Skaza - Robert Małecki - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nSkaza ebook i audiobook\nCzas: 14 godz. 23 min\n4,3 (1484 oceny)\nCopyright © Robert Małecki, 2018\nKorekta: Agnieszka Czapczyk, Lena Marciniak-Cąkała (Słowne Babki)\nProjekt typograficzny, skład i łamanie: Teodor Jeske-Choiński\nProjekt okładki i stron tytułowych: Pola i Daniel Rusiłowiczowie\nAthina Psoma / Shutterstock\nFotografia autora na skrzydełku: Łukasz Piecyk\nTeresie i Teofilowi Ernestom\n– moim wspaniałym Teściom\n– To ty? – Na odgłos kroków mężczyzna dźwignął schorowane ciało z siedziska w łódce, a na jego zziębniętej, woskowej twarzy pojawił się grymas bólu. Trząsł się z zimna.\nCzekał na zamarzniętym, pogrążonym w gęstej mgle jeziorze, już długo. Mróz wgryzał się w buty, kąsał zesztywniałe dłonie i przenikał przez warstwy zimowych ubrań. Jeszcze przed przyjazdem, kiedy wybierał kurtkę, nie sprawdził, że zamek błyskawiczny jest wyszczerbiony. Ucieszył się, bo była czysta, pachniała świeżo proszkiem do prania. Okazało się jednak, że suwak trzymał tylko u dołu, więc poły okrycia rozchodziły się na boki.\nBał się, że nie doczeka. Że leki zaczną szybciej działać i że wszystko weźmie w łeb.\nKiedy tu przyszedł, dostrzegł na dnie łódki butelkę. Odkręcił ją i powąchał. Zawartość pachniała świeżą, jakby rozkopaną wiosenną glebą. Od razu przypomniał sobie o wędkach. Nie zdążył ich kupić, a tak naprawdę chyba zwyczajnie zapomniał, myślał o ważniejszych sprawach. Teraz ucieszył się, że chłopak był tu chwilę przed nim. Liczył, że nadal jest gdzieś w pobliżu i obserwuje go z ukrycia. Sprawdza. Może się waha, może się boi.\nPonownie usłyszał rytm kroków. Były wyraźne, ale nie wiedział, skąd dochodzi ten dźwięk. Miał wrażenie, jakby docierał do niego z każdej strony.\n– To ty? – powtórzył.\nZmrużył oczy, żeby lepiej widzieć.\nZ mgły wyłaniała się wolno postać.\nStarał się uśmiechnąć. Lodowata skóra się naciągnęła.\nZgrabiałymi rękoma sięgnął do zawieszonego na szyi łańcucha z przyczepionym kluczem.\n– Widzisz? – powiedział głośniej, niż zamierzał. – Mam go, tak jak obiecałem. Nie bój się. Podejdź.\nMężczyzna dodatkowo zachęcił nadchodzącego gestem, po czym wychrypiał:\n– Mamy mało czasu.\nPochylił się i oparł udami o burtę. W pierwszej chwili chciał przełożyć przez nią nogi i ruszyć w kierunku rozmazywanej przez kłęby mgły postaci, która teraz wydawała się jakby z innego wymiaru. Wiedział, że to ponad jego siły. Zamrugał i ponownie wytężył wzrok. Spojrzał przed siebie i na boki. Znowu się pochylił.\nDotarło do niego, że tam, gdzie patrzy, nikogo już nie ma.\nMoże miał zwidy. „To przez te leki”, pomyślał.\nNie poddał się. Z trudem uniósł nogę, by przełożyć ją przez burtę i ruszyć po lodzie w tamtą stronę.\n– Nie rób tego. – Usłyszał czyjś szept za plecami.\nZaskoczony, odwrócił się gwałtownie i spojrzał na mężczyznę stojącego przy łodzi.\n– Chryste! – jęknął. Jego źrenice się powiększyły. Ponownie chwycił skostniałą dłonią klucz zawieszony na szyi, jakby to był krzyż, który miał go bronić przed demonami z przeszłości. Poczuł szarpnięcie i nagle zrozumiał, że został bez swojego talizmanu.\n– Ej! – Chciał krzyknąć, ale ledwie szepnął.\nUkląkł i rozejrzał się wokół, ale nie widział już niczego. Czuł się zupełnie bezsilny. Zaczął płakać, gdy gdzieś w oddali usłyszał głuchy trzask, a po nim chlupot wody. Krótki i intensywny.\nOsunął się na dno łodzi i poczuł, jak zimno go pochłania, odbiera mu czucie i zmysły. Jego ciało wpadło w drgawki.\nZdawało mu się, że zanurza się w gęstej i zimnej galaretowatej wodzie. Trwało to jakiś czas, aż w pewnej chwili nieznośny chłód zmienił się w delikatne ciepło. Jakby dotyk czyjejś ciepłej dłoni, lekki masaż przywracający właściwe krążenie. Koliste ruchy ogrzewały go, jak pierwsze wiosenne promienie słońca. Poczuł się lepiej, tak jak wtedy, gdy kończył śnić swój najgorszy koszmar. I żeby się o tym przekonać, otworzył oczy.\nWidział teraz wyraźnie oświetlone słońcem gęste korony drzew, pełne jasnozielonych liści, półcienie i cienie, które ukrywały się między gałęziami, i głęboką czerń w tle, w pobliżu potężnych pni. Słyszał szmer wody obmywającej piaszczysty brzeg jeziora i trele ptaków gdzieś nad głową.\nOdepchnął łódkę od brzegu i w kryształowo czystej toni, w której pływały kolorowe ryby, zanurzył wiosło. Zmąciło wodę i wywołało drobne zmarszczki, które rozeszły się koliście małą falą. Dno, które miał pod sobą, mieniło się złotym piaskiem. Cichy chlupot był kojący. Wiosłował spokojnie w stronę środka jeziora, wciąż czując na ogorzałej skórze powiewy gorącego wiatru.\nSłońce go oślepiało, dlatego przyłożył dłoń do czoła, formując daszek. Chciał zobaczyć, gdzie dokładnie jest, ale nie zdążył.\nBo nagle wszystko zgasło.\nKiedy komisarz Bernard Gross ustawił znicz na grobie kobiety, którą zabił, deszcz ze śniegiem cięły z ukosa.\nI teraz, i wtedy było ciemno.\nGross postawił kołnierz skórzanej kurtki, skulił się z chłodu i ustawił plecami do wiatru. Wciąż nie odrywał wzroku od nagrobka. Lichy płomień dygotał, oświetlając niewielki fragment brązowego, gładkiego marmuru chłostanego deszczem. Na jego powierzchni pojawiały się i znikały okręgi.\nTakie same widział dawno temu, ale z zupełnie innej perspektywy. Leżał obok z nieruchomym, jakby martwym wzrokiem wbitym w marszczoną wiatrem kałużę przed własnym domem. Czuł na policzku chłód kostki granitowej. Woda ściekała po wyłożonym tą kostką chodniku i spływała dalej razem z krwią z pękniętej skóry na głowie. A kobieta, którą zabił, musiała leżeć kilkadziesiąt metrów przed nim, daleko poza zasięgiem jego wzroku.\nNa cmentarz przychodził co roku. Zawsze wieczorem, tak by rodzina kobiety nie musiała go oglądać, wyzywać od morderców, jak to miało miejsce wcześniej. Przychodził tu, zapalał znicz i zastanawiał się, co się tak naprawdę wydarzyło jesienią dwa tysiące ósmego roku. Od tamtych zdarzeń minęło dziesięć lat.\nRazem z jedenastoletnim synem wracali wtedy z zakupów. Po fali lutowych mrozów pojawiła się odwilż, a wraz z nią deszcze. Śnieg nie zdążył jeszcze stopnieć. Gross zaparkował volvo przy domu na Kwiatowej w Toruniu i odniósł wrażenie, że blask reflektorów odbił się w oknach w salonie. Krótkotrwały refleks. Wyglądało na to, że Agnieszka pogasiła światła. „Może kolejna fala migreny”, pomyślał. Właśnie z powodu bólu głowy żona Grossa została w domu.\nNie wjechał do garażu, bo pordzewiały kontener wypełniony gruzem i pozostałościami po remoncie kuchni oraz łazienki blokował wjazd. Gross wysiadł i chroniąc się przed deszczem, przeszedł do bagażnika. Bartek, jego syn, zrobił to samo. Wzięli po kilka reklamówek, które natychmiast zaczęły wżynać się im w palce. Wolną ręką zatrzasnął klapę i wtedy to usłyszał.\nBartek jak nakręcony opowiadał mu o cenie nowej gry komputerowej, ale Gross się wyłączył, bo do jego uszu przez szum deszczu przedarł się stłumiony krzyk. Znieruchomiał jak pies, który wyczuł wroga.\nA potem wszystko działo się błyskawicznie. Rzucił torby i pobiegł w stronę furtki. Dalej, w świetle żółtej lampy, która wisiała nad wejściem do ganku, zobaczył otwarte drzwi do domu. Resztę pamiętał jak przez mgłę.\nWpadł do wnętrza, rozglądając się. Bartek był krok za nim. Gross wykrzyknął imię żony. Na parterze, w salonie i kuchni, jej nie było. Pognał na górę do sypialni. Drzwi były uchylone. Pchnął je i wtedy światło z korytarza wlało się trapezem do pomieszczenia.\nNa łóżku zobaczył mężczyznę w kominiarce siedzącego okrakiem na Agnieszce i przyciskającego poduszkę do jej twarzy. Ręka żony zwisała bezwładnie. Uderzenie adrenaliny zaślepiło Grossa.\nWalka, ból, metaliczny posmak krwi i rana, jaką zadał napastnikowi. Tylko tyle zapamiętał. Gonił mężczyznę, zbiegł na dół. Znalazł się w kuchni. Chwycił nóż i najpierw przeciął nim powietrze, ale później trafił w prawą łopatkę bandyty. Nacięcie na bluzie i krwawy ślad na ostrzu były kolejnymi przebłyskami z tamtych zdarzeń. Uciekinier ryknął, ale zdołał wybiec z domu.\nDalej Gross miał jeszcze większe dziury w pamięci. Nie wiedział, co się w tym czasie działo z jego synem i żoną. Nie wiedział, jak i skąd w swojej dłoni dojrzał pistolet, policyjnego walthera. Nie nosił wtedy przy sobie służbowej broni, nie trzymał jej też w domu. Wybiegł na zewnątrz. Znowu miał przed sobą plecy uciekiniera. Wymierzył do niego, gdy po drugiej stronie drogi dostrzegł kobietę. Ale było już za późno.\nI wówczas, wraz z hukiem wystrzału, stracił świadomość. Obudził się dwa dni później w szpitalu.\nPo kilku miesiącach uzyskał dostęp do akt śledztwa prowadzonego w tej sprawie przez policjantów z Poznania. I chociaż znał te ustalenia na pamięć, to wciąż obwiniał się za to, co się wtedy stało. Nie chodziło tylko o Agnieszkę, nie chodziło o wyrządzoną jego rodzinie krzywdę, ale o tę Bogu ducha winną kobietę po drugiej stronie jezdni.\nGross, wpatrując się w płonący znicz, wciąż sądził, że to on ją zabił.\nNosił w sobie tę winę już dziesięć lat.\n– Kolacja? – spytał zaskoczony.\n– Tak. – Uśmiechnęła się bibliotekarka w zimowy, sobotni poranek. – Zwykła kolacja.\nKiedy przychodził po książki, milczący jak zawsze i niespecjalnie skłonny do rozmów o literaturze, co w tym akurat miejscu mogło się wydawać dziwne, często trafiał właśnie na nią. Malwina Lemańska. Mogła być od niego młodsza zaledwie kilka lat. Zawsze kompetentna, sprawnie i rzeczowo odpowiadała na jego pytania o książki konkretnych autorów, których tytuły wyczytywał z długiej listy spisanej nierównym pismem w zniszczonym notesie. Czasami podsuwała nowości i umiejętnie, nienachalnie doradzała. Uśmiechała się, jakby była dla innych niewyczerpalnym źródłem optymizmu, niezbędną dawką radości, którą emanowała każdego dnia. Gross zastanawiał się, czy to normalne. Zazwyczaj obserwował ją kątem oka, niby wpatrzony w zapełnione woluminami regały, z których unosił się drażniący zapach starego papieru i mdława woń kurzu. Bez względu na to, czy miała przed sobą starszą kobietę, przystojnego faceta, czy niezdecydowaną nastolatkę, umiała nawiązać z nimi dialog. Słuchała uważnie, podchwytywała spojrzenia. Dyskretnie, nie dając nikomu odczuć, dominowała w tych relacjach, roztaczając wokół siebie aurę wewnętrznego ciepła, spokoju i serdeczności.\nKiedy Bernard Gross otwierał drzwi do działu wypożyczeń i zastawał Malwinę Lemańską wśród regałów lub przy biurku z komputerem, czuł się nieswojo. Kobieta onieśmielała go sposobem bycia, wrodzoną elegancją, rzędem lśniących zębów, które odsłaniała w pełnym ciepła uśmiechu. W jej mądrych oczach, za okularami w delikatnych oprawkach, stale dostrzegał błysk radości i zaczął się zastanawiać, co ona znajduje w jego pospolitej twarzy i spojrzeniu. Pustkę czy samotność? A może podszytą lękiem i starannie ukrywaną bezbronność?\nPrzekrzywiła głowę tak, że długie kasztanowe loki spoczęły teraz na prawym ramieniu. Gross zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy szukał wzrokiem obrączki na jej szczupłych palcach wypielęgnowanych dłoni. Zganił się za to.\n– To chyba mężczyzna powinien zapraszać kobietę na kolację? – Komisarz podciągnął suwak skórzanej kurtki pod samą szyję. Odnotował, że nosiła jedynie pierścionki.\n– Pan tego nigdy nie zrobi. – Zaśmiała się.\n– Nie? Skąd ta pewność?\n– Bo pan się w ogóle nie odzywa, panie komisarzu.\nWestchnął, wciąż nie ruszając się z miejsca. Poniekąd miała rację.\n– Kolacja – powtórzył. – W takim razie dlaczego chce pani zjeść kolację w moim milczącym towarzystwie?\n– Milczenie to skarb z ukrytą tajemnicą. – Nadal nie traciła entuzjazmu. – Chciałabym pana lepiej poznać.\nGross patrzył uważnie w jej piwne oczy, próbując znaleźć w nich odpowiedź na pytanie, które kołatało mu się w głowie. A może ta propozycja była zwykłym żartem?\n– Czy to coś złego? – spytała, kiedy cisza się przedłużała.\nKomisarz powiódł wzrokiem za okno na chełmżyński rynek.\nCała jego robota, a po tym, co się wydarzyło dziesięć lat temu w Toruniu, również całe jego dorosłe życie związane były ze złem. Złem, którego śladem podążał jak pies biegnący przed siebie z nosem w rynsztoku. Nie miał czasu podnosić głowy, rozglądać się i czerpać z życia. A może nie chciał, może nie umiał. Albo po prostu bał się, że tym złem przesiąknięty jest na wskroś i może nim zarażać.\n– Nie. To chyba nic złego – dodał i uniósł książkę, którą wypożyczył. – Oddam w poniedziałek.\nChwycił za klamkę. Bez słowa pożegnania wyszedł do ciemnego i zimnego holu, a następnie szarpnął ciężkie drewniane drzwi. Kiedy znalazł się na niewielkim, pospolitym rynku, kamienice i drzewa znajdujące się przy wschodniej pierzei skąpane były w ostrym słońcu świecącym na bladoniebieskim niebie. Jaskrawe promienie połyskiwały w wysokich zwałach brudnego śniegu.\nGross wszedł w wąską, zacienioną ulicę Kopernika, biegnącą równolegle do linii brzegowej skutego lodem jeziora. Minął bezdomnego w czerwonym płaszczu, który gadał coś do siebie. Komisarz zmierzał w stronę widocznego na końcu jezdni budynku z cegły. Przed wyjazdem do Torunia chciał zabrać z komisariatu zostawioną na biurku komórkę. Zapomniał jej po wyczerpującym piątkowym dyżurze.\nPrzeszedł obok gotyckiej świątyni, minął zaparkowane samochody i przeciął jezdnię. Kiedy znalazł się we wnętrzu chełmżyńskiego komisariatu, pokonał kilka stopni i przywitał się z oficerem dyżurnym.\n– Spokój? – Gross nachylił się do okna niewielkiego okienka.\n– Jeszcze wcześnie, więc jest tylko drobnica – odparł młody funkcjonariusz zza biurka.\n– Czyli spokój.\nZabrzęczał elektromagnes i komisarz pchnął drzwi. Gdy otrzepywał buty na gumowej wycieraczce, pod którą leżała mokra i brudna szmata, usłyszał gromki śmiech. Na mlecznej szybie drzwi siłowni kładły się ruchome cienie. Ruszył drewnianymi schodami na piętro. Minął zamknięte drzwi do sekretariatu i pokoju komendanta oraz jego zastępcy i wszedł do swojego gabinetu, który znajdował się nieopodal schodów.\nSpojrzał na czyste biurko, na którym nie było jego telefonu. Na regale obok też nie. Na stacjonarnym wybrał swój numer i dopiero po chwili usłyszał cichy dźwięk dzwonka. Odszukał aparat w jednej z zamykanych na klucze szuflad i schował go do kieszeni. Zbiegł po schodach i ponownie znalazł się na mrozie i oślepiającym porannym słońcu, które wychyliło się zza wieży majestatycznego, ale zrujnowanego kościoła Świętego Mikołaja. Sczerniałe cegły kruszały, a wyszczerbione wąskie witraże sprawiały wrażenie, jakby o świątyni zapomniał sam Bóg.\nGross szedł wysłaną ubitym śniegiem drogą, opadającą w kierunku przystani wioślarskiej na jeziorze. Skręcił w stronę drewnianego pomostu i zobaczył okna swojego mieszkania w bloku przy Kościuszki 40, na wzgórzu po zachodniej stronie jeziora. Wychodziły na zamarznięty akwen i skutą w pobliżu przeciwległego brzegu łódkę.\nMinął pierwszych porannych spacerowiczów i wrócił myślami do propozycji Malwiny Lemańskiej. Do oczekiwań, jakie miała wobec tego spotkania. I do własnych oczekiwań. O ile je w ogóle miał.\nPopatrzył na okładkę cienkiej książeczki, którą mu poleciła. Nocny lot Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. Podobno o pilotach walczących z żywiołem, zawieszonych między życiem a śmiercią. Gross stąpał twardo po ziemi, ale opis na tylnej okładce właściwie wiele mówił mu o jego walce. Wsadził książkę pod pachę i schował spierzchnięte dłonie w kieszenie kurtki. Jego kroki dudniły na drewnianej kładce łączącej brzegi.\nNic o nim nie wiedziała, pomyślał i miał tę myśl pociągnąć dalej, ale przeszkodził mu szczekający pies.\nZerknął w lewo. Na tafli lodu, w pobliżu przystani wioślarskiej, ślizgała się dziewczynka, ciągnąc psa uwięzionego na smyczy. W drugiej ręce trzymała patyk. Śmiała się, a kundelek szczekał na nią, kiedy uciekała mu po wyślizganym lodzie. Stanąwszy, Gross rozejrzał się w poszukiwaniu rodziców małej. Na brzegu nie dostrzegł nikogo.\n– Hej! – krzyknął do niej. – Zejdź z lodu. To niebezpieczne.\nMała spojrzała najpierw w kierunku lądu, a potem się odwróciła. W końcu dostrzegła na pomoście mężczyznę średniego wzrostu, z posiwiałymi włosami postawionymi na jeża, odsłaniającymi głębokie zakola. Zmrużył oczy przed oślepiającym go słońcem i ściągnął krzaczaste brwi. W tej podłużnej twarzy dostrzegała wyraźnie wyżłobione zmarszczki policzkowe oraz cienką kreskę zaciśniętych nerwowo ust.\nPrzyglądała mu się spod różowej wełnianej czapki. Kundelek sięgający jej do kolan robił to samo. Po chwili podciągnął zmarzniętą przednią łapę i znowu zaszczekał, zły, że ktoś przerwał im świetną zabawę.\nGross obserwował dziecko z rosnącą obawą. Mróz, który tydzień temu skuł powierzchnię jeziora, sprawił zapewne, że lód wciąż był wytrzymały i nośny, ale komisarz nie ufał naturze. Tych, którzy jej ufali, poznawał najczęściej w kostnicy. Od dwóch dni temperatura w ciągu dnia była dodatnia. Nad ranem, kiedy termometr wskazywał poniżej zera, prószył śnieg, ale teraz, kiedy komisarz patrzył na taflę lodu, gdzieniegdzie widział błyszczące w słońcu powierzchnie kałuż.\nKrzyknął do niej raz jeszcze, tylko głośniej. Dziewczynka wzruszyła ramionami i odwróciła się obrażona. Gross czekał na moment, w którym wreszcie zaciągnie psa w stronę brzegu, ale nic takiego nie nastąpiło.\n– Hej! – ryknął.\nPoczuł falę ciepła na plecach.\nMała udawała głuchą. Rzuciła patyk w kierunku środka jeziora i puściła smycz. Pies wyrwał się do aportu, ale początkowo ślizgały mu się łapy.\n– Przynieś, Putek, przynieś! – Po lodzie niósł się jej piskliwy głos.\nKundelek w końcu dobiegł do patyka i złapał go w pysk, ale po chwili wypluł.\n– Zejdź z jeziora! – Gross krzyknął ponownie. Tym razem jednak nie czekał na reakcję dziewczynki. Odpiął linę, która zabezpieczała zejście z pomostu na przyległą kładkę do cumowania łodzi. Zszedł na nią, a następnie zrobił kolejny krok i stanął na białej tafli przyprószonej w tym miejscu śniegiem. Pociemniało mu przed oczami. Puścił się drewnianej balustrady i poczuł się niepewnie, jakby stanął nie na twardym lodzie, ale na linie zawieszonej nad przepaścią. Przeklinał to dziecko i psa, i ten cholerny lód, ale mimo to ruszył przed siebie. Szedł i nasłuchiwał. Strach pozwalał mu wyławiać z otoczenia najcichsze dźwięki. Bał się, że za chwilę usłyszy trzask kruchego lodu.\nSpojrzała na niego, ale nie drgnęła.\nWierzył, że kiedy tylko zrobi kilka kroków w jej stronę, dziewczynka zabierze kundla i ucieknie na brzeg. Nic z tego. Musiał więc iść dalej. Modlił się, żeby tej małej idiotce nie przyszła do głowy kolejna durna zabawa i nie zechciała się z nim gonić po całym jeziorze. Będzie się śmiała, a on spocony i coraz bardziej rozzłoszczony będzie kroczył jej śladem, wściekał się i miotał.\nDzielił ich dystans kilkudziesięciu metrów. Gross szedł już nieco pewniej i szybciej, wciąż jednak drżały mu mięśnie nóg.\n– Na brzeg! Natychmiast! – rzucił.\n– A mama mi pozwoliła! Poza tym nie mogę rozmawiać z nieznajomymi! – odkrzyknęła dziewczynka i rzuciła się biegiem do psa.\nGross miał wrażenie, że z każdym jej krokiem tafla opada i się unosi. Czekał na tę chwilę, w której usłyszy głuchy trzask lodowej pokrywy i zimna toń pochłonie go w sekundzie na samo dno. Przez chwilę będzie walczył, młócił wodę rękoma i utrzymywał się na powierzchni. A to oznacza, że tylko szybciej wychłodzi organizm i pozbawi go tlenu. Wreszcie wejdzie pod lód, próbując wstrzymywać oddech aż do tak zwanego momentu przełamania na skutek zwiększenia stężenia dwutlenku węgla we krwi. Wtedy to sygnał z mózgu popłynie do spragnionych powietrza płuc. I w końcu zamiast tlenu zaczerpnie wodę, która wypełni jego drogi oddechowe i spłynie do żołądka. Chcąc nie chcąc, będzie „oddychał” w ten sposób przez kilkadziesiąt sekund. Potem jego ciało wpadnie w drgawki zapowiadające niedotlenienie mózgu.\n– Nie idź tam, do cholery – warknął bardziej do siebie niż do niej.\n– Putek! Co masz, Putek? – krzyknęła do psa, który zaczął drapać lód.\nGross był kilka metrów od nich i modlił się o zachowanie spokoju, kiedy tylko dostanie bachora w swoje ręce. „Za bezstresowe wychowanie rodzicom powinni wręczać mandat”, pomyślał. Zresztą w ogóle się zastanawiał, czy nie złoży im wizyty, nie machnie blachą przed oczami i nie przytoczy treści artykułu sto sześćdziesiątego i sto sześćdziesiątego drugiego Kodeksu karnego albo czy wspólnie z prokuratorem nie postraszy wnioskiem do sądu o ograniczenie praw rodzicielskich.\n– Putuś, kochany! – Dziewczynka dobiegła do psa i uklękła przy nim. – Dobry piesek, dobry…\nMała sięgnęła po patyk i wtedy do uszu komisarza dotarł pisk, od którego pękały bębenki. Skrzywił się, a pies ponownie zaszczekał.\nKomisarz szarpnął dziewczynkę, postawił ją na nogi, ale ona nadal krzyczała.\n– Spokojnie – rzekł na skraju desperacji. – Nic ci nie zrobię. Jestem policjantem.\nRozejrzał się, żeby ocenić odległość do lądu i pomostu. Drewniana konstrukcja była bliżej. Musieli dostać się tam razem.\nMałej wreszcie zabrakło tchu, stała z dłonią wyciągniętą w stronę psa, a Gross schylił się po smycz i podał jej skórzaną pętlę. Dopiero po chwili zerknął na kundla, który cały czas drapał lód i poszczekiwał.\nKomisarz pociągnął mocno smycz. Pies pisnął i z podkulonym ogonem podszedł do dziewczynki, uszy kładąc po sobie, jakby czuł, że coś zbroił, i obawiał się klapsa. Mała nie zwróciła jednak na niego uwagi i wciąż wyciągała rękę przed siebie.\nGross spojrzał tam, gdzie przed chwilą pies drapał taflę lodu. Przypominała szybę z wieloma rysami. Stanął tak, żeby nie odbijało się w niej słońce.\nI w tej szybie, niemal pod swoimi butami, Gross dojrzał dłoń.\nGodzinę później komisarz Gross stał na skraju jeziora i przyglądał się zamarzniętej tafli i unieruchomionej na niej łódce, która znajdowała się bliżej przeciwległego brzegu, około dwustu metrów stąd.\nSkończył właśnie rozmawiać z komendantką, która przebywała na zwolnieniu lekarskim. Zrelacjonował jej wszystkie poranne wydarzenia, zadzwonił do prokuratury i wezwał techników kryminalistycznych. Pozostało mu zadzwonić do Moniki Skalskiej i Grzegorza Otremby, podwładnych z jego zespołu, ale to miał zamiar zrobić później.\nMieszkańcy, zgromadziwszy się na bulwarze, skupiali wzrok na dwóch potężnych pojazdach strażaków, którzy na sygnale zjechali tu z pobliskiej Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej przy Sądowej, graniczącej płotem z komisariatem. Lekarz zatrzasnął drzwi karetki, chuchnął w ręce i potarł je. Potem rozejrzał się za dowodzącym policyjną akcją. Gross widział go, ale się nie ruszył.\nWcześniej kazał zabezpieczyć funkcjonariuszom teren od klubu wioślarskiego aż po wejście na pomost. To właśnie w tej przestrzeni zaparkowały samochody strażaków: wóz ratownictwa technicznego i potężny dostawczy mercedes. Jeden z policjantów przez megafon informował mieszkańców o zakazie wchodzenia na lód i prosił o odsunięcie się od wyznaczonego dla służb pasa.\nDowódca zastępu strażaków, niski i krępy, z gęstym czarnym wąsem, przywitał się z Grossem, a ten wskazał mu miejsce znalezienia topielca, które oznaczył, pozostawiwszy na lodzie swój szalik. Widzieli go obaj, szary materiał wyróżniał się na tle równego morza bieli.\n– Technicy będą? – spytał strażak.\nBernard Gross postawił kołnierz kurtki i nie odrywał wzroku od jeziora.\nStrażak powtórzył pytanie.\n– Kto? – odparł zamyślony policjant.\n– No, ci wasi spece od zabezpieczania śladów.\n– Tak. Kończą robotę w Toruniu, przyjadą, gdy będą wolni.\n– To my w takim razie zrobimy otwór i wyciągniemy wodnika.\n– Zróbcie otwór, ale topielca zostawcie. Podczepcie, jeśli to będzie konieczne, żeby nie odpłynął, ale z odłowieniem czekamy na techników i prokuratora.\n– Berni, przecież to i tak nasza robota.\nGross spiorunował go wzrokiem.\n– Przepraszam, Bernardzie.\nNikt nie miał prawa używać tego zdrobnienia i wszyscy dobrze o tym wiedzieli.\n– Czekamy na techników i prokuratora – dodał spokojnie policjant.\nStrażak potarł wąs i niezadowolony odszedł wydawać dyspozycje.\nPo chwili jego miejsce zajął młody lekarz. Wciąż pocierał dłonie.\n– Co mamy?\nGross spojrzał na niego.\n– Zwłoki pod lodem – poinformował.\n– Trudno orzec. Stare zazwyczaj wypływają na wiosnę.\n– Tak czy siak, dla mnie to czysta formalność. – Lekarz wskazał na karetkę. – Będę w ciepełku, bo strasznie piździ.\nKiedy medyk odszedł, Gross obserwował, jak strażacy wyjmują z wozu technicznego długą czerwoną deskę lodową. Położyli ją na brzegu jeziora i trzech pożarników, przebranych w niezatapialne, gumowe stroje tego samego koloru, stanęło przy niej. Pozostali, w czarnych uniformach, krzątali się, przeładowując sprzęt z samochodu na deskę. Po chwili wyładowane skrzyniami sanie lodowe zostały wypchnięte przez jednego ze strażaków na lód. Sunęły już w stronę oznaczonego przez Grossa miejsca. Pozostałych dwóch mężczyzn szło po obu stronach deski. Każdego z nich, tak jak i deskę, zabezpieczały liny asekuracyjne, które ciągnęły się teraz po tafli.\nKomisarz widział, jak powoli oddalali się od brzegu, ale tak naprawdę wpatrywał się w odległy punkt na jeziorze, daleko przed nimi. Podszedł do linii brzegowej. Stał tam chwilę, pocierając zziębnięte dłonie.\n– Co czytasz? – zagadnął go dowódca zastępu.\nMężczyzna wyciągnął rękę i wskazał na książkę trzymaną pod pachą.\nGross podał mu ją bez słowa.\n– Interesujesz się lotnictwem? – Mężczyzna przekartkował cienką publikację.\n– Nie, niespecjalnie – odparł komisarz i wskazał brodą na jezioro i oddalających się strażaków. – Lód nie pęknie?\n– Celowo idą w oddaleniu, żeby rozłożyć nacisk. Poza tym mają zabezpieczenia i stroje termiczne. Żadnemu krzywda się nie stanie, nie bój się.\n– Tyle to widzę, pytam, czy lód się nie załamie. Pokrywa wszędzie jest jednakowo gruba?\n– Nie, no to nie jest lodowisko Tor-Tor, do cholery. – Strażak się zaśmiał. – A będzie jeszcze gorzej, jeśli znowu poprószy i termometr za dnia będzie wskazywał plus.\n– Tam, gdzie powstają zaspy śnieżne, lód ma problem z przyrastaniem, przy dłuższym ociepleniu właśnie w takich miejscach robią się oparzeliska i tafla jest krucha jak wafelek.\n– Jaką może mieć grubość?\n– Jak na moje oko, nie więcej niż dziesięć centymetrów. Pogoda, to znaczy słońce i wiatr, swoje robią. Jeśli przyjdzie szybka odwilż, lód zacznie szpilkować i wtedy…\n– A jaka jest grubość bezpieczna dla człowieka? – Gross mu przerwał.\n– Nie mniej niż dziesięć centymetrów.\n– Dziesięć centymetrów? – Komisarz spojrzał wreszcie na strażaka, a ten potwierdził skinieniem. – Masz jeszcze jeden taki strój?\n– Mam dla całego zastępu, ale…\n– Muszę coś sprawdzić.\n– Żartujesz? Przecież nie byłeś przeszkolony.\n– No to nie marnujmy czasu.\nCzuł się fatalnie. Strój nie przylegał ciasno, ale każdemu krokowi towarzyszył trudny do zniesienia dźwięk tarcia materiału o materiał. Nasunął na włosy gumowany kaptur. Boki szczelnie przylegały do policzków. Gross włożył biały kask i zrobił krok w stronę zamarzniętej tafli. Ktoś pociągnął go za uczepioną u pleców linę asekuracyjną.\nOdwrócił się. Gapiów na brzegu przybywało, policjanci przy taśmach odgradzających miejsce zdarzenia mieli pełne ręce roboty.\n– I pamiętaj, żebyś nie wkraczał na ich pole i nie krzyżował swojej liny z ich linami, rozumiesz?\n– Tak. Pójdę bokiem, nie martw się.\n– Dobra. No to idziesz.\nStrażak klepnął go w ramię.\nKomisarz poczuł, jak pot rosi mu się na klatce piersiowej i w dole pleców. Szedł w stronę strażaków, którzy dotarli już do miejsca, gdzie zostawił swój szalik, i przygotowywali się do wycięcia otworu. Ustawili też policyjne parawany. Po krótkim marszu zbliżył się do nich.\n– Pan komisarz jakiś taki blady. – Uśmiechnął się zawadiacko przystojny młody strażak i tupnął kilkukrotnie mocno nogą. – Nie trzeba się bać, lód jest wytrzymały.\n– Wytnijcie otwór i nie wyciągajcie, jasne? – rzekł Gross, nie zwracając uwagi na głupie żarty.\nKomisarz chciał już odejść, ale się zawahał.\n– Jak mógł się tu dostać? – spytał i popatrzył na twarze trzech strażaków. Zajęci swoją robotą i skupieni, znieruchomieli na chwilę.\n– No wpadł, nie? – odparł przystojniak. – Wygląda na świeżaka.\n– Którędy, pytam.\nStrażak rozejrzał się po jeziorze.\n– Musielibyśmy poszukać. Zresztą nawet jeśli znajdziemy jakiś wyłom w lodzie czy przerębel, nie będziemy wiedzieć, czy to na pewno ten, przez który wpadł. Poza tym nie wiemy, kiedy się to stało i czy w związku z tym otworu nie zasklepił z powrotem mróz. Krótko mówiąc, dużo niewiadomych.\nGross spodziewał się takiej odpowiedzi. Zostawił ich i ruszył dalej. Szedł, rozglądając się za nierównościami w tafli, zbliżał się na bezpieczną odległość do powstałych z roztopionego śniegu kałuż w poszukiwaniu sporego otworu w lodowej powłoce. Naliczył trzy takie kałuże w pobliżu, ale wydawało mu się, że pod ich powierzchnią nie widział żadnych pęknięć, żadnego otworu.\nSzedł dalej w stronę drugiego brzegu, niemal równolegle do oddalonego o mniej więcej pięćdziesiąt metrów pomostu, aż w końcu poczuł szarpnięcie. Odwrócił się w kierunku bulwaru.\nGross nie zamierzał się wydzierać i przekrzykiwać z policyjnym megafonem. Cieszył się, że nie uległ i nie włożył grubych i niewygodnych rękawic. Zdjął kask, a następnie gumowy kaptur, wybrał numer i przyłożył do ucha komórkę.\n– Co jest? – spytał dowódcę zastępu.\nStrażacy, którzy pracowali obok niego, przestali skuwać lód i spojrzeli w jego stronę, a potem na brzeg.\n– Chyba coś mam – skłamał i pokazał ręką miejsce znajdujące się gdzieś za jego plecami.\n– Dobra, to ostrożnie i wracaj zaraz, bo lina się skończy.\nGross poczuł, że jej napięcie zelżało. Odwrócił się i ruszył dalej przed siebie. Krok za krokiem zbliżał się do unieruchomionej w lodzie niewielkiej czerwonej łódki turystycznej, nie zapominając po drodze o lustrowaniu powierzchni jeziora. Starał się też zwracać uwagę na ewentualne ślady obuwia odciśnięte w śniegu lub na jakiekolwiek inne ślady traseologiczne, które mogłyby świadczyć o przemieszczaniu się człowieka albo ciągnięciu go po lodzie. Szukał odpowiedzi.\nChełmżyńskie jezioro miało kształt odwróconego do góry kozaka na wysokiej szpilce. Na mapie wyglądało to tak, jakby centrum miasta oparło się na podeszwie, a długi obcas wżynał się w ląd, osłaniając Starówkę od wschodu. Gdyby trzymać się tej obuwniczej terminologii, drewniany pomost znajdował się przy nosku buta.\nJeśli mężczyzna, który utonął, zamierzał przejść ze Starówki do Ameryki, osiedla starych kamienic i niskich bloków, a na południu i wschodzie nowszych domków jednorodzinnych, skorzystałby z kładki. Droga wszerz jeziora raczej nie wchodziła w grę. Za pomostem znajdowały się stare działki z rozpadającymi się i szpetnymi budami, na brzegu odwrócone do góry dnem łodzie próbowały przetrwać do wiosny. Daleko, bo kilkaset metrów stąd, było osiedle Maja ze stadionem Legii Chełmża. Niewykluczone, że topielec wybrał inną drogę.\nPolicjant był już blisko pozostawionej na wielkim lodowisku łodzi. Przystanął, wsłuchując się w dobiegające go dźwięki, ale jedyne, co był w stanie wyłowić, to świst tłoczonej krwi i szum powiewającego wiatru. Serce mu drżało. Był pewien, że jednak się przesłyszał. „Nie panikuj”, prosił się w myślach. „To nie był żaden trzask, to tylko twoja wyobraźnia”. Po chwili szedł dalej, ale nie wybrał najkrótszej drogi do łódki. Starał się dojść do niej naokoło, tak by nie zniszczyć ewentualnych śladów w cienkiej warstwie śniegu. Jeśli jakiekolwiek tam były. Najpierw przyszło mu do głowy, że topielec po prostu siedział z kimś w tej łodzi. Od kilku dni z okien swojego mieszkania widział, jak młodzi, częściej chłopcy niż dziewczyny, spotykali się w niewielkiej łajbie. Nie bali się lodu, szli po nim jak po chodniku, a potem wskakiwali na dwie znajdujące się na pokładzie ławki. Przynosili ze sobą nowoczesny sprzęt muzyczny, rodzaj wysokiej kolumny, z której odtwarzali zbyt głośno muzykę, palili papierosy, pili alkohol. Okrywali nogi kocami przynoszonymi przez dziewczyny. Gross dawał im czas na tę zabawę, dopiero po kilkudziesięciu minutach, jeśli sami nie rezygnowali z powodu mrozu, kazał dyżurnemu wysłać do nich patrol. Ale wczoraj po południu ani wieczorem nie zauważył w łajbie nikogo. Od jeziora zamiast mocnych dźwięków gitar niosła się jedynie wymowna cisza, czasami poszum wiatru.\nTeraz co jakiś czas patrzył na łódkę, żeby lepiej kontrolować kierunek, w którym zdążał, następnie nieznacznie zmieniał azymut, robił kilka kroków w lewo i ponownie wracał na wcześniej obrany kurs. Chciał, żeby wydeptaną przez niego ścieżkę technicy natychmiast odróżnili od innych śladów. Jednak im bliżej porzuconej łódki się znajdował, tym bardziej był zawiedziony. Nie znalazł niczego interesującego. Być może śnieg sypiący nad ranem przykrył odciski butów. O ile jakiekolwiek tu były.\nOd łódki dzieliło go nie więcej niż dziesięć metrów. Za nią, na brzegu, roiło się od mieszkańców. Przy linii brzegowej zauważył dwóch policjantów z prewencji. Podniósł rękę niby na powitanie, ale jednocześnie dał im czytelny znak, żeby powstrzymywali co bardziej ochoczych młodych gniewnych od wchodzenia na lód. Gwar dolatywał w jego stronę niesiony wraz ze ślizgającym się po tafli lodu mroźnym wiatrem. Komisarz potarł wychłodzone i zesztywniałe policzki. Było to o tyle dziwne uczucie, że w tym dziwacznym ubraniu pot spływał mu po plecach.\nPodszedł bliżej i wtedy dojrzał w łódce szmaty przyprószone śniegiem. Odwrócił się i spojrzał w miejsce, gdzie strażacy rozkuwali lód. Nie wiedział jeszcze, kim był topielec, nie miał pojęcia, co robił na zamarzniętym jeziorze i kiedy załamała się pod nim tafla lodu.\nOd łódki w stronę centrum nie prowadziły żadne ślady. Wykluczył więc ten trop. Musiał tylko sprawdzić, czy nie było ich od strony brzegu. Zbliżył się do zaniedbanej łajby i dopiero wtedy zrozumiał, jak bardzo się pomylił.\nSerce gwałtownie zaczęło pompować krew.\nTo nie były szmaty.\nGrzegorz Otremba lubił jęki i stękania Moniki Skalskiej. Im mocniej i głębiej w nią wchodził, tym intensywniejsze się stawały. Kochali się trzeci raz w ciągu długiego poranka, ale tym razem wziął ją od tyłu. Podniecały go blade pośladki i jędrna skóra. Chwycił w mocnym uścisku jej dłonie, które skrzyżowała na plecach, i przyspieszył. Wpatrywał się w falujące od jego pchnięć ciało Moniki. Tym razem, chociaż był niższy stopniem, nie ona wydawała rozkazy. Ba! Był przekonany, że nawet lubiła, kiedy on rządził. Przynajmniej w łóżku. W końcu poczuł, że jest blisko finału. Wstrzymał oddech, zacisnął powieki, a potem jego ciałem szarpnął skurcz. Jęknął przeciągle. Ich głosy się zmieszały. Kiedy napięcie zelżało, poczuł błogie rozluźnienie mięśni i osunął się w ciepłą pościel. Monika ułożyła się plecami do niego i naciągnęła na siebie kołdrę. Nie zdążył się wtulić w jej rozgrzane ciało.\n– Idź już – rzuciła.\n– Nie drażnij mnie – ucięła.\nOtremba wstał, zsunął ze zwiotczałego penisa prezerwatywę i zawiązał ją na supeł. Potem zaczął zbierać ciuchy z podłogi.\nPromienie słońca wpadały przez szczeliny w roletach i cięły przestrzeń sypialni jasnymi płaszczyznami, precyzyjnie jak laser. Przez chwilę obserwował, jak w tym świetle wirują pyłki kurzu.\n– Jezu, już dziesiąta. – Zaczął się ubierać.\nNachylił się po skarpetę w chwili, gdy zadzwonił jego telefon.\nOtremba spojrzał na wyświetlacz.\n– Żona? – Skalska uśmiechnęła się smutno.\n– Jeszcze gorzej.\n– Czyli Gross.\nDługo wysłuchiwał informacji przekazywanych przez ich szefa, komisarza Bernarda Grossa. Skalska w tym czasie przyglądała się facetowi, z którym romansowała od dwóch miesięcy. „Romansowała” brzmiało zbyt staroświecko, po prostu pieprzyła się, oddając się zwierzęcemu niemal pożądaniu. Otremba miał w sobie to coś, co pociągało ją w mężczyznach. Wysoki blondyn z mocno zarysowaną szczęką i muskularnymi ramionami, płaskim wyćwiczonym brzuchem i wyrzeźbionymi udami. Sprężyste ciało pozbawione grama tłuszczu. Po stronie minusów Otremby zapisała jedynie trzy słowa: żona i dwie córki.\nOtremba włożył spodnie i zapiął pasek. Odezwał się wreszcie.\n– Jasne, zaraz będę. Jechać po Skałkę? – Użył ksywki kobiety, z którą się właśnie przespał, bo tak zwracali się do niej wszyscy na komisariacie.\nMonika popukała się w głowę.\n– Okej – rzucił, a następnie schował telefon do tylnej kieszeni dżinsów.\n– Popieprzyło cię? Przecież mam wolne.\n– Nie możemy się rozstawać na tak długo. – Puścił do niej oko.\n– A co się stało? – spytała, gdy tym razem rozdzwonił się jej telefon.\nPopatrzyli na siebie, a potem wspólnie wypowiedzieli ulubione powiedzenie szefa.\n– Vis maior.\nŚmiali się, a telefon cały czas dzwonił. Skalska w końcu zmusiła się do powagi i sięgnęła po aparat. Odezwała się, udając zaspaną, a Otremba podszedł do okna i podciągnął rolety.\nNagle schował się za ścianą i syknął.\n– Okej, zaraz będę – rzuciła do telefonu. – Dzwoniłeś już po Otrembę? Dobra, do zobaczenia.\nSkałka odłożyła telefon i spojrzała pytająco.\n– Teściu, kurwa! – jęknął. – Z moim psem.\nSkinął głową w stronę okna.\n– Widział cię? – dopytała.\n– A co tam robi?\n– Skąd, kurwa, mam to wiedzieć?\n– W końcu jesteś psem, nie? – zażartowała. – Może cię śledzi, co?\nSkalska, rozczesawszy palcami włosy, wstała z łóżka i ruszyła w jego stronę, ale Otremba powstrzymał ją gestem.\n– Tak, jeszcze cycki mu pokaż.\nWzruszyła ramionami. Narzuciła czerwony T-shirt z Big Stara i boso przeszła do kuchni.\n– Gapi się w okna? – spytał Otremba.\n– Nie, polazł sobie – stwierdziła. – Myślisz, że twoja żona już o nas wie?\nWróciła do salonu i przytuliła się do niego. Pocałowali się.\n– Ale wiesz, że w końcu każde gówno wypłynie, nie? – spytała, wiążąc frotką proste czarne włosy w koński ogon.\nGross zdążył zarejestrować w pamięci wszystko to, co zwróciło jego uwagę. Podszedł do łódki od prawej burty, po drodze nie zauważył żadnych śladów, i starał się niczego nie dotykać. Z wyjątkiem ciała. Było lodowate. Wycofał się, bo nie zamierzał psuć technikom roboty. Miejsce zbrodni musiało być sterylne, a zabezpieczenie śladów w każdej kryminalnej sprawie okazywało się kluczowe. W tym przypadku oczywiście wciąż nie wiedział, czy ktoś przyczynił się do śmierci starszego mężczyzny spoczywającego w pozycji embrionalnej między ławkami w łódce, ale odnalezienie dwóch trupów na jeziorze tego samego dnia zmusiło go do intensywnego myślenia.\nWrócił pamięcią do dzisiejszego poranka, kiedy zbudził się w swoim mieszkaniu na poddaszu, ogolił, a potem długo patrzył w białą zawieruchę nad jeziorem. Z trudem dostrzegał kontury kościoła Świętego Mikołaja i ginące w tej mgle, tak jak czerwona łódka, światła lamp na Bulwarze Tysiąclecia. Kilka godzin później, wraz ze wschodem słońca, mgła się przerzedziła. Zastanawiał się, czy gdyby znowu spojrzał przez okno, dostrzegłby mężczyznę na dnie wędkarskiej łodzi.\nPonownie połączył się z prokuraturą i komendantką chełmżyńskiego komisariatu.\n– Poradzisz sobie beze mnie. Działaj i melduj, a ja dzwonię do Torunia – powiedziała. – A tak swoją drogą dwa trupy jednego dnia i w jednym miejscu? Dziwna sprawa.\n„Dziwna”, pomyślał Gross.\n– Bez odbioru. – Rozłączył się.\nZanim na miejscu zameldowali się technicy kryminalistyki, komisarz zdążył wrócić na brzeg, zostawiwszy na lodzie strażaków, którzy czekali na sygnał do odłowienia zwłok. Stali przy policyjnym parawanie w pobliżu wyciętej przerębli. Gross zlecił wcześniej policjantom rozstawienie namiotu na brzegu. Następnie zaprosił pod dach dowódcę zastępu i lekarza. W ciszy oczekiwali na przyjazd techników i prokuratora.\n– Sprawa wygląda tak. – Komisarz zwrócił się do medyka. – Mamy tu dwa trupy. Jeden pod wodą, drugi w łódce.\n– Dwa trupy? – Lekarz nawet nie próbował ukryć zdziwienia.\n– No to ściągnijcie ich na brzeg i wezwijcie prokuratora.\n– Nie tak szybko – zastrzegł policjant. – Nie możemy tak łatwo wykluczyć wzajemnego powiązania obu śmierci, a to oznacza, że pierwszą robotę muszą odwalić technicy.\nKiedy wypowiedział te słowa, Marian Chęciński, wysoki, słusznej postury facet w okularach, i Jarek Bloch weszli do namiotu. Gross znał ich doskonale z czasów, kiedy pracował w Toruniu. Technicy wnieśli do namiotu po dwie duże aluminiowe walizki. Kiedy je odstawili, przywitali się z obecnymi. Chęciński dopijał kawę z BP, którą musiał tu przywieźć z Torunia. Bloch wykorzystał chwilę wolnego na papierosa.\nGross powtórzył im wszystko to, o czym przed chwilą rozmawiali w węższym gronie.\n– Panowie, ale ja od razu zaznaczam, że na lód nie wejdę. Ciała musicie mi dostarczyć tutaj – odezwał się lekarz.\nKomisarz zaaprobował to rozwiązanie.\n– A wy? – zwrócił się do techników.\n– Jaka wytrzymałość pokrywy? – spytał Chęciński, który zmiął pusty kubek i przytrzymał go w dłoni.\n– Przeszedłem po lodzie niemal na drugi brzeg. – Gross wskazał miejsce.\n– Sądzę, że jest bezpiecznie – włączył się krępy strażak.\n– Masz jakieś hipotezy? – Chęciński przeniósł wzrok ze strażaka na komisarza.\n– Mam kilka, ale teraz nie ma to większego znaczenia.\n– Dobra – zdecydował Chęciński i spojrzał na Blocha. – Jarek dopali i ruszamy na to łyżwiarstwo figurowe.\nGross ucieszył się, że może na nich liczyć.\n– Będziecie mieli asystę i zabezpieczenie strażaków – dodał.\n– Ale tego kondoma, co go masz na łbie, nie wciągam – zastrzegł Chęciński. – Za żadne skarby. Pół komendy by się ze mnie śmiało, gdyby mnie w tym zobaczyli.\nBloch zaśmiał się głośno, odsłaniając małe zęby. Wtórowali mu lekarz i strażak. Potem śmiech zgasł i cisza zrobiła się niezręczna.\n– Czekamy na prokuratora czy działamy? – spytał Bloch.\nChęciński spojrzał na Grossa.\n– Nie mamy wyjścia, nawet jeśli miałyby nam zamarznąć jaja – zdecydował komisarz.\nWyszli z namiotu na rażące słońce i kłujący chłodem coraz silniejszy wiatr.\nGross obserwował, jak dwóch strażaków, których wezwał dowódca, ruszyło w stronę brzegu. Jeden pchał deskę lodową i kiedy postawił ją przy brzegu, technicy ułożyli na niej swoje aluminiowe walizki. W asyście strażaków oddalili się w kierunku przerębli.\nKomisarz szedł za nimi w niewielkim oddaleniu, znacząc swoją drogę przypiętą do pasa liną, która tarła o szorstki lód. Kiedy strażacy i technicy dotarli do miejsca, z którego zamierzali podjąć zwłoki, Gross schylił się po swój zapomniany szalik i wycofał kilka metrów w głąb środka jeziora. Wciąż pamiętał o tym, by nie kusić losu i nie zwiększać ciężaru w jednym miejscu lodowej tafli.\nNa brzegu dostrzegł prokuratora Legnera, który bez ceregieli wszedł na lodowisko. Technicy zauważyli go od razu i tłumiąc śmiech, zaczęli wkładać białe stroje ochronne i lateksowe rękawiczki.\n– Pan to chyba lubi takie przebieranki, komisarzu, co? – Artur Legner, świeżo upieczony śledczy z Prokuratury Rejonowej Toruń-Wschód, dopadł do policjanta.\nMężczyźni wymienili uścisk dłoni. Legner zapiął wełniany płaszcz i poprawił leninówkę. Komisarz się nie odezwał.\n– No, niech pan melduje. Co się tu stało? – Legner ziewnął.\n– Zwłoki dwóch mężczyzn, jeden topielec, drugi w łódce. Pierwszego zamierzamy podjąć za chwilę w asyście techników.\nKiedy wypowiedział te słowa, ich uwagę zwrócił błysk lampy fotograficznej. Chęciński i Bloch rozpoczęli robotę.\n– A ten drugi to niby tam? – Prokurator uniósł rękę i wskazał w stronę przeciwległego brzegu. – No to dalej, chodźmy.\nGross wiedział, że śledczy wlezie z butami do łodzi.\n– Ci na brzegu nie ostrzegli? – rzucił głośno, nie ruszając się z miejsca.\n– Że niby co? – Kiedy Legner mówił, jego pulchna twarz ze skąpym zarostem i drugi podbródek drgały.\n– Przy łódce lód jest kruchy jak wafelek – zablefował.\n– Gówno tam, kruchy. Tu jakoś nas utrzymuje, nie?\n– To niech pan idzie. Dwa lub trzy trupy, jeden pies.\nLegner działał mu na nerwy. Gówniarz się panoszył i za nic miał policyjną robotę. Gross liczył, że w poniedziałek sprawę przejmie inny prokurator.\nMłody śledczy zatrzymał się i spojrzał w kierunku brzegu. Dostrzegł, jak strażacy w asyście techników kryminalistyki ubranych w białe stroje wyjmują topielca, chwytając go pod ramiona. Głowa denata bezwładnie odchyliła się do tyłu. Po chwili ponownie lampa błyskowa oświetliła ubrane zwłoki.\nLegner zerknął w drugą stronę, oceniając odległość do brzegu, a ostatecznie wybrał najkrótszą drogę – do drewnianego pomostu.\n– Dobra, to poczekam sobie na kładce – rzucił, mijając Grossa, który po dłuższym czasie skierował się do łódki.\nŚledczy się odwrócił.\n– No, co tam, komisarzu?\n– Wezwałem Raszeję. Ten nasz medyk ze szpitala może wypisać kartę zgonu, ale więcej z trupów nie wyciągnie.\n– Dobra robota, być może od razu ustalimy, kiedy będzie mogła zrobić sekcje.\nPo kilkunastu minutach do komisarza podszedł Marian Chęciński. Trzymał w dłoni szeleszczący na wietrze worek na śmieci, do którego wrzucił ściągnięte rękawiczki i białe ubranie ochronne. Zawiązał na worku supeł i powiedział:\n– Wygląda na nieszczęśliwy wypadek. Świeży. Gość musiał wejść pod lód niedawno. Kto wie, czy nie dziś w nocy.\n– Znaleźliście coś przy nim? Dokumenty, cokolwiek?\n– W kieszeniach w zasadzie czysto. Klucze, gumy do żucia, parę drobniaków. Zabezpieczyliśmy wszystko.\n– Brak. Kto wie, czy mu nie wypadł.\n– Cokolwiek niepokojącego?\n– Dobra, to zapakujcie go w worek i do namiotu.\nChęciński z Blochem i jednym ze strażaków unieśli ciało i wsadzili do worka umieszczonego na desce lodowej. Kiedy sanie ze zwłokami ruszyły w stronę policyjnego namiotu, Gross i Chęciński zmierzali w kierunku łodzi. Asystował im strażak.\n– Trafiłeś tu na coś? – Chęciński wskazał brodą czerwoną łódkę z laminatu.\nGross nie odpowiedział na pytanie. Parawany, które zasłaniały łajbę od strony brzegu, załopotały na wietrze.\n– Dziwna sprawa – rzekł bardziej do siebie niż do technika i stanął tak, by podmuchy lodowatego powietrza nie chłostały go w twarz.\n– Po prostu dziwna sprawa. Starszy facet, wygląda trochę jak bezdomny.\n– Trochę? – Chęciński się zaśmiał. – To można być trochę bezdomnym?\nKomisarz zignorował tę uwagę.\n– Dobra. Robi się coraz zimniej. Zaczynajmy. – Chęciński zbliżył się do łajby i obszedł ją ostrożnie. Kiedy sanie ze sprzętem kryminalistycznym pojawiły się wraz z Blochem i dwoma strażakami, włożył nowy strój ochronny. Bloch poszedł w jego ślady. Podnieśli z lodu walizki i podeszli do lewej burty łodzi.\nDoktor Raszeja, medyczka sądowa z Torunia, wyglądała jak pająk. Była wysoka, przeraźliwie chuda i zgarbiona. Kiedy godzinę później Gross wszedł do namiotu, poprawiła dłonią burzę wypłowiałych włosów, których koloru nie umiałby nazwać za żadne skarby. Na jej nosie niezmiennie opierały się lenonki, a w ustach stale tkwił papieros. Komisarz był przekonany, że nie wyciągała go z ust nawet podczas jedzenia.\nLegner krzątał się w pobliżu stolika.\n– Może ktoś by zorganizował kawę, do cholery – rzucił, ale nikt nie podjął tematu.\n– Jak ci tu, Bernardzie, na prowincji, co? – spytała Raszeja.\nTrzy halogeny rozświetlały żółtym blaskiem niewielkie wnętrze, pośrodku którego leżały zwłoki w czarnych workach. Ścianami i dachem namiotu szarpał wiatr.\n– Tak spokojnie, że jednego dnia znajdujesz dwa trupy?\n– A co u żony?\n– A co u denata? – odbił piłkę.\nRaszeja uśmiechnęła się pod nosem.\n– Zobaczmy zatem. – Wyciągnęła z kieszeni dodatkową parę lateksowych rękawiczek i podała mu. – Włóż. Pomożesz mi.\nKiedy to zrobił, rozpięła suwak czarnego worka znajdującego się bliżej jej stóp. Komisarz najpierw dostrzegł kępkę mokrych włosów, a kiedy rozłożył poły worka, po raz pierwszy dostrzegł twarz topielca. „Cholera”, policjant przeklął w duchu i z trudem przełknął ślinę.\nLeżał przed nim kilkunastoletni chłopiec w zielonej zimowej kurtce i zesztywniałych od mrozu czarnych dżinsach. Na stopach miał ciężkie zimowe buty na grubych podeszwach. Cholewki sięgały za kostkę.\nLekarka lustrowała ciało z uwagą, nie dotykając zwłok. Długo to trwało. Wreszcie rozpięła mokrą kurtkę, splotła dłonie i ułożyła na wysokości klatki piersiowej topielca, jakby zamierzała zastosować masaż serca. Ucisnęła ciało raz i odczekała, aż z rozwartych ust chłopca wydobędzie się krótki syk, a następnie wypłynie ciecz. Obejrzała jego skórę w pobliżu szyi, sprawdziła ręce i paznokcie, wreszcie podciągnęła nogawki spodni, dokładnie przyglądając się kostkom i łydkom.\n– Coś nie tak? – spytał komisarz.\n– Przeciwnie. – Zerknęła w jego stronę znad okularów. – Czysto. Resztę sprawdzę podczas sekcji, o ile pan prokurator się zgodzi.\nLegner zbliżył się do nich.\n– Rozbierzemy go? – spytał śledczy.\n– Nie widzę takiej potrzeby. Klasyczne utonięcie, woda w płucach. Z tego, co mówili technicy, pozycja w wodzie charakterystyczna dla uduszenia gwałtownego w środowisku wodnym, czyli w pozycji embrionalnej bocznej.\n– Może jednak warto…\nRaszeja spojrzała na śledczego.\n– Co warto, panie prokuratorze?\nGross uśmiechnął się w duchu, a Legner milczał.\n– Dobra, odłóżmy to do sekcji.\n– Słuszna decyzja – skomentowała.\nWstała i zdjęła rękawiczki, które wrzuciła do worka na odpady. Zapaliła papierosa i zrobiła krok nad zwłokami dziecka. Rozpięła drugi worek.\nGross wyszedł przed namiot i odszukał strażaków, którzy asystowali mu na lodzie. Ściągali uniformy.\n– Kojarzycie dzieciaka? – spytał.\n– No właśnie zastanawiałem się, czy to nie jest kolega mojego młodszego brata – stwierdził przystojniak.\n– Pamiętasz, jak się nazywa?\n– Jeśli to ten sam, to Antek. Chyba Bruździński.\n– Pewnie tyle samo, bo z jednej klasy są. Piętnaście.\nZa plecami pożarników Gross dostrzegł zmierzającą od strony przystani wioślarskiej Skałkę. Poznał ją po czapce bejsbolówce i szybkim, męskim chodzie, który wprawiał w ruch jej czarną kitę. Przywitali się. Gross wyczuł bijące od niej napięcie. Agresywnie żuła gumę. Po chwili z jej zaciśniętych ust wydostał się niewielki balon. Schowała go w ustach i ponownie zaczęła intensywnie poruszać żuchwą.\n– A Otremba gdzie? – spytała, poprawiając czapkę.\n– W tej robocie wolne to iluzja. – Uprzedził jej ewentualne pretensje.\nWeszli oboje do namiotu. Skałka przywitała się z Raszeją i Legnerem. Worek ze zwłokami chłopca wciąż pozostawał otwarty. Kucnęła tuż obok i przyjrzała się.\n– Wiadomo kto to?\n– Strażak nie jest pewien, ale jego zdaniem to może być Antoni Bruździński – rzekł komisarz.\n– A Otremba? – powtórzyła pytanie.\nPrzyjrzał się jej. Nosiła obcisłe, elastyczne dżinsy i adidasy. Za kurtkę służył jej pikowany bezrękawnik z kapturem, spod którego wystawał wyciągnięty czerwony polar.\n– Dzwoniłem po niego jakiś czas temu.\n– O, już idzie – powiedziała, patrząc gdzieś za jego plecami w rozwarte wejście do namiotu.\nGross się odwrócił.\nOtremba oddychał przez usta, wypuszczając kłęby pary. Podniósł rękę na ich widok.\nTrzy godziny później Marian Chęciński spakował ostatnią walizkę ze sprzętem kryminalistycznym do srebrnej, pordzewiałej na progach kijanki i pożegnał się z policjantami. Dym z rury wydechowej rozwiał się na wietrze, a samochodem zakołysało na nierównościach Plażowej.\nJezioro opustoszało. Nieliczni gapie stali jeszcze na drewnianym pomoście, żywo dyskutując o porannych wydarzeniach.\nSkałka przeszła się do kamienicy przy Chełmińskiej 5, gdzie mieszkali Bruździńscy, złożyła kondolencje i relacjonowała mu przez telefon rozmowę z matką samotnie wychowującą dwóch synów.\n– To znaczy teraz już jednego – poprawiła się policjantka. – W każdym razie nie wiedziała w ogóle, że syna nie ma w domu.\n– Była pijana?\n– Nie, żadna patologia. Sądziła, że chłopak odsypia piątkowe granie na komputerze. Nie wiedziała nawet, że wyszedł z domu.\n– Pokazałaś jego zdjęcie?\n– I potwierdziła, że to on?\n– Nie zdołała.\n– Co to znaczy? – Gross się zaniepokoił.\n– No normalnie. Rozpłakała się. Długo nie mogła dojść do siebie.\n– Wpuściła cię do jego pokoju? Rozejrzałaś się?\n– Tak. Mała duszna klitka, trochę młodzieńczego smrodku. Zamiast książek na półkach mnóstwo gier, w tym część pirackich. Nic szczególnego, poza dwoma wyjątkami.\n– Opakowanie po glinie do wyrobów ceramicznych i olejek waniliowy do ciast.\n– Miał takie hobby?\n– Rzeźbił coś w glinie?\n– A nie, skąd! Matka też była tym zdziwiona.\n– A ten olejek do ciasta? – zastanawiał się głośno.\n– Nie pamiętała, żeby go kupowała ostatnio. Być może stał gdzieś w szafce w kuchni i syn go sobie zabrał. Albo kupił.\n– Po jaką cholerę chłopakowi olejek do ciasta?\n– Podobno to świetny środek na komary.\n– W zimie? Na komary?\n– Tak tylko mówię. Może do czegoś jeszcze się przydaje. W każdym razie jedno i drugie znalazłam w szufladzie biurka. Zabezpieczyłam procesowo, mam podpisany przez kobietę protokół przeszukania.\n– A telefon, komputer, media społecznościowe?\n– Telefonu brak. Nie rozstawał się z nim, więc jeśli nie ma go przy zwłokach, to pewnie wpadł do wody. Resztę oczywiście przejrzę.\n– Sprawdź u operatora ostatnie połączenia, esemesy. Wystąp do sieci komórkowej o dane dotyczące logowania telefonu na co najmniej tydzień wstecz.\nPorozmawiali jeszcze chwilę, a następnie Gross zapytał, czy matka chłopca rozpoznała bezdomnego z łódki, drugiego denata, i czy syn nie mówił jej przypadkiem o poznanym wcześniej mężczyźnie. Skałka zaprzeczyła.\n– Nie poznała go. – Kiedy komisarz się rozłączył, jak echo powtórzył jej słowa. Przez cały ten czas nie odrywał wzroku od czerwonej łódki.\nPonownie się połączył z policjantką, odebrała szybko.\n– I jeszcze jedno – zaczął. – Musimy zweryfikować monitoring. Chcę wiedzieć, gdzie byli obaj, nastolatek i bezdomny. Dasz sobie radę?\n– Dam – zapewniła.\nGross schował aparat do kieszeni kurtki i wciąż przyglądał się czerwonej łodzi. Zanotował w pamięci numer wypisany na jej dziobie.\nStężenie pośmiertne w starszym mężczyźnie, który prawdopodobnie zamarzł w tej łajbie, wykształciło się w pełni. Nie mogli jednak zaobserwować żadnych plam opadowych, co w przypadku śmierci z wychłodzenia nie było niczym niezwykłym. Raszeja nie znalazła żadnych śladów świadczących o zastosowaniu przemocy wobec mężczyzny, nie licząc jednego. Przyżyciowe lewo- i prawostronne otarcie naskórka szyi.\n– Na co to, twoim zdaniem, wygląda, Bernardzie, co? – Gross przypomniał sobie, o co spytała go lekarka w trakcie dokonywanych oględzin.\nKucnął wtedy przy zwłokach. Legner i Otremba nachylili się nad nimi.\nKomisarz uważnie przyjrzał się denatowi. Zarejestrował suchą i szorstką skórę twarzy oraz szyi, głębokie zmarszczki. Po obu stronach, na wysokości obojczyka, widniały dwie czerwone kreski, krwawe podbiegnięcia i postrzępiony naskórek.\n– Łańcuszek – zaryzykował.\n– Bardzo prawdopodobne – odparła Raszeja. – Co jeszcze?\nGross znał ją i jej uczelniane nawyki od lat. Wykładała w Collegium Medicum UMK w Bydgoszczy i każdego rozmówcę, nawet poza uczelnianym prosektorium, traktowała jak studenta, którego dopuszczała do wspólnych oględzin po to, by czerpał z tej nauki jak najwięcej. Gross nie miał o to żalu, jego zdaniem była wybitnym fachowcem i znakomitym nauczycielem.\nKomisarz przyjrzał się ponownie mężczyźnie.\nPrzejechał dłonią w rękawiczce po brodzie i policzkach zmarłego, nie wyczuwając znaczącego oporu.\n– Jest świeżo ogolony.\nRaszeja zamknęła powieki, co tylko potwierdziło jego przypuszczenia.\nGross ujął głowę denata w obie ręce, próbując wymacać zgrubienia lub guzy.\n– Brak urazów głowy.\n– Tak, ale stać cię na więcej, Bernardzie.\nPodniósł powieki zmarłego, ale nie zauważył niczego szczególnego w jego oczach. Złapał go za lewą dłoń.\n– Zimno, zimno – stwierdziła Raszeja.\nGross ponownie spojrzał w zastygłą twarz mężczyzny. Zmarszczki przechodzące w inne zmarszczki, ale żadnego zadrapania, żadnego siniaka, podskórnego wylewu. Błądził, dlatego ponownie złapał go za głowę.\n– Cieplej. – Usłyszał głos lekarki.\nDopiero teraz to dostrzegł.\n– No, nareszcie.\n– Ma świeżo umyte i obcięte włosy – dodał, wpatrując się w czyste i lśniące, równe długością siwe włosy. – Czyste ciuchy – analizował dalej – ale dłonie i paznokcie brudne.\n– Grzybica na paznokciach palców stóp – uzupełniła lekarka, a Gross spojrzał na gołe stopy i żółte, zrogowaciałe płytki paznokciowe. Buty zdjęli wcześniej technicy w celu porównana ewentualnych śladów traseologicznych.\n– Pod ubraniem na łydkach, na udach zapewne też, ale to stwierdzimy w poniedziałek, sporo śladów mogących świadczyć o tym, że to bezdomny. Przyżyciowe zadrapania i owrzodzenia, niegojące się rany, strupy. – Raszeja zerwała rękawice i wrzuciła je do worka ze śmieciami. Wyciągnęła paczkę papierosów. – W poniedziałek dowiemy się więcej.\n– Co obstawiasz? – spytał.\nZapaliła papierosa i zaciągnęła się. Przytrzymała dym w płucach, a kiedy go wypuściła, siwe kłęby uniosły się pod dach namiotu.\n– Wychłodzenie organizmu. Ale trzeba sprawdzić także toksykologię. Technicy znaleźli puszki po piwie.\nWcześniej, zanim Gross porozmawiał ze Skałką, odszukał Chęcińskiego oraz Blocha, którzy pakowali sprzęt do bagażnika służbowego wozu. Silnik Diesla dudnił cicho, kłęby spalin rozwiewały się na wietrze.\n– Miał przy sobie jakiekolwiek dokumenty?\n– Żadnych – odpowiedział Bloch. – Niczego, co pozwoliłoby ustalić jego tożsamość.\n– Zrobiłem zdjęcia, wyślę, gdy tylko dojedziemy do centrali. Zresztą Otremba też robił. Komórką.\n– Denat ma umyte włosy – powiedział Gross.\n– Zwróciłem na to uwagę. Zebraliśmy materiał spod paznokci dłoni, jeśli znajdziemy tam ślady naskórka z głowy, będziemy pewni, że zrobił to sam. – Chęciński zatrzasnął pokrywę bagażnika. Drugi z techników pożegnał się z komisarzem i schował do nagrzanego samochodu. – A zerknąłeś na jego ciuchy?\nGross odtworzył z pamięci, w co był ubrany mężczyzna z łódki. Nie skupił się nad tym, ale obrazy samoistnie uwieczniły się w jego głowie.\n– Chodzi ci o dżinsy i marynarkę? – dopytał.\n– Bardziej o to, że to nie były jego ciuchy.\n– To nie był jego rozmiar.\n– Były za duże?\n– Marynarka, koszula i kurtka na pewno. Spodnie z kolei wydawały mi się za krótkie, buty o rozmiar większe.\n– W przypadku bezdomnych to chyba normalne? – spytał Gross.\n– O ile mamy do czynienia z bezdomnym.\n– Jeszcze nie widziałem tak zadbanego bezdomnego.\nGross dopiero wtedy skojarzył fakty.\n– Ciuchy wyglądały na czyste.\n– Jakby prosto z pralni – potwierdził Chęciński.\n– A łańcuszek?\n– Obstawiam, że miał łańcuszek na szyi, ale albo sam zerwał, albo ktoś to zrobił.\n– Ślady na szyi widziałem, ale w łódce żadnego łańcuszka nie było. Na lodzie też nie.\n– Mógł się zapodziać gdzieś w jego ciuchach.\n– Wątpię, ale nie rozebraliśmy go. Kiedy go przenosiliśmy na deskę strażacką, spod kurtki wypadło tylko to. – Chęciński otworzył z powrotem bagażnik i wyciągnął aparat. Odszukał zdjęcie, a następnie odwrócił sprzęt wyświetlaczem do komisarza.\n– Wygląda na niewielki brelok.\n– Taki do kluczy?\n– Tylko trochę mniejszy.\n– Kula bilardowa? – spytał Gross, wpatrując się w czarną lśniącą kulkę z białym polem, na którym widniała czarna ósemka. Metalowy trzpień wystawał u góry. Do niego powinien być doczepiony łańcuszek.\n– I tylko tyle? Nigdzie nie było fragmentu łańcuszka albo chociaż pękniętych ogniw?\nNie pytał ich, czy dobrze sprawdzili, chociaż miał to na końcu języka. Chęciński był jednym z najlepszych w branży, ale każdemu zdarzał się gorszy dzień.\nTechnik pokiwał głową, schował aparat i zatrzasnął bagażnik.\n– Co jeszcze znaleźliście w łódce?\nChęciński poprawił czapkę.\n– Pety, zgniecione puszki po piwie, w niektórych był jeszcze alkohol. Papierki po batonach i chipsach, opakowania po fajkach, starą zapalniczkę, sporo śmieci. I jeszcze plastikową butelkę bez etykiety, jakby po wodzie mineralnej.\n– Z jakąś zawartością?\n– Tak, ale cholera wie, co to jest. Na pewno nie alkohol, bo zamarzło na kamień.\n– Bernard, sam sobie wąchaj, jeśli chcesz – zdenerwował się Chęciński. – Zabierzemy do siebie, to sprawdzimy. Dam znać, okej?\nUścisnęli sobie dłonie. Technik zasiadł za kierownicą, a Gross spojrzał nad dachem samochodu w stronę komisariatu.\n– Przygotował się – stwierdził cicho.\n– Co mówiłeś? – Chęciński odwrócił twarz w jego stronę.\n– Nie, nic. Nieważne.\n– Do zobaczenia. – Zatrzasnął drzwi i odjechali.\nGodzinę później komisarz stał już sam na opustoszałym brzegu i patrzył na zamarznięte jezioro. Zniknął policyjny namiot i rozstawione na lodzie policyjne kurtyny, odjechały pojazdy straży, a karawany odwiozły zwłoki do chłodni w chełmżyńskim szpitalu, skąd w poniedziałek miały wyjechać do Torunia.\nZamierzał zadzwonić do Otremby, któremu kazał zająć się ustaleniem tożsamości denata z łódki, ale odpuścił. Gdyby aspirant cokolwiek w tej sprawie wiedział, odezwałby się do niego pierwszy. Postanowił więc dać mu jeszcze trochę czasu. Wybrał numer do prokuratora i zreferował mu wstępne ustalenia. Wszystko wskazywało na to, że śmierć chłopca i starszego mężczyzny nie łączą się ze sobą, nie licząc dnia i miejsca odnalezienia zwłok.\n– Lubię takie newsy – stwierdził Legner. – Robota robi się sama.\n– W poniedziałek spotkamy się na sekcji – dodał Gross.\n– Jasne. Ale jest lepiej, niż myślałem. – Rozłączył się.\nKomisarz ruszył w stronę swojego domu po dziurawej jezdni wyłożonej szlaką, która gdzieniegdzie przedzierała się przez ubity śnieg. Dopiero teraz zorientował się, że nie ma ze sobą książki, którą rano wypożyczył z biblioteki. Zadzwonił do dyżurnego straży, ale żaden ze strażaków nie zabrał jej z miejsca akcji. Policjant wrócił więc na bulwar. Poczuł głód, docierało do niego to, że jest przemarznięty i zaczyna się trząść. Nie czuł palców stóp, szczypały go policzki.\nRozejrzał się wokół, sprawdził ławki, ale nigdzie nie znalazł zguby. Drewnianym pomostem wrócił na Plażową. Wszedł po schodach na czwarte piętro, zabrał z mieszkania inną książkę i zbiegł na parter. Ściemniało się, kiedy z garażu pod płotem wyprowadził niebieskiego, dziesięcioletniego golfa.\nTrząsł się z zimna do Łysomic, zanim z nawiewów buchnęło gorące powietrze. Całą drogę do Torunia myślał o dwóch ciałach. O chłopcu wyłowionym z lodowatej wody i zamarzniętym, starszym mężczyźnie. O sinej barwie ich skóry i o przypadkach.\nNa stacji BP w Toruniu zjadł hot doga i wypił herbatę.\n– Całe życie składa się z przypadków – powiedział do siebie cicho, po czym odjechał w stronę zakładu opiekuńczo-leczniczego fundacji „Światło”.\nSławomir Tarasewicz zatrzymał mercedesa przy stróżówce swojej hurtowni i kiwnął palcem na ciecia, Józefa Koreckiego. Dostrzegł go w oknie zapadłej budy, która najlepsze lata miała dawno za sobą. Tarasewicz pomyślał, że czas na zmianę, dlatego obiecał sobie przejrzeć oferty używanych kontenerów robotniczych. Wiedział, że bez problemu znajdzie coś w dobrym stanie i rozsądnej cenie.\nOdczekał chwilę, a gdy kulejący siwy facet podszedł do bocznych drzwi, opuścił szybę w samochodzie. Słońce grzało niemiłosiernie, klimatyzacja szumiała na najwyższych obrotach.\n– Mam tam wejść? – Tarasewicz przeciągnął dłonią po swoich gęstych wąsach i długiej brodzie.\n– Szefie kochany. – Uśmiech rencisty odsłaniał braki w uzębieniu, a raczej pokazywał nieliczne niemal brązowe pieńki. – Szefuniu, ani jednej buteleczki szefunio tam nie znajdzie. Nic, nul, zero.\n– Wypierdolę na bruk, Józek. Będziesz mostu szukał, żebyś miał się gdzie kimnąć.\n– Jak się ubzdryngolisz i znowu coś zginie, to… – Pogroził palcem.\nNiski mężczyzna z ogorzałą twarzą złożył ręce na piersi.\n– Toć przyrzekam przecież! A niech tu któryś, kurwa, wejść spróbuje, to mu dupę na kotlety rozbiję. – Zacisnął pięść i zaczął nią wygrażać.\nTarasewicz dał mu znak, żeby przestał.\n– Przyjedzie tu taki facet, Wegner się nazywa. Dasz mu to, co jest na tamtej palecie. – Odwrócił się i wskazał palcem na plac przed biurem. – To dla niego.


Budowa zbiornika retencyjno-rozsączającego dla wód deszczowych w Lesznie\nNowa skrzynka inspekcyjna Wavin Q-Bic Plus\nBudowa zakładu produkcji stolarki okiennej AWILUX rozpoczęła się na początku kwietnia 2015 roku w leszczyńskiej strefie inwestycyjnej I.D.E.A. Na terenie o powierzchni 3 hektarów powstaje nowoczesna hala produkcyjna o powierzchni blisko 6000 m2 oraz biurowiec o powierzchni 2000 m2. Jednym z elementów inwestycji było efektywne i optymalne zagospodarowanie wody deszczowej wokół powstających obiektów.\nWoda opadowa z hali produkcyjnej oraz budynku biurowego zbierana jest za pomocą zaawansowanego technicznie systemu do podciśnieniowego odwadniana dachów Wavin QuickStream i dalej transportowana do najnowocześniejszych skrzynek retencyjno-rozsączających Wavin Q-Bic Plus. Wavin Q-Bic Plus to modułowy system retencji i rozsączania wody opadowej, który wyznacza całkowicie nowe standardy pod względem swobody projektowej, szybkości montażu oraz dostępu w celu kontroli i czyszczenia.\nJest to pierwsza inwestycja w Polsce, przy której zastosowane zostały skrzynki Wavin Q-Bic Plus.\nWarunki gruntowo-wodne na terenie inwestycji okazały się korzystne do zastosowania systemów rozsączających, problemem była niewielka ilość terenów zielonych do zabudowy zbiorników, dlatego nasz zespół projektowy dobrał pierwotnie system z możliwością inspekcji i czyszczenia oparty na skrzynkach Wavin Q-Bic/Q-BB umieszczony pod ciągiem komunikacyjnym.\nW momencie realizacji zadania dokonano zamiany na nasze najnowsze rozwiązanie, które umożliwiło budowę zbiorników ze skrzunek Wavin Q-Bic Plus o tych samych wymiarach, dodatkowo zwiększając funkcjonalność inspekcji całego zbiornika.\nZbiornik o długości 70,8 m, szerokości 4,8 m i wysokości 0,6 m ma zapewnić zretencjonowanie wód deszczowych z dachu hali i powolne odprowadzanie do gruntu.\nMniejszy zbiornik o wymiarach: długość 5,4 m, szerokość 4,8 m i wysokość 0,6 m ma służyć do retencji i rozsączania wód deszczowych z dachu budynku socjalno-biurowego.


Pobierz najnowszą wersję Cyberpunk 2077 na PC za darmo po polsku z CCM - CCM\nJedna z najbardziej oczekiwanych gier wideo roku, Cyberpunk 2077, jest już dostępna na PC i konsole. Ta wieloplatformowa gra fabularna (RPG) została opracowana przez polskie studio CD PROJEKT RED i bazuje na planszówce Cyberpunk 2020. Cyberpunk 2077 zanurzy Cię w dystopijnym świecie, w którym technologia pokonała naturalną ludzką śmierć. Akcja rozgrywa się w Night City - futurystycznej metropolii pełnej niebezpieczeństw i przygód.\nHistoria i gameplay\nBłędy Cyberpunk 2077\nGłówny bohater (po prostu ma na imię V) to najemnik działający poza prawem i aby przeżyć, musi walczyć w miejskiej „dżungli”. Musi brać udział w napadach, walkach i rozmaitych układach z najgroźniejszymi bandytami.\nFuturystyczne miasto : W Night City społeczeństwo zmieniło się radykalnie dzięki technologiom przyszłości.\nTrzy ścieżki życia : na początku gry możesz wybrać między nomadem, dzieckiem ulicy lub korporacją. Wybór determinuje twoje umiejętności, misje, które będziesz musiał wykonać, a także całą historię twojej postaci.\nRealistyczny dialogi : dialogi w Cyberpunk 2077 zapewniają wciągające wrażenia. Ponadto są przetłumaczone na 10 języków.\nSystem operacyjny: Windows 7 lub 10 (wersja 64-bitowa).\nProcesor: Intel Core i5-3570K lub AMD FX-8310.\nKarta graficzna: NVIDIA GeForce GTX 780 lub AMD Radeon RX 470 i 3 GB pamięci VRAM.\n70 GB HDD (zalecany dysk SSD), DirectX v12.\nTo są minimalne wymagania; Aby w pełni wykorzystać możliwości Cyberpunk 2077, możesz potrzebować urządzenia o wyższej specyfikacji - patrz tabela poniżej.\nTutaj możesz dowiedzieć się o najlepszych ustawieniach Cyberpunk 2077, aby zoptymalizować swój komputer.\nGłówną wadą Cyberpunk 2077 jest duża liczba błędów na konsolach. Wersje na komputery PC mają również pewne usterki i ciekawostki. W związku z tym studio CD Projekt Red zostało zmuszone do przeproszenia użytkowników.\nNie ma jeszcze dedykowanej wersji dla Xbox Series X / S i PS5 - na tych najnowszych konsolach działa w trybie zgodności wstecznej. Na tych konsolach gra działa trochę lepiej, ale nadal pozostawia wiele do życzenia. Jego twórcy obecnie pracują nad poprawkami błędów i łatkami do gry. Miejmy nadzieję, że te błędy zostaną naprawione w nadchodzących miesiącach i Cyberpunk 2077 będzie mógł w pełni wykorzystać swój potencjał .\nZdjęcie: Cyberpunk 2077 Video: Digital Foundry\nCyberpunk 2077 free download pl\nCyberpunk 2077 za darmo - Meilleures réponses\nCyberpunk 2077 pobierz - Meilleures réponses\nCda free download - Praktyczne porady - Internet\nOstatnia aktualizacja: 21 gru 2020 o 23:16 przez Макс Вега .


Tradis zorganizował cykl targów, które promowały świąteczne produkty - Handel/dystrybucja\nTradis zorganizował cykl targów, które promowały świąteczne produkty\nData: 22-11-2011, 10:57\nTradis zorganizował targi handlowe w ostatnim czasie przez Tradis w poszczególnych makroregionach spółki, które zgromadziły setki producentów oraz tysiące detalistów z całej Polski. Klienci Tradisu mogli skorzystać z promocji cenowych, rabatów i zapoznać się z rynkowymi nowościami. Targi pomogły także detalistom w przygotowaniu kompleksowej oferty asortymentowej na zbliżające się Święta Bożego Narodzenia.\nW przypadku Eurocash wzrost organiczny raczej nie wystąpi\nPodczas targów producenci artykułów spożywczych, alkoholowych, nabiałowych oraz chemiczno-kosmetycznych przedstawili detalistom specjalnie przygotowaną ofertę, która obok nowości zawierała także typowo świąteczne produkty.\n- Listopad i grudzień to dla branży handlowej intensywny okres. Regionalny charakter targów Tradisu daje możliwość udoskonalenia zaopatrzenia placówek i przygotowania przez właścicieli sklepów przedświątecznej oferty odpowiadającej na lokalne potrzeby konsumentów. To przekłada się na zwiększenie obrotu w ich placówkach - przekonuje Jarosław Rudnicki, dyrektor zakupu, członek zarządu Tradisu.\nTargi to także okazja do uzyskania dodatkowych rabatów od producentów. - Nic nie zachęca odwiedzających bardziej niż atrakcyjna oferta przygotowana specjalnie na ten dzień. Targi dają możliwość zakupu towarów w konkurencyjnych cenach, dzięki czemu klientom łatwiej jest funkcjonować na rynku, gdzie każdego dnia muszą zabiegać o konsumenta - mówi Piotr Suchocki, dyrektor sprzedaży Makroregionu Północny-Wschód Tradisu.


Narkotyki bez dydaktyki - Forum - Polityka.pl\nNarkotyki bez dydaktyki\n2006-09-13 08:04 | Polityka.pl\n2006-09-13 08:04 | ksander1\nmialem okazje wcozraj przeczytac "Polityke" a szczegolnie zainteresowal mnie dodatek specjalny "Narkotyki bez dydaktyki" bardzo dobrze napisany... ale moim zdaniem prawda zawarta w dodatku mija sie z szara bezwzgledna rzeczywistoscia. Dostep do narkotykow w tych czasach jest ogromny, nie ma sytuacji w której nie dalo by sie zalatwic jakiejs "dzialki" wszystko zalezne jest od ilosci pieniedzy i dobrych znajomosci.\n2006-09-14 00:09 | Igi\nVetulani do bani\nCóż mogę rzec pokrótce? Ten facet zawsze wydawał mi się oazą rozsądku w otoczeniu oszołomów i narkopanikarzy. Rozumiem też, że wydając taki "poradnik" w tak ignoranckim kraju jak nasz, musiał wsadzic do niego parę dziwnych kwiatków. Ale niestety nawet szanowny prof. pare razy popisał się brakiem znajomości tematu, lub wręcz powtarzaniem tanich, propagandowych mitów. Pan prof. raczy używać zamiennie określeń 'narkomania' i 'używanie narkotyków'. To typowy mit, stwierdzający, że używanie narkotyków musi prowadzić do uzależnienia, co jest oczywistą nieprawdą. To dokładnie tak, jakby stwierdzać, że używanie alkoholu (notabene jednego z najgroźniejszych narkotyków) musi prowadzić do alkoholizmu.\nW podrozdziale "Konsekwencje narkomanii" pisze dalej pan prof.: "Uzależnienie niesie ze sobą poważne konsekwencje zdrowotne. Najbardziej wtedy, jeżeli stosujesz narkotyki w formie iniekcji. Istnieje wielkie niebezpieczeństwo zakażenia się wirusem HIV." Powiedziałbym, że istnieje ono w momencie używania wspólnej igły. Jeśli ktoś używa jednorazówki zgodnie z jej nazwą, to twierdzenie to zaczyna brzmieć irracjonalnie. Tzn można się zarazić "wieloma chorobami" poprzez sam fakt iniekcji?\nNastępnie następuje opis strasznej wizji pobytu w więzieniu i zostania tzw "marginesem" z powodu przyłapania na posiadaniu przy sobie narkotyków. To zaprawdę kiepska perspektywa, aczkolwiek nie słyszałem jeszcze o przypadku skazania kogoś za samo posiadanie narkotyków (nie licząc oczywiście ilości ewidentnie hurtowych) na karę bezwzględnego pozbawienia wolności. Za pierwszym razem zawsze dostaje się przysłowiowe "zawiasy". Co zresztą niedawno spotkało moich dwóch przyjaciół za posiadanie odpowiednio 0,12g i 0,14g marihuany. Tu zadałbym raczej pytanie, kto komu komplikuje karierę, posiadacz sam sobie, czy opresyjne państwo i jego wierna policja, nabijająca sobie statystyki kosztem ludzi, którzy nikomu nigdy nie zrobili nic złego. Ale to może temat na inną dyskusję. Pan prof. kończy wstęp następującym, budzącym dreszcze tekstem: "Nawet jeśli unikniesz więzienia [...] wkrótce tracisz pozycję społeczną, pieniądze, możność zdobycia pracy. Tracisz przyjaciół, partnerów. W końcu będziesz wegetować na koszt opieki społecznej i umrzesz wcześnie w biedzie, cierpiąc na liczne choroby, targany głodem narkotycznym." O matko! Muszę koniecznie ostrzec wyżej wymienionych dwóch pechowców, dziennikarza i kierownika regionu z firmu handlowej o szybko zbliżającej się, nieuchronnej gehennie, jaka ich czeka. Trochę sobie pokpiwam, ale mam nadzieję, że prof. Vetulani sam nie wierzy w to co napisał.\nProf. Vetulani wielokrotnie podkreśla, że jednym z głównych zagrożeń związanych z przyjmowaniem narkotyków jest ich zanieczyszczenie. Tu bym się zgodził, tylko znów rodzi się pytanie, kogo mamy za to winić? Grupy przestępcze, zajmujące się produkcją, czy państwo spychające za pomocą totalnej prohibicji tę produkcję do głębokiego podziemia. Generalnie, broszurka ta zawiera mnóstwo nieścisłości (np czas działania psylocybiny 2-4h, pan prof. najwyraźniej nigdy nie jadł grzybów :)) zamierzonych lub wynikających z niewiedzy po prostu. Ze swojej strony, mogę powiedzieć, że ludzie używający tzw narkotyków i posiadający na ich temat naprawdę sporą wiedzę, mogą jedynie uśmiechnąć sie parę razy podczas lektury. Nie posuwa ona w żadnym stopniu dyskusji (zresztą takowa w Polsce nie istnieje, próbując używać racjonalnych argumentów można jedynie być zakrzyczanym i zapakowanym do szufladki pt "narkoman") o narkotykach jako takich, ich pozytywnym i negatywnym potencjale.\nAha, i na koniec. Sugerowanie, iż "wiele cennych i rzetelnych informacji można znaleźć np na stronach wojewódzkich komend policji" zakrawa już na kuriozum. Nigdzie nie spotkałem sie z większą ignorancją i wręcz powtarzanymi poważnym głosem bredniami nt narkotyków co w środowisku policyjnym. Poza tym jest to środowisko wyjątkowo nieobiektywne, gdyż policja jest chyba najbardziej zainteresowana zachowaniem obecnego prawnego status quo.\nZ poważaniem (mimo wszystko), Ja.\n2006-09-16 23:53 | Oleńka\nJestem pozytywnie zaskoczona, dotychczasza każdym razem kiedy ktoś mówił mi coś o narkotykach były to same suche fakty, nieżyciowe bzdury, których nie chciało się nawet słuchać, a co dopiero czytać. To pierwsza książeczka która z jednej strony nie straszy nas przed samym słowem "narkotyk", traktuje czytelnika w sposób poważny a jednak skutecznie odwodzi od "próbowania"\n"Azostan amylu, azotan butylu (poppers)\njakie efekty fizyczne powodują\nrozkurcz mięśni niezależnych od woli, zwłaszcza zwieracza odbytu (możesz pobrudzić pościel albo bieliznę)"\n2006-09-17 15:11 | Lewed\nGratulacje dla "Polityki". Nareszcie cos wiarygodnego i rzetelnego w sprawie narkotykow. Pozwolilem sobie umiescic cytaty z "Narkotyki bez dydaktyki" na moim blogu pt. "Lewed's Blog Czyli Dziennik Szlachcica Polskiego" (http://szlachta.blogspot.com/).\nJestem za legalizacja marihuany. Duzo tez na ten temat pisze na swoim blogu. Zapraszam i z powazaniem, Lewed z Toronto.


eee | Gadżetomania.pl\n... Znany jeszcze jako prototyp pod nazwą Eee Monitor, Asus Eee Top będzie dostępny również z mniejszym ekranem, o przekątnej 15,6", ale za to będzie to ekran dotykowy. Tym sposobem rodzina Eee PC doczekała się wreszcie, zapowiadanego już od bardzo ...\n... dla Asusa Eee PC. Według zapewnień producenta ma on kosztować mniej niż 350 dolarów, przy zapewnieniu nie gorszych (lub nawet lepszych) parametrów niż Eee. ... dla Asusa Eee PC. Według zapewnień producenta ma on kosztować mniej niż 350 dolarów, ...\n... Asus ogłosił oficjalnie parametry nowego Eee PC 900 oraz rozpoczął jego sprzedaż (na razie tylko na Dalekim Wschodzie i to nie wszędzie). Do Europy nowe, wyposażone w prawie 9" ekran laptopy mają ... , ale czy ktoś widział na własne oczy?). ...\n... Asus zapowiedział wprowadzenie do swojej oferty dwóch nowych laptopów. Są to Eee PC 1015P oraz Eee PC1015PE. Dzięki 6-komorowej baterii Li-ion 63Wh będą mogły pracować ponad 13 godzin bez konieczności ładowania! A co jeszcze oprócz tego mogą nam ...\n... Nowy Asus Eee PC 1000HE zdaje się być bardzo smacznym kąskiem. Niestety przyjdzie nam jeszcze chwilę poczekać na najszybszego i najdłużej działającego netbooka z rodziny Eee PC. ... Nowy Asus Eee PC 1000HE zdaje się być bardzo smacznym kąskiem. ...\n... Jeśli masz Asusa Eee BOX lub masz w planach kupno takowego, to producent tego komputera, ma zamiar wypuścić do niego dodatkowe gadżety - klawiaturę, myszkę i pilota. ... Jeśli masz Asusa Eee BOX lub masz w planach kupno takowego, to producent ...\nBardzo szybkie dysk SSD do netbooków z serii Eee PC\n... Firma SuperTalent zaoferowała nowe ulepszenia do netbooków z serii Eee PC w postaci szybkich dysków SSD o pojemności 16GB, 32GB i 64GB. ... Firma SuperTalent zaoferowała nowe ulepszenia do netbooków z serii Eee PC w postaci szybkich dysków SSD o ...\n... Po ostatnim Asusie Eee Box 206 firma poszła za ciosem i zaprezentowała nowego nettopa o jeszcze większych możliwościach. Nowy Eee Box B208 radzi sobie z filmami HD, dzięki dwurdzeniowemu Atomowi 330 i karcie graficznej od ATI. ... Po ostatnim ...\n... Laptop Magazine wziął się za netbooka Asus Eee PC 1002HA. Chwalą go w wielu aspektach, ale jedna rzecz psuje cały efekt - bateria! ... Laptop Magazine wziął się za netbooka Asus Eee PC 1002HA. Chwalą go w wielu aspektach, ale jedna rzecz psuje ...\n... O Asusie Eee PC 1005HA Seashell mogliście już przeczytać na łamach naszego bloga. Ma to być połączenie netbooka z ultracienkim laptopem. Koncepcja wydaje się być słuszna i na dodatek pierwszy model został już wyceniony. ... O Asusie Eee PC ...\n... Znamy już najświeższe informacje dotyczące topowego modelu Asusa Eee PC jaki ma się już niebawem pojawić w sklepach. Chodzi o Eee PC S101, którego dane wyciekły w roboczej informacji prasowej na jednym z serwisów. ... Znamy już najświeższe ...


Ona – niebanalnie piękna, smukła, pewna siebie. On – elegancki, „wysoki jak wieża Eiffla”, trochę nieśmiały. Ona – artystka. On – informatyk. Ona podziwia jego umięśnione pośladki. On pożera wzrokiem jej idealne usta, w kształcie „przewróconej trójki”. Zu\nByła szczęśliwa w małżeństwie, w kochaniu, w łóżku. Była… do czasu śmierci Tadeusza. Błądził, nie umiał znaleźć wyjścia z niefortunnego narzeczeństwa. Wyswobodził go wypadek Alicji. Zuzanna i Paweł… Samotni, zagubieni, odcięci od świata i ludzi. Spotykają się na jedną, przypadkową noc, by zapomnieć i… zapomnieć już nie mogą. Ale czy tych dwoje może być razem? Czy się odnajdą? A może to tylko sen? Może Zuzanna nie istnieje…\nMarta Fox – pisarka, poetka, prozaik, felietonistka i eseistka. Jej wiersze tłumaczone były na język angielski, niemiecki, hiszpański. Autorka przeszło dwudziestu książek, w tym powieści Kobieta zaklęta w kamień, wydanej przez WL w 2009 roku. Dwukrotna zdobywczyni Grand Prix w Ogólnopolskim Konkursie Literatury Miłosnej. W 2006 roku otrzymała honorowe odznaczenie Zasłużony dla Kultury Polskiej. Członkini kapituły Literackiej Nagrody im. Stanisławy Zawiszanki, przyznawanej co roku podczas Targów Książki w Krakowie. Laureatka wyróżnienia Polskiej Sekcji IBBY za cykl autorski Pierwsza miłość (2000 r.).


Kubańskie Czarne Osy 🛋 KUBA\nWciąż zaskakujący jest fakt istnienia w bezpośrednim sąsiedztwie Stanów Zjednoczonych Republiki Kuby, która rozpoczęła drogę budowania socjalizmu w latach 50. ubiegłego wieku.\nHistoria Kuby jest bardzo interesująca. I dzieje się to od 1492 roku, kiedy stopa słynnego Europejczyka - Kolumba, postawiła stopę na wyspie. Od tego czasu rdzenni mieszkańcy - Indianie Taino - musieli walczyć o niepodległość z kolonialistami: najpierw z Europejczykami, a następnie ze Stanami Zjednoczonymi, które zadeklarowały swoje prawo do wyspy.\nW latach 1952–1959 na Kubie panowała trudna dyktatura Batisty. Kubańscy rewolucjoniści wielokrotnie próbowali zniszczyć dyktaturę, która stała się przestarzała. Reżim Batisty jest zmęczony zarówno lewą, jak i prawą siłą, a także bogaty i biedny. Pragnienie pozbycia się reżimu dyktatorskiego wzmocniło otwarte połączenie władz kubańskich z amerykańską mafią. Trudna sytuacja gospodarcza i społeczna w kraju, brak demokracji i umiejętność uwzględnienia interesów niezadowolonych doprowadziły do wybuchu. Rewolucja na Kubie stała się nieunikniona. Powszechne oburzenie doprowadziło do sukcesu rewolucji prowadzonej przez F. Castro.\nMożemy śmiało powiedzieć, że rewolucja na Kubie została przeprowadzona nie tyle przez grupę rewolucjonistów, ale z pomocą ludzi i tych, którzy rządzili (z wyjątkiem samego Batisty, oczywiście). Stany Zjednoczone próbowały utrzymać swój wpływ na wyspę. Tak zwana „operacja w Zatoce Świń” znana jest jako miażdżąca klęska amerykańskich najemników zadana przez siły rebeliantów kubańskich ponad pół wieku temu w Zatoce Cochinos. Bitwa trwała tylko 72 godziny. Kubańczycy całkowicie pokonali tak zwaną Brygadę 2506, która składała się z kubańskich imigrantów wyszkolonych przez amerykańskie siły specjalne. Brygada 2506 składała się z 4 batalionów piechoty, jednostki czołgowej, oddziałów powietrznych, ciężkiej dywizji artyleryjskiej i sił specjalnych - łącznie 1500. W wyniku bitwy prawie wszyscy interwenci zostali schwytani lub zniszczeni.\nKubańczycy bronili swojego prawa do życia tak, jak chcą. Ale musieli być stale gotowi do obrony swojej niezależności. Kubańczycy cały czas żyją w stałej gotowości do odparcia militarnej inwazji na „zbuntowaną” wyspę przez Stany Zjednoczone.\nDziś, po wystarczająco długim okresie, można zauważyć osiągnięcia kraju po radykalnej zmianie ustroju. Uważa się, że Kubańczycy mają najdłuższą oczekiwaną długość życia wśród krajów na półkuli zachodniej. Kuba ma bezpłatną opiekę zdrowotną wysokiej jakości i zaawansowane wykształcenie. Kiedyś Kuba była dostawcą cukru, teraz eksportuje mózgi: na przykład kubańscy lekarze zapewniają wysoko wykwalifikowaną pomoc na różnych kontynentach świata. Trudno powiedzieć, czy możliwe jest przełożenie państwowych regulacji gospodarki na atut kubańskiego reżimu, ale obecnie w tej branży zachodzą także przemiany: na Kubie dozwolone są małe prywatne przedsiębiorstwa - salony fryzjerskie, warsztaty i spółdzielnie produkcyjne. Teraz Kubańczycy nie mają problemu z otrzymaniem paszportu: wielu opuszcza kraj, ale są tacy, którzy wracają na słoneczną wyspę. Pomimo wielkich zmian i zacieśnienia kontaktów ze światem zewnętrznym reżim kubański nie tylko przetrwał, ale także umocnił się.\nRodzi się dość rozsądne pytanie: dlaczego Stany Zjednoczone Ameryki, dyktując swoją wolę wielu krajom świata, łatwo przeprowadzając interwencję wojskową w sprawach suwerennych państw, wciąż nie podporządkowują Kuby? Odpowiedź leży na powierzchni - Amerykanie doskonale zdają sobie sprawę z tego, ile będzie ich to kosztowało. Przez te wszystkie lata kubańskie siły zbrojne, które wyrosły z powstańczych jednostek rewolucji kubańskiej, są najlepiej przygotowaną i dobrze uzbrojoną armią na świecie. I choć pod względem liczebności jest gorszy od wielu sił zbrojnych innych krajów, morale wojska i doskonałe szkolenie oficerów sprawiają, że armia kubańska jest najbardziej gotowa do walki.\nSiły zbrojne Kuby rekrutowane są na podstawie zanurzenia, okres użytkowania wynosi 1 rok. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety służą w wojsku: istnieją nawet kompanie czołgów i pułki helikopterów, w których służą tylko kobiety.\nLiberty Island od dawna zamienia się w nie do zdobycia cytadelę. Wielu urlopowiczów na cudownych piaszczystych plażach nawet nie zakłada, że zaledwie kilka metrów od ich leżaków są dobrze zakamuflowane pojemniki na śmieci i instalacje wojskowe. A w jaskiniach krasowych, z których Kubańczycy są tak dumni, wyposażonych w bazy do przechowywania sprzętu wojskowego i przygotowane stanowiska strzeleckie. Kubańskie wojsko wdrożyło skuteczny sposób ochrony sprzętu wojskowego. 70% dostępnej broni znajduje się w bazach magazynowych i jest gotowe do natychmiastowego użycia wraz z powiązanym wyposażeniem i sprzętem. Na przykład zbiorniki, działa samobieżne, transportery opancerzone, pistolety samobieżne i pojazdy bojowe piechoty są przechowywane porotno, wraz z niezbędnym zapasem baterii i amunicji. Przechowywany sprzęt stworzył niezbędne warunki klimatyczne - optymalną wilgotność i temperaturę. W tym celu zakupiono nowoczesny drogi sprzęt.\nJuż w latach 80. ubiegłego wieku naczelny dowódca Fidel Castro oficjalnie wyraził kubańską doktrynę wojskową o znaczącym znaczeniu „wojny ludowej”. Wdrożenie doktryny doprowadziło do tego, że Kuba stała się potężnym ufortyfikowanym obszarem i bazą, która może zapewnić uniwersalną wojnę partyzancką w przypadku ataku zewnętrznego. Nie tylko siły zbrojne kraju, ale także cywile, zjednoczeni w jednostkach terytorialnych milicji ludowej, biorą udział w wypełnianiu wyznaczonych zadań obrony wyspy. Harmonia sił ludowych i regularnej armii jest tak wielka, że razem mogą skutecznie przeciwstawić się każdemu agresorowi. Kubańczycy twierdzą, że każdy obywatel kraju, zarówno wojskowy, jak i cywilny, wie, gdzie i kiedy powinien przybyć w przypadku operacji wojskowych lub groźby ataku. Na Kubie utworzono około 1,4 tys. Stref i linii obrony. Agresor raczej nie poradzi sobie z tak zorganizowaną konfrontacją.\nAby utrzymać wysoki poziom gotowości do odparcia każdego ataku, połączone ćwiczenia bastionowe odbywają się na Kubie raz na kilka lat, w których uczestniczą personel wojskowy i cywile. Liczba cywilów biorących udział w ćwiczeniu znacznie przewyższa liczebność armii kubańskiej. Rosja (i nie tylko) powinna zazdrościć takiej organizacji i poziomu patriotyzmu każdego obywatela Kuby.\nPrawie każdy Rosjanin wie o siłach specjalnych Alpha i Vympel, ale na Kubie są również wysoce profesjonalne jednostki wojskowe, choć niewiele o nich wiadomo. Mówimy o kubańskich siłach specjalnych - Tropas Especiales „Avispas Negras”. Ta jednostka jest również nazywana Czarnymi Osami. Zostało utworzone w celu zapewnienia bezpieczeństwa najwyższemu kierownictwu kraju. Początkowo obejmował doświadczonych bojowników, którzy służyli w Ameryce Łacińskiej i mieli doświadczenie w walce partyzanckiej i powstańczej podczas zniszczenia dyktatury Batisty. Za zgodą Fidela Castro siły specjalne Czarnej Osy uczestniczyły we wspieraniu ruchów rewolucyjnych za granicą.\nTak więc w 1975 r. Kubańskie siły specjalne zostały przeniesione do Angoli, aby pomóc Ruchowi Wyzwolenia Ludu na rzecz Wyzwolenia Angoli. To państwo afrykańskie było łakomstwem dla Stanów Zjednoczonych i Południowej Afryki - kraj posiadał bogate minerały: diamenty, ropę naftową, fosforany, złoto, rudę żelaza, boksyt i uran, więc dołożyli wszelkich starań, aby przywódcy ruchu pro-marksistowskiego nie przejęli władzy. Dziś można śmiało powiedzieć, że misja kubańskich ekspertów wojskowych przyczyniła się do wyboru przez Angolę socjalistycznej ścieżki rozwoju.\nPonadto kubańskie siły specjalne walczyły w Etiopii i Mozambiku, w krajach Ameryki Środkowej. Jeden z kubańskich oficerów walczących w Etiopii powiedział, że „rosyjscy doradcy Etiopczyków są jak Marsjanie. Po pierwsze, są „faranzhi” (białe), a po drugie, żyją niemal pod komunizmem. Inna sprawa to my Kubańczycy: jest wśród nas wielu mulatów, są czarni. Ponadto, ostatnio żyliśmy w tym samym plugastwie i beznadziejności, podobnie jak Etiopczycy. Dlatego łatwo się rozumiemy. ” A dziś kubańscy doradcy wojskowi walczą w wielu krajach świata.\nKubańskie siły specjalne „Black Wasps” specjalizują się w walce w dżungli. Eksperci przyznają, że dziś Czarne Osy są najlepszymi siłami specjalnymi, które mogą skutecznie działać w tropikach, a poziom szkolenia każdego złożonego żołnierza nie ma analogii na świecie.\nDo szkolenia komandosów na tym poziomie wymagane jest dobrze wyposażone centrum szkoleniowe. I takie centrum zostało otwarte w 1980 roku w mieście Los Palacios. Kubańczycy nadali mu nazwę „Szkoła” - Escuela Nacional de Tropas Especiales Baragua. Na terytorium Centrum, które zajmuje rozległe terytorium, budowane są sztuczne zbiorniki, bagna, model miasta, sieć podziemnej komunikacji i wiele innych. Jednocześnie około 2,5 tysiąca kadetów może przejść przekwalifikowanie w tym ośrodku. I nie tylko Czarne Osy, ale także wojownicy żołnierzy spadochroniarzy, marines, a także żołnierzy z innych krajów. Nauczycielami są nie tylko Kubańczycy: na przykład oficerowie chińskiej armii uczą jako instruktorzy w tym Centrum.\nGłównymi dyscyplinami w Centrum są taktyka działań wojennych w dżungli, trening sposobów przetrwania w trudnych warunkach i tajna penetracja terytorium wroga, techniki sabotażu, opanowanie sztuk walki, sztuka snajperska, nurkowanie i szkolenie spadochronowe, a także opanowanie umiejętności wojen informacyjnych i psychologicznych . Nawiasem mówiąc, to kubański oficer Raul Riso opracował specjalny styl sztuk walki oparty na „karate-operetiva”, który został wykorzystany do szkolenia specjalistów KGB ZSRR i GRU Sztabu Generalnego Ministerstwa Obrony ZSRR, bojowników sił specjalnych „Vympel” i „Alpha”.\nTaktyka Czarnych Os polega na akcji samotników lub niewielkich grup sabotażystów zwiadowczych, którzy przez długi czas znajdują się w trybie offline podczas operacji na terytorium wroga. Myśliwce Black Os po mistrzowsku posiadają wszystkie rodzaje broni w wielu krajach świata: AKMS, AKMSN, Vintorez, RPG-7V, SVD, AS Val lub węgierski ADM-65 lub czeski CZ 75, lub broń wyprodukowaną na Kubie. Kuba może być dumna ze swoich sił specjalnych.\nOto jak szkolenie kubańskich sił specjalnych „Czarnych Os” opisywało żołnierzy radzieckiej jednostki „Alpha”, przeszkolonych w kubańskim ośrodku szkolenia wojskowego. Obóz znajdował się w malowniczej dolinie otoczonej zalesionymi wzgórzami. Nauczanie prowadziło asy swojej firmy. Alfowianie szczególnie pamiętali trening na tak zwanym „szlaku Che Guevara”. Szlak to trasa przez siedem wzgórz, długość szlaku wynosi około 8 km. Na szlaku zainstalowano miny-pułapki, przeszkody o różnym stopniu trudności, rozstępy i inne nieoczekiwane niespodzianki dla komandosów. Kod ubioru - szorty i bez butów. Aby zwiększyć ładunek, każdy wojownik nosi ze sobą blank o wadze około 8 kg, który imituje karabin szturmowy Kałasznikowa, a do paska przymocowano nawet torbę z minami treningowymi. Alfowce dobrze pamiętają, że od pierwszego treningu powrócili „martwi”. Co więcej, nauczyciele ośrodka nauczali kadetów, jak mijali pola minowe, konieczne było „ślepe” oczyszczanie wszystkich rodzajów min, szybkim pokonywaniem ogrodzeń z drutu kolczastego, usuwanie wartowników i penetrowanie lotnisk, magazynów, terminali paliwowych itp.\nCodzienne przejście „szlaku Che Guevara”, rozwój różnych środków transportu, intensywne przygotowanie fizyczne to zwykły trening kubańskiego komandosa. Poruszanie się w pozycji zgiętej po 15 minutach powoduje ból we wszystkich mięśniach, a kadeci muszą chodzić godzinami. Ponadto chodzenie to było praktykowane jako część grupy: ten z przodu chodzi z nogami dotykającymi ziemi przed nim w celu wykrycia rozstępów i min. Grupa podąża szlakiem. Gdy ludzkie oko reaguje na szybki ruch, grupa porusza się wolniej i płynniej dla większej tajemnicy, dzięki czemu może natychmiast zamrozić się, gdy wystrzeliwująca rakieta wystartuje. Siły specjalne uczą się całkowitego połączenia ze środowiskiem.\nOpanowanie wszystkich dyscyplin w centrum szkoleniowym kubańskich sił specjalnych wymaga ogromnej woli i oczywiście czasu.\nJakie są tylko nocne ruchy pełzające przez 12 godzin z rzędu. Zadaniem grupy w tym przypadku jest niewidoczna penetracja strzeżonego obiektu. Żołnierze poruszają się powoli, pokonując przeszkody na różnych poziomach, w tym maty z trzciny akustycznej, suche liście, fragmenty łupków, ogrodzenia z drutu kolczastego (drut jest najpierw ugryziony, łamany rękami - w tym przypadku nie wydaje dźwięku, a następnie jest hodowany ze specjalnymi haczykami w różnych kierunkach i zapewnić przejście do wyjścia). W całkowitej ciemności przywódca grupy, gdy zostaną znalezione miny, sprawdza je pod kątem możliwości odzyskania, neutralizuje pułapki, usuwa rozstępy lub wskazuje ich lokalizację. W tej chwili grupa leży nieruchomo i czeka na jego rozkaz. Żołnierze są zabrudzeni brudem lub kamuflażem ziół, broń jest również przetwarzana, aby nie było widocznego blasku.\nW trakcie szkolenia żołnierze kubańskich sił specjalnych, oprócz operacji grupowych, biorą udział w złożonych ćwiczeniach w różnych obiektach. Na przykład uczą się umieszczać minę magnetyczną na zbiorniku, który okazuje się pusty, ponieważ po przyniesieniu do niego magnesu słychać dźwięk porównywalny do małej eksplozji, w wyniku czego zadanie zostanie uznane za nieudane.\nPodczas zadania szkoleniowego dotyczącego zniszczenia batalionu stacjonującego w koszarach siedmiu żołnierzy kubańskich sił specjalnych niedostrzegalnie podchodzi do obiektu i wrzuca do okien koszar duże kawałki ognistych kulek wcześniej przyniesionych w pasach (bolso). Jednocześnie niszczone są również wieże strażnicze. Nieliczni bojownicy wroga, którzy przeżyli po pierwszym ataku Sił Specjalnych, z reguły nie są już w stanie zapewnić godnego oporu.\nEksplodują terminale paliwowe, samoloty na lotniskach, magazyny amunicji i grupa sił specjalnych opuściły już placówkę, ukrywając swoje kampanie. Taki trening tworzy siłę i energię u każdego wojownika.\nW centrum szkoleniowym opanowano wszystkie istniejące bronie. Kubańscy instruktorzy uczą strzelać na serio: w dzień, w nocy, w ruchu, przy dźwięku, w ruchomym celu, z biodra, z błyskiem i wiele więcej. Bojownicy opanowali wyjątkową umiejętność strzelania moździerzem bez podstawy (od czasu pierwszego wystrzelenia do pierwszej luki kadecom udało się wystrzelić do 12 strzałów) - atak ogniowy był ogłuszający, a załoga na czas opuściła ostrzał.\nBojownicy przechodzą także szkolenie w zakresie prowadzenia działań wojennych na obszarach miejskich - opanowują tajne operacje, metody i miejsca bazowania, sposoby poruszania się po mieście, wykrywanie i unikanie obserwacji.\nUważa się, że kubańskie siły specjalne są jednymi z najlepszych w organizowaniu zasadzek i porwań.\nUcząc tak szczegółowo operacji taktyki, Kubańczycy każą wszystkim uczestnikom myśleć bez wyjątku. Wierzą, że dowódca lub żołnierz będzie w stanie podjąć jedyną słuszną decyzję tylko wtedy, gdy zna wiele takich decyzji, a do tego szkolenie opiera się na wypracowaniu niespodzianek. Wprowadzenie do zadań może być najbardziej niesamowite. Głównym celem szkolenia jest uniknięcie nieoczekiwanych pytań i sytuacji podczas operacji specjalnych. Wszystkie możliwe sytuacje są przemyślane w jak największym stopniu - tylko wtedy każda operacja jest „skazana” na sukces.\nArmia kubańska jest stale gotowa do walki. Tymczasem kraj żyje, pracuje, raduje się, wychowuje dzieci - swoją przyszłość. Na świecie szalejący kryzys gospodarczy, a Kuba wdraża programy społeczne, wzmacniając system opieki zdrowotnej i edukacji. Władze kubańskie inwestują w „kapitał ludzki”, co oznacza, że kraj ma przyszłość.\nObejrzyj wideo: Spotkanie z W. Dieminem w Perm 15 luty 2013 NAPISY PL (Kwiecień 2020).\nCopyright 2020 \_ Dzika ciekawa Ameryka \_ Gdzie mogę zdobyć kubański mundur wojskowy?


Kolejne sekcja w Braniewskim Centrum Kultury\nW BCK powstaje kolejna sekcja SEKCJA INSTRUMENTALNA, a w niej nauka pod względem gry w zespole:\n- na gitarze basowej\n- na keyboardzie\nSekcja dla początkujących i tych już z podstawami gry na wyżej wymienionych instrumentach (od 7 do 17 roku życia)\nCelem sekcji jest przygotowane młodzieży do utworzenia MŁODZIEŻOWEGO ZESPOŁU INSTRUMENTALNO-WOKALNEGO przy BCK łącząc prace kilku pozostałych sekcji.\nPierwsze organizacyjne spotkanie (z przesłuchaniem) odbędzie się 4 stycznia o godz. 17.00 w BCK\nStałe zajęcia sekcji odbywać się będą w piątki od godz. 14.00 wg. odrębnego indywidualnego harmonogramu zajęć. Zgłoszenia osób chętnych przyjmuje sekretariat BCK pod numerem telefonu 55 620 82 00\nZajęcia poprowadzi Tymoteusz Ławrukajtis absolwent Szkoły Muzycznej w Ełku, Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego i student Akademii Muzycznej w Bydgoszczy.\nŚwięta Mimo Wszystko – pełne humoru oraz refleksji spotkanie z naszymi niezastąpionymi aktorami z Teatru Pomyłek, tym razem w wydaniu świątecznym. 12 grudnia 2018 godzina 17: 00 sala nr 7 (wstęp wolny)\nTeatr Pomyłek oraz zespół Warmia Braniewo zapraszają.\n„Pseudosztuka do podziemia”\nWystawa malarstwa, rzeźby oraz ceramiki. Będziemy mieli okazję podziwiać prace Mira, Izy oraz Grześka Dziewiałtowiczów ze Starego Siedliska. Wyjątkowa rodzinna wystawa w Galerii w Podziemiach w Braniewskim Centrum Kultury. Serdecznie zapraszamy na wernisaż wystawy 7 grudnia 2018 o godzinie 17:00.\nW imieniu braniewskiej młodzieży zapraszamy na spotkanie z kolędą i świąteczną tradycją


Mieszkanie na wynajem - Grudziądz - Centrum - MHN-MW-2545 - 53.60m² - NIERUCHOMOŚCI NATALIA LAMKOWSKA\n17,72 zł/m2 cena: 950 zł\nSłoneczne, przestronne mieszkanie 2-pokojowe w doskonałej lokalizacji!\nBiuro Nieruchomości Natalia Lamkowska posiada w swojej ofercie do wynajęcia 2-pokojowe mieszkanie usytuowane na 2 piętrze w odnowionej, prywatnej kamienicy przy ul. Szkolnej w Grudziądz. Dogodna lokalizacja i doskonały dostęp do niezbędnej infrastruktury to bardzo duże atuty tej oferty.\nW skład prezentowanej nieruchomości wchodzą 2 pokoje, kuchnia, łazienka oraz przedpokój. Mieszkanie jest przestronne, słoneczne. W pokojach na podłogach położone są panele, na ścianach gładź.\n* mieszkanie nieumeblowane\n* koszt najmu to 950 zł + media\n* odstępne 6000 zł\nPOŚREDNICTWO W OBROCIE NIERUCHOMOŚCIAMI JEST USŁUGĄ ODPŁATNĄ - Nasze biuro pobiera jednorazową prowizję.\nSymbol oferty MHN-MW-2545\nSzukasz przytulnego mieszkania w samym centrum miasta? Ta oferta jest dla Ciebie ! Biuro Nieruchomości Natalia Lamkowska prezentuje Państwu dwupokojowe mieszkanie zlokalizowane w samym centrum miasta, przy ulicy Chełmińskiej. Mieści się ono na drugim piętrze zadbanej ...