Granie: Spiska, Klimkowa i Jordana, czyli w drodze na Łomnicę\nArtur Szymanowski w dniu 06 lipca\nW 2011 roku, trochę przypadkiem, znalazłem się w Gorcach. Z Obidowca miałem okazję podziwiać panoramę Tatr, szczególnie moją uwagę przykuł charakterystyczny fragment grani Tatr, który wygląda jak schodki wprowadzające od Juhaskiej Przełęczy na Durny Szczyt. [Rzeczona fotka] Wtedy nie przypuszczałem, że będę kiedyś planował wycieczkę takimi graniami. Tymczasem parę lat minęło, a ja już poważnie myślałem o zrobieniu odcinka Durny Szczyt - Łomnica. Kiedy Ronc zaproponował przejście od Baraniej Przełęczy po Łomnicę, z chęcią na to przystałem.\nStarý Smokovec, , Hrebienok, , Zamkovského chata, , Téryho chata, Baranie sedlo, Pyšný štít, Lomnický štít, Skalnaté pleso, , Hrebienok, , Starý Smokovec\nKoło 2 w nocy przyjeżdżają po mnie do Tatrzańskiej Polanki Ronc z Rafałem. Zastają mnie podczas śniadania na ławce przy parkingu. Po chwili zbieramy się do Starego Smokowca, by odstawić samochód na parking koło kościoła. Tam szybkie przepakowanie plecaków i w drogę. Za parking nie płacimy, bo parkingowego jeszcze nie ma. O 2:30 nie opłaca im się tutaj jeszcze stać.\nPo ciemku szybko dochodzimy na Hrebenok. Tam po krótkiej przerwie ruszamy do Chaty Zamkowskiego. Przy chacie przystajemy na trochę dłużej, po czym idziemy w kierunku Schroniska Tery’ego. Ten fragment trasy bardzo mi się dłuży, bo cały czas widać ile podejścia jeszcze zostało do osiągnięcia progu doliny. Co prawda słońce jeszcze nie wzeszło, ale idziemy bez czołówek - jest na tyle jasno, że bez problemów widać kamienie. Wschód słońca moglibyśmy podziwiać z okolic schroniska. Piszę „moglibyśmy”, gdyby nie to, że od słońca oddziela nas potężny mur grani z Durnym i Łomnicą na czele.\nSiadamy za to na werandzie schroniska i jemy drugie śniadanie. Po posileniu się kontynuujemy marsz idąc początkowo szlakiem, by pomiędzy Wielkim a Pośrednim Stawem Spiskim odbić w stronę Baraniej Przełęczy. Idziemy dobrze wydeptaną, znaną mi już ścieżką aż do wylotu żlebu. Teraz początkowo środkiem żlebu, szybko jednak odbijamy na jego prawą stronę. Spowodowane jest to kruszyną, a później leżącym śniegiem. Wolny od niego jest pas skał po prawej stronie, co chętnie wykorzystujemy. Niestety na odcinku ok. 5 metrów trzeba przejść po zmrożonym śniegu, więc idący jako pierwszy Ronc robi butami stopnie.\nNa Baraniej Przełęczy pojawiamy się kilka minut po godzinie 6. Jest wcześnie, więc siadamy na chwilę pooglądać widoki, po czym ogarniamy sprzęt i ubieramy uprzęże.\nPośrednia Grań, Żółty Szczyt, Sokola Turnia\nRonc również bierze sprzęt i prowadzi pierwszy, jak się później okaże jedyny dzisiejszego dnia, wyciąg.\nZ Baraniej Przełęczy nie da się prosto wejść na grań w stronę Spiskiej Grzędy, ponieważ jest tam gładka, pionowa ściana. Dlatego też poszliśmy tak, jak sugeruje opis przewodnikowy, czyli początkowo skośnie w prawo w stronę Doliny Pięciu Stawów Spiskich. Potem poziomy trawers, po czym w górę, nadal z lekkim odchyleniem na prawo do prostego terenu poniżej grani. W tym miejscu były ponoć największe trudności podczas całego naszego przejścia, bo fragment ten wyceniany jest na III. Nie sprawił nam jednak kłopotów.\nPo zwinięciu liny, łatwo idziemy na Spiski Przechód, mając przed sobą widoki na oba wierzchołki Spiskiej Grzędy jak i Spiską Basztę.\nWarto zauważyć, że na Spiski Przechód można łatwo wejść zarówno od Doliny Dzikiej, jak i Pięciu Stawów Spiskich. Zawsze to jakaś opcja na ominięcie tego trudniejszego fragmentu wyprowadzającego z Baraniej Przełęczy.\nW tym też miejscu obserwujemy kamienną lawinę, schodzącą ze zboczy Spiskiej Grzędy do Doliny Dzikiej. Rafał twierdzi, że lawinę wywołała kozica, ale my jej już nie dostrzegliśmy.\nSpiska Grzęda ma dwa wierzchołki, główny pn.-zach. (2481m n.p.m.) oraz niższy pd.-wsch. Ze szczytu ładnie prezentują się Baranie Rogi i droga na nie od Baraniej Przełęczy.\nDo Juhaskiej Przełączki dochodzimy bez problemów, omijając po prawej stronie Spiską Igłę. Teraz granią wchodzimy na Juhaską Turnię, co widać na poniższym zdjęciu. Co prawda większość zdjęć z dzisiejszego dnia robionych w kierunku marszu jest dość kiepska, gdyż cały czas idzie się pod słońce. A jak wiadomo, to nie sprzyja fotografowaniu.\nIdąc z Juhaskiej Turni po prawej stronie grani, natrafiamy na stromą, o gładkich ścianach, rynnę. My nie musimy nią iść, a tylko przetrawersować, ale i tak decydujemy się na wyciągnięcie liny. Szczęśliwie okazało się, że chwyty są duże, ale nie były one widoczne dla nas gdy staliśmy po lewej stronie rynny.\nPrzy Pięciostawiańskiej Przełączce na chwilę siadamy, by poczekać na Ronca, który musiał został na chwilę z tyłu .\nNa Pięciostawiańską Turnię wchodzimy sprawnie, skąd mamy widok na Baranie Rogi i przebytą niedawno grań.\nŁadnie prezentuje się stąd również Pośrednia Grań oraz odchodząca od niej grań z Żółtym Szczytem, Sokolą Turnią, Spągą i Małym Lodowym.\nKołowy Szczyt i Tatry Bielskie.\nTrasa przez Sępią Turnię na Czubatą Turnię specjalnie nie przysporzyła nam problemów. Jeśli dobrze pamiętam, problematyczne było zejście z Sępiej, ale się udało. Trzeba było tylko znaleźć korzystny wariant – możliwe są co najmniej dwie drogi zejściowe: jedna kominkiem, druga bardziej granią.\nBardziej skomplikowana w zejściu jest już Czubata Turnia. Najpierw szliśmy pochyłymi płytami, schodząc „jak puszcza”. Idąc dalej doszliśmy do uskoku/stromej ścianki, którą zjechaliśmy ze znalezionego stanowiska składającego się z dwóch taśm (jednej tak starej, że aż wyblakła) oraz repa. Najlepszy był w tym miejscu tekst Ronca, który po przełożeniu liny przez pętle mówi do nas: „Możecie zjeżdżać, ale nie obciążajcie liny” :D Reakcja Rafała, który jest od nas ponad 20kg cięższy bezcenna ;] A wszystko rozchodziło się o to, że Ronc nagadał nam wcześniej jakie to stanowisko jest słabe, a pętle stare. Jednak gdy podszedłem do zjazdu, zobaczyłem ,że jedna pętla i rep nie wyglądają źle i można im spokojnie zaufać. Wcześniej nie mogliśmy tego zobaczyć, gdyż jest tam miejsce tylko dla jednej osoby.\nPo tym zjeździe znajdujemy się praktycznie na Małej Durnej Przełęczy, skąd zaczynamy podejście na Mały Durny Szczyt.\nA tak wygląda Czubata Turnia z podejścia na Mały Durny wraz ze ścianką, z której zjeżdżaliśmy.\nNa szczycie robimy dłuższą przerwę na jedzenie. Nie mogło też zabraknąć zdjęcia szczytowego.\nDurny Szczyt wygląda na nie taki bliski, ale wejść na niego można szybko i bez większych trudności. Dla jasności napiszę tylko, że my ominęliśmy Durną Igłą, czyli tą dobrze widoczną, sporą iglicę:\nDochodząc na Durny Szczyt naszym oczom ukazuje się Łomnica wraz ze swoim charakterystycznym budynkiem kolejki. Słychać również ludzi, którzy chodzą po platformie widokowej.\nZe szczytu, prócz Łomnicy, wzrok najbardziej przykuwa Grań Wideł. Ale trudno się temu dziwić, w końcu to najładniejsza graniówka w Tatrach, przynajmniej wg niektórych ;)\nPanorama z Durnego Szczytu.\nNa Durnym Szczycie kończy się Spiska Grań, która zaczyna się na Baraniej Przełęczy. Rozpoczyna się odcinek noszący nazwę Klimkowej Grani, który wiedzie do Klimkowej Przełęczy. Nazwa grani nawiązuje do jej pierwszych zdobywców, a dokładniej do postaci Klemensa Bachledy, który to kierował grupą wspinaczy, którzy 24 sierpnia 1893 roku pokonali ten odcinek.\nDługo tutaj jednak nie siedzimy i idziemy szukać stanowiska zjazdowego. Chwilę nam to zajęło, ale się udało. Trzeba iść w stronę tak wyglądającej skały:\nA stałe stanowisko znajduje się nad wyraźnym żlebem. Jak widać, jest to stan z dwóch spitów, o wyraźnie różnym wieku.\nPierwszy jedzie Ronc, szukając po drodze stanowiska pośredniego. Znajduje jedynie pęk taśm i repów, jednak nic stałego. Ponieważ zjechał już niemal całą długość liny, robi sobie tymczasowy stan, a ja wraz z Rafałem dojeżdżamy do pętli zawiązanych za blokiem skalnym, by użyć ich jako naszego stanowiska pośredniego. Dokładamy do tego naszą pętlę, po czym zjeżdżamy na dół. Niestety pojedyncza lina 60m to za mało by zjechać tutaj na jeden raz do wylotu żlebu.\nNa Klimkowej Przełęczy grań ponownie zmienia swoją nazwę i teraz już do Łomnicy będziemy iść Granią Jordana.\nChociaż początkowo wygląda na łatwą, to można się zdziwić, gdy zejdzie się z optymalnej linii drogi - o co wcale nie jest trudno, gdy jest się tutaj pierwszy raz. A niektóre napotykane fragmenty są naprawdę kruche.\nNa Wyżniej Pośledniej Przełączce z Doliny Małej Zimnej Wody dochodzi popularna droga zwana Jordanką. Teraz trawersujemy Poślednia Turnię po jej lewej stronie i po dojściu na Przełączkę pod Łomnicą rozpoczynamy spacer na szczyt po łańcuchach i klamrach. Miejscami jest tego metalu naprawdę bardzo dużo, a najwięcej w słynnym Kominie Franza.\nŁomnica coraz bliżej.\nZa plecami ciągle mamy potężną ścianę Durnego Szczytu.\nWchodzimy na Łomnicę, co stanowi dla obecnych tam ludzi spore zaskoczenie. Niektórzy robią sobie z nami zdjęcia, aż czujemy się jak maskotki na Krupówkach. No, ale robimy też sobie wspólną fotę, tym razem w komplecie:\nLodowy Szczyt i reszta Tatr Wysokich w tle.\nA następnie zachodzę do stacji po Colę. Kofoli nie mają, więc zadowalam się tym co jest.\nPrzed nami już tylko (lub aż) długie i monotonne zejście. Większość trasy zejściowej też ma łańcuchy, więc schodzić można szybko. A nasza prędkość wzrosła jeszcze w momencie, gdy w połowie łańcuchów usłyszeliśmy grzmoty i zobaczyliśmy burzę ;] Na szczęście burza przeszła bokiem i zmoczyła tylko miasta w dolinach. To samo zrobił późniejszy deszcz, który zaczął zbliżać się w naszą stronę gdy byliśmy już na Magistrali.\nNad Łomnickim Stawem ostatni rzut oka na potężne szczyty i przepakowanie plecaków, po czym ruszamy w dół.\nPrzy aucie jesteśmy o 19:30, więc po 17 godzinach od startu. Czujemy zmęczenie, ale satysfakcja ze zrobionej trasy jest.\nBył to naprawdę bardzo ciekawy fragment grani, prowadzący przez wysokie tatrzańskie szczyty. Dodatkowo przeszedłem odcinek Durny Szczyt – Łomnica, który chodził mi po głowie już od długiego czasu, bo przykuł moją uwagę jeszcze w czasach, gdy po Tatrach chodziłem tylko szlakami.\nWięcej zdjęć: httpshttps://goo.gl/photos/Q7Vse2kuxoWr2z1A9\nKarpaty Lato Słowacja Tatry Wysokie Wielka Korona Tatr\nMagda Kokoszka 13 sierpnia, 2015 12:56\nGratulacje, niezłą trasę zrobiliście!! :) Niedawno przymierzaliśmy się (nieskutecznie) do Łomnicy Jordanką od Terego, ale żeby tę trasę jeszcze tak wydłużyć? Szacun! :)\nArtur Szymanowski 13 sierpnia, 2015 16:18\nByła próba zdobycia Łomnicy, czy po prostu plany, których nie udało się zrealizować? Jeśli próba, to czemu nieudana?\nSzliśmy też trochę z ciekawością jak to będzie na odcinku Barania Przełęcz - Mały Durny Szczyt, bo w necie nie widzieliśmy żadnych relacji z tego odcinka. Jedynie opis w Chmielowskim, a już po przejściu trasy dostałem w ręce numer Gór, w którym była opisana ta trasa ;)\nMagda Kokoszka 14 sierpnia, 2015 13:10\nZrezygnowaliśmy pod schroniskiem bo pogoda była niepewna. Dobrze zrobiliśmy bo po paru godzinach zaczęło padać, a pewnie wtedy bylibyśmy w połowie drogi. Mamy w planie zrobić kiedyś Łomnicę, ale może z drugiej strony, zobaczymy. :)\nI tak podziwiam, że ogarnęliście taki kawał grani. :)\nMorgusiowe Wędrówki 13 sierpnia, 2015 13:09\nGrańka robi wrażenie :D Czubata Turnia i ta ściana Durnego, które zaprezentowałeś, sprawiły że palec mi się spocił i aż touchpad się zaciął :D\nFajna relacja ;)\nArtur Szymanowski 13 sierpnia, 2015 16:22\nTe szczyty z takiej perspektywie rzeczywiście wyglądają konkretnie. My na szczęście nie musieliśmy schodzić całej ich wysokości, bo udało nam się ominąć najtrudniejsze fragmenty zjazdami.\nA ta reakcja, to pewnie była na obecny upał, a nie zdjęcia :P Jak tak pomyślę, że my niemal całą trasę przeszliśmy w polarach, bo idąc w cieniu było chłodno... Nie to co teraz.\nPaweł Kukurowski 13 sierpnia, 2015 19:26\n"W 2011 roku, trochę przypadkiem, znalazłem się w Gorcach. Z Obidowca miałem okazję podziwiać panoramę Tatr, szczególnie moją uwagę przykuł charakterystyczny fragment grani Tatr, który wygląda jak schodki wprowadzające od Juhaskiej Przełęczy na Durny Szczyt."\nCzyżby to było podczas wędrówki z Rabki do Nowego Targu (BD 2011)? ;)\n"A następnie zachodzę do stacji po Colę. Kofoli nie mają, więc zadowalam się tym co jest."\nTo poszedłeś po Colę czy Kofolę? ;) I co w końcu kupiłeś? :-)\nPS Przypominam się z tekstami do Księgi Jubileuszowej czyli o "czasach, gdy po Tatrach chodziłem tylko szlakami" :-)\nArtur Szymanowski 13 sierpnia, 2015 19:44\nTak, to ta wycieczka :) W sumie to była moja jedyna wizyta w Gorcach jak do tej pory.\nPoszedłem z chęcią zakupu Kofoli, ale nie mają jej na stanie, więc zakupiłem CocaColę. Ale i tak wypiłem ją z wielką przyjemnością ;)\nPS. Przypomnienie przyjęte ;)\ncarolin 14 sierpnia, 2015 11:37\nPozdrawiam pełna uznania :)\nPS Te "schodki" ujrzane po raz pierwszy też od razu przykuły moją uwagę ;)\nArtur Szymanowski 18 sierpnia, 2015 23:13\nWidać nie tylko mnie rzuciły się w oczy "schodki na Łomnicę" :P\nBasia 14 sierpnia, 2015 15:04\nImponująca i kusząca trasa, gratuluję! Byłam już na Durnym i Łomnicy ale po Twojej relacji z przyjemnością poszłabym tam jeszcze raz :)\nArtur Szymanowski 18 sierpnia, 2015 23:27\nDzięki. Warunków jakie miałaś na Durnym, to Ci zazdroszczę. Chciałbym kiedyś w takich się tam wybrać :)\nTaka dłuższa grań ma swój klimat. Wg mnie takie przejścia są ciekawsze niż tylko wejście i zejście ze szczytu.\nwkraj 16 sierpnia, 2015 12:52\nPodziwiam Waszą trasę. Takie chodzenie już nie dla mnie. Ale z przyjemnością obejrzałem zdjęcia i poczytałem opis. Gratuluje zdobycia szczytu w tak "odmienny" dla wielu turystów sposób :)\nArtur Szymanowski 18 sierpnia, 2015 23:35\nCiesze się, że zdjęcia i opis się podobały :) A sposób zdobycia szczytu rzeczywiście inny niż przeciętny, bo jednak większość osób na Łomnicę wjeżdża, a nie wchodzi.\nAvelina 16 sierpnia, 2015 17:42\nDobrze, że przynajmniej mogę zobaczyć zdjęcia z trasy, bo sama się tam nie wybiorę :)\nArtur Szymanowski 18 sierpnia, 2015 23:37\nCieszę się, że chociaż w ten sposób mogłem przybliżyć Tobie te rejony :)\nSkadi 17 sierpnia, 2015 13:54\nKawał grani urobiony. Gratulacje dla całej trójki :) Fajny motyw na zdobycie nawet i trzech szczytów z WKT za jednym zamachem :) - u Skadi już czacha dymi :D A jak Kasia i jej powrót do zdrowia? Przekaż od nas uściski dla niej.\nUnknown 18 sierpnia, 2015 11:55\nPodczas, gdy Red ugania się po graniach, ja już prawie normalnie zginam stopę ;)\nI chodzę w zawrotnym tempie biegającego ślimaka :D\nArtur Szymanowski 18 sierpnia, 2015 23:40\nJak już Kasia wyżej napisała, powoli wraca do zdrowia. Myślę, że jesienią będzie już normalnie chodzić po górskich trasach :)\nTak, można zdobyć 3 szczyty jednego dnia, ale to będzie jeszcze dłuższy dzień ;) Też wpadło mi to do głowy, ale, że na Baranich Rogach już latem byłem od Baraniej Przełęczy, więc nie chciało mi się tam ponownie wchodzić. Więc nawet o tym nie wspominałem. Co innego, gdybym tego szczytu nie miał jeszcze w swojej kolekcji, to pewnie by mnie bardziej do siebie przyciągał ;)\nIza 19 sierpnia, 2015 14:17\nGratulacje, kawał pięknej trasy :) Skoro Kasia dobrzeje, życzę Wam wielu udanych wyjazdów na jesieni. Pozdrowienia :)\n"Wchodzimy na Łomnicę, co stanowi dla obecnych tam ludzi spore zaskoczenie. Niektórzy robią sobie z nami zdjęcia, aż czujemy się jak maskotki na Krupówkach." :D\nArtur Szymanowski 20 sierpnia, 2015 22:46\nDzięki, mam nadzieję, że uda się gdzieś jesienią pojechać w ładną pogodę :)\nBo kilka osób ustawiało się obok nas do zdjęcia i robili z nami pamiątkowe foty ze szczytu :P Była to polska rodzinka, ale widać, że zainteresowana naszym wejściem i górami, bo prócz zdjęć popytali nas też trochę o wspinanie i szlaki w Tatrach.\nKatzebemol 22 września, 2015 16:41\nArtur Szymanowski 07 października, 2015 21:07\nWojtuś 03 października, 2015 09:20\nPrzyznaję, że dopiero teraz wczytuję się w całość relacji - wcześniej czytałem fragmentami i oglądałem zdjęcia.\nJak już Tobie mówiłem, przejście to "należy" grupy, na którą nie natrafia się każdego dnia w sieci.\nZnacznie wyżej cenię ścieżki, o których mogę czytać pierwszy raz, a nie po raz setny.\nWydaje się to zbyt długa wycieczka, żebyśmy mogli w jeden dzień coś takiego przejść w bardzo słabo znanym terenie.\nAle dzięki relacji jest już mniej nieznany:)\nArtur Szymanowski 07 października, 2015 21:15\nFakt, o pierwszej części naszej graniówki ciężko cokolwiek znaleźć w sieci, bo nie jest to popularny odcinek. Dużo opisów pojawia się dopiero dla fragmentu Durny - Łomnica, a najwięcej dla Jordanki dopiero. Ja trochę żałuję, że nie mam żadnego zdjęcia z tego ostatniego odcinka po łańcuchach. Ale w necie mogę sobie je pooglądać za to :P\nTrasa faktycznie jest długa, ale naprawdę warta zainteresowania, bo wejście na Łomnicę od tej strony, to piękna sprawa. Dużo ciekawsza niż od Łomnickiej Przełęczy.\nAgnieszka M 16 kwietnia, 2016 10:41\nPrzeglądając Twoje wpisy zastanawiam się, gdzie jeszcze Cię nie było :D I tu odrazu nasuwa mi się pytanie. Jak długo trwa Twoja przygoda z górami? Zazdroszczę że mieszkasz tak blisko polskich i słowackich Tatr. Ja pochodzę z Olsztyna i niestety bywam w górach sporadycznie. Ze słowackich szlaków mogę polecić Ci Dolinę Pięciu Stawów Spisskich i trasę Popradke pleso - Ostrva - Batizovské pleso - Velicke pleso - Tatranska Polianka, o ile jeszcze tam Cię nie było :p Pozdrawiam i zapraszam na mojego nowego bloga http://agaadatravels.blogspot.de/2016/03/the-most-beautiful-mountain-trails-in.html\nArtur Szymanowski 16 kwietnia, 2016 17:21\nJest takich miejsc jeszcze dużo, których nie odwiedziłem, a które są w moich planach ;) Tylko by był czas i pogoda :)\nMoja przygoda z górami w sposób częstszych w nich wizyt, to jakieś 5-6lat. Wcześniej to były tylko okazjonalne wyjazdy, ale nic dłuższego.\nDolinę Pięciu Stawów Spiskich znam, nawet ta podczas wycieczki opisanej w tej relacji w niej byłem. Generalnie moje nastawienie do dolin jest takie, że to punkt pośredni podczas wchodzenia na jakiś szczyt. Trzeba je przejść i tyle. Wiadomo, widoki z niektórych są ciekawe, ale ze szczytów lepsze ;)\nTa druga trasa również ciekawa, Za dodatkową jej atrakcję można uznać fakt, że przechodzi się u stóp najwyższego tatrzańskiego szczytu. A wiadomo, co najwyższe, to ciekawe ;)\nGranie: Spiska, Klimkowa i Jordana, czyli w drodze...


Oleole.pl podobne strony, opinie o oleole.pl - PodobneStrony\nOleOle.pl to najpopularniejszy sklep internetowy oferujący sprzęt elektroniczny. W ofercie znajdziemy telewizory, RTV, AGD małe i do zabudowy, komputery, gry i konsole, foto i kamery, telefony i zegarki, akcesoria sportowe i turystyczne oraz narzędzia. Najpopularniejsze marki, jakie są oferowane przez sklep to Bosch, Samsung, Electrolux, Amica, Whirlpool, Apple, Phillips, Siemens, LG, Indesit, Candy, Lenovo, Huawei czy Sony. Sklep oferuje wysokiej jakości sprzęt za najniższą cenę, w przypadku, gdy znajdziemy ten sam model w innym sklepie z niższą ceną, OleOle.pl zwróci nam różnicę w cenie. Za towar możemy zapłacić kartą, przelewem, ale również dokonać zakupu na raty przez internet. Wysyłki realizowane są za darmo przy zamówieniu powyżej 99 zł. Firma oferuje również możliwość wniesienia, ustawienia i instalacji zakupionego sprzętu.\nsprzęt rtv sprzęt agd komputery laptopy sklep komputerowy\nProdukty od oleole.pl i podobnych stron


Toy Spaniel Miniaturowy czyli King Charles Spaniel (to nie jest Cavalier) Serock\t« Spaniel tybetański Serock\t« Psy Serock\t« Ogłoszenia Serock\t:: Zoomia\tZwierzęta, Psy, Spaniel, ogłoszenie pl\nZoomia.pl » Ogłoszenia Serock » Psy Serock » Spaniel tybetański Serock » Toy Spaniel Miniaturowy czyli King Charles Spaniel (to nie jest Cavalier) Serock\nToy Spaniel Miniaturowy czyli King Charles Spaniel (to nie jest Cavalier)\nOgłoszenia Serock, Psy Serock, Spaniel tybetański Serock, Zwierzęta, Psy, Spaniel, ogłoszenie,\nKING CHARLES SPANIEL - piesek (to nie jest Cavalier, to inna rasa z innym charakterem) urodzony 28 sierpnia 2018 zobacz wideo: https://youtu.be/ZBwl9d2IDOI Piesek o doskonałym eksterierze, nie tylko do kochania, ale w przypadku chęci i zapału przyszłego właściciela na pewno nie przyniesie rozczarowania na wystawach. Matka to utytułowana Championka Polski Lucilla Diamond\nDay Polonia a ojciec to import z Łotwy, młodziutki pies z wybitna głową po suczce z Nowej Zelandiii psie z USA. Piesek już do odbioru, jest zaszczepiony i wielokrotnie odrobaczony, king charles spaniele to rasa psów z zerowym poziomem agresji, zarowno do innych zwierzat jak i do ludzi. King Charles Spaniel to rasa psów nadająca się również dla osób starszych. Mieszkamy 40 km od Warszawy, nad Zalewem Zegrzyńskim, szczenięta odchowujemy w domu, dokładając\nwszelkich starań by były szczęsliwe, psy do dyspozycji mają ogromny ogród i dużo swobody. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat pieska zadzwoń. Należymy do Związku Kynologicznego w Polsce, zrzeszonego w FCI, jedynej polskiej organizacji, której rodowody są uznawane na całym świecie. Nasza hodowla liczy ponad 30 lat: 30 lat doświadczenia, 30 lat pracy, 30 lat miłości do czworonogów.\nSpaniel tybetański Tibetan Spaniel Tibbies Psy szczenięta szczeniaki\nToy Spaniel Miniaturow...


Porównaj ceny na link „ pokaż dane kontaktowe "urok - Kupuj link „ pokaż dane kontaktowe "urok w najlepszych cenach od międzynarodowych sprzedawców na AliExpress\nGorące promocje na link „ pokaż dane kontaktowe "urok\nŚwietna wiadomość! Jeśli szukasz produktów z kategorii link „ pokaż dane kontaktowe "urok, jesteś we właściwym miejscu. Pewnie już wiesz, że na AliExpress znajdziesz wszystko, czego szukasz. Mamy tysiące super produktów z dosłownie każdej kategorii. Luksusowe marki, przeceny, ekonomiczne oferty hurtowe... AliExpress ma wszystko!\nAliExpress zawsze stara się oferować najlepszy wybór, jakość i cenę. Każdego dnia znajdziesz nowe oferty dostępne tylko przez Internet, zniżki w sklepach i możliwość zaoszczędzenia jeszcze więcej poprzez zbieranie kuponów. Niekiedy warto się pospieszyć, bo top produkty w kategorii link „ pokaż dane kontaktowe "urok bardzo często szybko się wyprzedają. Wszyscy znajomi będą Ci zazdrościć, kiedy powiesz im, że najlepsze produkty z kategorii link „ pokaż dane kontaktowe "urok masz z AliExpress. Niskie ceny, tania wysyłka i lokalne opcje odbioru - dzięki nim możesz oszczędzić jeszcze więcej.\nA co jeśli nadal masz wątpliwości dotyczące kategorii link „ pokaż dane kontaktowe "urok? AliExpress to świetna platforma do porównywania cen i sprzedawców. Pomożemy Ci ustalić, czy warto zapłacić więcej za produkt z górnej półki, czy dostaniesz równie dobrą ofertę, kupując tańszy produkt. A jeśli masz ochotę zdecydować się na najdroższą wersję, AliExpress zapewni najlepszą jakość w najlepszej cenie. Damy Ci nawet znać, kiedy możesz spodziewać się promocji i ile możesz zaoszczędzić.\nA jeśli dopiero zaczynasz korzystać z AliExpress, zdradzimy Ci sekret. Tuż przed kliknięciem przycisku „kup teraz” poświęć chwilę na sprawdzenie kuponów - a zaoszczędzisz jeszcze więcej. Znajdź kupony sklepu, kupony AliExpress lub zbieraj je każdego dnia, grając w gry w aplikacji AliExpress. Ponieważ większość naszych sprzedawców oferuje bezpłatną wysyłkę, otrzymujesz produkty z kategorii link „ pokaż dane kontaktowe "urok w jednej z najlepszych cen online.\nelastyczna silicon buty koronki\nelastyczne buty krawat\nnie buty krawat\nleniwy sznurowadła do butów\nlazy no tie shoelace\nsilikonowe sznurowadła dla dzieci buty\nelastyczna kid buty koronki\nkoronki bez krawata\nsznurowadło dla dziecka


inspiracje fitness | JASMINEN GIRL\nKwiecień niebawem dobiegnie końca, potem długi weekend majowy, a za 2 miesiące już lato! Do tej pory ćwiczyłam tylko z Mel B i Tiffany, ale postanowiłam wrócić także do ćwiczeń Ewy Chodakowskiej. Szczególnie, że dzisiaj znalazłam nowe ćwiczenie na wewnętrzne partie ud, czyli coś na moje "grube" uda. Poszukałam też parę inspiracji do ćwiczeń, ale bardziej żywieniowych i ćwiczenia niż płaskie brzuchy, które na mnie nie działają.\nZapraszam do obserwacji mojej tablicy fitnessowej na pinterest.\n1. sałatka owocowa mniam uwielbiam\n2. sałatka makaronowa, mój przepis znajdziecie tutaj\n3. cytrynowe smothie\n6. pomysł na zdrowe śniadanie\n7. "80 zdrowych rzeczy"\n8. Te produkty przyśpieszą twój metabolizm\n9. wypady w przód\n10. "ABS Workout"\n11. ćwiczenia na wewnętrzne partie ud, o którym wspominałam na początku postu, które zamierzam wypróbować :)\nNa koniec postu pytanie: Co wybierasz najczęściej?\nCathy 26.04.2014, 19:17\nAż się głodna zrobiłam...:D\noczynamode 26.04.2014, 20:11\nJa jestem wierna wszystkim treningom prezentowanym na łamach Shape :)\nMiśka Grabowska 26.04.2014, 20:21\nNiezła motywacja :D No ja biegam i udało mis ie przez święta zrzucić ok 2kg :D Jestem z siebie dumna :D\nTo coś z pierwszego zdjęcia jadłabym codziennie :D\nMadame Pattinka 27.04.2014, 10:02\nbardzo lubię takie zdjęcia :)\nBarbara Posłuszna 27.04.2014, 11:30\nowocowa sałatka, mmm ♥♥\nAnita 27.04.2014, 17:00\nsalatka owocowa jest najlepsza <3\nOla M 27.04.2014, 18:20\npassionelka :) 28.04.2014, 07:40\nSmoothie uwielbiam <3\nPreety.Julka 28.04.2014, 17:18\nBERRIES 29.04.2014, 18:31\nKażda taa inspiracja jest taka cudowna i tak smacznie wygląda! <3\nMarbel style 29.04.2014, 19:01\nŚniadanko z nr 6 wygląda bardzo apetycznie! ♥\nOd maja znów zaczynam ćwiczyć z Mel B :-)\nElisabeth Brzeski 01.05.2014, 14:20\nDziekuje za przypomnie zwyklych, prostych cwiczen, ktore sa jednak bardzo, bardzo skuteczne, bo wczesnie duzo cwiczylam, teraz duzo mniej, ale musze wrescie zaczac. Pozdrawiam serdecznie :):)


7 przepisów na proszki do prania (także pieluch wielorazowych) i płyny do płukania\nW tradycyjnych proszkach do prania znajdziemy masę składników niekorzystnych dla naszego zdrowia. Ci bardziej przezorni zabezpieczają się kupując preparaty certyfikowane w sklepach z ekologiczną chemią gospodarczą. Zastanówmy się, czy nie bylibyśmy w stanie sporządzić podobnego – samodzielnie? Wbrew pozorom nie jest to ani trudne, ani szczególnie czasochłonne.\nPo co nam domowej roboty proszek do prania?\nFosforany, polietylenoglikol, nonylofelon, ABS, LAS – wszystkie te składniki mogą wywoływać alergie i podrażnienia, a znajdziemy je w wielu tradycyjnych proszkach do prania. Do tego dochodzą chemiczne spieniacze typu SLS i SLES, powstałe na bazie ropy naftowej, sztuczne zapachy i wybielacze (dokładny opis składników popularnych proszków do prania). Z łatwością można ich uniknąć, przygotowując proszek do prania w domu. Wbrew pozorom nie jest to trudne, przynosi natomiast sporo satysfakcji (również dla domowego budżetu). Produkując domowy proszek do prania oszczędzamy pieniądze, ale również środowisko, nie przyczyniając się do zanieczyszczenia wód i gruntów. Brzmi przekonująco? Wypróbuj kilka poniższych przepisów, by przekonać się, jak efektywne może być pranie w proszku własnej roboty.\nJest kilka składników, bez których nie da się obejść przyrządzając domowy proszek do prania. Większość z nich znajdziemy w sklepach internetowych z ekologiczną chemią gospodarczą. Poniżej opisujemy ich właściwości:\nBoraks – doskonały środek czyszczący o bardzo uniwersalnym zastosowaniu. Ma właściwości antyseptyczne, przeciwgrzybiczne i przeciwwirusowe. Jednocześnie charakteryzuje się łagodnymi właściwościami antybakteryjnymi (Przeczytaj więcej: Boraks).\nPłatki mydlane – te wolne od fosforanów, detergentów czy innych dodatków chemicznych. Polecamy szczególnie mydło marsylskie, które zawiera minimum 72 proc. olejów roślinnych (np. oliwa z oliwek, olej migdałowy, olej rzepakowy, olej arganowy), jest hipoalergiczne oraz bakteriobójcze – polecane przy pielęgnacji skóry całej rodziny, w tym noworodków.\nSoda oczyszczona – ma działanie zmiękczające wodę, neutralizujące zapachy, czyszczące, wybielające i jest równie uniwersalnym środkiem do stosowania w domu, co boraks (Przeczytaj więcej: Soda oczyszczona).\nKwasek cytrynowy – ma właściwości odplamiające i czyszczące (jest równie użyteczny w domu jak boraks czy soda – łatwo znaleźć dla niego zastosowanie w sprzątaniu domu).\n← “By umożliwić małym uchodźcom bycie tym, kim są – dziećmi”. Rozmowa z Olgą Ślepowrońską → Mrożonki – czy naprawdę są takie zdrowe?\n11 odpowiedzi na “7 przepisów na proszki do prania (także pieluch wielorazowych) i płyny do płukania”\n12 kwietnia, 2020 o 2:00 pm\nKtóry z proszków najlepiej będzie się nadawał do prania niemowlęcych ubranek?\n30 kwietnia, 2020 o 2:54 pm\nZrobiłam proszek do białego (boraks, soda, nadwęglan)-pachnie czystością ale się nie doprało z pudru.Czy proszek z mydłem będzie silniejszy?\n1 maja, 2020 o 12:12 pm\nplyny do plukania tkanin – te ilosci sa naprawde na jedno pranie?? pol szklanki octu? i mam uzywac jak zwyklego plynu? zwykle uzywam nakretki, nie pol szklanki. w tym pierwszym przepisie ( nr 6) plynu jest jeszcze wiecej. i czy soda kalcynowana jest bezpieczna dla jedwabiu i welny?\n29 czerwca, 2020 o 9:23 pm\nMam takie pytanie, zrobiłam proszek z płatków mydlanych, sody oczyszczonej, boraksu i kwasku. Wymieszałam wszystko i po kilku godzinach zrobiła mi się z tego taka breja, jakbym dolała tam wody. Co zrobiłam nie tak? Proszę o radę.\n17 listopada, 2020 o 6:18 pm\nMi też sie tak zrobiło… probowalam dwa razy, za kazdym razem to samo\n22 maja, 2021 o 4:54 pm\nPo prostu zrobiłaś coś w rodzaju domowej, mydlanej oranżadki. Zabrakło podstawowej wiedzy z chemii Proszę Pani. Kwasek i sodka rozpuszczone w wodzie (płatki mydlane zapewne nie były suche jak pieprz – stąd woda) silnie reagują ze sobą, wydziela się CO2. Zamiast płatków można do sodki i kwasku dodać soczek owocowy, dolać wody i gazowany napój gotowy. Tak więc wszystkie składniki powinny być idealnie suche lub można pominąć kwasek przy robieniu proszku i za każdym razem dodawać go do dozownika w pralce przed rozpoczęciem prania.\n30 września, 2020 o 10:35 am\nWitam, czy mozna stosowac ktorys z tych proszkow do prania czarnego? Bardzo bym prsila o odpowiedz bo nie moge w internecie nic znalesc domowego do czarnego :) Pozdrawiam LR\n8 marca, 2021 o 7:26 pm\nMoje czarne ubrania po wypraniu w najsłabszym proszku (nr 1) po wyschnięciu mają białe smugi. Czy można temu jakoś zaradzić? Może istnieje „mieszanka” specjalnie do czarnych rzeczy?\n14 marca, 2021 o 1:36 pm\nWidzę, że autorzy mają wywalone na pytania internautów.\n11 stycznia, 2022 o 3:27 pm\nyyy ale nie łaczymy kwasku cytrynowego i sody oczyszczonej halooo!!! To osłabi te detergenty…\n28 maja, 2022 o 7:53 am\nMocny proszek skleja się w jedną bryłę – skałę – da się go jakoś odratować?


Gdy podróż coraz bliżej. Pakowanie się i organizacja miejscaPrawdziwa ekologia - o oszczędzaniu wodyWokół każdego domu- prace wykończeniowe ogroduMarketing drukowany Here's how to quickly and safely fix your car Kulinarnie - gotowanieCzy ktoś też potrzebuje naprawiać rtv i agd?O zewnętrznej reklamie ogólnieWykładziny - narzędzia pomocniczeDJ w pracyDobry dentystaAle jak znaleźć psychologa?Mechanik potrzebny - samochód się zepsułJak długo musisz sprowadzić auto z Niemiec?Serwisowanie komputerów i laptopów, jak to działa?O sprzątaniuAbout car - good car service is really importantDomy opieki nad seniorami. Czego o nich nie wiesz?Dla przedsiębiorców: podatki, biura rachunkowe, księgowośćOptima dla firmCzystość w restauracjachArtykuł o warsztatach samochodowych i systemie ABSBudowa i wykończenie domu. Kilka słów o kostceUsługi prawnicze - kto powinien z nich korzystać?Mechanik vs Twoje autoSome general stuff about plumbingObejrzeć pokaz tańca we Wrocłwiu? Tak czy nie?Ogrodzenia - komu potrzebne i dlaczegoDziecko i jego potrzeby. O akcesoriach dziecięcychZobacz czy potrzebujesz naprawić elektronikę?


Żołnierze Armii Krajowej – wykładowcy i absolwenci Politechniki Warszawskiej\nTablica pamiątkowa umieszczona na obelisku przed Gmachem Technologii Chemicznej Politechniki Warszawskiej\ndziedziniec wewnętrzny, wejście od Al. Niepodlegości pomiedzy ul. Koszykową i ul. Nowowiejską\nTablica odsłonięta 3 maja 1969 r., źródło: http://www.potempski.com/elektryczny/zarys/walka.htm\nInauguracja działalności uczelni nastąpiła w listopadzie 1915 roku. Studia prowadzone były na czterech wydziałach: Architektury, Budowy Maszyn i Elektrotechniki, Chemicznym oraz Inżynierii Budowlanej i Rolnej.\nW ostatnim roku akademickim przed drugą wojną światową (1938/1939) liczba studentów wynosiła nieco ponad 5 tysięcy, to dziś przekroczyła już trzydzieści tysięcy. Personel naukowo-dydaktyczny i techniczny Politechniki liczy obecnie około pięc tysięcy osób, z tego nauczyciele akademiccy stanowią niemal połowę.\nPodczas drugiej wojny światowej zginęły setki studentów i pracowników naukowych. Rozwiązana przez Niemców Uczelnia działała w konspiracji prowadząc, pod szyldem Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej, badania naukowe (często na potrzeby Państwa Podziemnego) i kształcąc studentów. W okresie okupacji wypromowano około 200 inżynierów, przeprowadzono 20 przewodów doktorskich i 14 habilitacji.\nW czasie Powstania Warszawskiego Politechnika podzieliła los swego miasta. Po okresie ciężkich walk w dniu 19 sierpnia 1944 roku jej obrońcy - żołnierze 3 Batalionu Pancernego AK "Golski" - opuścili zniszczone "goliatami" budynki, które opanowali Niemcy kończąc dzieło zniszczenia.\nOd jesieni 1942 r. okupant zezwolił na ponowne otwarcie Politechniki zamkniętej od momentu wybuchu wojny. Odtąd, do 1945 roku, funkcjonowała ona jako Państwowa Wyższa Szkoła Techniczna (PWST). Była to dwuletnia szkoła półwyższa z polskim językiem wykładowym.\nDziałania pracowników i absolwentów Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej w Armii Krajowej\nPoniższy tekst stanowią fragmenty artykułu: Andrzej Staniszewski PRACOWNICY NAUKOWI I ABSOLWENCI WYDZIAŁU W WALKACH O NIEPODLEGŁOŚĆ. MATERIAŁY SYMPOZJUM „ZARYS HISTORII WYDZIAŁU ELEKTRYCZNEGO 1921 -1981” LISTOPAD 1981, WYDAWNICTWA POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ, WARSZAWA 1983. Opracowanie redakcyjne: prof. Zdzisław Grunwald oraz inż. J. Kubiatowski, prof. B. Walentynowicz\nWalka z okupantem w latach 1939—1944 Charakterystycznym świadectwem i przykładem ciągłości pracy elektryków we wrześniu 1939 r. jest sprawa nadajnika średniofalowego uruchomionego około 10 września w Zakładzie Radiotechniki przez inż. Stanisława Ryżkę (st. asystenta, późniejszego profesora Wydziału) przy współudziale prof. Romana Trechcińskiego i inż. Mikołaja Pawłowa oraz technika Władysława Szymczyka. Zasilanie rezerwowe radiostacji zapewniono z akumulatorni znajdującej się w gmachu Fizyki. Był to stary nadajnik poznańskiej rozgłośni Polskiego Radia o mocy 1,5 kW. który prze-strojony na falę stacji Warszawa II pracował podczas coraz częstszych uszkodzeń nadajnika na Forcie Mokotowskim. Była to najdłużej działająca na fonii radiostacja walczącej Warszawy.\nRównież we wrześniu 1939 r. rozpoczęto budowę (inż. Stanisław Ryżko, Henryk Kalita, Jerzy Jarocki) uruchomionego w listopadzie nadajnika krótkofalowego przekazanego następnie Związkowi Walki Zbrojnej (ZWZ). Jesienią 1940 r. nadajnik ten pracował nadal zainstalowany wówczas na pawlaczu na ostatnim piętrze budynku przy ulicy Jasnej, w lokalu pozorującym biuro. Sprawdzał go tam Henryk Kalita zaprowadzony przez łącznika ZWZ, technika z Urzędu Telekomunikacji przy ul. Nowogrodzkiej, Malinowskiego.\nZarówno w Politechnice Warszawskiej, jak i w wielu innych ośrodkach na terenie Kraju pracownicy i absolwenci Wydziału brali udział w produkcji radiostacji konspiracyjnych, a wśród nich inżynierowie: J. Alimow, J. Barański. Wiesław Barwicz, Czesław Brodziak, Jerzy Czyż. Tadeusz Garliński. Michał Grabowski, Witold Hryszkiewicz. Jerzy Jarocki, Henryk Kalita, Maria Kliem, Lesław Kędzierski, Jerzy Kubiatowski, Henryk Kiihn-Kuniewski. Wojciech Lilienstern, Władysław Mancewicz, Wacław Musialowicz, Stanisław Ryżko, Kazimierz Stefko, Zbigniew Surówka, Stanisław Wolski, Ryszard Walter. Szczególne zasługi w organizacji produkcji sprzętu łączności ma zastępca dowódcy Wojsk Łączności Armii Krajowej, kpt. a następnie mjr i ppłk inż. Józef Srebrzyński.\nProdukcja sprzętu radiowego nadawczo-odbiorczego na terenie Wydziału miała w pewnych okresach czasu charakter niemal seryjny zarówno co do liczebności poszczególnych partii, jak i organizacji montażu i sprawdzania elementów. Poza tym, prowadzono kontrolę, naprawy jak również dorabiano obudowy do sprzętu radiotechnicznego pochodzącego ze zrzutów lotniczych).\nWiele z wymienionych powyżej osób brało również udział w bezpośrednich działaniach operacyjnych Związku Walki Zbrojnej i potem Armii Krajowej i tak np. zasługą R. Waltera było nawiązanie łączności radiowej z władzami polskimi we Francji, a po jej upadku — w Wielkiej Brytanii.\nInż. Stefan Manczarski, późniejszy profesor Wydziału Elektroniki był autorem kompensacji układu antenowego radiostacji — urządzenia powszechnie wprowadzonego do radiostacji ruchu oporu — niemal uniemożliwiającego lokalizację stacji za pomocą goniometrów naziemnych.\nWymieniono tu zaledwie część absolwentów Wydziału czynnych w konspiracji, jednakże w tak krótkim szkicu nie sposób ująć niezwykłe losy wszystkich, często bezimiennych żołnierzy AK obsługujących rozległą sieć radiową zapewniającą nie tylko łączność z władzami polskimi w W. -Brytanii, bazami we Włoszech i w innych krajach, ale również pomiędzy okręgami, obwodami, a nawet poszczególnymi oddziałami AK. AL i jednostkami partyzantki radzieckiej działającymi na terenie kraju.\nW sierpniu 1941 r. powraca na Wydział prof. Janusz Groszkowski (ewakuowany na wschód we wrześniu 1939 r. wraz z Państwowym Instytutem Telekomunikacyjnym, którego był dyrektorem, a następnie wykładający w latach 1940—1941 radiotechnikę na Wydziale Elektrycznym Politechniki Lwowskiej). Włącza się do pracy konspiracyjnej, uczestniczy w organizacji budowy radiostacji, wykonuje dla AK i Delegatury Rządu na Kraj liczne ekspertyzy z zakresu łączności, radia, radiolokacji, jak również badania materiałów i sprzętu dostarczanego przez nasz wywiad. Na jesieni 1943 r. na polecenie członków Delegatury, prof. Andrzeja Tretiaka — anglisty z Uniwersytetu Warszawskiego oraz prof. Stefana Bryły z Politechniki Warszawskiej, prof. Janusz Groszkowski odsuwa się na kilka miesięcy od prac i kontaktów konspiracyjnych, aby być absolutnie „czystym" w związku z czekającą go pracą o wielkiej wadze.\nW pierwszych dniach czerwca 1944 r. zjawia się łącznik: Jerzy Chmielewski, były szef Biura Studiów Gospodarczych II Oddziału Komendy Głównej AK przydzielony wówczas do pomocy inż. Antoniemu Kocjanowi (m. in. główni organizatorzy akcji rozszyfrowania nowej broni niemieckiej). W bardzo dobrze zakonspirowanym lokalu na ul. Skolimowskiej przy rogu Chocimskiej prof. Janusz Groszkowski bada urządzenia radiowe nadawcze i odbiorcze oraz sterujące pochodzące z rakiety V2. Niektóre elementy po wymontowaniu badane są poza tym lokalem.\nPo przeszło 10 dniach pracy prof. J. Groszkowski sporządza raport o wynikach badań, który zostaje skierowany do Londynu dwiema drogami: krótki opis drogą radiową w meldunku wywiadowczym 366/1176 z dnia 12.06.44 r. oraz obszerne sprawozdanie wraz z rysunkami technicznymi wysłane w postaci mikrofilmu za pośrednictwem specjalnego kuriera.\nW 1943 r. doc. J. L. Jakubowski — późniejszy profesor i dziekan Wydziału Elektrycznego — działając w komórce wywiadu technicznego AK dostarczył do zbadania przez prof. J. Groszkowskiego elementy niemieckiego radaru, które zostały następnie przesłane do Londynu.\nPrzykładem innego rodzaju działalności może być konspiracyjne, dobrze zorganizowane i aktywne laboratorium fotograficzne uruchomione przez prof. Mieczysława Wolfkego już na początku 1940 r. przy Zakładzie Fizyki. Jego córka Lucyna prowadziła zaopatrzenie pracowni, archiwum i ewidencję. Początkowo wykonywano mikrofilmy opracowań naukowych dla łatwiejszego ukrycia ich przed Niemcami; następnie zakres prac rozszerzono. Wykonywano m. in. fałszywe dokumenty personalne dla członków organizacji konspiracyjnych, teleobiektywem fotografowano sceny uliczne obrazujące terror okupanta oraz wykonywano zdjęcia różnych funkcjonariuszy gestapo, których podobizny były potrzebne dla celów identyfikacji władzom polskiego podziemia. Z prof. Mieczysławem Wolfke współpracowali: inż. Stefan Rossalski (pseudonim „Ster"), inż. Zbigniew Toniszewski, oraz Jan Makulski, oficer AL.\nProf. K. Drewnowski, Rektor Politechniki Warszawskiej od dnia 01.09. 1939 r., pracuje dla Uczelni i działa w konspiracji. Jest jednym z członków-założycieli Centralnego Komitetu Organizacji Niepodległościowych, w 1941 r. bierze udział w pracach Komisji Strat i Odszkodowań, od 1942 r. jest członkiem Komisji Rewizyjnej KG ZWZ - AK. W dniu 10.11.1942 r. zostaje aresztowany „za działalność na stanowisku Rektora Politechniki Warszawskiej", uwięziony na Pawiaku po czym wywieziony do obozu koncentracyjnego na Majdanku, a następnie do obozu w Dachau.\nWśród pracowników Fabryki Aparatów Elektrycznych Kazimierz Szpotański i S-ka, jedną z grup Ruchu Oporu zorganizował inż. Zdzisław Grunwald, kierownik Działu Dźwigowego (późniejszy profesor Wydziału). Z materiałów przydzielanych na produkcję dla Niemców wykonywane były m. in. latarki sygnalizacyjne dla oznaczania miejsc zrzutów lotniczych. Od maja 1942 r. inż. Z. Grunwald (pseudonim Zych), jako członek ZWZ, a potem AK, organizował drużynę, a następnie pluton. Z absolwentów Wydziału należeli doń inż. Władysław Rode (pseudonim Rewski) oraz studentka Danuta Tuzówna (pseudonim Anna).\nAbsolwenci i studenci Wydziału działali oczywiście nie tylko na terenie Warszawy. Należy tu wspomnieć np. o inż. Czesławie Rukszto, który po rozbrojeniu w 1939 r. w Haliczu wkrótce na terenie Wilna zostaje zastępcą sekretarza Wileńskiej Rady Niepodległości organu naczelnego Wileńskiej Koncentracji Demokratycznej (WKD). W marcu 1943 r. inż. Cz. Rukszto (pseudonim Wiktor) przyjeżdża do Warszawy w sprawie drukarni dla okręgu wileńskiego. Po kilku tygodniach nastąpił przerzut drukarni do Wilna. W uruchomieniu maszyn i instalacji zakonspirowanej przy ul. Lwowskiej 13 drukarni pomagali Wiktorowi studenci Wydziału: Jan Monkiewicz i Zbigniew Chlopicki. W drukarni, nad którą urządzono stolarnię produkującą skrzynki do piwa oraz łóżka drewniane powstawały m. in. dwa konspiracyjne miesięczniki. Drukarnia działała do listopada 1944 r. w działalności WKD i w akcjach zbrojnych AK brał również udział inż. Wiktor Szukszta (późniejszy profesor Politechniki Gdańskiej), inż. Jeremi Łukaszewicz oraz student Tadeusz Lisowski.\nInż. Władysław Latek — absolwent i późniejszy profesor i dziekan Wydziału — od 1941 r. był członkiem Batalionów Chłopskich, a następnie w stopniu kapitana zastępcą komendanta obwodu BCh. W 1943 r. został Delegatem Rządu Londyńskiego na powiat Lubartów; brał udział w scalaniu na tym terenie oddziałów BCh i AK.\nDuży był udział pracowników i absolwentów Wydziału w Biurze komunikacji Wojskowej AK prowadzonym przez inż. Józefa Mo: z którym współpracowało wielu inżynierów spośród byłych pracowników resortu Poczt i Telegrafów. Biuro posiadało liczne placówki terenowe ściśle uzależnione od odpowiednich szczebli dowództw ZWZ, a następnie AK. Placówki te przygotowywały przejęcie w Kraju systemu łączności po odzyskaniu niepodległości. Jednocześnie te same zespoły powodowały akcje sabotażowe, czego dowodem jest np. opracowanie przez inż. Bolesława Jakubowskiego instrukcji o dalekopisach niemieckich i o ich niszczeniu, a przez inż. Antoniego Palczewskiego — wskazówek o uszkadzaniu telefonicznych central ręcznych.\nPodobne komórki ZWZ, a następnie AK, istniały na kolejach. Pracami konspiracyjnymi kierowali polscy kolejarze, a wśród nich absolwent Wydziału inż. W. Kornacki. Wśród innych prac. prof. Roman Trechciński w latach okupacji był inspiratorem i twórcą nowych koncepcji sygnalizacji i zabezpieczeń elektrycznych na kolejach: tzw. system RTK o nazwie pochodzącej od odcinka linii EKD (dzisiejsza WKD) Reguły — Tworki — Komorów, na którym były prowadzone próby i doświadczenia. Oprócz prof. R. Trechcińskiego uczestniczyli w tych konspiracyjnych pracach jego dwaj synowie, absolwenci Wydziału, Jerzy i Roman oraz Jerzy Kubiatowski.\nWymienione prace, prowadzone niejako na marginesie działalności zbrojnej, służyły temu samemu co i ona celowi, lecz dalej widzianemu, a że prowadzili je często ci sami ludzie i były one również związane z najwyższym ryzykiem godzi się wspomnieć o nich właśnie w tym rozdziale.\nObszerne działania poświęcone były planom przyszłej elektryfikacji kraju. Pod przewodnictwem prof. Jana Obrąpalskiego z istotnym udziałem inż. Czesława Mejro powstał w latach 1942—1944 Program Elektryfikacji Polski, obejmujący również tereny aż do Odry i Nysy Łużyckiej oraz Ziemie Północne. Opracowanie było opublikowane w konspiracji, a zaraz po wojnie wykorzystały je władze energetyki w pierwszych planach elektryfikacji i odbudowy energetyki. Pracowali nad nim inżynierowie: Kazimierz Herniczek, Tadeusz Kahl, Andrzej Kamiński, Ryszard Kontkiewicz, Jerzy Kryński, Stefan Kwiatkowski, Czesław Nielubowicz, Karol Przanowski, Bohdan Walentynowicz i Zygmunt Wierzbowski, a więc w większości absolwenci Wydziału, a wśród nich kilku późniejszych jego profesorów.\nW innym zespole, kierowanym przez b. dyrektora Związku Elektrowni Polskich Mieczysława Kuźmickiego, brali udział prof. Roman Podoski oraz inżynierowie: Janusz Tymowski, Stanisław Wóycicki oraz Kazimierz Straszewski (były dyrektor Elektrowni Pruszkowskiej).\nW związku z zarządzoną przez okupanta hitlerowskiego akcją „Kupfe-raction" (mającą na celu demontaż miedzianych przewodów elektrycznych) podjęto sabotowanie tych zarządzeń. Wzięli w tym udział m. in. inżynierowie: Jan Piasecki i Bohdan Walentynowicz. W zasięgu Elektrowni Okręgu Warszawskiego udało się uniknąć zdemontowania przewodów o masie miedzi ok. 360 t.\nPowstanie Warszawskie Najliczniejsza zwarta grupa elektryków, absolwentów Wydziału, walczyła w czasie Powstania na terenie Elektrowni Warszawskiej na Powiślu. Zorganizowane w niej oddziały Wojskowej Służby Ochrony Powstania (WSOP) działały początkowo w składzie ZWZ. a następie AK. Do akcji w pierwszym dniu Powstania były przygotowane i przeszkolone 63 osoby, a wśród nich inżynierowie: Wojciech Bobiński, Walery Cieśliński, Czajkowski, Jan Galiński, Kazimierz Kolbiński. Włodzimierz Ossowski, Władysław Perkowski, Aleksander Rondthaler, Wincenty Szantyr, Witoid Szewell. Zastępcą dowódcy oddziałów elektrowni był inż. Tadeusz Kahi (pseudonim Kowalski), pracownik tejże elektrowni od 1935 r., późniejszy profesor Wydziału, dowódcą zaś kpt. inż. Stanisław Skibniewski (pseudonim Cubryna) elektryk, absolwent Politechniki Gdańskiej. Żołnierze niemieccy oraz własowcy w liczbie 196 ludzi stanowili obsadę elektrowni.\nGrupa bojowa podzielona na 6 plutonów, każdy pod dowództwem inż. elektryka — oficera rezerwy — opanowała elektrownię do południa dnia 2 sierpnia. Zginęli pierwszego dnia inż. Wojciech Bobiński oraz inż. Aleksander Rondthaler; byli również ranni; wieczorem pierwszego dnia pozostało około 40 osób zdolnych do walki. Straty niemieckie stanowiło: 20 zabitych, 56 rannych i wielu wziętych do niewoli. Obrońcy byli znaczną ilość broni i amunicji.\nElektrownia była głównym bastionem walki na Powiślu. Załoga w liczbie około 600 ludzi nie przerwała pracy, wielkim wysiłkiem i z poświęceniem utrzymywała ruch urządzeń mimo ostrzału artyleryjskiego i bombardowań lotniczych. Nieznany autor napisał słowa pod melodię żołnierskiej piosenki „Piechota, ta szara piechota":\nBez oznak, bez szarży, lecz szary nasz strój,\nŻar maszyn nam tylko przyświeca —\nRobotnik jak żołnierz, gotowy na bój.\nNa bój! Elektrowni forteca!\nNa pierwszej reducie kominów trwa rząd\nDo pracy nas twardej podnieca —\nTo walka straszliwa, ogniowy nasz front.\nNasz front — Elektrowni forteca!\nDla Ciebie, Warszawo, dla ran Twych i łez —\nTo hasło żar w sercach nam wznieca —\nDla Ciebie, Warszawo, wytrwamy po kres.\nWytrwali 36 dni i nocy walki; 4 września nastąpiło zmasowane bombardowanie, płonęły zapasy węgla, budynek, warsztaty zostały całkowicie zburzone, podobnie — łaźnia, stołówka i koszary. Nastąpiło potężne natarcie oddziałów gen. Reinefartha. Obrońcy przetrwali cały ten dzień i jeszcze noc, 5 września po południu wobec zupełnego wyczerpania amunicji wycofali się do Śródmieścia. 6 września padło całe Powiśle.\nCiekawym epizodem działalności AK na Powiślu była budowa samochodu opancerzonego — „Kubusia". Załoga elektrowni dała na ten cel ciężarówkę Chevrolet, sprzęt spawalniczy oraz znaczną ilość blach i kątowników.\nW Elektrowni Okręgu Warszawskiego w Pruszkowie dowódcą samodzielnego plutonu Wojskowej Służby Ochrony Powstania był inż. Stefan Kwiatkowski. Pluton zorganizowano na początku 1943 r., w przeddzień Powstania liczył ok. 50 ludzi podzielonych na trzy drużyny: elektrownianą, sieciową i bojową. Obsada Wehrmachtu składała się z 12—15 żołnierzy. Połowa Niemców została w elektrowni wybita, kilku wzięto do niewoli, jeden czy dwóch zdołało uciec.\nDowódca, inż. Stefan Kwiatkowski — oraz jego zastępca, mistrz-elektryk Tadeusz Jądrzejczyk zostali ranni. Powstanie w Pruszkowie jednak nie powiodło się, nie opanowano poza elektrownią żadnego ważnego obiektu. Zdobywcy elektrowni 2 sierpnia wycofali się samorzutnie, bez strat.\nW dniu 8 sierpnia uruchomiono w gmachu PKO na rogu ul. Jasnej i Świętokrzyskiej nadajnik. Jednym z członków obsady radiostacji był inż. Roman Kitzner, absolwent Wydziału. Zapowiedź pierwszej audycji brzmiała: „Tu radiostacja AK — Błyskawica — na fali 32,8 metra". Na mieście ukazały się plakaty o następującej treści:\n„Słuchajcie audycji radiowych walczącej Warszawy! na falach średnich - 224 m lub 251 m. na falach krótkich - 32.8 m i 52.1 m. Audycje Polskiego Radia nadawane są codziennie — w języku polskim: 1) na fali średniej o godz. 12-tej, 2) na fali krótkiej o godz. 10.35 i 18.30 oraz 3) audycje specjalne poświęcone Ziemiom Zachodnim i Wschodnim Rzeczypospolitej na falach krótkich o godz. 14.30, 4) codziennie w języku angielskim na fali krótkiej o godz. 10.15 i 22.30. Audycje stacji nadawczej Armii Krajowej „Błyskawica" nadawane są codziennie w języku polskim na fali krótkiej o godz. 9.45, 14.00, 19.30 i 22.00".\nRadiostacja ta była kolejno przenoszona do budynku „Adrii" na ul. Moniuszki 10, w Al. Jerozolimskie, potem na ul. Poznańską 15 — do szopy za budynkiem dawnej ambasady Związku Radzieckiego, wreszcie na ul. Koszykową 26 do budynku Biblioteki Publicznej. Radiostacja zakończyła działalność w dniu 4 października 1944 r.\nW dniu 2 sierpnia 1944 r. powstało Powstańcze Biuro Spraw Elektrycznych. Jego organizatorem i kierownikiem był absolwent Wydziału inż. Stanisław Wóycicki (pseudonim Stefan Wojtecki). Współdziałał on ściśle ze swym kolegą ze studiów por. inż. Włodzimierzem Hełlmannem (pseudonim Bill) późniejszym profesorem Politechniki Gdańskiej, oficerem Inspekcji Sieci Elektrycznej Komendy Placu AK.\nSiedziba biura znajdowała się przy ul. Wilczej 23. Kwaterowała tam aż do dnia kapitulacji Powstania brygada sieciowa złożona z oddelegowanych pracowników Elektrowni na Powiślu. Dysponowano planami sieci rozdzielczych wysokiego i niskiego napięcia, sprzętem i narzędziami do wykonywania przełączeń i prac monterskich oraz kluczami do stacji transformatorowych i rozdzielczych.\nPowstańcze Biuro Spraw Elektrycznych prowadziło i koordynowało działania m. in. w zakresie:\nutrzymywania dostawy energii elektrycznej (do chwili upadku Elektrowni na Powiślu) dla potrzeb produkcji powstańczej, szpitali, powstańców — żołnierzy oraz ogólnych potrzeb ludności Śródmieścia, przez wykonywanie przełączeń w stacjach rozdzielczych, napraw, a nawet budowę prowizorycznych linii zasilających odbiory szczególnie ważne.\nwyłączania dopływu energii na teren opanowany przez nieprzyjaciela,\nzabezpieczania istniejących na terenie działania, przyjmowania oddawanych dla celów Powstania, a nawet rekwirowania: silników spalinowych i paliw, prądnic, akumulatorów, prostowników, kabli, przewodów, osprzętu instalacyjnego, latarek ręcznych, ogniw chemicznych, sprzetu oświetleniowego.\nwykonywania oświetlenia punktów opatrunkowych i miejsc przeprowadzania operacji chirurgicznych, przy wykorzystaniu żarówek samochodowych zasilanych z akumulatorów.\nWykorzystując nieczynny kabel wysokiego napięcia, połączono aparat telefoniczny w mieszkaniu przy ul. Wilczej 23 z centralką telefoniczni Elektrowni na Powiślu. Uzyskano w ten sposób łączność z dowództwem Elektrowni i za pośrednictwem tej centralki — łączność z Żoliborzem i Mokotowem.\nPrzy ul. Hożej 51/53 (Zakłady Mleczarsko-Jajczarskie) zmontowano ze zgromadzonych elementów, uruchomiono i eksploatowano prowizoryczną elektrownię spalinową. Głównym jej wykonawcą i opiekunem był późniejszy starszy wykładowca Wydziału Sobiesław Dajkowski (pseudonim Florek).\nPo upadku Elektrowni na Powiślu, ów zaimprowizowany zespół prądotwórczy stanowił jedyne źródło energii elektrycznej dla silnika pompy studni głębinowej, aparatury rentgenowskiej oraz radiostacji „Błyskawica".\nWśród pełniących służbę w Powstańczym Biurze Spraw Elektrycznych byli również inni absolwenci Wydziału, inżynierowie: Jan Chwalibóg, Wieńczysław Hartwig (prowadził systematyczny nasłuch radiowy), Jan Kempiński, Jerzy Mioduszewski oraz Józef Zydanowicz — późniejszy profesor Wydziału. Działalność Biura trwała aż do chwili kapitulacji Powstania.\nW dzielnicy Żoliborz, w Obwodzie „Żywiciela" (ppłk M. Niedzielski) dowódcą 239 plutonu II kompanii batalionu „Żubry" był ppor. inż. Zdzisław Grunwald, jego zastępcą plut. pchor. inż. Władysław Rode, współorganizatorem plutonu pchor. inż. Stefan Nowicki, łączniczką studentka Wydziału Danuta Tuzówna. Pluton walczył na Marymoncie, Żoliborzu, w Puszczy Kampinoskiej ok. 7 sierpnia podejmował zrzuty angielskie. Inż. Władysław Rode oraz Danuta Tuzówna zginęli 2 sierpnia pod Babicami. Inż. Z. Grunwald ranny 30 września, w dniu kapitulacji Żoliborza, w październiku zostaje wywieziony do obozu jeńców.\n▸ Rozpracowanie pocisków rakietowych V-1 i V-2\nBiogramy wykładowców i studentów\nW poniższej tabeli podano w kolejności alafabetycznej nazwiska i imiona 94 żołnierzy Armii Krajowej,\nktórzy ukończyli Politechnikę Warszawską lub/oraz byli wykładowcami w tej Uczelni.\nUwzględniono osoby wymienione w wydaniu specjalnym Biuletynu Informacyjnego PW wrzesień 1989, w opracowaniu Andrzeja Staniszewskiego "W WALKACH O NIEPODLEGŁOŚĆ" dostępnym pod tym samym adresem co zamieszczona tablica pamiątkowa oraz podane w dwóch kategoriach Wikipedii:\n1) Absolwenci Politechniki Warszawskiej\n2) Wykładowcy Politechniki Warszawskiej\nNazwisko i imię osoby jest linkiem do biogramu zamieszczonego w Wikipedii.\nPodano także czy osoba była studentem - S, absolwentem - A, czy wykładowcą - W oraz czy biogram jest opracowany samodzielnie - S (osoby wymienione w w/w opracowaniu), czy pochodzi z Wikipedii - W.\nLp Nazwisko i imię/imiona Absolwent Wykładowca Rodzaj\n1 Abłamowicz Andrzej A W\n2 Badźmirowski Krzysztof A W W\n3 Bagiński Ryszard A W\n4 Bernas Stefan A W W\n5 Bernhardt Maciej W W\n6 Bobińska Jadwiga\nJadwiga Bobińska, inżynier chemik, absolwentka Politechniki Warszawskiej, asystentka prof.Świętosławskiego. Członek Armii Krajowej, działała w pomocy dla więźniów Pawiaka. Rozstrzelana w 1943r.\nŹródło: Wydanie specjalne Biuletynu Informacyjnego PW, wrzesień 1989 r.\n7 Bretsznajder Stanisław\nStanisław Bretsznajder, doktor inżynier, absolwent Politechniki Warszawskiej, pseudonim "Chemik". Kierownik referatu studiów dywersji pożarowej Armii Krajowej w latach 1940-44. Opracowywał środki techniczne dla dywersji, używane następnie do palenia wojskowych magazynów, wagonów, obiektów przemysłowych, mostów itp.\n8 Bryła Stefan\t W W\n9 Chwalibóg Ryszard A W\n10 Ciopa Mieczysław\nMieczysław Ciopa, inżynier geodeta, absolwent Politechniki Warszawskiej podporucznik Armii Krajowej pseudonim " Marabut" - dowódca kompanii "Genowefa", zgrupowanie "Harnasie". Poległ w Powstaniu Warszawskim 5.08. 1944r. podczas odpierania ataku czołgów na barykadę w rejonie ulic Świętokrzyskiej i Czackiego.\n11 Cybulski Adam\t A W\n12 Czepczak Bronisław A W\n13 Czochralski Jan\t W W\n14 Dahlig Włodzimierz\t A W W\n15 Deczkowski Juliusz Bogdan\t W W\n16 Dembiński Tadeusz\nTadeusz Dembiński, student tajnej Politechniki Warszawskiej, podporucznik Armii Krajowej, pseudonim "Słoń". Brał udział w walkach na Woli 4. 08. 1944r. ranny w czasie ataku na szkołę przy ul. Żytniej. Zamordowany przez hitlerowców w szpitalu Karola i Marii.\n17 Drewnowski Kazimierz\nKazimierz Drewnowski (ur. 4 marca 1881 r. w Stanisławowie, zm. 22 VIII 1952 w Zakopanem).\nStudiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej (1899-1903) oraz na Wydziale Elektrotechniki Politechniki w Zurychu (1903-1905).\nPo dwóch latach pracy w zakładach elektrotechnicznych firmy Siemens w Wiedniu i we Fryburgu wrócił do Lwowa. Od 1907 r. był adiunktem w Katedrze Elektrotechniki Szkoły Politechnicznej we Lwowie, a od 1911 r. wykładał elektrotechnikę w lwowskiej Szkole Przemysłowej.\nDo Polski wrócił po wybuchu I wojny światowej. Wstąpił do Legionów Polskich J. P'łsudskiego, gdzie zajmował się organizacją łączności. W latach 1917-1918 był adiutantem Rady Regencyjnej w Warszawie. Po wojnie kierował służbą łączności w Naczelnym Dowództwie i na Wydziale Wojsk Łączności w MSW.\nW 1915 r. zgłosił się do pracy w Politechnice Warszawskiej. Od 1 IX 1919 r. pracował jako zastępca profesora. Nie przerwał jeszcze kariery wojskowej - organizował od podstaw Inspektorat Wojsk Łączności i współtworzył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Łączności, gdzie był wykładowcą. Został pierwszym komendantem Głównej Szkoły Artylerii i Inżynierii. 24 IX 1923 r. otrzymał nominację na profesora zwyczajnego elektrotechniki mierniczej na Wydziale Elektrotechnicznym PW.\nBył dziekanem Wydziału Elektrycznego w latach 1928/1929 i 1933/1934. Do 1939 r. kierował Katedrą i Zakładem Miernictwa Elektrotechnicznego (od 1934 r. Zakładem Miernictwa Elektrotechnicznego i Wysokich Napięć).\nW 1939 r. został Rektorem PW. Obowiązki zaczął pełnić 1 IX 1939 r. od zabezpieczenia budynków, urządzeń i zbiorów PW.\nPodczas II wojny światowej prof. Drewnowski oficjalnie pełnił funkcję zastępcy dyrektora Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej - nieoficjalnie organizował tajne studia.\nWymieniany w pismach urzędowych okupanta jako "były rektor* otrzymał stanowisko zarządcy Politechniki. Faktycznie rektor tajnej Politechniki Warszawskiej,\nW 1941 r. bierze udział w pracach Komisji Strat i Odszkodowań, od 1942 r. jest członkiem Komisji Rewizyjnej KG ZWZ - AK. Prowadzi działalność konspiracyjną z ramienia tajnego Departamentu Oświaty i Kultury przy Delegaturze Rządu na Kraj.\nW nocy z 10 na 11 listopada 1942 roku został aresztowany „za działalność na stanowisku Rektora Politechniki Warszawskiej”. Z Pawiaka wywieziono go do obozu koncentracyjnego na Majdanku, a następnie do obozu w Dachau.\nPo zakończeniu wojny prof. Kazimierz Drewnowski znalazł się w Belgii, gdzie zaangażował się w działania Ośrodka Wyższych Studiów Polskich.\nNa Politechnikę Warszawską wrócił w 1947 r. i objął Katedrę i Zakład Miernictwa Elektrycznego i Wysokich Napięć na Wydziale Elektrycznym PW. Koncentrował się na pracy naukowej. Metoda kompensacyjnego pomiaru rozkładu pola elektrycznego została nazwana w literaturze metodą Drewnowskiego.\nŹródła i szczegóły\n18 Ebert Jan Tadeusz\nJan Tadeusz Ebert (ur. 28 maja 1931 roku w Warszawie).\nBrał udział w Powstaniu Warszawskim jako łącznik w kompanii 2 pułku Armii Krajowej „Baszta” na Mokotowie, ps. „Ryś”.\nOd 1949 r. studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej (później, od chwili utworzenia, na Wydziale Łączności). Dyplom inżyniera elektronika uzyskał w 1953 roku, a magistra inżyniera w 1956 roku. Od 1951 roku pracował w Katedrze Urządzeń Radiotechnicznych. Zajmował kolejno stanowiska: asystenta, adiunkta, profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego.\nW 1984 roku został wybrany na dziekana Wydziału Elektroniki, którą to funkcję pełnił przez 2 kadencje (do 1990 roku), inicjując reformę kształcenia na Wydziale. W realizacji tej reformy brał czynny udział po 1990 roku, kierując przez 2 kadencje władz Wydziału Radą Programową (jedną z dwóch), a następnie, do 2002 roku, Komisją Rady Wydziału ds. Kształcenia. Ponadto w latach 1999-2002 prowadził prace Rektorskiej Komisji ds. Nagród i Odznaczeń.\nTechnika dużych mocy wielkiej częstotliwości stanowiła od początku przedmiot zainteresowań naukowych i wielu prac, w których Jan T. Ebert brał udział, nierzadko w roli kierowniczej.\nWartość większości prac polegała na kompleksowym potraktowaniu zadania: od przyczynków teoretycznych bądź koncepcji nowych rozwiązań poprzez wnikliwe procedury eksperymentalne, nierzadko wymagające rozwinięcia oryginalnych metod pomiaru, do sprawdzonych konstrukcji lub starannie dopracowanych metod projektowania. Ten ostatni aspekt wzbogacał zarówno treści wykładów oraz ćwiczeń dla studentów, jak również podręczniki.\nJan T. Ebert prowadził wykłady na wyższych semestrach studiów z „Urządzeń radionadawcznych”, „Techniki mocy wielkiej częstotliwości” i „Podzespołów radiowych”. Wypromował około 50 dyplomantów – magistrów oraz 9 doktorów. Kierując przez wiele lat Zakładem Urządzeń Radiotechnicznych (1970-2000) doczekał się kilku awansów na profesorów swoich młodszych kolegów (w kraju i za granicą).\nZa osiągnięcia naukowe i dydaktyczne otrzymał 6 nagród Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, nagrodę Ministra Obrony Narodowej oraz wiele nagród Rektora Politechniki Warszawskiej. W 2002 roku został odznaczony Medalem Politechniki Warszawskiej (Nr.10).\nJego aktywność została też nagrodzona odznaczeniami państwowymi: Złoty Krzyż Zasługi (1973), Krzyż Kawalerski (1984) i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1994) oraz resortowymi: Medal Komisji Edukacji Narodowej (1988), srebrny i złoty Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (1990). Za udział w Powstaniu otrzymał Warszawski Krzyż Powstańczy (1983) oraz Krzyż Armii Krajowej (1986).\nŻródło 2 Żródło 3\n19 Gdulewski Ryszard A W\n20 Glazer Zygmunt A W\n21 Górski Jan A W\n22 Groszkowski Janusz A W W\n23 Grunwald Zdzisław\nZdzisław Grunwald (ur. 1 maja 1911 w Łodzi, zm. 15 marca 1996) – polski inżynier, profesor, wykładowca na Politechnice Warszawskiej i Politechnice Lubelskiej, żołnierz Armii Krajowej.\nStudia wyższe na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej ukończył w 1937 roku. Swoje pierwsze doświadczenia zawodowe zdobywał w jednym z najbardziej znanych przed wojną zakładów: w Fabryce Aparatów Elektrycznych K. SZPOTAŃSKI i S-ka. Pracował tam aż do wybuchu powstania warszawskiego. Specjalizował się wówczas w opracowywaniu kompletnej aparatury do napędów dźwigowych. Uzyskał wtedy wysokie kwalifikacje i był cenionym projektantem układów tworzonych z urządzeń produkowanych przez fabrykę, w której pracował.\nW czasie niemieckiej okupacji służył w szeregach Armii Krajowej, ps. „Zych”. W stopniu podporucznika, jako dowódca plutonu 239 w Zgrupowaniu „Żubr”, uczestniczył w powstaniu warszawskim. Jako jeden z nielicznych przeżył masakrę swojej kompanii pod Boernerowem (2 sierpnia 1944). Po upadku powstania trafił do niemieckiej niewoli.\nPo zakończeniu wojny pracował w Zakładach Urządzeń Dźwigowych w Warszawie. Pod koniec lat czterdziestych awansował na stanowiska kierownicze, co zbliżyło go do problemów organizacji i zarządzania w przemyśle.\nOd 1950 roku pracował na Politechnice Warszawskiej. Pełnił tam różne funkcje będąc od 1964 r. kierownikiem Katedry Napędów Elektrycznych, a następnie po reorganizacji struktury Wydziału, kierownikiem Zakładu Elementów Automatyki i Automatyki Napędów, wchodzącego w skład Instytutu Sterowania i Elektroniki Przemysłowej. Był prodziekanem oraz pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji w komisjach senackich i wydziałowych.\nAngażował się bardzo w prace nad powołaniem Wydziału Elektrycznego w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Lublinie. Od 1964 r. był pełnomocnikiem dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej ds. łączności z Wyższą Szkołą Inżynierską w Lublinie. Przez kilkanaście lat zatrudniony był również w WSInż. w Lublinie a później w Politechnice Lubelskiej.\nJest autorem kilku podręczników, w tym pierwszy to oryginalna książka Wyposażenie elektryczne dźwignic wydana w 1952 r. Utorowała ona rozwój tego typu napędów w Polsce. Dalsze liczne prace profesora Z. Grunwalda stanowiły ważny wkład w rozwój napędu elektrycznego.\nPod jego kierunkiem prowadzono liczne prace badawcze dla przemysłu z zakresu sterowania i regulacji układów napędowych. Będąc już na emeryturze, wraz z zespołem swoich wychowanków, pracowników Zakładu Elementów Automatyki i Automatyki Napędów Politechniki Warszawskiej wydał w 1987 r. książkę Napęd Elektryczny, która do chwili obecnej wchodzi w skład podstawowej bibliografii z tej dziedziny.\nBył także autorem monografii „Żubry” na Żoliborzu. Wspomnienia żołnierzy powstania warszawskiego (wyd. 1993), w której zawarł m.in. fragmenty swoich wspomnień z czasów konspiracji i powstania.\nGrób prof. Zdzisława Grunwalda na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie\n24 Guzicki Leszek\t W W\n25 Habich Edward\t W W\n26 Iwanowski Wacław W W\n27 Jakubowski Janusz Lech\nJanusz Lech Jakubowski (ur. 19 lutego 1905r., zm. w 7 maja 2000r.) – inżynier elektrotechnik, wykładowca, profesor Politechniki Warszawskiej, laureat tytułu doctora honoris causa Politechniki Warszawskiej.\nW 1924 ukończył Gimnazjum Humanistyczne im. M. Reja w Warszawie. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. W 1931 otrzymał dyplom inżyniera elektryka. W latach 1929 i 1932, odbył staż w Laboratoire Ampere w Paryżu, w tym samym czasie pracował jako asystent w Zakładzie Miernictwa Elektrycznego i Wysokich Napięć Politechniki Warszawskiej.\nW 1935 na podstawie pracy „Nowy układ prostownikowo-pojemnościowy do pomiaru wysokiego napięcia” uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1936 w Instytucie Wysokich Napięć Politechniki w Akwizgranie, przy wsparciu prof. W. Rogowskiego, współtworzył całkowicie nową dyscyplinę nauki dot. oscylacji wysokich napięć.\nW czasie współpracy z Komisją 8 Stowarzyszenia Elektryków Polskich – Izolatory i Napięcie, J.L. Jakubowski stworzył projekt przepisów na pomiar napięcia iskiernikiem kulowym. W 1937 zakończył przewód habilitacyjny.\nPo wybuchu II wojny światowej, początkowo pracował jako nauczyciel w Szkole Elektrycznej II stopnia, a następnie prowadził zajęcia w uruchomionej przez Niemców Państwowej Wyższej Szkole Technicznej. Aktywnie działał w konspiracji, należał do Armii Krajowej ps. "Eligiusz".\nW 1943 r. działając w komórce wywiadu technicznego AK dostarczył do zbadania przez prof. J. Groszkowskiego elementy niemieckiego radaru, które zostały następnie przesłane do Londynu.\nW 1945 został Dziekanem Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. W latach 1945-1946 wykładał w Szkole Inżynierskiej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. W 1948 wyjechał do USA, gdzie brał udział w Kongresie Wychowania Inżynierskiego, co zaowocowało zakupem, m.in. aparatury naukowej oraz książek dla odbudowującej się Politechniki Warszawskiej.\nW 1966, z ramienia UNESCO, wyjechał do Algierii jako szef projektu ds. techniki wysokich napięć. Utworzył w El Harrach na przedmieściach Algieru politechnikę z laboratorium wysokich napięć. W czasie pobytu w Algierii wykonał (w rejonach Sahary), badania osadów na izolatorach, odkrył wtedy nową formę wyładowań. Francja, za trud w naukową współpracę francusko-polską, uhonorowała J. L.Jakubowskiego Medaille de la Recherches et de l’Invention.\nMedaille de la Recherches et de l’Invention (Francja)\ntytuł doctora honoris causa Politechniki Warszawskiej - 1986\nMedal PAN im. M. Kopernika\nŻródło i szczegóły\n28 Kaczyński Rajmund W W\n29 Kietlinski Stanisław\nStanisław Kietlinski,inżynier, absolwent Wydziału Inżynierii PW, adiunkt Zakładu Budownictwa Wodnego. Walczył w Powstaniu w zgrupowaniu "Baszta", poległ 14.IX.1944r.\n30 Kończykowski Henryk A W\n31 Kocjan Antoni\nAntoni Kocjan, inżynier, pseudonim "Michał","Korona" absolwent Politechniki Warszawskiej, szef przemysłowego wywiadu lotniczego Armii Krajowej. Przyczynił się do zdekonspirowania tajemnicy hitlerowskich doświadczeń nad bronią odwetu w Penemunde, a następnie zdobycia na terytorim Polski rakiety V-2. Sekretna broń hitlerowska V-2 miała zapewnić odwet i zwycięstwo Niemiec w II wojnie światowej. W kwiet¬niu 1944r. tylna komora rakiety V-2 w stanie nieuszkodzonym po próbnym locie wpadła w ręce polskich partyzantów w okolicach nadbuźańskich. Po czym została przekazana do zbadania uczonym z Politechniki Warszawskiej.\n32 Kowalczyk Edward A W W\n33 Krzemiński Konstanty Ekspedyt Wojciech\t A W W\n34 Kulczyk Jan Piotr A W\n35 Kurcyusz Helena\t A W\n36 Kwiatkowski Bohdan A W\n37 Lanzendoerfer Jerzy\t W W\n38 Latour Stanisław A W\n39 Lewandowski Zbigniew A W S\n40 Łada Lech A W\n41 Łazarski Ryszard A W\n42 Lemanowicz Jerzy W W\n43 Leyko Jerzy A W\n44 Lis Stanisław W W\n45 Łypacewicz Krzysztof A W\n46 Madejski Mieczysław A W\n47 Manczarski Stefan\nStefan Manczarski (ur. 30 maja 1899 w Warszawie, zm. zm. 17 listopada 1979 tamże), syn i Barbary z Truszkowskich. Wybitny polski inżynier i uczony, radioelektryk, geofizyk i biofizyk, konstruktor, wizjoner i organizator badań w wielu dziedzinach nauki i techniki, wynalazca i pionier radiofonii.\nStudiował od 1917 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej i uzyskał dyplom w 1923 r., nastepnie obronił doktorat z nauk fizycznych.\nPrzed wojną pracował w przemyśle radiotechnicznym, a następnie, a w latach 1927-39 w Warszawskiej Dyrekcji i Ministerstwa Poczt i Telegrafów jako ekspert, radca i naczelnik Wydz. Radiokomunikacji, współpracował także z Polskim Radiem.\nOpracował wiele opatentowanych anten radiowych, wykorzystanych przez resort poczt i telegrafów oraz Polskie Radio. Zaprojektował i wykonał kilka typów lampowych odbiorników radiowych.\nW 1929 r. skonstruował odbiornik telewizyjny, demonstrowany na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu.\nPodczas wojny walnie przyczynił się do utrzymania łączności Polskiego Ruchu Oporu z zagranicą. Pod okupacją niemiecką pracował w tajnym nauczaniu. Był doradcą technicznym podziemnej służby łączności Armii Krajowej w zakresie stosowania odpowiednich anten radiowych dla radiostacji konspiracyjnych, opracował specjalny typ anteny kompensacyjnej, uniemożliwiającej lokalizację radiostacji przez goniometry. W czasie Powstania Warszawskiego zmontował rozgłośnię lokalną na Starym Mieście.\nPo wojnie przystąpił do pracy w Państwowych Zakładach Tele-Radiotechnicznych i w Centralnym Biurze Konstrukcyjnym Telekomunikacji. Od 1956 r. był kierownikiem Zakładu Teorii Łączności w IPPT PAN, a od 1960 r. do przejścia na emeryturę (1969) był dyrektorem Instytutu Geofizyki PAN.\nZorganizował wyprawy naukowe w rejony równika (m.in. do Wietnamu) i biegunów Ziemi (na Spitsbergen i Antarktydę). Dla uhonorowania Jego nazwiska, przylądek i dolinę na Antarktydzie nazwano Jego imieniem: Przylądek Manczarskiego (62o09'30" S, 58o20' W) i Dolina Manczarskiego (62o16'15" S, 100o44'15" E).\nRozpoczął organizację krajowych badań sztucznych satelitów Ziemi i utworzył dział budowy aparatury geofizycznej.\nProwadził wykłady zlecone z zakresu teorii anten i rozchodzenia się fal elektromagnetycznych na Politechnice Warszawskiej (1946-66) i w Wojskowej Akademii Technicznej (1951-79).\nW 1956 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1969 — zwyczajnego. Był przewodniczącym Rady Naukowej w Wojskowym Instytucie Łączności (1972-79) i członkiem rad naukowych innych instytutów.\n48 Manduk Władysław A W\n49 Maroszek Józef A W\n50 Marschak Leopold A W\n51 Michalczewski Wincenty A W\n52 Mirowski Tadeusz\nTadeusz Mirowski, student Wydziału Inżynierii Politechniki Warszawskiej, pseudonim "Oracz". Szef motoryzacji warszawskich grup szturmowych Starych Szeregów. Jadąc do akcji wysadzenia mostu pod Czarnocinem, poległ 2. VI. 1943r. podczas obławy w walce z żandarmerią niemiecką na Bielanach.\n53 Motylski Franciszek\t A W W\n54 Müller Aleksander W W\n55 Nałęcz Maciej A W\n56 Nekanda-Trepka Leszek\t A W W\n57 Niemiec Janusz A W\n58 Nowicki Stefan\nStefan Nowicki (8 czerwca 1912/16 w Dąbrowie Górniczej, zm. 7 kwietnia 1992 w Warszawie), inżynier, żołnierz Armii Krajowej.\nUkończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Po odsłużeniu wojska rozpoczął pracę w Fabryce Szpotańskiego na Kamionku w dziale urządzeń silnoprądowych.\nW czasie wojny w stopniu podporucznika ps. „Bolek” podjął działalność konspiracyjną jako oficer informacyjny (wywiadu) - II Obwód "Żywiciel" (Żoliborz) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej - zgrupowanie "Żubr" - pluton 239, grupującego pracowników Fabryki Szpotańskiego. Dowódcą plutonu był ppor. inż. Zdzisław Grunwald, jego zastępcą plut. pchor. inż. Władysław Rode. Pchor. inż. Stefan Nowicki był współorganizatorem plutonu.\nBrał udział w Powstaniu Warszawskim - pluton walczył na Marymoncie, Żoliborzu, w Puszczy Kampinoskiej, ok. 7 sierpnia podejmował zrzuty angielskie.\nRanny 30 września. Odznaczony Krzyżem Walecznych. Po upadku Żoliborza 30 września, w październiku zostaje wywieziony do obozu jeńców.\nPo wojnie pracował na stanowisku docenta na Politechnice Łódzkiej. W latach 1958-1961 był kierownikiem Katedry Fizyki Teoretycznej Wydziału Elektrycznego. Od 1961 r. pracował na stanowisku profesora w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku.\nJego syn Marek Nowicki (ur. 21 lipca 1947 w Łodzi, zm. 10 października 2003 w Warszawie) w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku współtworzył studencki ruch alpinistyczny w Polsce, a w następnej dekadzie był Prezesem Federacji Akademickich Klubów Alpinistycznych i członkiem Zarządu Polskiego Związku Alpinizmu. Od grudnia 1982 współtworzył podziemny Komitet Helsiński w Polsce. Był współautorem jego pierwszych raportów na temat naruszeń praw i wolności człowieka w PRL, przekazywanych Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Po upadku komunizmu w Polsce członkowie Komitetu Helsińskiego założyli Helsińską Fundację Praw Człowieka. Marek Nowicki stał na jej czele od roku 1990.\n59 Okołów Zygmunt A W\n60 Paczkowski Zbigniew\nZbigniew Paczkowski, inżynier, absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Warszawskiej, pseudonim "Brzechwa". W czasie Powstania Warszawskiego kierownik warsztatu rusznikarskiego Armii Krajowej, w którym naprawiano broń i gdzie podjął pracę konstrukcyjną nad granatnikiem. Źródło: Wydanie specjalne Biuletynu Informacyjnego PW, wrzesień 1989 r.\n61 Ptaszycka Anna A W\n62 Puczyński Kazimierz A W\n63 Pytkowski Wacław A W\n64 Rabanowski Jan A W\n65 Rossiński Bolesław A W\n66 Różycki Jan A W\n67 Rydzewski Bronisław W W\n68 Ryżko Stanisław\nStanisław Ryżko (ur. 14 stycznia 1910 roku w Stanisławowie powiat Mińsk Mazowiecki, zm 7 kwietnia 1974).\nW 1927 roku podjął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1934 roku, z dyplomem inżyniera na sekcji prądów słabych (tak nazywano wówczas teletechnikę i radiotechnikę). Pod koniec studiów został zatrudniony na stanowisku asystenta (a następnie starszego asystenta i adiunkta) w Katedrze Radiotechniki.\nOd września 1939 r. uczestniczył w budowie i uruchomieniu w listopadzie nadajnika krótkofalowego przekazanego następnie Związkowi Walki Zbrojnej (ZWZ). Uczstniczył także w produkcji radiostacji konspiracyjnych.\nPodczas wojny brał udział w tajnym nauczaniu na Politechnice Warszawskiej.\nPo wojnie uczestniczył w odbudowie Politechniki Warszawskiej i Państwowego Instytutu Telekomunikacyjnego. W Instytucie tym kierował Zakładem Nadajników.\nW 1948 roku obronił doktorat przed Radą Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej z profesorem Januszem Groszkowskim jako promotorem.\nDalsze awanse naukowe to tytuł profesora nadzwyczajnego (1954) oraz profesora zwyczajnego (1962). Dowodem uznania Jego osiągnięć, zarówno na polu badań jak i organizacji nauki, było powołanie w 1967 roku na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk.\nStanisław Ryżko miał istotny udział w zorganizowaniu nowego Wydziału Łączności w 1951 roku. W 1952 roku otrzymał nominację na kierownika Katedry Urządzeń Radiotechnicznych. Etapem rozwoju Katedry było połączenie jej z Katedrą Telewizji i zmiana nazwy na: Katedra Urządzeń Radiotechnicznych i Telewizyjnych.\nDziałalność organizacyjna Stanisława Ryżki na rzecz środowiska akademickiego wykraczała daleko poza funkcję kierownika Katedry. Zajmował on na Politechnice Warszawskiej następujące stanowiska: prodziekana Wydziału Łączności (1950-1951), dziekana Wydziału Łączności (1951-1954), prorektora PW (1954-1955), prodziekana ds. naukowych na Wydziale Elektroniki (1966-1969).\nOd 1970 roku aż do śmierci kierował Instytutem Radioelektroniki jako jego pierwszy dyrektor.\nPrzyczynił się wydatnie do budowy nowego Gmachu Elektroniki, do którego przeniósł Katedrę Urządzeń Radiotechnicznych w 1963 roku, jeszcze przed ostatecznym ukończeniem budowy.\nDzięki jego zaangażowaniu w Instytucie Radioelektroniki powstało m.in. kilka serii częstościomierzy-czasomierzy elektronicznych oraz układy rozszerzające zakres pomiarowy. Mierniki były produkowane przez ZDAR (także przez ZOPAN) i używane w wielu laboratoriach w Polsce.\nW latach sześćdziesiątych zespół pod kierunkiem Stanisława Ryżki intensywnie rozwijał cyfrowe metody pomiarów, dążąc do osiągnięcia coraz wyższych częstotliwości.\nStanisław Ryżko, w ścisłym związku z prowadzonymi wykładami na Politechnice Warszawskiej i w Wojskowej Akademii Technicznej, zajmował się rozwinięciem metod graficznych w zastosowaniu do projektowania obwodów dopasowujących w nadajnikach radiowych oraz optymalizacji warunków pracy lamp mocy i tranzystorów.\nZa kształcenie kadry Stanisław Ryżko uzyskał w 1973 roku Nagrodę Indywidualną I stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Za osiągnięcia w dziedzinie dydaktyki otrzymał w 1963 roku Nagrodę Indywidualną II stopnia, a w 1969 roku Nagrodę Zespołową I stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.\nZostał także uhonorowany wieloma odznaczeniami państwowymi: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżami Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, brązowym i srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”.\n69 Sarkisow Aleksander A W W\n70 Skarbiński Michał W W\n71 Skibniewska Halina W W\n72 Skibniewski Zygmunt W W\n73 Sławiński Stanisław\t W W\n74 Smoleński Dionizy\nDionizy Smoleński, inżynier chemik, absolwent Politechniki Warszawskiej. Mając do dyspozycji laboratorium chemiczne w Instytucie Higieny w Warszawie, prowadził w nim badania materiałów wybuchowych dla Armii Krajowej. Źródło: Wydanie specjalne Biuletynu Informacyjnego PW, wrzesień 1989 r.\n75 Sołtyk Tadeusz A W\n76 Srebrzyński Józef\nJózef Srebrzyński, ps. „Józef” (ur. 16 marca 1902 r. w Bliżynie pow. Kielecki, zm. 2 czerwca 1963 w Ciechocinku), syn Stefana i Marii ze Stępniewskich oficer Wojska Polskiego i Armii Krajowej.\nW listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. Brał udział w wojnie polsko-sowieckiej służył ochotniczo w WP.\nW grudniu 1920 r. podjął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, które po przerwie ukończył i 26 listopada 1936 otrzymał dyplom inżyniera elektryka oraz magistra nauk technicznych.\nW 1936 został mianowany zastępcą szefa Biura Studiów Technicznych Dowództwa Wojsk Łączności w Ministerstwie Spraw Wojsowych. Zajmował się rozbudową urządzeń telekomunikacyjnych, przemysłem w zakresie łączności wojskowej, oceną wynalazków w dziedzinie telekomunikacji.\nW czasie kampanii wrześniowej 1939 r., ewakuowany wraz z Dowództwem Wojsk Łączności z Warszawy do Lublina, zgłosił się ochotniczo na stanowisko zastępcy szefa łączności ds. łączności radiowej w sztabie Armii „Lublin”. Po kapitulacji oddziałów Armii «Lublin» pod Tomaszowem Lubelskim (20 IX) został wzięty do niewoli niemieckiej, ale w listopadzie t.r. zdołał uzyskać zwolnienie ze szpitala jenieckiego w Krakowie i w końcu tego miesiąca powrócił do Warszawy.\nW konspiracji służył od grudnia 1939 w Służbie Zwycięstwu Polski. Od stycznia 1940 był szefem łączności technicznej w Oddziale V (łączności) Komendy Okupacji Niemieckiej ZWZ, a od czerwca t.r. – Komendy Głównej (KG) ZWZ. Kierowany przezeń Wydział Łączności Technicznej nawiązał łączność radiową dwustronną z Bazami Łączności z Krajem. Kiedy w maju 1942 Wydz. Łączności Technicznej został przekształcony w Dowództwo Wojsk Łączności AK pod dowództwem mjr. (potem ppłk.) Jerzego Uszyckiego (będącego jednocześnie zastępcą szefa Oddziału V KG AK ds. łączności technicznej) objął funkcję jego zastępcy i pełnił ją aż do kapitulacji powstania warszawskiego, nadzorując bezpośrednio pracę działów administracji i produkcji w Dowództwie Wojsk Łączności.\nWe wrześniu 1943 awansowany został na podpułkownika. W ramach planu odtwarzania Sił Zbrojnych przewidywany był na stanowisko szefa łączności MON. Wziął udział w powstaniu warszawskim 1944 r.\nPo kapitulacji oddziałów powstańczych przebywał w Stalagu Lamsdorf (Łambinowice) i Oflagu II C Woldenberg (Dobiegniew).\nPo uwolnieniu z niewoli, w lutym 1945, wrócił do kraju. Aresztowany na kilka dni w kwietniu t.r., po zwolnieniu z więzienia w połowie tego miesiąca powrócił do podziemia jako szef łączności w sztabie nowo utworzonej Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj. Ponownie aresztowany 27 VI t.r., wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 26 XI t.r. został skazany na karę śmierci. Po dwukrotnej zamianie wymiaru kary (z kary śmierci na 10 lat więzienia i następnie na 2 lata) wyszedł na wolność w lipcu 1947.\nW latach 1947–51 jako starszy asystent prowadził wykłady na Politechnice Warszawskiej. oraz w Szkole Inżynierskiej im. M. Wawelberga i S. Rotwanda. Jednocześnie był kierownikiem kolejno: działu postępu technicznego, działu organizacyjnego (od r. 1949), działu bibliografii technicznej (od r. 1950) w Centralnym Zarządzie Przemysłu Elektrotechnicznego, oddziału technologicznego w Biurze Konstrukcyjnym Zakładów Wytwórczych Lamp Elektrycznych w Warszawie przy ul. Karolkowej 32 (od r. 1951). Od r. 1954 pracował w Spółdzielni Pracy «Elektromatyka», najpierw jako kierownik techniczny, potem kierownik zespołu rozwoju lamp oświetleniowych (od r. 1956), wreszcie kierownik zespołu lamp elektronowych (od r. 1959).\nBył odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Decyzją Komisji Weryfikacyjnej AK w Londynie z 24 III 1961 zweryfikowano go jako odznaczonego Virtuti Militari V kl. (na mocy rozkazu Dowódcy AK, Nr 511 z 2 X 1944).\n77 Staniszkis Jerzy\t A W W\n78 Stefanowski Bohdan\nBohdan Stefanowski profesor Politechniki Warszawskiej. W 1944r. przeprowadził badania grafitowych sterów gazodynamicznych rakiety V-2. Źródło: Wydanie specjalne Biuletynu Informacyjnego PW, wrzesień 1989 r.\n79 Steyer Włodzimierz A W\n80 Strumpf Witold A W\n81 Struszyński Marceli\nMarceli Struszyński, profesor chemii Politechniki Warszawskiej. W 1944 r. przeprowadził badania środków pędnych wykradzionej rakiety V-2. Źródło: Wydanie specjalne Biuletynu Informacyjnego PW, wrzesień 1989 r.\n82 Szydelski Zbigniew A W S\n83 Tomassi Witold\t W W\n84 Tymowski Janusz\t A W W\n85 Vogtman Józef A W\n86 Walter Jan A W\n87 Wasiutyński Zbigniew A W\n88 Wilniewczyc Piotr\t W W\n89 Wrotny Lucjan Tadeusz\t A W W\n90 Zawrotny Wacław A W\n91 Zborowski Bruno W W\n92 Żabowski Józef A W W\n93 Żaryn Stanisław\t A W W\n94 Żelski Feliks A W


Jak powiedział PAP Rafał Romaniuk, ekspert rynku faktoringowego z Krajowego Rejestru Długów do niedawna była to usługa dostępna wyłącznie dla dużych firm - od kilku lat mogą z niej korzystać również mikro i małe przedsiębiorstwa. Dane Krajowego Rejestru Długów i współpracującej z nim firmy faktoringowej NFG pokazują, że problem przeterminowanych należności występuje na większą skalę wśród mikrofim w tych regionach, gdzie w ciągu ostatniego roku zainteresowanie faktoringiem spadło. "Czyli w województwach: mazowieckim (-19 proc.), śląskim (-6 proc.) czy kujawsko-pomorskim (-21 proc.)" - zwrócił uwagę prezes NFG Dariusz Szkaradek. Dodał, że w tych regionach przedsiębiorstwa notują też najwięcej przeterminowanych należności - w przypadku Mazowsza to 180 mln zł, Śląska 86 mln zł a woj. kujawsko-pomorskiego - 81,5 mln zł. "To ostatnie województwo dodatkowo boryka się z największą, bo sięgającą niemal 12,5 tys. liczbą dłużników" - zaznaczył.\nDołącz do dyskusji: Kontrahenci są winni najmniejszym firmom 821,5 mln zł\nsłabo.. będąc 1 osobową firmą coś o tym wiem. z tym że nie czekałam długo, bo szkoda mi było czas i oddałam sprawę krukowi by zajął się ściągnięciem pieniędzy, i sprawa z głowy.


XCROSS 150 - Strona 12 - Forum pojazdów z silnikami 139FMB / 147FMD / 152FMH / Romet / Barton / Router / Zipp / Honda / Kingway / Junak\nRe: XCROSS 150\nPostautor: Alpen » ndz 16 mar, 2014\nZłe info Cylek 150ccm z chiny nie pasi do Hondy niestety, otwór w karterach jest za mały na tuleję cylindra. Nie wiem czy rozbierać silnik i dać kartery do stoczenia ok. 1.5mm i tuleję o jakieś 1mm czy jak to zrobić. Chyba zostanę przy 125 Hondy bo jeszcze jak stoczę te kartery to cos się zjebie znając życie, jakby nie było to mam mls'a, może nie będzie źle. Zacząłem żałować sprzedaży Loncina, dałbym mls i byłby ogień jak nie wiem, a tu teraz muszę się pierdzielić. Z dobrych wieści to doszedł mi moduł Shindengen.\nPostautor: lukaszw103 » ndz 16 mar, 2014\nNo to nie dobrze , znam ten stan kiedy myślisz że zrobisz lepiej ładujesz hajs i coś nie pasuje.\nPostautor: szymo_97 » ndz 16 mar, 2014\nA można z ciekawości zapytać ile dałeś za ten silnik?\nPostautor: choinka » ndz 16 mar, 2014\nHonda to honda Zostawiaj tak jak jest i śmigaj\nPostautor: Nartivun » pn 17 mar, 2014\nAlpen, skąd że tak powiem "pozyskałeś" mlsa? Bo cieżko jest ogólnie cokolwiek dostać fajnego pod CG\nPostautor: Alpen » pn 17 mar, 2014\nNartivun, Z gościem się umówiłem, miał silnik ten, uszczelkę mls właśnie i dopiero później sczaiłem że miał też gaźnik z pompką\nszymo_97, Silnik miał do zrobienia elektrykę i głowicę, już to ogarnąłem Jak wszystko skompletowałem (czesci do głowicy, naprawa statora, gaźnik, króciec, cylinder 150) to wyszło drożej niż to co dostałem z Loncina. Mam nadzieję, że ktoś kupi cylek 150ccm do chińskich 125 pionowych ode mnie, już walić to, że 50zł będę w plecy na nim, jak ktoś chętny to za 100zł oddam.\nPostautor: Nartivun » śr 19 mar, 2014\nMyślałem nad zmianą na 150cc, ale chyba przyrost nieadekwatny do pieniędzy i roboty Ale życzę powodzenia w pracach, kończ szybko bo pogoda się z każdym dniem polepsza Ciekawe czy moc Hondowskiego silniczka na mls'ie będzie większa niż chińskiego 150cc\nPostautor: Alpen » czw 20 mar, 2014\nSilnik mam w ramie już, znowu trochę wiercenia było i wgl bo otwory nie były dokładnie spasowane. Zostało mi elektrykę dokończyć i chyba będę jutro palił Co do mocy to zobaczę i napiszę wszystko. Jbc to mam do tego cyla 150ccm uszczelkę 0.20mm bodajże, nie taką jaka jest w zwykłym 150, np w loncinie miałem 1mm, tą zwykłą.\nPostautor: Outer » sob 22 mar, 2014\nCiekawe czy moc Hondowskiego silniczka na mls'ie będzie większa niż chińskiego 150cc\nNie będzie. Mogłeś zostawić loncina, znacznie lepsza opcja i w charakterze tuningu na 150 ccm jak i ewentualnych części.\nPostautor: Alpen » sob 22 mar, 2014\nSilnik lata spoko, moc jest mniejsza niż na 150, trudno. Moto idzie na sell, plan z tuningiem nie wypalił więc sprzedaję. Może ktoś chętny?\nPostautor: Nartivun » ndz 06 kwie, 2014\nAlpen, a taką cieńszą uszczelkę pod 150cc można normalnie dostać?\nPostautor: Alpen » ndz 06 kwie, 2014\nNartivun, Kiedyś przy jednym zestawie 150 na allegro widziałem\nPostautor: Alpen » wt 22 kwie, 2014\nPlan nie wypalił, moto przed chwilą odjechało, nowym właścicielem jest chłopak z dziewiczym wąsikiem, rok albo dwa lata młodszy ode mnie. Żal ściska, ale mam nadzieję że niedługo wpadnie coś mocnego.\n19.VIII.2013 - 22.IV.2014 [*]\nPostautor: CZARO » wt 22 kwie, 2014\nKtoś z okolicy,nie? Bo dzisiaj widziałem jak koło mnie przejeżdżał nim jakiś chłopak.\nCZARO, Taa, śmiesznie wyglądał, nawet nie chciał usiąść na niego tylko ojciec mu kazał... xD Ale nie znam typa.


PRZEMYSŁAW KOWALSKI (BRONZE SINGLE) RBR 2015 | MADEinENDURO.COM - Long way to become RedBull Romaniacs...\nNie da się ukryć że grubymi krokami zbliża sie Redbull Romaniacs. Zostalo troche ponad 3 tyg do Prologu. Ze względu na to że ta strona powstała własnie przez RBR a w tym roku w zawodach bierze udział Polish mate Przemo K to postanowiliśmy że przyjrzymy się dokładnie jak tam idą przygotowania i co w trawie piszczy… W końcu nie co dzień stratuje sie w zawodach uważanych przez wielu z PRO za najtrudniejsze zawody na Świecie.\nZadaliśmy kilka pytań… Może i nic nie zmieniająch czy coś wnoszących w sprawe ale zawsze…\nPrzemo ile w tym roku masz zrobionych motogodzin?\nOd początku roku przejechalem ok 50 mth. Jeśli jesteście ciekawi czy wymienilem już tłok, to tak, wymienilem :-)\nTak naprawde dlaczego się wybierasz na Redbull Romanics? Czemu akurat te zawody? przecież jest wiele innych podobnie trudnych itp…\nWystartowanie i ukończenie RBR to moje marzenie odkąd zobaczyłem relację z tego rajdu w 2012 roku. Od 2013 zacząłem się do niego stopniowo przygotowywać. Sport i motocykle to coś co kocham, ten rajd to idealne połączenie fizycznej wytrzymałości i technicznego kunsztu.\nCzy zdajesz sobie sprawe z tego że legalnie na trasie będziesz Polish Sam Solo?\nOd początku mojej przygody z hard enduro jestem zdany na samego siebie, to tak naprawde część tego sportu. Walczysz ze swoimi słabościami, wyrabiasz charakter. Indywidualizm w tym sporcie jest bardzo ważny. Pozwala na przełamanie własnych słabości.\nWiemy że skoro jedziesz to znaczy że jesteś gotowy fizycznie i psychicznie na to wyzwanie. Ale jak podchodzisz do tematu regulaminu odnosnie nawigacji i przetrwania?\nTego wkońcu nie da się zaplanować do końca… Czy opanowałes swojego GPSa tak by sie nie zastanawiać potem w którą storne on Cie prowadzi? :P\nW końcu po wgranym tracku można jechać w dwóch kierunkach :)\nWytrzymalość fizyczna ma tutaj olbrzymie znaczenie. W zawodach Red Bull Romaniacs dochodzi element nawigacyjny. Musisz być świadomy, że wysoko w górach możesz zgubić ślad i będziesz zmuszony korzystać z tracka wgranego przez organizatora. Nowoczesne urządzenia nawigacyjne pozwalają na zapisywanie pokonanej tracy i ukazanie jej w osobnym kolorze. Dzięki temu nie pomylę kierunku. :)\nJakie moto wybrałeś i dlaczego?\nZdecydowałem się na motocykl marki Husqvarna z dwusuwowym silnikiem o poj. 300 cm3. To mocny motocykl o niskiej masie. Podczas wielogodzinnej walki w terenie każdy kilogram ma olbrzymie znaczenie. To dobry sprzęt.\nCzy możesz zdradzić nam co będziesz miał w swoim plecaku, torbie?\nW plecaku będę miał przede wszystkim 2 Ltr wody oraz kpl niezbędnych kluczy potrzebnych do naprawy motocykla. Oczywiście podstawa będzie też zestaw ratunkowy wymagany przez organizatora czyli: flary, koc przeciw wychłodzeniowy, lusterko oraz zapalniczka na wypadek nocowania w środku Karpat :-)\nTo by było na tyle mianem wstępu do śledzenia poczynań Przemka. Będziemy bacznie podążać za jego poczynaniami na trasie i też pozanią :P\nOn jeszcze nie wie że mamy ustawionych ludzi którzy znają ludzi którzy jak bedzie trzeba to będą go dopingowali a i pwenie pomogą na paddocku jak będzie tak potrzeba.\nExtreme EnduroHard EnduroMadeinEnduro.comRedbull RomaniacsRomaniaZawody\nAFTERSHOCK – Build for FUN\nSwenowa Full Photo Opcja Charlotta Extreme


Kozacka miłość 15.06.2021 - kiedy 132. odcinek? - ESKA.pl\n2021-06-15 9:47 kg\nKozacka miłość to ukraiński serial kostiumowy, który na antenie Telewizji Polskiej zadebiutował pod koniec listopada 2020 roku. Od samego początku produkcja cieszy się ogromną popularnością wśród widzów, którzy z zapartym tchem śledzą kolejne perypetie i przygody głównych bohaterów produkcji. Odcinki telenoweli są emitowane na antenie TVP2 od poniedziałku do piątku, o godzinie 18:45 w TVP2. Dlaczego 15 czerwca 2021 roku widzowie nie zobaczą kolejnego, 132. epizodu Kozackiej miłości?\nKozacka miłość 15.06.2021 - kiedy 132. odcinek? Młoda i piękna dziewczyna Marysia Sotnyk dorasta w rodzinie bogatego Kozaka otoczona troskliwą ojcowską miłością. Podczas przejażdżki bryczką prawie dochodzi do wypadku, z opresji ratuje ją biedny szlachcic Stepan Gruszin, który przybywa do jej rodzinnej wioski. Marysia zakochuje się w Stepanie i za wszelką cenę chce, by został jej mężem. Jednak młody szlachcic do szaleństwa zakochany jest w Alenie i planuje z nią potajemny ślub i wspólne życie. Stepan i Alena uciekają na wieś...\nW piątek 11 czerwca 2021 roku wystartowały Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2020, które potrwają aż do 11 lipca. Przed nami aż 51 meczów, podczas których zdecydowanie nie zabraknie sportowych emocji. Ze względu na Euro 2020 Telewizja Polska wprowadziła zmiany w swojej ramówce. To właśnie dlatego 15 czerwca 2021 roku widzowie nie zobaczą kolejnego, 132. odcinka Kozackiej miłości. Ukraiński serial kostiumowy powróci na antenę TVP2 dopiero w poniedziałek 5 lipca 2021 roku.\nKozacka miłość po Euro 2021 - Ilia bierze ślub z Aloną. Gruszeńka wyznaje dziad…\nKozacka miłość - odcinek 132\nIlia bierze ślub z Aloną, ale ten ślub jest elementem planu Kolewanowa. Zazdrosny Nikoła chce się rozprawić ze Stiepanem i Olgą. Stiepan zachowuje spokój i udaje mu się powstrzymać kozaka przez popełnieniem nieodwracalnego postępku. Gruszeńka wyznaje dziadkowi, że kocha Stiepana. Aby ratować wnuczkę, Serafim godzi się z Fiodorem.\nTaniec z gwiazdami: Sylwia Bomba w pierwszej stylizacji. "Nie mogę w to uwierzyć!"\nIda Nowakowska pracuje w Budapeszcie z dwumiesięcznym synkiem! Kiedy zdradzi imię dz…\nLombard. Życie pod zastaw - sezon 9. Dokąd Ryży porwał Patrycję?! Co się z nią stało?\nPaulina Sykut-Jeżyna już po pierwszej metamorfozie w TTBZ 15! Rozpoznajecie?\nPromyk nadziei 78, 79, 80, 81, 82 streszczenie po polsku. Omer zamierza walczyć o có…


Oskarka (Olcia) i Carmen błękitnookie huski. Są wieści z nowego domu. :) - Page 19 - Już w nowym domu - Dogomania\nOskarka (Olcia) i Carmen błękitnookie huski. Są wieści z nowego domu. :)\nBy Hala, June 21, 2007 in Już w nowym domu\nDobrze..to kupię...bo smród mnie dziś tu zabije. I jeszcze raz dokładnie wyszoruję. Co ją pokusiło aby robić kooo tutaj właśnie??\nA jak mój kot narobił w kącie między ścianą a segmentem , i nawet nie mogłam się tam dostać ? Wiesz jak śmierdzi po kocie ?\nNa wykładzinie jest przyjemnie , łapki się nie ślizgają i goowienko sie nie rozbryzguje :evil_lol:\nA co mają robić ? Zlej to jakimiś perfumami .\nJak Puniek wytarza się w goownie , to po kąpieli zawsze daleś śmierdzi . Jego też perfumuje :evil_lol: Ale jest wtedy zły .\nHala , śpisz czy szorujesz podłogi ?\nPewnie szoruje ;) Hala, jak ja mojego kota uszkodziłam to też niezły cyrk miałam w pokoju... w ogóle nie trzymał moczu ,a w pokoju dywan... najlepszy był płyn do naczyć-tylko że ja szorowałam też od spodu, łącznie z podłogą pod dywanem...\nPS pozdrowionka dla Olci i Carmen od cioci Danki :razz: . Po pobycie w Poznaniu stwierdziłam, że chyba czasem się tu odezwę ;) Buziale!\nDanka...czy to Ty? ;)\ni jak tam piękności się miewają i [B]Hala? :cool3:[/B]\nNo pewnie że to ja, a kto niby inny :evil_lol:\nkochane ciotki,,,mamy Dankę na wizji.....\n[quote name='Hala']kochane ciotki,,,mamy Dankę na wizji.....[/quote]\nWitamy Ciocie Danusie . Jak poszły egzaminy ?\n[quote name='BIANKA1']A jak mój kot narobił w kącie między ścianą a segmentem , i nawet nie mogłam się tam dostać ? Wiesz jak śmierdzi po kocie ?\nNa wykładzinie jest przyjemnie , łapki się nie ślizgają i goowienko sie nie rozbryzguje :evil_lol:[/quote]\n:evil_lol: :evil_lol: :evil_lol: :evil_lol: ubawiłąm się... a z rad podanych i ja skorzystam! Dzięki! :evil_lol: :evil_lol: :evil_lol:\nEgzamin dopiero jeden był-zdany na 3 :angryy: z czego zadowolona nie jestem... do tego było 5 zaliczeń ćwiczeń - istny maraton... a Bilans tego weekendu poza tą niezsczęsną 3 , to jeszcze 2x3,5 , 2x4 i 4,5 -> żadna z tych ocen nie jest zadowalająca dla mnie, bo niewiele brakowało by było lepiej... :shake:\nale co tam... wróciłam do domciu gdzie przywitały mnie moje kochane futrzaki-one potrafią pocieszyć :p\nDanka...a Ty wiesz że Lapona ma dom?\nTrzymam kciuki za pozostałe egzaminy i zaliczenia :loveu: Ucz się dziecko , ucz .\nMój syn też miał taki maraton , i lepiej było schodzić mu z drogi .\nHala , jak dziewczyny ? Wytłumaczyłaś im , gdzie się załatwia ?\nNo wiem o Laponce :jumpie: i cieszę się ogromnie!! :multi: W ogóle to gratuluję i zazdroszczę zapału w ratowaniu jej życia... Mam nadzieję, że teraz będzie miała dobry dom. A mój wybieg nadal pusty :placz: i ze stajni nie odpisują czy mogę przyjechać :(\nA jak tam laseczki się miewają? Teraz będziesz musiała dbać o ich linię hihihi. Moja Elza po sterylizacji spasła się jak dzika świnia hehe-pomimo tego że codziennie robimy sporo kilometrów i wcale dużo nie je hehe :evil_lol:\ndoktor powiedział że Carmen jest gruba....\nnie no! że niby Karmelek gruby?! ona przez to futro tak wygląda... a jest prześliczna , przeurocza... no i laska-wszyscy się za nią oglądają hehe :loveu:\na co u dwóch pięknych suczek???????????:p\nWstawać , ile się można wylegiwać w łóżku :evil_lol:\nWitajcie. Ja już po dwóch krótkich spacerkach. W nocy znowu było siku, tym razem w kuchni. To chyba Olcia nie wytrzymuje. Poza tym, patrzę na nie i stwierdzam, że stały się apatyczne. Rozumiem, że je boli... Carmen na mnie patrzy taka smutna.\nNa pewno je boli . Ja Rokimu po operacji dalam czopek przeciwbolowy .Niestety , zaraz tego pożałowałam , bo zaczął szaleć , a miał 12 szwów . Więc lepiej niech je boli , niż miały by coś sobie zrobić .\nTo napewno przez to że wyjechałam-tęsknią za mną :evil_lol: hihi. A tak na poważnie, to moja Elza przez tydzień chodziła jak połamana-owszem przytrafiało jej się zaszaleć ale było od razu widać, że żałowała tego, więc zachowywała się bardzo ostrożnie. Wytarmoś psiureczki od cioteczki :loveu:\nA mówiłam wam już,że bardzo się do nich przywiazałam i nie wyobrażam sobie, że mogę je wydać? Poszukam takiego domku, że bedą tam naprawdę szczesliwe.\ndziewczyny śpią cichutko...nawet jeść nie chcą.\nHala , przepraszam , że tutaj piszę ale odezwij się na wątku Puszka . Mam na niego chętnych!