryte ciała to zupełnie nowe podejście do starego motywu. Caroline Kepnes umiejętnie lawiruje między wydarzeniami, tworząc iście przebojową książkę z dobrze zarysowaną postacią głównego bohatera. Siła Goldberga tkwi w jego dwuznaczności, bo choć chciałoby się po prostu powiedzieć o nim "zły", to jednak motywy działania, szczerość, czy żywa wiara w to, w jakim celu to robi, sprawiają, że nic nie jest tu oczywiste.\nZaskakująca i dająca nadzieję na dalszy ciąg. Polecam.\nCaroline Kepnes "Ukryte ciała"\nCzy ktoś z obecnych tu czytelników zna książkę Ciemna strona człowieka? Mocną i nieco mroczną pozycję na temat źródeł ludzkiej agresji oraz zachowań interpretowanych społecznie jako niewłaściwe? Na studiach robiła furorę, podobnie jak Wywieranie wpływu na ludzi Roberta Cialdini i aż żal, że Prawa ludzkiej natury nie pojawiły się wcześniej - idealnie uzupełniają bowiem wspomniane wcześniej pozycje.\nRobert Greene rozkłada ludzką psychikę na czynniki pierwsze, ucząc czytelnika bacznej obserwacji oraz interpretacji określonych zachowań. W każdym rozdziale analizuje inne cechy osobowości i opisuje inny przykład znanej postaci (np. Coco Chanel, Józefa Stalina, Antoniego Czechowa czy Mary Shelley). Wszystko oparte jest na konkretach, jasnych i zrozumiałych przykładach. Autor jest rzeczowy, profesjonalny, a przy tym nie zwykle ciekawy oraz swobodny w sposobie wypowiedzi.\nPrawa ludzkiej natury to coś w stylu zbioru kodów, służących do rozszyfrowywania określonych postaw i ich motywacji. Dzięki nim łatwiej jest zrozumieć dlaczego istnieją ludzie pełni zazdrości, pewni siebie, leniwi czy zwyczajnie głupi. To katalog umożliwiający poznanie wszystkich aspektów ludzkich zachowań, naświetlający ich podstawowe przyczyny. Znając te wzorce łatwiej będzie nam współgrać z innymi, a zarazem lepiej zaczniemy rozumieć samych siebie.\nObecnie staliśmy się niewolnikami własnych lęków i uników. Gdy je sobie uświadomimy, a następnie odwrócimy ich znaczenie, przestaniemy odczuwać potrzebę narzucania sobie ograniczeń w kontekście tego, jak powinniśmy myśleć czy co powinniśmy robić. Staniemy się bardziej konsekwentni, odważni... aż w końcu doświadczymy wolności.\nRobert Greene "Prawa ludzkiej natury"\nGillian i Sally to właściwie dwa, przeciwległe sobie żywioły. Gillian jest szalonym lekkoduchem, kochającym długo spać, za to Sally od zawsze ma wszystko dopięte na ostatni guzik. Jest obowiązkowa i pracowita. Bohaterki dzieli właściwie wszystko, łączy natomiast... siostrzana miłość.\nDom przy ulicy Magnolii, miejsce świetnie poznane w Zasadach magii, znowu tętni życiem. Ciotki, Franny oraz Jet, opiekują się siostrami po stracie rodziców. Wspierają dziewczyny w ich wyborach, dając im dużo swobody, a jednocześnie uczą, że magia nie jest zabawką. Kto jednak sam się nie sparzył, temu trudno to pojąć i tu zaczyna się rozwijać fabuła historii.\nOpowieść o sile rodzinnych więzi, o stracie, postępowaniu wbrew przejętym zasadom oraz wierze, że to co dobre, jeszcze do nas przyjdzie. Alice Hoffman krzepi serca dowodząc, że dzięki wsparciu bliskich osób jesteśmy wstanie ze wszystkim sobie poradzić, szczególnie, gdy potrafi się rzucać zaklęcia oraz magiczne uroki.\nTotalna magia to książka dorównująca klimatem swej poprzedniczce, choć solidarnie uprzedzam, że w film oparty na jej motywie, ma w sobie znacznie więcej magnetyzmu oraz tajemnic. Akcja również sporo się od siebie różni, stąd choć obie rzeczy wypadają ciekawie, to adaptacja zostawia po sobie lepsze wrażenie.\nUrokliwa historia z odrobiną dłużyzn (szczególnie w połowie). Idealna na spokojny czas w oparach świeżo parzonej kawy. Polecam fanom realizmu magicznego.\nAlice Hoffman "Totalna magia"\n"Jak sprawować kontrolę nad własnym przeznaczeniem...".\nMarina mieszka z babką w domu na kurzych łapach. Dom ten żyje własnym życiem, co kilka dni lub tygodni przemieszczając się w nowe miejsce.\nBabka Mariny jest Jagą, Strażniczką, która pomaga zmarłym duszą przejść na drugą stronę. Taki sam los czeka też dziewczynę, jednak im więcej uczy się ona o Bramie, tym silniej pragnie dla siebie czegoś zupełnie innego. Chce zwiedzać i poznawać ludzi. Bywać na koncertach, osiąść gdzieś na stałe i mieć prawdziwych przyjaciół. Dziewczyna robi wszystko, by przeciwstawić się losowi, jednak ten ma dla niej zupełnie inne, wyjątkowe miejsce...\nPowieść Sophie Anderson to baśń zbudowana na słowiańskich legendach oraz historiach opowiadanych przez jej babcie. To przypowieści nie tylko o przynależności i tożsamości, ale też o wartościach uniwersalnych i ponadczasowych. O prawdzie, przyjaźń, szacunku do drugiego człowieka.\nZ Domu na kurzych łapach dowiemy się, że Baba Jaga wcale nie jest złą postacią, a chatka na kurzej stopce to miejsce pełne życzliwości, gdzie duszą się pomaga a nie trwoży.\nKsiążka jest magiczna, może nieco mroczna, za to pełna ciepła oraz miłości. Jestem pewna, że zachwyci mnóstwo osób - ja sama jestem nią silnie zauroczona.\nSophie Anderson "Dom na kurzych łapach"\nNiebo na uwięzi - Christina Leunens\n"Uczucia były niebezpiecznym wrogiem ludzkości. Aby zostać lepszymi ludźmi, musieliśmy wnieść się ponad wszystko i zabić każdego, kto na to zasługuje".\nElsa Sara Kor, to dziewczynka od zawsze zaprzyjaźniona z rodziną Betzler. Dopiero rodząca się ideologia i słowa Hitlera sprawiają, że jej żydowskie pochodzenie staje się problemem.\nJohannes jako członek Hitlejungen uczy się ile złego Żydzi wyrządzili światu i jak bardzo zasługują na śmierć. Tym większe jest więc jego zaskoczenie, gdy dowiaduje się, że w jego własnym domu, ukrywa się zbieg...\nJohannes to nastolatek, który w pewnym momencie sam staje się głową rodziny. Musi radzić sobie nie tylko trudami wojny, ale i życia w którym odpowiedzialny jest za siebie, a przede wszystkim za innych - tym za ukrytą na poddaszu Elsę.\nWidząc przed lekturą zwiastun inspirowanego nią filmu, nastawiłam się na książkę w stylu czarnej komedii. Tym czasem kto liczy na lekką tematykę, nie ma czego w Niebie na uwięzi szukać. To dramat z udziałem dziecka, a potem nastolatka, który stał się pionkiem w rozgrywanej grze. To opowieść o ofierze ideologii i konfrontacji życia ze sloganami. Film ma młodszego bohatera, utrzymuje ogromny dystans wobec historii oraz wydaje się być mocno przerysowany. Książka tym czasem, jest obrazem samotności i walki o przetrwanie. To los tych, którzy pozornie zostali wybrani, a następnie porzuceni, gdy towarzysząca im ideologia okazała się być przegraną.\nPowieść Christina Leunens to nowe wejrzenie na zdarzenia wojny. Książka odmienna, ale również warta uwagi.\nChristina Leunens "Niebo na uwięzi"


Decydując się na konkretny kolor złota, koniecznie musicie poprosić Państwo o pokazanie wybranego koloru złota na żywo, a nie na prezentowanych atrapach. Każdy producent ma inne odcienie złota. Nawet klasyczne żółte złoto będzie minimalnie różniło się w poszczególnionych sklepach jubilerskich.\nŻaden z naszych kolorów nie zmieni swojej barwy z upływem czasu, ponieważ barwimy cały stop złota. Dodatkowo każdy z nich mamy do pokazania w Salonie w złocie próby 585.\nOpracowaliśmy swoje własne receptury dla każdego z naszych 4 kolorów złota.\nKlasyczne żółte złoto, cieszące się nieustannym powodzeniem. Umiarkowany żółty odcień w WIK nie jest ani jaskrawożółty, ani też nie wpada w czerwień.\nWykonujemy jedynie białe złoto palladowe. Białe złoto niklowe uczula, dlatego w ogóle nie proponujemy go naszym Klientom. Prawdziwe palladowe białe złoto nie wymaga rodowania, ma szlachetniejszy odcień bieli, niż niklowe, które już wymaga rodowania (czyli malowania na jaśniejszy kolor). Prawdziwe białe złoto palladowe ma kolor bardziej szary, a nie jasno-srebrzysty jak srebro. W naszym przypadku białe złoto nigdy nie „zżółknie”. Dużo więcej na temat białego złota znajdziecie Państwo tutaj.\nzupełnie inne, dalekie od starego, tzw. "czerwonego" złota. Nasze różowe złoto ma piękny łososiowy kolor i cieszy się aktualnie większym powodzeniem, niż złoto białe.\nNiezwykle rzadko spotykane w sklepach jubilerskich, dlatego będące bardzo dużym zaskoczeniem dla Klientów. Złoto nie o klasycznie żółtej barwie, lecz połyskujące lekko seledynowym odcieniem. Cieszące się dużym zainteresowaniem wśród Klientów mocno związanych z naturą, żyjący w stylu „eko”.\nOglądając obrączki w sklepach jubilerskich Klienci często nie są informowani o tym, że zazwyczaj oglądają jedynie atrapy. Mają one wewnątrz oznaczenia MET (metal) lub numer wzoru, a nie urzędową próbę potwierdzającą autentyczność złota. Oczywiście takie atrapy są bardzo pomocne w wyborze, są ładne i mają żywe kolory. Ale niestety potem wybrane na ich podstawie obrączki mają inne odcienie. Dlatego takie sztuczne atrapy musicie Państwo traktować jedynie poglądowo i nie możecie się nimi całkowicie sugerować. Niestety należy wszędzie prosić o pokazanie autentycznych kolorów złota od dokładnie tego producenta. Zwłaszcza w sklepach, które tylko są tylko pośrednikami i sprzedają obrączki od kilku różnych producentów. Dlatego może okazać się, że odcień żółtego złota pierścionka zaręczynowego i żółtej obrączki minimalnie różnią się. Oglądając obrączki nawet we wszystkich sklepach jubilerskich może okazać się, że nie uda się Państwu zobaczyć dokładnie danego modelu we wszystkich wariantach kolorystycznych. Na rynku istnieje dużo wzorów i producentów, dlatego nie jest to wykonalne.


Zajmij się mną - Siostra Janina | Muzyka Sklep EMPIK.COM\nZajmij się mną (CD)\nKwiaty Polskie. Piosenki Pielgrzymkowe\n7. I wiem,że…\nSzerszej publiczności dała się poznać własną przeróbką hitu „Despacito”. Jej interpretacja bardzo szybko zdobyła uznanie, nie tylko wśród pielgrzymów, ale także w Internecie, wychodząc poza granice Kościoła, osiągając 2.5 mln. odsłon. Ten sukces ją zaskoczył ale też zachęcił do kontynowania tej ścieżki. Nawiązała współpracę z uznanym kompozytorem Tomkiem Konfederakiem, której efektem jest decyzja o nagraniu pełnowymiarowego albumu.\nWłaśnie zrecenzowałem Zajmij się mną\nRzadko zdarza się żeby jakiś debiut był aż tak zaskakujący. Bo Siostrę Janinę poza jej talentem, śpiewem czy grą na gitarze wyróżnia jedna rzecz: na co dzień jest zakonnicą. Ale noszony przez nią ...\n23-05-2020 o godz 13:04 przez: Magdalena Ojak\nPrzesłuchuję od wczoraj cały album. Niesamowicie cenna, głęboka treść. Nowoczesne wydanie popu bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło. Płytę polecam!\n26-05-2020 o godz 15:38 przez: Anonim\nsuper płyta, polecam każdemu!!!! idealna na lato pełna energetycznych utworów\n27-05-2020 o godz 06:43 przez: Magdalena Trębska\nPiękna płyta 😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍\n06-06-2020 o godz 21:46 przez: Zofia Abramczyk\nBardzo miło się słucha. Piosenki nastrojowe o mądrych tekstach na chwałę Boga.\n26-05-2020 o godz 14:27 przez: Michał Mielcarz\npłyta CD Dla mamy ona sobie to Kupiła a ja zamówiłem .\n06-09-2020 o godz 00:00 przez: ZofiaSulej\nPiękna i klimatyczna w brzmieniu muzyka. Piosenka religijna nie musi być smutna czy melancholijna, Siostra Janina udowadnia, że nawet będąc w zakonie można umieć i lubić bawić się muzyką, zręcznie łącząc różne brzmienia i gatunki. Piosenki śpiewane przez Siostrę Janinę przypadły mi do gustu muzycznie i tekstowo. Szacunek tym większy, że Siostra napisała teksty wykonywanych przez siebie utworów sama. Album zatytułowany Zajmij się mną potwierdza fakt, że piosenką religijną trafić można do szerszego grona słuchaczy. Siostra Janina cały czas robi świetną robotę, jestem pełna podziwu dla tego co i jak tworzy.\n04-08-2020 o godz 21:17 przez: ELS\nPiękne, nastrojowe i ciekawe spotkanie z muzyką. Bardzo polecam :)\n23-08-2020 o godz 10:23 przez: Anonim\nPrzepiękna treść, muzyka i wykonanie. Polecam serdeczne.\n10-08-2020 o godz 00:00 przez: AleksStasiuk\nKiedy znajomi polecali mi tę płytę nie wiedziałam, czego mam się po niej spodziewać. Przede wszystkim nie oczekiwałem, że płyta skomponowana przez zakonnicę może być aż tak ciekawa muzyczna. Jednakże okazuje się, ze właśnie w tej prostocie tkwi cały urok. Siostra Janina ma przepiękny głos, który naprawdę za uracza i zaprasza do słuchania. Bardzo mi się podoba, że muzyka na tej płycie jest refleksyjna, wielowymiarowa i na pewno dostarczy wielu słuchaczom przeróżnych przemyśleń. Jeżeli poszukujecie płyty, przy której można odpocząć, która doskonale sprawdzi się w domowym zaciszu. To polecam Wam właśnie tę.\n11-08-2020 o godz 00:00 przez: BarabaszSzczepanowski\nMyślę, że mało jest takich płyt na rynku, których muzyka jest skomponowana przez osoby duchowne. Ta płyta właśnie taka jest. Dla mnie jest to ogromne zaskoczenie, ale również i przygoda, ponieważ nie spodziewałem się, że taka muzyka może mi się spodobać. Jestem pod wrażeniem prostoty, jaka dominuje na tym krążku. Prostocie zarówno pod względem muzyki, jak i tekstu. Jednakże w tej prostocie tkwi niesamowity urok. Śpiewanie o ważnych sprawach tak zwyczajnie na pewno dla wszystkich będzie niecodzienną przygodą. Na pewno jest to refleksyjna płyta, którą warto mieć. Zdecydowanie polecam.\n17-12-2020 o godz 08:33 przez: Aleksandra\nMam nadzieję że prezent (bo w takim celu została ta płyta kupiona)- spodoba się. Mnie piosenka zamieszczona do odsłuchania przed zakupem przekonała, bardzo przyjemny głos, muzyka, ładna okładka również\n09-07-2021 o godz 17:07 przez: Karolina\nJaka piękna religijna muzyka ,pomaga pogłębić swoją wiarę i zbliżyć się do Boga, polecam każdemu.\n18-06-2020 o godz 20:41 przez: Anonim\nRewelacja. Polecam wszystkim. Zakochałam się w tej płycie od pierwszego wysłuchania.\n18-08-2020 o godz 01:22 przez: EWA\nZaskakująca płyta, bdb zaśpiewana. Bardzo milo sie jej słucha. Teksty o życiu.\n10-09-2020 o godz 02:29 przez: Anonim\nPłytę dobrze się słucha, przyjemna w odbiorze. Zasłużone 5/5 gwiazdek.


GPW: gracze leczyli skutki środowej euforii - Puls Biznesu - pb.pl\nCzwartkowy spadek indeksów na warszawskiej giełdzie wynikł z czynników globalnych. Polscy inwestorzy wzorowali się na decyzjach graczy z parkietów zachodnioeuropejskich, którzy umiarkowanie skracali pozycje w akcjach. Skłoniły ich do tego spadki na giełdach azjatyckich w wyniku obaw o wzrost stóp procentowych w Chinach.\nW czwartek warszawscy inwestorzy leczyli kaca po środowym szaleństwie zakupów. Jak wiadomo, w tym przykrym stanie świadomości niewskazane są zbyt gwałtowne ruchy. Toteż czwartek upłynął na GPW w spokojnej atmosferze. Amplituda wahań WIG20 wyniosła 38 pkt, podczas gdy dzień wcześniej była niemal dwukrotnie wyższa. Czwartkowe wyciszenie nastrojów przyniosło też spadek aktywności. W sumie był to dzień spokojnej korekty.\nZ największych spółek intensywnie handlowano tylko walorami KGHM. Obroty przekroczyły wartość 243 mln zł, podczas gdy drugiej w tej klasyfikacji Telekomunikacji Polskiej - niespełna 90 mln zł. Na koncie PKN Orlen obroty nie wyniosły nawet 40 mln zł. Więcej zgromadził np. PC Guard (43 mln zł), którego kapitalizacja wynosi około 160 mln zł. To tyle co nic przy wartości rynkowej płockiej rafinerii wynoszącej 21 mld zł. Pokazuje to dobrze skalę braku zainteresowania akcjami gigantów podczas przedostatniej sesji tygodnia.\nSłabo wypadły banki za wyjątkiem PKO BP. Największy detalista w branży jako jedyny uchronił się przed spadkiem notowań. Akcje zdrożały o 0,4 proc. do 47,8 zł, podczas gdy subindeks WIG-Banki poszedł w dół o 1,0 proc. W rodzinie indeksów i subindeksów tylko WIG-Budownictwo nie zakończył dnia na czerwono.\nPowodzeniem cieszyły się akcje Projprzemu (+9,6 proc.), Budimexu (+7,5 proc.), Mostostalu Warszawa (+4,9 proc.), a z komponentów WIG20 najmocniejszy był Polimex-Mostostal. Czwartkową sesję akcje przedsiębiorstwa kierowanego przez Konrada Jaskółę uwieńczyły ustanowieniem rekordu 250,9 zł (+1,2 proc.). To potwierdzenie znanej prawdy mówiącej, że wolniejszy wzrost jest bardziej trwały. Dzień wcześniej w ciągu sesji płacono nawet 274 zł, ale na zamknięciu rekordu nie było.\nJeszcze niedawno wydawało się, że Bioton na dobre pożegnał się ze wsparciem 2 zł, od którego odbił się w styczniu dochodząc do 2,4 zł w drugiej połowie lutego. Tymczasem znów trzeba bronić kurs przed przebiciem wsparcia. W czwartek akcjonariuszom biotechnologicznej spółki ta sztuka udała się. Na zamknięciu wartość akcji wzrosła o 1 proc. do 2,05 zł.\nZnów słabo zaprezentował się TVN z 2,7-proc. stratą. Od prawie dwóch tygodni telewizja serwuje akcjonariuszom wyjątkowo nudny spektakl. Kurs drepcze w miejscu. Przedłużająca się konsolidacja w końcu zaowocuje wybiciem, a im dłużej będzie ona trwała tym późniejszy ruch będzie bardziej dynamiczny. Na razie jednak nie sposób przewidzieć jego kierunku.\nPrzestrogą dla akcjonariuszy TVN niech będzie zachowanie kursu Pekao. Inwestorom przez kilka dni brakowało sił do poprawienia rekordu i w końcu zemściło się to wybiciem dołem z konsolidacji. W ciągu dwóch dni wartość akcji spadła do poziomu z 22 marca. Dziś notowania Pekao spadły o 2,3 proc. do 253 zł, najmocniej z giełdowych banków. ASZ\nMF: Emisja obligacji w CHF zaspokaja potrzeby Polski na II i III kwartał 2007\nPioneer Pekao IM zmniejszył udział w Ciech do 9,99%\nChiny , Złoty , Inwestorzy\nŚwiat / GPW: gracze leczyli skutki środowej euforii


Los człowieka - Bliskie Strony\nAntykwariat>Literatura piękna, popularna, faktu>proza zagraniczna>Los człowieka\nautor Michał Szołochow\nUwagi: zażółcony papier.\nWłamywacz z Shady Hill. Opowiadania\nCykl: Saga o Czarnoksiężniku (tom 3)Tiril, Erling i Móri wyruszają w podróż, podczas której mają poznać szczegóły prawdziwego pochodzenia Tiril. Ślady prowadzą do Tiveden, głębokich leśnych ostępów ciągnących się między jeziorami Wener i Wetter. Towarzyszy im baronówna Catherine von Zuiden.\nBłyskotliwa powieść o współczesnym świecie i ludziach, którzy pod fasadą siły i dystansu do innych kryją rozterki i potrzebę uczuć. Ryan, doradca ds. zwolnień, spędza większość życia w samolotach, latając służbowo po Ameryce...


Zbiórka pieniędzy na pomoc dla uchodźców z Ukrainy | Gmina Przechlewo\nZbiórka pieniędzy na pomoc dla uchodźców z Ukrainy\nDrodzy Mieszkańcy! Poruszeni dramatyczną sytuacją naszych sąsiadów z Ukrainy nie chcemy i nie możemy pozostać bezczynni! Gmina Przechlewo jest gotowa realizować zlecone przez rząd działania w związku z sytuacją na Ukrainie. Podejmuje również własne działania ukierunkowane na niesienie pomocy obywatelom Ukrainy.\nW związku z zaistniałą sytuacją utworzona została zbiórka pieniędzy pod hasłem „Pomoc dla Ukrainy”. Wpłaty na pomoc Ukrainie można kierować na konto pomocnicze Ochotniczej Straży Pożarnej w Przechlewie: 25 9326 0006 0060 1353 2000 0040 z dopiskiem „UKRAINA”.\nZebrane środki finansowe zostaną w całości przekazane na organizację pomocy dla uchodźców, którzy przebywają na terenie naszej Gminy.\nBędziemy informować mieszkańców o wszystkich naszych aktualnych działaniach, dzięki którym ukraińskie rodziny mają szansę na znalezienie bezpiecznego miejsca do życia w naszej gminie.


Chernobyl VR - zwiedziliśmy Zonę i miasto Prypeć w hełmie na głowie | GRYOnline.pl\nPublicystyka 4 czerwca 2016, 16:02\nOdwiedzając gliwickie studio The Farm 51, mieliśmy okazję odbyć wirtualną wycieczkę po opustoszałym Czarnobylu. Choć projekt ten trudno nazwać grą wideo, czuć w nim postapokaliptyczny klimat – a przy tym można nauczyć się kilku rzeczy.\nMy, gracze, Czarnobyl znamy jak własną kieszeń. To miejsce pełne krwiożerczych mutantów, bezwzględnych bandytów, dziwacznych artefaktów oraz śmiercionośnych anomalii. Dobrze wiemy, że spotkanie przy ognisku kilku podobnych nam stalkerów i wypicie z nimi paru kieliszków (dla ochrony przed radiacją... tylko dla ochrony!) to jedyne, co dobrego czeka nas w przerażającej Zonie. Wiele razy przemierzaliśmy blokowiska Prypeci oraz opustoszałe wioski, pełne wygłodniałych psów (jeśli mieliśmy sporo szczęścia) lub snorków (jeśli mieliśmy go mniej). Można prawie zapomnieć, że gdzieś na Ukrainie rzeczywiście istnieje odizolowana Strefa i choć ani mutantów, ani anomalii tam nie uświadczymy, to nadal miejsce to przytłacza swoją tragiczną historią i postapokaliptycznym klimatem.\nWycieczki do Czarnobyla to jednak dość kosztowna sprawa, toteż gliwickie studio The Farm 51 postanowiło dać szansę na zwiedzenie tych terenów każdemu posiadaczowi urządzeń wykorzystujących technologię wirtualnej rzeczywistości. Chernobyl VR Project to bowiem nie gra, a po prostu interaktywna „przechadzka” po opuszczonych w kwietniu 1986 roku terenach. Nie uświadczycie tu żadnych elementów fantastycznych: Wojciech Pazdur, dyrektor produkcji w The Farm 51, powiedział wprost, że celem tego projektu jest przedstawienie historii ludzi dotkniętych przez katastrofę. Ponadto każdy taki materiał może być ostatnią szansą na to, by uwiecznić Zonę w takim stanie jak teraz, zanim zostanie ona całkowicie zamknięta dla zwiedzających.\nCiekawym dodatkiem jest możliwość używania licznika Geigera, mierzącego stopień promieniowania radioaktywnego. Da się go włączyć w dowolnym momencie wycieczki i sprawdzić, jak mocno skażone jest miejsce, w którym obecnie przebywamy. I choć nie przynosi to żadnych korzyści, zawsze miło nauczyć się czegoś nowego – a przy okazji posłuchać tego charakterystycznego trzeszczenia, które dobrze znamy z serii S.T.A.L.K.E.R..\nChernobyl VR Project podchodzi do tematu z dużym szacunkiem, co z pewnością należy docenić – choć ja akurat nie miałbym nic przeciwko temu, by zobaczyć podczas tej wyprawy parę easter eggów, nawiązujących do uwielbianej w Polsce serii S.T.A.L.K.E.R. Dostajemy tutaj dostęp do naprawdę wielu pomniejszych obszarów Zony – szkoły, basenu, wiosek, słynnego Diabelskiego Młyna – które niekiedy oglądamy tylko z jednego miejsca, niekiedy zaś możemy się po nich przejść i poeksplorować. Od czasu do czasu pojawiają się interaktywne elementy: patrzenie na nie przez kilka sekund uruchamia krótki filmik, w którym ukraiński przewodnik opowiada o historii danej lokacji. Zawartości jest więc całkiem sporo, choć wydaje mi się, że na przedmioty, z którymi możemy cokolwiek zrobić, natrafiamy zdecydowanie zbyt rzadko. Mimo to Chernobyl VR Project to naprawdę świetna okazja, by dowiedzieć się więcej na temat miejsca, w które większość z nas nigdy nie pojedzie – a nawet jeśli pojedzie, to czy wdrapie się na szczyt (nie)sławnego Oka Moskwy?


PORR Polska Infrastructure SA – stawiamy na dywersyfikację, także geograficzną » NBI - Nowoczesne Budownictwo Inżynieryjne\nJesteś tutaj - Wywiady » Wywiady 2015 » PORR Polska Infrastructure SA – stawiamy na dywersyfikację, także geograficzną\nRozmowa z Krzysztofem Laskowskim, dyrektorem ds. technicznych oddziału mostowego PORR Polska Infrastructure SA.\nZacznijmy od krajowych inwestycji. Jesienią zakończą się prace przy budowie mostu przez Wisłok w Rzeszowie, jednego z najbardziej okazałych w Polsce. Jakie były największe wyzwania przy okazji tej inwestycji?\nJest to inwestycja realizowana w formule zaprojektuj i zbuduj, co jest o tyle istotne, że jesteśmy odpowiedzialni i za projekt, i za wykonawstwo. W ramach zadania projektujemy i budujemy pięcioprzęsłowy 480-metrowy most podwieszony z przęsłem długości 240 m i żelbetowym pylonem o wysokości 108 m oraz dwukilometrowy odcinek drogi. Dużym wyzwaniem, podobnie jak przy remoncie mostu Łazienkowskiego, jest termin, ponieważ na realizację całego zadania, łącznie z projektowaniem i uzyskaniem pozwoleń na budowę oraz użytkowanie, mamy dokładnie 23 miesiące. Umowa została podpisana 28 listopada 2013 r., a całość prac budowlanych musi zostać ukończona do 30 września 2015 r. Rozliczenie kontraktu, a więc uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, musi nastąpić do końca października 2015 r. Aby zmieścić się w terminie, w celu przyspieszenia rozpoczęcia robót na ścieżce krytycznej, czyli budowie mostu, podjęto decyzję o podzieleniu wniosku o ZRID na dwie części: pierwszy obejmował most, drugi pozostałą część drogi z wszystkimi branżami. Dzięki temu pierwszą decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej uzyskaliśmy już pod koniec czerwca 2014 r., a prace ruszyły w lipcu.\nJak wyglądał harmonogram prac?\nJak już wspomniałem wcześniej, elementem decydującym o terminowym sukcesie realizacji była budowa mostu, dlatego bardzo ważne było przyjęcie właściwej ze względów czasowych technologii jego wykonania. Pierwotnie planowano zastosowanie technologii nawisowej, czyli budujemy pylon, a następnie podwieszamy elementy ustroju nośnego. Ustrój nośny to konstrukcja stalowa z zespoloną płytą żelbetową. Ponieważ na realizację kontraktu pozostało w tym momencie 15 miesięcy, niemożliwe było zbudowanie ponad 100-metrowego pylonu i dopiero wówczas rozpoczęcie montażu konstrukcji stalowej, a następnie wykonanie płyty żelbetowej. Idea była taka, aby wykonywać wszystkie prace możliwie równolegle. W tym celu podzieliliśmy wykonawstwo na trzy niezależne fronty: budowa pylonu, montaż i nasuwanie konstrukcji stalowej zza przyczółka po jednej stronie mostu, tak aby przejść zbiornik wodny elektrociepłowni oraz rzekę Wisłok, montaż konstrukcji stalowej od drugiej strony mostu bezpośrednio z środków transportowych. Po zakończeniu montażu konstrukcji stalowej, a jeszcze przed zakończeniem budowy pylonu rozpoczęto betonowanie zespolonej płyty żelbetowej, idąc równolegle od pylonu w stronę przyczółków. Następnie po wykonaniu ok. 300 m płyty żelbetowej rozpoczęto montaż i dwuetapowy naciąg want. Po osiągnięciu w wantach sił docelowych zakończono betonowanie kap chodnikowych i wykonano wszystkie prace wykończeniowe. Można śmiało stwierdzić, że biorąc pod uwagę parametry tej inwestycji, jest to jeden z najszybciej wybudowanych mostów w Polsce i na świecie.\nKto jest więc ojcem tego sukcesu?\nDyrektorem kontraktu jest Stanisław Szkudlarek, wieloletni i doświadczony dyrektor z ponad 40-letnim stażem pracy. Kierownik budowy, Tomasz Winiecki, również ma na swoim koncie duże realizacje, m.in. autostradowego mostu w Toruniu. Projektantem odpowiedzialnym za część mostową były Mosty Gdańsk Sp. z o.o., natomiast jeśli chodzi o część drogową, a także wszelkie kwestie związane z uzyskiwaniem pozwoleń, tutaj podmiotem odpowiedzialnym była firma Kontrakt Sp. z o.o.\nZgoda buduje, niezgoda rujnuje – to powiedzenie mogłoby być mottem tego kontraktu?\nZgadza się. Bardzo dobra współpraca z zamawiającym, czyli Miejskim Zarządem Dróg, z inżynierem kontraktu firmą MP Mosty oraz projektantami przyczyniła się do sprawnego działania. Wszyscy mieliśmy jeden wspólny cel – zbudować wspaniały most, w najlepszej jakości i na czas. Staramy się, aby ta dewiza obowiązywała przy każdym kontrakcie, którego się podejmujemy. Stawiamy na dialog – jeśli problem pojawia się dziś, najlepiej, aby rozwiązanie pojawiło się także jeszcze dziś, najpóźniej jutro, a nie za pół roku.\nPORR Polska Infrastructure SA jest także wykonawcą remontu mostu Łazienkowskiego, który uległ pożarowi w lutym 2015 r. Co może Pan powiedzieć o tej inwestycji?\nW przypadku tego obiektu największym wyzwaniem jest czas i termin wykonania – mamy na to równe 200 dni, licząc od daty przekazania placu budowy do planowanego otwarcia mostu dla ruchu kołowego. Umowę podpisaliśmy 10 kwietnia 2015 r., plac budowy został przekazany trzy dni później. Tzw. przejezdność, czyli udostępnienie mostu użytkownikom, ma nastąpić do 30 października 2015 r. Zakończenie kontraktu jest planowane na 30 września 2016 r., natomiast oddanie wszystkich instalacji, w tym ciepłociągu, do końca tego roku. Zamawiającym jest ZDM w Warszawie, projektantem Transprojekt Warszawa Sp. z o.o., natomiast technologię opracowuje nasz dział technologiczny wraz z biurem projektowym Pomost SC. Kontrakt realizujemy w konsorcjum z firmą Intercor Sp. z o.o. z Zawiercia. Podział prac daje dodatkową gwarancję terminowego zakończenia kontraktu, na czym wszystkim nam zależy.\nW związku z letnimi upałami stan wody w Wiśle był niespotykanie niski. Czy miało to wpływ na posuwanie się robót?\nNiski stan wody nie sprzyja budowie, ale też z drugiej strony nie stwarza dużych problemów, ponieważ kiedy na początku ustalaliśmy technologię demontażu i montażu nowego mostu, uwzględniliśmy ten fakt. Wisła jest znana ze swojej kapryśności – potrafi wylewać, ale też stan wody może być bardzo niski, w tym roku rekordowo niski. Gdybyśmy się zdecydowali na transportowanie elementów od wytwórców drogą wodną, obecnie byłoby to niewykonalne.\nCzy ta inwestycja ma jakiś punkt krytyczny, po przekroczeniu którego będzie już wiadomo, że wszystko uda się zrobić na czas?\nNie ma jednego takiego kamienia milowego. Jako punkt krytyczny traktujemy każdy z tych 200 dni, które mamy na całość robót niezbędnych do otwarcia ruchu na moście. Tak więc każdy dzień jest ważny. Jak dotąd wszystko idzie co do dnia zgodnie z harmonogramem, a wręcz z dokładnością co do godziny. Na 23 września planowane jest połączenie obu stron mostu.\nJak przebiegała naprawa?\nZ powodu reżimu czasowego postanowiliśmy wykonać ten most, przeprowadzając kilka czynności naraz, tak jak w przypadku mostu przez Wisłok w Rzeszowie. Dlatego zdecydowaliśmy się na połączenie prac rozbiórkowych z budową nowego mostu, chociaż koncepcja, którą przedstawiono nam na etapie przetargu, zakładała rozbiórkę, a następnie zbudowanie mostu od nowa, w technologii nasuwania. My zdecydowaliśmy się na wycięcie dwóch przęseł skrajnych od strony praskiej i od strony Śródmieścia i opuszczenie ich o ok. 5 m po to, aby utworzyć stanowiska do montażu i nasuwania konstrukcji stalowej. W tym celu wykonaliśmy trzy podpory tymczasowe, zastosowaliśmy lewary przelotowe i użyliśmy konstrukcji wsporczych. Most był przecięty w odległości 60 m od pierwszej podpory i całe te 60 m było opuszczone na lewarach – najpierw z jednej strony, od Śródmieścia, a po tygodniu powtórzyliśmy ten sam proces od strony Pragi. Na tych opuszczonych fragmentach mostu zaczęliśmy budować stanowiska do nasuwania, czyli cały tor, na którym można było montować nową konstrukcję mostową i po tym torze ją przesuwać. Obiekt składa się z 30 sekcji, przy czym 16 jest montowanych od strony Śródmieścia, a 14 po stronie praskiej. Tworząc harmonogram, ustaliliśmy, że jeden 15-metrowy cykl montażu może trwać maksymalnie sześć dni. Inaczej nie mamy szans zdążyć z wykonaniem całego mostu. W związku z tym całe pierwsze przęsło stało się „stanowiskiem do produkcji mostu”. Na pierwszych 15 m stawiamy dwie skrzynki, łączymy je poprzecznicami i układamy rury – ciepłociąg i wodociąg, co zajmuje dokładnie sześć dni. Po tym czasie przesuwamy się o te 15 m i zaczynamy układać kolejne skrzynki, a w tym drugim ustawieniu montujemy płytę ortotropową pomiędzy skrzynkami oraz dwa wsporniki. Po kolejnych sześciu dniach znowu przesuwamy o kolejnych 15 m i kończymy wszystkie prace spawalnicze, czyli uciąglamy spoiny, dokładamy korytka łączące poszczególne sekcje, badamy wszystkie spoiny, co trwa również sześć dni. Kolejne przesunięcie o 15 m daje pole manewru firmie od antykorozji, która maluje wszystkie styki. PORR Polska Infrasctructure SA buduje od strony Warszawy, a Intercor od strony praskiej. Oczywiście nie ma tutaj mowy o dowolności w tempie budowy – obie strony powstają równolegle, w takich samych cyklach. Równocześnie z montażem i nasuwaniem 15-metrowych elementów z obu stron mostu w środku rozpiętości demontujemy w tym czasie odcinki 30-metrowe. Obecnie na samym moście pracuje ok. 400 pracowników, natomiast gdyby policzyć wszystkich zaangażowanych w wykonywanie prac, w tym zatrudnionych w wytwórniach konstrukcji stalowych, jest to z pewnością powyżej 500 osób. Tegoroczne upały dodatkowo czyniły warunki pracy ekstremalnie trudnymi.\nIlu wytwórców dostarcza konstrukcje?\nKonstrukcje stalowe dostarcza czterech producentów – Vistal Gdynia SA, Mostostal Płock SA, Konstalex Radomsko Sp. z o.o. i Huta Pokój SA z Rudy Śląskiej. Gotowe do montażu elementy są dostarczane zgodnie z harmonogramem robót samochodami. Na dwóch samochodach przyjeżdżają dwie skrzynki. Oddzielnie przyjeżdżają płyty ortotropowe oraz poprzecznice. Montaż płyty ortotropowej montowanej pomiędzy skrzynkami odbywa się obok stanowiska do nasuwania. Cały duży odcinek, o wymiarach 15 m długości i 13 m szerokości, jest podnoszony za pomocą dźwigu i układany jako klocek pomiędzy dwie skrzynki. Wszystko odbywa się w cyklu sześciodniowym. Zdecydowaliśmy się na współpracę ze sprawdzonymi i solidnymi partnerami, ponieważ w przypadku tego kontraktu nie mogło być mowy o eksperymentowaniu.\nJak przedstawiają się liczby, jeśli chodzi o konstrukcję?\nJedna skrzynka, najlżejsza, ważyła 37 t. Najcięższa – 76 t. Metr bieżący mostu w przekroju waży średnio ok. 13 t. Cała konstrukcja ok. 5,5 tys. t. Pięcioprzęsłowa stalowa konstrukcja mostu ma długość 424,4 m.\nKto był pomysłodawcą technologii wykorzystanej podczas naprawy mostu?\nKoncepcja montażu mostu jest naszego autorstwa. Zaczęliśmy nad nią pracować już w marcu, gdy tylko pojawiła się pierwsza informacja ze strony zamawiającego, że chce odbudować most w trybie pilnym. Wówczas nasz dział technologiczny na czele z Waldemarem Lewandowskim, niezwykle doświadczonym praktykiem, przygotował pięć propozycji różnych technologii montażu. Po dokonaniu wnikliwej analizy tych propozycji, głównie harmonogramowej, wybraliśmy tę, którą obecnie realizujemy.\nIle zwykle czasu zabiera przygotowanie oferty?\nZwykle od momentu ogłoszenia przetargu zamawiający daje 40 dni na przygotowanie oferty. W wyniku zadawanych pytań proces wydłuża się średnio do trzech miesięcy. Wybór oferenta trwa kolejne dwa, trzy miesiące. Tak więc w zwykłym trybie sama procedura do momentu podpisania umowy zajmuje ok. pół roku. W przypadku remontu mostu Łazienkowskiego procedura była znacznie uproszczona. Do złożenia ofert zostało zaproszonych pięć firm, z którymi zamawiający prowadził negocjacje dotyczące warunków technicznych i formalnych realizacji kontraktu, a następnie przyjął oferty finansowe i dokonał wyboru generalnego wykonawcy. Dzięki temu pełna procedura wyboru wykonawcy trwała ok. miesiąca.\nKto prowadzi budowę na moście Łazienkowskim?\nDyrektorem kontraktu jest Andrzej Belniak, a kierownikiem budowy Przemysław Osowski, wieloletni pracownicy, którzy zdążyli się już sprawdzić na niejednej budowie. Obecnie PORR Polska Infrastructure SA składa się z pięciu oddziałów – mostowego, drogowego, inżynieryjnego, energetycznego i fundamentowego. Sam, pracując w dziale mostowym firmy od kilkunastu lat, mogę potwierdzić, że wszyscy nasi pracownicy są specjalistami w swojej dziedzinie, a doświadczenie zdobywali, poznając specyfikę pracy na poszczególnych stanowiskach, od inżyniera, przez kierownika robót, kierownika budowy do dyrektora włącznie.\nUdajmy się teraz do Norwegii. Na jakich obiektach jesteście tam obecni?\nW Norwegii realizujemy obecnie trzy kontrakty. Kontrakt, z którym weszliśmy po raz pierwszy na rynek norweski, jeszcze jako Bilfinger Infrastructure SA, to most Tresfjord. Przetarg miał miejsce w sierpniu 2012 r., realizację rozpoczęliśmy tego samego roku w październiku. Czas budowy mostu to 36 miesięcy. Wynika to m.in. z innych standardów czasu pracy w Norwegii i trudnych warunków atmosferycznych. Dodatkowo most łączy brzegi fiordu, trzeba więc brać pod uwagę związane z tym np. odpływy i przypływy, które nie są obojętne dla prowadzonych robót. Braliśmy to pod uwagę, tworząc harmonogram, np. wszystkie roboty fundamentowe były wykonywane podczas niskiego poziomu wody.\nZ pewnością specyfika prowadzenia budowy w kraju, który leży na tej samej szerokości geograficznej co Alaska, Grenlandia i Syberia, niesie ze sobą wiele wyzwań. Co było charakterystyczne dla budowy mostu Tresfjord?\nMost Tresfjord jest to 19-przęsłowy obiekt o konstrukcji skrzynkowej z betonu sprężonego o całkowitej długości 1290 m. Pierwsza trudność polegała na wykonaniu posadowienia mostu w wodzie o głębokości przekraczającej 40 m. Dwie podpory są posadowione na tzw. kesonach, konstrukcjach o kształcie żelbetowych „szklanek”, o wysokościach odpowiednio 20 m i 40 m. Najpierw budowaliśmy na barkach zacumowanych przy nabrzeżu pierwsze 10 m, później taki keson był wodowany, ustawiany między dwiema barkami, a następnie budowany w segmentach czterometrowych. Aby wykonać kolejny cykl betonowania, keson był odpowiednio balastowany, tak aby zanurzył się w wodzie o 4 m. W ten sposób wszystkie cykle betonowano na tej samej wysokości nad poziomem lustra wody. Po osiągnięciu wymaganej wysokości keson był holowany na swoje miejsce docelowe i zatapiany na właściwej rzędnej. Wcześniej dno fiordu zostało odpowiednio przygotowane i ustawiono na nim specjalną stalową ramę – warto w tym miejscu wspomnieć, że wszystkie konstrukcje pomocnicze zostały wykonane w Polsce, a następnie dostarczone do Norwegii. Po ustawieniu ramy i osadzeniu kesonu całość była betonowana metodą podwodną. Następnie keson był wypełniany kruszywem i betonem, a na nim wykonywano płytę fundamentową i podporę o wysokości 32 m. Pozostałe podpory wykonywane były na palach żelbetowych w osłonowych rurach stalowych. Zastosowaliśmy w tym celu specjalną barkę, na której stał kafar do wbijania rur stalowych o długościach ok. 50 m. Barkę ustawiano na stalowych nogach, które po opuszczeniu mocowały barkę stabilnie na dnie i podnosiły ją nad lustro wody. Dzięki temu kafar zyskiwał stabilny punkt podparcia. Wówczas najpierw wbijano w dno rury stalowe, a następnie montowano zbrojenie i betonowano pale metodą kontraktorową. Ustrój nośny był wykonywany dwiema metodami: MSS – 16 przęseł i metodą nawisową – trzy przęsła. Są to metody dobrze znane i z powodzeniem stosowane również w Polsce.\nKto jest odpowiedzialny za kontrakt?\nZespół budujący obiekt jest wielonarodowościowy, głównie polsko-niemiecki. Cały kontrakt wykonujemy w formule joint venture dwóch firm: PORR Polska Infrastructure SA i Implenia Construction. Dyrektorem kontraktu jest Armin Lutz, dyrektorem handlowym Agnieszka Ciechanowska, kierownikiem budowy Martin Schweizok, natomiast kierownikiem robót odpowiedzialnym za ustrój nośny Marcin Trojanowski. Otwarcie obiektu planowane jest na 24 października 2015 r.\nKolejna realizacja w Norwegii to most Harpe. Czy to prawda, że zdobyliście ten kontrakt także dzięki doświadczeniu?\nW ramach tego kontraktu budujemy trzy mosty, z czego największy most Harpe to 320-metrowy pięcioprzęsłowy obiekt przez rzekę. Mamy tutaj trochę trudniejsze warunki atmosferyczne niż w przypadku mostu Tresfjord. Zima zaczyna się w październiku, a kończy w marcu. Temperatura wynosi wówczas często -20 °C. Most Harpe to pierwszy tak duży most typu extradosed w Norwegii. Występujemy w tym kontrakcie jako podwykonawca AF Gruppen. Firma poszukiwała partnera, który posiada doświadczenie przy tego typu konstrukcjach. Most ten jest bardzo podobny do wykonywanego przez nas mostu M1 w Gdańsku zarówno pod względem typu konstrukcji, jak i długości obiektu oraz wysokości pylonów. Dyrektorem kontraktu jest Norweg Frank Holvik, natomiast kierownikiem budowy Mariusz Urbański, który kierował także budową obiektu M1 w Gdańsku. Reszta składu to Polacy, zarówno kadra, jak i pracownicy fizyczni.\nWaszym zadaniem było po prostu wykonać most według przedstawionego projektu czy też w grę wchodziły modyfikacje?\nMost był zaprojektowany w ten sposób, że cały ustrój miał być wykonany na pełnym rusztowaniu. Trzeba było zarusztować w zasadzie całą rzekę i wykonać most w jednym etapie. Wątpliwości pojawiły się, kiedy dostaliśmy od zamawiającego wytyczne, jak wygląda okno czasowe, w którym możemy wykonywać prace w rzece – od 15 czerwca 2014 r. do 1 maja 2015 r. Wynika to z faktu, że rzeka ta zawsze wylewa pomiędzy 1 maja a 15 czerwca i w tym okresie nurt jest bardzo rwący, zagrażający wszystkim elementom znajdującym się w rzece. W związku z nieprzewidywalnością natury zaproponowaliśmy zamawiającemu zmianę technologii na nawisową, której zdecydowanym plusem jest to, że prace mogą być prowadzone w zasadzie bez względu na poziom wody w rzece. Nasze rozwiązanie spotkało się z aprobatą zamawiającego. Wiązało się ono jednak z przeprojektowaniem mostu, m.in. układu kabli sprężających i zbrojenia. Obecnie betonujemy sekcje na trawelerach i podwieszamy ustrój do pylonu. Do końca tego roku powstanie ustrój nośny, a na przyszły rok pozostaną już tylko roboty wykończeniowe.\nPrace przebiegały bezproblemowo czy pojawiły się jakieś niespodzianki?\nPewne problemy pojawiły się, jeśli chodzi o warunki gruntowe, ponieważ geologia tamtejszego terenu jest skomplikowana. Nie do końca potwierdziły się wyniki badań geologicznych przedstawionych nam przez zamawiającego. Niemniej nasze doświadczenie pozwoliło nam zastosować odpowiednie rozwiązania i obecnie pracujemy zgodnie z przyjętym harmonogramem robót.\nZostał do omówienia trzeci kontrakt realizowany obecnie przez PORR Polska Infrastructure SA. Jakie ciekawe wyzwania przyniosła ze sobą budowa tego obiektu?\n570-metrowy dziewięcioprzęsłowy most o nazwie Farris powstaje w miejscowości Larvik, wzdłuż linii brzegowej jeziora Farris. Jest to most podwieszony, ze 100-metrowym przęsłem i pylonem o wysokości 70 m. Pylon jest typu H, a dodatkowym utrudnieniem w jego wykonaniu są dwie nogi pochylone w dwóch płaszczyznach oraz fakt że jest posadowiony bardzo niekorzystnych warunkach gruntowych. Pod pylonem wykonano 12 pali żelbetowych w pozostawianej rurze osłonowej o średnicy 2000 mm i długości 80 m. Są to w tej chwili najdłuższe pale w Norwegii. Wykonanie tych pali było jak dotychczas największym wyzwaniem na tej budowie. Ciekawym doświadczeniem było także betonowanie ławy fundamentowej pod pylonem. Betonowanie ok. 4000 m3 zgodnie z wytycznymi norweskiego klienta musiało zostać wykonane w jednym etapie i w tempie nieprzekraczającym 50 m3/godz.\nW Polsce tego typu fundament wykonuje się w dwóch lub trzech etapach. Trzymając się jednak wytycznych, rozpoczęliśmy betonowanie w poniedziałek o 7 rano, a skończyliśmy w czwartek ok. godziny 23. Ustrój nośny mostu jest zaprojektowany jako betonowa sprężona skrzynka, z wyłączeniem przęsła podwieszonego, które zostanie wykonane jako konstrukcja stalowa z zespoloną płytą żelbetową. Pięć przęseł z jednej strony mostu planujemy wykonać przy zastosowaniu metody MSS, trzy przy zastosowaniu klasycznego rusztowania, przęsło podwieszone zostanie wykonane metodą nawisową. Kontrakt ten również realizujemy w formule joint venture PORR Infrastructure i Implenia Construction. Dyrektorem kontraktu jest Roger Whiston, a kierownikiem budowy Jarosław Lewiński. Większość załogi to Polacy. Dużym wyzwaniem w tym kontrakcie poza aspektem technicznym są językowe wymogi zamawiającego, który preferuje rozmowy w języku norweskim, dlatego nasza kadra intensywnie uczy się ojczystego języka naszego klienta.\nNie każda firma ma możliwość porównania współpracy z inwestorem polskim i norweskim. Czy widzi Pan jakieś zasadnicze różnice na tym polu?\nZasadnicza różnica to pierwszy etap współpracy. W Norwegii na początku przedstawiciele zamawiającego, którym jest States Vegvesen, odpowiednik polskiej GDDKiA, i wykonawcy spotykają się przez pierwsze dwa tygodnie, by się zintegrować. Rozmowy dotyczą głównie wspólnego przedsięwzięcia, zasad współpracy między stronami, omówienia zagadnień technicznych, ale mają także na celu wzajemne poznanie się, np. podczas gry w kręgle, kibicowania na meczu piłkarskim czy wspólnego gotowania. Takie praktyki w Polsce są niespotykane. Oczywiście, dzięki takiej integracji nie jest później łatwiej w sensie jakichkolwiek ustępstw od wytycznych, jakie zakłada projekt, ponieważ norwescy zamawiający są bardzo wymagający i ściśle przestrzegają informacji zawartych w specyfikacjach. Jednym słowem, mniej służbowe relacje pomiędzy zamawiającym a wykonawcą nie wpływają na jakość i rzetelność pracy, ale dzięki przyjaznej atmosferze zwiększają satysfakcję ze wspólnie podejmowanych działań.


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: RogerRedeye - Kłopoty nie są moją specjalnością\n- Opowiadanie: RogerRedeye - Kłopoty nie są moją specjalnością\nKłopoty nie są moją specjalnością\nmężczyzna | 19.12.11, g. 21:48 | znaki: 45041\nPierwsza ilustracja przedstawia gwiazdę szeryfa hrabstwa Lincoln. Prawdopodobnie taką odznakę nosił szeryf Wallis, oprócz posterunkowego Raymonda Chandlera, Jacka Sparrowa - skąd znamy tę postać? - i angielskiego słownika wyrazów trudnych i archaicznych jeden z bohaterów tej opowieści.\nW stosunku do pierwowzoru nieznacznie zmieniłem tekst. Między innymi, hrabstwo Carrington stało się hrabstwem Lincoln...\nW marciu 2014 r. w tej formie opowiadanie opublikował portal "Herbatka u Heleny".\nMarianna, Użytkownicy III, regulatorzy\n– Oczywiście nie ma nic nowego?\nSzeryf Wallis przeraźliwie ziewnął.\nNie spodziewał się i nie oczekiwał pozytywnej odpowiedzi. W hrabstwie Lincoln nigdy nie działo się nic nadzwyczajnego, a miasteczko Lincoln stanowiło wierną kopię hrabstwa.\nWallis często okazywał niezwykłe zadowolenie ze stanu sennego spokoju, cechującego życie mieszkańców jego okręgu.\n– Przeciwnie – przyszła masa faksów w dziwnej sprawie. – Konstabl Chandler uśmiechnął się szeroko. – Na pewno pana zainteresują, szeryfie.\nPołożył na biurku stertę papierów.\nWallis westchnął. Mimo wczesnej pory słońce już dopiekało. Znowu zapowiadał się niezwykle upalny dzień, a ilość dokumentów, przesłanych nocą, zwiastowała jedno – kłopoty.\n– Pewnie ścigają tego gościa? – mruknął, wpatrując się w leżące na wierzchu kupki wiotkich kartek zdjęcie rosłego mężczyzny w ciemnych okularach, skórzanej kurtce i włosach zaczesanych do góry, trzymającego strzelbę Winchestera na ramieniu. – Oświeć mnie: oglądam płatnego zabójcę czy sprawcę napadu na bank?\nZ kącika ust człowieka na papierowej odbitce fotografii sterczało spore cygaro.\nChandler otworzył usta, chcąc coś powiedzieć, ale nie zdążył.\n– Chyba jednak morderca… – Wallis pokręcił głową. – Ma strasznie tępy wyraz twarzy. Na moje oko, nie umiałby zorganizować porządnego rabunku – zbyt głupio wygląda. Mów, o co chodzi – na pewno dokładnie przestudiowałeś caluteńką korespondencję.\nMuchy zaczynały już jazgotliwie brzęczeć. Wallis pociągnął łyk kawy z kubka, stojącego na biurku. Wczoraj jego zastępca zarekwirował sporą ilość gorzały, pędzonej przez Jacka Sparrowa, spokojnego mieszkańca Lincoln, lubującego się jednak w wytwarzaniu bimbru. Wallis strawił prawie całą noc, pomagając zabezpieczyć dowody przestępstwa. Teraz straszliwie bolała go głowa, a dzisiaj przypadała w służbie jego zmiana.\nSzeryf podkreślał, że trunek, nielegalnie pędzony przez Sparrowa, ma doskonały smak i jest niebiańską rozkoszą dla gardła. Co nie zmieniało faktu, że następnego dnia po popijawie czaszka miejscowego stróża prawa pękała z bólu.\nPomyślał z goryczą, że jego zastępca, Aldous Huxley, na pewno wysączył rano kwartę piwa z lodówki, a teraz nadal smacznie śpi. Jack Sparrow donośnie chrapał w celi. Tylko on, szeryf hrabstwa Lincoln, musiał się męczyć z tym młodym narwańcem Chandlerem, skręcającym się z chęci dokonania wielkich czynów.\nDzień zapowiadał się fatalnie. Należało go spokojnie przeżyć.\nPrzyjrzał się Chandlerowi.\nTwarz konstabla pałała podnieceniem. Czekał z widoczną niecierpliwością, żeby zreferować treść nadesłanych pism – i wyglądało na to, że nic go od tego nie odwiedzie. Wallis widział tylko tors posterunkowego, ale miał pewność, ze przebiera nogami, pragnąc wszystko przedstawić.\n– Gadaj, o co chodzi w sprawie tego facecika z cygarem w gębie – mruknął zrezygnowanym tonem.\n– Słusznie pan przypuszczał, szeryfie, że jest mordercą.\nChandler wyjął ze stosu faksów kilka kartek i podsunął Wallisowi pod nos.\n– W jednym ze szpitali w bardzo dziwnych okolicznościach dokonał naprawdę niezłej masakry. Boże, ileż naliczono trupów! Parunastu policjantów zginęło. Mamy imienny wykaz.\nW głosie konstabla zabrzmiała nuta zachwytu.\n– Poszukuje go FBI, policja stanowa i cholera wie, kto jeszcze – z namaszczeniem obwieścił posterunkowy.\nParę następnych dokumentów wylądowało przed Wallisem.\n– Agenci federalni twierdzą, że w sprawę są zamieszane jeszcze dwie osoby – ciągnął pełnym przejęcia głosem.\nPołożył na blacie kolejne zdjęcia.\n– Ta kobieta i ten chłopak. Wyglądają niewinnie, ale to oczywiście zmyłka. Ludzie z FBI dysponują dowodami, że ta trojka współdziała ze sobą. Są doskonale uzbrojeni i bardzo niebezpieczni.\nOczy Chandlera prawie wychodziły z orbit.\n– Przestępcy zawsze dysponują bronią palną i przeważnie bywają bardzo niebezpieczni. – Wallis donośnie chrząknął. – Żadna nowość… Poczytaj sobie historię Stanów Zjednoczonych – będziesz wiedział.\nMuchy bzyczały coraz bardziej zajadle. Szeryfowi coraz mocniej doskwierał ucisk w skroniach. Resztki kawy w kubku miały wyjątkowo podły smak. Komenda policji stanowej w nocy przesłała gruby plik dokumentów – i dzięki nim przez jakieś trzy dni będzie jeździł po całym hrabstwie i szperał w każdej mysiej dziurze.\nDzień zapowiadał się coraz bardziej fatalnie.\nWallis doszedł do wniosku, że przynajmniej z muchami powinien zrobić porządek. Wziął packę i dwoma szybkim uderzeniami uśmiercił cztery owady, przemierzające biurko.\n– Ten gość z winchesterem jakoś się nazywa? – rzucił w stronę konstabla, strzepując na podłogę to, co pozostało z brzęczących natrętów.\n– Nie znamy jego nazwiska. – Chandler pokręcił głową. – Wiemy tylko, że nosi pseudonim „Terminator”. Ale najciekawsze, szeryfie, jest coś innego.\nWallis ponownie prychnął. Splótł dłonie na brzuchu i po raz kolejny przeraźliwie ziewnął. Jego twarz przybrała nieobecny wyraz, jakby całkowicie stracił zainteresowanie tym, o czym z przejęciem opowiadał konstabl.\nChandler, niezrażony znudzoną miną zwierzchnika, wyszukał kolejną fotografię.\n– Jest jeszcze ktoś czwarty – oznajmił tryumfalnie. – Najdziwniejsze, że wszystko wskazuje, iż zawzięcie ściga tę trójkę. Występuje w uniformie policyjnym. Chyba FBI do końca nie wie, o co mu chodzi. Cholernie sprawny, inteligentny i niebezpieczny zabójca, być może funkcjonariusz, mszczący śmierć kolegów. Nie popieram go, ale rozumiem. A pismo sekretarza stanu mówi coś jeszcze.\n– Sekretarz poleca otoczyć szczególną pieczą tę sprawę – uroczystym tonem kontynuował Chandler – albowiem w grę wchodzi bezpieczeństwo narodowe.\n– Synu, posłuchaj mnie uważnie.\nWallis zdecydowanym głosem przerwał potok słów wypowiadanych przez młodego podwładnego.\nKonstabl zamarł, nie zdążywszy nawet zamknąć ust.\nSzeryf wstał. Zdjął z wieszaka kapelusz i niedbałym gestem nasadził na głowę.\n– Nie może być groźnym przestępcą facet, zajmujący się usuwaniem szkodników. Jakiejś stonki ziemniaczanej, pająków, mszyc albo karaluchów, wykonujący opryski… Pojmujesz to, Raymond? – podkreślił z naciskiem. – Gdyby ten gość w ciemnych okularach miał przydomek „Egzekutor”, „Inferno Kid” albo coś w tym stylu, moglibyśmy się przejmować. Inne, bardzo stare znaczenie wyrazu ”terminator” wskazuje, ze dopiero terminuje w swoim fachu… Chłopie, lepiej zobacz słownik.\nSięgnął ręką na półkę i położył na biurku sfatygowany leksykon języka angielskiego, wyjaśniający znaczenie rzadko spotykanych lub archaicznych wyrazów. Wallis korzystał z niego, jeżeli napotykał trudności w zrozumieniu niektórych zdań w urzędowych pismach.\n– Wierzę panu na słowo, szeryfie. – Chandler przestąpił z nogi na nogę. – Ale chyba podejmiemy jakieś czynności, chociażby rutynowe?\nPełen nadziei ton głosu początkującego przedstawiciela prawa sugerował, że gotów jest do natychmiastowego działania.\n– Oczywiście, że podejmiemy – przytaknął szeryf.\nW czasie przemowy Chandlera Wallis doszedł do wniosku, że mała przejażdżka całkiem dobrze mu zrobi. Na pewno okaże się lepsza od siedzenia za biurkiem, studiowania papierów i wsłuchiwania się w tępy ból, rozsadzający skronie. Poza tym mógł wykorzystać patrol do odwiedzenia farmy Sparrowa i zabrania reszty samogonu.\nOsadził mocnej kapelusz na łysiejącej głowie.\n– Jedynym miejscem w Lincoln, mogącym zainteresować bandę tego zakichanego Terminatora, jest stacja benzynowa. Każdy samochód potrzebuje paliwa. Drugim jest obozowisko hippisów z dala od farm i dróg. Możliwe, że ten gość spróbuje się tam ukryć.\nMina Chandlera wskazywała, że jednak nie rozumie, czemu szeryf lekceważy groźnego przestępcę.\nWallis przekartkował słownik, znalazł stronicę ze słowem „terminator” i przesunął książkę w stronę konstabla.\n– Teraz w końcu wiem, o cóż panu chodziło.\nMłody posterunkowy uśmiechnął się, przeczytawszy obszerną definicję.\n– Na wszelki wypadek zabierzemy ze sobą trochę niezbędnego sprzętu – zauważył szeryf. – Choć nie sądzę, żeby okazał się potrzebny. Zawsze jednak możemy postrzelać do królików.\nRzucił w stronę Chandlera półautomatyczny karabin, wyjęty ze stojaka. Drugą sztukę długiej broni szeryf wsadził sobie pod pachę.\n– Ułóż równo faksy na biurku – polecił Wallis – i zabierz amunicję, a ja obudzę Aldousa. Ma pager i zamierzam to wykorzystać. Przeczyta sobie wszystko, a potem zajmie stanowisko obserwacyjne przy dystrybutorach benzyny. Weźmie do pomocy drugiego konstabla.\nChandler z widocznym uznaniem potrząsnął głową.\n– My udamy się na patrol – mruknął Wallis. – Sprawdzimy teren, a przy okazji odwiedzimy farmę Jacka i zabezpieczymy resztę gorzały. Sporo jej jeszcze zostało…\nRozejrzał się po biurze. Zza kraty nadal dobiegało basowe chrapanie Sparrowa. Szeryf z niechęcią pomyślał, że nie może obudzić zatrzymanego, choć bardzo tego pragnął. Było wcześnie rano i zabraniał tego regulamin.\nChandler pospiesznie porządkował dokumenty. Na samej górze położył zdjęcie mężczyzny w przeciwsłonecznych okularach z cygarem w ustach.\n– Terminator! – Szeryf zaśmiał się zjadliwie, kręcąc głową. – Jajogłowym w Waszyngtonie zupełnie poprzestawiało się w ich tępych łepetynach. To ma być pseudonim groźnego przestępcy, zagrażającego bezpieczeństwu narodowemu? Idiotyczne.\nStarannie ustawił leksykon na półce.\n– Ty kierujesz – dodał, zmierzając ku wyjściu.\nMłody konstabl zdążył już objuczyć kieszenie nabojami do strzelb – jego mina wskazywała, że marzy o ich jak najszybszym użyciu.\nPo chwili namysłu szeryf wyjął z szuflady biurka spory kłębek konopnego sznurka i włożył do kieszeni.\n– Czemu Jack Sparrow nie siedzi w więzieniu stanowym? Już cztery razy nakrył go pan na produkowaniu księżycówki.\nW głosie Chandlera brzmiało zaciekawienie. Całkiem niedawno dostał się do pracy w urzędzie szeryfa, więc interesowało go wszystko, co mogłoby się przydać w poznaniu miejscowych stosunków.\n– Z kilku ważnych powodów, Raymond. – Wallis uśmiechnął się skąpo. Nadal czuł łupanie w skroniach. – Po pierwsze, jest bohaterem wojennym. Po drugie, ważniejsze, całkiem mu już odbiło i biegli zawsze uznają go za niepoczytalnego. Po trzecie, intryguje mnie gorzałeczka, produkowana przez Sparrowa.\n– Intryguje? Cóż oznacza ten wyraz? – niepewnym tonem zapytał Chandler.\n– Mniej więcej tyle, że jestem bardziej niż zaciekawiony – z zadowoleniem odparł szeryf. – Znacznie bardziej. Mówiąc inaczej, oznacza, że coś mnie niesamowicie wciąga.\nWallis znaczenie wyrazu „intrygować” znalazł w słowniku trudnych wyrazów, a teraz z upodobaniem używał tego słowa. Spodziewał się, że Chandler poprosi o bardziej szczegółowe wyjaśnienia.\nMłody konstabl nie podjął dyskusji. Kciukiem dłoni wskazał otwarty kabriolet, nadjeżdżający z tyłu z dużą prędkością. Szutrowa droga nie imponowała szerokością – Chandler lekko skręcił w bok, aby umożliwić swobodny przejazd.\nProwadzący samochód wysoki mężczyzna w przeciwsłonecznych okularach mocno przyhamował, kiedy mijał wóz patrolowy.\n– Hasta la vista, baby! – rzucił od niechcenia.\nNieruchoma twarz nie wyrażała żadnych uczuć – nawet się nie uśmiechnął. Odwrócił głowę i w tym momencie jego wóz ostro ruszył do przodu.\nObok kierowcy siedział chłopak w sportowej czapeczce z daszkiem. Kobieta, zajmująca miejsce z tyłu, wtuliła głowę w zagłówek. Wydawało się, że drzemie.\nMłodzieniec pomachał kilka razy ręką w stronę Wallisa i Chandlera.\n– Hasta la vista, senhor – machinalnie odpowiedział konstabl, zajęty rozważaniem tego, czego przed chwilą dowiedział się o znaczeniu zwrotu „intrygować”.\n– Meksykanie nigdy nie nauczą się porządnie mówić po angielsku – sarkastycznym tonem zauważył Wallis. – Ten meks uważał, że jesteś słodką kruszynką, czy co?\n– Nie wiem – z roztargnieniem odpowiedział posterunkowy. W myślach zbierał teraz informacje o Sparrowie. – Nasz wytwórca bimbru walczył w Wietnamie? Istotna okoliczność łagodząca. Nie dziwię się, że pędzi samogon.\nChandler pilnie studiował stanowy kodeks karny. Lubił popisywać się znajomością prawa.\n– Ależ skąd… – Wallis uśmiechnął się. – Jack twierdzi, że jest bohaterem walk na Pacyfiku. Utrzymuje, ze zaciągnął się do marynarki wojennej jeszcze w czterdziestym pierwszym roku, zaraz po ataku na Pearl Harbour. Chłopie, ma kupę odznaczeń i dyplomów – a także pięć „purpurowych serc” za rany.\nSzeryf nie zapiął pasów, więc poleciał do przodu, gdy konstabl wcisnął pedał hamulca. Samochód stanął, prawie w miejscu.\n– Niech pan nie żartuje sobie ze mnie, szeryfie! – wrzasnął Chandler, przekręcając kluczyk w stacyjce. – Ten Sparrow wygląda na najwyżej trzydzieści pięć lat! Gdyby wtedy walczył z żółtkami, byłby starcem. Albo leżałby w grobie.\n– Przepraszam cię, Raymond. – Wallis prostował zdefasonowany kapelusz. – Powinienem uprzedzić, że historia Sparrowa brzmi dziwnie.\n– Znowu ktoś nas wyprzedza – zauważył ze zdziwieniem. – Straszny tu dziś ruch.\nTerenowy pick-up, zabłocony i zakurzony, zwolnił, kiedy zrównał się z wozem patrolowym. Na tylnej platformie piętrzyły się klatki, pełne gdaczących kurczaków. Szczupła twarz mężczyzny, siedzącego za kierownicą, obróciła się w stron Chandlera. Twarz kierowcy, nijaka i bez wyrazu, nie przyciągała wzroku. Zaczesane do tyłu gładkie włosy przykrywała warstwa kurzu.\n– Nie potrzebujemy pomocy!\nDla podkreślenia swoich słów Chandler kilka razy wykonał przeczący ruch ręką.\n– Hasta la vista, senhor – dodał Wallis, prztykając dwoma palcami do ronda kapelusza.\nTerenówka ruszyła ostrym spurtem. Ustawione jedna na drugiej skrzynki niebezpiecznie się zakołysały, a powietrze wypełnił jazgot wystraszonych kur.\n– Mam wrażenie, że gdzieś już widziałem tego gładkolicego facecika – zauważył Chandler, uruchamiając silnik.\nWallis wzruszył ramionami.\n– Spotykamy wielu ludzi, więc trudno wszystkich zapamiętać – stwierdził enigmatycznie. – Dokończę historię Sparrowa – jest intrygująca, a znasz już znaczenie tego wyrazu.\nChandler rozglądał się uważnie, aby nie przeoczyć zjazdu w bok – powinien znajdować się blisko. Nie chciał wypytywać o to Wallisa – pełnił funkcję stróża prawa i w tak prostej sprawie musiał sam dać sobie radę.\nZ trudem dostrzegł skrzynkę pocztową, ledwie widoczną w gęstwie opuncji. Skręcił samochodem w wąską dróżkę i westchnął z ulgą.\n– Sparrow nie tylko twierdzi, że służył w marynarce wojennej – ciągnął szeryf po chwili milczenia. – Upiera się, że wcześniej, w osiemnastym wieku, jako kapitan dowodził sporym żaglowcem. Pirackim.\n– Rzeczywiście, całkiem mu odbiło. – Chandler zaśmiał się. – Jasne, że biegli uznali go za psychola.\n– W tym wszystkim jest jednak coś bardzo, bardzo dziwnego… – Wallis pokręcił głową. – Nasz chłoptaś doskonale zna realia wojenne. Pamięta nazwiska kolegów, ma legitymacje i zdjęcia, a na nich jest podobny kubek w kubek do siebie. Wie o sprawach, o których nie powinien wiedzieć, jeżeli nie uczestniczył w wojnie. Zaciekawił mnie i sprawdziłem jego opowieści – wszystko się zgadza.\nDo sadyby Sparrowa wiodły dwie wąskie, wyjeżdżone koleiny. Chandler doszedł do wniosku, że trudno to nazwać drogą. Sformułował drugi, równie oczywisty wniosek: rzekomy bohater walk z Japończykami powinien coś z tym zrobić.\nKołysanie samochodu nie utrudniło młodemu konstablowi podania logicznego wyjaśnienia zjawiska, opisanego przez Wallisa.\n– Szeryfie, Sparrow pokazał panu dokumenty i zdjęcia ojca – albo raczej nawet dziadka. Jest do niego niezwykle podobny – to często się zdarza.\n– Synu, tez na początku tak uważałem – surowym tonem odrzekł Wallis.\nSzeryf jedną ręką trzymał się uchwytu, chcąc zamortyzować wstrząsy: samochód patrolowy kołysał się coraz bardziej.\n– Sądziłem tak do chwili, kiedy sprawdziłem, od jak dawna Sparrow mieszka w naszym hrabstwie. Na trop zaprowadził mnie mój najstarszy poprzednik, szeryf Basil Moffiss – wiele lat temu przeszedł na emeryturę. Pamięta naszego producenta trefnej gorzałeczki. I twierdzi, z całą stanowczością, że nic a nic się nie zmienił. Sprawdziłem wszystko. – Wallis uroczyście pokiwał głową. – Jack Sparrow mieszka tu od dawien dawna. Pamięta go też moja babcia. Tylko, że on nie rzuca się w oczy… Nie ma znajomych i żyje jak odludek, więc nikt nie zwraca na niego uwagi. Ludzie po prostu myślą, że obecny Jack Sparrow to syn dawnego Jacka Sparrowa.\n– Sprytne, ale dla mnie, szeryfa hrabstwa Lincoln, nie dość sprytne – dodał z emfazą.\nWyboista dróżka w końcu połączyła się z wielkim gazonem, porośniętym wybujałymi chwastami.\nZe ścian niskiego i zaniedbanego domu Sparrowa tynk sypał się płatami. Obok ganku wznosiła się kilkupoziomowa konstrukcja sporych klatek, ustawionych warstwami, jedna na drugiej.\nZ boku domu, obok kępy wysokich jaśminowców, na podstawach ułożonych z cegieł stał dwumasztowy jacht rejowy.\nZwinięte żagle miały ciemnoszarą barwę. Od dawna niemalowany kadłub pokrywały mchy. Jedna poluzowana lina na dziobie smętnie bujała się wzdłuż relingu. Obłe burty podpierały nadpróchniałe pale.\n– To „wielki jacht” Sparrowa. – Konstabl usłyszał rozbawiony głos szeryfa. Brzmiał już całkiem rześko. – Tak go nazywa. Podobno przytargał go tutaj po wojnie – i wydał kupę forsy, żeby przewieść tę starą łajbę. Zaparkuj samochód za kępą – dodał Wallis. – Zostanie w cieniu i się nie nagrzeje.\nChandler przed podjęciem pracy w urzędzie szeryfa odbył wymagane przeszkolenie policyjne. Zapamiętał, że w każdym dochodzeniu należy zwracać uwagę na szczegóły, więc uważnie ocenił wzrokiem dziwną konstrukcję, sterczącą pośrodku zaniedbanego trawnika.\nW każdej z trzech warstw mieściły się cztery klatki. Na samym wierzchu samotnie sterczała jedna. W niezwykle masywnych drzwiczkach osadzono metalowe pręty sporej grubości, a mocna siatka opinająca boki sprawiała wrażenie przeszkody trudnej do sforsowania, nawet dla dużych i silnych zwierząt.\nDrzwi zostały otwarte. Rdzewiejące zawiasy skrzypiały, gdy wiatr poruszał wolno przemieszczające się wierzeje. W jednym z pomieszczeń gołąb coś wydziobywał z podłogi.\n– Bierzemy strzelby, szeryfie? – zapytał z wahaniem konstabl, gasząc silnik. – Do czego ma służyć ten kawałek ogrodu zoologicznego?\nWskazał palcem na konstrukcję, prażącą się w słońcu.\nNie chciał za bardzo zajmować się sprawami ubocznymi i zrezygnował z oględzin jachtu.\n– Nie ma potrzeby niepotrzebnie się obciążać – bez namysłu odpowiedział Wallis, szeroko rozkładając ramiona. – Tutaj nawet pies z kulawą nogą nie zagląda. To miejsce odwiedza tylko Sparrow, no i ja – z którymś z posterunkowych. Pojęcia nie mam, po co Sparrow zadał sobie tyle trudu, żeby wybudować pomieszczenia dla jakieś menażerii. Nic o tym nie wspominał.\nSzeryf czuł, że wraca mu dobry nastrój. Powiew wiatru w czasie jazdy, muskający twarz, przytłumił ból pulsujący w skroniach. Czuł się o wiele lepiej.\n– Straszny syf… – Chandler pokręcił głową, widząc brud i bałagan w salonie. Z rogów sufitu zwisały długie pajęczyny, pokryte kurzem. Firanki przybrały szarą barwę, a przez od dawna niemyte okna z trudem przedostawały się promienie słońca.\nKażdy krok po prawie już czarnym dywanie wyzwalał tumany kurzu.\nOkrągły stół szczelnie zapełniała gęstwa butelek różnorakich kształtów.\n– To nas właśnie interesuje… – Wallis przyjrzał się kilkudziesięciu flaszkom. – Zauważyłeś, Raymond, że do każdej z tych litrówek przyczepił kartkę?\nChandler wziął do ręki flaszę, wykonaną z ciemnego szkła. Lekko nią poruszył – coś zabulgotało w środku.\n– Mogę powiedzieć tyle – stwierdził, wzruszając ramionami – że chyba jest pełna.\n– W bagażniku samochodu znajduje się metalowy baniak. Przynieś go – zakomenderował szeryf. – Zlejemy wszystko do tej blaszanki. Zbieraj karteluszki: na pewno są bardzo cenne i bardzo się przydadzą.\nPilnie pracowali, przelewając zawartość butelek do stalowego kanistra – i zbliżali się już do końca.\n– O cóż właściwie chodzi? – zapytał konstabl, widząc, ze szeryf donosi dziwnie wyglądające dzbanki, flakoniki i filiżanki, stojące na etażerce, też napełnione charakterystycznie pachnącymi płynami.\nWallis ostrożnie wlewał ich zawartość do pojemnika, ustawionego na dywanie.\n– Nawet, jeżeli zostanie trochę księżycówki, nic się nie stanie: zabierzemy następnym razem – dodał Chandler.\n– Chłopcze, idzie o coś takiego.\nWallis otarł chusteczką pot z czoła.\n– Jeszcze kilka lat temu Sparrow wytwarzał gorzałę w małych ilościach. Przymykałem na to oko, bo nigdy nie odmawiał poczęstunku. W sumie nie robił nic bardzo złego – to nie narkotyki.\nWlał do baniaka zawartość kolejnego naczynia.\n– Pewnego wieczoru trochę sobie popiliśmy. Przyjechał wtedy ze mną Aldous Huxley. Śmialiśmy się z opowiastek Jacka, jak to dzielnie sprawował się na Pacyfiku i z tego, co wcześniej wyprawiał na swoim żaglowcu. Myślałem, że Aldous pęknie ze śmiechu. Zapytał, jakim cudem Sparrow żyje tak długo i się nie starzeje.\nChandler uprzejmie się uśmiechnął. Na stole wszystkie butelki zostały już opróżnione.\n– Sparrow powiedział wtedy – kontynuował szeryf – że sekret leży w produkowanej przez niego miksturze. Dla niepoznaki wlewa ją do pędzonego bimberku. Dodaje do wódy pewien składnik, umożliwiający reinkarnację – jemu i innym.\n– Reinkarnację… Cóż to oznacza? – z ciekawością zapytał konstabl.\n– Przemienienie, przeistoczenie, może wędrówkę dusz – niepewnym tonem odrzekł Wallis. – Jeszcze do końca nie rozgryzłem znaczenia tego wyrazu. W każdym razie Sparrow za każdym przeistoczeniem zostaje tą samą osobą. W tym samym wieku. Sposób wytwarzania mikstury Sparrow poznał dawno temu, na pewnej wyspie mórz południowych – ciągnął. – Pijany w dym Sparrow zaklinał się, że zapewnia nieśmiertelność.\n– Nieśmiertelność? – niedowierzającym tonem zapytał posterunkowy. – Pan to mówi poważnie, szeryfie Wallis?\n– Synu, twierdzę tylko, że należy to zbadać – spokojnym tonem odpowiedział miejscowy stróż prawa. – Oddam płyn do analizy. Tym, co zapisał Sparrow na tych karteluszkach, zajmą się eksperci.\nUderzenie buta Wallisa w krzesło wyzwoliło tumany kurzu. Szeryf z widocznym na twarzy zadowoleniem wygodnie się na nim rozsiadł.\n– Właściwe to skończyliśmy – zauważył z satysfakcją. – Możemy się powoli zbierać.\n– Widzę jedną sprzeczność w pana twierdzeniach, szeryfie – rzucił Chandler.\nZ drugim siedziskiem zrobił to samo, co przed chwilą uczynił jego zwierzchnik. Usiadł naprzeciwko i pociągnął nosem.\n– Zawartość naszego kanisterka naprawdę przyjemnie pachnie… – Palcem wskazał baniak.\n– Jaką sprzeczność widzisz w tym, co powiedziałem? – z ciekawością zapytał Wallis, zapalając papierosa.\n– Po co Sparrow produkował tak dużo whisky? – posterunkowy zamaszyście przesunął dłoń nad stołem, zastawionym pustymi już butelkami. – Sam pan stwierdził, że na początku wytwarzał niewiele księżycówki – taka ilość w zupełności mu wystarczała. Czemuż nagle zaczął pędzić dziesiątki litrów?\nZnacząco zawiesił głos.\n– Po prostu się rozpił. – Konstabl uśmiechnął się szeroko, także zapalając papierosa. – To jedyne rozsądne wytłumaczenie. Pokrętnie uzasadniał rosnący w postępie geometrycznym pociąg do wódy. Klasyczne stadium alkoholizmu.\nWallis przecząco pokręcił głową.\n– Sparrow w pijanym widzie zwierzył się kiedyś, że zamierza udaremnić plan zagłady ludzkości – stwierdził z widocznym ożywieniem.\nNagle ściszył głos.\n– Jego trefna whisky stanowiła kluczowy element realizacji planu. Widzisz, mikstura, a sekret jej wytwarzania zna tylko Sparrow, ma, jak twierdzi, jeszcze inne, bardzo ciekawe właściwości.\nMina Chandlera wyrażała tylko jedno uczucie – osłupienie.\n– Sparrow odbywał podróże w czasie – cicho ciągnął szeryf. Nachylił się w stronę podkomendnego. – Wykorzystuje do tego kompas, nigdy nie wskazujący północy. W czasie jednej z wypraw w przyszłość dowiedział się o wielu ciekawych sprawach.\nTwarz Wallisa okrasiły silne wypieki.\n– Między innymi tego – kontynuował nieco głośniej – że na Ziemię przybędzie robot, mający zabić osobę, mogącą ocalić ludzkość. Ma też sprzątnąć Sparrowa, no i nas, pojęcia nie mam, dlaczego. Wszystko wskazuje na to, że ten mechaniczny egzekutor niebawem zjawi się w naszym hrabstwie.\nJeszcze raz przetarł czoło chusteczką.\n– Kompas, nie wskazujący północy… – beznamiętnie powtórzył Chandler. – Robot przybywający z przyszłości. Zagłada rodzaju ludzkiego…\nBrwi konstabla wzniosły się wysoko. W kąciku ust żarzył się zapomniany papieros. Długi słupek popiołu spadł na nienagannie wyprasowane spodnie.\nPosterunkowy, kiwając głową, staranie otrzepał nogawki.\n– Też uważam, że Sparrow przesadził.\nWallis obronnym gestem wysoko podniósł ręce.\n– Jego mikstura może jednak rzeczywiście powodować dziwne skutki uboczne. Jedno jest pewne: zebraliśmy materiał dowodowy i zbadamy go. Synu, lepiej nie myśl o tym wszystkim i zakręć wieczko kanistra – cenna zawartość może się wylać\nChandler posłusznie wstał. Zadeptał butem niedopałek na podłodze.\n– Zobaczę, ile waży ten baniak. Pewnie sporo.\n– A więc, trzymaj go oburącz. – Szeryf uśmiechnął się. – Na wszelki wypadek zwiążę wszystkie kartki, żeby się nie pogubiły.\nWyjął z kieszeni kłębek szpagatu i scyzorykiem odciął spory kawałek konopnej nici.\nTrzymając kanister w obu rękach, Chandler podniósł metalowy pojemnik.\n– To cholerstwo mocno ciąży! – zauważył ze zdziwieniem w głosie.\nMetalowa zakrętka otworu wlewowego, przymocowana łańcuszkiem do korpusu, opadła i zaczęła łagodnie się kołysać.\nNagła i ogłuszająca uszy palba wielu strzałów i kilka eksplozji, rozlegających się na zewnątrz, odbiła się głośnym echem od ścian domu Jacka Sparrowa.\nZanim podwoje wejściowe wraz z futryną i częścią muru zwaliły się na podłogę, konstabl zdążył jeszcze przycisnąć do piersi kanister, jakby mógł stać się czarodziejską tarczą chroniącą od kul.\nWysoki mężczyzna w ciemnych okularach wpadł do salonu, obrócił się na pięcie i wymierzył winchestera w stronę wyrwy w murze – jeszcze przed chwilą tkwiły w nim solidne wierzeje z grubych desek.\n– Padnij! – wrzasnął dziko.\nWallis runął na podłogę. Rozpaczliwie próbował wyrwać rewolwer z kabury, zapominając, że najpierw musi odpiąć pasek, blokujący rękojeść broni.\nHuknęły cztery kolejne strzały. Łuski wyrzucane przy przeładowywaniu strzelby z metalicznym dźwiękiem odbiły się od ścianki kanistra. Drobnej postury chłopiec w czapce z dużym daszkiem wbiegł do środka. Tuż za nim, dysząc ciężko, kłusowała kobieta, ubrana w sprane dżinsy i koszulkę bez rękawów.\n– Dobrze, że upadłeś! Zasłaniałeś mi coś, co wy, ludzie, nazywacie linią celowania! – krzyknął człowiek w okularach, ponownie przykładając broń do ramienia. – Okno w tylnej ścianie! Skaczcie i biegnijcie do samochodu! Widziałem, że stoi z tyłu, obok szopy!\nSzczupła kobieta z furią szarpnęła za okienną klamkę – ustąpiła z trzaskiem. Jednym susem chłopiec przeskoczył parapet i znalazł się na zewnątrz.\n– Chodź, mamo! – zawołał energicznie. – Terminator zaraz do nas dołączy!\nUśmiechnął się, widząc Wallisa, z bronią w ręku przyklękającego na jedno kolano. Pomachał dłonią, potem podał ją kobiecie, przełażącej na drugą stronę.\n– Nie jest tak, jak pan myśli! – stwierdził, wskazując palcem na wyłom w murze. – Uważajcie na faceta w mundurze policyjnym – jest na zewnątrz!\nJakiś średniego wzrostu, szczupły mężczyzna chwiejnym krokiem wchodził do salonu przez coś, co jeszcze przed chwilą było brudnymi, ale dość porządnymi drzwiami. Wallis poczuł ból szczęk, tak mocno ścisnął zęby na jego widok. W piersi nowego przybysza ziały trzy okrągłe otwory, szybko zarastające dziwną substancją, przypominającą metaliczną plastelinę. Prawie nie miał czoła i jednej części twarzy. Wyciągniętej do przodu ręki nie kończyła dłoń, a gruby metalowy grot, skierowany w stronę człowieka ze strzelbą przy ramieniu.\nZmartwiały szeryf z niedowierzaniem patrzył, jak na zmasakrowanym policzku tworzy się nowe oko, skronie się zasklepiają, a na policyjnej koszuli dziury stają się coraz mniejsze.\nWrzask Chandlera brzmiał obłąkańczo. Twarz konstabla przybrała kolor kartki papieru, a wybałuszone oczy wpatrywały się w scenę, dziejącą się kilka cali od niego.\nBarczysty mężczyzna wystrzelił pięć razy, a każdy pocisk trafiał. Przestał naciskać spust wtedy, kiedy skończyły się naboje w magazynku.\nZjawa w policyjnym uniformie padła na kolana. W głowie i w torsie miała kilka przestrzelin na wylot, wyglądających jak ślad grubego wiertła w metalowej płycie.\nNie wypłynęła z nich nawet jedna kropla krwi.\nCzłowiek w ciemnych okularach cisnął na podłogę bezużyteczną już strzelbę.\n– Hasta la vista, baby – rzucił beznamiętnie w stronę postaci klęczącej tuż za wejściem. Dwoma susami doskoczył do okna i zniknął po drugiej stronie ściany.\n– Ta cholera się podnosi! – histeryczny krzyk konstabla świdrował uszy Wallisa.\nSzeryf wystrzelił wszystkie sześć pocisków ze swojego rewolweru. Smukła sylwetka prostowała się, wstrząsana uderzeniami kul ze stalowym płaszczem – do chwili, kiedy konstabl nie przechylił kanistra. Strumyczek samogonu najpierw delikatnie wylewał się z okrągłego otworu, lecz efekt okazał się piorunujący. Glowa i korpus zaczęły maleć, kurcząc się w pożodze niebieskawych iskier, otaczających to, co mogło być ciałem.\nPotem Chandler wolno i dokładnie oblał zmniejszające się pozostałości resztą zawartością baniaka, wylewając ją do końca.\nNa podłodze została nieforemna, dymiąca gruda metalu w kolorze starego srebra, po której co pewien czas przelatywały drobne ogniki.\nWallis trzęsącymi się palcami wolno otarł pot z czoła.\n– Wychodzimy stąd, Raymond – powiedział cicho do towarzysza, biorąc go za rękę. – Nic tu po nas.\nRozejrzał się po salonie. Jedynymi rzeczami do zabrania był pusty pojemnik i przewiązany sznurkiem stos kartek, zapisanych niewyraźnym i pokrętnym pismem Sparrowa. To nie stanowiło problemu.\nDelikatnie trzymając ramię Chandlera, wyprowadził go na trawnik. W drugiej dłoni trzymał baniak. Kartki bezpiecznie spoczywały w kieszeni spodni.\n– Uważaj na głowę – mruknął, pomagając konstablowi usadowić się w samochodzie. – Ja teraz prowadzę.\nSiadając za kierownicą, Wallis rozejrzał się dookoła. Otwarty kabriolet z przestrzelonymi oponami, mocno wbity w bok dziwnej konstrukcji złożonej z trzynastu klatek, na pewno nie nadawał się do jazdy. Z silnika stojącej kilkanaście jardów dalej terenówki wydobywały się kłęby dymu – ten samochód też wymagał gruntownego remontu.\nNa wielkim jachcie Sparrowa nie dostrzegł żadnych uszkodzeń.\nPomyślał, że dzięki temu, że wóz patrolowy stał za kępą wyrośniętych krzewów, nikt nie zwrócił na niego uwagi.\nZ westchnieniem ulgi uruchomił silnik.\n– Szeryfie, nie powiadomimy policji stanowej i nie zabezpieczymy śladów?\nStłumiony głos Chandlera brzmiał prawie normalnie. Wallis skonstatował, że młody konstabl dochodzi do siebie.\n– Oczywiście, że poinformujemy – odpowiedział spokojnie. – Za jakieś pól godziny, może nieco dłużej. Dojedziemy do drogi i przyjedziemy z powrotem – wtedy przybędziemy na miejsce zdarzenia i wykonamy wszystko, co należy zrobić.\n– Uważa pan, że tak powinniśmy postąpić? – w słowach posterunkowego szeryf usłyszał wyraźne wahanie.\nWallis przyhamował i wyłączył silnik.\n– A co teraz powiemy detektywom z biura kryminalnego? – zapytał ze złością. – Może im przekażemy, że widzieliśmy postrzelanego jak sito człowieka, ale z jego ran nie płynęła krew, w dodatku posiadał samozalepiające się ciało, prawdopodobnie wykonane z jakiegoś metalu, zamieniające się w pulsującą ognikami kupę szmelcu po tym, jak oblałeś go bimbrem? Synu, przemyśl to.\n– Chyba ma pan dużo racji – niepewnym tonem odpowiedział Chandler.\nWallis ponownie uruchomił silnik.\n– Zapamiętaj sobie maksymę, przekazaną mi przez szeryfa Moffissa, kiedy wygrałem wybory – rzucił, wciskając pedał gazu.\n– Maksymę? – w głosie Chandlera zadrgało zainteresowanie.\n– Coś w rodzaju zasady postępowania – wyjaśnił Wallis. – Brzmi ona tak: „Kłopoty nie są moją specjalnością”. Stosuję ją i dobrze na tym wychodzę. Gdybyśmy zostali w domu Sparrowa, na pewno wylądowalibyśmy na obserwacji w stanowym szpitalu psychiatrycznym.\nWallis zakręcił kierownicą i zawrócił samochód: wracali na farmę.\n– Jednego nie rozumiem – odezwał się po chwili. – Czemu oblałeś tego bezkrwistego gościa whisky Sparrowa? Przyznam, że efekt okazał się wyśmienity.\n– Akurat to miałem pod ręką, a właściwie w ręku – niepewnie odpowiedział Chandler.\n– Całkiem dobrze się spisałeś – flegmatycznym tonem zauważył Wallis. – Liczy się skuteczność.\n– Bardzo dziękuję, szeryfie – głos Chandlera zabrzmiał zdecydowanie żwawiej. – Jedno mogę powiedzieć: księżycówka Sparrowa rzeczywiście posiada niezwykle dziwne właściwości. W tej sprawie muszę przyznać panu rację.\nProces odnowy na początku przebiegał stosunkowo wolno, ale potem przyspieszył, stając się coraz szybszy i rosnąc w postępie geometrycznym. Biliardy neutronów łączyły się ze sobą, tworząc nowe cząstki płynnego metalu. Mechaniczne tkanki absorbowały i przerabiały pierwiastki, które naruszyły spoistość niewyobrażalnie skomplikowanej matrycy. Dzięki temu elementy konstrukcyjne wzmacniały się, jednocześnie odbudowując sztuczną świadomość, zaprogramowaną na wykonanie jednego tylko zadania.\nOdtworzenie matrycy jeszcze bardziej przyspieszyło regenerację, bo zaczęła nią sterować – przebiegała teraz błyskawicznie. Grupy wodorotlenowe zostały rozłożone na składniki, a zawarte w nich pierwiastki wykorzystane. Okazały się przydatne, tak jak przydatna jest każda podstawowa cząstka materii. Niepotrzebne komponenty zostały wydalone.\nRobot T–1000 wstał.\nWewnętrzny system kontroli sprawdzał wszystkie niewyobrażalnie skomplikowane parametry. Były takie, jakie powinny być – jednakże z jednym wyjątkiem.\nCiecz, z którą zetknął się płynny metal, stanowiący budulec robota, zawierał nierozpoznawalną, wielocząstkową ingrediencję, równie skomplikowaną, jak chemiczny skład nieznanego na Ziemi tworzywa maszyny z przyszłości. Tej substancji nie dawało się zaabsorbować – ani usunąć. Stanowiła zagrożenie, bo ograniczała sprawność. Jej cząsteczki powoli się rozbudowywały, zawłaszczając coraz większy obszar sztucznego jestestwa machiny do zabijania. Niczym pasożyt budowały w strukturze nosiciela odrębne królestwo.\nElektroniczna świadomość robota T–1000, znacznie przewyższająca ludzką, analizowała informacje. Sprawność działania spadła o osiemnaście procent. Ten wskaźnik minimalnie, ale stale rósł.\nSystem zdecydowanie sugerował konieczność kompleksowej naprawy. T–1000 wiedział, że w tym wymiarze czasu nie istnieje taka możliwość – musiał wykonać zadanie. Ale teraz jego realizacja stawała się znacznie trudniejsza.\nW ułamku sekundy T–1000 zdał sobie sprawę, że dzięki temu nierozpoznawalnemu składnikowi jego misja może się nie powieść.\n– Trójkątny kapelusz. Jest. Stary pistolet skałkowy bez kurka. Jest.\nChandler odkreślał pozycje z listy rzeczy Sparrowa, przekazanych do depozytu, kiedy Jack wylądował w areszcie.\n– Nie trójkątny, lecz trójgraniasty, wiejski buraku. – Sparrow zaśmiał się szyderczo.\nKonstabl zacisnął zęby. Przy bliższym poznaniu Jack okazywał się osobą trudną w współżyciu. Za takie słowa powinien z miejsca wrócić do celi, i to byłoby najlepsze, co mogłoby go spotkać.\nNie istniała jednak taka możliwość. Wallis stwierdził bez ogródek, że najważniejszą sprawą jest podjęcie przez byłego pirata dalszej produkcji whisky domowego wyrobu, zawierającej dodatkowy składnik, znany tylko wytwórcy. Hrabstwo Lincoln odstąpiło od oskarżenia bohatera wojennego o nielegalny wyrób i rozprowadzanie alkoholu bez zezwolenia.\nMusiał w milczeniu znosić szyderstwa właściciela wielkiego jachtu.\n– Drewniane pudełko w formie kwadratu, z dziwnymi rzeźbami na wieczku… – Zaznaczył następny przedmiot. – Mamy.\n– Nie pudełko, tylko kompas, nigdy nie wskazujący północy, ćwoku – zjadliwie skwitował Sparrow. – Zobacz.\nTeatralnym gestem odchylił pokrywkę i przewrócił oczyma. Igła busoli wirowała jak szalona.\n– Ten przyrząd służy obecnie do nawigacji w czasie – wyjaśnił nieoczekiwanie uprzejmym tonem. – Czasy bowiem się zmieniają, a ja wraz z nimi. Oddaj jeszcze starą mapę.\nPosterunkowy westchnął. Sparrow czegoś się domyślał – i dzięki temu pozwalał sobie na bezczelne odzywki. A on, Raymond Chandler, musiał je znosić.\nPodał zwalnianemu aresztantowi dużą kartę pergaminu zwiniętą w rulon.\n– Skąd masz to dziwaczne nakrycie głowy? – zapytał, widząc, że Sparrow przed lusterkiem na ścianie skrupulatnie sprawdza ułożenie kapelusza na głowie.\n– Pamiątka dawnych, dobrych czasów, kiedy dowodziłem pirackim brygiem. – Sparrow wygodnie rozsiadł się na krześle przed biurkiem. – Cóż to za paczuszka? Prezent świąteczny? Charakter pisma jest mi jakby znany…\nPalcem z niezwykle długim paznokciem wskazał na obwiązane szpagatem kartki, leżące na rogu blatu.\nChandler po raz kolejny wypuścił powietrze z płuc.\nKiedy on i Wallis wrócili do rozpaczliwie zaniedbanej siedziby Jacka Sparrowa, w salonie nie dostrzegli śladu po istocie, wcześniej na ich oczach zamieniającej się w niepokaźną kupę srebrzystego metalu. Jedyną po niej pozostałością okazała się plama na podłodze, śmierdząca bimbrem.\nSzeryf dokładnie obejrzał dom i przylegający teren.\n– Kimkolwiek był, zdążył przenieść do swojego czasu – orzekł. – To najbardziej prawdopodobna hipoteza. A my straciliśmy całą whisky Sparrowa z rozpuszczoną w niej miksturą. Jack musi odtworzyć zapasy – już wiesz, Chandler, że są niezwykle cenne.\nPrzybyli na miejsce detektywi biura kryminalnego rutynowo potraktowali sprawę. Zabezpieczyli wszystkie ślady, lecz bez większego zainteresowania.\n– Niewydarzona próba rabunku albo kłótnia gangsterów – stwierdził jeden z nich. – Brak trupów. Sprawa do umorzenia z powodu niewykrycia sprawców zniszczenia mienia.\n– Po co nas wzywaliście? – z przekąsem zapytał drugi, ostentacyjnie wzruszając ramionami. – Do plamy po whisky na zasmolonej brudem podłodze?\nTeraz Chandler powinien przekazać Jackowi pakunek, zawierający wszystkie zapiski, oderwane od butelek stojących na stole. Notatki okazały się tak nieczytelne, że tylko autor mógł je odcyfrować. Szeryf uznał, że należy uczynić wszystko, aby ułatwić pracę producentowi niezwykłego alkoholu. Wallis upierał się, że kartki dotyczą składu mikstury dolewanej przez Sparrowa do bimbru.\nNiedawnego aresztanta zajmowało przekładanie z palca na palec licznych pierścionków i sygnetów, do tej pory spoczywających w depozycie. Sprawiały wrażenie bardzo wartościowych.\nChandler w milczeniu przyglądał się człowiekowi siedzącemu po drugiej stronie biurka.\nSparrow miał chudą twarz, ozdobioną dwoma cienkimi wąsikami i śmieszną, koźlą bródką oraz ciemne, wyraziste oczy. Przewracał teraz nimi, przypatrując się swoim dłoniom. Był szczupły, a jego ciało prężne. Wyglądał młodo.\nZaskakująco młodo jak na człowieka, wiele dziesięcioleci temu służącego w marynarce podczas wojny na Pacyfiku.\n– Będę się zbierał – nieoczekiwanie Jack przestał kręcić rękoma i wbił wzrok w twarz posterunkowego. – Widzę, że mój plan ocalenia ludzkości się powiódł?\nKonstabl bez słowa podsunął mu pod nos wykaz odebranych przedmiotów, wskazując miejsce złożenia podpisu.\n– Przynajmniej częściowo się powiódł – dodał Sparrow, wykonując w powietrzu dziwne gesty palcami prawej dłoni, a potem niedbale parafując dokument. – Przyznaję także, że wasz niespodziewany w nim udział okazał się dość cenny.\n– Słyszałem coś niecoś o tym planie – sucho stwierdził Chandler. – Na czym polegał?\n– Wyjaśnię ci, lebiego – z wyższością odpowiedział dawny kapitan okrętu pod czarną banderą. – Odbywam podróże w czasie.\nBrwi posterunkowego podniosły się wysoko.\n– Czym podróżujesz w czasie? – zapytał uprzejmym tonem.\n– Szalupą czasową – z niezachwianą pewnością siebie odpowiedział dawny pirat. – Przerobiłem na nią mój wielki jacht. Kiedyś był po prostu brygiem, ale teraz wiejscy ludzikowie nie znają się na tym. Pewnie go widziałeś, bo stoi blisko domu. A ta mała flinta służy mi do obrony, w innym, nieznanym w tej zapchlonej mieścinie wymiarze czasoprzestrzeni. Bardzo poręczna broń.\nWyciągnął zza paska skałkowy pistolet bez kurka i pomachał nim przed nosem konstabla.\n– Przekonałem się, że tam, dokąd dopłynąłem wielkim jachtem, ludzie zostali sprowadzeni do poziomu pomywaczy pokładów.\nWłaściciel butwiejącego na gazonie żaglowca poprawił ułożenie trójgraniastego kapelusza.\n– Światem rządzą maszyny. Pieprzone roboty.\nZnowu teatralnie przewrócił oczyma.\n– Prawdę powiedziawszy, wkurwiłem się. Tego się od przyszłości naprawdę nie spodziewałem. Dowiedziałem się jednak, że istnieje szansa zmiany sytuacji. Pewna realna alternatywa.\n– Alternatywa? – z namysłem powtórzył Chandler. – Co to oznacza?\n– Tyle, że istnieje inne rozwiązanie. – Drobnej postury mężczyzna uśmiechnął się z wyższością. – Masz, chłopie, podstawowe braki w edukacji. Pewien chłopiec, kiedy dorośnie, stanie w przyszłości na czele buntu ludzi i zmiecie mechaniczne plugastwo do rynsztoka.\n– Aha… – niezobowiązującym tonem mruknął konstabl.\n– Co prawda, przyszli panowie świata, te mechaniczne stworki też przewidziały taki rozwój wydarzeń – ciągnął z namysłem Sparrow. Kręcił teraz nakryciem głowy na wskazującym palcu lewej dłoni: wirowało niczym bąk. – W naszym czasie pojawi się robot – morderca, i to tutaj, w Lincoln, a jego zadaniem będzie zabicie tego chłopaka. Albo jego matki. Może obojga naraz – tego nie pamiętam dokładnie. Robotów może być dwóch albo trzech, a może nawet czterech. Zjawią się po kolei. Zdaje się, że mnożą się jak króliki. Możliwe, że wcześniej jeden już się pojawił.\nKapelusz na palcu bohatera wojny na Pacyfiku wirował coraz szybciej.\nSparrow wzruszył ramionami, nieoczekiwanie smętnie się uśmiechając.\nMuchy brzęczały oraz zajadlej. Chandler rozejrzał się, czy w pobliżu nie ma jakiejś packi.\n– W zapętleniach czasu niekiedy zdarzają się dziwne sprawy – dodał Sparrow po chwili zastanowienia, znowu przewróciwszy oczyma.\nChandler poczuł, że zaczyna go boleć głowa.\n– Jakaż jest w tym wszystkim rola moja i szeryfa Wallisa? – zapytał z ciekawością.\n– Wy już wykonaliście zadanie. – Dawny pirat wydobył dziwacznie wyglądający pistolet ze zdezelowanym zamkiem. Jednym ruchem wyrzucił broń do góry, a potem złapał w powietrzu i z powrotem włożył za pasek.\nChandler mógłby przysiąc, że słyszał głośny szczęk odwodzonego kurka.\n– Musiałem sprawdzić, czy działa – wyjaśnił Sparrow w odpowiedzi na pytające spojrzenie posterunkowego. – Tak na wszelki wypadek. W pełni sprawny.\nKonstabl stwierdził, że w skroniach nasila się łupanie – i że ma ogromną ochotę wypić coś mocniejszego.\n– Z rozpoznania wynikało, ze na mojej farmie pojawi się chłopak, jego matka i ścigający ich robot. Zacząłem wiec pracować nad wzbogaceniem wytwarzanej miksturki: miała unieszkodliwić androida, odlanego z płynnego metalu. No i dzięki twojej pomocy, Chandler, załatwiła go, chociaż nie do końca – Sparrow uśmiechnął się z widocznym poczuciem wyższości. – Ale ten młokos i jego matula już dadzą sobie radę. Teraz mechaniczny morderca, żeby go pokręciło, posiada ograniczoną sprawność, słabnąc z każdym dniem. Skończy na złomowisku.\n– Skąd to wszystko wiesz? – stłumionym głosem zapytał posterunkowy.\nSparrow wykonał dłońmi kilka nieskoordynowanych gestów.\n– Podsłuchałem rano waszą rozmowę, będąc jeszcze w celi. Myśleliście, że śpię, bo chrapałem – dodał z przekąsem. – Udawałem… Tylko posłuchaj.\nUłożył wargi w trąbkę. Z ust wydostało się basowe chrapanie, tak donośne, że Chandler zatkał sobie uszy.\n– Będę leciał – obwieścił Sparrow, wstając. – Odwiedźcie mnie kiedyś, napijemy się whisky z dodatkiem miksturki nieśmiertelności. Chyba o to wam chodzi?\nKonstabl wolno pokiwał głową.\n– Zdaje się, że ta paczuszka też jest moja? Zabieram.\nSparrow wskazał zesznurowane kartki papieru, a potem zręcznym ruchem wsadził je za koszulę.\n– Dobrze wiesz, chłopie, że teraz nie ma nic za darmo – rzucił. – Takie czasy nastały…\nW zamyśleniu przyglądał się Chandlerowi.\n– Potrzebuję załogi do wielkiego jachtu – kontynuował po chwili milczenia, skubiąc wątły wąsik. – Na początku możecie zamustrować ty i Wallis. Potem pomyślę o pozostałych funkcjonariuszach tego zapyziałego posterunku. Otrzymacie tyle mojej whisky, ile zapragniecie.\n– Przemyślę to sobie – wolno odpowiedział konstabl.\nMuchy brzęczały coraz donośniej.\n– Jednego tylko nie rozumiem – dodał posterunkowy po chwili zastanowienia. – Nie pojmuję, po jaką cholerę wybudowałeś zbiorowisko klatek na trawniku. Do czego miały służyć?\nSparrow spochmurniał. Jego twarz przybrała poważny wyraz.\n– Chciałem hodować w nich małpy – odpowiedział krotko. – Zbadać ich zwyczaje. I możliwości wykorzystania tych zwierzaków – do różnych celów…\n– Ale dlaczego? – Chandler nie ustępował.\n– Słyszałeś o organizacji trzynastu małp? – Sparrow pogardliwie prychnął. – Kiedyś się o niej może dowiesz… – wtedy sobie pogadamy.\nMiękkim, kocim krokiem wyszedł z pokoju, cicho zamykając drzwi.\nChandler szybkim ruchem otworzył boczną szafkę biurka. Stała tam butelka bourbona z naklejką stanowego urzędu akcyzy. Odkręcił zamknięcie i nalał pełną szklankę whisky.\nMiał pewność, że kilka naprawdę solidnych łyków legalnie wytwarzanego alkoholu bardzo dobrze mu zrobi.\n19 grudnia 2011 r. Roger Redeye\nmężczyzna | 19.12.11, g. 21:53\nEdytor rozjechał mi tekst, więc nuszę ręcznie go poprawiać. To potrwa chwiłę.\nmężczyzna | 19.12.11, g. 23:14\nLiterówek co niemiara. Widać, że czas Cię goni :-).\nZa to treść porusza. Zakręcone. Wykorzystujesz kilku bohaterów z różnych 'bajek'. Czytanie mnie wciągnęło.\nTyle tylko, że ten T-1000 i tak został zabity w filmie. Twoje opowiadanie przypomina założenia poprzedniego konkursu, o hobbitach- "wątek poboczny głównej historii, który wyjaśnia co się stało, że rozwiązanie akcji oryginału było możliwe"., czyli- "co się stało, że w zakończeniu Terminatora 2 było możliwe zabicie T-1000.\nDrugie 'ale'- zrobiony w bambuko miał być pozytywny bohater.\nMimo wszystko, fajnie się czytało.\nmężczyzna | 20.12.11, g. 08:44\nTomaszu, tak jak wspomniałem, edytor rozjechał tekst. Przy formatowaniu ręcznym poleciało sporo kropek, dywizów, a z niektorych dywizów zrobiły się znaki równania ... Starałem się wszystko doprowadzić do porządku.Żmudna praca. Może jeszcze zostały jakieś literówki - poprawię wieczorem.\nDziki za ocenę. Pozdrowienia.\nkobieta | 20.12.11, g. 10:22\nDj napisał: jestem za tym, żeby mu się udało, ale może superbohater okaże się sprytniejszy?\nCzyli Twója druga uwaga, Tomaszu, jest bezpodstawna, bo Dj furtkę w warunkach zostawił ;p\nmężczyzna | 20.12.11, g. 16:34\nTomaszu, oczywiście, że w "Terminatore II" robot T-1000 ginie. Z istotną pomocą Jacka Sparrowa, który zaplanowal poważne, udane przedsięwzięcie ograniczające sprawność działania superrobota T-1000. Stale ograniczające jego sprawność, a to ograniczanie powoli, ale sukcesywnie wzrastało. Bez tego misja T-1000 mogła się powieść ... i ludzkość przestałaby istnieć.\nZobaczymy. Dj Jajjko osądzi.\nCieszy mnie, że opowiadanie sie podobało.\nkobieta | 20.12.11, g. 19:56\nmężczyzna | 20.12.11, g. 20:47\nZakręcone? Możliwe. Według mnie - wielowątkowe, jak w porządnej kryminalnej story. Kilka splatających się z sobą wątków, a wyjaśnienie głównego wątku następuje na końcu. Samo rozwiązania sprawy wynika z postępującej " do przodu" alcji i jej opis.\nDetektyw stanowy Rainferiel - niezamierzone. Pierwsze nazwisko, ktore przyszlo mi do głowy. Ale jeżeli poczulaś się urażona - sorry. Było juz tak - Gwidon wykorzystal mój nick, przerabiając go na Rogera Czerwone Oczko w opowiadaniu " Pan Samochodzik i dziewicza bram" ( druga wersja ). Podobnie z szeryfem Basilem Moffissem - gdzieś to słyszałem, zapmietalem i wykorzystałem, bo ladnie brzmi.\nAle już to, że jeden z protagonistów akcji nosi nazwisko Raymond Chandler, było od początku zamierzone. Podobnie jak trawestacja tytulu jednego z opowiadań mistrza czarnego kryminalu.\nTak samo jest z od początku zamierzoną stylizacją tekstu.\nCieszę się, że fajnie się czytało - to zawsze jest duży komplement dla autora. Podobną opinię mialem przy " Kapeluszu" i " Przesyłkach".\nNieco obawialem się o ocenę strzelaniny w domu Sparrowa, ale chyba wyszlo to nieżle.\nkobieta, Łódź | 21.02.14, g. 22:21\nCiekawie posplatane wątki.\nmężczyzna | 18.07.15, g. 17:56\nTak, zakręcone…. Lubię to opowiadanie.\nkobieta | 07.06.17, g. 23:15\nDzisiaj coś mam szczęście do tekstów, które zdecydowanie nie są moją broszką ;) Najpierw Lovecraft, teraz kryminał.\nAni trochę nie odczułam 45k. Ten tekst z Twoich, Rogerze, czytało mi się chyba najsprawniej (oczywiście poza Alekto, dla niej ciężko o konkurencję ;)). Akcja nieźle zapętlona, ale, jak większość wyżej, nie mam z tym problemu. Na początku jest trochę leniwie, potem przyśpiesza. Jest to jakieś rozwiązanie, nawet się sprawdziło, bo czytelnik nie jest od razu rzucony na głęboką wodę ;) Tylko we fragmencie w domu, przy walce – jak dla mnie nieco zbyt wielka gonitwa :(\nJak mam się jeszcze do czegoś przyczepić – to trochę za dużo bohaterów. Szczególnie na początku, o wydaje mi się, że niektórzy tylko tam są wspomniani, no, i kilka razy, tak pobocznie. Ale poza tym, to bohaterowie bardzo mi się spodobali :) Chyba ciężko o inne wyjście w przypadku Jacka Sparrowa :) A i paru innym należy się nie mniejszy szacunek. No, może poza Terminatorem, ale jego w sumie słabo znam, bo owy tekst jest pierwszym moim bliższym zetknięciem z tą postacią ;) W dodatku lubię, kiedy ktoś wykorzystuje w utworach jakieś znane osoby, tudzież postaci z innych dzieł. To nadaje takiego smaczku :)\nmężczyzna | 08.06.17, g. 15:11\nLenah – lubię pisać kryminały i thrillery zwłaszcza te ostatnie. Stary tekst, ale, o ile pamiętam, na początku chodziło mi o podkreślenie tej atmosfery sennego pokoju hrabstwa Lincoln. Ono takie jest i w USA w wielu stanach tak się chyba nadal żyje.\nA potem tak, nagle akcja przyśpiesza, bo pojawiają się w jednym miejscu o w jednej chwili prawie wszyscy bohaterowie. Sądzę, ze scena walki w domu Sparrowa została napisana przeze mnie prawie tak samo dobrze, jak scena walki w karczmie w “Bramie…”.\nLink – http://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/11029\nJest wiele postaci, wymienionych z nazwiska, ale to zupełnie świadomy zamiar. Interesujące, ze jakoś nikt nie zwrócił uwagi, że Aldous Huxley, zastępca Wallisa, nazywa się tak samo, jak twórca klasycznej powieści fantastycznej “Nowy wspaniały świat”. Chandler napisał kiedyś znane opowiadanie “Kłopoty to moja specjalność”, więc konstabla Chandler też ma na imię Raymond. Dla bywalców starego portali Basil Moffiss tez był łatwy do rozszyfrowania. Takie smaczki, a jeszcze mamy dwa motywy filmowe, parafrazę tytułu opowiadania Chandlera, a sumie tekst utrzymany jest w poważnej tonacji.\nSądzę, ze tekst ci się podobał. Chyba nadal trzyma co najmniej dobry fason.\nkobieta, Łódź | 28.08.18, g. 19:11\nNie znam założeń konkursu, ale nie przeszkodziło mi to w lekturze. Natomiast cieszę się, że znam źródła inspiracji, bo dzięki temu opowiadanie okazało się zabawniejsze. ;)\n…znalazł stronnicę ze słowem terminator… –> …znalazł stronicę ze słowem terminator…\nZe ścian niskiego i zaniedbanego dom Sparrowa… –> Literówka.\nDrzwiczki zostały otwarte. Rdzewiejące zawiasy skrzypiały, gdy wiatr poruszał wolno przemieszczające się wierzeje. –> Wierzeje to chyba lekka przesada na określenie drzwiczek klatki.\n…i zakręć denko kanistra… –> Denko/ dno to spód naczynia; nie wiem jak można zakręcić denko kanistra.\nProponuję: …i zakręć dekielek kanistra…\n…zwiążę wszystkie kartki, żeby sie nie pogubiły. –> Literówka.\nChandler podniósł do góry metalowy pojemnik. –> Masło maślane. Czy można coś podnieść do dołu?\nMetalowa zakrętka otworu wlewowego, przymocowana łańcuszkiem do korpusu, opadła w dół… –> Masło maślane. Czy coś może opaść w górę?\nUśmiechnął się, widząc Wallisa, z bronią w reku… –> Literówka.\nDojedziemy do drogi i zawrócimy z powrotem… –> Masło maślane.\n-– Zapamiętaj sobie maksymę… –> Zbędny dywiz przed półpauzą.\nPodał zwalnianemu aresztantowi duży zwój zwinięty w rulon. –> Masło maślane. Zwój nie byłby zwojem, gdyby nie był zwinięty.\n– Zdaje się, ze ta paczuszka tez jest moja? –> Literówki.\nmężczyzna | 30.08.18, g. 11:17\nWyraz “denko” oznacza także przykrywkę. Przeglądać słowniki, przeglądać…\nLink → https://pl.wiktionary.org/wiki/denko\nkobieta, Łódź | 30.08.18, g. 11:29\nNo cóż, nie do wszystkich słowników podchodzę z jednakową ufnością.\nmężczyzna | 30.08.18, g. 13:29\nPodobnie Doroszewski-> http://doroszewski.pwn.pl/haslo/denko/\nZauważam jednak, że zrozumienie drugiego znaczenia tego wyrazu może być kłopotliwe, zmieniłem więc pierwowzór na wieczko.\nPrzeglądać słowniki, przeglądać…