Piłka ręczna. Rzuty karne zdecydowały. Łomża Vive Kielce przegrywa finał Ligi Mistrzów - PoBandzie - Portal Sportowy\nPrevPoprzedniEsport. Finał e-Speedway Grand Prix 2022 na torze PSŻ-u Poznań\nNastępnyŻużel. Wysokie loty Aniołów, Leszno bez bonusa (RELACJA)Next\nPiłka ręczna. Rzuty karne zdecydowały. Łomża Vive Kielce przegrywa finał Ligi Mistrzów\nźródło: facebook.com/ EHF Champions League\nNiezwykłe emocje w finale Ligi Mistrzów piłkarzy ręcznych! Do wyłonienia najlepszej klubowej drużyny Europy potrzebne były rzuty karne. Po regulaminowym czasie meczu i dogrywce na tablicy wyników widniał remis 32:32. W rzutach z siódmego metra lepsi byli jednak szczypiorniści Barcelony, którzy wygrali całe spotkanie 37:35.\nSzczypiorniści z Kielc zameldowali się w Final Four Ligi Mistrzów, organizowanym tradycyjnie w Lanxess Arenie w niemieckiej Kolonii, po raz piąty w swojej historii. Szczególnie pamiętna była edycja z 2016 roku, kiedy to Vive pokonało w finale po rzutach karnych 39:38 Vesprem. Tym razem węgierski zespół został ograny przez podopiecznych Tałanta Dujszebajewa już w półfinale, zaś w decydującej potyczce ich przeciwnikiem była Barcelona – obrońca trofeum zwycięzcy Ligi Mistrzów. Oba zespoły mierzyły się już ze sobą w fazie grupowej obecnych rozgrywek, dwukrotnie tryumfował wtedy zespół z Polski.\nMimo że pierwsi do bramki rywala trafili kielczanie, to początek spotkania należał do szczypiornistów z Hiszpanii. Po dziesięciu minutach gry zbudowali trzybramkową przewagę. Wśród mistrzów Polski wyróżniał się Czarnogórzec Branko Vujović, który co i rusz bombardował z 9 metra bramkę strzeżoną przez Gonzalo Pereza de Vargasa. Vive pod koniec pierwszej połowy, również dzięki wykluczeniu Angela Fernandeza, skutecznie odrobiło straty i 26. minucie na tablicy widniał wynik 12:12. Ostatecznie na przerwę obie drużyny schodziły przy stanie 14:13 dla Katalończyków.\nBramka za bramkę. Tak toczył się początek drugiej części gry. Po bramce Daniela Dujszebajewa kielczanie odzyskali prowadzenie (17:16). Mimo to, żadna z ekip nie potrafiła zbudować nawet dwubramkowego prowadzenia. Zwiastowało to niezwykłe emocje w końcówce meczu. Na cztery minuty przed końcem, korzystając z błędu Artioma Karaleka, po dłuższym czasie na prowadzenie wyszła Barcelona (27:26). W przedostatniej minucie Timothy N’Guessan miał szansę wyprowadzić hiszpański klub na prowadzenie dwoma bramkami – spudłował jednak w dobrej sytuacji. Dzięki temu Vive miało w ostatniej akcji piłkę, a ewentualny gol dawałby dogrywkę. Presję wytrzymał Karalek, po końcowej syrenie wynik brzmiał 28:28, a kibice w Kolonii czekali na dogrywkę.\nTa rozpoczęła się od kilku błędów kielczan w ataku pozycyjnym, ale i świetnej parady bramkarza Vive Andreasa Wolffa. Ostatecznie po pierwszej połowie dodatkowego czasu na minimalnym prowadzeniu (30:29) byli obrońcy tytułu. Jednak mistrzowie Polski po strzeleniu dwóch goli z rzędu odzyskało inicjatywę w spotkaniu. Żadna z drużyn nie potrafiła odskoczyć, Vive rozgrywało ponadto ostatnią akcję dogrywki. Gol jednak nie padł, zatem podobnie jak w 2016 roku o zwycięstwie w Lidze Mistrzów miały zadecydować rzuty karne.\nW konkursie rzutów z 7. metra najpierw trafili lidery obydwu klubów – Aleix Gomez i Arkadiusz Moryto. Kolejni egzekutorzy również się nie mylili. Pomylił się dopiero Alex Dujszebajew w trzeciej serii rzutów. Presja była zatem po stronie kielczan. Niestety, Ludovic Fabregas się nie pomylił, Barcelona wygrała tę część gry 5:3, a cały mecz 37:35. Hiszpański klub zdobył najcenniejsze trofeum w klubowej piłce ręcznej już po raz dziesiąty.\nBarcelona, ehf champions league, final four Ligi Mistrzów, google upday, handball, liga mistrzów, piłka ręczna, Samsung upday, vive kielce\nBrak komentarzy dla: on Piłka ręczna. Rzuty karne zdecydowały. Łomża Vive Kielce przegrywa finał Ligi Mistrzów


Ethereum Classic (ETC) okazało się ,,kruche'' | Tokeneo\nStrona główna Kryptowaluty News Ethereum Classic (ETC) okazało się ,,kruche''\n7 sierpnia 2020 09:18\nEthereum Classic padło ofiarą ataku 51% – po raz drugi w tym tygodniu! Sieć tego projektu okazała się niezwykle krucha, mimo to kurs samej kryptowaluty ETC nie ucierpiał, a nawet wzrósł o 1,24% w ciągu doby – dlaczego?\nEthereum Classic i kolejny atak 51%\nPo dwóch poważnych reorganizacjach blockchaina w ciągu zaledwie tygodnia sieć ta odnotowała mocny spadek szybkości mieszania, to zaś sprawia, że ryzyko kolejnych ataków staje się jeszcze większe. Według danych udostępnionych przez Crypto51 szacowany koszt przeprowadzenia takiej akcji to obecnie 4 030 USD.\nMimo tak silnego zagrożenia sama cena kryptowaluty przynależnej do Ethereum Classic nie doznała gwałtownego spadku. O dziwo wzrosła nawet o 1,24% w zakresie dobowym.\nWykres ETC. Źródło: CMC\nW tym wszystkim podejrzenia budzi wzrost obrotu, pomimo tak poważnej usterki. Warto zwrócić uwagę, chociażby na fakt, że na wielu platformach kryptowalutowych wypłaty depozytów w ETC zostały zawieszone. Tu rodzi się pytanie: kto generuje ten wolumen? Wszakże sami deweloperzy z Ethereum Classic oznajmili wczoraj, że w świetle ostatnich ataków na sieć zaleca się, aby wszystkie giełdy, pule wydobywcze i inni dostawcy usług związanych z ETC wydłużyli czas potwierdzania wszystkich depozytów oraz transakcji przychodzących.\nMówiąc najprościej, może dojść do niego wówczas, gdy pewna osoba, bądź zorganizowana grupa osób zyskuje przewagę pod względem mocy mieszania nad pozostałymi górnikami danej kryptowaluty. Następnie atakujący mogą doprowadzić do podwójnego wydatku wirtualnej monety – w tym przypadku było to ETC.\nNależy przypomnieć, iż najnowszy atak nastąpił niedługo po tym przeprowadzonym między 29 lipca a 1 sierpnia bieżącego roku. Oczywiście początkowo twierdzono, że sieć w ogóle nie ucierpiała. Później jednak pojawiły się informacje o tym, iż atakującemu udało się dwukrotnie wydać ponad 800 000 ETC (ok. 5,6 miliona USD). Koszt, jaki poniósł, aby do tego doprowadzić to około 17,5 BTC (204 000 USD). Wartość wczorajszego ataku nie została jeszcze oszacowana.\nTo nie pierwszy raz, kiedy taka sytuacja ma miejsce w sieci Ethereum Classic. W poprzednich latach blockchain ten kilkukrotnie padł ofiarą poważnych ataków reorganizacyjnych.


Szlachta drobna w powiatach płońskim i płockim podług Ignacego Sadkowskiego - SZLACHTA PÓŁNOCNEGO MAZOWSZA\nUncategorized / poniedziałek, 23 maja, 2022\nRedakcja SzPM: Przytoczony poniżej w całości artykuł autorstwa Ignacego Sadkowskiego ukazał się pierwotnie w miesięczniku “Wisła” w roku 1903 (tom XVII, zeszyt 6, s. 669-687). Posiada niewątpliwie wiele walorów, ze szczególnym uwzględnieniem tych etnograficznych. O autorze trudno znaleźć wiele informacji, ale krótka kwerenda dowodzi, iż tenże Ignacy Kajetan Sadkowski urodził się w roku 1854 w Starczewku (par. Skołatowo), a zmarł na początku 1911 r. w Ciechanowie. Jego żoną była Felixa Tekla Józefa z Kowalewskich, z którą doczekał się potomstwa.\nPisownię w artykule (gdzie uznano to za konieczne) nieznacznie uwspółcześniono.\nSZLACHTA DROBNA W POWIATACH PŁOŃSKIM I PŁOCKIM\nPRZYDOMKI OSÓB I WIOSEK\nPo prawej stronie Wisły, na Mazowszu i Podlasiu, w dzisiejszych guberniach: Płockiej, Łomżyńskiej, Siedleckiej i po części Suwalskiej, wiele okolic zamieszkuje zwartą masą szlachta drobna, inaczej zagonową zwana. W innych okolicach Królestwa Polskiego, z wyjątkiem części Mazowsza, położonej po lewej stronie Wisły, gdzie pojedyńczo lub grupami, wioski drobnoszlacheckie trafiają się jeszcze , nie spotyka się ich dzisiaj. A przecież, rzadziej tylko rozmieszczone, istniały za dawnych czasów na całym obszarze ziem Rzeczypospolitej i nie dalej, niż w pierwszej połowie zeszłego wieku, istniały jeszcze w południowych stronach Królestwa.\nWioski drobnoszlacheckie powstawały wszędzie u nas w taki sam sposób, jak na Mazowszu, t. j. przez podziały. Ale, że w tych dzielnicach Rzeczypospolitej, gdzie gleba była lepsza, szlachta łatwiej się dorabiała mienia, częściej więc wyposażano dzieci gotówką, lub nabywanymi w tym celu całymi wioskami, przeto drobnej szlachty tworzyło się tam mniej, aniżeli w dzielnicach z piaszczystą glebą; a i te wioski drobnoszlacheckie, które się już utworzyły, znikały po pewnym czasie, wykupywane na nowo przez jednego z zamożniejszych współwłaścicieli, lub sąsiedniego posiadacza folwarku. Z byłych zaś posiadaczy-szaraków tworzył się proletariat szlachecki, dostarczający ekonomów i innych oficjalistów, pozostających w służbie u zamożniejszej braci.\nWsie drobnoszlacheckie znikały często, jeżeli który ze współwłaścicieli zdobywał ekonomiczną przewagę nad sąsiadami. Chował tedy dużo inwentarza (szczególnie owiec), wypasał łąki i ugory, ogładzał zatem sąsiedzki dobytek, a jeżeli był przy tym wojowniczego ducha (co zresztą u szlachty często się trafiało) sąsiedzi, nie mogąc z takim sobie poradzić, wyprzedawali mu swoje działy. Bywało, że wskutek jakiegoś kryzysu ekonomicznego, stagnacji ogólnej, szlachta drobna wyzbywała się swoich działów. Starzy ludzie opowiadali, że, po wojnach napoleońskich, na targu w Płońsku za ćwierć żyta (8 garncy) nie można było kwarty soli dostać. Toż samo miało być później, po 1831 roku. Dziadek pewnego, obecnie osiadłego, szlachcica porzucił gospodarstwo, mając pełną górę (poddasze) zboża, i poszedł służyć za ekonoma do dóbr wielkopańskich.\nTakie były ogólne dzieje wsi drobnoszlacheckich, ale dzieje mazowieckich i podlaskich wiosek musiały być jeszcze nieco odmienne. Tu raz podzielone wioski trudniej było wykupywać od sąsiadów i krewnych, bo dorobek był trudniejszy, a w dodatku szlachta liczniej tu się rozradzała, niż gdzie indziej. Wskutek przeto ubóstwa gleby wioski coraz więcej się rozdrabniały, a jeżeli były wypadki, że i skupiały się na nowo, to, na ogół biorąc, procent takich wiosek był niewielki, a przeto zanik posiadłości drobnoszlacheckiej nie mógł nastąpić.\nDzisiaj, szczególnie w tych okolicach, w których nie ma wsi drobnoszlacheckich, jeżeli gdzie taka wioska ocalała, budzić powinna zainteresowanie, jako zabytek przeszłości. Na północ od Wisły, między Zakroczymiem a Płockiem, w promieniu mniej więcej dwumilowym, wiosek drobnoszlacheckich nie spotyka się. Na trzeciej mili znajdują się już pojedyńczo leżące, jak oto: Grączewo, Kozarzewo, Skarboszewo i kilka innych. Dalej ku północy, poza liniąą folwarczno-chłopskich wsi: Gumino, Kucice, Kadłubowo (pow. Płoński), Nadólki i Daniszewo (p. Płocki), wioski drobnoszlacheckie rozpościerają się szerokim pasem; obejmują one zachodnio-północną część powiatu Płońskiego i wschodnio-północną Płockiego, gdzie zwartą masą, z rzadka tylko przeplatane folwarkiem, po większej części powstałymi z wiosek drobnoszlacheckich, tworzą kilka parafii, jak oto: Skołatowską, Baboszewską, Gralewską, Górską i po części Rogotwórską. W innych ościennych parafiach wszędzie znajdują się wioski szlacheckie, w mniejszej tylko liczbie.\nWioski szlachty drobnej w ogóle są niewielkie, przeciętna bowiem wieś nie przenosi dziesięciu włók. Cała zaś grupa wiosek, noszących jedno nazwanie i różniących się między sobą tylko przydomkami, nie przenosi często obszaru dużego folwarku. Naprowadza to na domysł, że wioski takie mogły powstawać również wskutek podziału jednej wsi na kilka małych i że podzielonym tak wioskom dla rozróżnienia, nadawano następnie przydomki.\nCzęści czyli osady szlacheckie, zwane tu powszechnie „fortunami“, a z przekąsem lub ironią „leńdami” (ostatnia nazwa stosuje się przeważnie do mniejszych części), są zazwyczaj najrozmaitszej wielkości: zaczynają się mniej więcej od 15 morgów i dochodzą do 6-ciu włók; powyżej 6-ciu włók uważane są już za folwarki. Takie fortuny szlacheckie miały tu dawniej swoje specjalne nazwy, pochodzące od nazwisk rodzin, które je posiadały, jak: Karwowszczyzna, Chyczewizna, Starczewizna i t. p. Bywało tak, że właściciele częstokroć się zmieniali, a nazwy fortun zachowywały bardzo jeszcze długo pierwotną swoją nazwę. Ale po dokonanej tu powszechnie separacji gruntów szlacheckich, rozpoczętej przed 40-tu laty, kiedy części zostały zamienione na kolonie, nazwy te zaczęły stopniowo iść w zapomnienie; zachowały się jeszcze w niektórych tylko wioskach, mających pola rozseparowane, a budynki i ogrody pozostałe na dawnym miejscu. Po dokonanej separacji niemało drobnych fortun szlacheckich zniknęło; wielu bowiem małorolnych gospodarzy wołało sprzedać swoje zagony, niż przystąpić do separacji.\nNazwiska szlacheckie tej okolicy kończą się na -ski, lub (co rzadziej) na -cki, i są identyczne z nazwami wiosek. Nazwisk szlacheckich z innym zakończeniem nie spotyka się tu wcale. Chłopskie zaś nazwiska, kończące się na -ski, różnią się tym od szlacheckich, że pochodzą nie od nazw wiosek, lecz od pierwotnych nazwisk, zmienianych zwykle przy okazji spisywania aktu urodzenia, gdy ojciec np. Gocała podaje swoje nazwisko, jako Gocaliński, lub Gmurek — Gmurczyński i t. p.; syn tedy urzędownie będzie się już nazywał tak ze szlachecka zapisanym nazwiskiem.\nNiektóre nazwiska szlacheckie są tu bardzo rozpowszechnione; w celu przeto odróżnienia jednego rodu od drugiego z dawien dawna nadawano szlachcie przydomki. Przydomki takie nazwać by należało rodowymi, dla odróżnienia od osobistych, należących do jednej tylko osoby, a powstałych z jej wady lub zalety. Ale i osobiste przydomki często przechodziły na potomstwo i w ten sposób stawały się rodowymi.\nJak unieśmiertelnieni w „Panu Tadeuszu” owi zaściankowi Dobrzyńscy na Litwie, tak i tu rozmaici: Karwowscy, Goszczyńscy, Dłużniewscy, zamieszkujący wsie: Karwowo, Goszczyn, lub Dłużniewo, obyć się bez przydomków nie mogli. Mieli oni zapewne w dawnych czasach i przezwiska osobiste, podobne do: Chrzcicieli, Kropicieli i Brzytewek, ale tradycja o nich zaginęła, jak zaginęła już i niektórych przydomków rodowych.\nDla młodzieży obojga pici istnieją też osobne nazwy, i tak: syn Karwowskiego nosi tu nazwę „Karwoszczak” córka—„Karwoszczanka” syn Pomianowskiego — „Pomianoszczak” córka — „Pomianoszczanka” . Od niektórych nazwisk wyprowadzają końcówki na: -wiäk i -wianka, jak: Chyczewiak, Chyczewianka, Cywiniak, Cywinianka.\nNazwy z końcówkami -wiak służą też dla oznaczenia mieszkańców pewnej wsi: np. wyrażenie: „Starczewiaki wypaśli nam łąkę” —oznacza mieszkańców Starczewa. Bywają też nazwy, brane od przydomków: np. od „Cader” — Cadrzak i Cadrówna, od „Puch” — Pusiak i Puchówna, od „Karkos” — Karkosiak i Karkosówna i t. p.\nPrzystępujemy teraz z kolei do szczegółowego przeglądu przydomków wiosek i rodów szlacheckich, o ile te ostatnie zachowały się jeszcze w pamięci mieszkańców. Pierwszą wioską szlachecką, poza linią wyżej przytoczonych folwarczno-ehłopskich wsi w powiecie Płońskim, jest Korytowo—jedna tylko wieś tej nazwy; część jej nosi nazwę Korytowo-Daćbogi. Korytowskich niema w Korytowie, ani też nigdzie w okolicy. Natomiast wieś zamieszkują przeważnie: Mosakowscy, Cywińscy, Bukowińscy i Gościccy.\nRównolegle z Korytowem leżą Pomianowa w liczbie trzech wiosek: Pomianowo-Wyżki, P. Kuźny i P. Dzierki. Pomianowskich tu jest kilku, ale o przydomkach ich nie mogliśmy się nic dowiedzieć. Pomianowo-Dzierki stanowi obecnie folwark, wykupiony od sąsiadów przez jednego z Pomianowskich.\nNa północ od Pomianów, oddzielone rzeczką Płonką, leżą Sadkowa—również trzy małe wioski: Sadkowo Żury, S. Chrzybty i S. Majory. Sadkowskich nie ma obecnie w Sadkowach; w okolicy też nie tak wielu. Sadkowscy dzielą się na dwa oddzielne rody, z których jeden nosi przydomek „Kurek” , drugi bez przydomku. W Sadkowie mieszkają: Maliszewscy-Skowronki, rodziny: Wierzbickich (jeden z nich nosi przydomek „Krówka” ) i Worowskich.\nDalej ku północy od Sadków leży Wierzbica Szlachecka (tak nazwana dla odróżnienia od „Pańskiej” folwarku przed 30-tu laty rozparcelowanego). W Wierzbicy nie ma Wierzbickich, ale w okolicy nazwisko to jest dość rozpowszechnione. Dalej następują Starczewa — trzy wioski: Starczewo-Wielkie, S. Kanie vel Starczewko i S. Pobodze albo Chomątki. W Starczewach mieszka wielu Starczewskich, jak również w okolicy. Starczewskich na Chomątkach nazywają Nogajami, a w Starczewie Kaniach zwano ich Boksami (Boksa), ale niema ich tam obecnie, a rodzinna ich wioska, w pierwszej połowie XVIII wieku własność jednego Starczewskiego, podzielona następnie między synów, przeszła w ręce innych rodów szlacheckich. W Starczewie Wielkim są Starczewscy, zwani Czubkami.\nNa wschód od Starczewa leżą Błomina—trzy wioski: Błomino Gule, B. Jeże i B. Gumowskie. Tylko B. Gule jest wsią szlachecką, dwie zaś pozostałe przed niedawnym jeszcze czasem były folwarkami. W Błominie nie ma Błomińskich i w ogóle nazwisko to zupełnie jest nieznane w całej okolicy. Natomiast Błomino przed niedawnym czasem zamieszkiwali Chyczewscy, z których jednego zwano Prusakiem (z powodu, że długi czas przebywał w Prusiech), drugiego — Krzykaczem, a trzeciego—Łydą.\nNa wschód od Błomina leżą dwa Zbyszyna: Zb. Wielkie i Zb. Reszki. Pierwsze z nich w większej części zostało wykupione od sąsiadów (około 70 lat temu) przez współwłaściciela Starczewskiego, na pozostałej zaś części siedzi kilku szlachty. W Zbyszynie niema obecnie Zbyszyńskich; w okolicy także rzadko się trafiają.\nDalej na wschód od Zbyszyna leżą Korzybia — trzy wioski: K. Wielkie, K. Małe i K. Czerwonki. W Korzybiach mieszka wielu Korzybskich; w okolicznych zaś wioskach spotyka się ich w niewielkiej liczbie. Korzybie Małe zostało wykupione przez ojca obecnych właścicieli, Jana Korzybskiego, ale po jego śmierci trzej pozostali synowie na nowo podzielili się ziemią. Przydomki Korzybskich nie są nam znane.\nW pobliżu Korzybia, oddzielnie położona, leży wieś Rakowo nad rzeką Płonką, nazwana tak zapewne od obfitości poławianych tam raków. Rakowskich mieszka tam i w okolicy niewielu. Obok Rakowa znajdują się się dwa folwarki, powstałe z wiosek szlacheckich Kluczewa i Siekluk, z których ostatnią wykupił od sąsiadów Sieklucki, pradziad obecnego właściciela.\nNa północ od Błomina i Zbyszyna leży wielka wieś Brzeście, w połowie szlachecka, w połowie zaś folwark (przed 25 laty rozparcelowany). Brzeskich w Brześciu znajduje się parę rodzin: w okolicy rzadko się trafiają.\nObok Brześcia, na zachód, leżą dwie wioski szlacheckie: Kowale i Maława, wszakże ani Kowalskich, ani Malawskich szlachty nigdzie w okolicy nie ma, trafiają się tylko chłopi tego nazwiska. Są natomiast Kowalewscy, ale ci wywodzą się z Kowalewa pow. Sierpskiego (są także Kowalewa w pow. Mławskim).\nNa północ od Maławy i Kowal[ew]a leżą Cywiny — pięć wiosek: C. Górne C. Wojskie, C. Kuśpiki, C. Dyngusy, C. Krajki. W Cywinach i w okolicy mieszka kilka rodzin Cywińskich.\nRównolegle z Pomianowem, nad rzeką Płonką, leżą w powiecie Płockim dwie Płonny: Szlachecka i Pańska. Płonnę Pańską na początku XIX stulecia podzielił właściciel Strzeszewski między czterech swoich synów. Obecnie już rozrodzeni wnuki i prawnuki jego mieszkają w tej Płonnie; Strzeszewskich tych nazywają sąsiedzi „Brzechaczami” . Szlachty, która by nazwisko swe wywodziła od Płonny (Płonków lub Płonińskich), nie ma w okolicy całej.\nNa zachód od Płonny leżą Zdziary — siedem wiosek: Zdziar Wielki, Z. Mały, Z. Gęsi, Z. Łopatki, Z. Krawieczyn, Z. Bylin i Z. Sarzyn. Zdziarskich nie ma ani w Zdziarach, ani w okolicy. Ostatni męski potomek tego nazwiska umarł w 1888 r. (Wprawdzie mieszka od lat kilku w okolicy obywatel Zdziarski, ale ten przybył z innych okolic.) Zdziar Bylin uważany jest za kolebkę rodziny Kraszewskich, która w zeszłym wieku wydała znakomitego powieściopisarza. Starzy ludzie nazywali tu jeszcze „Kraszewizną” jedną z fortun szlacheckich. (Obecnie Kraszewskich tu niema; być może, iż są w Kraszewach w pow. Sierpskim.)\nSzlachtę na Sarzynie i Bylinie przezywali sąsiedzi „Smuzami” (zapewne nazwa ta pochodzi od skórek jagnięcych, których tu dużo sprzedawano); szlachtę zaś ze Zdziar w ogóle zwali dalsi sąsiedzi „Jałowczakami” z powodu, że ci na opał używali jałowcu. Zdziary oddzielone są folwarczno-chłopskimi wsiami od pasma wsi szlacheckich, ciągnących się dalej na zachód (Przedpełce, Sochociny, Słomkowa i wiele innych). Najbliżej na wschód, przedzielone tylko wsią Górą, znajdują się Karwowa — pięć wiosek: K. Podgórne, K. Krzywanice, K. Orszymowice, K. Błażewice i K. Trojany. W Karwowach mieszka wielu Karwowskich, i nazwisko to należy do najpospolitszych w całej okolicy. To też rodziny Karwowskich mają liczne przydomki, jak oto: Cader, Święty, Klekot. W Karwowach mieszkają też Archutowscy „Barany” . Bywa tak, że w jednej wsi mieszka wielu Karwowskich z jednym przydomkiem; wtedy do przydomku dodają imię chrzestne: Cader Józef, Święty Franciszek, Święty Józef i t. d.\nObok Karwów leżą Goszczyna — trzy wioski, ale w obecnym czasie tylko G. Karpięcin jest wsią szlachecką; dwa zaś inne, dzisiaj złączone pod nazwą Goszczyna Górnego, tworzą folwark. Goszczyńskich jest prawie tyluż, co i Karwowskich; rody ich dzielą się na: Goszczyńskich Karkosów, Dziuków, Kasabułów i Kołsaków.\nObok Goszczyn leży pojedyńcza wieś Brudzino, w której mieszka kilku Brudzińskich; mieszkają też oni w okolicy, a dzielą się na Puchów i Skrzeczków.\nNa północ od Brudzina leżą dwie wioski: Strzeszewo Wielkie i S. Małe. Slrzeszewskich już tam nie ma, ale nie mało ich znajduje się w okolicy; wielu też jest osiadłych na folwarkach.\nMiędzy Brudzinem, Strzeszewem i Starczewem leży wieś Rostkowo, wykupiona od szlachty przez jednego z Brudzińskich przed rokiem 1860. Rostkowskich nie ma w okolicy.\nDalszych wsi szlacheckich, ciągnących się z małymi przerwami na wschód i zachód, a w szczególności na północ, aż do granicy pruskiej, nie znamy, poprzestajemy więc na wyliczonych tu wioskach. Może też w okolicach Raciąża, Ciechanowa lub Przasnysza znajdzie się ktoś, co by zechciał zająć się badaniem życia tamtejszych okolic szlacheckich.\nPocząwszy od połowy ubiegłego wieku, okolice drobnoszlacheckie w powiatach Płockim i Płońskim zaczęły stopniowo tracić swój pierwotny charakter. W tym mniej więcej czasie rozpoczęła się też separacja zagonów i pastwisk szlacheckich: wsie szlacheckie z zagonowych przekształciły się na kolonie, wskutek czego szlachta, mieszkając odtąd w pewnym od siebie oddaleniu, przestała żyć życiem wspólnym, jakim żyła ongi za czasów zagonowych; wskutek tego i życie towarzyskie przybrało inny charakter, stało się więcej odosobnionym. Z drugiej znowu strony uwłaszczenie włościan i parcelacja folwarków, których nabywcami w znacznej części była szlachta drobna, przyczyniły się do zespolenia się tejże szlachty z żywiołem chłopskim i utraty wyłączności szlacheckiej przez niektóre wioski rdzennie dawniej szlacheckie, a to z powodu, że zamożniejsza szlachta, nie mogąc po separacji dalej nabywać drobnych fortun, jako nieprzyległych już do pól swoich, przenosiła się na obszerniejsze parcele folwarczne, a swoje fortuny sprzedawała często w chłopskie ręce. Wskutek tego, siedząca od wieków w swoich rodzinnych wioskach szlachta porzucała je, a jej miejsce zajmowali nieraz nowi przybysze. W obecnym czasie trudno czasami odróżnić wieś prawdziwie szlachecką od wsi, powstałej z parcelacji folwarku, gdyż są one jednakowo, kolonialnie urządzone, i prawie z jednakowych elementów ich ludność się składa.\nZ przyczyn wyłuszczonych życie, zwyczaje i obyczaje szlachty drobnej są obecnie inne, niż przed 50-ciu laty. Dawniej, w każdej prawie wiosce szlacheckiej sąsiedzi wyróżniali kogoś z pomiędzy siebie, otaczając go szczególnym szacunkiem. Wyróżniany tak szlachcic, zwykle podeszły już w leciech, odznaczać się musiał czy to większym rozumem od innych, większą zamożnością, albo może tylko większym sprytem. Brał tedy nieznacznie w swoje ręce przewodnictwo w wiosce i kierował bracią podług swej woli. Decydował, gdzie i co siać należy, kiedy rozpoczynać sprzęt, kiedy siew; wyznaczał „wołowniki” (pastwiska) dla bydła roboczego; zabraniał szkód w polach i łąkach; słowem—kierował całym gospodarstwem wioski. Miał taki „Maciek nad Maćkami” często i niechętnych sobie sąsiadów, którzy krzywo patrzyli na zaprowadzony w wiosce rygor, ale umiał tak pokierować sprawami, że większość zawsze bywała po jego stronie, a niechętni z konieczności cicho siedzieć musieli. Trafiało się, że niektóre wioski miewały do dwóch (rzadko więcej) takich patriarchów; wówczas albo jeden drugiemu ustępował pierwszeństwa, albo też wspólnie radzili pro publico bono.\nGorzej, jeżeli w wiosce nie znajdował się nikt poważniejszy, mogący w karbach trzymać sąsiadów. Wtenczas to szkodom, kłótniom i worywaniom się w cudze zagony nie było końca.\nFunkcja, spełniana przez takiego przewodnika wioski, nie miała charakteru oficjalnego, ani żadnej nazwy; szlachta bowiem nie uznawała oficjalnie niczyjej hegemonii nad sobą, poddając się tylko bezwiednie wpływom ludzi rozumniejszych, umiejących zyskać sobie powagę. Szanowano takich ludzi i przez ten szacunek pozwalano im sobą kierować. Mówiąc o nich, stawiano zawsze wyraz „pan” przed nazwiskiem, albo przed imieniem, jeżeli to nazwisko nosiło więcej osób we wsi, a więc: pan Czarnomski, p. Wierzbicki, lub pan Jerzy, p. Jędrzej; innych sąsiadów najczęściej tylko w oczy tytułowano „panem” , za oczy zaś zwykle określano jakimś przydomkiem, którego w oczy „nie wypadało” wymawiać.\nSzlachta drobna zajmuje dzisiaj stanowisko pośrednie między inteligencją wiejską a ludem włościańskim, ale w przeszłości była ona więcej zbliżona do bogatszej braci, osiadłej na folwarkach, z którą ją łączyły wspólne i różnorodne interesy publicznej i prywatnej natury. Dawniej przeciętny szlachcic wioskowy mało się różnił od takiegoż szlachcica cząstkowego. Poziom umysłowy obydwu był prawie jednakowy, oświata dla obu jednakowo dostępna w licznych szkołach zakonnych. Słynne były na okolicę i najwięcej uczęszczane: szkoła Reformatów w Żurominie i Benedyktynów w Pułtusku, do których po naukę garnęli się synowie drobnej szlachty, a ukończywszy je dochodzili często do wyższych stanowisk, że wymienimy tylko: trzech braci Starczewskich, z których jeden został prezesem Trybunału w Kaliszu, dwóch zaś pozostałych sędziami trybunalnemi w innych miastach. Braci Czarnomskich, z których jeden poległ w młodym wieku, w 1831 r., w randze kapitana, drugi — osiadł na fortunie, nie przenoszącej 3-ch włók; wspomnimy jeszcze Sadkowskich: jednego—mecenasa w Warszawie, drugiego—rejenta w Płońsku, Strzeszewskiego—także rejenta. Tylu innych, których wymienianie zabrałoby tu zawiele miejsca, pomijamy.\nNadmieniamy tylko, że drobna szlachta z dawien dawna dostarczała kościołowi niemałego zastępu księży. I dziś jeszcze marzeniem jest szlachcica, żeby chociaż jeden z jego synów mógł zostać księdzem, ale z powodu utrudnionych warunków marzenie to dla wielu urzeczywistnić się nie może. Łatwiej też zdobywano dawniej naukę elementarną; w wielu bowiem wioskach trzymano nauczycieli, którzy, stołując się co tydzień w innym domu, uczyli dziatwę z jednej lub więcej wiosek razem. Dziś tylko zamożny szlachcic odważy się na kształcenie swych dzieci w szkołach.\nŻycie, zwyczaje i obyczaje szlachty drobnej, zajmującej, jakeśmy już powiedzieli, stanowisko pośrednie między inteligencją a ludem wiejskim, nie jest tu równomierne Szlachta, mająca koligatów, osiadłych na folwarkach, z którymi przynajmniej w pierwszym i drugim stopniu pokrewieństwa utrzymuje stosunki, jako też w ogóle szlachta zamożniejsza, posiada pewną ogładę towarzyską. Przyjęcia, zabawy, stroje takiej szlachty są naśladowaniem inteligencji miejscowej. Szlachcianki i ich córki starają się ubierać modnie. Kapelusze, suknie modne, okrycia, parasolki, rękawiczki, nareszcie przybory toaletowe stanowią niezbędną ich potrzebę. Mężczyźni odświętnie ubierają się w surduty, kamasze, używają rękawiczek, a na wesela stroją się w białe krawaty i takież rękawiczki. W domach znajdują się meble, najczęściej stare, zakupione w mieście; meble takie stawia się w pierwszym od wejścia pokoju, w którym nie umieszcza się już łóżek. W ogóle zewnętrzna, materialna strona życia przedstawia się nie najgorzej, wewnętrzna — stan umysłowy—pozostawia wiele do życzenia.\nTakiej szlachty najwięcej znajduje się w parafii Górskiej, powiatu Płockiego. Środowisko dla niej stanowi kategoria szlachty, która się łączy z tamtą, ale nie ma pretensji do naśladowania klas inteligentnych. Ubiory, przyjęcia są tu o wiele skromniejsze. Urządzenie domu też jest proste: w pierwszej izbie, czyli pokoju, stawiają na pierwszym miejscu pod oknem stół; obok stołu dwa krzesełka drewniane; nad stołem pochyło zawieszone lustro. Po stronach stoją przy ścianach dwa łóżka, przeznaczone dla gości, gdyż z domowników nikt w nich nie sypia. Bliżej drzwi stoi szafa do sukien, czasami kredens, kufer, parę prostych krzeseł; firanki w oknach i obrazy na ścianach dopełniają umeblowania pokoju. Z pokoju wchodzi się do alkierza, gdzie stoją łóżka, przeznaczone do użytku codziennego rodziny, oraz skrzynia i parę innych sprzętów. Za alkierzem znajduje się sień („sionka” ) wychodząca najczęściej na ogródek. Od frontu, z sieni głównej, prowadzą dwa wejścia: do pokoju i do izby. W izbie mieści się cała rodzina, oraz służba żeńska, męska zaś tylko jadać przychodzi do domu, a pomieszczenie dla siebie ma w zabudowaniach gospodarczych. Dodać należy, że szlachta, posiadająca mniej niż włókę gruntu, a więc niezamożna, stosunków z zamożniejszą szlachtą nie utrzymuje i sposobem życia zbliża się do chłopów.\nNie można jednakże przeprowadzić ścisłej granicy między zamożniejszą a uboższą szlachtą. Jak bowiem z jednej strony u szlachcica zamożniejszego wyższa kultura materialna i towarzyska występuje w chwilach wyjątkowych, ma charakter odświętny, gdyż w życiu powszednim tenże szlachcic sposobem żywienia się, ubiorem i nawyknieniami nie różni się od uboższego swego sąsiada; tak z drugiej —tenże sąsiad, jeżeli się materialnie wydźwignie, łatwo nabiera poloru. Ta łatwość przyswajania sobie ogłady towarzyskiej jest wspólną cechą szlachty drobnej, a celują w tym przede wszystkim kobiety.\nZachodzi też pewna różnica w sposobie obejścia się szlachty ze służbą, polegająca na tym, że biedniejsi, mniej mający poczucia swej wyższości towarzyskiej, jadają razem z czeladzią z jednej misy, zamożniejsi zaś—oddzielnie, nieco opodal od czeladzi. Jadają zwykle na długich, niskich stołkach, niektórzy na stołach, ale talerzy rzadko jeszcze używają.\nMięsa w ogóle nie jadają, chyba tylko w większe święta, lub wtedy, gdy mają gości. Częściej używają wędlin, gdyż w ciągu roku zabijają dwa, niekiedy trzy (stosownie do zamożności) utuczone wieprze. Gości podejmują na stolach nakrytych, zastawionych talerzami, przy których kładą noże i widelce. Codzienny posiłek średnio zamożnego szlachcica jest następujący: na śniadanie—kluski ze słoniną lub mlekiem i ziemniaki; na obiad: barszcz, ziemniaki, kasza jaglana, lub ziemniaki z kapustą, groch; na podwieczorek: chleb z masłem (zwany „pomazanką” ), chleb z serem, jajecznica, czasami kawa z chlebem; na wieczerzę: kasza obrzednia z ziemniakami, zacierki z ziemniakami, lub kasza na gęsto.\nUbiór powszedni szlachty niczym się nie różni od ubioru chłopa. Noszą przeważnie ubrania tandetne, w święta tylko zamożniejsi używają kortowych; głowy nakrywają czapkami letnimi, t. zw. kaszkietami, których pewna odmiana nosi nazwę „maciejówek” . Zimowych czapek rzadko używają, a kapeluszy nie noszą wcale. Kobiety noszą perkalikowe spódnice i takież kaftaniki, na głowach—małe chusteczki; strój zaś ich odświętny, jakeśmy wyżej nadmienili, bywa rozmaity, stosownie do zamożności i stosunków towarzyskich szlachcianki.\nDawne zabawy, zwane tu „galami” , które gromadziły młodzież na tańce i gry rozmaite, starszych zaś na pogawędkę, zupełnie zostały dzisiaj zarzucone. Owe „gale” były dla szlachty tym, czym są bale publiczne dla inteligencji. Dzisiejsze zabawy odbywają się w szczupłym kołku krewnych i znajomych. Wesela utraciły też dawną obrzędowość: rozpleciny, oczepiny, śpiewy rozmaite przy tych obrzędach praktykowane, wyszły już z użycia. Dawniej był zwyczaj, że młodzieńcy jeździli na wesela bez uprzedniego zaproszenia; niektórzy, korzystając z tego zwyczaju, zapuszczali się nawet w odleglejsze okolice, a ocierając się między ludźmi, nabierali śmiałości i pewności siebie. Tacy bywalcy w oczach sąsiadów mieli uznanie, jako ludzie światowi, dobrze wychowani. Obecnie żaden już kawaler nie jedzie na wesele bez zaproszenia.\nSzlachta drobna zawsze się wzorowała na braci ziemiańskiej, z którą łączyły ją różne węzły, krok w krok dążyła, za jej postępem; nie dziw przeto, że starodawną obrzędowość zatraca, gdy ta zniknęła już u tych, których zwykła naśladować.\nUtrzymał się jeszcze zwyczaj wyprawiania sutych pogrzebów. Na pogrzeb sąsiada lub sąsiadki zbiera się do kościoła mnóstwo krewnych, przyjaciół i znajomych, którzy po ukończeniu obrzędów kościelnych udają się gromadnie do domu zmarłego na stypę pogrzebową. Tam, pomimo smutku domowników, zabawiają się gwarno i wesoło do wieczora.\nSzlachta drobna rożni się między sobą właściwościami gwary. Zamożniejsi i wykształceńsi mówią dość poprawnie; pomiędzy średnią—najwięcej jest takich, którzy „czadzą” (cedzą), t. j., naśladując mowę klas wykształceńszych, wymawiają dźwięki szumiące tam gdzie tego nie potrzeba: np. „owiesz” (owies), „owcza” (owca), „koża” (koza); tam zaś, gdzie potrzeba, często nie domawiają, np. „siecka” (sieczka), „psenica” (pszenica). Wreszcie ogół szlachty biedniejszej mową swoją nie różni się od chłopów, t. j. mówi gwarą czysto mazurską. Ogólnie biorąc, sposób wyrażania się szlachty jest inny, niż u chłopów. Na folwarczno-chłopskich wsiach mówią do chłopa, jako też chłopi do siebie —„wy,” a więc: „słuchajcie, Marcinie!” „siadajcie, Stanisławie!” i t.d. Szlachcic drobny, zwracając się do chłopa z prośbą lub rozkazem, posługuje się wyrazem „niech,” t. j. stawia czasownik w osobie 3-ej liczby pojed., np. „niech Stanisław siada,” „czy Walenty skończył tę robotę?” i t. d.\nW stosunkach między sobą szlachta, mówiąc do osób znaczniejszych, wyraża się zawsze: „niech pan,” a do równych sobie: „niech pan Franciszek,” albo „niech pan Karwowski“… Dodać trzeba, że szlachtę-komorników niemniej tytułują panami, a tak samo już dzisiaj zaczynają tytułować i chłopów bogatszych, posiadających przynajmniej włókę ziemi w pobliżu wiosek szlacheckich.\nDawne tytuły szlacheckie, jak: „jegomość,” „imość” (jejmość), „wasan,” „asińdźka” zupełnie wyszły z użycia; nawet ludzi starych dziś już tak nie tytułują.\nUżywane jest często wyrażenie: „nie przymierzając,” mianowicie, gdy mówią o istotach lub rzeczach, których nie należałoby porównywać, np. „obżarł się, nie przymierzając, jak świnia;” „kto nie mówi pacierza, ten żyje, nie przymierzając, jak bydlę;” albo: „z armaty słychać taki huk, jak, nie przymierzając, kiedy grzmi” i t. p.\nPoziomem umysłowym szlachta drobna niewiele się różni od chłopów. Czytelnictwo wśród niej mało jest rozwinięte; pism i książek nawet z zakresu literatury ludowej nie czytają. Natomiast chętnie czytują powiastki fantastyczne i sensacyjno-miłosne, z których powodzenie mają największe: „Historia o Magielonie, księżniczce neapolitańskiej” , znana w każdym domu, oraz „Cudowna lampa Aladyna,” lub „Historia o siedmiu mędrcach” . Czasami zabłąka się tu jakieś romansidło w rodzaju Borna, Sue’go, lub im podobnego autora, które skwapliwie bywa czytane, szczególnie przez pleć nadobną. Treść przeczytanych książek szlachta bardzo lubi opowiadać innym, a przyznać trzeba, że ma przyrodzony dar do opowiadania, jakiego nawet w części nie mają chłopi.\nKsiążek nie lubią kupować, ale chętnie pożyczają od innych, jednakże pożyczonych nigdy nie zwracają.\nOpowiadają też dużo tak zwanych tu „przepowiastek” : o zaklętych królewnach, o szklanych górach i t. p.\nWierzą w czary, opętania, zadania, uroki—na równi z chłopami. Opowiadają np., że diabla z człowieka może wypędzić jeno taki ksiądz, który sam jest bez grzechu, bo diabeł wszystkie grzechy księdza wykrzyczy, dlatego nie każdy ksiądz chce się podjąć wypędzenia „złego” , tym bardziej, że grzeszny ksiądz nie ma już całej swej mocy nad diabłem.\nPewien stary szlachcic (dziś już nie żyjący) opowiadał nam, że kiedy jeszcze był małym chłopcem i uczęszczał do szkół w Żurominie, słyszał, że tam raz przywieziono człowieka opętanego, który nieopatrznie zażył tabaki od człowieka, umiejącego więcej, niż pacierz. W Żurominie podówczas znajdował się ksiądz, który wyganiał diabłów z ludzi. Owóż gdy ów ksiądz przystąpił do egzorcyzmów, nie mógł mu diabeł nic więcej zarzucić, tylko to, że, będąc małym chłopcem, porwał raz bułkę straganiarce. Nareszcie diabeł, nie mogąc nic poradzić z księdzem, zaczął krzyczeć, że wylezie bokiem. Ksiądz mu na to: „Nie! wyleź, jakeś wlazł!” . Diabeł następnie chciał „wyłazić” oczami, plecami, brzuchem, a ksiądz powtarzał wciąż jedno: „Wyleź, jakeś wlazł,” aż diabeł musiał ustąpić.\nOto znowu opowiadanie o djable, który prześladował młodzieńca, pragnącego poświęcić się stanowi duchownemu.\nW Pułtuskim seminarium duchownym (dziś nieistniejące) pewien młodzieniec, bardzo bogobojny, uczył się wzorowo. Cóż, kiedy regiens seminarium prześladował go ogromnie. Przychodził do jego stancji wieczorami, wyrzucał opieszałość, ospalstwo, szczypał go przytym i dokuczał mu wszelkimi sposobami, skutkiem czego kleryk, nie mogąc dłużej wytrzymać, postanowił wystąpić. Doszło to do wiadomości regiensa, który niezmiernie się zdziwił, dowiedziawszy się, dla jakich przyczyn młodzieniec porzuca seminarium. Postanowił przeto upilnować prześladowcę. Nareszcie pewnego razu udało mu się spotkać go w stancyjce kleryka. Ale jakież było jego zdziwienie, kiedy w nieznajomym ujrzał drugiego siebie. Młodzieniec też, ujrzawszy dwóch regiensów, nie wiedział, który z nich prawdziwy. Wywiązał się tedy spór pomiędzy prawdziwym i udanym regiensem, bo kiedy pierwszy zapytał: — „Coś ty za jeden?” drugi odpowiedział mu pytaniem:—„A ty coś za jeden?” — „Ja jestem regiens.”—„Nieprawda! tyś nie regiens. Ja jestem regiens.” — „To chodź do cyborjum!“—„Chodź do cyborjum!”\nI w drodze do cyborjum jeden z nich znikł, pozostał więc tylko prawdziwy regiens. Ale od tego czasu już diabeł kleryka nie prześladował.\nDwa te opowiadania, w których prawdziwość wierzy wszystka szlachta, pochodzą od warstwy wykształceńszej i zamożniejszej. U szlachty, tak samo, jak u chłopów, czarownice czarują, zadają kołtuny, jeżdżą na drapakach (starych miotłach), zbierają się na Łysej górze i t. p. Podawaliśmy niedawno w „Wiśle” (t. XVI, zeszyt 5, rubr. „Poszukiwań,” XIX) opowieść o szlachciance czarownicy we wsi Zdziarze, a takich czarownic znalazłoby się w okolicy więcej.\nPrzed kilkunastu laty znaliśmy człowieka (we wsi Karwowie), o którym opowiadano, że dawniej ślicznie grać umiał, i gdy tylko skrzypce wziął w ręce, albo powiesił je na ścianie, one mu same grały. Ale przy spowiedzi ksiądz zakazał mu grać. Od tego czasu (mówili), choć weźmie skrzypce do ręki, już nigdy nic nie zagra.\nPanuje wśród szlachty wiara w uroki. „Uroku — mówią—dostać można czasami z wiatru, ale najczęściej ktoś ma takie oczy urokliwe, że niech jeno spojrzy na żywe stworzenie i zadziwuje się, to ono zaraz uroku dostaje.” — Urokowi ulegają nie tylko ludzie, ale i zwierzęta, szczególnie młode, pięknie wyhodowane, budzące podziw sąsiadów. Ażeby uchronić od uroku młode cielęta, indyczęta lub gąsięta, należy temu, kto je pierwszy raz widzi, wpierw, nim o nich mówić zacznie, powiedzieć: „Na psa urok!” Sąsiadka, gdy przyjdzie do sąsiadki i zobaczy u niej piękne cielę, lub gąsięta, jeżeli jej sprzyja i nie chce być pomówioną o rzucenie uroku, powinna powiedzieć: „Na psa urok! jakie to piękne cielę,” albo: „Na psa urok! ale gąski to się pani pięknie chowają,” i t. p. Odczynianie uroku u zwierząt odbywa się za pomocą puszczania węgli na wodę, ale odczynić nie każdy umie. U ludzi można odczynić urok przez obtarcie koszulą. I tak: uroczonego mężczyznę obetrzeć trzeba koszulą kobiecą, a kobietę—koszulą męską.\nWierzy też szlachta w dni feralne; do rzędu ich należą dni, będące na nowiu, na pełni i w innych fazach księżyca. Każda gospodyni wie o tym, że sadzać kwoki na jaja dobrze jest tylko na pełni. Często też gospodarze z siewem i innymi robotami stosują się do odmian księżyca.\nRoboty, lub jakieś inne przedsiębiorstwa ważniejsze, starają się rozpoczynać zawsze w środę lub sobotę, albowiem w dni te, jako poświęcone Matce Boskiej, rozpoczęta robota pójdzie szczęśliwie.\nSzlachta tutejsza jest bardzo nabożna. Wierzy ona w moc świętych patronów, mających władzę nad rozmaitymi żywiołami, od Boga sobie powierzoną; kto się modli do świętych, często ich opieki doznaje. Z grona świętych największą cześć odbiera św. Agata, patronka od ognia, której sól i obraz wynoszą w czasie pożaru i stawiają od strony niepalących się jeszcze zabudowań, a chociaż wiatr pędzi płomienie w stronę wsi, jednak gdy staną z obrazem i solą świętej, w tej chwili wiatr odwraca płomienie w przeciwną stronę. Jest jeszcze drugi patron od ognia, św. Ignacy, ale pod jego opiekę nie udają się.\nŚw. Antoni jest patronem poszkodowanych zgubą lub kradzieżą. Dla odnalezienia zguby poszkodowany odmawia pacierze i jeżeli w pacierzu nie omyli się, to ma nadzieję, że zguba się znajdzie. Słynie w tutejszych stronach cudowny obraz tego świętego, znajdujący się w kościele filialnym (dawniej księży Reformatów) w Ratowie, niedaleko Radzanowa. W dniu 13 czerwca, poświęconym temu patronowi, zgromadza się tam mnóstwo ludu, tak szlachty, jak chłopów, składając liczne ofiary na podziękowanie świętemu za odzyskane zguby. W okolicy utrzymuje się znane skądinąd podanie, że ubogi starozakonny, poszkodowany kradzieżą, udał się do zakonników z ofiarą na mszę do św. Antoniego o zwrot straconego mienia: kiedy nazajutrz poszedł do kościoła, poznał w cudownym obrazie owego zakonnika, któremu wręczył swój datek, wracając zaś do domu po nabożeństwie, znalazł już skradzione rzeczy. Inna legenda opowiada, że święty, wskutek zanoszonych do niego modłów, wybawił młodzieńca od wstąpienia do wojska, a to stanąwszy za nieobecnego, z powodu zaśnięcia w drodze, w jego postaci do losowania i wyciągnąwszy wysoki numer losu.\nŚwięty Mikołaj jest patronem od wilków. Wigilię dnia tego świętego dawniej obchodzono ścisłym postem, obecnie wszakże, z powodu, że wilków w okolicy już nie ma, kult tego świętego zmalał. Pewna staruszka opowiadała nam, że jednego roku nie pościła do św. Mikołaja. „Niech tam! — pomyślała sobie—nie będę pościła: dyć mam tylko jednego cielaka, a w gromadzie chodzi ich kilkoro—to wilk na mojego i tak nie natrafi.” Tymczasem skutek byt fatalny, bo „św. Mikołaj dopuścił, że wilk, jak przyszedł, to żadnego nie tknął, a tylko mojego zadusił. Odtąd—mówiła staruszka—dziesiątemu powiem, żeby zawsze pościł wilję do św. Mikołaja.”\nCzęstokroć w czasie zimy, kiedy wilki zbierały się w gromady, widywano św. Mikołaja, jadącego na wilku, albo też „podzirzgniętego” w wilka, siwego, jak gołąbek, a siedzącego przy drodze przed gromadą wilków. „Wilk żaden wtedy szkody zrobić nie mógł, bo im św. Mikołaj mordy otworzyć nie pozwolił.” Niejeden szlachcic, jadąc przez las, widział siedzące przy drodze wilki, ale skoro tylko wezwał pomocy św. Mikołaja, zawsze szczęśliwie wychodził z niebezpieczeństwa. Szczególną też cześć odbiera św. Walenty, patron pomocny w chorobie św. Wita (konwulsje); dotkniętych tą chorobą ofiarowują zawsze do obrazu cudownego św. Walentego w Lęgu (pow. Płocki). Wspominając o ofiarowanej modlitwie, lub o spełnionych dobrych uczynkach, lud tutejszy (tak szlachta, jak i chłopi) zawsze dodaje zastrzeżenie: „Czego Bogu niewymowno”—czy to opowiadając, że dano na mszę o pogodę, czy że zwykło się bywać w kościele co niedzielę i święto, albo też: „Klucze mi zginęły, ale jak zmówiłam siedem pacierzy do św. Antoniego — czego Bogu i św. Antoniemu niewymowno — tak się zaraz znalazły.”\nU szlachty drobnej od dawna praktykuje się zwyczaj, że rodzice, doszedłszy do starości, oddają gospodarstwo jednemu z synów, dla reszty rodzeństwa wyznaczają spłaty czyli posagi, a sobie zostawiają tak zwane dożywocie. Niejeden szlachcic, jeżeli mu gospodarka nietęgo idzie, z upragnieniem oczekuje tej chwili, aby na syna złożyć kłopoty gospodarskie, a samemu zostać na dożywociu. Dożywocie takie, zależnie od wielkości fortuny szlacheckiej, składa się: z oddzielnego mieszkania (izby), kilku korcy gotowego zboża, pary krów, kilku furmanek po drzewo, jednego lub więcej morgów roli pod kartofle, oraz innych dodatków. Jeżeli rodzina jest zgodna, to mieszka razem, w przeciwnym zaś razie, gdy starzy nie mogą się pogodzić z dziećmi, a zwłaszcza z synową, wtedy oddzielają się zupełnie i korzystają z przysługującego im dożywocia.\nGospodarstwo szlachta tutejsza prowadzi trójpolowe: jedno pole obsiewają oziminą, drugie jarzyną i kartoflami, a trzecie, ugorowe, w części obsiewają grochem (po kartoflach), roślinami pastewnemi i łubinem, w części zaś pozostawiają ugorem. Koniczyn siewają dotąd mało. Chowają dużo bydła i koni, a najwięcej gęsi, tak jak gdzieindziej owce; ptactwo to jednak bardziej niż owce niszczy pastwiska, wyżerając trawę i zanieczyszczając je pomiotem. Owce hodowano dawniej tylko w tych wsiach, które miały swoje lasy, lub zarośla jakoweś, i stąd mawiano, że są „w borach.” Taką wioską z pośród przytoczonych były tylko Zdziary (stąd nazwa mieszkańców: „Jałowczaki”), wszystkie zaś inne nosiły nazwę „polnych,” gdyż od czasów niepamiętnych nie posiadały lasów. O naszych przeto wioskach wyrażała się szlachta innych, np. nadwkrzańskich okolic: „byłem w polach,” „jadę w pola,” co nawet dotąd się utrzymało, pomimo, że lesiste dawniej ich okolice przybrały obecnie charakter polny.\nAle w tutejszej okolicy od najdawniejszych czasów, oprócz przydrożnej wierzby, topoli, sadku przy domu i olszyny gdzieś nad strugą—innych drzew leśnych, szczególnie sosny, nigdzie się nie spotyka; cała przeto okolica ma jakiś odrębny, typowy charakter polny, różny od innych okolic, w których pozostały ślady dawnych lasów w postaci pojedyńczo lub zbiorowo rosnących drzew leśnych.\nPrzechowuje się tu jednakże tradycja, że w czasach najazdów szwedzkich północne pola wiosek: dwóch Strzeszewów, trzech Starczewów, dwóch Błominów i Zbyszynów, i południowe: Maławy, Kowala i Brześcia—były pokryte jednym wielkim lasem, po którym do ostatnich czasów pozostały tak zwane „wrzosy,” t. j. odłogi, porosłe niskim jałowcem i wrzosem. Odłogi te, po rozseparowaniu wiosek szlacheckich, wynowiono do reszty; utrzymały się one tylko na jednym Błominie — folwarczku, gdzie dotąd włościanie nie są odseparowani.\nDawniej, przed 50-ciu laty, kiedy wrzosy ciągnęły się na obszarze kilku jeszcze wsi, było tu mnóstwo drożyn, powyjeżdżanych w rozmaitych kierunkach. Opowiadają, że po drogach tych „złe często ludzi wodziło.” Niejednego w nocy lub w mglisty dzień jesienny „wodziło” po wrzosach, często na toż samo miejsce przyprowadzając. Nawet nie oszczędzało i księży: proboszcza np. z Baboszewa (dziś już nieżyjącego) wodziło tak kilka razy; dopiero, gdy wystawił krzyż przy rozstajnych drogach w tym miejscu, gdzie błądził, już go nic nie sprowadzało z drogi, i innym też ludziom odtąd „złe” przestało psoty wyprawiać.\nPrzechowuje się też podanie, że gdy po szwedzkim najeździe nastąpiło morowe powietrze, ludność okolicznych wiosek chroniła się w tym lesie przed zarazą, skąd jeden człowiek z każdej wioski chodził po żywność dla swoich współmieszkańców.\nW każdej wsi szlacheckiej mieszka zawsze kilku chłopów, zwanych „komornikami,” atoli pewien niewielki procent wśród komorników przypada na szlachtę bezrolną. U bogatszej szlachty robotnicy mieszkają w oddzielnym domu, u mniej zaś zamożnych—nie mających oddzielnego, na ten cel przeznaczonego domu, mieszkają w jednym, rozdzieleni sienią z rodziną gospodarza.\nSzlachta komornikom swoim, aby mieć z nich robotników stałych w czasie żniw, „przysadza” kartofle, za co oni odrabiają po dwa dni od zagona. Dawniej, przed separacją gruntów, każdy komornik, mieszkający we wsi szlacheckiej, mógł chować dwie lub trzy krowy na wspólnym pastwisku, z obowiązkiem, aby otrzymywany od nich nawóz wywoził na grunt tego gospodarza, „pod którym mieszkał.” Na umierzwionym przez siebie gruncie komornik sadził i swoje kartofle, za które już nie odrabiał.\nW powiecie Płockim komorników takich, którzy mieli „przysadzone” kartofle na odrobek, lub dostali kawałek gruntu pod nawóz od swojego gospodarza, komisarz do spraw włościańskich w r. 1864 uwłaszczył. W powiecie Płońskim stało się przeciwnie: ówczesny komisarz tutejszy, mając widocznie inne zapatrywania, komorników u szlachty drobnej do kategorii uwłaszczonych nie włączył, skutkiem czego pozostali oni i nadal bezrolnymi wyrobnikami.\nNa koniec trzeba nadmienić, że wśród szaraków powiatów Płońskiego i Płockiego znajduje się sporo rodzin, których szlachectwo było zatwierdzone przez byłą Heroldię Królestwa Polskiego. Wielu ze szlachty, mając w owym czasie braci i krewnych na urzędach lub na folwarkach, przy ich pomocy, lub po prostu dołączając swoje dowody szlacheckiego pochodzenia do ich dowodów, otrzymywało dyplomy na szlachtę legitymowaną. Szlachcic taki, posiadając dyplom z namalowanym herbem, uważa się za coś wyższego od pospolitej braci. To też w kłótni szlachcic legitymowany wołał do swego nielegitymowanego sąsiada:\n— „Ja jestem lejtymowany ślachcic, a ty co?”\n— „A ja jestem ślachcic honorowy” — odpowiadał jego przeciwnik.\nW obecnych czasach „lejtymacja” poszła już u szlachty w zapomnienie.\n W powiecie Grójeckim np. znajdują się dwie grupy, może po 10 takich wiosek zawierające: jedna pod Tarczynem, druga pod Warką; również w pow. Gostyńskim trafiają się pojedyńczo\n Mieliśmy pod ręką dokumenty z pierwszej połowy XVIII wieku o podobnych podziałach wiosek: np. Starczewski, z przydomkiem Boksa, podzielił wioskę swoją Starczewo-Kanie vel Starczewko (pow. Płoński) między synów. W późniejszym już czasie Strzeszewski podzielił również Płonnę-Pańską (p. Płocki). Przykładów podobnych na Mazowszu pełno.\n Znalazł się tu przedsiębiorczy kolonista, Niemiec (nazwiskiem Rau), który około roku 1870, nabywając folwarki z wolnej ręki, parcelował je następnie na dowolnej wielkości działy między szlachtę i chłopów. W ten sposób rozparcelowane tu zostały: Wierzbica Pańska, Sarnowo, Brzeście, Kadłubowo, Szapsk, Kozolin i wiele innych.\n Nie ma tu mowy o parcelacji, dokonywanej przez Bank włościański.\n O podobnych stosunkach w młodości swojej słyszeliśmy dużo opowiadań od starych ludzi. Obserwowaliśmy jeszcze sami podobny stosunek we wsi Wierzbicy Szlacheckiej, gdzie szlachcic, nazwiskiem Bagiński, wywierając swoją powagą niezwykły wpływ na sąsiadów, był dla nich wyrocznią. Za czasów jeszcze sądów wójtowskich wybrany ławnikiem, następnie, po reorganizacji sądownictwa, sprawował ten urząd dalej, aż do późnej starości. We wsi Starczewku, lat temu z górą 50, mieszkał wyróżniany tak przez sąsiadów szlachcic, nazwiskiem Jerzy Sadkowski, zwany pospolicie „panem Jerzym.“ Szlachcic ten, człowiek widocznie chytry, zawsze wprowadzał sąsiadów w błąd co do czasu żniw. Kiedy czas ten nadchodził, mawiał do sąsiadów: „E! toć to jeszcze zielone, trzeba zaczekać.“ A sam cichaczem wysyłał córki i służące z ukrytemi pod fartuchami sierpami pomiędzy zagony zboża, dalej ode wsi leżące, ażeby, jak mówiono, „odżąć się.“ Dopiero, gdy który z sąsiadów przypadkowo zauważył w polu powiązane snopy na rolach „pana Jerzego,“ wtenczas wołał: „Bójta się Boga! a toć u pana Jerzego już dawno żniwa, a my o tym nic nie wiemy.“ I wtenczas następował „rwetes,“ każdy śpieszył, ażeby dogonić p. Jerzego, który tymczasem „odżęty’ spokojnie kończył żniwo.— Czy w innych okolicach szlacheckich podobne stosunki istniały i czy tam, gdzie szlachta siedzi jeszcze na nierozseparowanych dotąd zagonach, zachowały się? — nie wiemy.\n Jest to szlachta bezrolna, siedząca na komornym i żyjąca z wyrobku.\nMaćko nad Maćkami\nAutor: Antoni Kozakiewicz (1841–1929), Muzeum Okręgowe w Lesznie\nPrevious Post Co działo się w Milewie-Gawarach w domu pod numerem 4?\nNext Post Ciechanowskie grodzkie wieczyste sygn. 157 (rok 1783) – INDEX


Cykliści z Brodnicy rowerami zajechali drogę pijanemu kierowcy | Brodnica Nasze Miasto\nCykliści z Brodnicy…\nCykliści z Brodnicy rowerami zajechali drogę pijanemu kierowcy\nRowerzyści zatrzymali pod Zbicznem pijanego kierowcę. Niewiele brakowało, żeby mężczyzna potrącił ich wcześniej na drodze.\n- Muszę na gorąco podzielić się wrażeniami z pewnego zajścia, które miało miejsce w Zbicznie - relacjonuje Mirosława Karpowicz, prezes „Jaśkowej drogi”.\nWyczuleni na pijanych\nStowarzyszenie powstało z inicjatywy rodziców po śmierci nastoletniego Jasia. Chłopca potrącił pijany kierowca, który uciekł z miejsca wypadku. Organizacja zajmuje się problemami rowerzystów i walczy z pijanymi kierowcami.\n- Wracając do domu zauważyłam grupę zaprzyjaźnionych z nami rowerzystów, którzy jak się później okazało, zatrzymali pijanego kierowcę - relacjonuje Mirosława Karpowicz. - Kiedy chłopacy zauważyli, że z facetem coś jest nie tak, zajechali mu rowerami drogę. Okazało się, że w samochodzie było jeszcze dwóch takich supermenów. Stałam chwilę i przyglądałam się tym facetom. Byli przerażeni do tego stopnia, że kierowca nie chciał wejść do radiowozu, po prostu się bał. Zastanawiałam się gdzie ta ich odwaga, która pozwoliła im po pijanemu wsiąść za kierownicę. Dzięki za właściwą reakcję. Być może uratowaliście komuś życie. Szkoda, że Jaś nie natrafił na taką grupę. Jeszcze raz dzięki.\nWężykiem na drodze\nJak ustaliliśmy, kierowca został zatrzymany przez rowerzystów najprawdopodobniej już w czasie powrotu ze sklepu w Zbicznie na drodze w kierunku Gaju-Grzmięca. Samochód jechał wężykiem i niewiele brakowało, żeby wcześniej potrącił cyklistów.\nBrodnicka policja potwierdza, że takie zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Świadkowie zatrzymali 69-letniego mężczyznę, który za kierownicą fiata punto usiadł pomimo blisko 2 prom. alkoholu.\nNiestety, pomimo licznych akcji profilaktycznych i zaostrzonych przepisów wymierzonych w nietrzeźwych kierowców, wciąż nie brakuje kierujących na podwójnym gazie.\nWideo: Trasa rowerowa nad pięknym Jeziorem Charzykowskim


Home Aktualności Diecezjalny Marsz Trzeźwości\nDiecezjalny Marsz Trzeźwości\nTARNÓW-SKRZYSZÓW. Już po raz piętnasty wyruszył trasą spod kościoła Błogosławionej Karoliny Kózki do kościoła w Skrzyszowie Diecezjalny Marsz Trzeźwości. W tym roku odbył się pod hasłem „Trzeźwość egzaminem z wolności”.\nMarsz poprzedziła msza święta odprawiona w kościele na Osiedlu Zielonym. Potem jej uczestnicy sformowali się na przykościelnym placu i wyruszyli na kilkukilometrową trasę o godz. 17. 45. W tym roku w jubileuszowym trzeźwościowym marszu wzięło udział około dwustu uczestników. Marsztuta tradycyjnie prowadziła do Skrzyszowa. Trasę zabezpieczali policja, strażacy i służby medyczne.\nShare the post "Diecezjalny Marsz Trzeźwości"\nDiecezjalny Marsz TrzeźwościTrzeźwość egzaminem z wolności


Inne Brzmienia: Kazaczok i zapatyści (recenzja) - Kurierlubelski.pl\nInne Brzmienia: Kazaczok i zapatyści (recenzja)\n11 lipca 2011 11.07.2011 Aktualizacja: 6 kwietnia 2015 19:23 06.04.2015 19:23\nRusskaja - radość dla oczu, większa niż dla ucha ©Tomek Koryszko\nOj, braciszkowie moi, czego to nie było w zeszły weekend na Innych Brzmieniach: reggae z żydowsko-arabskimi wtrętami, rosyjskie kazaczok-ska, lewicowy folklor Meksyku i góralski pop. Jakby to napisał pan Burgess: po prostu nastojaszczy horror szoł.\n"Ruuuuu!!!!-skaaaaa!!!!....", zaczynał co chwila skandowanie nazwy zespołu jego lider Georgij Aleksandrowicz Makazaria. "Jaaaaa!!!" - dopowiadali ochoczo widzowie, zgromadzeni na placu za Trybunałem Koronnym. Austriacko-rosyjska Russkaja wypadała raczej blado w kategoriach: "odkrywczość muzyczna", "kunszt wykonawczy" bądź "różnorodność", ale w "zarządzaniu zasobami ludzkimi" nie mieli sobie równych. Zmuszali tłum do dzikich wrzasków, tańca i udawania pasażerów autobusu, sami nie stroniąc od choreograficznych patentów, z nieodłącznym kazaczokiem na deser.\nZobacz program festiwalu Inne Brzmienia\nBruce Dickinson z Iron Maiden powiedział, że wokalista ma przed sobą na koncercie jedno zadanie: sprawić, by gigantyczny stadion z kilkusettysięczną publicznością pod koniec występu miał rozmiar kciuka. Na rynku Starego Miasta pod koniec show Russkaja było ciasno, jak na główce szpilki.\nPoprzedzający ich Jan Trebunia-Tutka poszedł w podobną, rozrywkową stronę (naśladując Zakopower), tam jednak więcej było treści i solidnej muzyki, mniej kuglarstwa. Los de Abajo z choreografią całkiem kuleli, za to autentyzmem i radością bili pozostałych na głowę. Choć po zwolennikach Zapatystów spodziewałem się ostrzejszej muzyki.\nSpośród wszystkich dotychczasowych koncertów festiwalu najmniej w oko wpadła mi Sedativa. Najbardziej za to wpadła w ucho, dzięki charyzmatycznemu Dawidowi Portaszowi, wspomagającej go Paulinie Przybysz z Sistars i świetnemu repertuarowi.\nPozostałe koncerty: John Porter (poniedziałek, Teatr Andersena), Voo Voo (wtorek, bazylika oo. Dominikanów)\nwra (gość) 11.07.11, 12:36:32\na Watcha Clan? :)


10 złotych - 500-lecie wydania Statutu Łaskiego - Złote i srebrne - kolekcjonerskie - III RP po denominacji od 1995 - Internetowy Katalog Monet\n10 złotych - 500-lecie wydania Statutu Łaskiego\nZ prawej strony wizerunek orła w koronie, z lewej strony wizerunek wagi. Poniżej stylizowany wizerunek księgi ze zwisającą pieczęcią oraz napis: 10 ZŁ. Powyżej orła i wagi oznaczenie roku emisji: 2006. U góry półkolem napis: RZECZPOSPOLITA POLSKA. Pod łapą orła znak mennicy warszawskiej.\nAllegro (2007-04-26) I Zaloguj się\nOd nazwiska autora zbiór praw obowiązujących w ówczesnej Polsce nazywany jest potocznie Statutem Łaskiego. W 500. rocznicę wydania tego dzieła NBP wyemitował, a Mennica Polska wybiła złote, srebrne i wykonane ze stopu Nordic Gold monety kolekcjonerskie. Dla Rzeczpospolitej Statut Łaskiego był dziełem przełomowym-po pierwsze po raz pierwszy w historii zebrano większość praw obowiązujących na ziemiach polskich w jednym dokumencie, a po drugie wydano go drukiem, przez co był powszechnie dostępny. Część nakładu została wydrukowana na papierze, a część na pergaminie. W bogato zdobionej publikacji znalazły się dwa rysunki, na których Jan Łaski wręcza władcy Rzeczpospolitej dokument do opieczętowania. Bardzo ważna jest oprawa tej sytuacji. Na pierwszej rycinie wręczenie odbywa się w komnacie, w której znajdują się jedynie Jan Łaski i Aleksander Jagiellończyk. Na kolejnej ten sam akt został powtórzony w obecności posłów i senatorów oraz wieńca 25 herbów państwowych, wojewódzkich i ziem lennych Królestwa Polskiego. Druga scena ma pokazywać, że władza królewska zespala państwowość Rzeczpospolitej w otoczeniu przedstawicieli społeczeństwa. Do zbioru praw polskich włączono także pieśń „Bogurodzica”, która podkreśla ideę jedności państwa pod wodzą króla przedstawioną na drugim rysunku.


6,62 (2319 ocen\ti\t132 opinie) Zobacz oceny\nArturo | 2017-10-27\nKilka opowiadań bardzo dobrych, niestety zbyt szybko kończących się, jakby ucięte mimo że można było jeszcze połechtać wyobraźnię czytelnika. Z wyjątkiem "Cadillaca Dolana", za to pełen szacunek dla Kinga. Jako wypełnienie między dobrymi opowiadaniami kilka średnich plus kilka nużących, wypełnionych zbyt duża ilością szczegółów odnośnie postaci, (ich życia, zwyczajów, historii),które niestety nie miały okazji rozwinąć skrzydeł z powodu krótkiej formy literackiej. Bio bohatera stanowi lwią część każdej historii po czym niespodziewanie nadchodzi jej koniec. Trudno nasycić czytelnika serwując co chwilę przystawki a danie główne trzymając za szybą. Ale moje zdanie może być spowodowane całościowym przeczytaniem. Zbiory opowiadań chyba jednak lepiej czytać w małych porcjach np jedna historia tygodniowo a może posmakuje jak deser...


WWE RAW 31.12.18 - Raport » MyWrestling\n1 stycznia 2019 Patryk Dereszyński Raporty, Raporty RAW, Raporty WWE\nWitam w nowym roku – spokojnie, nie musisz się o nic martwić, bo w 2019 nie zmieni się kompletnie nic. Dalej będziesz oglądał WWE i narzekał na poziom tygodniówek. Oprócz tego dalej będziesz płakał z powodu kobiecego wrestlingu, ale nie przerzucisz się na inną federację, bo jesteś za leniwy. Mam nadzieję, że wczorajsza noc była szampańska i zachowywaliście się jak należy. Być może czujesz się słabo, ale poczujesz się lepiej po walce Nii Jax. Zapraszam na pierwszy w nowym roku raport.\nWalka Nr.1: Steel Cage Match – Drew McIntyre vs Dolph Ziggler\nDolph próbował uciec i wykorzystać moment, w końcu w tej walce o to chodzi. Drew mu na to nie pozwolił i zgasił oponenta potężnym Chopem. Przyszła pora na Vertical Suplex, który poważnie osłabił plecy Zigglera. Szkot wrócił do uderzania przeciwnika za pomocą Chopów i blokował każdą ofensywę Dolpha. DZ w końcu wziął się w garść i zaskoczył McIntyre’a ładnym Diving DDT. Drew nie dał się zatrzymać i poprzedni atak nie zrobił na nim żadnego wrażenia. Ziggler boleśnie się o tym przekonał, bo został znokautowany Headbuttem. Szkot zaczął się wspinać i dopiero na szczycie spotkał się z oporem ze strony byłego partnera drużynowego. Zawodnicy okładali się stojąc na linach i to DZ poradził sobie lepiej. Głowa McIntyre’a wylądowała na klatce i doszło do tego, że obaj panowie spadli na liny i odczuli to bardzo boleśnie na miejsce, na które wcale nie chcieli spaść.\nPo przerwie okazało się, że ten pojedynek ogląda Finn Balor. Drew nie wykorzystał sytuacji i przyjął ładnie wyglądający Famouser. 1…2…Kick-out. To chyba byłoby na tyle z ofensywy Dolpha, bo dość prędko został on ustawiony w niebezpiecznej pozycji. Miał otrzymać Inverted Alabama Slam, ale na szczęście przekręcił oponenta i przeszedł do pinu. McIntyre wstał i zupełnie niespodziewanie został rzucony na klatkę, a potem otrzymał Superkick! 1…2…Kick-out. Dolph spróbował uciec za pomocą drzwi i nie wiedział, że McIntyre stał na nogach. Szkot trafił rywala kolejnym Headbuttem i wracamy do punktu wyjścia. DZ po raz drugi spróbował uciec przez drzwi i znowu został powstrzymany. Tym razem wykorzystał moment i użył drzwiczek do ataku skierowanego przeciwko Drew. Po krótkiej chwili Ziggler dorzucił jeszcze jeden Famouser, który jeszcze nie pozwolił mu zwyciężyć.\nWracamy i widzimy jak panowie walczą ze sobą na szczycie klatki. Wszystko zmierza ku jednej akcji i nie mylicie się – Ziggler przyjął potężnie wyglądający Superplex z samej góry! Taka akcja mogłaby zakończyć żywot Dolpha, ale były mistrz wagi ciężkiej trzymał się nieźle. Drew próbował przestraszyć go swoją gadką – problem był taki, że wiemy jak to się zawsze kończy. Póki co, McIntyre radził sobie dobrze i cisnął swoim przeciwnikiem w stronę klatki. To nie koniec, bo Ziggler otrzymał Suplex na ścianę klatki. Szkot chciał, żeby rywal wziął się w garść i walczył. To było chyba głupie, bo Dolph skorzystał z zaproszenia i zaskoczył Drew ZigZagiem! 1…2…Kick-out! Przyszła pora na Superkick, ale McIntyre wiedział jak się obronić przed tym atakiem i znikąd wymierzył Claymore! To mógł być koniec, ale Drew ironicznie klaskał w ręce i postanowił na dobre pozbyć się oponenta. Kolejny Claymore wystarczył i to byłoby na tyle.\nWalka może i się skończyła, ale Ziggler dalej był pewny siebie, bo zaczął krzyczeć do Szkota i go podjudzać do ataku. Drew nie pozwolił mu na gadanie głupot i poszedł po krzesło, które ustawił przy twarzy Dolpha, a następnie zmasakrował go Claymore Kickiem! McIntyre po swoim czynie nazwał się królem dżungli. Ziggler nie był w stanie mu zagrozić i mógł odejść z godnością. Zamiast tego postanowił go denerwować i okazało się, że tak naprawdę jest żałosny i jest zwykłym ciężarem. Drew ogłosił, że to koniec i zamierza teraz skupić się na czymś innym. Chce udowodnić, że jest królem WWE i zamierza wygrać Royal Rumble Match, a potem zdobyć tytuł Universal. Drew chciał odejść, ale jeszcze raz wrócił do ringu i prawdopodobnie zabił Zigglera czwartym Claymore.\nZwycięzca: Drew McIntyre – 15.30 via Pinfall (To był dobry pojedynek i ciężko się do czegokolwiek przyczepić. Drew odniósł dominujące zwycięstwo, ale Ziggler nie był dla niego łatwym celem. Segment po walce też był w porządku, bo McIntyre będzie mógł być wymieniany wśród możliwych zwycięzców Royal Rumble.)\nW ringu zjawił się Seth Rollins. Chce być z nami szczery – nigdy nie był najlepszy w wyznaczaniu sobie celów na nowy rok. Każdy dzień jest dla niego szansą na nowy start. Nie jest zainteresowany w siedzeniu na miejscu, bo woli rozpocząć imprezę już teraz. Domaga się rewanżu i chce zmierzyć się z Deanem jeszcze dzisiaj. Na wyzwanie nie odpowiedział jednak Ambrose, a Triple H. HHH zauważył, że minęło sporo czasu. Seth mówi o nowym starcie, który może rozpocząć każdego dnia. Ostatnio trochę się zmieniło i Rollins nie dostanie rewanżu w związku z ostatnimi zarządzeniami. Chce być szczery – wydaje mu się, że Seth nawet na to nie zasłużył. Rollins przerwał mu wypowiedź i uznał, że Triple H wierzył w niego tylko dlatego, że Architect był jego marionetką. HHH stwierdził, że tak to widzi jedynie Seth. Kiedy powiedział on, że będzie twarzą Raw, to Triple H w to uwierzył. Rollins wywalczył wiele i jedynym momentem, w którym HHH w niego nie wierzył była Wrestlemania. Zmierzyli się ze sobą i uwierzył po porażce na nowo w Setha. Chce wiedzieć gdzie jest ten Rollins, który aktualnie po prostu prosi o parę rzeczy. Architect się wkurzył i uznał, że dźwiga Raw na swoich barkach przez cały rok. Nie jest taki jak Lesnar i każdego tygodnia występuje oraz potrafi walczyć w dobrych walkach z takimi osobami jak Balor, Ziggler, czy nawet Mojo Rawley. Nie musi o nic prosić, bo chce wywalczyć szansę. Czego chce Triple H? Domaga się tego gościa, którego nie obchodziły zasady? HHH właśnie tego chciał i liczył na to, że Rollins zniszczy to miejsce podczas walki z Lashleyem. Seth obiecał, że załatwi Bobby’ego i następnie zdobędzie tytuł interkontynentalny. Po tym wszystkim zajmie się Brockiem Lesnarem i zdobędzie tytuł Universal. Zabierze też całą rodzinę Triple H’a jeśli ta wejdzie mu w drogę. Do rękoczynów najpewniej nie dojdzie, ale w razie czego pojawił się Shane McMahon, który poprosił panów o spokój. Shane chciał, żeby HHH nie prowokował Rollinsa, bo ten naprawdę może zmienić to miejsce w piekło. Potem mu przypomniał, że za chwilę odbędzie się Battle Royal i zwycięzca zostanie nowym pretendentem do pasa interkontynentalnego.\nWalka Nr.2: #1 Contender’s Battle Royal Match – Finn Balor vs Zack Ryder vs Curt Hawkins vs Titus O’Neil vs Kalisto vs Gran Metalik vs Lince Dorado vs Mojo Rawley vs Bo Dallas vs Curtis Axel vs No Way Jose vs Konnor vs Viktor vs Apollo Crews vs Baron Corbin vs Tyler Breeze\nGruby skład, szanse tutaj mają może z trzy osoby. Ciężko cokolwiek napisać o początku, bo wszyscy rzucili się na siebie. O’Neil nie spodziewał się tego, że całe Lucha House Party zajmie się właśnie nim. Jose zakręcił się z Viktorem i został wyrzucony przez Apollo. Potem poleciał Viktor i B-Team zajęli się dominatorem Crewsem. Konnor znalazł się w niewłaściwym miejscu, bo przyjął kilka ciosów od czarnoskórego zawodnika. Hawkins poradził sobie z luchadorami, którzy wspólnymi siłami chcieli go wyrzucić. W sumie to chciałbym, żeby tutaj wygrał jakiś Zack Ryder lub Apollo Crews. Titus doprowadził do tego, że Lucha House Party skupili po raz kolejny na nim uwagę i poleciał z ringu.\nPowracamy po reklamach i teraz Finn miał problemy z luchadorami. Irlandczyk pozbył się jakimś cudem Metalika z ringu, a potem wyeliminował Kalisto, który był źle ustawiony na linach. Dorado też poleciał i Irlandczyk został zaatakowany przez Corbina. Crews zajmował się w tym czasie członkami B-Team i udało mu się ich wyeliminować. Poleciał jeszcze Konnor, który wyleciał po otrzymaniu Superkicka. Mojo Rawley też się pożegnał za sprawką Apollo. Czy Breeze będzie kolejną ofiarą? Jak najbardziej. Apollo został zatrzymany przez Barona i otrzymał Chokeslam. Balor stanął na nogach i załatwił byłego GM’a Sling Blade’m. Ataki otrzymali także Hawkins i Ryder, ale sytuację wykorzystał Baron, który wyeliminował Finna. Fanom się to nie spodobało i musieli oni znaleźć sobie nową osobę do kibicowania. Zdecydowali, że będą wspierać Rydera, który całkiem nieźle radził sobie z Corbinem, ale ostatecznie poleciał. Baron wyśmiał Hawkinsa i to kopnęło go w dupę, bo Curt się zdenerwował. Co więcej, utrzymał się w ringu i był bardzo blisko pozbycia się Barona z ringu. Czy uda mu się to zrobić? Niestety nie i Hawkins żegna się z walką. Lone Wolf czuł, że może to wygrać, ale Apollo nie był łatwym celem. Crews świetnie skontrował Chokeslam dzięki wykonaniu salta i potem znokautował Corbina dwoma Enzuigiri. To wystarczyło, żeby pozbyć się Barona z ringu.\nCrews stwierdził po walce, że właśnie o to prosił. Nowy rok zaczyna z przytupem i nie spodziewał się tego, że będzie mógł zostać nowym mistrzem interkontynentalnym.\nZwycięzca: Apollo Crews – 9.35 (Nie była to spektakularna walka, ale czuję, że solidnie wypromowano Crewsa, który wyeliminował aż ośmiu zawodników. Tak to się powinno robić, ale dobrze wiemy, że Apollo nie ma żadnych szans na sukces w późniejszej walce.)\nNatalya w wywiadzie powiedziała, że nie wie co przygotował dla niej nowy rok, ale jest pewna, że 2018 to prawdziwa kolejka górska. Zamierza wystąpić w kobiecym Royal Rumble Matchu i spróbuje zwyciężyć. Nie spodobało się to Nii Jax, która zauważyła, że plany Kanadyjki mogą się zmienić. Po chwili Nattie została zaatakowana przez Taminę oraz Jax, kompletnie się tego nie spodziewałem. W przypadku mężczyzn zrozumiem ogłaszanie swoich występów w Royal Rumble, ale w przypadku kobiet tego nie zrozumiem, bo dobrze wiemy, że i tak wszystkie panie z głównego rosteru zmierzą się w tej walce.\nBaron Corbin nie zniknął i uznał, że to wszystko jest nie w porządku. Domaga się nowego startu oraz nagrody za to, że był naprawdę dobrym generalnym menadżerem i liderem szatni. Przeszkodziło mu pojawienie się Eliasa, który jak zwykle zaczął od klasycznego brzdęku-brzdęku na gitarze. Baron musi wiedzieć, że jego czas się skończył. Musi też wiedzieć, że nie będzie zaproszony na imprezę Eliasa, bo on nie zaprasza przegrańców. Corbin był wściekły, ale tylko słuchał gorzkich słów. Gitarzysta uznał, że on i jego kumpel Kid Rock wiedzą, że Baron nie nadaje się do niczego, bo nawet nie chciał, żeby Raw odbyło się w Detroit. Elias przygotował piosenkę i zamierza ją teraz zaśpiewać. Chyba nie muszę pisać, że była to pieśń przeciwko Corbinowi. Baron miał tego dość i postanowił zaatakować oponenta. Panowie zakończyli swój wyrównany brawl w okolicach areny produkcyjnej. BC miał dość i uciekł jak mała dziewczynka.\nWalka Nr.3: Sasha Banks, Bayley & Ember Moon vs The Riott Squad\nBayley ze wściekłością rzuciła się na Morgan, która o dziwo sobie z tym poradziła i wpuściła do ringu Sarę. To jednak byłoby na tyle, bo panie otrzymały Running Crossbody. Do ringu wchodzi Sasha, która częstuje Logan Running Meteorą. Potem zaczęła ją atakować w narożniku i wymierzyła jeszcze jedną Meteorę. Zmiana pozwoliła Ember wejść do ringu i uniknąć szarży Ruby. Moon wykorzystała sytuację i znokautowała rywalkę Single Leg Dropkickiem. Riott nie pozwoliła przeciwniczce na Headlock i wyszło na to, że do ringu weszła Liv, która trafiła Ember kopnięciem z rozbiegu. Członkinie Riott Squad obijały Moon w swoim narożniku i właściwie tyle mogę napisać o ostatnich sekundach tej walki. Sasha i Bayley nie były zadowolone i postanowiły przeszkodzić paniom.\nPo przerwie sytuacja się zmieniła, bo Bayley trzymała Ruby w Headlocku. Nie spodziewała się tego, że RR skontruje Hip Toss na własny Hip Toss. Morgan zdążyła się zmienić, ale otrzymała Arm Drag. Liv przyjęła potrójny atak od oponentek i legalnie występującą zawodniczką była już Sasha. Jej Rope Hung Meteora zawiodła, ponieważ Ruby uratowała Liv i pozwoliła jej na Rope Hung Foot Stomp. Sasha miała poważne problemy, bo mierzyła się z najbardziej doświadczoną zawodniczką z Riott Squad. Po chwili doszło do zmiany i Banks otrzymała Assisted Senton. Logan chciała wykorzystać siłę swoich kolan – wyszło jej to dopiero po chwili, ale gdy już trafiła Sashę kolanem, to zrobiła to z przytupem. Liv chciała dorzucić coś od siebie i wykonała Middle Rope Diving Bulldog. 1…2…Kick-out. Potem przeszła do dźwigni, ale nie spodziewała się tego, że The Boss od razu się uwolni. Sarah nie pozwoliła Sashy na zmianę i znokautowała ją Pop-Up Headbuttem. Bayley i Ember chciały zmusić sędziego do większej spostrzegawczości, ale to było głupie, bo Banks otrzymała Double STO od reszty pań z Riott Squad. Ember przerwała pin i następnie skoczyła na Ruby i Liv. Sasha w tym czasie zablokowała atak Logan i poczęstowała ją Backstabberem. Bayley zwieńczyła to Diving Elbow Dropem i to koniec.\nZwyciężczynie: Ember Moon, Sasha Banks & Bayley – 10.30 via Pinfall (O dziwo było to całkiem przyjemne widowisko. Panie odpuściły sobie zbędne Headlocki i przeszły do typowego wrestlingu drużynowego. Wypadło to dobrze i myślę, że wprowadzenie tytułów drużynowych dla kobiet to będzie naprawdę dobry pomysł. Warto pochwalić zawodniczki z Riott Squad, które rzadko mogą się pokazać i w tej właśnie walce próbowały dać z siebie wszystko.)\nWalka Nr.4: Seth Rollins vs Bobby Lashley\nLio Rush przed pojedynkiem próbował sprzedać Bobby’ego jako wielkie zagrożenie i nie omieszkał wspomnieć, że jest on wojownikiem. A co robią wojownicy? Oni walczą. Brawo, kompletnie o tym nie pomyślałem. Prawdopodobnie Lio powiedział coś o imponujących pośladkach swojego podopiecznego, ale nie do końca to wyłapałem. Jestem jednak prawie pewien, że twarde dupsko to atut pewnego rodzaju aktorów. Dobrze jest zacząć nowy rok od żartu niskich lotów.\nSeth rzucił się na oponenta ze wściekłością, ale napotkał opór. Lashley zatrzymał go i poczęstował Corner Shoulder Thrustem. Potem dorzucił Standing Hip Press, ale z Back Suplexem nie poszło tak dobrze. Rollins stanął na nogach i po serii ciosów postawił na Single Leg Dropkick oraz High Knee Smash. Bobby otrzymał także Diving Crossbody od Architecta. Seth został rozproszony przez Rusha i to pozwoliło Lashleyowi na skontrowanie skoku Kingslayera. Rollins otrzymał Flatliner i po chwili musiał ratować się przed dźwignią. Poszło mu dobrze, ale znikąd został trafiony Clothesline’m. Bobby wyrzucił przeciwnika z ringu i pozwolił Lio na wykonanie ciekawej Hurricanrany.\nPo przerwie sytuacja się nie zmieniła i Rollins walczył z bólem, ponieważ Lashley pomyślał o dźwigni. Seth próbował atakować, ale potężny Irish Whip w narożnik zmusił go do wycofania swojego planu. Architect zdenerwował się, bo nie był w stanie odpowiedzieć. Udało mu się skontrować próbę wykonania Vertical Suplexa i powalić go za pomocą Sling Blade’a. Bobby otrzymał dwa Suicide Dive’y, a w ringu padł po tym jak został trafiony Springboard Clothesline’m. Lio nie pozwolił Sethowi na finisher i Lashley zdążył wstać na nogi, żeby powalić Kingslayera Spinebusterem. 1…2…Kick-out. Kolejny Corner Shoulder Thrust nie trafił w cel i Lashley przyjął Low Superkick. Rush znowu rozproszył Setha i tym razem SR miał dość. Ruszył on w pogoń za młodym gimnazjalistą i udało mu się go dorwać. Lio wylądował na barykadzie i sytuację wykorzystał Bobby, który zaatakował Rollinsa. Seth jednak wziął krzesło w ręce i zdzielił czarnoskórego wrestlera prosto w plecy.\nSeth znęcał się nad Lashleyem i po chwili dorzucił parę uderzeń skierowanych ku Lio. Bobby wycofał się, a jego młody przyjaciel otrzymał Blackout.\nZwycięzca: Bobby Lashley – 9.20 via DQ (Solidne starcie, które spełniło swoje zadanie, ale nie w stu procentach. Seth mógł pokazać się z agresywniejszej strony, ale nie wiem do czego to zmierza. Szkoda tylko, że kosztem Lashleya, ale ciężko teraz wierzyć w to, że Bobby będzie kimś ważnym w WWE.)\nWalka Nr.5: Jinder Mahal & Singh Brothers vs Heath Slater & Rhyno\nZaczynają Jinder oraz Heath. Mahal miał początkowe problemy, ale potrzebował on pomocy braci Singh. Slater otrzymał Clothesline i po chwili Sunil oraz Samir poczęstowali go Double Suplexem. Samir zaczął się wygłupiać i przyjął Jumping Leg Lariat. Do ringu weszli po tym Rhyno oraz Sunil. Bracia nie mieli szans z The Man Beast, który załatwił ich podwójnym Overhead Belly to Belly Suplexem. Doszło do zmiany z Mahalem, który po kilku problemach znokautował rywala Superkickiem i pokonał go po The Khallas.\nZwycięzcy: Jinder Mahal & Singh Brothers – 2.55 via Pinfall\nWalka Nr.6: Intercontinental Championship Match – Dean Ambrose vs Apollo Crews\nApollo zaczął z grubej rury, bo trafił rywala ciosem i pochwalił się nienaganną zwinnością. Potem postawił na jeszcze jeden atak i Sunset Flip Powerbomb. Dean miał problemy i nie wiedział jak sobie z nimi poradzić. Wyleciał z ringu i został zgnieciony Apron Moonsaultem od pretendenta.\nWracamy na wizję. Ambrose kopał przeciwnika i podniósł go, żeby zniszczyć Clothesline’m. Przeszedł on do Cravate’a, ale Apollo się ogarnął i sprawił, że mistrz wyleciał z ringu. Panowie stanęli na nogach i trafili siebie wzajemnie Clothesline’m. Po chwili obaj wstali i to pretendent miał najwięcej do powiedzenia. Trafił on przeciwnika kilkoma kopniakami, potem postawił na Jumping Clothesline oraz Fallaway Samoan Drop. 1…2…Kick-out. Ambrose zablokował próbę finishera, ale nie poszło mu najlepiej w kolejnej części starcia i przyjął Diving Crossbody, a od razu po tej akcji został zgnieciony za pomocą Standing Shooting Star Pressa! 1…2…Kick-out. Dean blokuje szarżę rywala i właściwie to tyle, bo po chwili przyjmuje on Overhead Belly to Belly Suplex. Potem otrzymuje Corner Splash, ale blokuje Military Press Slam. Dirty Deeds nie zostaje wykonane i mistrz zostaje załatwiony za pomocą Enzuigiri oraz po chwili prawie przegrywa po Apollo Bomb! Prawie, gdyż Ambrose jakimś cudem złapał linę. Apollo nie był zadowolony i od razu pomyślał o Tope Con Hilo. Frog Splash niestety w cel nie trafił i Dean znikąd wykonuje skuteczne Dirty Deeds.\nZwycięzca: Dean Ambrose – 7.15 via Pinfall (Dobra walka, szkoda, że taka krótka. Warto pochwalić Apollo, który dwoił się i troił, żeby pokazać się z jak najlepszej strony. To świetny zawodnik i mam nadzieję, że przejdzie niedługo na SmackDown, bo właśnie tam będzie mógł skupić się na sportowych aspektach wrestlingu. Szkoda, że publika ucichła, bo pojedynek naprawdę wypalił.)\nZa tydzień odbędzie się nowy talk-show, który został nazwany „The Moment of Bliss”. Nie będzie zaskoczeniem jeśli napiszę, że prowadzić go będzie Alexa Bliss. Pierwszym gościem będzie natomiast Ronda Rousey.\nWalka Nr.7: Ronda Rousey & Natalya vs Nia Jax & Tamina\nRonda szybko zgnoiła Taminę i domagała się walki z Nią. Jej prośba została wysłuchana i mistrzyni zaczęła okładać większą od siebie rywalkę. Jax wzięła się do roboty i postawiła na Biel Toss, Corner Splash i Scoop Slam. Kolejny atak nie trafił w cel i do ringu wchodzą Snuka i Natalya. Kanadyjce poszło lepiej i trafiła ona Taminę Dropkickiem. Potem postawiła na dwa Snap Suplexy i obijała oponentkę w narożniku. Nattie nie pogardziła Scoop Slamem i to doprowadziło do tego, że Nia wyciągnęła swoją koleżankę z ringu. Mamy zmianę i Rousey weszła na górną linę, żeby zgnieść rywalki za pomocą Diving Crossbody.\nTo byłoby na tyle fajnej walki, bo po przerwie dominowały już Nia i Tamina. Jax walczy dość schematycznie, bo wykonuje jedną akcję, chodzi przez chwilę do ringu i przechodzi do dźwigni. Manewr został na szczęście powtórzony przez jej partnerkę. Natalya próbowała to zmienić i skontrowała Samoan Drop, żeby po chwili wpuścić do kwadratowego pierścienia Rondę. Mistrzyni zasypała Nię ciosami w brzuch, rzuciła ją na matę i znokautowała tym swoim przedziwnym kolanem z wyskoku. Jax została też trafiona czymś w rodzaju Superman Puncha, ale to jej nie zatrzymało i Rowdy padła na matę po Military Press Slamie. Wątpię w to, że Avalanche Samoan Drop zostanie wykonany. Rousey zeszła z barków Nii, ale nie spodziewała się ataku Taminy. Superkick pozbawił na chwilę tchnienia Rondę, która zdążyła wstać na czas. Udało jej się też uniknąć Headbutta i przejść do Arm Bara. Jax uratowała koleżankę za pomocą Leg Dropa i doszło do tego, że Jax i Natalya wyleciały z ringu. Snuka chciała wykończyć mistrzynię Diving Splashem, ale trafiła na nogi oponentki i została pokonana po Arm Barze.\nZwyciężczynie: Ronda Rousey & Natalya – 10.50 via Submission (Pierwsza połowa walki była imponująca i wierzyłem, że panie utrzymają tempo, ale właściwie to niepotrzebnie to robiłem, bo w tej walce wystąpiły Nia i Tamina. Końcówka poprawna i mam nadzieję, że to ostatni raz kiedy oglądam Jax w walce wieczoru Raw.)\nRAW raportyWWE raportyWWE RAW 31.12.18 - Raport


Raport bieżący nr 27/2015 – Nabycie i umorzenie przez PKO Bank Polski S.A. własnych dłużnych papierów wartościowych. - PKO Bank Polski\nRaport bieżący nr 27/2015 – Nabycie i umorzenie przez PKO Bank Polski S.A. własnych dłużnych papierów wartościowych.\nZarząd Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Polskiego Spółki Akcyjnej ( „PKO Bank Polski” lub „Bank”) niniejszym informuje, iż w dniu 6 maja 2015 r. PKO Bank Polski nabył w celu umorzenia wyemitowane przez Bank bankowe papiery wartościowe ("BPW") jednej emisji w liczbie 19 sztuk.\nPrzyczynę nabycia BPW stanowiła wola stron transakcji, a jego celem jest umorzenie BPW. Średnia jednostkowa cena nabycia BPW wyniosła 986,00 PLN.


Prace uczniów – Szkoła Podstawowa nr124 w Krakowie, im. Marii Skłodowskiej-Curie\nŻYCZENIA UCZNIÓW KLASY 3A DLA RZECZPOSPOLITEJ Z OKAZJI JEJ ŚWIĘTA\nCategory : Aktualności , Prace uczniów\nZ okazji Twoich setnych urodzin życzę Ci wiecznego pokoju, dobrobytu, dobrych relacji z sąsiadami.\nKochana Polsko z okazji Twoich setnych urodzin życzę Ci, żeby nie było wojen.\nŻyczę Ci wolności, niepodległości, pokoju, miłości oraz wspaniałych Polaków, którzy będą pamiętać o wszystkich świętach związanych z Tobą. Jak najwięcej sukcesów i osiągnięć.\nKochana Polsko życzę Ci, żeby nie wybuchła ani jedna wojna światowa. Żeby nie było przestępców. Żeby wszyscy ludzie żyli w zgodzie. Życzę Ci czystej ziemi.\nZ okazji stulecia niepodległości życzę mojej ojczyźnie: szczęścia, pokoju, niepodległości i dobrych planów.\nŻyczę Polsce, żeby przez następne stulecia panował w Ojczyźnie pokój, nie było wojen, żeby ludzie mieli pracę i dobrze zarabiali. Życzę, żeby odzyskana niepodległość pozostała na zawsze.\nJa życzę Polsce żeby nie było wojen, żeby wszyscy żyli w zgodzie, żeby miała zawsze silne granice i była niepodległym państwem.\nZ okazji Twoich setnych urodzin odzyskania Niepodległości życzę Ci: kolejnych wielu lat wolnej Polski, bez wojen, wrogów i nienawiści, ludzi zjednoczonych w braterstwie, miłości i jedności.\nKochana Polsko z okazji Twoich urodzin życzę Ci: żeby nie było wojen, żeby Polacy byli zdrowi, żeby wszyscy żyli w zgodzie, żebyś była szczęśliwa i żeby Polska spełniała marzenia.\nZ okazji setnej rocznicy życzę Ci, żeby wszyscy Cię kochali, żeby każdy Polak był dumny, że jest Polakiem. Życzę Ci, żebyś miała więcej przyjaciół niż wrogów. Ojczyzno życzę Ci kolejnych rocznic.\nDumny Obywatel Kamil\nPolsko z okazji setnych urodzin życzę Ci, abyś zawsze była wolna i niepodległa, abyś nie miała żadnych wrogów, aby zamieszkiwali Cię sami szczęśliwi Polacy.\nTwój obywatel Kajetan\nZ okazji 100 lat odzyskania niepodległości życzę Ci spokoju w narodzie. Żeby Twoja niepodległość trwała nieprzerwanie. Życzę Ci, żebyś nie miała żadnego wroga, by każdy obywatel Cię szanował, dbał o Twoje ziemie oraz godnie Cię reprezentował. Życzę Ci wielu przyjaciół, którzy Cię nie zawiodą. Bądź dla nas domem, w którym będziemy bezpieczni. Droga Polsko! Abyś zawsze była silna, potężna, wolna.\nJa życzę Polsce aby: była zawsze niepodległa, silna. Żeby Jej mieszkańcy byli szczęśliwi, bogaci i zdrowi. Żeby nie miała wrogów ani za dużo napadów.\nMoja kochana Ojczyzno!\nJesteś moim domem i domem innych ludzi. Życzę Ci: żebyś była wolna, żeby inni ludzie Cię nie zaśmiecali, żeby nie było wojny.\nKocham Cię, Filip\nZ okazji Twoich setnych urodzin życzę Ci, aby kolejne sto lat upłynęło w pokoju, szczęściu, dobrobycie. Żeby Twoi mieszkańcy mieli jak najmniej trosk i problemów. Życzę Ci także, byś się rozwijała i była przyjazna dla swoich mieszkańców i sąsiadów.\nŻyczę Ci Polsko, żeby nigdy więcej nie było wojen, żeby dużo ludzi chciało żyć na Twojej ziemi, abyś miała mądrych, odpowiedzialnych, odważnych obywateli, którzy będą dbali o dobro kraju, żeby ludzie nie musieli wyjeżdżać do innych krajów w celach zarobkowych, żebyś była tak piękna jak teraz.\nZ okazji Twoich setnych urodzin życzymy Ci wytrwałości, niezależności, mądrych obywateli. Życzymy naszej Ojczyźnie, żeby była domem wszystkich Polaków. Dużo siły, abyśmy byli szczęśliwym krajem.\nŻyczy Daria z rodziną\nŻeby nie było wojen.\nŻebyśmy żyli w zgodzie.\nŻeby zawsze były silne granice.\nŻebyśmy już nigdy nie trafili pod władzę innych krajów.\nŻebyśmy już nigdy nie zniknęli z mapy.\nŻeby nam się dobrze żyło.\nŻeby Polska nie umarła.\nŻeby już nigdy nie musiała znosić wojen.\nŻebyśmy się opiekowali Polską.\nŻeby Polacy zawsze wygrywali.\nROK SZKOLNY 2014/2015 – KLASA 1 C – PRACE LITERACKIE\nCategory : Prace uczniów\nKLASA 1 C-wychowawca : Katarzyna Ptak\nNatalia Gnela , Maria Szecówka\n( z niewielką pomocą pani wychowawczyni)\n,, Super szkoła ”\nSuper szkoła 124 jest !\nTaka fajna , że aż śmieję się .\nUśmiech mój rozjaśnia panią , klasę\ni przyjemności mamy masę.\nNa podwórku bawię się.\nTam też wszyscy śmieją się.\nMotyle tańczą razem z nami\ni mienią się przy tym wszystkimi barwami.\nSłońce nam na co dzień jasno świeci\ni szczęśliwe są tu dzieci.\nWiktoria Wolny , Wiktoria Pushtinkov\n,, Pierwsza klasa ”\nPierwsza klasa jest wesoła ,\nbo SP Nr 124 , to bardzo fajna szkoła.\nNauka jest łatwa mówimy Wam –\nnie bójcie się więc chodzić tam !\nPierwszy dzień szkoły mamy za nami\ni pierwsze przyjaźnie zawiązałyśmy same.\nUmiemy już czytać , pisać , liczyć\ni w sklepie kwotę za zakupy obliczyć.\nPiosenek też dużo znamy\ni chętnie je śpiewamy.\nZapewniamy Cię , że 1 c\nzawsze świetnie bawi się !\nNatalia Olejniczak , Wiktoria Gawlik\n(z niewielką pomocą pani wychowawczyni )\n,, Od pampersa do klasy pierwszej ”\nJeszcze niedawno nosiłam pampersy ,\na teraz już chodzę do klasy pierwszej.\nDostaję 4 i 5 , a nawet szóstki mi się zdarzają ,\ngdy zadania tekstowe dobre rozwiązania mają.\nWierzycie mi , czy nie – ja lubię uczyć się !\nMiłe zajęcia , wesołe imprezy , gości moc\ni tak nam upłynął szkolny rok.\nDo drugiej klasy przygotowuję się ,\nlecz najpierw pięknie pożegnaj mnie.\nŻyczę Wam ciekawie spędzonych wakacji\nmnóstwa wspaniałych atrakcji.\nROK SZKOLNY 2014/2015 – KLASA 1 C PRACE LITERACKIE\nwychowawca : Brygida Grela / Katarzyna Ptak\nCO KRYJĄ PRZED NAMI LAS I WODA\nSKARB W DWORZE CZECZÓW\nWYCIECZKA NA TARGI KSIĄŻEK DLA DZIECI


Żużel. Lindgren: Za wejście do finału GP z trudnych pól zasługujesz na dodatkowe punkty - Sport WP SportoweFakty\nŻużel. Lindgren: Za wejście do finału GP z trudnych pól zasługujesz na dodatkowe punkty\nFredrik Lindgren zaprezentował się z bardzo dobrej strony w dwóch pierwszych rundach SGP we Wrocławiu, wjeżdżając dwa razy do finału, będąc jednocześnie największym beneficjentem nowych zasad przyznawania punktów do klasyfikacji generalnej.\nMateusz Kmiecik 04 Września 2020, 16:58\nWP SportoweFakty / Arkadiusz Siwek / Na zdjęciu: Fredrik Lindgren na czele\nSzwed ma powody do zadowolenia, jednak sytuacja mogłaby wyglądać zupełnie inaczej, gdyby Tai Woffinden nie popisał się dużą przytomnością przy upadku Lindgrena.\nPrzypomnijmy, że "Fast Freddie" mocno ściął do krawężnika i z dużą prędkością zahaczył o Bartosza Zmarzlika, samemu upadając na tor. Widząc to wszystko Woffinden od razu położył motocykl, nie doprowadzając do potężnego wypadku. Po całym zdarzeniu Lindgren dziękował koledze za świetne zachowanie.\n- Popełniłem błąd w tym biegu. Miałem dużą prędkość i postanowiłem zjechać na wewnętrzną. Zmarzlik tam był i trochę się zatrzymał w porównaniu z moją prędkością. Popełniłem błąd i go zahaczyłem - powiedział w rozmowie ze speedwaygp.com.\n- Upadłem, ale na szczęście miałem za sobą świetnego zawodnika, jakim jest Tai, który pomógł mi w uniknięciu poważnej kontuzji. Miałem szczęście, mając takich świetnych facetów dookoła siebie, kiedy popełniłem błąd - dodał.\nMimo wykluczenia Szwed awansował do półfinału, a w nim po fantastycznym ataku na Madsena i Vaculika zajął drugie miejsce i awansował do finału. - Byłem bardzo skupiony. Miałem dużą prędkość na pierwszym łuku i udało mi się po prostu wcisnąć między nich, wchodząc w drugi łuk. To był świetny ruch - powiedział.\nFredrik Lindgren w piątek awansował do najlepszej ósemki z zaledwie 7 punktami, zdobywając ich ostatecznie 10, zajmując 3. miejsce w finale. Jednak dzięki nowym zasadom przyznawania punktów do klasyfikacji generalnej całego cyklu, mógł on zapisać na swoim koncie ich aż 16.\nPodobnie było dzień później, gdzie według punktacji biegowej zdobył 11 "oczek". Jednak zajmując 4. miejsce w finale, w ostatecznym rozrachunku dopisał on do swojego dorobku 14 punktów.\nNowy system punktacji wywołał wiele kontrowersji wśród kibiców, którzy uważają, że pozwala on skupić się głównie na najważniejszej fazie rundy, promując zawodników, którzy znajdą najlepsze przełożenia w drugiej części zawodów. Innego zdania jest jednak 4. zawodnik cyklu.\n- Nadal ma znaczenie, co robisz w fazie zasadniczej. To czy dotrzesz do finału, może zależeć od tego, czy zajmiesz piąte lub szóste miejsce. Może to mieć duży wpływ na wybór pola i ostateczny wynik. Wszyscy znają zasady i wiedzą, że aby zdobyć punkty, trzeba być jak najlepszym w półfinale i finale - uważa Lindgren.\n- Jeżeli wejdziesz do półfinału z małą ilością punktów, będziesz miał do wyboru najgorsze pola tak, jak ja w piątek. To wpływa na wszystko. Miałem dwa biegi z czwartego pola, następnie w półfinale znów startowałem z tego pola. Aby dotrzeć do finału z tych pól, trzeba się naprawdę dobrze spisać. Jeżeli jesteś w stanie tego dokonać, zasługujesz na kilka punktów - podsumował Szwed.\n- Żużel. Trening i trzymanie wagi priorytetem dla Janowskiego. Nie ma mowy o balowaniu\n- Żużel. Wiemy, co FIM zrobi z oponami Janowskiego i Woffindena. Na początek leżakowanie\nCzy zgadzasz się z opinią Fredrika Lindgrena na temat przyznawania punktów do klasyfikacji generalnej GP?\nGoldi 04-09 22:24 Zgłoś komentarz\nFreddie i tak zaskal na ten punktacji\nRychuApator 04-09 18:07 Zgłoś komentarz\nza propagowanie tęczowych minus 10 punktów na start\nSGP/IMŚ Żużel w Szwecji Żużel w Europie Szwecja Fredrik Lindgren Żużel


EWE24 - Wiadomości Wieruszów - Wiadomości - Wieruszowscy policjanci podsumowali długi weekend\nOd 15 do 19 czerwca 2022 roku, w związku z „długim weekendem" policjanci garnizonu łódzkiego, w tym również wieruszowscy funkcjonariusze, prowadzili działania pod nazwą „Boże Ciało 2022". Mundurowi skupili się nie tylko na kontroli trzeźwości, prędkości i sprawdzeniu stanu technicznego pojazdów, ale przede wszystkim na zapewnieniu bezpieczeństwa podróżującym po drogach naszego regionu.\nW tym czasie wiele osób korzystało z przedłużonego weekendu i przemieszczało się na wypoczynek. Dlatego nad bezpieczeństwem podróżujących, czuwali policjanci w całym kraju. W powiecie wieruszowskim długi weekend był czasem spokojnym i bezpiecznym. W tym czasie na drogach powiatu wieruszowskiego, doszło tylko do dwóch kolizji i jednego wypadku drogowego. W czasie prowadzonych działań, policjanci sprawdzili stan trzeźwości u blisko 100 kierujących, wśród których zatrzymali dwóch pod działaniem alkoholu. Funkcjonariusze nałożyli na kierowców ponad 60 mandatów karnych, zatrzymali jeden dokumenty prawa jazdy i trzy dowody rejestracyjne za niesprawności techniczne pojazdów. Wśród najczęściej popełnianych wykroczeń, odnotowano przekraczanie dozwolonej prędkości oraz jazdę bez wymaganego oświetlenia i pasów bezpieczeństwa.


Biegaj z nami (Katarzyna Staszak) książka w sklepie CzaryMary.pl\nJesteś tutaj: Start Książki Pilates, fitness, gimnastyka Biegaj z nami\nAutor: Katarzyna Staszak Magdalena Żakowska Wojciech Staszewski\nOpis książki Biegaj z nami\nTaniej o: 2.85 zł ( 19 % )\nAutorzy - dziennikarze Gazety Wyborczej: Katarzyna Staszak, Wojciech Staszewski oraz Magdalena Żakowska - to pasjonaci biegania. W książce podpowiadają, od czego należy zacząć trening, jak ułożyć plan biegania, co jeść i pić oraz w czym biegać. Czytelnik dowie się: - jak wybrać buty - jak biegać, jeść i skutecznie schudnąć - jak trenować od zera, a jak do maratonu - co bieganie robi z sercem i dlaczego uszczęśliwia - skąd biorą się czarne paznokcie i jak ich uniknąć - jak działa organizm podczas biegu i jak uniknąć kontuzji. Biegaj z nami to również historie osób zarażonych bakcylem biegania: aktorki Anny Dereszowskiej, dziennikarzy : Tomasza Lisa i Piotra Pacewicza, muzyka Andrzeja Rojka i innych.\nRecenzje książki Biegaj z nami - przeczytaj opinie klientów:\nSzczegóły książki Biegaj z nami\nTytuł: Biegaj z nami\nAutorzy: Katarzyna Staszak, Magdalena Żakowska, Wojciech Staszewski\nSłowacja Przewodni\t10.50 zł 31.40 zł\nTrening mięśn\t115.42 zł 149.90 zł\nNowoczesny trening siłowy\t61.52 zł 79.90 zł\nSpalaj tłuszcz, budu\t38.42 zł 49.90 zł


» DZIERŻONIOWIANIE BIEGOWO UCZCILI ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI Ośrodek Sportu i Rekreacji w Dzierżoniowie\nDZIERŻONIOWIANIE BIEGOWO UCZCILI ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI\nW sobotę 11 listopada 2017 roku na dzierżoniowskim Rynku i jego okolicach odbył się VII Dzierżoniowski Bieg Niepodległości. Bieg miał charakter rekreacyjny, a jego celem było przede wszystkim upamiętnienie i uczczenie rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.\nUczestnicy mieli do pokonania trasę o długości 2030 metrów, wiodącą ulicami: Rynek, Klasztorna, Garncarska, Przedmieście, Krasickiego, planty wzdłuż murów obronnych (przecinające ulice: Kościelną, Ząbkowicką, Miodową, Bohaterów Getta), Wrocławska, Rynek.\nŁącznie do udziału w Dzierżoniowskim Biegu Niepodległości zgłosiło się 320 osób. Wszyscy zapisani uczestnicy otrzymali pamiątkowe numery startowe oraz słodki poczęstunek, a dodatkowo każdy z nich brał udział w losowaniu nagród rzeczowych. Warto wspomnieć, że najmłodsza zapisana osoba miała zaledwie 5 miesięcy, natomiast najstarsza 75 lat.\nPierwsze 100 osób na mecie sobotniego biegu otrzymało pamiątkowe medale. Ponadto po przebiegnięciu trasy na każdego czekał gorący napój oraz posiłek.\nOrganizatorem imprezy byli Miasto Dzierżoniów oraz Ośrodek Sportu i Rekreacji