Inna. Historia polskiej Angielki : Rozdział 2. Zamek malowany na wodzie\nRozdział 2. Zamek malowany na wodzie\n,,Lepiej zaliczać się do niektórych,\nniż do wszystkich."\nZosia zajęła miejsce w samym kącie przedziału, tuż koło okna. Przez krótką chwilę podziwiała mijane krajobrazy. Anglia może i miała swój urok, ale to jej rodzinne, polskie widoki wydawały się być najpiękniejsze.\nOderwawszy wzrok od szyby, zdjęła wcześniej przewieszoną przez ramię skórzaną torbę. Grzebała w niej chwilę, aby ostatecznie wyciągnąć wysłużony już, jedyny w swoim rodzaju zbiór kilkudziesięciu utworów Leopolda Staffa oraz Konstantego Ildefonsa Głaczyńskiego.\nSkuliła się na siedzeniu, nogi podwinęła lekko pod siebie, zahaczając obcasami glanów o materiał fotela, na zgiętych kolanach osadziła otwartą książkę. W takiej właśnie pozycji najbardziej lubiała czytać. Chociaż tomik, mający już swoje lata, znała niemal na pamięć, to właśnie on zawsze towarzyszył jej w podróżach. Za każdym razem odkrywała go na nowo, odsłaniając kolejne jego tajemnice. Oryginalny zbiór wierszy otrzymała dawno temu, od kogoś bardzo, dziewczynie bliskiego.\nPrzejechała palcami po granatowych, kulfoniastych literach dedykacji znajdującej się na pierwszej stronie:\nMojej Najdroższej Zosi,\naby zawsze dostrzegała\npiękno świata, jaki ją otacza.\nPamiętała dokładnie dzień, w którym otrzymała książkę w ramach urodzinowego prezentu. Chodziła wtedy jeszcze do antymagicznej - dla Anglików mugolskiej - szkoły podstawowej... Szybko starła nagle powstałe w kącikach oczu łzy... Za dużo wspomnień, przecież właśnie, żeby uciec od nich przyjechała razem z mamą do tego niemal nieznanego i obcego jej kraju.\nPrzymknęła powieki, pozbyła się z wszystkich krążących po jej głowie myśli. Całkowicie się wyciszyła... Przewróciła kartkę na następną stronę i zaczęła czytać.\nCzwóra chłopców pospiesznie przemykała przez wąskie korytarzyki kolejnych pociągowych wagonów. Wśród nich był Remus Lupin - zielonooki o włosach odcieniu ciemnego blondu.\nJeszcze tylko kilka godzin dzieliło jego oraz podążających obok niego przyjaciół od ponownego znalezienia się w tak dobrze sobie znanych szkolnych murach. Towarzyszył mu lubiany lekki deszcz emocji, coś w rodzaju podniecenia, ale i zniecierpliwienia zarazem. Względnie podobnie czuł się te kilka lat temu, kiedy był jeszcze tym nieopierzonym, wystraszonym, nieśmiałym pierwszakiem, który dopiero co zaczynał się zagłębiać w ten niesamowity świat magii.\nWspomnienia tego okresu kojarzyły się nastolatkowi nie tylko z nieustanną radością i podnieceniem, ale także z życiem w ciągłym kłamstwem. Przez niemal dwa lata udawało mu się ukrywać przed wszystkimi uczniami kim naprawdę był, dlaczego regularnie raz na miesiąc znikał ze szkoły. Większość osób łykała bajeczkę o schorowanej matce, kiedy tak naprawdę cieszyła się ona bardzo dobrym zdrowiem. Wszyscy prócz trójki upartych Gryfonów, jego najlepszych przyjaciół – Syriusza Blacka, Jamesa Pottera i Petera Pettigrew. To właśnie oni jako pierwsi pod koniec drugiej klasy odkryli jego tajemnicę. Dowiedzieli się kim był… Potworem. Wilkołakiem.\nJednak ku jego wielkiemu zdziwieniu nie odrzucili, go tak jak się tego spodziewał. Byli co prawda przez jakiś czas obrażeni, czy nawet zawiedzeni, że sam im o tym nie powiedział, ale jakoś szybko to Gryfonom minęło. Od tego właśnie momentu James, Peter i Syriusz zaczęli naukę na nielegalnych animagów, która trwała aż do chwili obecnej.\n- A ty co o tym sądzisz, Lunek? – z zamyślenia wyrwał Remusa, młody Black.\n„No tak… Znów odpłynąłem. To o czym to wcześniej toczyła się rozmowa?” – myślał gorączko Lupin szukając jakiegoś punktu zaczepienia na twarzach swoich przyjaciół. W końcu westchnął zrezygnowany, niczego się nie doszukawszy:\n– Ymm… Mógł byś powtórzyć…\n– Najlepiej od samego początku Łapo – przerwał mu James. – Nasz Remus tak był pochłonięty myślami o świetlanej przyszłości prefekta, że zapomniała co całym świecie. Wiesz gdybym cię nie znała uznałbym, że się po prostu zakochałeś – za te słowa oberwał mocnego szturchańca w bok.\nTak właściwie to Potter miał po części rację wszystko zaczęło się właśnie od „hecy z prefektem” - jak całą czwórką nazwali to zajście. Kiedy to w połowie wakacji prawie każdy, włącznie z państwem Lupin pękającymi z dumy, był miło zaskoczony wieścią o dołączonym razem z listą obowiązkowych podręczników zawiadomieniu o wyborze na jednego z prefektów Gryffindoru. Właściwie on sam był niemało zdziwiony. Wiedział, że oceny nie stawały mu na przeszkodzie, uczył się bardzo dobrze, problem stanowiły raczej jego wybryki z przyjaciółmi.\nUśmiechnął się do siebie na wspomnienie min wprawionych w osłupienie Huncwotów. Tak ich paczkę nazwał Syriusz i prężnie działał, aby to właśnie ona rozprzestrzeniła się w szkolnych plotkach.\n– Co ci tak wesoło? – zapytał z teatralną pretensją w głosie James.\n– Nikt nie kazała wam sterczeć pod drzwiami wagonu prefektów, więc nie wiem skąd te pretensje. O ile dobrze pamiętam to był twój pomysł… – zwinnie zmienił temat.\n– A tobie nikt nie kazał tam siedzieć półtorej godziny.\n– Sprawy organizacyjne. Coś ci to mówi James…\nW tym samy czasie Syriusz oraz Peter spojrzeli po sobie znacząco, „kłótnia” ich przyjaciół nie miała większego sensu. W sumie jak większość rzeczy jakie dzisiaj zrobili, ale to już była inna sprawa.\n– Chłopaki! – piskliwy głos Pettigrew przerwał Lupinowi i Potterowi mierzenie się na pseudo wrogie spojrzenia.\n– Koniec tego dobrego. Przekomarzacie się jak dwie stare baby – wtrącił Syriusz.\nCałą czwórką spojrzeli po sobie, po czym każdy z nich wybuchnął niekontrolowanym śmiechem. Sami nie mieli pojęcie jaki sens miało zdarzenie sprzed kilku chwil.\n– To co, teraz nasz przedział? – zapytał Lunatyk.\n– Kierunek nasz przedział! – odpowiedziała chórem pozostała trójka.\nMianem „ich przedziału” Huncwoci ochrzcili miejsce gdzie po raz pierwszy się spotkali. Był to dokładniej wagon ósmy, przedział szesnasty, zawsze przez przynajmniej jednego z nich zawczasu zajmowany. Tego dnia zdarzyło się jednak inaczej, dlatego zaraz po zakończeniu spotkania prefektów Remus wybył jako jeden z pierwszych. W tym całym pośpiechu prawie zapomniał o swoim bagażu, który teraz targał za sobą.\nSyriusz, James oraz Peter powrócili do przerwanej wcześniej rozmowy. Wiedzieli, że za niecałe trzy tygodnie będzie kolejna pełnia. W czerwcu tuż przed zakończeniem roku szkolnego udało im się prawie opanować sztukę przemieniania się w zwierzęta. Potter i Black nawet przez kilka minut byli pod swoimi animagicznymi formami. Ten pierwszy stanął jako dumny jeleń, drugi zaś jako duży czarny podobny do ponuraka pies. Niestety w tamtym momencie, tak jak przy wcześniejszych, wielokrotnie powtarzanych próbach, coś poszło nie tak i z powrotem powrócili do swojej ludzkiej postaci. Z tym jednym zastrzeżeniem, że na głowie jednego nadal znajdowało się imponujące wielkości poroże, a drugi merdał psim ogonem… Sytuację tę udało się jednak opanować, więc obyło się bez kompromitującej wizyty w skrzydle szpitalnym. Teraz po dwumiesięcznej wakacyjnej przerwie mieli już niemal całkowitą pewność, że tym razem uda im się ta sztuka.\n„Przecież nie bez powodu przeczytałam te wszystkie nuuudne książki” – pomyślał Syriusz krzywiąc się odrobinę na to wspomnienie. To było do niego wręcz nie podobne. Zazwyczaj to Remus w całej ich paczce odgrywał rolę tego oczytanego. Jemu, jako uwielbianemu casanowie, do przetrwania roku szkolnego wystarczył ściągane na kolanie zbitki prac domowych przyjaciół. Nie było jednak też tak, że w ogóle niczego nie czytywał. Nie. Chociaż należał raczej do gatunku wybrednych czytelników. Aby lektura go zainteresowała musiała zawierać ciekawą i wartką akcję oraz pomysłową fabułę. Może właśnie dlatego do jego ulubionych dział zaliczały się powieści napisane przez mugoli, takie jaka „Hobbit”, „Robin Hood”, czy „Przypadki Robinsona Crusoe ”. Z całą pewnością nie należały do nich podręczniki do transmutacji. Chociaż musiał przyznać, że pewne wyczytane ciekawostki z całą pewnością w przyszłości mogły mu się przydać.\n– Jak dobrze pójdzie to może już w tym miesiącu będziemy mogli ci potowarzyszyć w czasie pełni – powiedział James.\nLunatyk lekko pobladł i spojrzał zaskoczony na swoich przyjaciół. Wiedział doskonale, że chcieli dla niego zostać nielegalnymi animagami, nie sądził jednak, że zajmie im to niecałe dwa lata…\n– Myślę, że to skrajnie nieodpowiedzialne w tak krótkim czasie od opanowania przemiany, od razu wybierać się na spacer w pełnię.\n– Ymm… Tak właściwie to jeszcze nie do końca je opanowaliśmy – rzekł Peter, zanim zdołał dojrzeć „uciszające” spojrzenia Rogacza i Łapy.\n– W takim razie to jeszcze lepiej. Po prostu…\n– Daj spokój Remus. To tylko kwestia czasu i ewentualnie wprawy. Mi i Jamesowi już się to kilka razy udało… Wiemy już na czym polegał nasz problem, pomożemy Peterowi i po sprawie…\n– A obecność moja i jaśniejącej tarczy księżyca, to pewnie rodzaj zachęty – powiedział Lupin z wyraźnie wyczuwalnym sarkazmem w głosie. – Albo się przemienisz, albo zginiesz…\nDoszli właśnie do celu swojej wędrówki. Otworzyli drzwi, nawet nie zwróciwszy uwagi, czy ktoś znajdował się w środku.\n– Oj, nie dramatyzuj tak. Poświęciliśmy większość wakacji, aby przestudiować cały stos ksiąg i podręczników. Nawet Syriusz – twarz Remusa przez kilka sekund wrażała wielkie zdumnienie, nawet zaśmiał się cicho.\n– Żarty so… – nie było mu jednak dane dokończyć, gdyż po przedziale rozległ się dźwięk zatrzaśniętej książki. Dopiero wtedy Huncowoci zauważyli drobną szatynkę z jakimś tomikiem w ręce, skuloną na siedzeniu przy oknie.\nZosia rozmyślała właśnie nad przeczytanym chwilę wcześniej wierszem, kiedy jej zadumę przerwało głośne wtargnięcie do przedziału czwórki chłopców. Zadawało się, iż nawet nie zauważyli jej obecności. Dyskutowali o czymś głośno. Dopiero demonstracyjne zatrzaśnięcie, trzymanej przez nią książki, sprowadziło czwórkę przyjaciół na ziemię, zapadła głucha cisza. Nowo przybyli wymienili między sobą najpierw zdziwione spojrzenia,a następnie porozumiewawczo się do siebie uśmiechnąwszy, zajęli miejsca naprzeciwko dziewczyny.\n– Tutaj jest już zajęte – poinformowała najbardziej zdawkowym i obojętnym tonem głosu na jaki było ją stać. Wyraźnienie dało się zauważyć, iż chciała się pozbyć swoich nieproszonych gości jak najszybciej.\n– Ja tak nie uważam – odrzekł chłopak o czarnych, długich do ramion włosach i stalowych tęczówkach, który siedział między brunetem w okularach, a otyłym płowym blondynem o szczurzych rysach twarzy.\n– Skąd ta pewność? – zlustrowała go wzrokiem, a on cwaniacko się uśmiechnął, na ten widok wywróciła tylko znacząco oczyma.\n– Zastanówmy się… Może dlatego, że jest tutaj tylko jeden kufer, który z pewnością należy do ciebie… - podsumował, imponując tym samy Zosi swoją spostrzegawczością i dedukcją ostatni z nich; zielonooki o włosach w odcieniu ciemnego blondu. Siedzieli dokładnie naprzeciwko siebie, więc przypadkowo ich spojrzenia przez chwilę się skrzyżowały, jednak obydwoje równie szybko odwrócili wzrok.\n– Dobrze powiedziane, Luniaczku – rzekł okularnik, klepiąc przyjaciela lekko po plecach, dziewczyna zaś zmarszczyła delikatnie nos słysząc, jak chłopak został nazwany przez przyjaciela.\nPo tych słowach Polka westchnęła jedynie przeciągle i zapytała zrezygnowana:\n– Jak poproszę, to się stąd zmyjecie? – w tonie jej głosu dało się wyraźnie wyłapać nutę powątpiewania.\n– Chciałabyś! – powiedzieli niemal równocześnie.\nUsta Zofii zwęziły się w wąską kreskę i pobielały. Zacisnęła je silnie, mocno powstrzymując się przed wykrzyczeniem wszystkiego, co leżało jej w tamtej chwili na sercu. Po raz kolejny powiodła spojrzeniem po zebranych przed nią nastolatkach. Skapitulowała. Nie miała ochoty się z nim użerać, łatwiej było po prostu wyjść i znaleźć inne całkowicie puste miejsce.\nWstała. Przełożył skórzaną torbę przez ramię wepchnąwszy tam wcześniej książkę, odwróciła się do nich tyłem i stanęła na palcach. Próbowała, dość nie udolnie, dosięgnąć kufer, który wcześniej sama jakoś wtaszczyła na znajdującą się nad fotelami półkę bagażową.\n– Co ty robisz? - dobiegło do niej pytanie, nie wiedziała tylko, który z nich jej je zadał.\n– Nie widać… Wychodzę!\n– Co? Nie poczekaj... To było dość nie uprzejme z naszej strony... Wybacz... Zostań jeżeli chcesz – wypowiedź sprawiała wrażenie zbitka niemal równocześnie wypowiedzianych zdań, dziewczyna nie mogła jednak tego dokładnie zweryfikować, gdyż nadal stała odwrócona do nich tyłem.\nNie była pewna co nią dokładnie kierowało, kiedy pojęła decyzję o pozostaniu w przedziale. Na pewno nie był to zdrowy rozsądek, który cały czas podszeptywał jej, aby dla ich bezpieczeństwa jak najszybciej wyszła. Ale nie zrobiła tego.\nHncwoci, gdyż twierdzili, że tak nazywa się ich paczka, przedstawili się każdy po kolei. Tak, więc Zosia wiedziała już, że okularnik to James Potter. Zbyt pewnym siebie brunetem był Syriusz Black, pyzatym chłopakiem okazał się Peter Pettigrew, zaś bystry ciemnoblond włosy chłopak naprawdę miał na imię Remus a na nazwisko Lupin. Sama również się przedstawiła, choć nie obyło się bez małego zamieszania.\n– Zofia Kowalska – powiedziała wyciągając ich kierunku dłoń.\n– Zzz... Jak? – zdziwił się Peter.\n– Ach… No tak zapomniałam, że wam będzie łatwiej mówić Sophie – pomimo że mieszkała w Wielkiej Brytanii od kilu miesięcy, to wciąż zdarzało jej się nie pamiętać o różnicach wymowy, jakie dzieliły ten język od Polskiego.\nNa większość zadawanych później pytań odpowiadała głównie monosylabami „tak”, bądź „nie”. Chłopcy, więc po jakim czasie po prostu dali sobie spokój, choć wciąż wyglądali na żywo zainteresowanych jej osobą. Udzieliła tylko kilka dłuższych odpowiedzi na pytania, które ją samą zaciekawiały, jednak i przy nich udzielaniu nie podała dużo szczegółów i mówiła dość ogólnikowo.\nPo kilku minutach Syriuszowi, Jamesowi i Peterowi znudziła prowadzona na siłę konwersacja – jeżeli w ogóle można było nazwać ich słowotok oraz jej milczenie rozmową – zajęli się, więc grą w eksplodującego durnia. Nadzieja o ciszy i spokoju jaka przez krótki moment zagościła w Zosi, zastała rozwiana już po pierwszych sekundach karcianej zabawy trójki nastolatków, a próby powrócenia do czytanych wcześniej wierszy spełzły na niczym przy magicznych wybuchach.\nZrezygnowana zapadła się głębiej w oparciu swojego siedzenia, wtedy dopiero z zaciekawieniem zauważyła, że pomimo panującego wokoło harmideru, Remus jak gdyby nigdy nic pogrążony był w lekturze jakieś książki.\nZamrugała kilkukrotnie. Tego się nie spodziewała. Musiała przyznać, że Lupin ją zaskoczył, bardzo jednak pozytywnie. Dziewczynie w tamtej chwili nie chodziło nawet o sam fakt czytania w zaistniałych warunkach, ale o autora dzieła. Pogrubionymi i posrebrzonymi literami na okładce wygrawerowane zostało imię oraz nazwisko – „William Shakespeare”. Zdawała sobie sprawę, iż poeta był szeroko znanych na wyspach brytyjskich, nie przypuszczała jednak, że i wśród magicznej społeczności cieszył się jakimś zainteresowaniem.\nDo rzeczywistość przywołał ją dopiero hałas jaki rozległ się na korytarzu. Chwilę po tym drzwi do przedziału zostały otwarte i stanęła w nich uśmiechnięta, starsza kobieta z dołeczkami w policzkach.\n– Coś z wózka, kochaneczki? – zapytała.\nPeter, któremu oczy zabłysły niezdrowym blaskiem, od razu zerwał się na równe nogi. Zośka zaś usłyszała, tylko jak żołądek głośno wypominał jej brak treściwego śniadania dzisiejszego ranka. Wygrzebała z czeluść należącej do niej skórzanej torby czarną, kolorowo nakrapianą – wyglądającą jakby właśnie przechodziła ospę – portmonetkę. Pettigrew powrócił na swoje miejsce z całym naręczem świeżo zakupionych słodyczy. Ona zaś nieśmiało odchrząknęła, zwróciwszy tym uwagę starszej pani.\n– A tobie co, kochanieńka? - zadała pytanie z tą samą dozą radości, co chwilę wcześniej.\n– Ymm… Poproszę… - zamyśliła się chwilę przyglądając się rozmaitym łakociom i weryfikując równocześnie ich ceny. - Może… Dwa paszteciki dyniowe.\n– Sześć kuntów.\nOtworzyła portfel z zamiarem wyciągnięcia z niego podaną kwotę. Spojrzała i zamarła. Właśnie w tamtym momencie mentalnie uderzyła się otwartą dłonią w czoło. Jak mogła zapomnieć o zabraniu ze sobą angielskiej magicznej waluty. Przecież niejednokrotnie przed wyjazdem jej o tym przypomniało.\n– Nie przyjmuje pani obcych walut, prawa – zmiesza spuściła wzrok na mieniące się srebrem i złotem grosze, kątem oka zauważyła jeszcze posłany w jej stronę przepraszający uśmiech staruszki. - Nic. W takim razie bardzo przepraszam, że niepotrzebnie zatrzymałam panią tutaj dłużej.\nDziewczynie odpowiedziała jednie cisza i dźwięk zamykanych drzwi. Poczuła jak na jej policzki wypływa szkarłatny rumieniec. Wygłupiła się. Doskonale o tym wiedziała. Miała też świadomość utkwionych w niej czterech, ciekawskich spojrzeń. Co jeszcze bardziej pogłębiło oznakę zażenowania ma jej twarzy.\nDo ponownego podniesienia wzrok skłoniło ją dopiero chrząknięcie któregoś z Huncwotów oraz jąkający się głos Petra:\n– P-poczęstuj się p-roszę.\nWyciągnął tuż przed nią białą chusteczkę, na której znajdowało się kilka dyniowych pasztecików. Zosia z lekkiego zdziwienia otworzyła szerzej oczy. Nie rozumiała pobudek tego gestu.\n– Bierz śmiało. Obiecuję, że niczego do nich nie dorzuciliśmy – uśmiechnął się James.\n– Umm… – zawahała się, propozycja wydała się być nawet kusząca. – To miło z waszej… Z twoje strony Peter, ale podziękuje.\nW godzinach wieczornych, w końcu dotarli do Hogsmeade. Zosia przebrana w czarą, prostą szatę, pozbawioną jakichkolwiek naszywek oraz emblematów poszczególnych domów, jedynie z herbem Hogwartu umieszczonym na krawacie, wyglądała jak jednak z pierwszorocznych uczennic. Stała dość zagubiona pośrodku stacji. Co rusz mijali, czasem popychali, szturchali, czy też nie chcący wpadali na ją pozostali uczniowie, podążając w tylko im znanym kierunku. Przez chwile nawet zastanawiała się, czy nie iść razem z nimi. za tłumem, w końcu musiała się jakoś dostać do tej szkoły.\n– Ej, tym tam! – przeraźliwie głośny krzyk rozległ się nagle tuż za nią.\nOdwróciła się i ujrzała mężczyznę wielkości dwóch dorosłych ludzi, a szerokości pięciu. „To jakiś olbrzym.” - rozbrzmiało w jej głowie. Miał długą brodę, czarne włosy, jasną karnację oraz ciemne oczy. Ubrany był w bardzo duży płaszcz z wieloma kieszeniami, z których wystawały przeróżne przedmioty.\n– Ty jesteś… – zerknął na pomięty pergamin trzymany razem z wielką lampą w z jednej z rąk. – Sophie K-O-W-A-L-S-K-I ?\n– Kowalska -poprawiała go niemal automatycznie. – Tak to ja. Czy coś się… – nie dane jej było jednak dokończyć.\n– Rubeus Hagrid gajowy oraz klucznik Hogwartu. Profesur Dumbledore powiedział, że to ja ma cię… No ten.. Zaprowadzić. Idziesz razem z pirwszorocznymi – poinformował dziewczynę.\n– Och. – wyrwało jej się niechcący.\n„Czyli jednak ten szalony dyrektor nie odstąpił od umowy, którą zawarliśmy w sierpniu. Dał mi to wyraźnie do zrozumienia. Więc i ja będę zmuszona do wywiązywania się z niej…” – pomyślała.\n– W takim razie chodźmy – chciała uśmiechnąć się serdecznie do gajowego, ale niestety wyszedł jej raczej grymas.\nOlbrzymi mężczyzna zaprowadził Zosię razem grupą jedenastolatków w stronę brzegu jeziora, przy którym przycumowane było kilkanaście drewnianych łódek. Szczerze nie wyglądały one bardzo stabilne, czy solidnie i jakoś nie miała ochoty ich wypróbowywać.\n– Po cztery osoby do łódki! – rozbrzmiał głos Hagrida.\n„O nie! W życiu nie wsiądę do którejkolwiek z tych chybotliwych łajb.” – przemknęło nastolatce przez myśl, jednak nie wypowiedziała swoich obaw na głos. Kiedy ona tępo wpatrywała się w taflę jeziora, rozważając jakie szanse dotarcia na mieliznę będzie mieć podczas zatonięcie łódki, pierwszoklasiści zdążyli dobrać się w czteroosobowe grupki i wygodnie usadowić na pokładach swoich stateczków.\n– A więc Sophie płyniesz ze mną! – zawołał uradowany klucznik Hogwartu.\n– Kiedy ja nawet nie umiem pływać – żałośnie jęknęła, nim zdążyła ugryźć się mocno w język. Nie widziała nawet kiedy owe zdanie wydobyło się z jej ust.\nPo raz wtóry tego dnia dziewczyna poczuła, jak na jej policzki wypłynął rumieniec, który na szczęście został zakryty przez półmrok nocy. Usłyszała tylko, jak odpowiedział jej szczery śmiech rozbawienia olbrzyma. Po czym mężczyzna pomógł jej wsiąść i flota łódek wypłynęła na ciemne wody jeziora.\nIm dalej od brzegu się znajdowali tym paznokcie Zośki bardziej wbijały się w drewnianą burtę, pozostawiawszy po sobie trwałe ślady. Teraz już wiedziała jakie uczucia mogły towarzyszyć uczniom pierwszych klas Kolegium Magii Jana Twardowskiego – jej wcześniejszej szkoły – którzy cierpieli na lęk wysokość.\nPo mimo panicznego lęku przed zatonięciem, musiała przyznać, że Hogwart robił wrażenie. Średniowieczny zamek z wieloma wieżami i basztami mienił się świtałam licznych pochodni oraz świec, zapalonych w jego oknach. Ich blask tworzył na lustrzanej tafli zbiornika niezapomnianą mozaikę, przywodzącą na ma myśl rozgwieżdżone niebo, jakiego nie miał okazji ujrzeć na sobą…\nUmysł Kowalskiej wręcz krzyczał, aby przyznała, iż się myliła. Jeszcze będąc w pociągu pędzącym z Londynu do Hogsmeade była przekonana, że brytyjska placówka edukacja nie sprawi na niej takiego wrażenia, jak ta polska. Teraz jednak nie umiała wybrać, który obraz zapisał się w jej pamięci piękniejszym. Czy malowane na wodzie zamczysko. Czy zasnuty mgłą, otoczony zielenią i migotliwym światłem milionów robaczków świętojańskich dworek.\n– Robi wrażenie, co nie? – z świata wspomnień i magicznych widoków wyrwał ją głos jej towarzysza.\n– Tak… Jest piękny… Magiczny – wyszeptała, nie starając się nawet by być słyszalną.\nW cisz y dopłynęli. Wszyscy uczniowie wraz z Polką wysiedli z łódek, a Hagrid zaprowadził ich pod same mury zamku. Główna brama wejściowa natychmiast się otworzyła. Stanęła w niej wysoka czarnowłosa czarownica w szmaragdowozielonej szacie.\n– Pirszoroczni, to jest pani profesor McGonagall – powiedział gajowy.\n„W takim razie witam, pani wicedyrektor.” – przyszło jej namyśl, przypomniawszy sobie listę szkolnych podręczników.\n– Dziękuje ci, Hagridzie – odpowiedziała czarownica, co do tego chyba nikt nie miał wątpliwości, bardzo uprzejmym, ale i wyniosłym tonem.\nWszyscy weszli do sali wejściowej. Była ona zdecydowanie większa od tej znajdującej się w Kolegium. Na ścianach płonęły pochodnie – co nie było dla Zosi wielkim zaskoczeniem – oświetlając całe pomieszczenie, zaś schody wykonane z marmuru, zapewne prowadziły na piętro.\n– Witajcie w Hogwarcie – ponownie rozległ się głos nauczycielki, która wprowadziła grupę nastolatków do jakiejś pustej komnaty. – Bankiet rozpoczynający nowy rok wkrótce się zacznie, ale zanim zajmiecie swoje miejsca…\nDalej już nie słuchała. Nie żeby chciała okazać tym profesorce swoją lekceważącą postawę w stosunku do niej. Sama po prostu nie wiedziała, w jakim celu się tutaj znalazła, nie była przecież jednym z pierwszoroczników.\n– Ceremonia przydziału odbędzie się za kilka minut – padły ostanie słowa „przemowy”.\nWzrok profesor McGoonagall powędrował w stronę uczniów, prześledziwszy zebranych zatrzymał się na Zofii. Kobieta pewnym krokiem pokonała dzielącą je odległość i już kilka sekund później stały naprzeciwko siebie twarzą w twarz.\n– Rozumiem, że to ty jesteś Sophie? - zadała pytanie, choć nie oczekiwała na nie odpowiedzi. – Pamiętaj, kiedy pierwszoroczni wejdą do sali ty staniesz z boku w drzwiach. Twoje nazwisko zostanie wyczytane na końcu. Podejdziesz wtedy do tiary nałożysz ją na głową, a ta zdecyduje gdzie trafisz. Wszystko zrozumiałaś – Zosia przytaknęła skinieniem głowy. – Tak na marginesie. Czy zdajesz sobie sprawę, że jesteś pierwszą od ponda pół wieku osobą, która nie uczęszczała od początku do Hogwartu... – ostanie zdania nauczycielka rzekła bardziej do siebie, niż do niej i znikła za drzwiami prowadzącymi do Wielkiej Sali.\nRemus wodził wzrokiem po sali w poszukiwaniu tajemniczej Sophie, jednak nie dostrzegł jej przy żadnym ze stołów. W sumie nie spodziewał się, że zastanie ją przy którymś z nich, ale zawsze warto sprawdzić.\nWiedział teraz, że z całą pewnością nie uczęszczała wcześniej do Hogwartu, jej nazwisko było zbyt charakterystyczne, by nie zapadło mu w pamięć. Poza tym wglądała na jego rówieśniczkę, więc tym bardziej nie mógł jej wcześniej nie zauważyć. Kiedy dodało się do tego jeszcze ten lekko słyszalny wschodnioeuropejski akcent. Już miał przynajmniej po części ułożoną układane...\nJednak było coś w tej KOWALSKIEJ. Była inna. To dało się zauważyć niemal od razu. Nie przypomniała ubiorem – w tych czarnych galanach i ciemnych dzwonach - większości znanych Lupinowi dziewczyn. Ale najdziwniejsze było jej zachowanie. Pod czas pobytu z Huncwotami w jednym przedziale wydawała się być cały czas spięta. Zdawało się, iż celowo mówiła o sobie jak najmniej, jakby obawiała się, że ta wiedza przysporzy im kłopotów. Tym działem bardzo przypomniała mu jego samego, dlatego chciał rozwikłać jej tajemnicę.\nCeremonia przydziału zaczęła się. Remus tak był pochłonięty swoimi myślami, ze nawet tego nie zauważył. Ocknął się dopiero, kiedy piąty, w kolejności alfabetycznej, chłopak został przydzielony do Ravenclaw.\n– O czym tak marzysz, Lunatyczku? – zapytał Syriusz.\n– Pewniej o naszej pięknej niebieskookiej Sophii, co? – zadrwił lekko James. – W tak w ogóle, w którym jest domu?\n– W żadnym, drogi Rogasiu. Już to sprawdziłem.\n– Nie żartuj. Musi być w jakimś domu. Nie wyglądała na dużo młodszą od nas – rzekł Black.\n– Jak mi nie wierzysz to sam sprawdź – warknął Lunatyk.\n– Czy tylko mi ona wydawała się jakaś dziwna? – zapytał nagle ni z gruszki ni z pietruszki Peter.\n„Nie tylko tobie” – przemknęło przez myśl pozostałej trójce Huncwotów.\nCo myślicie? Podobało się Wam?\nTak, wiem, dawno mnie tutaj nie było. Mam nadzieję, że nie wszyscy ode mnie jeszcze pouciekali xD Przyznam się szczerze, że pisanie tego rozdziału szło mi w pewnych momentach opornie, jedną scenę, nie powiem, którą pisałam po kilka razy, a i tak nie jestem z niej zadowolona. Chciałabym jeszcze zaznaczyć, że ten rozdział w większości (o ile nie w całość) powstawał w godzinach między 22, a 2 w nocy (co świadczy o zasobie mojego wolnego czasu xD). Do następnego rozdziału :* Oby pojawił się szybciej niż ten ;)\nAutor: jushi o 01:00\nAna D. 5 maja 2017 14:33\nJakie to długie, ale przebrnęłam. xD Nie mogę się doczekać aż wyjaśni się o co chodzi z Sophie.\njushi 5 maja 2017 15:06\nRaz za krótko, raz za długo xD Chyba nie mam wyczucia długości xD\nCieszę się, że dotarłaś do końca :)\nzakręcona01 5 maja 2017 18:40\nOdniosę się do poprzedniego komentarza: rozdział akurat. :) Nie za długi ani za krótki - taki w sam raz. :D\nOgólnie spoko. :) Fajnie się to czytało. I uwielbiam cię za imię głównej bohaterki. <3 Z niewiadomych dla mnie powodów bardzo mi się podoba to imię. :D\nTrochę mi nie przypadły do gustu dialogi. Wydawały się lekko sztuczne. Już nie mówię o Zośce, tylko o samych Huncwotach. Gdzieś mi to po prostu nie pasowało...\nKolejna sprawa... Kurczę, trochę błędów tutaj się znajdzie, są to głównie interpunkcyjne i literówki.\nJeszcze chciałam Ci zwrócić uwagę na myślniki. To niby drobnostka, ale chodzi o poprawny zapis. ;) Tutaj podaję ci linka ze wskazówkami.\nMasz ode mnie jeszcze plusa za cytat na początku. <3 Sapkowski to mój ulubiony autor, a uniwersum Wiedźmina kocham, uwielbiam i... No, ogólnie bardzo lubię. xD\nTo już chyba wsio. :D\njushi 5 maja 2017 20:59\nOkay. Jak ja to lubię powtarzać człowiek uczy się na własnych błędach xD. Co do dialogów; porządnie wezmę się za lekturę i z następnym rozdziałem mam nadzieję będzie tylko lepiej ;)\ngabii. w 20 czerwca 2017 20:31\nHej. Oj dawno mnie tu nie było, ale to czysty bark czasu. Mam nadzieję, że mi to wybaczysz.\nJejku jak ja już chcę się coś więcej dowiedzieć na temat Zosi. Mogę ci teraz już powiedzieć, że świetnie tworzysz jej postać. Również odniosę się do wcześniejszego komentarza na temat dialogów, wyszły ci tak trochę sztucznie. Jestem strasznie ciekawa gdzie trafi Zosia i jak potoczy się jej znajomość z Huncwotami, bo widzę, że bardzo się zainteresowali naszą Polką, a w szczególności Remus. Więc na koniec tak jak zawsze życzę ci morza weny i niech kolejny rozdział pojawi się już nie długo.\njushi 21 czerwca 2017 12:24\nTak wiem, te dialogi to po prostu... Aż mi wstyd, że coś takiego napisałam XD Jakoś tak ciężko mi się je tworzyło... Mam nadzieję, że te następne wyjdą dużo lepiej ;) Liczę też, iż wyrobię się z 3 rozdziałem zanim wyjadę na wakacje. Ale zobaczymy, bo na razie jestem z nim (rozdziałem) jak to się mówi "w ciemnej dupie". XD\nPowoli będę rozwijała postać Zosi i mam nadzieję, że jej nie spapram po drodze...\nPozdrawiam równie gorąco ^^\nCereal Killer 25 lipca 2017 15:44\nA zatem czasy Huncwotów. Ciekawie, bo lubię tę czwórkę - będzie się z czego pośmiać. Podoba mi się to, że główną bohaterką jest dziewczyna z polskimi korzeniami - o czym zapomniałam wcześniej wspomnieć. W końcu widzę u góry gigantyczny napis. ;D Nie cały czas, ponieważ korzystam z wersji mobilnej, ale jednak widzę. Podoba mi się również fakt, że w Polsce istnieje szkoła magiczna.\nNie rozumiem, dlaczego jakikolwiek Anglik miałby problem z wymówieniem imienia ,,Zofia”. Może Peter po prostu usłyszał literę ,,w” zamiast ,,f”, ale my tak ciągle mamy, kiedy słyszymy jakieś imię lub wyraz po raz pierwszy.\nChętnie zjadłabym dyniowego pasztecika (haha, jak to dziwnie brzmi), ale nie od Huncwotów - chyba że potrafiłabym wykrywać niepożądane substancje.\nRozbroiła mnie ta rozmowa na końcu. Jeśli Zofia nie jest w żadnym z domów, to niebawem ją przydzielą - to jasne jak żarówka świecąca. ;D\nBłędów Ci nie wytykałam, bo chyba bym umarła. Masz coś stwierdzone? Nie zamierzam Cię obrażać, ale pomyłek jest zdecydowanie zbyt wiele.\nNa razie nic takiego się nie dzieje, zatem nie mogę stwierdzić, czy rozdział ogółem mi się podobał. Będę czytała dalej, to Ci powiem. (:\nCiekawe, do jakiego domu trafi Zofia. Hufflepuff? Strzelam. I możecie na mnie rzucić klątwę, jeśli nie trafię.\nCereal Killer 25 lipca 2017 15:46\nPowiem, czy mi się podoba Twoje opowiadanie, znaczy się. (:\nCereal Killer 25 lipca 2017 15:49\nNo to ładnie - potraktowałam prolog jako rozdział i zabrałam się za czytanie drugiego rozdziału zamiast pierwszego. Nie wiem, czy na szczęście, czy na nieszczęście, nic się nie działo.\njushi 25 lipca 2017 16:04\nPowiem tyle ten rozdział zjechałam na całej linii, tyle absurdu ile tutaj wlałam świat nie widział. XD\nCo do moich błędów... Ja naprawdę staram się jak mogę (taaa dobra wymówka dziewczyno), czasem śmiej się sama z siebie i z tego co ,,wytworzyłam"... Nie mam orzeczenia, ani o dysleksji, ani o dysortografii. Od dzieciństwa miałam problem właśnie z ortografią (przekręcałam wyrazy, zjadłam litery, gubiłam końcówki), nie zainteresowało to w podstawówce żadnej z moich polonistek i tak sobie żyje z nią (ortografią) na bakier. Teraz będę już kończyć gimnazjum. Nikt orzeczenia mi nie wystawi, muszę sobie radzić bez tego, rażąc innych błędami.\nNie rzucę w ciebie klątwą, bo... Muszę odnaleźć moją różdżkę w stercie ubrań, książek i innych rzeczy zawalających mój pokój xD\njushi 25 lipca 2017 16:14\nNie ma się jak odczytać pozostałe odpowiedzi pod komentarzem po opublikowaniu swojej duuużo później xD\nCo do pierwszego rozdziału... Przypadek? Nie sądzę xD\nCereal Killer 25 lipca 2017 16:23\nZamierzam dokończyć czytanie później (nie wiem, czy dzisiaj), ale powiadomienie mi przyszło, to chociaż odpiszę. (:\nTak, taki przypadek jak z edamame. Przeczytałam gdzieś tę nazwę, ale nie sprawdziłam, co to jest, bo gdybym wszystko miała sprawdzać, mózg by wylądował na Słońcu już dawno. Niezbyt mnie interesuje kuchnia, dlatego nie sprawdziłam. A tu następnego dnia mama ogląda jakiś program kulinarny i co jest przygotowywane? Edamame! Przypadek? ;P Chyba że to edamame jest tak popularne, a ja żyję w innym uniwersum. Kilka przypadków już takich było. Jeśli szukasz racjonalnego wytłumaczenia, może czytałam ostatnio bloga, który nie miał prologu. Wiele książek także nie posiada prologów. Tak więc nie zrobiłam niczego specjalnie. Moja świadomość płata mi figle i tyle. Skąd miałam wiedzieć, że pierwszy rozdział jest nudny? Z komentarzy? Każdy ma inny gust i jak coś, wielu ludzi ma tendencję do zawyżania ocen. (Tylko nie ja...? Haha.)\nCo do absurdu, nie chciało mi się widocznie myśleć, skoro go nie zauważyłam. Albo mi się wymieszały fanficki. Cholera nade mną wie. (I nie, nie nazywam Boga cholerą. ;p)\nRozumiem. Tworzenie wymaga większego wysiłku niż poprawianie błędów, czyli to nie jest wymówka. :)\nMoże kiedyś zaczniesz robić mniej błędów. Ważne, że piszesz. Gdybyś nie pisała, tworzyłabyś jeszcze więcej głupich błędów.\nCzyli nie trafiłam. Haha, nie mam szczęścia do Hufflepuffu. Już dwa razy zgadywałam, czy ktoś jest z tego domu (sensowne testy i tak dalej), ale byli z innych. Zatem... Gryffindor? ;D Ciekawa jestem, czy Ty robiłaś jakieś testy.\nOlalala, rozgadałam się.


Thierry Mugler Alien Essence Absolue — słodka gorycz - Nez de Luxe\nThierry Mugler Alien Essence Absolue — słodka gorycz\nWaniliowy Alien. To musi być coś. Zwłaszcza jeśli jest tam też kadzidło, irys i mirra. Czytaj dalej…\nKompozycja bezsprzecznie wyróżnia się na półkach selektywnych perfumerii. Wyróżnia w sposób szczególny, ponieważ za zastosowaniem odważnych składników poszła też niesamowita wartość perfumeryjna. Chodzi o to, że Alien Essence Absolue nie haczy o wywrzeszczane akordy niszy. No i nie popada w popłuczynowe klimaty mainstreamu. To wyważenie jest pierwszą i najważniejszą zaletą.\nSam zapach jest jaśminowy i waniliowy. Jednak nie jest słodki. O ile jaśmin jest tu dość klasyczny, to wanilia ciąży w stronę wariacji Mony di Orio. Nie jest infantylną waniliną, ale szlachetnym absolutem. Jest zatem sucho, wytrawnie, gorzko. To taki swoisty paradoks – gorzka wanilia. A jednak!\nZaznaczam, że Alien Essence Absolue nie ulga totalnej metamorfozie na skórze. Klimaty waniliowe i jaśminowe dominują od początku. Jedynie sama końcówka, ostatnie dwie godziny nabierają bardziej drzewnej maniery. Na tym etapie można śmiało sięgnąć po porównania do Dior Addict. Przyczepiłbym się tylko zbytniej koncentracji nuty kurzu. To pewnie kaszmeran. Polecam jednak poddać analizie tę końcówkę na własnej skórze. Ja jestem wybitnie wyczulony na ten syntetyczny składnik.\nCena, dostępność, linia: woda perfumowa; za 30 mL zapłacimy 320 zł; za 60 mL 45 zł; obie butelki mają możliwość uzupełnienia\nTrwałość: świetna, około 8-9 godzin\nTagi: Alien Essence Absolue, Jaśmin, Recenzje, Thierry Mugler, Wanilia\nUwielbiam Alien chyba w każdej postaci, albo się ten zapach kocha albo go nienawidzi, to ,tak ,jak poison Diora 🙂\nszczerze? Odgrzewany Alien w skoncentrowanej wersji:/ Fakt nie mainstreamowy ale dawno już znany stary dobry Alien\n* Wildberry. Tak, Twoje słowa mają dużo racji. Alien to trudny zapach. Zresztą Angel też. Ale to dobrze. Wnoszą powiew niszy na półki sieciowych perfumerii.\n4 Premiere. Właśnie sobie uświadomiłem, że na dobrą sprawę nigdy nie testowałem porządnie klasycznej wersji. Będę musiał to zmienić. Koniecznie. 🙂 Żeby móc bardziej świadomie porównywać.\nMario Kota Mająca. O, po raz kolejny się zgadzamy. 🙂\nahhh marzęęęęęęę o nim! :)))\nLubie tego Aliena z solonym karmelem.Unikalny zapach,dowod na to,ze flankery mozna robic dobrze.\nZ powodu "sily razenia" tego zapachu uzywam go raczej w chlodniejsze dni i to w aptecznych ilosciach-przedawkowany moze dac efekty sarinu. 😉 "Podany" oszczednie jest mieciutki i przyjazny jak aksamit. Ciekawa jestem tego waniliowego!\nPiękny flakon! *___*\nCzy to jest podobne do Visa Roberta Piguet ?\n* Alieneczko. Ja też nie pogardziłbym butelką. Ma w sobie element uni.\n* Feline. Ogólnie Mugler (w właściwie manager pionu zapachowego Muglera – Pierre Aulas) dba o swoje premiery. Poza wersjami na lato, każde inne wariacje zazwyczaj są udane i przemyślane.\nWiem, że w Polsce ma się pojawić Angel skórzany i Alien. Też jestem ich ciekawe. Na Allegro dwie butelki Amena Cuir rozeszły się natychmiast, kiedy je wkleiłem do Perełek.\n* Krokodylku. Owszem, flakon piękny. Przemyślany. W zamyśle autorów ma przypominać kroplę płynnego złota.\n* Anonimowy. Przepraszam za późną odp. Umknął mi Twój komentarz. Nie, ten Alien nie jest podobny do Pigueta. Visę wielu porównuje do klasycznego Angel.\nAch,te letnie wersje rzadko bywaja dobre.obojetnie,jaka marka.Chociaz zeszloroczny letni Alien, byl nawet przyjemny. Potwierdza to Twoja opinie.\nW czwartek testuje waniliowego,juz go namerzylam. 😉\n* Feline. O tak, o Or d'Ambre zapomniałem. Dla mnie to była chyba nawet najlepsza wariacja na temat Aliena. Tylko, że ona letnia to raczej tylko z nazwy, bo dla mnie to bardziej wonność na jesień.\nI jak po testach waniliowego?? 🙂\nNo wlasnie,cale szczescie,ze takie klasyki nigdy nie traca fasonu,obojetnie w jakiej wersji.\nWczoraj sprobowalam waniliowego-przepiekny,wyrazisty i na szczescie-ciagle Alien! Swietna robota-juz zaadoptowany!!!!\nMarcin,przetestuj Desquared2 Woman,jak bedziesz mial okazje-dla mnie miodzio,ale ciekawa jestem Twojej opinii!!! Pozdrovka !\nOd dwóch godzin pyszni się na mnie . To dobre określenie 🙂 Uwielbiam pierwsze godziny noszenia nowego zapachu , smakowania go , układania sobie wrażeń. Jest piękny. Wanilia taka jak lubię , nienachalna i niezłajdaczona. Jestem ciekawa ciągu dalszego … 🙂\n* Feline. W takim razie gratuluję nowej butli. Niech się dobrze nosi. Myśle, że w zimniejsze dni może być jeszcze piękniejszy. 🙂\nZ DSquared jest problem. O próbki ciężko, bo nie ma go w Sephorach, ale postaram się coś skombinować. 🙂\n* Dormo. Pięknie napisane. I jak dalszy ciąg? Dla mnie Alien jest wartościowy od początku do końca. Choć końcówka nieco zbyt pylista. Ale to szczegół\nMiałeś rację. Zapach specjalnie nie ewoluuje na skórze ale akurat w tym przypadku nie chciałam niespodzianek . Podoba mi się to jaśminowo-waniliowe otulenie, które niezmiennie trwa. Niestety dziś nie doczekało końca opowieści przegrywając z basenowym chlorem 🙂 Nadal jestem ich ciekawa…to dobry znak\nCzy ktoś może mi powiedzieć gdzie można dostać nowego Aliena? i w jakiej jest cenie?. Może jest w jakiejś perfumerii interneowrj również dostępny? . Proszę o jakiekolwiek wskazówki . EWCIA\nEWCIA, wejdź na stronę perfumerii Douglas 🙂\nDormo – dziękuję!. EWCIA\nMarcin,widzialam w folderach douglasa,nawet z cena,czyli chyba tam jest (bedzie).W kazdym razie rzuc tam okiem (nosem). :))\nWłaśnie przypadkiem trafiłam na tego bloga i chciałabym wyrazić zachwyt jego zawartością. W dodatku pisze go mężczyzna! O perfumach! Pisze Pan pięknym językiem, a bardzo trudno opisać przecież zapach i wrażenie zapachowe. Gratuluję i będę wracać na te strony!\nDuszący i męczący, zbyt męski i agresywny. Niby ładny zapach, ale jednak nie do zniesienia\nBlog odkryłam przypadkiem wczoraj i jestem zachwycona, od kilku godzin nie odchodzę od komputera;) Gratuluję cudownych opisów, w środku listopada znalazłam się w magicznym ogrodzie zapachów.Dzięki:)\nBlog odkryłam przypadkiem i….. jestem zachwycona.Opisy zapachów są cudowne ,esencjonalne , prawie wyczuwalne 🙂\nSam Alien jest piękny , mega trwały i nie da sie przejśc obok niego obojętnie…..\nTeraz od nich uzależniona. Są mocarne. Mroczne. Moment po użyciu czuję silny jaśmin, drażniący zapach wilgotnej ziemi, mirrę. Tęsknię za czystą wanilią, która pojawia się po 2,3 godzinach. Gdy ta w końcu zdeterminuje cały zapach znowu gonię za zapachem, który pojawia się zaraz po psiknięciu. I tak ciągle. Ale fakt, to nie jest to zapach dla każdego.\nMarcinie, mamy 2015 😉 a dalej nie ma na blogu klasycznej wersji Alien – adp. Choć powoli już zbliża się wiosna, więc nie ukrywam, że z większą chęcią jednak poczytałabym o Alien edt, bo takowy niebawem zamierzam zakupić 🙂\nPosiadam I kocham.Tak cieplutko otula w zimowe dni…:)\nDla mnie Alien jest taki nijaki, że nie warto się nad nim nawet rozczulać. Nazwa tych perfum powinna brzmieć Perfumy dla pań. Nazwa Alien brzmi obiecująco, ale sam zapach jest przeciętny i pachnie jak perfumy za 20 zeta.\nZapach zbyt suchy, przykurzony dla mnie. Jakby zalegająca na półce od lat zapachowa papeteria.


W piecu wątpliwości. Medytacje - gdy brak odpowiedzi - Catherine de Hueck Doherty - Księgarnia religijna Gloria24.pl\nKsiążka jest kompilacją fragmentów różnych medytacji, zarówno wygłoszonych przez Catherine, jak i zanotowanych przez nią samą. Spontaniczne słowo mówione może być trudniejsze w odbiorze, kiedy zostanie przelane na papier, ale jego oddziaływanie jest równie... czytaj wiecej\nCatherine de Hueck Doherty 9.52 zł 12.90 zł Do koszyka\nCatherine de Hueck Doherty 21.71 zł 29.90 zł Do koszyka\nCatherine de Hueck Doherty 22.06 zł 29.90 zł Do koszyka\nCatherine de Hueck Doherty 17.44 zł 24.00 zł Do koszyka\nCatherine de Hueck Doherty 14.46 zł 19.90 zł Do koszyka\nJean-Claude Boulanger 25.74 zł 34.90 zł Do koszyka\n9.95 zł 12.00 zł Do koszyka\nks. Roman Pindel 12.37 zł 21.50 zł Do koszyka\nks. Antoni Tronina 15.89 zł 19.95 zł Do koszyka\nNasze tagi w gloria24.pl: W piecu wątpliwości. Medytacje - gdy brak odpowiedzi - Catherine de Hueck Doherty - Księgarnia religijna Gloria24.pl; książki religijne, książki katolickie, biografie świętych, Biblia, cudowny medalik, Chrystus, Maryja, ksiądz Jerzy Popiełuszko, kazania, Ojciec Pio, Jan Paweł II, Ojciec Święty, Cud glorii, Santo subito, Kościół, Biblia Tysiąclecia, e-booki, religioznawstwo, śpiewniki, ochrona życia.


Drzwi PVC BUDVAR Szczecin drzwi, okna w Szczecinie | LaBRAdoor.pl\nDrzwi Budvar w Szczecinie\nDrzwi zewnętrzne są elementem budowlanym, który powinien zapewnić maksymalne poczucie bezpieczeństwa, a także uchronić przed hałasem czy warunkami pogodowymi. Drzwi z PVC od producenta BUDVAR, który jest europejskim liderem posiadającym jedną z najnowocześniejszych produkcji okien i drzwi z PVC, aluminium i drewna, posiadają nie tylko stabilną i solidną konstrukcję, która zagwarantuje wysoki stopień bezpieczeństwa, ale uzbrojone są także w wysoką technikę otwierania i zamykania.\nFirma Budvar oferuje szeroki wybór nowoczesnych modeli drzwi o niepowtarzalnym charakterze. Posiadamy wyjątkowe i eleganckie produkty, z pięknie zdobionym motywem, który nadaje całości lekkości, niebanalnego stylu i nowoczesności. W naszej ofercie występują drzwi aluminiowe i szklane. Drzwi szklane T-Glass to wysokiej klasy drzwi z szybą hartowaną specjalnie klejoną, co gwarantuje większe poczucie bezpieczeństwa. Współgrają idealnie z nowoczesnym stylem. Wśród zróżnicowanej oferty drzwi szklanych każdy znajdzie coś dla siebie, zarówno miłośnicy bogatych zdobień jak surowych, geometrycznych kształtów.\nDrzwi nasze posiadają nowoczesne systemy zapewniające maksymalną ilość światła wpadającego do pomieszczenia. Naszą firmę cechuje najwyższa jakość produktów i najlepsze parametry techniczne. Wszystkich zainteresowanych kupnem drzwi do domu zapraszamy do kontaktu z firmą Labradoor w Szczecinie.\nDrzwi BUDVAR T-Ajto\nCena: --- pln/netto\nDrzwi techniczne T-Ajto z pełnowartościowego PVC do wykorzystania w pomieszczeniach administracyjnych, gospodarczych i przemysłowych.\nDrzwi techniczne są ekonomiczną, lekką konstrukcją służącą głównie do zastosowania w roli drzwi do pomieszczeń administracyjnych, gospodarczych i przemysłowych. Pomimo uproszczonej wersji okuć, drzwi te stanowią doskonałe zabezpieczenie przed nieproszonymi gośćmi.\nDrzwi BUDVAR T-Passive InDoor/OutDoor\nSystem okienno-drzwiowy oparty na wielokomorowej budowie profili sprawia że jest to konstrukcja sztywna, charakteryzująca się bardzo dobrymi współczynnikami przenikalności cieplnej.\nDrzwi BUDVAR T-Glass\nDrzwi T-Passive InDoor/OutDoor


Plazma Morska Quinton - odżywianie komórkowe w biodostępnej formie\nWyjątkowa sytuacja wymaga pełnej mobilizacji organizmu\nJak stosować plazmę morską, aby wzmocnić organizm\ni aktywować układ odpornościowy?.\ni pierwiastków śladowych w doskonałych, naturalnych proporcjach\nCzym jest plazma morska Quinton?\nDarem natury dla nas wszystkich. Plazma morska Quinton to w 100% naturalny i organiczny dodatek do diety, który dostarcza ludzkiemu organizmowi wszystkich minerałów i pierwiastków śladowych potrzebnych do prawidłowego rozwoju i cieszenia się dobrym zdrowiem. Bogata w minerały i mikroelementy plazma morska, zbierana jest w ściśle określony sposób, w chronionym obszarze Zatoki Biskajskiej na Oceanie Atlantyckim – akwenie wyjątkowo bogatym w fitoplankton (mikroskopijne organizmy roślinne i glony).\nRene Quinton i jego odkrycie\nCzłowiekiem, który ponad 120 lat temu odkrył niezwykłe podobieństwo osocza krwi do wody morskiej był Rene Quinton. Bohater I Wojny Światowej, pionier lotnictwa, a przede wszystkim biolog i fizjolog, który zainicjował badania nad leczniczym wpływem wody morskiej.\nQuinton wychodził z założenia, że większość dolegliwości ma związek z niedoborami lub nierównowagą mineralną. Zwłaszcza, jeśli pożywienie jest niepełnowartościowe lub człowiek znajduje się w stanie niedożywienia. Swoje wnioski oparł na praktyce – zaczął od kuracji chorych zwierząt, by następnie wraz ze współpracownikami otworzyć kliniki przyjmujące chorych cierpiących na ówczesne liczne schorzenia będące skutkiem niedożywienia lub zakażeń. Rezultaty w większości przypadków były spektakularne, wszystkie zostały szczegółowo udokumentowane.\nAby Twoje komórki były sprawne i zdrowe w 100%\nPlazma morska Quinton skutecznie uzupełnia i przywraca równowagę minerałów i pierwiastków śladowych, które tracimy podczas wykonywania codziennych czynności. Dzięki biodostępności i dużemu stopniowi wchłaniania substancji zawartych w Quinton, dostarczane składniki są natychmiast osiągalne dla komórek organizmu, odpowiedzialnych za realizację wszystkich funkcji życiowych człowieka.\nby Zuzanna Chojnowska | Apr 23, 2018\nby Zuzanna Chojnowska | Apr 19, 2018\nJeżeli chcesz zmniejszyć wzdęcia, uspokoić ciągłe bulgotanie w żołądku lub przestać cierpieć na zaparcia, musisz zadbać o swoje zdrowie trawienne. Włącz do codziennej diety poniższe produkty, by poprawić stan swoich jelit i całego układu trawiennego. Co jeść, aby mieć...\nby Zuzanna Chojnowska | Apr 16, 2018\nZ roku na rok rośnie liczba osób uczulonych. Już co czwarty Polak cierpi na alergię. Czy więc jest alergia? To nic innego, jak nadmierna reakcja układu odpornościowego. W prawidłowych warunkach komórki odpornościowe nie reagują na nieszkodliwe bodźce jak pyłki...\nPokonaj przesilenie wiosenne z Plazmą Morską Quinton!\nby Zuzanna Chojnowska | Apr 12, 2018\nPrzyroda budzi się do życia, robi się coraz cieplej, a Tobie brakuje energii? Początek wiosny to wbrew pozorom trudny czas dla naszego organizmu. Złe samopoczucie i zwiększone ryzyko zachorowalności dotyczy zarówno dorosłych, jak i dzieci. Jak wynika z danych...\nby Zuzanna Chojnowska | Apr 10, 2018\nW jaki sposób Plazma Morska Quinton korzystnie wpływa na kondycję Twojej skóry, włosów i paznokci? Skóra Ponieważ Plazma Morska Quinton jest w 100% naturalnym, mineralnym uzupełnieniem diety, zapewnia komórkom skóry pełny zestaw minerałów i pierwiastków śladowych w...


Karolina Maciejewska | AiB\nAbsolwentka studiów inżynierskich i magisterskich Politechniki Gdańskiej na kierunku Architektura. Studia ukończyła pracą magisterską pt.: „Poszukiwanie nowych rozwiązań urbanistyczno-architektonicznych we współczesnych założeniach funeralnych. Rozbudowa cmentarza komunalnego w Sopocie.” ,za którą otrzymała wyróżnienie SARP Oddziału Wybrzeże oraz wyróżnienie Prezydenta Miasta Sopotu w ramach Dyplomu Roku 2018.\nDoświadczenie zawodowe zdobywała, pracując w trójmiejskich biurach architektonicznych. Obecnie rozwija swoje umiejętności projektowe, oraz graficzne w branży odzieżowej oraz przy wykonywaniu wizualizacji architektonicznych.\nPrywatnie wielbicielka różnych dyscyplin sportowych oraz podróży i zwiedzania nowych miejsc.


Regulamin świetlicy szkolnej Strona 1 z 5 REGULAMIN ŚWIETLICY SZKOLNEJ - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "Regulamin świetlicy szkolnej Strona 1 z 5 REGULAMIN ŚWIETLICY SZKOLNEJ"\n1 Regulamin świetlicy szkolnej Strona 1 z 5 REGULAMIN ŚWIETLICY SZKOLNEJ SZKOŁA PODSTAWOWA NR 2 W PROSZOWICACH Podstawa prawna: art. 105 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 59). Cele i zadania świetlicy szkolnej 1 1. Świetlica szkolna jest pozalekcyjną formą działalności wychowawczo-opiekuńczej Szkoły. Jej głównym celem jest zapewnienie uczniom zorganizowanej opieki wychowawczej umożliwiającej wszechstronny rozwój osobowości. 2. Do zadań świetlicy należy w szczególności: 1) zapewnienie uczniom przebywającym w świetlicy bezpiecznych warunków spędzania czasu wolnego na terenie szkoły, 2) realizacja planu pracy świetlicy w grupach wychowawczych, 3) organizowanie pomocy w nauce, tworzenie warunków do nauki własnej, 4) organizowanie gier i zabaw ruchowych w pomieszczeniu i na powietrzu mających na celu prawidłowy rozwój fizyczny, 5) rozwijanie zainteresowań, uzdolnień uczniów oraz organizowanie zajęć w tym zakresie, 6) uczestnictwo w szeroko pojętej kulturze, 7) kształtowanie nawyków kultury życia codziennego, 8) upowszechnianie i kształtowanie zasad kultury zdrowotnej, nawyków higieny i czystości, 9) uczenie i rozwijanie samodzielności, 10) kształtowanie postaw prospołecznych, 11) kształtowanie umiejętności radzenia sobie w różnych sytuacjach życiowych, 12) rozwijanie umiejętności prawidłowego funkcjonowania w grupie rówieśniczej, 13) współdziałanie z rodzicami, wychowawcami klas i innymi nauczycielami, z placówkami kultury, sportu i rekreacji oraz innymi instytucjami działającymi w środowisku lokalnym.\n2 Regulamin świetlicy szkolnej Strona 2 z 5 Zasady przyjmowania dzieci do świetlicy szkolnej 2 1. Do świetlicy przyjmowani są wszyscy uczniowie w przypadku, gdy ich rodzice (opiekunowie prawni) zgłoszą taką potrzebę. 2. Zgłoszenie dziecka do świetlicy odbywa się poprzez złożenie przez rodziców (opiekunów prawnych) w terminie do 30 maja każdego roku wypełnionej Karty zgłoszenia dziecka do świetlicy, zwanej dalej Kartą zgłoszenia w sekretariacie Szkoły. 3. Kartę zgłoszenia należy składać corocznie, niezależnie od tego, czy dziecko korzystało ze świetlicy w minionym roku szkolnym 4. W Karcie zgłoszenia rodzice (opiekunowie prawni) wskazują osoby upoważnione przez nich do odbierania dziecka ze świetlicy. 5. Wychowawca świetlicy zapewnia stałą opiekę i bezpieczeństwo uczniom korzystającym ze świetlicy. Wychowawca ponosi odpowiedzialność za zdrowie i bezpieczeństwo dziecka, które zgłosiło się w świetlicy. 6. Rezygnację ze świetlicy rodzic (opiekun prawny) zobowiązany jest zgłosić w formie pisemnej wychowawcy świetlicy. 7. Wychowawca świetlicy współdziała z nauczycielami uczącymi w szkole, pedagogiem i pielęgniarką szkolną. 8. Czas pracy świetlicy ustala Dyrektor szkoły w oparciu o zgłoszone przez rodziców (opiekunów prawnych) potrzeby w Karcie zgłoszenia oraz podczas pierwszego zebrania rodziców w drugim okresie roku szkolnego. 9. Rodzice są zobowiązani do przestrzegania ustalonych godzin pracy świetlicy szkolnej. W przypadku przewidywanego spóźnienia rodzice mają obowiązek telefonicznie powiadomić Szkołę o tym fakcie. Zasady funkcjonowania świetlicy szkolnej 3 1. Świetlica działa w dni pracy szkoły w godzinach: od 6.30 do Świetlica pracuje w oparciu o corocznie sporządzony przez wychowawców plan pracy świetlicy. Plan ten jest zgodny z programem wychowawczo - profilaktycznym i planem pracy szkoły. 3. Nadzór nad pracą świetlicy sprawuje Dyrektor szkoły. 4. Świetlica jest czynna we wszystkich dniach, w których odbywają się zajęcia edukacyjne, a także w wyznaczone dni wolne od zajęć dydaktycznych, zgodnie z kalendarzem roku szkolnego. 5. Zajęcia programowe są prowadzone w grupach wychowawczych dla dzieci w zbliżonym wieku. Liczba uczniów w grupie wychowawczej nie może przekroczyć 25.\n3 Regulamin świetlicy szkolnej Strona 3 z 5 6. W świetlicy prowadzone są zajęcia muzyczne, ruchowe, plastyczne, z zakresu żywego słowa, gry i zabawy sportowe, zabawy integracyjne oraz inne w zależności od potrzeb. 7. Wychowawca świetlicy odpowiada wyłącznie za bezpieczeństwo dzieci, które zostały przyprowadzone do świetlicy lub zgłosiły się do niej same przed lub po lekcjach. 8. Zasady opuszczania świetlicy przez dziecko określają rodzice w Karcie zgłoszenia. 9. Wszelkie zmiany dotyczące samodzielnego powrotu dziecka do domu wymagają pisemnego oświadczenia rodziców. 10. Uczniowie pod opieką wychowawcy mogą w czasie zajęć świetlicowych korzystać również z sali gimnastycznej, biblioteki, sal nauczania zintegrowanego. 11. Dzieci przebywające w świetlicy spożywają obiad o godzinie Wychowawcy klas I-III lub nauczyciele kończący zajęcia dydaktyczne w tych klasach są odpowiedzialni za doprowadzenie dzieci do świetlicy. 2. Uczniowie klas IV VIII do świetlicy udają się samodzielnie. 3. Uczniowie klas I-III odbierani są ze świetlicy przez rodziców lub przez osoby przez nich upoważnione. 4. W przypadku samodzielnych wyjść dziecka do domu lub ich odbierania przez inne osoby niż rodzice (opiekunowie prawni) wymagane jest pisemne upoważnienie. Wszelkie zmiany dotyczące opuszczania świetlicy przez ucznia są przekazywane wychowawcom świetlicy przez rodziców w formie pisemnej. 5. Uczniowie dojeżdżający oczekują na autobus w świetlicy szkolnej. 6. Uczniowie klas I-III dowożeni autobusem opuszczają świetlicę tylko pod opieką wyznaczonego w tym celu opiekuna. Zadania wychowawców świetlicy 5 1. Do zadań wychowawcy świetlicy szkolnej należy: 1) przeprowadzenie codziennych zajęć tematycznych, 2) organizowanie wychowankom pomocy w nauce, zachęcanie do samodzielnej pracy umysłowej, 3) organizowanie gier i zabaw ruchowych, 4) organizowanie zabaw na świeżym powietrzu, 5) rozwijanie zainteresowań i uzdolnień wychowanków, 6) kształtowanie i wypracowywanie nawyków higieny i czystości oraz kultury życia codziennego, 7) rozwijanie samodzielności i społecznej aktywności, 8) przygotowanie do życia w społeczeństwie 9) współpraca z rodzicami (opiekunami prawnymi), wychowawcami, pedagogiem szkolnym. 2. Wychowawca świetlicy na bieżąco prowadzi dziennik zajęć wychowawczych.\n4 Regulamin świetlicy szkolnej Strona 4 z 5 Prawa i obowiązki wychowanków świetlicy szkolnej 6 Wychowanek świetlicy ma prawo do: 1) właściwie zorganizowanej opieki wychowawczej, 2) życzliwego traktowania, 3) swobodnego wyrażania myśli i przekonań, 4) poszanowania godności osobistej, 5) ochrony przed przemocą fizyczną i psychiczną. 7 Podczas przebywania w świetlicy szkolnej wychowanek jest zobowiązany do: 1) przestrzegania regulaminu wewnętrznego świetlicy, dbania o bezpieczeństwo swoje i innych, 2) przestrzegania zasad współżycia w grupie, 3) aktywnego uczestnictwa w zajęciach świetlicowych, 4) pomagania słabszym i młodszym, 5) dbania o czystość i porządek w świetlicy, 6) zmiany obuwia, 7) zgłaszania wychowawcy świetlicy wszelkich wyjść i nieobecności. Współpraca z rodzicami 8 1. Zadaniem świetlicy jest rozwijanie współdziałania, partnerstwa i dialogu z rodzicami. 2. W trakcie odbierania dzieci ze świetlicy przez rodziców (opiekunów prawnych) wychowawcy udzielają wszelkich informacji na temat zaobserwowanych postaw i zachowań uczniów. 3. Podczas codziennych kontaktów wychowawca i rodzic wspólnie poszukują sposobów rozwiązywania zaistniałych problemów. 4. Wychowawca świetlicy informuje wychowawców klas o funkcjonowaniu dziecka podczas zajęć świetlicowych. Informacje te uwzględnia się przy ustalaniu oceny zachowania ucznia.\n5 Regulamin świetlicy szkolnej Strona 5 z 5 Dokumentacja świetlicy 9 Podstawowa dokumentacja świetlicy szkolnej obejmuje: 1) Kartę zgłoszenia dziecka do świetlicy, 2) dziennik zajęć. 3) roczny plan pracy opiekuńczo-wychowawczej, 4) plan pracy dla poszczególnych grup wychowawczych, 5) ramowy rozkład dnia pracy świetlicy, 6) półroczne i roczne sprawozdanie z działalności świetlicy szkolnej. Postanowienia końcowe Regulamin świetlicy jest dostępny u wychowawców świetlicy, w bibliotece szkolnej, na stronie internetowej Szkoły oraz u Dyrektora szkoły. 2. Wychowawca świetlicy na początku roku szkolnego zapoznaje uczniów z niniejszym regulaminem, a wychowawca klasy odpowiednio rodziców. 3. W sprawach nie uregulowanych w niniejszym regulaminie decyzje podejmuje Dyrektor szkoły. Dyrektor Maria Bielska - Kahan


DDoS #suchar #siecikomputerowe #komputery... - bachus - Wykop.pl\n#suchar #siecikomputerowe #komputery #bezpieczenstwo\n+: mdmicky92, login-jest-zajety +7 innych\nNauczyciel angielskiego (i chemii) z Indii 86\nRodzice uczestniczą w tych wydarzeniach, są cały czas obecni... 51\nHANDEL DZIEĆMI #EUROWEEK Paweł... 190\nNiemieckie media dla Polaków sugerują, że sadzenie lasów nie zredukuje CO2. 104\n#EuroWeek w Polsce || Czy doszło do molestowania dzieci podczas obozu... 122\nAwantura w sprawie dla reportera. Egipski książę kontra Polka. 43\nEuroWeek na wesoło. 155\n„Tramwaj Różnorodności” w Warszawie - 'nie' agresji wobec mniejszości 117\n,,...w pokoju obok jarali zioło, nauczycielce powiedzieli, że pieką tosty" 57\nPoznań: Dwa lata temu zmarł Bohdan Smoleń 50


Masaż wykonywany z pomocą bambusowych pałeczek opracowany został przez Gila Amsallema, międzynarodowej sławy szkoleniowca w dziedzinie masażu.\nOrientalny masaż pałeczkami bambusa poprawia krążenie, uelastycznia mięśnie i redukuje napięcia.\nZatem przydałby się pewnie niejednej z nas po uciążliwym dniu pracy . Ponadto to świetny sposób na wymodelowanie sylwetki i zredukowanie cellulitu, którego chyba wszystkie chciałybyśmy pozbyć zanim latem odsłonimy wieksze partie naszego ciała...\nPałeczki bambusa są przed masażem dezynfekowane oraz podgrzewane (aby cały czas oddawały ciepło). Ruchy ugniatające ciało masażysta wykonuje z ogromnym wyczuciem, bo przecież ma to być relaks, a nie bolesne doświadczenie...\nPodczas masażu wykorzystuje się pałeczki różnej wielkości, dopasowując je do części ciała, na które mają być zastosowane. Z poczatku, aby przygotować ciało do ucisku, z którym się spotka stosuje się pałeczki o większej średnicy. W miarę upływu czasu pałeczki wymienia się na te o mniejszej średnicy, który umożliwia dokładniejsze masowanie.\nNa końcu nastepuje wyciszenie... Do tego, aby wyciszyć ciało po tej relaksującej dawce ucisku używa się pałeczej o najmniejszej średnicy.\nMasaż pałeczkami bambusowymi możesz zafundować sobie w SPA, np. w SPA_larni w Puszczykowie k. Poznania, gdzie jednym z zabiegów wspomagających modelowanie ciała jest bambusowy RAJ. Nietypowy, choć sięgający stuletnich tradycji Dalekiego Wschodu, masaż pałeczkami bambusowymi jest źródłem ciekawych doznań oraz licznych korzyści zdrowotnych.\nTen stymulujący obrządek stanowi znaczny bodziec dla układu limfatycznego, a dzięki technikom drenażowym wspomaga modelowanie sylwetki oraz walkę z cellulitem. Wykorzystując różnej grubości bambusowe pałeczki masażysta stosuje unikalne techniki rolowania, ugniatania i oklepywania na całym ciele.\nPonadto witalność wywodząca się z wiecznie zielonych bambusowych lasów przenika organizm; dzięki zróżnicowanym, precyzyjnie dobranym technikom dochodzi do wzmożonej cyrkulacji krwi i stymulacji kanałów energetycznych oraz punktów reflektorycznych przez co ukontentowanymi odbiorcami bywają równie często Panie jak i Panowie.\nMasaż pałeczkami bambusowymi wykonuje się też na twarz. Ma on wtedy działanie liftingujące.\nZ wykorzystaniem materiału: www.palarnia.pl/SPA_larnia to nie tylko oaza spokoju i subtelności ale również doskonałe miejsce, aby rozpocząć pracę nad kondycją i sylwetką.\n~kurs masaz tajski - 2010-07-18 10:52:57\nSerdecznie zapraszamy na kolejne, cykliczne warsztaty masaży z Azji południowo-wschodniej: Kampinos k Warszawy: - 14-15.8 tajski masaz stop 500zl - 16-19.8 masaz tajski 900zl - 20-23.8 tajski zaawansowany 800zl Promocja na kursy tajskiego wprowadzajacego i na tajski masaz stop w Kampinosie - zniżka 50% dla drugiej i kazdej kolejnej osoby. W innych miejscach dla dwu osób czy więcej przychodzących razem, zniżka po 100zł/osoba na tajski lub indonezyjski, a na stemple i stopy po 50zł/osoba. Wroclaw - 28-31.8 masaz tajski 800zl - 16-17.10 tajski masaz stemplami ziolowymi 400zl - 25-28.11 masaz indonezyjski 800zl Poznan - 9-12.9 masaz tajski 800zl Nowy Targ - 23-26.9 masaz tajski 800zl Krakow - 22-24.10 masaz tajski 800zl Powtórka kursów w Kampinosie bezpłatnie (jeśli przychodzisz na inny kurs) lub 50zł/dzień. W innych miastach 100zł/dzień. Kursy są tańsze od innych kursów organizowanych do tej pory w Warszawie czy innych miejscach - i bardziej dostępne dla uczniów/studentów masazu i fizjoterapii. Jakkolwiek, kursy są otwarte również dla amatorów masażu, a nawet dzieci/młodzieży z opiekunem. Zajęcia w Kampinosie: pierwszy dzien 12:00 do 19:00, kolejne dni 9:00 do 18:00, ostatni dzien 8:00 - 16:00. Noclegi w jedynkach i dwojkach z lazienka, telewizorem, czajnikiem etc 35zl. Sniadania 12zl, kolacje 13zl, obiady 15zl. Dojezdzajacy 10zl/dzien, pies 10zl. http://massagethai.info


Jak grać niewiadomo czym? - part 2 - POLTERGEIST\n» Blog » Jak grać niewiadomo czym? - part 2\nW działach: RPG | Odsłony: 527\nPod wczorajszym wpisem-pytaniem pojawiło się trochę różnych propozycji jak ugryźć temat gry postacią bez pamięci. Oczywiście nie ma jedynych-słusznych rozwiązań i każdy pewnie ma indywidualne podejście do zagadnienia. Ja także mam garść swoich przemyśleń które zrodziły się po 2 sesjach spędzonych na ustalaniu „jak ja właściwie mam grać…”. Poniżej postaram się nimi z wami podzielić, oraz napisać czemu po 2 spotkaniach mam wrażenie, że gra bohaterem którego się w pełni improwizuje jest o niebo fajniejsza, od odgrywania postaci która mogłem sobie wcześniej w pełni przygotować. Zaczynamy.\nTo chyba pojawiało się najczęściej w komentarzach. Aby gra bohaterem, którego się nie zna wypaliła potrzeba bardzo dużo elastyczności. I ważne, aby absolutnie wszyscy byli elastyczni! Ja muszę być elastyczny naginając swoją postać do wizji MG, MG musi być elastyczny naginając swoją wizję do mojej postaci, oraz wszyscy pozostali Gracze muszą być elastyczni naginając swoje postacie do postaci każdego innego Gracza.\nO dziwo dużo łatwiej być elastycznym w środowisku, którego nie znam, a takim jest bohater bez przeszłości. Osobiście często łapie się na tym, że tworze zbyt sztywnych bohaterów, mają mocną historie i silne motywacje, które czasem trudno mi nagiąć i łamać. Jestem osobą która w RPG potwornie wysoko ceni logikę, dlatego im więcej mam czasu na wymyślenie bohatera, tym więcej dodaje mu smaczków łącząc je logicznie w całość. Im więcej mam smaczków i ciągów przyczynowo-skutkowych tym łatwiej mi zepsuć przyjemność z gry gdy naglę MG oczekuję iż zachowam się sprzecznie z logiką którą wymyśliłem. Im mniej o sobie wiem tym łatwiej mi łyknąć nowe fakty i po prostu do nich się dostosować. Widzicie różnice? Standardowo wychodzę od spójnego bohatera i do niego dostosowuje de facto akcję na sesji (podejmując działania zgodne z kreowaną postacią), zaś tu jest odwrotnie – wychodzę od akcji która dzieje się na sesji i to do niej dopasowuje osobowość mojego bohatera, tak by zachować spójny obraz. O ile pierwsze prowadzić może do zgrzytów i buntu, o tyle drugie zdaje się być pod tym względem bezpieczniejsze.\nOk., ja jestem elastyczny, ale to nie wystarczy. MG musi być elastyczny. Nie może oczekiwać, że będę zachowywał się zgodnie z jego wizją nie przedstawiając mi jej, a nie może mi jej przedstawić bo takie jest założenie scenariusza. Musi więc płynnie dostosowywać swoje założenia do tego co de facto dzieje się na sesji. Oczywiście istnieją elementy które z punktu widzenia MG są sztywne i nienegocjowalne – bez nich cała fabuła rozpadła by się od razu. Te elementy, niezwykle kluczowe powinny być zasygnalizowane Graczom już na samym początku, czy to wprost poza grą: „Wasze postacie będą należeć do pewnej organizacji, nie mogę wam zdradzić szczegółów ale miejcie to na uwadze”, albo może to zasugerować jasno w przygodzie. W ten sposób jako Gracz wiem, że gdy pojawi się element ‘organizacji’ to pasuje ze swoją kreatywnością, bo wiem że to wątek MG. MG powinien wymyślić kilka (oby nie za dużo) elementów, które będą pod jego kontrolą stawiając jasną granice. Pozostałe elementy, wykraczające poza ten obszar Gracz może tworzyć samemu, pod warunkiem, że robi to stopniowo. Nie mogę z miejsca wymyślić całej skomplikowanej historii stojącej za poczynaniami mojego bohatera, ponieważ MG nie zdąży się przygotować na moją improwizacje. Ale jeśli zaimprowizuje jakiś element, który może się potencjalnie rozwinąć na różne sposoby? Super, ja będę miał swój element, który pomaga mi wczuć się w bohatera, jednocześnie wciąż żyje w niewiedzy bo nie wiem jakie ten element ma znaczenia, zaś MG ma punkt o który może zakotwiczyć swoją fabułę ciągnąc ją zależnie od potrzeby. Metoda małych kroczków – ja improwizuję zahaczkę dla MG, MG wprowadza zahaczkę dla mnie, kroczek po kroczku odkrywamy (tworzymy) historię, przeszłość i co za tym idzie osobowość bohatera.\nElastyczny Gracz i elastyczny MG to piękne połączenie pozwalające ‘improwizować bohatera’, niemal analogicznie do improwizowania fabuły scenariusza. Ale to nie gwarantuje że tak stworzona postać będzie ładnie współgrać z resztą drużyny. Potrzeba jeszcze elastyczności współgraczy. Gracz to nie tylko interakcja BG-MG, ale też BG-BG. Nie może być tak, że jeden gracz ciągnie swoją postać ewidentnie nadając jej smrodku (np. ciągnąc w kierunku nekromancji) zaś drugi ewidentnie, kroczek po kroczku ciągnie swoją postać w kierunku jakiejś ścieżki prawości. Potrzeba tu elastyczności, tak by gracze nie tworzyli skrajności i by wzajemnie budowali na swoich pomysłach. Zauważcie, że o ile MG może zaplanować ciekawe wątki historii naszych bohaterów, które będziemy stopniowo odkrywać o tyle nie jest on jakimś omnibusem i z pewnością nie zaplanował szczegółowo jak powinna wyglądać relacja między poszczególnymi BG. Relacje między BG to zwykle smaczki, które w ograniczony sposób wpływają na samą oś fabuły (nie licząc skrajnych przypadków), dlatego sądzę, że w przypadku sesji z utratą pamięci gracze mogą dość mocno pofolgować sobie w improwizowaniu relacji między nimi, bez ryzyka że pomysły spontanicznie wprowadzone zepsują fabułę MG.\nElastyczność jest ważna, ale na nic się zda jeśli Gracz nie wykaże się kreatywnością. W przytoczonym przeze mnie przykładzie z poprzedniego wpisu, Gracze mogli zadeklarować jak wygląda ich bohater. Nic więcej, tylko wygląd. Wyobraźcie sobie Gracza, który stworzy w ten sposób bohatera, zupełnie nijakiego, ot koleś, dwadzieścia pare lat, zniszczone, średniej jakości ubranie, znoszone buty, włosy do ramion lekko rozczochrane, przy pasie miecz, bystre oczy. C’mon, mając nijaką postać nie ma o co się zaczepić. To utrudni życie zarówno Graczowi, bo jeszcze bardziej utrudni mu odkrycie kim jest, oraz utrudni życie MG, ponieważ bez charakterystycznych punktów nie ma jak stworzyć fajnych wątków silnie angażujących bohatera. Kreatywność jest mega ważna przy improwizowaniu bohatera, tak jak jest ważna przy improwizowaniu sesji. Wybieranie najbardziej standardowego rozwiązania w reakcji na nieprzewidziane zachowanie BG sprawia, że sesja raczej nie zapadnie w pamięci na długo.\nW moim przypadku kreatywność była potrzebna już na starcie, przy definiowaniu wyglądu, ale warto ją zachować i wykorzystywać nieustannie, na każdym etapie sesji. Jeśli chcemy dodać naszej postaci jakiegoś kopa, zaimprowizujmy sytuacje, która jest nieszablonowa, niejednoznaczna, być może zupełnie niezrozumiała na tym etapie gry. I nie ważne, że nie mamy pomysłu samemu jak dany motyw rozwinąć! Na tym etapie i tak byśmy go nie rozwinęli, wprowadźmy go, a co z tego wyjdzie – zobaczymy z czasem. Twórzmy te cholerne zahaczki a im bardziej nieszablonowo podejdziemy do zagadnienia tym większa szansa, że MG tego nie przewidział i nie ‘oskryptował’, a co za tym idzie, nie będzie to sprzeczne z jego początkowym pomysłem (a jeśli nawet będzie, przez to że zahacza jest niejednoznaczna MG może ją odpowiednio zinterpretować i rozwinąć na swoją korzyć).\nMożemy być elastyczni i kreatywni, ale to wszystko na nic, jeśli nasz bohater przy napływie narastających, nietuzinkowych wątków przestanie być spójny. Ponieważ dla mnie logika i spójność to świętości, staram się już na samym początku mieć pewien kierunek w którym będę chciał ‘ciągnąć’ historię mojego bohatera. Ten kierunek jest ważny i dlatego należy jak najszybciej (gdy tylko go ustalimy, nieważne czy jeszcze przed sesja, czy po paru spotkaniach) poinformować MG wprost w jakim kierunku chciałbyś rozwinąć postać. Jeśli kierunek jest na rękę MG to super, jeśli nie, to przynajmniej MG ma możliwość zareagować od razu dzięki czemu unikniemy ewentualnych rozczarowań. Kierunek powinien być bardzo ogólnikowy, zaś cel do którego prowadzi powinno dać się osiągnąć na setki sposobów, tylko wtedy zagwarantujemy sobie, że MG oraz wszyscy pozostali Gracze jakoś się z tym kierunkiem zintegrują bez niepotrzebnych wąskich gardeł. Mając kierunek zaczynamy korzystać z naszej kreatywności i wprowadzać do sesji wątki pozwalające nabudować osobowość bohatera zgodnie z naszymi oczekiwaniami. MG zaś znając kierunek jest w stanie podrzucać odpowiednie poszlaki i tropy zachęcając do wejścia głębiej w przygotowaną fabułę.\nPołączenie kierunku i kreatywności fajnie wykorzystał Włodi w obecnej przygodzie, prosząc nas byśmy wymienili 5 przedmiotów, które dla naszego bohatera były (może wciąż są) ważne. Mogliśmy wybrać cokolwiek i na tej podstawie MG mógł określić czego oczekujemy i co dodać na sesji by mocniej zagnieździć nas w fabule.\nW zasadzie elastyczność+kreatywność+kierunek powinny wystarczyć by improwizować fajnego bohatera, który z jednej strony jest dla nas samych zagadką, ale taką którą wiemy jak rozwiązać – potrzeba tylko czasu. Bez tych elementów nasza postać może stać się dla nas zagadką bardzo depresyjną, irytującą i wkurzającą, ponieważ będziemy czuć się całkowicie bezsilni, zupełnie nie wiedząc jak podejść do tematu. Jasne, na początku i tak będziemy czuć się trochę bezsilnie. Na samym początku sesji prawdopodobnie nie mamy jeszcze kierunku ani okazji by zacząć wprowadzać kreatywne zahaczki. Na szczęście wiemy, że to stan przejściowy i zamiast panikować z miejsca zakasujemy rękawy i zabieramy się za kreowanie naszych motywów współpracując chętnie z naszym MG.\nKolejnym ważnym elementem choć już niezwiązanym bezpośrednio z naszym bohaterem jest komunikacja na linii Gracz-MG. Przy tego typu podejściu, gdzie z jednej strony chcemy zachować sporo w tajemnicy a z drugiej strony wiemy, że pewne rzeczy powinniśmy odpowiednio wcześniej przekazać by nie były zaskoczeniem, to w jaki sposób wprowadzamy elementy do przygody jest bardzo ważny. W zasadzie mamy 2 wyjścia – wprowadzamy element bezpośrednio do sesji, bez konsultacji z MG, albo komunikujemy MG, że dany element byłby z naszej perspektywy wartościowy pozwalając by to MG go wprowadził (okraszając swoją interpretacją), bądź też pozwolił nam go wprowadzić samemu. Oczywiście MG może także zawetować nasz pomysł, tym bardziej przed wprowadzeniem naprawdę game-changera, warto skonsultować go z MG poza grą. Dobrym momentem do tego typu konsultacji jest czas między sesjami. Wciąż nie znając szczegółów na temat swojego bohatera, mogę zagadać MG, powiedzieć mu, że dany motyw z ostatniej sesji chętnie pociągnąłbym w takim a takim kierunku, i wysłuchać opinii prowadzącego. Prowadzący nie zdradzi mi zbyt wiele, ale może potwierdzić, że dany pomysł mu się podoba, dzięki czemu ja jako Gracz wciąż żyje w niepewności bo nie znam szczegółów ale budzi się we mnie iskierka zrozumienia i celu, co ładnie przekłada się na świat gry w którym mój bohater staje się coraz bardziej ‘konkretny’.\nKolejnym ważnym elementem dotyczącym komunikacji jest wzajemny feedback. Gra postacią mocno ograniczoną, może być dla nas niewygodna i jeśli czujemy podczas gry dyskomfort, ważne by to Mistrzowi przekazać, powiedzieć czego mi brakuje, co potrzebuję aby lepiej wczuć się w bohatera. Tak sam MG powinien jasno przekazać Graczowi czy kierunek w którym jego bohater zmierza jest dobry, czy może warto byłoby coś między sesjami poprawić. Grając bez pamięci jesteśmy ciągle we mgle, warto więc szukać jakichkolwiek znaków które nam pomogą się zorientować czy dobrze idziemy. Rozmowa z pozostałymi uczestnikami zabawy świetnie spełnia rolę takiego drogowskazu. Pamiętajmy jednak o elastyczności, jeśli jakiś Gracz po sesji powie nam, że nasza kreacja póki co mu osobiście przeszkadza (a powiedzmy nie był w stanie tego przekazać w świecie gry), to nie obrażamy się, tylko przyjmujemy do wiadomości, pytamy, co by mu pomogło w poprawieniu relacji i na następnej sesji wprowadzamy odpowiednie poprawki.\nPrzed sesją vs Na sesji\nJak widzicie wyszedł mi dość ogólnikowy artykuł o tym jak grać. Rady pasują równie dobrze do sytuacji w której mamy zupełna kontrolę nad naszym bohaterem, jego historią i osobowością. Jest jednak drobna różnica. Większość graczy lubiących bawić się swoją postacią (bo przecież jest cała masa graczy, dla których ich BG jest zupełnie drugorzędny, każdego odgrywają niemal tak samo, bo liczy się przede wszystkim fabuła przygody, relacje między postaciami, ich historia i psychika to margines), lubi mocno zbudować bohatera już przed sesją. Problem w tym, że tworząc postać tak szczegółowo przed sesją, nie mamy szansy by zaistniało sprzężenie zwrotne między naszymi pomysłami a pomysłami innych. Tworzymy często zamknięta bańkę z naszym bohaterem, która trudno potem wpasować w przygodę oraz historie innych graczy. Tak jak pisałem na początku wpisu, bohater staje się sztywny a zbyt szczegółowa przeszłość ciąży zamiast napędzać. Oczekiwania także są wygórowane, bo tworząc historię przed sesją możemy dużo więcej, niż potem na sesji i wychodzi że de facto najciekawsze rzeczy naszego bohatera działy się w jego historii a nie podczas realnej gry. Aby tego uniknąć można wybrać rozwiązanie gdzieś po środku, stworzyć prosty szkielet bohatera i napełniać go już bezpośrednio podczas gry. Po ostatnich sesjach mam wrażenie, że w moim wypadku im bardziej pusty jest ten szkielet przed sesja tym lepiej. I ważne jest aby to był pusty szkielet, a nie zupełny brak szkieletu! Pusty szkielet będę chciał napełniać, dzięki czemu będę na sesjach poruszał osobiste wątki, będę ciągnął sceny tak aby odkrywać więcej o sobie. Zaś gdyby szkieletu w ogóle nie było, zamiast odkrywać swojego bohatera, pewnie trzaskałbym questa. Choć zamiast słowa ‘odkrywać’, wrócę do słówka ‘improwizować’. Połączenie improwizowanej przygody z improwizowaniem bohatera zdaje się służyć mi najlepiej. I nie mylić tego z ‘Improwizowanym bohaterem’! Improwizowany bohater brzmi jak pusty bohater, stworzony na kolanie aby zapełnić lukę. Nie twórzmy improwizowanych bohaterów, po prostu ich improwizujmy nieustannie, ulepszajmy, zmieniajmy, odkrywajmy, dodawajmy smaczków tak by postać naprawdę żyła na sesji. Patent z brakiem pamięci świetnie zmusza mnie bym bawił się kreacją nieustannie, a nie tylko raz przed pierwszym spotkaniem. Zaś zwieńczeniem całej koncepcji jest to, że cała postać buduje się na oczach pozostałych graczy! Szczerze mówiąc nie przypominam sobie zbyt wielu sytuacji w których dzielenie się swoją historią przez jednego gracza było by ciekawe dla pozostałych. Zaś jeśli tej historii nie recytuje się z przygotowanej wcześniej kartki, lecz tworzy, tu i teraz, improwizując i budując na pomysłach innych, nagle okazuje się, że wszyscy Gracze są żywo zaangażowani w poznanie tego kim gracz. To bardzo ładnie zagrało u nas ostatnio…\nNa zakończenie tego przydługiego lania wody jeszcze przykład, który zmotywował mnie do całej tej rozkminki. Postać rzeźbiona stopniowo na kartach obecnej kampanii. Jeśli kogoś interesuje jak to wyszło to zapraszam do lektury, a co mniej ciekawscy czytacie mogą zakończyć w tym miejscu.\nWłodi powiedział jasno: „Masz określić wyłącznie jak wyglądasz, nic więcej”. Wymyśliłem więc postać Zombie, stare, zniszczone, pomarszczone zwłoki, ubrane w bordowy garnitur z pieczołowicie zawiązaną muszką pod szyją. Kreatywność przede wszystkim. Zombie bez pamięci, wśród świata żywych, do tego zombie które w przeciwieństwie do wszystkich innych prostych nieumarłych zachowało swoją własną wolę… to samo generuje całą listę ciekawych opcji do odgrywania.\nDruga sprawa – jaki będzie kierunek mojej postaci a co za tym idzie jaka będzie moja funkcja w drużynie? Czy chce drużynowego siepacza, łotrzyka, spryciarza czy maga. Nie trzeba chyba tłumaczyć, że stanęło na magu co też od razu zakomunikowałem MG w formie wiadomości „chciałbym aby moja postać miała coś wspólnego z mroczną magią”. Co to będzie, w jaki sposób to się pojawi – nie wiem.\nZ tymi dwoma ustaleniami zaczęła się pierwsza sesja. Na sesji szybko stało się jasne, że gra typowo złą postacią odpada i w ramach feedbacku posesyjnego pojawiła się informacja, że ciężko będzie połączyć postać ‘złą’ z ewidentnie ‘dobrą’ graną przez innego gracza. Z takim feedbackiem zasiedliśmy z MG i w okresie pomiędzy sesjami zasugerowałem MG, że fajnie by było, gdyby moja postać była tylko z pozoru zła, aby miała drugie dno, które będziemy mogli odkryć, a które spoi bohatera z graczem grającym dobrą postacią.\nPrzed drugą sesją wiedziałem już, że moja postać to zombie-mag, władający mroczną częścią magii, który ma drugie dno, i jest w rzeczywistości dobry… czemu więc dobra postać włada magią zła? Kto wie…\nPrzed rozpoczęciem sesji MG poprosił aby każdy gracz wypisał 5 przedmiotów ważnych dla bohatera i ponownie zaświeciła mi się lampka: „Bądź kreatywny!”. Jakie przedmioty są ważne dla nieumarłego maga? Kostur? Amulet? Magiczna Księga? Pff… ja postawiłem na Welon Ślubny, Rycerską Tarczę, Fiolkę perfum, Bankierskie liczydło i…. no dobra, była księga. W momencie wymyślania tych przedmiotów nie miałem absolutnie żadnego pomysłu jak te przedmioty powiązać z moją postacią.\nNa drugiej sesji zaimprowizowałem scenę, w której wchłaniam duszę dopiero co zabitego napastnika. Mając w głowie docelowo kierunek chciałem podkreślić obraz ‘złego-nekromanty’, co tylko dodatkowo wprowadza napięcie do sesji między dobrą-zła postacią. W późniejszej scenie, gdy tropy nam się niejako skończyły kolejna improwizowana scena – zadeklarowałem, że skoro moja postać to animowane zwłoki, to potrzebuję części siły woli aby podtrzymywać podstawowe funkcje życiowe… podtrzymywanie tych funkcji mnie dekoncentruje, więc postanowiłem wyłączyć się i skupić wyłącznie na pochłoniętej duszy aby od niej uzyskać informacje. To świetnie podchwycił MG, tworząc scenę w której moja postać ‘umiera’, zapadając się sama w siebie. Pozostali Gracze by ją ratować zaryzykowali wejście do umysłu martwego maga. MG przez chwilę wahał się czy samemu stworzyć wnętrze umysłu zombie, ale ostatecznie poprosił mnie bym samemu określił jak wygląda wykreowany przez moja postać świat. Mogłem stworzyć nudny, mroczny labirynt pełen skradzionych dusz, ale to było by… mało kreatywne, a kreatywność jest mega ważna. Od razu wiedziałem, że to może być świetna scena aby odsłonić drugą naturę mojej postaci i pokazać jej dobrą stronę. Spojrzałem na listę przedmiotów, które wypisałem sobie na początku… welon… I od razu stało się jasne – umysł to katedra podczas dnia ślubu, przy ołtarzu stoi Pan Młody, w rzędach ław siedzą goście… Panny Młodej jednak nie ma. MG, aby podchwycić motyw dopytał mnie na boku kim jest Pan Młody w takim razie… ja zaś zupełnie szczerze mówię – nie wiem, przecież moja postać nie ma wspomnień! Bazując na tym stworzyliśmy wspólnie piękną scenę, w której okazało się, że Panna Młoda to córka mojego bohatera, który w przeszłości nie miał nic wspólnego z magią - był oficerem, typowym wojskowym. To przeze mnie moja córka zginęła w dniu ślubu i pozostał mi po niej jedynie ten welon… W między czasie reszta BG stawiała czoło ‘gościom’ weselnym, którymi okazały się uwięzione przez maga przesączone złem dusze, przykute łańcuchami do ław. Zarówno wcześniej jak i potem działo się jeszcze wiele rzeczy, ale to nie APek z sesji, więc pomijam wszystko co nie jest bezpośrednio związane z ‘odkrywaniem’ mojego bohatera.\nPo dwóch sesjach wiem już, że mój bohater to mag-zombie, że więzi w sobie wyłącznie złe duchy, niejako dramatycznie poświęcając siebie aby trzymać zło z dala od realnego świata. Wprowadziliśmy motyw tragicznej śmierci córki, oraz to, że bohater w przeszłości był swego rodzaju wojownikiem-rycerzem-oficerem. Ja nadal nie wiem co się stało że z wojownika mój bohater został magiem. Nadal nie wiem czemu jest nieumarły. Nie wiem, kim jest rodzina, co mnie wiąże z pozostałymi Bohaterami, jaki jest ostateczny cel tego wszystkiego. Lecz wiem już sporo. Dzięki spontanicznemu wprowadzaniu nietuzinkowych pomysłów buduje stopniowo kolorowa historię bohatera, którego z każdą chwilą chcę coraz mocniej poznawać. Przez brak pamięci nie jestem w stanie ‘napisać sobie’ kim bohater jest, musze czekać na kolejną sesje by dowiedzieć się więcej i przez to, że jest tu tyle niewiadomych i ciekawych zahaczek czekam na kolejną sesje, jak na kolejny odcinek ulubionego serialu. Połączenie odkrywania przygody przygotowanej przez MG z odkrywaniem samego siebie to zabójczo elektryzujące combo…\nNotka polecana przez: Aesandill, Agrafka, Cooperator Veritatis, Ifryt, jesykh, Nit, Nuriel, Repek, Wlodi\nWkraczasz na ścieżkę Apaczy, Karczmarzu... Co będzie następne? Wspólne kreowanie settingu przed sesją? ;-)\nNiestety nie rozumię\nWidocznie słaby dowcip. Mam po prostu wrażenie, że właśnie nieśmiało uchyliłeś drzwi wyważone wiele lat temu przez indiasy.\nTo tak, jakby napisać, że "Call of Duty" wprowadziło strzelanie z dwóch pistoletów jednocześnie.\nMi to, co napisał Karczmarz wygląda raczej na rozwinięcie pomysłu "Historia postaci ma nie być dłuższa niż kilka zdań. Powinna stanowić szkielet, który będzie wypełniany w trakcie sesji".\nMozna do tego sprowadzic wpis, z mocnym akcentem na ostatni element - wypelnianie. Bo widzialem wielu graczy z historia postaci na kilka zdan, ktorych wypelnianie tych zdan kompletnie nie obchodzilo. Ostatecznie wiec po zakonczeniu kampanii tacy gracze maja bohatera ktorego przeszlosc mozna zamknac ciagle w tych samych kilku zdaniach, a przy nastawieniu na wypelnianie, po zakonczeniu przygody mamy bohatera z historia na ladnych pare stron i do tego kazdy element tej historii faktycznie zaistnial na sesji i mial znaczenie, nawet jesli odnosil sie do przeszlosci bohatera a nie do glownego watku fabularnego.\nEwentualnie proponuje eksperyment - przypomnij sobie swojego ostatniego bohatera i historie z jaka zaczynales kampanie. Potem pomysl o historii tego samego bohatera po kampanii. Ile elementow z przeszlosci (ktore zaplanowales przed sesja) sie pojawilo faktycznie na sesji i ile elementow zostalo dodanych do przeszlosci juz podczas gry? Jesli w obu kategoriach znajduje sie nie za duzo punktow - moze warto cos zmienic?\nmoze warto cos zmienic?\nChyba trafiłeś w sedno. Kampanie zaczęły zbytnio przypominać budową powieści detektywistyczne z takich, gdzie zagadka jest ważniejsza od tego, kto ją rozwiązuje. Będę musiał się podzielić tym spostrzeżeniem z MG.\nPrzez brak pamięci nie jestem w stanie ‘napisać sobie’ kim bohater jest, musze czekać na kolejną sesje by dowiedzieć się więcej i przez to, że jest tu tyle niewiadomych i ciekawych zahaczek czekam na kolejną sesje, jak na kolejny odcinek ulubionego serialu. Połączenie odkrywania przygody przygotowanej przez MG z odkrywaniem samego siebie to zabójczo elektryzujące combo…\nJejku, jak miło, aż gotuję się do dalszej pracy nad fabułą i motywami dla BG! Gorzej, że teraz coraz większy ciężar na moich barkach, aby wszystko wyszło super. Na waszych zresztą także! :)\nI tutaj ponownie podobna sytuacja do mojej której doświadczyłem na PMMie. Wcześniej się nad tym bardzo nie zastanawiałem więc cieszę się z obrotu sprawy. Bardzo często zapominamy o najistotniejszej części przygody. To jest gra dla graczy i ich postaci. Nie chodzi o bogatą fabułę, czy zaskakujące detektywistyczne dochodzenia (choć one też są bardzo ważne!), a głównie o relacje między bohaterami. To właśnie bohaterowie są w centrum zabawy i najlepiej kiedy wspólnie możemy ich stworzyć. Samo zapisanie podstaw bohatera, czy zawiłych historii nie będzie w pełni udane, jeśli podczas gry skupimy się na samym "questowaniu".\n@Karczmarz lekka prywata =)\nScena z katedrą zapadnie mi w pamięci. Jest to jedna z takich, które później można wspominać po latach. Dla mnie to była esencja RPGie, kiedy gracze i Mistrz Gry kreują dynamicznie świat i wychodzą z tego doskonale. Tylko teraz będę musiał przeskoczyć tę scenę. Wszak każdy z graczy w drużynie powinien taką otrzymać. :)\nDodatkowo bardzo ważnym elementem w naszym wypadku jest sama drużyna. Twoje świetne zdolności, jako MGka i gracza, jak również doskonała aktywna gra Chochlika i jego emocjonalność (tak przelewa świetnie emocje do gry i jest w stanie przerzucić je na innych graczy). Również początkujący gracz w postaci Julii, która za każdą drobną prostą sztuczką Mistrza Gry będzie oddawać wszystkim szczere uśmiechy.\nTakie, rzeczy, kurczaki to może jednak się sprężę żeby do Was dołączyć w czwartek :P\nKilka zdań na marginesie twoich wpisów.\nCo do fragmentu nt. welonu: dlaczego wykreowałeś, jak wygląda umysł postaci, ale już przy Panu Młodym się wycofałeś? W zasadzie oba te elementy są poza zasięgiem wiedzy postaci?\nNie odpowiem za Karczmarza, bo nie siedzę w jego głowie, ale mogę przypuszczać o co mu chodziło. :)\nMyślę, że kreacja welonu może mieć w drobnym stopniu związek z tematem który zbliża się dla MGka. ;)\nTym samym ciężko, aby Karczmarz był Panem młodym, a takim opisem (sceny) pozwolił mi na odpowiednie poprowadzenie narracji. Brak panny młodej przy ołtarzu od razu nasunął mi w głowie kilka scen. Po pierwsze jeśli dla postaci Karczmarza welon był tak istotny, a nie on był panem młodym, to musiał on należeć do jego kochanki/córki. Uznałem, że rozwiązanie drugie pokaże ciepłą stronę postaci (pro rodzinnego oficera, który zrobi wszystko dla najbliższych). Dlatego panem młodym okazał się przewijający wcześniej w przygodzie dowódca. Powstało powiązanie bohaterów fabuarnie, a zarazem bardzo istotne (bo dowódca zginął z ręki innych postaci w drużynie).\nW umyśle Karczmarza siedziała dusza złoczyńcy z którą nie mógł sobie poradzić. Dlatego także, to właśnie ten zły porwał na wieżę córkę bohatera. Pytanie tylko, czy to wszystko działo się w umyśle postaci, czy może częściowo?\nScena w umyśle była z pozoru przeszłością bohatera. Było to najważniejsze wspomnienie, które odcisnęło na sobie piętno. Może to właśnie w tamtym momencie obudziła się mroczna strona postaci. A może od tamtej chwili postanowił walczyć bez względu na koszty?\nP.s. Gdyby Karczmarz był panem młodym, w takiej sytuacji w scenie nie byłoby tak ważnego miejsca, jakie pojawiło się dla BNa!\nZamien slowo 'wycofales' na 'pozwoliles innym by dodali cos od siebie' i bedziesz miec odpowiedz. Zupelnie szczerze, specjalnie nie wymyslilem kim jest Pan Mlody (po prostu powiedzialem "Pan Mlody moze byc kimkolwiek, tylko nie mna") by zaangazowac MG w kreacje tej czesci mojego bohatera. Gdybym sam to wymyslil MG pewnie by sie nie zaangazowal, a tak mialem pewnosc ze bedzie to takze dla niego ciekawe, bo sam musi kombinowac. Czemu wiec nie prosilem by to jednak MG wymyslil cala scene, zarowno miejsce jak i postacie? Ten sam argument, fajnie jesli wiecej osob jest zaangazowanych. W miedzy czasie nawet wymyslilem troche akcji dla pozostalych graczy, aby i oni mieli swoje miejsce w scenie (ach te nawyki MG :/), choc niestety ciagle nie moge sobie darowac, ze nie powiedzialem ze Panem Mlody jest jeden z pozostalych Graczy. To by dawalo mega kopa :(\nTym samym pojawia się pytanie, czy realna jest gra w takiej formie (postacie utraciły pamięć - znacie swój wygląd) oparta na bohaterach, jeśli graczami byliby mniej aktywni gracze? Boję się, że mogłoby to się źle skończyć. Dlatego uważam, że ten wpis daje bardzo dużo znakomitych sugestii. Cieszę się, że znowu każdy z graczy w drużynie spędza czas aby podyskutować o przygodzie. Dzięki temu wspólnie kreujemy "rzeczywistość". Ja jako MG muszę słuchać wszystkich uwag graczy, aby nie stworzyć czegoś co mogłoby się nie spodoboać.\nTakim zabiegiem miało być określenie przez grających 5 przedmiotów. Dzięki nim można stworzyć bardzo dużo. Wczoraj spędziłem wieczór na opracowaniu zależności, jak również zbudowałem wiele scen z przeszłości bohaterów.\nCzęsto im bardziej osobiste przedmioty tym lepiej. Np. "Zniszczona stara i nie działająca pozytywka", "Podarta Chusteczka z napisem Ku Pamięci", "Uschnięty kwiatek".\nKażdy z tych przedmiotów może wzbudzać emocje i myślę, że każdy jest w stanie stworzyć od razu scenę związaną z danym elementem. Polecam takie ćwiczenia. Doskonale uczą improwizacji, jak również są dobrym wyjściem na stworzenie przeszlości BNa, czy gracza.\n@Włodi. Tak generalnie to im więcej wpływu mają gracze (zamiast MG), tym lepiej, żeby byli aktywne/aktywni (którzy samodzielnie podejmują działania). Ewentualnie, jeśli gracze są reaktywni, ktoś (np. MG) powinien ich stymulować, np. poprzez fishing lub stawianie ich w trudnej sytuacji i pytanie jak reagują.\nOK, ponieważ ciekawi mnie zawsze to, jak rzecz wyglądała przy stole: co to znaczy:\nMG, aby podchwycić motyw dopytał mnie na boku kim jest Pan Młody w takim razie… ja zaś zupełnie szczerze mówię – nie wiem, przecież moja postać nie ma wspomnień!\nw sensie: wychodziliście? karteczki? szept?\nNiewiele to ma wspolnego z tematem ale chetnie odpowiem. Kazda z tych opcji stosujemy na sesji zaleznie od sytuacji. I szczerze mowiac chyba nawet kazda z nich sie pojawila na tej sesji.\nWychodzenie: Generalnie ja nie lubie wychodzic na sesji i mysle ze Wlodi takze nie przepada za tym rozwiazaniem, uwazam ze to rozbija sesje. Nie mniej w jednym momencie poprosilem MG na bok - mialo to miejsce w momencie w ktorym niejako troche chcialem wejsc w kompetencje MG i zaproponowac mu jak pociagnac dana scene. Poprosilem na bok, powiedzialem "ej, fajnie by bylo jakby w tej scenie....", MG podchwycil motyw i wrocilismy. Calosc trwala moze 40 sekund i ograniczyla sie do wymiany 3 zdan.\nKarteczki: Nie pamietam czy kazdy z graczy dostal podczas sesji jakas karteczke, pamietam ze napewno ja dostalem oraz Julia. Nie wiem co Julia dostala wiec bede pisal za siebie - ja dostalem na karteczce informacje o czyms co moja postac widziala/czula ale inni Gracze nie mieli prawa tego zauwazyc. Dziala w miare niezle, choc ja osobiscie w moim przypadku akurat kartki bym nie uzyl.\nSzept: To naturalna sprawa, pojawia sie w odpowiednich momentach. Nie jest tak ze szeptamy miedzy soba by inni nie uslyszeli jakies dluzsze wymiany, bo to wyglada zenujaco i stawia innych graczy w glupiej pozycji, ale czasem szeptem podrzucamy sobie wzajemnie pomysly.\nW reszcie jesli chodzi o tamta sytuacje z dopytywaniem. Przy stole bylo to zupelnie otwarte pytanie gdzie MG przy wszystkich zapytal mnie "Jesli ta postac jest wazna dla ciebie (w domysle wiaze z nia konkretne plany fabularne - przynajmniej ja tak to zrozumialem) to musisz mi powiedziec kim jest". Ja zupelnie otwarcie i przy wszystkich powiedzialem "Nie wiem, nie wymyslilem jeszcze tego".\nOt nasze bebechy sesyjne\nTaki moj tip w sumie a propo tych przedmiotow. Wczoraj do glowy mi wpadla mysl, ze fajnie byloby zmiksowac przedmioty. Tzn: kazdy gracz podaje 5 przedmiotow. Z tych 5 przedmiotow 1 (a moze 2?) tak naprawde nie jest przedmiotem gracza ktory go wymyslil. Jest przedmiotem innego gracza, ale historia ktora stoi za przedmiotem sprawia ze logiczne jest aby dany przedmiot byl wazniejszy dla osoby ktora go wymyslila. W ten sposob sa przedmioty ktore nie tylko buduja historie pojedynczego BG, ale buduja tez wiezi miedzy nim a innymi. Ok, standard, ale... jeszcze ciekawiej byloby gdyby przedmioty tworzace wiezi mialy podwojny twist i historia ktora sugeruja, tak naprawde jest zupelnie inna. W pierwszych chwilach scena wydaje sie np. byc pozytywnym i szczesliwym wspomnieniem, ale po pewnym momencie odkrywamy twist i okazuje sie ze zupelnie blednie zinterpretowalismy pierwsze sceny - etc. Jeszcze lepiej jesli sceny beda wstawiac wieloznacznosci do relacji bohaterow pozwalajac by na twist kazdy z nich mogl reagowac zupelnie inaczej i zupelnie inaczej go odbierac (przez pryzmat np. pozostalych swoich przedmiotow). No ale to juz zabawa warsztatowa MG i bawienie sie fabula, ktore pozostawiam tobie :P\nTak szybko trzaskacie wpisy i komentarze, że znowu jak się wypowiem to będzie musztarda po obiedzie :F\nSzkoda, że taka pora i już mi się nie chce, ale choćbym miał być ostatni to też wypowiem się w temacie bo ciekawy :P\nJedna rzecz. U nas nie ma stołu. Stół utrudnia grę (tzn. tworzy barierę i od razu stawia nas w konflikcie z graczami, działa to w podświadomości). Stół może znajdowac się z boku w celu rzucania kostkami, albo być mały / okrągły.\nChyba, że ktoś musi się bronić, bo wie, że MG, albo gracz może rzucić się na niego z rękami... :P\nJedna rzecz. U nas nie ma stołu. Stół utrudnia grę (tzn. tworzy barierę i od razu stawia nas w konflikcie z graczami, działa to w podświadomości).\nNie no, bez popadania w skrajnosci :) Teraz nie ma stolu, ale przez lata był i ja jakos zadnych barier i konfliktow nie czulem\nNie czułeś, ale na 100% były! :P Żartuję oczywiście.\nA zwróć uwagę, że u mnie stół był używany tylko ten mały okrągły. W efekcie wszyscy byli bardzo blisko siebie i zawsze naciskałem na to, aby gracze mieli mocny kontakt ze sobą. Kiedy stawiamy graczy w okręgu, daje to możliwość interakcji każdego z każdym. Jeśli stołu nie ma, to można zbliżyć się do innego gracza. Chyba, że zachowujemy dobry dystans przy małym stole (możemy sięgnąć do drugiej osoby).\nTaki duzy stol, ktory faktycznie mogl przeszkadzac to pamietam chyba tylko jeden, gdy gralismy w mieszkaniu moich rodzicow. Biurko trzeba bylo odstawiac od kaloryfera aby bylo miejsce :P Ja nigdy nie lubilem tam grac, choc zdaje mi sie ze np. Jaro zawsze uwazal ze to jedna z lepszych miejscowek... dawne czasy. Potem juz zawsze gralismy przy malym stoliku - czy to u Ciebie, czy u Jara (u Przemka w ogole nie bylo stolu).\nOgolnie to pelna zgoda, gracze w okregu to najlepsza opcja, choc czasem trudna do uzyskania. Np. w moim obecnym mieszkaniu jest z tym ciezko. W zasadzie aby gracze byli w okol musza grac na podlodze (tak gralismy ostatnich pare sesji), ale gra na podlodze jest niewygodna i szybko prowadzi do tego ze gracze szukaja oparcia, rozciagaja nogi, a co za tym idzie niemal sie klada, etc. etc. Nigdy nie myslalem ze w najwiekszym mieszkaniu do tej pory, bede mial najmniej miejsca do gry :P


Krym w rękach Rosji - Polskie Radio 24 - polskieradio24.pl\nOstatnia aktualizacja: 18.03.2014 21:34\nWładimir Putin podpisał dziś traktat, który zatwierdził włączenie Republiki Krymskiej w skład Federacji Rosyjskiej. Wygłosił orędzie, w którym podkreślał, że Krym od zawsze był związany z Rosją. Odwoływał się także do wydarzeń z 1954, kiedy Chruszczow zadecydował, że półwysep będzie częścią Ukrainy.\n18.03.14 Maciej Jastrzębski: „Słyszymy o 94 procentach Rosjan, którzy popierają politykę Władimira Putina, ale czy to są świadome głosy? Pewnie nie(...)”.\nObywatele Krymu, cieszący się na pl. Lenina w SymferopoluFoto: PAP/EPA/YURI KOCHETKOV\n- Chruszczow nie zapytał nikogo, czy ma coś przeciwko przekazaniu Krymu Ukrainie i złamał konstytucję Związku Radzieckiego z 1936 roku – takie są argumenty Władimira Putina. On sobie nie wyobraża, żeby w mieście bohaterów Związku Radzieckiego, Sewastopolu, gdzie od zawsze stacjonowała flota czarnomorska, nagle pojawiłaby się flota NATO – powiedział Maciej Jastrzębski korespondent Polskiego Radia w Moskwie.\nStarcia w bazie ukraińskiej na Krymie\nPodczas szturmu rosyjskich oddziałów na ukraińskie koszary zginął jeden ukraiński żołnierz, a drugi został ranny. Nie ma jednak żadnych oficjalnych informacji na temat działań wojsk rosyjskich.\n- Podobno szturm był, ale są świadkowie, którzy nie słyszeli strzałów. Mówi się, że na tej ulicy zginął również członek samoobrony prorosyjskiej. Wiadomo, że żołnierzom Ukraińskim zabrano dokumenty i aresztowano, nie wiadomo co się z nimi dalej dzieje i czy są na terenie bazy. Pytanie, dlaczego tam doszło do takich incydentów, bo to nie jest baza o ogromnym znaczeniu strategicznym – relacjonował Michał Żakowski, specjalny wysłannik w Symferopolu.\nUkraiński Prawy Sektor\nTa radykalna, prawicowa organizacja, która w wyniku wydarzeń na Ukrainie rośnie w siłę. Podczas zamieszek jej członkowie walczyli w pierwszym szeregu z Berkutem na ulicach Kijowa. Liczba członków tej organizacji w ostatnim czasie wzrosła dziesięciokrotnie i teraz planują przekształcić Prawy Sektor w partię polityczną.\n- Chciałbym rozwiać pewien mit, który o nas tworzy Rosja. Robią z nas terrorystów, nazistów, rasistów i antysemitów. A to jest ideologia, przeciwko której walczymy, nasza ideologia to klasyczny ukraiński nacjonalizm. Wobec tego, że mieszkańcy Krymu oglądają rosyjską telewizję i w ich oczach jesteśmy nazistami, nie pojechaliśmy tam, żeby nikogo nie prowokować – powiedział Artiom Skoropadzki, jeden z liderów Prawego Sektora.\nNiedawno doszło do ostrej wymiany ognia między Strefą Gazy a Izraelem. To najpoważniejsze napięcie w tym rejonie od czasu wojny zakończonej w 2012 roku. Czy jesteśmy blisko nowego konfliktu?\n- Obie strony nie są zainteresowane eskalowaniem sytuacji i chcą tylko utrzymywać napięcie. Nie spodziewam się żadnych szerszych operacji wojskowych. Sądzę, że za dzień lub dwa wszystko się uspokoi – powiedział Yossi Melman, autor wydanej właśnie książki "Szpiedzy Mossadu i tajne wojny Izraela" .\nZobacz więcej na temat: Berkut Bliski Wschód Izrael Kijów Krym NATO Nikita Chruszczow Prawy Sektor Rosja Ukraina Władimir Putin


kg 19.06.2020 21:36\nAlex Zanardi, czterokrotny mistrz paraolimpijski, a także były kierowca Formuły 1, doznał poważnego urazu głowy po wypadku podczas wyścigu na rowerach ręcznych. Stan Włocha jest określany jako ciężki. Konieczna okazała się także operacja.\nAlex Zanardi brał udział w wyścigu na rowerach ręcznych we Włoszech. Według relacji świadków Włoch stracił kontrolę nad rowerem, przewrócił się, po czym wpadł na przeciwny pas, gdzie uderzył w jadącą ciężarówkę, która nie była już w stanie uniknąć zderzenia.\nZanardi został zabrany helikopterem do szpitala Santa Maria alle Scotte w Sienne, a jego stan jest określany jako ciężki. Doznał poważnego urazu głowy, dlatego lekarze podjęli decyzję o operacji Włocha, który cały czas walczy o życie.