efekty uboczne: 02/01/2013 - 03/01/2013\n1,2,3... inspire me || Cloudmine\nJak każdy człowiek, lubię sobie sprawiać przyjemności. Nie powinno to nikogo dziwić, tak jak to, że wśród rzeczy poprawiających humor wysoką pozycję znajdują... zakupy. Szczególnie, odkąd staram się do nich podchodzić wyjątkowo trzeźwym okiem i wybierać tylko to, co ma moje stuprocentowe uznanie. Moja szafa zapełnia się ubraniami od polskich twórców i to naprawdę wspaniałe uczucie. A ponieważ cały czas mam nadzieję, że przekonam Was do odczuwania podobnego, razem z Cloudmine przygotowałam małą niespodziankę. Przez najbliższe dwa tygodnie (czyli do 13 marca, 23:59!) na hasło "efekty uboczne" podane przy zamówieniu jakiejkolwiek rzeczy autorstwa każdego z trzech poniższych projektantów, przesyłka Pocztą Polską nic Was nie kosztuje. Poniżej szczegóły!\n1. Ania Ławska\nUwielbiam biżuterię Ani i to miłość od pierwszego wejrzenia. Mam trzy cudowności jej autorstwa i z każdej jestem w stu procentach zadowolona. Najbardziej lubię w niej to, że idealnie łączy oryginalność z subtelnością. Nieważne, czy wykonane są ze skóry, metalizowanych nitek, czy stali - jest w nich coś eterycznego i kobiecego, mimo prostoty.\n2. Domi Grzybek\nDomi to mój numer jeden, jeśli chodzi o połączenie eksperymentów i radości, kreatywności. Znajdą się tacy, którzy popukają się teraz w czoło, ale według mnie, od tych projektów po prostu bije dobra energia. A o jej ostatniej kolekcji pisałam kilka tygodni temu i nadal jestem pod wrażeniem tamtych ubrań i lookbooka.\nRilke jest absolutnie bezbłędna a jej bielizna przebija produkty każdej do tej pory znanej mi firmy produkującej bieliznę. Projektantka kocha tworzyć, kocha kobiece ciało, a w swoich małych dziełach sztuki zamyka całe swoje uczucie. Rilke ma tylko jedną wadę. Po zakupach u niej... już nigdy więcej nie chce się wrócić do zwykłego sklepu.\n1. Przy zamówieniu dowolnej ilości rzeczy (od przybytku głowa nie boli!), od każdego z powyższych projektantów (Ania Ławska, Rilke, Domi Grzybek) - wysyłka PP gratis.\n2. Aby nie ponosić kosztów wysyłki, podczas składania zamówienia należy podać specjalne hasło, które brzmi - "efekty uboczne".\n3. Po odbiorze zamówienia trzeba je szanować i nosić z miłością!\n4. Darmowa wysyłka dotyczy zamówień zrealizowanych od 27 lutego 2013 do 13 marca 2013.\nWszystkie pytania, zarówno o same ubrania, jak i zamówienia i wysyłkę, proszę kierować do Cloudmine. Koszty przesyłki zostaną odjęte przy płatności przelewem, w wypadku użycia systemu DotPay - należy uprzednio skontaktować się ze sklepem.\nA tutaj... zapraszam do chwalenia się zakupami!\nAutor: katarzyna o 10:58 6 komentarzy:\nEtykiety: Ania Ławska, Cloudmine, Domi Grzybek, efekty uboczne, moda, Rilke, twórcy polscy\nBartosz Malewicz SS 2013\nNie sztuką jest zaprojektować i wypuścić na rynek jedną kolekcję. Bo za debiutem, powinny iść kolejne, i oczywiście - coraz lepsze. Bartosz Malewicz zaczynał od bardzo dziewczęcych i lekkich sukienek. Były lekkostrawne i przyjemne. Potem poszedł o krok dalej, kontynując i ulepszając swoje pomysły. Zdjęcia z kampanii obiegły już portale o modzie kilka tygodni temu, ale lookbook pachnie jeszcze świeżością.\nKampania jest naprawdę przyjemna - ciężkie kwiatowe tło stanowi idealny kontrast dla lekkich i pastelowych ubrań. Zdjęcia "chodzą" za mną, odkąd zobaczyłam je pierwszy raz na Facebooku. Kilka dni temu pojawił się też lookbook (we wpisie celowo pomijam część męską - można obejrzeć ją tutaj). Kolorystyka przypomina trochę poprzednią kolekcję projektanta, podobnie kroje, przez które przemykają geometryczne wstawki - tym razem urozmaicone o ciekawe materiały i faktury (miejscami pojawiają się nienachalne przezroczystości). Są też falbany i trochę słodyczy, ale bez uczucia przesytu - wszystko jest zrównoważone. Powiedziałabym, że całość to zręcznie wymieszane kobiecość i dziewczęcość, miejskość i elegancja. Najmocniejsza strona? Zdecydowanie krótkie kurteczki i długie, dopasowane marynarki. Widać, że projektant zna się na rzeczy. W całości nie daje mi spokoju tylko jedna kwestia - kolekcja wydaje się być kierowana do młodszych kobiet, propozycje na wiosnę są chyba nawet bardziej "młodzieżowe" niż te na ubiegły sezon. Za to ceny na pewno nie należą do tych, na które młode kobiety mogą sobie pozwolić. Szukam części wspólnej, żeby zrozumieć, do kogo tak naprawdę kierowana jest marka. Ale na razie - całość, mimo wszechobecnych nitów (ćwieków?), których bardzo nie lubię, całkiem pozytywnie mnie zaskoczyła. Poniżej kilka zdjęć z lookbooka - moje ulubione sylwetki. Całość już dostępna na stronie projektanta!\nZdjęcia: Sebastian Mamaj, asystent: Łukasz Mamaj, stylizacja: Różena Opalińska, asystent: Maciej Czerniejewski, modelka: Justyna F/D'Vision, włosy: Alan Dąbrowski/Jaga Hupało born to create, makijaż: Andrzej Kawczyński (kosmetyki Giorgio Armani), postprodukcja: Przemek Brzostowski/Final Touch. Zapraszam na fanpage i stronę projektanta.\nAutor: katarzyna o 12:38 12 komentarzy:\nEtykiety: Bartosz Malewicz, moda, MSKPU, projektanci, SS 2013, twórcy polscy\nMam wrażenie, że Poznań, który do tej pory był trochę poszkodowanym miastem, w końcu wziął się w garść. Powstaje coraz więcej wartych uwagi miejsc, powoli rodzą się kolejne inicjatywy. Mam nadzieję, że takich pomysłów będzie jeszcze więcej. Wydaje się, że na razie wszystko jest na dobrej drodze. A do listy rzeczy, które warto w Poznaniu zobaczyć, mogę dopisać kolejne miejsce - tym razem będzie to W Rzeczy Samej.\nW zasadzie ciężko powiedzieć, czym dokładnie jest W Rzeczy Samej. Na pewno miejscem, gdzie można znaleźć wyselekcjonowane ubrania i dodatki. Pierwszą, chyba najważniejszą częścią sklepu, jest dział vintage, czyli przeróżnych ubrań z drugiej ręki. Są tu i prawdziwe retro perełki (świetne buty!), i trochę prostsze, bardziej codzienne ubrania (np. koszula w groszki), tak, żeby każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Dla tych, którzy pewniej czują się w autorskich projektach, przygotowano specjalny wieszak, który, jak łatwo się domyślić, przyciągnął mnie na dłużej. To głównie miejskie propozycje, takie jak obszerne bluzy (ta w zielono-szare paseczki na żywo wygląda rewelacyjnie), miękkie koszulki i topy czy pojemne bawełniane torby. Właścicielka (a właściwie - współwłaścicielka, bo za sukcesem WRS stoi przemiły duet) z uśmiechem opowiada o każdym z projektantów i cieszy się, kiedy widzi zainteresowanie klientów. A ci mają w czym wybierać, bo oprócz ubrań, są i dodatki. Głównie autorska biżuteria Kamili (o marce pani-Ka pisałam w ubiegłym roku) - wiosenne nowości już niebawem, ale miałam okazję przyjrzeć się prototypom i wiem, że jeszcze się tu pojawią.\nPiękna pasiasta bluza!\nTak, jak wspomniałam, W Rzeczy Samej nie da się nazwać zwykłym sklepem. To też punkt spotkań - bo drzwi tego małego, ale całkiem przyjemnie zaaranżowanego miejsca są cały czas otwarte. Można zasiąść w wygodnym fotelu (ten, który zyskał drugie życie,dzięki dżinsowemu obiciu podbił moje serce), porozmawiać, pooglądać nowości, czy zamówić spersonalizowaną wersję którejś z błyskotek. Dobrze widzieć też inicjatywy właścicieli - organizowano już własne targi (Zatargi) i kameralne wietrzenie szaf (Ciuchowymiana), których kolejne edycje zapowiadane są na pierwsze wiosenne dni. A jeśli już o wydarzeniach mowa, to W Rzeczy Samej razem z pani-Ka wybierają się na najbliższą edycję poznańskiej wymiany odzieży - Babi Targ. Tych, którzy dotrzeć nie mogą, zapraszam pod stały adres W Rzeczy Samej (ul. 23 lutego 7, Poznań). Warto tam zajrzeć - przymierzyć ubrania, dotknąć biżuterii, czy zamienić kilka słów z właścicielami. Na pewno chętnie odpowiedzą na wszystkie pytania i opowiedzą o sklepie, nad którym czuwa całkiem sympatyczny... robal. Ale o co chodzi - nie zdradzę. Rozwiązanie zagadki tylko pod wskazanym adresem!\nW Rzeczy Samej - ulica 23 Lutego 7, Poznań. Zapraszam też na profil na Facebooku. Dziękuję Kamili za udostępnienie zdjęć.\nAutor: katarzyna o 10:42 9 komentarzy:\nEtykiety: Kamila Dzieżyc, moda, modne miejsca, poznań, projektanci, twórcy polscy, vintage, W Rzeczy Samej\nPrzemyślenia#1 - 10 rzeczy, o których projektanci nie powinni zapomnieć\nJakiś czas temu Jaga podesłała mi kilka zagranicznych tekstów o blogowaniu. A dokładniej - o błędach popełnianych przez blogerów. Okazało się, że na sumieniu mam ich całkiem sporo, od mało znaczących grzeszków, o których nie trzeba nawet wspominać, do większych przewinień, które, wydawałoby się, są tak oczywiste, że wszyscy o nich pamiętamy. Może i tak, ale dopóki nikt nie wytknie ich palcem, nadal je popełniamy. Kilka dni później Małgosia napisała dwa teksty (I,II) o kupowaniu ubrań. A raczej o tym, dlaczego chcemy (lub i nie) to robić. Pomyślałam o projektantach, na których zdarza mi się słyszeć skargi (przyznaję się, że czasem sama narzekam... ale obiecuję, jeszcze częściej chwalę!), a którzy czasem tu zaglądają. Poniżej moje dziesięć całkowicie subiektywnych uwag, które wynikają z własnych upodobań, doświadczeń i przemyśleń. Nie są to wielkie odkrycia, raczej naprawdę podstawowe i oczywiste stwierdzenia, o których bardzo łatwo zapomnieć w natłoku obowiązków. A ja chcę o nich przypominać. Mam nadzieję, że ci, którzy projektują - skorzystają z tego zbioru, a potencjalni klienci dopiszą kilka słów od siebie. Czekam na Wasze przemyślenia! Poniżej subiektywna dziesiątka, w kolejności naprawdę przypadkowej.\n1. Myśl całościowo.\nBycie projektantem to nie tylko rysowanie pięknych szkiców i szycie ubrań, to cała seria dodatkowych, czasochłonnych działań. Nie ma sukcesu bez ciężkiej pracy! Jeśli ktoś nie radzi sobie z nadmiarem obowiązków - czas pomyśleć o ich podziale (uwaga dla kupujących: jeśli wymagacie ekspresowej obsługi to pamiętajcie, projektant jest tylko człowiekiem, a każda kolejna osoba w jego ekipie, to wzrost ceny produktu - zyskami trzeba się dzielić). O czym warto pamiętać? Na przykład o tym, że klienci mają nadzieję, że ktoś odpowie na ich pytanie odnośnie do produktu i szybko go wyśle, a redakcja magazynu chciałaby dostać e-mail ze zdjęciami dziś, a nie trzy dni po terminie.\n2. Stwórz markę.\nPo pierwsze - warto ją mieć, bo nie ma nic gorszego, niż nijaka marka. Dla mnie świetnym przykładem zbudowania wokół siebie pewnej magicznej otoczki, są Roboty Ręczne. Nawet, jeśli ktoś obudziłby mnie w środku nocy, umiałabym wymienić skojarzenia - Myszon, miękkie swetry, domowa atmosfera, miłość. Według mnie, z każdego działania marki powinno dać się wyciągnąć jakiś wniosek, który zbuduje spójną całość. Metka to nie tylko kawałek materiału - kiedy coś sobą przekazuje, głębiej zapada w pamięć. Pokazywanie swoich ubrań na czerwonym dywanie jest dobre wtedy, kiedy nasze ubrania są do tych "gwiazd" kierowane. Wyobrażacie sobie tuniki belle w teledysku Dody? Brzmi zabawnie, ale takie rzeczy naprawdę się zdarzają...\n3. Dbaj o wizerunek.\nKiedy już go stworzymy - warto o wizerunek zadbać. I o swój (nie kłamiemy, że wyślemy zdjęcia dziś, jeśli wiemy, że zrobimy to dopiero za tydzień) i marki (rozpadające się szwy i opóźniająca się wysyłka zniechęci nawet największego fana). Można być własnym specem od PR i myślę, że w wielu przypadkach jest to nawet wskazane. Dlatego proszę, jeśli decydujecie się przekazać komuś ten (tak istotny!) fragment waszej działalności, dobrze się zastanówcie. Wbrew pozorom, zdarzają się przypadki tzw. "specjalistów", które mają problemy z tworzeniem zrozumiałych zdań w języku polskim i najzwyklejszą uprzejmością. Chamstwu i braku profesjonalizmu mówimy nie! Wystarczy dobra organizacja (zacząć można od drobnych kroków, jak uporządkowania listy odbiorców informacji prasowych o nowych kolekcjach) i trochę zdrowego rozsądku.\nDla mnie to podstawa i chyba pierwsze przykazanie odnośnie każdego zawodu. Szacunek - do klientów, do mediów, do blogerów, do innych projektantów. Ale i do tych, którzy atakują, pisząc niemiłe komentarze. I do własnej, ciężkiej pracy. Mam wrażenie, że właśnie o tym najczęściej się zapomina. Dla mnie brak szacunku jest czymś niewybaczalnym i choćbym płakała z miłości do ubrań - na pewno nie zrobię zakupów u kogoś, kto mnie tak potraktował. Może to konsumencka wygoda, wynikająca z ogromnego wyboru, ale myślę, że wynika to raczej z tego, jak sama staram się podchodzić do wszystkich, których spotykam.\n5. Zaprzyjaźnij się z blogerami.\nNikt nie zaprzeczy, że blogerów warto sobie zjednać. Niektórzy zapraszają ich na wydarzenia, inni wysyłają prezenty. Według mnie podstawą każdej relacji powinien być wspomniany wcześniej szacunek. Nieważne, czy chodzi o zaproszenie kogoś do sesji zdjęciowej, czy wysłanie informacji prasowych i zdjęć. Nie warto się też bać - blogerzy to normalni ludzie! Kiedyś, znajoma projektantka powiedziała mi, że chciała wysłać e-mail do Harel, ale... bała się jej reakcji. Rozwiewam Wasze wątpliwości - to jedna z najmilszych osób w polskiej blogosferze związanej z modą i na pewno nie zrobi Wam krzywdy. W najgorszym wypadku naśle na Was Łatkę. Dlatego w zanadrzu zawsze warto mieć paczkę Pedigree.\n6. Czytaj i odpowiadaj.\nPo pierwsze - trzeba monitorować miejsca, w których jesteśmy. Prowadzenie konta na Facebooku, obsługa skrzynki pocztowej, strony internetowej... bez różnicy, czy tych form jest kilka, czy kilkanaście - zwracamy uwagę na wszystkie. Według mnie, odpowiadanie na wiadomości i pytania, to jeden z elementów okazywania potencjalnym klientom szacunku (mówiłam, że jest istotny!). Podanie dokładnych wymiarów, przesłanie linka do sklepu internetowego, wypisanie nadchodzących targów - to wszystko zajmuje tylko kilka minut, a może przynieść same korzyści. Warto pamiętać, że tylko naprawdę zadowolony klient poleci markę innym znajomym. Sama kilkukrotnie próbowałam zrobić u kogoś zakupy, ale po wymianie paru wiadomości, projektant nagle znikał. Nie kupiłam wymarzonej rzeczy, nie ukrywam też - byłam rozczarowana. Kiedy nawiązuję z kimś kontakt i widzę zaangażowanie drugiej strony, łatwiej o takiej marce napisać... i zrobić tam zakupy.\n7. Nie obrażaj się.\nFochy, obrażanie i zadzieranie nosa - czy jest tu ktoś, kto to lubi? Drodzy projektanci, wystawiacie swoją pracę na pokaz - musicie być gotowi na to, że spotka się ona nie tylko z zachwytami, ale i krytyką. Dobrze taką krytykę przyjąć i przeanalizować! Obrażanie, poniżanie i potyczki słowne (publiczne! na Facebooku! brr!) odpadają. Z każdej kłótni i każdej uwagi można coś wynieść. Na krytykanctwo można przymknąć oko, ale z krytyki - wyciągać wnioski.\n8. Rozpieszczaj klientów.\nMoże brzmi to banalnie, ale klienci lubią być rozpieszczani. Sama się do tego przyznaję i nie widzę w tym nic złego. Nie trzeba do każdego zamówienia dołączać bukietu kwiatów i czekoladek, a po pokazach rozdawać gigantyczne paczki prezentów. Za to każdy lubi dostać ładnie i schludnie zapakowane zamówienie. Wymarzona rzecz cieszy jeszcze bardziej, kiedy dołącza się do niej małą karteczkę, przewiąże wstążeczkę, włoży w ozdobny kartonik. Jeśli ktoś robił zakupy w Mostrami, wie, o czym mówię. Oczywiście nie chodzi tu o wielkie, kosztowne rozwiązania, ale o drobne gesty, które naprawdę powodują uśmiech.\nNajlepiej na najgorsze. Chyba zawsze warto być przygotowanym na każdą sytuację - nawet najbardziej kryzysową. Zacznijmy jednak od podstaw - w moim świecie marzeń, każdy projektant, który wchodzi w nowy sezon, posiada przygotowane materiały prasowe - zdjęcia, informacje o kolekcji, dane do kontaktu. Wszystko zebrane w całość i - ach, kraino marzeń - dostępne na stronie albo chociaż czekające bezpiecznie na dysku... Trzy minuty po otrzymaniu wiadomości z zapytaniem o najnowszą kolekcję, wysyłacie odpowiedź. A plan B w razie ewentualnej katastrofy... zawsze się przyda.\n10. Bądź otwarty.\nNa współpracę, na nowe doświadczenia, na wyzwania. Na to, żeby jechać na tydzień mody do Tanzanii, jak Mozcau. Żeby odwiedzić berlińskie Bread&Butter, jak wspominane już Roboty Ręczne. Na to, by zaprosić do swojej kampanii blogerkę, której nikt nie zna, ale idealnie pasuje do Waszej marki. Na to, by stworzyć limitowaną serię produktów. Na to, żeby zrobić coś niekonwencjonalnego i wybijającego się poza schemat. Zawsze warto próbować!\nAutor: katarzyna o 09:25 20 komentarzy:\nEtykiety: moda, projektanci, przemyślenia, twórcy polscy\n1,2,3 inspire me... || wiosna\nWiosna coraz bliżej (a przynajmniej taką mam nadzieję), znamy już trendy na przyszłą jesień (!), ale każdy czeka chyba na dłuższe dni i letnie słońce. Polscy projektanci zapadli w zimowy sen, kolekcji na nadchodzący sezon jest naprawdę niewiele. Za to z dostępnych już elementów można stworzyć cokolwiek nam się zamarzy - z wybiegowym efektem. Poniżej trzy zestawy-inspiracje, odnośnie tego, co "musimy" nosić tej wiosny, chociaż sama do tzw. "must have" podchodzę bardzo sceptycznie. A na dziś - wybieram dwójkę!\n1. Cukierki i przezroczystości\nBłyszczące niczym cukierki trencze Burberry na pewno staną się hitem, chociaż sama uważam, że klasycznej wersji tego ponadczasowego płaszcza po prostu nie da się pokonać. Nie wiem, w jakim musiałabym być stanie, żeby założyć mieniącą się bluzkę w panterkę, ale trzeba przyznać, że projektom Zuo Corp odwagi nie brakuje. I właśnie za to uwielbiam tę markę - takiej świeżości w polskiej modzie naprawdę potrzebujemy. A chociaż Furla rodzimą marką nie jest - nie mogłam się oprzeć przed dodaniem tutaj takiego zagranicznego akcentu. Za bardzo lubię Candy Bag... a Zuo jest warte najlepszej oprawy!\nbluzka - Zuo Corp | Mostrami // spodnie - Solar // candy bag - Furla // lakier - Vipera // szpilki - Kazar\n2. Czarno-biała geometria\nOd zawsze lubię to połączenie kolorów, a ich geometryczne wariacje można było znaleźć praktycznie wszędzie, w różnych formach - od pasków, przez kropki, aż po kratę (jak u LV, Moschino czy Oscara de la Renta). Sama nie przepadam za miksowaniem wzorów, stąd tylko jeden, dominujący element - idealna spódnica z pianki. Do tego między innymi świetna kopertówka (która w oryginalne ma służyć za kosmetyczkę) od marki Bagasz - strasznie podoba mi się jej delikatna faktura i błysk. Taki zestaw założyłabym nawet teraz!\nbluzka - Tomaotomo | Mostrami // kosmetyczka w roli torebki - Bagasz // spódnica - Papillon | Mostrami // naszyjnik - Ania Ławska | Cloudmine // buty - Aga Prus Handmade Shoes\n3. Hello, Sailor!\nMarynarskie połączenie granatu, bieli i czerwieni zawsze się obroni. I zawsze wraca! Najlepiej w postaci ponadczasowych pasków, jak u Michaela Korsa. Dodatki? Koniecznie złote, ale niekoniecznie w klasycznym odcieniu - rdzawy odcień bransolety idealnie przełamuje ten nadmorski stereotyp. Ale żeby pozostać w klimacie wakacji - najnowszy numer Harper's Bazaar (polska edycja!) do poczytania. Każdemu przyda się trochę relaksu!\ntuba - Mozcau | Mostrami // bransoleta - pani Ka // bluzka - Tatuum // polskie wydanie Harper's Bazaar // spodnie - Muses | mostrami // torba - Piotr Czachor // baletki - Baletka | Pakamera\nAutor: katarzyna o 14:10 6 komentarzy:\nEtykiety: inspiracje, moda, projektanci, trendy, twórcy polscy\nAgnieszka Orlińska SS 2013\nPokaz Agnieszki Orlińskiej to ostatni, który się tutaj pojawi, wśród tych, które widziałam już ponad pół roku temu w Łodzi. I tak, jak w przypadku Justyny Chrabelskiej, na początku jakoś go nie zauważyłam. Był poprawny - dopiero z czasem zaczęłam sobie uświadamiać, że pojedyncze elementy, na które zwróciłam uwagę, układają się w spójną, zachęcającą całość.\nKobieco i w bieliźnianym stylu - to wymaga odwagi i łatwo stworzyć stylizację zbyt wulgarną, agresywną, albo, wprost przeciwnie - nijako-łóżkową. Projektantce udało się ominąć obie skrajności. To, co widziałam w Łodzi, było dojrzałe, kobiece i eleganckie. Nie znaczy to, że nie miałam żadnych zarzutów, ale skupmy się na tym, co, przynajmniej według mnie, było dobre. Wulgarność została wyparta przez bezpieczne długości (za kolano), by przełamać kobiecość pojawiły się też spodnie i bluzy, czy raczej krótkie kurtki, z pięknymi detalami. Skóra i podwójne warstwy materiału ujarzmiają przezroczystości. I wydawałoby się, że to wszystko jest wyjątkowo proste, momentami nawet - nudne, ale... to jedyna z niewielu kolekcji, do której wracam myślami. Pokazu nie zapamiętałam, ubrania - owszem. A polubiłam je szczególnie mocno po tym, jak zobaczyłam ten (ostrzegam, wchodzicie na własne ryzyko!) lookbook. Mogłabym przymierzyć wszystko. I nawet pastele, o których myślałam już tylko w samych negatywach, mogą znaleźć się na mojej wiosennej liście życzeń.\nWszystkie zdjęcia - Marek Makowski, cała fotogaleria z pokazu - tutaj. Zapraszam na fanpage projektantki.\nAutor: katarzyna o 10:44 8 komentarzy:\nEtykiety: Agnieszka Orlińska, fashion week poland, łódź, moda, pokazy, projektanci, SS 2013, twórcy polscy\nDomi Grzybek - Youth\nDomi Grzybek to projektantka, która zachwycała od samego początku. Bo tworzy coś zupełnie innego, i chociaż pozornie wszystko jest dość proste, jest w tych ubraniach niepohamowana radość, zabawa i kreatywność. Samo patrzenie na jej ubrania to przyjemność.\nLookbook kolekcji Youth pojawił się w sieci tak dawno, że wstyd o tym w ogóle wspominać. Nie wiem, dlaczego od razu nie trafił tutaj! Piękne zdjęcia, piękne ubrania i rewelacyjne wykonanie - kolejny raz u Domi nie ma się do czego doczepić. Jakiś czas temu ukazał się też powiązany z poznańskim Starym Browarem Brand Magazine, w którym znalazł się wywiad z projektantką. Kolejne miłe zaskoczenie, gdy ktoś, kto robi takie piękne rzeczy, zupełnie przy okazji jest też szalenie otwartą i miłą osobą. A do listy przyjemnych rzeczy dorzucam jeszcze nowości w Cloudmine - oczywiście te od Domi Grzybek. Prawdziwa terapia antydepresyjna na dzisiejszą pogodę!\nWszystkie zdjęcia - Agata Mendziuk, modelka - Sylwia Błaszczyk | Fashioncolor, make up - Sylwia Smuniewska, stylizacja - DAG. Zapraszam też na fanpage projektantki.\nAutor: katarzyna o 12:29 16 komentarzy:\nAryton SS 2013\nChociaż Aryton, przynajmniej na razie, pozostaje w strefie (finansowych) marzeń, nie przestaje inspirować. Bo i ubrania, i kampanie są na światowym poziomie. Pół roku temu zachwycałam się zdjęciami Aldony Kaczmarczyk i świetnymi, grubymi płaszczami. Tym razem, przed obiektywem jednej z moich ulubionych fotografek, stanęła piękna Asia Piwka. Efekty nie wymagają słów - chyba każdy przyzna, że to naprawdę udana kampania!\nKolekcja SS 2013 to dwie uzupełniające się części - Zen, czyli neutralne, ale charakterystyczne formy, oraz Deco Diva, dużo kobiecości przyciągającej wzrok. Do tego trochę marynistycznych motywów (kto nie kocha ponadczasowych pasków?!) - i mamy ubrania, które potrafią się dopełnić i stworzyć naprawdę udane zestawy. Widać to zarówno w kampanii, jak i ciekawym lookbooku (do obejrzenia tutaj, koniecznie - rewelacyjne stylizacje!). Ubrania są klasyczne i kobiece, ale jednocześnie bardzo nowoczesne, świeże, odważne. Ale to odwaga, która nie balansuje na granicy kiczu, jest wysmakowana, dojrzała. Nawet najprostsze połączenia zyskują tutaj na wartości - jak ceglasto-pomarańczowy garnitur, który dzięki nietypowej barwie i przyjemnej stylizacji, na długo zapadnie mi w pamięć. W zasadzie to już zapadł! Tak jak dopasowane spodnie ze skórzanymi wstawkami i wiele innych elementów, o których nie będę już pisać - trzeba za to zobaczyć te zdjęcia. Pierwsza klasa!\nWszystkie zdjęcia: Aldona Kaczmarczyk/Van Dorsen Talents, modelka: Asia Piwka/ New Age Models, koncepcja artystyczna i stylizacja: Marta Kalinowska, koncepcja graficzna: Joanna Dobkowska, makijaż: Izabela Wójcik/Van Dorsen Talents, włosy: Kacper Rączkowski/ DiVision Art, scenografia: Natalia Kacper Mleczak, produkcja: Anna Boczkowska / Van Dorsen Talents. Zapraszam na stronę i fanpage marki Aryton.\nAutor: katarzyna o 10:00 12 komentarzy:\nEtykiety: Aryton, moda, sieciówki, SS 2013, twórcy polscy


Dragon Kit szpachlowy do metalu 250 g kupuj w OBI\nNr produktu: 5153952\nPrzeznaczony do wypełniania niewielkich szpar, szczelin i otworów\nKit szpachlowy do metalu, marki Dragon.\nJest to doskonały, szybkoschnący kit do szpachlowania powierzchni, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz pomieszczeń.\nŚrodek idealnie wypełnia: szczeliny, otwory i niewielkie szpary oraz wyrównuje drobne nierówności na metalowych powierzchniach. Wspaniale sprawdza się również w przypadk, wyrównywania wszelkich rys, nierówności i zagłębień.\nPreparat może być też stosowany do powierzchni drewnianych i drewnopodobnych.\nCharakteryzuje się on doskonałą przyczepnością do podłoża. Produkt po wyschnięciu tworzy matową, wodoodporną i bardzo trwałą powłokę.\nDragon Masa szpachlowa szybkoschnąca lekka 1 kg


Były premier trafi za kraty? Nie jest to wykluczone - NewsBook\nStrona główna Wiadomości Polska Były premier trafi za kraty? Nie jest to wykluczone\nByły premier trafi za kraty? Nie jest to wykluczone\nByła żona Kazimierza Marcinkiewicza twierdzi ze powinien on trafić za kraty. Były premier miał jej płacić prawie 5 tys. zł alimentów miesięcznie, jednak tego nie robi.\nIzabela Olchowicz-Marcinkiewicz wyliczyła, ze jest jej winny obecnie 50 tys. złotych. Do tej kwoty trzeba doliczyć jeszcze 6 tys. zł z podziału majątku.\nKazimierz Marcinkiewicz miał płacić alimenty, ale tego nie robi. Tak twierdzi jego była żona. Izabela Olchowicz-Marcinkiewicz dodaje, że długi alimentacyjne rosną w astronomicznym tempie – podaje „Super Express”.\n„Powinien ponieść konsekwencje lekceważenia wyroku sądu (…) Nie mogę uwierzyć w to, że człowiek, były premier, tak postępuje” – donosi. „Super Express” próbował skontaktować się z byłym premierem, ale pozostał on nieuchwytny.


Specjalizujemy się w wytwarzaniu hal produkcyjnych i magazynowych Jako wykonawca hal produkcyjnych i magazynów jak również budynków inwentarskich zadebiutowaliśmy na rynku wiele lat temu. Od początku działalności KAPITAN w Rybnej obserwujemy,...\nPodstawowy zakres naszej działalności to Projektowanie Konstrukcji Budowlanych oraz ich realizacja. Oferujemy wykonanie projektu na pozwolenie na budowę: projekty architektury, zagospodarowania, budowlany i wykonawczy konstrukcji oraz projekty wielobranżowe. Kompleksowo dostarczamy hale stalowe: dostawa i montaż konstrukcji...\nWykonujemy zlecenia od 1983. Zajmujemy się zagadnieniami z zakresu konstrukcji stalowych, wykonaniem i montażem oraz montażem blach lub płyt warstwowych. Teren działania firmy to...


Gunz: The Duel - Zobacz wątek - Forum phpBB 3.0.0\nPo długich bojach i wielu problemach spowodowanych wersją beta udało się przywrócić forum na pełnym silniku 3.0.0. Myślę, że wszystko powinno działać jak należy, w razie jakichkolwiek problemów związanych z funkcjonowaniem forum proszę o napisanie posta wraz z logiem błędu.\nStyl można zmienić z prosilver na subsilver2 w profilu.\nNiestety niektórzy użytkownicy będą musieli na nowo wgrać swoje avatary. Przez jakiś czas będą one dostępne pod adresem http://gunz.pl/avatary_forum/ . Kto chce niech sobie zgra na dysk i od nowa zuplaoduje.\nNiedługo powinien również pojawić się nowy skin.\nTo tyle. HF\nN lut 24, 2008 9:47 pm\nRe: Forum phpBB 3.0.0\nWróciła możliwość pisania komentów w dziale newsów na forum z wyłączonym licznikiem nabijania postów.\nCzas na małe zmiany. Za przekleństwa lecieć będą warny, bo widzę, że się chlew tutaj zrobił. Za wszelkie docinki, chamstwo, brak szacunku względem drugiej osoby, głupie, jednozdaniowe forczanowe komentarze czy wklejanie obrazków w formie odpowiedzi pójdą bany. Mówiłem wiele razy, że od tego służy gg czy inne komunikatory.\nLudzi z takim nastawieniem\nTo forum jest zeby po sobie jezdzic i przy okazji sie posmiac.\nbędę żegnał od razu. Za dużo sprzątania po Was każdego dnia.\nSo paź 11, 2008 11:45 pm\nŚr wrz 19, 2018 8:27 am\nPt paź 05, 2018 3:46 pm\nDołączył: So paź 06, 2018 5:14 pm\nForum phpBB 3 0 0\nCz paź 11, 2018 6:07 pm\nCz maja 30, 2019 1:55 pm


Warunki podróżowania ze Smartwings | Lotnisko Ostrava\nOstrawa - Londyn od 19.6.\nWarunki podróżowania ze Smartwings\nOdkryj piękno Saloniki\nCzy wybierasz się na wakacje ze spółką Smartwings? Prosimy zwrócić uwagę na następujące warunki.\nNa pokład samolotów Smartwings zmierzających z/do Republiki Czeskiej można wejść wyłącznie z pisemnym zaświadczeniem (drukowanym lub elektronicznym) akredytowanego laboratorium potwierdzającym ujemny wynika badań testu antygenowego lub RT-PCR. Test antygenowy może być wykonany najwyżej 24 godziny i RT-PCR najwyżej 72 godziny przed wejściem na pokład samolotu.\nPasażerowie nadal muszą spełniać wszelkie wymagania dotyczące wejścia na teren danego kraju. Aktualne warunki dostępne są na stronach Ministerstwa Spraw Zagranicznych.\nWyjątek dla wejścia na pokład samolotu z zaświadczeniem potwierdzającym ujemny wnika badań obowiązuje dla:\npasażerów, którzy okażą pisemne zaświadczenie lekarskie w języku czeskim lub angielskim, wydane przez lekarza działającego w Rep. Czeskiej lub innym państwie członkowskim UE, potwierdzające brak oznak klinicznych choroby COVID-19 i jednocześnie w udokumentowany sposób przebycie COVID-19, pobyt w izolacji w określonym zakresie zgodnie z obowiązującymi zarządzeniami nadzwyczajnymi Ministerstwa Zdrowia RC lub zarządzeniami innego państwa członkowskiego UE z powodu dodatniego wyniku badań RT-PCR oraz fakt, że od pierwszego wyniku dodatniego RT-PCR nie minęło więcej niż 90 dni kalendarzowych (zaświadczenie musi być oznakowane pieczątką, musi zawierać dane identyfikacyjne lekarza oraz numer telefonu; możliwy wzór zaświadczenia dostępny jest na stronach Ministerstwa Zdrowia RC),\npasażerów, którzy okażą pisemne zaświadczenie z języku angielskim potwierdzające kompletne zaszczepienie przeciwko COVID-19 szczepionką uchwaloną przez Europejską Agencję Leków (EMA), przy czym od szczepienia minęło co najmniej siedem dni,\npasażerów, którzy przybywają do Rep. Czeskiej z krajów zaliczanych do państw o niskim stopniu ryzyka zakażenia zgodnie z punktem III.1 zarządzenia ochronnego Ministerstwa Zdrowia RC (tj. z krajów należących do kategorii zielonej semafora dla podróży),\npozostałe wyjątki wymienione są w stosownym zarządzeniu ochronnym MZ RC.\nWarunki aktualne dostępne są na stronach Smartwings.


PODSUMOWANIE RUNDY W WYKONANIU NADNARWIANKI. Na krawędzi, ale z nadzieją »\nPo udanym początku zmagań na czwartoligowym poziomie, im bliżej końca rundy jesiennej, tym sytuacja Nadnarwianki stawała się coraz gorsza. Po zdobyciu zaledwie czterech punktów w ostatnich ośmiu spotkaniach, pułtuszczanie ukończyli rundę tuż nad strefą spadkową z bilansem dwóch zwycięstw, sześciu remisów i siedmiu porażek\nCo ciekawe, nasz zespół potrafił zremisować po dobrej grze z liderem, Drukarzem Warszawa (1:1), pokonać wicelidera z Wołomina (1:0), zremisować na boisku czwartego w tabeli KS Łomianki (0:0), czy przegrać po dobrej walce z trzecim Hutnikiem Warszawa (0:1). Dodatkowo wywiózł punkt z trudnego terenu w Płocku, gdzie rezerwy miejscowej Wisły nie przegrały ani razu. Jednocześnie przegrywał niemal z każdym zespołem środka tabeli i zdołał wygrać jeszcze jedynie z outsiderem, Ożarowianką Ożarów Mazowiecki (7:2 na inaugurację) Ten zespół zdobył przez całą rundę zaledwie trzy punkty i znacznie odstaje od reszty stawki.\nNadnarwianka jest co prawda nad strefą spadkową i ani razu się w niej jesienią nie znalazła, ale grupa pościgowa, czyli Korona Ostrołęka, Podlasie Sokołów Podlaski oraz Świt Staroźreby znajduje się już w odstępie punktu lub dwóch, a wcześniej przewaga była dużo bardziej bezpieczna. Dwa z trzech meczów z tymi drużynami rozegramy wiosną na wyjazdach. Patrząc w górę tabeli, najbliżej mamy do Wkry Żuromin (trzy punkty straty) oraz Makowianki (pięć punktów). Na pewno w tych meczach trzeba będzie szukać punktów, chociaż Nadnarwianka przegrała z drużyną z Żuromina osiem ostatnich spotkań. Wkra przez większą część rundy spisywała się fatalnie, jednak dzięki wygraniu czterech meczów z rzędu na własnym boisku (w tym z Nadnarwianką), wydostała się ze strefy spadkowej.\n– Na pewno ta runda udowodniła, że jest duży przeskok między okręgówką, a czwartą ligą. Szkoda jednak tych spotkań z drużynami z dołu stawki, bo zdecydowanie tam było do ugrania więcej punktów. Udany początek zapowiadał, że możemy pokusić się nawet o dwadzieścia punktów, jednak jest ich tylko dwanaście. Nie pozostaje nic innego jak dobrze przepracować okres zimowy i zrobić wszystko, by się utrzymać. Sytuacja jest na krawędzi, ale na pewno nie bez wyjścia – ocenia obrońca, Kamil Jagielski.\nAby podjąć skuteczną rywalizację w czwartej lidze po awansie, zespół wzmocniło aż ośmiu piłkarzy.. Nowym trenerem, zastępującym Artura Salamona, został nieposiadający dużego doświadczenia 30-letni Fabian Kotarski, były gracz Nadnarwianki na trzecioligowym poziomie. Do Pułtuska sprowadził głównie zawodników z klubów, w których miał bardzo dobre rozeznanie – Świtu Nowy Dwór Mazowiecki oraz Legionovii. Bramkarz Konstanty Antoniuk, obrońcy Bartosz Trojnacki i Radosław Śledziewski, pomocnicy Jakub Karabin, Patryk Cynt oraz Kacper Bałas stali się w większości podstawowymi zawodnikami.\nDobrze pokazywał się Śledziewski, który rozpoczął rundę na boku obrony, a później w niektórych meczach grał niemal jako napastnik. Ewidentnie widać, że średnia wieku w kadrze zespołu w porównaniu z poprzednimi sezonami spadła, choć nowi zawodnicy mają już mniejsze lub większe doświadczenie nawet na wyższych poziomach rozgrywkowych niż czwarta liga.\nTo, co najczęściej było wskazywane w trakcie rundy jako problem, to brak klasowego napastnika. Drużynę przed sezonem oprócz Łukasza Zalewskiego i Władka Stelmacha, opuścił przede wszystkim Łukasz Kowalczyk, najskuteczniejszy napastnik. Wydaje się, że mając go w składzie Nadnarwianka mogłaby pokusić się w tym sezonie o więcej bramek. Sprowadzony został dobrze znany w Pułtusku Emil Rembiejewski, który jednak przez dużą część rundy był trapiony przez kontuzje i zdobył tylko dwa gole. A w kilku spotkaniach brak skuteczności (z Hutnikiem czy Pogonią II Siedlce) na pewno dawał się we znaki. Warto zauważyć, że z powodu kontuzji niemal cała rundę do dyspozycji trenera nie byli Mateusz Grzela i Wiktor Karkowski, w okręgówce gracze podstawowi.\nMocną stroną drużyny przez pierwszą część rundy była obrona. W sześciu pierwszych meczach straciła pięć bramek i przegrała tylko raz, jednak nagle coś się w tej formacji popsuło. W kolejnych pięciu meczach straconych goli było aż szesnaście, a o meczach z Ząbkovią i MKS-em Przasnysz na własnym boisku (0:4 i 0:5), na pewno wszyscy w Pułtusku chcieli jak najszybciej zapomnieć. Jednak zespół należy pochwalić za walkę do końca, bo chociażby z Koroną Ostrołęka, Huraganem Wołomin czy w Płocku, strzelał gole na wagę punktów w ostatnich minutach.\nStyl naszego dość młodego zespołu na pewno nie powalał na kolana, podobnie jeśli chodzi o liczbę punktów. Biorąc pod uwagę możliwości kadrowe na pewno przy odrobinie szczęścia mogło być o kilka punktów więcej. Na pewno kibice zdawali sobie jednak sprawę, że celem Nadnarwianki jest utrzymanie. Cel ten ani się nie przybliżył, ani nie oddalił, na ten moment sprawa jest otwarta. Zespół jest na razie w okresie roztrenowania, więc za wcześnie by mówić o ruchach, jakie mogą w nim zajść w trakcie przerwy zimowej. Rozgrywki ligowe wracają w połowie marca.\nZdobyte punkty – 12 (2 zwycięstwa, 6 remisów, 7 porażek)\nU siebie – 2 zwycięstwa, 3 remisy, 3 porażki (bramki 10:14)\nNa wyjeździe – 0 zwycięstw, 3 remisy, 4 porażki (bramki 6:14)\nNajwyższe zwycięstwo – 7:2 z Ożarowianką\nNajwyższa porażka – 0:5 z MKS Przasnysz\n2 – Rembiejewski, Bartczak, Śledziewski, Cywiński.\n1 – Bobowski, J.Zalewski, Karabin, Dziczek, Cynt, Salamon, Papou, samobójcza.


Restauracja Villa Nuova Warszawa Wilanów Restauracja Villa Nuova Warszawa Wilanów\nHistoria Restauracja mieści się w 200-letnim budynku, tzw. Domku Rządcy, nazywanym również Szenicówką, od nazwiska Szenic – jednego z jego ostatnich , przedwojennych mieszkańców. Jest...\nCatering drukuj Restauracja Villa Nuova organizuje imprezy cateringowe o różnorodnym charakterze, np.: eleganckie przyjęcia zasiadane, bankiety z bufetem lub pikniki. Na życzenie zapewniamy: namioty, ognie...\nRafting w Polsce? W naszym kraju tak naprawdę nie ma ku temu warunków. Nie jest to jednak powód do zmartwień, gdyż w zasięgu kilku godzin...\nNadmorski raj Każdy z nas zasługuje na trochę wolnego czasu dla siebie. Planując wyjazd zastanawiasz się najpierw nad formą oraz miejscem. Najlepiej, żeby był niebanalny, warty swojej ceny i zostawiał...\nPolska, jak niemal każdy kraj europejski jest już od dawna częścią rynku turystycznego, nie tylko w rozumieniu lokalnym, ale światowym. Takie miasta jak na przykład Poznań, Lublin czy też Toruń...\nPodczas różnych imprez możemy zobaczyć wiele ciekawych atrakcji. Będąc w...\nWyjazd w góry to swoisty odpoczynek, który jest równocześnie niemałą...\nMimo, że już od kilku lat przemierzam szlaki turystyczne województwa...\nadmin / 2016-03-23 02:10:53\nIn: Villa Nuova Wilanów\n
Villa Nuova restaurant

Villa Nuova Wilanów

Villa Nuova wesele

Villa nuova Warszawa

Villanova restauracja
\nWyjazd w góry to swoisty odpoczynek, który jest równocześnie niemałą atrakcją a spędzany tam czas można mile spożytkować. Liczne oferty zimowisk mają w swoich propozycjach...\nDo tego starego grodu nad Wisłą, co roku zjeżdżają tłumy turystów. Bez względu na porę miasto żyje pełnia życia. Kawiarnie są zawsze pełne, a na...\nMadryt, stolica Hiszpanii, to jeden z najpopularniejszych na świecie kierunków turystycznych. Z roku na rok do miasta tego wybiera się również coraz większa liczba Polaków,...\nPoszukując nowego mieszkania nie warto ograniczać się tylko i wyłącznie do Warszawy, czy Krakowa. Coraz więcej osób wybiera Trójmiasto. Pierwszą zaletą jest bliskość morza, świeże...\nLoty na Teneryfe to propozycja, która z całą pewnością będzie w stanie zainteresować sporą grupę osób. Sezon wakacyjny w pełni, więc najwyższy czas pomyśleć o...\nNie znam nikogo, kto nie chciałby spędzić swoich wakacji na wyjeździe! Dlaczego tak chętnie wyjeżdżamy? Przede wszystkim dlatego, że zostawiamy swoją szarą codzienność, swoje problemy...\nWiększość ludzi, którzy wybierają się na wczasy w góry pragnie nie tylko zaznać spokoju i przebywać blisko przyrody, ale także zaspokoić swoje wszelkie pragnienia. Mowa...\nGdy przyjrzymy się współczesnemu podziałowi turystyki zauważymy, że jest ona zjawiskiem o wielu twarzach, wielu płaszczyznach i wielu możliwościach. Motywy, które decydują o tym, że...\nBardzo dobrą formą spędzania czasu wolnego jest uprawianie sportu. Okazuje się, że osoby, które regularnie poddają swój organizm kontrolowanemu wysiłkowi fizycznemu czerpią z tego faktu...\nDobrym sposobem na spędzenie urlopu jest zwiedzenie stolicy jakiegoś europejskiego miasta. To rozwiązanie jest ostatnio niezwykle popularne wśród turystów, w związku z czym rośnie zainteresowanie...\nIn: Villa nuova Warszawa\nNadmorski raj Każdy z nas zasługuje na trochę wolnego czasu dla siebie. Planując wyjazd zastanawiasz...\nWspólnie ze swoim znajomym ze szkoły od paru miesięcy zajmujemy się dość mało popularnym w...\nJeszcze kilka lat temu podróż samolotem była dostępna tylko dla...\nDla większości osób słowo wakacje kojarzy się zwykle z wolnym...\nUrlop na wsi W wielu z nas pojawia się czasem...


Polecamy - Strona 3 z 55 - Life in Łódzkie\nMonopolis we władaniu pięknej królowej Monobelli!\nPolecamyPrzez wydawca 2 grudnia 2021\nKrólowa Monobella przejmuje we władanie śnieżną krainę Monopolis, zamieniając ją w magiczne miejsce przepełnione bajkowymi atrakcjami dla wszystkich przybyłych gości! Małych i dużych. Panowanie Monobelli zacznie się 3 grudnia o 18.00.\nKulinaria, PolecamyPrzez wydawca 30 listopada 2021\nPolecamyPrzez wydawca 28 listopada 2021\nPolecamyPrzez wydawca 26 listopada 2021\nPolecamyPrzez wydawca 19 listopada 2021\nPolecamyPrzez wydawca 17 listopada 2021\nPolecamyPrzez wydawca 16 listopada 2021\nPolecamyPrzez wydawca 10 listopada 2021\nPolecamyPrzez wydawca 9 listopada 2021\nŁódź to miasto pełne kontrastów, intrygujące niemal na każdym kroku. Jest pełne fabryk, a jednocześnie bardzo zielone. Olśniewa przepychem fabrykanckich pałaców i zadziwia artystycznymi instalacjami. Dziś Łódź można nazwać miastem kreatywnym, odkrywanym zupełnie na nowo.


Transkrypcja odcinka 76 - W związku z życiem\nPobierz transkrypcję w formacie PDF TU | posłuchaj odcinka TU\nWitam Cię bardzo serdecznie w 76 odcinku, w którym usłyszysz kolejną rozmowę z Małgosią Budzich z Odnawialni. Małgosię być może już znasz z poprzedniego odcinka, w którym opowiadała historię odejścia z etatu i tego jak powstała Odnawialnia, a także książka „Meble od nowa. Domowe renowacje”.\nJeśli jeszcze nie znasz tej rozmowy, to równie gorąco Cię na nią namawiam. Znajdziesz ją jako odcinek nr 75.\nA w dzisiejszym odcinku Małgosia opowiada o tym, jak wyglądają warsztaty odnawiania mebli, które prowadzi. Przy okazji dzieli się bardzo ciekawymi historiami. Rozmawiamy też o tym, co daje takie kreatywne hobby. Dlaczego kobiety, które na co dzień mają poważną, odpowiedzialną pracę decydują się w weekendy sięgnąć po narzędzia i wykonywać często ciężką pracę fizyczną. Przy okazji mówimy też trochę o nauce pokory i cierpliwości. A na koniec Małgosia dzieli się tym, skąd czerpie inspiracje do kreatywnych pomysłów, które później realizuje odnawiając czy malując meble.\nMam nadzieję, że nawet jeśli temat odnawiania mebli nie do końca Cię interesuje to i tak z ciekawością odsłuchasz tej rozmowy. Powiem szczerze, że ja jeszcze rok temu nie posądzałabym się o to, że ten temat tak bardzo mnie zafascynuje. Dziś jestem na etapie odmalowywania starych mebli na własnym balkonie, o czym też trochę usłyszysz. Przy okazji ciekawiło mnie bardzo co innych skłania do tego, aby się tym zająć. A okazuje się, że jesteśmy do siebie w tych motywach bardziej podobne niż przynajmniej mi się wydawało.\nOczywiście nie namawiam Cię do sięgnięcia po pędzel czy cyklinę, ale być może przysłuchując się naszej rozmowie odkryjesz jakieś niezaspokojone potrzeby, albo z uśmiechem rozpoznasz jak inne czynności, które już praktykujesz tego typu potrzeby w podobny sposób zaspokajają.\nJak zawsze zapraszam Cię na stronę podcastu , gdzie możesz w komentarzu podzielić się swoimi refleksjami po odsłuchaniu rozmowy. Znajdziesz tam też notatki oraz transkrypcję dzisiejszego odcinka, za której wykonanie serdecznie dziękuję Agacie Podsiadły . Małgosię Budzich odnajdziesz na stronie: www.odnawialnia.pl. Zachęcam Cię też bardzo do zajrzenia na nasze konta na Instagramie, gdzie możesz być z nami w stałym kontakcie. Moje konto to @agnieszka___piekarska , a Małgosi to @odnawialnia\nA teraz już zapraszam Cię serdecznie do wysłuchania dzisiejszej rozmowy.\nWitam cię po raz kolejny w drugiej części naszej rozmowy. W dzisiejszej rozmowie chciałabym bardziej zgłębić temat odnawiania mebli, ponieważ dla mnie jest on fascynujący – sama dopiero w to wchodzę. I tutaj taka gwiazdka dla wszystkich słuchaczek, które możliwe, że teraz czują pewien opór i myślą sobie: „Eee, to nie dla mnie”. Naprawdę zachęcam do wysłuchania, ponieważ ja sama przez długi czas w ogóle myślałam, że to jest jakiś inny świat, nigdy się tym nie zajmę. Chciałabym trochę porozmawiać o odnawianiu mebli jako o takim kreatywnym hobby i może obalić trochę takich stereotypów, bo jednak ty, jako kobieta, też się tym zajmujesz. Opowiesz trochę o tym, kto i dlaczego przychodzi do ciebie na warsztaty, jakich ludzi spotykasz wokół tych zajęć?\nSłuchaj, ja te warsztaty prowadzę już ze dwa lata i po tych dwóch latach mam trochę przemyśleń i trochę się osób przewinęło. Pierwsze spostrzeżenie jest takie, że 99% uczestników warsztatów to są kobiety. Sporadycznie pojawiają się mężczyźni, najczęściej jako osoba towarzysząca – bo mam też taką opcję, że na warsztaty można przyjść w parze – i czasami niektóre kobiety decydują się, że przyprowadzą męża do tych takich cięższych prac, właśnie, te bardziej sprytne.\nMyślałam – żeby się poduczył w końcu.\nNie, ale okazuje się, że rzeczywiście taki team męsko-damski sobie dobrze radzi, że właśnie facet jest bardziej od takiej wysiłkowej pracy, a kobieta od tej kreatywnej, jak to wykończyć, twórczej. Natomiast sporadycznie zdarzają się panowie, którzy sami z siebie przychodzą. Ja naprawdę mogę policzyć na palcach obu rąk – było może z sześciu, z siedmiu u mnie na warsztatach indywidualnie – i dlatego też ich pamiętam bardzo dobrze. Raz był nawet ojciec z synem, dostali prezent od swojej mamy i żony na imieniny, nazywali się Kosma i Damian, i właśnie z okazji Kosmy i Damiana dostali taką wejściówkę. Czyli też gdzieś tu kobieta maczała w tym palce, ale oni przyszli sami, każdy ze swoim krzesłem i naprawdę byłam pod wrażeniem, jak fajnie sobie z tym poradzili. Ten syn miał 17 lat i on naprawdę… Czasami też zdarzają się nastolatkowie, bo kiedyś też była mama z synem, i jestem pod wrażeniem, jak on się w to wciągnął, jak go to zainteresowało. Wiesz, mamy dzisiaj trochę inne myślenie o tych nastolatkach, że to są osoby, które żyją w świecie wirtualnym, słuchają muzyki, interesują się ciuchami, no niekoniecznie może renowacją starych mebli. Ale akurat te dwa przypadki, czy tam trzy, gdzie były nastolatki, to byłam pod wrażeniem, jak fajnie sobie z tym poradzili.\nAle wracając do pytania – są to głównie kobiety, więc poza tymi nielicznymi wyjątkami, które potwierdzają regułę, możemy powiedzieć, że kobiety zdominowały rynek warsztatów kreatywnych. Bo to dotyczy także innych warsztatów, które są bardziej kobiece, jak szycie, makramy, gotowanie – to tam też kobiety dominują – ale tutaj, no to jest zajęcie jednak fizycznie dosyć wymagające, niekoniecznie stolarka czy renowacja kojarzy się z kobietami, a jednak ten trend jest wyraźny i to potwierdzają także inne osoby, które prowadzą warsztaty. Na przykład z tapicerki znajomy prowadzi i też mówi, że też prawie zawsze są to kobiety.\nJeśli chodzi o wiek, no to tutaj mamy pełen przekrój, bo mamy osoby i młode, i takie w średnim wieku, i osoby na emeryturze. Ale dominuje chyba ta grupa tak między trzydziestym a czterdziestym rokiem życia. To są często osoby, które już na przykład urządzają swoje pierwsze czy tam kolejne mieszkanie, i właśnie połknęły tego bakcyla w stylu vintage, że chcą w domu wprowadzić coś takiego unikalnego, nowego. Albo mają coś po dziadkach, coś po rodzinie, jakieś meble, bo likwidują mieszkania na przykład po dziadkach i okazuje się, że tam stały jakieś wspaniałe meble z czasów PRL-u i oni chcą po prostu je wykorzystać u siebie w domu. No więc jest gdzieś w tle ta motywacja: urządzam się, remontuję, chcę wstawić tam takie meble, chcę się nauczyć.\nSporadycznie zdarzają się osoby, które myślą o zmianie w swoim życiu, chcą zacząć odnawiać meble na zlecenie. Też już kilka takich przypadków było, nawet prosiły właśnie o jakieś zaświadczenia o ukończeniu kursu, więc też pojawia się taka grupa osób, które myślą o zmianach.\nCiekawy jest właśnie profil tych kobiet, bo są to z reguły osoby z wyższym wykształceniem. Ja sobie nie przypominam osoby, która zawodowo zajmuje się jakąś taką pracą bardziej typu rzemiosło. Myślę też, że takie osoby umieją wiele rzeczy same się nauczyć i nie potrzebują warsztatu. Natomiast do mnie trafiają bardzo często nauczycielki, były też prawniczki, lekarki, ostatnio była chemiczka toksykolog, właśnie z którą rozmawiałyśmy sobie – ona mnie trochę też oświeciła w kwestii tych chemikaliów, które stosujemy do drewna. Była też polonistka z doktoratem, też ostatnio wspominała, że czytała książkę i że miała tam fachowe uwagi à propos właśnie stylu pisania. Zawsze jest takie ciekawe doświadczenie dla mnie, że spotykamy się tam – większość są to osoby, które na co dzień zajmują jakieś ważne stanowiska, wchodzą elegancko ubrane, pracują przy komputerze albo mają jakąś wymagającą pracę umysłową.\nWidać, że takie warsztaty, kiedy człowiek się zmęczy, pobrudzi, popracuje fizycznie, są im potrzebne. Jest to taka odskocznia, przeciwwaga dla tego, co robią na co dzień i mam wrażenie, że to jest taka potrzeba uwolnienia głowy, kiedy masz zajęte ręce. Bardzo często, jak wykonujesz jakąś taką pracę rzemieślniczą, trochę nużącą, która zajmie ci więcej czasu, to siłą rzeczy uwalnia się umysł. Ja to tez u siebie wiele razy obserwowałam, że jak coś wiedziałam, że muszę coś oczyścić, to ja zawsze kładłam obok jakiś notesik, bo mi wtedy naprawdę przychodziły fajne pomysły do głowy. Właśnie taka uwolniona głowa, zajęte ręce i uważam, że ten model działa i to warto wypróbować jako taką formę medytacji, psychoterapii. Taka oczywiście bardzo nieoczywista tutaj psychoterapia, ale myślę, że dla takiego komfortu psychicznego to taka praca fizyczna się sprawdza.\nZresztą, jak byłam na studiach i miałam sesję wyczerpującą, kiedy człowiek był zakopany w książkach, to to, co mnie najbardziej cieszyło po tych egzaminach, to było tak naprawdę wysprzątanie całego pokoju, taka właśnie fizyczna praca. Tak sobie myślałam, jak się uczyłam, że muszę te okna umyć, one są takie brudne, ale jak tylko zdam ten egzamin, to się tym zajmę. Miałam często taką reakcję – do teraz się muszę fizycznie zmachać, zmęczyć i odreagować ten wysiłek umysłowy, więc ja myślę, że tutaj działa też ten schemat u wielu osób. Ale oczywiście nie zawsze jest on uświadomiony.\nBardziej działa potrzeba szybkiego efektu, że mam jakiś projekt, przychodzę z jakimś starym meblem, wiem, że po tych warsztatach on będzie zrobiony. Bo w domu nie mam czasu, jest za dużo rozpraszaczy, nie mogę poświęcić ciurkiem pięciu, dziesięciu godzin na ten mebel, no bo wiadomo, są dzieci, są obowiązki domowe, jest praca i tak dalej. Natomiast tutaj one przychodzą, koncentrują się tylko na tym projekcie i wiedzą, że wreszcie go ukończą i ten efekt jest właśnie do osiągnięcia w ciągu dwóch dni przy jakimś tam mniejszym meblu i myślę, że to też jest ważny argument. Plus oczywiście miejsce, w którym można brudzić, siebie pobrudzić, przestrzeń pobrudzić, jest dostęp do wszystkich narzędzi, nie ma tego rozpraszacza, że nie mam znowu jakiegoś tam rozpuszczalnika, narzędzia, farby, muszę jechać do sklepu, no to odkładam na później ten projekt. A tam jakby jest wszystko na miejscu.\nPlus też to tempo pracy, że robię, mogę szybko skonsultować, czy dobrze myślę, że tak trzeba zrobić albo się dowiedzieć, jak to zrobić i robię dalej. A z kolei jak się robi to samemu w domu, to zawsze możesz napotkać na taki problem, z którym nie wiesz, jak sobie poradzić. Można tego poszukać w Internecie, ale to znowu zajmuje czas, zanim znajdziesz, nie zawsze też znajdziesz taką odpowiedź i myślę, że to też przyspiesza właśnie pracę i pozwala ten efekt szybciej osiągnąć. To jest taka ważna też motywacja.\nNo i trzecia rzecz, którą ja też obserwuję, to takie poczucie sprawczości, że ty możesz coś zrobić od zera, mimo że to się wydaje trudno, mimo że to nie jest to dla kobiet, że jest to fizyczny wysiłek, mimo że nie znasz się na tym, nigdy tego nie studiowałaś, nie uczyłaś się. Masz takie poczucie sprawczości – wow, zrobiłam to, to było takie brzydkie, a teraz jest takie ładne! I ten właśnie zachwyt nad czymś, że to wygląda ładnie, że to jest efekt mojej pracy, że to jest takie moje dziecko. Taki właśnie trochę efekt dumnej matki.\nNo powiem ci, że no jestem jakimś modelowym, w sensie wręcz statystycznym przykładem tego, co powiedziałaś – kobieta między trzydziestką a czterdziestką, z pierwszą motywacją, którą ma, że chce po prostu w domu odnowić coś, co już stało i właśnie ma to poczucie sprawczości. I powiem ci, że to było dla mnie niesamowite, naprawdę niesamowite. Myśmy się spotkały rok temu już prawie i ty mi trochę opowiadałaś też o tym odnawianiu mebli, gdzie to było dla mnie totalnie zero, i właśnie mówiłaś o tym wątku medytacyjnym wręcz i to mnie tak zachęciło, natomiast wtedy, to jeszcze zupełnie nie miałam poczucia, że ja się za to zabiorę. Zabrałam się, bo przyszła kwarantanna, więc miałam takie poczucie, że w końcu spędzam w domu tyle czasu, że potrzebuję zrobić coś innego, więc się tak uchwyciłam tych mebli. Mój mąż poszedł do kuchni i kisi, robi kieszonki, tak że mamy taki dość niestandardowy podział – on zajął kuchnię, ja poszłam na balkon i sobie tam odnawiam.\nAle właśnie to poczucie sprawczości, to mnie tak zszokowało, takie poczucie ekstremalnej dumy, radości i właśnie tego efektu „przed” i „po”. Naprawdę. Powysyłałam zdjęcia wszystkim. Dokupiłam szablon taki, co prawda trochę za duży, nie zmieścił się do paczki, a miał być na krzesła, ale jakoś to ogram, nie poddaję się. Natomiast właśnie to poczucie, że to jest takie ładne i to jest też to, na czym mi tak bardzo zależało, że ta twoja pomoc, choćby przez książkę czy przez blog, którą miałam, była taka potrzebna. Bo gdybym się namęczyła, napociła, a niespecjalnie byłoby to ładne czy efektowne, to bym miała takie poczucie totalnej klęski – no to nie byłoby to. Więc to było bardzo fajne i powiem ci, że zazdroszczę osobom, które ze względu na mieszkanie w Warszawie na przykład mogą sobie na takie warsztaty pozwolić. Bo jednak co innego zamknąć się na balkonie, z którego chcesz korzystać, zrobić tam mikro warsztat, tłumaczyć pięciolatce, że zabawa z rozpuszczalnikiem to nie jest to, co małe dzieci powinny robić, to przepychanie się z tym wałkiem, bo ona też chce malować. Był fun, ale ja jednak w takiej przestrzeni wolę być sam na sam właśnie z narzędziami.\nTak, i jest to też ten efekt grupy, bo o tym też nie wspomniałam, że praca w grupie zawsze jest przyjemniejsza, czy to chodzi o ćwiczenia fizyczne, osoby decydują się na udział w zajęciach grupowych, czy właśnie taka renowacja, bo wtedy wszyscy jedziemy na tym samym wózku – wszyscy dookoła pracują, nie tylko ja mam ciężko, inni też mają ciężko, muszą swój mebel też doczyścić. Plus taka komitywa – wow, jesteśmy wszyscy frikami i mamy jakieś meble ze śmietnika, i nikt się temu nie dziwi. Wręcz wszyscy jeszcze sobie nawzajem tam tak pozytywnie zazdroszczą, mówią: „O, jakie fajne krzesła, ale świetny masz nabytek!” Więc też jest taka wymiana od razu wiedzy i „a skąd to masz, a co to za mebel?”, i taka pozytywna energia, że to jest coś fajnego, że inni też tak myślą. Bo czasami rodzina różnie reaguje czy znajomi na fakt, że przyniosłam mebel ze śmietnika. Niektórzy się brzydzą rzeczy używanych czy jakichś starych, stojących brudnych na strychu. Czasami one są w katastrofalnym stanie przed, więc trzeba się pozbyć po prostu w rękawicach tego całego śmietniska. Niektórzy mają taką barierę obrzydzenia, że nie zrobią tego. Jak jesteśmy w grupie, no to wszyscy raczej mają takie podejście: po prostu, musimy wywalić te stare śmieci, będziemy to czyścić i będzie ładnie. Dla ludzi z wyobraźnią, którzy widzą to.\nPowiedz mi, te warsztaty jeszcze, pomimo że pracuje się de facto jeden na jeden z tym meblem, dużo czasu się spędza, to jest tam taka przestrzeń, gdzie naturalnie po prostu nawiązują się znajomości?\nTak, tak. Bo jest też tak, że stoliki są z reguły dwuosobowe, to są takie dłuższe stoły, więc na jednym stole pracują dwie osoby, czyli siłą rzeczy już masz na stałe jakby sąsiadkę, która z tobą pracuje, a potem też te osoby gdzieś tam czasami zamieniają się miejscami, bo na tym miejscu będzie im wygodniej, są jakieś przerwy. Ta dyskusja jest, rozmawiamy. Ja też mam takie na warsztatach wrzutki, że teraz na przykład przerywamy na chwilę pracę i chwilę porozmawiamy sobie o jakimś tam aspekcie. Ja też nie robię takiego czegoś, że robię jakiś taki długi wykład na początku, tylko bardziej staram się krótko wprowadzić, co będziemy robić. Przechodzimy sobie wszyscy razem przez każdy mebel, który będzie robiony na warsztacie, żeby też od razu tym osobom powiedzieć mniej więcej, jaki jest zakres prac przy każdym z tych mebli. To właśnie ma być taka część praktyczno-edukacyjna. Pierwszego dnia mówię o zasadach oczyszczania, a drugiego dnia dopiero gdzieś tam w pewnym momencie przerywamy pracę i rozmawiamy o zabezpieczaniu, o kolorowaniu, o dekorowaniu mebli, żeby to nie było też tej wiedzy za dużo na raz. No i wtedy są też takie momenty, że możemy wspólnie podyskutować, są jakieś pytania i rozmawiamy bardziej sobie przy tych meblach o teorii.\nA powiedz mi, przychodzą też ludzie, którzy są totalnie zieloni, czy raczej czytali twoją książkę, czy w ogóle już się tym interesują?\nRaczej przychodzą początkujące osoby. Czasami mają jakieś próby za sobą. Część z nich ma książkę, były jakieś próby podejmowane w domu albo jakieś doświadczenia mają z malowaniem mebli, a teraz chcą bardziej albo uporządkować tę wiedzę, albo popełniły jakiś błąd i chciałyby już na przyszłość tego unikać, więc teraz chcą to zrobić tak bardziej po bożemu. A są też osoby, które nigdy nic nie robiły, nie mają do końca pojęcia, co będziemy robić i wszystkiego dowiadują się na miejscu. Ale nie przypominam sobie takiej ekstremalnie trudnej sytuacji, żeby ktoś totalnie uznał: „Boże, po co ja tu przyszłam, bo to jest całkowicie nie dla mnie, ja myślałam, że to będzie głaskanie mebla gąbeczką”. Nie było takich przypadków.\nJedną pamiętam dziewczynę, która przyszła z takim krzesłem, które było pomalowane taką twardą farbą, rozpuszczalnikową jakąś – ktoś to tak zapaćkał – i ona chciała koniecznie doczyścić do drewna. I to krzesło było całe takie gięte, miało rzeźbione te tralki, nie było tam płaskiej płaszczyzny, tylko wszystko było pozaokrąglane, więc czyszczenie tylko i wyłącznie ręczne. No i ona poległa pierwszego dnia – była dzielna, myśmy jej też pomagały tam z koleżanką, bo widziałyśmy, że to krzesło jest trudne, ale na to nie działała ani żadna chemia, więc tej farby nie dało się za bardzo rozpuścić, też tymi cyklinami i skrobakami szło to bardzo opornie. Trochę opalarka, ale ta farba nie puchła, więc to był duży wysiłek fizyczny dla nas wszystkich, ale nie sądziłam, że ona aż tak to weźmie do siebie, bo ona po prostu na drugi dzień przyszła z mężem – bo myśmy pierwszego dnia tego krzesła nie doczyściły – i ona przyprowadziła męża i kazała mu wyczyścić to krzesło. Powiedziała, że ona była załamana po tym pierwszym dniu, że to było tak ciężko, że nie sądziła, że to będziesz aż taki wysiłek, więc wzięła tego męża. Co było też sprytne, bo mąż jej tam pomógł. To krzesło było rzeczywiście takim trudnym przypadkiem, bo jeszcze potem się okazało, że tam na siedzisku sklejka odchodziła i jak ona zaczęła to malować – bo ona chciała siedzisko pomalować – to ta sklejka w ogóle zaczęła odłazić. No i tak się to skończyło, że ona zrobiła ten mebel poza siedziskiem, a siedzisko wzięłam ja do domu i skończyłam, bo tam trzeba było duży fragment sklejki wyciąć i już nie było na to czasu na warsztatach, zaszpachlować i jakby szpachla też potrzebuje swojego czasu.\nTo był jeden przypadek, kiedy mieliśmy rzeczywiście trudny mebel i ja ten mebel jej przywiozłam później już zrobiony do końca. To nas trochę przerosło, ale też się nie spodziewaliśmy, że ta sklejka aż tak… Nie było tego widać na pierwszy rzut oka, a ona potem jak dostała tej wilgoci z farby, to zaczęła nagle puchnąć i odłazić. Takie niespodziewane przypadki czasami się zdarzają, ale myślę, że była zadowolona finalnie, bo krzesło było bardzo ładnie zrobione.\nA powiedz mi właśnie, à propos tego wysiłku fizycznego, ponieważ nie tyle to mnie zaskoczyło, co jednak… Powiem tak, jak się rzuciłam na to swoje krzesło z tym papierem ściernym – a ja jak coś robię, to tak raczej z całej mocy, powiedziałabym, więc nie rozłożyłam tych sił. W ogóle na początku to się tak rzuciłam, pomyślałam: „Co tam!”, rozłożyłam jeden taki woreczek naokoło i zaczęłam szorować te krzesła, szorować. Wszystko w tym pyle, już nie powiem nawet, w nosie miałam ten pył po prostu, taki brązowy. No to poszłam po okulary, po maskę – bo w sumie pomyślałam, mam tę maskę – maska też była potem brudna. Jednak ten proces jest taki, że najpierw jest to szorowanie przy odnowieniu, takim bardzo prostym, bo ja po prostu chciałam odmalować meble, które były, nie wiem z czego, no takie starocie totalne, które stały na deszczu często.\nOne chyba drewniane było, co?\nTak, chyba tak. Takie nawet powyginane. Potem mycie tego znowu – jest to strasznie fizyczna praca. Ludzie mają tego świadomość, ty masz też jakieś patenty na to?\nTo znaczy, ja na pewno jestem przyzwyczajona do tej fizycznej pracy bardziej, bo ileś tam mebli już zrobiłam i mam tę świadomość, ale czasami chyba nie do końca zdawałam sobie sprawę, że dla innych może to być aż taki wysiłek. Dla mnie też to jest wysiłek, ale jakby ten wysiłek akceptuję. Natomiast rzeczywiście dla niektórych osób może to być zaskakujące, tym bardziej że my to musimy skumulować w ciągu jednego dnia. W domu możesz rozłożyć sobie to – na przykład poświęcić godzinę, dwie godziny dziennie na takie czyszczenie i stopniowo doczyścić ten mebel. Zwłaszcza przy większych meblach, ja też nigdy tego nie robię na jednym posiedzeniu, tylko rozkładam to na ileś tam dni, no ale za każdym razem generujesz ten sam bałagan. Czyli jak ktoś robi to w domu, no to musi posprzątać, żeby tam funkcjonować, a potem na nowo generuje ten bałagan. No ale jest to wysiłek i dla niektórych osób bywa to zaskakujące. Mówią, że bolą ich ręce, bo to z tymi cyklinami, to trzeba odpowiednio trzymać te ręce, więc dłonie bolą, nadgarstki. Natomiast my też włączamy na pewnym etapie elektronarzędzia tam, gdzie się da. Przy meblach drewnianych, które mają bardziej płaskie powierzchnie.\nJa też widzę, że jeżeli ktoś już sobie nie daje rady czy jest zmęczony i mebel pozwala na to, no to dajemy szlifierki, można korzystać też ze szlifierek lub pomagamy mocno. Właśnie wyłapujemy takie meble, które są ciężkimi przypadkami, że jest dużo pracy tam, no i ta osoba sobie nie do końca radzi. To też jest ten plus warsztatów, że jest wsparcie, że my we dwie tam się też nie odbijamy, to nie jest tak, że ja tam chodzę i mówię: „Tu jest krzywo, tu niedoczyszczone”, tylko sama chodzę i też każdemu pomagam. Też jestem zmęczona po tych warsztatach fizycznie, ale jeszcze nie było, żeby ktoś nie przyszedł drugiego dnia – wszyscy wracają i mówią: „O, bolą mnie te ręce, ale super, że już jest takie doczyszczone, takie ładne, a teraz już ta przyjemniejsza część”. Posprzątają sobie swoje stanowisko i tak już zaczyna się wybieranie właśnie tych kolorów. A może jasne drewno, a może ciemniejsze, a może będziemy barwić, a może tylko woskiem? Wtedy już sobie rozmawiamy o tej przyjemniejszej pracy. Bardzo szybko jak widzisz, że to jest takie czyste, no to ta potrzeba tej estetyki chyba zwycięża nad tym zmęczeniem i summa summarum jest olbrzymia satysfakcja. Bo to też jest tak, jak chyba z ćwiczeniami fizycznymi – musisz włożyć też ten wysiłek, żeby być fit, że jak się odchudzasz. Ale jak widzisz te efekty… Tylko te efekty tam są dużo dłuższe…\nI tutaj już po jednym dniu wysiłku fizycznego masz efekty, a przy odchudzaniu, no to jak ktoś tam trenuje, to z miesiąc musi ćwiczyć, żeby zobaczyć te efekty tego wysiłku fizycznego. Wydaje mi się, że tutaj też kalorie tracimy. Ja tak zakładam, że około 1000 kalorii tracimy w taki jeden dzień czyszczenia.\nO, to widzisz, to teraz jeszcze bardziej mnie zachęciłaś.\nSłuchaj, jak coś, to zawsze możesz powiedzieć, to teraz idę potrenować, a potem masz szybko efekt.\nNo, powiem ci, że z tym szybkim efektem właśnie, to nawet mój mąż tak powiedział – uprzejmie bardzo, on mnie bardzo dobrze zna – „To coś dla ciebie, w końcu masz szybki efekt”.\nMalowanie mebli na pewno jest fajnym zajęciem. Takie warsztaty też robiłam. To były jednodniowe warsztaty. Bo wtedy nie trzeba aż tak dokładnie przygotowywać tej powierzchni, jeżeli nawet jest jakaś stara farba i ona się nie łuszczy, nie ma tam jakichś takich fragmentów, gdzie farba odpadła, tylko jest w miarę jednolita powierzchnia, to my ten mebel dokładnie myjemy, matowimy go, czyli nie zdzieramy tej farby, ale bardziej ją wygładzamy, i na tę starą farbę możemy nałożyć nową farbę. Takie warsztaty wtedy trwają jeden cały dzień i bardziej skupiamy się na malowaniu, dekorowaniu, i to jest na pewno mniej wysiłkowe, i to jest inna estetyka. Bo są ludzie, którzy są przywiązani do drewna naturalnego, meble traktują z takim bardziej szacunkiem, że skoro pierwotnie on był drewniany czy fornirowany, to nie będę go malować, bo taka też jest szkoła konserwatorska, że im starszy mebel, tym oczywiście dążymy do zachowania jego pierwotnego charakteru. I część osób jakby praktykuje tę zasadę, a część jest taka, że właśnie, że nie chcą tych starych drewnianych mebli, już mają dosyć tej dębiny, całe życie patrzeć na jakiś dębowy stół czy tam szafkę. Nie, teraz to czas na kolory. Często starsze osoby właśnie, które na przykład miały ten mebel w domu ileś tam lat, mówią: „Ja już mam dosyć tego dębu, ja już się nagapiłam na te dębowe komplety, będę zaraz to rozjaśniać, malować, jakiś kolor wprowadzać”. Wtedy te osoby częściej się decydują na jakieś wariackie pomysły, paradoksalnie, a młodsze właśnie dążą do konserwatywnego zachowania stanu tego mebla.\nNo, powiem ci, że moja teściowa ostatnio też… Zresztą podarowałam jej książkę od ciebie i właśnie zaczęła. Najpierw się zaczęło z krzesłami, tylko pół nóżki było w kolorze, ale popatrzyła i pomyślała, że jednak całą nóżkę w kolorze. Ale fajnie jej to wychodzi. Też ją rozumiem, bo taka zabawa z kolorami daje dużo energii i frajdy, tak że to jest super. Ale też z tymi meblami malowanymi, to jak je odmalowałam te moje krzesełka, tak na nie spojrzałam i tak coś mi przypominają, ale nie wiem co. Po czym poszłam na spacer do parku i patrzę: tak, przypominają mi te ławki z parku, takie odmalowane!\nMoże to taka podświadoma inspiracja.\nByć może, ale mnie to sprowadziło jednak do parteru – tak mało ekskluzywnie. Natomiast potem jeszcze odmalowałam, bo mam serię takich, z tej Irlandii jeszcze, z tego bankructwa, takich wiklinowo-metalowych mebli. Ponieważ zobaczyłam na farbie, że ona jest i do drewna, i do metalu, więc pomyślałam, że te rurki takie, które robią za takie nogi, też sobie odmaluję. No i pomalowałam sobie te rurki, i tak na nie patrzę, i też mi coś przypominają. I pierwsza myśl była – bo taką szafkę nocną odmalowałam – szafka szpitalna 😊\nTaka na biało pomalowana? 😊\nA ja mam ten taki jasnozielony. Miała być różowa, ale się skończyła i został jasnozielony. A druga myśl, tak patrzę – sygnalizacja świetlna i te wszystkie z dawnych lat: „Świeżo malowane!” I ten wątek nas zaraz poprowadzi do tematu zero waste, o którym chciałam z tobą porozmawiać. Natomiast jeszcze jedno krótkie pytanie à propos, trochę już opowiedziałaś o psychicznych aspektach tego odnawiania, tej pracy, ale jeszcze jedna rzecz, która mi przychodzi mocno na myśl, to jest to dobre ćwiczenie cierpliwości.\nTak, nie wspomniałam o tym, bo ja z natury nie jestem cierpliwa i też uwielbiam szybkie efekty, i też nie lubiłam takiej pracy wysiłkowej rozłożonej na Bóg wie ile czasu, i ten projekt gdzieś tam majaczy zawsze w przyszłości…\nTrzeba poczekać. Farba musi wyschnąć i takie różne rzeczy.\nAle sztuką cierpliwości jest to, że zwłaszcza przy tym oczyszczaniu, to wymaga nie dosyć, że tego wysiłku, o którym mówiłyśmy, to jeszcze to zajmuje dużo czasu, ty się możesz zniechęcić, coś w trakcie może nie wyjść, jakiś problem, tak że to wszystko wymaga cierpliwości i nie ma do końca ścieżki na skróty. Bo czasami jak przyjmiemy tę ścieżkę na skróty, to ten efekt będzie nie taki, jak oczekujemy. Zwłaszcza mówię tu o tych miłośnikach drewna czy forniru odnowionego, że tam jest dużo takiej dłubaniny, na przykład robienie jakichś wstawek z forniru. Ostatnio były aż cztery takie szafki na warsztatach, więc też widziałam, że osoby już trochę mają dosyć, bo już zrobiły pięć tych wstawek i już szóstej im się nie chciało, bo to wymaga takiej pokory, cierpliwości, czasu. Czasem lepiej coś odłożyć i wrócić do tego później, niż robić to byle tylko jak najszybciej skończyć, bo to się u mnie też kończyło jakimś dramatem, że się spieszyłam, źle to zrobiłam i było brzydko po prostu. Więc cierpliwość i pokora, to jest to, czego ja się nauczyłam przy tych meblach i akceptuję teraz to, że ileś czasu to musi trwać. To jest też dla mnie taka lekcja. W sumie cieszę się, że są jakieś obszary, gdzie nauczyłam się być cierpliwa.\nPrzełożyło się to na inne aspekty?\nCzy ja jestem cierpliwa w innym rzeczach w moim życiu, to nie wiem, ale staram się.\nW sensie, to, co mówisz o pokorze, o tym zrozumieniu. Ja myślę, że gdzieś tam podświadomie to się przekłada. Ja zawsze się śmiałam, że jak byłam młoda, to się jeszcze dużo modliłam, i tak się gorąco żarliwie modliłam, żeby mieć cierpliwość, naprawdę.\nBo byłam strasznie niecierpliwa. I się śmieję – Bóg dał mi dziecko, wyjątkowo nerwowe jeszcze do tego i takie podobne do mnie.\nTa cierpliwość to mój mąż zawsze mówi, że jestem strasznie niecierpliwa, że ja jestem jak żandarm, że rozdzielam zadania i oczekuję natychmiastowych efektów, a inni też mają inne tempo pracy. Więc przy warsztatowiczach też uczę się, że muszę być cierpliwa, bo to też jest takie jednak funkcjonowanie w grupie, rozpoznawanie emocji, czy ktoś jest zadowolony, niezadowolony, sfrustrowany, zniechęcony, i też poświęcać każdemu odpowiednią ilość uwagi.\nTo jest też takie dla mnie wyzwanie, aby uczyć się zarządzania grupą, bo to nie tylko jest zarządzanie projektami, ale też tymi ludźmi, którzy tam są, i muszę pamiętać o tym, że każdemu uczestnikowi należy się odpowiednia ilość uwagi, pomocy, wsparcia – jedni potrzebują wsparcia fizycznego, inni z kolei nie mają do końca pomysłu, co zrobić z tym meblem i oczekują takiego wsparcia koncepcyjnego, wizualnego, bo nie widzą, nie czują do końca, jak to będzie wyglądało. Czasami potem się okazuje, że oni coś wybrali, a nie do końca są z tego zadowoleni, więc też jakby moją rolą jest pilnowanie tych wszystkich wątków i to też jest w sumie ciekawe, takie doświadczenie trenerskie, psychologiczne dla mnie. W krótkim czasie z osobami wchodzimy w dosyć bliską relację, ale potem się w większości przypadków nie spotykamy i to jest też takie ciekawe dla mnie doświadczenie, i to mi się podoba.\nMyślę, że bym mogła być nauczycielem – kiedyś o tym myślałam, że mam taką misję edukacyjną, lubię przekazywać wiedzę, ale też lubię, jak ludzie właśnie osiągają jakieś postępy, sama się cieszę tą ich satysfakcją. To jest dla mnie też taka duża nagroda, to nie jest mój mebel, ale że ktoś się z tego cieszy, że jest zadowolony, dumny, no to ja też jestem typem takiego belfra.\nCzyli ta empatia, o której też mówiłaś wcześniej.\nZapytam cię jeszcze – bo mówisz też o pomocy w pracy koncepcyjnej. A skąd ty czerpiesz inspiracje do tych swoich kreatywnych pomysłów na te zmiany, odnowy? Bo strasznie lubię te twoje projekty właśnie, one są takie nieoczywiste, a z drugiej strony jednak wypływa z nich… Są nowoczesne, zwłaszcza jak ja myślę o tych takich odmalowanych meblach z tapetą tam w środku i w ogóle, a z trzeciej strony jednak są takie harmonijne, stonowane właśnie, to nie jest jakiś dziki liść palmy żółty na czerwonym, który jutro po prostu cię straszy.\nTak. Mam jakiś swój styl. Staram się świadomie analizować, co mi się podoba, a co nie. Podoba mi się bardzo dużo rzeczy w różnych stylach, ale równocześnie wybieram sobie takie rzeczy, które są dla mnie. Śledzę różne style we wnętrzach, obserwuję, co jest modne w urządzaniu wnętrz, więc jakby nie tylko się skupiam na meblach, tylko ogólnie lubię przeglądać gazety wnętrzarskie, jakieś blogi wnętrzarskie, katalogi takich firm, które też dbają o tę wizualną ekspozycję swoich produktów, jakieś urządzone mieszkania projektantów. To są takie dla mnie inspiracje wnętrzarskie, no i zwracam uwagę, jakie mają kształty, czy meble, czy jakie są desenie wykorzystywane, tapety, połączenia kolorów, tkaniny. I to gdzieś tam buduje we mnie też taki obraz, co mi się podoba, co bym chętnie na przykład mogła przełożyć na taki mniejszy projekt, jakim jest mebel, jakie połączenia, jakie wzory. I to jest jakby właśnie też takie świadome budowanie palety kolorów, którą lubię, połączeń, i też widzę czasami rzeczy, które mi się nie podobają i wiem, że to by też nie zagrało, tym bardziej na takiej małej przestrzeni, jaką jest mebel. Bo mamy tu taki dużo mniejszy projekt.\nNo i też lubię, jak wiem, gdzie mebel będzie stał, bo to też mi pozwala łatwiej wyobrazić sobie, czy on tam ma być taką gwiazdą stylizacji, czyli przykuwać wzrok, a pozostałe elementy są bardziej stonowane, wnętrze jest urządzone w takich naturalnych kolorach, szarościach i nie ma tam zbyt wielu kolorystycznych akcentów. Taki mebel wtedy może pełnić funkcję przyciągającą wzrok i można sobie na nim więcej położyć różnych rzeczy, czy też to ma być właśnie mebel mniejszy, który jest z kolei tłem, a mamy w pomieszczeniu jakieś inne elementy przykuwające wzrok. To tak, jak w ubieraniu się i chyba we wszystkim, musi być jakiś jeden punkt, który przyciąga wzrok, a reszta pełni rolę takich trochę aktorów drugiego planu, więc to też jest ważne, gdzie ten mebel będzie stał i najbardziej lubiłam takie projekty.\nAle z tymi inspiracjami to jest taka chyba rzecz, która przychodzi z czasem, że masz jakieś wyczucie proporcji, no bo to jest też ważne. Nawet chyba fotografia jest inspirującą lekcją, z której wyciągam wnioski także na mebel, bo pewne zasady kompozycji kadru też przenoszą się tak naprawdę na mebel. Ty musisz zadbać o równowagę między górą a dołem, frontem, szufladami, więc patrzysz całościowo na ten mebel i sobie wizualizujesz miejsca, które będą akcentowane i czy one będą grały z innymi częściami tego mebla, będą się ze sobą komunikowały, że nie można przeładować jakiejś góry mebla, a dół będzie za lekki. Obowiązują tu pewne zasady, czy to malarskie, czy właśnie fotograficzne, jakiejś symetrii i harmonii, trójpodziału, akcentowania tych elementów, kontrapunktów. Tutaj taka wiedza, ona chyba wynika z całości, z tego, że trochę fotografuję i trochę rysuję, i to jest w pewnym sensie coś, co człowiek ma w sobie.\nAle to, co konkretnie mnie też inspiruje, to też oczywiście bardzo lubię oglądać realizacje innych osób. Oczywiście daleko mi do kopiowania czyichś pomysłów, ale staram się tego nie robić, chociaż bywały takie projekty, że mówiłam sobie, że muszę sobie zrobić dokładnie takie samo, bo tak mi się podoba, ale raczej unikam tego. Ale na przykład coś potrafię wyciągnąć, że ktoś zrobił jakiś tam projekt i jakiś jeden element zwrócił moją uwagę, i ja gdzieś tam tylko to rozwijam, ten wzór, czy podobny wzór wykorzystuję na innym meblu, w innym w ogóle miejscu, ale widziałam już ten wzór w użyciu, więc mi się podoba. Czyli te projekty innych osób. Na pewno mam parę ulubionych blogerek czy pracowni, które robią te meble. Lubię bardzo tapety i oglądam często jakieś wzory tapet, w ogóle zazdroszczę ludziom, którzy projektują takie wzory różne – lubię oglądać i też mnie inspirują. Dlatego też staram się wykorzystywać te tapety, bo po prostu je lubię i one są ładne, więc też sięgam do takich wzorów z tkanin czy z tapet. I jakieś tam ulubione połączenia kolorów, które lubię i je też przemycam, czarne czy z niebieskim coś, z zielonym, to są takie kolory, które lubię.\nA masz – tak technicznie zapytam, to też dzielimy ten talent input, który lubi zbierać różne rzeczy – masz tak technicznie jakiś twój system, gdzie zbierasz te inspiracje?\nNie mam właśnie. Mam kilka systemów i żaden nie jest doskonały. Mam konto na Pintereście, gdzie zapisuję sobie na tablicach różne zdjęcia, właśnie są pokategoryzowane te tablice, ale mam tam taki bałagan, że ja nie wiem, czy to jest dobre. Zawsze sobie obiecuję, że siądę w końcu i posprzątam tam, i będę teraz w jakiś sposób bardziej usystematyzowany zbierała te inspiracje. Ale Pinterest jest dobrym miejscem, bo tam można sobie założyć konto, zrobić tematyczne tablice: połączenia kolorów, wzory, uchwyty, co tam tylko nas interesuje, meble z szufladami i jakby czasami coś przeglądam i widzę, że jest fajny projekt i tam można bardzo łatwo dodać do tej swojej tablicy inspiracji, więc to jest taki pierwszy system.\nCzasami zapisuję też zdjęcia w telefonie, jak gdzieś zobaczę, coś mi się spodobało i wracam wtedy, w telefonie mam w plikach. Albo zrobię zdjęcie w gazecie czegoś, co mi się podoba i mówię: „O, to może być fajne do zrobienia właśnie na meblu”. Bo to czasami są gotowe projekty mebli i mówię: „O, ten element można by było wykorzystać do dekoracji innego mebla”. Na przykład takie ramki, co robiłam na jakichś meblach, że w środku na gładkim froncie można zrobić taką dekorację z ramek, z takich listewek. I to też było na zasadzie, że gdzieś tam jakieś inne meble widziałam, robione fabrycznie, i to można też zrobić samemu taką dekorację. Czy jakieś nieoczywiste nóżki, czy uchwyty, to też lubię gdzieś tam sobie zapisywać w postaci zdjęć, ale nie mam takiego jednego dobrego systemu. Słyszałam o tej aplikacji Evernote chyba, która jest właśnie…\nJa kiedyś też to miałam, ale nie ogarnęłam tego.\nU mnie to się akurat nie sprawdziło – było to kolejne miejsce, które było do uporządkowania. Mi się sprawdza, nie sprawdza ta aplikacja z Google – Keep, która jest połączona z gmailem tylko dlatego, że mam ją po prostu wszędzie pod ręką i jak coś jest, to chociaż mi ta myśl nie ginie.\nAle ona jest do robienia notatek, czy do zapamiętywania też zdjęć?\nOna jest do notatek, tak, bo ja bardziej robię w słowach, mówiąc brzydko.\nJa też tę aplikację mam właśnie do notatek bardziej, natomiast do zdjęć to jest pewien problem. To jest coś, co wymagałoby chyba większego uporządkowania. Bo ja nawet na warsztatach, jak rozmawiamy o czymś, proponuję mu jakąś tam wizualizację, no to żeby to zobrazować, to potrzebuję zdjęcia. I mówię: „Ja widziałam kiedyś taki projekt, o którym myślę, że tu można by te elementy wykorzystać…” i wtedy się zaczyna szukanie w moim telefonie, a ja tam mam kopalnię i rzeczywiście brakuje mi takiego miejsca, gdzie mogłabym łatwo do tych inspiracji wejść i może tu powinnam coś poprawić.\nNo to może, wiesz, pytanie do słuchacza, ktoś może ma ten system ogarnięty rzeczywiście. No bo tak z Evernote, tam jest opcja dodawania zdjęć, ale kiedy jeszcze z niej korzystałam, ona nie była na tyle idealna, żeby… Też trzeba było wejść w tę notatkę, żeby ją opisać, żeby to zdjęcie dodać, co było już pewną barierą, powiedzmy. Dobra, to słuchaj, to poruszymy ten wątek zero waste, ponieważ trochę o tym mówiłaś i dla mnie to jest też ważne…\nW tym momencie stawiam trzy kropki.\nNa dalszą część rozmowy zapraszam Cię już za dwa tygodnie. Jeśli masz ochotę otrzymać powiadomienie o niej to zasubskrybuj kanał podcastu tam gdzie słuchasz oraz zapisz się na newsletter TU.\nTU znajdziesz też wszystkie notatki z rozmowy. Możesz również zostawić komentarz. Bardzo namawiam Cię do dzielenia się własnymi przemyśleniami i historiami. Możesz też pisać poprzez Instagram, zajrzyj na moje konto @agnieszka___piekarska , gdzie jestem na co dzień (poza weekendami) lub na konto audycji @w_zwiazku_z_zyciem_podcast .\nBardzo się cieszę się, że z nami jesteś. Nowe odcinki podcastu ukazują się co drugi tydzień. Już za miesiąc będę miała myślę pewną niespodziankę. A tymczasem zachęcam Cię, jeśli jakiś konkretny temat chodzi Ci po głowie, chciałabyś go przegadać lub usłyszeć w audycji to pisz śmiało poprzez instgram bezpośrednio do mnie lub mailowo na adres wzwiazkuzzyciem małpa gmail.com.\nŻyczę Ci dobrego dnia lub wieczoru.\nPobierz transkrypcję w formacie PDF TU Posłuchaj odcinka TU | Przeczytaj całą rozmowę poniżej |... Czytaj więcej\nPobierz transkrypcję w formacie PDF TU Posłuchaj odcinka TU | Przeczytaj całą rozmowę poniżej Witam... Czytaj więcej\nTranskrypcja odcinka 72.\nprzez Agnieszka on 10 lipca 2020 with Brak komentarzy\nMożesz pobrać transkrypcję TU w formacie PDF lub przeczytać całą rozmowę poniżej. Witam Cię bardzo... Czytaj więcej


Obsługa BHP Warszawa czyli szkolenia bhp warszawa owiednie szkolenie BHP przez rozpoczęciem danej pracy oraz okresowe ich powtarzanie. Istnieje jednak wiele branży, więc jest oczywistym, że również warunki, w zależności od wykonywanego zawodu, też si\nUczyć bhp? Dokładnie!Szkolenia BHPCzy sposób na to jak w 2020 Szkolić z bhp w Opolu jest łatwy?Czy można Szkolić z bhp w Opolu w nocy?Jak szkolić z bhp w Gorzowie w roku 2020?Sprawdź jak możesz szkolić z bhp w GorzowieJak można w 2020 przejść szkolenie z bhp?BHP Warszawa7 Największych Błędów Na Drodze Aby przejść szkolenie z bhp, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.5,5 Internautów Już Wie Jak bhp. A Ty?Nigdy Nie Rób Tych 5 Rzeczy Jeśli Chcesz wykonać audyt bhpSymulacja dachowaniaSzkolenia z bezpieczeństwaJak wygląda dachowanie od środkaJak w 2020 skuteczniej uczyć bhp?Wypadek auta - dachowanieJak można w 2020 przejść szkolenie z bhp?Obsługa BHP WarszawaA Co Jeśli Mógłbyś Szkolenie bhp Online Już Za 10 Dni?Sprawdź jak możesz szkolić z bhp we WrocławiuSposób na to aby wyjść cało z dachowania na sto procent!Czy można uczyć bhp w pracy?Przejść szkolenie z bhp? Szybko!Nowe metody w 2020 jak lepiej uczyć bhpJak przetrwać dachowanieObsługa BHP WarszawaBezpieczne dachowanie w symulatorzeCzy można szkolić z bhp w nocy?Radzimy jak zobaczyć symulator dachowania szybciejSzkolić z bhp w Białymstoku? Tak czy nie?


Lipiec 2020 – Książka na wysokim poziomie\nJuż od jakiegoś czasu, wegetarianizm lub weganizm stanowią główny temat rozmów, nie tylko wśród młodych ludzi. Wielu podejmuje się przeróżnych wyzwań związanych z przejściem na zdrowszą i bogatszą w witaminy diety. Są jednak tacy, którzy nie mają pojęcia, jak zacząć. Największą trudność sprawia im zorganizowanie, zaplanowanie i wymyślenie posiłków na każdy dzień. I tutaj z pomocą przychodzi Marta Dymek – twórczyni popularnego bloga o kuchni roślinnej. Jej Jadłonomia. Kuchnia roślinna 100 przepisów (https://www.taniaksiazka.pl/jadlonomia-kuchnia-roslinna-100-przepisow-marta-dymek-p-851775.html) to idealne rozwiązanie dla każdego, komu brak pomysłu na obiad lub przekąskę.\nJuż we wstępie wszystko jest pokazane i objaśnione. Poradnik zaczyna się wytłumaczeniem, czym jest kuchnia roślinna. Jeśli do tej pory, ktoś myślał, że składa się ona głównie ze strączków i korzenie, jest w ogromnym błędzie. Mimo że nie ma tutaj mięsa, ryb, a także nabiału, można najeść się nią do syta. Autorka spisała również, co będzie potrzebne każdemu roślinożercy. Znaleźć można tutaj między innymi:\nw jakie oleje należy się zaopatrzyć, by nie wyjść poza granicę weganizmu\nczym są i jak się dzielą warzywa strączkowe\nw jaki sposób zastępuje się nabiał w kuchni roślinnej\njakich przypraw i dodatków nie może zabraknąć w spiżarni\npodstawowy sprzęt, którym przygotuje się każde danie\nJak zrobić coś, z niczego\nMarta Dymek nie tylko pokaże, jak z niczego, zrobić coś, ale wyjaśni przy tym, dlaczego postępuje się w taki sposób. Co więcej: w książce odpowiada na nurtujące ciekawskich pytania dotyczące poszczególnych roślin i warzyw. Dokładnie opisuje, jak zrobić bezmięsny obiad, by smakował każdemu. Nawet tym, którzy bez mięsa nie wyobrażają sobie typowego obiadu. W niecodzienny sposób łączy składniki, by z całości powstało nietypowe danie. Zwykła gruszka, burak czy marchewka nabierają nowego znaczenia. Dymek opisuje także przyprawy. Wskazuje, do jakiego dania pasują, gdzie należy je sobie odpuścić, a w którym miejscu są niezbędne do uzyskania wyrazistego smaku. Co ważne: każdy ze składników jest dostępny w polskich sklepach. Wszystkie swoje porady zmieściła i zamknęła w ponad 100 inspirujących przepisach. Nie trzeba poświęcać całego dnia w kuchni. Wystarczy chwila, by na stole pojawiło się smacznego i nietuzinkowe danie.\nCała paleta barw w jednym miejscu\nW książce pojawiają się piękne zdjęcia potraw przygotowanych przez autorkę. To dokładnie przemyślane kompozycje, które powodują, że od samego patrzenia chce się zakasać rękawy i zacząć kroić marchewkę! Każda ilustracja jest niezwykłą paletą barw, złożoną z przeróżnych owoców i warzyw. Takie fotografie pomagają w wykonaniu danego dania, chociażby dlatego, że widać, jaki powinien być efekt końcowy. Co więcej: można zainspirować się również tym, w jakim naczyniu zaserwować obiad czy kolację. Każde zdjęcie jest świetnym uzupełnieniem poprzedniego, jak i całego poradnika kulinarnego.\nJeśli jesteś osobą, która marzy, by w końcu przejść na zdrowszy tryb życia i zacząć jeść ciekawe, sycące posiłki, Marty Dymek jest tą kobietą, która może pomóc. W jej autorskiej Jadłonomi znajdziesz wszystko, co spełni twoje oczekiwania. To przemyślana i sumiennie przygotowana książka, dzięki której na każdym stole zagoszczą zdrowe i kolorowe potrawy. Pozycja obowiązkowa dla każdego roślinożercy!\nJadłonomia. Kuchnia roślinna 100 przepisów to debiutancka książka popularnej blogerki Marty Dymek. Przepisy, które proponuje, są bardzo przystępne, dokładnie opisane i zachęcają do rozsmakowania się w wegańskiej kuchni.\nWegańskie przepisy dla wszystkich\nMarta Dymek jest autorką najbardziej znanego bloga o kuchni roślinnej “Jadłonomia”. W 2013 roku zwyciężyła w konkursie na Kulinarnego Bloga Roku. Od tamtej pory przekonuje do kuchni roślinnej coraz większą rzeszę fanów, pokazując, że dania bez mięsa i produktów odzwierzęcych mogą zachwycać smakiem. Jej bloga i książki czytają nie tylko weganie, ale też osoby, które na co dzień jedzą mięso, jednak potrzebują urozmaicenia w kuchni, szukają zdrowych i pysznych dań. Marta Dymek odczarowuje weganizm, jak na tacy podaje przepisy na smaczne potrawy, świetnie doprawione ziołami, zachwycające smakiem i aromatem. Jej przepisy zaskakują, pokazuje, że z różnych części roślin można stworzyć wyjątkowe dania.\nNowe spojrzenie na rośliny\nW książce znaleźć można ponad 100 propozycji na śniadania, obiady i kolacje, a także przekąski. Kto by przypuszczał, że z kapusty można zrobić chrupiące chipsy, a z buraka najlepsze na świecie ciasto czekoladowe? Autorka stara się podawać dokładne opisy, także dla tych, którzy do tej pory stronili od roślin w kuchni. Dzięki swoim pomysłom na dania pokazuje, że schabowy i rosół z kury to nie jedyny sposób na obiad, przedstawia roślinne wersje znanych i lubianych mięsnych dań. To ułatwia niektórym osobom ograniczenie mięsa w diecie. Autorka zadbała o zachowanie polskich tradycji. Jeśli ktoś nie wyobraża sobie świąt bez pasztetu, może zdecydować się na jego wegańską wersję. Podobne przykłady można mnożyć.\nDzięki tej wyjątkowej książce kucharskiej można nauczyć się też oszczędzać i nie marnować żywności. Marta Dymek pokazuje, w jaki sposób wykorzystać te części roślin, które większość kucharzy wyrzuca, jak na przykład natkę z marchewki, czy łodygi brokuła.\nKsiążka kucharska na wysokim poziomie\nKsiążka jest doceniana za bardzo estetyczną szatę graficzną, dokładność opisów i przejrzystość, ciekawe i łatwe do wykonania przepisy. Została sprzedana w kilkuset tysiącach egzemplarzy, co świadczy o ogromnym zaufaniu czytelników. Przetłumaczona na język niemiecki i co ważne, wyróżniona na EXPO 2015 w Mediolanie. Wydana w twardej oprawie, liczy 288 stron.\n“Jadłonomia. Kuchnia roślinna- 100 przepisów nie tylko dla wegan” to pierwsza, ale nie jedyna książka Marty Dymek. W 2017 roku wydała jeszcze pozycję “Nowa Jadłonomia. Przepisy roślinne z całego świata”, a w 2020 r. “Jadłonomia po polsku”. Wszystkie cieszą się niesłabnącą popularnością.


Czas wygenerowania treści 2020-10-25 18:46:49\nZarządzenie nr 27/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 29 grudnia 2014 r. w sprawie rozszerzenia składu Komisji Koncesyjnej powołanej do przeprowadzenia postępowania o zawarcie umowy na usługi Operatora Infrastruktury świadczone w ramach partnerstwa publiczno - prywatnego w projekcie pod nazwą Śląska Regionalna Sieć Szkieletowa o osoby wskazane przez Doradcę\nZarządzenie nr 25/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 24 listopada 2014 r. w sprawie powołania Komisji w celu oceny prac zgodnie z Regulaminem konkursu "Poznaj ciekawe miejsca w województwie" w ramach "Dni Otwartych" Funduszy Europejskich\nZarządzenie nr 24/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 12 listopada 2014 r. w sprawie sporządzenia spisu z natury\nZarządzenie nr 23/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 07 listopada 2014 r. w sprawie powołania Komisji Koncesyjnej do przeprowadzenia postępowania o zawarcie umowy na usługi Operatora Infrastruktury świadczone w ramach partnerstwa publiczno - prywatnego w projekcie pod nazwą Śląska Regionalna Sieć Szkieletowa\nZarządzenie nr 22/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 03 października 2014 r. w sprawie zmiany Regulaminu rekrutacji i uczestnictwa w projekcie pn. "WEBski Nauczyciel - szkolenie z wykorzystania nowoczesnych technologii w edukacji"\nZarządzenie nr 21/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 26 września 2014 r.w sprawie powołania Komisji Przetargowej dla przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na: "Wsparcie produktów ESRI dla Śląskego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego, Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego, Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, Centrum Dziedzictwa Przyrody Górnego Śląska oraz Ogólnodostępnej Platformy Informacji\nZarządzenie nr 20/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie zmiany Regulaminu Wynagradzania pracowników zatrudnionych w Śląskim Centrum Społeczeństwa Informacyjnego\nZarządzenie nr 19/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie procedury udzielania pełnomocnictw do wykonywania wszelkich czynności niezbędnych do realizacji projektu Śląskiej Regionalnej Sieci Szkieletowej udzielanych przez Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego oraz jego zastępcę.\nZarządzenie nr 18/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu konkursu "Poznaj ciekawe miejsca w województwie" w ramach "Dni Otwartych" Funduszy Europejskich\nZarządzenie nr 17/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie powołania koordynatora ds. kontaktów ze strony Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego do klastra "Bezpieczna Praca"\nZarządzenie nr 16/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 09 czerwca 2014 r. w sprawie wprowadzenia do Zasad Rachunkowości Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego nowego projektu pn. "WEBski Nauczyciel - szkolenie z wykorzystaniem nowoczesnych technologii w edukacji" w ramach działania 9.4 Wysoko wykwalifikowane kadry systemu oświaty PO KL.\nZarządzenie nr 15/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 09 czerwca 2014 r. w sprawie powołania Komisji ds. przeprowadzenia dialogu technicznego poprzedzającego postępowanie w sprawie wyboru Operatora Infrastruktury w formule partnerstwa publiczno-prywatnego w projekcie pn. "Śląska Regionalna Sieć Szkieletowa"\nZarządzenie nr 14/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 09 czerwca 2014 r. w sprawie powołania Komisji Przetargowej dla przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na: Wykonanie usługi przygotowania i przeprowadzenia szkoleń z zakresu wykorzystywania nowoczesnych technologii w edukacji w ramach projektu pn. "WEBski Nauczyciel - szkolenie z wykorzystania nowoczesnych technologii w edukacji".\nZarządzenie nr 13/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie powołania Komisji Przetargowej dla przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na: "Usługi serwisowe i konserwacyjne platformy SEKAP"\nZarządzenie nr 12/2014 Dyrektora Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego z dnia 5 maja 2014 r. w sprawie powołania Komisji Likwidacyjnej w Śląskim Centrum Społeczeństwa Informacyjnego


Miszmasz Paczajki: Waniliowe placuszki\n2 serki waniliowe homogenizowane Danio\nMąkę i cukier puder przesiewamy, dodajemy proszek do pieczenia i mieszamy.\nW drugiej misce umieszczamy serek, jajka, mleko i olej.\nMiksujemy mokre składniki do połączenia, następnie dodajemy stopniowo suche i dalej miksujemy.\nPlacuszki smażymy na rozgrzanej patelni (bez oleju) na bardzo małym ogniu z obu stron.\nPróbowałam oczywiście z innych serków, ale najlepsze wyszły jednak z Danio. Jak dla mnie do tych placuszków tylko one, chociaż nie łączyłam jeszcze Danio z biedronkowym Vitello. O ! Następnym razem tak zrobię :)\nAutor: Paczaj Ka o wtorek, października 14, 2014\nEmilia Jadeitwoman 10:33\nWyglądają przepysznie, spróbuje wyczarować je na kolacje :)\nMuszę wypróbować ten przepis :D Koniecznie :D\nUwielbiam takie placuszki, chętnie również dodaję do nich jabłko w plastrach :)\nAleksandra Anna 12:32\nale smacznie wyglądają, skorzystam z przepisu i chętnie zrobię swoje :)\nAneczka M 12:57\nMoja mama często robi takie jogurtowe placuszki jak przyjedziemy w odwiedzimy w strony rodzinne. One są pycha :)\nŚwietny przepis! Zapisuję go i w weekend je przyrządzę :)\nŚwiat Recenzji 15:48\n"Pankejki" uwielbiam ^_^\nJa robiłam często z kefirem albo jogurtem naturalnym :)\nRobiłam i są pyszne!\nChoć ja właśnie wzięłam jakiś serek z Biedronki :))\nLubię takie placuszki od czasu do czasu zjeść :)\nJustyna Parucka 16:52\nWyglądają bardzo smacznie. Pozdrawiam jusinx.blogspot.com\nAndrzej W 19:02\nDawaj jednego :) Smacznie wyglądają :)\nżaneta serocka 12:28\nna pewno pyszne. ostatnio nie robiłam żadnych nowości, Twój przepis wypróbuję. tzn przepisz internetu który znalazłam u Ciebie.\no kurczaki, czas kupić Danio, chociaż nie przepadam za tymi serkami, ale placuszki wyglądają smacznie :D\nJak fajnie i smacznie wyglądają. Przypominają mi racuszki z jabłkami ;)\nCiekawy pomysł z tym serkiem. Nie robiłam nigdy tak placuszków.\nMmm a do tego banany i nutella <3


Koszulka i stringi Sharlotte czarne - - - Świat Kobiet "ANA" - Porównywarka cen w sklepach internetowych takie jak: Biżuteria i zegarki, Budowa i remont, Delikatesy, Dla dziecka, Dom i wnętrze, Fotografia, Gry, Hobby i zwierzęta, Komputery, Księgarnia\nKoszulka i stringi Sharlotte czarne\nkoszulka SharlotteKoszulka Sharlotte to model, któremu nie oprzesz się ani Ty ani Twoja druga połówka. Ostrzegamy! Koronka naprawdę przyciąga wzrok i hipnotyzuje. Do zestawu dodajemy gładkie, czarne, wygodne stringi. Poczuj się wyjątkowo z Obsessive. Życzymy gorących wieczorów i jeszcze przyjemniejszych poranków!Co nieco o koszulce:- elastyczny materiał – idealne dopasowanie- miseczki na fiszbinach – wygoda i piękno- ramiączka z regulacją- koronka na miseczkach – pięknie podkreślony biust- w zestawie koszulka i gładkie stringi- koszulka jest bardzo miła w dotyku (85% poliamid, 15% elastan)


Słoneczna energia w domu - ogród i dom\nŚwiadomość ekologiczna w społeczeństwie nieustannie rośnie. Coraz to więcej osób interesuje się ekologią oraz tym, jak ich życie codzienne wpływa na planetę. Dlatego też dużo zainteresowania przyciąga energia od\nDodane: 05-12-2019 09:04\nnawialna, między innymi taka jak energia słoneczna.\nSzukam sposóbów jak cyklinować parkietCzy kupić fotowoltaikę jest trudno?Oto Jak Kupić Bramę Aby Wszyscy Dookoła Byli W SzokuCiepło z podczerwieniSauny i balie drewnianeMaty na podczerwień - z czym to się je?9 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak Zamontować fotowoltaikęJacuzzi ogrodowe - u kogo się sprawdzi?Czemu warto mieć ogrodzenieCzy ogrodzenie jest ważne w ogrodzie?Ogrzewanie na podczerwieńLepsze od basenu - jacuzzi w ogrodzieUWAGA! Stosując Te 6 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak Położyć KostkęCzy żeby cyklinować parkiet potrzebne są uprawnienia?Ciepło z podczerwieniJacuzzi ogrodowe - u kogo się sprawdzi?Cała Prawda O Tym Jak kupić rolety (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Przeczytaj ten wpis a dowiesz się jak Zamontować fotowoltaikęDomowa elektrownia słonecznaJak działa sauna? Krótko o parowych łaźniachOgród jako przydomowe spa!Dostać dotację na fotowoltaikę? Jak ekspert!Czy panele słoneczne się opłacają?Impreza w ogrodzie z saunąUrządzamy ogród z balią kąpielowaJak dostać dopłaty na fotowoltaikęWybieramy ogrodzenie. Typy i rodzaje płotów i ogrodzeńCyklinować parkiet dobrze?Drogi prąd? Wcale nie będzie lepiej, ale wystarczy tylkoOni Już Wiedzą Jak Mieć Saunę, Odbierz Dostęp Zanim O 8:8 System Wyłączy Rejestrację


W trosce o bezpieczeństwo – spotkania z kursantami w szkołach nauki jazdy - Gołdap - goldap.org.pl\n„DOM, czyli Dzielnicowy Oddany Mieszkańcom” – takie było hasło przewodnie spotkań a tym samym II edycji projektu Starostwa Powiatowego w Gołdapi realizowanego wspólnie z Komendą Powiatowa Policji w Gołdapi. Policjanci spotykają się z kursantami szkół nauki jazdy z terenu powiatu gołdapskiego. Wszystko z myślą o bezpieczeństwie.\nW październiku i listopadzie organizowane są spotkania funkcjonariuszy miejscowej komendy Policji z kursantami szkół nauki jazdy z terenu powiatu gołdapskiego. Podczas spotkań omawiane są zagrożenia na drodze oraz prawa i obowiązki każdego uczestnika ruchu drogowego. Dzięki wykorzystaniu alkogoogli i narkogoogli ci, którzy egzamin mają jeszcze przed sobą mogą przekonać się, jak zmienia się koordynacja ruchowa pod wpływem alkoholu czy narkotyków.\nDzięki funkcjonariuszowi Państwowej Straży Pożarnej Jackowi Klimko – który jednocześnie jest ratownikiem – kursanci mogą utrwalić i uzupełnić swoją wiedzę w zakresie pierwszej pomocy przedmedycznej jak również sprawdzić swoje umiejętności pracując z fantomem. Ponadto wszystkim uczestnikom spotkań rozdawane są karty ICE.