trochę eko, trochę ego: stycznia 2014\nOstatnio fundujemy Pannie Lulu sporo frustracji. Nie dość, że kształtuje się jej indywidualność co objawia się koszmarnym buntem dwulatki, to jeszcze rodzice postanowili zrobić sobie drugiego dzidziusia, a na domiar złego przeprowadzić się do "duziego domu". Wszystko to spadło na maleńką główkę Panny Lulu... i jak ona sobie może z tym poradzić? A frustracja córki rodzi również czasem frustracje u matki i robi się nieprzyjemnie.\nPanienka radzi sobie jednak dzielnie. Brata jako tako zaakceptowała, wczoraj nawet podczas zasypiania zażyczyła sobie, żeby go przynieść, bo jak to tak zasypiać bez Stacha? Czasem jednak ją denerwuje, zwłaszcza, jak jest na rękach u mamy. Każe go odłożyć, albo zaczyna wyczyniać niesamowite rzeczy, żeby zwrócić na siebie uwagę. Najczęściej rozbiera się do naga, biega i krzyczy że jest "Jusią gołą". Postanowiłam nie reagować, bo wszelkie interwencje kończyły się awanturami. Trochę się martwię, że się przeziębi, na razie jest zdrowa. Po pół godziny mówię że jest chłodno i że może coś jednak założy, na co się najczęściej godzi. Raz dostałam szału, bo nie dość że latała goła, próbowała robić siusiu na kanapę, a na koniec wsadziła nogi do doniczki, a potem do buzi. Nakrzyczałam na cały świat (nie na panienkę, tylko ogólnie), nie dałam rady zachować zimnej krwi. Biję się w pierś i obiecuję poprawę!\nZ tym siusianiem też był na początku jakiś problem. Najpierw jak pojawił się Stach to kilka razy zlała się w majtki w różnych dziwnych miejscach, teraz po przeprowadzce też miała parę awarii. Mam nadzieję, że jak się przyzwyczai do nowej sytuacji wszystko wróci do normy.\n"Duzi dom" nie jest na szczęście jedynie źródłem frustracji. Przede wszystkim dysponuje sporą przestrzenią, która panience służy do biegania i "bikania" (co znaczy "bikać" domyślaliśmy się kilka dni, w końcu dotarło do nas oglądając "Kubusia Puchatka", że chodzi o tygryskowe brykanie). Wyścigi dookoła kominka są na porządku dziennym. Trochę to przeszkadza w usypianiu panienki, nie może się wyciszyć, co chwila wyskakuje z sypialni i robi rundkę, ale jest już coraz lepiej (zamykanie drzwi powoduje tylko niepotrzebną awanturę, lepiej pogasić światła).\nZ innych nowości: Panna Lulu całkiem nieźle opanowała kolory. Przez pewien czas zachodziliśmy w głowę co znaczy "tani" i o co jej chodzi. W końcu doszliśmy, że jest to czarny. Ostatnio zażyła Maćka stwierdzeniem, że coś jest koloru "śliwkowego" - wiadomo, kobiety dużo lepiej znają się na kolorach niż faceci. Teraz zaczynamy naukę liczb, panienka liczy sobie pod nosem: "penć, szesc", inne cyfry na razie nie istnieją.\nZaczęła rzucać teksty, które rzucają na kolana. Babcia prawie nie spadła z tego na czym siedziała, kiedy panienka przyszła do niej z plastikowym jajeczkiem wielkanocnym. Zawieszka nie trzymała się zbyt dobrze, na co Panna Lulu stwierdziła: "obluzowało się, trzeba przykręcić śrubę". Kiedy Maciek pokazał jej nowe amortyzatory do pralki, była bardzo zawiedziona, że "nie ma śruby". Wiedza techniczna na poziomie politechniki:)\nA dzisiaj rano zajrzałam w panienkową paszczę, patrzę, liczę i oczom nie wierzę... dwie piątki całkiem wyrośnięte... na dole. Na górze jeszcze nie ma. Co ze mnie za matka, że nie wiem nawet, że dziecku zęby rosną? Sfrustrowana jestem.\nAutor: dietetyk Magda Heba o 12:55 1 komentarz: Linki do tego posta\nStach kończy dzisiaj cztery miesiące. Właściwie co miesiąc, a teraz nawet dwa razy w miesiącu nachodzi mnie refleksja o upływie czasu. Podobno Liam Neeson powiedział, że gdy pojawiają się dzieci dni mijają powoli a lata szybko, trafne jak cholera.\nStach jest niesamowity. Nie jestem w stanie uciec w tym momencie od porównań z Panną Lulu w tym samym co on wieku. Oczywiście jest większy, ale też o wiele silniejszy. Panienka była leniuszkiem i kiedy zaczęła się przekręcać, przekręciła się dwa razy i na miesiąc albo dwa przestała. Stach natomiast jak już zaczął, to przekręca się cały czas. Trzeba pilnować, żeby nie robił tego od razu po jedzeniu, bo mu się ulewa. Pilnowanie polega na tym, że się go nie kładzie, bo jak się tylko Stacha położy na plecach to po chwili jest już na brzuchu. Robi to nawet w trakcie przewijania i... przez sen. Niestety nie potrafi jeszcze w drugą stronę, więc jak mu się znudzi to wyje.\nW ogóle jest strasznie silny, próbuje już siadać i pełzać. Zaczął też chwytać różne rzeczy, jeszcze nie do końca świadomie, ale już zaczyna to wykorzystywać. Fascynujące są tasiemki w meduzie z maty edukacyjnej odziedziczonej po Pannie Lulu i mamine włosy (ałć!).\nStach jest bezsmoczkowy. Potrzebę ssania zaspokajają stachowe paluszki. Pierś służy tylko do jedzenia, o żadnym glamaniu mowy być nie może, czasem nawet zapomina do czego pierś służy i wyje z głodu nie chcąc wziąć jej do buzi (ciężka sprawa).\nNiezły z niego czaruś, uśmiecha się do wszystkich i zaczepia. Wydaje przy tym zadziwiające dźwięki, skrzeki i zgrzyty. Ostatnio się trochę przestraszyłam, bo zabrzmiał jak stary astmatyk, ale błysk w stachowym oku uświadomił mi, że to tylko dobra zabawa\nAutor: dietetyk Magda Heba o 16:10 1 komentarz: Linki do tego posta\nPostanowiłam podsumować 2013 nietypowo, wspominając po kolei rodzaje śmieci, które poniewierały się po podłodze domku. Są to bowiem nieczystości, które opowiadają pewną historię. Owszem, przyznaję, jestem nieco pedantyczna, ale tylko troszkę. Z owym brudem walczyłam ile mi sił starczyło, walczyłam mężnie.\n1. błoto - jak już stopniały śniegi (gdzieś w połowie roku), pojawiło się błoto. Przed domkiem, który ma drzwi na stronę północną powstała łysa plama, na której nijak nie chciała wyrosnąć trawa. Maciek postanowił przedłużyć taras i plamę zakryć. I jak do tej pory ilości błota były znikome, to potem... potworność. Najpierw taras miał być z podkładów kolejowych i... powstał... ale śmierdział. Ktoś nam powiedział, że to toksyczne, więc został zdemontowany. Jego powstanie wiązało się z rozgrzebaniem sporego kawałka trawnika przed samym domkiem, rezultat wiadomy - tony błota w mieszkaniu. To był pierwszy trymestr ciąży ze Stachem, chodziłam nieprzytomna i bez sił witalnych porzygując co chwila. Fukałam straszliwie, że nie mam siły co chwila zamiatać. Aż wreszcie powstał nowy taras przy asyście Panny Lulu. Wtedy właśnie w jej sercu narodziła się miłość do śrubek.\n2. piasek - w połowie roku (tej prawdziwej) rozpoczęła się budowa i przywieźli tony piachu. Równolegle powstała piaskownica, ale góry przypominające wydmy nadmorskie były dla Panny Lulu bardziej atrakcyjne. Nie byłam w stanie jej upilnować, więc wspinała się i biegała i zjeżdżała i nic jej się złego nie stało. A ja tylko od czasu do czasu piasek z majtek wysypywałam, bo rozpoczął się okres odpieluchowywania panienki.\n3. słoma - przez pewien czas nie brudziło się za bardzo, na budowie stawiano konstrukcję drewnianą, a piaskownica się trochę znudziła, ale sielanka nie trwała zbyt długo. Zaczęło się zwożenie słomy, przycinanie belek słomianych, strzyżenie. A słomę niełatwo się czyści, bo włazi w wycieraczki, dywaniki, kryje się pod meblami, trudny przeciwnik, zwłaszcza jak się jest w zaawansowanej ciąży. Oj ciężko było...\n4. błoto - potem nam rozkopali pół trawnika kładąc oczyszczalnię ścieków i niwelując teren koło domu. Nie było szans, żeby trawa choć trochę związała, więc znowu błoto. Ale tym razem łatwiej, bo już nie w ciąży. Z dwójką dzieci nawet odkurzacz włączyć, to niewielki problem - młodsze usypia, a starsze kombinuje jak przejąć sprzęt.\nMimo brudu rok niesamowity, bo i Stach i dom i panienka rośnie i gada. Bardzo intensywny, często męczący, ale w sumie dobry. A niedługo (może już jutro? jak przestanie śmierdzieć lakier na podłodze) przeprowadzka (powolutku bo przecież niedaleko).\nAutor: dietetyk Magda Heba o 20:39 1 komentarz: Linki do tego posta


Vero story | Konie, miłość, takie tam... - strona 2\nPół godziny później, w półmroku wjechałyśmy na wybrukowany plac przed stajnią. Odprowadziłam Rewolucję do boksu, zdjęłam jej ogłowie i przeczyściłam ją szybko. Wybiegając ze stajni spojrzałam niechętnie na deresza Sary.\nWpadając do domu zastałam wujka i Sarę siedzących w kuchni przy stole nakrytym do kolacji. Gdy tylko nie zobaczyli mężczyzna zerwał się z krzesła.\n- Ada do cholery gdzieś ty była?! Czy ty wiesz która jest godzina?! Jest 20!!! Na boga nie było cie ponad 3 godziny!!!\nNie bardzo wiedziałam co odpowiedzieć. Wytłumaczyłam wujkowi że się zgubiłam. Usłyszałam jeszcze długie kazanie i usiedliśmy do kolacji. Sarah nie odezwała się ani słowem. Herbata była zimna. Tak samo jak jajecznica. Musieli na mnie faktycznie długo czekać.\nAtmosfera była napięta, a wujek był wyraźnie zły. Pogrzebał chwile widelcem w jedzeniu po czym podziękował i poszedł na górę. Zjadłyśmy z Sarą w ciszy. Raz napotkałam jej wzrok, uśmiechnęła się ale ja posłałam jej tylko złowrogie spojrzenie. Nie odzywając się do siebie posprzątałyśmy po kolacji. Zrobiłam sobie ciepłą herbatę i poszłam na górę.\nGdy rano weszłyśmy z Sarą do szkoły, idealną brunetkę od razu otoczyli nowi znajomi. Ja przewróciłam tylko oczami poszłam w kierunku swojej szafki. Wyjęłam podręczniki i odskoczyłam gdy odwracając się zobaczyłam stojącą tuż przede mną uśmiechniętą Tolę.\n- Hej nowa. – Powitała mnie z uśmiechem.\n- Hej… – odpowiedziałam bez entuzjazmu.\n- Ej co z tobą. Zawsze jesteś taka naburmuszona? – Tola promieniowała optymizmem i jakąś taką chęcią do życia. Nie spodziewałam się tego po niej. Zmierzyłam ją wzrokiem. Miała czarne, skórzane spodnie, trampki, koszulkę AC DC i bransoletkę z ćwiekami. Oczy miała pomalowane na czarno i na pierwszy rzut oka sprawiała zupełnie inne ważenie. – Z resztą nie ważne. Chodź, musisz poznać ludzi. – Ciągnęła nie czekając na odpowiedź. Pociągnęła mnie za rękę i poprowadziła korytarzem w kierunku schodów.\n- Poznajcie nową. To Ada. – Popchnęła mnie do przodu zwracając się do grupki ludzi opierających się o poręcz. – A to są Kamil, Kuba, Zośka, Agata, Majka, Jolka, Janek i Zuza.\nRozpoznałam przystojnego chłopaka z którym gadałam pierwszego dnia.\n- Hej, skąd jesteś? Czemu zmieniłaś szkołę? Mieszkasz w wujkiem? Czemu? Jeździsz konno? Ale super ja też! – Zuza zasypała mnie serią pytań i informacji na swój temat które bądźmy szczerzy gówno mnie obchodziły. Wkurzało mnie też że ta podejrzana i stanowczo przesłodzona blondynka chciała o mnie tyle wiedzieć. Serio. Zero wyczucia. Z kłopotliwej sytuacji wyciągnęła mnie Tola.\n- Dobra dobra. Koniec tego przesłuchania. – warknęła na Zuze – Nie będziesz prać jej mózgu, ona jest moja.\nZaskoczona nagłym wrogim nastawieniem Toli bez słowa dałam się odciągnąć w inną stronę.\n- O co chodzi? – Spytałam niezadowolona z nazwania mnie czyjąś.\n- O nic. Nie lubie tej lalki. – Warknęła Tola.\n- To co? Poznajemy jeszcze kogoś?\n- Nie. Już Ci wystarczy. Chodź lepiej na lekcje bo zaraz dzwonek.\nZbita z tropu nagłym zwrotem akcji poszłam z Tolą na biologię. A potem na matmę, polski, angielski i kilka innych lekcji.\nNa długiej przerwie Tola gdzieś zniknęła. Znalazłam ją na końcu korytarza na trzecim piętrze. Nie było tam nikogo poza nią. Rozmawiała przez telefon. Zawróciłam więc by jej nie przeszkadzać. Jednak gdy tylko mnie zobaczyła przerwała rozmowę i podbiegła w moim kierunku.\n- Co tam nowa? Nie możesz sobie miejsca znaleźć?\n- Noo… Tak jakby…\n- Chyba muszę Cię trochę oprowadzić.\nNie pokazała mi jednak trzeciego piętra tylko zeszła na dół i oprowadziła mnie po parterze, pierwszym i drugim piętrze. Zrobiła mi wykład o wszystkich miejscach w których najczęściej wszyscy siedzą i gdzie spisują prace domowe, a także zaszywają się by zapalić. Wszystko jak w normalnej szkole.\n- No więc jak to z Tobą jest? – zaczęła – To prawda że Sarah to twoja siostra?\n- Ale znacie się?\n- Mieszkamy razem u naszego wuja. Nie wiem dokładnie czemu. Wprowadziła się niedawno. Nie rozmawiam z nią.\n- A ja? – spytałam nie wiedząc o co chodzi\n- A ty, czemu mieszkasz z wujem?\n- A ja nie chcę o tym gadać.\n- No ok. Niezła jest. Szybko wkręciła się w najbardziej lubianą paczkę. Ma się to coś.\nPrzytaknęłam wdzięczna za zmianę tematu. Faktycznie. Sara miała w sobie „to coś”\nSory za opóźnienie z dodaniem notki.\nKoniowatej dziękuję za reakcję na poprzedni post a pozostałym 7 osobom które wczoraj odwiedziły bloga (tak ja widzę jak tu wchodzicie!) cóż… Nie mam nic do powiedzenia. Po raz drugi proszę o pomoc!!!\nŻyczę wam robaczki moje najukochańsze zdrowych, radosnych, spokojnych bądź szalonych, zajebistych świąt, żeby w poniedziałek ktoś was obrzucał śnieżkami i żeby ten cholerny śnieg przestał piździć\nA no i żeby nie zapeszyć to nie powiem wam że wpadłam w manię pisania i jutro też będzie notka ^^\nTak więc no… Nic nie wiecie i macie być jutro w szoku.\nTak ja też was kocham, do jutra.\nKategorie: Sezon Drugi\t| 1 Komentarz\n9. Za bardzo się zmieniłam i za bardzo zmieniło się moje życie\nOpublikowano 12 marca 2013 Autor: Vero\nMmm… Może zacznijmy od tego co zazwyczaj jest na końcu. Czyli kilka zdań do was.\nMoże na początek, tak wiem, że zawiodłam. Na początku tego roku obiecałam sobie, że wezmę się za tego bloga bo nie da się ukryć, że na długo przed tym zaczęłam go zaniedbywać. No ale niestety jak to bywa z noworocznymi postanowieniami, wzięło je w cholere i przez ostatnie ponad dwa miesiące notki nie było.\nNa swoje usprawiedliwienie też mam niewiele. Tym razem nie mogę się zakryć ani problemami ani niczym takim, chociaż może to i lepiej…\nPrzyznam wam się też, że zastanawiałam się nad zakończeniem tego bloga. Zaczęłam układać sb jakieś pożegnanie,myśleć jakby zamknąć tą historię. Kilka razy czytałam zarys wydarzeń które zaplanowałam sb na drugi sezon opowiadania. Kiedy go pisałam miałam nadzieję że dzięki temu wszystko będzie się bardziej trzymać kupy, nie będę gubić wątków i uniknę braku weny.\nTeraz wiem, że był to wielki błąd. nie wiem czemu ale nie umiałam dalej pisać tej historii. Byłam zła na siebie za niektóre rzeczy napisane do tej pory, bo rozegrałabym to teraz inaczej. Przeczytałam też kilka starych notek, zwłaszcza tych początku opowiadania. Uświadomiło mi to jak bardzo zmieniłam się od kiedy piszę to opowiadanie (będzie to już prawie rok!). Zmieniło się też podejście do tego opowiadanie i mój sposób i styl pisania (tu odważę się stwierdzić ze się popsuł).\nW każdym razie to opowiadanie na początku było dla mnie ucieczką od szarej, bezbarwnej codzienności, od drobnych problemów i smutków. Zamknęłam tu sporo własnych emocji a wasze komentarze często były wielkim wsparciem. Tyle ze to się zmieniło i chcąc sprawić by opowiadanie było ciekawsze, przekombinowałam. Do tego zaczęłam pisać coraz rzadziej i Ada, która początkowo była moim odbiciem teraz jest mi zupełnie obca. Ale wracając do was i waszych komentarzy. Chciałam podziękować osobie która napisała do mnie na gg. Nie mam pojęcia kto to był mam nadzieję że się ujawni\nDodam że na gg też już nie wchodziłam bo było założone tylko dla bloga i włączyłam je zupełnie przypadkowo i zobaczyłam wiadomość.\nPrzyznam że był to bardzo pozytywny kop w dupe..\nNo i potem weszłam tutaj i przeczytalam wszystkie wasze komentarze. Serio nie spodziewałam się aż tylu. Uświadomiłam sobie jak bardzo was zawiodłam. Nie byłam nawet świadoma jakich mam zajebistych i trzeba przyznać że bardzo wiernych czytelników.\nWzięłam się do pracy i przeczytałam kilko zdaniowe urywki pisane przez poprzednie 2 miesiące. Trzeba przyznać że straszne wypociny. Skasowałam i napisałam wszystko jeszcze raz. Podzieliłam to na trzy części żeby w razie jakiegoś braku weny mieć zapas\nMam nadzieję że tak długa obecność się nie powtórzy…\nA teraz wasza zasłużona notka\nStarannie wyczyściłam klacz, po czym zakładając tylko ogłowie wskoczyłam na jej grzbiet i opuściłam teren stajni. Ruszyłyśmy przez las. Na początku jechałyśmy ścieżką, po pewnym czasie zrezygnowałam z niej jednak i zboczyłyśmy z trasy. Lasy rosnące w pobliżu posiadłości wujka były niesamowite. Nie były to jakieś małe zadrzewione skrawki terenu tylko prawdziwe, gęste lasy z różnorodnymi roślinami. Czasem można było spotkać tu sarny lub dziki. W sumie powinni założyć tu jakiś rezerwat przyrody.\nZapuszczając się coraz głębiej w nieznane Rewolucja, która do tej pory szła spokojnie, teraz nastawiła uszu. Szła żwawiej z wysoko uniesioną głową. Przyspieszyłyśmy do kłusa. Nie miałam pojęcia dokąd jedziemy. Postanowiłam zupełnie zdać się na konia. Po dłuższym czasie wyjechałyśmy na potężną łąkę. Zielona trawa ciągnęła się po sam horyzont. Zatrzymałam klacz która zatańczyła w miejscu. Z trudem udało mi się ją opanować. Nie miałam pojęcia ani gdzie jesteśmy ani co jest na końcu tej łąki. Miałam poważne wątpliwości czy powinnam na nią wjeżdżać. Rewolucja zniecierpliwiona przebierała nogami. Postanowiłam postawić wszystko na jedną kartę. W jednej chwili złapałam za grzywę klaczy i dałam jej łydkę. Rewolucji nie trzeba było dwa razy powtarzać. Wystrzeliła z miejsca galopem i pognała przed siebie. Powietrze nagle uderzyło mnie w twarz. To było dokładnie to na co miałam ochotę od dłuższego czasu. Przez pierwsze kilka sekund kurczowo wpijałam palce w grzywę klaczy. Po chwili jednak uścisk rozluźnił się. Puściłam najpierw grzywę a potem oddałam wodze. Koń popędził jeszcze szybciej. Zaczęłam głośno się śmiać. Tak! Niech cały świat się wali! Mam gdzieś Krisa i jego pieprzony list! Nie obchodzili mnie ani wujek ani Sarah! Klacz zachęcona moim śmiechem przyspieszyła jeszcze bardziej, dając z siebie wszystko. Miałam wrażenie że nigdy jeszcze nie czułam takiej harmonii. Ja i mój koń tworzyliśmy jedność. Nie rozerwalną całość. Przez te dwa miesiące odkąd przyjechałam do wuja ta siwa klacz stała się moją najlepszą przyjaciółką. Miałam wrażenie że czyta mi w myślach. Szalony galop dobiegł jednak końca. Przed nami pojawiła się droga. Zebrałam wodze i zwolniłyśmy najpierw do kłusa potem do stępa.\nRewolucja szła z opuszczoną głową szybko oddychając. Czasem miałam wrażenie że gdyby ktoś jej na to pozwolił zagalopowałaby się na śmierć.\nZatrzymałyśmy się naprzeciwko drogi. Spojrzałam najpierw w prawo potem w lewo. Nie miałam pojęcia gdzie jesteśmy. Rewolucja ruszyła kłusem w prawo. Jako że nie miałam innego wyjścia nie zatrzymałam jej i pozwoliłam podążać przed siebie polną drogą. Po jednej stronie była łąka, a po drugiej las. I tak jechałyśmy sobie, a krajobraz nadal się nie zmieniał. Sekunda za sekundą, minuta za minutą, czułam się coraz bardziej nie pewnie. Nie miałam pojęcia gdzie jestem, jak wrócić do domu ani która jest godzina. Nie miałam przy sobie komórki a w okolicy nie było widać żadnego domu. Sądząc po słońcu które chyliło się ku zachodowi było już dość późno. Właśnie! Słońce! Skoro słońce zachodzi za morzem a świeciło przed nami to chyba Rewolucja zmierzała w stronę plaży prawda? Pozostawało mi tylko biernie czekać. Nie opłacało się zawracać po przecież nie wiem którędy jechałyśmy po łące a w trawie nie zostały żadne ślady. Tak więc pozwoliłam klaczy truchtać przed siebie.\nPo dłuższym czasie droga zaczęła prowadzić przez las. Już nie kłusem a stępem wlokłyśmy się na przód. Pomyślałam o Krystianie. Gdzie był? Czemu wyjechał? Dlaczego nic mi o tym nie powiedział? Męczyły mnie tysiące pytań. Żałowałam że go tu ze mną nie ma. Że nie mam z kim porozmawiać o wszystkim co się dzieje. Nie mam komu wyżalić się na cały świat. Fakt miałam Rewolucję i Bataliona ale czasem potrzeba kogoś kto nie tylko wysłucha ale też doradzi…\nA teraz nie miałam nikogo. Ze starymi przyjaciółmi nie miałam zamiaru się kontaktować. Teraz gdy pomyślałam o moich dawnych znajomych, doszłam do wniosku że podzieliła nas przepaść, której nie da się już przeskoczyć. Za bardzo się zmieniłam i za bardzo zmieniło się moje życie byśmy mogli jeszcze odnaleźć wspólny język.\nZ zamyślenia wyrwał mnie szum morza. Popędziłam Rewolucję i po chwili gdy las się przerzedził wyjechałyśmy kłusem na żółty piasek. Zobaczyłam w oddali port i już wiedziałam gdzie jestem. Skręciłam w prawo i wzdłuż morza pogalopowałyśmy plażą.\nPo krótkim czasie dostrzegłam znajomą ścieżkę.\nKategorie: Sezon Drugi\t| 9 Komentarze\nOpublikowano 31 grudnia 2012 Autor: Vero\nwybaczcie opóźnienie notka pojawi się jutro.\nŻyczę wam zajebistego sylwestra, szczęśliwego nowego roku, spełnienia wszystkich marzeń, sukcesów zarówno w jeździectwie jak i w całej reszcie i mam nadzieję że święta minęły wam lepiej niż mi.\nDzięki za cierpliwość i jeszcze raz przepraszam że notki nie było


Meble na wymiar częstochowa : Blogowy portal\nMeble do kuchni nie rosną tak, jak grzyby po deszczu lub trawa w ogrodzie. Wszystko ma obowiązek być przygotowane poprzez ludzkie ręce. W następstwie tego meble na wymiar częstochowa produkowane są przez specjalne fabryki oraz manufaktury. Jeśli nie potrzebujemy posiadać mebli, jakie są seryjnie produkowane czy też posiadamy własną wizję zestawu do kuchni – udajemy się do stolarza, jaki wykonuje meble na zamówienie. Tam dodatkowo odbywa się produkcja mebli. Jakkolwiek w gigantycznej mierze wolniej oraz przy okazji znacznie wnikliwiej. Ludzkie ręce są o wiele precyzyjniejsze, niż automaty czy też maszyny, jakie w fabrykach wielokrotnie składają meble automatycznie. Co poniektóre części są tylko przygotowywane do złożenia. Meble trudno się przewozi. Tym samym nie są one skręcane w fabrykach. Trafiają one do salonu, jaki składa umeblowanie oraz ujawnia je dla klienta. Gdy ten wyselekcjonuje dany wzór – meble są zamawiane, a po dotarciu instalowane w kuchni kontrahenta. Są korporacje, jakie oferują złożenie mebli, a są też takie, jakie wyłącznie dają instrukcję oraz pozwalają wykazać się samym klientom.


Nowe wersje limitowane Ranger Stormtrak i Wolftrak\nFord zaprezentował nowe limitowane wersje Rangera: Rangera Stormtrak i Rangera Wolftrak – dwa ekscytujące samochody bazujące na stylu i możliwościach wielokrotnie nagradzanego pick upa Forda.\nRanger Stormtrak to pick up klasy premium o wyróżniającej się stylistyce i wyposażeniu, z przeznaczeniem dla klientów ceniących sobie wyjątkowe możliwości i bogate wyposażenie służące zaspokojeniu potrzeb związanych z pracą i aktywnym stylem życia. Ranger Wolftrak to odważnie wyglądający, wytrzymały pick up zaprojektowany z myślą o klientach, którzy pracują w terenie i oczekują doskonałych właściwości na bezdrożach, ale bez uszczerbku dla komfortu i atrakcyjności samochodu.\n– Klienci uwielbiają odważny styl i wytrzymałość naszego Rangera, opracowaliśmy więc nowe modele Stormtrak i Wolftrak w wersji limitowanej, aby zaoferować jeszcze więcej obu tych cech – powiedział Hans Schep, dyrektor generalny działu samochodów użytkowych w Ford of Europe. – Stormtrak łączy efektowny wygląd z luksusowymi akcentami i funkcjami wspierającymi aktywny styl życia, a Wolftrak to wytrzymały samochód terenowy, który pozwala właścicielom wygodnie wybrać się daleko poza utarte szlaki, zarówno do pracy, jak i dla rozrywki.\nNowe limitowane edycje Ranger Stormtrak i Wolftrak zaczną pojawiać się w salonach dilerskich w całej Europie od października tego roku, wzbogacając wielokrotnie nagradzaną linię modelową Rangera z samochodami przeznaczonymi dla szerokiego grona klientów, jak kipiący emocjami Ranger Raptor, inspirowany rajdami Ranger MS RT oraz niedawno zapowiedziany Ranger z kabiną podwoziową.\nFord wprowadza również nową użyteczną opcję elektrycznie sterowanej rolety skrzyni ładunkowej Power Roller Shutter dla Rangera Wildtrak z podwójną kabiną. Jest to wyposażenie standardowe w Rangerze Stormtrak.\nRanger Stormtrak – potęga natury\nNowy Ranger Stormtrak, bazujący na serii Ranger Wildtrak, oferuje jeszcze wyższy poziom wyposażenia z dodatkowymi funkcjami zwiększającymi komfort i z unikalnym wykończeniem. Aby zapewnić ekskluzywność tego samochodu, powstanie limitowana seria pojazdów, dostępnych w wersji Double Cab, zapewniającej przestronne tylne siedzenia lub Super Cab, z większą powierzchnią ładunkową.\nWszystkie modele Ranger Stormtrak są wyposażone w najwyższej klasy 2–litrowy silnik wysokoprężny EcoBlue Bi turbo o mocy 213 KM i o maksymalnym momencie obrotowym 500 Nm, który zapewnia wyjątkową siłę uciągu przyczepy. 1 Standardowy układ napędu na cztery koła zapewnia pewne prowadzenie w terenie, a zaawansowana, 10–biegowa automatyczna skrzynia biegów zapewnia płynną i bezstresową jazdę.\nEfektowny kolor nadwozia Rapid Red jest zarezerwowany dla Rangera Stormtrak, a towarzyszy mu ekskluzywna czerwona wkładka we wlocie powietrza wzmacniająca muskularną stylizację przodu pojazdu. Reflektory przednie są wykonane w technice LED, a solidne elementy chroniące podwozie, będące wyposażeniem standardowym tej wersji, zapewniają dominującą prezencję na drodze. Dostępne są również opcje kolorów nadwozia Frozen White i Blue Lightning. Mocny wygląd Rangera Stormtrak podkreślają ekskluzywne grafiki na masce i na bokach nadwozia, grube trójwymiarowe plakietki oraz czarny tylny zderzak i sportowe orurowanie.\nPonadto w wyposażeniu standardowym znajduje się wykładzina skrzyni ładunkowej, przegroda ładunkowa oraz nowy system Power Roller Shutter, zapewniający większą wygodę i praktyczność podczas przewożenia ładunków. Ranger Stormtrak zachowuje 1 tonę ładowności i 3500 kg maksymalnej masy holowanej przyczepy, jak w popularnej serii Wildtrak.\nWnętrze Rangera Stormtrak dodatkowo wzbogaca ten model o wysokiej klasy wyposażenie i praktyczne elementy funkcjonalne. Fotele Stormtraka wykonane są z tej samej miękkiej skóry, co w kultowym modelu Forda Rangera Raptora, ozdobionej wyszywanym logo Stormtrak i podparciami bocznymi obszytymi tkaniną techniczną. Grafitowe wykończenie wnętrza i czerwone przeszycia na całej powierzchni odzwierciedlają niepowtarzalną paletę barw nadwozia Stormtraka.\nRanger Wolftrak – oswajanie dzikiej przyrody\nRanger Wolftrak jest przeznaczony dla klientów, którzy oczekują solidnych zdolności terenowych i śmiałego, bezkompromisowego wyglądu zewnętrznego. Wolftrak, bazujący na serii Ranger XLT, jest napędzany 2 litrowym silnikiem wysokoprężnym EcoBlue o mocy 170 KM, do wyboru z 6–biegową manualną lub 10 biegową automatyczną skrzynią biegów.\nZałączany system napędu na cztery koła z funkcją zmiany biegów pod obciążeniem , elektronicznie blokowany tylny mechanizm różnicowy i terenowe opony należą do wyposażenia standardowego, umożliwiając jazdę w trudnych warunkach terenowych, a niskie przełożenie napędu na cztery koła poprawia możliwości pokonywania stromych wzniesień i grząskich nawierzchni.\nFord przewiduje, że Ranger Wolftrak będzie cieszył się dużym zainteresowaniem klientów z branży rolniczej, leśnej i turystycznej, a także nabywców prywatnych. Ładowność 1 tony i maksymalna masa holowanej przyczepy 3500 kg 2 zapewniają znaczne możliwości przewozu ładunków, a dodatkowym atutem będzie wtedy standardowa wykładzina ochronna w skrzyni ładunkowej. Opcjonalna ręcznie rozkładana osłona skrzyni ładunkowej lub zabudowa Aeroklas nad całą skrzynią ładunkową są dostępne w kolorze czarnym matowym, pasującym do czarnych detali nadwozia Rangera Wolftrak.\nSportowe, wydłużone orurowanie skrzyni ładunkowej, dostępne wyłącznie w Rangerze Wolftrak, nadaje mu surowego wyglądu, ułatwia montaż akcesoriów oraz mocowanie ładunku. Olśniewający kolor nadwozia Conquer Grey podkreśla muskularność pick upa i współgra z czarnym matowym wlotem powietrza, osłonami podwozia i 17 calowymi czarnymi obręczami kół. Charakterystyczny styl tego pick upa uzupełniają przyciemnione plakietki Wolftrak i plastikowe stopnie boczne. Samochód dostępny jest również w kolorze Sea Grey.\nDo ekskluzywnych elementów wyposażenia kabiny Rangera Wolftrak należą oznaczenia Wolftrak, czarna matowa deska rozdzielcza i listwy drzwi oraz wytrzymałe dywaniki podłogowe „na każdą pogodę”. System łączności i nawigacji Forda SYNC 3 z 8 calowym ekranem dotykowym jest wyposażeniem standardowym.\nNowa funkcjonalna roleta Power Roller Shutter\nFord wprowadza również nową, atrakcyjną wersję popularnej rolety Roller Shutter z napędem elektrycznym, dostępnej jako opcja dla modeli Ranger Wildtrak z podwójną kabiną i montowaną standardowo w Ranger Stormtrak. Roleta Power Roller Shutter zapewnia nowy poziom wygody i łatwości obsługi – klienci mogą otwierać i zamykać roletę za pomocą pilota, przycisków umieszczonych w skrzyni ładunkowej lub z wnętrza kabiny za pomocą przycisków umieszczonych na desce rozdzielczej. Zainstalowane czujniki zapobiegają przytrzaśnięciu palców lub uszkodzeniu ładunku.\nW ubiegłym roku Ranger osiągnął rekordowy, 34,9 procentowy udział w swoim segmencie, umacniając się na pozycji najlepiej sprzedającego się pick upa w Europie.\nMasz jakieś pytania, napisz do nasSprawdź auta dostępne od ręki w Auto-Boss


Clive’a Hamiltona: antropocen, czyli gry i zabawy na titaniku Ziemia\nKsi±¿ka Clive’a Hamiltona pt. „Defiant Earth. The Fate of Humans in the Anthropocene” (Niepos³uszna Ziemia: los ludzi w antropocenie), wydana 26 kwietnia b. 2017 r., nie zajmuje siê straszeniem przera¼liw± przysz³o¶ci±, wynikaj±c± z dewastacji Ziemi przez ludzi; takich ksi±¿ek napisano wiele, szczególnie w ojczystym jêzyku autora – Australijczyka; po polsku jest ich jednak znacznie mniej: jako¶ciowo mniej. Wrêcz wydaje mi siê, ¿e dostêpna w naszym jêzyku literatura o antropocenie i jego skutkach jest uboga przera¼liwie. Nawet edytor tekstu, w którym to piszê, nie ma w swojej bazie danych s³owa antropocen i podkre¶la je czerwonym wê¿ykiem. Je¶li i Ty (Czytelniku/Czytelniczko) nie wiesz, wyja¶niê w którym¶ z nastêpnych zdañ. Wiêc Hamilton nie straszy katastrofami, chocia¿ z jego tekstu wyczytuje siê kilka przera¿aj±cych danych – o niektórych napiszê dalej. Pokazuje, lub stara siê pokazaæ rzecz inaczej. Antropocen jest starciem dwóch potêg: tytu³owej niepos³usznej, krn±brnej Ziemi, a raczej Systemu Ziemi, bo tak w³a¶nie – System Ziemia – wyra¿a siê autor o naszej planecie, a naprzeciwko niej Ludzko¶ci, która sta³a siê czynnikiem sprawczym zmieniaj±cym i naruszaj±cym System Ziemia na poziomie jego geologii, wiêc dos³ownie u podstaw, ale nadal nie nabra³a ¶wiadomo¶ci tego. Dlatego g³ówn± trosk± i badawczym problemem autora jest próba zauwa¿enia i oddania tego, jak to siê dzieje, ¿e ludzko¶æ nie zauwa¿a antropocenu, a wiêcej: zauwa¿yæ i wzi±æ pod uwagê nie chce, czym przypomina dzieci bawi±ce siê nad przepa¶ci±, która nie tylko im zagra¿a, ¿e w ni± run±, ale grunt im siê obsuwa i je¶li zabawy nie zmieni±, to run± na pewno. Lub czym przypomina, co skojarzeniem ju¿ moim, nie autora, bal na Titanicu. Bal na titaniku Ziemia! – tak widaæ ¶wiat, kiedy spojrzy siê nañ podczas lektury tej ksi±¿ki. Wiêc z tych dwóch mocarzy, krn±brnej Ziemi i uparcie harataj±cej j± Ludzko¶ci, wiêksz± uwagê Hamilton po¶wiêca temu drugiemu.\nCo to jest antropocen? – Wpisa³em link do polskiej Wikipedii, jednak tam informacji jest ma³o, wiêcej w Wiki. angielskiej. Ten geologiczny-stratygraficzny termin jest wci±¿ nieoficjalny. Oznacza kolejna epokê dziejów Ziemi, najnowsz± i zaczynaj±c± siê czê¶æ czwartorzêdu, po plejstocenie (epoce lodowej), który skoñczy³ siê 11,7 tys. lat temu, i holocenie. Nazwa wskazuje, ¿e antropocen jest epok±, w której na geologiê wp³yw ma dzia³alno¶æ cz³owieka. Proponowano dlañ kilka dat pocz±tkowych: najbardziej trafn± wydaje siê 16 lipca 1945, kiedy nad Nevad± odpalono pierwsz± bombê atomow±. Od tamtego dnia na Ziemi pojawi³a siê nowa geologiczna jako¶æ: warstwa osadów ze zwiêkszon± zawarto¶ci± promieniotwórczych izotopów. Najsilniejszym jak dot±d antropogenem jest jednak wpompowanie prawie drugie tyle dwutlenku wêgla do atmosfery (w porównaniu ze stanem „przed”) skutkiem spalania paliw kopalnych, co powoduje wzrost ¶rednich temperatur, zw. globalnym ociepleniem. Clive Hamilton cytuje innych autorów, którzy wyliczyli, ¿e CO2 dobity teraz do atmosfery zatrzyma nadej¶cie nowego zlodowacenia, które by³o spodziewane za 50 tys. lat, a tak¿e nastêpnego, przewidywanego w perspektywie 130 tys. lat od teraz. A to ju¿ s± skutki na skalê geologiczn± i dotycz±ce geologicznego up³ywu czasu. Dalsza emisja CO2 mo¿e cofn±æ Ziemiê do stanu termicznego, jako panowa³ w eocenie, 40 milionów lat temu, kiedy ani lodowców ani zim nie by³o nigdzie, a tropikalny klimat obejmowa³ wiêkszo¶æ powierzchni globu.\nJak napisa³em wy¿ej, do takich informacji Hamilton raczej odsy³a ni¿ je relacjonuje, poniewa¿ jego w³a¶ciwym tematem jest stan umys³ów ludzi, których antropocen zaskoczy³ kompletnie. Czego¶ takiego nie przewidywa³ ¿aden z dominuj±cych modeli my¶lowych. Nie przewidywa³a przede wszystkim ¶wiatowa ideologia numer jeden, czyli Nowoczesno¶æ, wyros³a na korzeniu O¶wiecenia. O¶wiecenie zerwa³o zwi±zek miêdzy Umys³em (lub: Kultur±) a Natur± (albo: Materi±), czyni±c z obu dwa równoleg³e, nie kontaktuj±ce siê ¶wiaty. Ludzkie sprawy by³y rozumiane humanistycznie jako dziej±ce wy³±cznie pomiêdzy lud¼mi, sprowadzone do miêdzyludzkich interakcji (nawet gdy zdarza³o siê, ¿e tak± interakcj± by³a ¶mierciono¶na niezgoda lub wyniszczaj±ca wojna) – dla których przyroda, Natura, by³a tylko biernym t³em, z podatn± bezw³adno¶ci± poddaj±cym siê ludzkim ruchom i wymaganiom. Niezawodnym dostawc± surowców, energii, zasobów gruntu do zaorania, lasów do wyciêcia, plonów do zebrania, stad zwierz±t do wykarmienia i zjedzenia. Ca³kiem nie brano pod uwagê tego, ¿e odpowied¼ Natury, a ¶ci¶lej Systemu Ziemia, na ludzkie poczynania, mo¿e byæ w³a¶nie, jak w tytule ksi±¿ki, krn±brna czy niepos³uszna, psuj±ca szyki „antroposowi”, niwecz±ca jego wysi³ki i perspektywy. Najwiêksz± wiar± Nowoczesno¶ci, w³a¶ciwie wiar± definiuj±c±, bo bez tej wiary ta formacja nie istnieje, jest Wiara w Postêp, przyjmuj±cy najbardziej namacaln± postaæ indywidualnego bogacenia siê i wzrostu konsumpcji, do czego konieczny jest, te¿ bêd±cy przedmiotem gor±cej wiary, Wzrost Gospodarczy. Z wielkich liter piszê, jak nale¿y siê bóstwom. (I fetyszom.) I ta wiara zwana Nowoczesno¶ci± zawiod³a. Do swego trwania i kontynuacji wymaga dalszego i nieograniczonego po¿erania Ziemi, tu jednak pod kosz±cymi (zasoby Ziemi) kosami zazgrzyta³y kamienie. Efekt nadmiaru gazów cieplarnianych jest najsilniejszym ju¿ zauwa¿onym i rozpoznanym. Ile i jakie s± te, których jeszcze nie rozpoznano lub które pojawi± siê za kilka, kilkadziesi±t, za kilkaset lat?\nHamilton pisze o Ziemi jako o Systemie Ziemia, bezosobowo. Najdalszy jest od nazywania jej „matk± Ziemi±” czy „Gaj±”: jest doskonale wolny od jakiegokolwiek sentymentalizmu. W „osobie” Ziemi nie mamy do czynienia ani z bytem, któremu w jakikolwiek sposób na nas, ludziach, zale¿y. Ani z bytem, który ma wbudowan± w siebie zdolno¶æ do homeostazy w takim zakresie, jaki my, ludzie, lubimy. Ma w³asn± dynamikê, której w ogromnej wiêkszo¶ci nie znamy, która pozostaje poza naszym poznawczym horyzontem. Zapewne jest tak, ¿e dynamikê Systemu Ziemia dostajemy okazjê poznaæ dopiero przez jej naruszenia, tzn. gdy sami j± naruszamy swoj± dzia³alno¶ci± – ale wtedy z wielkim prawdopodobieñstwem jest ju¿ za pó¼no, poniewa¿ nie znamy sposobów odwrócenia skutków tych naruszeñ. Autor wspomina o typowo modernistycznych, po in¿yniersku optymistycznych, reakcjach na wiadomo¶ci o przegrzewaniu Ziemi: ¿eby zaradziæ temu przez rozpylanie siarczanów w stratosferze, co spowodowa³oby pociemnienie globu (mniejszy strumieñ energii od S³oñca) – ale przecie¿ faktycznych skutków takich geoin¿ynierii nie znamy! I nie mo¿na wykluczyæ, ¿e skutki uboczne takich napraw by³yby takie, ¿e nie wiadomo, gdzie uciekaæ. System Ziemia prze¿y³ dot±d wiele stanów homeostazy, wzglêdnej i dynamicznej równowagi. Holocen, który oto skoñczy³ siê wraz z nastaniem antropocenu, by³ wyj±tkowo stabilny i w³a¶nie stabilno¶æ klimatu w minionych 11 tys. lat umo¿liwi³a neolityczne rolnictwo i na ich bazie rozwój cywilizacji, do obecnej w³±cznie. Jest prawie pewne, ¿e antropocen bêdzie okresem konwulsyjnych dreszczy Systemu Ziemia, wytr±canego z równowagi zarówno przez dalszy wzrost, póki jeszcze bêdzie mo¿liwy, jak i przez ewentualne naprawy ordynowane przez usi³uj±cego siê ratowaæ Cz³owieka. W historii Ziemi by³y przecie¿ i inne okresy, w¶ród nich zarówno gor±ce i wilgotne jak kreda lub eocen, jak i zimne i suche, jak perm; by³ te¿ okres tak egzotyczny, jak Ziemia-¶nie¿ka, Snowball Earth, kiedy zapewne ca³y glob pokry³y lodowce. Mo¿liwa jest faza, której Ziemia dot±d nie wypróbowa³a: takie pogrubienie ko³dry gazów cieplarnianych, przy którym oceany odparuj± – czyli stan podobny do Wenus. Z geologicznej historii nie wynika, ¿e holoceñski – optymalny przez ludzi i ich gospodarki – stan naszej planety by³by jako¶ ulubiony dla niej samej. Przeciwnie, raczej by³ krótkim wyj±tkiem.\nClive Hamilton wielokrotnie i wci±¿ na nowo, z kolejno innymi akcentami, wraca do g³ównej idei swojej ksi±¿ki: ¿e ta nowa epoka, która nas zaskoczy³a, antropocen, jest nie tylko now± jako¶ci± w dziejach Ziemi – bo tak¿e i równolegle jest now± epok± dla ludzi, dla cywilizacji, kultury, umys³u, ducha, filozofii i my¶lenia. W antropocenie, czyli w czasach, gdy my¶lenie ma konsekwencje geologiczne, nie da siê beztrosko my¶leæ po staremu. To znaczy, oczywi¶cie, mo¿na i wolno, tylko ¿e wiele z tego, co dot±d wydawa³o siê najprawdziwsze, najpewniejsze, a nawet naj¶wiêtsze, w obliczu krn±brno¶ci Ziemi, po swojemu odpowiadaj±cej na szaleñstwa Antroposa, wyrastaj±ce z jego my¶lenia, nabiera cech pró¿nej fantazji, która do rzeczywisto¶ci ma siê nijak. Krn±brna Ziemia nas testuje i wiêkszo¶ci tego, co mentalnie generujemy, zaprzecza, blokadê stawia. Musimy co¶ w my¶leniu, czyli w sobie, zmieniæ. Bo nie jeste¶my ju¿ (na naszej planecie) ani sami, ani wolni, ani samo-wolni. Kto¶, kto æwiczy³by, a wcze¶niej projektowa³, salta na chwiejnej ³ódce, musi braæ pod uwagê, ¿e sam utonie i ³ód¼ zatopi. Podobne zatroskanie musi zostaæ wbudowane w nasze my¶lenie na titaniku Ziemia. Ale tego nie chcemy. Nie chcemy wiedzieæ. Ludzko¶æ uporczywie nie chce tych zmian przyj±æ do wiadomo¶ci.\n„Krn±brna Ziemia” Hamiltona interferuje z tym, czym zajmujemy siê w Tarace. Taraka w ogóle wziê³a siê z nastawienia g³êbokiego powrotu, który sam wzi±³ siê z intuicji, ¿e co¶ nie tak dzieje siê ze ¶wiatem, jak go rozumie mainstream. Ten g³êboki powrót – lub nawrót – polega³ na wej¶ciu w tre¶ci po pierwsze przed-nowoczesne (jak przed-nowoczesna jest astrologia), po drugie (wiêc g³êbiej) przed-chrze¶cijañskie (wiêc vulgo pogañskie i nie-jerozolimskie), i po trzecie jeszcze g³êbiej i dawniej, bo przed-neolityczne (czyli „szamañskie”). Tak siê wyja¶nia nasze dawniej u¿ywane trójhas³o: „astrologia, S³owianie, szamanizm”. Ale w Tarace te¿ nigdy nie ustawiali¶my siê kontra nauce. Wiêc nasz program nie by³ (i nie jest) kontr-nowoczesny (kontr-modernistyczny, jakim by³o New Age), ale raczej jest trans-nowoczesny, czyli patrz±cy na przekroczenie nowoczesno¶ci (której fa³sz coraz dotkliwiej obna¿a antropoceñska Ziemia-System), i szukanie nawet nie odpowiedzi, co raczej inspiracji w tym co pomijane, przegapiane, niedoceniane, w ¶mieci rzucane, a co dobrze przypomina sen o Sikorze, ¶niony prawie dwie¶cie lat temu przez pó¼niejszego wodza narodu Wron.\nDo lektury zachêcam. Dotkn±³em ledwo ma³ej czê¶ci spraw, o których napisa³ australijski filozof. (Ma³a jest nadzieja, ¿e kto¶ kiedykolwiek prze³o¿y to na polski. Ale wstêp do ksi±¿ki w du¿ej czê¶ci pokrywa siê z artyku³em przet³umaczonym przez Ex-Ignoranta, pt. „Wielkie milczenie”, na jego blogu – te¿ zachêcam.)\n1. Czy mo¿na faktycznie... • autor: Jaros³aw Bzoma (2017-10-02 21:19:51)\nCzy mo¿na faktycznie powróciæ do przed jerozolimsko¶ci po jerozolimskoæi ? Trzeba by wywo³aæ amnezjê w nie¶wiadomo¶ci ca³ej ludzko¶ci. Neoszamanizm realizuje warto¶ci jerozolimskie za pomoc± ¶rodków pierwotnych. Ewolucja cz³owieka jest wyrazem ewolucji planety a nie odwrotnie i temu nawet Hamilton nie zaprzeczy. Tym bardziej nie udowodni, ¿e cz³owiek jest elementem najistotniejszym tej ewolucji a nie faz± pomostow± do dalszych przekszta³ceñ.\n2. strata czasu • autor: Jerzy Pomianowski (2017-10-02 21:59:51)\nSapiens jest niezdolny do my¶lenia praktycznego siêgaj±cego dalej ni¿ do wnuków, i nic siê nie da z tym zrobiæ. Podobnie wstecz siêga najwy¿ej dziadków. Ograniczenie nie do pokonania.\nPrzecie¿ kiedy¶ s³oñce zga¶nie, czyli i tak wszystko szlag trafi.\n3. S³oñce zga¶nie, @ J.P., czyli czy nas to g... obchodzi? • autor: Wojciech Jó¼wiak (2017-10-02 23:00:42)\nTak, zga¶nie. Ale wcze¶niej (jak czytamy w Wikipedii) "Za oko³o 5,4 mld lat S³oñce opu¶ci ci±g g³ówny i zacznie proces przekszta³cania siê w czerwonego olbrzyma." Wtedy wypali i poch³onie Ziemiê. Pó¼niej, po ró¿nych przygodach: "jako bia³y karze³ przetrwa biliony (~10 do potêgi 12) lat, zanim ostygnie ca³kowicie, staj±c siê czarnym kar³em". Tamta liczba to tysi±c miliardów lat. To jest perspektywa kompletnie nie do pojêcia dla dzisiejszego ludzkiego rozumu. Wiêc powiedzenie "i tak S³oñce zga¶nie" znaczy dok³adnie, ¿e "g... mnie obchodzi, co bêdzie po mojej ¶mierci." OK, mo¿na i tak. W ksi±¿ce Hamiltona jest tak¿e ta kwestia: czy powinno nas obchodziæ, co bêdzie po ¶mierci ka¿dego z nas: a Hamilton nale¿y do twardych ateistów i nie-negacjonistów ¶mierci. I w tym miejscu natrafiamy na liniê dziel±c±: czy nasza etyka siêga (czy mo¿e siêgaæ...) dalej ni¿ nasze indywidualne ¿ycie i dalej ni¿ ¿ycie "wnuków". No w³a¶nie. My¶limy.\n4. Odrzucenie Jerozolimy, @ J.B. • autor: Wojciech Jó¼wiak (2017-10-02 23:11:11)\nAle¿ oczywi¶cie, ¿e mo¿na odrzuciæ Jerozolimê. A nawet trzeba, nawet jest to konieczne. Ludzie Zachodu (cywilizacji Zachodu) zrobili to na wiele sposobów. Odrzucili Jerozolimê w sztukach plastycznych (tzn. zakaz tych sztuk) i architekturze, wybieraj±c wzory greckie. Odrzucili Jerozolimê w nauce: nauka/science jest w ca³o¶ci poza Jerozolim± i nie czerpie dok³adnie NIC ani z Biblii ani z Koranu. Tak samo matematyka. Jak pogrzebaæ w tre¶ciach naszej kultury to jej jerozolimsko¶æ oka¿e siê zaledwie dekoracj±. I dlatego Zachód jest Zachodem, poniewa¿ umia³ od Jerozolimy siê oderwaæ i wyzwoliæ. Oczywi¶cie, niektórzy tego nie zrobili i w niej siedz±.\nW sumie to osobny problem, z ma³ym zwi±zkiem z ksi±¿k± Hamiltona. Perspektywa antropocenu kasuje Jerozolimê ca³kiem, gdy¿ z tamtego kierunku ¿adna sensowna propozycja nie przyjdzie, a przeciwnie, przyjd± (i ju¿ przychodz±) propozycje zaostrzaj±ce konflikt Cz³owieka z Ziemi±.\nPrzy okazji: mam wielk± ochotê przesterowaæ Tarakê na tematy antropocenu.\n5. Paradoks polega na... • autor: Jaros³aw Bzoma (2017-10-02 23:32:29)\nParadoks polega na tym, ¿e porzucaj±c cokolwiek przechodzi siê na pozycjê która uwzglêdnia/potwierdza istnienie tego co zosta³o odrzucone. To taka sztuczka logiczna ludzkiej formy ¶wiadomo¶ci.Ten Wielki Nieobecny bêdzie siê ci±gn±³ w nie¶wiadomo¶ci zbiorowej przez wieki. Antropocen ma swoje fazy nie tylko fizyczne ale i psychiczne i jedn± z nich jest iluzja drogi zbawczejczy, samozbawczej, humanistycznej,naukowej etc. Warto siê zastanowiæ czy antropocen nie jest jednym ze stanów ¦wiadomo¶ci realizuj±cych siê na kolejnych planetach w ca³ym uk³adzie s³onecznym. Sk±d wiemy, ¿e konflikt cz³owieka z Ziemi± nie jest realizacj± planów/stanów S³oñca ? Niby dlaczego traktowaæ S³oñce w inny sposób ni¿ Gajê.Obawiam siê ¿e "nasza etyka" jest w³a¶nie jednym z takich postjerozolimskich tworów. ¦wiadomo¶æ przez du¿e ¦ nie jest etyczna, a przynajmniej nie jest to konieczne.Czy "odkrycie" antropocenu daje nam faktycznie jak±¶ now± perspektywê poza rosn±cym dystansem do samych siebie ?\n6. Odrzucenie to nie rozwój • autor: Arkadiusz (2017-10-03 08:31:07)\nWed³ug Wilbera rozwój to przyjêcie nowego, integracja i PRZEKROCZENIE. A nie "odrzucenie". Dlaczego nie, to napisa³ Jarek w kom. 5. Je¶li Taraka ma byæ "rozwojowa" to powinna przepracowaæ temat "jerozolimsko¶ci" i pój¶æ dalej. Inaczej bêdzie boksowaæ w miejscu, tak sobie my¶lê. A my¶lê tak, bo temat "odrzucania" zauwa¿am od dawna w wielu przestrzeniach ¿ycia (np. w psychologii wielopokoleniowej rodziny, medycynie, polityce), jako co¶, co blokuje, hamuje, usztywnia, deformuje percepcjê, w efekcie zmniejsza wolno¶æ wyboru. Jak przekraczaæ? My¶lê, ¿e ze ¶wiadomo¶ci±, ¿e skoro siê co¶ wydarzy³o, to znaczy ¿e mog³o/musia³o siê zdarzyæ i by³o w danym momencie najlepsz± dostêpn± odpowiedzi±/konsekwencj± tego co przed i dooko³a. Kiedy sytuacja siê zmienia, mo¿e siê wydarzyæ co¶ innego.\n7. Taraka przepracowa³a • autor: Wojciech Jó¼wiak (2017-10-03 09:30:37)\n... temat Jerozolimy w ubieg³ych latach i posz³a dalej. Przynajmniej w mojej skromnej osobie. Kto nie przepracowa³ i buksuje -- trudno, musi zaczynaæ jeszcze raz od pocz±tku. Kto idzie dalej: palec pod budkê!\n8. Ja , ja.... • autor: Jaros³aw Bzoma (2017-10-03 15:27:26)\nJa , ja. Palec itd. ale najpierw proponujê zabawê. Wyobra¿my sobie deskê. Prosta sprawa.Ka¿dy to umie ale teraz zróbmy to jeszcze raz i sobie wyobra¿my deskê bez dziury. I Co zobaczyli¶my? Najpierw deskê z dziur± a dopiero potem po sekundzie deskê bez dziury :) I tak jest ze wszystkim, je¿eli co¶ zaistnia³o w ¶wiadomo¶ci to nie³atwo siê tego pozbêdziemy i na nic p³acz i zgrzytanie zêbów na nic. Teraz nie bêdziemy mogli pozbyæ siê Antrpocenu :)\n9. dlaczego nie martwiæ siê o prapraprawnuków • autor: Jerzy Pomianowski (2017-10-03 20:22:20)\nS±dzê ¿e istnieje granica wybiegania w przysz³o¶æ poza któr± takie czy inne wizje nie maj± sensu praktycznego (s± poza wp³ywem ludzko¶ci). Ostateczn± granic± jest czas gdy z powodu ewolucji S³oñca ¿ycie bêdzie ju¿ niemo¿liwe, co nast±pi du¿o wcze¶niej ni¿ zga¶niêcie naszego "grzejnika". Jednak potrzebna jest granica bardziej ogarniana rozumem i bli¿sza czasowo. S±dzê, ¿e mo¿e to byæ czas zwi±zany z du¿ym prawdopodobieñstwem wyst±pienia jakiej¶ powa¿nej katastrofy geologicznej lub kosmicznej, czyli wystarczy sprawdziæ w jakich odstêpach czasu ¿ycie na Ziemi wisia³o na w³osku. Mamy wreszcie nieub³agan± rytmiczno¶æ epok lodowcowych, których prze¿ycie jest bardzo trudne. W naszej czê¶ci Europy przetrwa³o ten okres ok 200 osobników homo. Najbli¿sz± czasowo lini± graniczn± jest ta wynikaj±ca z ludzkiej psychiki i ze ¶ci¶le ograniczonego trwania ¿ycia w³asnego oraz ¿ycia tych potomków których jeszcze mo¿emy zobaczyæ. Dalej siêgaj± teoretycy-wizjonerzy, których wizje zwykle siê nie sprawdzaj±. Kiedy¶ uwa¿ali np ¿e ¿ycie w miastach w XX w. bêdzie niemo¿liwe, bo koñskie ³ajno pokryje je z czubem.\nKa¿dy cz³owiek wie, ¿e na pewno umrze w niezbyt dalekiej przysz³o¶ci, lecz nie my¶li o tym codziennie, dziêki jakiemu¶ bezpiecznikowi w mózgu pilnuj±cemu by nie zwariowaæ.\nTen sam mechanizm równie¿ ogranicza martwienie siê tym jaki bêdzie klimat za 120 lat.\n10. Jak mi³o, ¿e... • autor: Miros³aw Piróg (2017-10-03 22:13:34)\nJak mi³o, ¿e temat "the end of civilisation as we know it" zago¶ci³ na Tarace. Wreszcie co¶ konkretnego :)\n11. "Jak mi³o, ¿e" • autor: Wojciech Jó¼wiak (2017-10-03 23:09:10)\nI zapewniam, ¿e tego tematu bêdzie wiêcej.\nPrzy okazji: Na stronie Hamiltona http://clivehamilton.com/papers/ s± artyku³y, które on potem w³±czy³ do omawianej ksi±¿ki. Polecam np. jego tekst "Can humans survive the Anthropocene?" -- w pdf’ie.\nJeszcze jest co¶, o czym mo¿e napiszê wiêcej, ale chcia³bym jak najmniej o tym wysysaæ z palca: mianowicie, ¿e ocieplanie klimatu nie bêdzie sz³o powoli, stopniowo i ³agodnie, tylko przez obsuniêcia i t±pniêcia, oraz przez reakcje, np. fala wzrostu temperatury wywo³a reakcjê w postaci fali ch³odu. Hamilton te¿ pisze nie tyle o ociepleniu, co o rozregulowaniu klimatu przez ludzkie zrzuty odpadów techniczno-gospodarczych. Kto nie umrze do¶æ szybko, zobaczy.\n12. ¯e zacytujê Jó¼wiaka:... • autor: Miros³aw Piróg (2017-10-04 00:28:46)\n¯e zacytujê Jó¼wiaka: "odt±d na wszelkie nasze narracje i „historie”, na nasze wiary, spory, perspektywy i kazania patrzy siê jak na dowolne i nieistotne fantazje, jak na dziecinne ba¶nie opowiadane w kó³ko z zapa³em idiotów." Zadziwiaj±ce, ¿e ludzie, podobno inteligenty gatunek, dziwi± siê, i¿ to co robi± ma takie skutki. Ograniczenie poznawcze ludzkiej ¶wiadomo¶ci siê tu k³ania. Ale, jak to mawiaj± , do¶wiadczenie ("obsuniêcia" i "t±pniêcia" ) ma moc transformuj±c±, nie pogl±dy, choæby najbardziej subtelne. Ciekawe czasy nas czekaj±.\n13. Wielkie mi rzeczy.Planeta ... • autor: Jaros³aw Bzoma (2017-10-04 07:27:17)\nWielkie mi rzeczy.Planeta oczy¶ci siê z ludzi i znowu dojdzie do jakiej¶ tam równowagi.Byæ mo¿e karaluchocenu albo czego¶ tam.Byæ mo¿e wielkie zlodowacenie wywo³a³ nadmiar gazów wytwarzanych przez dinozaury :) Temat zag³ady gatunków jest no¶ny tylko do pewnego momentu.Potem nawet zag³ada nas samych znudzi , spowszednieje, zniecierpliwi, zdegustuje ..... umieranie nie jest patetyczne ani estetyczne. Tym bardziej umierania na wielk± skalê.Byæ mo¿e zag³adê poprzedzi fala samobójstw jak na pocz±tku XX wieku, zanim wybuch³y rewolucje i wojna. Zniknie jeszcze jedna formacja zwierz±t które niczego po¿ytecznego nie zrobi³y dla innych zwierz±t, nie mówi±c ju¿ o przyrodzie w szerszym znaczeniu.Niczego nie wymy¶li³y czego przed nimi ju¿ nie by³o, poza bredniami dotycz±cymi swoich w³asnych urojeñ na temat struktury wszech¶wiata.Kultura jak± stworzyli ludzie nikomu poza nimi samymi do niczego nie jest potrzebna.\n14. Konieczna korekta • autor: Wojciech Jó¼wiak (2017-10-04 08:32:13)\nDrogi Jarku, z pewnym za¿enowaniem korygujê. "Byæ mo¿e wielkie zlodowacenie wywo³a³ nadmiar gazów wytwarzanych przez dinozaury". --- Ale¿ nie tak i nawet w dowcipach nie radzê pos³ugiwaæ siê wiedz± wziêt± z kreskówki o Flintstonach. Pokrywa lodowa na Antarktydzie powsta³a ok. 20 mil. lat temu w miocenie. Na naszej pó³kuli 2,5 mil. lat temu z pocz±tkiem plejstocenu. Dinozaury -- te "nie-ptasie" -- wymar³y skutkiem impaktu na koñcu kredy 66 mil. lat temu. Je¶li dinozaury emitowa³y jaki¶ gaz, to najpewniej metan, który ociepla, a nie zamra¿a.\n"Fala samobójstw jak na pocz±tku XX wieku" -- ile ich by³o? Czy zauwa¿alna liczba dla demografii?\nA najciekawsze jest, ¿e wyg³aszasz pogl±dy, które Hamilton wzi±³ pod lupê w swojej ksi±¿ce. I niestety jest to nie tylko defetyzm, ale te¿ my¶lowy b³±d. Wiemy, ¿e umrzemy ("za jaki¶ czas") a jednak nie pope³niamy samobójstw. Dlaczego? -- Warto to przemy¶leæ. Wiêc dlaczego mieliby¶my siê nagle wszyscy zabiæ na wiadomo¶æ o tym, ¿e przysz³o¶æ w perspektywie nastêpnych pokoleñ przestaje wydawaæ siê "¶wietlana"?\nNadej¶cie antropocenu kwestionuje wiele my¶lowych nawyków i stawia wiele ciekawych pytañ, przed którymi my, intelektuali¶ci, nie powinni¶my uciekaæ w uproszczenia, w wytarte schematy, a tym bardziej w cynizm ani w b³azenadê.\n15. A ja zgadzam siê z Jarkiem... • autor: Roman Kam (2017-10-04 10:37:23)\n...¿e pierdz±cy metanem dinozaur wielkim zagro¿eniem by³! Rzecz w tym, ¿e nie ma co siê napinaæ na wielkie powagi, bo temat przerasta ka¿dego dyskutanta z osobna i wszystkich razem. To co ostatnio czytali¶my sobie na Tarace o do¶wiadczeniu z przegêszczaj±c± siê populacj± myszy, ¶wietnie to ilustruje, a i ten przyk³ad my¶lenia naszych pradziadków o XX-to wiecznych miastach, te¿. Nie tylko fala samobójstw mo¿e byæ odpowiedzi± na zawirowania populacyjne w skali geologicznej, tak¿e choroby psychiczne i niekontrolowana agresja. Tak z 30 lat temu czyta³em ksi±¿eczkê o prof. Sedlaku, w której on sam, mimochodem wspomina o potencjalnie, katastrofalnych skutkach ska¿enia elektromagnetycznego. Sadzê, ¿e mia³ racjê. Prawa Mendla powoduj±, ¿e wiele szkodliwych mutacji nie ujawnia siê od razu, tylko w kolejnych pokoleniach. Niespod¿anki (ma³a aluzja do dramatu Rostworowskiego), które szykujemy pó¼nym wnukom, nie s± do wy³apania przy obecnym poziomie wiedzy o genetyce. Na razie s³yszymy tylko o braku mo¿liwo¶ci stwierdzenia szkodliwego wp³ywu. Jak siê ju¿ dowiemy, mam nadziejê, ¿e nie bêdzie zbyt wcze¶nie, by mo¿na co¶ wskóraæ. Wracaj±c za¶ do dzi¶ - niestety do rozwoju nauki potrzebna nam jest technologia, tê napêdza wzrost gospodarczy, który pozwala "nic nie robi±cym" naukowcom - p³aciæ ze wspólnej kiesy. Jak z tego wyj¶æ i dlaczego ja siê upieram przy konieczno¶ci naukowego postêpu? Czy zdobywanie wiedzy o ¶wiecie to jest sens bytowania cz³owieka? Czort jerozolimski wie :)\n16. ¯yjemy w Erze Rozumu • autor: Arkadiusz (2017-10-04 11:32:56)\nNasza powszechna wiara w tej erze to wiara w to, ¿e wiemy co robimy, ¿e rozum i technologia pomog± nam znale¼æ rozwi±zanie w ka¿dej sytuacji, i ¿e bêdzie lepiej, bêdzie postêp. Wierzymy (mam na my¶li wiêkszo¶æ populacji) w ludzi u w³adzy, naukowców, biznesmenów, ¿e prowadz± ca³± tê ludzko¶æ w dobrym kierunku. Narzekamy na nich, ale koniec koñców wierzymy, ¿e wiedz± co robi±. Katastrofa nikomu by siê przecie¿ nie op³aca³a. Katastrofa na horyzoncie jest wiêc negowana, zamiatana pod dywan, odwracamy wzrok, wyrzucamy to ze ¶wiadomo¶ci. Pe³ne u¶wiadomienie sobie tego, co sami sobie i planecie robimy wymusi³oby chyba podwa¿enie Rozumu, zmianê paradygmatu na jaki¶ nowy. A taka zmiana jest niemal równie bolesna co katastrofa, wymaga wyrzeczeñ, na które prawie nikt nie jest gotowy. Wiêc lepiej odk³adaæ j± najd³u¿ej jak siê da.\n17. Wojtku.Od mojego snu... • autor: Jaros³aw Bzoma (2017-10-04 20:03:08)\nWojtku.Od mojego snu na temat tego co jest silnikiem Taraki staram siê daæ wam inn± perspektywê, mniej mentaln±. Antropocen jest oczywisto¶ci± , sprawczo¶æ b±czków dinozaurów mo¿e podlegaæ negocjacji , fala samobójstw poprzedzaj±ca pierwsz± Wojnê ¦wiatow± by³a faktem, ilu braci Wittgensteina w tamtych latach pope³ni³o samobójstwo, ale perspektywa jest du¿o szersza ni¿ Hamilton sobie to mo¿e wyobraziæ.\nNadchodzi Wyludniacz który ma wiele imion. Sprawi, ¿e przestaniemy byæ ¶wiadomo¶ci± ludzi, zostaniemy ¶wiadomo¶ci± wygl±daj±c± na ¶wiat poprzez karaluchy. Przy ich mo¿liwo¶ciach kreacji bêdziemy mogli znowu tworzyæ wielk± cywilizacjê przez miliony karaluszych pokoleñ. Tym razem na karalusz± miarê. Dziêki temu bêdziemy mogli nadal istnieæ jako my oddzielni od innych. Chyba, ¿e uwolnimy siê od nawyku ¿ycia modo terrestris, nie przez przypadek terra i terror s± tak sobie bliskie, wtedy ruszymy w dalsz± drogê , w innych postaciach, w innych naczyniach, bardziej pojemnych ni¿ mog³a ofiarowaæ nam Ziemia. Potrzebujemy jedynie pokonaæ strach przed skokiem w otch³añ i zniszczyæ tê planetê nieodwracalnie.\n„Kiedy dostatecznie g³êboko zajrzymy w otch³añ wtedy otch³añ spojrzy na nas.”\n18. Po niektórych komentarzach... • autor: Miros³aw Piróg (2017-10-04 23:26:47)\nPo niektórych komentarzach - nie tylko tych od osób zbanowanych jak¿e s³usznie - widzê, ¿e ludzie niezbyt doro¶li do epoki, w której ¿yj±. To unaocznia, jak niemo¿ebnym zadaniem jest przeró¶æ wszystkie dotychczasowe narracje. Perspektywa koñca homo sapiens nie powinna ewokowaæ bzdurnych opowiastek, ale, podobnie jak perspektywa ¶mierci osobniczej, ciut refleksji. Choæby takiej, ¿e mamy szansê przemy¶leæ swoj± rolê w ekosystemie Ziemi. Lata temu us³ysza³em, ¿e Homo móg³by byæ homeostatem Ziemi. Móg³by, ale chyba to ju¿ nam siê nie uda. Ale to doprowadza do kolejnej my¶li - pojawienie siê ¿ycia rozumnego, choæby w takiej postaci jak na Ziemi, by³o efektem ewolucji. Ale czy ¶lepym zau³kiem, pomy³k±, czy szans± na co¶ wiêcej? I warto stawiaæ takie pytania nie tylko w perspektywie ludzkiej kultury, choæby nie wiem jak ezoterycznej, ale po to by siê poza ni± wyprowadziæ. O ile i na ile to mo¿liwe. Bo, jak s³usznie zauwa¿y³ dyskutant, ludzie dot±d nic poza "poza bredniami dotycz±cymi swoich w³asnych urojeñ na temat struktury wszech¶wiata" nie wymy¶lili. W³±czywszy w to takie komentarze :D.\n19. Mnie w³a¶nie interesuje... • autor: Jaros³aw Bzoma (2017-10-05 01:11:59)\nMnie w³a¶nie interesuje perspektywa pochodz±ca spoza ludzkiej kultury poniewa¿ wiemy ju¿, ¿e niepodobieñstwem jest podnie¶æ siê samemu za w³osy a refleksja zawsze jest spó¿niona poniewa¿ akcja przez nas podejmowana jest reakcj±.Dzisiejsze próby wp³ywania na stan ¶rodowiska przynios± efekty zbyt odleg³e aby okre¶liæ trafno¶æ akcji jak± podejmiemy, tym bardziej , ¿e nikt nie jest szczery co do autentycznego wykonania deklarowanych dzia³añ.Nie ¿yjemy w ¶wiecie idelnym a w ¶wiecie ludzi d±¿±cych ku ¶mierci. To uk³ad który z konieczno¶ci ma swój koniec w czasie.Nic nie pomo¿e ciut refleksji.Refleksja musi przekroczyæ nasze pojmowanie ¶wiata na sposób tradycyjnie logiczny i dlatego mo¿e siê wydawaæ bzdurna.Nazywamy to transgresj±.\n20. Dodatnie sprzê¿enia zwrotne • autor: nugitoraz (2018-12-01 00:12:50)\nTo jest dla mnie najmocniejszy fragment tekstu:\n’Najdalszy jest od nazywania jej „matk± Ziemi±” czy „Gaj±”: jest doskonale wolny od jakiegokolwiek sentymentalizmu. W „osobie” Ziemi nie mamy do czynienia ani z bytem, któremu w jakikolwiek sposób na nas, ludziach, zale¿y. Ani z bytem, który ma wbudowan± w siebie zdolno¶æ do homeostazy w takim zakresie, jaki my, ludzie, lubimy. Ma w³asn± dynamikê, której w ogromnej wiêkszo¶ci nie znamy, która pozostaje poza naszym poznawczym horyzontem. Zapewne jest tak, ¿e dynamikê Systemu Ziemia dostajemy okazjê poznaæ dopiero przez jej naruszenia, tzn. gdy sami j± naruszamy swoj± dzia³alno¶ci± – ale wtedy z wielkim prawdopodobieñstwem jest ju¿ za pó¼no, poniewa¿ nie znamy sposobów odwrócenia skutków tych naruszeñ’\nI mam podobne obawy, ¿e dopiero prawdziwe przyspieszenia nas czeka i nas wszystkich zaskoczy ¶miertelnie zaskoczy jednak wed³ug IPCC ’niekontrolowany efekt cieplarniany’ w wyniku dzia³añ antropogenicznych jest praktycznie nierealny.\n21. @Nugitoraz o Hamiltonie • autor: Wojciech Jó¼wiak (2018-12-01 09:37:32)\nPowtórzê z zakoñczenia tamtego tekstu sprzed 1,5 roku:\n"Ma³a jest nadzieja, ¿e kto¶ kiedykolwiek prze³o¿y to na polski." --- A szkoda. Bo my w Polsce, nie mówiê o "szerokich masach" tylko o zaanga¿owanych intelektualistach, jeste¶my bardzo niedouczeni i niedoczytani, a wnioski i wiedzê, któr± maj± nasi "koledzy" z obszaru j. angielskiego, usi³ujemy zast±piæ -- nadsztukowaæ, za³ataæ -- dora¼nymi zmy¶leniami. Co zreszt± dobrze ilustruje dyskusja pod tekstem, pe³na ¼le ukrywanej ignorancji.\nCo do sprawy, któr± poruszy³ Nugitoraz: Tamto wspomniane zjawisko oryginalnie po angielsku nazywa siê gro¼niej: "runaway greenhouse effect". A runaway to przecie¿ zbieg, uciekinier. Czyli efekt cieplarniany, który "uciek³", wydosta³ siê na (swoj±) wolno¶æ.\nTen "zbieg³y efekt cieplarniany" w wersji skrajnej prowadzi do "wenusjanizacji" Ziemi: ca³a woda z oceanów odparowuje, a dostawszy siê do stratosfery zostaje roz³o¿ona na tlen i wodór, wodór ucieka w kosmos. W ksi±¿ce "Nauka o klimacie" pokazano, na jakich delikatnych mechanizmach obecna przyjazna nam atmosfera w ogóle siê trzyma przy Ziemi, nie ucieka, nie rozpada.\n22. Tymczasem katolicy pocieszaj± siê w denializm id±c • autor: Wojciech Jó¼wiak (2018-12-01 09:53:04)\n¦wiatowej s³awy klimatolog: rzekome ocieplenie klimatu to po prostu nonsens\n--- doniós³ www.pch24.pl, "Polonia Christiana 24" w pa¼dzierniku b.r.\n23. IPCC nie jest znów taki ¶wiêty • autor: Jerzy Pomianowski (2018-12-01 14:01:16)\nProfesor Stephen Schneider, czo³owy badacz i ideolog pracuj±cy na sukces Miêdzyrz±dowego Zespo³u do Spraw Zmian Klimatu (IPCC), równie¿ doradca administracji o¶miu ostatnich prezydentów USA oraz ONZ-tu, w wywiadzie dla magazyn Discover (1989) rzek³ tak:\n"naukowcy powinni rozwa¿yæ rozci±ganie prawdy by pozyskaæ szeroko zakrojone wsparcie i przechwyciæ wyobra¼nie spo³eczeñstwa. To oczywi¶cie oznacza wci±gniecie do przekazu mediów. Tak wiêc, musimy podsuwaæ jakie¶ przera¿aj±ce scenariusze, formu³owaæ proste, dramatyczne o¶wiadczenia, a niewiele wzmiankowaæ o jakichkolwiek w±tpliwo¶ciach jakie mo¿na mieæ w tym wzglêdzie". W dalszej czê¶ci wypowiedzi (mniej chêtnie cytowanej w internecie), profesor wyrazi³ jednak nadziejê, ¿e naukowcom uda siê po³±czyæ skuteczno¶æ ze szczero¶ci±.\n24. Naukowcy mog± mówiæ co chc± • autor: Ylvaluiza (2018-12-01 15:35:02)\nJe¶li mamy trochê rozumu, mo¿emy samodzielnie obserwowaæ zmiany - brak deszczu, jesienne upa³y, niski poziom wody du¿ych rzek itp.. Za¶ ¿eby co¶ samodzielnie zmieniæ, mo¿e warto zajrzeæ do kalkulatora naszego ¶ladu wêglowego, który ostatnio znalaz³am: https://ziemianarozdrozu.pl/kalkulator\n25. nie da siê t³umaczyæ klimatu jak krowie na rowie • autor: Jerzy Pomianowski (2018-12-01 20:52:19)\nNiestety w³asne obserwacje otoczenia nie pomagaj± w ocenie klimatu globalnego. Wystarczy trafiæ w lecie na zimny, deszczowy urlop nad morzem, i wiara w ocieplenie znika. Dwa lata temu upa³ w Krakowie trwa³ z miesi±c, a w Szczecinie by³o ch³odno. Globalne tendencje s± w stanie stwierdziæ bardzo nieliczni klimatolodzy znaj±cy ¶wietnie metody analizy wyników pomiarów i zdolni do tworzenia poprawnych modeli matematycznych. Poniewa¿ s± to umiejêtno¶ci elitarne, ich posiadacze chêtnie popadaj± w gwiazdorstwo i w chêæ takiego upraszczania wniosków by prosty lud zrozumia³. Za¶ prosty lud nie chce tego rozumieæ, on widzi tylko to co za oknem.\n26. Wywiad z Hamiltonem w Przekroju • autor: Wojciech Jó¼wiak (2019-09-18 11:51:05)


Jakie wyróżnia się rodzaje bram garażowych? Poznaj ich typy- Dla Domu\nKluczowym elementem każdego garażu jest brama garażowa. To przez nią każdego dnia wyjeżdżamy, a potem wjeżdżamy, wracając do domu. Musi być funkcjonalna oraz solidna, przecież korzystamy z niej nawet po kilka razy na dzień. W jaki sposób odpowiednio wybrać jej rodzaj, abyśmy nie czuli się zawiedzeni?\nDo dwóch najpopularniejszych rodzajów bram garażowych zaliczają się bramy uchylne oraz segmentowe. Pierwsze z nich wyróżniają się skrzydłem, które porusza się po specjalnych rolkach zainstalowanych wewnątrz garażu. Wbrew pozorom nie trzeba wiele siły, aby je otworzyć. Poradzi sobie z nimi każda kobieta – sprężynowy mechanizm znacznie ułatwia posługiwanie się tym mechanizmem. Brama uchylna wymaga ok. 1,5 metra wolnej przestrzeni na podjeździe.\nBramy segmentowe z kolei składają się z połączonych ze sobą paneli, które są dodatkowo wypełnione pianką poliuretanową. Są bardzo szczelne, a ich otwieranie polega na poruszaniu skrzydła wzdłuż prowadnic. Obecnie stanowią najpopularniejszy rodzaj bram garażowych. Łączą w sobie wszystkie najważniejsze zalety bram uchylnych oraz bram rolowanych. Otwierane pionowo do wewnątrz garażu praktycznie nie zajmują miejsca na podjeździe, dzięki czemu mogą być z powodzeniem wykorzystywane nawet w garażach z bardzo małym podjazdem. Dodatkową zaletą bram segmentowych jest ich dostępność w wielu wariantach wzornictwa.\nDecydując się na montaż bramy segmentowej warto zainwestować w taką, która posiada wbudowaną automatykę. Dzięki temu nasza brama stanie się dużo łatwiejsza w obsłudze i zwiększy się nasze bezpieczeństwo. Obecnie na rynku królują systemy automatyki trzech producentów: Wiśniowski, Nice i Somfy. Wszystkie urządzenia cechują się trwałością oraz jakością wykonania.\nWarto również powiedzieć kilka słów na temat bram roletowych. To bramy działające na zasadzie rolet. Zajmują najmniej miejsca, a do tego są bardzo wygodne w użytkowaniu. Posiadają w zestawie napęd elektryczny, z tej racji działają szybko i bezproblemowo.\nA może ocieplana brama garażowa?\nJeśli nie chcemy marznąć we własnym garażu, powinniśmy zdecydować się na ocieplaną bramę garażową – mówi nasz rozmówca z firmy Bramex. Ocieplana brama zapobiega stratom ciepła i co istotne – można je zamontować nawet wtedy, kiedy nie planujemy ocieplenia całego garażu. Ostateczna decyzja należy do nas. Trzeba jednak pamiętać, aby zawsze wybierać sprawdzonego producenta, który zaproponuje rozwiązanie odpowiadające naszym potrzebom, a jednocześnie przedstawi propozycje automatyki do bram.


Wina Argentyny | Kondrat Wina Wybrane\n›\tWina Argentyny\nMendoza to największy region winiarski Argentyny i zarazem jeden z największych na świecie. Jedną z jego cech charakterystycznych jest klimat pustynny i wiele godzin słońca w ciągu roku. Słońce towarzyszyło nam także 17 września podczas degustacji win z Argentyny zorganizowanej przez Wines of Argentina i Tratoria. Wśród win białych przeważały jednoszczepowe torrontesy, wśród czerwonych oczywiście malbeki. Ale nie zabrakło też autorskich kupaży i nieco rzadziej spotykanych w Ameryce Południowej odmian jak viognier, tempranillo czy pinot noir.\nA jakie jest Wasze ulubione wino z Argentyny?\ndegustacje win kraje winiarskie malbec Mendoza wina argentyńskie\nStrona internetowa Kondrat Wina Wybrane\nBarolo and friends Mistrzostwa Polski Sommelierów


Paweł z Tarsu Box\nZadzwoń do nas: +48 690 298 544\nPaweł z Tarsu Box ( Ostatnie sztuki )\nFragment Filmu 1 - Mariamana\nFragment Filmu 2 - Hymn o Miłości\nSpot Tv Czyta Krystyna Czubówna\nFilm, jaki pragniemy zaprezentować, mówi o dążeniu do pojednaniu zwaśnionych światów. Narosłe przez wieki podziały i związane z nimi niesprawiedliwości zostają zniesione z chwilą, kiedy w Bogu dostrzegamy wspólnego Ojca. Wtedy zaczynamy traktować wszystkich jako swych braci i siostry. Główny bohater filmu, Paweł z Tarsu, pisał w związku\nz tym: „Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie” (Ga 3, 28). Nie wzywał do rewolucji w celu zniesienia niesprawiedliwości społecznych, gdyż zmiany wprowadzane siłą służą jednym, a krzywdzą drugich. Rewolucja to jedynie zamiana ról. Apostoł wzywał zaś do głębokiej przemiany świata przez traktowanie siebie wzajemnie jako braci i siostry. Tak oto nie wyrządzając nikomu krzywdy, zapewnił ówczesnemu niewolnikowi wolność: jego chrześcijański pan widząc w nim brata, przestał go traktować jako niewolnika. Tego nie da rewolucja. Mąż zaczął widzieć w żonie równorzędnego partnera, a Żyd w poganie – brata w tym samym Bogu. Sprawiedliwość w świecie zaprowadzi się jedynie wzajemnym szacunkiem i miłością. Dlatego nieprzypadkowo film zatytułowany Paweł z Tarsu nosi podtytuł Pojednanie światów.\nFilm powstał w ramach Inicjatywy opisanej hasłem “Cogito ergo credo”, co tłumaczy się: „Myślę, więc wierzę”. Nawiązuje ono do kartezjańskiej sentencji Cogito, ergo sum. Od zarania dziejów refleksja nad światem i życiem prowadziła ludzi do przekonania o istnieniu Boga i do poznania prawdy o Nim. Nie wszyscy jednak osiągają ten cel. Lecz oni również odkrywają prawdę o kochającym nas Ojcu. Nie poznali wprawdzie Boga z imienia, lecz w wielu sferach codziennego życia podzielają Jego miłość.\nPaweł z Tarsu - Oficjalny Sklep Framesound Production\nPPNT IT1 p.310\nNapisz do nas: sklep@paulusfilm.pl


MECZE Z AUDIODESKRYPCJĄ W CANAL+ SPORT UNIKALNA USŁUGA CYFRY+ (2012/10/05)\nMECZE Z AUDIODESKRYPCJĄ W CANAL+ SPORT UNIKALNA USŁUGA CYFRY+\npt 5 października 2012\nOd 5 października CYFRA+, jako pierwsza telewizja w Polsce, wprowadza nową usługę dla osób niewidomych i niedowidzących – relacje z meczów piłkarskich z audiodeskrypcją na antenie CANAL+ SPORT.\nCANAL+ SPORT rozpoczyna regularną emisję meczów opatrzonych specjalistycznym komentarzem, który pozwoli przeżywać piłkarskie emocje osobom niewidomym i niedowidzącym. Bezpłatna usługa dostępna dla abonentów CYFRY+ posiadających pakiet z kanałami premium CANAL+ realizowana jest we współpracy z fundacją „Katarynka”, Legią Warszawa, Ekstraklasą S.A. i producentem sygnału telewizyjnego wszystkich meczów T-Mobile Ekstraklasy firmą Live Park. Pierwsza transmisja z audiodeskrypcją zostanie przeprowadzona 5 października z prestiżowego meczu Legii z Wisłą Kraków. Następnie stacja relacjonować będzie w tym systemie wszystkie ligowe spotkania rozgrywane przez Legię Warszawa na Pepsi Arenie.\n- Żyjemy w społeczeństwie informacyjnym, dla którego cyfrowe media to naturalne źródło rozrywki i wiedzy o świecie, możliwość kontaktu z dobrami kultury, sportem czy nauką. Jako wiodąca spółka medialna czujemy się odpowiedzialni za walkę z wykluczeniem cyfrowym osób niepełnosprawnych i chcemy wprowadzać i promować prekursorskie rozwiązania technologiczne umożliwiające dostęp do treści telewizyjnych osobom niesłyszącym i niewidzącym – mówi Beata Mońka, Prezes spółki CANAL+ Cyfrowy. - Od lat udostępniamy w CANAL+ filmy z napisami dla osób niedosłyszących, w czerwcu rozpoczęliśmy emisję programów z tłumaczeniem na język migowy w kanałach dziecięcych MiniMini+ i teleTOON+, a już wkrótce uruchomimy ją w innych autorskich kanałach tematycznych. Podobnie audiodeskrypcja, którą pioniersko stosujemy przy filmach w CANAL+ oraz ale kino+, a teraz przy relacjach z meczów. W tym miesiącu, pojawi się także w wybranych programach w MiniMini+ oraz teleTOON+ – dodaje Mońka.\n- Mecz piłkarski to wielkie emocje. Cieszymy się, że od tej pory w pełni będą mogli je z nami przeżywać kibice niewidomi i niedowidzący. Owocem wspólnej pracy CANAL+, fundacji „Katarynka”, Legii Warszawa, a także Ekstraklasy S.A. i firmy Live Park będzie audiodeskrypcja wszystkich meczów Legii rozgrywanych na własnym stadionie. Chcemy w przyszłości rozwijać tę usługę i prezentować ze specjalistycznym komentarzem również spotkania innych klubów – powiedział Tomasz Smokowski, Dyrektor ds. Sportu CANAL+.\nBezpłatna audiodeskrypcja dostępna będzie jako dodatkowa ścieżka dźwiękowa, obok tradycyjnego komentarza, którą można łatwo uruchomić za pomocą pilota CYFRY+.\nAudiodeskrypcja stosowana na potrzeby emisji telewizyjnych to technika, w której dodatkowe opisy słowne, poza tradycyjną ścieżką dźwiękową, objaśniają wszystko, co dzieje się na ekranie, aby umożliwić osobom niewidzącym lub niedowidzącym lepsze wyobrażenie relacjonowanych wydarzeń czy akcji filmu. Opis jest zwięzły i obiektywny, aby w jak największym stopniu uniknąć zniekształcenia przekazu płynącego od nadawcy.\nAudiodeskrypcja do meczów tworzona jest na żywo i różni się od tradycyjnego komentarza telewizyjnego czy radiowego szczegółową lokalizacją piłkarzy, dokładnym opisem umiejscowienia akcji i biorących w niej udział zawodników, a także tego, co dzieje się na trybunach.


13-08-2018 21:11 Sześć ofiar śmiertelnych w tym roku\nLwy zabijają około 100 osób rocznie Foto: Paul Maritz /flickr (CC BY-SA 3.0) | Video: TVN24\nTurysta z Tajwanu zginął, a inny został ranny w wyniku ataku hipopotama w Kenii. Kilka godzin wcześniej takie zwierzę - nie jest jasne, czy to samo - zabiło Kenijczyka, nielegalnie łowiącego ryby.\n"Pojawiają się znikąd". Hipopotamy z hacjendy Escobara są dużym zagrożeniem - 01-10-2017\nDwa ogromne hipopotamy, które kiedyś przebywały na terenie prywatnej menażerii narkotykowego bossa Pablo Escobara, stanowią coraz większe zagrożenie. W kolumbijskiej prowincji Antiochia słychać głosy, że hipopotamy należy uśmiercić. czytaj dalej\nDwóch turystów z Tajwanu zostało zaatakowanych przez hipopotama w sobotę nad kenijskim jeziorem Naivasha.\n"Za blisko podszedł do zwierząt"\n66-letni Chang Ming Chuang nie przeżył.\n- Został pogryziony w klatkę piersiową. Jego obrażenia okazały się na tyle ciężkie, ze zmarł wkrótce po zabraniu go znad jeziora - powiedział Gideon Kibunja, szef służb śledczych regionu Rift Valley, cytowany przez "The Guardian".\nŚwiadek zdarzenia, James Omollo, zasugerował w rozmowie z kenijskim portalem The Star, że cudzoziemiec, robiąc zdjęcia, zbyt blisko podszedł do zwierząt.\nDrugi z zaatakowanych turystów, 62-letni Wu Peng, został jedynie poobijany. Przewieziono go do szpitala.\n"Tropimy hipopotama" - zapewniły w niedzielę na Twitterze kenijskie służby ochrony przyrody (Kenya Wildlife Service, KWS).\nZaledwie kilka godzin wcześniej, niedaleko od miejsca, gdzie hipopotam zaatakował turystów, w podobnym zdarzeniu zginął Kenijczyk, nielegalnie łowiący ryby w jeziorze. Służby nie przesądzają, czy w obu przypadkach ataku dokonało to samo zwierzę.\nHipopotamy szukają pastwisk\nSzef stowarzyszenia właścicieli łodzi w Naivasha w rozmowie z The Star opowiedział, że z powodu wyższego niż zwykle poziomu wody w jeziorze hipopotamy wychodzą na tereny pobliskich farm i hoteli w poszukiwaniu dogodnych pastwisk.\n- Zauważyliśmy wzrost konfliktów na linii człowiek-dzika przyroda wokół jeziora. Jest to spowodowane głównie naruszaniem terenów nadbrzeżnych - mówił David Kilo.\nDo ataków dzikich zwierząt na ludzi w okolicy dochodzi najczęściej ze strony bawołów afrykańskich i właśnie hipopotamów - podaje agencja Reutera.\nJak zastrzegł Paul Udoto, rzecznik KWS, turyści stosunkowo rzadko padają ofiarami ataków, ponieważ z reguły są pod opieką wykwalifikowanych przewodników. Częściej zagrożeni są stali mieszkańcy, a nawet strażnicy Parku Narodowego Jeziora Navaisha. Tylko w tym roku w wyniku ataku hipopotama zmarło w tym regionie sześć osób.\nTurystyka jest jednym z głównych źródeł dochodów Kenii. W ubiegłym roku kraj ten odwiedziło prawie półtora miliona turystów.\nŹródło: Reuters, theguardian.com, the-star.co.ke\nCzlowiek zawsze wsipski,sam sobie winny,jak ci w gorach kto winny sami szukajom nieszczescia.\n~mikrus /2018-08-13 21:33


Jes tylko kwestia czasu kiedy czynniki oficjalnie ustala, ze p. Kwasniak spotkal sie z napastnikami w celu zlecenia im napadu na p. Biereckiego, a ci, oburzeni niecnymi zamiarami wobec tak szlachetnej osoby, wyrazili czynnie swoja dezaprobate.\nŻe takie bzdury opowiada pan Ziobro nie dziwię się bowiem sprawia on czasem wrażenie swoimi wypowiedziami ,że najpierw zrobił kupę a potem szuka miejsca gdzie może zdjąć portki..\nZlecić zabójstwo równie dobrze mogły za to, że nie do końca wywiązywał się Kwaśniak z przyjętych obowiązków ,lub chciał ich wykolegować,lub zdradził jakąś wspólną tajemnicę,od tego była wolna prokuratura za PO ,by nie dochodziło do pobicia i zastraszenia urzędnika,widocznie nie miało to związku z piastowanym stanowiskiem.\nPan Świączkowski wyjaśnił przecież o co tutaj chodzi - PiS ma nadzieję, że ludzie uznają że to co im podsunięto "to jest prawdziwa afera KNF"... Tak nieudolnej wypowiedzi odsłaniającej prawdziwe intencje władzy już dawno nie było...\nOn sam w to nie wierzy. Ale to nie ważne. Ważne, żeby wierzył w to ciemny lud.\nSkoda ze cię nie zabili jednego złodzieja i cwaniaka było by mniej .Za taką pieniądze nic nie robiłeś a co miesiąc wypłata była.\nŻę pan współdziałał jest przekonany prezes prezesów bo o nigdy nie chodził po ziemi ,jego omamy go unosiły . Teraz doszły mocne prochy po ,których gada takie bzdety jak w JACHRANCE .


Będą nowe toalety w SP 2 – Wąbrzeźno – oficjalna strona miasta\nWczoraj – 9 lipca 2015 roku rozpoczął się remont kapitalny toalet w Szkole Podstawowej nr 2. Będzie on wykonany w trzech sanitariatach. We wszystkich pomieszczeniach wymienione będą tyki, posadzki, instalacja sanitarna i wodna, instalacja elektryczna, umywalki, pisuary, ustępy, zrobiona będzie wentylacja oraz zainstalowane będą nowe grzejniki. Za remont toalet zapłacimy 318.000 zł.\nUmowa na wykonanie remontu toalet w Szkole Podstawowej nr 2 została podpisana 8 lipca. Firma HAGA-BUD Spółka z o.o. z Małej Nieszawki była jedynym oferentem drugiego przetargu nieograniczonego na wykonanie tego zadania. Pierwszy przetarg został unieważniony z powodu braku ofert.\nKategoria: Aktualności, Inwestycje, Oświata, Wszystkie 10 lipca 2015\nPoprzedniPrevious post:Pieszojezdnie na PtasimNastępnyNext post:Uwaga! Utrudnienia w ruchu


Carrefour otwiera siódmy hipermarket w Warszawie. Sklep oferuje nowe koncepty handlowe - Wiadomości Handlowe\nCarrefour otwiera siódmy hipermarket w Warszawie. Sklep oferuje nowe koncepty handlowe\nGilles Ballot, dyrektor BU Hipermarkety w Carrefour Polska (materiały własne)\nHipermarket Carrefour w koncepcie rodzinnym w stołecznej Galerii Północnej - 1\nHipermarket Carrefour w koncepcie rodzinnym w stołecznej Galerii Północnej - 2\nHipermarket Carrefour w koncepcie rodzinnym w stołecznej Galerii Północnej - 3\nNowy hipermarket to sklep w formacie kompaktowym, oferujący blisko 5700 mkw. powierzchni handlowej i prawie 37 tys. produktów, w tym ponad 800 produktów bio, bezglutenowych i dla diabetyków, a także około 300 piw regionalnych. Asortyment zdrowej żywności uzupełnia Targ Świeżości, gdzie każdy klient może wybierać spośród prawie 230 rodzajów świeżych warzyw i owoców.\n– Hipermarket w Galerii Północnej jest siódmym sklepem wielkopowierzchniowym, który Carrefour otworzył w Warszawie. Obiekt został zaprojektowany z troską o najwyższe zadowolenie i wygodę klientów, ale także zgodnie ze standardami ekologicznymi obowiązującymi w Carrefour. Wykorzystaliśmy w nim nie tylko wszystkie rozwiązania sprawdzone na przestrzeni ostatnich 3 lat, ale także innowacje handlowe oraz technologiczne.


Plecak sznurkowy NO SAINT\n» Plecak wodoodporny NO SAINT\nPlecak wodoodporny NO SAINT\nKod produktu: SM_40\nWygodny i niezwykle wytrzymały plecak wykonany z czarnej wodoodpornej tkaniny poliestrowej. Przez środek plecaka naszyta taśma z tego samego materiału z napisem wykonanym metodą termotransferową - NO SAINT. Odblask odbija światło w kierunku jego źródła, co daje efekt świecenia nadruku jasnym światłem. W środku poszewka w kolorze srebrnym nawiązująca do koloru napisu umieszczonego na zewnątrz. Plecak posiada pleciony, miękki, niezwykle wygodny sznurek.\nWymiary plecaka na płasko: 44 x 39 cm\nPlecak szyty ręcznie od podstaw.


oligopo | Notes studenta\n3.Wejcie na rynek oligopolistyczny jest bardzo utrudnione, ale nie całkiem niemożliwe (bariery technologiczne i prawne).\n4 Kontrola nad ceną pojedynczej firmy jest ściśle ograniczona przez wzajemną na takim rynku. Oligopol zwiększający cenę ponosi ryzyko „ wysadzenia się samemu z rynku „. Dlatego na rynku oligopolicznym firmy unikają prowadzenia między sobą walki konkurencyjnej za pomocą cen; gdyż jest ona niebezpieczna. Firmy mogą zawierać porozumienia, dochodzić do zmowy, w myśl której wszystkie razem podnoszą lub obniżają cenę i jako grupa mogą rozciągnąć kontrolę nad ceną w taki sposób, w jaki czyni to czysty monopol.\n5 ceny poszczególnych towarów są ustalone w wysokości zapewniającej głównym firmom monopolistycznym odpowiednio wysoki zysk w długim okresie czasu. Mniejsze firmy podporządkowują się cenie narzuconej przez głównych partnerów oligopolu tzw. Liderów cenowych .w związku z czym , mówi się , że ceny te są cenami administracyjnymi\n« Gospodarowanie zasobami z czego wynika i na czym polega . Koszty i ich klasyfikacja »


Gray maluje: Purpura i groszki z CHIODO\nGlitter pochodzi oczywiście z największej kopalni takich cacek, mianowicie z AliExpress, natomiast lakiery, które Wam tu niecnie pokazuję to, jak się pewnie domyślacie po tytule, lakiery hybrydowe CHIODO Pro nr 113 Purple z klasycznej serii CHIODO na pewno jest odcieniem wyjątkowym i takim, który warto mieć. Odkąd pomalowałam nim paznokcie nie mogę się na nie napatrzeć! Co więcej, kolor ten jest swego rodzaju kameleonem - mam wrażenie, że w każdym świetle wygląda nieco inaczej. W sztucznym, ciemnym na paznokciach mam głęboki fiolet, w mocniejszym sztucznym świetle (np. przy lampie jak na zdjęciach poniżej) fiolet ten jest już lekko rażący, za to w świetle dziennym w tym kolorze dostrzegam (i jak widać mój aparat również) nieco więcej fuksji. Magia? :)\nPurple należy do tych całkiem gęstych i świetnie kryjących lakierów. Pomimo faktu, że nie jest tak rzadki, jak inne produkty, do których się przyzwyczaiłam, świetnie mi się nim malowało - bez smug, bez bąbelków, bez nierówności. Chciałam jednak wzmocnić jeszcze bardziej jego barwę, dlatego na paznokciach prezentują się dwie warstwy.\nBlack Clasic* nr 045, czyli tło dla moich pięknych groszków, to oczywiście całkiem zwykła czerń, która okazała się być niezwykłą pod względem zachowania. Przyzwyczajona do Semilacowej czerni, która była szalenie kryjąca i mocna, ale przez to też potrafiła źle się utwardzać, schodzić z paznokcia etc., byłam zaskoczona trochę tym, że aby uzyskać za pomocą Black Clasic mocny kolor, potrzebowałam dwóch warstw lakieru. Ale ale, lakier dzięki temu świetnie się nakłada, nie ściąga się, nie marszczy i bardzo dobrze utwardza. Nie mam mu więc zupełnie za złe tej dodatkowej warstewki.\n*Tak, nazwa o dziwo jest właściwa ;)\nTo nie koniec produktów CHIODO, bowiem jako bazy użyłam swojej kochanej Base Strong, którą również nadbudowuję nieco paznokieć i tworzę mini apeksik, a ten piękny połysk to zasługa Top Effect, czyli lekkiego, fajnego, dość rzadkiego topu nie wymagającego przemywania. Myślę, że się polubimy i zostanie ze mną na dłużej.\nMuszę przyznać, że choć ten manicure nie należy do szalenie wybitnych, jeśli chodzi o zdobienie, bardzo mi się podoba! I na pewno z przyjemnością będę go nosić. Mam nadzieję, że i Wam się spodoba ;).\nLubicie fiolety na paznokciach? Nosicie czasem tak intensywny manicure? Znacie hybrydy CHIODO? :)


Ośrodek Kultury Ochoty\t11 marca (sobota), godz. 19:00 PREMIERA W OKO - THE POISONED HEARTS i DANSE MACABRE\nCałości dopełnia charyzmatyczny, nisko śpiewający wokalista na długo pozostający w pamięci słuchaczy.\nGrupa działająca jako trio zadebiutowała jesienią 2014 samodzielnie wydanym singlem wyprodukowanym przez Tomasza "Vasyla" Wasyłyszyna zawierającym utwory "The Voyeur" oraz "The Night". Muzykę The Poisoned Hearts można usłyszeć w różnych stacjach radiowych w kraju i za granicą - od mainstreamu aż po\nZespół Danse Macabre powstał w 1991 roku w Gliwicach. Założycielami byli :Darek Kłosowicz , J.P, Tomasz Doctah Young, Adam Black. Zespół wielokrotnie pojawiał się w mediach i radiostacjach muzycznych, zarówno lokalnych, jak i ogólnopolskich. Przez wielu fanów new wave i gothic rock do tej pory określany jest jako kultowy. Jak inne zespoły borykał się ze składem. w grudniu 1996 roku zawiesił swoją działalność. Do reaktywacji Dance Macabre doszło w lipcu 2014 roku. Grupa po raz pierwszy zdecydowała się na współpracę z wokalistką.\nWe wrześniu 2015 zespół wydał długo oczekiwaną debiutancką EPke Simulacrum.\nW marcu 2016 zespół świętował swoje 25 lecie.\nObecny skład: Julia Mika - śpiew, J.P - bass, Darek Kłosowicz - git , Arek Franosz - perkusja, Piotr Wasyl Jankowski - instr. klawiszowe.\nProwadzenie koncertu oraz panel dyskusyjny z zespołami poprowadzi Adam Dobrzyński.


Koncert: Guano Apes – Proud Like a God 20th Anniversary Tour (Lipsk) – Tomiga Blog\nKoncert: Guano Apes – Proud Like a God 20th Anniversary Tour (Lipsk)\n8 listopada 2017 11 listopada 2017 ~ tomiga\nMuszę Wam uczciwie przyznać, że nigdy nie byłem specjalnym fanem rocka, a moje zainteresowania muzyczne skłaniały się raczej ku bardziej elektronicznym dźwiękom (co widać po fotorelacjach z koncertów, które pojawiają się na blogu). Pomimo ogólnego braku mojego zrozumienia do muzyki zdominowanej przez gitary i perkusję (jak dla mnie zbyt monotonna gama dźwięków) w połowie lat 90-tych pojawiało się kilka zespołów, grających szeroko pojętą muzykę rockową, które zwróciły moją uwagę. Wśród nich była m.in Nirvana z ich legendarnym albumem Nevermind, a także młody zespół, który usłyszałem na niemieckim kanale muzycznym VIVA, w niesamowicie energetycznym i wpadającym w ucho kawałku Open Your Eyes. Był to rok 1997 a zespołem tym było Guano Apes…\nW tym roku Guano Apes postanowił uczcić rocznicę 20-lecia wydania swojego debiutanckiego albumu o skromnym tytule Proud Like a God. Grupa ruszyła więc w trasę koncertową promującą reedycję tego kultowego już wydawnictwa w wersji rozszerzonej o dodatkową płytę zawierającą nowe miksy i covery. Trasa obejmowała głównie miasta niemieckie, a także Pragę, Zurych, Wiedeń i Amsterdam.\nTym razem zabrakło więc Polski ale Guano Apes odwiedziło nasz kraj kilkakrotnie. W ubiegłym roku grali nawet we Wrocławiu, niestety miałem wówczas inne plany i impreza ta mnie ominęła. Rocznicowa trasa koncertowa była więc dobrą okazją nie tylko aby powspominać nostalgiczne przeboje z młodości ale również zobaczyć jak na żywo radzą sobie niemieccy muzycy wraz z wokalistką Sandrą Nasić.\nPo przeanalizowaniu dat oraz najlepszych możliwości dojazdu nasz typ padł na dobrze skomunikowany z Wrocławiem Lipsk. Zapraszam więc na fotorelację z koncertu, który odbył się w tym właśnie mieście.\nDla tych którzy nie za bardzo kojarzą twórczość Guano Apes, kilka słów tytułem wprowadzenia. Początki zespołu sięgają roku 1993 kiedy to Henning Rümenapp (gitara), Stefan Ude (bass) i Dennis Poschwatta (perkusja) rozpoczęli wspólną przygodę z muzyką. Kilka miesięcy później dołączyła do nich wokalistka z chorwackimi rodowodem Sandra Nasić. Ich właściwa kariera zaczęła się jednak od roku 1996 roku kiedy to wzięli udział w konkursie Local Heroes zorganizowanym przez stację telewizyjną VIVA. W jego trakcie ich piosenka Open Your Eyes pokonała ponad 1000 konkurentów i wygrała główną nagrodę. Dzięki temu sukcesowi młody zespół w październiku 1997 roku wydał pierwszą płytę.\nPrzed wyruszeniem na koncert postanowiłem sprawdzić co się ostatnio działo u bohaterów mojego wpisu. Okazało się, że w sumie niewiele. Grupa bowiem od swojego debiutu, czyli przez 20 lat, wydała tylko 5 pełnoprawnych albumów studyjnych, przy czym pierwsze trzy w latach 1997-2003. Jak się okazało zespół zaprzestał działalności w 2005 kiedy to drogi muzyków oraz jego wokalistyki rozeszły się.\nW 2009 roku doszło jednak do reaktywacji grupy. Pierwsze koncerty odbyły się w maju, a w sierpniu zagrali na Przystanku Woodstock w Kostrzynie. Ich kolejny album (Bel Air) został wydany dopiero w 2011 roku, a ostatnia pełnoprawna płyta pochodzi z 2014 roku i nosiła tytuł Offline.\nMy wybraliśmy się na koncert w Lipsku, który miał odbyć się w rekreacyjnej okolicy położonej, z dala od centrum, obok jeziora. Miejsce to nazywa się Haus am See i jest średniej wielkości salą koncertowa na około 2000 osób. Osobiście nie przepadam za wielkimi koncertami, gdzie muzyków trzeba obserwować przez lornetką, a z akustyką bywa różna. Stąd też przy wyborze lokalizacji braliśmy też pod uwagę wielkość (a konkretnie małość) klubu.\nZanim wystąpiła główna gwiazda wieczoru zagrał support w postaci nic mi nie mówiącej kapeli z Berlina Alex Mofa Gang. Chłopaki niczym szczególnym muzycznie się nie wyróżniali a jako, że lubimy te piosenki, które już słyszeliśmy, trudno było im porwać nie tylko mnie, ale i tłum zgromadzony na koncercie. Szczególnie, że jako wsparcie nie mieli najlepszego nagłośnienia ani świateł. Te zarezerwowane są dla głównych gwiazd. Stąd prawie godzinny występ nie zostawił by zbyt wielu wspomnień, gdyby nie jedna akcja wokalisty, który postanowił pospacerować po publiczności… dosłownie… zresztą zobaczcie zdjęcia.\nDennis zapowiadający support Alex Mofa Gang\nI tutaj zaczyna się popis wokalisty…\n„stary, co on wyprawia…”\nPubliczność sprostała zadaniu…\nPo krótkiej przerwie w końcu pojawili się główni bohaterowie wieczoru. Jeszcze zmiana dekoracji, dostrojenie dźwięku… i od razu czuć było różnicę kilku klas.\nInspiracje widać jak na dłoni…\nGuano Apes grał nie tylko kawałki z ich debiutanckiej płyty w oryginale, ale też w przearanżowanych wersjach pochodzących z tegorocznej reedycji albumu Proud Like a God w wersji deluxe. Nie mogło też zabraknąć największych hitów z pozostałych krążków zespołu. Pojawiły się także nowe covery: Precious – Depeche Mode oraz Lose Yourself z repertuaru Eminema.\nI choć moim zdaniem nagłośnienie oraz światła były tylko ok, to cały koncert należy uznać za bardzo udany. Nie da się jednak ukryć, że publika najlepiej pamiętała kawałki z trzech najstarszych płyt (wyglądało, że mało kto kojarzy przebojowy Close to the Sun z ostatniego albumu)… być może tłumaczyła to średnia wieku, która oscylowało około 40-tki.\nNa koniec wspomnę jeszcze o kulturze koncertowej naszych zachodnich sąsiadów, która jest jednak wyższa niż na koncertach w Polsce. Generalnie nie było przepychania się, a nawet drobne szturchnięcie było połączone z wylewnym “Entschuldigung”. Jedyny minus to to, że zespół zapowiadał i komentował piosenki po niemiecku.\nChoć zdjęcia wyszły takie sobie to ogólnie wyprawa na koncert była bardzo udana, a przy okazji pozwiedzaliśmy po raz kolejny Lipsk… ale o tym, co widzieliśmy, w tym kreowanym na nowy Berlin mieście, dowiecie się z kolejnych wpisów.\nPełna galeria (139 zdjęć)\nUdostępnij na Wykop(Otwiera się w nowym oknie)\nZamieszczone w Foto, Wydarzenia\tAlex Mofa GangDennis PoschwattaGuano ApesHenning RümenappkoncertLeipzigLipskProud Like a GodProud Like a God 20th Anniversary TourSandra NasićStefan Ude\n‹ PreviousDusseldorf: Rheinturm\nNext ›Film: Thor: Ragnarok (3D IMAX)\n4 myśli na temat “Koncert: Guano Apes – Proud Like a God 20th Anniversary Tour (Lipsk)”\nPingback: Koncert: Mayday 2017 | Tomiga Blog\nPingback: Wystawa: Illusion – Moving Space i Immersive Art (Kunstkraftwerk Lipsk) | Tomiga Blog\nPingback: Tomiga Best Photo 2017 | Tomiga Blog\nPingback: Street Art Lipsk (Leipzig) – Tomiga Blog\nFollow Tomiga Blog on WordPress.com\nGry i konsole (81)\nInformatyka i Zarządzanie (26)\nTechnologie i Gadżety (41)\nMoje strony i projekty\ntomiga.net – Tomiga w Sieci\nBiznes Filmowy – oficjalna strona gry ekonomicznej Biznes Filmowy\nTomiga Links – mój zestaw ulubionych linków\nR2Do – oficjalna strona R2Do czyli remindera.\nMovieStats Serwis ze statystykami online graczy Biznesu Filmowego 2\nNajczęściej czytane (dzisiaj)\nKopenhaga: Wolne Miasto Christiania\nPyskowice: Skansen Kolejowy i Cmentarzysko Lokomotyw\nSmartWatch czyli zegarek z androidem\nSerial: Geniusz zaklęty w fotografii (Genius of Photography)\nTeneryfa: Kurorty czyli północ czy południe wyspy\nRecenzja: Sony Zeiss 16-70mm f/4 Vario-Tessar T* ZA OSS (SEL 1670Z)\nAmsterdam: Madame Tussaud czyli Muzeum Figur Woskowych\nKreta: Wioski i miasteczka\nWarsztaty Olympusa porównanie Sony A6000 i Olympus OMD EM5\nHolandia: Madurodam czyli Holandia w miniaturze\nWystawa: Oskar Zięta. Deformacja odbicia – odbicia deformacji (Wrocław)\nJak zostałem spamerem (I Ty też nim możesz zostać)\nSerial: Rok za rokiem (Years and Years)\n3D akcja American Film Festival Berlin Biznes Filmowy Biznes Filmowy 2 Buenos Dias Cuba Cesarskie Chiny Chiny cosplay dramat fantasy festiwal filmowy film fotografia uliczna fotorelacja Grecja komedia koncert Kreta Kuba murale Nowe Horyzonty Playstation ps3 Rainbow Tours recenzja sci-fi Sony Sony A6000 Sony Alpha street art street photo sztuka współczesna T-Mobile Nowe Horyzonty thriller wakacje Wrocław Wyspy Kanaryjskie wystawa\nWpisz swój adres email aby zasubskrybować się i otrzymywać informacje o nowych wpisach.\nDołącz do 107 obserwujących.\ntomiga.net tomiga.wordpress.com vlog.tomiga.net instagram.com/tomigablog\nMovie Business (Biznes Filmowy)\nR2Do Reminder App


Najpopularniejsze nazwiska w Polsce. Kowalski zdetronizowany. Oto najnowsze dane | Głos Szczeciński\nOTO NAJPOPULARNIEJSZE NAZWISKA W POLSCE. NAJNOWSZE DANE\nMateriał oryginalny: Najpopularniejsze nazwiska w Polsce. Kowalski zdetronizowany. Oto najnowsze dane - Dziennik Zachodni\nBazyliszek 10.05.2018 10:38:18\nte najrzadsze to te z błędem ortograficznym takich nazwisk jest sporo a dawniej jak w urzędach jak zamiast rz napisali ż zamiast ch napisali h zamiast ó napisali u to tak już pozostało do dziś\nelache 25.04.2018 22:18:06\na może tak ktoś pokusi się o wyszukanie najrzadszych nazwisk w Polsce. Moje nazwisko ma tylko 7 osób- są rzadziej spotykane?


Czytadło na długą podróż\nKsiążki Beaty Pawlikowskiej\nNa podroż do czytania najlepiej wziąć coś lekkiego, żeby czytało się dobrze i szybko, a najlepiej byłoby, gdyby lektura jeszcze choć trochę opowiadała o destynacji, do której właśnie się wybieramy. Taka książka byłaby idealna. I z roku na rok na księgarskich półkach książek „do podróży” jest coraz więcej. Piszą je dziennikarze, podróżnicy, mniej lub bardziej znane osoby. Czytelnicy oczywiście najchętniej wybierają te, których autorzy są powszechnie rozpoznawalni. W ostatnich latach największą popularnością cieszą się więc książki podróżnicze pisane przez tych, którzy objechali już kawał świata, a na dodatek, oprócz pisania, prowadzą jeszcze swój program telewizyjny czy radiowy, jak Martyna Wojciechowska, Wojciech Cejrowski czy Elżbieta Dzikowska.\nDo tych ostatnich z pewnością można zaliczyć także Beatę Pawlikowską, która prowadzi lub bierze w programach zarówno radiowych, jak i telewizyjnych, a oprócz tego spisuje swoje przeżycia z kolejnych egzotycznych wypraw. Podróżniczka postanowiła wypromować się jako ciągle zadziwianą przez świat kobietkę o przeciętnej inteligencji – jak przystało na przysłowiową blondynkę, która co jakiś czas potrzebuje męskiej pomocy, by świat mógł ją znowu czymś zaskoczyć. A zadziwiają ją rozmaite sytuacje, w których się znajduje – zarówno te o podłożu kulturowym, jak i te, w których należy dostosować się do otaczającej natury. Dziwią ją różne miejsca na ziemi – w Ameryce Łacińskiej, Afryce, w południowej Azji – choć najbardziej upodobała sobie miejsce zdecydowanie nie dla samotnej kobiety – dżunglę.\nPawlikowska twierdzi, że uwielbia pisać i że potrzeba pisania towarzyszy jej już od czasów szkoły podstawowej. Niestety, czytając jej książki odnosi się wrażenie, że rozwój literacki autorki zatrzymał się właśnie na poziomie podstawówki. Jej opowieści spisane są ubogim językiem, najeżone truizmami, a na dodatek autorka miesza czasy gramatyczne – i trudno dopatrzyć się w tym celowego zabiegu stylistycznego, a jeśli jest to faktycznie celowy zabieg, to wyjątkowo nieporadny. Dodatkowo przedstawiany świat pokazany jest przez pryzmat gigantycznej naiwności, z irytującą manierą, którą można by sprowadzić do twierdzenia „spójrzcie, jaka ja jestem głupiutka”. Autorka notorycznie zestawia rzeczywistość obcą Europejczykowi ze swoimi dość infantylnymi wyobrażeniami na jej temat, a wszystko co przedstawia czytelnikowi – nawet jeśli pisze o czymś, co łatwo było przewidzieć, czymś błahym i nieistotnym, albo czymś powszechne znanym – pokazane jest z perspektywy niewyobrażalnego wydarzenia. W wielu przypadkach autorka wydaje się być jednak jedyną zaskoczoną przez swoje odkrycie. Do tego Pawlikowska podaje minimalną ilość faktów związanych z danym miejscem czy kulturą, a opisy przyrody są na tyle mało plastyczne, że osoby, które nigdy wcześniej nie spotkały się z jakąś formacją roślinną czy krajobrazem, po przeczytaniu książki nadal nie będą w stanie wyobrazić sobie tego zjawiska czy przestrzeni. Opisy te przypominają raczej wyobrażenie człowieka, który nigdy nie był w danym miejscu niż świadka, a co dopiero stałego bywalca, za jakiego chce uchodzić autorka.\nKsiążki z pewnością należą do gatunku nieszkodliwego pisarstwa – ale też niepożytecznego. Są małe (format zbliżony do B5), lekkie i z pewnością zmieszczą się do każdego plecaka. Nie znajdziemy w nich zdjęć z podróży, ani konkretnych map pokazujących daną przestrzeń. Zamiast tych ostatnich zamieszczone są dziecinne obrazki autorstwa samej Pawlikowskiej. Ten, który chciałby się z jej książek dowiedzieć czegokolwiek na temat danej destynacji, z pewnością niewiele skorzysta, ten, kto bierze książkę do pociągu lub samolotu, by szybciej zasnąć – może spróbować, pod warunkiem że infantylizm narracji za bardzo nie podniesie odbiorcy ciśnienia.\nBeata Pawlikowska dla National Geographic\n„Blondynka, jaguar i tajemnica Majów”, „Blondynka na Czarnym Lądzie”, „Blondynka śpiewa w Ukajali”, „Blondynka u szamana”, „Blondynka Tao”, „Blondynka w dżungli”, „Blondynka na Kubie”, „Blondynka wśród łowców tęczy”


Pokémon Go w katolickiej wersji. W nowej aplikacji można łapać świętych | Głos Wielkopolski\nPokémon Go w…\nES-O 6 listopada 2018, 12:20\nFollow JC Go - co to jest?\nW internecie pojawiła się niedawno nowa aplikacja Follow JC Go, to pierwsza oficjalna gra o tematyce religijnej. Podobno sam papież Franciszek wyraził zgodę na jej stworzenie. Katolicka gra została stworzona na wzór popularnej gry Pokémon Go.\nAplikacja została stworzona przez pracowników Fundación Ramón Pané. Chociaż na pierwszy rzut oka gry mogą wydawać się identyczne, to wprowadzono wiele zmian. Przede wszystkim w Follow JC Go zrezygnowano z elementu konfrontacji, gracze nie walczą z napotkanymi postaciami, a świętych nie łapiemy do pokéballa.\nPopularne rośliny, które możesz mieć w domu, a są trujące dl...\nFollow JC Go - na czym polega gra?\nGłównym zadaniem w katolickiej grze jest zebranie eDrużyny, czyli Drużyny Ewangelizatorów. Pozyskiwanie świętych odbywa się za pomocą pytań. Aby "zdobyć" świętego, gracz musi odpowiedzieć na zadane przez nich pytania. Gra nie opiera się tylko na łapaniu świętych, aby awansować, gracz musi ich karmić, poić i modlić się z podopiecznymi. Gra łączy zabawę z edukacją.\nW grze pojawiła się również wirtualna waluta, którą można zdobyć na kilka sposobów: znajdując ją na mapie, oglądając reklamy albo wpłacając darowiznę na cele charytatywne. Darowiznę wpłaca się na konto Fundacji Ramon Pane, którzy są twórcami aplikacji.\nGra dostępna jest na Androida i iOS. Na razie nie ma wersji w języku angielskim, premierowa edycja dostępna jest wyłącznie po hiszpańsku. Twórcy zapowiadają również wersję w języku angielskim.\nMateriał oryginalny: Pokémon Go w katolickiej wersji. W nowej aplikacji można łapać świętych - Express Bydgoski\nGość 31.10.2018 00:38:40\n--Znajdź Nagi Kobiet twojej okolicy tutaj : Huit.Re/Kobiet


Pudełko z łomem Bernard Contraband\nPudełko z łomem Bernard Contraband Standardowa pokrywa\nStandardowa pokrywa 220,96 zł\nPokrywa z wygrawerowanym tekstem 249,81 zł\nWieczko z wygrawerowanym obrazem i tekstem 278,65 zł\nPokrywa z nadrukowanym obrazem i tekstem 259,42 zł\nCena z VAT : 220,96 zł\nPudełko prezentowe BERNARD CONTRABAND\nPakiet zawiera następujące 13 elementów:\n1x BERNARD SVÁTEČNÍ LEŽÁK z drobnymi drożdżami 0,5 l 5,0%\nŚwiąteczny lager (SVÁTEČNÍ LEŽÁK) to wyjątkowe piwo o charakterystycznym smaku, drożdżowym smaku i aromacie. Podczas butelkowania do piwa dodaje się drobne drożdże, a piwo poddaje się wtórnej fermentacji bezpośrednio w butelce. Piwo może zawierać osad drożdży i może stać się lekko mętne po spożyciu.\nZłoty medal - 2018, Niemcy - Frankfurt, Frankfurt International Trophy\n1. miejsce - 2018, Republika Czeska - České Budějovice, Czeska pieczęć piwa\nSrebrny medal - 2017, Niemcy - Neustadt, Meiningers International Craft Beer Awards\n1x BERNARD JANTAROVÝ LEŽÁK z drobnymi drożdżami 0,5 l 5,0%\nBursztynowy lager (JANTAROVÝ LEŽÁK) spodoba się nie tylko miłośnikom krojonego piwa, ale także tym, którzy chcą spróbować czegoś naprawdę wyjątkowego. Podobnie jak Festive Lager, piwo to jest wzbogacane drobnymi drożdżami podczas butelkowania i po raz drugi kończy fermentację bezpośrednio w butelce. Charakteryzuje się przyjemną goryczką w harmonii z delikatnym karmelowym aromatem i pełnym smakiem.\nZłoty medal - 2019, Francja - Lyon, Concours International De Lyon\nSrebrny medal - 2019, Francja - Lyon, Concours International De Lyon\n1. miejsce - 2019, Republika Czeska - České Budějovice, Złota pieczęć piwa\n1x BERNARD ČERNÝ LEŽÁK z drobnymi drożdżami 0,5 l 5,0%\nCzarny lager (ČERNÝ LEŽÁK) jest trzecim członkiem rodziny piw z dodatkiem drobnych drożdży, dzięki czemu piwo jest wtórnie fermentowane bezpośrednio w butelce. To piwo warzone z czterech rodzajów słodu, ma charakterystyczny pełny smak z delikatną goryczką. Ze względu na swój wyjątkowy smak jest wyjątkowy na rynku piwa i zdobył wiele nagród w konkursach degustacyjnych na całym świecie.\nSrebrny medal - 2019, Francie - Lyon, Concours International De Lyon\n1. miejsce - 2019, Republika Czeska - Brno, Zlatý soudek PIVEX\n1. miejsce - 2019, Republika Czeska - České Budějovice, Zlatá pivní pečeť\nUrozmaicić swój dzień specjalnym sfermentowanym specjalnym piwem Bernard Bohemian Ale [czytaj ejl], które można nazwać „winem musującym”. Fermentuje bezpośrednio w butelce, dzięki drożdżom dodawanym do butelki podczas butelkowania. Pomimo 8,2% alkoholu ma świeży owocowy aromat, czysty słodowy smak z nutą pikantnej kolendry i miękki rozgrzewający posmak. Dzięki temu wyjątkowemu piwu na rynku czeskim możesz spodziewać się wyjątkowych wrażeń, które są zupełnie inne niż do tej pory!\nZłoty medal - 2019, Hiszpania - Barcelona, Barcelona Beer Challenge 2019\nZłoty medal - 2018, Niemcy - Neustadt, Meininger´s Craft Beer Award 2018\n1x Szklanki do piwa Bernard 0,3 l\nTen wspaniały zestaw ekskluzywnych piw również wymaga degustacji. A więc chodźmy ... Oryginalna szklanka Bernarda nie może zabraknąć żadnego miłośnika piwa.\nRzeczywista trwałość: 17.04.2022\n1x Terrine z ikry, 75g\n1x Kolekcjonerska naklejka Bernard\nOryginalna plastikowa naklejka do piwa Bernard doceni każdy miłośnik tego ponadczasowego napoju.\nPodobne produkty - Pudełko z łomem Bernard Contraband\nTwoje pytanie Pudełko z łomem Bernard Contraband\nSpójrz na to https://pl.contraband.zone/pudelko-z-lomem-bernard-contraband/