Zwierciadlana zagadka - Deotymaundefined — Ridero\nBezpłatny fragment - Zwierciadlana zagadka\nKup za 27.83\nDawniej patrzyłam na zwierciadła tak, jak wy wszyscy patrzycie, wzrokiem roztargnionym, obojętnym, bo i czymże ma zaciekawiać sztuczne odbicie przedmiotów, które możemy widzieć w ich prawdzie i rzeczywistości?\nJeżeli czasem baczniej spojrzałam w lustro, to chyba kiedy chodziło o poprawienie źle wpiętej kokardy lub jakąś dziwną grę światła i perspektywy, która nieraz bawi oko w mieszkaniach, gdzie liczne zwierciadła i wielkie szyby okienne odsyłają sobie wnętrze komnat jakby przeinaczone, poustawiane pod różnymi kątami.\nAle i takie widowisko zawsze dla oka było tylko zabawką i wzrok, choć badawczy, zawsze pozostawał spokojnym.\nTeraz dzieje się inaczej.\nOd niejakiego czasu nie mogę spojrzeć w zwierciadło bez wzdrygnięcia się i rodzaju trwogi, której nawet najgorętsza ciekawość niezdolna jest przemóc.\nWśród przygotowań do jakiej uroczystości lub zabawy, kiedy ceremoniał stroju przymusza mię do dłuższego siedzenia przed gotowalnią, o ile tylko mogę, trzymam oczy spuszczone, ażeby przypadkiem nie spojrzeć i nie zobaczyć...\nWprawdzie nic jeszcze nie widziałam nadzwyczajnego, nadludzkiego, ale wiem, że może... mogłabym zobaczyć i wy byście mogli...\nA niech mi wypadnie wieczorem iść ze świecą naprzeciw zwierciadlanej tafli, o! wtedy naprawdę serce mi bije jak dziecku w ciemnym pokoju.\nNo, to jeszcze można by położyć na karb damskich nerwów, ale — powiadam wam — i w biały dzień, w najweselsze południe, ile razy przechodzę koło zwierciadła, to z takim wzruszeniem, z jakim przechodzimy koło zamkniętych drzwi domu, w którym właśnie zaszedł jakiś tragiczny lub osobliwszy wypadek. Drzwi zamknięte; przechodzień na progu ich nic nie widzi, ale wie, że się za nimi coś dziwnego dzieje, i mówi sobie: A gdyby się też otworzyły?\nO mój Boże! Gdyby się wszystkie te kryształowe drzwi pootwierały, cóż byśmy nie zobaczyli?\nA całej tej biedy, tej gorączkowej ciekawości, tych postrachów, których się wstydzę, narobił mi pewien list na szerokim bibulastym papierze, pisany drżącą ręką, przypieczętowany kolędowym opłatkiem, który przed rokiem pocztą miejską mię doszedł.\nKażda osoba uchodząca za majętną, jeżeli jeszcze mieszka na jednej z pokaźniejszych ulic, odbiera niezawodnie raz albo i kilka razy na tydzień listy, tak zwane „z prośbami”.\nNie chcę ja źle mówić o miejskiej poczcie, która z wielu względów jest użytecznym wynalazkiem, jednak muszę przyznać, że ma jedną stronę nieznośną: zmusza nas do przyjmowania wszystkiego, cokolwiek nam z łaski swojej narzuci.\nDawniej, kiedy list przyniesiono i nie chciano powiedzieć, od kogo pochodzi, łatwo było pozbyć się natręta prostą odpowiedzią, że „od nieznajomych nie przyjmuje się listów.”\nDziś, kiedy koperta spada jak z obłoków, opatrzona marką, tym znaczkiem czarodziejskim, co wszystkie drogi jej otwiera, kiedy spada z rąk urzędowego roznosiciela, co jak Przeznaczenie jest istotą nic niewiedzącą i za nic nieodpowiedzialną. Cóż robić? Kogo się pytać? Komu zwrócić tajemniczą przesyłkę? Trzeba wszystko przyjmować i każde pismo otworzyć na wszelki wypadek, bo trudno z samego zewnętrza odgadnąć, czy nie należy do rzędu listów potrzebnych?\nA co się też to niepotrzebnych naotwiera! Ja nie mówię o wytworach złośliwości ludzkiej, o tych zjadliwych anonimach, co spoza warowni pocztowej strzelają sobie wygodnie na spokojnych przechodniów, o tych nie chcę mówić, bo dzięki Bogu w naszym społeczeństwie ta vendetta, jak i wszelkie inne, niełatwo się przyjmuje, ależ samych owych pokornych, potulnych listów z prośbami co za foliały gromadzą się bezużytecznie!\nNajczęściej bezużytecznie, bo jeżeli na podpisie zobaczymy nazwisko nieznane, a na wstępie sakramentalne wyrazy: „Szlachetna osobo!” albo: „Znane echo wspaniałomyślności czuwającej nad cierpiącą ludzkością...”, odkładamy list na bok, nie czytając dalej, a nie chcemy czytać nie z żadnej pogardy, ani też z jakiejś zatwardziałości serca, ale z obawy, aby litość nie wciągnęła nas w przedsięwzięcia przechodzące rozsądek i zasoby; każdy ma tyle nędzy do ratowania wokoło siebie, tyle koniecznych podatków rodzinnych, towarzyskich lub społecznych, że gdyby chciał słuchaćwszystkich głosów, co się do niego wznoszą, ach! i Krezusowym bogactwem nie obdzieliłby rzeszy,musiałby nieraz poświęcić bliskich dla dalekich, ująć obowiązkom dla zbytku, bo i w miłosierdziu bywają wyskoki zakrawające na zbytek, rozkosze nadetatowe, których tylko najszczęśliwsi mogą sobie pozwalać.\nKto nie posiada Golkondy, ten musi nieraz bronić się od współczucia jakby od pokusy, więc już woli i nie czytać i nie słuchać, kiedy wie naprzód, że nie może wysłuchać.\nJednak i między tymi stosami papierów, bez namysłu przeznaczonych na niepamięć, trafi się czasem karta, która od pierwszych wyrazów chwyta za serce taką rozdzierającą prawdą albo wśród chwastów prośbowego stylu odsłania takie wspaniałe ruiny wielkiej duszy, że choć obojętnym nazwiskiem podpisana, przyciąga jakby dawna znajomość; nie możemy tej kartki puścić z ręki, póki jej nie doczytamy do końca, a doczytawszy, mówimy z westchnieniem: Ileż musiał cierpieć człowiek, co tak pisze, ileż musiał z sobą walczyć, nim się odważył to napisać i wysłać!\nTakim był ów list, który przed rokiem odebrałam. Zamiast w długich omówieniach dawać o nim niedokładne pojęcie, wolę go dosłownie wypisać:\n„Wiele jest rzeczy w niebie i na ziemi, o których mędrcom nawet się nie śniło.”\nTak powiedział jeden z największych mędrców, i to jest jedną z największych prawd, jakie wypowiedział.\nCo dzień widzimy, że dzisiaj się spełnia to, o czym wczoraj wątpiono, o czym onegdaj nikomu się nie śniło.\nA jednak ludzie zawsze wątpią!\nZadziwi, może i zrazi Panią tak niezwykłe zaczęcie listu. Ale bo też i moje życie niezwykłe... Ja jestem chodzącym przykładem i naocznym świadkiem owych rzeczy, o którychdzisiejszym uczonym się nie śni... Widziałem zjawiska niepojęte, straszne, zachwycające, nie powiem „nadprzyrodzone”, bo wszystko, co istnieje, podchodzi pod prawa przyrody, ale które wydają się takimi, dopóki rozum nie przeniknie ich przyczyn. Otóż właśnie, ująć te zjawiska w karbynauk ścisłych, spożytkować je dla społeczeństwa, to jedyne i ostatnie marzenie mojej duszy, zresztą na wszystko zamarłej.\nJestem na drodze wielkiego wynalazku, co wywoła nieobrachowane skutki i następstwa, nie tylko w zakresie nauk przyrodzonych, zwłaszcza optyki i astronomii, ale i w innych gałęziach wiedzy ludzkiej; trudno obliczyć, jakie skarbnice otworzy dla dziejopisów i archeologów, jakie cudowne ułatwienia przyniesie podróżnikom w dokładnym poznaniu globu. I nie dosyć, że wzbogaci umysł ludzki, wpływ jego rozciągnie się i na czynną stronę społeczeństwa, da się uczuć w wewnętrznym życiu rodzin, sprowadzi niejeden przewrót w polityce, może nawet rzuci nowy promieńna moralność, metafizykę i psychologię.\nŻe ten wynalazek jest możebny, za to mogę ręczyć, bo widziałem go na własne oczy, ale go widziałem w ręku obcym, zazdrosnym, które go trzymało w ukryciunieużytecznym dla ludzkości.\nJa bym sobie postąpił inaczej, podzieliłbym się nim z bliźnimi — ale dla wprowadzenia go w rzeczywistość potrzeba środków materialnych, których mi zupełnie brakuje.\nNiegdyś byłem bogaty, bardzo bogaty... Dostatki rozeszły się na poszukiwanie owej tajemnicy, a nie powiem, aby poszły na marne, dociekłem wiele, ach! prawie wszystkiego, ale właśnie w epoce, w której ostatnia zasłona już miała opaść, resztki mego mienia okazały się wyczerpane.\nO Pani! Twoje serce odczuje całą rozpacz, cały żal człowieka, co w wigilię tak wielkiego, wyczekiwanego święta musi wrócić się od progów świątyni, człowieka, co u kresu tylu usiłowań, tylu zwycięstw i rojeń widzi się ubezwładnionym przez nędzny brak środków...\nNędzny, a jednak wszechwładny! Bez pieniężnej pomocy nie potrafię dokonać ostatnich prób, z których wyjdzie w całym blasku owo odkrycie, ważne dla was wszystkich w ogólności, a dla mnie w szczególności jeszcze stokroć ważniejsze, bo w nim tylko znajdę — a przynajmniej mam nadzieję, że znajdę — rozwiązanie strasznych zagadek mego życia.\nTak, życie moje było straszne. Każdą pomyślność, każdą wyjątkową wielkość trzeba na tym świecie okupić wyjątkowymi cierpieniami. I mnie ręka przeznaczenia wtajemniczyła w sfery innym ludziom nie znane, ale mi ten fatalny zaszczyt kazała opłacić nieszczęściami tak okropnymi, że nawet nie śmiem ich opowiadać, bo nikt mi nie wierzy! Ludzie się uśmiechają... Moje dzieje, aż nadto rzeczywiste, biorą za przywidzenia schorzałego umysłu. Niestety! Czemuż tak nie jest? Czemuż ja muszę służyć za żyjący dowód, że nieprawdopodobne może być prawdziwym?\nGdybym jeszcze miał zdrowie i młodość, wziąłbym się energicznie do pracy, połowę życia poświęcił na zbudowanie nowego majątku, a drugą na spełnienie wielkiej myśli. Ale nieszczęścia i zawody stargały moje siły; o ile mogę wnosić z opłakanego stanu mego zdrowia, dnie moje są jużpoliczone. Trzeba śpieszyć z pomocą, jeżeli się chce uratować skarb, jakiego jedyną tradycję posiadam. Szkoda byłaby, nie nagrodzona szkoda, gdybym go miał zanieść bezużytecznie do grobu. I to do jakiego? Do wspólnego dołu ubogich!\nPani! Echo wspaniałomyślności, jaka... itd. ośmiela mię... itd...\nTu omijam ustęp czysto osobisty, zawierający kilka słów pochlebnych; trzeba jednak przyznać, że w porównaniu z innymi listami, obecny zawierał ich bardzo mało, i te nawet, które w nim znalazłam, były zestawione niezręcznie, jakby przymusowo; znać człowieka, co jeszcze nie przywykł do prośby. Po kilku ziarnkach kadzidła, rzuconych oszczędnie i prawieniechętnie, autor wraca do swego dumnego, zbolałego tonu:\nGdyby — pisze — chodziło tylko o moją osobistą nędzę, nie trudziłbym nikogo jękami, nie kołatałbym do żadnych drzwi, od których słusznie mogę być odesłany do źródełmiłosierdzia publicznego, umyślnie na ten cel przeznaczonych. Złożyłbym głowę pod smutnym dachem którego z zakładów dobroczynnych i tam resztę dni moich przecierpiał w milczeniu.\nW imię więc nauki błagam was o ratunek. Mówię was,bo dobrze wiem, że jałmużna z jednej ręki dana nie wystarczy na spełnienie mego przedsięwzięcia. Nie wymagam zatem od Pani tak wygórowanej ofiary, proszę tylko, abyś zechciała tę myśl rzucić i szerzyć w kole Twoich znajomych; wiem, że w tym kole są ludzie uczeni, ludzie miłujący postęp i światło. Upraszam, abyś im Pani mój los przedstawiła, zezwalam, abyś nawet mój list pokazała. Może wezmą do serca krzyk boleści i wykonają zbiorowo to, co pojedynczymi siłami nie da się wykonać.\nCokolwiek uczynicie dla mnie, uczynicie dla samych siebie, i mogę śmiało obiecać, że znajdziecie nagrodę nie tylko w innym życiu, ale już tu, w niespodzianym zbogaceniu umysłu i nieopisanych rozkoszach dla duszy.\nOczekując na wyrok, co ma rozstrzygnąć ostatnią moją nadzieję na ziemi, pozostaję\nulica Mylna nr 11\nTaki list każdego by zastanowił. Już sam nagłówek z Szekspira zadziwił mię jakby perła na drodze znaleziona. Pomimo nieodzownego „echa wspaniałomyślności” i kilku innych stereotypowych wyrażeń, całą swoją treścią, całym — że tak powiem — swoim kamertonem, ów list wyróżniał się między współbraćmi jak Belizariusz między żebrakami. Nawet z tą dumą było mu jakoś do twarzy. Wprawdzie w podobnych razach duma nie jest ani właściwą, ani zręczną, bo — jak słusznie powiedziano — „pokora niebiosa przebija”, a dumą rzadko się wygrywa, zwłaszcza kiedy siępotrzebuje drugich; jednak na ten raz, wyjątkowo, ów królewski styl zdradzał taką wiarę w samego siebie, taką pewność przekonania, taką niezłomną choć zawiedzioną nadzieję, że i w czytelnika powoli wpajał wiarę.\nNazwisko podpisanego uderzyło mię także. Przez uszanowanie dla nieszczęścia oznaczyłam je tylko pierwszą głoską, ale jest to nazwisko znakomite, nie bez pewnych zasług w przeszłości, a dziś już takie rzadkie, że aż do odebrania prośby uważałam je za wygasłe.\nWidok tego podpisu obudził nawet we mnie jakieś zamglone wspomnienia. Zdaje mi się, że w dzieciństwie słyszałam o człowieku noszącym podobne imię i nazwisko jako o świetnym bywalcu światowym, który chwilowo dom otwarty prowadził w naszym mieście. Kiedy to było? Kto mi mówił o nim? Na te pytania wyraźnej odpowiedzi nie mogłam znaleźć, pomimo najmozolniejszych wysileń pamięci. Wiem tylko, że w opowiadaniach starszych osób nieraz się ta figura przesuwała, wprawdzie wcale niepodobna do autora dzisiejszego listu, bo jaśniejąca bogactwem i swobodą, ależ trzydzieści czy więcej lat czasu to przerwa, po której się i przyjaciele nie zawsze poznają.\nTe wrażenia, wspomnieniami poparte, coraz mocniej przyciągały mię do listu. Jednak, po kilkakrotnym odczytaniu, zaczęłam się zatrważać wielkością roszczeń w nim zawartych. Widziałam, że proszący małym datkiem się nie zadowoli, może się nawet i obrazi? A myśleć o spełnieniu wszystkich jego żądań, byłoby to puszczać się na przedsięwzięcie równie ogromne jak niepewne, brać na siebie odpowiedzialność za cudzy pomysł, który może jest czystą mrzonką.\nOdłożyłam więc na bok bibulastą ćwiartkę i przez kilka dni usiłowałam o niej zapomnieć.\nAle w tej ćwiartce był wyraźnie zaklęty duch jakiś, który za mną chodził i nie dał mi spokoju.\nCo wezmę książkę do ręki, to między liniami czytam: „Że ten wynalazek jest możebny, za to ręczę, bo widziałem...”\nCo wezmę pióro do ręki, to same mi się piszą słowa: „Jest wiele rzeczy w niebie i na ziemi...”\nA niech się zamyślę, zaraz mi w oczach staje pamięć wszystkich wielkich wynalazców, nie poznanych, nie ocenionych za życia. Przeciągają przede mną na burzliwym oceanie dziejów żałosne postacie Watta, Bernarda Palissy, Galileusza i tysiąca innych. Ich ręce pełne skarbów, ale jak je utrzymać, kiedy burza miota ich wątłym czółenkiem? Wołają o pomoc, tłum stoi na brzegu, przygląda się ciekawie walce geniuszu z losem, lecz nikt się ani ruszy. Już łódka niknie... już pęka z łoskotem... rozbitek woła o ratunek, o jedną linę zbawienia, już prąd go porwał, on jeszcze skarbu nie puszcza, w zaciśniętych rękach trzyma go namiętnie, cały już pogrążony, jeszcze ręce podnosi... Aż nadbiegł bałwan czarny, przerażający, uderzył i wszystko schłonął. Tłumy syknęły, zrozumiały, że to już koniec, a jednak jeszcze stoją i czekają. O, nie próżno czekają! Niedługo coś na wodzie błysło... puszczony z martwej ręki skarb wypływa na wierzch. Skarb wypłynął, ale rozbitek nie wypłynie.\nCiekawość widzów rośnie, skarb coraz bliższy, fala go podnosi i na brzeg wyrzuca. Tłumy cisną się ku niemu, chcą na koniec sprawdzić, czy to skarb rzeczywisty. Bo póki im go z daleka pokazywano, nie chciały wierzyć, mówiły, że to szych i fałsz. O, teraz się poznali! To skarb niezaprzeczony, wartość jego przechodzi nawet oczekiwanie. Rozrywają go sobie, obnoszą w tryumfie, śpiewają hymny na chwałę rozbitka, ale rozbitek już hymnu nie słyszy, doczekał wszystkiego prócz tryumfu. Całe pokolenia będą się wzbogacały i żywiły jego odkryciem, a on skończył w bezdennościach nędzy i opuszczenia. Tysiące przez niego uwierzą w moc geniuszu, a on skonał, wątpiąc o sobie.\nCzemu się najczęściej tak dzieje? Czemu nie znajdzie się ani jedna ręka, co by na czas przyniosła pomoc, już jeżeli nie z litości, to z mądrej rachuby, bo przecież ten, co ratuje posiadacza skarbu, zbierze pierwsze korzyści i wdzięczność pokoleń?\n„Aha! Trzymam cię za słowo!” — odzywa się głosik podobny do sumienia. — „Poetka dobrodzika snuje łzawe elegie nad losem geniuszów nie poznanych w przeszłości, rozczula się w teorii, a kiedy przyjdzie do praktyki, kiedy los ci pozwala podać zaraz, w tej chwili, ową linę zbawienia, to zamykasz oczy i prośbę w kąt rzucasz! Któż ci powiedział, czy ów człowiek z ulicy Mylnej nie jest jednym z owych genialnych rozbitków? I tamte nie inaczej wołały, i tamte nie byłyby zginęły, gdyby nie odkładano z dnia na dzień ratunku, gdyby chciano raz tylko sprawdzić ich nieszczęście.”\nCo dzień powtarzane te morały niepomału mię niecierpliwiły. Na próżno odpowiadałam: „Ba! to może tylko przywidzenie szaleńca albo zręczna pułapka na łatwowiernych zastawiona... Dobrze czułam, że głos ma słuszność, jeżeli nie we wszystkim, to przynajmniej wtedy, kiedy twierdzi, że nie można żadnej wątpliwej rzeczy potępiać, dopóki się jej nie sprawdziło.”\nChcąc raz się już pozbyć i Szekspira, i Galileusza, i roztargnień myśli, i nauczek sumienia, zaczęłam szperać w stosie papierów, odnalazłam ów list uprzykrzony, wypisałam z niego dokładny adres i człowieka wielce zaufanego wysłałam na wywiady.\nJak poszedł, tak na pół dnia przepadł. Wieczorem dopiero wrócił zmordowany i rozdrażniony.\n— Ach, co ja się też nalatałem! Nie próżno ta ulica nazywa się Mylna. Ani domu znaleźć, ani numeru doczytać. Co ja obszedłem dziedzińców, pięter i pięterek, to i na wołowej skórze by nie spisał. Na koniec znajduję, ale co? Widmo... okropność... Ach, pani, jeżeli ten człowiek jeszcze dwa tygodnie przetrzyma na tym świecie, to powiem, że dokazał sztuki. Od pół roku już prawie samym tylko mlekiem żyje, na inną strawę go nie stać. Bo co też to za nędza, co za trzeszcząca nędza! Mieszka na facjatce, izba odrapana, wprawdzie dużo tam rupieci, ale to wszystko dwóch złotych nie warte; jakieś stare obraziska poodwracane do ściany, pozakrywane łatanymi szmatami, jakaś czarna książka, jakieś w kącie flaszki i banie szklane z wykręcanymi szyjami, wszystko to trochę tak wygląda, jak te mieszkania czarnoksiężników, które przedstawiają na teatrze, ale z rzeczy potrzebnych do życia nic, zgoła nic. Pytałem się, czy ma to albo owo?Wszystko posprzedawał, nawet łóżko; biedak, będzie musiał umierać na słomie. A ledwo śmiałem się o co pytać, taka harda w tym człowieku dusza. Jedną nogą już w grobie, a czoło nosi wysoko, jakby miał jeszcze świat podbić. A mówi jak z książki. Niewiele ja tam zrozumiałem o czym, to jedno wiem na pewno, że jeżeli go kto ma ratować, oj! musi się śpieszyć, bo śmierć z każdego kąta tam wygląda.\nPo sprawozdaniu tak żałosnym nic nie pozostawało, tylko śpieszyć z pomocą; wprawdzie odstręczał mię obraz czarnoksięskich przyrządów zakrawających na budę szarlatana, ale — mówiłam sobie — wszystko jedno, szarlatan czy nie szarlatan, zawsze to pewne, że z nędzy umiera.\nSzczęśliwym trafem tego dnia właśnie spotkałam się z panią Martą, zacną matroną, która całe życie poświęca dziełom dobroczynnym.\nDziś, niestety, już jej między nami nie ma, od kilku miesięcy wyjechała w dalekie strony i nie wiem, czy kiedy wróci; a szkoda, Warszawa jej pożałuje; nie Warszawa myśląca, pisząca lub tańcująca, ale Warszawa cierpiąca; znało ją nie czoło miasta, ale serce miasta, znała ją dobrze ta warstwa towarzystwa cicha, niewidzialnie a skrzętnie zapracowana, która snuje olbrzymią sieć miłosierdzia, ogarniającą wszystkie zbolałe członki społeczeństwa. W tym osobnym świecie,którego istnienia wielu się nawet nie domyśla, pani Marta zajmowała wybitne stanowisko, sprawując jednak nie tyle prawodawczą, ile wykonawczą władzę. Bo też to umysł na wskroś praktyczny, nie bawiący się w żadną czułostkowość; nie ma w nim ani krzty zapału. Teorie filantropijne zostawia ludziom książkowym, a sama tymczasem uwija się jak mrówka, bez planu z góry wytkniętego, rachując na Opatrzność, która jakoś jej nigdy nie zawodzi; więc daje z dnia na dzień, wspierając każdą biedę, co jej pod rękę wpadnie, byle zaraz, byle bez odkładanek, bo zawsze powtarza: „Dwa razy daje, kto prędko daje.” Ma jeszcze i drugie ulubione wyrażenie, które na swoje kopyto przerobiłaze znanego przysłowia; mawia ona: „Oko dającego tuczy ubogiego”. Według niej nigdy nie trzeba się spuszczać na nikogo i tylko ta sprawa dobrze pójdzie, gdzie człowiek własną osobą nadłoży. Toteż nie lubi działać przez posłów, a że mimo lat jest rześka i zdrowa, wszędzie sama chodzi, wszystkiego sama się dotknie, co przynajmniej o połowę skraca jej czynności, bo widząc na własne oczy, wie od razu, czego się trzymać, nie da się oszukać ani pozorom nędzy, ani pozoromdostatku.\nA co to za rządność w szafowaniu czy swoim, czy cudzym groszem! Nic jej nie porwie za granice rozsądku; daje pod kredką, ażeby jak największą liczbę potrzebujących obdzielić; daje mało, ale za to często, i tą ciągłą pieczą może więcej sprawia uciechy, niżby sprawiła jednorazowym sypnięciem, po którym jeszcze okropniej boli opuszczenie. Toteż nie ma przedmieścia, nie ma zaułka, gdzie by jej odwiedziny nie były wyczekiwane i błogosławione, jak gdyby jakiś wschód słońca.\nPokazałam jej list mego tajemniczego rozbitka z pełną wiarą w jej doświadczenie i bystrość, nie bez obawy jednak, czy pani Marta nie ruszy ramionami i nie wyśmieje szumnych obietnic marzyciela.\nNa wielki mój podziw i wielką radość wcale nie ruszyła ramionami, ale porządnie składając na powrót ćwiartkę i wsuwając ją do koperty, powiedziała:\n— Tu są dwie rzeczy do zrobienia: najprzód człowieka ratować od głodowej śmierci, a potem, co do odkrycia, zobaczymy. Kto wie? Może on rzeczywiście co użytecznego wynalazł? W każdym razie trzeba pójść, zobaczyć, a nade wszystko wypytać się bez powątpiewań, bez szydzenia, tak jakby mu się najzupełniej wierzyło; u człowieka zranionego niepowodzeniem należy i ambicję uszanować, to jałmużna dla duszy.\nNazajutrz więc rano wybrałyśmy się na ulicę Mylną.\nNie wiem, czy ulica Mylna posiada złośliwą własność omylania, czy (jak półżartem twierdziła moja towarzyszka) złe duchy przeszkadzały nam w spełnieniu litościwego uczynku, dość że z godzinę chodziłyśmy od ulicy Karmelickiej do ulicy Przejazd, nie mogąc i nie mogąc wynaleźć owej facjatki. Cośmy się nastały przed domami, napytały po sieniach, co się ludzie naoglądali za nami! Pani Marta, która pomimo ciągłego stosunku z nieszczęśliwymi jest nadzwyczaj wesoła, śmiała się do rozpuku i mówiła mi, że w ciągłych dreptaniach po mieście bardzo często ją ściga podobna przekora; „to, dodała, wyraźnie diabelski figiel, bo tylko uważaj, moja kochana, ile razy człowiek czegoszuka, wszystko prędzej znajdzie niż to, czego szuka.”\nŻe jednak w księgach świętych powiedziano: „Szukajcie a znajdziecie”, więc nie traciłyśmy fantazji i oto z nagła jakieś przeczucie tknęło nas obie razem; zatrzymujemy się przed nędznym dworkiem, który dotąd mijałyśmy z dziwną nieuwagą; tak, dziesięć razy przeszłyśmy pierwej koło niego, zawsze nam się zdawało, że „to nie może być tu”. A to właśnie było tu. Nawet, wziąwszy szkiełko, doczytałyśmy ów jedenasty numer, mocno zatarty i szyldem przycieniony. Teraz już umiem doskonale opowiedzieć: parkan z bramą i furtką, na dziedzińcu studnia z zieloną gałką, w głębi dworek z jakąś odrębną, niedzisiejszą cechą, przed stu laty mógł być bardzo ładny, ale dziś niepokoi oko tą sypkością, co właściwa jest każdej ruderze; znać, że jeżeli się trzyma, to tylko dzięki różnym podpórkom, jak staruszek o kiju. Jedyne okno pięterka tak jest misternie wprawione w rodzaj Oka Opatrzności, że wydaje się raczej nagłówkiem drzwi wejściowych niż osobną facjatką.\nW sieni spotkałyśmy krzątającą się kobietę, szczuplutką, zwiędłą, ale z miłym wyrazem twarzy. Pokazało się, że to właścicielka dworku. Pytamy o pana Cezarego, czy tu mieszka?\n— A mieszka, na górze. Człowiek nie ma serca go wypędzić, boć to temu biedactwu już niedługo na świecie, a przy tym nie taki on straszny, jak mówią. Z początku nam się bali sąsiedzi, teraz już przywykli.\n— Do czego przywykli? — zapytałyśmy z podziwieniem. — Cóż w nim tak strasznego?\n— A! więc panie jeszcze nie wiedzą! — to mówiąc, gospodyni uśmiechnęła się jakoś dwuznacznie i palec podniosła do czoła. — On tak jest... jakby to powiedzieć... chory na głowę, ale tylko trochę. Jeżeli panie chcecie go wspomóc, nie dawajcie mu dużo na raz, bo tam istne sito, co wrzucić, to i przeleci. Różni państwo już tu bywali, sto razy go zaopatrzyli, no i cóż?Wszystko przemarnował.\nSpojrzałyśmy po sobie, zaniepokojone tym nawałem nieprzyjemnych wiadomości. Pani Marta ciszej zapytała:\n— Powiedz nam, pani, tak szczerze: jeżeli ten człowiek ma pomieszanie, może nie jest bezpiecznie chodzić tam osobom, których nie zna jeszcze?\n— A broń Boże! A toć to łagodne jak baranek. Wariat, ale nieszkodliwy. Zresztą, prawdę mówiąc, na taką wariację chorują prawie wszyscy, tylko ci, co mają przytomność, nie śmieją tak bardzo do niej się przyznawać.\n— Cóż to za rodzaj obłąkania? — zapytałam ciekawie.\n— Ano, chciałby mieć dużo pieniędzy, a wtedy obiecuje, że cudów dokaże. Albo to on jeden? Każdemu tak się wydaje. Każdy mówi: Oho! żebym ja był bogaty, zrobiłbym to i tamto! Tymczasem widzimy ludzi bardzo bogatych, i ci najmniej robią. Otóż ja paniom powiem, co według mnie musiało naszemu biedakowi napędzić tej choroby: i on podobno dawniej miał miliony, stracił wszystko, desperacja pomieszała mu zmysły i nie dziwota, że teraz śni mu się o milionach. Tak to, kto za młodu nie przywykł do biedy, nie umie jej potem znosić. Ale zawsze jeszcze będzie mulepiej niż drugim, bogaci o nim nie zapomną, a o tych, co nigdy nic nie mieli, to i pamiętać kto nie ma.\nZ tą gorzką sentencją gospodyni zamknęła drzwi od kuchni, na której progu toczyła z nami rozmowę.\nDochodząc do schodów, pani Marta rzecze:\n— Cóż ci się zdaje z gadania naszej kuchennej filozofki? Co to będzie za rodzaj człowieka?\n— Prawdę mówiąc — odpowiem — preliminaria niezbyt zachęcające. Jednak w tym całym obrazie nie widzę jeszcze dowodów obłąkania. Prawie wszyscy wielcy ludzie uchodzili u współczesnych...\n— Oho! — przerwie moja towarzyszka — to już zdanie z książek; wierz mi, więcej było i będzie wariatów, co chcą uchodzić za wielkich ludzi, niż wielkich ludzi, co by uchodzili za wariatów. Zresztą nie upieram się, zobaczymy. Co mię sto razy więcej zastraszyło, to owo porównanie do sita... Jeżeli z niego utracjusz, kłaniam uniżenie, wszystko, co zrobimy, na nicsię nie przyda. Ale nie przesądzajmy z góry; trzeba nam się tylko zachować bardzo, oj, bardzo ostrożnie...\nTymczasem wstępowałyśmy na schody, które wcale nie są kręte ani drabiniaste, jak by kto mógł przypuścić; wprawdzie źle utrzymane i popaczone od starości, porządnie skrzypią pod nogami, ale bardzo wygodnie i prędko doprowadziły nas do szarych drzwiczek, poza którymi przedstawił nam się pokój, także zupełnie odmienny od obrazów, jakich się spodziewałam.\nMoże do tego wstrętu przyłożyła się i atmosfera pokoju, cała przesycona dziwnymi gazami, jakby w laboratorium chemicznym lub aptece.\nOho! pomyślałam sobie, jeżeli mój uczony bawi się w alchemię, to nic nie pozostaje, tylko kieszeń dobrze trzymać i co sił uciekać, bo wiadomo, że na robienie złota trzeba złota i jeszcze złota, do nieskończoności. Ej, chyba nie... Któż by w naszym wieku śmiał jeszcze odgrzewać ten przestarzały koncept? A jednak...\nTo „jednak” błysło mi w myśli na widok szklanych naczyń poustawianych przed kominkiem; były to owe „banie z wykręcanymi szyjami”, w których, na wielki mój postrach, poznałam prawdziwą retortę i dwa alembiki.\nNie stało jednak czasu na dłuższe rozmysły. Zapomniałam o wszystkim, spostrzegłszy mieszkańca pokoju.\nW głębi, pod oknem, stał fotel, a raczej szkielet fotelu, który musiał pochodzić z jakiejś pańskiej siedziby; na poręczach, niegdyś pozłacanych, świeciły jeszcze prątki czerwonawe, a na wysłaniu wyblakły safian wisiał w strzępki, spoza których włos wylewał się kudłatymi pękami. Na fotelu siedział człowiek, a raczej cień człowieka, z twarzą jak wosk żółtawą, przejrzystą,obumarłą, tylko oczy świeciły, sprawiając przerażające wrażenie, jakby kto żywe źrenice obsadził w głowie lalki. Przód czaszki, zupełnie obnażony, świecił na kształt słoniowej kości, tylko przy skroniach włosy siwiuteńkie spływały dwoma białymi kosmykami.\nUbrany był w tużurek niegdyś aksamitny, tabaczkowy, pod samą szyją zapięty. Od stóp do głów ubiór jego wyglądał już także na cień odzieży doprowadzonej do ostatecznych granic znoszenia i wycieńczenia. Zdawało się, że dosyć dmuchnąć, aby cała ta postać razem z pokojem i z domem w pył się rozsypała.\nToteż przystępowałyśmy do niego z obawą i jakby z ostrożnością. Przybity osłabieniem czy myślami, nie spostrzegł naszego wejścia; dopiero ujrzawszy nas przed sobą ocknął się, uśmiechnął z uprzejmością człowieka światowego i obie ręce wpił w poręcze dla podźwignienia się z fotelu. Pani Marta swoim grubym poczciwym głosem zabroniła mu tej grzeczności niewczesnej u chorego; z ogromnej sakwy, którą wiecznie nosi pod salopą, wydobyła flaszeczkę starego wina, świeże bułki, funt bulionu i różne inne praktyczne przysmaki, które się zwykle w takich razach przynosi.\nUstawiłyśmy wszystko na kulawym stole, pełnym jakichś pudełek i gracików o nieopisanych kształtach, a namówiwszy chorego na kieliszeczek kordiału, zaczęłyśmy się dopytywać powolutku, jak najdyplomatyczniej, dla nieobrażenia jego miłości własnej, o jego przeszłe koleje, o sposoby zaradzenia dzisiejszym niedostatkom, o rodzaj lekarstw, jakie by mogły mu posłużyć.\nPan Cezary odpowiadał z grzecznością i umiarkowaniem człowieka dobrze wychowanego, a przy tymz jakąś rezygnacją łagodną i jakby innym światem już tchnącą, która nas głęboko wzruszyła. Na wszystko się uśmiechał, za wszystko dziękował potulnie jak dziecko, ale pytania o przeszłość zbywał milczeniem lub ogólnikami, a z naszych pocieszeń i obietnic nie widziałam, aby choć jedno słowo sprawiło mu prawdziwą radość.\nDopiero kiedy się dowiedział, że przybyłyśmy wskutek listu, twarz jego nieco się rozjaśniła.\n— Wiecie więc, panie, o co głównie, o co jedynie mi chodzi...\n— Wiemy, wiemy — prędko odparła pani Marta — ale o tym potem, teraz nam tylko pan wyzdrowiej...\n— Szanowne panie — odezwał się mocniejszym głosem — rozmówmy się szczerze: jeżeli przyszłyście, jak już niejedna litościwa osoba przychodziła, nie dla urzeczywistnienia mojej myśli, ale dla chwilowego wsparcia mojej nędzy, dla podtrzymania moich sił fizycznych, o! to lepiej opuśćcie mię od razu. Ja nie jestem zwyczajny Łazarz. Szkoda waszych zachodów. Dopóki nie będę mógł wrócić do mego przedsięwzięcia, dopóty i nie odzyskam zdrowia, bo tylko ta niemożność mię zabija. Jeżeli nie możecie spełnić mego żądania, po co na próżno oddalać śmierć i tak dość powolną? Po co gwałtem przytrzymywać mię na tym świecie, który nie chce dobrodziejstw, jakie Bóg miał mu zesłać przeze mnie? Czyż nie lepiej zaprzestać już tej bezużytecznej walki i co prędzej podążyć na te inneświaty, gdzie znajdę od razu rozwiązanie wszystkich zagadek, nad którymi tutaj bezsilnie się męczę?\n— Fe, co też to asan gadasz!... — ofuknęła go pani Marta, która w przystępach złego humoru z „pana” zwykle przechodzi na „asana” — co też to asan wygadujesz! Dopóki Pan Bóg żyć każe, to trzeba żyć i basta.\nPan Cezary spojrzał na nią z niewymowną rzewnością i odpowiedział solennie:\n— Toteż, jak pani widzi, żyję.\nW tych kilku słowach była przepaść boleści. Te słowa zawierały w sobie tyle nie dopowiedzianych komentarzy!\n— Łatwo mówić tym, co nie przebyli takich jak ja kolei! O gdybyście wiedzieli, com ja przeżył! A jednak czekam i proszę, i ufam, chociaż na moim miejscu już stu innych byłoby sobie życie odebrało albo się puściło na złe drogi...\nTo wszystko dosłyszałam w tych kilku słowach i przejęło mię uszanowaniem dla majestatu nieszczęścia. I pani Marta widocznie odczuła wyrzut zawarty w jego głosie, a zwłaszcza w spojrzeniu, bo nagle rzekła:\n— No, może się pomyśli i o tym, o czym pan mówisz. Ale pierwej by trzeba wiedzieć przynajmniej, o co chodzi?\nWyzwanie było wyraźne. Chwilę poczekała na odpowiedź. Ja czekałam także z ciekawością. Ale zagadnięty nic nie odpowiedział, głowę skłonił na piersi i znów zapadł w dumanie czy omdlenie. Na chorego trudno się obrażać, nie nastawałyśmy więc dalej, a chcąc wyjść z zakłopotania, zaczęłyśmy się krzątać, niby porządkując pokój. Wśród tej gospodarki skorzystałam z chwili, w której znalazłyśmy się na drugim końcu pokoju, ażeby szepnąć towarzyszce:\n— Cóż pani myśli? Nieszczęścia i ubóstwo doprowadziły go do rozpaczy, ale na umyśle zdrów zupełnie. Wszak prawda?\nPani Marta spojrzała na mnie uspokajająco i odpowiedziała:\n— Zdaje mi się, że najzupełniej.\nOśmielona jej poparciem, przystąpiłam znowu do okna.\n— Dobrze byłoby — odezwałam się głośno — pomyśleć też o jakim takim odnowieniu tego mieszkanka; nie mówię o żadnych zbytkach, ale po prostu o schludności; wiadomo, jak czyste utrzymanie mieszkań silnie wpływa na zdrowie ludzkie, to jedna z największych zdobyczy dzisiejszej higieny, a tutaj... niedbalstwo doprawdy przechodzi pozwolenie. Pana, jako chorego, trudno o to obwiniać, ale właściciele dworku mogliby też choć raz na lat dwadzieścia kazać te ściany odświeżyć albo też piec naprawić.\n— O nie! — zawołał, żywo podnosząc głowę i oglądając się dokoła, jakby zaniepokojony, czyśmy czego nie poruszyły. — Niech Bóg broni, ja tu nic nie pozwalam tykać... Zresztą, możnaż co jeszcze wymagać od ludzi, którzy i tak mi tu przez całe lata pozwalająmieszkać, chociaż od całych lat nie widzieli grosza komornego? Z początku płaciłem, o! i mocno! Byłbym ten pokój wybrukował złotem, byle w nim pozostać... tego pokoju nie zamieniłbym za pałace. Ach! owszem, to dobrzy ludzie, przecież mogliby ten pokoik odnająć za gotówkę, a oni trzymają mię i trzymają, wzruszeni mymi prośbami, bo dobrze wiedzą, że tylko tu jeszcze żyć mogę... tu mam wspomnienia, po których może na koniec trafię do tajemnicy... w tych ścianach może spoczywa klucz tego odkrycia...\nNa te ostatnie wyrazy mimowolnie podniosłam oczy, byłabym chciała wzrokiem poprzeszywać te cegły, sprawdzić, czy między nimi nie tai się jaki skarb zamurowany, jaki rękopis drogocenny. A pod urokiem tego zaciekawienia cały pokój wydał mi się innym, rozświecił się tęczowymi promieniami obietnic i zrozumiałam, że wszędzie człowiekowi dobrze, gdzie przywiązuje go jakaś nadzieja.\nZaczęłam pilniej się rozglądać. Najwięcej uwagę moją zwróciła księga leżąca tuż przy chorym na oknie; było to in folio bardzo grube, oprawne w skórę niegdyś czarną, dziś popękaną i wygryzioną od zniszczenia; wielka liczba różnobarwnych papierowych zakładek, brzegi kart wyżółkłe i poskręcane świadczyły o długim jej użyciu. Patrząc na nią myślałam sobie: Oho! Z tej księgi dowiedziałybyśmy się pewnie wszystkich sekretów, których posiadacz tak zazdrośnie strzeże... A wzrok mój musiał wyrażać wielką chciwość, bo chory nagle podniósł rękę, położył ją i przycisnął na księdze, jakby chciał bronić drogich kartek od napastowań ciekawości.\nWidząc, że tą drogą nic nie otrzymam, zapytałam nagle:\n— Czy pan czasem nie byłeś malarzem?\n— Ja, malarzem! Dlaczego? — odparł widocznie urażony.\n— Bo tu przy ścianach widzę mnóstwo obrazów; myślałam, że to dzieła pańskie. Czy nie? Może to utwory jakich dawnych mistrzów? Trudno o nich sądzić, póki są odwrócone, ale muszą być chyba nieoszacowanej wartości, kiedy pozbywając się wszystkiego, nawet rzeczy najpotrzebniejszych do życia, z tymi jednak pan się nie mogłeś rozstać?\n— To nie są obrazy — odpowiedział — a raczej owszem, dobrze pani mówisz, to są obrazy, ale nie ludzką ręką malowane...\nMówiąc, wychylił się z fotelu, sięgnął po jeden z najbliższych, pomniejszych obrazków i obróciwszy go dobrą stroną ku światłu, pokazał nam nieduże okrągłe zwierciadło.\n— A!... — zawołałyśmy obie z podziwem. — I wszystko to są zwierciadła?\n— Na miłość boską, co panu po nich?\n— To moja tajemnica.\nPani Marta, która w ogóle nie lubi czekać, zniecierpliwiona małomównością pana Cezarego, dawała mi z daleka znaki zachęcające do szybszej inkwizycji. Zaczęłam więc mówić głosem coraz bardziej stanowczym:\n— Każdą tajemnicę zwykło się szanować. Jednak, na ten raz, przyznaj pan, czyż nam się nie należy troszkę więcej zaufania? Gdyby jeszcze tylko o nas chodziło, ale pan żądasz, abyśmy drugich namawiały. Cóż my tym drugim powiemy? Któż zechce łożyć na poszukiwania, póki nie wie, czego pan szukasz?\n— Tak, tak — poparła mię towarzyszka — żebyś pan jeszcze chciał tylko zachęty, rady, ładnych słówek, nawet artykułów gazeciarskich, no, to może na chybi trafi niejeden by je sypnął. Ale kiedy sięgasz do worka, oho! dotykasz czułej struny ludzkiej. Kto płaci, chce doskonale wiedzieć, za co płaci.\n— Łaskawe panie! — odrzekł chory, składając ręce ruchem wzruszającej błagalności — macie słuszność, zupełną słuszność. Ach, żebyście wiedziały, co mię wstrzymuje! To właśnie wasza dobroć, którą chciałbym niejako wypróbować, aby wiedzieć, do jakiego stopnia mogę liczyć na waszą wyrozumiałość. Jeżeli ociągam się i waham, to nie z braku zaufania, ale z obawy, aby za prędko was nie zrazić, tak jak zraziłem już wielu! Bo nie raz, i nie dwa, ale dziesięć razypróbowałem opowiedzieć historię mego życia. Cóż panie powiecie? Jeszcze nie znalazłem człowieka, coby ją wysłuchał do końca. Zwykle w połowie opowiadania goście moi przypominali sobie nagle jakiś gwałtowny interes i odkładali resztę do przyszłych odwiedzin, które nigdy nie następowały, albo też mrozili mię taką lodowatością, kłuli takim zoilostwem, że sam nie chciałem dalej mówić. A! W książkach to największe cudactwo połykają chciwie, byle drukowane, to już wierzą, a kiedy człowiek opowiada, co przebył osobiście, na co patrzył własnymi oczami, to kręcą głową, nigdy im nie dosyć dowodów. Pewien jestem, że gdyby moje dzieje ukazały się w książce, upstrzone błyskotkami modnego stylu, pod różową okładką, niejeden by się do nich zapalił. Ale że to mówi biedak schorzały, trzęsącym się głosem, w izbie obdartej, wszyscy ruszają ramionami.\n— No, już my nie będziemy ruszały, my wysłuchamy cierpliwiej, nawet z prawdziwym współczuciem.\nTak odpowiedziałam, i mówiłam szczerze. Głębokie przekonanie tego człowieka udzielało się mimowolnie, uprzejmość jego i zupełna przytomność rozpędzały wszelkie przypuszczenia jakiejś choroby umysłowej. Naprawdę zaciekawiona, upatrzyłam rodzaj ławy czy szlabana zasłanego słomą i mnóstwem ślusarskich, a może złotniczych narzędzi; zgarnąwszy to wszystko na jeden koniec, siadłam i przyzwałam panią Martę. Ale ona była zajęta zwierciadłami, zaglądała pod wszystkie szmaty i kiry, wołając:\n— Fiu, fiu! Co tu pyszności! Żadne nie stłuczone, a co za ramy! O, te na przykład, zwierciadlane! Mój panie — dodała siadając na ławce — nie pojmuję doprawdy takiej wytrzymałości. Jak to? Pan z głodu przymierasz, a masz pod ręką przedmioty, za których cenę przynajmniej rok wyżyć można? Ja, na miejscu pańskim, byłabym je dawno sprzedała, a za lepszychda Bóg czasów nowe sobie kupiła. (Gdybym się notabene tak przepaściście w nich kochała.) Przecieżzwierciadeł nigdy nie zabraknie?\nPan Cezary gorzko się uśmiechnął.\n— Z przeproszeniem pani — odrzekł — słowa te przypominają mi scenę, jakiej raz byłem świadkiem na popasie, w podróży po kraju; czekałem, aż konie przyjdą z łąki; tymczasem do karczmy weszli ludzie wracający z pogrzebu; gospodarz pochował żonę i — co rzadko można widzieć między ludem — zdawał się nieutulony w żalu. Przyjaciele namawiali go do kieliszka, pocieszali żartami, wszystko na próżno, aż jeden odezwał się niecierpliwie: „E, kumie, nie żałujta znów tak bardzo kobiety; jak tylko zechcecie, będzie druga, i jeszcze ładniejsza, przecież o żonę nietrudno”.A wdowiec odpowiedział: „Tak, będzie druga, ale już nie tamta!” A on właśnie tamtą kochał. Ach, czyż to jedna drugą tak łatwo zastąpi? Przecież każda ma swoją duszę, swoją osobistość?\n— No — zawołała, śmiejąc się, pani Marta — jeżeli pan zwierciadło obrałeś sobie za żonę, jeżeli według pana zwierciadło ma duszę...\n— Nie, pani, tego nie twierdzę, zwierciadło nie ma duszy ani osobistości, żona...\nTu wzdrygnął się i ręką przesunął po oczach.\n— Nieszczęśliwa ofiara... ach, jeszcze o tym nie mówmy... Nie, pani, użyłem tylko porównania, ale sam teraz widzę, że nie było szczęśliwe. Poszukajmy właściwszego: przypuszczam na przykład, że pani posiadasz manuskrypt rodzinny, tak zwane Silva rerum, gdzie dziady i pradziady spisywały wszystkie koleje domu, albo dajmy na to, sama pani przez lat wiele pisałaś Pamiętnik, gdzie możesz odnaleźć myśli, rozmowy i obrazy całego twego życia; gdyby kto przyszedł i radził: Sprzedaj, pani, rękopism, za tę cenę dostaniesz kilka innych, przecież i to, i to papier zapisany; zawołałabyś z oburzeniem: A co mnie po innych?Nie chodzi mi o papier, ale o treść. Tak i mnie tu nie chodzi o taflę szklaną, ale o treść w niej zawartą. Każde zwierciadło także jest rodzajem księgi, i to olbrzymiej, liczącej krocie, tysiące, miliony kart malowanych, do których ciągle nowe przybywają — cała sztuka umieć otworzyć tę księgę.\n— Każdy wie, że zwierciadło odbija wszystko, cosię przed nim dzieje, ale czego nikt nie wie — oprócz wtajemniczonych — to, że zatrzymuje w sobie te wszystkie obrazy, jakby miliardy odbić fotograficznych. Nie możemy wszystkich widzieć od razu, bo każdy nowy wizerunek zasłania dawniejsze, tak jak na obrazie olejnym ostatnia farba zakrywa pierwsze; ale zmywszy farbę wierzchnią, dostrzega się tamte. Otóż wywołać ze zwierciadła na powrót wszystkie te obrazy,odczepiać je kolejno od tła, na jakim przyległy, oto odkrycie, za którym gonię, odkrycie doskonale znane kilku dawnym mistrzom, wiele razy zdobywane i tracone, a które dzisiaj znów może zaginąć na długo, jeżeli nie potrafię skorzystać ze wskazówek, jakie mi przypadek w ręce podał.\nZamilkł. Pani Marta zwróciła ku mnie wzrok niepewny i badający, jakby odwoływała się do mego sądu, bo dla niej podobne zadania były prawdziwą terra incognita. Ja także, niestety, za mało jestem biegła w naukach przyrodniczych, ażebym się ośmieliłanajmniejszą w nich wątpliwość rozstrzygać. Zdawało mi się jednak, że pomysł rzeczony nie ma w sobie nic takiego, co by się wyraźnie sprzeciwiało prawom rozsądnej możebności. Kto wie? Ileż innych wynalazków musiało daleko nieprawdopodobniej wyglądać, dopóki je odkrywca ciemnymi słowami zapowiadał?\n— I pan to widziałeś? — zapytałam.\n— Widziałem, słowo honoru.\nKiedy mężczyzna jakiekolwiek twierdzenie pieczętuje słowem honoru, uniemożebnia dalszy ciąg rozprawy; od tej chwili najmniejsza wątpliwość staje się ubliżeniem.\nToteż już nie do niego, ale do niej zwróciłam się, odpowiadając niejako na ciągłe, nieme pytanie jej oczu:\n— Tak, pani, żyjemy w wieku, gdy dzieje się tyle rzeczy cudownych, że człowiek o niczym już nie śmie wątpić. Co by ludzie przed wiekami byli powiedzieli, gdyby im jaki prorok wróżył cuda dzisiaj spowszedniałe, armaty, koleje żelazne, statki parowe, telegrafy!...\n— A byli tacy prorocy! — zawołał pan Cezary. — Taki na przykład Roger Bacon z trzynastego wieku, trzeba uważać, że nie mówię o drugim Baconie, z Werulamu, co żył w wieku szesnastym, ale o pierwszym, Rogerze, mnichu franciszkańskim, który urodził się, coś tak... jeśli dobrze pamiętam... w tysiąc dwieście czternastym... Pozwólcie, panie, abym wam przeczytał króciuchny urywek z jego genialnych, proroczych utworów; to będzie najlepsze potwierdzenie słów pani.\nTu zdjął z okna księgę i rozłożył ją na kolanach, opierając o poręcze fotelu, bo ogromna była i ciężka.\nSpojrzałam na kartki.\n— Co to jest? — rzekłam — rękopism? A jaki nabity! Ja sądziłam, że pan masz drukowaną edycję Bacona?\n— Nie, pani, to nie sam Bacon. To wszystko przeze mnie tłumaczone i moją ręką wypisywane z tysiącznych autorów, a jest też tu niemało i moich własnych wspomnień. To moje Silva rerum. Od lat wielu miałem zwyczaj robić wyciągi ze wszystkich dzieł, gdzie znalazłem jakikolwiek szczegół stosujący się do mego pomysłu. Tu spisałem także przygody mego życia, opowiedziałem wszystkie sceny widziane w zwierciadłach, wszystkie legendy i tradycje ściągające się do nich. I szczerze sobie teraz winszuję tej pracy, bo kiedy party przez biedę musiałem kolejno powyzbywać się wszystkich książek, dziś ta księga stanowi całą mojąbibliotekę, i nie bardzo tamtych żałuję, tu jest wyskok wszystkiego. Zacząłem tę robotę po amatorsku, trochę dla zabawki, trochę z lenistwa, bo mi się nie chciało zaglądać co chwila do dziesięciu różnych pisarzy; dziś ona jest skarbem. Żadna praca nigdy nie stracona, ani człowiek się spodziewa, kiedy i gdzie ją odnajdzie.\n— Ciekawa książka, nie ma co mówić — przerwała pani Marta. — Proszę pana, przychodzi mi na myśl, czyby jaki księgarz jej nie kupił? Przecież to jednak ma wartość.\n— Myślałem i ja o tym, jednak boję się, czy takim przedwczesnym wystąpieniem nie popsułbym raczej sprawy? Ta księga ma wartość olbrzymią, nieobliczoną, ale dotąd ma ją tylko dla mnie. Gdybym kiedy moje odkrycie doprowadził do urzeczywistnienia, o! wtedy dopiero ta księga zostałaby oceniona należycie. Dzisiaj świat gotów by ją wziąć za czysty wybryk wyobraźni, ogłosić mię za wizjonera, i po wszystkim.\nAle otoż są owe ustępy z Bacona. Jest na przykład recepta na robienie prochu, uważcie, panie, że to na półtora wieku przed Schwartzem, wprawdzie podana w kształcie sfinksowej zagadki, ale dziś łatwo ją rozwiązać, a co więcej, przy końcu autor umieszcza te słowa już zupełnie jasne:\n„Jeżeli można kawałkiem takiej mięszaniny, nie większym od palca, wywołać światła i huki wyrównywające piorunom, cóż by to było dopiero, gdyby jej użyto w ilości i jakości właściwej?”\nTeraz inny ustęp, jeszcze nierównie ciekawszy. W pysznym dziele, De secretis operibus artis et naturae et nullitate magiae, w pierwszym rozdziale mówi:\n„Teraz chciałbym zwrócić waszą uwagę na kilka zjawisk przyrodzenia i sztuki, z których się przekonacie, ile one przewyższają wszelkie wymysły magii. Do żeglowania można budować machiny takie, że największe okręty, kierowane ręką jednego człowieka, będą przepływały rzeki i morza z większą nierównie szybkością, niż gdyby je tłum wioślarzy popychał. Można jeszcze — uważajcie, panie — można jeszcze robić wozy, które bez żadnego zaprzęgu będą pędziły z szybkością nieobrachowaną. Można stworzyć przyrząd, za pomocą którego człowiek w postawie siedzącej, pewną dźwignią poruszając pewne sztuczne skrzydła, podróżowałby w powietrzu na kształt ptaka... Są też przyrządy, z którymi wędruje się bez niebezpieczeństwa po dnie oceanu. Wszystkie te rzeczybywały już znane, albo u starożytnych, albo za dni naszych, wyjąwszy mechanizm do latania, który został dopiero teraz odkryty przez pewnego mędrca dobrze mi znanego. Można jeszcze wynaleźć wiele innych rzeczy, jak na przykład mosty, co się przerzucają przez najszersze rzeki bez żadnych pośrednich filarów ani podpór...”\n— Aha! — zawołała pani Marta — nasz nowy most kraciasty przy zjeździe do Wisły coś już na to zakrawa.\nCzytający skinął głową i ciągnął dalej:\n— „Ale spomiędzy tych wszystkich cudowności, co najbardziej zasługuje na uwagę, to rozmaite gry światła. Możemy szkła przezroczyste i zwierciadła poustawiać w taki sposób...”\nNa tych słowach pan Cezary się zatrzymał.\n— Tu — dodał — Bacon wyraźnie przepowiada mikroskop i teleskop, i różne jeszcze inne dziwy optyczne, których teraz wolę nie tykać...\nTo rzekłszy zamilkł i zamknął księgę.\n— Jak to? — zawołałam szczerze zdumiona. — I to było pisane w trzynastym wieku?\n— Ale proszę pana — pytała pani Marta — jeżeli ten ksiądz znał już te wszystkie wynalazki, czemuż ich ludziom nie wytłumaczył wyraźnie? Czemuż zaraz ich nie przystosował?\n— A? Czemu? Czy to tak łatwo? Najprzód, w owych wiekach, byliby go ludzie spalili na stosie jako czarownika. I tak całe lata przesiedział w więzieniu. Dziś już uczonych świat nie pali ani więzi, ale ich bierze na powolne tortury opuszczenia, ironii, odmawia im środków, a bez środków żadna idea nie może się urzeczywistnić. I co okropne, to że owe środki muszą być ogromne, muszą się powtarzać wielokrotnie, bo każde odkrycie przechodzi tysiąc prób nieudanych, nim się raz na koniec uda. Te pierwsze niepowodzenia zniechęcają tłumy, ba! i nie tylko tłumy. Napoleon nie chciał słuchać Fultona. Tak, i Fulton pisał, prosił, czekał...\nNa tych słowach pan Cezary położył nacisk i spojrzał ku mnie znacząco.\n— A wszechwładny konsul co? Wahał się, radził różnych mierności, kazał robić próby, po których ostatecznie odrzucono pomysł jako niewykonalny. I Napoleon nic nie przeczuł! O zaślepiony, wielką szkodę wyrządził Fultonowi, ale jeszcze stokroć większą sobie! Ani się domyślał, że w chwili, w której odsuwa tę skromną prośbę, podpisuje wyrok swojej zatraty. Bo tylko uważ pani: gdyby Napoleon umiał skorzystać dla swego kraju z nieobrachowanej potęgi pary, której żaden inny kraj nie znał jeszcze, nic by mu się nie oparło. Byłby globem zawładnął. Sam Bóg w tej zagadcepodawał mu berło świata, a on nie zrozumiał Boga.\n— Proszę pana, gdybym rozporządzała Napoleońską władzą, nie czekałbyś pan długo na pomoc. Przy moich wielce ograniczonych środkach to tylko mogę solennie obiecać, że będę myśl pańską rozszerzała, i w tym celu mam ochotę poprosić, abyś mi pan pozwolił wypisać owe ustępy z Bacona; będzie to wyborna broń przeciw niedowiarkom.\nWyrażając to życzenie, miałam i drugi, ukryty cel na myśli; chciałam gwałtem zajrzeć do owej księgi, której widok rozbudził we mnie różne literackie ciekawości; chciałam także przyjrzeć się z bliska pismu pana Cezarego, kierowana powszechnym wyobrażeniem, że można z pisma sądzić o duszy, a przynajmniej o stanie umysłowym piszącego. W każdym razie winszuję sobie pomysłu, dzięki któremu dzisiaj mogłam się przed wami pochwalić cytatą, co będzie największą, jeżeli nie jedyną ozdobą tego pisemka.\nZazdrosny posiadacz księgi nie zdawał się bardzo rad memu żądaniu, jednakże nie śmiał odmówić i podał mi ją, cedząc przez zęby:\nWydobyłam pugilaresik z ołówkiem i położywszy księgę na kulawym stole, zabrałam się do roboty, powolutku studiując wszelki szczegół; pismo było śmiałe, ale spokojne i okrągłe, nie zdradzające żadnych zboczeń nerwowych. Dwa urywki z Bacona stały w dwóch osobnych działach, co mi pozwoliło przerzucić kilkanaście kartek i uchwycić kilka tytułów niezaprzeczenie zaciekawiających, jak na przykład:\nHistorya dogaressy widziana w weneckiem źwierciedle.\nPrawdziwy portret Barbary Radziwiłłówny, oraz osobliwsza scena między Boną a kabalarką (vulgo czarownicą), wszystko podług zwierciadła znajduącego sięniegdyś w Wiśniczu, dawnej własności Kmitów.\nNiektóre nieznane szczegóły Kongresu Wiedeńskiego, znalezione w źwierciedle.\nSposób w jaki panna Rachel dochodziła do swoich poz klassycznych, podchwycony w źwierciedle, przed którem się ról uczyła.\nPrzypuściwszy raz możebność wynalazku, wszystkie te opowiadania mogły być wiarogodne. O! cóż bym nie była dała, aby je wypisać! A tu nawet czytać nie wypadało. Czułam wzrok pana Cezarego ciążący na mnie jak chmura. Wstrzymałam oczy, ale postanowiłam tak dobrze zasłużyć się argusowi, ażeby kiedyś otworzył mi te skarbnice, w każdym razie powabne, jeżeli nie dla dziejopisa, to dla poety i powieściopisarza.\nPodczas przepisywania straciłam nić rozmowy; kończąc, słyszę panią Martę żywo dowodzącą:\n— Jest racja, nie ma co mówić; może też to dlatego zwierciadła bardzo stare bywają takie mętne i, jak zwykle mówimy, fałszywie pokazują; nie dziwota: obraz pakuje się na obraz, robi się na koniec jakaś bohomaza, w której nic już rozeznać niepodobna.Gdybyś pan umiał zdejmować te niepotrzebne warstwy, byłby to wyborny sposób odnawiania starychzwierciadeł i przynajmniej wynalazek pański na coś by się przydał.\nPan Cezary brwi ściągnął; dostrzegłam, jak uśmiech wzgardliwy już rysował się na jego ustach.Ale pewno wspomniał, że niebezpiecznie jest obrażać możną protektorkę, i widoczny sobie gwałt zadając, odpowiedział:\n— Nie pomyślałem jeszcze o podobnym przystosowaniu. Z czasem nie omieszkam korzystać z łaskawych rad pani.\nSkończyłam wypisy. Nie było już sposobu na dłuższe zatrzymanie księgi. Oddałam ją, mówiąc:\n— Dziękuję, ale jeszcze jedno pytanie: chciałabym też wiedzieć, co pana mogło naprowadzić na podobne poszukiwania? Wspominałeś pan, że przypadek podał pierwsze wskazówki?\n— Moja pani, zwykliśmy nazywać przypadkiem wszelki szereg zdarzeń, których łączności dobrze nie pochwytujemy. I mnie dziwne moje życie przez długi czas wydawało się pędzone ślepą siłą; dziś jednakże, kiedy zaczynam nań spoglądać z wysokości mogiły, która już przede mną narasta, gotów jestem uznać w nim bieg Opatrznościowy...\n— Otóż takie słowo lepiej mi się podoba — wtrąciła pani Marta.\n— Czekajcie, panie... powiadam: gotów jestem uznać, jeżeli ujrzę spełnienie mojej myśli. O! wtedy i zwichnięcie mego osobistego szczęścia, i długie lata przemęczone w niedoli, wszystko wyda mi się niczym wobec przekonania, że byłem narzędziem wyższej ręki, ale jeżeli przyjdzie umrzeć przed spełnieniem życzeń, tyle burz przetrzymać, a w porcie zatonąć, o! wtedy... zaprawdę nie wiem, jak potrafię sobie wytłumaczyć zagadkę mego życia? Po co ta nieszczęśliwa nauka przyszła kusić mię jak istny szatan, obsypała mię z początku bogactwem i pomyślnością? Bo że mię obsypała, tego nie zaprzeczam, ale to były tylko sidła, aby mię wciągnąć w pogoń za niedoścignionym, za którym biegnąc, rzuciłem po drodze wszystko, co jest rzeczywiste i drogie, uczucia, dostatki, spokój. Jam tej nauki nie szukał. W młodości ani mi się śniło o żadnych odkryciach, urodziłem się z odmiennymi zupełnie skłonnościami, chciałem żyć jak inni ludzie, kochając, bawiąc się, gospodarując, a jeżeli jaki rodzaj wiedzy mię nęcił, to raczej rodzaj czysto myślowy, teorie filozoficzne, gdzie dusza buja swobodnie po wolnych światach przypuszczeń i wszystkie sprzeczności związuje sobie złotym węzłem syntezy. Do analizy owszem, do nauk przyrodniczych zwłaszcza, które ślepo się trzymają ciasnych dróg doświadczenia, czułem wstręt i nieledwie wzgardę; z uśmiechem pysznej litości słuchałem o badaczach, co lata całe trawią na studiowaniu jednej gwiazdy albo jednego wymoczka, i pytałem z nie udanym podziwieniem, jak ludzie poważni mogą roznamiętniać się do takiej mrówczej pracy, kiedy stoją przed nimi kwestie globowe i wszechświatowe, od których bezpośrednio zależy los ich społeczeństwa i tajemnicza przyszłość ich własnego ducha? A! wtedy nie rozumiałem, że każdy atom jest światem, i że tylko praktycznym studiowaniem form dochodzi się do poznania ducha, który sam przez siebie jest nigdzie niepochwytny. Nie próżno Hermes powiedział: „Co jest w dole, to jest w górze, a co jest w górze, to jest w dole.” Słowo to wygląda na paradoks, jednakże doskonale określa myśl, że w oczach bezstronnych nic nie jest niższym ani wyższym; czy cedr czy hyzop, czy muszelka czy słońce, czy chłop czy Cezar, każda rzecz na swoim miejscu i w swoim czasie potrzebna. W zegarze świata nie ma kółka zbytniego, wszystkie konieczne, czy małe, czy wielkie, często nawet małe bywa najużyteczniejsze. „Co jest w górze, to jest w dole...”, a wszystko równie ważne w oczach Boskich i tych, co sądzą po bożemu. Toteż niczym nie wolno pogardzać... Karząca logika przeznaczenia sprawia, że człowiek zwykle w to wpada, czego się najmocniej odrzekał. Ja także... Jeszcze w kolebce straciłem rodziców; nawet ich nie pamiętam; pozostałem sierotą bez opieki i najmniejszegomajątku, wszystko się rozprysło w odwiecznym procesie, który nasze dawne znaczenie z wolna pochylił do upadku. Byłem ostatnim z mego rodu; po ojcu nie pozostał nikt, co by mógł wziąć mię w opiekę; ale z linii macierzystej znalazł się daleki krewny, który zajął się mną jak synem.\nTu pani Marta poprawiła się na ławce i zaczęła uważniej słuchać, bo dotąd siedziała jak na niemieckim kazaniu. Ja, przyznam się, gdyby nie jej niecierpliwość, która mię korciła, byłabym do nocy słuchała filozofii chorego, dziwnej nieraz, ale będącej prostym wynikiem jego położenia; od lat całych zamknięty sam na sam z tajemną ideą, nędzą oddzielony od świata żyjących, zapomniał, jak się trzeba w tym świecie obracać, rozmawiał z nami jakby ze swymi myślami, nie zważając, że nie wszyscy czytali Hermesa et Compagnie.\nAle teraz, natrafiwszy na potoczne przedmioty, wrócił i do stylu zrozumialszego:\n— Ów krewny, kawaler bardzo bogaty, bardzo rozumny i poczciwy, miał kilku synowców swego nazwiska, daleko bliższych mu ode mnie, ale sercem nierównie dalszych, o! najzupełniej oddalonych. Przez fatalny wpływ okoliczności czy ludzkiej złości, od swojej rodziny doznał samych zawodów i fałszu; owi synowcowie zwłaszcza, którzy nie myśleli o niczym, tylko jak by starego obedrzeć i na dożywocie skazać, stali się plagą jego dni samotnych. Po wielu szlachetnych, a zawsze bezskutecznych usiłowaniach odsunął ich zupełnie od siebie i mną się wyłącznie zajął, nie wiemczy dla dania nauczki niedobrym krewniakom, czy z rozczulenia nad moim sieroctwem. Uczucie to z latami rozwinęło się w prawdziwe ojcostwo. Ja od dzieciństwa pokochałem go z całej duszy, z początku ślepo, nie pojmując nawet, ile mu winienem, potem coraz świadomiej, więc i coraz mocniej. Czułem, że nigdy nie potrafię mu się odpłacić za samo dobrodziejstwo starannego wychowania; przy tym opiekun nieraz mówił, że uczyni mię swoim ogólnym spadkobiercą, a choć nie lubiłem dotykać przedmiotu połączonego z żałobnymi myślami, jednak ten spokój o przyszłość rzucał na moje młode lata wielką pogodę i odwagę. Można sobie wyobrazić, jakie prześladowania zacny starzec cierpiał za opiekę nade mną; cała jego familia nosiła się z żalami, przedstawiała mnie jako intryganta, nie pomnąc, że od lat wielu, kiedy mnie jeszcze nie było na świecie, już niepolitycznym dokuczaniem zraziła sobie wujaszka-milionera. Moi kuzynkowie byliby mię w łyżce wody utopili; ja, silny moją niewinnością i łaską opiekuna, żartowałem sobie z ich bezowocnych spisków. Po skończeniu szkół mój nieoceniony dobroczyńca wysłał mię za granicę; zbadawszy kierunek mojego umysłu, wskazał mi do przebycianajpierw kurs filozofii, następnie naukę agronomii; posiadał wielkie dobra na granicach Pomorza i pragnął, abym kiedyś umiał nimi zarządzać.\n— Więc — zapytałam — to wszystko nie w Warszawie się działo?\n— Nie, pani, jesteśmy z Wielkopolski. Pobyt w stolicach niemieckich bardzo mi się podobał. Studia filozoficzne szły jak z płatka; tam czułem się w moim żywiole; dusza mi się rozszerzała i rozwidniała. Z agronomią szło ciężej; szczególniej część chemiczna, ściślez nią związana, nie mogła mię szczerze zająć. Chcąc jednak zadośćuczynić życzeniom dobroczyńcy, pracowałem sumiennie. Obok pracy dużo też było i zabawy; młodość ma tyle sił, że wszystkiemu razem umie podołać. Naużywałem się swobody burszowskiej, nakosztowałem różnych rozrywek i upojeń, a mogłem ich sobie nie żałować, bo suta pensja dochodziła mię wiernie. Muszę sobie jednak przyznać, że nigdy szał młodzieńczy nie porwał mię poza ostateczne granice, nigdy nie wydałem grosza nad wyznaczony mi dochód i rozsądek ten szybko przynosił nagrodę: z każdym rokiem pensja bywała powiększana, a co jeszcze milsze, listy od tego, którego nazywałem ojcem, przychodziły coraz łaskawsze i pełniejsze zadowolenia. W jednym z nich mój opiekun pisał:\n„Byłem w tych czasach trochę niezdrów i pod naciskiem poważnych myśli sporządziłem testament, z którego świat się dowie, kto był godzien mego przywiązania, a kto nie. Tobie zostawiam wszystko, tamtym tylko po odrobince, na odczepne, ażeby cię nie zagryźli. Testament schowałem do biurka, pokażę ci, jak wrócisz. Miło mi, żem na koniec zabrał się na tę czynność, która jest świętym obowiązkiem, a którą ludzie zwykli z dnia na dzień odkładać, zupełnie jakby mieli być wieczni. O moje zdrowie bądź spokojny, chwilowe cierpienie minęło i teraz czuję się lepiej niżeli kiedykolwiek.”\nAch, pamiętam każdą sylabę, każdą kropkę tego listu, kiedyś tak obfitego w następstwa!\nPobyt mój za granicą miał już trwać tylko pół roku. Cios niespodziany skrócił jeszcze termin. W parę tygodni po owym liście odbieram wiadomość, że mój opiekun umarł śmiercią nagłą, na anewryzm. Wszystko rzucam, pędzę — zdążyłem jeszcze na pogrzeb. Już familia była się zleciała jak stado kruków, ale władze miejscowe pomyślały o zabezpieczeniu domu, zastałem pokoje zapieczętowane. W pierwszej chwili boleść kazała o wszystkim zapomnieć; boleść głęboka, prawdziwie synowska; to rozstanie bez pożegnania zakrwawiało mi serce.\nPo smutnych obrzędach otworzono mieszkanie. Tak wielki spadek budził powszechne zajęcie, nawet pomiędzy obcymi; wszyscy byli nadzwyczaj ciekawi ostatniej woli nieboszczyka, chociaż każdy, co znał przeszłe zdarzenia, już prawie nie miał wątpliwości i wszystkie oczy zwracały się na mnie.\nJa z owym listem w kieszeni szedłem zupełnie spokojny wśród kuzynków drżących i powarzonych; nie mogłem wstrzymać litośnego uśmiechu na widok gorączki, co ich ogarnęła, gdy przyłożono klucz do biurka. Przeszukano wszystkie szuflady i skrytki, a było ich dużo w staroświeckim kantorku, co to jest? Nie ma testamentu.\nZdziwiłem się; pomyślałem sobie: Musiał go przełożyć w inne miejsce. Przetrząśnięto wszystkie szafy, półki, komody; papierów było mnóstwo, ale testamentu ani śladu; nigdzie nawet ani świstka z wyrażeniem jakichkolwiek postanowień lub życzeń. Oczy krewnych zaczęły błyszczeć. Wtedy oświadczyłem głośno, jako wiem z pewnością, że testament został sporządzony, pokazałem na dowód list. Krewni pospuszczali głowy. Zaczęto szukać po raz drugi, trzeci i dziesiąty. Urzędnicy ciągnęli śledztwo ze służby, opukiwali mury, nadpruwali meble, nigdzie nic. Po całych nie tylkogodzinach, ale i dniach takiej pracy uznano, że testament albo nigdy nie istniał, albo został zniszczony przez nieboszczyka, który nie zdążył napisać nowego.\nMnie inne przypuszczenia przechodziły przez głowę; pomimo przedsiębranych ostrożności, kto wie, czy w pierwszych godzinach nieszczęścia nie znalazła się ręka bliska albo przekupiona, która ów papier zręcznie uprzątnęła? Byłem prawie pewien, że tak się stać musiało, ale jakże poznać winowajcę, jakże mu zwłaszcza dowieść winy? Zaczął niezawodnie od spalenia dokumentu, i tak z garstką popiołu wionęła moja przyszłość.\nPorażony, musiałem ustąpić przed rzeczywistością i nagle zmieniła się scena... W braku testamentu rodzeni synowcowie stawali się spadkobiercami, ja, który byłem krewnym nieboszczyka bardzo dalekim, jak to mówią, po dziesiątym kisielu, nie miałem odtąd żadnych, ale to żadnych praw. Z pierwszej roli schodziłem na ostatnią. Tryumf moich kuzynów był zupełny, zawrotny, przechodził ich marzenia. Toteż użyli go w całej rozciągłości, okrutnie, po grubiańsku. Wymówili mi długoletnią czułość dla starca jako pochlebstwo i rachubę, ale, wołali, na nic się nie zdała, tak zawsze kończą intryganci, stary poznał się na koniec na żmii, którą przytulał do serca, choć późno, jednakwymierzył sprawiedliwość, ruszyło go sumienie, i tym podobne obelgi, które spadały na mnie jakby grad kamieni. Osobiste krzywdy byłbym zniósł milcząco — krzywdzenie pamięci opiekuna wyprowadziło mię ze wszelkich granic, spiorunowałem ich słowami oburzenia i wzgardy, i wyszedłem z podniesioną głową.\nAle co się stało, tego żadna duma i filozofia odrobić nie mogła. Spadkobiercy żartowali sobie z moich oburzeń, a co trzymali, to trzymali. Mnie z początku bolało tylko moralne poniżenie; po kilku dniach jednak inne troski także zaczęły zaglądać, rzeczywistość stanęła przede mną w swojej wstrętnej nagości. Z resztek pensji umieściłem się w najtańszej izdebce najtańszego hotelu i chciałem zostać rządcą dóbr jakich lub nawet pisarzem przy wójcie, ale miejsce, choćby najskromniejsze, trudno dostać na poczekaniu, a tymczasem żyć trzeba. Wprawdzie ludzie zajęli się mną gorliwiej, niż sądziłem. Przewrót w moim losie był tak dramatyczny, wzięcie się moich kuzynów takie nieszlachetne, że widok mego położenia wzruszał nawet obcych. Ach, i to współczucie było mi bolesne, bo słyszałem nieraz mówiących: „Czy to się godzi wychować chłopca na panicza, a potem go zostawić bez grosza? Mógł nie zapisać mu wszystkiego, ale przynajmniej cząstkę; to w każdym razie wielka niesprawiedliwość”. Broniłem opiekuna, jak mogłem, cóż, kiedy fakta zaprzeczały.\nZ kilku stron ofiarowano mi posady; były nadzwyczaj niskie, nie przystające do mego wychowania ani moich zwyczajów, przecież jedną przyjąłem, byle wziąć się do pracy, byle uciec z tych miejsc, gdzie moi nieprzyjaciele naigrawali się zwycięsko.\nMiałem za dwa dni wsiąść na brykę i jechać, tymczasem odważyłem się raz jeszcze odwiedzić mieszkanie dobroczyńcy, te pokoje, gdzie wzrosłem, gdzie przed wyjazdem za granicę odebrałem jego błogosławieństwo, ach! któż mógł przewidzieć, że ostatnie? Szedłem nie bez powodu: synowcowie rozdzieliwszy pomiędzy siebie dobra, gotówkę i kosztowniejsze przedmioty, resztę mebli puszczali na licytację; ta reszta były to właśnie dla mnie najdroższe pamiątki, sprzęty z sypialnego pokoju; dla synowców żadnej nie miały wartości jako niemodne i zniszczone, bo starzec w innych pokojach utrzymując przepych, w swoim gabinecie nic nie lubił zmieniać. Nie miałem już pieniędzy na ocalenie chociażby jednej z tych pamiątek, ale pragnąłem przynajmniej się dowiedzieć, kto je ponabywa, aby za pierwszy zarobiony fundusz je wykupić.\nPewien, że spadkobiercy, tylko co wyrośli na wielkich panów, nie raczą być obecnymi przy licytacji, szedłem śmiało. Pokoje zastałem puściuteńkie. Biedne mebelki wyniesiono już na dziedziniec, który był pełen handlujących. W kącie o mur się oparłszy, wszystko żegnałem smutnymi oczami, zieloną sofę, gdzie niegdyś włóczyłem się na czworakach, łóżko o lwich nogach, przy którym tyle razy mówiłem wesołe dzień dobry, biurko z pozieleniałymi brązami, zwierciadło wiszące nad kominkiem, do którego w dziecinnych latach nie mogłem dosięgnąć, na wielkie moje utrapienie, tak że nieraz opiekun brał mię na ręce i podnosił, a ja ciesząc się do mego wizerunku, wyrabiałem różnefigle i minki, które nadzwyczaj bawiły kochanego staruszka.\nWłaśnie to zwierciadło targował jakiś jegomość barczysty, o czarnych oczach i czarnych włosach, oliwkowy, zarosły, z typem wyraźnie południowym. Mówił też łamaną polszczyzną. Pomyślałem sobie: Pewnie wędrowny antykwariusz, i smutno mi się zrobiło na myśl, że nim potrafię co zarobić, już on może te sprzęty gdzie daleko wywiezie. Pod naciskiem tylu wspomnień i żalu łza mimowolnie z oczu mi się puściła.\nCudzoziemiec spojrzał na mnie z uwagą, może odgadł, kim jestem, bo dziwna moja historia już z ust do ust krążyła. Przystąpił i grzecznie zdejmując kapelusz spytał: „Czy to pan jesteś ten sukcesor pokrzywdzony, ten wychowanek nieboszczyka?”\nSkinieniem głowy dałem znak potwierdzający.\nOn ciągnął dalej: „Przepraszam za pytania może niedyskretne, ale o tej całej sprawie ludzie opowiadają takie rzeczy niepojęte, że trudno uwierzyć... Czy to prawda, że pan posiadasz list własnoręczny, gdzie nieboszczyk mówi o testamencie?”\nNowy znak potwierdzenia z mojej strony.\nA on znowu: „Wiesz pan, że ja, na miejscu pańskim, podobny list mając w ręku, nie ustąpiłbym tak łatwo praw moich?”\n„A cóż mam robić?” zapytałem z goryczą. Zaczepka wydawała mi się istotnie troszkę niedyskretną, jednak byłem taki samotny, taki opuszczony, że to gorące zajęcie się moją sprawą ze strony człowieka zupełnie mi obcego wzruszyło mię i przejęło rodzajem wdzięczności. Na usilne jego nalegania wyjąłem ów list i pokazałem.\nPrzeczytawszy, powtarzał: „W biurku, aha, w biurku. Czy w tym samym biurku, co stoi przy studni? W tym samym, dobrze. A teraz uważnie pan słuchaj: przychodzi pytanie najdziwniejsze a zarazem najważniejsze, dla nas obu... To zwierciadło wisiało w tym samym pokoju, wszak prawda? Ale jak wisiało? Czy można było w nim widzieć biurko i osobę przy nim siedzącą?”\nNa to zagadnienie przez chwilę się zawahałem, ale krótki namysł wystarczył, aby znaleźć stanowczą odpowiedź: biurko stało naprzeciw kominka, zwierciadło było ukośnie pochylone, odbijało całą przeciwną połowę pokoju, a więc i biurko z piszącym. Przypomniała mi się nawet okoliczność jeszcze dowodniejsza: na kilka dni przed moim wyjazdem za granicę, poprawiając ogień na kominku, spojrzałem w lustro i spostrzegłem, że mój opiekun zdrzemnął się na fotelu za biurkiem, a w tej nieruchomości wydał mi się taki blady i zmieniony, że wtedy pierwszy raz na myśl mi przyszło, czy jeszcze żywym go zastanę?\nNieznajomy, usłyszał ten szczegół, klasnął w ręce i zawołał: Bravo! bravissimo!”\nWmieszał się między kupujących i pędząc bez namysłu ceny, zakupił biurko i zwierciadło; kazał oba nieść za sobą na tragach i do mnie rzekł: „Chodź pan ze mną.” Widząc moje wahanie, dodał: „Choćbyś pan przez tę godzinę spóźnienia miał stracić jaki wielki urząd albo rękę bogatej dziedziczki, jeszcze bym ci powiedział: pójdź ze mną, bo tu chodzi o szczęście, o honor, o sławę nieboszczyka. Zresztą, co to panu szkodzi? Pan już nie masz nic do stracenia.”\nTen ostatni argument najlepiej mię przekonał, poszedłem ciekawy, co nabywca chce zrobić z mymi kochanymi pamiątkami?\nPrzez drogę wypytywał się jeszcze gorąco o moją przeszłość, a widząc, ile jestem zdziwiony tą nagłą życzliwością, stanął i uchylając kapelusza wyrzekł: „Przepraszam za uchybienie prawom towarzyskim, które w tak wyjątkowych okolicznościach wyszły mi z pamięci; ja wiem, kto pan jesteś, a pan dotąd nie wiesz mojego nazwiska; jestem profesor Hallucini, do usług pańskich.”\n— A cóż za nieszczęśliwe nazwisko! — zawołałam ze śmiechem. — To jakby na żarty.\n— Ja to samo pomyślałem, ale rozumie pani, że trudno przy pierwszym poznaniu czynić uwagi nad czyim nazwiskiem, zresztą już i czasu nie stało; zatrzymaliśmy się właśnie przed kamienicą, wcale niepozorną, gdzie w głębi trzeciego dziedzińca profesor zaprowadził mnie i tragarzy do małej oficynki. Była tam izba niewiele różna od tej, w której siedzimy; ściany obnażone, mebli prawie żadnych, tylko mnóstwo zwierciadeł pookrywanych czarnymi zaponami,a po kątach różne szkiełka i narzędzia. Gdy oba sprzęty ustawiono, zamknął drzwi na rygiel, wyjął i położył przede mną księgę, w której poznałem Ewangelię, i objąwszy mię ognistym wzrokiem, zaczął mówić:\n„Młodzieńcze! od pierwszego spojrzenia poznałem w tobie duszę niezłomną i szlachetną, taką właśnie, jakiej od dawna szukam. Dziwny zbieg wydarzeń sprawia, że może będę mógł ci oddać wielką, bardzo wielką przysługę... mówię »może« ,bo nie jestem pewien, czy drobne jakie okoliczności nie staną jeszcze na przeszkodzie? Posiadam sekret..., który dawniej uchodził za cudowny. Jego posiadacze umyślnie otaczali go tym urokiem, aby go zachować wyłącznie dla siebie. Nie ma w nim jednak nic nadprzyrodzonego; jest to zjawisko najczystszej nauki. Sekret polega na wywoływaniu ze zwierciadeł obrazu wszystkich osób i przedmiotów, co się przed ich szkłem przesunęły. Kiedy więc udało nam się ocalić to zwierciadło, może z niego się dowiemy, czy testament był istotnie w biurku, a jeżeli go już nie ma, zobaczymy, kto go wyjął i zabrał. W każdym razie więc czeka cię ogromna korzyść i niezmierna rozkosz, albo odzyskasz ten szacowny papier, a z nim cały majątek i całą świetną przyszłość, albo przynajmniej będziesz wiedział, kto ci ją wydarł i na kim się możesz zemścić.”\nChciałem odpowiedzieć, że nie pragnę zemsty, ale ten dziwny człowiek, jakby odgadując moje myśli, szybko przerwał:\n„Nie mów, młodzieńcze, że zemsta cię nie pociąga, o! to wielka rozkosz, choćby dla możności przebaczenia. To nie sztuka nie mścić się, dopóki nie wiesz, kto cię skrzywdził, ale wiedzieć i nie szukać zemsty, a! to zasługa i wewnętrzne zadowolenie, które także coś warte, zwłaszcza kiedy nic nie kosztuje.”\nPatrzyłem na niego ze zdumieniem, chcąc odgadnąć, czy mówi z przekonania, czy z ironii? Dwuznaczny jego uśmiech zostawiał mię w wątpliwości, a przy tym nie mogłem sobie wytłumaczyć, dlaczego ten nieznajomy tak zajmuje się moim losem, jaką w tym widzi dla siebie korzyść?\nSzybko wyprowadził mię z niepokoju, mówiąc: „Ale nic darmo na tym świecie. Jesteśmy obaj w nędzy i możemy wzajemnie oddać sobie przysługę. Mam nadzieję, że jeżeli odzyskasz przeze mnie majątek, cząstką jego choćby najmniejszą mię nagrodzisz, i tym darem wesprzesz moje naukowe prace. Jak ma być wielką ta nagroda, to już zostawiam twojej szlachetności.”\nZ mimowolnym zapałem ścisnąłem jego rękę i przyrzekłem, że nie zawiedzie się na mnie, a nadzieja ma tak wszechwładny urok, że przez chwilę uniosłem się na jej skrzydłach i pomyślałem sobie: Rzeczywiście, jeżeli ten człowiek wróci mi majątek, stanie się moim dobroczyńcą. Po chwili uśmiechnąłem się z mojej łatwowierności, ale obietnicy nie cofałem, bo i po co? Obiecanka za obiecankę.\nProfesor ciągnął dalej: „Byłbym łatwo mógł bez twojej pomocy wykonać doświadczenie i papier znaleziony w tryumfie ci oddać. Ale jeżeli go kto zniszczył, nie mógłbym poznać szkodnika, bo nie znam twojej rodziny. Chciałem więc, abyś na własne oczy widział przeszłość, a przy tym... dawno szukam adepta.”\n„A teraz, dodał uroczyście, oto jest Ewangelia. Przysięgniesz mi, młodzieńcze, że cokolwiek zobaczysz i cokolwiek znajdziesz, nikomu nie opowiesz twoich widzeń, dopóki ja będę na tym świecie lub dopóki nie zwolnię cię z obietnicy. Przysięgniesz jeszcze, że nigdy nie będziesz podpatrywał mego sekretu ani sposobów, jakimi go się wykonywa, że się zadowolnisz tą cząstką tajemnicy, do której cię przypuszczę; kiedyś może wszystko ci odkryję... pierwej muszę dobrze poznać twoją duszę, bo nie każda jest zdolna do zniesienia takich objawień. Tymczasem niech ci i to wystarcza, że ci nastręczam korzyści doczesne.”\nByłem dziwnie opanowany jego przekonaniem, przy tym, według mądrych słów profesora, nie miałem nic do stracenia, próbować nic nie kosztowało, przysiągłem.\nHallucini klasnął w ręce, wołając: „No, teraz dodzieła. A najprzód zacznijmy od środków czysto ludzkich, może obejdziemy się bez cudów. Obejrzyjmy razjeszcze biurko.”\nStał biedny kantorek przy drzwiach. Wysunąłemwszystkie szuflady i kryjówki; były puściutkie, papieryjuż powyrzucano. Hallucini machnął ręką, ustawiłzwierciadło na sztalugach naprzeciw okna, trochęskośnie; na drugich sztalugach, daleko wyższychi szerszych, rozwiesił sztukę czarnej materii podobnejdo płachty, jaką tu panie widzicie, tylko tamta byłaświeższa, jakaś błyszcząca i chrzęszcząca jakby kitajkaangielska. W kilku miejscach miała maleńkie okrągłeotwory podobne do okienek wycinanych w kortynieteatralnej. Professor to wszystko przesuwał, nastawiałpod różnymi kątami, na koniec dobrze mu wypadło,cała przestrzeń szklana nic nie odbijała, tylko jednolitetło czarne.\nPrzypatrywałem się ze źle ukrytym uśmiechemi uczyniłem uwagę, że przynajmniej wypadałoby postawić inaczej biurko, bo stojąc za lustrem, na nicnam się nie przyda.\nHallucini roześmiał się wzgardliwie: „A to po co?Biurko mogłoby wcale nie stać w tym pokoju, mogłoby o sto mil od nas się znajdować, jeszcze je zobaczymy, i wiele innych rzeczy.”\nNastępnie wyjął z szafy swoją machinę cudotwórczą; bardzo ona skromnie wyglądała z pozoru, mogępaniom pokazać tę samą, a przynajmniej taką samą, boparę ich posiadał.\nPan Cezary, zelektryzowany opowiadaniem, lekkowstał z fotelu i spomiędzy tysiącznych rupieci wyciągnął skrzynkę czarną, podobną do przyrządu fotografaalbo do latarni czarnoksięskiej.


Bluzka top w paski na ramiaczkach z gipiurą - ZOiO.pl\nMiękka bluzka top na ramiączkach,w granatowo-białe paski. Dekolt miękki, ażurowy z frędzelkami, z zaznaczonymi miseczkami, ramiączka skrzyżowane, na szyję. Na dole gipiura i frędzelki. Materiał miękki, częściowo na podszewce. Dostępna w kolorze granatowym.\nProdukt włoski dobrej jakości. Produkt uniwersalny, pasuje na XS,S i M - w zależności od noszonego rozmiaru będzie mniej lub bardziej dopasowany.\nKod produktu: M2479\nBluzka na ramiączkach z guzikami\nSzara koszulka bokserka z koronkowym dekoltem


lipa srebrzysta 'Varsaviensis' - Tilia tomentosa 'Varsaviensis' | Katalog roślin - e-katalog roślin\nWyszukiwanie w katalogu lipa srebrzysta 'Varsaviensis' - Tilia tomentosa 'Varsaviensis'\nSynonim lac.: Tilia varsaviensis\nlipa srebrzysta 'Varsaviensis'\nSynonim pol.: lipa warszawska\nDrzewo o stożkowatym pokroju, regularnej i gęstej koronie, z dość wyraźnie zaznaczoną osią drzewa. Liście sercowate, ciemnozielone, od spodu pokryte szarawym kutnerem. Kwiaty nieliczne, ukryte pod liśćmi, odurzająco pachnące, VII-VIII. Stanowisko słoneczne. Gleby żyzne. Gatunek odporny na suszę i zanieczyszczenie powietrza. Cenna odmiana do nasadzeń ulicznych.\npierwsza publikacja: Roman Kobendza; odkrywca, hodowca (selekcjoner): Jerzy Wrzesiński Polska; wprowadzenie do handlu: Szkółki Plantacji Miejskich w Warszawie przed 1914 Polska


Otwórz się na rynki czeski i słowcki - Biznes Oferty.pl\nDoradca banku 2-7% i więcej od współpracy z pośrednikami\nJesteś w: Biznes Oferty.pl / Współpraca / Inne ... / Otwórz się na rynki czeski i słowcki\nOtwórz się na rynki czeski i słowcki\nId oferty: 88936\nPoprowadzimy przedstawicielstwo firmy Polskiej na rynku czeskim lub słowackim.\nMożliwość otworzenie Czeskiej Spółki s.r.o.\nMożliwość poprowadzenia księgowości.\nTylko poważne oferty współpracy.\nZaufaj Firmie która jest przeszło 10 lat na rynku Czeskim.\nrynek czeski, rynek słowacki, poprowadzę przedstawicielstwo, nawiążę współpracę, doradztwo gospodarcze\nWprowadznie na rynek czeski ecommerce (c...\nFirma z Czech nawiąże współpracę.\nNawiazanie wspolpracy e-commerce\nLokal Handlowy w Czechach\nSzukam pożyczki pod nieruchomość w...


Kapler "premiowym" rekordzistą. Jak jest w innych miastach? - RMF 24\nWtorek, 14 lutego 2012 (15:00)\nPonad 500 tysięcy złotych nagrody dostanie ustępujący ze stanowiska prezes Narodowego Centrum Sportu Rafał Kapler. Postanowiliśmy sprawdzić, czy tak bajońskie premie trafiają również do szefów innych spółek budujących stadiony na Euro 2012 i czy podobnie jak w przypadku NCS-u nie były uzależnione od jakości wykonanej pracy.\nMinister sportu odwoła szefa Narodowego Centrum Sportu\nMarcin Herra, szef spółki PL2012, także ma kontakt menedżerski. W jego kontrakcie znalazł się zapis, że po zakończeniu turnieju, może dostać dodatkowe wynagrodzenie za postęp i sukces. Nie wiadomo jednak, co kryje się za tymi ogólnymi sformułowaniami. Decyzję o tym, czy premia zostanie wypłacona, ma podjąć rada nadzorcza spółki. Po mistrzostwach oceni ona, czy członkowie zarządu PL 2012 spełnili swoje zadania. W zależności od oceny, rada ma ustalić wysokość nagrody. Kryteria przyznawania premii są jednak tajemnicą. Precyzyjnie określono natomiast termin, do kiedy pieniądze mają zostać wypłacone. To luty 2013 roku.\nWe Wrocławiu i w Gdańsku premie uzależnione od wyników pracy\nW Gdańsku szef miejskiej spółki BIEG 2012, która zbudowała PGE Arenę, zarabiał 20 tysięcy złotych miesięcznie. Ryszard Trykosko w latach 2008, 2009, i 2010 otrzymywał po 60 tysięcy złotych premii, czyli w sumie dostał 180 tysięcy złotych. W przeciwieństwie do Rafała Kaplera wysokość jego nagrody była uzależniona od osiągniętych wyników. W ubiegłym roku dodatkowych pieniędzy już nie dostał, co być może było efektem zamieszania z odbieraniem obiektu przez strażaków i 18-dniowym poślizgiem z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie.\nPod koniec miesiąca zapadnie decyzja, czy kwartalne premie za swoją prace dostaną pracownicy spółki Wrocław 2012. Z dużym prawdopodobieństwem można jednak stwierdzić, że tak się stanie, bo przewiduje to regulamin wynagrodzeń. Należy jednak pamiętać, że wrocławska arena wciąż nie została oddana do użytku.\nW spółce Wrocław 2012 pracuje w sumie 30 osób. W ubiegłym roku na każdego z pracowników przypadało około 3 tysięcy złotych nagród. Wszyscy razem dostali więc pięć razy mniej niż Rafał Kapler, dotychczasowy szef w Narodowym Centrum Sportu. Premie przyznawane są podobnie jak w innych spółkach miejskich, uzależnione jest to od wyników spółki w danym roku i akceptowane przez radę nadzorczą tejże spółki - wyjaśnia Paweł Czuma z magistratu.\nSzef wrocławskiej spółki w kontrakcie nie ma zapisanych ani nagród za wybudowanie stadionu, ani odprawy za ewentualne odejście z pracy. Zarabia niecałe jedenaście tysięcy złotych miesięcznie. Wrocławski stadion powstał w tym samym czasie, co Stadion Narodowy, ale z tego tytułu nikt nie dostał półmilionowej premii.\nTagi:stadiony, Euro 2012, Wrocław, Gdańsk\nNewsMinisterstwo Sportu musi ujawnić wysokość nagród dla szefów NCS\nNewsMinister sportu odwoła szefa Narodowego Centrum Sportu\nNewsPół miliona premii dla Kaplera


Disney & Citizen ścigają się z czasem - Zegarki i Moda\nBaselworld od lat jest miejscem, w którym przeplatają się światy mody oraz zegarmistrzostwa. To również doskonała okazja do spektakularnych premier i zapowiedzi najnowszych modeli zegarków. W tegorocznej edycji szczególnie wykorzystała to marka Citizen, zapowiadając efektywną współpracę z „bajecznym” gigantem – Disneyem.\nProdukt tej firmy został oficjalnym czasomierzem Disneyland Resort w Kalifornii i czterech innych parków rozrywki Disney. Daty nie są przypadkowe – japońska marka obchodzi stulecie istnienia, a Myszka Miki 90. urodziny. Głównym założeniem współpracy ma być oczywiście stworzenie serii zegarków z disneyowskimi postaciami.\nWarto na marginesie dodać, że dwie inne marki – szwajcarski Swatch i amerykański Nixon również uczciły tę bajkową postać na wizerunkach tarcz zegarków.\nJapoński Citizen nie traci czasu i sukcesywnie uchyla rąbka tajemnicy odnośnie swojego pomysłu na realizację umowy. Podczas specjalnego eventu w Orlando w stanie Floryda dziennikarze i cały zegarkowy świat mogli zobaczyć najnowszy spot reklamowy, inspirowany dorobkiem fabryki snów.\nCo sprawia, że czasomierz Citizen jest tak niezwykły?\nZarówno muzyka, jak i animowane postacie wywodzą się prosto z Alicji w Krainie Czarów i nawiązują do świąt Bożego Narodzenia. W rytmie znanego utworu „I’m late” możemy oglądać jak biały króliczek spieszy na spotkanie Alicji i Szalonego Kapelusznika, którzy na nadgarstkach mają… zegarki Citizen. Wszystko w celu promowania zalet lekkiego Eco-Drive, podstawowej i najbardziej znanej technologii tej marki.\nW oryginalnym filmie Biały Królik zawsze bardzo się spieszy, co czyni z niego symbol uciekającego czasu. Szczególnie dzisiaj w szalonych czasach to tak wymowne… Reklama odtwarza ten aspekt jego postaci, wykorzystując charakterystycznych bajkowych bohaterów w humorystycznej historii, do przedstawienia zalet Eco-Drive.\nKolejny scenariusz to główna rola Kota z Cheshire, który z gracją pilnuje czasu, spoglądając na swój czasomierz, by nie pozwolić Białemu Królikowi zdążyć na teatralne przedstawienie. Obejrzyj krótki spot reklamowy tutaj:\nReklamy będą emitowane na całym świecie w dwóch 15-sekundowych i dwóch 30-sekundowych wersjach. Głównymi stacjami telewizyjnymi, które będą je nadawać są ABC oraz FOX, dodatkowo pokaże je sieć kin Screenvision.\nNowe modele zegarków Citizen z wizerunkiem Myszki Mickey\nKlienci będą mieli do wyboru 9 zegarków z podobizną Myszki Mickey. Dostępne będą dwie średnice kopert – damska 29,5 mm i męska 40 mm.\nWariant większy posiada kopertę w kolorze czarnym ze srebrnymi indeksami, na bransolecie, bransolecie typu mesh bądź skórzanym pasku. Na tarczy przewidziano różne konfiguracje – od matowej bądź błyszczącej postaci Myszki Miki, do ujęcia w ruchu, który marka nazywa „ściganiem się z czasem”.\nMniejsze odpowiedniki mają czarną tarczę z akcentami w kształcie diamentów oraz stalową kopertę i bransoletę, również w kolorze złota. Miniaturowa twarz Mickey jest umieszczona na wysokości godziny 8.\nCała kolekcja waha się w granicach od 295 $ do 475 $, co przy aktualnym kursie dolara wynosi równowartość 1 109 zł i 1 786 zł.\nModele będą dostępne do kupienia w sprzedaży online za pośrednictwem strony www.citizenwatch.com pod koniec marca 2019.


Pokonujemy kolejne bariery: wydajnościowy rekord świata dla pamięci masowej Lenovo ThinkSystem DS - Computerworld\nPokonujemy kolejne bariery: wydajnościowy rekord świata dla pamięci masowej Lenovo ThinkSystem DS\nPortfolio serwerów, pamięci masowej i rozwiązań sieciowych Lenovo ThinkSystem może poszczycić się wyjątkowymi osiągnięciami w testach wydajnościowych. Od momentu prezentacji podczas naszej inauguracyjnej imprezy Transform, która miała miejsce w czerwcu br., nowa linia serwerów ustanowiła 42 - potwierdzone przez wiodące organizacje benchmarkowe - wydajnościowe rekordy świata.1 Dzisiaj z przyjemnością możemy dodać do tej długiej listy sukcesów kolejny rekordowy wynik: pamięć masowa ThinkSystem serii DS zajęła pozycję numer jeden pod względem stosunku cena/wydajność w prowadzonym przez Storage Performance Council rankingu benchmarku SPC-1 v3.\nNa dzisiejszym zróżnicowanym i podlegającym ciągłym zmianom rynku rozwiązań do zarządzania danymi, klienci coraz częściej obsługują takie obciążenia, jak bazy danych, monitoring wideo, kopie zapasowe, archiwa oraz zadania typowe dla systemów superkomputerowych. Każde z tych obciążeń nakłada na rozwiązania pamięci masowej wysokie wymagania w zakresie wydajności i niezawodności. W wielu przypadkach tradycyjni dostawcy obudowują umożliwiające to funkcje innymi kosztownymi dodatkami, które mogą być klientom niepotrzebne. Niemniej trzeba za nie zapłacić.\nInnowacyjne podejście Lenovo nie jest ograniczane przez tradycyjne architektury. Rozwiązania Lenovo, w tym seria DS, zmieniają podstawowe zasady gry w zakresie ekonomii pamięci masowej. Dostarczają one bowiem klientom kluczowe funkcje i zapewniają w efektywny sposób wysoką wydajność, a jednocześnie gwarantują znaczne oszczędności w porównaniu z tradycyjnymi rozwiązaniami pamięci masowej. Seria DS ThinkSystem, zbudowana z wykorzystaniem technologii Rapid, takich jak Rapid Data Placement Engine czy Rapid RAID Rebuild, oferuje wysoką wydajność i zarazem wysoką dostępność pamięci masowej all flash oraz hybrydowych rozwiązań SAN.\nSeria DS oferuje również trzy poziomy wydajności: DS2200, DS4200 i DS6200. Dzięki temu pozwala zaadresować różnorodne obciążenia, począwszy od baz danych, backupu i archiwizacji, strumieniowego przesyłania multimediów oraz departamentowych systemów HPC (High-Performance Computing), a skończywszy na systemach OpenStack dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz klientów korporacyjnych.\nTen najnowszy benchmark to istotny dowód na to, że wysoką wydajność pamięci masowej można zaoferować w atrakcyjne cenie. To także potwierdzenie tego, że Lenovo dotrzymuje słowa: firma konsekwentnie zmienia istniejące status quo z myślą o klientach. Dla firm i klientów poszukujących maksymalnej wydajności, w przeliczeniu na każdą wydaną złotówkę, seria DS oferuje funkcje zwiększające elastyczność i wydajność. Dobrym przykładem są maksymalne wartości IOPS i wysoka dostępność, których klienci potrzebują już dziś oraz będą potrzebować w przyszłości - nie chcą jednak w związku z tym wydawać fortuny.\nWięcej informacji o produktach ThinkSystem serii DS, w tym dodatkowe szczegóły na temat funkcji związanych z Rapid Technology, można znaleźć na stronie produktu Lenovo ThinkSystem serii DS lub oglądając wideo poświęcone serii DS.\nO Storage Performance Council\nStorage Performance Council (SPC) to korporacja non profit założona z myślą o definiowaniu, standaryzacji, a także promowaniu benchmarków dla pamięci masowej oraz rozpowszechnianiu obiektywnych, sprawdzonych danych o wydajności, mająca na uwadze zarówno dostawców, jak i ich klientów.\nBenchmark SPC-1 to punkt odniesienia pozwalający ocenić wydajność pamięci masowej klasy enterprise i zmierzyć całkowitą wartość IOPS, stosunek cena-wydajność (koszt per IOPS) oraz całkowity koszt posiadania (TCO, który obejmuje trzyletnią gwarancję i wsparcie).\nSPC-1 składa się z jednego obciążenia, które zaprojektowano z myślą o określeniu wydajności podsystemu pamięci masowej podczas wykonywania funkcji typowych dla krytycznych aplikacji biznesowych. Aplikacje te charakteryzują się głównie losowymi operacjami I/O i wymagają zarówno zapytań, jak i operacji aktualizowania. Przykłady takich aplikacji to m.in. OLTP, operacje baz danych czy implementacje serwera poczty.\nSPC-1 w wersji 3 zachowuje podstawowe możliwości i wymagania SPC-1 w wersji 1, ale uwzględnia obsługę mechanizmów deduplikacji i kompresji danych. Poprawiono w nim także niektóre atrybuty obciążenia, dzięki czemu benchmark lepiej odwzorowuje obciążenia współczesnych systemów pamięci masowej.


model paint - kolorystyka modelarska | Waloryzacja reflektorów w modelu\nReflektory to drobny, ale istotny detal decydujący o odbiorze modelu. W modelach w skali 1/72 najczęściej jest to element w całości wykonany z tworzywa. W skali 1/35 w lepszych zestawach reflektory maja wklejane klosze z transparentnego tworzywa, ale jest ono dość grube i często nie widać wnętrza reflektora np. żarówki.\nKlasyczne podejście do reflektorów w modelarstwie\nPopularną praktyka jest malowanie takich reflektorów srebrna farbą, wyglądają one dość słabo. Inny sposób to nawiercanie i wypełnianie różnymi specyfikami które po zaschnięciu są przezroczyste. Stosuje się kleje typu Wikol, żywicę światłoutwardzalną Bondic lub popularny Clearfix służący do klejenia elementów przezroczystych. Metody te dają zadowalające efekty, ale chciałbym przedstawić metodę która daje jeszcze lepszy efekt.\nJako przykład posłużą reflektory w modelach pojazdów z firmy First to Fight.\nDo waloryzacji potrzebne będą:\nwiertło o dobranej do wielkości reflektora średnicy\nwycinak (stosowany do tworzywa i skóry)\nblister od tabletek (najlepiej od małych okrągłych tabletek)\nprzezroczysta ramka wtryskowa lub kulki cynowe do automatów lutowniczych\nlakier bezbarwny lub Clearfix\nKrok 1 nawiercenie\nWaloryzację reflektorów zaczynamy od nakłucia otworu na środku klosza. Im dokładniej go wyznaczymy tym lepiej będzie prowadzone wiertło. Średnice wiertła dobieramy do średnicy reflektora. Powinna być mniejsza od średnicy reflektora o 0,5mm. Przykładowo jeżeli cały reflektor ma 3,5mm wiercimy wiertłem 3,0mm. Najlepiej wiertło trzymać bezpośrednio w palcach aby mieć większą kontrolę. Dzięki temu krawędzie reflektora będą równe. Otwór nie musi być bardzo głęboki, zależy nam na uzyskaniu stożkowego kształtu.\nKrok 2 malowanie lustra\nNastępnie reflektor malujemy na kolor jaki ma mieć dany pojazd, maskujemy a wnętrze reflektora malujemy farba metaliczną. Najlepsze do tego celu są metalizery przeznaczone do polerowania jak np. Mr. Metal Color, ale może być to każda inna farba srebrna lub chrom. Metalizer po wypolerowaniu patyczkiem higienicznym bardzo ładnie odbija światło.\nKrok 3 wykonanie żarówki\nKolejnym krokiem jest wykonanie żarówki. Do skali 1/72 używam kulek cynowych do automatów lutowniczych. Można je kupić w sklepach elektronicznych występują w wielu średnicach od 0,2mm do 1,6 mm. Można się pokusić, szczególnie w skali 1/35 o wykonanie żarówki z rozciągniętej przezroczystej ramki wtryskowej.\nFragment przezroczystej ramki wtryskowej rozciągamy nad płomieniem aby otrzymać cienki pręcik.\nPrzecinamy go na dwie części i końcówki zbliżamy do płomienia. Na końcach formują się na skutek wysokiej temperatury kulki. Odcinamy je i wklejamy w reflektory. Jeżeli nie są wystarczająco przejrzyste możemy je wypolerować polerką do paznokci lub pastą polerską.\nW ten sposób mamy gotowe wnętrze reflektora. Czas na wykonanie klosza.\nKrok 4 wycięcie klosza\nNajlepsze do tego celu są opakowania (blistry) od tabletek. Trzeba wybrać takie, które maja kolisty kształt i są dość wypukłe. Najlepiej sprawdzają się moim zdaniem blistry od tabletek espumisan. Z nich najczęściej korzystam. Należy przy tym pamiętać, że tabletkę trzeba usunąć delikatnie rozcinając spodnią folię aluminiową tak aby nie uszkodzić i nie pognieść blistra. Po usunięciu tabletki za pomocą wycinaka wycinamy klosz. Dobrze jest sprawdzić, czy jest on wystarczająco ostry i daje równa krawędź cięcia. Jeśli nie można go nieco podostrzyć okrągłym pilnikiem iglakiem. Ostry wycinak da nam klosz o równych krawędziach nie wymagający poprawek. Najlepiej wyciąć kilka na zapas gdyby miał się któryś zgubić lub uszkodzić.\nKrok 5 sklejenie reflektora\nKlosz przyklejamy do reflektora. Nie należy korzystać z typowego kleju modelarskiego ani kleju cianoakrylowego. Pierwszy nie przyklei dobrze i prawdopodobnie zaleje maleńki klosz, drugi sprawi że klosz zaparuje i zrobi się nieprzezroczysty. Do przyklejenia klosza można uzyc któregoś ze specyfików do klejenia elementów oszklenia jak np. Clearfix lub użyć bezbarwnego lakieru. Osobiście preferuję do tego lakier bezbarwny Gunze GX100. Jest dość gęsty i mocno trzyma. Do przenoszenia klosza najlepsza jest wykałaczka z kuleczką plasteliny lub bluetack na końcu. Dotykamy środka klosza końcówką wykałaczki i delikatnie przykleja się on do plasteliny. Następnie krawędzie klosza bardzo ostrożnie smarujemy niewielką ilością lakieru uważając aby nie zabrudzić klosza. Trzymając nadal wykałaczkę umieszczamy klosz w reflektorze. Trzeba poćwiczyć aby klosz trzymał się plasteliny na tyle słabo aby możliwe było odklejenie naszego improwizowanego narzędzia od klosza i aby pozostał na swoim miejscu. Reflektor jest gotowy!\nPoprzedniMalowanie Modeli Olejami Artystycznymi – Video\nNastępnyMalowanie silnika Daimler-Benz 605 1/48 – Video


Jaki silnik wybrać do zagęszczarki? – Kompensator -Nowoczesne podejście do budownictwa i remontów!\n22 października, 2019 15 października, 2019 Karolina\nZagęszczarka do gruntu to jedna z wielu maszyn wykorzystywanych budownictwie. Dzięki wprawieniu w wibrację ciężkiej płyty ubija grunt, dzięki czemu staje się on bardziej stabilny dla posadowionej na nim budowli. Jak każde inne urządzenie – modele zagęszczarek różnią się między sobą wagą, wymiarami płyty roboczej, częstotliwością wibracji, siłą, z jaką uderzają o grunt, prędkością pracy i głębokością, na jaką grunt jest zagęszczany.\nPolecany silnik spalinowy do zagęszczarki\nNiezależnie od modelu łączy je jedno – sercem całego urządzenia jest silnik i od jego sprawnego funkcjonowania zależy praca maszyny. W zależności od tego, z jakim urządzeniem mamy do czynienia, oczekiwane i wymagane są różne parametry silnika. Ze względu na różny tryb i charakter pracy, niektóre silniki powinny być lżejsze, inne bardziej wytrzymałe. Wśród zagęszczarek najczęściej spotkać można płytowe zagęszczarki samobieżne lub skoczki. Zagęszczarka płytowa samobieżna ma dość dużą powierzchnię zagęszczania i sporą masę, podczas gdy skoczek charakteryzuje się znacznie mniejszą masą i powierzchnią zagęszczania. Ze względu na zróżnicowaną budowę, maszyny te wykorzystywane są w różnych sytuacjach – płytowe zagęszczarki z powodzeniem radzi sobie na różnych i dużych terenach, a wszędzie tam, gdzie nie ma możliwości jej wykorzystania, korzysta się ze skoczków. Oczywiste jest, że silnik do skoczka będzie mniejszy, lżejszy i bardziej wytrzymały od silnika do zagęszczarki samobieżnej, jednak wybór zależny jest jeszcze od sposobu, w jaki będzie wykorzystywana maszyna. Silnik spalinowy do zagęszczarki uzależniony jest także od masy całkowitej maszyny.\nMoże być chłodzony powietrzem, a także różni się rodzajem rozruchu: mieszanym, ręcznym lub elektrycznym. Im trudniejsze roboty i potrzeba większego zagęszczenia, tym moc silnika spalinowego musi być odpowiednio większa. Niższa moc silnika z pewnością wystarczy do zagęszczenia gruntu pod parking lub chodnik, jednak w miejscach, gdzie podłoże musi być dużo lepiej utwardzone, na przykład pod kostkę brukową, lepiej wybrać silnik o większej mocy. Duża moc silnika bardzo często idzie w parze z jego masą i wymiarami, dlatego najczęściej dotyczy ona zagęszczarek płytowych. Wybierając silnik, warto zwrócić uwagę na jego trwałość, moc, rozruch i przede wszystkim fakt, czy pasuje on do danego modelu zagęszczarki.\nW miarę możliwości należy wybrać model przystosowany do pracy przy wibracjach o bardzo dużej częstotliwości, jakie wytwarza dana zagęszczarka. Wysoka jakość i trwałość materiałów, z jakich jest wykonany, zagwarantuje jego długotrwałą żywotność.\n← Rosnąca liczba hali produkcyjnych\nElektryczne karnisze w aranżacji mieszkań →


Sportowe prowadzenie i wysoki komfort jazdy | Motobiznes\nVolvo V40 245 km– Wrażenia z jazdy.\nVolvo V40 jest produkowany od 2012 roku. Od tego czasu zyskał rzeszę zwolenników.\nTo, że Volvo postrzegamy jako markę prestiżową i bezpieczną dla nikogo nie jest tajemnicą. Warto jednak przypomnieć, że V40 to pierwszy model w historii marki, w którym wprowadzono poduszkę powietrzną dla pieszych. Samochód dostał 5 gwiazdek w testach zderzeniowych Euro NCAP i został najwyżej w historii ocenionym samochodem pod względem bezpieczeństwa pieszych.\nV40 to klasyczny pięciodrzwiowy hatchback. Konkuruje na rynku m.in. z BMW serii 1, Audi A3, Volkswagenem Golfem, Citroënem C4,, Mazdą 3.\nDo testu dostaliśmy auto z benzynowym silnikiem T5 245 km. Turbodoładowana jednostka sprawdza się dobrze. Auto dynamicznie przyspiesza i nawet przy szybkiej jeździe pozwala swobodnie słuchać muzyki. Również właściwości jezdne V40 są na wysokim poziomie, choć na szybciej pokonywanych zakrętach występuje lekka podsterowność.\nOd przeszło roku w ofercie producenta dostępne są nowe jednostki napędowe własnej konstrukcji z rodziny Drive-E: bardziej wydajne i oszczędniejsze. Pierwszy z nich to dwulitrowa, turbodoładowana jednostka o mocy 152 KM występująca z manualna skrzynia biegów. Drugi silnik T3 150 KM jest dostępny w samochodach z sześciostopniowa skrzynia automatyczną i przyspiesz do setki zaledwie w 8,5 s. Najmocniejszy to T5 245 KM.\nOpracowany przez Volvo wyświetlacz centralny oferuje intuicyjna obsługę i pozwala w wygodny sposób poznawać zaawansowane rozwiązania techniczne samochodu, dostosować je indywidualnych potrzeb. Wszystkie informacje są wyświetlane na kolorowym 7-calowym ekranie o dużej rozdzielczości. Naciśnięcie przycisku MY CAR w konsoli środkowej pozwala uzyskać dostęp do wszystkich ustawień układów takich jak City Safety, układ aktywnej kontroli prędkości jazdy (ACC), układ ostrzegania o ryzyku kolizji z funkcją automatycznego hamowania, układ kontroli czujności kierowcy czy układ monitorowania pasa ruchu wykorzystujący czujniki radarowe. Ciekawym i pomocnym rozwiązaniem jest też system informacji o znakach drogowych (RSI).\nMultimedialne zestawy audio z 7-calowym ekranem wyświetlają także funkcje systemu nawigacji, kamery parkowania i DVD. Wszystkimi tymi funkcjami można wygodnie sterować za pomocą konsoli środkowej lub przycisków kierownicy, dzięki czemu można skupić uwagę na ruchu ulicznym.\nVolvo przyzwyczaiło nas do tego że na swoim pokładzie ma jedne z najwygodniejszych foteli. Nie inaczej jest w V40. Widać że konstruktorzy poświęcili dużo czasu na zaprojektowanie ich ergonomicznej konstrukcji, sztywnej, lecz jednocześnie wygodnej, z bocznymi podparciami i ergonomicznym wyścielaniem. To szczególnie ważne jeśli planujemy spędzić w aucie wiele godzin. Przednie fotele wyposażone są między innymi w regulację podparcia lędźwiowego, która umożliwia niezwykle precyzyjne dostosowanie podparcia do sylwetki aktualnie zajmujących je osób.\nVolvo V40 świetnie wygląda i doskonale się prowadzi. Nawet w długich trasach nie czujemy zmęczenia. Jest bardzo wygodnie i przestronnie, choć mam wrażenie że 188 cm to maksymalny wzrost żeby komfortowo czuć się w aucie. To co w Volvo zawsze było na pierwszym miejscu to bezpieczeństwo. I tak właśnie się czułem pokonując bieszczadzkie, ostre zakręty. Moje zauroczenie Volvo trwa nieprzerwanie od lat a V40 z nowoczesną, dwulitrową jednostką benzynową podtrzymuje ten stan.\nDANE TECHNICZNE Volvo V40 Cross Country Summum T5 AWD Geartronic\nMoc maksymalna 180 kW (245 KM) / 5500 obr./min\nMoment obrotowy 350 Nm / 1500-4800 obr./min\nSkrzynia biegów automat Geartronic, 8 biegów\nZużycie paliwa (miasto/trasa/mieszany) Dane producenta: 8,5 / 5,2 / 6,4 l/100 km\nPodczas testu: 9,5 / 7,2 / 8,2 l/100 km\nDługość / Szerokość / Wysokość 4370 / 1783 / 1458 mm\nMasa własna / Dopuszczalna 1536 / - kg\nok. 208 000 zł