Dinozaurowe Oszustwo - Dinozaury Nigdy Nie Istniały\nForum Płaska Ziemia > TEMATY DYSKUSJI > Bóg, Stworzenie, Big Bang, Ewolucja > Dinozaurowe Oszustwo - Dinozaury Nigdy Nie Istniały\n07-17-2017, 11:36 AM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 01-10-2019, 10:40 AM przez Real World.)\nPojęcie “Dinosauria” zostało pierwotnie zdefiniowane w 1842 roku przez „Sir” Richarda Owen’a z Royal Society (Towarzystwa Królewskiego) i kierownika Departamentu Historii Naturalnej Brytyjskiego Muzeum. Innymi słowy, hipoteza istnienia dinozaurów była po raz pierwszy wysunięta w oparciu o domysły uhonorowanego tytułem szlacheckim dyrektora muzeum „przypadkowo” w połowie XIX-tego wieku, w okresie największego rozkwitu ewolucjonizmu, przed tym jak jakiekolwiek skamieliny dinozaurów zostały odnalezione. Masońskie media i mainstreamowa prasa na całym świecie nadały rozgłos historiom o tych domniemanych dawno wyginiętych zwierzętach i oto, 12 lat później, w 1854 roku, Ferdinand Vandiveer Hayden, podczas swojej wyprawy badawczej do Górnej Missouri, znalazł „dowód” teorii Owen’a! Wysłał on kilka niezidentyfikowanych zębów do czołowego paleontologa, Josepha Leidy’ego, który to kilka lat później ogłosił, że pochodzą one od pradawnego, wymarłego dinozaura o nazwie „Trachodon” (co ironicznie oznacza „nierówny [chropowaty] ząb”).\nPo pierwsze, nie trzeba nawet wspominać, że niemożliwe jest przeprowadzenie rekonstrukcji całego pradawnego zwierzęcia w oparciu o kilka zębów! Ale co ważniejsze, wątpliwe jest istnienie dużych liczb pradawnych form przejściowych między gadami i ptakami oraz gadami i ssakami, które niezbędne były dla kwitnącej teorii ewolucji, najpierw przyjęte to zostało jako hipoteza, a następnie wygodnie „odkryte” przez zespoły archeologów-ewolucjonistów celowo szukających skamieniałości tych zwierząt! A nawet bardziej wątpliwe jest, że te skamieniałości istniały podobno przez miliony lat, ale nie zostały nigdy znalezione lub znane żadnej cywilizacji w historii ludzkości do czasu ewolucjonistycznego renesansu masońskiego w połowie XIX wieku!\n„Czemu rdzenni Amerykanie nie dokonali żadnych odkryć przez te wszystkie lata, kiedy włóczyli się po kontynentach amerykańskich? Dinozaury nie występują w żadnych wierzeniach religijnych ani tradycjach rdzennych Amerykanów. Dlaczego nie było żadnych odkryć do XIX wieku w żadnej części świata? Według World Book Encyclopedia, ‘przed XIX wiekiem nikt nie wiedział, że dinozaury istniały.’ Pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku, duże pokłady szczątków dinozaurów zostały odkryte… Czemu człowiek dokonał nagle tych wszystkich odkryć?” –David Wozney, „Dinosaurs: Science or Science Fiction”.\nŻadne plemię, kultura ani państwo na świecie nie odkryło nigdy kości dinozaura przed XIX wiekiem, a potem były one nagle znalezione na całym świecie, w Ameryce Północnej i Południowej, Europie, Azji, Afryce - Argentynie, Belgii, Mongolii, Tanzanii, Zachodnich Niemczech i wielu innych miejscach, które najwyraźniej musiały mieć duże pokłady nigdy wcześniej nie widzianych skamieniałości dinozaurów. Wszystkie te miejsca były zamieszkane i intensywnie badane przez tysiące lat do tego czasu, dlaczego nikt nigdy nie natknął się na żadną skamieniałość dinozaura?\nWedług książki “Projekt Dinozaur”, dziennikarz paleontologiczny Wayne Grady stwierdził, że okres od około 1870 do 1880 roku stał się „okresem w Ameryce Północnej, w którym została przeprowadzona jedna z najbardziej nikczemnych manipulacji w historii nauki.” W ramach tzw. „Wielkiej Gorączki Dinozaurów” lub „Wojen na Kości”, Edward Drinker z Akademii Nauk Przyrodniczych i Othniel Marsh z Muzeum Historii Naturalnej Peabody rozpoczęli dozgonną rywalizację i namiętność do „polowania na dinozaury”. Zaczęli jako przyjaciele, ale zostali zaciekłymi wrogami podczas legendarnego sporu obejmującego oszustwa, oszczerstwa, przekupstwo, kradzież, szpiegowanie i niszczenie kości przez obie strony konfliktu. Marsh jest uważany za odkrywcę ponad 500 pradawnych gatunków, w tym 80 dinozaurów, podczas gdy Cope odkrył ich 56. Jednakże, spośród 136 gatunków dinozaurów rzekomo odkrytych przez tych dwóch mężczyzn, tylko 32 jest obecnie uznane za prawdziwe; reszta okazała się być falsyfikacją i fabrykacją! Żaden z nich nie znalazł kompletnego szkieletu, a więc ich praca obejmowała rekonstrukcje. W zasadzie, jak dotąd żaden kompletny szkielet nie został odnaleziony, a więc wszystkie dinozaury są rekonstrukcją.\n„Odkrycia i wykopaliska wydają się nie być przeprowadzane przez bezstronne osoby, takie jak farmerzy, ranczerzy, wędrowcy, amatorzy sportów na wolnym powietrzu, budowniczy zajmujący się kopaniem piwnic, konstruktorzy rurociągów i personel przemysłu wydobywczego, ale raczej przez ludzi mających osobiste interesy, takie jak paleontolodzy, naukowcy, profesorowie uniwersyteccy i personel organizacji muzealnych, którzy celowo poszukiwali kości dinozaurów lub którzy poprzednio badali dinozaury. Znaleziska są często dokonywane podczas specjalnych polowań na kości dinozaurów i ekspedycji do odległych rejonów już zamieszkanych i zbadanych. To wszystko wydaje się być wysoce niewiarygodne. Bardziej wiarygodna jest sprawa odkrycia pierwszych oryginalnych rękopisów znad Morza Martwego w 1947, które zostały niezamierzenie odkryte przez dziecko i opublikowane w 1955. W niektórych przypadkach odkrycie kości dinozaurów przez bezstronne osoby, szukanie lub kopanie w danym miejscu zostało im zasugerowane przez ‘profesjonalistów’ w tej dziedzinie. Warto również wspomnieć o specjalnych terenach zarezerwowanych i określonych jako parki dinozaurów, w których amatorscy łowcy dinozaurów muszą najpierw otrzymać zezwolenie na polowanie na dinozaury.” –David Wozney, „Dinosaurs: Science or Science Fiction”\nJakikolwiek cel wyprawy wyznaczyli sobie ci opłacani przez instytucje archeolodzy i paleontolodzy, wydaje się, że zawsze znajdywali oni niewiarygodne ilości skamieniałości na małych obszarach. W jednym z największych wykopalisk poświęconych dinozaurom, zwanym Kamieniołomem Rutha Mason’a, odkryto rzekomo ponad 2000 skamieniałości. Odlewy i oryginalne szkielety złożone z tych kości są obecnie na wystawie w ponad 60 muzeach na całym świecie. Florentino Ameghino, naczelnik departamentu paleontologii w Muzeum La Plata jest odpowiedzialny za 6000 skamielin nieznanych gatunków, które rzekomo odkrył w Argentynie przez całą swoją karierę. Łowca dinozaurów Earl Douglass przesłał w trakcie swojej kariery 350 ton wykopanych kości „dinozaurów” do Muzeum Historii Naturalnej Carneggie, które pochodziły z „Narodowego Pomnika Dinozaurów” w Utah. Podczas wyprawy do Patagonii, dr Luis Chiappe i dr Lowell Dingus odkryli podobno tysiące jaj dinozaura na obszarze o powierzchni jedynie kilkuset jardów kwadratowych. Wielu ekspertów stwierdziło, że takie znaleziska ogromnych ilości skamielin na jednym obszarze, dokonane przez kilka wysoce zainteresowanych osób, przeczy prawom prawdopodobieństwa naturalnego i uwiarygadnia możliwość wystąpienia fałszerstw oraz wytężonych wysiłków podrzucania dowodów.\n„Kości ‘dinozaurów’ sprzedawane są na aukcjach, gdzie kosztują one mnóstwo pieniędzy. To jest dochodowy biznes. W dodatku, pracownicy akademiccy żyją pod presją publikowania artykułów naukowych. Muzeom zależy na tworzeniu wystaw, które są popularne i atrakcyjne. Producenci filmów i media potrzebują materiałów na sprzedaż, aby utrzymać się na rynku. Media mainstreamowe uwielbiają nadawać rozgłos rzekomym odkryciom dinozaurów. Wiele można zyskać przez przekształcenie mdłego, niezwiązanego z dinozaurami odkrycia kości współczesnego pochodzenia, w imponujące odkrycie dinozaura, oraz skierowanie uwagi na interpretacje i wyobraźnię artystów, raczej niż na podstawowe nudne i właściwe znalezisko. Są ludzie, którzy pragną i łakną prestiżu, sławy i uwagi. Istnieje tzw. ‘efekt podczepienia’ i zjawisko podążania za tłumem. Poza tym, są ludzie i jednostki realizujące cele polityczne i religijne. Wysoce opłacalne, zarówno finansowo, jak i ekonomicznie, korzyści dla muzeów, organizacji edukacyjnych i naukowych, uniwersyteckich wydziałów paleontologii, odkrywców i posiadaczy kości dinozaurów oraz przemysłu książkowego, telewizyjnego, filmowego i medialnego mogą stanowić wystarczającą motywację dla ośmieszania otwartego zadawania pytań i tłumienia uczciwych badań.” –David Wozney, „Dinosaurs: Science or Science Fiction”\nFakt, że kości “T-Rex’a” zostały sprzedane na aukcjach za ponad 12 milionów dolarów pokazuje, jak lukratywną działalnością może być polowanie na dinozaury i okazuje się, że to pracownicy Muzeum „przez przypadek” dokonują najbardziej płodnych odkryć! Pierwszym dinozaurem, który został kiedykolwiek pokazany był „Hadrosaurus foulkii”, na wystawie w Akademii Nauk Przyrodniczych Edwarda Drinker Cope’a w Filadelfii. Kości te zostały współodkryte przez Josepha Leidy’ego, cenionego profesora Cope’a, człowieka odpowiedzialnego za „zębozaura” ‘Trachodona’. Pierwotna rekonstrukcja Hadrosaura, która w dalszym ciągu znajduje się na wystawie, jest to ogromny odlew gipsowy dwunożnego gada stojącego w pozycji pionowej, używając swojego ogona jako trzeciej nogi. Jednakże, niewiele osób wie o tym, że nigdy nie odnaleziono jego czaszki, a oryginalne kości nigdy nie zostały pokazane publicznie.\n„Bezzwłocznie zatrudniono plastyka i rzeźbiarza, którzy, korzystając z ilustracji innego artysty, przedstawiającej Iguanadona, stworzyli taką samą czaszkę dla Hadrosaurusa foulkii. Zaangażowane osoby mogłyby teraz technicznie obronić istnienie tego dinozaura, jeśli ktoś kiedykolwiek by o niego spytał. Numer ten zadziałał tak dobrze i oszukał społeczeństwo tak kompletnie, że mogli oni później zmienić głowę temu stworzeniu tak, że nikt nie zauważył. Do dzisiaj, Hadrosaurus foulkii jest na wystawie w Akademii Nauk Przyrodniczych w Filadelfii. Jego kości są podobno trzymane za ciężkimi, zamkniętymi drzwiami, a ich gipsowa kopia jest pokazana zamiast nich… A więc czaszka iguany, stała się zamiennikiem czaszki dinozaura na wystawie. Czy powiedziano o tym wtedy społeczeństwu? Co teraz jest nam mówione?” –David Wozney, „Dinosaurs: Science or Science Fiction”\nTo co nie jest nam mówione, to to, że nie jest to wyjątek, a reguła. Do dzisiaj nie znaleziono ani jednego kompletnego szkieletu jakiegokolwiek dinozaura! Wszystkie wystawy muzealne, modele, manekiny, animacje i filmy prehistorycznych potworów, jakie kiedykolwiek widziałeś są przepełnionymi wyobraźnią rekonstrukcjami opartymi na niekompletnych szkieletach ustawionymi w sposób, jaki paleontolodzy uważają za bardziej realistyczny. Co więcej, szkielety pokazywane w muzeach są skomplikowanymi fabrykacjami z gipsu, waty szklanej, różnych epoksydów i kości innych zwierząt, ale w żadnym wypadku nie są oryginalnymi skamielinami.\nPodczas transportu i przygotowywania kości “dinozaurów”, używa się pasków juty namoczonej w gipsie. Po zastosowaniu separatora do tkanek w celu ochrony kości przed bezpośrednim kontaktem z gipsem, namoczone paski juty nakłada się na kości, aż są one całkowicie okryte ochronną mumiowatą powłoką i gotowe do bezpiecznego transportu. W artykule zatytułowanym „Droga Skamielin od Wykopalisk do Wystawy”, dobrze poinformowana osoba zauważyła, że „Poprzez tworzenie odlewów jesteśmy w stanie całkowicie zfabrykować kończyny, żebra, kręgi, itp. w miejscach brakujących części szkieletu. Gips, wata szklana i epoksydy są często i powszechnie używane. W pracach rekonstrukcji pojedynczych kości, małe i duże pęknięcia mogą być wypełnione papierem mache lub gipsem połączonym z dekstrynami, skrobią, która nadaje lepkich właściwości i dodatkowej twardości zwykłemu gipsowi do odlewów. Z powodzeniem stosowaliśmy również wypełnienia epoksydowe. Duże brakujące fragmenty mogą być wymodelowane bezpośrednio na miejscu używając tych samych materiałów.” Innymi słowy, personel Muzeum bez przerwy korzysta z gipsu i innych materiałów, aby przewieźć i sfabrykować szkielety oraz brakujące lub niekompletne kości. W istocie, ogromne wystawy „kości dinozaurów” w muzeach na całym świecie są uważnie przygotowanymi podróbkami! Żaden niezależny naukowiec nie zbadał nigdy rzeczywistej czaszki dinozaura! Twierdzą, że prawdziwe skamieniałości dinozaurów trzymane są w magazynie o wysokim poziomie zabezpieczeń, ale tylko kilku wybranych paleontologów miało szansę, aby kiedykolwiek je zbadać, a więc możliwość weryfikacji ich autentyczności jest niedostępna dla ogółu społeczeństwa.\n„Większość ludzi wierzy, że szkielety dinozaurów znajdujące się na wystawach muzealnych składają się z prawdziwych kości dinozaurów. To nie jest prawda. Prawdziwe kości są schowane w skarbcach o grubych ścianach, do których klucz ma tylko kilku wybranych wysoko postawionych naukowców, co oznacza, że ŻADEN niezależny naukowiec nie miał nigdy możliwości, aby zbadać kość Tyrannosaurusa rexa. Kiedy ludzie niezwiązani z instytucjami paleontologicznymi próbują uzyskać do nich dostęp, aby zbadać kości dinozaurów, spotykają się z odmową… Na świecie zostało dotychczas znalezionych tylko około 2100 zestawów kości dinozaurów, w tym jedynie 15 niekompletnych zestawów należących do Tyrannosaurusa rexa. Te zestawy kości nigdy nie utworzyły kompletnego szkieletu, ale korzystając z nich paleontolodzy wysunęli hipotezę na temat wyglądu całego szkieletu, który wymodelowali w gipsie. Jeśli tysiące tych długoszyich i wielkich mięsożernych gadów kiedykolwiek wędrowało po Ziemi, nie mielibyśmy tylko 2100 zestawów ich kości, ale miliony, na które zwykli ludzie natrafialiby przekopując swój warzywniak.” –Robbin Koefoed, „Dinozaury Nigdy Nie Istniały”.\n„Kiedy dzieci idą do muzeum z dinozaurami, czy wystawy które widzą, są wystawami naukowymi, czy raczej wystawami sztuki i fantastyki naukowej? Czy jesteśmy oszukiwani i poddani praniu mózgu w młodym wieku, aby uwierzyć w mit dinozaurów? Te głębokie pytania sondujące powinny być zadane całemu biznesowi związanemu z dinozaurami. Od najwcześniejszych ‘odkryć’ dinozaurów mogło dochodzić do ciągłych prób podrzucania, mieszania i dopasowywania kości różnych zwierząt, takich jak krokodyle, aligatory, iguany, żyrafy, słonie, bydło, kangury, strusie, emu, delfiny, wieloryby, nosorożce i inne, aby wytworzyć nową, sztuczną ideę istnienia prehistorycznego zwierzęcia zwanego dinozaurem. Kiedy kości istniejących zwierząt nie są wystarczające dla celów oszustwa, można wytworzyć i użyć gipsowych zamienników. Niektóre materiały podobne lub lepsze niż modelina lub gips modelarski mogłyby się nadawać. Można też zastosować formy odlewnicze. Co motywuje takie oszukańcze zabiegi? Oczywistą motywacją jest chęć udowodnienia ewolucji, próby obalenia lub wzbudzenia wątpliwości co do istnienia Boga, oraz obalenie ‘teorii młodej ziemi’. Idea dinozaurów sugeruje, że jeśli Bóg istnieje, pracował On nad Swoim pomysłem stworzenia dinozaurów przez chwilę, a następnie prawdopodobnie odrzucił go lub zmęczył się nim i przeszedł do stworzenia człowieka. Położenie dinozaurów na przedstawionej historycznej osi czasu sugeruje niedoskonałość Boga, który wpada na pomysł stworzenia człowieka dopiero po namyśle, tym samym przecząc biblijnemu poglądowi, że Bóg stworzył człowieka na Swój własny obraz.” –David Wozney, „Dinosaurs: Science or Science Fiction”\nWpisz frazę “Czaszki Dinozaurów” do wyszukiwarki, a otrzymane wyniki przedstawiać będą różnorodność replik, „szyte na miarę” dinozaury i szkielety „jakości muzealnej”. Jednym z największych i najbardziej renomowanych dostawców podróbek dinozaurów jest firma Ocean Art Zigong’a Dino w Syczuanie, w Chinach, która dostarcza muzeom historii naturalnej na całym świecie ultra-realistycznych szkieletów dinozaurów zrobionych z prawdziwych kości! Kości kurczaków, żab, psów, kotów, koni i świń stopionych razem, wymieszanych z klejem, żywicą i gipsem, a następnie używanych jako materiał budulcowy do odlewu „kości dinozaurów”. Aby osiągnąć odpowiedni efekt, nadaje się im nawet celowe pęknięcia i postarzany/skamieniały wygląd. Firma ta chwali się na swojej stornie internetowej: „Ponad 62% naszych produktów trafia na amerykański i europejski rynek, co oznacza, że rozumiemy i jesteśmy zaznajomieni z zawiłościami i regulacjami eksportu w te regiony świata… Z uwagi, iż jesteśmy partnerem Muzeów Dinozaurów, wszystkie nasze produkty są wytwarzane według zaleceń ekspertów z Chińskiej Akademii Nauk… Wytworzyliśmy globalną sieć sprzedaży, która obejmuje USA, Brazylię, Francję, Polskę, Rosję, Niemcy, Arabię Saudyjską, Koreę Południową, Tajlandię, Indonezję, Peru, Argentynę, Vancouver, Cincinnati, Chicago i inne miejsca.”\n„Słyszałem, że w północno-wschodnich Chinach, w prowincji Liaoning, znajduje się fabryka sztucznych skamielin, niedaleko miejsca, gdzie wiele z ostatnich domniemanych pierzastych dinozaurów zostało odnalezionych.” –Alan Feduccia, profesor paleontologii na Uniwersytecie Północnej Karoliny.\n„Możliwe jest, że kluczowe kości dinozaurów na wystawie zostały sztucznie zmodyfikowane poprzez rzeźbienie w nich. Rzeźbienie w kościach nie jest nieznanym obszarem działalności ludzkiej. Wiele kultur tworzy przedmioty z kości, w których zupełnie nie da się rozpoznać pierwotnego kształtu. Czy przemysł dinozaurów jest klientem tego typu biznesu? Czy możliwe jest, że repliki szkieletów dinozaurów są sekretnie składane lub produkowane w prywatnych budynkach, niedostępnych dla publicznego wglądu, używając kości sztucznie wytworzonych lub pochodzących z różnych współcześnie żyjących zwierząt? Po co kłopotać się posiadaniem jakichkolwiek autentycznych, oryginalnych skamielin, skoro domniemane repliki zadowalają społeczeństwo?” –David Wozney, „Dinosaurs: Science or Science Fiction”\nKolejnym problemem związanym z dinozaurami są nienaturalne parametry dynamiczne ich struktury. Szkielety wielu dinozaurów i ich rekonstrukcje przedstawiają dwunożne potwory, takie jak T-Rex, których tors pochylony jest do przodu, a ich głowa jest znacznie większa i cięższa niż ogon, który stanowi przeciwwagę. Wiele ekspozycji muzealnych nie może nawet utrzymać swojego własnego ciężaru; jest wysoce nieprawdopodobne, że tak duże i nieproporcjonalne bestie kiedykolwiek istniały. Obciążenia działające na ich szkielety są tak wielkie, że, według obliczeń, kości największych dinozaurów ugięłyby się i pękły pod swoim ogromnym ciężarem! Eksperci zauważyli również, że dinozaury musiałyby poruszać się znacznie wolniej niż przedstawia się to w filmach, aby zapobiec nagłym wstrząsom swoich szkieletów.\n„Koncepcja wolno poruszających się zwierząt nie zgadza się z biomechaniczną analizą dinozaurów, która wskazuje, że Dinozaury były zwinnymi, aktywnymi stworzeniami. Jest to paradoks pomiędzy wielkością Dinozaurów, a ich trybem życia. Wiele wystaw i rysunków dinozaurów zdaje się być absurdem, pokazując dwunożne zwierzę, które byłoby zupełnie niezrównoważone, z wagą głowy i brzucha znacznie przewyższającą wagę ogona, który z założenia pełni rolę przeciwwagi. Czy przemysł dinozaurów jest przykładem nauki, która próbuje sprostać społecznym pragnieniom lub oczekiwaniom? Film „Park Jurajski” jest przykładem zaprezentowania dinozaurów znacznie większych niż jakakolwiek obecna wystawa w muzeum. Warto zauważyć, że po tym jak film wszedł na ekrany kin, wiele artykułów pytało: „Czy to jest możliwe?”. Przypominam sobie doniesienie o odnalezieniu zachowanego w bursztynie DNA dinozaura, które później okazało się być fałszywe.” – David Wozney, „Dinosaurs: Science or Science Fiction”\n„Ogólnie rzecz biorąc, kilka milionów dolarów zostało wydanych na lansowanie teorii istnienia dinozaurów poprzez filmy, telewizję, magazyny i komiksy. Światy filmów i paleontologii są jak bracia Syjamscy. Przekonanie ludzi o istnieniu dinozaurów nie jest oparte na niezbitych dowodach, ale na Hollywoodzkich, sfiksowanych wizualizacjach artystycznych. Filmy dokumentalne barwnie ilustrują właściwości każdego dinozaura, takie jak kolor, waga, masa mięśnie, ale Don Lessem (konsultant przy tworzeniu „Parku Jurajskiego”) przyznaje, że jest to czyste zgadywanie. ‘Naukowcy nie wiedzą, ile ważyły dinozaury!’” –Robbin Koefoed, „Dinozaury Nigdy Nie Istniały”\nDinozaury przedstawiane są społeczeństwu poprzez kolorowe rekonstrukcje artystyczne, rysunki, modele, manekiny, gigantyczne szkielety w muzeach, animacje i filmy, które pokazują te bestie bardzo dokładnie, ale faktem jest, że poczynając od przypisania i ustawienia kości dla każdego gatunku, do niemożliwego rozpoznania tkanki miękkiej skóry, oczu, nosa, koloru, owłosienia, tekstury itp., tak samo jak w przypadku wielu domniemanych gatunków Człowieko-małpy (Ape-Man), wszystkie rekonstrukcje dinozaurów są w 100% fikcyjnymi fabrykacjami stworzonymi przez pomysłowych ewolucjonistów. Celowo prezentują oni dzieciom dinozaury w mediach, aby pobudzić i skierować ich wyobraźnie w kierunku swoich intryg. Filmy animowane, takie jak „Epoka Lodowcowa” i „Pradawny ląd”, filmy jak „Park Jurajski” i „Wyspa Dinozaurów”, kolorowanki, lalki, zabawki plastikowe, podręczniki do szkoły podstawowej i ogromne wystawy w muzeach dla dzieci z pewnością wywierają wpływ na rozwijający się młody umysł.\nFilmy National Geographic i seria “Epoka lodowcowa” zostały wyprodukowane przez masońską News Corp. i 20th Century Fox należące do Ruperta Murdocha. Masońska wytwórnia filmów Universal Studios nagrała „Park Jurajski” i „Pradawny Ląd”. Jej właścicielem jest Comcast, którego głównymi udziałowcami są masoni: JP Morgan i Rothschildowie. Discovery Channel, który wyświetla wiele filmów dokumentalnych o dinozaurach jest również finansowo zarządzany przez N M Rothschild oraz Sons Limited. Były student paleontologii, Michael Forsell, stwierdził w wywiadzie radiowym z czołowym paleontologiem Jackiem Horner’em, że był on „kompletnym oszustem, fabrykującym dowody i uwieczniającym mit dinozaurów”. Mówił: „Zacząłem moją karierę w dziedzinie paleontologii, dopiero opuszczając studia zdałem sobie sprawę, że cała ta sprawa była oszustwem. To jest nonsens, większość tak zwanych szkieletów w muzeach są to w zasadzie gipsowe odlewy. Robią to nawet otwarcie na filmach dokumentalnych, zabezpieczając kości! Męczyłem się na studiach, głównie dlatego, że nie potrafiłem rozróżnić skamieniałego jaja od zwykłej skały, i, oczywiście, nie ma między nimi różnicy. Traktowano mnie jak trędowatego, kiedy odmówiłem, aby uczestniczyć w ich propagandzie i bezzwłocznie opuściłem kurs. Dinozaury nigdy nie istniały, ten cały interes to ‘show wariatów’, biorą po prostu kilka starych kości i tworzą z nich najnowszy potworowaty eksponat Frankenstein’a. Jeśli dinozaury by kiedykolwiek istniały, wspomniano by o nich chociażby w Biblii. Wszyscy jesteśmy oszukiwani i to jest złe, ale razem możemy to zatrzymać.”\nWielu twierdzi, że ponieważ wiek skamieniałości dinozaurów został radiometrycznie określony na dziesiątki milionów lat, ich autentyczność została tym samym udowodniona. Jednakże, faktem jest, że metody dotychczas stosowane w celu datowania skamieniałości dinozaurów nie obejmują badania rzeczywistych skamielin, ale skał znajdujących się w pobliżu miejsca, gdzie zostały one znalezione. Większość skamieniałości znajdowanych jest blisko powierzchni ziemi i jeżeli współczesne zwierzę zdechnie na tym obszarze, paleontolodzy prawdopodobnie określiliby jego wiek jako ten sam! Dr Margaret Helder pisze w swojej książce „Completing the Picture, A Handbook on Museums and Interactive Centers Dealing with Fossils” („Dopełniający Obraz, Poradnik Muzealny i wyjaśnienie jak obchodzić się ze skamieniałościami”): „Naukowcy byli kiedyś pod wrażeniem potencjału radiometrycznego datowania, traktując je jako metodę umożliwiającą wiarygodne określenie wieku niektórych rodzajów skał. Nie uważają już tak dłużej. Zetknąwszy się z wieloma datami, które określone zostały jako zbyt wczesne lub późne niż przewidziano, naukowcy teraz przyznają, że technika ta jest dużo bardziej niepewna niż przewidywali oni na początku. Opinia publiczna nie wie prawie nic o niepewnościach związanych z datowaniem skał. Wrażenie, które większość ludzi odniosło jest takie, że wiele skał na ziemi jest ekstremalnie starych i że istnieje technologia, która dokładnie mierzy ich wiek. Jednak naukowcy stają się coraz bardziej świadomi, że pomiary, których dokonują te maszyny mogą nie mówić nam niczego o rzeczywistym wieku skał.”\nJedną z głównych przyczyn, dla której ewolucjoniści “potrzebowali” istnienia dinozaurów była odpowiedź na skomplikowane problemy obecne w teorii ewolucji, włączając w to przekształcenie się zwierząt mieszkających w morzu w zwierzęta mieszkające na lądzie; rozwinięcie się skrzydeł i piór u gadów i ich ewolucja w ptaki; jak też ewolucja innych gadów w ssaki poprzez ich przejście w organizmy stałocieplne i żyworodne oraz wykształcenie się u nich piersi. Poprzez swoją wyimaginowaną, obejmującą miliony lat oś czasu i różnorodność domniemanych przejściowych form dinozaurów, instytucje paleontologiczne promują istnienie dinozaurów morskich, gado-ptaków i gado-ssaków, aby wyeliminować te problemy. Jednak wielu profesjonalistów i ekspertów w tej dziedzinie kłóciło się o te odkrycia tak często jak były one prezentowane. Dr Storrs Olson, naukowiec ze Smithsonian Institute napisał: „Koncepcje upierzonych dinozaurów i pochodzenia ptaków od teropoda są aktywnie głoszone przez kadrę zagorzałych naukowców, którzy działają razem z niektórymi redaktorami w Nature i National Geographic, którzy sami są otwartymi i wysoce stronniczymi głosicielami tej wiary. Prawda i staranna analiza dowodów znalazły się wśród pierwszych śmiertelnych ofiar ich programu, który szybko stał się jednym z największych oszustw naszych czasów.”\nŻadne autentyczne pióra nie zostały nigdy znalezione razem ze skamieniałościami dinozaurów, jednak w ramach kilku zdemaskowanych oszustw próbowano je podrobić. Dr Olson nazwał dodawanie piór do znalezisk „próbą nadania rozgłosu, pobożnym życzeniem, propagandą, nonsensowną fantazją i oszustwem.” W latach 90-tych XX wieku wiele skamielin z piórami zostało rzekomo odkrytych w Chinach (podejrzanie blisko firmy Ocean Art. Zigong’a Dino), ale, kiedy zostały one zbadane, Dr Timothy Rowe stwierdził, że tak zwany „Confuciusornis” był wyrafinowanym oszustwem. Uznał on również, że „Archeoraptor”, rzekomo odkryty w latach 90-tych, składał się z kości 5 różnych zwierząt! Kiedy Dr Rowe zaprezentował swoje ustalenia National Geographic, główny naukowiec miał to podobno skomentować „wszystko to zostało sfałszowane!”. Natonal Geographic przystąpiło potem do prowadzenia konferencji prasowych i opowiadania historii medialnych mówiąc o tym, że skamieliny Archeoraptora są autentyczne i że znaleziono brakujące ogniwo ewolucji.\n„W 1999 roku, magazyn National Geographic ośmieszył się, kiedy zaprezentował w barwnie i fantazyjnie napisanym artykule brakujące ogniwo, dinozaura Archeoraptora, który miał w założeniu wesprzeć główny dogmat teorii ewolucjonistycznej, że dinozaury wolno rozwijały się przez miliony lat. Ich dowód stanowiła skamielina, w której starannie ustawione odciski kości sprawiały wrażenie stworzenia będącego w połowie dinozaurem, a w połowie ptakiem. Oszustwo zostało odkryte podczas badania tomografii komputerowej, które wykazało nienaturalne połączenia kości. National Geographic był później zmuszony do przyznania się, że skamieniałość ta została stworzona przez człowieka!” -Robbin Koefoed, „Dinozaury nigdy nie istniały”.\nPaleontolodzy twierdzą, że “Archaeopteryx” jest kolejną formą przejściową ptaka, który wyewoluował od dinozaura, ale teoria ta ponosi fiasko wobec przytłaczającego dowodu przeczącemu jej. Zostało ustalone, że inne gatunki, takie jak Confuciusornis, Liaoningornis oraz Eoalulavis istniały w tym samym czasie co Archaeopteryx i są nie do odróżnienia od współczesnych ptaków. Alan Feduccia z Uniwersytetu Karoliny Północnej, jeden z najbardziej znanych ornitologów na świecie stwierdził, „Badałem czaszki ptaków przez 25 lat i nie widzę żadnych podobieństw. Po prostu ich nie widzę. Pochodzenie ptaków od teropoda będzie, w mojej opinii, największą kompromitacją paleontologii XX wieku.” Larry Martin z Uniwersytetu w Kansas, paleo-ornitolog powiedział, „prawdę mówiąc, jeśli miałbym wesprzeć pochodzenie ptaków od dinozaurów, byłbym zawstydzony za każdym razem, kiedy musiałbym wstać i o tym mówić.”\nNawet jeśli dinozaury rzeczywiście wyewoluowałyby w ptaki, aby wypełnić lukę ewolucyjną, nie wyjaśniałoby to, jak wyewoluowało coś takiego jak zwykła mucha domowa. Muchy machają skrzydełkami równocześnie 500 razy na sekundę, nawet najmniejsza wibracja spowodowałaby, że straciłyby one równowagę i upadły na ziemię, ale to nigdy się nie dzieje. Jak wyewoluowała tak niezwykła i wyspecjalizowana umiejętność? Dlaczego dinozaury nie zostały odkryte przed renesansem ewolucjonizmu w połowie XIX wieku? Czemu paleontolodzy myślą, że mogą zrekonstruować cały gatunek pradawnego zwierzęcia mając tylko kilka jego zębów? Dlaczego tak wiele odkryć „dinozaurów” okazało się być oszustwem? Czemu wszystkie „autentyczne skamieliny dinozaurów” trzymane są w zamknięciu, z dala od niezależnej analizy? Dlaczego erozja i wietrzenie nie zniszczyły tych wszystkich domniemanych odcisków i skamieniałości, które mają rzekomo miliony lat? Jeśli dinozaury były zniszczone przez upadek meteorytu lub inną globalną katastrofę, czemu wszystkie inne gatunki zwierząt, które do dzisiaj istnieją nie były podobnie zniszczone? Jest o wiele więcej pytań, na które powinna zostać udzielona odpowiedź przed tym jak ktokolwiek o zdrowych zmysłach pomyślałby, że istnienie dinozaurów jest czymkolwiek innym niż dogodnym ewolucjonistycznym mitem.\n„Instytucja paleontologiczna może kontrolować, jakie hipotezy zostaną wysunięte w podręcznikach i programach nauczania. W ten sposób, studenci są poddawani praniu mózgu, które przenosi ich w pseudo-rzeczywistość, kontrolowaną przez materiał tekstowy i autorytet nauczyciela. Krótki przykład praktyczny: losowa kość zębowa zostaje znaleziona podczas wykopalisk, a następnie na jej podstawie zgaduje się wygląd całego szkieletu. Nie żartuję na ten temat. Cała ta dziedzina programu paleontologów dotycząca dinozaurów jest oszustwem.” -Robbin Koefoed, „Dinozaury nie istniały”.\n“W XIX wieku, nowy światowy pogląd o ewolucji był promowany przez ówcześnie wpływowych ludzi, takich jak Darwin i Marx. Podczas tej epoki myślowej dokonane zostały pierwsze odkrycia dinozaurów. Czy te odkrycia zostały ‘stworzone’, aby nadrobić nieścisłości w zapisie kopalnym odnośnie teorii ewolucji? Następujące kwestie powodują podniesienie czerwonej chorągiewki dla spójności przemysłu dinozaurów i wzbudzają wątpliwości, czy dinozaury kiedykolwiek istniały: (1) odkrycia dinozaurów miały miejsce tylko w ostatnich dwóch stuleciach, w ogromnych, niespotykanie skoncentrowanych ilościach, które przeczą prawom natury i prawdopodobieństwu; (2) odkrywcami dinozaurów zwykle nie są bezstronne osoby; (3) sposób przygotowywania publicznych wystaw kwestionuje integralność i pochodzenie skamielin i umożliwia fałszowanie i zamianę kości oraz oszukańcze czynności na gruncie systemowym; (4) istnienie artystycznych rysunków i publicznych eksponatów dinozaurów demonstruje brak równowagi i niewygodne postawy, których istnienie wykluczają prawa podstawowej fizyki; (5) istnieje bardzo niskie prawdopodobieństwo, że tak wiele kości dinozaurów i tak mało kości innych zwierząt uległo skamienieniu; (6) konsekwencje odkrycia dinozaurów dla teorii ewolucji i dla przekonania, że człowiek został stworzony na podobieństwo Boga, sugerujących możliwość istnienia ukrytych politycznych i religijnych działań, mających miejsce w naiwnym i niczego niespodziewającym się społeczeństwie i (7) brak finansowania dla organizacji i osób kwestionujących lub będących sceptycznymi dla każdego odkrycia i publicznej wystawy. Istnieje możliwość, że dinozaury nigdy nie żyły. Przemysł dinozaurów powinien być zbadany i pewne pytania powinny być zadane. Nie mam jakiegokolwiek dowodu lub powodu dla absolutnego przekonania, że dinozaury kiedykolwiek istniały na Ziemi.” –David Wozney, „Dinosaurs: Science or Science Fiction”\n"Autentyczne" Dinozaurowe kości do kupienia...\nDinozaurowe Oszustwo (Wywiad z Panią Paleontolog)\nW galerii handlowej Magnolia we Wrocławiu otworzono wystawę z ruchomymi dinozaurami. Próbując poznać odpowiedzi na parę podstawowych kwestii z tej dziedziny i korzystając z okazji przeprowadziłem wywiad ze spotkaną tam Panią paleontolog. Jak się okazało w trakcie rozmowy, odpowiedzi w znacznej mierze były wymijające, niespójne z oficjalnie nauczaną wersją, jak również brakowało w nich logiki, pozostawiając mnie bardzo sceptycznym odnośnie tego co jest nam mówione na temat tych stworzeń, jakoby one kiedyś faktycznie żyły na Ziemi.


Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 2014 roku - Strona 122 - Dzienniki Urzędowe - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nDziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 8 maja 2014\nUchwała nr LVII/1199/14 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2014r. w sprawie ustalenia kryteriów i trybu przyznawania nagród ze specjalnego funduszu nagród dla nauczycieli utworzonego ze środków budżetu Miasta Bydgoszczy Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1527\nUchwała nr LVII/1198/14 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2014r. zmieniająca uchwałę w sprawie trybu i szczegółowych kryteriów oceny wniosków o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1526\nUchwała nr LVII/1196/14 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2014r. zmieniająca uchwałę w sprawie uchwalenia budżetu miasta na 2014 rok (4) Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1525\nUchwała nr LVII/1192/14 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2014r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miasta Bydgoszczy XLVII/1004/13 z dnia 30 października 2013 roku w sprawie ustalenia uprawnień do ulg w opłatach za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym w Bydgoszczy oraz sposobu dokumentowania tych uprawnień Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1524\nUchwała nr XXXII/315/14 Rady Powiatu we Włocławku z dnia 29 kwietnia 2014r. zmieniająca uchwałę Rady Powiatu we Włocławku w sprawie uchwalenia budżetu Powiatu Włocławskiego na rok 2014 Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1523\nUchwała nr XLV/296/2014 Rady Miasta Chełmna z dnia 29 kwietnia 2014r. w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót, umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, reklam i stolików letnich, zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności. Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1522\nUchwała nr XLV/295/2014 Rady Miasta Chełmna z dnia 29 kwietnia 2014r. w sprawie szczegółowego określenia terminu przeprowadzenia obowiązkowej deratyzacji na terenie Gminy Miasta Chełmno Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1521\nUchwała nr XLIX/359/2014 Rady Gminy Wąbrzeźno z dnia 29 kwietnia 2014r. zmieniająca budżet Gminy Wąbrzeźno na 2014 r. Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1520\nUchwała nr XLI/347/14 Rady Miejskiej w Tucholi z dnia 25 kwietnia 2014r. w sprawie ustanowienia herbu, flagi, pieczęci Gminy Tuchola oraz łańcuchów Burmistrza Tucholi i Przewodniczącego Rady Miejskiej w Tucholi. Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1519\nUchwała nr XLIII/884/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 11 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1518\nUchwała nr XLIII/883/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 10 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1517\nUchwała nr XLIII/882/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 9 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1516\nUchwała nr XLIII/881/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 8 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1515\nUchwała nr XLIII/880/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 7 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1514\nUchwała nr XLIII/879/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 6 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1513\nUchwała nr XLIII/878/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 5 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1512\nUchwała nr XLIII/877/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 4 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1511\nUchwała nr XLIII/876/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 3 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1510\nUchwała nr XLIII/875/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 2 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1509\nUchwała nr XLIII/874/2014 Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie zmian do Statutu Samorządu Mieszkańców nr 1 w Nakle nad Notecią Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2014 poz. 1508


Podsumowanie 40 lat lefebryzmu! – Wolna Polska – Wiadomości\nStrona główna > NWO > Kościół i cerkiew > Podsumowanie 40 lat lefebryzmu!\nStanisław Luty 8, 2016 Maj 21, 2018 Kościół i cerkiew, Żydomasońska rewolucja w "Kościele katolickim" 0\nCzterdzieści lat. Dnia 21 listopada 2014 minęło dokładnie czterdzieści lat, jak abp Lefebvre opublikował swoją słynną deklarację. Jean Madiran w Itinéraires posunął się do określenia jej mianem „karty-deklaracji Kościoła wojującego”. W rzeczywistości jest ona głównym aktem założycielskim lefebryzmu i wszystkich tych, którzy, powołując się na założyciela Ecône, jeszcze i dziś całkowicie się z tą deklaracją utożsamiają. Tak jest w przypadku Suresnes i Menzingen (siedziby władz FSSPX), które upamiętniły czterdziestą rocznicę tej deklaracji, zamieszczając ją na portalach internetowych La Porte latine i Dici.\nRównież dysydenci anty-fellayści z Unii Kapłańskiej im. Marcela Lefebvre’a (l’Union sacerdotale Marcel Lefebvre (USML)) otwarcie powołują się na tę deklarację. Ojciec Bruno, krajowy koordynator USML, umieścił ten sam tekst na oficjalnej stronie Unii – France fidèle – dopisując, że „ten wspaniały tekst jest statutem naszej walki. (…) Utożsamiamy się z nią (z tą deklaracją)”.\nNa pierwszy rzut oka można by się zdumieć: jak to możliwe, że wrogowie, którzy mają diametralnie odmienne poglądy co do zasady porozumienia z „modernistycznym Rzymem” mogą się powoływać, z jednakowym entuzjazmem i absolutną jednomyślnością, na deklarację z dnia 21 listopada 1974? Odpowiedź jest prosta: otóż, w deklaracji, stanowiącej akt założycielski lefebryzmu znajdziemy streszczoną, skondensowaną, całą fundamentalną niespójność leżącą u podstaw ruchu oraz myśli lefebrystycznej. W tymże dokumencie arcybiskup Lefebvre rozpoznaje w Pawle VI i w tych, którzy go w Watykanie otaczają, zarówno Rzym modernistyczny (którego nie należy słuchać), jak i wieczny Rzym (któremu trzeba być wiernym). Doprawdy nie można inaczej rozumieć tej deklaracji, skoro systematycznie wyrzucani z FSSPX byli ci, którzy myśleli i mówili coś odwrotnego, tzn., że modernistyczny Rzym w żadnym razie nie jest wiecznym Rzymem, a zatem jest nieprawowitym, heretyckim, apostatycznym i pozbawionym prawowitego autorytetu władzy. Obowiązuje to nadal obecnie, gdyż wydalanie wszystkich księży i seminarzystów podzielających stanowisko sedewakantystyczne szybko stało się sportem narodowym (a nawet międzynarodowym) w obrębie tegoż Bractwa. Poza tym, w tejże deklaracji, którą umysły powierzchowne i błądzące uznają za znakomitą, mimo iż jest ona teologicznie bezwartościowa i absurdalna,… arcybiskup Lefebvre publicznie uznaje autorytet Pawła VI, tytułując go „Ojcem Świętym”, „Papieżem”, „następcą św. Piotra”. Trzykrotnie, w tej deklaracji, założyciel Bractwa publicznie uznaje Montiniego za Wikariusza Chrystusa. Tylko pogratulować! Co gorsza, w tekście tym, arcybiskup Lefebvre wprowadza zasadę protestanckiego wolnego badania (liberum examen) polegającego na przebieraniu w słowach i czynach tego, którego uznaje się za następcę św. Piotra: „jeśli pewna sprzeczność przejawia się w jego słowach i czynach (Pawła VI, którego uznaje za papieża), jak również w działaniach dykasterii, wówczas my wybieramy to, co zawsze było nauczane i puszczamy mimo uszu niszczycielskie dla Kościoła nowinki”. Innymi słowy, arcybiskup Lefebvre stawia się w roli równoległego magisterium, uznając jednocześnie autorytet Pawła VI. Odtąd do niego należy zadanie przebierania w słowach i czynach tych, których uznaje za namiestników Chrystusa (w imię jakiej władzy? czyjej nieomylności? czyjej prawowitości?), między tym, co jest katolickie, co jest dopuszczalne, co jest zgodne z Tradycją, a tym, co takie nie jest. Jest to wygórowane uroszczenie, ponieważ, cóż jest nieomylnym gwarantem Tradycji, jeśli nie Magisterium, jeśli nie papież, który jest – pamiętajmy o tym – żywą i bliższą regułą wiary. To właśnie do kompetencji papieża należy autorytatywne stwierdzanie, co jest zgodne z Tradycją, a co nie, co jest katolickie, a co nie jest. Kto myśli i postępuje inaczej, nie jest już katolikiem. Gdzie Piotr, tam i Kościół (ubi Petrus, ibi Ecclesia).\nA zatem widzimy, że lefebryzm podważa same fundamenty Kościoła, poważnie wypacza akt wiary. Jeśli bowiem wierzymy w prawdy wiary (przedmiot objawienia), to dlatego, że Bóg je objawił (Autor objawienia) i że Kościół nas ich naucza (reguła wiary). Kościół cieszy się zatem przywilejem doktrynalnej nieomylności. Utożsamianie się zlefebrystycznym dyskursem to nic innego, jak podkopywanie fundamentu, na którym opiera się Kościół. Doprawdy, tradycjonaliści muszą być chyba relatywistami i muszą ich chyba zupełnie nie interesować kwestie doktrynalne, skoro bezustannie, to tu, to tam, mają na ustach „świętego Marcela” (pamiętajmy zresztą, że biskup Williamson założył Inicjatywę Świętego Marcela, że ks. Philippe Laguérie – po wykluczeniu z FSSPX w 2004 roku, na którego Suresnes nasłało strażników i poszczuło psami, aby wyrzucić go z przeoratu w Bruges – założył Instytut Świętego Marcela, jego zwolennicy założyli stronę o nazwie „Bractwo kanał historyczny” [Fraternité canal historique], a ci którzy dziś skupiają się wokół Richarda Williamsona, są zgrupowani w Kapłańskiej Unii Marcela Lefebvre’a. Jak gdyby chodziło już o świętego kanonizowanego przez Kościół święty! Nawet ks. Abrahamowicz utworzył we Włoszech Domus Marcel Lefebvre. Doprawdy, nie ma z tym końca!). Jak żartobliwie zwierzył mi się pewien starszy kapłan sedewakantysta, nie należy oczekiwać zbyt wiele od kapłanów, którzy dziś opuszczają Bractwo (lub którzy zostali z niego wydaleni); skoro spędzili 10, 20, 30 lub 40 lat w szambie bądź kloace, to normalne, że od nich czuć! Albo, jak mi to powiedziała pewna pani stojąca od pół wieku na czele ultrasedewakantystycznego frontu walki (to lubię!): „cóż dobrego mogłoby wyjść z zatrutego źródła Lefebvre’a?”. Trudno się z tym nie zgodzić.\nJuż wielokrotnie pisaliśmy: arcybiskup Lefebvre jest jak bazar przy paryskim ratuszu: można u niego znaleźć wszystko… i przeciwieństwo wszystkiego! Dlatego też, w dobie obecnych podziałów wśród FSSPX i zaprzyjaźnionych wspólnot, na poparcie swojego stanowiska rzucają sobie w twarz sprzecznymi oświadczeniami arcybiskupa Lefebvre’a, przy czym wszystkie są doskonale autentyczne. W ten sposób każdy ustanawia się autentycznym uczniem nieżyjącego założyciela Bractwa, strażnikiem porządku świątyni lefebrystycznej, nigdy nie zadając sobie pytania, czy te bratobójcze podziały nie pochodzą właśnie z niespójności, kunktatorstwa i – powiedzmy to – dwulicowości arcybiskupa Lefebvre’a, który, najdelikatniej mówiąc, nie jest wzorem niezmienności. W kwietniu 2012 roku biskupi FSSPX wymienili się, bez uprzejmości, zjadliwymi listami, zawierającymi sprzeczne, lecz autentyczne cytaty abp. Lefebvre’a. Ugodowcy wysuwają liczne oświadczenia i deklaracje założyciela Ecône na rzecz porozumienia z okupantami Watykanu, przeciwnicy układów podkreślają równie liczne wypowiedzi tegoż samego arcybiskupa Lefebvre’a przeciwne porozumieniu. Ale wszyscy pozostają bezwarunkowo lefebrystami, nie zastanawiając się nad tym! Czyż to nie farsa?\nSkoro arcybiskup Lefebvre powiedział wszystko i przeciwieństwo wszystkiego, znaczy, że nie odważył się przekroczyć Rubikonu. Przez dyplomatyczny, liberalny i ugodowy temperament, przez tchórzostwo, strach przed konsekwencjami, krótko mówiąc, z przyczyn zasadniczo światowych. Otóż, nie ma nic gorszego od tych, którzy cofają się w walce. Bóg brzydzi się letnimi. Letniość jest już formą zdrady, chyba najgorszej, jaka istnieje. Należy przypomnieć, że abp Lefebvre zareagował bardzo późno na rewolucję w Kościele. To dlatego odmówił złożenia podpisu podKrótką analizą krytyczną Novus Ordo Missae kardynałów Ottavianiego i Bacciego (w rzeczywistości tekst został zredagowany przez o. Guerarda des Lauriers OP znacznie bardziej zorientowanego, niż założyciel Bractwa, mimo iż jego teza zupełnie nas nie przekonuje!), podpisał wszystkie teksty Vaticanum II, wbrew temu, co kłamliwie utrzymywał przez lata (aby położyć kres tej legendzie trzeba było czekać aż do czasu ukazania się jego biografii autorstwa bpa Tissier de Mallerais) oraz złożył prośbę (i otrzymał zgodę) o niezbędne zezwolenie na utworzenie Bractwa i seminarium w 1970 roku do pseudowładz soborowych. Arcybiskup Lefebvre nie był więc łamaczem zapory, nieustraszonym bojownikiem za wiarę. Tam, gdzie potrzeba było atlety wiary, mieliśmy dyplomatę. Tam, gdzie potrzeba było wyznawcy, mieliśmy pragmatycznego prałata nawigującego na oko. Tam, gdzie potrzebowaliśmy niestrudzonego pogromcy herezji i apostazji, mieliśmy polityka usiłującego wynegocjować miejsce w kościele posoborowym. Tam, gdzie powinno się było formować dusze żarliwe, dusze, które płoną, kapłanów gotowych na każde poświęcenie, na wszelkie prześladowania, promowane były jedynie mięczaki zauroczone arcybiskupem (arcybiskup powiedział, arcybiskup zrobił, arcybiskup uważa…), obłudnicy, ludzie bez zdecydowania, bez przekonania, bez kręgosłupa, pokroju Loransa, Schmidbergera, Simoulina, Bouchacourta, de La Rocque’a, Fellaya – godny spadkobierca nieżyjącego pułkownika de La Rocque’a znanego ze swego moderantyzmu i bezwarunkowego legalizmu względem masońskiej III Republiki – który w stanie świeckim nie mógłby mieć nadziei na lepsze stanowisko niż szef departamentu w Migros!\nGdyby ci ludzie nie byli zaślepieni sekciarskim kultem, jakim darzą zwykłego biskupa, bez jurysdykcji, i gdyby byli choć trochę zdolni do krytycznego myślenia, minimalnego dystansu względem swego mentora, zrozumieliby, że powtarzające się od czterdziestu lat kryzysy FSSPX nie mają innego źródła, jak tylko w niespójnościach doktrynalnych arcybiskupa Lefebvre’a oraz jego chwiejności. W zależności od zainteresowań w danej chwili, zależnie od jego rozmówców, słuchaczy, był w stanie powiedzieć wszystko i przeciwieństwo wszystkiego. Nawet w ramach tego samego przemówienia, tej samej homilii. Skądinąd byłoby pouczające napisanie książki o nieustannych sprzecznościach nieżyjącego arcybiskupa Dakaru. Po prawej stronie można by umieścić oświadczenia o zerwaniu z modernizmem i z Watykanem, a po lewej wypowiedzi na rzecz praktycznego porozumienia. Wynik byłby pouczający. I fałszywym jest stwierdzenie, że te sprzeczności są jedynie skutkiem „opóźnionego zapłonu”, niejasnej sytuacji i stopniowo by się rozwiały, wraz z upływem czasu, sprzyjającemu dokładniejszemu zrozumieniu sytuacji. We wrześniu 1987 roku stwierdził, że Rzym jest pogrążony w apostazji, że wszyscy ci ludzie porzucili lub porzucają Kościół, że nie można z nimi współpracować, nawet jeśli przydzielą biskupa, nawet jeśli zniosą sankcje wymierzone w FSSPX. I niemal natychmiast po tym pozornie stanowczym oświadczeniu, angażuje się w negocjacje z Watykanem, które zakończyły się podpisaniem protokołu porozumienia 5 maja 1988 roku, który jest nie mniej godny pożałowania, niż protokół podpisany 24 lata później przez biskupa Fellaya.\nW obu dokumentach wyraźnie uznano i zatwierdzono nowy kodeks prawa kanonicznego z 1983 roku, ważność nowej mszy i wszystkich nowych sakramentów, legalność władzy okupanta Stolicy Piotrowej, a nawet Vaticanum II. W dokumencie podpisanym przez arcybiskupa Lefebvre’a, napisane jest: „Oświadczamy, że przyjmujemy doktrynę zawartą w punkcie 25 Konstytucji dogmatycznej Lumen gentiumSoboru Watykańskiego II o Magisterium Kościoła i zobowiązujemy się do należnego jej przestrzegania”. W deklaracji biskupa Fellaya można przeczytać: „Sobór Watykański II z kolei wyjaśnia – to znaczy, pogłębia i dokładniej precyzuje – niektóre aspekty życia i doktryny Kościoła, obecne w niej w sposób domyślny lub które jeszcze nie zostały pojęciowo sformułowane”. Mimo iż abp Lefebvre nazajutrz (6 maja 1988) cofnął swój podpis, podobnie jak uczynił to po nim bp Fellay, nigdy tak naprawdę nie wycofał się co do meritum. Pojawi się nawet kilka późniejszych oświadczeń, w których stwierdza, że preambuła ta nie była tak naprawdę zła ani nie do przyjęcia, ponieważ w przeciwnym razie by jej nie podpisał. To, co ostatecznie uniemożliwiło wówczas porozumienie, to brak zaufania do jego rzymskich rozmówców, absolutnie nie była to doktryna, wiara, zasady nienaruszalne. Brak porozumienia spowodowany był składem członków Rzymskiej Komisji, która miała być odpowiedzialna za „tradycję” i wątpliwościami, jakie miał arcybiskup Lefebvre co do intencji swoich rozmówców w kwestii zezwolenia mu na wyświęcenie biskupa z FSSPX, aby zapewnić przetrwanie jego dzieła. Aby usprawiedliwić fakt, że jednak przeszedł do czynu, udzielając sakr biskupich bez mandatu, uznając przy tym publicznie autorytet Jana Pawła II i, pozostając w jedności z nim w kanonie Mszy, czyli, w najważniejszej, najświętszej części, najświętszej ofiary, mimo iż rok wcześniej wyznał w rozmowie z Michelem Reboulem w Monde et vie, że gdyby wyświęcił biskupów bez mandatu papieskiego, byłby schizmatykiem – abp Lefebvre przedstawił iście żałosną argumentację, odpowiednią do jego osobowości: „namioty zostały już wynajęte”, „ludzie opłacili hotel”, krótko mówiąc, nie można się już wycofać.\nW dniu udzielenia sakr biskupich, w swojej homilii, abp Lefebvre poprosił, aby na jego nagrobku wyryte zostały znane słowa św. Pawła: Tradidi quod et accepi – „przekazałem to, co otrzymałem”. Jego uczniowie oczywiście wypełnili polecenie. A jego zwolennicy jeszcze dziś są pod wrażeniem tej wypowiedzi. Ale i w tym tkwi nieszczerość: gdzie arcybiskup Lefebvre nauczył się, że sobór powszechny promulgowany przez prawdziwego papieża może być omylny i tylko duszpasterski? Gdzie przeczytał, że można konsekrować biskupów wbrew wyraźnej i jawnej woli tego, którego się uznaje za Wikariusza Chrystusowego? Gdzież się dowiedział, że zwyczajne i powszechne magisterium Kościoła nie zawsze jest nieomylne lub, aby takowe było, konieczny jest konsensus nie tylko co do miejsca, ale także co do czasu? Gdzie się nauczył, że można prowadzić seminarium, kształcić i wyświęcać kapłanów wbrew formalnemu nakazowi zwierzchnika, którego uważa się za prawowitego? Gdzie się nauczył, że można udzielać sakramentu bierzmowania w dowolnej diecezji na świecie, nie zwracając się nawet do tych, których się uznaje za prawowitych biskupów diecezjalnych? Gdzie się dowiedział, że można nazywać się katolikiem i być nieposłusznym we wszystkim temu, którego publicznie uznaje się za Wikariusza Chrystusa? Z którego podręcznika teologii katolickiej dowiedział się, że kanonizacje dokonane przez prawdziwego papieża mogą nie być nieomylne, że Msza, kodeks prawa kanonicznego, katechizm, ryty sakramentów promulgowane przez papieża dla Kościoła powszechnego mogą być szkodliwe i niebezpieczne dla wiary? Gdzie się nauczył, że można usuwać dożywotnio z jego rzekomego Bractwa i to bez żadnego wahania kapłanów, diakonów (których sam wyświęcił) wyłącznie z tego powodu, że w sumieniu nie mogą deklarować jedności w Kanonie Mszy św. z okupantami Stolicy św. Piotra, niszczącymi Kościół? Gdzie się nauczył, że można bez żadnego wyrzutu sumienia wyrzucić ich na ulicę, nie troszcząc się o ich przetrwanie, o ich zabezpieczenie socjalne, cierpienia, ich osamotnienie? W tym względzie – tak na marginesie – biskup Fellay jest godnym następcą arcybiskupa Lefebvre’a. I to tego nieszczęsnego człowieka przedstawia się jako świętego, jako bohatera i mocarza wiary, jako wybawcę Kościoła i Tradycji. Podczas gdy był on najbardziej groźnym i skutecznym ich grabarzem.\nBractwo abpa Lefebvre’a (FSSPX) to trochę jak partia komunistyczna. Bezwarunkowo należy postępować zgodnie z linią partii, nawet jeśli ta się zmienia (a zmienia się często). Jeśli się nie jest posłusznym, zostaje się bezlitośnie wydalonym. Sporządzenie czterdziestoletniej historii Bractwa polegałoby na spisaniu losów czystek i wykluczeń. Nie jest zatem zaskoczeniem, że całe to środowisko staje się coraz mniej wiarygodne na poziomie ludzkim, intelektualnym i doktrynalnym. Budowla skonstruowana na piasku nie może przynosić dobrych owoców. To, co jeszcze trzyma FSSPX przy życiu, to siła struktury i tyrania kierownictwa. W ten sposób może przetrwać jeszcze pewien czas: w końcu nawet partie polityczne splamione licznymi sprzeniewierzeniami, zbrodniami, skandalami, utrzymują się długo przy życiu i trwają przez dziesięciolecia. Lecz jeśli struktura utrzymuje się na poziomie legalnym, możemy się zastanawiać: co pozostanie po lefebryzmie za dwadzieścia czy trzydzieści lat, kiedy FSSPX i zaprzyjaźnione wspólnoty zostaną całkowicie wchłonięte przez kościół soborowy, gdy rzekomi biskupi soborowi będą udzielać święceń czy bierzmowania? Prawdopodobnie nic. Lub bardzo niewiele. Arcybiskup Lefebvre niczego w ogóle nie uratuje. Ani nawet mszy, ponieważ to nieważni „biskupi” soborowi będą w przyszłości dokonywać święceń w obrębie FSSPX. I nawet jeśli będą używali tradycyjnego obrzędu, to nie będzie to miało żadnego skutku, gdyż soborowi „biskupi” nie są ani kapłanami, ani biskupami, ponieważ zostali wyświęceni i konsekrowani w nowym rycie święceń kapłańskich i biskupich z 18 czerwca 1968 wprowadzonym przez Montiniego.\nWielu księży zasadniczo nie zgadza się z obecną polityką Menzingen, lecz mimo to nadal stosują się do niej, ponieważ nie wiedzą, gdzie pójść. Są zagubieni, a męstwo nie jest ich dominującą cnotą. Trzeba przyznać, że przy takim założycielu przeszli, ośmielę się powiedzieć, niezłą szkołę. Cóż można rzec o czterech biskupach, z których jeden bardziej żałosny od drugiego, łącznie z Richardem Williamsonem, który darzy największym zaufaniem pseudoobjawienia maryjne „oświeconej” wiernej z FSSPX i który mnoży w swoich Kyrie eleison absurdalne i bezmyślne ataki przeciwko sedewakantyzmowi, okazując tym samym, po raz kolejny, że zaangażowanie u jego boku jest totalnym impasem. Arcybiskup Lefebvre, rzecz oczywista, odpowiednio wybrał swoich biskupów. Są i umrą lefebrystami, powiedzmy to sobie, nawet jeśli się nie znoszą między sobą! Co do kapłanów wrogich polityce Menzingen, wolą oni poddać się zastraszeniu niż znosić parodie procesów sądowych, jakich zaznali ks. Pinaud czy ks. Salenave. Jak w stalinowskich procesach „winowajca” musi uznać swoją winę, prosić o przebaczenie despoty z Menzingen i zrzeszonego z Bractwem aferzysty, miliardera i syjonisty Maximiliana Kraha. Nie próbuje się przekonać oskarżonego, że się myli, że nie ma racji w kwestii doktrynalnej, że jest w błędzie. Nie, musi wyznać swoją winę, publicznie prosić o przebaczenie przełożonego, przyrzec, że już więcej się to nie powtórzy i być posłusznym we wszystkich aspektach strategii Bractwa. Tak właśnie postępował swego czasu abp Lefebvre: odmawiał spotkania z tymi, którzy go opuścili lub których on sam wykluczył, chyba że okazywali skruchę i prosili o przebaczenie. Przykładowo ksiądz Seuillot potwierdził nam, że w ten sposób arcybiskup Lefebvre postąpił w jego przypadku. Tak, że rozmowa nigdy nie miała miejsca. Z księdzem Zins było jeszcze gorzej: dał mu do zrozumienia, że zgodzi się na spotkanie; ks. Zins, bez grosza przy duszy, odbył długą podróż, aby się z nim zobaczyć, a arcybiskup ostatecznie urządził się tak, by do spotkania nie doszło, każąc mu przy tym długo czekać. Ale poza tym, Marcel Lefebvre jest „świętym w niebie, to pewne!”.\nNależy również zauważyć, że w tak niesławnym Bractwie podobne traktowanie spotyka obie opcje (tę na prawo i tę na lewo): w 2003 roku bezceremonialnie usunięto ks. Aulagnier (zwykłym faksem, trudno posunąć się dalej w oschłości administracyjnej), ponieważ pochwalał porozumienie z Campos. Jest to tym bardziej szczytem absurdu, jako że to właśnie Menzingen zaprosiło księży z Campos, by wspólnie zasiedli przy stole negocjacji z Watykanem w latach 2000-2001. Dziś już powszechnie wiadomo, że bp Fellay pracował już wówczas nad porozumieniem, które ks. Aulagnier szczerze chciał zawrzeć z Watykanem. Lecz ks. Paul Aulagnier zwyczajnie popełnił błąd, ponieważ zdeklarował się zbyt wcześnie i zbyt otwarcie jako ugodowiec. Biskup Fellay, natomiast, chciał osiągnąć ten sam cel podstępem, kłamstwem i obłudą. Stąd aranżowanie przez piętnaście lat podwójnego dyskursu: wypowiedzi ad intra(wewnątrzbractwowe) przeciwko porozumieniu w homiliach, konferencjach, w „Cor Unum” (tj. w biuletynie wydawanym dla członków FSSPX). I wypowiedzi ad extra, na zewnątrz (mianowicie za pośrednictwem dyskretnego i skutecznego pasa transmisyjnego, GREC) na rzecz zbliżenia i porozumienia z „modernistycznym Rzymem”. Trudno posunąć się dalej w manipulacji. Oczywiście, przez wiele lat, w lefebrystycznych szeregach aż wrzało. A teraz, gdy Fellay uwolnił się od biskupa Williamsona, dominikanów z Avrillé, benedyktynów z Nova Friburgo i kapłanów najbardziej zbuntowanych wobec ewentualnej ugody, wszystko wskazuje na to, że FSSPX połączy się za parę miesięcy lub, co bardziej prawdopodobne, w ciągu najbliższych kilku lat z modernistyczną sektą soborową.\n3) Bp Donald J. Sanborn, a) Góry Gelboe. Jeden z pierwszych seminarzystów abp. Lefebvre’a opłakuje upadek jego Bractwa. b) Vaticanum II, papież i FSSPX. Dlaczego udział w mszach Bractwa Św. Piusa X jest błędem – i to błędem poważnym. (Pytania i odpowiedzi). c) Dlaczego należy przekonywać zwolenników FSSPX do stanowiska sedewakantystycznego. d) Sprzeczności w łonie Bractwa Św. Piusa X. Analiza listów biskupów FSSPX. e) Zawirowania w FSSPX w związku z konsekracją na biskupa ks. Faure.\nBractwo Św. Piusa Xfałszywy Kościół KatolickiFSSPXlefebryściżydomasońska rewolucja w KK


PODOBNE DO: Mania Skłodowska - audiobook - CYFROTEKA.PL\n02392 037606 15594418 na godz. na dobę w sumie\nCzy to możliwe, że Maria Skłodowska-Curie była wybitną uparciuszką?Gabinet to jedyne pomieszczenie w domu dziadków, do którego Ola z Erykiem mają zakaz wstępu. Już raz go złamali, podczas letnich wakacji. W środku, na regałach pnących się od podłogi po sufit, znaleźli wciągające książki. Dosłownie wciągające! I dzięki temu przeżyli niezwykłą przygodę.Kiedy Eryk wyjeżdża z rodzicami do Paryża, Ola, zmuszona zostać u dziadków, postanawia sama wybrać się do Francji. W gabinecie dziadka odnajduje powieść z kobietą z probówką na okładce. Przykłada palce do ilustracji i... znika w książce. Już po chwili widzi kilkuletnią Manię Skłodowską. Tak zaczyna się kolejna fascynująca podróż. *** „Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o Marii Skłodowskiej-Curie, ale baliście się zapytać nauczyciela! Książka Jakuba Skworza to opowieść o Marii, która – oprócz bycia geniuszem – była również dzieckiem, dziewczyną, kobietą z krwi i kości, o czym często zdajemy się zapominać”.Anna Dziewit-Meller *** „Powieść o Mani Skłodowskiej z pewnością należy do wciągających książek, bo jej lekturę trudno jest przerwać. Nieuchronnie prowadzi do lepszego poznania Mani – fascynującej uczonej i kobiety”.prof. Magdalena Fikus


W kategorii bloki artystyczne można znaleźć szeroką ofertę bloków dedykowanych do różnych technik malarskich, kreślarskich czy mieszanych. Oferta skierowana do wszystkich, którzy potrzebują papieru o wysokiej jakości oraz odpowiedniej gramatury i tekstury.\nW naszym sklepie znajduje się szeroki wybór bloków: do akryli, do pasteli i węgla, do markerów, bloki akwarelowe, mixed media czy szkicowniki.\nPodstawowym surowcem do produkcji papieru jest celuloza, jednak niektóre techniki malarskie na przykład akwarela, wymagają papieru bardziej wytrzymałego i absorbującego wodę. W takich przypadkach często używa się do produkcji włókien bawełnianych, co powoduje że taki papier jest dodatkowo bardziej miękki i plastyczny, a te właściwości pozwalają na wykorzystanie go do celów rękodzielniczych, offesotych i graficznych (nadruki i tłoczenia).\nBloki artystyczne stanowią bardzo szeroką kategorię i w zależności od potrzeb można podzielić je według zastosowania, wielkości, rodzaju papieru czy składu (klejone, szyte, na spirali)\nRynek papierniczy oferuje rónież bloki i papiery typu acid-free – bezkwasowe i bez wybielaczy optycznych dzięki czemu nałożona na taki papier farba (bądź pigment) nie zmieniają koloru, jest to bardzo ważne przy technice akwareli a także kaligrafii.


Było jak w rodzinie | Dziennik Polski\nByło jak w rodzinie\nNiezwyczajnie rozpoczęło się wczoraj kolejne w tym roku posiedzenie Zarządu Powiatu Miechowskiego. Członkowie zarządu podziękowali dyrektor Domu Pomocy Społecznej w Miechowie przy ul. Warszawskiej - Halinie Cegle za 13-letnie kierowanie tą placówką. Było wiele ciepłych słów i kwiaty; pani dyrektor odwdzięczyła się za takie uznanie jej wieloletniej pracy smakowitym tortem.\nHalina Cegła odeszła z dniem 31 stycznia 2004 roku na emeryturę - po 40 latach pracy zawodowej.\nZarząd Powiatu Miechowskiego składa Pani serdeczne podziękowanie za wieloletnie kierowanie Domem Pomocy Społecznej w Miechowie. Pragniemy wyrazić uznanie dla Pani profesjonalizmu i zaangażowania w pracę na rzecz osób wymagających specjalnej troski i szczególnej opieki.\nSukcesy w pracy zawodowej oraz uznanie i szacunek, które zyskała Pani wśród pracowników, pensjonariuszy i w środowisku, w pełni upoważniają Panią do poczucia dobrze spełnionego obowiązku.\nDziękując za poniesiony wysiłek i wkład pracy, pragniemy podkreślić, że Pani dokonania i życzliwa współpraca z samorządem powiatowym były bardzo przydatne dla prawidłowego funkcjonowania pomocy społecznej w powiecie miechowskim. Z okazji zakończenia pracy zawodowej proszę przyjąć życzenia zasłużonego odpoczynku, zdrowia, uznania przyjaciół, miłości najbliższych oraz wszelkiej satysfakcji w życiu prywatnym - _napisał w okolicznościowym liście starosta Mieczysław Bertek.\nŻyczenia składali min. wicestarosta Stanisław Pietrzyk, przewodniczący Rady Powiatu Miechowskiego Zygmunt Daszkiewicz, skarbnik Teresa Florek, radny - dyrektor Szpitala św. Anny w Miechowie Marian Tambor, dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie Helena Kruszec oraz rzecznik prasowy powiatu Ryszard Nasada.\n- Halina Cegła kierowała Domem Pomocy Społecznej przy ul. Warszawskiej od 1991 roku. Zawsze była otwarta na nowe wyzwania i inicjatywy, świetnie się z nią współpracowało. Pracę pani Halina rozpoczęła w służbie zdrowia. Doświadczenie, jakie tam zdobyła, bardzo przydało się w specyficznej dość placówce, gdzie przebywają osoby upośledzone intelektualnie. Potrafiła wytworzyć wręcz rodzinną atmosferę i tak właśnie przez te lata było w DPS przy ul. Warszawskiej. Jak w zgodnej, dobrze rozumiejącej się rodzinie - _powiedziała nam po zakończeniu wczorajszych obrad Zarządu Powiatu Miechowskiego dyrektor PCPR Helena Kruszec.


Zatyczki ochronne robocze do uszu, stopery, nauszniki, słuchawki. 3M. Uvex, Peltor, Delta Plus, LahtiPro, Reis, Consorte - Fiber Center\n> Artykuły BHP>Ochrona głowy, twarzy, uszu>Ochrona słuchu\nPanujący w środowisku pracy nadmierny poziom hałasu jest uznawany za najpopularniejszy czynnik negatywnie wpływający na samopoczucie oraz zdrowie pracowników. Na skutek długotrwałej ekspozycji na hałas może dojść nawet do trwałego uszkodzenia słuchu. Głównymi jego źródłami jest głośna praca różnego rodzaju maszyn oraz urządzeń. Ochrona uszu jest zatem jedną z kluczowych zasad obowiązujących osoby zatrudnione na budowie czy pracujące w przemyśle. Każdy pracodawca jest zobowiązany wyposażyć swoich pracowników w odpowiedni sprzęt.\nPodajnik na wkładki przeciwhałasowe...\nJednorazowe wkładki do uszu...\nJednorazowe wkładki do uszu ONE-FIT Uvex\nJednorazowe wkładki do uszu XACT-FIT ze...\nWymienne końcówki do wkładek UX-XACT-FIT Uvex\nWkładki przeciwhałasowe na pałąku X-CAP Uvex\nWymienne końcówki do wkładek UX-XCAP Uvex\nJednorazowe wkładki do uszu X-FIT Uvex\nJednorazowe wkładki do uszu X-FIT ze...\nNauszniki ochronne na pałąku nagłownym...\nNauszniki ochronne na pałąku\nWkładki przeciwhałasowe E-A-RBAND na...\nZapasowe końcówki do wkładek...\nWkładki przeciwhałasowe E-A-RCAPS na...\nWkładki przeciwhałasowe E-A-RSoft™ 21 3M\nWkładki przeciwhałasowe E-A-RSoft™ Neonowe 3M\nWkładki przeciwhałasowe neonowe\nWkładki przeciwhałasowe E-A-RSoft™ Metal...\nWkładki przeciwhałasowe E-A-RSoft™ Neonowe...\nFiltry przeciwpyłowe serii 5000, klasa...\nFiltry przeciwpyłowe P2\nŁącznik osłony V4 z nausznikami ochronnymi...\nDozownik wkładek One Touch Pro™ 3M\nOchronniki słuchu na pałąku nagłownym...\nOchronniki słuchu nahełmowe Peltor™...\nOchronniki przeciwhałasowe Peltor™ OPTIME™...\nOchronniki przeciwhałasowe nakarkowa\nOchronniki przeciwhałasowe składana\nOchronniki przeciwhałasowe składane\nOchronniki słuchu Peltor™ Optime™...\nOchronniki słuchu spawalnicze\nOchronniki słuchu na pałąku\nOchronniki słuchu nahełmowe, dielektryczne...\nOchronniki słuchu na pałąku nakarkowym...\nOchronniki słuchu na pałąku nakarkowym\nOchronniki słuchu Peltor™ Optime™ II...\nOchronniki słuchu wersja składana\nOchronniki słuchu na pałąku nagłownym\nZestaw higieniczny do ochronników słuchu...\nZestaw higieniczny do ochronnikó\nZestaw higieniczny do ochronników słuchu\nWkładki przeciwhałasowe 3M\nWkładki przeciwhałasowe na sznurku 3M\nWkładki przeciwhałasowe na pałąku E-A-R,...\nWkładki przeciwhałasowe FLEXICAP na...\nWkładki przeciwhałasowe na sznurku z...\nWkładki przeciwhałasowe Classic Soft-...\nWkładki przeciwhałasowe TRACER 3M\nOchronniki słuchu nauszniki BHP, LahtiPro\nOchronniki słuchu i nauszniki ochronne\nOchronniki słuchu to narzędzie niezbędne w miejscach pracy, w których panuje hałas mieszczący się w granicach normy. Liczba decybeli nie jest tutaj mocno uciążliwa dla uszu, a ochronniki wykorzystuje się w celu zagwarantowania komfortu pracy i zabezpieczenia narządu słuchu. Są bardzo lekkie i świetnie przystosowane do prac przy budowie infrastruktury wodnej czy lądowej, gdzie wymagane jest obsługiwanie maszyn o małym oraz średnim stopniu wydobywania hałasu.\nNatomiast nauszniki ochronne wykorzystywane są do pracy przy maszynach ciężkich o wysokim stężeniu decybeli. Mają one za zadanie redukować dźwięki impulsywne, umożliwiając jednocześnie swobodną komunikację z osobami z najbliższego otoczenia. Produkt ten jest przeznaczony dla pracowników narażonych na uszkodzenia słuchu, którzy pracują w głośnych pomieszczeniach albo w pobliżu maszyn na terenie otwartym.\nInne akcesoria stosowane do ochrony słuchu\nZatyczki do uszu stosować należy w przypadku lekkiej nadwrażliwości dźwięku w otoczeniu. Wykorzystuje się je zarówno na budowie, jak i w miejscach pracy, gdzie mamy do czynienia z umiarkowanym narażeniem słuchu. Do ich produkcji najczęściej stosuje się miękką piankę poliuretanową. Inne produkty, które sprawdzają się w otoczeniu o niezbyt dużym natężeniu hałasu to słuchawki ochronne czy stopery do uszu i korki do uszu.\nNależy pamiętać, że według przepisów każdy pracodawca jest zobowiązany wyposażyć swoich pracowników wykonujących obowiązki zawodowe w środowisku o nadmiernym poziomie hałasu w artykulu BHP chroniące słuch.