Nieskończoność. Poza czasem - Holly-Jane Rahlens - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Nieskończoność. Poza czasem - ebook\nNieskończoność. Poza czasem ebook\nOpis ebooka Nieskończoność. Poza czasem - Holly-Jane Rahlens\nOpinie o ebooku Nieskończoność. Poza czasem - Holly-Jane Rahlens\nFragment ebooka Nieskończoność. Poza czasem - Holly-Jane Rahlens\nOriginally published in German under the title EVERLASTING.\nCopyright © 2012 by Rowohlt Verlag GmbH,\nKorekta: Anna Jutta-Walenko, Justyna Żebrowska\nZdjęcia na okładce: © Arcangel Images. All rights reserved\nDla Noaha, jego przyjaciół, ich przyszłości…\nPowieść Nieskończoność została napisana w 2265 roku późnym północnoamerykańskim angielskim (Late North American English – L.N.A.E.). Niniejsza adaptacja na angielski z przełomu tysiącleci (ok. 2000–2020 roku) powstała w ramach „Obowiązkowego ćwiczenia z adaptacji 6”, wymaganego do uzyskania świadectwa ukończenia seminarium „Rozumienie etapów życia języka – angielski. Część III”. Niektóre wzmianki w obcych językach pozostawiono w oryginalnym brzmieniu, gdy nie znaleziono ich dzisiejszych odpowiedników. Wiedza na temat wymarłego niemieckiego może być pomocna, lecz nie jest konieczna. Tłumaczka jest wdzięczna swojemu mentorowi doktorowi Nelharowi N. Suiledowi za pomoc w wyjaśnieniu znaczenia kilku niejasnych fragmentów i słów.\nBella Tema Mo Wald\nWydział Języków Dawnych / UE-Berlin\n4 czerwca 2450 roku\nFinn nasunął na oczy transfokatory lunarne. Nad jego głową lekko skrzyło się ciemne wieczorne niebo. Dostrzegł gwiezdny ekspres wiozący pracowników na Marsa i dalej. A może wracali do domu na święta? Z tej odległości trudno było to stwierdzić. Widział tylko błyskające zielone reflektory pojazdu, który być może pozdrawiał w ten sposób statek wycieczkowy SunTeam, zapewne z kompletem pasażerów na pokładzie – spragnionych kosmicznych wrażeń amatorów skoków na bungee. Finn wzdrygnął się na samą myśl o tym. Nie przepadał za swobodnym spadaniem.\nSetki tysięcy kilometrów niżej samolot startujący z miasta o jedenastej zbliżał się, lecąc wzdłuż wybrzeża. Zaczął bezszelestnie kołować, przeleciał nad głową Finna, po czym wylądował na północy, po drugiej stronie zatoki, na Outer New York Metroport.\nMorze huczało. Fale odbijały się od brzegu i cofały. Woda podnosiła się i opadała.\nPowietrze było wciąż ciężkie od skwaru gasnącego dnia, przesycone solą, morską bryzą i wonią jaśminu dochodzącą z ogrodu sąsiada. Finn pomyślał, że mógłby zasnąć tuna plaży, pod gwiazdami – był taki zmęczony. Nagle ocknął się, ponieważ obok jego bosej stopy przemknął krab, a za nim drugi. Coś musiało je wystraszyć. Usłyszał ciche kroki na piasku. Szelest tkaniny. Ktoś nadchodził. Finn odwrócił się… i ujrzał Rouge.\n– Och! – zawołała zdumiona, lecz po chwili się roześmiała. – Finn! Co to jest, do cholery? Są straszne!\nFinn wstał i zdjął ostrożnie transfokatory, aby ich nie rozciągnąć. Podszedł do Rouge.\n– Wybacz. Twoja wizyta jest nieoczekiwana.\nRzuciła sandały na piasek i przywitali się trzema cmoknięciami w powietrzu: prawy policzek, lewy, prawy. Dało się jednak wyczuć pewną niezręczność. Finn nie należał do miłośników niespodzianek, nawet tak oszałamiających jak Rouge Marie Moreau, elegancka i gibka, niczym smukła róża na tym cichym skrawku plaży na Fire Island.\n– Niełatwo cię złapać – powiedziała i odgarnęła kosmyki z oczu. Ach, te oczy, stalowozielone i tak bystre, nigdy nic im nie umknęło. – Coś nie tak z twoim mózgołączem? – W blasku księżyca jej loki połyskiwały metaliczną, miedzianą czerwienią.\nFinn potrząsnął głową.\n– Nie. Jest wyłączone. Wszystko zostało wyłączone na kilka dni.\n– Wszystko? – zapytała.\nUsłyszał w jej głosie subtelną uwodzicielską nutę. Kiedyś się spotykali. Romans skończył się prawie tak szybko, jak się zaczął – Finn czuł, że nie byliby dobrą parą – ale pozostali przyjaciółmi, a nawet należeli do jednego zespołu. Ostatnio jednak zauważył delikatną zmianę w jej uczuciach. A może tylko mu się zdawało?\nRouge uśmiechnęła się do niego. Odwzajemnił uśmiech – choć z pewnym oporem. Poczuła jego wahanie.\n– Co to takiego? – spytała już bez uwodzicielskiej nuty.\n– Transfokatory lunarne. – Zmiana tematu ucieszyła go. Powtórzył nazwę, tym razem przeciągając głoski: – Transfokatory lunarne. – Wyraźnie delektował się brzmieniem tych słów.\nRouge jednak nie zwróciła na to uwagi.\n– Należały do Mannu – ciągnął. – Prezent od naszego ojca. Znalazł je w sklepie z antykami, wiele lat temu. Były w jednej z szuflad Mannu. – Podał okulary Rouge, wskazując napis na wewnętrznej części oprawki. – Widzisz? Tu jest napisane: „Made in USA”. Czyli na pewno wykonano je przed dwa tysiące dziewięćdziesiątym piątym. Ojciec sądził, że mniej więcej w dwa tysiące trzydziestym.\n– Hm – mruknęła Rouge, przyglądając się nieco topornym okularom. – Mają z górą dwieście trzydzieści lat. Wyprodukowano je w samym środku Mrocznej Zimy. – Obracała je w dłoniach. – Ponad połowa ludności świata umierała, a Amerykanie mimo to szukali nowych światów.\n– To ma sens – odparł Finn, a w jego głosie słychać było lekkie zdenerwowanie. Często, zwłaszcza w obecności Rouge, musiał zajmować niewdzięczne stanowisko obrońcy ojczyzny. Lubił uważać się za Europejczyka, ale teraz bronił Amerykanów. – Myśleli, że zbliża się koniec świata. Dlaczego więc nie mieli szukać nowych?\n– Racja – przyznała i znów skupiła się na okularach. – Nadal działają?\nZwisały z jej palców niczym zdechła mysz dyndająca na ogonie. I mniej więcej tak je traktowała.\n– Tak – odrzekł. – Jako tako. Choć tylko do czterystu tysięcy kilometrów. Kilka minut temu obok Alpha Sextantis leciał gwiezdny ekspres. Ale trudno było powiedzieć, czy się zbliża, czy oddala.\n– Przecież o wiele lepiej widzimy dzięki aplikacjom teleskopowym współpracującym z mózgołączem. Takim jak Skyze, C-Stars, AstroVu czy…\n– Rouge, to tylko zabawka! – przerwał jej, jak zwykle zdumiony jej brakiem poczucia humoru. Uśmiechnął się do niej. – Chcesz spróbować?\n– Nie, dziękuję. – Spojrzała na wieczorne niebo.\nFinn przez chwilę nie był pewny, czy nie poczuła się urażona, ale zobaczył, że tylko starała się zlokalizować gwiezdny ekspres za pomocą mózgołącza.\n– Tak – powiedziała już po kilku chwilach. – Tam jest.\nZerknął na nią z podziwem. Rouge zdecydowanie najszybciej ze wszystkich znanych mu osób reagowała na impulsy mózgołącza. Była naprawdę genialna.\n– Wraca do domu. Leci w naszą stronę – oznajmiła i spojrzała znów na Finna, czekając, aż ich oczy się spotkają. – Jak się czujesz? – spytała, gdy tak się stało.\nWziął głęboki oddech i popatrzył na morze. Czekała w milczeniu u jego boku, gdy on zastanawiał się nad odpowiedzią.\n– Było ciężko – odparł wreszcie. – Zwłaszcza po stracie Lulu i Mannu. Byliśmy sobie bardzo bliscy. Wszyscy troje. Nasi rodzice ciągle pracowali, więc kiedy Lulu była mała, byliśmy dla niej kimś więcej niż tylko starszymi braćmi. Opiekowaliśmy się nią. Nazywała nas Manny i Fanny.\n– Fanny? – powtórzyła Rouge z rozbawieniem. – Jakoś to do ciebie nie pasuje.\nFinn wzruszył ramionami i spojrzał na palec swojej stopy, którym natrafił na coś twardego. Podniósł kamień, spod którego wyleciała ważka.\n– O, a ona co tu robi? – rzekł zaskoczony, wodząc za nią wzrokiem w bladym świetle księżyca.\nWażka krążyła przez chwilę wokół nich, szaleńczo machając fosforyzującymi skrzydełkami, po czym odleciała.\nFinn odwrócił się do Rouge.\n– Lulu uganiała się za nimi, gdy była malutka. Strasznie wtedy piszczała. Teraz bez niej w domu jest zbyt cicho. Jak każda nastolatka trajkotała jak katarynka.\n– Katarynka? – zdziwiła się Rouge, która nie znała tego słowa.\nMogłaby błyskawicznie znaleźć jego znaczenie za pomocą odpowiedniej aplikacji mózgołącza, ale wiedziała, że Finn lubił rzucać jej smakowite ciekawostki, a potem je wyjaśniać.\n– Katarynka to dawny instrument muzyczny, z osiemnastego wieku. Kręcąc korbką, mogłaś w kółko wygrywać jakąś melodię.\nNiewiele można było zarzucić edukacji Rouge, lecz jej wiedza o historii kultury była szczątkowa, podobnie jak większości skupionych na swojej pracy europejskich naukowców. Finn dobrze o tym wiedział.\n– Trajkotała jak katarynka – powtórzyła rozbawiona. – Rzeczywiście, trafne określenie.\nFinn popatrzył znów na morze.\n– Będzie brakowało Lulu. Bardzo. Wszystkich będzie brakowało.\nSpojrzał na kamień, który wciąż trzymał w dłoni, i cisnął nim. Przyglądał się zniekształconemu odbiciu księżyca na powierzchni wody, która zmarszczyła się, gdy kamień prześlizgnął się po morskiej pianie, a potem zatonął. Spojrzał na Rouge.\n– Mannu potrafił puszczać kaczki. Stawaliśmy tutaj i przyglądaliśmy się, czyj kamień więcej razy odbije się od powierzchni. Zawsze wygrywał.\nCzekała, aż znów się odezwie.\n– Robił z tego niezłe przedstawienie – powiedział, nie odrywając wzroku od odbicia księżyca w morzu. – Schodziły się wszystkie dziewczyny z plaży, a on zdejmował koszulkę, prężąc mięśnie i pokazując owłosioną klatę, po czym rzucał kamieniem, który odbijał się dziesięć, może piętnaście razy, jeśli powierzchnia wody była gładka. Dziewczyny mdlały z wrażenia.\nSpojrzał na Rouge.\n– Trudno było mu dorównać. Ale ten brat go uwielbiał. Bezwarunkowo. – Próbował się uśmiechnąć, lecz zrezygnował i zagryzł wargę. – Dwadzieścia sześć lat to za mało, by stracić całą rodzinę. Wszyscy czworo odeszli. Ot tak.\nUsłyszał westchnienie przyjaciółki.\n– Sierota – rzucił gniewnie. – Finn Nordstrom, sierota.\nPołożyła dłoń na jego ramieniu. Poczuł jej ciepło przez cienką koszulkę.\n– Wejdziemy do środka? – zapytała.\n– Posiedźmy tu jeszcze przez chwilę.\nRouge miała na sobie zwiewną letnią sukienkę, ozdobioną mieniącym się niebieskozielonym delikatnym wzorem. Światło księżyca eksponowało głęboko wycięty dekolt. Finn zobaczył idealnie okrągłą brązową plamkę na bladej skórze nad prawą piersią. Czyżby wcześniej nie zauważył znamienia czy też niedawno stworzyła je specjalnie na taki wieczór jak ten? Odwrócił wzrok.\nRouge starannie rozłożyła dół sukienki i usiadła na piasku. Wyprostowała długie, nieskończenie długie nogi, po czym zgrabnie skrzyżowała je pod sobą. Uczyniła to z taką gracją i oszczędnością ruchu, że Finnowi przypomniały się zabytkowe scyzoryki Solingen, wystawione w Muzeum Kultury Europejskiej w Berlinie, niedaleko jego akademika. Fascynujące, jak szybko jej nogi otworzyły się i złożyły. Szszszt.\nPatrzyli na morze.\nFinn uśmiechnął się w duchu. Cóż za porównanie – nogi Rouge i scyzoryk! Ale z drugiej strony zawsze wyczuwał w niej coś niebezpiecznego, prawie drapieżnego, jakby za chwilę miała zwabić go w pułapkę, schwytać tymi długimi kończynami i pożreć żywcem.\n– Uśmiechasz się – zauważyła.\n– Właściwie co cię tu sprowadza? – zapytał.\n– Przysługa. Dla twojej uczelni.\n– Greifswald? Poprosili cię, żebyś przyjechała? Tutaj?\n– Obawiają się, że możesz teraz zrezygnować z pracy. I wrócić do Ameryki Północnej.\n– Mają powody do obaw! – rzekł. – Po ostatnich trzech miesiącach ten tłumacz zaczął już świrować.\n– Wariować. Tracić rozum.\n– Świrować – powtórzyła i zamilkła na chwilę, jakby przeglądała się w lustrze i sprawdzała, czy słowo dobrze leży. – Mów dalej.\n– Kazali nam sczytywać interpunkcję w tłumaczeniach komputerowych tych sprawozdań z działalności banku, które znaleźli parę lat temu. Sczytywać! Wydawałoby się, że te aplikacje powinny już radzić sobie z gramatyką. A poza tym to takie nudne!\nPraca w Bibliotece Europejskiej w Greifswaldzie budziła w nim coraz większą frustrację. W końcu był biegłym tłumaczem dwóch języków na ojczysty angielski – wymarłego niemieckiego i nowego standardowego mandaryńskiego – specjalistą w odczytywaniu odręcznie sporządzonych dokumentów w języku niemieckim, a także znakomicie wykształconym, lecz cierpiącym z powodu niedostatku wyzwań historykiem zajmującym się kulturą popularną czasów przed okresem Mrocznej Zimy (1950–2018).\n– Powinni nam zlecać prace nad wielkimi dziełami literatury – powiedział – a nie nad skonsolidowanym rachunkiem zysków i strat za pierwszy kwartał dwa tysiące siedemnastego roku Deutsche Banku. Takie zadania można by zostawiać sztucznej inteligencji. Kogo obchodzą błędy interpunkcyjne?\nRouge roześmiała się z sympatią.\n– Jesteś młodszym historykiem, Finn. To twoja praca.\n– A ty jesteś młodszym fizykiem. Ale czy każą ci siedzieć pod drzewem i czekać, aż jabłko spadnie ci na głowę, żebyś mogła poteoretyzować na temat grawitacji?\nZnów się roześmiała. Czasem łatwo ją było rozbawić. Gdyby nie wyłączył mózgołącza, zanotowałby żart. Teraz mógł mu wylecieć z pamięci.\n– Przecież wszyscy mówili, że sprawozdania finansowe banku są skarbem kultury światowej – powiedziała.\nDokumenty wydobyte cztery lata wcześniej, w 2260 roku, wzbudziły sensację. Odkryto je pięćdziesiąt metrów pod ziemią w miejscu, gdzie niegdyś stała główna siedziba Deutsche Banku we Frankfurcie. Archeolodzy znaleźli w metalowych szafkach prawie trzydzieści metrów sześciennych napisanych po niemiecku sprawozdań finansowych banku, a samo to, że przetrwały Wielką Pożogę w 2050 roku, było cudem. Owszem, dzięki niej Europa pozbyła się epidemii niemieckiej dżumy, lecz niestety ogień pochłonął także większość dóbr kultury.\n– Te sprawozdania bankowe mają być niby skarbem kultury światowej? Proszę cię… – skwitował Finn.\n– Dobrze już, dobrze – powiedziała.\nOdchyliła się, wsparła na łokciach i spojrzała na gwiazdy. Finn zrobił to samo.\n– Ale na pewno Greifswald nie wysłał cię z Berlina do sennej nadmorskiej społeczności Nowego Jorku tylko dlatego, że obawia się utraty młodszego historyka, który potrafi tłumaczyć.\n– Zgadza się – potwierdziła i rozprostowała nogi.\n– To po co przyjechałaś?\n– Bałtyccy archeolodzy ze Stralsund znaleźli coś na półwyspie Fischland-Darß-Zingst.\n– Znaleźli coś? – powtórzył i usiadł.\n– Skrzynkę. Hermetycznie zamkniętą i wodoszczelną. Odporną na rdzę. I pył. Na wszystko. Używano takich na statkach na początku dwudziestego pierwszego wieku. Leżała na dnie Saaler Bodden niedaleko Wustrow.\n– Na dnie Bodden? – Finn o mało się nie roześmiał.\nCo za absurd! Jezioro Bodden było płytkie i niepozorne. Ani trochę nie przypominało głębokiego morza, na którego dnie powinny spoczywać wraki okrętów i pogrzebane z nimi skarby.\nKrajobraz wokół Bodden, łańcuch słonych jezior połączonych z morzem na południowym wybrzeżu Bałtyku, niegdyś schronienie dla ptaków wędrownych i rezerwat przyrody, bardzo ucierpiał podczas Mrocznej Zimy. Jednak potem duża część Europy została ponownie zasiedlona, a niektóre z nadbrzeżnych rejonów Bałtyku zajęły społeczności trudniące się górnictwem morskim.\n– Przecież ono jest takie płytkie – powiedział Finn. – Do dziś powinni już z niego wszystko wyłowić.\nRouge wzruszyła ramionami.\n– W miejscu, gdzie znaleziono skrzynkę, jezioro ma przynajmniej sześć metrów głębokości. Okazało się, że przeleżała tam ponad dwieście lat. Natknęli się na nią przypadkiem w trakcie przygotowań terenu pod budowę.\nSerce Finna zabiło szybciej.\n– To jakieś ważne znalezisko? – zapytał, starając się zapanować nad oddechem.\n– Skarb kultury światowej.\nFinn usłyszał w jej głosie nieznaczny, bardzo delikatny cień kpiny, więc nie był pewien, czy to zdanie ekspertów, czy tylko Rouge się z nim droczy.\n– Dlaczego? Jest tam coś wartego uwagi? – zapytał.\n– Podobno to niewykluczone.\n– A co to wszystko ma wspólnego z tym historykiem?\n– W skrzynce coś było, Finn. Tekst napisany odręcznie po niemiecku. Trzeba go odczytać.\n– Ale dlaczego ten tłumacz? I dlaczego wysłali ciebie? Skąd ten pośpiech? – Nic z tego nie rozumiał.\nRouge znów wzruszyła ramionami.\n– Może się boją, że jeśli szybko nie zareagują, jakiś większy uniwersytet sprzątnie im to sprzed nosa. Najwyraźniej uznali, że poradzisz sobie z tym zadaniem. – Spojrzała na niego. – Może właśnie na coś takiego czekałeś.\nPewnie miała rację. Mało prawdopodobne, aby na dnie płytkiego słonego jeziora leżały sprawozdania bankowe. Zwłaszcza sporządzone odręcznie. Ale co to mogło być?\n– Porozmawiasz o tej sprawie w Greifswaldzie? – zapytała Rouge.\n– Dobrze – rzekła i wstała. Strzepnęła piasek z dłoni. – Dyrektor Biblioteki Europejskiej czeka na twój telefon. Z samego rana.\nFinn również wstał.\n– Tak szybko? – Był wyraźnie zaskoczony.\n– Szybciej, niż myślisz. Chodzi o jego poranek. Czyli za… – Lekko przekrzywiła głowę, otwierając zegar w mózgołączu. – Dwie godziny.\n– Za dwie godziny?\nSkinęła głową i ziewnęła.\n– Jesteś zmęczona – zauważył Finn.\n– Tak. Wejdziemy do środka?\nStali blisko siebie. Bardzo blisko. Znów zwrócił uwagę na znamię na jej prawej piersi, wznoszące się i opadające wraz z oddechem. Mógłby ją teraz przyciągnąć do siebie i pocałować.\nJednak nie zrobił tego.\n– Tędy – powiedział, odwracając się i wskazując na duży drewniany dom na zachodzie. – Oto rezydencja Nordstromów.\nRouge wzięła sandały do ręki i podążyła za nim.\nZ okazji holotransmisji Finn posprzątał w salonie. Dyrektor Biblioteki Europejskiej mógł zechcieć złożyć mu wizytę. W przypadku Dok-Doka, jak z lekką kpiną nazywali doktora doktora Rirkrita Sriwanichpooma jego podwładni, należało być gotowym na wszystko.\nRozsunął zasłony. Księżyc niczym wielki biały balon płynął po bezchmurnym niebie nad gładką powierzchnią Atlantyku. Doskonałe tło dla holotransmisji. Finn czuł narastające podekscytowanie. Co takiego znaleziono w skrzynce z Bodden? Czy mógł marzyć o „cudzie milenium”?\nOstatniego wielkiego odkrycia związanego z językiem niemieckim dokonano prawie sto trzydzieści lat wcześniej, w 2136 roku, na kontynencie północnoamerykańskim, w mieście Laguna Beach w prowincji kalifornijskiej. W domu z kruszącego się kamienia i tynku robotnicy przygotowujący ruinę do wyburzenia znaleźli stoczony przez korniki dębowy kufer, a w nim stalową skrzynkę. W środku znajdował się plik zapisanych odręcznym pismem kartek. Eksperci zajmujący się wymarłymi językami ustalili, że był to niemiecki zapisany pismem Kurrentschrift, używanym na przełomie XIX i XX wieku. Dalsze badania wykazały, że to oryginalny rękopis Buddenbrooków autorstwa zdobywcy Nagrody Nobla Thomasa Manna.\nKalifornijski Urząd do Spraw Skarbów Kultury przedstawił wiele ważnych argumentów przemawiających za zatrzymaniem manuskryptu w Ameryce Północnej – powołano się między innymi na to, że Thomas Mann przyjął amerykańskie obywatelstwo – lecz w końcu przekazano dokument do Archiwum Wymarłych Języków Biblioteki Europejskiej, gdzie jak przyznawał Finn, było jego miejsce. Obecnie trzymano go pod kluczem, lecz udostępniono jego wierną replikę, którą Finn zbadał i przeczytał – nie było to łatwe zadanie, ponieważ nawet dla paleografów specjalizujących się w niemieckim kurrenta była wyjątkowo trudna do odczytania, jeśli ktoś uczył się przede wszystkim późniejszych pism.\nW każdym razie Buddenbrookowie naprawdę byli cudem milenium i tłumacz, któremu powierzono ten manuskrypt, mógł się czuć bardzo wyróżniony. Może Finnowi też się poszczęści.\nPo drodze do kuchni minął schody wiodące na niższy poziom i zobaczył, że światło w pokoju Rouge jest zgaszone. Dotarło do niego, jak bardzo sam jest wyczerpany, lecz uleganie zmęczeniu nie należało do cech, które cenił Sriwanichpoom. Ponieważ nigdy nie zamienił z dyrektorem więcej niż kilka słów, nie chciał teraz zrobić na nim złego wrażenia. Zaparzył sobie zing, żeby pobudzić szare komórki, i wrócił do salonu. Połączył się z holokamerą, usiadł i czekał na telefon od Dok-Doka.\nDoktor doktor Rirkrit Sriwanichpoom był fascynującą postacią. Wszystko w nim olśniewało patrzącego: jego prezencja, srebrne włosy zebrane w koński ogon, promienny uśmiech o barwie kości słoniowej, oczy, duże i błyszczące niczym tahitańskie szare perły, wybitna inteligencja, a nawet obuwie. Na stopach miał nowe przezroczyste, jakby szklane półbuty, które idealnie przylegały do połyskujących srebrnych skarpet.\nFinn od razu zauważył buty Sriwanichpooma, ponieważ gdy jego hologram pojawił się w gabinecie, ze względu na pokaźne rozmiary nazywanym „salą tronową”, skrzyżowane nogi dyrektora spoczywały leniwie na blacie biurka.\n– Pan Nordstrom! – rzekł dyrektor, wstając.\nPodszedł do Finna, który podał przełożonemu dłoń na powitanie. Finn i Dok-Dok mogli uścisnąć jedynie powietrze – hologram jest w końcu tylko bezcielesnym obrazem – lecz mimo to wykonywali odpowiednie ruchy.\n– Dzień dobry panu – powiedział Finn.\n– Która jest u pana godzina? – Sriwanichpoom mówił nienaganną angielszczyzną, z tym oschłym nosowym akcentem charakterystycznym dla mieszkańców prowincji brytyjskiej, który cudzoziemcy, tacy jak on, opanowali do perfekcji.\n– Hm… druga w nocy.\n– Nocny marek z pana, prawda? – zachichotał dyrektor. Nie czekał na odpowiedź. – Proszę, niech pan usiądzie. – Wskazał na przezroczysty podwieszany stół z czterema pufami dookoła.\nFinn, który nigdy wcześniej nie widział „sali tronowej”, ani osobiście, ani jako hologramu, potrzebował chwili na zapoznanie się z pomieszczeniem, zanim spoczął. Tak naprawdę usiadł na stołku w salonie własnego domu, lecz takie szczegóły nie miały znaczenia w stanie zanurzenia w trójwymiarowych obrazach.\nDyrektor podciągnął o centymetr nogawki białych spodni, usiadł i założył nogę na nogę. Jego szklany but prawie dotykał teraz twarzy Finna.\n– Dobrze. To nie zajmie dużo czasu. Wie pan oczywiście, gdzie znaleziono skrzynkę?\n– Tak. Na dnie jeziora Bodden.\n– Zgadza się. Niedaleko Wustrow.\nPing! Na ekranie mózgołącza Finna wyświetliła się migająca ikona powiadomienia o wiadomości.\n– Właśnie otrzymał pan dwa pliki – powiedział dyrektor. – Proszę na nie zerknąć.\nPierwszy zawierał fotografię zrobioną z pokładu łodzi. Finn zobaczył wodę i pusty pas ziemi, prawdopodobnie brzeg jeziora Bodden. Po lewej stronie rosło kilka topoli, a w tle widać było ruiny miasteczka, z wystającą z nich wieżą kościoła.\n– Tam znaleziono skrzynkę – wyjaśnił Dok-Dok.\nDrugi dokument zawierał fotografię czarnej skrzynki z rączką, przypominającej sztywne walizki z przełomu tysiącleci.\n– Pamiętnik znaleziono właśnie w tej skrzynce – oznajmił dyrektor biblioteki.\nIkony powiadomień nagle zniknęły z mózgołącza Finna.\n– Bardzo przepraszam – powiedział Dok-Dok, marszcząc brwi. – Pliki ulegają samozniszczeniu. Błąd programu. Jeśli będą panu znów potrzebne, po prostu proszę dać znać. Na czym skończyliśmy? Ach, tak. Wie pan, że pamiętnik został napisany odręcznie po niemiecku?\nFinn skinął głową.\n– Niestety – ciągnął Sriwanichpoom – niemiecki nie jest jedną ze specjalizacji tego dyrektora, do których należy włoski, francuski, rosyjski, wymarły niderlandzki i duński, oczywiście angielski i naturalnie jego ojczysty tajski, a zatem mógł tylko pobieżnie przejrzeć tekst. To jednak bardzo ciekawa sprawa. Jeden z archeologów, tu w Stralsund, pewien doktor… hm… – Spojrzał na okno i wszedł do swojego mózgołącza. – O, jest. Pewien… doktor Beyer… specjalista od okresu Mrocznej Zimy… uważniej przyjrzał się treści, lecz nie czuł się wystarczająco kompetentny, aby ocenić jej znaczenie.\n– Dlaczego? – zapytał Finn. – Ten tłumacz miał okazję współpracować z doktorem Beyerem. To wybitny ekspert do spraw Mrocznej Zimy.\n– Niestety, nie specjalizuje się w kulturze popularnej przełomu tysiącleci. Dokument, który chcemy dziś panu przekazać, pochodzi z dwa tysiące trzeciego roku i został napisany przez osobę nastoletnią.\n– Aha. – Finn nie potrafił stłumić rozczarowania.\nDokument napisany przez nastolatka? To na pewno nie był cud milenium.\n– Wydaje się pan rozczarowany – stwierdził dyrektor. – Czyżby liczył pan na cud milenium?\nZaskoczony Finn wybuchnął śmiechem. Dyrektor słynął z niemal genialnej intuicji.\nSriwanichpoom też się roześmiał.\n– Jest pan ambitnym człowiekiem, Finnie Nordstromie. To dobrze. W Archiwum Wymarłych Języków na dole powiedziano mi, że specjalizuje się pan w historii kultury początku dwudziestego pierwszego wieku oraz że posiada pan znakomite wyczucie kolokwialnego niemieckiego i angielskiego z przełomu tysiącleci, a znajomość tych języków będzie potrzebna przy tym projekcie.\n– Ten tłumacz jest wdzięczny za szansę przedstawienia swoich umiejętności.\n– Pozwoli pan, że pokażę, co dla pana przygotowaliśmy. Sporządziliśmy wierną replikę dokumentu. Wiemy, że wy, historycy, wolicie wydruk od cyfrowych plików w mózgołączu. Poza tym to praktyczne rozwiązanie w przypadku odręcznego pisma.\n– Czy w skrzynce znajdował się tylko jeden dokument? – zapytał Finn.\n– Wszystko po kolei – odparł dyrektor i żartobliwie pogroził mu palcem.\nTo była standardowa procedura. Sprawozdania Deutsche Banku także przekazywano mu po jednym. Zgodnie z porządkiem chronologicznym. Wszystko zawsze było zgodnie z porządkiem chronologicznym.\n– Ale w skrzynce było kilka dokumentów? – nalegał Finn.\n– Ten dyrektor nie może tego ujawnić – odpowiedział Sriwanichpoom chłodno, niemal wyniośle.\nCóż, to już nie była standardowa procedura. Tłumacze zwykle otrzymywali zwięzłą charakterystykę wielkości i rozległości swoich projektów.\nDyrektor biblioteki utrzymał spojrzenie Finna przez dłuższą chwilę. Jego wzrok wydał się Finnowi zimny, a nawet groźny. I miał niejasne wrażenie, że dyrektor kogoś mu przypomina. Tylko kogo?\nSriwanichpoom wstał i skinął głową w kierunku ściany. Rozsunęła się i ukazał się regał z książkami. Podszedł do niego i wrócił z jedną. Miała różową okładkę. Jaskraworóżową. Kiedyś ten kolor nazywano hot pink. Albo neonowym różem. Był to brzydki, błyszczący, krzykliwy różowy plastik. A może winyl. Były na nim nadrukowane maleńkie czerwone serca. Serduszka i kwiatki, i motyle. Notatnik miał też niezbyt solidną niewielką kłódeczkę z wetkniętym w nią złotym kluczykiem, przez który przepleciono cienką satynową różową wstążkę. Finn nie wiedział, co ma o tym myśleć. Spojrzał na doktora doktora Rirkrita Sriwanichpooma.\n– Pamiętnik – odparł dyrektor. – Oczywiście napisany odręcznie.\n– Pamiętnik? – powtórzył zaskoczony Finn.\nFinn zetknął się wcześniej z kilkoma starymi dziennikami. Ale żaden z nich nie przypominał tego. Większość miała elegancką skórzaną albo płócienną oprawę. Niektóre na okładkach czy grzbietach miały napis Moleskine® lub Filofax®. Przypomniał sobie, że kiedyś widział pamiętnik Anny Frank, z podobną kłódką i kluczykiem. Wszystkie oryginalne zapiski ofiary Zagłady przepadły niestety podczas Mrocznej Zimy, ale dwie reprodukcje jej pamiętnika w biało-czerwono-zieloną kratkę, zrekonstruowanego przez rękodzielników w 2003 roku, ocalono z gruzów Amsterdamu i teraz przechowywano w Bibliotece Europejskiej.\n– Kto jest autorem? – zapytał Finn.\n– Tego nie wiemy. Niektóre wpisy są sygnowane literą „E”. Prawdopodobnie autorką jest dziewczyna.\n– Trzynastoletnia. Tak powiedział doktor… hm…\n– Tak. Tekst zaczyna się w dniu jej trzynastych urodzin.\nDziennik trzynastoletniej dziewczynki z początku dwudziestego pierwszego wieku? Raczej nie była to wielka literatura ani skarb kultury światowej. Chyba że byłyby to wczesne rozważania kogoś, kto później zdobył sławę. Ale jaka istniała na to szansa? Finnowi przemknęła przez głowę myśl, że może zbyt pochopnie zrezygnował z pracy nad sprawozdaniami Deutsche Banku.\n– Mamy nadzieję, że imię autorki jest gdzieś w tekście – powiedział dyrektor, znów intuicyjnie odczytawszy myśli Finna. – Może znamy jej późniejsze dzieła. Oczywiście pańskim zadaniem będzie dotarcie do tego. Przeczytanie każdego słowa. Zbadanie każdego odniesienia. Gdzie mieszkała? Z jakiej pochodziła rodziny? Kim byli jej przyjaciele? Na pewno w środku znajdzie pan wskazówki. Mamy nadzieję, że już wkrótce. Sądzimy, że może to być ważny projekt. Kto wie, czy na jego podstawie nie uda się panu napisać pracy doktorskiej. Zamierza pan zdobyć stopień doktora, prawda?\n– Tak, naturalnie. Ten historyk rozważał, aby najpierw przepracować rok lub dwa, podszlifować umiejętności badawcze.\n– Bardzo dobrze. – Dyrektor wstał. – A zatem wszystko ustalone?\nPytanie zaskoczyło Finna.\n– Czy musi pan otrzymać odpowiedź od razu?\nDok-Dok zmarszczył czoło.\n– Ależ oczywiście. Inaczej po co byłaby ta holotransmisja?\nFinn czuł się oszołomiony.\n– Wobec tego dobrze. Zgadzam się.\n– Zarezerwowaliśmy dla pana bilet na dziś, czyli wtorek, na drugą po południu. Nowy Jork – Berlin. Szczegółowe informacje znajdzie pan w skrzynce odbiorczej. Oczekujemy pana w Greifswaldzie w środę rano. – Nagle dyrektor stanął tuż przed Finnem, w salonie Nordstromów. – Ach! – rzekł, przyglądając się umeblowaniu pokoju. – Naprawdę urocze. W amerykańskim stylu z dwudziestego pierwszego wieku. – Podszedł do okna. – Wspaniały widok. Księżyc na ziemi. – Odwrócił się do Finna i podał mu rękę. – A zatem do środy.\nZanim Finn zdążył uścisnąć dłoń z powietrzem, dyrektor Biblioteki Europejskiej zniknął.\nObudziło go słońce zaglądające przez okno. Przez chwilę leżał bez ruchu i obserwował wesoły taniec cieni w pokoju. Słuchał szumu fal przed domem, przybijających do brzegu i cofających się w głąb morza.\nSpał tylko kilka godzin. Czuł się przytłoczony. Minęły zaledwie dwa tygodnie od śmierci jego rodziny, do tego wizyta Rouge, telefon od Dok-Doka, a teraz jeszcze to nowe zlecenie: różowy pamiętnik. Zbyt wiele i za szybko się działo. Przy odrobinie szczęścia może uda mu się odespać podczas dwuipółgodzinnego lotu.\nWydawało mu się, że usłyszał, jak Rouge porusza się w pokoju obok. Po cichu wstał i podszedł do otwartych drzwi. Jednak spała, słyszał jej miarowy oddech. Patrzył, jak jej nozdrza rozszerzają się i zwężają, rozszerzają i zwężają, a brązowa plamka nad prawą piersią unosi się i opada.\nRouge była piękna, gdy spała. Poranne różowawe światło wpadające przez żaluzje oświetlało długi łuk jej ramienia. Oddychała spokojnie, a rozrzucone na poduszce miedziane loki przypominały ognistą koronę. W tej chwili nawet mógłby sobie wyobrazić, że jest jego partnerką. Chociaż…\nNie. Rouge nigdy nie mogłaby nią zostać. Za bardzo różnili się temperamentem. Miała praktyczny umysł, bazujący na faktach, a jego był nieżyciowy, unosił się na falach idei. Nie obchodziły jej sprawy dla niego ważne, a on nie miał pojęcia, co ją interesowało oprócz pracy – o której wiedział mniej niż zero. Fizycy kwantowi – „kwarki”, jak czule nazywał ich ogół społeczeństwa – rzadko mówili o swojej pracy, zwłaszcza tacy jak Rouge, którzy pracowali dla prestiżowego Instytutu Fizyki Stosowanej imienia Olgi Żukowej. Jak mógłby wychowywać dzieci z osobą, której pracy nie rozumiał, której myśli nie potrafił pojąć, a zainteresowań nie podzielał?\n– Nauczysz się tego – powiedziała jego matka.\n– Jesteś zbyt wybredny – dodał ojciec.\n– Musisz zaliczyć więcej dziewczyn – radził mu Mannu.\n– Każdy w końcu znajdzie kogoś dla siebie – rzekła Lulu. – Finn też.\nAle był już najwyższy czas, żeby coś zrobić. I tak był spóźniony. I to bardzo. Seks uważano za zdrowy i zachęcano do niego już od czternastego roku życia. Postulowano, by większość młodych ludzi znalazła partnera lub żeby im go przydzielono przed ukończeniem dwudziestego ósmego roku życia. Jeśli Finn sam nie znajdzie partnerki w ciągu roku, będzie musiał złożyć podanie o jej wyznaczenie. Wielu młodych dorosłych cieszyło się z przydziału partnera, ponieważ taką osobę poddawano wcześniej rozmaitym testom, dzięki którym można było porównać i ocenić wszystko, od kompatybilności DNA, przez liczebność plemników, po nawyki żywieniowe. Jednak i to nie zapobiegło drastycznemu, niemalże fatalnemu w skutkach spadkowi płodności w ciągu ostatnich dwustu lat. Mimo szeroko rozpowszechnionej praktyki zapłodnienia in vitro spadek liczby urodzeń był ogólnoświatowym problemem, zwłaszcza na kontynencie europejskim, gdzie rodziny takie jak Finna, z trojgiem dzieci pochodzących od tych samych rodziców, były zdecydowanym wyjątkiem. Pary nie posiadały się z radości, gdy urodziło im się chociaż jedno dziecko, a generalny globalny rząd cieszył się, jeśli jedna na trzy pary doczekała się potomka. Teraz była to tylko jedna na pięć.\nOstrożnie, aby nie obudzić Rouge, Finn na palcach minął drzwi do jej sypialni i ruszył po schodach na górę, do pokoju na poddaszu.\nKrwistoczerwone słońce pięło się po niebie na wschodzie, a plaża była skąpana w różowym blasku. Na południu Atlantyk mienił się metaliczną szarością, na północy widać było nieruchome wody Great South Bay. Na prawo od Finna, na zachodniej ścianie pokoju stała biblioteczka, którą zbudował jego ojciec, a matka wypełniła książkami. Po jej lewej stronie wisiało lustro.\nSpojrzał na swoje odbicie. Ujrzał młodego mężczyznę, całkiem przystojnego, ale nie nadzwyczajnie, o opalonym ciele i przeciętnym wzroście mniej więcej dwóch metrów, o ciemnych sztywnych włosach, teraz rozczochranych, oczach czarnych jak onyksowa szkatułka stojąca na orzechowym stole i z dwudniowym zarostem na twarzy.\nFinn podszedł do stołu. Leżały na nim rozrzucone różne przedmioty pochodzące z jego rodzinnego domu. Niektóre zamierzał wyrzucić lub oddać. Inne, jak czarną onyksową szkatułkę, transfokatory lunarne Mannu, pluszowego misia Lulu i rakietę ojca do slapbacka, chciał zabrać do swojego mieszkania w Berlinie. Skrzynka z przyborami matki miała zostać tutaj. Była to duża drewniana skrzynka, którą przytaszczył na poddasze z warsztatu. Otworzył ją. Podobało mu się to, że rozkładała się po obu stronach na boki, niczym schodki, a na każdym poziomie znajdowała się przegródka z roztworami w buteleczkach i przyborami służącymi do naprawiania różnych rzeczy. Kwaśny zapach mieszanki olejów i chemikaliów przeniósł go w świat dzieciństwa. Finn doświadczył chwili upojnej słodyczy, jakby naprawdę znów był małym chłopcem i oglądał skarby ukryte w skrzynce. Z zachwytem odkrywał miękkie ściereczki do czyszczenia książek, niektóre wykonane z rzadko już produkowanych tkanin, takich jak wełna; były tam nici i dratwa do renowacji okładek książek, torba włókien z nieużywanego zestawu do robienia papieru, miękkie pędzelki do odkurzania kartek i szorstki papier o bardzo delikatnej piaskowej fakturze do usuwania kleksów z atramentu. Matka nazywała go papierem ściernym. Przedmiot zwany gumką służył do wymazywania szarych linii narysowanych ołówkiem. Pamiętał, jak matka pokazała mu ołówek. „Zrobiono go z drewna i grafitu, kiedyś takimi pisano”, oznajmiła. Skreśliła nim kilka znaków na wewnętrznej stronie skrzynki. „Tu jest napisane «Finn» – powiedziała. – Drukowanymi literami”. Wtedy jeszcze nie potrafił czytać, ale poczuł dumę. Te kreski oznaczały jego imię!\nFinn pochylił się nad drewnianą skrzynką, żeby sprawdzić, czy jego imię wciąż tam jest. Znalazł je, choć bledsze, niż zapamiętał. Przesunął palcami po kreskach i ogarnęło go chwilowe uczucie pustki; oczy go zapiekły. Wiedział, że to z tęsknoty za matką, za rodziną, ale gdy to poczuł, czy też gdy sformułował tę myśl – natychmiast ją przełknął. Wprawdzie publiczne okazywanie żałoby nie było zabronione, a już na pewno mógł robić to, co chciał, we własnym domu, lecz wybuchy emocji zwykle uważano za niepokojące, czasem obraźliwe, a nawet niszczące. Rozpamiętywanie byłoby nierozsądne, zwłaszcza gdy Rouge była na dole.\nFinn usiadł i uruchomił mózgołącze. Wcześniej na chwilę włączył internet podczas holotransmisji z Dok-Dokiem, lecz od kilku dni nie sprawdzał poczty. Jego przyjaciel, Renko Hoogeveen, bibliotekarz z Biblioteki Europejskiej, bombardował go wiadomościami. W skrzynce odbiorczej Finn znalazł też bilety na dzisiejszy lot oraz raport Urzędu Aeronautyki dotyczący wypadku w kosmosie, w którym zginęła jego rodzina. On też miał z nimi lecieć, ale zatrzymały go obowiązki zawodowe. Co za ironia! Dzięki sprawozdaniom Deutsche Banku był teraz ostatnim żyjącym Nordstromem na wschodnim wybrzeżu.\nFinn poczuł, jak wzbiera w nim znów jakieś posępne i nieprzyjemne uczucie – ale nagle usłyszał poruszenie piętro niżej. To Rouge się obudziła. Pewnie będzie chciała zjeść śniadanie. Poszedł do kuchni.\nPoprosi kucharza Carla Canelli-NY-FireIs3 o przygotowanie świeżego posiłku na lunch. Może homara? Albo wieloryba z hodowli morskiej East End? Do Rouge chyba bardziej pasowałby rekin, pomyślał i uśmiechnął się do siebie.\nSpojrzał w dal, na przeciwległy koniec zatoki. Niebo nad Long Island było bezchmurne. Otworzył aplikację C-Earth w mózgołączu i dowiedział się, że dalej na wschodzie jest tak samo. To będzie dobry dzień na lot, pomyślał, miksując dwa lodowate koktajle z owoców leśnych i płatków owsianych. Jeden z nich wstawił do lodówki, a drugi wziął ze sobą i wrócił do stołu z orzechowego drewna.\nRodzinna legenda głosiła, że przodek Finna ze strony ojca, Florian Lawrence, zbudował ten stół własnymi rękami. Przez kolejne stulecia przekazywano go najstarszemu dziecku w pokoleniu, od Lawrence’ów, przez Scheinwaldów i Sopranów, po Nordstromów.\nWedług tej legendy Florian Lawrence przeżył chaos Mrocznej Zimy dzięki temu, że wraz z rodziną uciekł z Europy i popłynął łodzią z niemieckiego wybrzeża Bałtyku do Szwecji. Stamtąd udał się wodą do Norwegii, dalej do Islandii i na Grenlandię, aż w końcu przybył do Kanady. Jako jedyny z całej rodziny przeżył podróż. Niepokonany, wyruszył na południe wzdłuż wybrzeża, a w końcu znalazł sobie żonę i osiedlił się. W pewnym momencie zbudował stół. Z biegiem lat ów mebel stał się symbolem przetrwania rodu.\nProjekt stołu był klasyczny: proste linie i gruby blat z ciemnego, prawie czarnego drewna orzechowego. Wyróżniały go zdobienia. W rogach stołu ręcznie namalowano słoneczniki wielkości niedużego talerza, z łodygą biegnącą wzdłuż nogi. Pośrodku blatu narysowane było słońce. Stół miał też ukrytą wysuwaną szufladę. Odkąd Finn sięgał pamięcią, znajdował się w niej jeden jedyny przedmiot, który przetrwał ucieczkę z Europy z Florianem: czarna onyksowa szkatułka.\nFinn wziął ją do ręki.\nByła niewielka, nie dłuższa od jego dłoni. Jej spód oraz wierzch wykonano z nieskazitelnego czarnego onyksu o lustrzanym połysku. Wieczko ozdobiono intarsją z motywem słoneczników.\nOtworzył szkatułkę. W środku, na czarnej aksamitnej poduszeczce, spoczywało wieczne pióro i pierścionek.\nDuży, przezroczysty, jasnożółty bursztyn najwyższej jakości obsadzono w kręgu maleńkich czarnych kamieni szlachetnych – obsydianów – na srebrnej obrączce. W bursztynie tkwił uwięziony wielki, tłusty, nienaruszony trzmiel o doskonałym kształcie. Od wewnątrz pierścionek miał wygrawerowaną datę: 20.08.2018.\nWziął pióro do ręki. Pamiętał, jak go intrygowało w dzieciństwie. Pióra były przestarzałe, wyszły z użytku ponad sto pięćdziesiąt lat wcześniej. Kto dziś jeszcze pisał odręcznie? Było to nawet bardziej archaiczne niż pisanie na klawiaturze. Wciąż można było znaleźć klawiatury w położonych na uboczu wioskach, ale nawet w dziczy przekazywanie sygnałów i obrazów przez mózgołącze było normą dla większości osób, które przekroczyły wiek przedszkolny.\nMusnął palcami gwiazdki zatopione w wypolerowanej czarnej oprawie pióra. Podobne przedmioty spotykano teraz zwykle jedynie w muzeach lub sklepikach z pamiątkami w koloniach Leśnych. Oprócz kustoszy muzeów jedynymi osobami, które używały piór, ołówków i kredek, nie mówiąc o związanych z nimi dawnych wynalazkach, takich jak grafit czy atrament, byli Leśni, którzy większości pozostałych wydawali się tak dziwni, że traktowano ich z pewnym lekceważeniem, jakby sami byli obiektami muzealnymi. Wiedli proste życie, ubierali się skromnie, rezygnowali z większości nowoczesnych udogodnień i sami uczyli swoje dzieci. Ich kolonie, hermetyczne społeczności, właściwie nieutrzymujące kontaktu ze światem zewnętrznym, były nieliczne: od czterech do sześciu na kontynent. Rodzice Finna w związku ze swoją pracą utrzymywali z nimi bliskie stosunki, zwłaszcza z klanem Aaronsonów-Aiello, rodziną drukarzy i wytwórców papieru ze Sternwood Forest, kanadyjskiej kolonii położonej na północ od Toronto.\nFinn oglądał pióro. Zapomniał już, kiedy ostatni raz trzymał je w ręce. Było lżejsze, niż pamiętał. Jego ciężar wydał mu się idealny. Przetaczał je w tę i z powrotem na dłoni, podziwiając jego smukły kształt i ostrą elegancję pokrytej platyną stalówki z czternastokaratowego złota. Przesunął palcem po inskrypcji. Spojrzał z podziwem na kursywną czcionkę, połączone litery. Gdy był dzieckiem, nie umiał przeczytać słów. Tak naprawdę niewiele osób to potrafiło. Pismo kursywne, tak jak egipskie hieroglify, dla zwykłej osoby było niezrozumiałe. Już dawno zastąpiły je komputerowe drukowane litery.\nTo prawda, niektóre zawody wymagały umiejętności czytania pisma kursywnego. Bibliotekarze, archeolodzy, kustosze muzeów, paleografowie, tłumacze i historycy w swojej pracy często stykali się z odręcznie spisanymi dokumentami. Teksty te zazwyczaj skanowano i odczytywano za pomocą aplikacji, które lepiej lub gorzej radziły sobie z czytaniem różnych rodzajów pisma, biorąc pod uwagę styl i indywidualne cechy. W przypadku niemieckiego rezultaty były niezadowalające. Do sprawnego działania programy te potrzebowały dosłownie tysięcy przykładów dobrego i złego pisma. Dopiero wtedy, z czasem, mogły odczytać wysoce zindywidualizowane pismo odręczne. Niestety Mroczna Zima zniszczyła praktycznie całą kulturę pisma odręcznego w Niemczech. Aplikacje po prostu nie miały dostępu do wystarczających zasobów informacji, aby dokładnie odczytywać dokumenty.\nDlatego też niewielką grupę badaczy przeszkolono w trakcie studiów, żeby potrafili czytać dokumenty spisane odręcznie w wymarłym niemieckim. Niektórzy z nich osiągnęli pewien poziom kompetencji. Jednak tylko nieliczni zapragnęli wziąć do ręki pióro, przyłożyć je do papieru i nauczyć się pisać. Finn nie był wyjątkiem.\nSpojrzał na inskrypcję na wiecznym piórze przodka. Legenda głosiła, że pierwsza żona Floriana Lawrence’a, Alisa, podarowała mu to pióro i zleciła wygrawerowanie napisu. Z biegiem lat niektóre litery starły się, ale wciąż można było odczytać:\nw im wiecz miło\nSierpień i co dalej? Mógł to być dowolny rok między 2011 a 2019, ale reszta była…\nZaskoczony Finn odwrócił się gwałtownie.\nTo była Rouge. Oczywiście. Roześmiała się.\n– Rozmarzyłeś się – powiedziała.\nFinn nie wiedział, czy było to pytanie, czy stwierdzenie, więc tylko się uśmiechnął. Zauważył, że jej miedziane włosy są potargane. Właśnie wyszła spod prysznica. Jedwabny szlafrok w kolorze oślepiającego królewskiego błękitu przylegał do mokrego ciała.\n– Nie masz sanisuszarki – rzekła w odpowiedzi na jego pytające spojrzenie.\n– Nie. Tylko ręczniki. My, wyspiarze, zawsze byliśmy trochę staroświeccy.\n– Co to takiego? – zapytała, sięgając po przedmiot, który trzymał w dłoni.\n– Rodowe klejnoty.\n– Pióro. Jakie oryginalne. Z diamentami.\n– Nie, to nie są diamenty. Platyna. Symbolizują gwiazdy.\nRouge powąchała pióro. Zdjęła skuwkę. Zbadała czubek stalówki opuszką palca wskazującego. Z powrotem nałożyła skuwkę. Była bardzo dokładna. Pewnie jak każdy kwark z Instytutu Olgi Żukowej. Musieli tacy być.\nRouge wskazała na inskrypcję.\n– Brakuje niektórych liter. Ale napis mówi: „Dla Floriana, w imię wiecznej miłości, Alisa. Sierpień dwa tysiące któregoś roku”. Florian to przodek. Florian Lawrence. Cudem udało mu się uciec z Europy w dwa tysiące osiemnastym. Alisa była jego pierwszą żoną. Podobno zmarła podczas Mrocznej Zimy. Na dżumę. – Sięgnął po pióro. – W instytucie nie uczą was kursywy? – dodał, drocząc się z nią.\n– W Instytucie Olgi Żukowej uczą nas myśleć. – Najwyraźniej zdała sobie sprawę z tego, że jej odpowiedź zabrzmiała opryskliwie, więc szybko dodała z uśmiechem: – Czytanie jest dla marzycieli. I poetów. – Oddała mu pióro. – W imię wiecznej miłości – mruknęła i przewróciła oczami.\nFinn przypomniał sobie, jak w dzieciństwie zastanawiał się nad słowami: „W imię wiecznej miłości”. W szkole uczono ich, że miłość prowadziła do egotyzmu, zazdrości, obłędu, nieszczęść i wojen. Po co ktokolwiek miałby jej pragnąć „na wieczność”?\nOczywiście teraz już wiedział, że rozpacz i wojna nie zawsze wynikały z nieszczęśliwej miłości. Nauczyciele z pewnością przesadzali. Mimo to idea romantycznej miłości – o jakiej czytał na studiach w powieściach z dziewiętnastego, dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku – była mu obca, podobnie jak wszystkim, których znał. Przez sto pięćdziesiąt lat, od zakończenia Mrocznej Zimy, głównym problemem ludzkości było przetrwanie. Ciężka praca dla dobra ogółu była koniecznością. Prokreacja stała się obowiązkiem – oczywiście nie oznaczało to, że ludzie zmienili się w automaty do rozmnażania. Człowiek był istotą społeczną, która dbała o innych ludzi. Dostrzegał wartość życia w harmonii, a nawet poświęcenia się wielkiej pasji. Tylko co miłość miała z tym wspólnego?\nZ drugiej strony musiał przyznać, że romantyczna miłość wydawała mu się czasem wyjątkowo intrygująca.\n– Finn? – odezwała się Rouge. – Znów śnisz na jawie.\n– Och. Przepraszam… Jesteś głodna?\n– Umieram z głodu – odparła.\nFinn znów usłyszał w jej głosie uwodzicielski ton. Odwrócił się i schował pióro do onyksowej szkatułki.\nRouge wzięła do ręki rakietę do slapbacka i zaczęła ją oglądać.\n– Należała do Artu – wyjaśnił Finn. – Grywaliśmy razem. – Brzmienie imienia ojca dziwnie na niego wpłynęło. Jego głos stał się ponury, chrapliwy. Przełknął z trudem ślinę. – Był świetny. Gdy byliśmy mali, grał jedną ręką przeciwko nam obu. „Artu Niepokonany kontra Chłopaki Nordstromów”, mawiał. Gdy miałem trzynaście lat, a Mannu piętnaście, w końcu go pokonaliśmy. Jeszcze nigdy tak się nie ucieszył. – Finn odchrząknął.\nRouge przyglądała mu się przez chwilę, po czym rzekła z naciskiem:\n– Teraz masz nas, Finn. PAD jest twoją rodziną.\n– Och, proszę cię. Jakbym czytał podręcznik wstępu do dorosłości!\nPodręcznik dotyczący wstępu do dorosłości instalowano w mózgołączu w dniu osiemnastych urodzin. Wówczas, według globalnego rządu, młodzi ludzie oficjalnie wkraczali we wstępny okres przed osiągnięciem dorosłości i przeprowadzali się do specjalnych akademików, potocznie zwanych na całym świecie PAD-ami, od ich angielskiej nazwy: Pre-Adult Dormitory. „Witaj na nowej drodze, która doprowadzi cię do dorosłości – można było przeczytać we wstępie – w tych cudownych latach między osiemnastym a trzydziestym rokiem życia, kiedy już nie należysz do młodzieży, lecz nie uzyskałeś jeszcze statusu dorosłego. Wiesz, kim jesteś i kim chciałbyś się stać. Jesteś gotów rozwinąć skrzydła, wzbić się w powietrze i dołączyć do szeregów pracującej populacji. Czas opuścić rodzinę i znaleźć nową, w wyznaczonym akademiku. PAD jest teraz twoim nowym domem. Miłego pobytu!”.\nOd tamtego dnia minęło zaledwie osiem lat. Lulu była wtedy ośmioletnią uczennicą, Mannu miał dwadzieścia lat i studiował prawo kosmiczne. Matka próbowała się uporać z renowacją trzydziestu trzech tomów Encyklopedii Britanniki w luksusowym wydaniu z 1993 roku, w piankowej skórzanej oprawie rozpadającej się na szwach. Ojciec właśnie otworzył sklep z antykami, z rzadkimi meblami z naturalnego drewna, wykonanymi w dwudziestym pierwszym wieku. A Finn pomyślnie zdał egzaminy wstępne na Uniwersytet Europejski w Greifswaldzie. Uczelnia w Greifswaldzie była jedną z nielicznych na świecie, która posiadała nietknięty kampus, przystań dla wolnomyślicieli i twórczych dusz, gdzie ludzki kontakt studentów z mentorami ceniono wyżej niż dominujące gdzie indziej korzystanie ze sztucznej inteligencji i zdalnego dostępu. Od Berlina dzieliła ją tylko piętnastominutowa podróż bezpośrednim wahadłowcem SwiftShuttleX. Finn mieszkał w największej społeczności PAD na świecie. Akademik znajdował się w najmodniejszej dzielnicy Berlina, Märkisches Viertel. Na całym świecie nazywano go czule BAD PAD, ponieważ słynął z szalonych imprez, podczas których nie wylewało się za kołnierz.\nFinn uśmiechnął się na myśl o tym, że jego dużą nową rodziną jest teraz BAD PAD, tygiel o powierzchni dziesięciu kilometrów kwadratowych, kipiący testosteronem i estrogenem ponad stu tysięcy młodych mężczyzn i kobiet, którzy pochodzili z całego świata, będących nieustannie w biegu, studiujących lub pracujących na stażu, spragnionych rozrywki i poszukujących odpowiedniego partnera życiowego. Rouge i Finn mieszkali w czteropokojowym apartamencie z Yolandą Abbas, terapeutką klonów, oraz inżynierem rowerowym Severinem Boxbergiem, w jednym z mniejszych budynków tworzących kompleks BAD PAD. Była to dwupiętrowa willa o nieregularnie rozmieszczonych oknach i balkonach osłoniętych białymi, pomarańczowymi, czerwonymi, niebieskimi, żółtymi i zielonymi markizami. Nazywano ją Rubikiem, ponieważ przypominała nieułożoną kostkę Rubika, łamigłówkę dla dzieci stworzoną trzysta lat wcześniej.\n– Finn? – odezwała się łagodnie Rouge, przerywając jego zadumę. – Myślałeś już o tym, żeby zająć się sprawą memoklonów?\n– Kiedy po raz ostatni zgrano wspomnienia twojej rodziny?\nTa informacja zapewne znajdowała się już w osobistym infobanku Finna. Jeszcze tam nie zaglądał.\n– Rodzina Nordstromów nigdy nie dbała o skrupulatną archiwizację wspomnień – powiedział. – A poza tym Lulu była za mała na transfer pamięci. Mamy tylko jej genom i zawartość jej mózgołącza.\nZdaniem Finna zarówno zwykłe klony, jak i memoklony były źródłem samych problemów. Przez duże „P”.\nZwykłe klony, które rozwijały się w naturalny sposób i dojrzewały w łonie matki-dawczyni, powszechnie uznawano za zdrowe istoty ludzkie. Były po prostu bliźniętami – spóźnionymi o parę lat. W połowie dwudziestego pierwszego wieku hodowano je masowo do walki na froncie, a później, gdy władzę przejął globalny rząd, do odbudowy świata. Dla większości ludzi były obywatelami drugiej kategorii, aż w końcu rząd wycofał je z obiegu i włożył więcej wysiłku w tworzenie humanoidalnych androidów, pozbawionych typowo ludzkich raf emocjonalnych. Dalej tworzono zwykłe klony – zgodnie z surowymi prawami dotyczącymi klonowania – lecz wychowywano je w normalnych warunkach, a ich tożsamość ukrywano przed ogółem społeczeństwa. Prawo nakazywało jednak, aby po ukończeniu osiemnastu lat klon poznał swoje pochodzenie. Rzadko zdarzało się, że dobrze przyjmowały tę wiadomość, i bardzo cierpiały z powodu tego wiecznego piętna.\nMemoklony natomiast, okrzyknięte pierwszym krokiem ku nieśmiertelności, były zupełnie inną sprawą. Podobnie jak zwykły klon, memoklon otrzymywał DNA dawcy, lecz dodatkowo wgrywano mu także jego wspomnienia. Szybko doprowadzano do jego dorosłości: osiągnięcie pełnej dojrzałości – trzydziestu pięciu lat – zajmowało mniej niż sześć miesięcy.\nPodobnie jak w przypadku większości Europejczyków powyżej dwudziestego pierwszego roku życia, wspomnienia Finna zgrywano w ramach rutynowych badań medycznych podczas bezbolesnego zabiegu. Następnie przekazywano dane do pilnie strzeżonych neuroskarbców w prowincji szwajcarskiej, gdzie przechowywano je, gotowe do skopiowania na życzenie członka rodziny.\nW założeniu memoklony miały być zdrowymi, wiernymi replikami dawcy, mniej więcej z chwili jego śmierci. W rzeczywistości miały dziury w pamięci i zwykle zaczynały szwankować przed upływem pięciu lat, co skutkowało poważną chorobą psychiczną, agresją i otępieniem. Większość memoklonów stawała się ciężarem dla siebie lub dla ludzi, którzy powołali je do życia. Przeważnie dożywały swoich dni uwięzione w specjalnych domach opieki.\n– Nie, Finn, poczyniono wielkie postępy, jeśli chodzi o memoklony – powiedziała Rouge łagodnym tonem. – Reynaldo Torres z instytutu twierdzi, że jego żona jest prawie idealna.\n– Prawie – rzekł Finn. – Ale nie do końca. To nie wystarczy. Poza tym jak długo będzie „prawie” idealna? Mówimy o istotach ludzkich, osobach, z którymi jesteśmy związani, na których nam zależy. I jak syn czy brat mógłby wskrzesić jednego członka rodziny, a innego nie? Młodszego historyka nie stać na trzy klony. I co z Lulu? Nie mamy jej wspomnień. Daj spokój! To niedorzeczny pomysł.\nWstrząśnięta wybuchem Finna Rouge przyglądała mu się przez chwilę, po czym odłożyła rakietę na stół. Przesunęła ręką nad blatem.\n– Skarby światowej kultury à la Nordstrom – oznajmiła wesoło.\nFinn poczuł ulgę, że zmieniła temat.\n– Właściwie – powiedział – to tutaj znajdują się prawdziwe skarby. – Podszedł do regału na zachodniej ścianie i otworzył jedne z ciemnych przeszklonych drzwiczek.\nPodmuch chłodnego powietrza wpadł do pokoju.\n– Och, zimno! – zawołała Rouge.\n– To dla ochrony książek.\nRouge wyjęła pierwszą z brzegu książkę, najcieńszą, liczącą może sto stron. Przeczytała na głos zapisany drukowanymi literami tytuł:\n– Kodeks illeistów.\nFinn nie wiedział, czy książka rzeczywiście ją zainteresowała, ale otworzyła ją, więc docenił ten gest.\n– Ile ta ma lat? – zapytała.\n– Właściwie to jedna z najnowszych w kolekcji. – Pokazał jej notę copyrightową. Był to reprint z 2100 roku książki wydanej po raz pierwszy w 2020. – To podręcznik szkolny używany w Ameryce Północnej i Europie w pierwszych latach Mrocznej Zimy – ciągnął. – Dzieci nie mogły się przyzwyczaić do rezygnacji z pierwszej osoby liczby pojedynczej.\nRouge otworzyła książkę na pierwszej stronie.


Muhammara | Kulinarne ekscesy\nPosted on Marzec 20, 2012 by kulinarneekscesy\nOstatnimi czasy w mojej kuchni cudownemu rozmnożeniu uległa papryka 😉 Rozmnożenie troche wymknęło sie spod kontroli i wczoraj, kiedy wreszcie postanowiłam ogarnąć temat papryki, znalazłam w sumie pięć sztuk, z czego cztery nie pierwszej świeżości… Potrzebowałam przepisu, który pozwoliłby wykorzystać lekko „przechodzone” warzywa, a jednocześnie był szybki i niezbyt pracochłonny.\nZ pomocą przyszedł mi blog Eat, Spin, Run, Repeat, którego autorka przez dłuższy czas mieszkała w Bahrajnie i zamieszcza od czasu do czasu ciekawe przepisy rodem z kuchni arabskiej. Tam własnie znalazłam pomysł na tę pastę-dip opartą na pieczonej papryce, z dodatkiem orzechów, kminku i czosnku.\nUwielbiam połączenie kminku z czosnkiem.To jedna z kombinacji smakowych, które poznałam i polubiłam w toku moich eksperymentów z dietą wegetariańsko-wegańską. I zastanawiam się, jak mogłam przeżyć tyle lat w nieświadomości 😉 Muhammara jest naprawdę ciekawa, bardzo bogata w smaku – pikantna dzięki dodatkowi ostrej papryki, mocno czosnkowa, z lekką słodyczą melasy i pieczonych słodkich papryk… Trudna do opisania, warta wypróbowania 😉\nSkładniki (na jakieś 2 szklanki pasty)\n4 papryki (u mnie żółte i czerwone)\n2 kromki chleba (użyłam razowego, jeśli macie jakieś resztki umiarkowanie świeżego pieczywa, ten przepis może dać im drugie życie ;))\nok. 2/3 szklanki orzechów włoskich\n3 ząbki czosnku (wychodzi mocno czosnkowa, można dać mniej)\nłyżeczka mielonego kminku\nłyżka oliwy do smażenia\nłyżka melasy (lub syropu klonowego)\nparę kropli octu winnego lub balsamicznego\nchili w proszku również do smaku\nPapryki należy najpierw upiec. W tym celu przekrajamy je wzdłuż na pół, wyjmujemy nasiona i układamy skórką do góry na blasze przykrytej folią aluminiową (folia przyda sie później). Pieczemy w temperaturze 200 stopni przez ok. 15 minut, aż skórki miejscami zrobią się czarne. Wyjmujemy, zawijamy w folię i zostawiamy na 15-20 minut. Po tym czasie powinno sie dać bez problemu zdjąć skórki.\nOrzechy prażymy przez ok. 5 minut na suchej patelni, od czasu do czasu potrząsając patelnią lub mieszając, aby się nie przypaliły. Następnie rozgrzewamy oliwę (może być na tej samej patelni, ale po zdjęciu z niej orzechów ;)) i przez ok. 2-3 minuty smażymy przeciśnięty przez praskę czosnek i kminek, często mieszając, bo czosnek łatwo się przypala.\nWszystkie składniki przekładamy do blendera (chleb kroimy lub łamiemy na trochę mniejsze kawałki) i miksujemy na pastę. Może być całkiem jednolita lub z drobinkami orzechów i chleba, zależnie od Waszych upodobań. Jeśli mieszanina będzie za gęsta (prawdopodobnie będzie), dodajemy kilka łyżek wody. Doprawiamy do smaku solą i chili.\nMuhammarę można podać jako dip do warzyw czy krakersów. Dobrze sprawdzi się też w roli gęstego sosu do makaronu, czy jako składnik sałatek.\nWpis dodaję do akcji Ekonomia Gastronomia\nUważam, że takie akcje są naprawde potrzebne. Sama przyznaję się bez bicia, że zdarza mi się wyrzucać jedzenie. Głównie dlatego, że kupuję zbyt dużo produktów, bez konkretnego planu ich wykorzystania. Niektóre potem leżakują w lodówce, aż zupełnie przestaną się nadawać do jakiegokolwiek wykorzystania… Dlatego uważam, że najważniejszą zasadą ekonomii-gastronomii jest planowanie posiłków i kupowanie składników pod kątem tego, co zamierzamy przygotować, a nie zakupy „na winie”, czyli co się nawinie, to do koszyka 😉 Pisząc to, musze sama uderzyć się w pierś i posypać głowe popiołem, bo planowanie jadłospisu z wyprzedzeniem to coś, co średnio mi wychodzi…\nPostaram sie jednak bardziej do tego przykładać i chodzić na zakupy z gotową listą, żeby uniknąć „cudownego rozmnożenia” papryki, nagłej konieczności pieczenia szarlotki, bo jabłka umierają powolną śmiercią, albo odkrycia, że wbrew temu co myślałam, mam w zamrażalniku już 3 paczki groszku i kolejna wcale nie była potrzebna 😉\nMyślę, że warta zastosowania jest też rada, której zwykle udziela sie osobom chcącym schudnąć – nie chodźmy na zakupy z pustym żołądkiem. Wtedy wszystko wydaje się niezbędne, bo po głowie chodzą tysiące pomysłów na pyszny obiad. A po wszystkim okazuje się, że zamiast jedzenia dla dwóch osób na trzy dni, mamy zapasy dla pułku wojska na miesiąc 😉\nMam tez nadzieję, że dzięki tej akcji odkryję nowe metody na uratowanie produktów, które „dziwnym sposobem” znalazły sie w mojej lodówce.\nFiled under do kanapek, przepisy, sosy i dipy and tagged orzechy włoskie, papryka, vegan |\t3 Komentarze\nkornik on Marzec 20, 2012 o 2:16 pm said:\nMyślę, że to może być pyszne:)\nmlodaweganka on Marzec 20, 2012 o 2:19 pm said:\nNawet na pewno jest pyszne 🙂 Tylko pikantne i czosnkowe, więc jeśli wolisz łagodniejsze smaki, to trzeba na początek oszczędnie podejść do przypraw. Zawsze łatwiej dosypać niż wyjąć 😉\nPingback: Granola na pobudkę :-) « Z pamiętnika wegetarianki


piątek, 20 grudnia 2019 10:10\nPierwsza Klinika Laseroterapii i Medycyny Estetycznej w Miechowie Dr Kowalska Clinic za priorytet stawia sobie komfort, bezpieczeństwo oraz zadowolenie pacjentów. Dlatego też w klinice wykorzystywane są urządzenia medyczne oparte na najlepszych oraz najnowocześniejszych na świecie technologiach.\nNiekwestionowanym liderem w branży laserowej jest najpotężniejszy system laserowy Fotona Spectro Sp.\nMedyczny Laser Fotona Spectro Sp, jest laserem erbowo- jagowym, a dzięki swoich długości fal pozwala na dokonanie innowacyjnych zabiegów w wielu dziedzinach medycyny estetycznej, dermatologii, chirurgii, laryngologi i ginekologii.\nLaser Fotona wykorzystywany jest w leczeniu takich problemów jak:\nLeczenie trądziku, blizn potrądzikowych, przebarwień, blizn po urazowych, leczeniu rumienia, zamykanie rozszerzonych naczynek na nogach i na twarzy, usuwaniu rozstępów, usuwaniu różnego rodzaju zmian skórnych (włókniaki, brodawki łojotokowe itp), leczenia chrapania, grzybicy skóry i paznokci, leczenia łysienia i stymulacji włosów do wzrostu, laserowego liftingu powiek, peelingów, resurfacingu i remodelingu twarzy, dekoltu, szyi, endoliftingu-Fotona 4D, 6D, fotoodmładzania skóry.\nLaser Palomar Vectus (ITP) to laser klasy premium, najnowsza i najnowocześniejsza technologia przeznaczona do trwałego usuwania owłosienia i przebarwień w obrębie skóry. System został opracowany przez naukowców Harvard University i posiada certyfikat FDA, który potwierdza skuteczność oraz bezpieczeństwo zabiegów wykonywanych przy użyciu lasera Vectus. W medycznym laserze diodowym Vectus™ wykorzystano wiele nowatorskich rozwiązań wpływających na jego wyjątkową efektywność kliniczną , bezpieczeństwo, odczucia i komfort pacjenta. Urządzenie wyposażone jest w czytnik SkinTel™, który bada poziom aktywnej melaniny w skórze pacjenta i na tej podstawie dobiera indywidualne parametry zabiegu, wykluczając ryzyko termicznego poparzenia oraz gwarantuje niezwykłą skuteczność w porównaniu z innymi laserami do depilacji\nMedycyna Estetyczna to najmłodsza i najszybciej rozwijająca się dziedzina medycyny, której celem jest poprawa jakości życia pacjenta. Zabiegi w W Dr Kowalska Clinic są ukierunkowane głównie na profilaktykę procesów starzeniowych a także na rekonstrukcję istniejących już defektów skóry i ciała .\nPracujemy tylko i wyłącznie na certyfikowanych medycznych preparatach najlepszych marek w świecie medycyny estetycznej.\nW szerokiej gamie zabiegów znaleść można te z przy użyciu kwasu hialuronowego poprawiające kształt twarzy, policzków , brody, modelowanie ust, redukcję zmarszczek mimicznych za pomocą toksyny botulinowej, mezoterapię twarzy i ciała, innowacyjne terapie zastępcze z aminokwasów okolicy oczu i twarzy, zabieg z użyciem osocza bogatopłytkowego ,, wampirzy lifting”, zabiegi liftingujące przy użyciu nici PDO.\nZabiegi medycyny estetycznej są dobierane indywidualnie do potrzeb pacjenta podczas konsultacji i badania lekarskiego .\nDr Kowalska Clinic to również współpraca z profesjonalistami z branży kosmetologicznej. Wspólnie z Zakątek Piękna Ewelina Banasiewicz tworzymy miejsce niezwykłe na mapie regionu. Proponujemy naszym klientom rewolucję nie tylko z zakresu medycyny estetycznej ale również profesjonalnej kosmetologi i modelowania ciała.\nTylko u nas dostępna jest Endermologia Integral od LPG która stosuje ekskluzywną technologię Endermologie® umożliwiającą wykonywanie w 100% naturalnych zabiegów stymulacji tkanki łącznej służących urodzie i zdrowiu. Endermologia pomaga wymodelować sylwetkę i ujędrnić skórę. Badania dowiodły, że jest to jedna z najskuteczniejszych metod walki z cellulitem, nadmiarem tkanki tłuszczowej, wiotkością skóry ciała i twarzy oraz obrzękami.\nOs. Sikorskiego 83 , 32 - 200 Miechów\nTel: 668 168 319


Kalendarium 2019-8-20 - Katalog peoplesphere PR6\nFirma LEGMOD to doskonała oferta dla wszystkich tych osób, które chcą kupić doskonałej jakości modele odlewnicze w bardzo atrakcyjnej cenie. Nasz nowoczesny zakład Modelarsko-Odlewniczy proponuje również najlepsze na rynku szczęki kruszące a także różne części do kruszarek....\nJeżeli poszukujesz firmy, która para się rozwiązaniami poligraficznymi, wszystko to odkryjesz na naszej stronie Inexdruk.pl. Jesteśmy firmą z przeszło 25 letnim stażem. Nasza praca opiera się o spore doświadczenie a także ambitne podejście do powierzonych zadań. Nasza spółka jest...


Macie jakeś informacje o gadach ? – zadania, ściągi i testy – Zapytaj.onet.pl\nмαѕ∂αмєяσωαмαя¢нєω zapytał(a) 12.01.2010 o 15:58\nMacie jakeś informacje o gadach ?\nmacie jakeś sekrety pred chłopakami ? 2010-01-19 12:29:13\nMacie jakeś fajne smutne piosenki ? 2011-04-17 17:15:26\nMacie jakeś kolorowanki justina biebera? 2010-04-10 10:10:53\nMacie jakeś informacje o ptakach ? 2010-01-12 16:03:07\nW jakeś sieci macie tela ? 2010-02-11 14:40:50\nMacie jakeś autografyy ? 2011-08-16 14:22:45\nMacie jakeś ładne tapety /. ? 2012-04-17 20:46:06\nMacie jakeś koszulki El Polako ? 2011-11-19 08:56:49\nMacie jakeś pomysły>?< 2012-02-14 14:39:04\nodpowiedział(a) 13.01.2010 o 20:06:\nGady (Reptilia, od łac. repto – czołgać się) – parafiletyczna grupa zmiennocieplnych owodniowców. Współczesne gady są pozostałością po znacznie większej grupie zwierząt, której największy rozkwit przypadł na erę mezozoiczną. Obecnie żyją tylko cztery rzędy gadów, ich pozostałe znane linie ewolucyjne wymarły. Niektóre kopalne gady naczelne, czyli archozaury (takie jak pterozaury i dinozaury), były prawdopodobnie zwierzętami stałocieplnymi. W tradycyjnej linneuszowskiej klasyfikacji kręgowców gady wyodrębniano jako gromadę, do której zaliczano wszystkie owodniowce z wyjątkiem ptaków i ssaków. Jednak tak definiowana gromada gadów jest parafiletyczna, gdyż należą do niej przodkowie ptaków i ssaków, lecz obie te gromady nie są do niej zaliczane. Aby gady stały się grupą monofiletyczną należałoby je zsynonimizować z zauropsydami (co oznaczałoby zaliczenie ptaków do gadów, a jednocześnie wykluczenie z tej gromady synapsydów), lub owodniowcami (wówczas do gadów zaliczałyby się nie tylko ptaki, ale i ssaki). Prof. Michael J. Benton zaproponował, by tradycyjnie pojmowane "gady" zastąpić dwiema gromadami owodniowców: gromadą zauropsydów (Sauropsida), obejmującą anapsydy i diapsydy (właśnie do tej gromady należą wszystkie współcześnie żyjące "gady"), oraz gromadą synapsydów (Synapsida). Niektórzy naukowcy podejmowali też próby przedefiniowania gadów, tak by stały się grupą monofiletyczną. Np. Gauthier i in. (1988) zdefiniowali Reptilia jako grupę obejmującą ostatniego wspólnego przodka współczesnych żółwi i przedstawicieli kladu Sauria (obejmującego grupy Lepidosauromorpha i Archosauromorpha) oraz wszystkich jego potomków. Nie jest pewne, czy tak definiowane gady byłyby synonimem zauropsydów i jakie zwierzęta należałyby do tej grupy (m.in. ze względu na niepewną pozycję systematyczną żółwi – tradycyjnie zaliczanych do anapsydów, ale w niektórych nowszych publikacjach uznawanych za diapsydy). Modesto i Anderson (2004) zdefiniowali Reptilia jako największy (obejmujący najwięcej gatunków) klad, do którego należą gatunki Lacerta agilis i Crocodylus niloticus, ale do którego nie należy Homo sapiens; tak definiowane gady byłyby synonimem zauropsydów. W wypadku przyjęcia którejś z tych definicji do gadów należałyby ptaki, natomiast nie należałyby do nich synapsydy. lub Gady (Reptilia), gromada kręgowców, której największy rozkwit przypadł na erę mezozoiczną, z 18 znanych rzędów gadów większość wymarła w końcu ery mezozoicznej; obecnie żyją tylko 4: żółwie, krokodyle, hatterie i gady łuskonośne, które dzielą się na dwa podrzędy: jaszczurki i węże, łącznie współcześnie żyje do 7000 gatunków gadów. Skóra gadów jest sucha, z małą liczbą gruczołów, pokryta rogowymi łuskami. Współczesne gady są zwierzętami zmiennocieplnymi (temperatura ich ciała jest zależna od temperatury otoczenia), natomiast stałocieplnymi były prawdopodobnie niektóre kopalne gady naczelne: pterozaury i dinozaury. Są na ogół zwierzętami lądowymi, choć w mezozoiku wiele grup przystosowało się do życia w wodach, a nawet do latania. Serce zbudowane jest z dwóch przedsionków i komory podzielonej niepełną przegrodą, z wyjątkiem krokodyli, u których przegroda jest pełna. Gady są jajorodne i jajożyworodne, a nieliczne są żyworodne. Zapłodnienie wewnętrzne, wykluwający się z jaja osobnik podobny jest do dorosłych, brak formy larwalnej. Jaja składane na lądzie są zabezpieczane przed wysychaniem i zaopatrzone w dużą ilość substancji odżywczych, z dwiema błonami płodowymi. Większość gatunków ma jaja otoczone pergaminowatymi osłonkami, u niektórych są twarde wapienne skorupki np.: u żółwi, krokodyli, gekonów. Gady należą do zwierząt wybitnie ciepłolubnych, najliczniej występują w strefie tropikalnej i subtropikalnej. Systematyka gadów nie jest ostatecznie ustalona. Współcześnie są traktowane jako grupa parafiletyczna, obejmująca owodniowce po wyłączeniu najbardziej zaawansowanych ewolucyjnie grup: ssaków i ptaków. Główny podział gadów - na linie synapsydów i diapsydów - nastąpił już w karbonie. Linia synapsydowa (tzw. gady ssakokształtne) dała w triasie początek ssakom, a diapsydowa podzieliła się na lepidozauromorfy (w tym łuskonośne i hatterie) i archozauromorfy (gady naczelne, z których wywodzą się m.in. tekodonty, krokodyle, pterozaury, dinozaury i ptaki). xD\nodpowiedział(a) 12.01.2010 o 15:59\nodpowiedział(a) 12.01.2010 o 19:33\nGady są jedną z gromad kręgowców. Ich największa ekspansja przypadała na erę mezozoiku. Wówczas była to bardzo liczna grupa licząca 18 rzędów. Do dzisiejszych czasów przetrwały jedynie cztery - krokodyle, żółwie, hatterie i gady łuskonośne, do których zalicza się dwa podrzędy - jaszczurki i węże. Pozostałe rzędy gadów wyginęły w erze mezozoicznej. Obecnie żyje na ziemi jedynie około 7.000 gatunków gadów. Skóra tych zwierząt charakteryzuje się tym, że jest pozbawiona gruczołów, przez co jest sucha i pokryta rogowymi łuskami. Współczesne gady są zmiennocieplne, jednak uważa się, że takie gady jak pterozaury i dinozaury były zwierzętami stałocieplnymi. Większość gatunków gadów żyjących na ziemi to gatunki lądowe. Cechują się one zapłodnieniem wewnętrznym, następnie składane są jaja. Osobnik młody podobny jest to dorosłego, brak jest więc formy larwalnej. Jaja najczęściej składane są na lądzie. Są one zabezpieczone przez wysychaniem i mają dużą ilość substancji odżywczych. Dodatkowo zawierają one dwie błony płodowe. Niektóre jaja otoczone są pergaminowatymi osłonkami, a inne mają twarde, wapienne skorupki (np. u żółwi, krokodyli czy gekonów). Jady są jajorodne, czasami jajożyworodne. Bardzo nieliczne gady są żyworodne. Gady są wybitnie ciepłolubne i w największych ilościach są spotykane w strefie tropikalnej i subtropikalnej.\nodpowiedział(a) 12.01.2010 o 20:00\nWpisz "Gady" w Google i będzie pełno info ; )\nCzas wygenerowania strony: 0.08747300


26,5 mld zł zainwestuje PKP PLK w tory w latach 2013 - 2015 - Biznes - rp.pl\nAktualizacja: 30.08.2013, 00:25\n26,5 mld zł zainwestuje PKP PLK w tory w latach 2013 - 2015\nDo 2015 roku PKP PLK chce zmodernizować około 4 tys. km torów za 26,5 mld zł. Więcej inwestycje będzie realizowanych na trasach towarowych.\nW latach 2008–2012 spółka PKP Polskie Linie Kolejowe, odpowiedzialna za budowę i utrzymanie torów w Polsce, zmodernizowała i wyremontowała w sumie ok. 3,4 tys. km linii kolejowych. Były to głównie szlaki, z których korzystają przewoźnicy pasażerscy. Plan PKP PLK na lata 2013–2015 przewiduje dokończenie rozpoczętych prac na szlakach pasażerskich, ale i rozpoczęcie większej liczby modernizacji na trasach towarowych. W ciągu tych trzech lat średnio rocznie ma przybywać ok. 1,330 tys. km nowych torów. Zmodernizowane mają być m.in. szlaki, z których korzystają przewoźnicy towarowi, najważniejsze dla tej branży w okolicach Katowic, Wrocławia i Kielc. Poniżej dalsza część artykułu\nW kierunku zwiększenia nakładów na linie towarowe mają iść też inwestycje realizowane z dotacji unijnych na lata 2014–2020.\nW kończącej się perspektywie unijnej w rządowym programie operacyjnym Infrastruktura i Środowisko zarezerwowano na inwestycje kolejowe ok. 4,8 mld euro. Spółka tych pieniędzy nie wykorzysta. Ok. 1,2 mld euro miało zostać przesunięte na inwestycje drogowe, na co nie zgodziła się Komisja Europejska. By pieniędzy nie stracić, polski rząd zdecydował się m.in. na podniesienie dofinansowania do inwestycji już realizowanych oraz na przeprowadzenie za zgodą Brukseli rewitalizacji części torów.\nPrzyszła perspektywa ma przynieść jeszcze większą pulę dotacji unijnych przeznaczonych na inwestycje kolejowe. W ramach programu Infrastruktura i Środowisko na lata 2014–2020 na transport ma zostać przeznaczonych ok. 17,6 mld euro. Na kolej, zgodnie ze wstępnymi szacunkami, może trafić 5–7 mld euro. O kolejne ok. 4 mld euro Polska będzie mogła się ubiegać z unijnego programu CEF, z którego modernizowane mają być główne transeuropejskie korytarze transportowe, a preferowane mają być inwestycje kolejowe. Jak powiedział Adam Zdziebło, wiceminister rozwoju regionalnego, kolej ma przygotowany szczegółowy plan inwestycji na nadchodzące lata, a zmiany kadrowe i organizacyjne, jakie miały miejsce w PKP PLK w ostatnim czasie, pozwalają wierzyć, że te pieniądze uda się wykorzystać.\n– W kolejnej perspektywie planujemy dokończenie obecnie realizowanych projektów, m.in. Warszawa–Radom, Warszawa–Białystok czy też modernizację linii Warszawa–Lublin – mówi Robert Kuczyński, rzecznik PKP PLK. – Projekty inwestycyjne będą w większym stopniu dedykowane transportowi towarowemu, stąd też bardziej znaczący będzie udział rewitalizacji – dodaje.\nPrzewoźnicy towarowi od lat postulują zwiększenie inwestycji w infrastrukturę służącą do obsługi pociągów towarowych. Pod koniec 2012 r Związek Niezależnych przewoźników wskazał 17 tras towarowych do naprawy i 459 wąskich gardeł, czyli punktów na szlakach, które zmuszają maszynistę do znacznego zmniejszenia prędkości. Jak argumentują przewoźnicy, zwiększenie prędkości handlowej można osiągnąć przez pilny remont linii 131, czyli tzw. magistrali węglowej – połączenia Górnego Śląska z Gdynią. Jak wskazują, do pilnego remontu nadaje się też linia 137 Katowice–Legnica, umożliwiająca wywóz kruszyw z kopalni na Dolnym Śląsku, linia 273 Wrocław–Szczecin, łącząca Dolny Śląsk z portami w Szczecinie i Świnoujściu, linia 8 Warszawa–Kraków, linia 132 Bytom–Wrocław czy linia nr 2 Warszawa–Terespol.\n– Obecnie prędkość handlowa pociągów towarowych w Polsce wynosi ok. 26 km/h. W UE ta średnia jest ponaddwukrotnie wyższa. Modernizacja kluczowych dla nas szlaków pozwoli nam zwiększyć w przyszłości prędkość handlową, a tym samym ograniczyć niektóre koszty, np. związane z utrzymywaniem w gotowości odpowiedniej wielkości taboru – mówi Łukasz Boroń, prezes PKP Cargo.\nJak podaje Urząd Transportu Kolejowego, średnia prędkość handlowa pociągów towarowych w Unii Europejskiej wynosi ponad 50 km/h.\nWedług raportu A.T. Kearney rynek kolejowych przewozów towarowych w Polsce będzie się rozwijał do 2020 roku w tempie zbliżonym do PKB, w optymistycznym wariancie wzrost może wynieść nawet do 3 proc. rocznie. Pesymistyczny wariant przewiduje jednak, że spadek będzie wynosił 1 proc. rocznie. To, w którym kierunku pójdzie branża i czy będzie w stanie konkurować z przewoźnikami drogowymi, zależy zdaniem ekspertów A.T. Kearney w znacznej mierzy od poprawy stanu infrastruktury.\nTo jeden z powodów przegrywania branży kolejowej z konkurencją samochodową. O ile jeszcze w 2004 roku przewoźnicy kolejowi obsługiwali 33,6 proc. przewozów towarowych, o tyle już w 2012 roku ich udział spadł do ponad 19 proc. Przy czym rynek wzrósł ze 154,9 mln tkm (masa towarów przewieziona na trasie 1 km) do 256,7 mln tkm.\nCzy warto inwestować w linie towarowe?\nRośnie masa towarów na torach\nW czerwcu masa towarów na polskich torach wzrosła o 3,4 proc. w porównaniu do analogicznego okresu 2012 r. Był to drugi miesiąc tego roku, w którym branża odnotowała wzrost.\nPo całym pierwszym półroczu 2013 r. spadek wyniósł ponad 2 proc. Praca przewozowa, która przekłada się na wynik finansowy, spadła w ciągu sześciu miesięcy roku o 0,8 proc. w porównaniu do okresu od stycznia do czerwca 2012. To wynik znacznie lepszy od analogicznego okresu roku 2012. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy 2012 masa obsłużonych przez przewoźników kolejowych towarów spadła o 7,24 proc. w porównaniu do pierwszego półrocza 2011 r. Praca przewozowa spadła wówczas o 9,1 proc.\nNajwiększe spadki rok do roku towarowi przewoźnicy kolejowi zanotowali w styczniu i marcu tego roku – odpowiednio o 6,2 proc. i 5,08 proc. Tradycyjnie okresami, w których ruch na szlakach towarowych jest największy, są okresy od września do listopada. Dopiero pod koniec roku będzie więc można szacować, jakim wynikiem branża zakończy 2013 r.\nNajwiększym przewoźnikiem na polskim rynku jest PKP Cargo. Spółka w pierwszym półroczu obsłużyła 48 proc. towarów transportowanych przez przewoźników kolejowych. Jej udział w rynku spadł w porównaniu do całego 2012 roku o 2,4 pkt proc.\nDrugim pod względem wielkości przewoźnikiem obecnym na polskim rynku jest Grupa DB Schenker, z ponad 20-proc. udziałem w rynku po pierwszym półroczu 2013 r.\nSegmentem rynku, który rośnie najszybciej, jest transport intermodalny, czyli kombinowany. W latach 2007–2012 rósł w tempie średnio 13 proc. rocznie. W pierwszym kwartale 2013 roku przewoźnicy przetransportowali 266,9 tys. kontenerów ( TEU). To o 4,7 proc. więcej niż w pierwszym kwartale 2012 roku.\nŁączna masa w przewozach intermodalnych w I kwartale 2013 roku wyniosła 2,059 mln ton, a wykonana praca przewozowa niemal 738 mln tonokilometrów. Udział przewozów intermodalnych w rynku kolejowym osiągnął poziom 3,92 proc., biorąc pod uwagę masę towarów i 6,88 proc. według wykonanej pracy przewozowej.\nJak wskazują eksperci firmy doradczej A.T. Kearney, ponad 77 proc. kontenerów transportowanych jest poza granice państwa. Licencje na wykonywanie intermodalnych przewozów towarowych ma ośmiu przewoźników kolejowych.


ZDERZENIA CYWILIZACYJNE - Guardians Of The Galaxy cda |\nLuty 10th, 2010 Alina Janowska\nZderzenia cywilizacyjne, które towarzyszyły podbojom kolonialnym, miały charakter zawładnięć kulturalnych, które występują wtedy, gdy kultura zawłaszczyciela znajduje się na wyższym poziomie materialnym. Nie były to jednak procesy całkowicie jednostronne, podbite narody i kultury wywarły bowiem ogromny wpływ na późniejszy bieg dziejów Europy i Świata, kolonizacja następowała przecież z udziałem znacznych rzesz ludzkich o różnych rdzeniach kulturowych, które poddane zostały procesowi intensywnej konfrontacji, krzyżowania się różnych wpływów. Była to konfrontacja tym bardziej intensywna — a zatem i efekty dyfuzyjne tym szybsze — że w erze wielkich odkryć geograficznych ludzie z różnych ras, kultur i narodów wchodzili we wzajemne kontakty nic wcześniej nie wiedząc o swoim istnieniu. Do tego czasu najważniejszym wymiarem kultury był czas, tzn. poznawanie jej dziedzictwa antycznego, wraz z eksploracją nowych kontynentów i nowych cywilizacji akumulacja poznania historycznego wzbogaciła się o nowy wymiar — poznanie przestrzenne.\n« ERA KOMUNIKOWANIA MASOWEGO\nCZYNNIK TOWARZYSZĄCY »


Wiertła węglikowe – Fajne Posty\nHome Budownictwo Wiertła węglikowe\nBudownictwo admin • 21 grudnia 2021 • Comments off\nFascynują cię wiertła węglikowe? A może jesteś fanem wiercenia i chcesz wiedzieć więcej na temat samych wierteł węglikowych? A może łamiesz już kolejne wiertło węglikowe i nie masz pojęcia jak z nich poprawnie korzystać? A może kupiłeś jakiś czas temu wiertło węglikowe a teraz nie działa tak jak przedtem i masz wrażenie że jest zepsute? Albo skąd kupić nowe wiertła węglikowe aby były dobrej jakości albo dobre dla początkujących? Przede wszystkim fascynacja wiertłami konkretnego rodzaju.\nJest bardzo nietypowa a osoby zainteresowane są skazane na małą ilość sklepów specjalizujących się oraz niesamowicie małą grupę o tym samym zainteresowaniu. Wielokrotnie można usłyszeć o sąsiadach fanatykach wiercenia, ale trzeba pamiętać że w każdej historii jest ziarnko prawdy, dlatego skoro masz sąsiada z którym dobrze się rozmawia na klatce schodowej, dlaczego by na święta nie kupić mu zestawu wierteł węglikowych których będzie mógł używać tylko do metalu dzięki czemu będzie trochę ciszej ponieważ załatwienie metalu do wiercenia oraz sam dźwięk sprawi mniej hałasu.\nWiertła węglikowe jak i nie tylko konkretnie węglikowe należy przechowywać w odpowiednich warunkach, jeżeli będziemy trzymać wiertła węglikowe w wilgotnym lub pełnym małych brudów i pyłków wiertła węglikowe ulegną zniszczeniu, korozji, zabrudzeniu. Jeśli kolejny raz łamiesz wiertło węglikowe wiedz że jest z tobą coś nie tak, wiertła węglikowe są wyjątkowo wytrzymałe oraz skuteczne aczkolwiek w momencie kiedy wiertło węglikowe jest nie poprawnie używane, źle zamontowane lub podłączone do złej wiertarki albo do za małego lub za dużego urządzenia.\nJest nie bezpieczne ponieważ w momencie kiedy urządzenie jest złe wiertło jest w stanie wypaść, moment kiedy wypada wiertło jest bardzo niebezpiecznym momentem ponieważ wiertło węglikowe z dużą prędkością boleśnie można odczuć w swoim ciele albo wiertło może zepsuć najbliższy przedmiot. Reasumując wiertła węglikowe mają małą ilość własnych profesjonalnych sklepów.


Aleksander Hnatyszak - grybowski Łemko w służbie Polski Podziemnej\nW grybowskim Parku Miejskim na odsłoniętym w 1959 r. Pomniku Ofiar Faszyzmu znajdują się nazwiska kilku Łemków, którzy zginęli w II wojnie światowej, oddając najwyższą ofiarę w służbie Polsce.\nWśród nich był zamieszkały w Grybowie na ul. Kościuszki, z żoną Józefą i synem Olgierdem, urzędnik Sądu Grodzkiego, urodzony w Czarnem k. Gorlic grekokatolik, Łemko Aleksander Hnatyszak, syn Gabriela i Teodory zd. Kopystiańskiej, brat krynickiego adwokata i działacza łemkowskiego dra praw Oresta Hnatyszaka.\nObydwaj bracia, zaangażowani w konspirację Polski Podziemnej, zginęli w Auschwitz (Aleksander - numer obozowy 3607, Orest - numer obozowy 45140). Zginął też syn Oresta, Igor Hnatyszak.\nW 1945 r. na wschód, w 1947 r. na zachód wysiedlono Łemków z Beskidów, w tym z wiosek k. Grybowa, Gorlic, Krynicy-Zdroju, Muszyny, niezależnie od ich religii, poczucia tożsamości narodowej, wykształcenia, poglądów politycznych, wsparcia i ofiary dla Polski Podziemnej, przynależności do Wojska Polskiego. Tej dziejowej niesprawiedliwości Państwo Polskie nie naprawiło do dnia dzisiejszego, akcji "Wisła" do dziś nie potępił polski Sejm, zrobił to jedynie Senat w 1990 r.\nZa podzielenie się rodzinnymi fotografiami dziękuję córce Olgierda, wnuczce Aleksandra i Józefy, pani Oldze Hnatyszak-Myśliwiec.\nZapraszam do artykułu, w którym przybliżam współpracę polsko-łemkowską na szlaku przerzutowym przez Grybów na Zachód przez Słowację i Węgry w czasie okupacji niemieckiej w II wojnie światowej: https://www.saga-grybow.com/lemko-zyd-polak-w-polskim...\nFot. Aleksander Hnatyszak: w mundurze wojska austriackiego w I wojnie światowej, w kancelarii, z żoną Józefą i synem Olgierdem w Grybowie; fot. artykułu z "Tygodnika Powszechnego" z 1985 r. z przełomowym artykułem Józefa Bieńka "Łemkowie w służbie Polski Podziemnej"; fot. nazwiska A. Hnatyszaka na pomniku w Parku Miejskim w Grybowie


Wartość czynu | Myśl Polska\nMierz siły na zamiary – to wołanie Mickiewicza – powinno być szczególnie kultywowane. Poeta nakreśla wizję człowieka czynu, odważnego, wrażliwego, twórczego, kształtującego własne ja. Nie należy pojmować tego dziś jako pochwały skrajnego indywidualizmu. Nie pozwala na to uświadomienie sobie tego, że każdy z nas jest częścią ludzkości. Ideę braterstwa wszystkich ludzi z niewolnikami włącznie głosili już w starożytności stoicy. Chrześcijaństwo nadało temu inny wyraz głosząc miłość bliźniego.\nW dzisiejszych czasach niezbędna jest postawa społecznego indywidualizmu. Należy brać pod uwagę, że człowiek kształtuje własne ja w drodze nawiązywania rozlicznych relacji z innymi jednostkami, w tym głoszącymi odmienny światopogląd. To kształtowanie siebie przez siebie wymaga wiedzy, a w tym tej, którą osiągamy dzięki literaturze pięknej. Penetruje ona te zakamarki psychiki człowieka, które mogą być niezauważone nawet przez wybitnych twórców.\nNikt z nas nie jest samowystarczalny. Niezbędna okazuje się wspólnota łącząca nas z innymi osobami, które wybrały podobną drogę. Wspólnota osób wyznających podobne ideały. Niestety, szerzone są błędne poglądy o rzekomej śmierci ideałów. Ten pogląd wywodzi się między innymi z pragmatyzmu, który stał się w Europie popularny za sprawą narastającej amerykanizacji. Otóż pragmatyzm – zamiast dążenia do ideałów – wskazuje wartości materialne oraz indywidualne interesy jako cele nadrzędne. Szerzenie się pragmatyzmu ułatwia kultura mediów.\nSprzyja temu procesowi rugowanie filozofii z edukacji. Miejsce wartości wyższych zajmują wartości materialne i biologiczne. Nie bierze się pod uwagę uszlachetniającego wpływu ideałów na świadomość człowieka. System boloński w edukacji, wprowadzony nieoczekiwanie przez Platformę Obywatelską, nie wywołał oporu. A prowadzi on w konsekwencji do upadku polskiej inteligencji, która jeszcze do niedawna wyróżniała się szerokością horyzontów i wysokim poziomem kultury w zestawieniu z warstwą inteligencji innych krajów.\nIdeały powinny stawać się drogowskazami zarówno w wymiarze życia jednostkowego, jak i zbiorowego. Człowiek zyskuje pełnię człowieczeństwa, o ile poszukuje czegoś więcej niż możliwości przetrwania. Nie znamy tkwiących w nas możliwości. Są one znacznie większe niż nam się to wydaje. Niezbędna jest do tego odwaga.\nPrawa przyrody zachodzą z koniecznością, której zmuszeni jesteśmy podlegać. Ale kształtowanie samego siebie i zarazem świata kultury wiąże się z poczuciem wolności. Henryk Ibsen w dramacie pt. „Brand” woła: „Woli trzeba zbawicielki w rzeczy małej, w rzeczy wielkiej”. Powinno się przezwyciężać bierność i dążenie do wygody, by poczuć sens własnego istnienia.\nWzrasta potęga naszych sił psychofizycznych jeżeli mamy poczucie wewnętrznej harmonii. Służy temu zgodność podejmowanych czynów z naszymi przekonaniami. Niejednokrotnie wymaga to wyboru drogi określanej przez Kazimierza Dąbrowskiego mianem pozytywnego nieprzystosowania do otoczenia, do społeczeństwa. Ten wybitny filozof i zarazem lekarz wykazał w swoich rozprawach naukowych, że z reguły racja należy do mniejszości. Wyrazistą ilustracją niech będzie życie van Gogha, którego malarstwa nikt ze współczesnych mu nie aprobował – a dziś pisze się o jego genialności.\nWarto zdać sobie sprawę z tego, że większość w każdym społeczeństwo tworzą ludzie przeciętni. Naturalne jest więc, że wybitne indywidualności są pozytywnie nieprzystosowane do ogółu. Z tego zresztą powodu bardzo wielu mędrców, począwszy od starożytności, podważa wartość ustroju demokratycznego, ponieważ dominuje w nim większość, zaś racje mniejszości nie są uwzględniane.\nPotęgę tkwiących w nas sił możemy poznać, gdy nie koncentrujemy uwagi na sprawach błahych, gdy rodzi się w nas potrzeba wspólnoty z innymi, podobnie myślącymi i czującymi jednostkami. Żarliwość w dążeniu do celów ważnych dla ludzkości zespala myśli i uczucia wokół tego, co nas absorbuje. Sprzyja to osiąganiu zamierzonych celów. Nakłaniani jesteśmy do rozwagi i do umiaru. Ale nieumiarkowanie w żarliwym oddaniu się sprawie wzmaga potęgę naszych sił witalnych i sprzyja powodzeniu podejmowanych czynów.\nMyśl Literacka, luty 2016


Ostatnie dziesięciolecie stanowiło przykrą lekcję dla wielu przedsiębiorstw. Nie mogą one już dłużej ignorować zagranicznych konkurentów i źródeł zaopatrzenia za granicą. Nie mogą dopuścić do tego, aby ich koszty płacowe i materiałowe odbiegały zbytnio od poziomu kosztów na świecie. Nie...\nAutor /kingakowalska Dodano /03.02.2012 Znaków /3 750\nAutor /kingakowalska Dodano /03.02.2012 Znaków /2 178\nW ostatnich dziesięcioleciach duża część świata ubożała, a nie bogaciła się. Chociaż zarobki wzrosły, realna siła nabywcza spadła, a dotyczyło to szczególnie mniej wykwalifikowanej siły roboczej. W Stanach Zjednoczonych wiele gospodarstw domowych zdołało utrzymać swoją siłę\nAutor /kingakowalska Dodano /03.02.2012 Znaków /4 330\nGospodarka światowa przeszła radykalną transformację w ostatnich dwóch dekadach. Odległości geograficzne i różnice kulturowe znacznie się zmniejszyły wraz z pojawieniem się samolotów odrzutowych. faxów, ogólnoświatowych łączy komputerowych i telefonicznych oraz telewizji satelitarnej. To skurczenie...\nAutor /kingakowalska Dodano /03.02.2012 Znaków /6 371\nKażde dziesięciolecie zmusza zarząd firmy do świeżego spojrzenia na jej cele. strategie i taktykę. Szybko dokonujące się zmiany mogą z łatwością sprawić, że wczorajsze właściwe zasady prowadzenia biznesu dzisiaj stają się nieaktualne. I lenry Ford utrzymywał produkcję czarnego modelu T...\nAutor /kingakowalska Dodano /03.02.2012 Znaków /2 716\nStrona poprzednia 1 ... 314 315 316 317 318 ... 1026 następna


3.5mm zwijany spiralnie Stereo pomocniczy kabel audio dla samochodu Męski na męski dla iPoda / iPhone'a / iPada / słuchawek / domu lub samochodu Stereos - Tomtop.com\n3.5mm zwijany spiralnie Stereo pomocniczy kabel audio dla samochodu Męski na męski dla iPoda / iPhone'a / iPada / słuchawek / domu lub samochodu Stereos\n4.99 Discount: 14% OFF DARMOWA DOSTAWA\nTylko US$4.99 + szybka bezpłatna dostawa. Kupuj najlepiej 3.5mm zwijany spiralnie Stereo pomocniczy kabel audio dla samochodu Męski na męski dla iPoda / iPhone'a / iPada / słuchawek / domu lub samochodu Stereos na sprzedaż - Tomtop.com.\nTen kabel audio współpracuje z dowolnym urządzeniem wyposażonym w standardowe gniazdo audio 3,5 mm. Innowacyjna, wysuwana konstrukcja redukuje ciężkie obciąŜenia związane z podróżą i zapewnia przenośność odtwarzacza MP3. Nie bardziej ciężkie, nieporęczne, splątane kable. Ten rozszerzony kabel audio o długości 3,5 mm ułatwia dostęp do miejsc niedostępnych.\nOdciągany, 3,5 mm męski męski stereofoniczny przewód audio stereo.\nOdtwarzanie dźwięku z dowolnego telefonu, tabletu, laptopa lub innych urządzeń do odtwarzania multimediów w słuchawkach, Hi-Fi lub samochodowym (pasuje do standardowych 3,5 mm portów pomocniczych).\nPozłacane wtyczki, niezawodne i stabilne.\nIdealny do użycia w torebce lub plecaku, gdy kabel jest przechowywany lub rozciąga się do 3,35 stopy długości podczas używania.\nCienkie złącza 3,5 mm są przenośne, więc nigdy nie musisz robić sprawy, gdy chcesz słuchać muzyki.\nTen przedłużacz audio o długości 3,5 mm ułatwia dostęp do miejsc niedostępnych.\nMałe i łatwe do dopasowania do dłoni.\nDługość rozciągnięcia: ok. 102cm / 40.16in\nNieprzerwana długość: ok. 12cm / 4,72 cala\nRozmiar elementu: 12 * 3 * 1,1 cm / 4,72 * 1,18 * 0,43 cala (L * W * H)\nWaga towaru: 14.2g / 0.50oz\nRozmiar opakowania: około 15 * 4 * 1,5 cm / 5,91 * 1,57 * 0,59 cala (L * W * H)\nWaga opakowania: 15.6g / 0.55oz\nboeleo W1 Translator Smart Business Travel AI Translation Machine\nPrzenośna mini bezprzewodowa bezprzewodowa drukarka termiczna 58 mm BT kompatybilna z systemem Android IOS Windows Linux Zestaw poleceń drukowania ESC / POS\nKabel do ładowania 3w1 Kabel danych 2A z wtyczką ładowania\nPodkładka pod mysz z pianki Podkładka pod nadgarstek Wsparcie pod nadgarstek Lekka podpórka Podkładka pod mysz dla Pain Painty w domu / biurze


Pogoda w Isogen ⛅ (Edo), Nigeria - Prognoza Meteo - pl.ViewWeather.com\n6.569°N / 6.152°E ~173m asl 21:59\nOstatnia aktualizacja prognozy meteo: Wto, Sty 19 18:51 GMT+1 (Africa/Lagos)\t 0.117s\nW dniu 19 Jan będzie bardzo ciepło, kod żółty upały, zaś pogoda stabilna (stała), z małą możliwością powstawania burz.\nTemperatura maxima va fi de 37 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 26 stopni Celsiusa. Wiatr wieje lekki, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1008 mb. Wilgotność względna wyniesie umiarkowana.\nW dniu 20 Jan będzie bardzo ciepło, kod żółty upały, zaś pogoda stabilna (stała), z małą możliwością powstawania burz.\nTemperatura maxima va fi de 37 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 22 stopni Celsiusa. Wiatr wieje lekki, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1010 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nW dniu 21 Jan będzie bardzo ciepło, kod żółty upały, zaś pogoda stabilna (stała), z małą możliwością powstawania burz.\nTemperatura maxima va fi de 37 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 21 stopni Celsiusa. Wiatr wieje lekki, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1010 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nW dniu 23 Jan będzie bardzo ciepło, kod żółty upały, zaś pogoda stabilna (stała), z małą możliwością powstawania burz.\nTemperatura maxima va fi de 36 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 22 stopni Celsiusa. Wiatr wieje lekki, tworzy się mgła, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1010 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nW dniu 24 Jan będzie bardzo ciepło, kod pomarańczowy upały, zaś pogoda lekko niestabilna, z możliwością powstawania burz,.\nTemperatura maxima va fi de 39 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 22 stopni Celsiusa. Wiatr wieje przelotny, tworzy się mgła, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1009 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nW dniu 25 Jan będzie bardzo ciepło, kod żółty upały, zaś pogoda lekko niestabilna, z możliwością powstawania burz,.\nTemperatura maxima va fi de 37 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 23 stopni Celsiusa. Wiatr wieje lekki, tworzy się mgła, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1010 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nW dniu 26 Jan będzie ciepło, kod zielony upały, zaś pogoda .\nTemperatura maxima va fi de 35 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 22 stopni Celsiusa. Wiatr wieje lekki, tworzy się mgła, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 8074 mb. Wilgotność względna wyniesie .\nSzerokość: 6.569089 i Długość: 6.152279\nCzas lokalny (Africa/Lagos | GMT +1): 21:59\nWschód słońca: 06:52 - Zachód słońca: 18:40\nW pobliżu Isogen\nPogoda w Ugbegun - 3 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Ujiogba - 4 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Egoro Naoka - 5 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Urohi - 7 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Ogwa - 9 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Ago - 10 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Obumese Camp - 10 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Igueben - 10 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Ugun - 10 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Ebelle - 11 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Ugbiyokha - 11 km - zaludnione miejsce


1Ch 5 | PolGdanska | STEP | A synowie Rubena pierworodnego Izraelowego, (ten bowiem był pierworodny; ale gdy zgwałcił łoże ojca swego, dane jest pierworodztwo jego synom Józefa, syna Izraelowego, tak jednak, że go nie poczytano za pierworodnego:\n1 A synowie Rubena pierworodnego Izraelowego, (ten bowiem był pierworodny; ale gdy zgwałcił łoże ojca swego, dane jest pierworodztwo jego synom Józefa, syna Izraelowego, tak jednak, że go nie poczytano za pierworodnego: 2 Bo Judas był najmężniejsz między braćmi swymi, a książęciem między nimi; ale pierworodztwo należało Józefowi.) 3 Synowie mówię Rubena, pierworodnego Izraelowego, byli: Henoch i Fallu, Hesron i Charmi. 4 Synowie Joelowi: Samajasz syn jego, Gog syn jego, Semej syn jego; 5 Michas syn jego, Reajasz syn jego, Baal syn jego; 6 Bera syn jego, którego wziął w niewolę Teglat Falasar, król Asyryjski; ten był książęciem Rubenitów. 7 A bracia jego według domów swych, gdy byli policzeni według ich narodów, mieli książęta Jehiela i Zacharyjasza. 8 A Bela, syn Azazowy, syna Semmy, syna Joelowego; ten mieszkał w Aroer aż ku Nebo i Baalmeon. 9 Także i na wschód słońca mieszkał, aż kędy wchodzą na puszczę od rzeki Eufrates; albowiem stada ich rozmnożyły się w ziemi Galaadskiej. 10 Ci za dni Saulowych walczyli z Agareńczykami, którzy porażeni są od ręki ich; a tak mieszkali w namiotach ich po wszystkiej krainie wschodniej ziemi Galaadskiej. 11 A synowie Gadowi na przeciwko nich mieszkali w ziemi Bazan, aż do Selchy. 12 Joel był przedniejszym ich, a Safam wtóry, a Janaj i Safat zostali w Bazan. 13 A braci ich według domów ojców swych: Michael i Mesullam, i Seba, i Joraj, i Jachan, i Zyja, i Heber, siedm. 14 (Cić są synowie Abihaila, syna Hurowego, syna Jaroachowego, syna, Galaadowego, syna Michaelowego, syna Jesysowego, syna Jachdowego, syna Buzowego;) 15 Achy, syn Abdyjela, syna Gunowego, książę w domu ojców ich. 16 I mieszkali w Galaad, w Bazan, i w miasteczkach jego, i po wszystkich przedmieściach Saron aż do ich granic. 17 Wszyscy ci policzeni byli za dni Jotama, króla Judzkiego, i za dni Jeroboama, króla Izraelskiego. 18 Synów Rubenowych, i Gadowych, i połowy pokolenia Manasesowego, ludzi walecznych, mężów noszących tarczę i miecz, i ciągnących łuk, i ćwiczonych ku bojowi, czterdzieści i cztery tysiące, siedm set i sześćdziesiąt, wychodzących do bitwy. 19 Ci wiedli wojnę z Agareńczykami, z Jeturejczykami, i z Nafejczykami, i Nodabczykami, 20 A mieli pomoc przeciwko nim. I podani są w rękę ich Agareńczycy ze wszystkim, co mieli, przeto iż do Boga wołali w bitwie, a on ich wysłuchał, iż ufali w nim. 21 I zabrali dobytki ich, wielbłądów ich pięćdziesiąt tysięcy, a owiec dwieście i pięćdziesiąt tysięcy, osłów dwa tysiące, a ludzi sto tysięcy. 22 Albowiem rannych wiele poległo, iż od Boga była ona porażka. I mieszkali na miejscu ich, aż ich zabrano w niewolę. 23 Ale synowie połowy pokolenia Manasesowego mieszkali w onej ziemi od Bazan aż do Baal-Hermon i Sanir, które jest góra Hermon; bo i oni rozmnożeni byli. 24 A cić są książęta domów ojców ich: Efer i Jesy, i Elijel, i Azryjel, i Jeremijasz, i Hodawijasz, i Jachdyjel, mężowie bardzo mocni, mężowie sławni, książęta domu ojców swoich. 25 Ale gdy zgrzeszyli przeciw Bogu ojców swych i cudzołożyli naśladując bogów narodów onej ziemi, które wykorzenił Bóg przed twarzą ich: 26 Wzbudził Bóg Izraelski ducha Fula króla Assyryjskiego, i ducha Teglat Falasera, króla Assyryjskiego, i przeniósł ich: Rubenitów, i Gadydtów, i połowę pokolenia Manasesowego, a zawiódł ich do Hela, i Haboru, i do Ara, i do rzeki Gozan, aż do dnia tego.


Terapia i leczenie dwutlenkiem węgla | Klinika Prończuk Warszawa\nKlinika medycyny estetycznej > Oferta > Naturalne Odmładzanie Twarzy > Terapia i leczenie dwutlenkiem węgla\nKarboksyterapia oznacza kontrolowaną aplikację medycznego dwutlenku węgla w różne okolice ludzkiego ciała w celu poprawy krążenia w tkankach, elastyczności skóry, redukcji miejscowych depozytów tkanki tłuszczowej, pojędrnienia oraz zagęszczenia skóry.\nZachodzący w wyniku iniekcji CO2 efekt wazodilatacji oraz jego wpływ na śródskórną reorganizację kolagenu pozwala redukować wiotkość skóry, rozstępy, blizny, cellulit oraz umożliwia konturowanie niektórych rejonów ciała (podbródek, uda, biodra, brzuch).\nCzas karboksyterapii: 15-20 min./ 1 zabieg\nCena karboksyterapii: 250 zł. (twarz)/ 1 zabieg\nKarboksyterapia + osocze bogatopłytkowe PRP\nZarówno terapia dwutlenkiem węgla, jak i osoczem bogatopłytkowym są od dawna znane i z dużym powodzeniem stosowane w wielu dziedzinach medycyny. Jednak połączenie tych dwóch technologii w czasie jednej sesji zabiegowej to zupełnie nowa, dająca w krótkim czasie wyjątkowo dobre rezultaty metoda o szerokim spektrum wskazań.\nSynergia działania karboksyterapii oraz autologicznego osocza bogatopłytkowego została stosunkowo niedawno odkryta, lecz bardzo szybko doceniona przez specjalistów ze względu na jej małoinwazyjność, dobrą tolerancję przez pacjentów i doskonałe efekty, bez ryzyka działań niepożądanych – widoczne już po pierwszych zabiegach.\nOpis terapii łączonej:\nLekarz, po wykonaniu znieczulenia obszaru zabiegowego, pobiera krew pacjenta do specjalnej probówki, która następnie zostaje umieszczona w specjalnej wirówce, gdzie z odwirowanej krwi pozyskuje się osocze bogatopłytkowe PRP.\nNastępnym krokiem jest wykonanie zabiegu karboksyterapii. Zabieg trwa około 15 minut. Nie jest to zabieg bolesny, jedyny dyskomfort pochodzi z deponowania gazu, co jest odczuwalne jako rozpieranie, ucisk i ustępuje po kilku minutach. Następnie lekarz metodą mezoterapii igłowej podaje pozyskane osocze bogatopłytkowe PRP w obszar zabiegowy. Po zabiegu karboksyterapii i osocza mogą pojawić się niewielkie siniaki w miejscu wkłucia.\nW zależności od stanu i potrzeb skóry zaleca się wykonanie:\n1 zabieg PRP + 3 karboksyterapie\n2 zabiegi z osocza i 5 karboksyterapii\n4 zabiegi z osocza i 10 karboksyterapii\nWedług najnowszych doniesień w wyniku połączenia karboksyterapii z PRP mechanizmy obu technologii wzajemnie oddziałują na siebie intensyfikując stymulację i aktywację szeregu zachodzących procesów, dzięki czemu terapia pozwala osiągnąć lepsze rezultaty w krótszym okresie czasu.\nUjędrnianie skóry twarzy – doskonałe efekty w odmładzaniu okolicy oka, likwidacja cieni i obrzęków tej okolicy;\nRedukcja widocznych zmarszczek – twarz, szyja, dekolt;\nUjędrnianie ciała – szczególnie delikatnych i podatnych na wiotczenie okolic, in. szyja, dekolt;\nTerapia blizn i rozstępów.\nTo innowacyjne połączenie obu technologii poprzez właściwości autoregeneracji i biostymulacji okazało się bardzo skuteczną, wszechstronną metodą stosowaną nie tylko we wskazaniach estetycznych, ale również w leczeniu łysienia, wypadania włosów oraz przyspieszeniu procesu gojenia.\nDziałanie procedury Karboksyterapia + mezoterapia osoczem PRP jest idealnym i rekomendowanym rozwiązaniem.\nCeny terapii łączonej/ 1 zabieg:\ntwarz 950 zł,\nokolica oka 700,\npodbródek, „chomiki” 700,\ntwarz + szyja 1600,\ntwarz + szyja + dekolt 2000,\npowierzchnia grzbietowa dłoni 700,\nleczenie owłosionej skóry głowy 800,\n1 dowolny obszar na ciele: brzuch, uda, pośladki, ramiona, piersi 1000-1200 zł.\nCzas terapii łączonej: 40-60 min./ 1 zabieg