Temat: Wieś Stojanowice Wto Sie 22, 2017 8:59 pm\n"Jedna z tak powszechnych tutaj, „półzbrojnych” wsi, gdzie po przesunięciu linii granicznej baraki wojskowe zamieniono na dość szare i nijakie, kryzysowe mieszkania komunalne. Co odważniejsi postawili sobie tu domy, bo z racji niebezpieczeństwa ziemia była tania jak barszcz. Krajobrazu typowej wsi dopełniała wciąż świeża i starannie utrzymana kapliczka przydrożna, nadal budujący się kościół o stromym dachu krytym gontem, ze dwa sklepiki wielobranżowe z odwieczną wartą przynajmniej dwóch świetnie wyszkolonych żuli, skromniutki cmentarz i rozrzucone wokół tego majdanu gospodarstwa wiejskie. Swobodnie wałęsał się drób. Szczekały psy. Z oddali dobiegało stłumione muczenie krów."\nNa drogach krajowych podczas stanu wojennego panowała krótka zasada – wojsko przodem. Była ona powszechnie znana sprzedawcom i handlowcom wyposażonym w konne wozy, którzy niekiedy całymi godzinami musieli sprowadzać swoje rydwany ognia na pobocze, dając miejsce cwałującej kolumnie kawalerzystów lub opancerzonym wozom bojowym. Sarkali wtedy, kurwili pod nosami i próbowali na powrót wdrożyć koła w koleiny wyżłobione przez potężne koła lub gąsienice czołgów.\nKażdy tę zasadę pojmował instynktownie, dlatego też nieliczni podróżni odruchowo ustępowali im z drogi.\nAlbo po prostu zadziałał inny mechanizm – zwykły, ludzki strach przed stratowaniem. Bo geografowie królewscy w służbie Hetmana, dowodzeni przez leśną walkirię Majchrzak i prowadzeni przez szeregowego szczura, grzali jak sam szatan.\nSzeregowy Mularczyk dawno pokierował ich zjazdem z drogi asfaltowej. Kopyta koni wzbijały tumany kurzu – od dawna nie padało, ziemia była sucha jak popiół.\n-To niedaleko! – krzyknął chłopak, ale już sami mogli to wywnioskować – w odległości może pół kilometra stała wieś. Jedna z tak powszechnych tutaj, „półzbrojnych” wsi, gdzie po przesunięciu linii granicznej baraki wojskowe zamieniono na dość szare i nijakie, kryzysowe mieszkania komunalne. Co odważniejsi postawili sobie tu domy, bo z racji niebezpieczeństwa ziemia była tania jak barszcz. Krajobrazu typowej wsi dopełniała wciąż świeża i starannie utrzymana kapliczka przydrożna, nadal budujący się kościół o stromym dachu krytym gontem, ze dwa sklepiki wielobranżowe z odwieczną wartą przynajmniej dwóch świetnie wyszkolonych żuli, skromniutki cmentarz i rozrzucone wokół tego majdanu gospodarstwa wiejskie. Swobodnie wałęsał się drób. Szczekały psy. Z oddali dobiegało stłumione muczenie krów.\nI ludzki krzyk bólu.\nGdy wjeżdżali do wsi, na placu przykościelnym działo się piekło. W jego centrum leżał podejrzanie czerwony wór poszarpanej odzieży. Tylko dokładniejsze oględziny wyłuskałyby z tego kłębu oderwane pasy skóry i ścięgien, odłamki kości, zarys tylko z grubsza przypominający człowieka.\nNa placu stłoczyły się kobiety. Jedna krzyczała, rzucała się do przodu – dwie całkiem zażywne baby w fioletowych podomkach z ledwością ją utrzymały. Pod płotem leżał martwy żołnierz w barwach Wojska Polskiego, drugi klęczał, zwinięty w pół, trzymał się z za brzuch, jakby dostał właśnie sraczki stulecia. Kurczowo przyciskał do siebie kłąb czegoś, co okazało się być nieopatrznie uwolnionymi jelitami.\nMężczyźni widłami i tym, co który chwycił, próbowali odpędzać… coś.\n- Masz azymulet? – wrzasnęła Zawisza do szeregowego. Śmiertelnie blady chłopak skinął głową. – Nadaj komunikat, potrzebne wsparcie medyczne. I jeszcze…\nZagryzła wargi. Nigdy nie widziała wcześniej czegoś podobnego, tutaj przydałby się ktoś, kto posiada dalece większą wiedzę o potwornościach i wpływach balrogów oraz ich Planu.\n- Cofnij się! Saszka, Janusz!\nWyszarpnęła miecz z pochwy, wparła konia pomiędzy przerażonych mężczyzn a dziwny, bezwłosy kształt, który śmigał tak szybko, że zostawała po nim jedynie rozmazana smuga.\nWszyscy zaznaczyliście w profilach "tak" przy grze z PK, więc zakładam, że nie będzie Wam przeszkadzało, jeśli poprowadzę ten szajs z perspektywy Zawiszy. Endżoj. ♥\nKolejność: ja > Saszka > Janusz > Hanka > Morana (gdy zostanie wezwana).\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Wto Sie 22, 2017 9:44 pm\nPędzenie na złamanie karku do sąsiedniej wsi z całą pewnością nie należało do obowiązków geografa, jednak Saszka miałby spore wyrzuty sumienia, gdyby się tam nie udał, a później okazałoby się, że przez brak jego pomocy doszło do jakiejś masakry. Był też zwyczajnie ciekawy, czy ten soggoth faktycznie potrafił mówić. Dlatego jeszcze w Korniejewie, chwilę przed odjazdem, gestem przywołał do siebie ewidentnie zbijającego bąki podchorążego. W formie rozkazu zasugerował biednemu żołnierzowi, że jeśli Saszka wróci, a cennym próbkom cokolwiek się stanie pod jego nieobecność, to podchorąży będzie za to osobiście odpowiedzialny.\nPorucznik Erkh'iaan miał jednak ogromną nadzieję, że nic takiego nie będzie miało miejsca. Dosłownie wielki hetman koronny prawdopodobnie równie dosłownie by mu za to głowę urwał.\nJeszcze przed Stojanowicami poczuł lekkie pieczenie w piersi, gdy poszarpana blizna zaczęła chłonąć nagromadzone w okolicy fagi. Saszka podejrzewał, że była to sprawka owego nietypowego soggotha. Nie zdziwił się więc zbytnio, gdy na miejscu zastali jatkę i typowy dla niej chaos. Uważnie rozglądał się, by ogarnąć sytuację. Najważniejsza rzecz to przecież zebranie informacji.\nNiestety, na to nie było za wiele czasu.\nJeszcze zanim Zawisza zdążyła zawołać obu geografów, Saash'Khaar cofnął Wedla kilka kroków w tył i sprawnie zeń zeskoczył. Lądowanie na miękko ugiętych nogach wyszło mu nie mniej sprawnie, choć wzbiło tumany kurzu.\nZaczął bezgłośnie poruszać ustami. Zerwał się wiatr, który zdawał się mieć swoje źródło bezpośrednio w poruczniku. Rozwiewał długie, jasne włosy na wszystkie strony, ale Saszka nie zwracał uwagi na chlastającą go po twarzy własną kitkę. Szare oczy rozjarzyły się oślepiającą bielą jak przy rozbłysku magnezji i po całym ciele geografa rozlała się wyglądająca jak smoła czerń, która zaraz jednak nabrała odpowiednich kształtów i utwardzenia, zamieniając się w zbroję. Z pleców wystrzeliły ogromne skrzydła, a elf dobył miecza. Wszystko trwało nie dłużej niż kilka sekund.\nPodbiegł do major Majchrowskiej, lustrując uważnym spojrzeniem całą okolicę. Wiedział, że to twarda babka i że gdyby było inaczej, nigdy nie trafiłaby do służb specjalnych.\nJednak nie była elfem. I z całą pewnością nie miała dostępu do Ravena.\nA co było jeszcze bardziej pewne, Saszka zwyczajnie nie chciał, by stała na pierwszej linii frontu.\n- Co tu się, do kurwy nędzy, dzieje - warknął mijając ją. Nie miał pojęcia, czy ktokolwiek udzieli mu odpowiedzi. Szczerze wątpił, by ktokolwiek ją w ogóle znał. Dlatego mamrocząc mantry bojowe, głównie te zwiększające szybkość, ruszył za rozmazaną smugą.\nRaven, 1/6 postów użycia\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Wto Sie 22, 2017 10:51 pm\nNie miał znaczenia ten ponad dwugodzinny odpoczynek od siodła, odszedł w niepamięć w momencie, w którym Janusz na nowo znalazł się na grzbiecie konia. To nie był spacerek ani lekko wyboisty kłus. Koniec zgrabnie przemknęły przez bramę, by zaraz rozwijać prędkość. Od stępa do cwału, muskając tylko kopytami rytm galopu – nie było czasu.\nA Cichocki nie zastanawiał się, co mogło stać się w wiosce. Jego myśli krążyły pomiędzy dojedzonym w biegu schabowym, a piosenką z Gwiezdnych Wojen. Czysty umysł, niezmącony niepokojem czy obawami, lepiej było zakładać z góry, że wszystko jest w porządku, a oni przyjadą sobie popatrzeć na anomalie, jaką miał być mówiący soggoth. Krótka wycieczka w celach czysto naukowych, ciekawostka. Bardzo niebezpieczna ciekawostka – Janek nie zdawał sobie wówczas nawet sprawy, jak bardzo niebezpieczna.\nGdy wjechali do wioski, został trochę z tyłu. Pociągnął za lejce, zmusił parskającego konia do zwolnienia tempa, uważnie lustrował wzrokiem okolicę. Do samego placu dojechał już miękkim kłusem. Zeskoczył z konia dwie sekundy po tym, jak Kaśka przywołała jego i Saszę. Spokój. Gdzieś kątem oka zobaczył trupy. Coś mignęło mu na granicy widoczności, ledwo zamazana smuga pędząca to tu, to tam.\nZerknął tylko na snajperkę nadal przypiętą do siodła, lecz ostatecznie z niej zrezygnował. Cokolwiek to było, było zbyt szybkie. Sięgnął szybko po miecz i odpiął go zdecydowanym ruchem, by już w drodze przypiąć pochwę do haczyka przy pasie taktycznym. Na wszelki wypadek. Przeskoczył do truchtu i zrównał się z panią major, nie wychodził na szpic na podobieństwo Saszki. Za to wyciągnął magiczną broń odbezpieczył i wycelował na dobry początek w ziemię gotów do aktywacji zapieczętowanego w niej czaru.\n— Potworzysko — oznajmił lekko. Spojrzał bezbarwnie na umierającego żołnierza, który ostatkami sił chyba próbował wcisnąć jelita z powrotem do wnętrza brzucha. — I trupy. — Uniósł broń, w myślach powtarzał mantrę, by zwiększyć refleks. Reakcja oko-ręka była tym, co go najbardziej teraz interesowało. — Nam strzelać nie kazano. Skurwysynu. — To już zamruczał do siebie, leniwie i od niechcenia. Połyskujący brudnozielony celownik zamigotał na prawym oku.\nPotworzysko mogło być sobie szybkie, ale nie mogłoby w nieskończoność uciekać przed kulą, która napędzana magią ścigałaby ja dopóty, dopóki nie osiągnęłaby celu. Z tą lekką myślą, nucąc już na głos mantrę, Janusz starał się uchwycić moment, w którym potwór śmignąłby mu przez celownik i w tym momencie oddać strzał. Palec na spuście.\nNie lubił walki w zwarciu, nie dla niego było rzucanie się z mieczykiem na smoka. Dla niego były pociski przecinające bezgłośnie powietrze. Był jebanym wyborowym strzelcem i z tego pistoleciku, który teraz trzymał w dłoni, potrafił oddać strzał równie celny, co w przypadku karabinu snajperskiego. Zwłaszcza teraz, gdy był dodatkowo podkręcony przy pomocy magii.\nOddał trzy następujące po sobie strzały, gdy tylko miał ku temu okazje, odrzut szarpnął ledwo widocznie, lecz nawykła do tego ręka nie pozwoliła, by celownik zmienił pozycję docelową. Choć i tak Cichocki nie był do końca pewien, czy udało mu się nacisnąć spust odpowiednio szybko.\n3/20 strzałów, używana broń: Pawlak (prawa)\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Wto Sie 22, 2017 11:17 pm\nBycie medykiem wojskowym (swoją drogą – jednym z nielicznych z magicznymi zdolnościami leczniczymi) wiązało się z zrzucaniem z miejsca na miejsce. Jeszcze niespełna trzy tygodnie temu była na zachodzie, niemalże pod samym Wrocławiem, tam wspierając żołnierzy swoją wiedzą i umiejętnościami. Dostała jednak rozkaz z góry przeniesienia się na wschód. Polecenie to polecenie, nie zamierzała nawet dyskutować. Tak naprawdę potrzebna była WSZĘDZIE, ale niestety nie posiadała zdolności multiplikacji.\nByła akurat w Garnizonie, gdy dostała prosty komunikat przez azymulet. Wzięła z magazynu najpotrzebniejsze rzeczy, by następnie wsiąść na konia i czym prędzej udać się w kierunku sąsiadującej wioski. Biedne zwierzę cały czas było przez Han’lynn pośpieszane. Czasu uciekał, nie wiedziała nawet czego się spodziewać, ale była gotowa tak naprawdę na wszystko. Już tyle widziała w wojsku, że nic, ale to nic ją nie zdziwi. Na wszelkie ohydztwa pokroju flaków na wierzchu czy kompletnie zmasakrowanych ciał była już uodporniona. Kto by się po niej spodziewał? Z buźki wyglądała na raczej delikatną dziewuszkę, a nie babkę o stalowym żołądku.\nMiała wrażenie, że im bliżej Stojanowic była, tym bardziej atmosfera robiła się, nazwijmy to, gęściejsza. Ludzie, którzy tu mieszkali, musieli być szaleńcami, naprawdę. Choćby dawali ziemię za darmo, nigdy nie zbudowałaby domu tak blisko granicy, tak naprawdę niemal na samej linii frontu. Wychowuj dzieci w takich warunkach…\nKoń pędził, a ludzie odskakiwali na boki, robiąc podporucznik Zapolskiej drogę wolną. Nikt nie chciał być staranowany i skończyć z pogruchotanymi kościami, którymi medyczka zdecydowanie by się nie zajęła. Miała rozkaz wesprzeć ludzi na froncie, a nie zajmować się cywilami. Choćby ją błagali, nie było na to najmniejszych szans. Rozkaz to rozkaz, musi zostać wykonany.\nWjeżdżając do wsi słyszała już krzyki i przerażenie ludzi. Nic dziwnego. To co się działo, to istny armagedon. Wjechała na plac, na którym zobaczyła miazgę, która zapewne była kiedyś człowiekiem… tu nawet najpotężniejsza magia na nic się zda. Choć ten obok zdawał się być WZGLĘDNIE żywy, bo jeszcze upychał swoje wnętrzności…\n– Prrr! – powiedziała do konia, mocniej ciągnąc za lejce w celu zatrzymania go. Zeskoczyła na ziemię, lądując miękko, jak na kobietę przystało. Szybko zdjęła z siodła najważniejsze rzeczy – a mianowicie zestaw przyrządów i apteczkę. Kabura z pistoletem została przypięta do paska, warto mieć jakąś broń przy sobie.\nWszystko działo się ekspresowo – założenie rękawiczek, dwa gesty z prostym kata na oczyszczenie umysłu, a następnie użycie tarczy nietykalności, by osłonić siebie, rannego żołnierza i (o ile będą w zasięgu), Saszkę, Zawisze i Janusza. Choć jednocześnie cały czas uważała, aczkolwiek miała nadzieję, że będzie osłaniana. Położyła żołnierza na ziemi, by zacząć go choć odrobinę leczyć przy pomocy błogosławionych dłoni. Chociaż biedak nie będzie czuł bólu i zatamuje krwawienie w jakimkolwiek stopniu. Jelita wsadziła na swoje miejsce, kompletnie nie brzydząc się krwią, a potem wzięła się za zszywanie. Jak facet przeżyje do końca tego armagedonu, to będzie miał szanse na wyjście z tego. W tych warunkach to wszystko, co tak naprawdę mogła zrobić.\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 23, 2017 12:27 am\n„Saszka, Janusz!” – krzyknęła ostrzegawczo, a oni zareagowali, nim zdążyła dodać coś więcej.\nNo żesz kurwa jego była mać.\nKobieta gwizdnęła ostro, po męsku przez zęby. Koń zareagował wyćwiczonym wierzgnięciem, a Zawisza swobodnie wysunęła stopy ze strzemion i wręcz akrobatycznym susem wskoczyła na siodło. Wybiła się lekko, wychodząc naprzeciw pociskom Cichockiego. Płazem miecza odbiła tylko jeden.\nI tak dobrze.\nO miecz się nie bała, robota Anki była doskonała. Część mózgu Katarzyny sama nastrajała się do walki. Marysieńka opadła na przednie kopyta, Zawisza zeskoczyła płynnym saltem, lądując na ugiętych nogach. W prawej ręce dzierżyła miecz, palce lewej migały szybko, kreśląc bojowe kata. Przez umysł zaczęły przewijać się mantry bojowe, słowa pozwalające skupić się, wyciszyć, zamknąć swój umysł na ataki Czarnych. Klepała w myślach „Zdrowaś Mario”. Nie była przesadnie religijna, ale teksty modlitw to coś, co zna się dobrze.\nPoza tym pamiętała wyraz twarzy matki, gdy ta modliła się na niedzielnych nabożeństwach. Wtedy, gdy mała Kasia jeszcze chodziła do kościoła razem z nią.\n- Nie strzelaj – powiedziała, o dziwo, bardzo spokojnie.\nA potem odpaliła egidę.\nPowietrze jakby zgęstniało wokół niej. Nagły cień wypęczniał, błysnął zielenią i błękitem wyładowań magicznych, zestalił się w matowe kształty. Na razie przywołała tylko napierśnik i osłonę na szyję. Nie chciał pokazywać zbroi, którą cała Polska oglądała już w telewizji.\nJeszcze nie teraz. Dopóki nie zrozumie, z czym walczą.\n- Nie strzelaj – powtórzyła, widząc, jak trafione pociskami stworzenie zwalnia, aż wreszcie przystaje.\nWtedy właśnie zrobiło się cicho. Zawisza mocniej ujęła miecz, czując, że jej dłonie nagle zrobiły się mokre zimnego potu.\n„Zdrowaś Mario, łaskiś pełna, Pan z tobą. Błogosławionaś ty między niewiastami…”\nSoggoth to człowiek, który stał się potworem. Bo był zdrajcą, złożył pokłon balrogom i ich sługom. Bo był pechowcem i zjadł maliny, które wyrosły na skażonej fagami ziemi. Bo ugryzło go zakażone zwierzę. Bo tak – ostatecznie nadal nie wiedziano wszystkiego o tym, jak fagi wpływają na ludzi.\n„…I błogosławiony owoc żywota twojego – Jezus…”.\nOfiarami są mężczyźni w sile wieku, zgarbione staruszki, rozśmiane młode kobiety, porządne i zapracowane matki, ojcowie domów, żuliki spod sklepów, pocieszni dziadkowie.\nAle Zawisza dotąd nie widziała, by soggothem stało się dziecko. Aż do dzisiaj.\n„…Święta Maryjo, Matko Boża. Módl się za nami grzesznymi…”\n- Wszyscy stać! – ryknęła, mając nadzieję, że uzbrojony elf usłucha i zatrzyma się. Wycofała się tak, by stanąć dokładnie w linii pomiędzy Januszem a potworem. Co za kretyn. – Stać, mówię!\nKątem oka widziała, jak nieznana jej kobieta (Czyżby półelf…?) zsiada z konia i podbiega do rannego. Sanitariusz. Dobrze.\n„...teraz i w godzinę śmierci naszej, amen.”\nPotwór był nagi. Miał cztery ręce, upazurzone stopy, paznokcie mienione w wielkie szpony zdolne rozpłatać gardło łatwiej, niż menel jest w stanie otworzyć sobie piwo. Jedyne ocalałe oko lśniło w zniekształconej twarzy onyksowo. Ale soggothy bardzo rzadko przypominają tego, kim były. Ten akurat przypominał – małą, najwyżej dziesięcioletnią dziewczynkę o włosach splecionych w dwa warkoczyki. Kolor pozostawał niewiadomą – całe były rude od krwi.\nSzczerzyła paszczę pełną kłów w czymś, co nieprzyjemnie przypominało uśmiech.\n- No dalej – syknęła. – Powiedz coś.\nNie mogli soggotha tak po prostu zabić. Każda informacja jest cenna – powinni ją schwytać i oddać do przebadania. Poza tym ci ludzie od remoralistyki nadal badają, próbują ratować ludzi, których magia balrogów pozbawiła człowieczeństwa, więc może… może…\n- Nie wolno nam jej zabić!\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 23, 2017 1:04 am\nUzbrojony elf nie usłuchał się i nie zatrzymał. Znacząco natomiast zwolnił i z uniesionym oburącz Incendium zbliżał się do zranionego soggotha po okręgu, nie spuszczając ze stwora uważnego spojrzenia. Nie miał pojęcia, czyje kule dosięgły maszkary, ani czy było to trafienie zaplanowane, czy też zwyczajny łut szczęścia, był jednak z takiego stanu rzeczy zadowolony.\nZ jednej strony - unieruchomiło to czwororęką istotę. Ale z drugiej - nawet idiota wiedział, że to właśnie zranione zwierzę jest najgroźniejsze.\nDopóki potwór nie wykazywał chęci, by natychmiastowo pozbawić kogoś życia albo chociaż ręki, dopóty Saszka nie zamierzał stwora tykać mieczem, miał się jednak na baczności. Jak każdy, kto przeszedł chociaż podstawowe szkolenie wojskowe, dobrze wiedział, że sposób na soggotha jest tylko jeden. I to taki zakładający użycie poświęconego miedzianego haka.\nAle przecież nie po to wezwali tu elfa, żeby odbębniał robotę, którą mogli wykonać stacjonujący w okolicy żołnierze.\nSaash'Khaar spróbował przyszpilić stwora do ziemi magicznym słowem. Jeśli wieści przekazane przez szeregowego Mularczyka były prawdziwe, to obecny tu okaz mógł się przyczynić do poszerzenia wiedzy na temat tych wynaturzeń. I należało to sprawdzić, koniec, kropka.\nChoć może żołnierz próbujący powstrzymać własne flaki przed salwowaniem się ucieczką miałby na ten temat zgoła inne zdanie.\nPorucznik Erkh'iaan zbliżał się do tego czegoś powoli, lecz nieubłaganie, zachowując stosowny dystans, na wypadek, gdyby jednak gówno wkręciło się w wentylator. Ze zgrozą zdał sobie sprawę z tego, że właścicielka ogromnej paszczy jest - albo raczej była - jeszcze dzieckiem. Poczuł w ustach kwaśny posmak. Blizna dawała się mu w znaki.\nPrzyłbica nie ograniczała jego widzenia obwodowego. Kątem oka odnalazł żołnierza, którego dystynkcji nie mógł z tego miejsca odczytać, ale to nie miało znaczenia. Znaczenie miało to, że wojskowy nie szczał pod siebie ze strachu.\n- Ty - oszczędnym gestem wskazał na niego głową. - Biegnij po klatkę, sidła, linę, cokolwiek znajdziesz, a co unieruchomi tę pannicę w warkoczykach - powiedział stanowczo, a zniekształcony przez zbroję głos zdawał się być twardy jak stal. - Ruszaj! - ponaglił go jeszcze. A potem, wciąż nie spuszczając wzroku z soggotha, zwrócił się bardziej w przestrzeń, niż faktycznie do Zawiszy. - Jakieś pomysły, pani major?\nRaven, 2/6 postów użycia\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 23, 2017 3:26 pm\nTrafił. Dwa na trzy strzały osiągnęły prywatną nirwanę. Nie chciał zabijać soggotha, tylko zranić i zmusić do defensywy. Zaszlachtował kilka osób ot tak. Czy to nie był powód do strzelania?\nCichocki spojrzał na żołnierza opatrywanego właśnie przez elfkę. Albo półelfkę. Nieważne. Ludzie zarażeni fagami przestawali być ludźmi i Janek już ich nie postrzegał jak przedstawicieli własnego gatunku. Tak chyba było łatwiej oddać strzał i zabić. Wyrzucić z głowy myśl, że może nie tak dawno temu ta krwiożercza istota była kobietą, mężczyzną czy dzieckiem. Kimś żywym i ciepłym, o własnych planach na przyszłość, mającym rodzinę i przyjaciół. Kimś, kogo mógł nawet znać.\nOpuścił powoli dłoń i skierował lufę w kierunku ziemi. Żadnej zbroi blokującej ruchy, żadnej egidy. Janusz wyglądał tam tak jak turysta, który omyłkowo zaplątał się w coś, w co nie powinien. Jedynym elementem mundury były wojskowe trepy, nic więcej. Żadnych emblematów, odznaczeń, nic a nic. Nie zdjął palca ze spustu, tak na wszelki wypadek.\nMimowolnie powtórzył myśl Saszki – zranione zwierzę było znacznie bardziej zajadłe i wściekłe, kąsało mocniej i z większą nienawiścią, bo miało za co się mścić. Dlatego też nie podchodził blisko. Przysunął się raptem dwa kroki naprzód, patrząc na Kaśkę bez wyrazu. Stać, stać, nie strzelaj.\nCo z tego, że soggoth miał warkoczyki i wyglądał jak dziewczynka? Tej już w środku nie było, zmieniła się w bestię. Jedyny powód, dla którego mieliby go nie zabić, były informacje. Lecz można było je uzyskać nawet z rannego. Też coś.\n— Zmęczony i ranny byłby mniej niebezpieczny — rzucił trochę sucho. Zaraz jednak ten ton porzucił. Warkoczyki. Rude od krwi. Też coś. — Pippi Pończoszanka w wersji horyzontalnej, edycja tylko dla dorosłych, proszę państwa. Wyjątkowy okaz.\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 23, 2017 9:44 pm\nRobiła tak naprawdę co mogła. Jak ogarnęła żołnierza, który wciskał sobie flaki z powrotem na miejsce, przeszła do kolejnych osób, udzielając im pomocy – nie mogła wszystkich leczyć za pomocą magii, niestety. Nie wszyscy jednak nawet takowego potrzebowali. W wielu przypadkach wystarczyło odkazić, zszyć i zabandażować rany oraz krótkie pouczenie, że muszą się czym prędzej stawić do lekarza. Była zupełnie sama, rannych była cała masa i Han’lynn w tych warunkach nie zamierzała przeprowadzać operacji na otwartym sercu. Robiła tyle, żeby osoby najbardziej ranne przetrwały cały armagedon i zostały przetransportowane do szpitala, a tam już inni zajmą się specjalistycznym leczeniem. To wszystko, co mogła dla tych ludzi zrobić.\nDocierały do niej strzępki rozkazów wydawanych przez Zawiszę. Jednakże to, że nie wolno było jej im zabić usłyszała doskonale. Hanka wstała na nogi i podeszła nieco bliżej, ale na bezpieczną odległość od soggotha, Była kiedyś dziewczynką… ale co z tego? Stała się potworem… bo tak. Bo jej rodzice byli na tyle nieodpowiedzialni, że postanowili zamieszkać w zagrożonej strefie… Może zjadła borówki rosnące nieopodal, albo miała po prostu pecha? To już nie było ważne. W oczach Zapolskiej nie była już człowiekiem. Patrzyła na nią jak na potwora, po prostu. Potwora, którego się prędzej czy później pozbędą, wcześniej robiąc kompleksowe badania. Wciąż niewiele było wiadomo o soggothach… Trzeba było przyznać, że sama miała wielką ochotę ją prześwietlić i zobaczyć, co kryje w swoim wnętrzu.\n– Jestem w stanie to uśpić, ale potrzebuję asekuracji – odezwała się w końcu, patrząc na wojskowych. Musiała być naprawdę blisko, by zaklęcie „załapało”, a wolała nie ryzykować i nie skończyć jak ludzie, którym przed chwilą pomagała. No i zawsze istniało ryzyko, że coś pójdzie nie tak… a prześwietlenie jednak było zaklęciem, które potrafiło z niej siły wyciągnąć, więc wolała mieć zabezpieczenie. Po pierwsze własne bezpieczeństwo, żadnej brawury i robienia z siebie bohatera.\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 23, 2017 10:27 pm\nZaklęcie elfa podziałało. Soggoth wydał z siebie zdławiony, rozjuszony wizg, gdy potężna siła przygniotła go wręcz do podłoża. Dziewczynka zgięła się nienaturalnie, jakby w jej kręgosłupie nagle przybyło dwa razy tyle stawów. Syczała.\n- Die Elfe – wypluła z siebie zniekształconym, straszliwym szeptem. Kiedyś podobno istniały programy komputerowe, dzięki którym ludzie potrafili dowolnie zmieniać swój głos. Zawisza podejrzewała, że mogło to brzmieć podobnie.\n- Und. Die. Hure – dodał soggoth urywanym, ale całkiem czystym głosem.\nDziewczynka w jej wieku nie powinna znać takich słów po niemiecku.\n„Jakieś pomysły, pani major?” – spytał Saszka, a Katarzyna postąpiła pół kroku w tył, w stronę Janusza. Ręka z mieczem wyrwała się, zatoczyła ze świstem koło i zamarła. Ale ostrze bynajmniej nie celowało w potwora – czubek miecza, porządnej inżyniersko-elfickiej roboty zaprojektowanej przez rodzoną siostrę, wylądował dokładnie pod brodą Janusza Cichockiego.\nA i owszem, pomysł był lepiej.\n- Ani słowa więcej – wyszeptała cicho. Zaryzykowała odwrócenie się, uważnie taksując twarz mężczyzny, szukając oznak pęknięcia, przez które mogłoby wdać się zło. Na zachodzie niebezpiecznie było mówić takie rzeczy.\nNa zachodzie niebezpiecznie było takie rzeczy myśleć. Poza tym, że było to po prostu prymitywne skurwysyństwo, godne trepa upieprzonego tłuszczem z kotleta schabowego.\nTymczasem Han’lynn udało się prowizorycznie opatrzyć ranę mężczyzny, którego stan był najpoważniejszy. Próby jakiegokolwiek szycia w tym miejscu były więcej niż ryzykowne, ale zakończyło się szczęśliwie – w końcu Zapolska dysponowała więcej niż porządnym sprzętem. Rannego należało jak najszybciej zapakować do śmigłowca i przewieźć do Gorzowa, gdzieś, gdzie znajdzie się kompetentny chirurg i naprawę czysta sala operacyjna. Ale gdyby nie półelfka, nie miałby żadnych szans.\nKobieta udzieliła pomocy kilku pozostałym osobom, aż wreszcie zadeklarowała swoją gotowość w akcji pacyfikacyjnej. Katarzyna myślała przez krótką chwilę i skinęła głową. Prawdopodobieństwo, że zwykła klatka na kury zdoła utrzymać coś, co zabiło i dotkliwie zraniło żołnierzy, była niska.\nWzięła oddech, w myślach wyrecytowała kolejną mantrę. Opuściła miecz, poświęcając ułamek myśli, by wspomnieć jego konstruktora. Oczyściła umysł, sprawdziła tło fagowe, wzmocniła egidę – poczuła wibrowanie nanokadabr wokół siebie, a na jej udach, brzuchu i ramionach zaczęły pojawiać się kolejne elementy zbroi. Z pleców spłynął płaszcz podbity srebrnoszarym futrem.\nStali na placu oboje – ona i Saszka, elf i ludzka kobieta, oboje zakuci w czerń. Dwa smoliście czarne przecinki w szkarłatnym tekście cierpienia i grozy.\n- Porucznik Erkh’iaan i ja będziemy cię osłaniać. Janusz, zabezpieczaj tył – rzuciła, co było tylko grzeczniejszą formą dla „Nie wpierdalaj się”.\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 23, 2017 11:43 pm\nSaszka nie mówił po niemiecku, jednak nawet on znał tych kilka słówek na tyle, by zdawać sobie sprawę, co powiedziała maszkara. A nawet i gdyby nie znał, to już sam fakt, że to mówiło wystarczył, by po plecach elfa przebiegł dreszcz niepokoju. Zwłaszcza, że to mówiło w ten sposób. Obie ręce zajęte miał trzymaniem miecza, siłą rzeczy nie mógł więc wykonać w tej chwili żadnych kata. Albo chociaż znaku krzyża. Bezgłośnie, wyłącznie w samych myślach, zaczął odmawiać mantry wyciszające i wspomagające czar, który trzymał bestię przyszpiloną do ziemi. I choć pan porucznik na ogół całkiem nieźle radził sobie z podzielnością uwagi, to ostatecznie nie był komputerem, by sprawnie i bezbłędnie wykonywać trzydzieści różnych procesów naraz.\nInnymi słowy, nie był w pełni świadom, co się dookoła działo.\nJego uwaga była zbyt skupiona na tym, co miał bezpośrednio przed sobą. Skrajem świadomości odnotował jakieś zamieszanie przy Januszu i Zawiszy, ale nawet nie próbował wdawać się w szczegóły. A z przybycia długowłosej sanitariuszki zdał sobie sprawę dopiero, gdy ta zaoferowała swoją pomoc przy zneutralizowaniu soggotha.\nSpojrzał na nią tylko kątem oka, mimowolnie notując w myślach: chyba elfka. Na ułamek sekundy spojrzał na major Majchrowską, gdy poczuł wibrację nanokadabr.\nA jednak postanowiłaś się ujawnić, pomyślał.\n- Referuj nam, co będziesz robić - powiedział już na głos do medyczki. Podszedł jeszcze bliżej i przesunął Incendium tak, by jego ostrze znalazło się pod brodą potwora, tuż przy szyi. Krawędź broni nie dotykała skóry, ale brakowało do tego ledwie kilku milimetrów. - Nie chcemy przecież, żeby coś cię zjadło - wysilił się na słaby żart i znów zawężył swój świat do leżącego przed nim plugastwa.\nRaven, 3/6 postów użycia\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Czw Sie 24, 2017 12:09 am\nSoggoth mówił. Odezwał się tym upiornym szeptem, zaklął szpetnie w szpetnym języku, a Cichocki nawet nie miał czasu, aby się zdziwić na dobre. W myślach mruczał do siebie Rotę, dla uspokojenia myśli, dla wyciszenia się, dla harmonii – to wszystko przerwała mu Katarzyna, gdy obróciła się z zaciętą miną i mieczykiem w dłoni. Rycerz. Żadna tam popierdółka.\nMógłby teraz wyjaśnić jej, jak potrzebne były mu te idiotyczne odzywki, to kulawe i parszywe poczucie humoru. Mógłby. Ale po co?\n— Fakt, nie ma pończoch, to komplikuje sprawę — oznajmił absolutnie poważnie, licząc się ze wszelkimi konsekwencjami tego, że nie zamykał nigdy mordy, gdy to było koniecznie. Włącznie z odpowiednim raportem na biurku hetmana, co w jego myślach było wizją najbardziej drastyczną. I nawet zimne ostrze przy gardle nie wydawało się rzeczą gorszą.\nKażdy miał sposób, swoją mantrę. Janusz miał wygwizdywaną bądź nuconą Rotę i te kiepskie żarty, których nigdy nie brał na poważnie. Pozwalały odcedzić myśli faktyczne od bzdur. Był prymitywnym trepem, którego nie ruszały takie rzeczy jak dziewczynka zmieniona w potwora. Gdzieś głębiej, pewnie, było mu żal – dziecko miało pecha, całe życie poszło w cholerę. Lecz nie widział sensu rozczulania się nad takimi kwestiami, gdy dookoła byli cywile, których można było ocalić, tak dla odmiany.\nBroni nadal nie schował. Przecież miał osłaniać tyły.\n— Nie wiem, czy mam dość duży parawan, by osłonić twoje tyły.\nBo jak być prymitywnym trepem, to do końca i trzy dni dłużej. Niemniej rozkaz zamierzał wykonać, przecież i tak poszedł tam nieproszony.\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Czw Sie 24, 2017 12:31 am\nHania aż się wzdrygnęła, słysząc ten paskudny język. Na dziewczęcej twarzy półelfki pojawił się niezbyt ładny grymas. Obrzydlistwo. Wzięła głęboki wdech, jednocześnie powtarzając w myślach „Ojcze nasz” po łacinie. Bardzo lubiła ten język – i cóż z tego, że wymarły? Był taki harmonijny, działał zdecydowanie uspokajająco na duszę podporucznik Zapolskiej. Wspomogła się jeszcze prostym kata, by kompletnie oczyścić umysł. Musiała zachować zimną krew… Musiała podejść wręcz niebezpiecznie blisko soggotha. Miała tylko nadzieję, że czar złapie za pierwszym razem.\nSpojrzała na Zawiszę, a potem na porucznika. Ufała im, że zadbają o jej bezpieczeństwo. W przeciągu tych kilku sekund musiała się skupić tylko i wyłącznie na czarze, więc bez ich wsparcia była kompletnie bezbronna, nie byłaby w stanie odpowiednio szybko zareagować. Wysłuchała, co oboje mieli do powiedzenia. Nim przejdzie do czynów, musiała ich przed paroma rzeczami ostrzec.\n– Jak tylko zaklęcie zadziała, to powinno upaść i zacząć się mienić seledynowym światłem. Zostanie wprowadzone w stan podobny do śpiączki. Ludzi trzyma nawet do paru godzin, ale nigdy nie używałam tego zaklęcia na soggothcie. Jednocześnie jest to dosyć silna magia, postaram się nie przesadzić. W razie gdybym mdlała, proszę mnie łapać – zarzuciła również żartem na tym samym poziomie, co Saszka. Jednak gdzieś ta elficka mentalność była, tylko przez ludzkie wychowanie w większości czasu była uśpiona…\n– Podejdę jak najbliżej, a następnie wyciągnę ręce i użyję zaklęcia, zadziałać powinno od razu, ale przetrzymam dłużej dla pewności – powiedziała, co zamierzała zrobić, tak jak porucznik prosił (rozkazał?).\nHan’lynn podeszła do soggotha krok po kroku, aż do momentu, gdy był on na wyciągnięcie ręki, że była w stanie go dotknąć – aczkolwiek tego nie zrobiła – i wyciągnęła obie ręce przed siebie, przymknęła oczy i wymruczała coś pod nosem, aktywując jednocześnie zaklęcie prześwietlenia ciała. Choć głównym celem było wprowadzenie potwora w stan śpiączki, Hanka nie mogła się powstrzymać przed zajrzeniem głębiej i zobaczeniem, jak wygląda soggoth od środka – chodziło o najbardziej podstawową anatomię, narządy wewnętrzne, strukturę kości. Genetykę (na razie) postanowiła sobie odpuścić, bo to była zbyt głęboka ingerencja, a wolała jednak wyjechać stąd o własnych siłach.\nprześwietlenie ciała 1/2 - chyba?\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Czw Sie 24, 2017 12:47 pm\nKatarzyna dobyła obu mieczy, obróciła klingi, trzymała je przed sobą lekko skrzyżowane. Poza nie należała do szermierskich, ale nie była błędem – miecze Kaśki miały inne, dużo bardziej niesamowite działanie niż zwykłe kawałki kutego żelastwa. Jeszcze nie aktywowała czaru, nie wiedziała, jak soggoth mógłby zareagować na taką dawkę magii stabilizującej.\nPoza tym – był przy nich elf. Porucznik świetnie dawał sobie radę sam, wydając logiczne polecenia i udowadniając, że nie w kij pierdział w tym wojsku.\nJednocześnie przyciskanie soggotha magią do podłoża sprawiało mu trudność, choć przecież był uzdolnionym elfem. Potwór musiał być przeczarowany, emitować fagi o niestandardowych parametrach, wymykać się czaromatom skanującym, indywidualny wzór jego aury musiał nie wzbudzać nanokadabr lakmusowych, umykać systemom wczesnego ostrzegania.\nA kobieta o twarzy elfki zamierzała tam podejść i zemdleć. Zawisza ruszyła do przodu, lekko po łuku, nie spuszczając wzroku z soggotha, równoważąc jego gęstą, złą magię siłą swoich mantr ochronnych. To nie było normalne monstrum Czarnych. Soggotha może i nie pokonaliby mężczyźni z widłami, ale patrolujący żołnierze na pewno. Tutaj mieli geografa królewskiego, rycerza Rzeczpospolitej i najprawdziwszego elfa.\nI wcale łatwiej nie było.\n- Ostrożnie. Ubezpieczam cię…\n- I tak jesteście słabsi niż ona – oświadczył soggoth z dziecięcą wyniosłością w głosie. A potem półelfka zaczęła czarować. Wyciągnięte dłonie sączyły magię, ciało okrutnie przekształconej dziewczynki zalśniło seledynowym blaskiem. Zasyczała, wyprężyła się, ale z wolna zaczęła uspokajać. Czarna powieka powoli opadała, zasnuwając złe onyksowe oko. Czar działał.\nZawisza odetchnęła nieznacznie. I zdecydowanie przedwcześnie.\nSoggoth przełamał dwa czary jednocześnie – magiczne słowo dociskające go do ziemi oraz skanującą magię Han’lynn. Wrażenie było takie, jakby obserwowali i czuli nagłe zerwanie nanokadabrowego plastra tamującego obrzydliwie zaropiałą, sączącą się ranę. Opatrunek przysechł już, więc plaster wyrwał kawał magii. Ale puścił. Świeża rana na powrót zaczęła spływać fagami, w powietrzu rozszedł się smród kału, metalu i rozkładu.\nDziewczynka uśmiechnęła się półgębkiem. Zerwała z ziemi, w locie przeorawszy pazurem policzek Zapolskiej. Powaliła kobietę na ziemię i użyła jej jako trampoliny, mocno wybiwszy się od jej uda. Zawisza krzyknęła i ruszyła w jej kierunku, ale soggoth umknął mieczom z kocią zwinnością.\nPomknął wprost na Cichockiego.\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Czw Sie 24, 2017 1:51 pm\nW gruncie rzeczy tylko wyczekiwał, aż coś pójdzie nie tak. Gdyby Saszka był bardziej jak Janusz, pewnie nawet pokusiłby się o komentarz w stylu "panie, przecież to jebnie". Saszka jednak nie był bardziej jak Janusz, a umysł miał zbyt zajęty mantrami, by jeszcze wygłaszać na głos jakiekolwiek niekoniecznie niezbędne komentarze.\nCo, jak się zaraz okazało, i tak zdało się psu na budę.\nZaniepokoiły go słowa soggotha. Teoretycznie powinny się odnosić do tego, że są słabsi od elfiej medyczki, tak by wynikało przecież z kontekstu, ale geograf miał dziwne wrażenie, że jednak nie, nie o to potworowi chodziło. Nie zastanawiał się nad tym. Niczym Scarlett O'Hara w swoich najlepszych chwilach zdecydował, że pomyśli o tym później.\nO ile jakieś później miało nastąpić.\nWreszcie jebło. Wrogie fagi wybuchnęły mu prosto w twarz, a przynajmniej tak to odczuł, i Incendium zadrżał nieznacznie. Sam wyrzut złej magii nie był jeszcze niczym specjalnym, ostatecznie nie takie rzeczy się widziało w krainach za horyzontem, ale miał jedną zasadniczą wadę.\nTo było silne pole fagów.\nPorucznik zachwiał się lekko, gdy blizna na piersi w ułamku sekundy stała się lodowato zimna, by niemal od razu po tym zapłonąć bólem tak silnym, że elfowi na chwilę zaparło dech. I było to chyba jedyne wyjaśnienie, dlaczego Saszka, mimo że stał nad stworem w pełnej gotowości bojowej, nie zatrzymał bestii ani przed ucieczką, ani przed zranieniem medyczki.\nChoć Saash'Khaar przeżywał istne męki, to dla świata rzeczywistego jego stupor nie trwał długo. Z nie mniejszą szybkością i zwinnością rzucił się w pogoń za soggothem, żałując tylko, że na placu pełnym ludzi nie mógł bez ryzyka rozłożyć skrzydeł, by wznieść się w powietrze. Mógł niechcący przebić kogoś sztyletami piór, a tego nikt by nie chciał. W biegu przełożył miecz do lewej ręki, a prawą sięgnął po czakram.\n- Dalej, dalej, ostrze Xeny - wyszeptał zaklęcie i rzucił naładowanym nanokadabrami czakramem w maszkarę, celując w to miejsce, gdzie powinny znajdować się oba serca soggotha.\nRaven, 4/6 postów użycia\nXenna Extra, 1/5 postów użycia\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Pią Sie 25, 2017 2:45 pm\nUbezpieczał tyły. Rozkaz ten rzetelnie wykonywał - zaraz po tym ostatnim żarciku - broni nie schował, nie zabezpieczył, celownika nie ściągnął z oka. Pogwizdywał sobie Rotę pod nosem, dopowiadając w myślach słowa, które powinny szumieć do rytmu kulawej melodii. Pełna koncentracja, zero myśli, które mogłyby go rozproszyć.\nPrzypatrywał się soggothowi i zabiegom, którym zostawał poddawany. Przyduszony do ziemi przy pomocy magii i ranny nadal pozostawał beznadziejnie niebezpieczny. Niemniej nie mieli go zabijać, a unieruchomić i uwięzić. Co to dla nich? Elf, major, medyk. No i Janusz na doczepkę, ale siebie nie śmiał dołączać do tego zestawienia - jakoś tak miał wrażenie, że ze zgromadzonych tutaj doświadczenie ma najmniejsze.\nDalej wszystko potoczyło się szybko. Pomknęło w dół zbocza niczym kamień Syzyfa. Janusz widział, jak soggoth przełamuje zaklęcia, jak podrywa się z ziemi. To był moment, w którym uniósł wyżej broń, wycelował. Strzały oddał dopiero wtedy, gdy urocza dziewczynka wywinęła się niczym kocisko spomiędzy mieczy Katarzyny i zaczęła mknąć w jego kierunku. Szybko, ślicznie, bezgłośnie. Jak pocisk.\nPo tych dwóch pośpiesznych strzałach wspomaganych magią rzucił się w lewo, by uniknąć spotkania z pazurami. Egidę odpalił zanim odbił się od ziemi, bezbarwna bańka otuliła go szczelnie. Przeturlał się po ziemi i poderwał na jedno kolano. Starał się nie tracić ze wzroku soggotha przez cały czas i puścił jeszcze trzy naboje w małe rudowłose monstrum.\n8/20 strzałów, używana broń: Pawlak (prawa)\n1/3 posty - egida 'Pan tu nie stał'\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Pią Sie 25, 2017 9:47 pm\nByłoby zbyt pięknie, jakby wszystko poszło po ich myśli… Niestety czasem jest tak, że pewne rzeczy po prostu szlag trafia i trzeba zmienić koncepcję. Tak było i tym razem. Choć na początku wydawało się, że wszystko idzie zgodnie z planem. Czar zaczął działać na soggotha, dziewczynka powoli odpływała – choć to wydało się Hani dziwnie, bo zwykle wszyscy momentalnie tracili przytomność – i wszystko wskazywało na to, że skończy się akcja sukcesem. A tu nagle potworzysko przełamało obydwa czary – zarówno Zapolskiej jak i porucznika… Skubane plugastwo. Han’lynn nie miała zbytnio czasu na reakcję, co skończyło się zranionym policzkiem i posłużeniem za trampolinę. Niezbyt miłe uczucie, to fakt. Pani podporucznik nie zamierzała jednak nad sobą płakać, tylko zerwała się z ziemi, jednocześnie chwytając za Browninga i wydając cztery strzały w kierunku soggotha. Celowała w nogi – po dwie kulki na jedną, co by uniemożliwić, albo chociaż znacznym stopniu uniemożliwić poruszanie się.\n– Panie poruczniku, osłaniam pana przy pomocy egidy! – zawołała.\nJak powiedziała, tak zrobiła, używając tarczy nietykalności na Saszce, bo przecież ta mała cipa w każdej chwili mogła zmienić kierunek biegu i zaatakować elfa – a on z całej ich czwórki najgorzej przechodziłby zakażenie fagami, więc wolała go ubezpieczyć, tak na wszelki wypadek. Dopiero po tych akcjach zamierzała zadbać o siebie. W ruch poszło zaklęcie lecznicze mniejszego kalibru. Dłoń Han’lynn zaświeciła się seledynowym światłem. Przyłożyła ją do rannego policzka, przyśpieszając znacznie gojenie.\n4/28 strzałów Browninga\n1/2 błogosławione dłonie\n1/4 tarcza nietykalności\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Nie Sie 27, 2017 9:37 pm\nKatarzyna słyszała opowieści o laboratoryjnie przyspieszonych ludziach. Podobno wzmocniony czarami człowiek mógł przeżyć przyspieszenie około czterech razy przez pięć minut, w warunkach bojowych uzyskiwano podkręcenie wynoszące jeden koma trzy raza.\nAle nawet czterokrotnie podkręcona prędkość nie pomogłaby zapobiec katastrofa.\n- Nie! – wrzeszczała, gdy jako pierwszy wyrwał się Saszka, aktywując hasłem magiczny czakram. Cisnął go tam, gdzie według badań większość soggothów posiadała serca. – Nie zabijaj jej!\nZa późno. Czakram wgryzł się w ciało dziewczynki z mokrym chrupnięciem, wyrywając jej z gardła wysoki wizg. Nawet jeśli ostrze nie trafiło, magia nanokadabr musiała zadać jej dotkliwe rany. Wytracała prędkość, ale wciąż mogła się ruszać – ranna rzuciła się na Janusza, odbiła od postawionej egidy i zebrała pięć samonaprowadzających kul Janusza. Z ran strzeliły bryzgi bardzo gęstej krwi zbyt ciemnej, by można było ją uznać za ludzką.\nPotwór padał, ale Han’lynn i tak przybiła cztery ostatnie gwoździe do trumny. Kule Browninga przestrzeliły nogi potwora, które zgięły się niczym scyzoryki. Soggoth runął ciężko na bruk placyku przykościelnego – zbyt ciężko jak na dziewczynkę tej wagi – i zamarł. Jeszcze tylko ptasia, dziecięca klatka piersiowa unosiła się w płytkim, zwalniającym oddechu.\n- Kurwa wasza mać była! – wypluła z siebie Zawisza jadowitym szeptem. Wyminęła Saszkę, który z jakichś względów dochrapał się łaski tej medycznej bździągwy, bo otoczyła go własną egidą. Przeszła obok Janusza, nie zaszczyciwszy skrytego za własną barierą geografa. Minęła wreszcie leczącą swoje lico pannę Zapolską, rzuciwszy jej spojrzenie zdolne wypalać lęgnie balrogów.\nPrzystanęła nad ledwo podrygującym ciałem. Soggoth wyglądał teraz jak rozpłaszczony krab. Niezgrabna dziewczynka o przetrąconych kończynach umazanych czerwienią. Syczała, wysuwając czarny, przydługi język. Kobieta stała przez chwilę, patrząc na umierającego stwora, dopóki ten nie wydał z siebie ostatniego tchnienia. A potem płynnym ruchem wyszarpnęła drugi miecz z pochwy. Oba wbiła wyćwiczonym ruchem w ziemię, krzyżując tuż przed sobą.\n- Mieczów ci u nas dostatek, ale i te przyjmuję jako wróżbę zwycięstwa – powiedziała, aktywując czar. Kompletna runa zalśniła zielenią i błękitem, pole potężnych nanokadabr rozeszło się wokół niczym fale na wodzie, oczyszczając przestrzeń ze złych myśli, niwelując fagi, zobojętniając wrogie czarocyty, przywracając równowagę aur.\nWyprostowała się, deaktywując zbroję, która opadła z niej niczym czarny popiół i zniknęła. Najpierw wykonała krótki znak krzyża i wyszeptała nad okaleczonymi zwłokami dziewczynki krótką modlitwę za zmarłych. Dopiero wtedy odwróciła się do pozostałej trójki.\n- Ale tak dokładniej to której części „nie zabijać” nie zrozumieliście?\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Nie Sie 27, 2017 10:21 pm\nStopniowo zwalniał z pełnego biegu, aż wreszcie zatrzymał się o kilka kroków od pokracznego truchła. Zsunął hełm w tył tak, jak zdejmuje się kaptur, a ten zniknął. Saszka nie sądził, że jego cios okaże się aż tak celny, w końcu cała akcja przebiegała w takim pędzie, że prawdopodobieństwo trafienia soggotha w jakąkolwiek witalną część ciała było dość niskie. Ale nawet gdyby znał przebieg wydarzeń, to nie postąpiłby inaczej.\nOdwrócił głowę w stronę medyczki.\n- Dziękuję za ochronę, pani... - zerknął na jej pagony. - ...podporucznik.\nNie zamierzał mówić jej, że w gruncie rzeczy nie potrzebował tej egidy. To, co zrobiła, było bardzo wspaniałomyślne, a mówienie jej, że uczyniła to niepotrzebnie, byłoby po prostu zwyczajnie niegrzeczne.\nSaszka przyklęknął przy trupie.\nZamiast od razu wyjąć z rany swoje ostrze, zaczął się przyglądać ciału, szukać - na razie tylko samym wzrokiem - potencjalnych śladów czegoś dziwnego. Choć w zasadzie ciało soggotha samo w sobie było przecież czymś dziwnym i wynaturzonym. W każdym razie, patrzył uważnie, starając się nie przeoczyć niczego nietypowego.\nDopiero po dłuższej chwili dezaktywował czakram i wstał. Utkwił spojrzenie w Zawiszy. Twarz miał stężałą i jakby nieludzko wręcz zmęczoną.\n- Z całym szacunkiem, pani major - zaczął spokojnie, lecz bez śladu wahania. - Może dla pani życie ludzkie nie ma zbyt wielkiej wartości, ale ja doskonale pamiętam, co przysięgałem chronić. Informacje można pozyskiwać na różne sposoby, ale przywracać życia już nie. Proszę się rozejrzeć dookoła. Myślę, że jeden człowiek odesłany do domu w trumnie wystarczy.\nRaven, 5/6 postów użycia\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Wto Sie 29, 2017 10:34 am\nPatrzył na umierającego soggotha. Zabezpieczył broń i wsunął ją do kabury, celownik zabłyszczał mocniej i zniknął, zabierając ze sobą zdolność widzenia prawym okiem. Skrzywił się i mimowolnie potarł je kłykciami, jakby to mogło w czymkolwiek pomóc.\nNie podchodził, przyglądał się ciału z dystansu. Dezaktywował egidę i oglądał jak wspaniałe przedstawienie panią major i porucznika, początkowo nawet nie zamierzał się odzywać, rzucić może przygaszonym "ups?" i wzruszyć ramionami. Ale walkiria zaczęła syczeć, należało ją odgonić zapaloną pochodnią - z czym poradził sobie wyśmienicie porucznik.\n- Idź na skargę do hetmana, księżniczko - rzucił niemal wesoło i otrzepał się z pyłu. No masz, niepotrzebnie rzucał się na ziemię. Żadnego 'pani', żadnych tytułów. E tam, kogo to obchodziło? - A porucznik Erkh'iaan ujął idealnie istotę problemu.\nCo więcej mógł dodać? Nie chciał patrzeć na rzeź tylko dlatego, że nie potrafili utrzymać w ryzach soggotha - spróbowali raz, w porządku. Był ranny, unieruchomiony, a i tak wyrwał się z okowów i znów stał się na powrót niebezpieczny jak cholera. Cichocki nie był pewien, czy daliby radę. Dwóch geografów, major i medyk. I jeden mały soggoth, rudowłosa dziewczynka. Co mogli wobec tego zrobić? Patrzeć, jak zarzyna kolejnych ludzi i próbować go ponownie spętać?\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Wto Sie 29, 2017 4:16 pm\nJakby rzekł pewien klasyk polskich internetów: JA PRZEPRASZAM BARDZO, ale Hania nie bez powodu celowała w nogi. Chciała po prostu soggotha unieruchomić i uniemożliwić mu atak nie tylko na swoich towarzyszy broni, a także i na ludność cywilną, która wciąż była tu obecna. Han’lynn chciała się dostosować do polecenia pani major, ale cóż… wyszło jak wyszło.\nZapolska zakończyła leczenie rany na policzku. Blizna nie powinna zostać, ale cholera ją wie. Na chwilę przyłożyła też dłoń na obolałe udo, od którego potworna dziewczynka postanowiła się odbić. Trochę jednak zabolało i pewnie siniaka będzie miała, tak czy inaczej. Ale chociaż ulży sobie trochę bólu.\nHania nie skuliła się niczym zbity pies pod wzrokiem Zawiszy – nie czuła, żeby nie dostosowała się do jej rozkazu. Podeszła bliżej trupa. Żywe czy nie, mogła to prześwietlić tak czy inaczej, ale nie zamierzała już denerwować pani major swoimi propozycjami.\nNa podziękowania Saszki skinęła jedynie głową. Robiła to, co było jej powinnością. Dlaczego to właśnie jego postanowiła ochronić egidą? Bo był elfem, a one w znacznie gorszy sposób znosiły zakażenie fagami. A zdecydowanie wolała zapobiegać, niżeli następnie sięgać po magię największego kalibru – bo niestety, podstawowym zaklęciem niewiele by w tej materii zdziałała.\nGdy już Saszka i Janusz powiedzieli to, co chcieli, przyszła też pora i na Hanię. Nie zamierzała się zbyt wiele tłumaczyć, ale małe wyjaśnienie się przyda.\n– Proszę wybaczyć, pani major, ale nie bez powodu strzelałam w nogi – powiedziała spokojnie, spoglądając na Zawiszę. – Czym prędzej trzeba przetransportować go do szpitala – skinęła głową w kierunku żołnierza, któremu niedawno wciskała kiszki do brzucha. – Pozwolę się przedstawić. Han’lynn Zapolska. – Kwestię stopnia pominęła. Miała pagony, więc łatwo było stwierdzić jaki posiadała.\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Wto Sie 29, 2017 11:09 pm\nUspokajała się. Z wolna. Schyliła się i wyciągnęła miecze wrażone w bruk – lekko musiała się zaprzeć, ale wyszły, jak zwykle w stanie idealnym. Obejrzała się raz jeszcze na soggotha. Być może jej czar stabilizujący pozbawił potwora części markerów czarnej aury, ale czysta memosfera była istotniejsza dla stłoczonych, pobladłych cywili.\nTak też zresztą elf sam powiedział.\nZamrugała, jakby Saszka zdzielił ją w twarz. Jego słowa poruszyły fałszywą strunę, szarpnęły kotarą, zza której polała się kaskada wspomnień. Czarnej krwi na bruku. Krzyków. Łopotu śmigieł lecącego Apacza. Informacje można zbierać na rożne sposoby, ale życia przywrócić się nie da.\nSkinęła głową, chowając miecze do pochew.\n- Wybaczcie – mruknęła już spokojniej, ciszej. Była tu najwyższa stopniem, jeśli nie liczyć geografów i ich uprawnień do wydawana poleceń, a nieczęsto widziało się, jak przełożony przeprasza podwładnych. Ale Zawisza przepraszała. Całą trójkę. I dziewczynkę o włosach rudych od krwi. I jej matkę, bo zawsze przecież jest jakaś matka. I ich, Myszę, resztę chłopców z placu broni.\n- Sprawy się skomplikowały. Tak czy inaczej odpowiadamy za soggotha. Odstawimy go bezpiecznie do Warszawy – poleciła sucho. Odwróciła się do jednego z lepiej wyglądających mężczyzn. – Skombinujcie mi trumnę, najlepiej dębową, z tutejszych lasów. I miedź. Jak najwięcej miedzi. Rury, druty i tak dalej. Wolno zrywać instalacje, pozwalam.\nPotrzebowali sporo miedzi, by wygłuszyć wciąż tlącą się aurę soggotha, ukryć go przed wzrokiem jegrów i, w razie potrzeby, zadbać, by jednak nie zmartwychwstał. Balrogi cholernie nie lubiły memów z religii katolickiej, więc tego numeru pewnie nie powtórzą, ale cholera je wie.\n- Major Majchrzak. Katarzyna – przedstawiła się niechętnie podporucznik Zapolskiej. Nie wyciągnęła ręki, miała ją umazaną krwią. Nie podziękowała też za opiekę nad cywilami, to była służba półelfki. Ale z ulgą zauważyła, że paskudna szrama na jej twarzy zasklepiła się bez bodaj blizny zniekształcającej jej ładną buzię.\nKątem oka dostrzegła, że tym, który ma jakiś problem, jest Janusz.\n- Jeśli byłaby pani taka uprzejma, geograf chyba ma problem z okiem. A ty możesz dezaktywować egidę, jest czysto w promieniu co najmniej kilometra – dodała, zwracając się do Saszki.\nJednak wbrew własnym słowom wyciągnęła rękę i, zacisnąwszy zęby, aktywowała jednego z enpisów bojowych – wielkiego orła czarnego o smolistych skrzydłach i piekielnie ostrym dziobie. Ptak zmaterializował się na jej ramieniu, wpijając szpony wyjątkowo boleśnie. Katarzyna krzyknęła ochryple, gdy Sulima #1 zerwał się do lotu, by raz jeszcze dokładniej przejrzeć okolicę. Odetchnęła chrapliwie dopiero, gdy zniknął za linią drzew.\n- Ogarnijcie swoje konie. I trochę siebie. Ruszamy natychmiast, gdy tylko ogarną miedź – powiedziała. Wyglądało na to, że Cichocki miał rację – królewna miała sporo do raportowania hetmanowi.\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 30, 2017 12:13 am\nSaszka skrzywił się. Dopiero teraz do niego dotarło, jak mogły zabrzmieć jego słowa. Jakby celowo chciał Katarzynie przypomnieć wydarzenia sprzed dwóch lat, które miały miejsce tuż obok, bo raptem pięć kilometrów dalej.\nA przecież elf wcale takiego zamiaru nie miał.\nChciał coś powiedzieć. Że wcale nie pił do tego, co się stało z oddziałem pani major. Że przecież to zupełnie inna sytuacja. I że jakoś tak mu się powiedziało, trochę w nerwach. Ale nie powiedział. Miał nieprzyjemne wrażenie, że drążąc temat, tylko bardziej Kasi dowali.\n- Porucznik Saash'Khaar Erkh'iaan, geograf królewski - mruknął zamiast tego w stronę półelfki w lekkim roztargnieniu. Bo przecież niegrzecznie byłoby się nie przedstawić komuś, kto właśnie się przedstawił.\nZerknął jeszcze na Janusza, ale nie widział, by drugi geograf doznał jakiegoś uszczerbku na zdrowiu. Cóż, nie był medykiem, nie musiał wiedzieć wszystkiego. Zawisza z pewnością miała powód, by zalecić konsultację medyczną.\nWyszeptał zaklęcie i Raven zniknął w taki sam sposób, w jaki się pojawił: jakby był smołą mającą swoje źródło w elfie. Saszka czasami się zastanawiał, dlaczego jego enpiso-egida manifestuje się w taki właśnie sposób, ale na dobrą sprawę nigdy nie doszedł do żadnych przekonujących wniosków. Za to w świetle tego, co przed chwilą powiedział, zaczął podejrzewać, dlaczego enpisy pani major były tak wobec niej agresywne. Pomyślał, że powinien kiedyś z nią o tym porozmawiać.\nByć może w liście, bo twarzą w twarz to pewnie znowu by chlapnął coś, czego nie powinien.\nPorucznik zabrał swój czakram, lekko się przy tym wzdrygając. Okolica była oczyszczona z fagów, ale to nie zmieniało faktu, że jego broń była zabrudzona krwią tego wynaturzenia. Saszka westchnął. Miał być odpoczynek po tygodniach w siodle. A będzie długi wieczór z czyszczeniem broni, pisaniem raportów i Bóg jeden wie, czym jeszcze.\nPodszedł do Wedla i pogłaskał go czule po pysku. Chociaż on jeden sprawiał wrażenie, jakby to całe zajście nie robiło na nim... no, żadnego wrażenia. Może i nie robiło. W krainach za horyzontem widział parę razy gorsze rzeczy, może przywykł. A może po prostu jedynym, o co dbał, był porządny obrok rano i wieczorem.\nSaszka odwrócił się.\n- Pani major, sugeruję, by pani również dała się obejrzeć podporucznik Zapolskiej - powiedział. W jego głosie nie było słychać wahania, które odczuwał. - Pani enpis nie był zbyt miły.\nRaven, 1/4 posty odpoczynku\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 30, 2017 1:37 am\nWalkiria się uspokoiła, przestała syczeć, schowała kły i pazury. Jej gniew został zaduszony bezwzględnie przez Saszkę, dzięki czemu ten ostatni zasłużył sobie - ponownie! - na ukłon uznania ze strony Janusza. Przypuszczalnie sam nie wiedziałby, jakich słów użyć, by nie brzmiało to... po januszowemu po prostu. W jego ustach wszystko pobrzmiewało kpiną czy żartem, nawet jeśli zakładał na twarz maskę obrzydliwie ociekającą powagą.\nWestchnął ciężko i ponownie potarł swoje oko. Nadal nie widział. Używał broni raptem chwilę, więc spodziewał się powrotu wzroku już lada moment.\n- Cichocki Janusz, porucznik - przedstawił się medyczce i skrzywił. - I nie potrzebuję pomocy medycznej, zaraz mi przejdzie.\nWybitnie tym razem nie pokusił się o idiotyczny komentarz - choć to musiało mieć związek, że tym razem sprawa dotyczyła jego. A dokładniej - oka. Nie lubił tego skutku ubocznego, drażnił niemiłosiernie i przeszkadzał. Jeszcze pół biedy teraz, gdy wystrzelał raptem pięć nabojów w magazynku, celownik nie leżał na siatkówce zbyt długo. Znacznie gorzej miały się sprawy, gdy sytuacja zmuszała go do używania obu broni, gdy po wszystkim zostawał sam w ciemnościach.\nOdszukał wzrokiem swojego konia. Kostek odsunął się na ubocze, lecz nie uciekł z dzikim wizgiem. Nawykł do większego chaosu niż ten tutaj, dlatego mógł bez skrępowania i problemów skubać od niechcenia trawę. Janusz ruszył w jego kierunku nieśpiesznym krokiem. Znów do siodła. Tak bardzo liczył na to, że uda mu się porządnie wyspać, a ponownie wychodziło na to, że nic z tego nie będzie. Dotarł do wierzchowca, jedną dłonią złapał za uzdę, a drugą dmuchnął koniowi w chrapy i przytulił czoło do jego płaskiej głowy. Indiańscy zaklinacze koni twierdzili, że w ten sposób konie budują między sobą więzi. Cichocki nie miał pojęcia, na ile jest to prawda, ale gwizdał na to i olewał to ciepłym moczem. Ot co.\nI olewał równie zgrabnie dalsze sceny dziejące się już za jego plecami. Nie jego interesem było, dlaczego enpis ranił Katarzynę, nie wnikał w takie rzeczy. Też coś.\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 30, 2017 1:47 pm\nHan’lynn w żaden sposób nie chciała pani major obrazić, nic z tych rzeczy. Tylko grzecznie wyraziła swoje zdanie na ten temat – uważała, że do rozkazu się dostosowała. Mimo prób nie byli w stanie soggotha pozostawić przy życiu, niestety. Trzeba mieć tylko nadzieję, że i z samego truchła uda się naukowcom coś wyczytać i dowiedzieć nowych rzeczy.\nPanna Zapolska zakodowała sobie w głowie ich imiona. Zapewne jeszcze nie raz się spotkają, więc warto wiedzieć, z kim ma się do czynienia, prawda? Jeżeli zostałaby blizna na policzku – cóż, bywa. Była żołnierzem i nikt nie powiedział, że w żaden sposób nie ucierpi i jej ciało nie zostanie „zeszpecone”, aczkolwiek Hanka w ten sposób na to nie patrzyła. Blizna zdobyta podczas ochrony obywateli winna być obiektem dumy, a nie wstydu. I choć obyło się bez niej, to jakoś specjalnie nie płakałaby nad swoim losem, gdyby przyszło jej chodzić z szramą na policzku.\nPółelfka również dezaktywowała egidę, bo nie była potrzebna w żadnym stopniu. Spojrzała na porucznika Cichockiego. Problem z okiem? Próbowała przeanalizować, w którym momencie to się mogło stać i co było przyczyną. Na pewno nie zostało uszkodzone przez soggotha, ale zawsze mogło coś tam wpaść, a to mogło doprowadzić chociażby do zapalenia spojówki.\n– Na pewno, poruczniku Cichocki? Sprawdzenie, czy wszystko jest w porządku to zaledwie chwila… – Nie mogła udzielić pomocy komuś, kto jej odmawiał. Janusz zrobi to, co było uważane za słuszne.\nKrzyk Zawiszy do najmilszych dźwięków na świecie nie należał… Enips zdecydowanie nie zachował się zbyt miło wobec pani major.\n– Mogę, pani major? – zapytała, chcąc zobaczyć jakie szkody orzeł wykonał na ręce kobiety. Podstawowym zaklęciem leczniczym się będzie mogła pomóc, bo musiała chwilę odsapnąć, ale zawsze pozostawała ostatnia opcja, czyli uleczenie totalne. Zwłaszcza, jeżeli rana była bardzo głęboka. Jeżeli nie, to wystarczy tylko ludzka medycyna.\nHan’lynn rozejrzała się za Eter – swoją siwą klaczą, która była, całe szczęście, nieopodal. Nigdzie nie zwiała, zresztą była specjalnie szkolona do życia w akcji. Pójdzie po nią dopiero po tym, jak już zajmie się Zawiszą.\nTarcza nietykalności 1/3 przerwy\nBłogosławione dłonie 1/3 przerwy\nTemat: Re: Wieś Stojanowice Sro Sie 30, 2017 3:55 pm\n- Nie – odpowiedziała, a potem gwizdnęła ostro przez zęby na Marysieńkę. Aby wskoczyć na siodło, potrzebowała pracy obu rąk, wolała więc zrobić to teraz, dopóki wciąż nabuzowane walką ciało lepiej znosi ból i obciążenie. Nie chciała, by oglądali jej słabość. Szczytem wszystkiego byłoby pozwolić na to, by Saszka lub Cichocki pomogli jej dosiąść konia.\nStęknęła, mocno zapierając się o strzemię i odbijając zdecydowanie od ziemi, by chociaż część siły potrzebnej do manewru wyprowadzić z nóg. Marysieńka, nieprzyzwyczajona do tak szorstkiego traktowania swej pani, zarżała z oburzeniem.\n- Dziękuję, ale nie – dodała, żeby Zapolska nie odebrała jej słów jako zniewagę. – Rana nie jest poważna, a ptak musi wrócić.\nJakby na zawołanie orzeł, dotychczas będący małą kropką pod błękitem sierpniowego nieba, złożył skrzydła i zapikował w dół. Do umysłu Katarzyny spłynęła kojąca pewność, że cala okolica jest wolna od fagów, a na jej wyciągnięte lewę ramię sfrunął orzeł. Był ciężki, Kaśkę aż przygięło do grzbietu konia. Miała wrażenie, że zaciśnięte z bólu zęby po prostu połamie, ale nawet nie pisnęła.\nEnpis rozwiał się niczym widmo, pozostawiając po sobie tylko kilka głębokich bruzd naciekających czerwienią. Na pewno zostawią blizny. Znowu. Już teraz Majchrowska miała ich mnóstwo, a mimo to nie chciała być leczona. Ptaki były jak katharsis. Skoro Sulima ją ukarał, ona już więcej nie musiała karać siebie. Pazury i dzioby orłów pozwalały jej zachować czystość myśli i równowagę psychiczną, nawet jeżeli było to na dłuższą metę destrukcyjne.\nOko Cichockiego z wolna zaczęło się uspokajać. Odzyskał pole widzenia – pierw zamglone i lekko zakrzywione, szybko ustabilizowało się, dając klarowny obraz. Pozostało jedynie słabe zaczerwienienie białka oraz fakt, że mężczyzna mimowolnie lał łez potoki. Jak baba. Na szczęście pełna widoczność nie była mu w tym momencie szalenie potrzebna – odgrywał jakieś jarmarczne cyrki z koniem.\nDokładnie w tym momencie wydarzyły się trzy rzeczy.\nPo pierwsze, z wolna narastający szum stał się całkiem legalnym łopotem śmigła, a ludzie na placu instynktownie rozpierzchnęli się, dając plac do lądowania helikopterowi. Jeszcze metr nad ziemią wypadło z niego dwóch sanitariuszy z noszami.\nPo drugie, od strony wsi nadeszła procesja – trzech rosłych mężczyzn niosło solidną, choć nierówno zbitą trumnę, a czwarty dotrzymywał im kroku z naręczem miedzianych drutów. Zawisza szybko wydała polecenia, martwego soggotha owinięto wziętym nie wiadomo skąd celofanem, obwiązano drutem i władowano do trumny.\nPo trzecie, przestraszony hałasem helikoptera koń serdecznie zakopał Januszowi Cichockiemu w łydkę. Katarzyna parsknęła nieregulaminowo.\n- Jedziemy stępa, żeby nie zarżnąć koni. Chłopaka odstawią do Gorzowa na ostry, a my musimy dotaszczyć trumnę do Korniejewa. Może załapiemy się na transporter, fajnie by było. I może… - urwała. Czułaby się dużo lepiej, gdyby wezwana mistrzyni Zakonu Łabędzia już przybyła. – Nieważne. Jedziemy czwórką, ja i porucznik Erkh’iaan z przodu, wy z tyłu. Trumnę zaraz przywiążą nam do siodeł. Jeżeli w garnizonie ktoś zajmie się soggothem, to mamy noc odpoczynku, konie też. Jeżeli nie, musimy zmienić konie i jechać natychmiast. Jasne? To wio.\nWszyscy z/t -> Droga dojazdowa do Korniejewa\nTemat: Re: Wieś Stojanowice


Jedna chwila | SZORTAL\nStarał się wycisnąć z tego, co tylko mógł.\nJako ostatni przedstawiciel gatunku był świadkiem i obserwatorem. Został wybrany; był tym, który otworzył drogę. Ten świat był już stary i zmęczony, zużyty, nie odpowiadał już potrzebom jego ludu. Zaczął się starzeć po kryjomu, lecz szybko stało się to widoczne i bolesne, odczuwalne dla ludu, podsycając tylko ich obawy.\nDecyzję podjęto wiele lat temu: ustalono dokładny moment w czasie i wybrano ochotnika – jego. Przygotowywał się do tego całe życie: czytał starożytne manuskrypty i analizował interpretacje swoich poprzedników.\nW tym jednym, jedynym momencie gdy wszystko znalazło się na właściwym miejscu, pożegnał się ze swoim ludem, opłakując ich odejście, lecz jednocześnie świętując nowy początek na nowym świecie – młodym i pełnym energii.\nNadeszła właściwa chwila. Patrzył z zachwytem, jak ostatnie statki znikły za horyzontem powietrza i wody.\nOpuścił ramiona i poczuł, jak ogarnia go poczucie samotności i desperacji. Został sam, ostatni. Jednocześnie wciąż miał nadzieję, gdyż wysoko na niebie dostrzegł statki, które przed chwilą zniknęły za horyzontem.\nW tej jednej chwili zrozumiał, że wszystko będzie dobrze, i osiągnął spokój.\n‹ Jeden diabeł wystarczy w górę Jedna długa noc ›\nSerio wybrali ochotnika?\nAdres Wysłano czw., 02/07/2015 - 07:52 przez lakeholmen\nZastanawiam się, czy kiedy historię tak się ciasno zapakuje, żeby dopiero za trzecim razem można było zrozumieć o co w niej chodzi, bo położenie każdego słowa jest ważne, czy to jeszcze jest literatura, czy już raczej szaradziarstwo. Spodnie na dnie plecaka to nie do końca są spodnie. Strasznie są potem pomięte - tak jak i ta historia.


Przetarg: Dostawa wiat śmietnikowych  | Eurobudowa.pl\neurobudowa.pl > przetargi > ogłoszenia przetargowe > budowle specjalistyczne > przetargi warmińsko-mazurskie > przetargi Giżycko > Dostawa wiat śmietnikowych\nDOSTAWA wiat śmietnikowych do gromadzenia odpadów stałych przy budynkach komunalnych w Giżycku.\n1. Przedmiotem zamówienia jest dostawa fabrycznie nowych i nieużywanych stalowych wiat śmietnikowych do gromadzenia odpadów stałych - 13 sztuk o różnych wymiarach.\nszerokość x długość [m] Liczba\n2,0 x 3,5 6\n3,8 x 7,7 1\n2,5 x 4,0 1\n3,5 x 4,5 3\n2,5 x 3,0 2\nWiaty na planie prostokąta o:\n1. konstrukcji nośnej ścian z profili stalowych ocynkowanych,\n2. poszycie ścian z blachy stalowej ocynkowanej montowane w układzie poziomym do wysokości 1,4-1,5m od poziomu posadzki z zachowaniem odstępu między panelami od 1 do 5cm, powyżej siatka stalowa ocynkowana.\n3. konstrukcji dachu z dźwigarów oraz płatwi stalowych ocynkowanych,\n4. pokryciu dachowym z blachy stalowej ocynkowanej,\n5. drzwiach jedno- lub dwuskrzydłowych o szerokości skrzydła 90cm w świetle (w zależności od wymiarów wiaty - Załącznik nr 4 do SWZ - Szczegółowy opis przedmiotu zamówienia),\n6. kolorystyce odpowiednio: paleta kolorów RAL 7024 (szary grafitowy) i RAL 7035 (szary jasny).\n2. Szczegółowy opis przedmiotu zamówienia został zawarty w Załączniku nr 4 do SWZ.\n3. Zamawiający nie wymaga zatrudnienia przez Wykonawcę lub podwykonawcę na podstawie stosunku pracy osób wykonujących czynności związane z realizacją niniejszego zamówienia, na podstawie art. 95 Ustawy PZP.\nJeżeli w jakichkolwiek dokumentach, przy pomocy których dokonano opisu przedmiotu zamówienia, wskazano znaki towarowe, patenty lub pochodzenie, źródła lub szczególny proces, który charakteryzuje produkty lub usługi dostarczane przez konkretnego wykonawcę, powinno to być interpretowane jako przywołanie określonych standardów, a nie jako wymóg zastosowania konkretnych rozwiązań - Zamawiający w każdym takim przypadku dopuszcza rozwiązania równoważne. Jeżeli w jakichkolwiek dokumentach, przy pomocy których dokonano opisu przedmiotu zamówienia, odniesiono się do norm, ocen technicznych, specyfikacji technicznych i systemów referencji technicznych, Zamawiający w każdym takim przypadku dopuszcza rozwiązania równoważne. Ilekroć w treści SWZ, w tym w opisie przedmiotu zamówienia, przedmiot zamówienia został opisany przez wskazanie nazw, znaków towarowych lub pochodzenia, Zamawiający dopuszcza zaoferowanie przez Wykonawcę przedmiotu zamówienia ,,równoważnego".\nDokument nr: 2021/BZP 00243029, ZP.271.1.31.2021.AO\nOtwarcie ofert: Termin otwarcia ofert: 2021-11-04 11:15\n3.5.) Informacje o środkach komunikacji elektronicznej, przy użyciu których zamawiający będzie komunikował się z wykonawcami - adres strony internetowej: Postępowanie prowadzone jest w języku polskim w formie elektronicznej za pośrednictwem platformazakupowa.pl pod adresem: https://platformazakupowa.pl/pn/um_gizycko\n3.6.) Wymagania techniczne i organizacyjne dotyczące korespondencji elektronicznej: 3. Komunikacja w postępowaniu o udzielenie zamówienia, w tym składanie ofert, wymiana informacji oraz przekazywanie dokumentów lub oświadczeń między Zamawiającym\na Wykonawcą, z uwzględnieniem wyjątków określonych w Ustawie PZP, odbywa się przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, za pomocą Platformy (platformazakupowa.pl).\n4. W przypadku Wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia wszelka korespondencja będzie prowadzona przez Zamawiającego wyłącznie z ich pełnomocnikiem.\n5.1 Przekazywanie informacji odbywa się elektronicznie za pośrednictwem formularza: ,,Wyślij wiadomość do Zamawiającego". Komunikacja poprzez ,,Wyślij wiadomość´ do Zamawiającego" umożliwia dodanie do treści wysyłanej wiadomości plików lub spakowanego katalogu (załączników). Występuje limit objętości plików lub spakowanych folderów do ilości 10 plików lub spakowanych folderów przy maksymalnej sumarycznej wielkości 500 MB.\n5.2 Występuje limit objętości plików lub spakowanych folderów w zakresie całej oferty lub wniosku do ilości 10 plików lub spakowanych folderów przy maksymalnej wielkości 150 MB. W przypadku większych plików zalecamy skorzystać´ z instrukcji pakowania plików dzieląc je na mniejsze paczki po np. 150 MB każda.\n5.3 Składając ofertę zaleca się, aby Wykonawcy zaplanowali złożenie jej z wyprzedzeniem minimum 24h, aby zdążyć w terminie przewidzianym na jej złożenie w przypadku siły wyższej, jak np. awaria platformazakupowa.pl, awaria Internetu, problemy techniczne związane z brakiem np. aktualnej przeglądarki, itp.\n5.4 Za datę przekazania (złożenia) oferty przyjmuje się datę jej przekazania w systemie poprzez kliknięcie przycisku ,,Złóż ofertę", po którym pojawi się komunikat, że wiadomość została wysłana do Zamawiającego.\n5.5 Za datę przekazania (złożenia) zawiadomień, oświadczeń, wniosków, dokumentów składanych na wezwanie Zamawiającego, itp., przyjmuje się datę ich przekazania w systemie poprzez kliknięcie przycisku ,,wyślij wiadomość do Zamawiającego", po którym pojawi się komunikat, że wiadomość została wysłana do Zamawiającego.\n5.6 Informacje dotyczące odpowiedzi na pytania, zmiany specyfikacji, zmiany terminu składania i otwarcia ofert Zamawiający będzie zamieszczał na platformie w sekcji "Komunikaty". Korespondencja, której zgodnie z obowiązującymi przepisami adresatem jest konkretny Wykonawca, będzie przekazywana za pośrednictwem platformazakupowa.pl do konkretnego Wykonawcy.\n5.7 Dla wygody dodatkowo Wykonawca może otrzymywać powiadomienia, tj. wiadomość email dotyczące komunikatów w sytuacji, gdy Zamawiający opublikuje informacje publiczne (komunikat publiczny) lub spersonalizowaną wiadomość zwaną prywatną korespondencją.\n5.8 Warunkiem otrzymania powiadomień systemowych platformazakupowa.pl zgodnie\nz pkt j/w jest wcześniejsze poinformowanie przez Zamawiającego o postępowaniu, złożenie oferty lub wniosku jak i wystosowanie wiadomości przez Wykonawcę w obrębie postępowania, na którą otrzyma odpowiedz´.\n5.9 Wymagania techniczne i organizacyjne zostały szczegółowo opisane w Regulaminie platformazakupowa.pl stanowiącym uzupełnienie instrukcji składania ofert dostępnej pod adresem https://platformazakupowa.pl/strona/45-instrukcje.\n5.10 W zakresie pytań technicznych związanych z działaniem systemu platformazakupowa.pl należy się skontaktować z Centrum Wsparcia Klienta platformazakupowa.pl pod numerem\ntelefonu 22 101 02 02 lub adresem e-mail: cwk@platformazakupowa.pl.\n5.11 Wykonawca jako podmiot profesjonalny ma obowiązek sprawdzania bezpośrednio w systemie informacji publicznych oraz prywatnych przesłanych przez zamawiającego, gdyż system powiadomień może ulec awarii lub powiadomienie może trafić do folderu SPAM.\nZ uwagi na ograniczoną ilość wprowadzania znaków w ogłoszeniu, szczegóły i zalecenia w zakresie wymagań technicznych dot. komunikowania się zawarte są w Rozdziale 14 SWZ.\n3) Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c RODO w celu związanym z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego, prowadzonym w trybie podstawowym.\n5) Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane, zgodnie z art. 78 ust. 1 PZP, przez okres 4 lat od dnia zakończenia postępowania o udzielenie zamówienia, a jeżeli czas trwania umowy przekracza 4 lata, okres przechowywania obejmuje cały czas trwania umowy.\n6) Obowiązek podania przez Panią/Pana danych osobowych bezpośrednio Pani/Pana dotyczących jest wymogiem ustawowym określonym w przepisach PZP, związanym z udziałem\nc) na podstawie art. 18 RODO prawo żądania od administratora ograniczenia przetwarzania danych osobowych z zastrzeżeniem przypadków, o których mowa w art. 18\nust. 2 RODO ***;\n3.16.) RODO (ograniczenia stosowania): Patrz Ogłoszenie RODO (obowiązek informacyjny)\nMiejsce składania ofert: Ofertę wraz z wymaganymi dokumentami należy podpisać i umieścić na platformazakupowa.pl pod adresem https://platformazakupowa.pl/pn/um_gizycko\n4.1.2.) Numer referencyjny: ZP.271.1.31.2021.AO\n4.1.5.) Wartość zamówienia: 168141,10 PLN\n1.1. Cena oferty brutto (Cp) 60%\n1.2. Okres rękojmi (Or) (40%)\n1. Wykonawcy mogą wspólnie ubiegać się o udzielenie zamówienia. W takim przypadku Wykonawcy ustanawiają pełnomocnika do reprezentowania ich w postępowaniu albo do reprezentowania w postępowaniu i zawarcia umowy w sprawie zamówienia publicznego. Pełnomocnictwo winno być załączone do oferty, podpisane przez wszystkich Wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia i powinno zawierać w szczególności wskazanie:\nb) wszystkich Wykonawców ubiegających się wspólnie o udzielenie zamówienia wymienionych z nazwy i określeniem siedziby,\n2. W przypadku Wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia, żaden z nich nie może podlegać wykluczeniu na podstawie art. 108 ust. 1 Ustawy PZP, natomiast spełnianie warunków udziału w postępowaniu Wykonawcy wykazują zgodnie z art. 117 Ustawy PZP, o ile były wymagane.\n3. W przypadku Wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia, oświadczenie o braku podstaw do wykluczenia składa każdy z Wykonawców wspólnie ubiegających się o zamówienie (Załącznik nr 2 do SWZ). Oświadczenia te potwierdzają brak podstaw wykluczenia oraz spełnianie warunków udziału w postępowaniu, w zakresie, w jakim każdy z Wykonawców wykazuje spełnianie warunków udziału w postępowaniu.\n4. Wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia dołączają do oferty oświadczenie, z którego wynika, które roboty budowlane/usługi/dostawy wykonają poszczególni Wykonawcy (zgodnie z pkt. 10 Załącznika nr 1 do SWZ - Formularz ofertowy).\n3. Zamawiający przewiduje możliwość zmiany zawartej umowy w stosunku do treści wybranej oferty w zakresie uregulowanym w art. 454-455 Ustawy PZP oraz wskazanym w Projektowanych postanowieniach umowy.\n4. Zamawiający dopuszcza zmiany postanowień umowy w stosunku do treści oferty, polegające na:\n1) zmianie terminu zakończenia realizacji przedmiotu umowy:\na) w przypadkach, gdy wystąpią okoliczności niezależne od Wykonawcy, przy zachowaniu przez niego należytej staranności, skutkujące niemożnością dotrzymania terminu realizacji przedmiotu umowy, w szczególności wstrzymania produkcji, dostaw produktów, komponentów produktu lub materiałów, niezbędnych do realizacji przedmiotu umowy - termin realizacji Umowy może zostać zmieniony po uzgodnieniu przez strony Umowy;\nb) jeżeli w czasie realizacji Umowy z winy Zamawiającego wystąpią niedające się przewidzieć na etapie ogłoszenia zamówienia, uwarunkowania np. organizacyjne, logistyczne, prawne, uniemożliwiające realizację zamówienia - termin realizacji Umowy może zostać zmieniony po uzgodnieniu przez strony Umowy;\n2) zmianie stanu prawnego, który będzie wnosił nowe lub zmienione wymagania, co do sposobu realizacji jakiegokolwiek elementu ujętego przedmiotem Umowy oraz nie będzie to związane ze zmianą zakresu i wartości Przedmiotu Umowy;\n3) zmianie wynagrodzenia Wykonawcy w przypadku zmiany:\nb) wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę albo wysokości minimalnej stawki godzinowej, ustalonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za prace;\nd) zasad gromadzenia i wysokości wpłat do pracowniczych planów kapitałowych,\no których mowa w ustawie z dnia 4 października 2018r. o pracowniczych planach kapitałowych.\n- jeżeli zmiany te będą miały wpływ na koszty wykonania zamówienia przez Wykonawcę, zgodnie z zasadami, o których mowa w ust. 4 i 5 projektowanych postanowień umowy.\nBudowa pomostu rekreacyjnego\nZakup wraz z montażem wiat przystankowych\nBudowa hali namiotowej wraz z kortem tenisowym


Sesje :: FF - Forum Filmowe ::\nFF - Forum Filmowe » Tablice Filmowe » SOFA » Sesje Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2013-02-07, 09:11 Sesje\nreż. Ben Lewin (USA 2012)\nNagrodzony na festiwalu niezależnego kina Sundance komediodramat w reżyserii Ben Lewina (”Georgia”). Zbliżający się do czterdziestki, dotknięty paraliżem niemal całego ciała mężczyzna postanawia poznać smak seksu, a w obawie o swą sprawność opłaca terapeutkę, której specjalnością jest leczenie zahamowań seksualnych w praktyce. [opis dystrybutora]\n„Sesje” wybrały sobie na premierę bardzo nieodpowiedni czas bo przez raczej drugoplanową obsadę nie za bardzo miały z czym startować do filmowego wyścigu zbrojeń 2013 i ta cisza, którą „Sesje” zasiewają jest bardzo krzywdząca ponieważ mamy tu do czynienia z filmem co najmniej tak samo dobrym jak „Nietykalni”. Porównań do Francuskiego hitu na pewno nie zabraknie, bo oprócz samej zbieżności gatunków (komediodramat) mamy jakieś tam dążenie do szczęścia ludzi z zaawansowaną grupą inwalidzką. Oś fabularną stanowi droga Marca od „byłem i zawsze będę prawiczkiem” do Wayne’a Gretzkiego motelowych sypialni. W zadaniu pomaga dawno niewidziana Helen Hunt, która przez większość filmu paraduje nago i szczerze mnie tym kupiła bo brak tu wystylizowanych i przepoconych nagich scen na tle zachodzącego słońca, całość rozgrywa się raczej na jasno oświetlonych powierzchniach mieszkalnych co jak dla mnie potęguje wrażenie jakiegoś wstydu, dyskomfortu dla aktora, a po Helen nie widać nic a nic. Takim lekkim autokomentarzem na ten temat wydaje mi się być scena w żydowskim basenie. Największym atutem tego filmu i tak pozostaje jego lekkość. Lekkie są dialogi, żarty i fabuła. Nie ma się ponad normę czym smucić, a ja nieźle się uśmiałem. Najbardziej komicznie wypadają chyba spotkania Marca z księdzem (Macy), który sprawia wrażenie jakby wyrwali go z Shameless. Bardzo dobre, zwięzłe i zabawne kino.\nOstatnio zmieniony przez BM 2013-02-07, 21:37, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2013-02-10, 13:53\nTeż mi się bardzo podobało podejście polegające na ogólnym luzie i "zero drama". Tak tylko myślę, że bohater miał farta, że trafił mu się taki bezproblemowy ksiądz. Z klechą miotającym klątwy, starszącym piekłem i siarką za oczywiste wykroczenia przeciwko jedynie słusznej wierze film móglby być z deka mroczniejszy i smutniejszy. Albo wręcz przeciwnie. Widać, że reżyser nie chciał robic antyreligijnej agitki i też dobrze, ale czy ostatecznie nie za mało kantów zostawił?\nDuet Hunt - Hawkes mistrzowski, brak docenienia w postaci nominacji do rycerzyków Akademii zasługuje tylko na\nWysłany: 2013-02-25, 18:04\nZawiodłem się. Zabawne jest to tylko trochę. Głównie jest to dramat, ale niestety bardzo mało dogłębny, raczej powierzchowny, mętny i nieangażujący. A to dlatego, że cały "dramat" tej osoby rozpisany jest na instytucje i - jak to poczułem - głównie stara się dostarczyć argumentów na rzecz zawodu (instytucji?) surogatki/surogata. Z jednej strony osoba bardzo pokrzywdzona przez los - niepełnosprawny, którego brak doświadczenia seksualnego przyczynia się do poczucia niespełnienia i odczuwa on w dodatku jeszcze większe kompleksy i nie może sobie poukładać przez to życia z osobą przeciwnej płci. Z drugiej strony jest Kościół/ksiądz, bardzo liberalny, który te problemy rozumie i daje przyzwolenie. I z trzeciej strony wreszcie, przedmiot całej kontrowersji - surogatka, która odwala taką robotę, że aż zmienia całe życie pacjenta. No jak tego nie zrozumieć i jak nie poprzeć, się pytam? Aktorsko nieźle, ale rola Hunt jest co najwyżej po prostu dobra (ma znacznie lepsze role na koncie), Hawkesa podobnie.\nTakie tam. Sory Gregory. 6,5/10\nWysłany: 2013-02-25, 18:54\ngłównie stara się dostarczyć argumentów na rzecz zawodu (instytucji?) surogatki/surogata.\ngdzie? Tak było więc to jest pokazane w filmie, a argumentacji czy to dobre czy be jakoś nie dostrzegłem.\nI z trzeciej strony wreszcie, przedmiot całej kontrowersji - surogatka, która odwala taką robotę, że aż zmienia całe życie pacjenta.\nZmienia życie, owszem, ale zastanowiłeś się nad tym jak trudno zmienić życie kogoś takiego? Wg mnie film rewelacyjnie pokazuje, że główny bohater przywiązuje się do każdego kto tylko okaże mu chociaż trochę sympatii (stąd też limit spotkań) i stąd też jego rychłe zakochanie się w niej czyli jakaś tam zmiana w życiu, zresztą dla takiego gościa zmianą w życiu był raczej fakt rozpoczęcia życia seksualnego (na bank nabrał przy tym pewności siebie), a nie spotkania Helen. Koniec końców wychodzi na to, że sam odwalił taką robotę, że zmienił swoje życie.\nA ja i tak wiedziałem, że Tobie się ten film nie spodoba. Idź Bradelya Coopera oglądać\nWysłany: 2013-02-25, 22:03\n:nigga: gdzie? Tak było więc to jest pokazane w filmie, a argumentacji czy to dobre czy be jakoś nie dostrzegłem.\ncałość rozgrywa się raczej na jasno oświetlonych powierzchniach mieszkalnych co jak dla mnie potęguje wrażenie jakiegoś wstydu, dyskomfortu dla aktora, a po Helen nie widać nic a nic. Takim lekkim autokomentarzem na ten temat wydaje mi się być scena w żydowskim basenie.\nTo też masz nigę.\nUkład sił w filmie jest tak wyraźny, że aż samonarzucający się: (1) kaleka, który być może nigdy by nie doświadczył gdyby nie (2) surogatka i - czarno na białym, ale dostrzegający odcienie szarości - (3) ksiądz.\nBa, więcej, bo jest jeszcze żydowska Synagoga i scena, którą Ty odczytujesz jako "autokomentarz", ja widzę jako scenę w Synagodze, gdzie padają słowa takie oto:\n- Czasem przychodzą tu młode mężatki z matkami.\n- "Czy to też muszę zdjąć? Mogę w tym zostać?"\n- Pierwszy raz są nago.\n- "Nie, kotku, zdejmujemy wszystko".\n- I zdejmują? - I zdejmują.\n- Stają na krawędzi basenu, i nie mają czego się trzymać, prócz samych siebie.\n- Nie mają się za czym schować.\n- To jest twoje ciało.\n- To jest ciało, które stworzył dla ciebie Bóg.\nJak mam to odebrać inaczej, jak powiedzenie w (kolejnej w filmie) instytucji religijnej "To jest ciało, które stworzył dla ciebie Bóg"? Nie wiem jak.\nAbsolutnie nie chcę wyśmiewać tej pomocy, jakiej dostarczyła bohaterowi surogatka czy postępów, jakie on poczynił, ani twierdzić, że seks nie jest ważną dziedziną życia człowieka. Ale jakoś nie poczułem tej chemii pomiędzy bohaterami; tego dlaczego się bohater tak zakochał w surogatce, a tym bardziej tego, że ona nawet w pewnym momencie zaczęła się w cały proces angażować i lekko miotać w życiu rodzinnym.\nA ja i tak wiedziałem, że Tobie się ten film nie spodoba.\nA ja już prawie wiedziałem, że mi się bardzo spodoba... do czasu aż obejrzałem. Bywa.\nIdź Bradelya Coopera oglądać\nA takie teksty mógłbyś sobie darować, nie sądzisz?\nWysłany: 2013-02-25, 23:07\nNie czaję. Ja o technicznej stronie pracy aktorskiej, a nie czy to dobre czy złe, ale rozumiem o co Ci chodziło z tym argumentowaniem bo poprzednim razem nie zajarzyłem do końca i po przemyśleniu stwierdzam, że owszem argumentacja jest na tyle szeroko w tym filmie zakorzeniona, że gdyby ją wyciąć to zostałoby materiału pewnie na długa krótkometrażówkę, ale ja sam dla siebie jestem dowodem, że zrobili to całkiem sprawnie bo ani przez chwilę się na tym aspekcie nie skupiałem i mi to nie przeszkadzało chociaż ujawnia lekkie płycizny.\nWysłany: 2013-03-04, 23:16\nBardzo dobry film ale skoro dobra Helen Hunt dostała nominację do Oscara to i Hawkes powinien bo jest jeszcze lepszy, naprawdę świetna rola. I miło też zobaczyć Williama Macy w innej roli jak w Shameless, fajna drugoplanowa rola. Może mi się wydaje albo to chwilowa moda ale coraz więcej ostatnio filmów o niepełnosprawnych, niedawno wiadomy francuski hit o przyjażni, a słyszałem jeszcze o filmie z Marion Cotillard Rust and Bones.\nWysłany: 2013-10-20, 23:58\nsłyszałem jeszcze o filmie z Marion Cotillard Rust and Bones.\n"Sesje" mi się podobały, bardzo subtelnie, choć wprost, otwarcie i dość obrazowo mówią o zaspokojeniu potrzeb seksualnych ludzi niepełnosprawnych. Pamiętam, że dobrych kilka lat temu był popularny dokument "Murderball", o facetach na wózkach grających w kosza i bezwstydnie rozprawiających o seksie.\nCzasem widzi się, czy czyta o parach, w których jeden z partnerów nie jest w pełni sprawny, a ten drugi jest zdrowy i całkiem ładny, przystojny itp. Jeśli ktoś nie chce się dziwić, dlaczego tak się dzieje, że takie związki są możliwe i całkiem realne, niech zobaczy ten film.\nBardzo dobre aktorstwo, Macy jako ksiądz - ok. Nie mieliście wrażenia, że były chwile, kiedy Marcowi zazdrościł jego seksualnej edukacji, chciałby być na jego miejscu?\nTrzeba przyznać, że Marc w swoim nieszczęściu miał i tak sporo szczęścia, a to dlatego, że temu szcześciu umiał pomóc - był otwarty, szczery, nie wstydził się swojej ułomności, poczucie humoru go nie opuszczało, potrafił mówić o swoich potrzebach - świetna scena, gdy spowiada się księdzu i mówi, że Amanda kocha, ale nie kocha, że go opuściła i na koniec prosi spowiednika, żeby go objął (czyli pocieszył).\nScena z ciałem, w synagodze, nie była ku chwale religii, a raczej ku chwale ciała, które, jakiekolwiek by ono nie było, powinniśmy je kochać, bo jest nasze i nie wstydzić się, bo stąd się bierze wiele ludzkich zahamowań.\nMarc zakochał się w surogatce, tak jak zresztą w każdej dziewczynie/opiekunce, z ktorą miał kontakt. Była jego terapeutką, a w nich bardzo często zakochują się ich klienci (więź jaka rodzi się podczas sesji może być bardzo szczególna). Scena w samochodzie, po sesji, gdy Cheryl otrzymuje list z wierszem od Marca - piękna. Ten wyraz twarzy Hunt, który mówi wszystko co ona czuje, a czego nie wolno jej czuć.\nFF - Forum Filmowe » Tablice Filmowe » SOFA » Sesje


Wydział Chemii Uniwersytetu Łódzkiego – Uczelnie.info.pl\nStudia chemiczne Studia Łódź\n1 czerwca 2021 1 czerwca 2021 KK\tBrak komentarzy\tstudia chemiczne, studia chemiczne Łódź, Uniwersytet Łódzki, Wydziały UŁ\nInteresujesz się chemią? Myślisz o budowaniu swojej kariery zawodowej w oparciu o wiedzę zdobytą na nowoczesnych studiach chemicznych? Poznaj propozycję Wydziału Chemii UŁ. Najnowsza propozycja obejmuje kierunki studiów, które mogą się naprawdę podobać i tworzyć podstawy do wykonywania w przyszłości ciekawego zawodu. Wśród propozycji znaleźć można studia licencjackie oraz studia inżynierskie. Niektóre z kierunków prowadzone są w trybie niestacjonarnym. Poznaj ofertę Wydziału Chemii:\nWarto poznać jego ofertę zanim ostatecznie zdecydujesz się na któryś z kierunków.\nStudia I stopnia inżynierskie 3,5-letnie, stacjonarne\nWydział Chemii kształci studentów na trzech kierunkach w ramach trzech specjalności na studiach l i i ll stopnia. Naukowcy z Łodzi współpracują z przedstawicielami uniwersytetów m.in. w Oxfordzie, Paryżu, Lyonie, Berkeley, Chicago, Berlinie, Zurichu, Walencj czy Moskwie. Wysoką jakość kształcenia na kierunku chemicznym potwierdza międzynarodowa akredytacja European Chemistry Thematic Network i UKA – Eurobachelor Label i Euromaster Label, a także akredytacja Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej.\nCałkiem niezły wybór. Chcesz dowiedzieć się więcej o kierunkach, zasadach rekrutacji zobacz stronę wizytowkachemia.uni.lodz.pl/kierunki.\n← Bezpieczeństwo wewnętrzne – Uniwersytet Rzeszowski\nTechnologia chemiczna – Politechnika Rzeszowska →\nUczelnia Nauk Społecznych w Łodzi – studia w Łodzi 2021/2022\n10 marca 2021 10 maja 2021 EB\t0


Mieszkanie Pachnie Marihuaną | Kanabis.info\nStrona główna » Aktualności » Mieszkanie Pachnie Marihuaną\nZnany raper Lil Wayne wystawił swój apartament w Miami z trzema sypialniami i dwoma łazienkami o wartości ponad 500.000 dolarów na sprzedaż. Jest jednak problem, ponieważ nikt tego mieszkania nie chce kupić. Wszystko przez to, że jest ono wręcz przesiąknięte zapachem marihuany. Lil Wayne pozwolił swoim znajomym na mieszkanie w jego lokum, a ci w towarzystwie pięknych dziewczyn w bikini urozmaicają sobie spędzanie czasu paleniem marihuany i słuchaniem hip-hopu. Jak donoszą różne źródła, mieszkanie mimo wszystko jest czyste i wysprzątane.\nPoprzedni wpis Ranking Spożycia Alkoholu. Europejczycy Piją Najwięcej?\nNastępny post Jak To z Tą Marihuaną Jest?


dolnośląskie • Będkowice\n1. Lokal użytkowy nr 1 przy ul. Świętojańskiej 3 w Będkowicach, położony na parterze (I kondygnacji) w budynku mieszkalno- usługowym parterowym z poddaszem mieszkalnym, częściowo podpiwniczonym, w którym znajduje się 1 lokal mieszkalny i 1 lokal użytkowy. Lokal posiada łączną powierzchnię 142,60 m2 i składa się z holu, poczekalni, rejestracji, dwóch w.c., pomieszczenia socjalnego, spiżarki, przedsionka, kuchni, przedpokoju, dwóch pokoi i dwóch gabinetów. Łącznie z lokalem sprzedaży podlega udział w nieruchomości wspólnej wynoszący 58,53 % oraz ułamkowej części gruntu działki nr 50/3 AM-1 obręb Będkowice o pow. 1851 m2 w wysokości 58,53%, objętej księgą wieczystą nr WR1K/00302950/1. Dział III i IV księgi wieczystej wolne są od wpisów.\nPrzetarg odbędzie się w dniu 23 sierpnia 2019 r. o godzinie 10.00 w Urzędzie Miasta i Gminy Sobótka, ul. Rynek 1, I piętro sala nr 11.\nWarunkiem przystąpienia do przetargu jest wpłata wadium. Wadium z podaniem adresu lokalu użytkowego należy wpisać na konto Urzędu Miasta i Gminy w Sobótce: B-k Sp. Kąty Wrocławskie O/Sobótka 72 9574 1015 20030200 1605 0004.\nW terminie do dnia 19 sierpnia 2019 r. kwota wadium winna być na koncie Urzędu Miasta i Gminy.\nSzczegółowe informacje można uzyskać w Urzędzie Miasta i Gminy Sobótka pok. nr 7, I piętro Tel. (71) 335-12-32 oraz na stronie internetowej: www.sobotka.pl,www.bip.sobotka.pl. Położenie działki można sprawdzić na stronie www.wrosip.pl. Burmistrz Miasta i Gminy Sobótka z uzasadnionej przyczyny może odwołać przetarg informując o tym w formie właściwej dla ogłoszenia.\nlokale komercyjne Będkowice\nJestem zainteresowany ofertą numer 1613/3186/OLS Proszę o kontakt.


EGIDA-21. Komenda policji w Wodzisławiu Śląskim przeznaczona militaryzacji! - Nasz Wodzisław - portal informacyjny, wiadomości z Wodzisławia Śląskiego i powiatu wodzisławskiego\nAktualności » 18 października 2021, godz. 08:20 » komentarzy:\nNa niedzielę 17 października prezes Rady Ministrów zarządził przeprowadzanie ćwiczenia pod kryptonimem „EGIDA-21” w jednostkach organizacyjnych Policji przewidzianych do militaryzacji. Wśród nich jest Wodzisław Śląski. Rezerwiści musieli się stawić na ćwiczenia.\n17 października, punktualnie o 7.00, w jednej komendzie miejskiej, czterech powiatowych oraz w katowickiej komendzie wojewódzkiej ruszyły w województwie śląskim tegoroczne ćwiczenia pod kryptonimem "EGIDA-21". Limit osób planowanych do udziału w ćwiczeniu w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Katowicach oraz pięciu innych komendach garnizonu śląskiego, został ustalony na poziomie 120 osób. Nad działaniem „systemu” wezwań oraz gotowością rezerw osobowych, czuwali policjanci z poszczególnych jednostek.\nPodstawą prawną przeprowadzenia ćwiczeń jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 roku w sprawie określenia liczby osób powoływanych w 2021 roku do odbycia ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji oraz decyzje Komendanta Głównego Policji w sprawie organizacji, przygotowania i przeprowadzenia ćwiczenia pod kryptonimem „EGIDA-21”.\nGłównym założeniem ćwiczenia jest praktyczne sprawdzenie przyjętych założeń i rozwiązań planistycznych, związanych z powoływaniem tak zwanych rezerw osobowych do jednostek organizacyjnych Policji przewidzianych do militaryzacji, organizacji procesu szkolenia oraz płynności przepływu informacji pomiędzy poszczególnymi komendami.\nObserwatorami ćwiczenia, poza przedstawicielami Komendy Głównej Policji, są przedstawiciele Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Departamentu Strategii i Planowania Obronnego MON, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, a także jednostek organizacyjnych Policji.\nŹródłem finansowania ćwiczenia są środki Ministra Obrony Narodowej, przydzielone Komendantowi Głównemu Policji w ramach Programu Pozamilitarnych Przygotowań Obronnych działu administracji rządowej sprawy wewnętrzne w latach 2021-2035.\nPoza Komendą Wojewódzką Policji w Katowicach, ćwiczenia Egida-21 przeprowadzane są na terenie województwa śląskiego w komendach w:\n- Wodzisławiu Śląskim.\nTagi: policja, rezerwa, ćwiczenia, egida


Rząd szuka rozwiązania dla elektrowni w Opolu\nMoney.plTechnologie dla biznesuEnergia i ekologiaRząd szuka rozwiązania dla elektrowni w Opolu\n- Będę wnosił, by na najbliższym posiedzeniu Rady Ministrów temat inwestycji w Opolu był omawiany. Ekonomia spółki to jedno, a bezpieczeństwo energetyczne to drugie - powiedział w piątek dziennikarzom wicepremier Piechociński.\nWczoraj podczas posiedzenia sejmu wiceminister skarbu Paweł Tamborski informował, że MSP analizuje nową formułę realizacji projektu w Opolu.\nZ nieoficjalnych informacji wynika, że PGE jest gotowa do rozmów z podmiotami, które zainteresowane byłyby kontynuacją projektu budowy bloków.\nministerstwo gospodarki, elektrownia, pge\n19.04.2013, godz. 9:36\n"Słup" hien upadłościowych, właściciel Rafako, Wiśniewski, przyczynił się do wygranej Bolesława Piechy w Rybniku. Nie jest to bynajmniej "potknięcie" rządu tylko efekt niekompetencji. Rafako jest jedyną polską firmą swobodnie konkurującą i wygrywającą przetargi z takimi firmami jak Siemens (Rafako wyłoniło się z Siemensa, już w latach 30-tych prowadzono badania nad atomem, byłe zakłady Siemensa znajdują się na sąsiedniej ulicy, sprzedano je Carbonowi) czy Hitachi. Po odwołaniu inwestycji w Elektrowni Rybnik, Opole, po tym jak Wiśniewski wyciągnął więcej kasy z Rafako niż za nie zapłacił, jak przestał płacić podwykonawcom a przecież nie są to firmy transportowe czy cementownie:-) Niemiecki przemysł opiera się na takich właśnie pomniejszych firmach a nie kolosach, Hitachi też żwiru nie produkuje, czego oczekiwano w województwie "pozytywnej energii"? Warszawscy urzędnicy nie widzą potrzeby koordynacji sprywatyzowanego przemysłu, ale po co w takim razie nam takie państwo? Może i polska odzyskała niepodległość, przypadkiem, ale przyczyny jej utraty są jak najbardziej aktualne.


Dziennikarzy można tylko zignorować lub obłaskawić. Wojna z mediami z reguły kończy się porażką, czego dowodzą wydarzenia minionego tygodnia. Po interwencji abp. Angela Becciu z watykańskiego Sekretariatu Stanu sąd w Hamburgu zakazał publikacji okładki lipcowego wydania satyrycznego pisma „Titanic”. Chodzi o nagłówek nawiązujący do niedawnego wycieku tajnych dokumentów z papieskich apartamentów: „Alleluja w Watykanie. Wykryto nieszczelne miejsce”. Obok fotografia Benedykta XVI pozdrawiającego wiernych. Z żółtą plamą w okolicy podbrzusza. Oszczędzimy czytelnikom szczegółowego opisu, co przedstawia ostatnia strona pisma. Ciekawym niech wystarczy, że plama z tyłu sutanny ma brunatny kolor. Komentarz: „Wykryto jeszcze jedno nieszczelne miejsce”.


Naczym polega połóg?. Strona 1. ForumGinekologiczne.pl – portal wiedzy o ginekologii i położnictwie\nnaczym polega połóg?\nTemat: naczym polega połóg? (3)\nhttp://www.forumginekologiczne.pl/forum/naczym-polega-polog/watek/20466/1.html#p20466http://www.forumginekologiczne.pl/forum/naczym-polega-polog/watek/20466/1.html naczym polega połóg?\nza miesiąc mam termin porodu ale zastanawiam się na czym polega połóg?\nz góry dzięki pa\nOstatnia edycja: 30-09-2006 10:13:00\nhttp://www.forumginekologiczne.pl/forum/naczym-polega-polog/watek/20466/1.html#p375576http://www.forumginekologiczne.pl/forum/naczym-polega-polog/watek/20466/1.html naczym polega połóg?\nPołóg to okres 6-8 tygodniu po porodzie, kiedy cofają się zmiany w organizmie powstałe na skutek ciąży i porodu. W okresie tym goi się rana poporodowa, rozpoczyna się i utrzymuje laktacja, ponawiają swoją pracę jajniki, narządy matczyne powracają do pierwotnego położenia, wielkości.\nOstatnia edycja: 30-09-2006 10:35:00\nhttp://www.forumginekologiczne.pl/forum/naczym-polega-polog/watek/20466/1.html#p375577http://www.forumginekologiczne.pl/forum/naczym-polega-polog/watek/20466/1.html naczym polega połóg?\nA ja jeszcze dodam ze: "gojenie się rany poporodowej" polega na oczyszczaniu się macicy z resztek błony śluzowej (doczesnej) czyli głównie krwawienie podobne do miesiączki (tzw.odchody). Zmienia ono kolor i intensywność w zaleznosci od czasu od porodu -najobfitsze jest przez kilka dni po porodzie niezależnie czy po porodzie naturalnym czy po cesarce. Pod koniec jest to już skąpa wydzielina surowicza. Wszystko moze trwać nawet do 6 tyg. Dopóki to trwa, jest zakaz współzycia !!! Równiez krocze bedzie się goić. Dobrze robi po wizycie w wc podmywanie się roztworem Tantum Rosa, albo szarym mydłem. Nie zaleca się stosowania zwykłego mydła. Po ok. 6 tyg nalezy koniecznie iść do kontroli do ginekologa, zeby sprawdził czy wszystko się prawidłowo zagoiło. Dopiero po wizycie jak jest ok. mozna podjąć współzycie . Zaptaj też o antykoncepcję!!!! Karmienie piersią nie chroni w 100% przed kolejną ciążą!\nPo cesarce zaleca się kontrolę juz po 4 tyg od porodu.\nW ciagu kilku pierwszych tyg. ( częsciej to tylko kilka dni) podczas karmienia piersią boli brzuch jak przy miesiączce. To normalne- mozna w razie silnych bóli zazyć paracetamol. Tylko taki lek mozna zazywać podczas karmienia jeśli cokolwiek innego by bolało (np. ząb). Inne leki p/bólowe w czasie laktacji są niewsakzane.\nPoza tym nalezy jak najwięcej wypoczywać, niepotrzebnie nie dźwigać, dobrze się odzywiac i pić nawet do 2l płynów /dobę (wliczając zupy i napoje mleczne), jęsli bedziesz karmić piersią.\nWskazane nadal zazywanie witamin tych samych co w ciąży.\nPowoli mozna wprowadzać ćwiczenia poprawiajace kondycję i napiecie mięsni po porodzie. (poszukaj w necie- ćwiczenia w połogu). W ciagu kilku dni po porodzie a czasem nawet tygodni mozesz czuc się przygnebiona, smutna, albo mieć chwiejny nastrój. To tzw. baby-blues, czyli częste zjawisko związane ze spadkiem hormonów ciązowych a jednoczesnie nowymi obowiązakami, obawami o maluszka, zmeczeniem. To też jest normalne i świadomośc tego pozwoli szybciej się z tym uporać. Wtedy kazda pomoc ze strony rodziny jest bardzo cenna.\nTo tak w większym skrócie, jak wyglada połóg.\nZyczę łatwego porodu i zdrowego maluszka!\nGłowa do góry! Bedzie ok!\nOstatnia edycja: 01-10-2006 10:02:00