Poradnik Uzdrawiacza nr 11/2020\nCiągle żyjemy w strachu przed koronawirusem. Telewizja i radio podają często sprzeczne informacje, w jeden dzień, że wchodzimy w drugi rzut pandemii, w inny dzień, że kulminacja dopiero nadejdzie. Jedno jest pewne, że zbliża się sezon grypowy, setki osób już chorują, mają gorączkę, drapie ich w gardle, męczy ich kaszel...\nZioła dla dobrej sprawności i umysłu\nŚrednia życia w naszym kraju idzie ciągle w górę. Ociera się już o wiek 80 lat dla kobiet i ponad 72 lata dla mężczyzn. Niestety, jak mówią statystyki, za długością życia nie idzie w parze dobre zdrowie. Nie wszyscy dożywają sędziwego wieku w dobrej formie, wielu seniorów nie jest samodzielnych, muszą korzystać z pomoc...\nSą to choroby wywołane infekcją paciorkowcami, gronkowcami. Infekcja może pochodzić zarówno od zewnątrz jak i od wewnątrz. W tym drugim wypadku zapalenie macicy, a właściwie błony śluzowej wyścielającej macicę, jest następstwem przebytego zapalenia przydatków. Objawami zapalenia są bóle podbrzusza oraz długie krwawieni...\nPolecamy sprawdzone preparaty na te trudne czasy. Nie dajmy się infekcjom i innym problemom zdrowotnym. Według Chińczyków starszy wiek to wiek szczęścia — bo możemy mówić do siebie: ,,mogę, ale nie muszę’’. Dbajmy o siebie! OPC — Ekstrakt z pestek winogron wspomaga ochronę błony komórkowej przed działaniem wolnych rodn...\nKącik homeopaty: choroby serca a koronawirus\nNajwiększe ryzyko wystąpienia komplikacji w zdrowiu, wręcz ryzyko śmierci, w przypadku koronawirusa mają chorzy z dolegliwościami serca (10,5%). W zasadzie przychodnie zdrowia nadal nie są czynne, leki załatwia się telefonicznie. Pacjenci mają ograniczone możliwości leczenia swoich dolegliwości związanych z sercem. Wie...\nKoronawirus a psychika\nOd wielu miesięcy jesteśmy ,,bombardowani’’ wieloma informacji o koronawirusie i pandemii. Zakażenia, zachorowania i zgony z powodu koronawirusa i powikłań nie szybko ustąpią. Niektórzy z nas musieli poddać się kwarantannie. Nadto przestrzeganie reżimu sanitarnego (maseczki, rękawiczki, stosowanie środków odkażających)...\nNiektórzy za nim przepadają, inni go nie znoszą. Dla niektórych był zmorą dzieciństwa. Kto nie przepada za szpinakiem, prawdopodobnie nigdy nie jadł go dobrze przyrządzonego. Wbrew powszechnej opinii szpinak nie zawiera więcej żelaza niż inne warzywa liściaste. Podobno naukowcy badający jego walory pomylili się, stawia...\nCzytelnicy pytają - zielarz radzi 2020/11\nCOŚ NIE TAK Z SERCEM - Bardzo proszę, jeżeli jesteście w stanie, wytłumaczyć moją sytuację zdrowotną. Mam kłopoty z sercem, często czuję jak gwałtownie bije, czasem boli mnie, innym razem nie mogę chwycić oddechu. Robiłam EKG i wyszło bez zarzutu. Lekarz zaczyna podejrzewać, że udaję i mówi, że ,,wyniki są dobre i ni...\nKącik Stanisława Leśnego 2020/11\nPan Karol B. z Łodzi cierpi na wrzody dwunastnicy i co jesieni choroba ta ciągle się odnawia. Odczuwa napady bólu i ciągły ciężar w brzuchu. Kilka razy przebywał już w szpitalu, choroba jednak nie została całkowicie wyleczona. Chciałby skorzystać z pomocy dobrego terapeuty, który sumiennie podchodzi do chorób swych pac...\nW ostatnim czasie zmieniły się poglądy na temat sposobu odżywiania Za najważniejsze uważa się dziś zachowanie równowagi między pokarmami zawierającymi poszczególne grupy składników odżywczych. Stosowanie się do tego jest szczególnie ważne w dobie koronawirusa i pomoże zachować odporność przed infekcjami. I tak na samej...\nHOROSKOP SKORPION (24.X - 23.XI) Większość Skorpionów przyszła na świat w listopadzie, jak się twierdzi, najbardziej pesymistycznym i depresyjnym miesiącu roku. Oni są tego przeciwieństwem, zwykle tryska z nich optymizm i parcie do przodu. Tak też przebiega rok 2020. Robota pali się w rękach, co już jest sukcesem. Ta...


Ze Starwooda do Vienna House - Sylwetki\nZe Starwooda do Vienna House\n20 paź 2016 12:04\nDo polskiego oddziału austriackiej sieci hoteli Vienna House dołączyła Katarzyna Winczewska.\nZastąpi ona na stanowisku Regional Communication & Marketing Manager Katarzynę Strojną-Szwaj w czasie jej urlopu macierzyńskiego.\nPrzez ostatnie trzy lata, Katarzyna Winczewska była związana z branżą hotelarską, pracując w sieci Starwood Hotels & Resorts, i odpowiadała za marketing internetowy sześciu hoteli w Polsce. Doświadczenie w marketingu i komunikacji zdobywała w międzynarodowej firmie badawczej Gemius oraz spółce poszukiwawczo-wydobywczej Grupy PKN ORLEN. Absolwentka Nauk Politycznych na Uniwersytecie Warszawskim, studiów podyplomowych na kierunku marketing internetowy w Szkole Głównej Handlowej oraz języka biznesowego po niemiecku w Akademii im. Leona Koźmińskiego.\nVienna House ALERT RSS sylwetki ALERT RSS


Uwaga! Nowe zasady uzyskiwania zgody na usunięcie drzew.\nWnioski dostępne są na stronie:\nInformacje i wnioski dotyczące wydawania przez Wydział Ochrony Środowiska dla Dzielnicy Wilanów zezwoleń na usuwanie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości oraz ustalanie opłat za usunięcie drzew i krzewów: wom.warszawa.pl/index_karta.php\nInna procedura obowiązuje na terenach wpisanych do rejestru zabytków.\nTeren wpisany do rejestru zabytków Wilanowa objęty jest następującymi granicami:\nod wschodu rzeka Wilanówka, od południa ulica Vogla, od zachodu kanał biegnący wzdłuż ulicy Przyczółkowej a następnie Alei Wilanowskiej do wylotu ulicy Obornickiej, dalej ulicami Obornicką, Biedronki i Łuczniczą, na północ ulicą Trójpolową – z włączeniem wymienionych ulic i układów wodnych.\nDo rejestru zabytków wpisane są również wielkoprzestrzenne układy liniowe:\nOś Królewska. Wytyczona jest w linii wschód – zachód, od pałacu na Ursynowie do zabudowań folwarku Zawady. Część zachodnia osi - od pałacu Rozkosz do bramy poprzedzającej dziedziniec pałacu Wilanowskiego przebiega w pasie szerokości 50m. Część wschodnia osi przebiega od punktu położonego na wschodnim brzegu Jeziora Wilanowskiego, do zabudowań folwarku Zawady i stanowi pas szerokości 35m.\nHistoryczne trakty: prowadzący do Gucina – ob. Aleja Wilanowska (do ulicy Dolina Służewiecka), prowadzący do osi Wolica – ob. ulicy Klimczaka (do ulicy Orszady) – w granicach linii rozgraniczających ulic.\nNa tym terenie niezbędne jest zezwolenie zarówno na wycięcie jak i pielęgnację drzew (również drzew owocowych!!!).\nZgodnie z § 2 ust. 4 porozumienia między Wojewodą Mazowieckim a m. st. Warszawa z dn. 01.06.2005r., wydawanie zezwoleń na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków wchodzi w zakres działań miasta stołecznego Warszawy, wnioski należy zatem kierować do Stołecznego Konserwatora Zabytków z siedzibą w Warszawie, ul. Foksal 11.\nInformacje i wnioski: wom.warszawa.pl/index_karta.php


Treść orzeczenia I C 13/18 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nI C 13/18 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Gdańsku z 2018-06-28\nSygn. akt I C 13/18\nPrzewodniczący: SSR del. do SO Michał Jank\nProtokolant: staż Klaudia Fera\npo rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 roku w Gdańsku na rozprawie\nprzeciwko A. P. i G. P.\n2. zasądza od powoda (...) SA w W. na rzecz pozwanych A. P. i G. P. solidarnie kwotę 10.800 zł (dziesięć tysięcy osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.\nPowód (...) SA w W. wniósł o zasądzenie od pozwanych A. P. i G. P. kwoty 398906,51 zł wraz z odsetkami i kosztami postępowania.\nW uzasadnieniu wskazał, iż powyższa kwota jest wynikiem niespłacenia przez pozwanych zadłużenia wynikającego z umowy kredytu zawartej między stronami. Mimo wypowiedzenia umowy zaległość nie została spłacona.\nW sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty pozwani wnieśli o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu m.in. zakwestionowali roszczenie co do zasady i wysokości.\nS ąd ustalił następujący sta faktyczny:\nW dniu 28 września 2007 r. zawarta została między pozwanymi G. P. i A. P. a (...) SA w K. Oddział w G. ul. (...) umowa kredytu nr (...), której przedmiotem była kwota 500.000 zł na okres od 28 września 2007 r. do dnia 11 września 2028 r.\nUmowa nie została zawarta za pośrednictwem agenta działającego w imieniu (...) SA.\nKredyt zabezpieczony został hipoteką na rzecz kredytodawcy.\nKredyt został pozwanym wypłacony.\n/dowód: umowa kredytu z załącznikami – k. 79-111; potwierdzenia wypłaty –k .160-163/\nPismami z 10 maja 2016 r. powód (...) SA w W. wezwał pozwanych do spłaty przeterminowanego zadłużenia z zagrożeniem wypowiedzenia umowy.\n/dowód: wezwania do zapłaty z potwierdzeniami odbioru – k .114-117/\nPismami z 10 czerwca 2016 r. powód wypowiedział pozwanym umowę kredytu/pożyczki rachunek nr (...) z 28 września 2007 r.\n/dowód: pisma z 10.06.2016 r.z potwierdzeniami odbioru – k. 118-123/\nPowód przejął w trybie art. 529 par. 1 pkt 4 ksh część majątku (...) SA. W ramach tego podziału powodowi przypadły aktywa i pasywa w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, obejmującej oddziały (...) SA oraz nowe oddziały utworzone po 1 października 2006 r.\nWraz z przenoszonymi oddziałami na powoda przeszły prawa i obowiązki, należności i zobowiązania wynikające z umów zawieranych z klientami w ramach tych oddziałów. W szczególności powodowi przypadły wierzytelności z tytułu niespłaconych zobowiązań wobec (...) SA z umów kredytowych zawartych w przenoszonych oddziałach.\nOddział (...) SA przy ul. (...) w G. nie został przeniesiony na powoda.\n/dowód: plan podziału (...) SA z załącznikami– k. 43-69; ogłoszenie w (...) k. 70-77/\nDo chwili obecnej w strukturze powoda nie ma oddziału mieszczącego się w G. przy ul. (...).\n/dowód: odpis z KRS – k. 192-217/\nStan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez pozwanego dokumenty, których wiarygodność nie była kwestionowana.\nPozwani nie kwestionowali faktu zawarcia umowy kredytu z (...), ani tez treści tej umowy.\nZakwestionowali wysokość roszczenia, nie wskazując jednak żadnych konkretnych zarzutów w tym zakresie, co uzasadnia wniosek, iż takie stanowisko pozwanych jest jedynie ich niczym niepopartą taktyką procesową mającą na celu wygranie sporu sądowego właśnie z uwagi na nieudowodnienie wysokości roszczenia. Z treści pozwu zaś wynika, że na kwotę dochodzoną w niniejszym postępowaniu składa się przede wszystkim należność główna - 364.386,86 zł, odsetki w wysokości 34.519,65 zł naliczone od 10 litego 2016 r. do 31 maja 2017 r. według stopy procentowej 10% w skali roku. Zauważyć należy, iż dochodzona kwota kapitału jest mniejsza od kwoty udzielonego kredytu, zaś pozwani nie przedstawili żądnych dowodów, z których wynikałoby, iż dokonali wpłat, które nie zostały zaliczone przez (...) SA. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się błędu w wyliczeniu odsetek dochodzonych przez powoda\nPowództwo nie zasługiwało jednak na uwzględnienie z uwagi na niewykazanie przez powoda legitymacji czynnej w niniejszym postępowaniu, a więc niewykazanie, iż faktycznie przysługuje mu wierzytelność wynikająca z umowy kredytowej zawartej przez pozwanych w dniu 28 września 2007 r.\nSąd powziął wątpliwość co do tej kwestii mając na uwadze, iż kredytodawcą według tej umowy był (...) SA w K., podczas gdy z roszczeniem wystąpił (...) SA w W.. Sąd zobowiązał stronę powodową do wyjaśnienia tej kwestii (vide pismo – k. 186), jednakże powód okoliczności tej nie wyjaśnił, a tym bardziej jej nie udowodnił.\nSąd miał na uwadze, iż powód przejął w trybie określonym przepisami kodeksu spółek handlowych część majątku (...) SA, nie było to jednak przejęcie całego banku, a tylko jego części. Z planu podziału, a także z ogłoszenia w MSIG wynika dokładnie jaka część mienia Banku (...) jest przejmowana. Analizując zawarte w tych dokumentach zasady i kryteria dotyczące przejęcia części Banku nie można stwierdzić, iż na powoda przeszła także wierzytelność wynikająca z umowy będącej podstawą powództwa. Według tych dokumentów zasadniczo na powoda przeszły wierzytelności z umów kredytowych zawartych w jednym z ściśle określonych przenoszonych oddziałów banku, przy czym wyraźnie określono listę przenoszonych oddziałów. W zestawieniu tych oddziałów nie ma jednak oddziału mieszczącego się w G. przy ul. (...), gdzie zawarta z została umowa z pozwanymi. . Z akt sprawy nie wynika też, iż jest to oddział powstały po przejęciu części banku (...) przez powoda. Z odpisu z KRS powoda nie wynika, aby w jego strukturze organizacyjnej istniał oddział przy ul (...) w G..\nRzeczą powoda było wykazanie swojej legitymacji czynnej zgodnie z art. 6 kc. Niesprostanie temu obowiązkowi skutkowało oddaleniem powództwa, bez konieczności dalszej analizy zasadności roszczenia.\nO kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 98 kpc 99 kpc i 108 kpc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. Na koszty poniesione przez pozwanych składały się koszty zastępstwa procesowego w wysokości 10.800 zł § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1800) .\nDodano: 11 grudnia 2018 , Opublikował(a): Izabela Stankiewicz\nOsoba, która wytworzyła informację: SSR del. do SO Michał Jank


opinie – Roksana Wąż | fotograf lifestyle Kraków\nWiedziałam, że będą mi się podobać, nie miałam wątpliwości, ale nie sądziłam że będą aż tak poruszające. Z jednej strony cały czas się uśmiecham a z drugiej wzruszam. Zrobiłaś nam najlepszą pamiątkę jaką można sobie wymarzyć. Bardzo dziękujemy to mało powiedziane, naprawdę bardzo się cieszę, że to Ty robiłaś nam zdjęcia!\nAga & Krzyś\nJesteśmy zachwyceni zdjęciami, które od Ciebie otrzymaliśmy. Przypomniały nam wszystkie dobre chwile i po prostu nas. Oglądając chwile, które tak wspaniale uwieczniłaś mamy ochotę ciągle się śmiać, a czasem otrzeć oczy ze wzruszenia. Nie wiem, jak opisać naszą radość i wdzięczność. Bardzo dziękujemy za te wszystkie kadry. Będziemy Cię polecać wszystkim z całym przekonaniem.\nAga & Marco\nNikt nie polecił mi Roksany. Zobaczyłam jej zdjęcia i bardzo chciałam, aby to właśnie ona towarzyszyła nam w tej ślubnej przygodzie. Polecam Roksanę, bo oprócz cudownych zdjęć, które robi, niesie ze sobą dobrą aurę. Kiedy trzeba jest niewidoczna, kiedy trzeba uśmiechem i dobrym słowem ratuje sytuacje. Dziękujemy,\nDla większości osób, które znam fotograf jest jedną z najbardziej krępujących ludzi na każdych wydarzeniach. W tym roku uczestniczyłam w dwóch ślubach, na których właśnie Roksana robiła zdjęcia i całkowicie odczarowała wizerunek nachalnego i onieśmielającego fotografa. Nadal jestem pod ogromnym wrażeniem tego z jakim zapałem, serdecznością i pasją uwieczniała każdą ulotną chwilę tych uroczystości. Co więcej, Roksana była tak niesamowicie dyskretna i nienarzucająca się, że uchwyciła momenty naturalne, pełne wdzięku i nieskrępowania- takie jakimi właśnie były. Podziwiam jej kreatywność, otwartość i wrażliwość, która pozwala dostrzec to, co niewidoczne wśród zgiełku. Coś pięknego!\nŻona jest projektantką wnętrz, więc jest bardzo wrażliwa na estetykę. Wyszło rewelacyjnie! Poza pięknymi zdjęciami dostaliśmy od Roksany świetną i szybką obsługę. Zdjęcia i wspomnienia zostaną na zawsze…\nRoksana… Genialny fotograf, ale przede wszystkim cudowny człowiek. Piękne wnętrze, niesamowita skromność i talent. Fotograf 'duch’ :) nie nachalny, stojący z boku, dający przestrzeń dla czegoś ważniejszego niż ładny stół czy dekoracja. Każde z jej z zdjęć jest prawdziwe, bez sztucznych poz i uśmiechów. Z tą osobą zawsze dzieje się magia :). Dziękujemy Roksana, że byłaś z Nami i dałaś tyle od siebie i do zobaczenia wkrótce! Emilia i Daniel


Cudowna Turcja - recenzja Grand Zaman Beach, Alanya, Turcja - TripAdvisor\nCudowna Turcja - Grand Zaman Beach\nHotel bajkowy, przeważająca ilośc gości to starsi ludzie -Niemcy oraz Holendrzy. Obsługa rewelacyjna niczym nie odstawała od 5 gwiaz. hoteli. Jedzenie bomba do koloru do wyboru. Wspaniała lokalizacja!\nGrand Zaman Beach — zapytaj autora recenzji: Klaudia U\n1 Dziękujemy, Klaudia U\nWyświetl wszystkie oferty (10) od 5 248 USD\n8 z 13 wśród 153 recenzji\nHotel naprawdę można polecić. Lokalizacja b. dobra 10-15 min do centrum, blisko plaży ok 100m. Obsługa bardzo miła. W hotelu większość niemców, norwegów... Jedzenie w hotelu poprostu fabryka, dobre ale monotonne...\nGrand Zaman Beach — zapytaj autora recenzji: Waskes\n1 Dziękujemy, Waskes\nSuper hotel ma maksymalnie 2 lata, obsługa bardzo się stara ogromny wybór bardzo dobrego jedzenia, po oddaniu karty i pokoju w oczekiwaniu na transfer dalej można korzystać z jedzenia i napojów serdecznie polecamy na pewno spełni wasze oczekiwania. Pokoje bardzo nowoczesne, do plaży 2 -3 minuty spaceru w hotelu głównie Niemcy Polacy i Skandynawowie.\nGrand Zaman Beach — zapytaj autora recenzji: Marek F\n3 Dziękujemy, Marek F\nHotel naprawdę godny polecenia. Wyśmienite jedzenie , śniadanie 65 rodzai od 7.00 do 10.30 , obiad 12.30 - 14.00 8 rodzai + 45 typów sałatek , kolacja 19.00 - 21.00 , 12 rodzai potraw , mnóstwo ciast , ciasteczek i tortów , owoce do wyboru do koloru. Od 11.00 do 16.00 przekąski pizza , hamburgery , frytki itd. Napoje i alkohol do 24.00 w nocy. Przemiła obsługa , animacje dla dzieci , czyste pokoje , nie ma się do czego przyczepić , nawet dla najbardziej wymagających. Blisko plaża ( jeden karnet na parasol i leżaki gratis od hotelu), samo centrum , ale cicho i spokojnie. W trakcie pobytu mąż obchodził urodziny , na zamówienie , bez dodatkowych kosztów dostaliśmy tort i szampana. Polecam wszystkim ten Hotel . Monika z mężem\nGrand Zaman Beach — zapytaj autora recenzji: Monika R\nKrótko ale cudownie\nHotel piękny; czysty należy nie zapominać o napiwku dla sprzątaczki :) zawsze ładnie ułoży koc w podziękowaniu :)\nObsługa na 5+ nawet jeden uczył sie polskiego :)\nCo do gości to przewaga Niemców i Holendrów zaraz za nimi Polacy w sile 4 rodziny lecz nie na jednym turnusie.\nDo plaży dosłownie 7 min spacerkiem.\nPlaza czysta woda ciepła 29st we wrześniu :) i bardzo słona osobiście bez okularów do pływania nie wyrabiałem.\nWczasy na duzy PLUS\nGrand Zaman Beach — zapytaj autora recenzji: Mirek_1964\n1 Dziękujemy, Mirek_1964\nAnna, Danuta Łosice lipiec 2013r.\nHotel położony rewelacyjnie ,bardzo czysto, miła obsługa , bardzo dobre jedzonko. Mieszkałam już w kilku hotelach w tym kurorcie tj.Alanyi ale ten stawiam na 1 miejscu .Polecam wszystkim. Wiem że tu trzeba wrócić.\nGrand Zaman Beach — zapytaj autora recenzji: TripAdvizoe\n2 Dziękujemy, TripAdvizoe


Webinar: Hodowla beztlenowa normalnej mikroflory jelitowej człowieka – Bentley Polska Sp. z o.o.\nHome < Mikrobiologia < Webinar: Hodowla beztlenowa normalnej mikroflory jelitowej człowieka\nWebinar: Hodowla beztlenowa normalnej mikroflory jelitowej człowieka\nOd ponad 14 lat firma Don Whitley Scientific dostarcza placówkom klinicznym i badawczym najwyższej jakości komory anaerobowe. W ostatnim czasie użytkownicy prowadzący badania nad Mikrobiomem Człowieka dostrzegli potrzebę nie tylko precyzyjnej kontroli warunków beztlenowych, ale także możliwości umieszczenia sprzętu wewnątrz własnych stacji roboczych.\nPodczas seminarium internetowego zaproszeni prelegenci opowiedzą o badaniach, jakie prowadzą na uniwersytecie The Rowett Institute w Aberdeen oraz Microbiotica w Cambridge. Odbędzie się również wykład głównego specjalisty ds. nauki firmy DWS – dr Andrew Pridmore, na temat zmiennych tolerancji tlenu u różnych szczepów bakterii związanych z mikrobiotą jelitową. W trakcie seminarium obędziemy także sesję skupiającą się na ustawieniach sprzętu oraz na tym, jak grupa The Rowett Institute wykorzystała różne elementy technologii w swojej komorze anaerobowej, aby znacząco zwiększyć ilość wykonywanych eksperymentów.\nData: Środa, 16 czerwca 2021\nGodz.: od 15.00 do 17.00 CEST\n15:00 Steve Robertson, Dyrektor ds. Sprzedaży, Don Whitley Scientific Wprowadzenie\n15:10 dr Petra Louis, The Rowett Institute, University of Aberdeen Wyjaśnienie fizjologii drobnoustrojów jelitowych przy użyciu metod opartych na kulturach.\nW swoim wystąpieniu Petra wykorzysta niedawne wyniki badań dotyczące rozkładu błonnika pokarmowego przez drobnoustroje jelitowe i zapotrzebowaniem bakterii jelitowych na witaminy, aby podkreślić siłę eksperymentów z rozwojem bakterii w zrozumieniu aktywności społeczności drobnoustrojów w ludzkim jelicie grubym.\n15:30 dr Andrew Pridmore, Główny Specjalista ds. Nauki, Don Whitley Scientific Zmienność tolerancji tlenu wśród szczepów bakteryjnych związanych z prawidłową mikroflorą jelitową.\nAndrew opowie o pracach wykonanych w laboratoriach DWS pokazujących zmienną tolerancję tlenową szczepów beztlenowych związanych z mikrobiotą jelitową, w tym patogenów, „normalnej mikroflory”, a ostatnio scharakteryzowano potencjalnie terapeutyczne szczepy\n16:00 dr Anne Neville, Microbiotica Limited Przełożenie precyzji w mikrobiomach na leki transformacyjne i biomarkery.\nWystąpienie Anne skupi się na badaniach przeprowadzonych przez laboratorium Microbiotica nad identyfikacją bakterii jelitowych powiązanych z fenotypem pacjenta z niespotykaną dotąd precyzją w celu opracowania zwalidowanych żywych bakteryjnych środków terapeutycznych i biomarkerów w oparciu o zestawy danych klinicznych.\n16:20 Freda Farquharson, University of Aberdeen i Steve Rogerson, Don Whitley Scientific Ewolucja systemu do wysokowydajnego monitorowania wzrostu bakterii.\nFreda i Steve szczegółowo opiszą rozwój procesu laboratoryjnego Rowetta, zwiększając poziom ilości badań poprzez manipulację pojedynczymi probówkami i odczytami do możliwości monitorowania beztlenowego wzrostu prawie 1000 inkubacji jednocześnie i bez przerw.\n16:35 Daniel Secker, Specjalista ds. Produktu, Don Whitley Scientific Sesja pytań i odpowiedzi\n16:50 Steve Robertson Uwagi końcowe\nPetra Louis jest mikrobiologiem molekularnym, która od 2002 roku pracuje w dziedzinie mikrobiologii jelit, żywienia człowieka i zdrowia. Interesuje się prozdrowotnymi skutkami wywieranymi przez ludzką mikrobiotę jelitową, ze szczególnym uwzględnieniem degradacji niestrawnych węglowodanów przez drobnoustroje w diecie, fermentacją i produkcją metabolitów. Petra stosuje szeroki zakres podejść technicznych, w tym mikrobiologię ściśle beztlenową, analizę grupy mikroorganizmów molekularnych w badaniach in vitro i dietetycznych ludzi, technologie omiczne i modelowanie matematyczne, aby wyjaśnić funkcjonalne role różnych drobnoustrojów jelitowych i ich interakcje w społeczności.\nAnne Neville kieruje zespołem ds. mikrobiologii w laboratorium Microbiotica, dołączyła do firmy w maju 2017 r., niedługo po jej utworzeniu. Kieruje zespołem specjalizującym się w hodowli drobnoustrojów i zastosowaniu technik genomicznych do mikroflory jelitowej człowieka. Przed dołączeniem do Microbiotica, Anne zajmowała stanowisko podoktoranckie w Wellcome Sanger Institute w Cambridge w Wielkiej Brytanii, pracując nad odkryciem i walidacją stosowania interwencji mikrobiologicznych w zapobieganiu i leczeniu chorób wywoływanych przez patogen jelitowy C. difficile. Wcześniej Anne podjęła badania podoktoranckie nad probiotykami w Instytucie Pasteura w Paryżu we Francji. Anne ma licencjat z genetyki i doktorat z mikrobiologii, oba z University College Cork w Irlandii. Jej badania doktoranckie koncentrowały się na funkcjonalnej genomice bakterii ruchliwych,\ndr Andrew Pridmore\nAndrew pracuje w DWS od 1991 roku, kiedy dołączył jako nowy absolwent. Następnie ukończył doktorat na temat fenotypowych, metabolicznych i molekularnych odpowiedzi bakterii beztlenowych na ekspozycję tlenową, koncentrując się na bakteriach związanych z chorobami przyzębia. Obecnie zarządza naszym firmowym laboratorium mikrobiologicznym, w którym na co dzień pracujemy z wybrednymi beztlenowcami. Głównym obszarem pracy jest testowanie wrażliwości na antybiotyki beztlenowców na zlecenie naszych klientów zajmujących się badaniami kontraktowymi. . W ostatnich latach Andrew nadzorował również prace nad hodowlą, liczeniem i badaniem wrażliwości wysoce wybrednych szczepów beztlenowców z normalnej ludzkiej mikroflory, które są opracowywane jako żywe produkty bioterapeutyczne.\nFreda Farquharson jest asystentem naukowym w Instytucie Rowetta zajmującym się mikrobiologią molekularną od ponad 30 lat. Opracowała i wykorzystuje szereg metod, takich jak mikrobiologia beztlenowa, PCR w czasie rzeczywistym i analiza społeczności molekularnej, aby zbadać funkcjonalne role różnych drobnoustrojów jelitowych.\nSteve jest specjalistą technicznym w firmie Don Whitley Scientific Ltd. W ciągu 15 lat pracy w dziale sprzedaży wykorzystał wiedzę zdobytą podczas pracy w mikrobiologii klinicznej w PHLS oraz jako kierownik w laboratorium mikrobiologii kontraktowej do rozwijania relacji z szerokie grono klientów. W ostatnich latach Steve pracował jako specjalista ds. aplikacji, pomagając laboratoriom przejść na automatyzację i pomóc klientom zrozumieć, jakie korzyści mogą przynieść im systemy zautomatyzowane.\nTagi: Don Whitley Scientific komory do hodowli bakterii


Kiedy w 2014 roku ukazała się druga powieść Lukasa Bärfussa, Koala, przyjęto ją entuzjastycznie. Szwajcarski pisarz w niekonwencjonalny sposób stworzył w niej alegorię społeczeństwa, które nie jest w stanie zaakceptować bierności jako postawy egzystencjalnej. W opartej na faktach historii narrator próbuje poznać przyczyny samobójczej śmierci brata – ta część fabuły ma postać wspomnień oraz luźnych notatek. Niespodziewanie przechodzą one w drugi wątek, pozornie niezwiązany z wcześniejszym: to ...\nWesoła rozwódka (tom: 1)\nSiedem grzechów głównych [Danuta Noszczyńska] (tom: 2)\nZarówno dobro, jak i zło wraca do człowieka ze zdwojoną mocą. Sandra wychowała się w małym miasteczku. Tam życie płynie zupełnie inaczej. Za czym innym się goni, o czym innym marzy. Jednak i tam życie potrafi zaskoczyć – to, co oczywiste, może okazać się pozornym, proste skomplikowanym, dobre złym, a złe dobrym. Pewnego dnia w progu jej domu staje ojciec chrzestny razem z żoną, prosząc o krótką gościnę. Niestety ich pobyt wciąż się przedłuża, a oni stają się coraz bardziej uciążliwi. San...\n"Napisana z dużą dozą humoru i z błyskiem w oku… Trudno nie być oczarowanym". Kulturkollo Julia mieszka w Wiedniu wraz ze swoim kotem Optimusem. Marzy, aby któregoś dnia zaprzyjaźnić się ze swoją sąsiadką Elfriede Jelinek. Na razie dla zabicia czasu daje lekcje angielskiego bezrobotnym dyrektorom z przerostem ambicji i niedouczonej młodzieży. Pewnego dnia poznaje Bena. Między nimi wybucha gorące uczucie. Jest wspaniale, może poza pewnym szczegółem – Ben jest bezdomny… Jak się zakochać w mężc...\nWyobraź sobie, że wygrywasz 20 milionów… Czy pieniądze sprawią, że zapomnisz o szczerej przyjaźni i uczuciach? Gdy Iga i Agata wypełniają kupony Lotto, obiecują sobie, że w razie wygranej podzielą się pieniędzmi. I stało się – szczęśliwe liczby przynoszą Idze wysoką wygraną. Iga od razu zaczyna spełniać marzenia o własnym domu i uroczej ławeczce pod bzem. Ale to przecież nie wystarczy do szczęścia… Czy na pewno chce sama cieszyć się wygraną? Choć Iga zarzeka się, że nie potrzebuje nikogo...\nTytuł: Kobiecość to syf i kropka\nAutor: Frau Wolf (pseud.)\nHistorie przyjaciółek z podwórka, bohaterek książki "Kobiecość to syf i kropka", poznajemy, gdy dopada je dorosłość, a wraz z nią – oczekiwania innych. W tym wieku nie mieć dziecka i solidnego męża, to poważna skucha, jeśli nie grzech ciężki. Wybierając samodzielność, skazujesz się na potępienie. A decydując się na dziecko, zgadzasz się na podporządkowanie. W tym świecie, rodząc się kobietą, musisz być ofiarą. Wolf operując mocnym językiem, czasem na granicy groteski, odważnie pokazuje świat ...\nNigdy nie wiadomo, co przyniesie lato… Oto powieść, którą zachwyciła się Zadie Smith! Czwórka rodzeństwa – Alice, Roland, Harriet i Fran – postanawia spędzić wspólny urlop na angielskiej wsi. To ich ostatni pobyt w urokliwym domku, odziedziczonym po dziadkach. Czas, który nie oszczędził niszczejącego budynku, odcisnął także piętno na ich wzajemnych relacjach. Rodzinne wakacje, w zamierzeniu sielankowe, nieuchronnie zmierzają w kierunku katastrofy… [W.A.B., 2017]\nW kraju pełnym tajemnic sama ustalasz reguły gry… Rok 1958. Joan Seabrook, świeżo upieczona archeolożka, spełnia marzenie swojego życia o wizycie w Arabii i przybywa z Anglii do starożytnego miasta Maskat. Próbując zapomnieć o osobistej tragedii, chce zbadać pustynny fort Jabrin i odnaleźć ukryte w nim skarby. Lecz Oman to kraj zagubiony w czasie – surowy, pełen tajemnic i pogrążony w krwawym konflikcie. Podróż do Jabrin może okazać się więc niemożliwa. Rozczarowanie Joan pogłębiają opowie...\nTytuł: Dom samotnych\n„Złych decyzji nie da się cofnąć, ale można próbować naprawić ich skutki. O prawdziwą miłość też warto powalczyć. Niektórzy, tak jak Beata, szukają ucieczki w alkoholu. Znajdują ją na chwilę, ale potem przychodzi ranek… Inni, jak Kinga, próbują zmierzyć się z nową rzeczywistością i obiecują sobie, że już nigdy nie będzie w niej miejsca na zdradzających mężczyzn. Jest jeszcze Ewa – kobieta bez pragnień, matka i wyłącznie matka, która całe życie desperacko usiłowała zasłużyć na szacunek męża. ...\nTytuł: Salon Pani Krysi\nDo BiblioNETki wprowadził(a): Ewa Lenarczyk\nMiał być piękny ślub i szczęśliwe życie we dwoje, ale plany rozwiały się w kilka godzin. Lena wyjeżdża do rodzinnej miejscowości nad jeziorem, by w bezpiecznym domu babci leczyć złamane serce. Tam odkrywa, że przyjaciółka z dawnych lat, Julia, która zmarła przed rokiem, coś jej zostawiła. W szkatułce w niezapominajki czeka list i wskazówki do odkrycia tajemnic, które dotyczą Leny, Julii i paru bliskich osób. Lena postanawia wyjaśnić wszystkie sekrety i poznać prawdę – nie tylko o sobie. [Harp...\nOpowieść o zwykłym życiu niezwyczajnej rodziny. Rodzinne domy dziecka jako instytucjonalna forma pieczy zastępczej nad dzieckiem funkcjonują w Polsce od 1958 roku. Małgorzata i jej mąż Paweł, bohaterowie tej powieści, zaczęli tworzyć rodzinę dla gromadki opuszczonych dzieci w roku 1975. W wychowywaniu podopiecznych w różnym wieku, z różnym deficytami rozwojowymi i emocjonalnymi, pomaga im fakt, że oboje mają doświadczenie nauczycielskie. Ale jednocześnie muszą stać się stolarzem, hydraulikiem...\nAutor: Kubiak Grzegorz\nHistoria (nie)odwzajemnionej miłości do krainy lat dziecinnych. Wawrzek i jego kumple chodzą nad staw, w którym kąpią się w letnie dni, na stadionie rozgrywają arcyważne mecze piłki nożnej. Słowem – beztroskie dzieciństwo. Na pewno? Stawem jest wypełniona wodą niecka w pobliskiej cegielni, stadionem asfaltowe boisko wciśnięte między szkołę i blok. Grupa chłopców od najmłodszych lat poznaje nie tylko uroki przyjaźni, ale i cienie dorosłego życia, życia w komunistycznej Polsce, na górniczym Ślą...\nMiarą naszego życia jest to, jak kochamy… Rachel Blum i Andy Landis mają po osiem lat, gdy spotykają się po raz pierwszy w poczekalni izby przyjęć pogotowia ratunkowego. Rachel, szpitalną weterankę z wrodzoną wadą serca, intryguje chłopiec, który ze złamaną ręką trafia na pogotowie zupełnie sam. Dziewczynka zaczyna z nim rozmowę i opowiada mu bajkę. Kiedy Andy zostaje zabrany do gabinetu, a Rachel odesłana do szpitalnej sali, oboje sądzą, że już nigdy się nie zobaczą. Rachel dorasta na ...\nTytuł: Przeminęło z mailem\nAutor: Drews Barbara\nOpowieść o dwojgu niemłodych ludzi uwikłanych w życiowe wybory. On i ona. Profesor i jego studentka. Najpierw jedynie piszą do siebie. Pewnego dnia spotykają się po raz pierwszy. Potem kolejny i kolejny. Poznają się coraz lepiej, zaprzyjaźniają i… Co dalej? Oboje są przecież już niemłodzi, a co więcej, jak pisała Agnieszka Osiecka – to „kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością”. Ona jest w trakcie podejmowania trudnej decyzji o rozwodzie i o sprzedaży rodzinnego domu. On w zasadzie ży...\nNie masz pojęcia, jakie rzeczy działy się w Radomiu… A gdyby tak cofnąć się w czasie, to co moglibyśmy zobaczyć? Bojaźliwego Mojżesza (sic!), piramidy w Radomiu, potępione dusze powstańców styczniowych, alternatywną wersję własnego żywota? A co, gdybyśmy teraz rozejrzeli się dookoła – kogo moglibyśmy dostrzec? Czy przede wszystkim wiedzielibyśmy, kogo widzimy? Czy zastanawiamy się, kim jest dystyngowany starszy pan, który nas przed chwilą minął, lub kim jest tajemniczy mężczyzna siedzący...\nTytuł: To był maj\nEwa, od wielu lat wdowa, matka blisko osiemnastoletniej Marty, ma dobrą pracę i ustabilizowane życie, ale wieczory spędza zwykle samotnie przed telewizorem. Gdy w majowy poranek w dniu swoich urodzin słyszy od córki, że właśnie została „ryczącą czterdziestką”, zaczyna lekko się niepokoić upływającym czasem. Tego samego dnia Marta wyciąga Ewę jako przyzwoitkę na spotkanie z poznanym kilka tygodni wcześniej Mateuszem. Czy z potencjalnej dziewczyny naprawdę staje się potencjalną teściową dla męs...\nTytuł: Z biegiem marzeń: Z kanapowca na sportowca\nKsiążka o wielkich marzeniach i ich realizacji. Gruby Tomasz, typowy przedstawiciel gatunku kanapowiec-nieruchawiec, postanawia któregoś dnia wstać sprzed telewizora, wyrzucić popcorn, wylać całą colę i odmienić swoje życie. Zaczyna biegać i dzięki treningowi zmienia się ze smutnego kanapowca w szczęśliwego ultrasa (zawodnika, który bierze udział w zawodach na dystansach dłuższych od maratonu). Na kolejnych kartach książki towarzyszymy mu w jego przemianie. Poznajemy jego trening i ...\nTytuł: Pieśni o wojnie i miłości\nKroniki Deverillów (tom: 1)\nIch życie zostało zaplanowane od samego początku. Ale wojna i miłość wszystko zmienią… Zachodni Cork, Irlandia, rok 1900. To początek nowego stulecia i narodziny trzech bardzo różnych kobiet: Kitty Deverill – ognistorudej angloirlandzkiej córki dziedziców zamku, Bridie Doyle – córki irlandzkiej kucharki oraz Celii Deverill – ekstrawaganckiej angielskiej kuzynki Kitty. Kiedyś dorastały razem w bajecznym otoczeniu wspaniałego rodzinnego majątku, Castle Deverill, teraz ich spokojne życie zostaj...\nTytuł: Ostatni pokój: Historia tajemniczego pamiętnika\n"Ta bezpretensjonalna powieść zainteresowała mnie od pierwszych słow i do końca nie straciłam tego zainteresowania. Przeczytałam ją dosłownie »jednym tchem«. Podobaly mi się zarówno prosta, szlachetna forma, jak i specyficzny, wciągający klimat fabuły. Opowieść pełna tajemnic, rodzinnych sekretów i skrywanych emocji. Myślę, że większość czytelników odnajdzie tu swoje własne wspomnienia i przeżycia z przeszłości. Gorąco polecam!" Laura Łącz Jest rok 1990. Ewa Wojciechowska, 45-letnia wdo...\nAkcja powieści toczy się w Polsce na początku lat 90. Jej bohaterami są młodzi ludzie, uwikłani w skomplikowane i zaskakujące historie, które zmuszają ich do podejmowania trudnych decyzji. Wśród nich są młoda wdowa z czwórką dorastających dzieci, ksiądz tuż po ukończeniu seminarium i początkujący biznesmen. Co łączy tych ludzi? Czy ich działania ukierunkowane są na uzyskanie właściwego efektu? W jaki sposób losy każdego z nich mają wpływ na życie pozostałych? Odpowiedzi na te pytania mogą być za...


Gabinet Alexandra Voralberga\nGabinet Alexandra Voralberga Pią Paź 11 2019, 21:28;\nfoto mocno poglądowe\nPo wejściu do gabinetu pierwsze co rzuca się w oczy to ogromna przestrzeń. Delikatnie panujący tu chłód z wiecznie uchylonych okien wypełnia przestronną komnatę, w której zmieści się naprawdę sporo osób. Dominują tu ciepłe odcienie brązu, co nadaje pomieszczeniu aury przytulności i estetyki. Wokół rozchodzi się zapach świeżego powietrza, nowych książek i sosnowych igieł. Na podłodze znajduje się tłumiący kroki obszerny dywan, tuż przy drzwiach dostrzec można dwie, wypolerowane na błysk zbroje łypiące na Ciebie spod przyłbicy, jeśli po wejściu się należycie nie przywitasz. Z lewej części gabinetu wbudowany jest kominek podłączony do Sieci Fiuu. Na wprost, po pokonaniu kilku schodków, na podeście stoi duże hebanowe biurko z dwoma krzesłami o miękkich obiciach. Prawie zawsze panuje na nim nienaganny porządek. Przy ścianach stoją wysokie i obficie wyposażone regały z wieloma interesującymi pozycjami. Z prawej strony, tuż nieopodal stojącego zegara (wystarczy dotknąć, a wrzeszczy o naruszeniu prywatności) znajdują się drzwi prowadzące do części prywatnej profesora Voralberga. Niewiele mniejsze od gabinetu, oprócz standardowego wyposażenia typu łóżko i szafa znaleźć tu można również pianino, którego nie słychać, bowiem na pomieszczenie zostało nałożone zaklęcie wyciszające. Obok znajduje się niewielka łazienka, bowiem Voralberg bardzo ceni sobie swoją prywatność i nie ma zamiaru kąpać się w publicznych.\nOstatnio zmieniony przez Alexander D. Voralberg dnia Sro Paź 16 2019, 22:18, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Sro Paź 16 2019, 00:35;\nSpotkania prywatne w gabinetach nie zwykły kończyć się dobrze. Na myśl od razu przychodziła sytuacja sprzed półtora roku, kiedy to na podobnym zebraniu nauczyciel zaczął torturować uczniów. A takie przynajmniej plotki opowiadano. Ciężko w owe nie uwierzyć, jeśli chwilę po tym wspomniany belfer wylatuje ze szkoły i ląduje w Azkabanie.\nPodchodził zatem ze sporą rezerwą do "godziny wychowawczej Krukonów", szczególnie, iż ślepota stawiała go na z góry przegranej pozycji. Z drugiej strony jakoś przeżył mecze Quidditcha, co będzie gorsze od tego?\nAle nie popadajmy w aż tak czarne myślenie. Wszak nie każdy, kto chce być wychowawcą Ravenclawu musi mieć nierówno pod sufitem. Ten dom nie zwykł sprawiać problemów, to powinno się raczej martwić Gryffindorem. A jednak w dziwny sposób nie umiał pozbyć się złych przeczuć.\nZacisnął palce na białej lasce. Wybijała się na tle jednolitego, czarnego stroju. Spodnie, koszula, buty, wszystko smoliste oraz zadbane. Przezornie wyczyszczone zaklęciem, coby wstydu nie przynosić okruchami albo włoskami jakiegoś zbłąkanego kota. I tylko laska burzyła estetyką, bijąc nieskazitelną bielą malowanego drewna, zakończoną agresywną czerwienią. Nie potrzebował jej, znał Hogwart na pamięć (oraz skrupulatnie omijał ruchome schody, różdżka im w poręcz), jednak chciał od razu zakomunikować nowemu nauczycielowi, z kim ma do czynienia. Ostatnio tak często musiał mieć ze sobą owy atrybut niewidomego, że jeszcze trochę i go nie daj Merlinie polubi. Wszak woli nie wprowadzać zamieszania z licznymi uczniami z wymiany, którzy nie znają jeszcze Fabiena. Acz wciąż lepsza laska niż psidwak. Tego by nie umiał zaakceptować.\nZapukał niezbyt donośnie do drzwi i nie napotykając sprzeciwu, otworzył owe, wchodząc do środka.\n- Dzień dobry - przywitał się kulturalnie, uśmiechając lekko.\nPodejrzanie cicho w tym gabinecie. Nie wydawał się też mały. Z pewnej odległości dosłyszał miarową pracę zegara, w powietrzu unosiło się kilka interesujących, acz bliżej jeszcze nieokreślonych zapachów. Czyżby był pierwszy? Cudownie.\n// Jeśli poczyniłem falstart, to przepraszam!\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Czw Paź 17 2019, 22:08;\nDrobna, ciemnowłosa dziewczyna o niebieskich oczach i niemal doskonałym uśmiechu, zapukała do drzwi lekko zaniepokojona i podekscytowana. Wiedziała, że nie może przegapić godziny wychowawczej z nowym nauczycielem, który widocznie chciał bliżej poznać swoich podopiecznych. Elizabeth nie często bywała w nauczycielskich gabinetach. Była uczennicą, na którą nikt z grona pedagogicznego nie narzekał, a szlaban to było słowo, które w ogóle nie istniało w obrębie jej osoby. Roztaczała wokół siebie doskonałość i pewność, przyjemną aurę, która niektórych doprowadzała do uczucia zazdrości lub szału. Być może nie była taka idealna, bo czy tak się da? A może tego stanu przybliżonego do oświecenia, zaznają tylko wybrani?\nElizabeth L. Cortez należała do normalnych dziewczyn, poukładanych, wyróżniających się i na pewno skrywających wiele brudnych sekrecików pod tą maską nieskazitelności. Nikt przecież nie był idealny.\n- Dzień dobry.- Wchodząc do gabinetu profesora Voralberga, wniosła ze sobą woń cytrusowych perfum, które znaczyły każdy jej krok. Miała na sobie luźną bluzę z kapturem i komfortowe spodnie. Wybrała styl bardziej sportowy. Nie wiedziała, jak ma się ubrać, a strojenie się mogłoby być odebrane za bardzo teatralne, a ona zwracała na siebie uwagę, tylko wtedy kiedy musiała lub chciała.\nJej wzrok szybko przyciągnął @Fabien E. Arathe-Ricœur. Uśmiechnęła się na jego widok, zapominając o skrupulatnym przyjrzeniu się pomieszczeniu, w którym spędzał większość swojego czasu Alexander Voralberg.\n- Fabien.- Nim wypowiedziała jego imię, lekko dotknęła jego ramienia. Zawsze tak robiła, kiedy widziała tego niewidomego chłopaka. To był swego rodzaju rytuał, w którym uczestniczyli razem.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pon Paź 21 2019, 15:49;\nTo był absolutnie kretyński pomysł.\nMoże Ezra miał się nazwać wyjątkiem, lecz nie był szczególnie zainteresowany poznawaniem nowego opiekuna domu. Profesor Bergmann wyznaczył wysoką poprzeczkę - Ezra nie wierzył, by jakiegokolwiek nauczyciela mógł bardziej nie lubić, toteż Voralberg miał całkiem niezły start i wiele sobą prezentować nie musiał. Rzecz w tym, że mężczyzna mógł próbować się spoufalać, mógł nawet próbować ich wszystkich zapamiętać, ale Clarke'a to nie przekonywało. Nie wierzył, że w realnym problemie ktoś faktycznie przybiegnie do niego po plasterek i słowo pocieszenia. On bynajmniej nie zamierzał.\nI być może był to jeden z powodów, dla których na rzeczoną godzinę wychowawczą przychodził z tak paskudnym nastawieniem; w jego myślach kryła się obawa, że Voralberg będzie starał się ich czytać, analizować i Merlin wie co jeszcze. Podejrzliwość była bowiem domeną osób, które faktycznie miały coś do ukrycia.\nSwoje przyjście obwieścił trzasnięciem drzwi, tak głośnym, że aż sam wzdrygnął się z zaskoczeniem. Wokół sylwetki Ezry skrzykły się niewidzialne, lecz doskonale wyczuwalne iskierki frustracji; niewiele było trzeba, aby doszło do wyładowania.\nNajwyraźniej większa liczba Krukonów uznała spotkanie w gabinecie za kompletną głupotę - już teraz żałował podjętej decyzji, przez którą znajdował się w jednym pomieszczeniu wyłącznie z kaleką o niemal literacko eterycznym sposobie bycia i panną niby-idealną. Zaplótł ręce na klatce piersiowej w postawie odrobinę pasywno-agresywnej, zastanawiając się, co też opiekun ma im do powiedzenia i próbując tym zagłuszyć dopominającą się uwagi potrzebę zapalenia...\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pon Paź 21 2019, 17:09;\nPojawienie się na spotkaniu zapoznawczym nie było moim ulubionym obowiązkiem dnia dzisiejszego. Prawdę mówiąc, gdybym nie obawiał się urazić nauczyciela, z pewnością nazwałbym je stratą czasu. Byłem absolutnie przekonany, że nowy nauczyciel nie będzie w stanie w ten sposób poznać nawet ułamka ze wszystkich uczniów Ravenclawu i łamałem sobie głowę nad tym co zamierzał przez to uzyskać. Czyżby naprawdę nie miał nic więcej do roboty popołudniami jak witać się z bandą niewdzięcznych dzieciaków? Z drugiej strony to było miłe, naprawdę. Fajnie było myśleć, że w gronie nauczycielskim wreszcie znalazł się ktoś kto faktycznie nie chce widzieć w tobie jedynie mundurka z herbem Ravenclawu wyszytym na piersi, a faktycznie prawdziwą osobę z krwi i kości. Doceniałbym to o tysiąckroć bardziej, gdyby nie zabierało mi to jednej z niewielu godzin wykradanych z Elaine właśnie takimi popołudniami jak te. Kiedy kończył się jeden patrol, a zaczynał następny, mieliśmy trochę czasu dla siebie. Mogliśmy napić się herbaty czy też po prostu wspólnie pospacerować po błoniach. Pomilczeć, bądź przegadać te godziny, wszystko mi było jedno. Liczył się tylko dotyk jej palców w mojej zaciśniętej dłoni i ciepły uśmiech błąkający się na ustach. Teraz jak nigdy odczuwałem ten chłód związany z jej nieobecnością. Nie widzieliśmy się od wczorajszego wieczora, a ja już łamałem sobie głowę nad tym jak mija jej dzień i co będzie robiła jutro. Czy tak wyglądała miłość? Jeszcze nie potrafiłem tego rozpracować.\nZjawiłem się w gabinecie Voralberga, wślizgując się tuż za Ezrą, który drzwiami to prawie uciął mi nos. Spróbowałem nie spojrzeć na niego z niechęcią i chyba mi się to udało, ale tylko dlatego, że on sam wyglądał już jakby coś go ugryzło… i to wyjątkowo mocno. Przyjrzałem mu się ostrożnie, witając się ze wszystkimi obecnymi cichym „hej” rzuconym w przestrzeń. Widząc, że Fabien ma już towarzystwo, zdecydowałem się na pozostanie przy byłym prefekcie, chociaż widząc jego postawę, nie odezwałem się do niego nawet jednym zbędnym słowem. Jeśli zamierzał komuś dać w nos, nie zamierzałem zgłaszać się na ochotnika.\nLiczba postów : 2350\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pon Paź 21 2019, 23:16;\nNie miał zielonego pojęcia co Voralberg rozumiał przez lekcję wychowawczą, ale był to pomysł tak niecodzienny, że młody Swansea nie byłby sobą, gdyby nie przyszedł do gabinetu nowego profesora w celu zaspokojenia swojej nieposkromionej ciekawości. Był głodny informacji – nie tylko na temat spotkania samego w sobie, choć było intrygujące, ale i, a może przede wszystkim, o samym Alexandrze Voralbergu z francuskimi naleciałościami w mowie, który spóźnił się na ucztę powitalną.\nBył tu również z czysto praktycznych powodów –jako kapitanowi drużyny, zależało mu na jak najlepszych kontaktach z nowym opiekunem domu, który mógł wesprzeć drużynę na wiele różnych sposobów. Na pewno warto będzie przypomnieć mu, jak istotny dla Krukonów (wcale nie tylko dla niego, wcaaale) jest Quidditch.\nWszedł do środka i rozejrzał się z zaciekawieniem, a potem w towarzystwie jedynie cichego powitania, podszedł do @Riley Fairwyn i @Ezra T. Clarke, i przy nich usiadł.\n/Przepraszam za tego gównoposta, chciałam po prostu wejść na czas XD\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pon Paź 21 2019, 23:45;\nFinnigan nie do końca rozumiała idei godziny wychowawczej. Może dlatego, że doświadczyła tego typu zajęć tylko za czasów chodzenia do mugolskiej podstawówki, jedyne co jej się z nimi kojarzyło to wybieranie samorządu klasowego oraz przyozdobianie sali zajęciowych w klimacie najbliższych świąt. Nie spodziewała się, aby to po to była organizowana godzina wychowawcza Krukonów, zwłaszcza, gdy wezwani byli także studenci. A przynajmniej spodziewała się po profesorze Voralbergu, że przygotował dla nich coś ważniejszego niż ozdabianie pokoju wspólnego w klimacie Halloween.\nDziewczyna zapukała do gabinetu i nie czekając na odpowiedź weszła do gabinetu.\n- Dzień dobry - powiedziała cicho.\nNie lubiła nie wiedzieć, czego się spodziewać, więc była trochę zestresowana godziną wychowawczą. Na lekcjach zawsze wiadomo do czego być przygotowanym, dlatego je lubiła. Ale tutaj? Jeśli nie ozdabianie pokoju wspólnego, to co? Może profesor Voralberg uznał, że chce zorganizować losowanie sekretnego Mikołaja wśród Krukonów? Albo porozmawiać o problemach uczniów, co zapewne skończy się na tym, że wszyscy będą milczeć i nastanie tylko długa żenująca cisza? Żadna z podejrzeń Finnigan nie napawało jej optymizmem do tego spotkania.\nFinn zaczęła nerwowo rozglądać się po pomieszczeniu czekając, aż godzina wychowawcza się rozpocznie i mgła tajemnicy w końcu opadnie.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Wto Paź 22 2019, 01:27;\nNie mam pojęcia na czym polega godzina wychowawcza i co mamy dokładnie na niej robić. Ale z ciekawości stawiam się, bo głupio nie przychodzić kiedy uczący profesor wygląda jak wygląda. Co prawda ostatnio nie pokazałam się na lekcji z jakiejś najlepszej strony, ale to nie moja wina, że nie uczy zielarstwa. Gdyby tak było natychmiast bym zabłysła swoją wiedzą.\nPukam grzecznie i wchodzę do środka, rozglądając się po gabinecie.\n- Dzień dobry - rzucam i kręcę głową na lewo i prawo w poszukiwaniu znajomych twarzy. Poprawiam swój fioletowym turban, swoim zwyczajem. Idealnie komponuje się z moją kwiecistą, lekką sukienką. Nie to, że się bardzo stroiłam. Każdy kto mnie zna wie, że nie znajdzie u mnie żadnej bluzy, czy zwykłych dżinsów. Z pogardą podchodzę do nijakości, mając jedynie swoje własne, przerośnięte ego.\nOczywiście osobą, którą postanawiam napastować jest @Riley Fairwyn. Dlatego aby to zrobić muszę się po kilku przeprosinach wbić między niego a Ezrę. Kiedy udaje mi się ten wyczyn, nie będąc może przy okazji zamordowana przez naburmuszonego prefekta, nachylam się do przyjaciela.\n- Hej, co tam? To coś w stylu kary, motywacji czy integracji? - pytam go, mam nadzieję wystarczająco blisko, żeby inny nie mogli podsłuchiwać, chociaż najwyraźniej słychać było nawet latające muchy w tej grobowej ciszy. Odkąd mój przyjaciel zaczął się zadawać ze swoją nową dziewczyną, dobrze dla niego, jednak ja już widywałam go jedynie na lekcjach, albo właśnie na takich to dziwnych posiedzeniach. Rozglądam się wokół, nie widząc jednak nikogo innego kogo chcę zaczepić, wracam wzrokiem do Riley'a.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Czw Paź 24 2019, 20:56;\nSplatała włosy w koński ogon, a robiła to w biegu. Przeskakiwała co drugi schodek, byleby zdążyć na czas. Zakręciła się całkowicie przez co przegapiła proces przygotowywania się do godziny zapoznawczej z nowym nauczycielem. Z tej przyczyny musiała bezczelnie wspomóc się metamorfomagią, aby ukryć niedokończony makijaż. Istotna dla niej była prezencja i zrobienie dobrego wrażenia. Miała tylko nadzieję, że profesor nie opieprzy Swansea za wybiegnięcie w trakcie lekcji transmutacji na korytarz. Może Craine mu nic nie opowiadał?\nZatrzymała się przed drzwiami zziajana, poprawiła włosy, wygładziła mundurek, wyprostowała odznakę i próbowała myślami przywołać Elijaha, Rileya i Gabriela, bowiem nie miała nawet chwili czasu, aby sprawdzić czy będą, czy pamiętają, zabrać się z nimi czy cokolwiek innego. Wyciągnęła z kieszeni mundurka lusterko, by przejrzeć się w nim. Zmarszczyła lekko brwi i rozjaśniła nieco swoje włosy, by nie było po niej widać niedociągnięć. Zapukała do gabinetu i po chwili weszła, rozglądając się za wyżej wymienionymi osobami. Byli! Na jej ustach pojawił się szeroki uśmiech, kiedy podeszła do @Elijah J. Swansea, @Riley Fairwyn, @Ezra T. Clarke i przypadkowo do @Melusine O. Pennifold.\n- Cześć wam. - przywitała się najpierw w uprzejmy sposób z naburmuszonym Ezrą, śliczną Melusine, po chwili ucałowała ciepły i gładki policzek brata, a na końcu sięgnęła do dłoni Rileya by spleść razem ich palce. Pomna tego, że ma obok siebie bliźniaka jak i rzeszę Krukonów w bardzo dzielny sposób powstrzymała się przed bardziej wylewnym powitaniem Rileya. Tymczasem zatrzymała na nim roziskrzony wzrok ciesząc się, że go widzi. - Podczas obiadu słyszałam jak młodsze roczniki opowiadały, że podobno profesor układa w tym roku zagadki dla kołatki prowadzącej do naszego dormitorium. Nie wiem ile w tym prawdy, ale już słyszałam o nim pochlebne opinie. Co o nim sądzicie? - cała Elaine. Rozgadana, dobrze poinformowana, skora do dzielenia się informacjami i niezrażona postawą Ezry (wszak stała obok dwóch silnych chłopaków, którzy nie pozwolą panu Clarke jej zjeść, gdyby tylko naszła go na to ochota) czy niezręcznością. Rozejrzała się ochoczo po gabinecie, a gdy tylko zapoznała się z jego rozkładem, zatrzymała wesoły wzrok na krukońskiej trójce, do której towarzystwa się wprosiła.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Sob Paź 26 2019, 17:02;\nTrudno jest zadowolić nastolatka. Finn całe swoje życie była przekonana, że rodzice kochają ją najmniej z całego rodzeństwa i że najmniej ich obchodziła. Zwracali na nią uwagę, tylko kiedy robiła coś nie tak. Mogłaby w któreś wakacje nie wrócić do domu i zdaliby sobie z tego sprawę dopiero, gdy okazałoby się, że nie ma kogo wysłać po zakupy. I wcale by się nie martwili, tylko wkurzyli. Kiedy jednak rodzice angażowali się w jej problemy i wykazywali opiekuńczością, to sama tego nie widziała, a kiedy nie dało się tego zignorować, odbierała to zupełnie źle.\nPlotki o tym, że jej mama wysłała wyjca do Voralberga zniszczyły jej życie, które i tak uważała już zupełnie nic niewarte. Jakby niewystarczającym wstydem było dostanie ataku paniki przy wszystkich w klasie, jej matka musiała jeszcze rozdrapać ten temat i narobić przypału u nowego opiekuna domu. Finn lubiła być niewidoczna, ale przez ostatni rok cała jej anonimowość poszła się kochać. Najpierw ugryzł ją wilkołak na szkolnym wyjeździe, potem powtarzanie roku, a teraz jeszcze to. Jak ona miała teraz bez wstydu pokazywać się na korytarzach. Miała ochotę schować się na zawsze pod kapturem, ale już za pierwszym razem, gdy schowała się pod bluzą przy śniadaniu w Wielkiej Sali, odkryła, że dawało to odwrotny do zamierzonego skutek. Nikt nie latał po szkole w kapturze, więc wyróżniając się w ten sposób, czuła się jeszcze bardziej obserwowana.\nOstatnie czego chciała, to iść na to spotkanie z opiekunem, ale myślała, że trzeba. W jej głowie odgrywały się same czarne scenariusze, wszystkie opierające się głównie na tym, że wszyscy będą się na nią gapić i coś o niej szeptać, a potem Voralberg przy wszystkich opieprzy ją za skarżenie się matce, a potem wszyscy wyśmieją ja i jej rodzinę. I chociaż zdrowy rozsądek podpowiadał jej, że dramatyzuje, to nie mogła przestać o tym myśleć. Z resztą czy było to takie niemożliwe? Nie miała z Krukonami żadnych relacji. Ona nimi gardziła, uważając za nadętych snobów, oni przeważnie nie wiedzieli o jej istnieniu. Gdyby ktoś chciał przedstawić im ją w złym świetle, nie miałby z tym najmniejszego problemu.\nWeszła do gabinetu i już w drzwiach serce podeszło jej do gardła. Gdzie byli wszyscy? Weszła już, więc nie mogła się niestety wycofać. Nie patrząc na nauczyciela, ani nikogo innego, wybąknęła jakieś powitanie i jak najszybciej uciekła na jakieś miejsce, które wydawało jej się najbardziej odizolowane i najmniej na widoku. Usiadła i próbując schować twarz pod krótkimi włosami, wbiła wzrok w ziemię, próbując pocieszyć się myślą, że jakby to spotkanie nie wyglądało, prędzej czy później się skończy i więcej nie będzie musiała z żadnym z obecnych rozmawiać.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Sob Paź 26 2019, 23:02;\n// słowem wstępu: myślę, że warto uznać, że są tu jeszcze postaci npc… w końcu w szkole jest trochę więcej Kruków niż aktywnych…\nNie czuł się dziś najlepiej. Bolało go całe ciało i miał wrażenie, że w końcu odmówi mu posłuszeństwa i wyłączy się z wielkim komunikatem niczym w mugolskich komputerach ‘system is shutting down’. Innymi słowy – po prostu zemdleje. Był już bliski odwołania dzisiejszej lekcji, roboczo nazwanej wychowawczą – w istocie będącą szybką pogawędką na temat ostatnich wydarzeń. W ostateczności tego nie zrobił, czego w tej chwili nieco żałował, z drugiej strony może zobaczenie zgrai tych dzieciaków w jakiś sposób poprawi jego samopoczucie. Część z nich miała wiecznie dobry humor – sam nie wiedział, czy bardziej mu to pomoże, czy wręcz przeciwnie – jeszcze bardziej doprowadzi do myślowej destrukcji.\nPojawił się w gabinecie chwilę po tym, jak wszedł do niego pan @Fabien E. Arathe-Ricœur i panna @Elizabeth L. Cortez. Ostrożnym krokiem wyszedł ze swojej prywatnej komnaty i wszedł po kilku schodach, aby stanąć przed biurkiem i rzucić im uprzejme dzień dobry. Podpierał się swoją laską i choć w pewnym momencie wyglądało, że nie jest mu potrzebna, to jednak wiedział, że dzisiaj jest jego olbrzymim wsparciem. Był blady, miał cienie pod oczami i miał ochotę umrzeć. Czarna koszula doprowadzała do jeszcze większego kontrastu z jego twarzą. Wyglądał całkiem inaczej niż na lekcji. Niemniej jednak na widok kolejnych pojawiających się uczniów na jego oblicze wstąpił delikatny uśmiech.\nOparł się o biurko czekając na kolejne osoby i w istocie się pojawiały. Nie spodziewał się olbrzymiej frekwencji, ale i tak było całkiem nieźle, szczególnie że nic nie działało tak na nieobecności jak dopisek ‘nieobowiązkowy’. I tak pojawił się pan @Ezra T. Clarke, @Riley Fairwyn, paru innych uczniów których nazwisk nie zdołał jeszcze zapamiętać, kapitan drużyny krukonów @Elijah J. Swansea, @Finnigan O'Callaghan i @Melusine O. Pennifold, a później pojawiła się ona.\nVoralberg musiał kilka razy mrugnąć i nawet skarcić się w myślach, aby doprowadzić swoją twarz do porządku, ponieważ była bliska dotknięcia ziemi. Szczęka. Była bliska. Zapatrzył się jasnoniebieskimi oczami na @Elaine J. Swansea i teraz nie miał już pojęcia czy powinien wierzyć w zbiegi okoliczności, czy coś było z jego wzrokiem grubo nie tak. Odwrócił wzrok w okno, próbując doprowadzić do porządku swoje myśli i miał nadzieję, że nie widziała jak na nią spojrzał. Mogłaby wręcz roześmiać się w głos widząc jego minę. On wiedział, że atencjuszka z Felixa będzie prześladować jego umysł przez dłuższy czas, ale objawianie się w postaci uczennicy była znaczącą przesadą. Tak, wiedział, że to nie ona. Ale był święcie przekonany, że mają razem więcej wspólnego niż bycie do siebie podobnym. Tego mu tylko brakowało. Klona @Éléonore E. Swansea w tej szkole.\nUpewnił się, że wszyscy dotarli już do Sali tuż po tym jak pojawiła się @Finnegan Gilliams, której uprzejmie kiwnął głową na powitanie i uśmiechnął się sympatycznie – mimo swojego stanu - w jej kierunku bez cienia żadnego wyrzutu czy innych wyobrażeń. Odchrząknął lekko mając nadzieję, że zwrócą uwagę. Nie miał siły krzyczeć. W ostateczności któraś ze zbroi uderzy mieczem o ścianę i wtedy być może wszyscy zareagują atencją. Wszędzie w klasie rozrzucone były siedziska różnego pokroju – od zwykłych krzeseł po pufy i poduchy. Nie miał zamiaru trzymać ich jak na jakimś apelu, w stójce i być może jeszcze na baczność. Nie był wredny. Chyba. Niemniej wskazał im siedzenia.\n- Niech pan jeszcze tupnie nogą panie Clarke, wtedy będzie lepszy wydźwięk. – rzucił w kierunku Ezry unosząc do góry obie brwi i delikatnie, uprzejmie się uśmiechając. Cóż, przytrzaśnięcie nosa panu Fairwynowi byłoby paskudnym rozpoczęciem tego spotkania. Podrzucił zgrabnie laskę do góry i rzucił ją na fotel stojący obok siebie, po czym ostentacyjnie wyjął paczkę fajek zastanawiając się przez chwilę czy powinien palić. Może lepiej nie, nie wypadało. Jego głód nikotynowy jednak domagał się palenia jak cholera. Je również odłożył.\n- Postaram się nie zająć Wam zbyt dużo czasu. – chciał, żeby jego głos brzmiał bardziej donośnie, jednakże dziś nie miał na to zbyt wiele siły. – Mnie już znacie, ja znam Was, nie ściągnąłem Was po to, aby robić Wam…hmm…entrevue. Wywiad, tak. w stylu ‘a teraz powiedzcie coś o sobie’. – nie mógł znaleźć angielskiego odpowiednika. Rzadko mu się zdarzało zapomnieć słowa i musieć wrzucić za nie francuski, ale jak widać miewał jeszcze kryzysy.\n- Niestety trochę się na Was skarżą, a moim obowiązkiem jest doprowadzić Was do porządku. Nie będę wskazywał palcem, dlatego poprosiłem o przyjście wszystkich. – jego głos zrobił się poważniejszy. – Dajcie spokój, dać się wyprzedzić wszystkim w Pucharze Domów po pierwszych dwóch miesiącach? – mruknął przewracając oczami. – Sam miałem swoje za uszami, ale na Merlina… nawet Hufflepuff Was wyprzedza. – o 2, ale jednak. Nie o takie różnice przegrywano. Jak pannę Jones lubił, tak jakoś nie widziało mu się, aby tak szanowany dom jak Ravenclaw miał przegrać z Borsukami. Uśmiechnął się na tę myśl i sam nie wiedział, czy był to uśmiech rezygnacji czy rozbawienia faktem, że dali się tak łatwo wyrolować. Najwyraźniej w dzisiejszych czasach walka o punkty nie była aż tak istotna. Ech, staroświeckość.\n- Poza tym słyszałem jeszcze o kilku nielegalnych pojedynkach, ucieczkach z zamku i drobniejszych przewinieniach. Nie będę Wam robił głębokich reprymend jak bardzo nie powinniście tego robić, bo jesteście w większości dorośli i wierzę, że wiecie co robicie, ale proszę o trochę wstrzemięźliwości. Otrzymywanie kolejnych sów z prośbami o szlabany i rozmowę z Wami jest dla mnie równie uciążliwe, jak dla Was przychodzenie na moje wezwanie tutaj. – zerknął ostentacyjnie rozbrajającym wzrokiem na Rileya i Ezrę, którzy wyglądali, jakby mieli zaraz albo eksplodować, albo umrzeć z nudów. Dobierzcie osobę do czynności.\n- Uciążliwe, bo moje próby i tak na nic się nie zdadzą. Jak ktoś Was wkurzy to i tak go walnięcie zaklęciem i tak. Nic na to nie poradzę, niemniej zaświadczam, że czasami warto trzymać nerwy na wodzy.- doskonale wiedział, jak to jest, nie raz miewał takie przypadki. Oczywiście głównego prowodyra wspomnianego wypadku nie było, ale na pewno dowie się jak wiele czasu poświęcił mu w swoim wywodzie profesor Voralberg.\n- Zawrzyjmy układ. Wy się trochę podciągnięcie, a ja mogę przymknąć oko na pomniejsze rzeczy. Oczywiście w granicach rozsądku. A jak przejdziecie samych siebie, to możemy spróbować zorganizować jakąś wycieczkę poza te przygnębiające mury. Wybierzecie wspólnie miejsce, a ja pogadam z dyrektorem. – naprawdę miał ochotę zapalić. Uważnie patrzył na każdego z osobna i wszystkich jednocześnie, czasami zatrzymując wzrok na chwileczkę dłużej na Elaine, a później jego wzrok spoczął na Rileyu jako prefekcie naczelnym.\n// odpisujemy do 4.11.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Sro Paź 30 2019, 12:53;\nA jednak gabinet profesora powoli i stopniowo się zapełniał. Choć w zamiarze nie miał uciąć Riley'owi nosa, to nie zdecydował się nawet na przepraszające spojrzenie; czy jego winą było że prefekt naczelny szedł za nim jak zjawa? Wystarczyło się odezwać! O ile jego obecność, tak jak i @Elijah J. Swansea Ezrze szczególnie nie przeszkadzała, o tyle na wciskanie się @Melusine O. Pennifold przewrócił wyraźnie oczami, gryząc się jednak w język. Nie wiedział jakim cudem się to stało, ale mimo negatywnej aury, którą rozsiewał, przypadkowo został częścią zbierającej się grupki. Kiedy zatem @Elaine J. Swansea rzuciła w przestrzeń pytanie, uznał, że również ma prawo na nie odpowiedzieć.\n- Nie może być większym palantem niż Bergmann, ale pewnie też nie przebije Deara. - odparł, umiejscawiając mężczyznę pomiędzy dwoma najbardziej charakterystycznymi opiekunami. Trzeba było zaznaczyć, że Liam Dear również miał z Ezrą ciężki początek - taka już była charakterystyka Krukona, że każdego sprawdzał na swój własny sposób. A jako że nie miał chęci okazji do poznania nauczyciela podczas lekcji, teraz był na to dobry moment. Nie siadał, w końcu zaraz zamierzał wyjść. Zamiast tego oparł się nonszalancko o ścianę, czekając na to, co profesor miał do powiedzenia. Na pewno nic istotnego, skoro znalazł w tym czas na przytyk.\n- Nie sądzę, że będzie potrzebny, skoro pamięta profesor moje nazwisko zanim się przedstawiłem - odparł błyskawicznie, jakby podświadomie cały czas wyczekiwał jakiejś drobnej zaczepki, toteż kiedy już się pojawiła, nie mógł wypuścić jej z rąk. Przekierował jadowite spojrzenie zielonych oczu wprost na opiekuna. Buntownicza mimika z każdą chwilą jednak się kurczyła, w pewien sposób kopiując emocje z twarzy rozmówcy; z doświadczenia wiedział, że spokój lepiej wypadał w zestawieniu z irracjonalnym gniewem. I choć w postawie dalej miał coś wyzywającego, dostosowując się do uprzejmej narracji, zdobył się na salonowy ukłon głowy. - Zawsze miło spotkać fana.\nPrześmiewczy uśmieszek nie zniknął z Ezrowych warg nawet, gdy Voralberg zabawił się paczką fajek. To jednak ze zdwojoną siłą sprowadziło myśli Clarke'a ponownie do używek. Zacisnął mocno palce przy wrażliwym zgięciu łokcia, a ból, który natychmiast rozszedł się po ręce, był swego rodzaju substytutem. Pozwalał nie odlecieć myślami i wyłapywać sens wypowiadanych słów.\n- To brzmi na kategoryzowanie uczniów. Co znaczy nawet Hufflepuff? Hufflepuff jest gorszy? - wciął się ostro w pewnym momencie. Żartobliwe złośliwości powszechne pomiędzy uczniowskim gronem nie przystawały komuś wyższemu rangą, tym bardziej wciąż tak obcemu. Voralberg nie musiał się jednak obawiać wybuchów, gdyż złość Ezry przypominała raczej poszarpane lodowe krawędzie niż dynamit. Nie mógł równocześnie liczyć na zbyt dużą współpracę; kiedy tylko skończył mówić Ezra był pierwszą osobą do wyśmiania naciąganego układu.\n- Och, wycieczka! Bo przecież każdy z nas marzy o tym po spędzaniu ze sobą niemal dwudziestu czterech godzin w zamku i wspólnej wieży. Profesorze... - Przyłożył rękę do serca, a aktorskie przejęcie odmalowało się na poszarzałej twarzy z chwilowym, dawnym blaskiem. Irytacja, nawet jeśli negatywnie odbierana przez otoczenie, była emocją, która pozwałała wyrażać się wyjątkowo namiętnie. - od razu czuję się zmotywowany do stracenia kolejnych punktów Ravenclawu. - Co było oczywistą bzdurą, skoro przez ostatenie dwa miesiące nie zdarzyło mu się wykazać wybitną ignorancją ani arogancją, która utrudniłaby Krukonom zdobycie pucharu domów. Zapewne dlatego, że na zajęciach nie pojawiał się zbyt często - po co, skoro materiał był mu znany od dwóch lat? - a kiedy już bywał, pogrążał się w narkotycznym odrętwieniu. Nawet obecne sfrustrowanie nie sprawiało, że Ezra rzeczywiście źle życzył swojemu domowi, wszak nie bez powodu przez rok sam sprawował funkcję prefekta. I nie bez powodu zawsze z dumą obnosił się swoją przynależnością do Krukonów. Jeżeli Voralberg rzeczywiście cokolwiek o nim słyszał, musiał wiedzieć, że Ezra zawsze należał do grona wyjątkowo pojętnych uczniów i dopiero od pewnego czasu coś w jego postawie tak drastycznie się zmieniło. A dopóki przyczyna pozostawała niejasna, nie pozostawało nic innego, jak ów fakt zaakceptować.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Czw Paź 31 2019, 20:56;\nNie miała pojęcia skąd się wziął tutaj nauczyciel. Prawdopodobnie była zajęta zachwycaniem oczu Rileyem i Elijahem, których wyjątkowo mogła mieć obok siebie jednocześnie. W pewnym momencie nie wiedziała czyją rękę podkraść i zajęta tym dylematem przez chwilę nie zwracała uwagi na otoczenie. Dopiero usłyszawszy tembr głosu profesora, wyprostowała się i zawiesiła na nim wzrok. Byłaby uśmiechnęła się, gdyby nie wyraźnie kiepski stan nauczyciela. Niemalże zrobiła krok przed siebie, gotowa próbować robić cokolwiek widząc jego blade policzki. Tymczasem, gdy on zaczął coś opowiadać, nachyliła się do Rileya, by wyszeptać pełne obaw słowa:\n- Wygląda bardzo kiepsko, powinniśmy coś zrobić? Rajciu, chyba się rozchorował? - nie była pewna jak powinna zareagować, a jednak poruszył ją stan nauczyciela. Nie znała go, jednak nie przeszkadzało to w empatycznym odruchu współczucia. Gdy wybałuszył na nią oczy, zestresowała się. Doskonale widziała to spojrzenie, wszak przyglądała mu się zaniepokojona, jednak nie spodziewała się takiej reakcji mimicznej z jego strony. Czując, że niezbyt radzi sobie z poprawną interpretacją własnych odczuć, przytuliła się do ramienia Rileya, jakby miał ją osłonić przed nietypowym zachowaniem nauczyciela. Zerknęła na brata, później znów na nauczyciela. Tylko na jej widok zareagował w tak dziwny sposób i nie miała pojęcia co ma o tym myśleć.\nGdy wspomniał o skargach, wykrzywiła się w duchu. W istocie Ravenclaw ostatnio psocił swoim zachowaniem, o ile psotą dało się nazwać masowe ucieczki w trakcie lekcji transmutacji czy rzucanie zaklęciami podczas ich treningu. Jednak postawienie Huffelpuffu niżej od innych nawet i ją oburzyło. Wyprostowała ramiona gotowa ośmielić się coś wtrącić lecz ubiegł ją Ezra. Znała wielu cudownych Puchonów - taki Skyler chociażby był idealnym tego przykładem (!), poza tym miała wśród Borsuków kuzynkę, młodszą siostrę Cassiusa. Życzyła im jak najlepiej dlatego słowa nauczyciela wpędziły ją w oburzenie.\n- Ja nie rozumiem, profesorze. Przecież walka o Puchar Domu to zdrowa rywalizacja. To, że Puchoni wyprzedzają nas to nie jest przecież nic złego. Minęły dopiero dwa miesiące, mamy sporo czasu, by wyrobić punkty ponad swoją normę. - odezwała się nim zdołała się powstrzymać. Gdy uzmysłowiła sobie, że właśnie poparła kąśliwą uwagę Ezry, końcówki jej włosów nieco zzieleniały. Odruchowo odszukała wzrokiem brata i zajrzała do jego jasnych oczu, by od razu mały detal jej metamorfomagii zniknął. Szczerze zaniepokoiła się tymi nielegalnymi pojedynkami. To brzmiało jak masa dodatkowych patroli i coraz mniej czasu na wspólne spędzanie go z Rileyem. Ścisnęła ukradkiem jego dłoń, cały czas mocno go trzymając. Popatrzyła z wyrzutem na Ezrę, który naprawdę był dzisiaj nie w sosie. A gdy poczuła na sobie znów wzrok nauczyciela, skrępowała się.\n- Zależy o wycieczce jakiego kalibru mowa. Czy taka czysto rekreacyjna czy jednak naukowa. - powiedziała ni to do siebie ni to do nauczyciela. Ostatnio wiele się wydarzyło, a cały wolny czas przeznaczała cóż... dla najbliższych.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pią Lis 01 2019, 13:45;\nPrzywitałem się cicho z Elim, kiedy ten zbliżył się do mnie i do Ezry. Nie miałem jednak czasu, aby go zagadnąć, gdyż w ślad za nim pojawiła się Melusine. Uśmiechnąłem się do niej, robiąc jej miejsce, aby wcisnęła się między nas.\n- Szczerze mówiąc to nie jestem pewien. Może wszystko naraz? - Odpowiedziałem, ale nie ciągnąłem nachalnie tej rozmowy. Pennifold rozglądała się wokół siebie, najwyraźniej chcąc wyłapać spojrzeniem także kogoś innego, a ja nie zamierzałem jej w tym przeszkadzać. Zwłaszcza, że w tak zwanym międzyczasie pojawiła się także Elaine. Skorzystałem skwapliwie z uścisku jej dłoni, uśmiechając się nagle jakoś tak szerzej niż przed momentem. Nie zdążyłem jednak przeanalizować jej słów i skonfrontować się z tymi plotkami. Nie zdarzyło mi się jeszcze spotkać profesora tak osobiście. Do tej pory jedynie mijaliśmy się na korytarzach, co zdecydowanie nie pozwoliło mi wyrobić na jego temat żadnej opinii. Kilka sekund później do klasy wszedł jednak wspomniany mężczyzna, a ja zawiesiłem na nim uważne spojrzenie.\n- Że zdecydowanie cierpi na bezsenność. - Odpowiedziałem Elaine półszeptem, bo i faktycznie Voralberg wyglądał mi na kogoś kto za kilka chwil miał paść przed nami na twarz i umrzeć sobie pod naszymi czujnymi spojrzeniami. I naprawdę, niewiele potrzeba mi było, aby kiełkujące we mnie współczucie i zainteresowanie zmieniły się w otwartą niechęć. Nie dlatego, że tak po prostu zapatrzył się na moją Elaine w tak nieuprzejmy sposób. Kiedy próbowałem zidentyfikować te uczucia zrozumiałem, ze jestem po prostu… zazdrosny. Na tyle, że nie życzyłem sobie, aby ktokolwiek patrzył na nią w taki sposób, jakby jej pojawienie się w gabinecie było dla niego życiowym objawieniem. Machinalnie, kompletnie bezmyślnie przesunąłem się lekko, aby oddzielić ich od siebie własnym ciałem. Stałem się głuchy na potrzebę pomocy wygłoszonej przez Elę. Tak po prostu, niepodobnie do siebie. Przygarnąłem ją silniej do swojego boku i nie odrywając spojrzenia od Alexa pozwoliłem sobie na pełne napięcia milczenie. Moje ciało było na tyle sztywne, że nawet i słowa Ezry nie zrobiły na mnie większego wrażenia. Pozwoliłem mu na bezczelność względem nauczyciela, bo i sam miałem na nią przeogromną ochotę. Klasyfikowanie domami nieszczególnie mnie obeszło, głównie dlatego, że normalnie odebrałbym to jako niewinny żart. Mimo tego zerknąłem w końcu na Clarke’a, mając nadzieję że usłyszy mnie przez dźwięk buzującego mu w żyłach ego.\n- Ezra, proszę… - zwróciłem się do niego, w ten sposób prosząc go, aby nieco spuścił z tonu. Nie chciałem, aby kontynuował tę potyczkę słowną, bo i nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że za kilka chwil zacznę gorączkowo mu przyklaskiwać. Tylko po to, aby zrobić na przekór osobie, której szczęka opadła na widok mojej Eli.\n- I jaką pulę miejsc mamy do wyboru - dorzuciłem swoje do słów Elaine, bo nawet jeżeli miałbym coś do zaproponowania, spodziewałem się, że nie byłoby to absolutnie nic standardowego co taki Alexander mógłby brać pod uwagę.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pią Lis 01 2019, 21:38;\nKończę biegać spojrzeniem po sali, kiedy dołącza do nas śliczna @Elaine J. Swansea, nie byłam pewna, która odnoga tego ogarniającego Hogwart rodu, ale zdecydowanie jedna z milszych i śliczniejszych. Uśmiecham się do niej i witam prędko, przysuwając się do parki, by ostudzić ich emocje, coby nie zaczęli tutaj świntuszyć.\n- Na ostatniej lekcji dziewczyna zemdlała, a on nic nie zareagował prawie, tylko kazał mi ją zabrać. Nie powiem, że sprawił zbyt dobre wrażenie - rozsiewam prawdziwe plotki półszeptem do wszystkich krukonów, z którymi siedziałam. Faktycznie nauczyciel nie wyglądał zbyt dobrze, ale najbardziej mnie bawi sposób w jaki patrzy na dziewczynę mojego przyjaciela. Zakładam, że większość aż tak tego może nie zauważa, ale jako kobieta, która lubi czasem wymienić informacje, które nie powinny mnie interesować, z wielkim rozbawieniem patrzę jak nasz nauczyciel patrzy na biedną Elaine.\n- Chyba masz konkurencję, Riley - szepczę do ucha przyjaciela, z rozbawionym wyrazem twarzy, chociaż mój ziomek wcale nie wydaje się być tym równie zadowolony co ja. Słucham co mówi nauczyciel, ale widzę, że to ganienie nas, a ponieważ ja jestem kompletnie niewinna odpływam trochę myślami. Bawię się swoimi paznokciami, tylko co jakiś czas podnosząc dość znudzony wzrok na nauczyciela. Nie wiem co mam powiedzieć, ja się staram jak mogę i nie mam sobie nic do zarzucenia, cóż mogę zrobić? W myślach już sobie gdzieś wychodzę i planuję co będę robić później, kiedy nagle odzywa się @Ezra T. Clarke, który mówi takie rzeczy, że kompletnie odrywam się od dłoni i patrzę na niego szczerze zdziwiona i równocześnie niepomiernie rozbawiona jego wybuchem, co jakiś czas zerkam prędko na nauczyciela, chcąc zobaczyć jego reakcję. Nie wiem dokładnie czym zasłużył sobie profesor na te słowa, ale słowa Ezry sprawiły, że zaangażowałam się aż w rozmowę. Zdecydowanie mogę powiedzieć, że Clarke uczynił mój dzień lepszym tą nierówną potyczką słowną, która z pewnością źle skończy się dla niego.\n- Syria jest piękna o każdej porze roku - składam niezbyt poważną propozycję, bardzo entuzjastycznie kraju, w którym jak mój ojciec powtarzał wiecznie walczą mugole. Korzenie mojego ojca sięgają tamtych rejonów, więc z przyjemnością bym je odwiedziła. I na pewno byśmy bawili się wybuchowo.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pią Lis 08 2019, 17:26;\n/jeśli jakość tego posta ssie, to przepraszam, ale jestem chory jak diabli .-.\n....W zasadzie nie wiedział, czy wypadało mu wchodzić w potyczki słowne z uczniami – zapewne nie – ale z drugiej strony przecież trochę nieukrywanej sympatii w ich kierunku w postaci takich właśnie zaczepek im nie zaszkodzi, czego idealnym przykładem był Krukon tak ochoczo odpowiadający mu na jego słowa. Voralberg uśmiechnął się w jego kierunku, choć raczej idealnym powiedzeniem byłoby, że śmiały się bardziej jego oczy uwypuklone mimicznymi zmarszczkami, aniżeli jego usta, jedynie delikatnie unoszące swoje kąciki w górę.\n....- O autograf poproszę innym razem. – odpowiedział na jego słowa również kiwając głową w jego kierunku, patrząc nań wytrwale z sympatycznym wyrazem twarzy, ba! nie było w nim nawet cienia wyzwania. W duchu raczej uznał, że na tym zakończy się ich słowna wymiana zdań, bo jakby nie patrzeć mieli tych kilka spraw do omówienia, a nie chciał zabierać im zbyt wiele czasu.\n....Naprawdę nie chciał patrzeć na Elaine w tej sposób, ba! Bardzo szybko zreflektował się nad swoim zachowaniem, a to zszokowane spojrzenie trwało zaledwie ułamki sekund, co jednak wystarczyło, aby dostrzegli je dosłownie wszyscy. Zauważył zawstydzoną reakcję dziewczyny, nie umknął mu też podchodzący pod defensywę pan Fairwyn. Gdyby mógł, to by się uśmiechnął na myśl o tym, co w zasadzie się tu wyprawiało i tego, jak zinterpretowali jego spojrzenie, ale wolał nie pogarszać sytuacji, dlatego w ostateczności starał się już nie patrzeć na pannę Swansea, chyba, że przelotnie, kiedy zerkał po każdym z nich.\n....Na ich oburzenie jego słowami zmarszczył delikatnie brwi, dopiero teraz interpretując w myślach to co powiedział. W istocie, nie brzmiało to zbyt dobrze. Przechylił lekko głowę wpatrując się przez chwilę w Ezrę, a następnie spojrzał na Elaine, choć teraz jego wzrok nie wyrażał kompletnie nic. Ot, luźne spojrzenie na człowieka, który właśnie do Ciebie przemawia.\n....- W istocie źle to ująłem, macie rację, przepraszam. Jednak tak kolosalna różnica już na początku jest niepokojąca w połączeniu z tym, co słyszę. – rzucił, otwarcie przyznając się do błędu, jaki właśnie popełnił. Raczej nie miał w zwyczaju udawać, że wszystko jest w porządku i że nie popełnił żadnego fakapu i tak też było w tym przypadku. Powinien jakoś lepiej ująć to, co miał do przekazania, niekoniecznie w sposób, w jaki to zrobił, choć doskonale wiedział, ba! nawet wyobrażał sobie pannę Jones mówiącą coś podobnego o nim. ....Na tę myśl był bliski roześmiania się. Wciąż jednak pozostawał niewzruszony, zupełnie jak zastygnięty posąg.\n....Jego wzrok ponownie zwrócił się na Ezrę, z którego ironia wylewała się niczym woda z fontanny do której wpadł jeszcze niedawno. Uniósł jedną brew do góry patrząc na niego w chwilowym milczeniu.\n....- Panie Clarke, jeśli to panu nie odpowiada, jest to całkowicie zrozumiałe. Nie nakazuję brać w tym udziału, to nie przymus. – ze stoickim spokojem wyjaśnił mu swój punkt widzenia, choć na język cisnęły mu się bardziej iskrzące tę dyskusję słowa. Nie pozwolił sobie jednak na jakiekolwiek wyprowadzenie z równowagi, nawet takie niewielkie, które wyciągnęłoby z wnętrza kolejną potyczkę słowną między nim, a najwyraźniej zirytowanym Krukonem.\n....- Panno Swansea, Panie Fairwyn byłbym bardziej za wycieczką naukową, w końcu Ravenclaw to dom poszukujący wiedzy, nie twierdzę jednak, że obu rzeczy nie można połączyć. Jestem naprawdę otwarty na wszelkie propozycje, dopóki nie będzie to coś, co zagrozi życiu kogokolwiek. – jasnoniebieskie oczy bardziej skupiały się na Rileyu, aniżeli Elaine i choć dla niego samego powód był oczywisty, to dla nich wyglądało to zupełnie tak, jakby skupił się na nim ze względu na kolejność wypowiedzi. Później jego wzrok z kolei przeniósł się na pannę Pennifold, która wyszła z pierwszą propozycją. Cóż, oby tak dalej.\n....- Nie musimy tego ustalać teraz. Propozycje możecie mi przesłać sową. – stwierdził, czując jak coraz gorzej się czuje. Sam nie wiedział, czy zbladł jeszcze bardziej czy jego twarz już teraz była biała jak papier. – A teraz, nie będę Wam już zawracał głów. Jeśli ktoś ma do mnie jakieś kwestie, to zapraszam. Prefekci – tu znów spojrzał na - najwyraźniej - parę – jeśli są jakieś problemy bądź wątpliwości, które potrzebujecie przedyskutować to również. No i kapitan drużyny. – tu jego spojrzenie przeniosło się na Elijaha. – Reszcie dziękuję za przybycie, jesteście wolni. – zapewne poprowadził by te zajęcia dłużej, gdyby nie fakt, że miał wrażenie iż zaraz zemdleje. Spodziewał się głosów pokroju „zaraz, to już?!” czy „po co ja tu przychodziłem?”, ale nie miał zamiaru sobie nic z tego robić. Obszedł biurko i usiadł na fotelu, wcześniej zgarniając swoją laskę aby sobie nią pomóc. Chwycił też fajki, czując coraz większą potrzebę zapalenia.\n@Ezra T. Clarke, @Riley Fairwyn, @Elijah J. Swansea, @Melusine O. Pennifold, @Elaine J. Swansea\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pon Lis 11 2019, 23:02;\nNiewiele osób odzywało się z własnymi propozycjami. Spoglądając po ich twarzach odnosiła wrażenie, że niektórzy są zwyczajnie onieśmieleni. Mieli przed sobą bardzo wysokiego nauczyciela o niezwykłych oczach, a w dodatku wyglądał naprawdę kiepsko. Początkowe skrępowanie ustępowało miejsca autentycznemu zaniepokojeniu. Przyznał się do swojego błędu, uczciwie przeprosił i nie umykał przed odpowiedzialnością. To sprawiło, że popatrzyła nań uważniej, nieco przychylniej? Poza tym naprawdę nie wyglądał dobrze. Gdy mówił i spoglądał na Ezrę, znów nachyliła się do Rileya. - On naprawdę źle wygląda. Martwię się. - szepnęła, poszukała wzrokiem milczącego Elijaha, jakby mogła wyczytać z jego oczu odpowiedź co ma zrobić. Ravenclaw ostatnimi czasy w istocie był nader aktywny, nie tylko w pozytywnym sensie. Dużo się działo, wiele pojedynczych jednostek przeżywało wysokie stany emocjonalne, a więc profesor Voralberg miał na głowie niemało. Źle się czuł, co było widać z daleka, a to popchnęło ją w kierunku zamyślenia czy aby nie przekłada obowiązków nad własne zdrowie. Zacisnęła usta w bladą linię i trzymała mocno dłoń Rileya, gdy młodsze roczniki i większość studentów wychodziła z komnaty. Niemal podskakiwała w miejscu ze zniecierpliwienia, a i co rusz rzucała zmartwione spojrzenie w kierunku nauczyciela. Nosiło ją, by wyrzucić z siebie to pytranie zwłaszcza, że oparł się o laskę. Biła się ze swoimi myślami, popatrzyła na Rileya, na Melusine i urażonego Ezrę, a jej wewnętrzne ciepło zwyciężyło. Rozplotła palce, uwalniając dłoń Rileya. - Nie wytrzymam. Muszę wiedzieć. - z duszą na ramieniu (nie rozumiała skąd się wzięło u niej to zestresowanie) ruszyła w kierunku nauczyciela, nie mając bladego pojęcia jak zacząć.\n- Profesorze? - zagaiła i skarciła się w myślach za swój niepewnie brzmiący głos. Gdy na nią spojrzał, poczuła się przy nim okrutnie malutka i bezbronna. Czy jego przodkowie to olbrzymy czy może był wyrośniętym wilkołakiem? Stresowała się, miętoliła w palcach bransoletkę z kamienia księżycowego i miała ewidentnie problem, by patrzeć mu prosto w oczy. Miał przenikliwy wzrok, a jej Elijah i Riley stali dalej, więc musiała jakoś się odważyć i przełamać.\n- Nie chcę by profesor źle to odebrał... ale wygląda pan na takiego, co bardzo źle się czuje. - ręce jej drżały z lekkiego zdenerwowania. Zrobiła bardzo niepewny krok w kierunku jego biurka, ale nie odważyła się podejść bliżej. Gdyby na nią nie patrzył takimi oczyma, być może mogłaby zachować większy spokój. Nie wiedziała co ma powiedzieć dalej, straciła rezon. Czy to dobry moment, aby jednak się wycofać i zrobić w tył zwrot? Po co podchodziła? Przecież nie wie jak zakończyć wypowiedź. Zna profesor Blanc, nie ma innej opcji. Jest dorosły i z pewnością zdaje sobie sprawę, że niezbyt dobrze się czuje, zatem jej zachowanie jest... śmieszne. Końcówki jej włosów znów pomalowały się bielą.\n- Mam na myśli... - wymyślała na szybko! - ... że w razie czego mogę zrobić ankietę wśród Krukonów gdzie chcieliby pojechać w ramach wycieczki motywacyjnej w ferie zimowe. Albo w jakimś okresie, który sobie pan ustali. Będzie łatwiej niż odbieranie dziesiątek sów. - chyba udało się jej jakoś z tego wybrnąć. Jakoś.\n|| Wątek zostaje zakończony (za porozumieniem z Alexem) z powodu śmierci naturalnej :tecza: ||\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Sro Gru 04 2019, 20:32;\nNowy wątek. Początek grudnia. Jakieś dwa dni po Pokoju Wspólnym\nAlexander Voralberg nie uczył w Hogwarcie od dawna. Był stosunkowo nowym nauczycielem, ale przez to, że piastował również niezwykle zaszczytne stanowisko opiekuna Ravenclawu to mimo wszystko miała z nim dosyć częsty kontakt. W końcu ktoś musiał ich nadzorować. W każdym razie pomimo dosyć krótkiej znajomości z profesorem, czuła, że był człowiekiem, z którym można porozmawiać na wszelkie tematy. Chociaż mimo wszystko dalej obawiała się po części jego reakcji i tego jak mógłby odebrać prośbę czy pytanie, które do niego miała.\nW każdym razie kiedy tylko znalazła wolną chwilę i upewniła się, że nauczyciel zaklęć nie ma obecnie żadnych zajęć, udała się do jego gabinet położonego w jednej z wież. Przez chwilę zastanawiała się jeszcze czy na pewno chce zrobić to co zamierzała i po finalnym zdecydowaniu się, by wziąć dupę w troki i wejść do Voralberga w podskokach, zapukała w niezwykle gustowne drewno strzegące wejścia do pomieszczenia i nie czekając na żadną odpowiedź ani nie zaśpiewawszy nawet pierwszej linijki U drzwi Twoich stoję Panie, nacisnęła na klamkę i zajrzała do środka, by upewnić się czy na pewno zastała nauczyciela samego.\n- Dzień dobry, profesorze. Mogę na chwilę? - spytała zapobiegawczo, nie chcąc wpraszać się na chama i przeszkadzać mu w jakimś arcyważnym zadaniu, które akurat wykonywał poza godzinami ustalonymi w planie lekcji.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Czw Gru 05 2019, 23:47;\n....Skrobanie pióra po pergaminie dało się słyszeć - dla co wprawniejszego ucha - nawet po drugiej stronie gabinetu. Powoli kreślił kolejne litery, słowa i zdania w jednym z listów do ucznia z którym miał do pogadania, a ten nie miał najwyraźniej odwagi, aby stawić się bezpośrednio. Przeboleje. Co prawda zawsze lepiej było porozmawiać w cztery oczy, ale w dwie sowy też można, bo dlaczego nie?\n....Nie spodziewał się dziś żadnych wizyt, choć z drugiej strony zdarzało się, aby studenci przychodzili bez zapowiedzi. Nie mógł ich za to winić, w końcu nigdy nie było wiadomo co wydarzy się w danym dniu i kiedy najdzie ich paląca potrzeba załatwienia jakiejś sprawy bądź po prostu wygadania się opiekunowi Ravenclawu.\n....Pukanie do drzwi nie wyrwało go z może nieco zbyt entuzjastycznej sklejki słów, jaka właśnie wpadła mu na myśl, toteż nie odpowiedział kompletnie nic na głuche użycie kciuków na dębowym drewnie drzwi. Dopiero kiedy te uchyliły się, a w ich wyrwie pojawiła się głowa panny Strauss, śmiał zwrócić na nie uwagę.\n....- Dzień dobry, proszę. – mruknął, na powrót pochylając się jeszcze nad listem, choć po chwili lekko gwizdnął na sowę i przyczepił jej owy pergamin – zwinięty już – do nóżki, aby mogła polecieć w kolejną podróż do krukońskiego dormitorium.\n....Spojrzał na Violettę.\n....- Panno Strauss, coś się stało? – spytał i miał szczerą nadzieję, że to pytanie pozostanie na szczeblu retoryki. Bo jeśli w jego gabinecie pojawiała się owa persona, bądź gdzieś przewinęło się jej nazwisko to zwykle oznaczało to kłopoty.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pią Gru 06 2019, 21:39;\nIch sumienny skryba przerwał gryzdanie gęsim piórem po pergaminie niczym Mikołaj Rej i spojrzał na nią spod gęstych i z pewnością zadbanych brwi. Wyglądało na to, że Mister Hogwartu zaszczycił ją swoją uwagą i mogła łaskawie wejść w jego progi po udzieleniu przyzwolenia na audiencję u Najwyższego. Dlatego bez strachu weszła za drzwi, które za sobą zamknęła. Teraz to już z pewnością nie było odwrotu. Tym bardziej, że Voralberg zadał jej pytanie, na które wypadałoby udzielić jakiejś odpowiedzi. Choć wpierw może jeszcze obada z wierzchu grunt. Zupełnie jakby wchodziła powoli na powierzchnię zamarzniętego jeziora. Miała tylko nadzieję, że nie napotka nic zwodniczego i po znalezieniu w miarę mocnego brzegu nie okaże się nagle, że tafla się w połowie drogi pod nią załamie, bo niechcący wjebała się w miejsce, gdzie ktoś sobie wyrąbał jakąś przeręblę lub z jakiegoś innego powodu powierzchnia się pod nią ugięła.\n- Nie, wszystko w porządku, panie profesorze - odpowiedziała w końcu z delikatnym i może nieco niepewnym uśmiechem. Mimo poprzedniego zawahania, które dopadło ją jeszcze przed wejściem do gabinetu nie zamierzała marnować czasu i postanowiła przystąpić od razu do poruszenia kwestii, w której tu przybyła. Również po to by nie drażnić zbytnio nauczyciela swoim niezdecydowaniem i niepotrzebną ciszą. - Przyszłam spytać jak zapatrywałby się pan na kwestię pozalekcyjnych zajęć indywidualnych dla chętnych - zaczęła może i nieco na okrętkę, ale jakoś zmierzała do sedna sprawy. - Widzi pan... Ostatnio zainteresowały mnie pewne aspekty związane niejako z obroną przed czarną magią, ale nie bardzo mam się do kogo zwrócić w sprawie nauki.\nCzy czyjąś uwagę może przykuć fakt, że niepotrzebnie zaakcentowała w swojej wypowiedzi słowo obrona? Prawdopodobnie. Pewnie niektórzy lingwiści od razu wyczuliby u niej niecodzienną intonację i zaczęli doszukiwać się w wypowiedzi jakiegoś zamaskowanego ukrytego dnia. Prawdopodobnie Voralberg również przejrzy tę niewinną z pozoru wypowiedź ambitnej uczennicy i zechce ją wypytać o szczegóły tych korepetycji. Cóż... Skoro już zaczęła temat to trzeba w to brnąć dalej.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Nie Gru 15 2019, 19:55;\n....Uczucie nieodpartego niepokoju nie opuszczało go, odkąd zobaczył pannę Strauss w progu swojego gabinetu. Nie miał pojęcia dlaczego działo się tak, a nie inaczej, ale w żadnej próbie nie mógł się go pozbyć. Zastanawiał się czy to kwestia jej aktualnych występków o których zdołał dowiedzieć się w przeciągu tych kilku miesięcy jak tu pracuje, czy raczej legend opowiadanych z rocznika na rocznik odkąd ona się tu uczy. Z drugiej strony... why not both?\n....Powstrzymał się od szybkiego, urywanego westchnięcia na jej odpowiedź, z drugiej strony czując jak jego ciekawość budzi się ze snu na myśl o kolejnym pomyśle ciemnowłosej Krukonki. A trzeba było przyznać, że rzadko zdarzało się, aby były mało interesujące.\n....Uniósł obie brwi do góry w geście całkowitego braku zaufania w jej wypowiedzi, a na jego oblicze wtrącił się delikatny uśmiech pobłażliwego zainteresowania. Mogła się już domyślić, że właśnie próbuje rozgryźć to, co chciała mu przekazać. Przemilczał kwestię zapatrywania się na dodatkowe zajęcia - wszyscy doskonale wiedzieli, że nie miał problemu z ich organizacją, więc jej wizyta była tym bardziej podejrzana.\n....- Obrony przed czarną magią, hm? - spytał, podpierając podbródek na kostkach prawej dłoni, drugą ręką wskazując jej miejsce po drugiej stronie własnego biurka.\n....- Jakież to aspekty stały się aż tak interesujące, panno Strauss?\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Wto Gru 17 2019, 13:02;\nWcale nie była takim wielkim rozrabiaką na jakiego próbował ją Voralberg kreować. Wcale tak nie było. To są po prostu jakieś pomówienia i ktoś próbuje ją niesłusznie oczernić, bo nigdy nie zrobiła nic złego w całym swoim życiu, a sumienie miała do tego niezwykle czyste, bo jeszcze nigdy nie używane. Przynajmniej sama tak uważała, ale jak widać nauczyciel miał własne obiekcje i najwyraźniej już od samego początku podchodził nieco sceptycznie do jej prośby o udzielenie korepetycji. Jeszcze zanim ją właściwie usłyszał, bo tak. To jakieś uprzedzenia względem narodu niemieckiego czy coś w tym stylu. Wszystko było jak najbardziej prawdopodobne.\nUsłyszała wyraźnie niedowierzanie obecne w jego głosie, ale jedynie skinęła głową na swoiste pytanie retoryczne, które ten wypowiedział na głos. Yup. Obrona przed czarną magią. Zgadza się. Wcale nie miała w tym żadnych ukrytych intencji i była po prostu pilną uczennicą, która z chęcią nauczyłaby się czegoś nowego. I to bez intencji skrzywdzenia kogokolwiek, bo to przecież bardzo źle i nieładnie z jej strony by było. Ot po prostu miała zwyczajny krukoński pęd wiedzy, który jej nie opuszczał.\nPowoli podeszła do krzesła stojącego naprzeciw Alexa tuż przy jego biurku i odsunąwszy je, zajęła na nim miejsce, by móc teraz z nim porozmawiać mniej więcej jak równy z równym na pełnej kulturce.\n- Myślę, że najciekawszym aspektem obrony przed czarną magią jest sama czarna magia. Aby się przed nią obronić wpierw trzeba wiedzieć z czym ma się do czynienia i rozumieć istotę owej magii... - całkiem ładny wstęp prawda? A wszystko niejako dążyło do tego, żeby skłonić Voralberga, by w pewnym sensie uchylił jej rąbka tajemnicy wiedzy zakazanej.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Pon Gru 30 2019, 01:07;\n.... Nie miał pojęcia co powinien o tym myśleć. Pracował tu zaledwie kilka miesięcy i choć uczniowie przychodzili do niego z różnymi sprawami, tak jednak żadne z nich nie było na tyle bez… nierozgarnięte, aby prosić go o tak zwane zrozumienie istoty czarnej magii. Przyglądał się jej z należytą uwagą, wciąż podtrzymując głowę na kostkach prawej dłoni i próbując rozgryźć jej intencje w poruszeniu tego całego tematu.\n....- Po pierwsze. – rzucił, z nagła prostując się i opadając plecami na oparcie swojego fotela. – To bardzo trudne i skomplikowane zagadnienie. – złapał oddech, następując go jeszcze krótką pauzą i splatając dłonie jak do modlitwy przyłożył je do ust w niemym zamyśleniu.\n....- Po drugie nie jestem specjalistą. – dodał, mówiąc to z pełną powagą. Nie znał się na czarnej magii aż tak dobrze, jak wszyscy z niewiadomego powodu zdawali się uważać. Owszem, znał się na zaklęciach, jeśli chodziło o inkantacje zakazane również potrafił to i owo, ale raczej nie należał do ludzi, którzy świadomie i z pełną aprobatą do samego siebie będą przekazywać ją dalej.\n....- Jestem jednak bardzo ciekaw co sprawiło, że ten temat stał się obiektem takiego zainteresowania z pani strony. – uniósł obie brwi do góry oczekując odpowiedzi i raczej mogła się domyślić, że nie zależało mu na śpiewkach pokroju łaknę wiedzy jako Krukonka czy też chcę wiedzieć przed czym się bronić bo jeśli chodzi o to pierwsze to była standardowa śpiewka, a drugie cóż… działało w zaklęciach dozwolonych, a nie tych zakazanych. A jeśli będzie potrafiła to dobrze zaargumentować to być może dojdą do wspólnego konsensusu.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Wto Gru 31 2019, 00:57;\nStaż nie miał w zasadzie nic wspólnego z tym czemu akurat jego wybrała na nauczyciela, do którego zwróci się ze swoją nietypową prośbą. Przede wszystkim chodziło o charakter i o zaufanie, a akurat jeśli chodziło o Voralberga to Krukonka czuła, że może mu zaufać i w żaden sposób nie będzie próbował krytykować jej czy wyciągać jakieś nieprzyjemne konsekwencje związane z chęcią nauki sztuk zakazanych. Liczyła na jego wyrozumiałość.\n- Zdaję sobie z tego sprawę, panie profesorze - odpowiedziała spokojnie, gdy ten wypowiedział pierwsze zdanie na temat nauki czarnej magii. Wiedziała, że z pewnością nie jest to łatwe. Gdyby było to problem z czarnoksięstwem byłby o wiele większy i dużo bardziej nagłaśniany. Przynajmniej takie odnosiła wrażenie.\n- Z pewnością jednak posiada pan doświadczenie, które byłoby dla mnie pomocne - przyznała szczerze, bo spodziewałaby się po nim, że skoro nauczał metod obrony przed czarną magią to musiał wiedzieć coś więcej na jej temat. Tak przynajmniej podpowiadałaby jej logika, ale patrząc na to jak większość nauczycieli prowadziła lekcje z tego przedmiotu to raczej więcej on miał z obroną przed jakimikolwiek zaklęciami. Może powinni pomyśleć nad zmianą jego nazwy, by nie była tak myląca?\n- Widzi pan... - zaczęła powoli, bo musiała sobie dać pewien czas do namysłu. Splotła zatem dłonie i oparła je blat biurka, pochylając się jednocześnie w krześle bardziej ku swojemu rozmówcy. - Moja rodzina zdaje się dosyć związana z czarną magią. Moja babka była sędzią Wizengamotu i sądziła wielu czarnoksiężników. Jakiś czas temu znalazłam kilka należących do niej ksiąg dotyczącej tego rodzaju magii. Dosyć zainteresował mnie ten temat chociaż były to raczej mniejsze i większe teoretyczne ogólniki dotyczące istoty samej czarnej magii oraz wybranych zaklęć z tej dziedziny. Jeśli chodzi o resztę rodziny... - tutaj zrobiła przerwę, wzdychając głośno. - Mam wrażenie, że połowa z nich mogłaby być śmierciożercami w przeszłości. Chciałabym lepiej zrozumieć czarną magię, dowiedzieć się o jej działaniu. Nie mówię o tym, że zamierzam ją stosować, ale chciałabym ją poznać i wiedzieć na czym dokładnie ona polega, a czuję, że w tej kwestii zbytnio nie mogłabym zaufać moim krewnym.\nSpojrzała na niego wyczekująco, chcąc wiedzieć czy taki argument jest dla niego wystarczająco Przekonujący. Zresztą chyba już i tak powiedziała mu wystarczająco dużo. Żeby odblokować resztę tragicznego backstory należy wykupić DLC o nazwie Mroki Duszy za jedynie 10 galeonów. Zobacz jakie powody kryją się za fascynacją Violetty czarną magią i jakie były jej pierwsze doświadczenia z ową dziedziną magii. Nie zwlekaj. Oferta limitowana.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Sob Sty 04 2020, 00:04;\nNie miał pojęcia dlaczego Krukoni nie mogli przychodzić do niego z przyziemnymi sprawami, typu - panie profesorze: pojedynkowałem się z X, Y mnie obraził, profesor Z mnie nęka, mam depresję, pierogi na obiedzie miały za mało farszu, sriracha z tego przepisu nie wyszła tak jak chciałem itd. nie. Oni musieli przychodzić od razu z rzeczami pokroju tej dzisiejszej, dostania się do działu ksiąg zakazanych bez szczególnego uzasadnienia, wejścia do zakazanego lasu czy prosić go o inne sprawy, których raczej realizować nie powinien.\n- Wiesz dobrze, że nie wolno mi używać Czarnej Magii, nawet w formie pokazu. A już na pewno nie uczennicy. - rzucił zgodnie z prawdą i sugestią, że być może powinna się zgłosić jak już ukończy Hogwart, albo chociaż pierwszą część nauki, o ile zamierzała skorzystać z opcji studiów.\n- Z drugiej strony doskonale wiem, że jeśli nie ja, to sama znajdziesz na to sposób, a to się źle skończy. - mruknął odchylając głowę do tyłu i wypuszczając ze świstem powietrze, zupełnie jakby się zastanawiał. Ta jej historia - mimo, że ciekawa - była średnio inspirująca do tego, aby poświęcać swoją karierę na rzecz kilku praktycznych pokazów. Być może była to kwestia tego, że nie kupił płatnego dlc za 10 galeonów, przez co pogubił się w tym wszystkim już w połowie tej opowieści.\n- Pomyślę o tym panno Strauss i wyślę Pani sowę. - zerknął na nią ponownie, kładąc uprzednio dłoń na biurku i stukając o nań paznokciami. Naprawdę ją lubił, jednakże to o co go prosiła nieco wykraczało poza jego nie tyle co możliwości, co ograniczenia, a to nie było zbyt pocieszające.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga Nie Sty 05 2020, 16:52;\nCo prawda mogli przychodzić, ale jaki był w tym sens? Zresztą pewnie i tak Alex narzekałby wtedy, że przychodzą do niego tłumnie z pierdołami i jedynie głowę zawracają głupotami przez co nie może pracować. Czy tak nie było lepiej? Przychodzili raz na jakiś czas, ale przynajmniej z jakimiś konkretami. Czy tak nie było lepiej i ekonomiczniej? Zwracali się do niego jedynie, gdy była ku temu prawdziwa potrzeba.\n- Zdaję sobie z tego sprawę. Wiem, że proszę pana o wiele, ale mam nadzieję, że się pan zgodzi - przyznała, przytakując mu.\nW końcu nie bez powodu czarna magia uznawana była za wiedzę zakazaną. I właśnie problem z tym, że wszystko to, co było zakazane kusiło najbardziej. W czasie zajęć również dosyć mało mówiło się o czarnej magii nawet jeśli taka obrona przed nią miała być podobno głównym tematem lekcji, a już przemycane niewielkie strzępki informacji jedynie rozbudzały ciekawość i chęć dowiedzenia się czegoś więcej.\nUśmiechnęła się zadowolona, gdy tylko Voralberg stwierdził, że pomoże jej ponieważ i bez niego znalazłaby jakiś sposób, żeby parać się czarną magią. Miał w sumie rację. Widać, że poznał ją wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że nawet bez czyjegoś wsparcia zawsze będzie dążyła do swojego celu. No, ale ze wsparciem nauczyciela będzie jej to szło o wiele lepiej i sprawniej. Poza tym niejakie przekonanie go było już pewnym sukcesem.\n- Dziękuję bardzo, profesorze - powiedziała, gdy tylko usłyszała, że mężczyzna skontaktuje się z nią jeszcze w tej sprawie. - Skoro rozważa pan moją prośbę to mogłabym przy okazji poprosić pana o zgodę na wstęp do działu ksiąg zakazanych w bibliotece? Chciałabym mieć możliwość samodzielnych studiów teoretycznych w tej dziedzinie.\nOby nie było to już przesadą biorąc pod uwagę to jak wcześniej wyglądała ich rozmowa. W każdym razie miała nadzieję, że do tego Voralberg przychyli się bez większego problemu skoro nie zamierzała go zbytnio w to angażować. Ot wystarczy tylko, że da jej stosowny papierek.\nRe: Gabinet Alexandra Voralberga ;


Tłumacz czeski-polski (Vojtěch Dziewięcki) Poznań\nVojtěch Dziewięcki(2 oferty)\nDni pracy:PnOd 00:00 do 23:59WtOd 00:00 do 23:59ŚrOd 00:00 do 23:59CzOd 00:00 do 23:59PtOd 00:00 do 23:59SoOd 00:00 do 23:59NdOd 00:00 do 23:59\nOferuję tłumaczenia konsekutywne oraz symultaniczne pomiędzy językami polskim i czeskim (w obie strony).\nJestem dwujęzyczny od urodzenia, dzięki czemu mogę zaoferować usługę bardzo dobrej jakości.\nPosiadam również bogate doświadczenie (patrz dział "doświadczenie"). Tłumaczeniami trudnię się od 2007 roku.\nMożliwość zniżki w uzasadnionych wypadkach (tłumaczenia wielodniowe lub częściowo wypoczynkowe – uroczystości, wycieczki itp.).\nMożliwość darmowych tłumaczeń dla organizacji charytatywnych lub organizacji pożytku publicznego, po wcześniejszym uzgodnieniu.\nZapraszam do kontaktu telefonicznego lub poprzez wiadomość.\nSpotkania biznesowe, szkolenia branżowe i marketingowe, spotkania przedstawicieli samorządów, wycieczki grupowe, odwiedziny fabryk i elektrowni, przemowy, szkolenia straży pożarnej, uroczystości i wydarzenia kulturalne.\nMarta HyżyWorld Trade Center Poznań20 września 2019\nPolecam korzystanie z usług tłumaczeniowych oferowanych przez Pana Wojtka. Współpracowaliśmy przy okazji targów Gardenia w 2017 roku oraz obecnie przy targach Mody Poznań 2019 odbywających się na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich. Zlecane tłumaczenia wykonywane są z należytą starannością i zaangażowaniem.Jakość wykonywanych przez Pana Wojtka tłumaczeń znajduje uznanie w oczach wystawców i gości targowych.