Serwis laptopów warszawa | Is-silesia.pl\nod is-silesia Usługi\tis-silesia\t 1 rok ago 11 maja, 2022\nCzłowieka nie da się opisać jednoznacznie. Skoro dosłownie każdy z nas jest całkiem inny. Potrafimy być do siebie podobni, ale absolutnie nie będziemy tacy sami. Jesteśmy tak naprawdę jedynym gatunkiem na globie jaki prezentuje się inaczej. Poza niniejszym nasze poglądy, sposób bycia są zdeterminowane przez szereg innych czynników. Ewidentnie wpływa na nie kultura w jakiej żyjemy. Automatycznie do niej się przystosowujemy w mniejszym, albo ogromniejszym stopniu. Jakkolwiek w grupie społecznej najistotniejsze jest wspólne uzupełnianie się. Widać to poniekąd na rynku pracy. Jest dużo działalności dzięki którym możemy coś posiadać natychmiastowo. Chociaż zadaniem klienta jest wyszukać taką możliwość która będzie oferowała najbardziej specjalistyczne usługi lub produkty i po przystępnych stawkach. Jeżeli chodzi o serwis komputerowy warszawa to do niniejszego najlepsza będzie firma Elkon. Pracują tam inżynierowie informatyki i elektroniki którzy mają ogromną wiedzę oraz wielkie doświadczenie. Do każdego klienta podchodzą z ogromną dawką profesjonalizmu. Wszelakie zlecenie realizowane jest ekspresowo i skutecznie. Załoga dba o dosłownie każdy choćby najdrobniejszy szczegół. W Elkon oprócz serwisu jest jeszcze skup laptopów. Gorąco zachęcamy jeszcze do zaczerpnięcia z oferty sklepu, gdzie jest szczególnie wiele wysokiej klasy produktów. Więcej dowiedzą się Państwo ze witryny elektronicznej: pro-serwis.eu. Tam dosłownie wszystko pozostało szczególnie dokładnie opisane. W przypadku wszelkich pytań lub chęci nawiązania współpracy możliwy kontakt telefoniczny, czy drogą mailową. Można jeszcze przyjść do siedziby.\nPage Rank: N/A (stan na 16 czerwca, 2022 9:55 am)\ngooglebot: 1 (ostatnio: 11.05.2022 19:19:12)\nSerwis laptopów warszawa\nTagged serwis komputerowy piastów, serwis komputerowy warszawa, serwis komputerowy włochy, serwis laptopów Warszawa


Nauka wyjaśnia, dlaczego mężczyźni byli, są i zawsze będą bardziej obrzydliwi niż kobiety - o2 - Serce Internetu\naktualizacja 12.07.2019 11:45\nNauka wyjaśnia, dlaczego mężczyźni byli, są i zawsze będą bardziej obrzydliwi niż kobiety\nFreud miał powiedzieć, że mężczyzna, który całuje namiętnie piękną kobietę, byłby najpewniej zniesmaczony, gdyby miał użyć jej szczoteczki do zębów. To zdanie świetnie oddaje paradoksalną naturę obrzydzenia. Uczucia, które towarzyszy ludzkości od dawna, choć nie do końca wiadomo w jakim stopniu jest warunkowane kulturowo, a w jakim biologicznie. I w tej kwestii kobiety i mężczyźni znacząco się różnią.\n"Myjcie się dziewczyny, bo nie znacie dnia, ani godziny" mówi porzekadło. Czy jednak to kobietom trzeba przypominać o higienie? (Shutterstock.com, shutterstock.com)\nSpecjaliści od lat pochylający się nad tematem obrzydzenia, tacy jak doktor Val Curtis z London School of Hygiene and Tropical Medicine, uważają, że nie służy nam ono wyłącznie do utrzymywania ciała w czystości, ale też wyznacza rytm relacji społecznych, w pierwszej kolejności – tych erotycznych. To od niego zależy, którego faceta pocałujemy po dwóch drinkach, a od którego będziemy instynktownie się odsuwać, gdy tylko się zbliży.\nFujka typu pierwszego\nNaukowcy wyznaczyli trzy typy obrzydzenia, których doświadcza człowiek. Pierwszy miał za zadanie pomóc nam uniknąć chorób – to obrzydzenie odczuwane w związku z widokiem fekaliów czy psującego się jedzenia. Drugi rodzaj obrzydzenia pomaga nam w wyborze partnera – to te wszystkie sytuacje, kiedy spotykamy się z osobą, której zapach nam nie odpowiada i wcale nie wynika to z braku higieny. Ostatni rodzaj to obrzydzenie "moralne", czyli niesmak, który powoduje w nas przekroczenie norm społecznych. To np. niechęć odczuwana w stosunku do osób, które piorą swoje brudy w mediach.\nJakkolwiek w trzeciej kategorii nie ma żadnych różnic między płciami, w dwóch pozostałych są one znaczące. Kobiety mają o wiele niższy próg obrzydzenia, jeśli chodzi o kontakt z potencjalnymi patogenami, a także robactwem czy elementami związanymi z praktykami seksualnymi. Być może to powód dla którego tak wiele dziewczyn oburza się, gdy słyszy wulgarne żarty o zbliżeniach? Co ciekawe, podniecenie seksualne jest czynnikiem, który wycisza obrzydzenie (i to zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn) wyjątkowo skutecznie.\nPsychologia ewolucyjna tłumaczy te różnice faktem, że przez wieki to kobiety zajmowały się przygotowywaniem posiłków, a w czasach sprzed dat ważności na wieczkach, musiały polegać na zmysłach. Niektórzy ewolucjoniści utrzymują, że mdłości, nieodłączny element ciąży, mogły służyć wzmożonej ochronie zarodka przed ew. zatruciem. Do tego matki miały przez wieki znacznie intensywniejszy kontakt z potomstwem, niż ojcowie, a niski próg obrzydzenia wymuszał na nich lepszą higienę.\nZobacz także: ZOBACZ TEŻ: Jak często powinniśmy zmieniać pościel?\nZ badań, na które powołuje się profesor Frank McAndrew na łamach Psychology Today wynika, że w mieszkaniach mężczyzn jest zazwyczaj aż 15 razy zarazków więcej, niż w tych kobiecych. Tę różnicę można tłumaczyć odmiennym sposobem wychowanie chłopców i dziewcząt. Tyle że inne badania przytaczane przez McAndrewa pokazują, że mężczyźni konkurs czystości przegrywają i w miejscach pracy. Ich biurka są domem dla bakterii, które można znaleźć w ludzkim kale. Panowie nie mają po prostu zwyczaju mycia rąk po wyjściu z toalety, a to nie jest już kwestia podwójnych standardów wychowania.\nWielu dorosłych mężczyzn zachowało też licealne ustawienia fabryczne. Wówczas nikt na bekanie uwagi nie zwracał. Do tego dochodzi jeszcze popularne w Polsce plucie. Widzieliście kiedyś jak dorosła kobieta na ulicy pluje? Otóż to. Mężczyzn plujących na chodniki jest w Polsce wciąż wielu. I te nawyki tłumaczy biologia w ujęciu ewolucyjnym.Naukowcy uważają, że to podświadome zaznaczanie terytorium, a nawet sygnalizowanie otoczeniu swojej nadrzędnej pozycji.\nNie złośćcie się więc przesadnie na mężczyzn chodzących beztrosko 10 dni w jednym swetrze, bo "nie ma plam", których wstydliwym sekretem są lodówki pełne słoików ofiarowanych przez zmarłą dwa lata temu babcię. Szczęśliwie obrzydzenie można warunkować także na inne sposoby. Brudna skarpeta lądująca na poduszce, albo teatralne "ble" na każde niewinne beknięcie w pobliżu potrafią zdziałać cuda.\nSkąd jednak bierze się wspomniane wcześniej większe niż u mężczyzn obrzydzenie do praktyk seksualnych? Przez lata kobietom przychodziło słono płacić za nieodpowiedni dobór partnerów – niechciane ciąże, zrujnowana reputacja lub nawet wykluczenie ze społeczności. Do tego groźba nieuleczalnych przez lata choroby weneryczne, na które płeć piękna jest znacznie bardziej podatna.\nOczywiście w grę wchodzą tu jeszcze hormony, ale faktem pozostaje, że podczas owulacji węch kobiecy jest znacznie bardziej wyczulony, co sprawia, że mimo zwiększonej ochoty na seks, do wielu potencjalnych partnerów będziemy czuły obrzydzenie ze względu na zapach. Gdyby mężczyźni odczuwali podobne obrzydzenie w sferze seksualnej, znacznie zawęziliby swoje możliwości podbojów. Parafrazując stare porzekadło: Myjcie się chłopiny, nie znacie dnia ani godziny.\nNo OK. A co cuchnącymi dziewczynami, czy o niezbyt miłym zapachu z tego najważniejszego organu, którym kusi facetów? Jakoś faceci nie emanują starym śledziem...\nJa po odwiedzeniu łazienki mimo iż jestem facetem zawsze myję ręce, a jak widzę gości, którzy tego nie robią to ogarnia mnie obrzydzenie gdy dotykają rzeczy z którym ja mogę mieć kontakt.\nSory ale w oryginale było: Myjcie się dziewczyny, nie znacie dnia ani godziny.\n"Widzieliście kiedyś jak dorosła kobieta na ulicy pluje?" Jest wyzwanie dla feministek.\nTytuł powala... Doprawdy... dopuszczajcie do publikowania wyłącznie ludzi, którzy znają język polski i potrafią go używać.\nPani Helenko wyczuwam w tym artykule tzw. zły dotyk z młodości lub jego brak gdyż jako feministka brzydzi się pani facetów a pani kochanka raczej nie nadrobi językiem wszystkiego. Nie chcę pani obrazić tylko stwierdzam fakt.\nZ obrzydzeniem przeczytałem ten tekst; obrzydzeniem do tych "naukowców", a najgorsze, że wszystkich facetów wrzucono do jednego wielkiego wora, Gdyby odbić piłeczkę - fifty fifty byłoby na szali z kobietami.\nten artykuł to tzw.cywilizacyjny gniot.\nktoś widział moja teściową


Serce i mózg - czy migreny mogą mieć wpływ na serce? - Kredos Sklep Medyczny\nMigrena problemem ludzkości XXI wieku\nMigrenowe bóle głowy stanowią coraz częściej pojawiającą się przypadłość. Dotyczą one co ⅕ części społeczeństwa. Aury migrenowe łączą w sobie zaburzenia wzroku, a więc błyskające światła czy martwe punkty, a następnie okropny, przeszywający ból głowy, który stanowi problem w codziennym funkcjonowaniu. Skąd taka przyczyna? Składa się na nią tak naprawdę wiele elementów, począwszy od zmian hormonalnych, przez stres, nieodpowiedni tryb życia, po zbyt małą ilość odpoczynku. I choć sama migrena kojarzy nam się z bólem, który jest trudny w codziennym życiu, to jednak mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że może on przyczynić się także i do chorób serca.\nMigrena a zwiększone ryzyko chorób serca\nPatrząc na przeprowadzone badania, zauważyć można jedną zależność - osoby cierpiące na migrenowe bóle głowy, zdecydowanie częściej borykają się z chorobami układu krążenia. Należą do nich między innymi:\nNie ma tak naprawdę żadnych, konkretnych informacji, które byłyby w tym wszystkim odpowiednią układanką. Pojawia się bowiem wiele niewiadomych, które mogą, ale niekoniecznie muszą mieć wpływ na pracę serca w odniesieniu do bólów migrenowych głowy połączonych z zaburzeniami widzenia. Wedle opinii wielu badaczy i naukowców, duże znaczenie mogą odgrywać środki antykoncepcyjne, które często do takich stanów doprowadzają, a to dalej może być konsekwencją chorób serca. Czy oby jednak na pewno tak jest? Tego tak naprawdę nie jesteśmy w stanie jeszcze dziś się dowiedzieć.\nTo, o co zadbać powinien każdy, walczący z migrenowymi bólami głowy i zaburzeniami widzenia, to przede wszystkim postawienie na zdrowy styl życia. Tylko bowiem w ten sposób można zmniejszyć ryzyko wystąpienia chorób serca, w tym udarów i zawałów. O czym więc należy pamiętać?\nOdpowiednia waga ciałaa\nKażda osoba borykająca się z otyłością lub nadwagą, naraża swoje serce na osłabienie. Nic bowiem nie działa tak szkodliwie na organizm, w tym właśnie i na serce, jak nadmiar kilogramów. Należy więc robić wszystko, by BMI było w normie, a ilość kilogramów odpowiednia do wzrostu i wieku.\nNadciśnienie tętnicze stanowi ogromny problem dla samego serca, dlatego też należy być pod stałą opieką specjalisty, a do tego dbać o kontrolę swojego ciśnienia i eliminację tych wszystkich czynników, które mogą przyczyniać się do jego wzrostu.\nNie można zapominać o zdrowej diecie, bowiem jak mówi hasło - jesteś tym, co jesz i tutaj sprawdza się doskonale. Należy więc stawiać na pełnowartościową, zbilansowaną dietę, by zachować odpowiednią masę ciała, ale jednocześnie i by stawiać na produkty, które dla serca są odpowiednie, w tym przede wszystkim na te z odpowiednią ilością kwasów tłuszczowych Omega - 3.\nI oczywiście na koniec to, co serce lubi najbardziej, a więc aktywność fizyczna. Ta powinna być dostosowana w pełni do danej osoby, adekwatnie do jej możliwości, kondycji czy stanu zdrowia. W każdym jednak wieku ruch jest wskazany, bez względu na to, czy będzie to codzienny spacer, jazda na rowerze, bieganie czy fitness.\nKardiogenny ból głowy\nMówiąc o migrenie i jej wpływie na serce, warto także zwrócić uwagę między innymi na kardiogenny ból głowy. Czym on jest? Jak się objawia? Jakie są skutki jego występowania?\nMówiąc o bólu głowy, mogłoby się wydawać, iż jego przyczyna dotyczy właśnie tego obszaru. Okazuje się jednak, że niekoniecznie tak musi być zawsze. Zdarzają się bowiem sytuacje, w których ból głowy może być wynikiem niedokrwienia serca. Ten stan jest bardzo niebezpieczny, z racji tego, że rzadko kiedy osoba chora łączy go z sercem, stąd też nie ma konkretnej diagnozy, a pogłębiające się niedokrwienie może skutkować między innymi zawałem serca.\nCzym się on objawia? Nie ma konkretnych, charakterystycznych cech. Zazwyczaj widoczne są bóle w klatce piersiowej, ale oprócz tego zauważalne są między innymi: nudności i wymioty, wrażliwość na światło i dźwięki. Ponadto, to co jest bardzo charakterystyczne dla tego stanu, to bóle i duszności po wysiłku fizycznym, które mijają po podaniu leków, na przykład nitrogliceryny.\nCzym różni się kardiogenny ból głowy od migreny?\nTym, że w przypadku migreny bóle pojawiają się w dowolnej chwili, bez żadnego reguły, w kardiogennym zaś bólu, po wysiłku. Każda wzmożona aktywność fizyczna może skutkować właśnie wystąpieniem bólu głowy i taki właśnie objaw nie powinien być bagatelizowany, bowiem może on świadczyć właśnie o chorobie niedokrwiennej serca. Wystarczy wówczas zgłosić się do specjalisty, by ten przeprowadzając wywiad, a następnie wykonując badanie EKG serca, zdiagnozował lub wyeliminował taką przypadłość. Czy to wystarczy? Niekoniecznie!\nOprócz bowiem zwykłego EKG spoczynkowego, istotną rolę odgrywa także próba wysiłkowa. Takie badanie jest najbardziej skuteczne i miarodajne, jeśli w grę wchodzi wykrycie choroby niedokrwiennej serca. Na czym takie badanie polega? Osoba badana poddawana jest sprawdzeniu EKG czynnościowego, a więc w trakcie wykonywania aktywności. Chory może chodzić lub biegać na bieżni o różnym poziomie jej nachylenia lub jeździć na rowerku, zwiększając moc obciążenia. Dzięki umieszczonym na ciele elektrodom EKG, badana jest czynność elektryczna serca i powstały na tej podstawie zapis EKG jest dokładną informacją dla lekarza dotyczącą pracy największego mięśnia w organizmie.\nJest wiele rodzajów migreny, która stanowi najczęstszą z chorób układu nerwowego. Niestety, ale znalezienie na nią odpowiedniego leku jest niezwykle trudne, szczególnie, że często ciężko jest ją zdiagnozować. Migrena może bowiem być związana ze zmianami hormonalnymi, z nadmiernym stresem, z innymi chorobami, w tym właśnie chorobami serca. W żadnym wypadku nie można bagatelizować występujących dolegliwości bólowych ze strony głowy, bowiem mogą być one niezwykle niebezpieczne, zarówno dla zdrowia pacjenta, jak również i jego życia. Najczęściej dochodzi do uszkodzenia serca i jego niedokrwienia, dlatego też kluczowe znaczenie ma to, by nie bagatelizować objawów, stawiać na szybką diagnozę i ewentualną odpowiednią opiekę medyczną. To stanowi rzecz najważniejszą.


Chlebda: Play outy wyglądały niesamowicie - Wałbrzyszek.com\nChlebda: Play outy wyglądały niesamowicie\nCzwartek, 8 kwietnia 2010, 14:17\n– W przyszłym roku walczymy w I lidze, myślę, że już nie o utrzymanie, tylko o coś więcej – tak cały sezon podsumował Arkadiusz Chlebda. Oto krótki wywiad przeprowadzony zaraz po pojedynku z MOSiR–em Krosno przez Norberta Grabowskiego.\nNiG: Mimo wielkich problemów udało się utrzymać drużynę w lidze, ale to co zrobiliście tutaj dzisiaj w Krośnie, to znaczy w Łańcucie, zasługuje na wielkie słowa uznania.\nAC: Tak, słowa uznania, podziękowania dla całego zespołu. Jestem bardzo szczęśliwy, że udało nam się osiągnąć, to co było założone w tym sezonie, czyli utrzymanie. Play outy wyglądały niesamowicie. Piękna koszykówka, w każdym meczu dużo emocji i w Wałbrzychu, i w Krośnie, i w Łańcucie. Szczęśliwe zakończenie dla nas. Dedykuje to zwycięstwo, naprawdę, jednym z lepszych kibiców w Polsce, czyli wałbrzyskim. To co u nas działo się w hali, to są piękne chwile, o których na pewno zawsze będziemy pamiętali. W przyszłym roku walczymy w I lidze, myślę, że już nie o utrzymanie, tylko o coś więcej.\nNiG: Co trener powiedział przed tym meczem swoim koszykarzom? To było standardowe przygotowanie, czy powiedział, walczcie, bo naprawdę Wałbrzych zasługuje na tę koszykówkę.\nAC: Tak, tak. Były rożne sprawy, które poruszyliśmy w szatni. No, już można powiedzieć, jak się gra pięć meczów z jednym zespołem, i Krosno, i my, oni nas, my ich znaliśmy jak łyse konie. Decydowały szczegóły. Decydowała może lepsza dyspozycja jednego, drugiego zawodnika, jakiś mały szczegół, drobny. Cieszę się, że utrzymaliśmy trzecią kwartę. Naprawdę, od początku do końca graliśmy z zaangażowaniem, niesamowitym rozsądkiem, no.., to był taki mecz, no wiadomo, nie w każdym meczu każdy może pograć. Tu trzeba zwrócić uwagę, że graliśmy tak naprawdę ośmioma ludźmi, którzy zostawili na parkiecie w Łańcucie kupę serca, potu, no krew też się pojawiła.\nNiG: Ostatnie pytanie na temat Krzyśka Jakóbczyka. Jego akcje przesądziły o wygranej? Jego trójki w końcówce, kiedy to odskoczyliście na 6-5 punktów. To było to, czy cały zespół to wypracował?\nAC: Cały zespół to wypracował. Żeby doszło do sytuacji rzutowej, musi ktoś postawić dobrze zasłonę, ktoś musi przebiec. No trafił, Krzysiu wziął to na siebie i trafił. Równie dobrze mógł być to Buczyniak, Marcin Sterenga. Także no..., na pewno końcówka w jakiś sposób należała do Krzysia, ale to dzięki pracy całego zespołu...\nNiG: W imieniu kibiców z Wałbrzycha i sympatyków koszykówki dziękuję za rozmowę.\nWywiad Norberta Grabowskiego zrealizowany zaraz po meczu Górnika z MOSiR-em:\n~fanik kosza 8-04-2010 22:16\nArkadiusz Chlebda potrafił ustawić młodą drużynę w kilku kluczowych meczach - dzięki temu 1 Liga pozostaje w Wałbrzyszku - czekamy na półfinały Dark Doga i być może będziemy mieli fajne zakończenie sezonu - pozdrawiam fanów kosza :)\n~szacun 9-04-2010 8:53\nAron należą Ci się wielkie słowa uznania!!! Podjąłeś się bardzo ciężkiego zadanie. Przejmowałeś drużynę , która była w kryzysie, której się nie wiodło, i którą wszyscy już skreślili. Dla mnie to ty jesteś bohaterem Górnika!!! Tak na marginesie powiem szczerze, że nie wierzyłem, że uda Ci się utrzymać Górnik w I lidze. Na szczęście się myliłem:) Szacunek dla Ciebie i dla wszystkich biało-niebieskich wojowników. Pokazaliście charakter!!!!


Łatwa przeprawa rzeszowian! | Siatkówka w obiektywie\nŁatwa przeprawa rzeszowian!\nHome/Liga Mistrzów, Puchary Europejskie, Siatkówka NEWS, Wyniki/Łatwa przeprawa rzeszowian!\nBy Agnieszka Wencel|2015-11-17T18:33:26+01:00Listopad 17th, 2015|\nPodopieczni trenera Kowala na wyjeździe pokonują Tomis Constanta\nOd trzypunktowego prowadzenia rozpoczyna Asseco Resovia – 1:4. Pavel nabija piłkę na blok Resovii – 3:5. Duet: Drzyzga, Dryja skutecznie blokują przeciwnika – 6:7. Na pierwszą przerwę techniczną sprowadza nas udana kontra w wykonaniu rzeszowian – 7:8. Po prostej punktuje Lyneel – 9:10. Przy trzypunktowym prowadzeniu Asseco Resovii o czas prosi trener gospodarzy – 9:12. Na drugiej przerwie technicznej rzeszowianie prowadzili tylko jednym punktem – 15:16. Paszycki zatrzymany na siatce – 17:19. Pierwsza partia kończy się wygraną podopiecznych trenera Kowala 20:25.\nDruga partia rozpoczyna się od wyrównanej walki punkt za punkt – 3:3. Ze środka kończy Stacu i gospodarze prowadzą 7:5. W aut atakuje Ananiev, pierwsza przerwa techniczna – 7:8. Punktowa zagrywka Lyneela, czas dla gospodarzy – 8:11. Skuteczny w ataku Penchev – 12:16. Rzeszowianie skrupulatnie powiększają swoją przewagę – 12:18. Dwa asy serwisowy Lyneela dają rzeszowianom piłkę setową.\nTrzecią partię od prowadzenia 4:1 rozpoczynają gospodarze, o czas poprosił trener Kowal. Przechodzącą piłkę wykorzystuje Paszycki – 4:3. Skutecznie w kontrze Penchev i remis po 4. N pierwszej przerwie nieznaczne prowadzenie rzeszowian – 7:8. Z trudnej sytuacji Luneel, jednak nie udaje mu się zdobyć punktu – 12:12. Pojedynczy blok Drzyzgi – 15:16. Gotch atakuje w siatkę – 17:19.As serwisowy Drzyzgi 18:22. Po skosie punktuje Kurek – 19:23. Punktowym blokiem Asseco Resovia kończy mecz na wyjeździe – 21:25.\nTomis Constanta: Ragin, Stancu, Mitew, Ananiew, Pavel, Goth, Skundrić (L)\nAsseco Resovia Rzeszów: Drzyzga, Kurek, Paszycki, Dryja, Lyneel, Penczew, Wojtaszek (L)


22.12.2017, Redakcja e-logistyka.pl\nJesień to czas, w którym w gastronomii wiele się dzieje. Przede wszystkim wiele restauracji wprowadza sezonowe menu. Czy wiąże się to także ze zmianami w dostawach do restauracji?\nAgnieszka Sałek, dyrektor handlowa Quick Service Logistics Polska, firmy specjalizującej się w logistyce żywności dla branży spożywczej: Zmiany w dostawach mają miejsce tuż przed samymi świętami, wówczas zmieniamy grafik w związku z dniami wolnymi od pracy. Sprzedaż jest regularna w ciągu całego roku, właściciele restauracji wprowadzają sezonowe menu nie tylko w okresie jesiennym. Kilka lat temu widać było wyraźną różnicę pomiędzy poszczególnymi miesiącami, sezonami: w okresie letnim i we wrześniu sprzedaż spadała, w listopadzie i grudniu gwałtownie rosła. Obecnie te różnice nie są aż tak widoczne, przez cały rok sprzedaż jest regularna, na podobnym poziomie. Wyjątek stanowi okres tuż przed samymi świętami Bożego Narodzenia, gdzie widzimy wzrost sprzedaży, natomiast nie jest on tak znaczący, jak kiedyś.\nCzy wzrasta zapotrzebowanie na produkty typowo „jesienne”, jak np. kawa? Czy Quick Service Logistics dostarcza większe ilości takich produktów, w porównaniu z innymi porami roku?\nAS: W okresie jesiennym odnotowujemy wzrost produktów typowych dla tej pory roku, takich jak kawa, herbata. Patrząc na ogólną sprzedaż nie widzimy jednak dużej różnicy pomiędzy poszczególnymi sezonami, gdyż w pozostałych okresach wzrost jest widoczny na innych produktach. Poza tym sieci restauracji starają się wykorzystywać te same produkty w ciągu całego roku, np. kawa w okresie jesienno-zimowym jest sprzedawana w wersji gorącej, a w sezonie wiosenno-letnim w wersji mrożonej.\nJak wygląda przestrzeń magazynowa Quick Service Logistics w okresie jesiennym? Firma wykorzystuje więcej przestrzeni suchej, czy chłodni i mroźni?\nAS: W okresie jesiennym ze względu na liczne promocje towarów chłodzonych poziom zapasu\nw chłodni znacząco wzrasta.


Wózek Nico Plus Bebetto gondola + spacerówka + torba 530 zł\nWózek JANE NOMAD 3w1 gondola CAPAZO fotelik STRATA 650 zł\nB. zadbany wózek X Lander 2w1 XQ fotelik fotelik 0-13 kg 899 zł\nWózek Bebe Confort 3w1 Mura 4 okazja 450 zł\nWózek Roan Marita 2 w 1 299 zł\nWózek EVO XT 4w1 Graco 1 999 zł\nmutsy spacerówka + gondola + fotelik sam. Maxi cosi 80 zł\nWÓZEK TAKO LARET 2W1 OKAZJA! na sprzedaż 250 zł\nWÓZEK CASUALPLAY S4 2W1 299 zł\nWózek Coneco La Vita Nowość 1 699 zł\nWozek Espiro Atlantic 3w1 250 zł\nDo sprzedania WÓZEK 3 W 1 SOLARIS BEBETTO SZARO -CZARNY 409 zł\nNumer ogłoszenia: 4851657 | Dodano: 27 Cze 16:36 | Liczba odsłon: 666\nSprzedam wozek TAKO trzy funkcyjny do malej negocjacji wszelkie » informacje pod nr tel 518390484\nwozek dzieciecy*fotelik samochodowy\n-Wozek dzieciecy czerwony w biale kwiaty . -fotelik » samochodowy. Komplet w dobrym stanie .cena180zl .tel 783209416\nWózek 4 w1 Espiro Vector Pro: gondola, spacerówka, fotelik M\nJest mały i zgrabny w kolorze czerwono-szarym, pasuje zarówno dla » chłopca jak i dziewczynki. Wózek jest bardzo zwrotny i bogato wyposażony. W komplecie:\n- spacerówka - gondola -pokrowiec na nogi do gondoli -pokrowiec…\nWozek Roan marita rozowy.\nWitam sprzedam wozek rozowy . gondola i spacerowka. Zdjecia » nierginalne poniewaz wozek jest nieuzywany juz. Kolor rozowy minus budka wyblaknieta .gondola nieuzywana .wozek lekki w prowadzeniu. Zapraszam.\nWszystkie akcesoria są oryginalne jak również opakowanie (KARTON). » Wózek składa się z gondoli która ma regulowane oparcie +pokrowiec. Spacerówka +pokrowiec na nóżki. Nosidełko +pokrowiec +budka +wkładka dla niemowlaka +…\nwózek + spacerówka + fotelik samochodowy Gratis: parasolka, » oryginalna folia p.deszcowa, moskitiera uniwersalna, ocieplacz na łapki na zime. cena za którą kupiliśmy komplet - 3500 zł korzystało 2 własnych dzieci, z t…\nWózek Emmaljunga Cerox 200 zł\nWozek 3w1 na każdy teren. 980 zł\nColetto Marcello 3w1 950 zł\nSprzedam wózek dziecięcy 3w1 500 zł


Recenzje Time Lord Victorious. All Flesh is Grass - Gallifrey.pl -Doctor Who\nRecenzje Time Lord Victorious. All Flesh is Grass\n5 czerwca 2021 7 czerwca 2021 I3althazar\nSaga Time Lord Victorious chyli się ku końcowi. Komiksy pożegnaliśmy już jakiś czas temu, serial Daleks! zakończył się niemal równie dawno (i pewnie większość już o nim zapomniała). Spektakl Time Fracture już można oglądać, a tymczasem, po dużym opóźnieniu, mogę wreszcie podzielić wrażeniami z drugiej i ostatniej powieści – All Flesh is Grass Uny McCormack. Wydana została w grudniu i zamówiłem ją w przedsprzedaży, ale liczne zbiegi okoliczności związane z pandemią sprawiły, że do mnie książka dotarła dopiero niedawno. A teraz – czas na recenzję.\nÓsmy Doktor zauważył, że zaczął nerwowo wymachiwać rękami. Schował je z powrotem do kieszeni.\n– Powinieneś był mi powiedzieć. Znalazłbym sposób, żeby przemówić mu do rozsądku.\n– Improwizuj – odrzekł Dalek Strateg. – Tak właśnie działa Doktor.\nWrażenia po przeczytaniu mam mocno ambiwalentne. Powieść jest niewiele dłuższa od poprzedniej – ma zaledwie 200 stron. I o ile książka Steve’a Cole’a mimo to wyczerpała najważniejsze wątki i przypadła mi do gustu, o tyle w All Flesh is Grass dzieje się za dużo, jak na tak krótką formę. W The Knight, the Fool and the Dead akcja była wartka, ale dało się nadążyć za wydarzeniami. Tutaj jednak mamy dwóch kolejnych Doktorów, każdy z własną armią – 6 podmiotów, z których każdy ma własne cele, a jeszcze trzeba doliczyć Ooda Briana i ostatniego żywego Kotturuh, Inyit. Dzieje się tu tak dużo i w takim tempie, że po przeczytaniu aż musiałem zajrzeć do sieci, żeby uporządkować sobie całą treść. Co gorsza – wydarzenia tu opisane są zwyczajnie niesatysfakcjonujące.\nWiemy z ostatniej powieści, że Dziesiąty zdołał pokonać Kotturuh, a teraz planuje odciąć ich jeszcze od planety Mordeela, źródła ich mocy. W tym momencie na drodze stają mu Ósmy z Dalekami i Dziewiąty z wampirami. Ja i Dominek spodziewaliśmy się tutaj druzgocącej bitwy Dziesiąty vs reszta Wszechświata, być może z ważnym udziałem Rose. Niestety ostatnie nadzieje na taki rozwój wydarzeń zostały rozwiane przez Monstrous Beauty – komiks wyraźnie dawał do zrozumienia, że dziewczyna nie brała udziału w wydarzeniach powieściowych, czego osobiście żałuję. Któż inny mógłby powstrzymać megalomańskie zapędy Zwycięskiego Władcy Czasu jak nie jego ukochana?\n– Poznaj swojego wroga i poznaj samego siebie – powiedział Ósmy Doktor.\n– Cytujesz “Sztukę Wojny”? – Dziesiąty Doktor się skrzywił. – Co następne? Tatuaże plemienne? Od kiedy którykolwiek z nas cytuje Sun Tzu?\n– Odkąd zacząłeś zachowywać się jak wojownik.\nNo właśnie – kto? Dobre pytanie. I nie jestem pewien czy powieść właściwie na nie odpowiada. Oczywiście Dziesiąty, zrozumiał że postąpił niewłaściwie i że nie powinien był zabijać Kotturuh, ale nie potrafię stwierdzić dlaczego doszedł do takiego wniosku. To się po prostu stało. Króciutka powieść nie miała szans na dość głęboką eksplorację jego rozterek. Czego się więc z niej dowiedzieliśmy? Dowiedzieliśmy się, że Dalekowie obrócą się przeciwko Ósmemu (kto by się spodziewał), Strateg zacznie realizować swój plan stworzenia daleckiej hybrydy, wykorzystując DNA pewnego stworzenia z Mrocznych Czasów. Doktorzy będą musieli się sprzymierzyć i powstrzymać Daleków, a przy okazji znaleźć sposób na zniszczenie hybrydy. W międzyczasie Dziewiąty odłączył się od reszty, żeby odnaleźć Inyit, dowiemy się też o filozoficznych przemyśleniach Inyit, posłuchamy kilku ciekawych dyskusji Kotturuh i Królowej Wampirów. Inyit dojdzie do wstrząsającego wniosku, że wszyscy Kotturuh popełnili poważny błąd. Tymczasem Brian odłączył się od całej reszty, zaliczając po drodze zabawną rozmowę z Ósmym o tym, jak skończyło się ich ostatnie spotkanie. Na koniec okazuje się, że pierwszym celem ataku Daleków ma być – a jakże – Gallifrey.\nAutor próbuje nam dać do zrozumienia, że wszyscy (Doktor, wampiry, Kotturuh) zrozumieli swoje błędy i wszyscy odnaleźli nowy wspólny cel oraz własne miejsce we Wszechświecie. Ale jak sami widzicie, tych wydarzeń jest tu zdecydowanie za dużo. Głównym wątkiem wyłaniającym się ponad wszystkie jest tak naprawdę starcie z Dalekami, co jest zwyczajnie nudne – nie po to angażowaliśmy się w ten wieloplatformowy projekt, żeby na koniec dostać po prostu kolejną wojnę z Dalekami. Puentą tej historii powinno być katharsis Dziesiątego Doktora. Wiemy, że powstrzymał Kotturuh, wiemy że doprowadziło to do dramatycznych zmian w przyszłości, które zwróciły uwagę Daleków i przywiodły ich oraz Ósmego do Mrocznych Czasów. Powieść zupełnie nie tłumaczy, w jaki sposób te zmiany mają zostać cofnięte. Jakie jest ich znaczenie? Może ta historia jest tak naprawdę historią a’la “Ognie Pompejów” albo “Rzymianie”, gdzie Doktor tylko myśli, że zmienia historię, a tak naprawdę od początku był częścią historii? Tylko skoro tak, to co ze zmianami, o których mówili Ósmy i Dalekowie…? Tyle pytań pozostaje bez odpowiedzi. Dowiemy się przynajmniej, jaki los spotka finalnie Inyit, ale tu też brakuje jakiejś głębi. Kotturuh mieli być personifikacją Śmierci, to miała być saga o nich. Inyit mówi też coś o przepowiedni o Wrotach Śmierci – ten wątek też ma być zapowiedzią czegoś ważnego, a następnie zostaje porzucony bez satysfakcjonującego rozwinięcia.\n-Nie jestem wojownikiem – powiedział Dziewiąty.\n– Ależ jesteś – odparła Madam Ikalla. – Każdy człowiek toczy walkę z samym sobą. Lecz tylko ci odważni wygrywają.\nKoniec końców, każdy z poruszonych wątków został ‘jakoś’ zrealizowany i doprowadzony do końca. Jednak jedyny wątek, który został w miarę bogato wyeksploatowany i zakończony w sposób wyczerpujący to… atak Daleków. A jak wyżej – fani nie po to angażowali się w tak rozbudowaną sagę, żeby poczytać o kolejnym ataku Daleków. Wszystkie zapowiedzi mówiły, że to historia o Dziesiątym, który wypowiada wojnę Śmierci i powieść All Flesh is Grass pokazuje, że były to zapowiedzi na wyrost. Co więcej, sam styl pisania był dla mnie wysoce irytujący. Każdy rozdział (najwyżej kilkanaście stron) dzieli się na króciutkie podrozdziały, a każdy podrozdział dotyczy innej sceny. W rezultacie cały rozdział porusza naraz kilka wątków, przeskakując z jednego na drugi, na trzeci i z powrotem. Może to subiektywna opinia, ale uważam, że to dodatkowo rozprasza i nie pozwala zagłębić się w żaden z nich. Takie rozdrobnienie akcji pozbawia ją jakiejkolwiek głębi i utrudnia odbiór, bo nim czytelnik zwizualizuje sobie daną scenę, powieść nagle przeskakuje w zupełnie inne miejsce.\nSzkoda, że twórcy nie woleli skupić się w tej powieści na Kotturuh, a wojnę z Dalekami odłożyć na kolejną część sagi – choćby i nawet na kolejną powieść. Autorka chciała nam nawet w pewnym momencie dać do zrozumienia kim byli tytułowi Rycerz, Głupiec i Trup z poprzedniej powieści, sugerując, że tak naprawdę chodzi o naszych trzech Doktorów, co mogłoby być fajnym smaczkiem, lecz moim zdaniem nawet tutaj twórców zawiodła kreatywność. Po pierwsze, w poprzedniej powieści Kotturuh pogardliwie nazywają Dziesiątego zarówno Rycerzykiem, jak i Głupcem. Po drugie, takie porównanie pada chyba tylko 3 razy, pojawia się zupełnie znikąd, użyte zostaje tylko przez narratora, nie mając właściwie żadnej podstawy. Głupca i Rycerza jeszcze łatwo sobie wytłumaczyć, ale dlaczego Trup? Tego narrator nie wyjaśnia. A nikt prócz niego takich określeń nie używa.\nCała trójka stała na zgliszczach martwej planety. Rycerz, Głupiec i Trup, nareszcie zjednoczeni.\n– To oznacza wojnę – rzekł Rycerz.\n– Byłem głupcem – rzekł Głupiec.\n– To oznacza koniec wszystkiego – rzekł Trup.\nAll Flesh is Grass miała pełnić wiele funkcji. Miała być kontynuacją wydarzeń The Knight, the Fool and the Dead. Miała chyba być jakimś punktem zwrotnym na linii fabularnej Daleków. Wreszcie miała być kulminacją całej sagi TLV, bo to tutaj krzyżują się ścieżki Doktorów, Daleków, Briana i Kotturuh. Rozpoczyna się dokładnie w chwili finału The Knight..., ale bardzo szybko się od tych wydarzeń odcina, nie wspomina chyba żadnej z (wydawałoby się) istotnych postaci wprowadzonych przez Steve’a Cole’a, a jej oś fabularna rozjeżdża na wszystkie opisane wyżej kierunki, więc pod względem kontynuacji powieść raczej zawodzi. O Dalekach faktycznie opowiada dużo i ciekawie, ale właśnie kosztem wszystkich innych postaci. Realizuje więc tylko 1 z tych 3 celów, przy tym nie realizując celu nr 3, który moim zdaniem powinien być tu priorytetem. Dlatego ocenę maksymalną dzielę przez trzy i zaokrąglam w dół.\nKsiążki i komiksy Recenzja Time Lord Victorious\ndalekowie Dziesiąty Doktor Dziewiąty Doktor Kotturuh Ósmy Doktor recenzja powieści Time Lord Victorious\nSkaner Międzywymiarowy #1\nRecenzje Time Lord Victorious. Echoes of Extinction


Aston Villa 1:1 Leeds United 29.12.2016 - czwartek - Skróty meczów - bramki, gole i wideo\nAston Villa 1:1 Leeds United 29.12.2016 - czwartek\nData: 29.12.2016 20:45\nObejrzyj już teraz Aston Villa - Leeds United skrót meczu. Zobacz jak padły gole, bramki dzięki wideo z meczu który odbył się w dniu 29.12.2016 20:45. Najciekawsze okazje i akcje w meczu Aston Villa - Leeds United, a także piękne gole i bramki zobaczysz w skrócie meczu. Skrót meczu &event to jednak nie wszystkie wideo z wydarzeń rozgrywanych w ramach Championship. Zapraszamy też do obejrzenia innych skrótów z meczów, spotkań i wydarzeń. Oglądaj największą ilość skrótów, wideo, a także materiałów video takich jak bramki, okazje, gole z wydarzeń sportowych a wśród nich między innymi Piłka nożna. Każdego dnia na naszej stronie pojawiają się też skróty Championship z podobnych wydarzeń które odbyły się w ramach dyscypliny Piłka nożna.


Cymbałatak na PKW - mPolska24\nW bratnim Afganistanie, wyzwolonym jak wiemy przez naszą dzielną armię, ostatnie wybory prezydenckie trwały ponad pół roku. Najpierw była pierwsza tura, potem była druga tura a potem zaczęło się liczenie głosów, które trwało pięć miesięcy i zakończyło się kupą kamieni.\nPo drugiej turze wyborów wybuchła wielka kłótnia o liczenie głosów a komisja wyborcza została oskarżona o oszustwa. Unieważnione glosy liczyły się w setkach tysięcy. Zdobycze afgańskiej demokracji wisiały na włosku.\nW końcu dwaj kandydaci, Aszraf Ghani i Abdullah Abdullah, zakończyli wielomiesięczny gorący spór o to kto wygrał wybory i podzielili po prostu władzę między sobą. Ghani został prezydentem a Abdullah premierem. Nie podano wyników drugiej tury glosowania, ogłoszono tylko, że Ghani je wygrał.\nTrybalna ugoda wyborcza położyła kres wytężonej i ofiarnej pracy komisji wyborczych, które przez miesiące cierpliwie siedziały na kuckach i przeliczały glosy tak aby wynik się zgadzał (zdjęcie). To tylko potwierdza tezę, że dogadanie się w sprawie wygranej wyborczej jest łatwiejsze od mozolnego liczenia głosów.\nObaj zwycięzcy afgańskich wyborów ogłosili triumfalnie (cytat): "Stabilność Afganistanu jest dla nas najważniejsza. Wzmocnijmy ten kraj i zostawmy przeszłość za sobą".\nUczmy się od naszych sojuszników. W imię stabilności naszego kraju nie męczmy zmęczonych dziadków z PKW, nie zawracajmy sobie głowy kłótniami i ręcznym liczeniem głosów tylko ogłośmy, tak jak Afgańczycy, kto te wybory wygrał.\nData: 19.11.2014, 15:24\nTagi: #polsza #afganistan


Szczepienia przeciwko COVID-19. Powstaną specjalne paszporty dla zaszczepionych przeciwko COVID-19? | Dzień Dobry TVN\nNewsy poniedziałek, 18 stycznia 2021\nUnia Europejska rozważa wprowadzenie specjalnych paszportów dla osób, które zaszczepiły się przeciwko COVID-19. Jak nieoficjalnie dowiedziała się "Rzeczpospolita", prace nad projektem mają ruszyć już w przyszłym tygodniu. Z ustaleń dziennika wynika, że Polska jest gotowa poprzeć ten pomysł.\nPaszporty dla zaszczepionych przeciwko COVID-19\nJak podaje "Rzeczpospolita", autorem pomysłu o wprowadzeniu specjalnych paszportów dla osób, które zaszczepiły się przeciwko COVID-19 jest premier Grecji. Polityk miała w tej sprawie wystosować list do przewodniczącej Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen. Pierwsze rozmowy na temat takiego rozwiązania mają ruszyć już za tydzień podczas nadzwyczajnej wideokonferencji przywódców państw UE – czytamy w "Rzeczpospolitej".\nZ ustaleń gazety wynika, że wprowadzenie paszportów budzi spore kontrowersje. Największym problemem ma być dostępność szczepień. Poszczególne kraje różnie sobie radzą z masowymi szczepieniami, dlatego pojawiają wątpliwości, czy stworzenie paszportu nie byłoby dyskryminujące dla tych osób, które chcą się zaszczepić, ale z powodu różnych ograniczeń nie mają takiej możliwości.\nSzczepienia przeciwko COVID-19 w Polsce (więcej)\nCzy Polacy też otrzymają paszporty?\nZ informacji, do których dotarła "Rzeczpospolita" wynika, że za wprowadzeniem takiego rozwiązania jest m.in. Polska.\nWarto dodać, że niezależnie od tego, jaką decyzję podejmą kraje członkowskie, każde państwo może wprowadzić obowiązek posiadania takiego paszportu jedynie w obrębie swoich granic.\nCo miałby zawierać taki paszport? Poza tym, że jego posiadacz jest zaszczepiony w dokumencie miałby się pojawić informacje o aktualnych czy przebytych chorobach.\nWprowadzenie takiego dokumenty rozważają także Wielka Brytania oraz Izrael.\nLokalna społeczność walczy o 7-latkę chorującą na białaczkę. Marcin Daniec z "Rzepką" Tuwima zachęca do pomocy\nCzy rząd popiera? Może czas zapytać się czy obywatele popierają!\nA w jaki sposób będzie sprawdzane czy szczepionka zadziałała? Producenci podają skuteczność 95% czyli na 250 tyś. rzekomo już zaszczepionych w PL u ok. 12500 szczepionka nie zadziała w ogóle. Czy każdemu będą robione np. testy na obecność przeciwciał?


Lekka, zwiewna sukienka z tkaniny szyfonowej. Granatowa, w koralowe kwiaty. Spódnica rozkloszowana, góra dopasowana do ciała. Dekolt półokrągły. Pod spodem maskująca podszewka.\nSukienka idealna na moją figurę. Nic nie muszę poprawiać. Jestem bardzo zadowolona. Bardzo udany zakup. Jest śliczna i ma ciekawy wzór. Polecam !!!\nSukienka bardzo ładna, perfekcyjnie uszyta lecz nie na moją sylwetkę - musiałam zwrócić. W chwili obecnej czekam na zamówioną inną. Pozdrawiam.\nSukienka jest śliczna, wzór jest bardzo ładny, jest starannie odszyta i ma świetny krój. Długość minimalnie przed kolano przy moim wzroście (170 cm).\nPrześliczna!!! Mój egzemplarz prezentuje się jeszcze ciekawiej niż na zdjęciu, bo z tego dużego wzoru ma dookoła dekoltu taką "niby kryzę" , sięgającą aż poniżej biustu - dzięki czemu suknia jest bardziej twarzowa. W okolicach talii mam więcej granatu (dodatkowy efekt wyszczuplający), a w dole kwiaty są rozłożone bardziej równomiernie. Całość wygląda prześlicznie - tym bardziej, że sukienka jest "zwiewna", a podszewka przewiewna. Poproszę więcej sukienek o takim rozłożeniu wzoru - tzn. duże kwiaty przy dekolcie, okolice talii i bioder w małym wzorze lub gładkie, ,a poniżej bioder znów duże kwiaty. Rozmiar idealny i długość też - przy wzroście 165 cm sięga przed łydkę, więc mogą ją zakupić także wyższe panie. Bardzo udany zakup :)\nSukienka super. Sklep rewelacja . Ze zwrotami nie ma problemu .\nSukienka ładna, dobrze się układa, na pewno ją zatrzymam, ale marzy mi się w jaśniejszych kolorach będę zaglądać na Waszą stronę. Pozdrawiam\nSukienka bardzo ładna ale rozmiar jest zawyżony, odesłałam z prośba o mniejszy i na pewno szybko moja prośba zostanie zrealizowana, ponieważ współpraca z tym sklepem jest bezkonkurencyjna. Pozdrawiam serdecznie.\nAutor: KRYSTYNA, LUBARTÓW\nJestem bardzo zadowolona z zakupu. Sukienka jest doskonała.\nSukienka bardzo ładna, godna polecenie, ale nie na moją figurę. Szkoda, musiałam zwrócić.\nSuper uszyta:) Wygląda przepięknie:) Na wesele i inne wyjścia:) Nie polecam, bo dlaczego mam spotkać inną Panią w niej :))))) Jest piękna:)\nSukienka piękna, poprosiłam o taką jak na zdjęciu, ponieważ wzór układa się indywidualnie nie każda jest tak ładna jak na zdjęciu. . Nie było problemu, otrzymałam sukienkę zgodnie z moją prośbą. Należy trzymać się wymiarów podanych w tabeli.Polecam sklep i towar.\nAutor: Ewa, Gierałtowice\nSukienkę otrzymałam bardzo szybko i natychmiast ją zmierzyłam. Jestem mile zaskoczona bo pasuje, jakby na mnie była szyta. Leży wspaniale, było moje pierwsze zamówienie i powiem szczerze, że trochę się obawiałam mimo tylu pozytywnych opinii kupujących. Teraz z czystym sumieniem polecam ten sklep innym kupującym.


Andrzej Duda przyłapany na... NIE UWIERZYSZ, co miał przy sobie!\nAndrzej Duda przyłapany na… NIE UWIERZYSZ, co miał przy sobie!\n15/02/2021 15/02/2021 Monika Miller\tAndrzej Duda\nAndrzej Duda został przyłapany na… Nie uwierzysz, co miał przy sobie! To szokuje!\nW niedzielę wieczorem Andrzej Duda udał się do centrum handlowego. Nie miał jednak zamiaru kupować prezentów na Walentynki. W obstawie ochroniarzy postanowił zakupić… coś do czytania.\nZobacz także: ROZPUSTA w TVP przez „Sanatorium miłości”! Co na to Jacek Kurski?!\nPrezydent kartkował pismo, a potem zdecydował się na jego zakup. Co tak zainteresowało głowę państwa? W magazynie opisano, jak być sprawnym w każdym wieku oraz poradzono, jak dojść do formy po COVID-19.\nPrezydent chorował pod koniec października, ale przeszedł koronawirusa bezobjawowo.\nCzy Andrzej Duda chce popracować nad formą? Po co mu miesięcznik o zdrowiu dla panów? Czy jest jego stałym czytelnikiem? Czy po jedną gazetę musiał aż udawać się do centrum handlowego? Czy ktoś przypuszczał, że prezydent jest aż tak wielkim miłośnikiem czasopism?\n– Myślę, że panu prezydentowi trochę się teraz ckni bez możliwości pracowania nad kondycją na stoku narciarskim, więc przynajmniej może sobie poczytać, jak odbudowywać formę – mówi w „Super Expressie” osoba z otoczenia głowy państwa.\nNa szczęście, stoki już otwarto, więc Andrzej Duda może ruszyć w góry. Może razem z małżonką? A może też z córką? Na razie jednak poczyta porady z gazety. Może przydadzą mu się do ćwiczeń w domu.\nZobacz także: JEST decyzja rządu! OTWIERAJĄ SIĘ kolejne placówki!\n← JEST decyzja rządu! OTWIERAJĄ SIĘ kolejne placówki!\nPOTĘŻNE promocje w znanym markecie! DAJĄ mięso za darmo! →\nBrutalny ATAK na Zenka Martyniuka! Nie wiadomo, czy…\n07/01/2020 07/01/2020 Kamila Durczok\nKażdego dnia zakradał się do GARAŻU SĄSIADÓW, BY TO ZROBIĆ! Gdy sprawdzili monitoring, byli w szoku…\n17/12/2019 17/12/2019 Katarzyna\nDramat w polskich skokach! „Życie jest bardzo kruche”\n03/01/2020 03/01/2020 Sylwia\nDaniel Obajtek nagrany. Sprawę komentuje Michał Kamiński. Rzeczą najbardziej przejmującą w tym wszystkim nie jest kontekst przestępczy, ale kontekst kulturowy\nBędą DUŻE zmiany dla kierowców! To prawdziwa REWOLUCJA!\n26/02/2021 25/02/2021 Monika Miller


Luźna Sukienka LUCY | Vissavi\nSukienka oversize w kolorze czerwony. Dekolt łódka, rękaw 3/4 . Asymetryczny dół, skośne kieszenie po bokach. Bez zapinania, bez podszewki.\nSkład surowcowy: poliester 62%, wiskoza 32%, elastan 6%.


Opinie o PLUS - Porównywarka ofert GSM\nNa rynku: od 1996 roku\nZakres oferty: abonament, na kartę, mix, na firmę, internet mobilny, internet stacjonarny, pakiet łączony\nspore oszczędności z usługą smartDOM\ndarmowe dodatki, jak np. Tidal, HBO GO czy IPLA\npionier sieci 5G w Polsce\ndodatkowe raty za telefon\nPlus to jedna z największych sieci strukturalnych w naszym kraju. W przeciwieństwie do dawnego Centertela i Ery, Plus GSM nie dał się wykupić obcemu kapitałowi i niezmiennie od października 1996 roku świadczy usługi telekomunikacyjne pod tą samą nazwą. I w polskich barwach, będąc częścią Grupy Cyfrowy Polsat.\nSieć Plus, którego operatorem jest Polkomtel, pod wieloma względami przecierała szlaki innym telekomom na coraz to nowszych obszarach. Pamiętasz markę Simplus, którą reklamował śmieszny animowany ludzik? Jego białych konturów na zielonym tle nie sposób zapomnieć. Tak się składa, że Simplus był pierwszą usługą prepaid (a więc na kartę) oferowaną w Polsce! Jego debiut miał miejsce dokładnie 3 czerwca 1998 roku.\nPlusowi zawdzięczamy kolejny (przynajmniej swego czasu) hit GSM, choć pewnie nie na aż tak skalę, jak oferowanie usługi w modelu prepaid. Chodzi o mix, a więc połączenie zalet abonamentu i karty. Mixplusa (obecnie Plus Mix) reklamował w swoich spotach kabaret Mumio.\nSpora przebudowa oferty Plusa miała miejsce w 2011 roku, kiedy w wyniku konsolidacji zniknęły niektóre marki i taryfy, jak np. wspomniany wcześniej Simplus. Zieloni byli jednak pionierami nie tylko w oferowanych usługach, ale także technologiach. W 2003 roku Polkomtel jako pierwszy oferował transmisję danych opartą na technologii EDGE, a w drugiej połowie 2004 wprowadził standard UMTS. Obecnie nawiązuje do tych tradycji, gdyż jest liderem w oferowaniu sieci 5G w Polsce! Plus to pierwsza sieć komórkowa w naszym kraju, która uruchomiła komercyjną sieć piątej generacji. Na samym początku dostęp do 5G jest możliwy w kilku miastach, w tym stołecznej Warszawie, ale operator zapewnia jej dalszy rozwój i pokrycie zasięgiem całej Polski!\nAktualna oferta Plus:\nabonament indywidualny – Plus.40, Plus.60, Plus.80, Plus.85\nabonament rodzinny – od 2 do 4 kart SIM\noferta na kartę – różne pakiety\noferta mix – Plus Mix 30, Plus Mix 40, Plus Mix 50 (również elastyczne)\noferta łączona – smartDOM (różne konfiguracje)\ninternet mobilny – pakiety na abonament, na kartę\ninternet stacjonarny – światłowód (150, 500 lub 1 Gb/s)\nJak sam widzisz, Plus dysponuje bardzo kompleksową ofertą. Jego największą zaletą jest łączenie wielu usług w jednym abonamencie, czego dowodem jest pakiet smartDOM. Możesz dostać w nim nie tylko abonament komórkowy, ale i internet i telewizję z Cyfrowego Polsatu. I to w lepszej cenie niż zakup wszystkich usług z osobna, bo z rabatem -10 zł na każdą z nich!\nZyskasz także w abonamencie rodzinnym. Przejdź do Plusa z całą rodziną i płać znacznie mniej. Ile dokładnie? Każdy kolejny numer (oprócz numeru głównego) jest tańszy o 50%! To świetna okazja, ale zieloni nie zapomnieli o klientach indywidualnych, czego dowodem jest choćby co piąte darmowe doładowanie w ofertach na kartę!\nOferta Plusa – mimo długoterminowych umów – jest stosunkowo elastyczna. W niektórych pakietach mix sam wybierasz po 12 kontraktowych doładowań, czy wolisz kontynuować umowę na kolejne 12, czy na 24 zasileń konta. Plus daje Ci także wybór w liczbie rat za telefon. O ile sam abonament trwa 2 lata, to smartfona możesz spłacać w 24 lub 36 ratach miesięcznych. Twój wybór!\nWybierz Plus, jeśli…\n…zwłaszcza, gdy trafisz na jedną z częstych promocji Plus\nczęsto oglądasz filmy i seriale\nNie polecamy Plus, jeśli…\nw Twojej okolicy kuleje zasięg Plus\nMasz już doświadczenia z operatorem Plus? Jeżeli tak, to pochwal się swoją opinią w komentarzu!\nPrzejdź na stronę PLUS\nErnest\tdnia 18 marca 2021 o godz. 22:22\nMoim zdaniem Plus od dobrych 21 lat sprawdza się jako jedyny operator, który nie zmienił nazwy i oferty. Dobry dla konserwatysty i z dobrą obsługą klienta. Na 21 lat tylko jedna nie uznana reklamacja, pozostałe problemy rozwiązywane w miarę rozsądnie. Jako użytkownik indywidualny a następnie firmowy jestem zadowolony z zasięgu, obsługi abonamentowej i abonamentowo-ratalnej. Jedynym problemem, który chyba jednak udało się już Plusowi rozwiązać, to kompleks użytkowników telefonów z nadgryzionym jabłkiem, gdzie aktualizacje były zbyt późno wprowadzane, ale to już przeszłość.\nSylwia\tdnia 19 marca 2021 o godz. 08:01\nKorzystam od 6-7lat i na razie mam wynegocjowaną na tyle dobrą ofertę finansową dla mnie i całej rodziny, że nie opłaca mi się przenosić usług do innego operatora. Wszystko śmiga bez zarzutu, więc zostanę z Plusem jeszcze jakiś czas…


Leszek Janas i Jacek Trzemżalski - Deep Snow Patrol by infoski.pl 24.01.2016\nClaviere Forest - na rozgrzewkę\nSzukając najlepszych miejsc do jazdy warto skorzystać ze sprawdzonego patentu, czyli z rozmowy z "lokalsem". W tym celu, oraz w celu ustalenia planów heliski, zaraz po przyjeździe, udajemy się do siedziby firmy Pure Ski Company Heliski w samym centrum Sestriere. Jej szef - Eric Carquillat - od ponad 15 lat prowadzi loty z heliportu w Sauze d'Oulx i lądowiska w Sestriere. Sugestia Erika jest jasna - Claviere: "w tamtejszych lasach jest najwięcej śniegu: możecie spokojnie się rozjeździć, a także wybrać kilka ładnych, nieprzejeżdżonych linii".\nNastępny dzień zaczynam od skoku z krzesełka za zgubionym kijem - nie powtarzajcie tego! Skończyło się dobrym lądowaniem i kupą śmiechu.\nSzybko potwierdza się sugestia "lokalsa": teren oferuje dość rzadki las z wieloma możliwościami technicznych zjazdów, dostępnych w całości z wyciągów. Nie trzeba podchodzić, choć na tę okoliczność zabieramy do plecaków foki, a nasze szerokie narty wyposażone są w wiązania "pinowe". Jest to genialny patent, by poczuć w górach prawdziwą wolność. Podchodzenie na takich nartach do jednej godziny, nie wymaga większego wysiłku, a w takim czasie można się wydostać niemal z każdego terenu.\nW 100% zgodnie ze słowami Erika najbardziej do gustu przydał nam teren opadający z Colle Bercia (2293 m), a zwłaszcza najbardziej stromy odcinek lasu zwany Inferno, położony pod pośrednią stacją kanapy z La Coche. Bliskość skał i całkiem niewielka różnica od pionu daje pełnię radości z jazdy w głębokim śniegu. Śmiało można zaryzykować, bo puch jest w tym miejscu wręcz idealny!\nRóżne warianty zjazdów na tę stronę - niestety częściowo przecinające się z trasami, dają możliwość uzyskania całkiem przyzwoitego przewyższenia nieco ponad 500 m. Stok po drugiej stronie Colle Bercia oferuje krótsze warianty zjazdów w kierunku Sanga Longa. Wrażenia z jazdy tym całkiem ciekawym terenem psuje jednak bliskość wyciągów.\nGrand Charva – Montegenevre\nNastępnego dnia niebo robi się całkowicie bezchmurne. Oczywiście zaraz po powrocie z Claviere zasięgamy rady Erica - co dalej? Wybór pada na grań stanowiącą granicę pomiędzy Włochami a Francją, opadającą na północ ze szczytu Grand Charva (2646 m). Aby się dostać na szczyt należy wyjechać systemem krzesełek z Montegenerve - już po francuskiej stronie granicy. Zjazd do Włoch oferuje prawie 1000 m przewyższenia, ale przede wszystkim świetny śnieg. Różne warianty zjazdu wymagają dość ryzykownego trawersu w poziomie. Przejeżdża się kilka nawianych pól śnieżnych, które grożą wyjechaniem z lawiną. Należy zachować odstępy, a przede wszystkim czujność. Ponadto trawers miejscami jest eksponowany i wiedzie nad skałami.\nNajpierw jednak zjeżdżamy pięknym kotłem wprost z niewielkiego siodła, które osiąga się wyciągiem. Tabliczka "uwaga lawiny" nie pozostawia wątpliwości - trzeba uzbroić sprzęt. Kocioł początkowo dość stromy z czasem łagodnieje, ale śnieg jest tu sprasowany przez wiatr - dla jazdy to nie najlepiej, ale za to zagrożenie lawinowe jest minimalne. Docieramy do uskoku, z którego można zjechać na wprost lub objechać po lewej. Stare ślady idą w lewo, więc my uderzamy na wprost. Stroma ścianka z kapitalnym puchem wyprowadza na rozległe plateau, które znowu opada bardziej stromym stokiem przeciętym wąwozami, na zasypane jezioro. Można wybrać dowolne miejsce zjazdu, bo każde jest bezpieczne i świetne. Po przejechaniu jeziora wypada się zatrzymać i przejrzeć linię zjazdu oraz potencjalne możliwości. Widać, że Ci co trawersują mają rację: pokonanie już kilkuset metrów w poziomie otwiera możliwość osiągnięcia wciąż nieprzejeżdżonych, pięknych pól śnieżnych. Wybieramy trasą następnego zjazdu, bo już wiemy, że tego dnia będziemy na Grand Charva kilka razy - nie można zmarnować tak świetnego terenu i tak świetnej pogody. Od jeziora w dół czeka nas jeszcze prawie połowa zjazdu! Teraz trzeba przebić się przez stromy las, by osiągnąć dno wąwozu. Intuicja podpowiada, że nie ma co pochopnie tracić wysokości i warto nawet podejść, by znaleźć najlepszy wariant. Ten patent się opłacił. Bardziej z lewej las jest rzadszy, a próg, który pokonuje tak stromy, że gdyby nie drzewa, śnieg na pewno by się tutaj nie utrzymał. Cóż: takie są przewagi jazdy między drzewami. Las oferuje nieprzetworzony przez śnieg i wiatr - idealny puch: sama poezja. Po przekroczeniu strumienia, w dół wiedzie przejeżdżona, ale niezwykle urokliwa ścieżka. Twarze same nam się śmieją - to był kapitalny zjazd - i to w całości! Z dna potoku wypatrujemy niemal pionową, prawie nie zarośniętą "przecinkę" - już wiemy, którędy pokonamy ten odcinek następnym razem. Jak najszybciej staramy się wrócić do Montgenevre, a trasy dojazdowe pokonujemy w ogóle nie skręcając.\nŻeby osiągnąć siodło przełęczy, z której zaczyna się trawers, trzeba zjechać jakieś 100 m trasą i następnie odbić w prawo przez taśmę odgradzającą teren dla narciarzy od terenu dla "straceńców". To tylko podnosi przyjemność.\nPewnie wykonujemy trawers, bo wiemy już, które miejsce chcemy osiągnąć. Wybór był perfekcyjny! Śnieg jest miejscami nieco przewiany, ale szybka jazda i długie łuki pozwalają nartom wbić się w zbity śnieg. Zjazd jest lepszy niż w kotle, a o to przecież chodziło. Bez postoju docieramy po kolei nad brzeg jeziora. Przybijamy piątkę, bo obaj wiemy, że to jedne z najlepszych linii, jakie kiedykolwiek udało nam się zjechać! A to nie koniec: „przecinka: już czeka. Ona także nie rozczarowuje - narty nurkują w półtora metrowej pokrywie śnieżnej - można się poczuć jak w Kanadzie. Rewelacja!\nJeszcze dwa razy tego dnia wjeżdżamy na Grand Charva - ostatni zjazd wykonujemy już w cieniu. Wracamy do Montegenevre, gdzie zostawiliśmy samochód, w pełni usatysfakcjonowani. Tylko pytanie, czy jutrzejszy heliski przebije ten dzień? Jakoś trudno to sobie wyobrazić... Jedno jest pewne miejsce, które odwiedziliśmy oferuje rewelacyjny teren do jazdy poza trasowej, w stylu prawdziwego Big Mountain, a przecież jest łatwo dostępny z krzesełka!\nHeli Ski Sestriere - Val Thuras\nDzień trzeci był zaplanowany z zegarmistrzowską precyzją: testujemy ofertę Heli Ski. Mamy latać z dwoma właścicielami fabryki helikopterów, a naszym przewodnikiem ma być Eric. Krótko po powrocie z Montegenevre udajemy się do biura Pure Ski Company Heliski i słyszymy hiobową wieść: loty się komplikują, bo nasi towarzysze dostali pilne zlecenie na serwis maszyny... W efekcie następnego dnia Eric ma dla nas na pewno jedno miejsce, a dzień później drugie. Z tym, że nie możemy zostać "dzień później". Ciągniemy zapałki - pada na Leszka. Następnego dnia rano jadę na Drop Zone wyłącznie jako kierowca. Wysiadamy z auta, witamy się z Erikiem i słyszę od niego miłe dla ucha, adresowane do mnie zdanie: "put your ski boots"! Nie mogę uwierzyć, że to nie żart. Ale nie - to na serio! Nie ma co: niezła huśtawka emocjonalna. Okazuje się, że dwójka z fabryki za nic nie chciała zrezygnować z jazdy i stanęli na głowie, żeby się zjawić. W efekcie zamiast dwóch lotów, Eric organizuje nam... pięć, w tym ostatni na parking. Pakujemy narty w zgrabne pakiety "śmigłowcowe", które wędrują do kosza i już jesteśmy w maszynie. Tego dnia leci z Drop Zone niemały tłumek, ale my lecimy jako pierwsi. Pogoda jest idealna: bezchmurne niebo i żadnego podmuchu wiatru.\nLecimy wysoko nad Doliną Thuras i lądujemy na szczycie Mont Dormillouse (2974 m). Ubezpieczamy plecaki ABS i ruszamy. Góra zjazdu jest dość twarda - widać działanie wiatru. Wkrótce stajemy nad kuluarem, który Eric ocenia jaki potencjalnie lawiniasty. Faktycznie: w depresji zalega świetny luźny śnieg, który niestety niesie spore ryzyko lawiny. Ale w takim właśnie jeździ się najlepiej. Pokonujemy jeszcze dwa progi i trawers i wyjeżdżamy na dość szerokie plateau. Eric wzywa śmigło, które ląduje po kilku minutach i zabiera nas na nieodległą grań Crete de la Dormillouse (2685 m). Teraz jedziemy już bez trawersów prosto w dół, a zjazd kończymy w dolinie przy ruinach domów i zamkniętego kościółka. Tutaj spotykają się wszystkie grupy i po chwili ląduje śmigłowiec z prowiantem. Do wyboru jest kawa, herbata, sery, salami, pieczywo, a nawet szampan. Radość tych, którzy pierwszy raz tego dnia doświadczyli przyjemności z heliski jest zrozumiała. Eric podkreśla, że to nie jacyś wybitni narciarze: jeżdżą dobrze po czerwonych trasach i radzą sobie na czarnych. To wystarczy, by mieć z jazdy w terenie całkowitą satysfakcję. My biesiadujemy najkrócej i znowu siedzimy w maszynie. Tym razem lecimy na Col Begino (2308 m), a po chwili na szczyt nieodległego Mont Corbioun (2430 m). Te dwa ostatnie zjazdy to prawdziwa freeridowa poezja! Północno-zachodnie strome stoki, pokryte są nielicznymi drzewami, a puch pomiędzy nimi jest wręcz bajkowy... Aż się nie chce zatrzymywać na foto session. Na koniec zjazdu z Mont Corbioun czeka nas co prawda odcinek gęstego lasu, gdzie grzęzną snowboardziści, ale nam już nic nie zepsuje wspaniałego dnia. Podczas lotu nad lądowisko w Sestriere cieszymy się jak dzieci. Nie ma co: it was much over expectations! Merci beacoup Eric!\nNarty - K2 Pinnacle 105\nButy - K2 Pinnacle 110\nPlecak - K2 Backside Float 8 Tool/BCA system\nNarty - G3 Synapse Carbon 109\nButy - Tecnica Cochise\nPlecak - The North Face\nKije - G3 Via Carbon\nOrganizacja wyjazdów freeride i heliski w Alpach i Pirenejach: www.infoski.pl


Kilka opowiadań | Podziemie Opowiadań\nFantasy Kilka opowiadań\n01-09-2011, 08:40 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 01-09-2011, 15:13 przez Eson.)\nPodróżując po bukowym lesie, Eson poczuł nagły zapach zgnilizny. Zatrzymał się na chwilę, aby zorientować się co to, ale po dłuższej chwili ruszył dalej. Mijał co i rusz stada jeleni i saren szukających pożywienia. Ale szczególną uwagę przykuł mu przedmiot, który świecił się jasno w kępie traw. Podszedł do niego rozglądając się wokół. Przykucnął i podniósł ów przedmiot, okazało się , że był to miecz z niezwykle zdobioną rękojeścią. Chłopiec z zaciekawieniem włożył go do swojego worka. Ruszył dalej wciąż podziwiając uroki okolicy. Nagle zorientował się, że niebo stawało się bardziej czerwone i słonce zniknęło za pobliskim wzgórzem. Cofnął się i ruszył w drogę powrotną.\nEson był szesnastoletnim chłopcem, który mieszkał w małej wiosce Carawall wraz z rodziną. Żyli skromnie, bez zbędnych wygód. Ojciec i matka pracowali na własnym gospodarstwie, Eson chętnie im pomagał, ale dużą pasją darzył podróże po pobliskim lesie. Gdy dotarł do wioski, nie udał się od razu do domu, ale skierował swe kroki do znajomego kupca. Nazywał się Wranth i mieszkał w skromnym domku zbudowanym z drewna. Gdy chłopak doszedł do jego chatki, było już ciemno. Zapukał do drzwi.\n-Czego?!-Odezwał się głos z wnętrza.\n-To ja Eson- Odpowiedział chłopak.\n-Ach, to ty. Proszę wejdź– Drzwi otworzyły się a w nich stanął rosły mężczyzna z lekkim zarostem. Odsunął się na bok i wskazał gestem, aby Eson wszedł do środka. W środku było sucho, ciepło i przyjemnie. Po lewo znajdowała się kuchnia z, której wydobywały się przyjemne zapachy. Po prawo pokoje gościnne, i składzik z towarem. Wranth poszedł do kuchni a Eson pośpiesznie ruszył za nim. Kupiec wskazał miejsce przy stole, aby Eson tam usiadł, sam zaś podszedł do kuchni i zaczął kończyć swoją potrawę.\n-Co cię tu sprowadza.-Zapytał niespodziewanie.\n-Otóż-Zaczął– znalazłem pewien przedmiot w lesie i mógłbyś mi wyjaśnić skąd on się tam wziął? Chyba raczej nikt nie zostawia swojego miecza ot tak w lesie.– Mówiąc to położył broń na stole.\n-Hmm, ciekawe znalezisko, muszę przyznać. Miecz jest wykonany z szlachetnego metalu Adamtnynum. Taką broń potrafią wykonać jedynie krasnoludy. Ale na pytanie, skąd się tam wziął nie znam odpowiedzi. Ale chętnie poszedłbym z tobą w tamto miejsce, może znaleźlibyśmy tam jakąś wskazówkę. Zgadzasz się? A na razie proponuję Ci zjeść moją zupkę.– Odparł z lekkim uśmiechem Wranth.\n-Owszem, zgadzam się. A zupki chętnie skosztuję, dziękuję.– Rzekł Eson, chowając miecz do plecaka.\nPo zjedzeniu kolacji u Wrantha, Eson ruszył do swojego domku na obrzeżach wioski. Po przejściu kilkunastu kroków, jego oczom ukazuje się gospodarstwo. Dom był wykonany z cegieł, z komina ulatywała czarna smuga dymu. Po zachodniej stronie znajdowała się wioska natomiast po wschodniej pola uprawne, wraz z budynkami rolnymi. Chłopak przyśpieszył kroku. Znalazł się już przed drzwiami domostwa. Wszedł do środka. W domu panowało miłe, ciepłe powietrze. Na środku izby znajdował się stół przy, którym siedział jego ojciec, umięśniony rosły mężczyzna z długą brodą i jego matka, smukła, chuda blondynka o licznych już zmarszczkach i zniszczonych od pracy rękach.\n-Witajcie!– krzyknął w ich stronę.\n-A, coś ty taki w dobrym humorze dzisiaj?– Zapytał ojciec. – I co tak późno wracasz do domu?\n-Zupa już wystygła-Dodała matka.\n-Jadłem u Wrantha, nie uwierzycie co znalazłem dzisiaj w lesie- Zaczął opowiadać całą historię, a na koniec pokazał miecz.\n-I co o tym sądzisz Eleno?– Rzekł ojciec Esona, do żony.\n-Nie wiem co mam o tym myśleć, Gardon- Odparła- Musisz jutro udać się z Wranthem na to miejsce, i dowiedzieć się czegoś więcej.\n-Tak zrobię.– Powiedział z dumą w głosie.-Ale teraz pozwolicie, że pójdę się przespać.– I udał się w stronę pokoju po prawej stronie pomieszczenia. Znalazł się w ciasnym i ciemnym pokoju. Po prawej stronie znajdował się kufer, po prawej zaś łóżko. Eson, zostawił worek przy kufrze a potem, pośpiesznie rozebrał się i prędko przyodział piżamę. Położył się wygodnie i zasnął.\nWczesnym rankiem, w twarz Esona uderzyły promienie słońca. Ociężale zwlókł się z łóżka, ubrał się, wziął plecak i opuścił pokój. Znalazł się w głównej izbie, rodzice jeszcze spali. Przygotował sobie śniadanie i z wielkim apetytem je zjadł. Opuścił dom. Po wyjściu skierował swe kroki do chatki Wrantha. O świcie ludzie jeszcze spali, ale Eson postanowił wyruszyć wcześniej aby nie nabierać podejrzeń mieszkańców. Wranth czekał już przed chatką. Powitał serdecznie Esona i rzekł:\n-Zabierzemy ze sobą jeszcze Borumira. Jest może trochę dziwny, ale zna zwyczaje krasnoludów jak mało kto. Na pewno się przyda.\n-Dobrze, ruszajmy- Odparł i ruszył w stronę chatki starca.\nBorumir mieszka w małej chatce nieopodal chaty Wrantha. Jest on już stary i trochę szalony, ale zna historię i zwyczaje krasnoludów jak mało kto. Po dotarciu do chaty, okazało się, że Borumira nie ma w domu. Postanowili więc ruszyć bez niego. Droga przebiegła bez problemu. Gdy dotarli na miejsce znalezienia miecza, zaczęli przeszukiwać uważnie okolicę. Po dłuższej chwili bezowocne poszukiwania przerwało znalezisko Esona. Pół mili dalej, pod wielkim dębem leżał martwy rycerz. Ubrany był w srebrną zbroję, u boku miał tarczę z złotym gryfem, a na głowie zdobiony hełm. Miał zakrwawione i pogryzione nogi, i ręce, a na sercu ranę kłutą po mieczu. Eson wzdrygnął, gdy go zobaczył. Natychmiast zawołał Wrantha. Przybiegł szybko, gdy ujrzał zwłoki po jego plecach przeszedł zimny dreszcz. Po chwili uspokoił się i zaczął uważnie oglądać zwłoki. Gdy uważnie obejrzał ciało zwrócił się do Esona:\n-Nie żyje. Zginął poprzez uderzenie miecza kilka dni wcześniej, padł ofiarą wilków i robactwa co prawdopodobnie przyspieszyło rozkład.\n-Ale… -nie mógł z siebie wydusić słowa Eson- ja czułem zapach zgnilizny, ale teraz już wiem, że to był zapach rozkładu. Kto mógł tego dokonać.?– Zaczął histeryzować.\n-Uspokój się. Musimy myśleć racjonalnie. Rycerza nie może zabić byle kto, i druga zagadka co on tutaj robił? Najbliższy zakon rycerski jest dziesięć mil stąd nieopodal wioski Derwalen. Musimy się tam udać jak najszybciej, ale to długa droga. Musimy być odpowiednio przygotowani, mogą się tam czaić różne stwory. Kiedy będziesz gotowy przyjdź do mnie, a ja zaprowadzę Cię do znajomego wojownika, który nauczy Cię wojowniczego fachu o ile się zgodzisz.\nEson zaczął myśleć i po chwili odpowiedział\n-Zgoda, tu się dzieje coś dziwnego. Trzeba to jak najszybciej zbadać, bo może zagrażać wiosce. Muszę tylko uprzedzić rodzinę. Powiadom władze o tym zdarzeniu. Żegnaj.– Odszedł w stronę wioski, ciągle będąc w lekkim szoku.\nGdy doszedł do gospodarstwa było wczesne popołudnie. Rodzice pracowali w polu, skierował swe kroki w ich stronę.\n-Co tak wcześnie wróciłeś?– Spytała zaciekawiona matka.\n-Nie uwierzycie co się stało.– Zaczął opowiadać całe zdarzenie.– i chyba sami rozumiecie, że bezpieczeństwo wioski jest pod znakiem zapytania. Czy zgadzacie się żebym wziął udział w treningu i ruszył na tę wyprawę?\n-Jeżeli musisz idź, nie zatrzymujemy Cię. Ale pamiętaj, nie ufaj nikomu nawet temu Wranthowi. Nie wierzę, że robi to tak bezinteresownie, musi mieć w tym jakiś zysk.– Odpowiedział, z dumą w głosie Gardon.\nEson ukłonił im się serdecznie i udał się do Wrantha. Zapukał w drzwi chatki. Otworzył mu Wranth, przywiązujący sobie pochwę miecza do pasa.\n-Już jesteś? Tak wcześnie?– Spytał zdziwiony.– czy w ogóle przygotowałeś się na ten trening?\n-A co było do przygotowania? Przyniosłem trochę wody w bukłaku i kilka kanapek.– Pokazał swój ekwipunek. Oraz oczywiście miecz.– Wyjął go dumnie.\n-Schowaj go szybko- warknął– Jak go tak będziesz pokazywał to długo się nim nie nacieszysz. A przygotowanie na trening miało wyglądać tak, że rozgrzejesz wszystkie mięśnie, ale cóż ruszajmy. A i jeszcze jedno, wróc do domu i zostaw ten miecz w bezpiecznym miejscu. Na razie się nam nie przyda.\nEson posłusznie zaniósł miecz i ruszył za Wranthem do północnego krańcu wioski. Znaleźli się przed małą słomianą chatką. Grzecznie zapukali do drzwi. Otworzył im umięśniony mężczyzna w kwiecie wieku z niewielkim zarostem na twarzy.\n-Witam. To zapewne ten młodzieniec, który ma zamiar nauczyć się władać mieczem tak? Proszę za mną.– Skinął głową i ruszył okrążając chatkę. Znajdował się tam niewielki plac treningowy, o dom opierały się dwa drewniane miecze, a na środku stał wielki manekin wypchany słomą.\n-A więc- Zaczął wojownik.– zobaczymy co ty w ogóle potrafisz.– Podszedł do mieczy chwycił jeden, a drugi rzucił w stronę chłopaka i krzyknął:\nAle do walki w ogóle nie doszło bo miecz uderzył chłopaka w głowę i ten natychmiast zemdlał.\n-Galn, nieźle go załatwiłeś– Zadrwił Wranth.\n– Trzeba go ocucić, a tak w ogóle to po co tak Ci zależy żeby go nauczyć walczyć?– Spytał.\n– Wiosce zagraża niebezpieczeństwo, wyruszamy właśnie w długą podróż i przydałby mi się pomocnik. Jemu zależy głownie na tym aby przeżyć nową przygodę i obronić wioskę, a mi żeby oczyścić szlak handlowy. Tylko mu o tym nie mów, niech myśli, że mi też zależy na wiosce.\n-A nie zależy?– Spytał ponownie.\n-Owszem zależy, ale nie tak bardzo jak na interesach. Ale dość gadanie ocuć go.\nGaln poszedł do chatki i wrócił dźwigając wiadro wody. Podszedł do Esona i wylał całą wodę na jego twarz. To go postawiło na nogi.\n-Achh- moja głowa!– ryknął\n-Jeszcze nie zacząłeś walki a już przegrałeś.– Zadrwił z niego kupiec.\n-Jeszcze zobaczymy.– Chwycił broń i zaatakował Galna. Z rozbiegu chciał wymierzyć silny cios w głowę , ale ten zrobił szybki unik i chłopak wpadł do pobliskiej kałuży.\n-Użyj głowy a nie mięśni.– Dawał mu wskazówki Galn. Po kilku godzinach ciężkiego treningu powiedział:\n-Na dziś wystarczy. Przyjdź do mnie jutro z brzaskiem słońca będziemy kontynuować.\nEson kiwnął głową, na znak, że się zgadza i ruszył wolnym krokiem w stronę domu wciąż pojękując z bólu po treningu.\nEson obudził się, ledwo co zgramolił się z łóżka. Miał obolałe całe ciało. Na zewnątrz było jeszcze ciemno, ale im wcześniej uda się na trening tym lepiej. Więc ubrał się i popędził co sił w nogach na plac. Postanowił potrenować na razie na sucho zanim zacznie walczyć z Galnem. Wykonywał na manekinie przeróżne ataki i bloki, aż w końcu zaczęło świtać. Już miał iść do chatki wojownika, gdy znienacka ktoś próbował zaatakować go w głowę. Na szczęście Eson miał szybki refleks i uniknął ciosu, sparował kilka kolejnych uderzeń i sam zaczął atakować. Dziwiło go tylko to, że napastnik również posługuje się drewnianym mieczem. Po długiej wymianie ciosów, chłopak schylił się aby wróg spudłował uderzenie, w mgnieniu oka okrążył go i zadał potężny cios w potylicę. Przeciwnik został ogłuszony. Eson obrócił go na plecy aby ujrzeć jego twarz, którą do tej pory miał ukrytą pod kapturem. Okazało się, że był to Galn. Eson pośpiesznie go ocucił a ten zaczął chichotać :\n-Brawo, pierwszy raz widzę, żeby uczeń po jednym dniu treningu zdołał mnie pokonać. Nic więcej cię już nie nauczę, jesteś lepszy ode mnie. Masz po prostu wrodzony talent. A teraz pomóż mi wstać.– Wyciągnął rękę. Eson chwycił ją i pomagał wstać gdy nagle Galn przewrócił go na ziemię i zdyszany rzekł:\n-Nawet pokonany wróg stwarza dla ciebie zagrożenie, pamiętaj o tym.– Galn wstał o własnych siłach i chciał pomóc Esonowi ale ten odtrącił jego pomoc i upokorzony wstał bez pomocy.\n-Mam nadzieję, że lekcje ze mną wybawią Cię nie raz z opresji. A teraz niestety muszę się pożegnać.– Machnął mu ręką na pożegnanie i udał się do chatki. Eson również opuścił plac i skierował swe kroki nie do domu, ale do pobliskiej karczmy aby napić się miodu. Po kilkunastu krokach jego oczom ukazał się szyld „Karczma pod jednorożcem”. Od razu przyśpieszył kroku, w karczmie był niewielki ruch, Eson od razu poczuł się swobodnie. Pewnie przez to, że spędzał w niej dużo czasu. Podszedł do lady, rozsiadł się wygodnie i rzekł:\n-Miodu. Tylko nie byle jakiego, ma być pierwsza klasa.\n-Ma się rozumieć.– Odpowiedział karczmarz i nalał mu pełen kufel miodu.\nEson zapłacił za usługę, wziął kufel i zaczął rozglądać się po karczmie szukając znajomej twarzy. W rogu dostrzegł starego bajarza i znawcę krasnoludów Boromira. Opuścił miejsce przy ladzie i podszedł do jego stolika.\n-Można?– Spytał wysuwając krzesło.\n-A siadaj.– Odpowiedział staruszek.\n-Wiesz co może o Adamtnynum?– spytał\n-A wie się to i owo. No ale wiesz, w gardle susza.– Powiedział z uśmieszkiem i wyciągnął rękę.\n-Na zdrowie.– Rzekł kładąc mu na dłoni kilka monet- a teraz mów co wiesz o tym minerale.\n-A więc- zaczął– wydobywany jest w górach Był’ejsm to właśnie tam też mają siedzibę krasnoludy. Jedynie one potrafią wykuć z niego oręż, ale posiąść go może tylko wybraniec. Miecz sam wybiera sobie właściciela, pojawia się znikąd w takich miejscach aby tylko wybrany mógł go zdobyć. Oręż ten jest zaklęty, jeśli ktoś inny zacznie się nim posługiwać, zostanie przeklęty na wieki. Jeżeli posiadacz miecza zginie w walce, jego miecz przenosi się do nowego właściciela. Jeśli jednak śmiercią naturalną, miecz ulega zniszczeniu…\n-A czy z mieczem jakiś związek mają rycerze z Derwalen?– Przerwał mu niespodziewanie.\n-Otóż mają. Właśnie miałem o tym mówić ale mi przerwałeś. Rycerze z Derwalen jak ich nazywasz, tak naprawdę noszą nazwę Strażnicy Miecza. Oni chronią miecz, póki nie znajdzie on swojego władcy, nie rozstają się z nim na krok. Tacy posiadacze są nazywani Mistrzami Oręża.\n-A czym zajmuje się taki Mistrz? I skąd taka nazwa?\n-Mistrz Oręża wziął się stąd, że jego posiadacz zostaje natchnięty tajemniczą mocą, dzięki której zostaje mistrzem w władaniu bronią. Co do zajęcia? Cóż dawniej byli osobistą gwardią króla, dziś coraz mniej osób nosi ten tytuł i nie mają żadnych zobowiązań.\n-Dziękuję Ci. Bardzo chciałbym aby to, że do ciebie przyszedłem zostało między nami.– Dał mu garść monet.\n-Już nic nie pamiętam.– Uśmiechnął się po czym zawołał karczmarza.\nGdy chłopak opuszczał karczmę, było już ciemno. Poszedł do domu, rodzice pracowali jeszcze w polu. Chłopak czmychnął do swojego pokoju, wyjął broń z kufra i zaczął ją uważnie oglądać, wymachiwać nią, a przede wszystkim myślał nad tym wszystkim co powiedział mu Boromir. Teraz już wiedział skąd nagle stal się mistrzem walki mieczem i dlaczego akurat on znalazł ten miecz. Pod naciskiem wielu pytań, chłopak runął na łóżko i zasnął.\nObudził się nazajutrz przedpołudniem. Słońce raziło go niemiłosiernie, przerywając mu wypoczynek. Zgramolił się z łóżka, wziął miecz obejrzał go uważnie i odłożył na miejsce. Ubrał się przywiązał do pasa pochwę i włożył w nią miecz. Po pożywnym śniadaniu składającym się głównie z bułek i herbaty udał się do Wrantha. Gdy zbliżył się do jego chatki, odkrył, że nie było go w domu. Poszedł więc spytać się ludzi czy go nie widzieli, okazało się, że poszedł w stronę Derwalen zupełnie sam.\n-Co go mogła do tego skłonić?– Zastanawiał się.\nPostanowił działać szybko. Uprzedził tylko rodziców o tym, że wyrusza go odszukać i popędził w stronę Derwalen. Po kilku minutach biegu zorientował się, że znowu czuje zapach zgnilizny jak wtedy gdy odnalazł miecz. Wzdrygnął na samą myśl o tym co mogło się stać. Otrząsnął się szybko i ruszył w kierunku źródła zapachu. W małym zagajniku dostrzegł bestię, z sześcioma łapami, w każdej trzymałA miecz, na całym ciele była włochata a oczy miała czerwone jak ludzka krew. Przerażony Eson zorientował się, że pożera żywcem Wranta. Wrant wyjął swój miecz z pochwy, chciał ugodzić potwora w bok. Stwór jednak, sparował atak tak, że kupiec upuścił broń. Już miał mu wymierzyć kończący cios, gdy wtem nadbiegł Eson i obronił Wrantha. Z bliska poznał to był Gua’rnon, niezwykle potężne stworzenie, zdolne zabić cały oddział rekrutów. Teraz dopiero można było wyczuć, to nie był zapach zwłok, to Gua’rnon wydziela taki zapach. Eson lekko przerażony ilością ostrzy u wroga, zaczął parować jego ataki skutecznie, choć opadał przez to z sił. Nie mógł długo zwlekać z atakiem, zamachnął się i celnie trafił potwora w jedną z sześciu łap odcinając ją. Potwor ryknął głośno i żałośnie, zaczął chaotycznie wymierzać ciosy w stronę chłopca. Eson parował je ale opadał z sił, uderzył ponownie potwora tym razem pudłując. Po długiej wymianie ciosów, Eson opadł z sił, chciał sparować atak, ale potwor uderzył z nieludzką siłą. Chłopca aż odrzuciło. Potwór ponownie wydał ryk, tym razem znacznie donośniejszy i weselszy. Gua’rnon podszedł ponownie do Wrantha, krzyczącego żałośnie. Miał go już ugodzić w serce gdy wtem dźgnęło go w plecy. Potwór dostał drgawek, zaczął trząść się, aż w końcu upadł. Zza jego pleców ukazał się Eson trzymający się za lewą rękę, natomiast w prawej trzymał zakrwawiony miecz. Chłopak wbił miecz w serce Gua’rnona i powiedział mrocznym tonem:\n-Nigdy nie lekceważ swojego przeciwnika, nawet kiedy myślisz, że go pokonałeś.\nEson pomógł wstać Wranthowi. Miał pogryzione nogi ale z pomocą Esona zdołał dojść do wioski. Gdy stanęli przed jego chatą, kupiec zwrócił się do niego:\n-Dziękuję Ci, na pewno kiedyś Ci się odwdzięczę. Gdy ty lub twoja rodzina będziecie potrzebować jakichś towarów mówcie, dostaniecie je.\n-To miło z twojej strony, ale korci mnie jedno pytanie. Dlaczego poszedłeś sam?\n-Nie mogłem dłużej na Ciebie czekać. Musiałem dowiedzieć się czegoś o tym zdarzeniu. Przecież na trakcie groziło niebezpieczeństwo i jak ludzie mogli do mnie przyjeżdżać kupować towary?\n-Wiedziałem, że chodziło Ci od początku o pieniądze.– Zachichotał Eson- przekaże rodzicom jaki jesteś hojny. Bywaj.\n–Żegnam, do następnego spotkania.\nWranth dotrzymał słowa. Dostarczał rodzinie wszystkiego czego potrzebowali. Eson zaś zaciągnął się do służby w Derwalen. Jest jedynym rycerzem, który jest prawowitym właścicielem miecza i jednocześnie opiekunem innego.\nIrm 1 cz. 1 i 2\nWraz z nastaniem świtu, Irm ocknął się z około ośmiogodzinnego snu. Ociężale zgramolił się z leża. Pierwsze promienie słońca przedostały się, przez szpary w ścianach, do Jego, jakże wykwintnej komnaty, która była zbudowana jedynie, z drewna i strzechy. W środku zaś znajdowały się, słomiane łóżko, krzywy, drewniany stolik, oraz nikomu nie potrzebny kawałek metalu. Pokój godny stanu szlacheckiego. Człowiek przyjrzał się owemu dobytkowi, nie mógł się zorientować, co tu robi. Przywdział leżącą obok łóżka zieloną tunikę, oraz skórzane spodnie. Podszedł do drzwi i otworzył je. Po całym pomieszczeniu rozległ się ogłuszający skrzyp, zardzewiałych zawiasów. Po izbie rozniósł się zapach nadchodzącej wiosny. Jego źródłem był naturalny nawóz, roznoszony właśnie przez rolnika na polu.\n-Ach, wiosna!– Mruknął do siebie Irm, jednocześnie wykonując ruchy przypominające, poranne przeciąganie się.\nPo jakże męczącej gimnastyce, postać wyłoniła się, z ciasnej chatki. Po rozejrzeniu się po okolicy, doszedł do wniosku, że znajduje się… dokładnie to sam nie wiedział co tu robi i skąd się wziął. Mimo tego iż wiele faktów pozostało niewyjaśnionych, postanowił ruszył w stronę rolnika, który właśnie rozrzucał z wozu, przyjemny zapach nadciągającej wiosny. Owy człowiek znajdował się zaledwie, kilka kroków, od miejsca Jego noclegu. Po kilku chwilach, znalazł się w bardzo bliskiej odległości, od wehikuł, przez co na Jego prawie nowy but, spadła bardzo nieprzyjemna w dotyku, kupka krowiego łajna.\n-Czy byłby pan łaskaw, objaśnić mi gdzie ja się właściwie znajduje i co to za szopa? Acha i czyje to ubranie?\n-Przecież panocku, wczoraj sami mnie prosiliście, abym użyczył Wam tej chałupy, twierdziliście, że jest urządzona po królewsku. Znajdujecie się na mojej farmie, kilka mil od miasta, którego nazwy nawet nie jestem w stanie wymówić. A ten oto strój, jest Wosz, mości panie. Czyżcie nic od wczoraj nie pamiętali?\n-A nie dziwie się Wam, bo jo i som nic nie pamiętom. Nawet Wos ledwo pamiętom. Motli mi się w mózgu jedynie to, że… wczoraj tarzaliście się w tym, co tero wioze.\n-A to pocieszenie. No trudno, ruszam, jestem wielce rad za gościnę.\n-Chwilecke. A zapłoci to kto?\n-Ale ja nie mam pieniędzy.\n-Jest na to sposób. Władujta się na wóz, bedzieta mi podawać nawóz.\nNie zastanawiając się wiele, zwłaszcza, że przed sobą miał uzbrojonego w widły wieśniaka, który z pewnością nie zawahałby się ich użyć, wdrapał się na wóz i posłusznie spełniał polecenia. Po chwili, całkowicie przesiąknął urodziwą wonią, odchodów. Miał dość, co mu ten rolnik może zrobić? Nawet go nie dogoni. Wziął do ręki, duży kawał lepkiej mazi i pacnął nią w farmera. Dodatkowo wyrwał mu z rąk narzędzie i popędził na zachód, skąd widać było zarys murów. Po kilku minutach szaleńczego biegu, zorientował się, że nie zaszczycił dzisiaj swego żołądka posiłkiem, nie licząc oczywiście kilku upadków w nawóz, przez co chcąc nie chcąc, wchłonął go w siebie. Obejrzał się. Mężczyzna zaprzestał pogoni. Irm oparł się o drzewo, był wycieńczony, potrzebował strawy. Zerknął pod nogi, stał na polanie, która obfitowała jedynie w źdźbła trawy. No cóż skoro krowy i króliki, żywią się w większości tym, czemu i on nie może? Po posiłku wyruszył dalej. Co krok mijał, kolejne pola uprawne. Nie miał jednak ochoty pytać się przebywających tam, czy mogą mu dokładniej opisać tę okolicę. Nie miał zamiaru, zafundować sobie kolejnej kąpieli, w krowich plackach. Po godzinie szybkiego marszu, dotarł do bram miasta. Z daleka miasto nie wyróżniało się niczym szczególnym, nie licząc licznych baszt. Przed wjazdem widniał napis: ”Źdohcw ein ut jeipel”, który z pewnością był trudny do wymówienia. Nie próbując nawet rozszyfrować hasła, Irm pewnym krokiem opuścił dzikie polany i znalazł się w pozornie bezpiecznym miejscu. Wszyscy mieszkańcy byli ubrani w czerń, nie można było dostrzec ich twarzy skrytych pod kapturem. Kilkoro z nich dostrzegło przybysza i otoczyło go. Teraz zobaczył ich oblicza. To wampiry. Potwory rzuciły się na niego, a z Jego gardła wyłonił się krzyk, po którym zapadła grobowa cisza.\n-Hej, ho!– Padły radosne okrzyki z ust wampirów, które odrzuciły już, swe kaptury, ukazując Irm’owi olbrzymich rozmiarów, białe kły, które nie mieszcząc się w szczęce, spoczywały na dolnej wardze. Biała cera, kontrastowała, z czerwonymi, płonącymi oczyma, nadając całej twarzy, groźnego wyrazu. Przybysz, siedział pośród nich, zajadając się delicjami, jakie leżały na stole. W końcu, nie licząc ohydnej trawy i gnojówki, Jego żołądek nie odwiedził dzisiaj, żaden wartościowy posiłek. Mimo, iż wampiry okazały, się przyjaznymi i gościnnymi stworzeniami, odczuwał pewną obawę, siedząc pośród nich. Te wszystkie opowieści, o tym, że są seryjnymi mordercami, że wysysają krew swym ofiarom, oraz to, że potrafią przybrać postać nietoperza, nie wzięły się z pewnością z nikąd. Postanowił, czym prędzej, najeść się do syta i uciekać stąd, gdzie pieprz rośnie. W pewnym momencie, jeden z gospodarzy, siwy staruszek, o przygarbionej sylwetce i zmęczonej życiem twarzy, opierając się o lasce, wstał ze swego miejsca. Pomogło mu w tej czynności, dwoje dzieci-wampirów, najpewniej jego wnucząt. Wszyscy, natomiast przerwali posiłek i urwali w pół słowa rozmowy. Irm widząc, że coś się dzieje, też przestał jeść i skupił swój wzrok na mówcy. Ten nie śpieszył się jednak z przemową. Najpierw, jęknął cicho, podrapał się po biodrze, westchnął, wypił lampkę wina, którą, właśnie podał mu kelner i dopiero odezwał się, skrzekliwym, zmęczonym głosem:\n-Moi drodzy! Gościmy dzisiaj przy naszym stole, przybysza, który odważył się zapuścić do naszego miasta, mimo krążących o nas pogłosek i legend. Rzadko ktoś nas odwiedza, ale zawsze wędrowiec nie wychodzi od nas z pustą sakwą i burczeniem w brzuchu.-Wyraźnie zaakcentował NIE.– Chcemy, aby ludzie nie patrzyli na nasz jak na swoich wrogów. Mamy, nadzieję, że nam pomożesz i będziesz głosił światu co Cię u nas spotkało. W podzięce, z góry zapłacimy ci 1000 sztuk złota.-Skinął głowa, na jednego z wnucząt, ten zwinnymi ruchami, wyjął z kieszeni, skórzany mieszek i podał go Irm’owi. Ten przyjął go i przesypał zawartość, do swojej sakwy, przypiętej do pasa, w której od dawna już nie leżały złote krążki. Widząc, że wampir usiadł, a wszyscy gapią się na niego wyłupiastymi oczami, powstał ze swego miejsca. Domyślił się, że teraz kolej na to, aż on podziękuje za gościnę, pieniądze, całą resztę, bla, bla, bla. Postanowił użyć bardziej oficjalnego tonu, a co? Niech nie myślą, że spotkali jakiegoś włóczęgę (To akurat był zły, przykład.)\n-Kochani! -Zaczął.– Jest mi niezmiernie miło, jedząc i bawiąc się razem z Wami, dziękuję za okazaną mi szczodrość. Z pewnością, nie zapomnę reklamować tego miejsca, swoim rozmówcom. Jeszcze raz za wszystko serdecznie dziękuję.– Powinno wystarczyć.– Powiedział w myślach, i wystarczyło. Gdy usiadł wszystko wróciło do normy. Znowu, wszyscy, jedli i pili. Nawet pewien grubasek, siedzący, tuż obok niego, rozszalał się na dobre, a do tej pory, nie sprawiał wrażenia, duszy towarzystwa. Właśnie wgramolił się na stół, omal nie zwalając kufla z miodem Irm’owi. Był już w stanie nieważkości. Z początku coś mamrotał przez zęby, potem zaczął recytować balladę, w jakimś arabskim języku. Kilku kamratów, próbowało go ściągnąć na ziemię, ale próby spełzły na niczym. Ostatecznie grubas, zwymiotował, paskudząc wszystkie dania. Wszyscy wstali z miejsc, zaczynając krzątać się we wszystkie kierunki. Jedni, ściągali winowajcę, całej tej afery, inni zbierali naczynia ze stołów, rzucając przy tym resztki, bezdomnym psom. Jeszcze inni, po prostu stanęli obok, kontynuując rozmowy. Irm, wykorzystał zamieszanie, by wymsknąć się bez pożegnania. Ruszył dalej, poszukując przygód.\nMaszerował dalej, równym, spokojnym korkiem, gdy nagle poczuł silny ból z tyło głowy, stanął niepewnie w miejscu. Czuł spływającą mu po szyi, strużkę jakiejś cieczy. Nastąpiły gwałtowne zawroty głowy, po czym upadł na zimny bruk. Został napadnięty i ogłuszony.\nOcknął się w jakieś jamie. Był związany, półnagi, bez broni i wypchanej po brzegi złotem, sakwy. Na dodatek wciąż doskwierał mu nieznośny ból głowy. Wkoło niego nie było nikogo. Najwyraźniej po rabunki, zostawiono go tutaj na pastwę dzikiej zwierzyny. Był w nienajlepszej sytuacji. Znikąd pomocy, a Jego wołanie o pomoc odbijało się tylko głuchym echem, w głąb jaskini. Mirus nie omal nie rozpłakał się. Zawsze żył w luksusie, teraz był zdany tylko i wyłącznie na łaskę i niełaskę świata. Po chwili załamania, przyszedł czas na racjonalne myślenie. Na początku należało znaleźć ostre narzędzie, aby przeciąć wiążący go sznur. Znalazł! Znalazł kawałek szkła, leżący tuż przy nim. Po wielu próbach udało się. Był wolny. Wyszedł z jamy, znajdował się w niewielkim zagajniku. Wkoło rozciągały się tylko tereny leśnie i łąki. Ani jednej siedziby ludzkiej. Bogaty właściciel majątku ziemskiego, szanowany i wpływowy, w jednej chwili stracił wszystko. Stał się dosłownie nikim. Przypomniały mu się słowa bajarza, który wspominał coś o Mglistych lochach. Prawdopodobnie śmiałem, który się w nie zapuści, otrzyma nagrodę o jakiej marzył. Gdyby okazało się to prawdą, Jego kłopoty mogły by ustąpić miejsca dobrobytowi. Gdy był w położeniu przed napadem, nie zaprzątał sobie głowy, takimi bzdetami. Teraz gdy stoczył się i uderzył głową o samo dno i w dodatku zgubił się w nieznanym mu lesie, postanowić zawierzyć swemu szczęściu i ruszył przed siebie. Prędzej czy później, znajdzie te lochy, lub jakichś ludzi. Oba warianty są dla niego korzystne.\nW tym okresie dni były ciepłe, to dobrze, bo inaczej zmarzłby w samych tylko spodniach. Problem nastąpi, gdy nadejdzie noc, wtedy może darzyć się przymrozek, ale o tym pomyśli później. Ruszył. Było południe, więc komary i inne plugastwo tych ziem, nie doskwierało mu zbytnio. Obawę stanowił fakt, że sam do końca nie wiedział, gdzie zmierza, oraz strach przed atakiem Muragów. Muragi to drapieżniki, wyglądem przypominające wilka, lecz znacznie od niego większe. Muragi mają odstające, szpiczaste usze, spłaszczony pysk, oraz zakręcony jak u świni ogon. Bawra ich sierści to brąz, przeplatany z jasną żółcią. Mogą śmieszyć swym wyglądem, lecz tak naprawdę są zmorą, dla samotnych wędrowców. Występuję niemal wszędzie.\nPozostanie w jaskini, byłoby rozsądniejszym wyjściem, jeśli chodzi o obronę przed bestiami, ale na jak długo? W końcu musiałby ją opuścić, a zdobyć pokarm, a wtedy byłby dla nich łatwym łupem. Przemieszczając się, ma szansę na ucieczkę, zdobycie pożywienia, oraz co najważniejsze, odnalezienie ludności. Tak, opuszczenie jamy było najmądrzejszym rozwiązaniem. Niestety wciąż pozostawał problem pożywienia, wody, oraz co najważniejsze ubrania i oręża. Nim dotrze do terenów zamieszkałych, lub lochów (o ile w ogóle tam dotrze), może minąć wiele dni. Przez ten czas będzie zdany wyłącznie na siebie. Natura nie wyposażyła człowieka, tak jak ptaków w kości pneumatyczne i skrzydła, ani jak ssaków drapieżnych w pazury i kły. Obdarzyła go jednak bardziej rozwiniętym mózgiem, dzięki któremu człowiek może przetrać. To właśnie ten narząd pozwoli przetrwać Mirusowi Karusowi.\nZapadł niechciany wieczór. Przez całą kilkugodzinną podróż szlachcic zdołał zdobyć jedynie kilka jagód i dość chrustu, by móc rozpalić ognisko, ponadto odnalazł odpowiednie miejsce na obóz. Był to kanion, otoczony stromym, wysokim zboczem, tylko od południa zabrakło skalnej ściany. To właśnie tam postanowił rozpalić ogień, aby być całkowicie bezpiecznym przed Muragami, które wyruszają na łowy głównie w nocy i o świcie. A powszechnie wiadomo, że zwierzęta boją się panicznie ognia. Iskrę zdołał zaprószyć, ale pozostały główne problemy: jedzenie i odzież. W celu zdobycia tych rzeczy, mężczyzna postanowił dokładnie przeszukać kanion. W skale nie było wykutych żadnych jaskiń, zaś na zewnątrz, nie wydać było żadnych kufrów ani skrzyń, w których można coś schować. Znudzony, dalszymi poszukiwaniami człowiek, począł wracać do ogniska, W drodze powrotnej potknął się o jakiś przedmiot wystający z podłoża. Okazała się nim być zakorkowana butelka, z małą figurką ludzika w środku. Postać ubrana była i wyglądała, jak Mirus przed napadem. Gdy mężczyzna pojął, kogo tak naprawdę ona przedstawia, odrzucił ją z krzykiem. Czuł strach, lecz po chwili go opanował. Podszedł do naczynie i podniósł je. Kolejną ciekawostką jaką odkrył, był wypalony napis na szyjce butelki, który odruchowo przeczytał na głos.:\n-Amis, Detis, Kenis!\nKorek wystrzelił, a przedmioty zaczął się wydalać dym, o zapachu siarki. Nastąpił oślepiający błysk. Gdy mężczyzna odzyskał wzrok, pył już ulotnił się, a przed nim dumnie stanęło Jego lustrzane odbicie, które przemówiło, dobrze znanym mu głosem.\n-Witaj!– Barwa głosu była identyczna jak u Mirusa.\n-Kim jesteś?– Odparł przerażony szlachcic.\n-W pewnym sensie Tobą.\n-Ale jakim cudem?– Padło kolejne pytanie, lecz zamiast odpowiedzi mężczyzna dostał „swoją” kurtkę.\n-Masz, załóż to.\nKaros posłusznie spełnił polecenie, było mu teraz cieplej.\n-Może usiądziemy? Mam ze sobą pyszną kuropatwę, wystarczy upiec.– Zaproponowało lustrzane odbicie.\n-Usiądźmy- Zgodził się tylko dlatego, że był potwornie głodny.\nPo skończonym posiłku, z ust szlachcica padło kolejne pytanie:\n-Jakim cudem jesteśmy tacy sami?\n-Nie jesteśmy.-Odparł spokojnie tamten.– Ja jestem silniejszy. Ty jesteś jedynie pionkiem w grze, którą mam Ci pomóc wygrać.\n-Nie musisz, wiedz tylko, ze ty jak i inni mieszkańcy jesteście nikim, w porównaniu z waszym władcą.\n-Tak, tak! Już wiesz jakie to uczucie, mieć nad sobą kogoś silniejszego, komu nie można się przeciwstawić.\n-Musisz odnaleźć Mgliste lochy. Tylko tyle musisz wiedzieć.\n-A co jeśli tego nie zrobię? I o co Wam wszystkim chodzi, z tymi lochami?\n-Wolałbyś nie wiedzieć, co Ci zrobię. Co do drugiego pytania, dowiesz się w swoim czasie, żegnaj.\nKolejny błysk, po którym lustrzane odbicie zniknęło. Z powodu nadmiaru wrażeń, szlachcic miał dziś ciężką noc.\nNastępnego ranka zbudziły go kropelki rosy, które delikatnie pieściły Jego policzek. W nocy dzięki kurtce, nie zmarzł, lecz na Jego ciele, komary urządziły sobie krwawą ucztę. Po przypomnieniu sobie wczorajszych wydarzeń, Mirus zabrał się za jedzenie wczorajszych resztek. Po posiłku, przyszedł czas na przemyślenie dalszych kroków. Mógł iść dalej szukać ludzi, bądź poszukiwać tych Mglistych lochów, albo zostać tutaj. Na dobry początek, lepiej zostać, zorganizować jakieś zapasy i zdobyć broń. Po pięciu dniach poszukiwań, udało się zebrać sporo jagód, które zaspokoją Jego głód i jednocześnie pragnienie.\nNadszedł dzień, w którym trzeba zdecydować, w jakim kierunku trzeba się udać. Pobyt w kanionie był bezpieczny, lecz pozostawały takie problemy, jakie zmusiły go do opuszczenie jamy. Metodą losowania padło na północ. Jego celem, było odnalezienie ludzi, bądź lochów.\nPo kilkugodzinnej podróży, natknął się na jakiś otwór w ziemi, przykryty gałęziami. W głąb schodziło się po lekko opadającej ścieżce, więc problemów z dostaniem się tam nie było. Po wejściu do środka, mężczyzna szybko stwierdził, że są to legendarne Mgliste lochy,. Poznał je po unoszącej się w nich mgle. Prócz mgły, nie różniły się niczym innym, od innych tego typu instytucji. Mirus zaczął je przeczesywać, w poszukiwaniu wskazówek. W najdalej odsuniętym, od wejścia pomieszczeniu, znalazł tajemniczy przedmiot. Był nim mały, niebieski sześcian. Po Jego dotknięciu, wszystko wokół szlachcica zawirowało, straciło kształt i barwę.\nPo chwili wszystko się uspokoiło, lecz nie znajdował się już w lochach. Znalazł się z powrotem w mieście i to w okresie, tuż przed napadem. Był w swoim ubraniu, ad o pasa ponownie miał przypięty miecz, Tym razem mężczyzna był przygotowany. Zrobił szybki obrót, jednocześnie wyjmując miecz z pochwy, po czym wykonał błyskawiczne cięcie wzdłuż brzucha napastnika. Atak był celny. Ostrze przeszło przez ciało, niczym nóż przez masło. Zostawił rannego zbója, który właśnie wykonywał manewr wycofania się i ruszył dalej ku swej willi, próbując to wszystko pojąć. Nie znalazł sensu, w tej historii, nie zmienił się. Nadal był egoistą i tyranem. Nadal dbał tylko o swój interes, lecz zapamiętał jedno. W każdej historii, musi być ziarnko prawdy.\nNa 'dzień dobry' mam taką prośbę, byś wstawił kreski oddzielające poszczególne opowiadania. Robi się to za pomocą polecenia [h r] bez spacji w środku, a wygląda to tak:\nPostaram się w najbliższym czasie przeczytać i umieścić komentarze.\n01-09-2011, 22:09 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 01-09-2011, 22:11 przez StuGraMP.)\nTekst nie jest porywający. Akcja toczy się za szybko – wygląda jak streszczenie. Dialogi infantylne.\nUwagi dotyczące opowiadania „Gua'rnon”:\nEson napisał(a): Zatrzymał się na chwilę, aby zorientować się (przecinek) co to, ale po dłuższej chwili ruszył dalej.\nCytat: Ale (Ale jego) szczególną uwagę przykuł mu (usunąć) przedmiot, który świecił się jasno w kępie traw. Podszedł do niego (przecinek) rozglądając się wokół. Przykucnął i podniósł ów przedmiot, (kropka i z dużej litery) okazało się , (zbędna spacja przed przecinkiem) że był to miecz z niezwykle zdobioną rękojeścią. Chłopiec z zaciekawieniem włożył go do swojego worka. Ruszył dalej (przecinek) wciąż podziwiając uroki okolicy.\nCytat: Ojciec i matka pracowali na własnym gospodarstwie, (kropka) Eson chętnie im pomagał, ale dużą pasją darzył podróże po pobliskim lesie.\nCytat: –(brak spacji)Czego?!(brak spacji)–Odezwał się (odezwał się – z małej litery) głos z wnętrza.\n(brak spacji powoduje, że zamiast pauzy są dywizy – popraw to również w dalszej części tekstu)\nCytat: Drzwi otworzyły się (przecinek) a w nich stanął rosły mężczyzna z lekkim zarostem.\nCytat: Po lewo znajdowała się kuchnia z, której (w złym miejscu przecinek – kuchnia, z której) wydobywały się przyjemne zapachy. Po prawo (pauza) pokoje gościnne, (zbędny przecinek) i składzik z towarem. Wranth poszedł do kuchni (przecinek) a Eson pośpiesznie ruszył za nim.\nCytat: Mówiąc to (przecinek) położył broń na stole.\nCytat: Miecz jest wykonany z (ze) szlachetnego metalu Adamtnynum. Taką broń potrafią wykonać jedynie krasnoludy. Ale na pytanie, skąd się tam wziął (przecinek) nie znam odpowiedzi.\nCytat: Po przejściu kilkunastu kroków, (zbędny przecinek) jego oczom ukazuje się (ukazał się – nie zmieniaj czasu narracji) gospodarstwo. Dom był wykonany z cegieł, (warto tu wstawić 'a') z komina ulatywała czarna smuga dymu. Po zachodniej stronie znajdowała się wioska (przecinek) natomiast po wschodniej (pauza) pola uprawne, wraz z budynkami rolnymi.\nCytat: – A, (zbędny przecinek) coś ty taki w dobrym humorze dzisiaj?\nCytat: Musisz jutro udać się z Wranthem na to miejsce, (zbędny przecinek) i dowiedzieć się czegoś więcej.\nCytat: Po prawej stronie znajdował się kufer, po prawej zaś (chyba powinno być 'po lewej zaś') łóżko. Eson, zostawił worek przy kufrze (przecinek) a potem, (zbędny przecinek) pośpiesznie rozebrał się i prędko przyodział piżamę.\nCytat: O świcie ludzie jeszcze spali, ale Eson postanowił wyruszyć wcześniej (przecinek) aby nie nabierać podejrzeń mieszkańców.\nCytat: Borumir mieszka w małej chatce nieopodal chaty Wrantha. Jest on już stary i trochę szalony, ale zna historię i zwyczaje krasnoludów jak mało kto. (znowu zmieniłeś czas narracji)\nCytat: Ubrany był w srebrną zbroję, u boku miał tarczę z (ze) złotym gryfem, a na głowie zdobiony hełm. Miał zakrwawione i pogryzione nogi, (zbędny przecinek) i ręce, a na sercu ranę kłutą po mieczu.\nCytat: Przybiegł szybko, (kropka i z dużej) gdy ujrzał zwłoki (przecinek) po jego plecach przeszedł zimny dreszcz. Po chwili uspokoił się i zaczął uważnie oglądać zwłoki (powtórzenie – napisz np. 'trupa').\nCytat: Rycerza nie może zabić byle kto, (zbędny przecinek) i druga zagadka (przecinek) co on tutaj robił?\nCytat: Eson zaczął myśleć i po chwili odpowiedział (dwukropek)\nCytat: Gdy doszedł do gospodarstwa (przecinek) było wczesne popołudnie. Rodzice pracowali w polu, (więc) skierował swe kroki w ich stronę.\nCytat: Odpowiedział, (zbędny przecinek) z dumą w głosie Gardon.\nCytat: A i jeszcze jedno, wróc (wróć – literówka) do domu i zostaw ten miecz w bezpiecznym miejscu.\nCytat: To zapewne ten młodzieniec, który ma zamiar nauczyć się władać mieczem (przecinek) tak?\nCytat: Jemu zależy głownie (głównie – literówka) na tym (przecinek) aby przeżyć nową przygodę i obronić wioskę, a mi (przecinek) żeby oczyścić szlak handlowy.\nCytat: Ale dość gadanie ('gadania' i przecinek) ocuć go.\nGaln poszedł do chatki i wrócił (przecinek) dźwigając wiadro wody.\nCytat: -Jeszcze nie zacząłeś walki (przecinek) a już przegrałeś.\nDobra – wystarczy.\n1. Interpunkcja – podstawowe informacje na ten temat znajdziesz na naszym forum http://podziemieopowiadan.pl/forum/threa...nkcja.html\n2. Zapis dialogów; chodzi zarówno o pauzy, jak i duże/małe litery po owych pauzach – informacje na naszym forum http://podziemieopowiadan.pl/forum/threa...logów.html\n3. Zrób wcięcia akapitów – wystarczy wstawić [p.] (bez kropki)\nKolejne opowiadania sprawdzę później, jak już naniesiesz w nich poprawki.\n02-09-2011, 16:38 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 02-09-2011, 16:39 przez van Tesse.)\nNie podobało mi się. Takie... nijakie. Dziecinne. Nieporywające. Tematyka bardzo ciekawa, jednakże kiepsko przedstawiona.\nA mogłoby być naprawdę dobrze, a wygląda jak jakieś dwuminutowe olśnienie, nabazgrane w pół godziny.\nNatomiast przypadł mi do gustu styl pisania. Bardzo lekki i przyjemnie się czyta.\nAle, drogi autorze, długa droga przed Tobą.\nAkurat gatunek opowiadań fantasy nie należy do moich ulubionych i trzeba naprawdę czegoś mocnego, by mnie zachwycić. Nie piszesz wyjątkowo źle, choć były zdania, do których mogłabym się przyczepić pod względem szyku. Zresztą... Już na początku gryzie mnie ten fragment, a dokładniej "się".\nCytat: Nagle zorientował się, że niebo stawało się bardziej czerwone i słonce zniknęło za pobliskim wzgórzem. Cofnął się i ruszył w drogę powrotną.\nZorientował się, cofnął się... Bardziej by mi pasowało "zrobił kilka kroków wstecz". Wybacz, ale jak dla mnie – bez rewelacji.\nWielkie dzięki, za te opinie. Przynajmniej wiem, że muszę jeszcze dużo poczytać, aby osiągnąć lepszy poziom. Nie będę poprawiał tych opowiadań, ponieważ napisałem je aby się sprawdzić, a nie aby chwalić. Użytkowniku Van Tesse, nawet nie wiesz jak bardzo trafiłaś, ze słowem "dziecinne", w końcu mam tylko 13 lat. Temat do usunięcia. Do zobaczenia.\n... lol niby czemu nie chcesz poprawić opowiadań? Właśnie oto tu chodzi... I nie porzucaj od razu projektu zaraz po tym jak otrzymasz słabsze opinie...\nNie zrozumiałeś mnie. Chcę podszkolić się i napisać kolejne opowiadanie, tym razem takie, do którego naprawdę się przyłożę i to właśnie będę poprawiał.\nCowboy, nie narzucaj. Eson, choć zabrzmi to nieco dziwnie, popieram cię. Przemyśl dokładnie fabułę, wymyśl nietuzinkowe postaci, pomyśl nad kilkom ciekawymi zagraniami na uczuciach czytelnika i spróbuj jeszcze raz.\nObyczajowe Cykl opowiadań mirek13 19 5,640 15-09-2014, 08:16\nFantasy Kilka fragmentów książki Meratula :) Meratul 4 3,501 15-12-2012, 01:40