Wyścigi (Na)górskie | Supercar Club Poland\nSubaru Impreza przygotowane do wyścigów górskich przez zespół 4Turbo nie znalazło konkurencji w tym sezonie\nTomek Nagórski zdominował wyścigi górskie niczym Usain Bolt sprinty. Odkąd się w nich pojawił, rywale zazwyczaj walczą tylko o drugie miejsce. W bezprecedensowy sposób poprawił rekordy wszystkich tras, na których startował. Nikt dotąd nie jeździł tak szybko w górach. W minioną niedzielę zdobył po raz drugi tytuł Mistrza Polski w wyścigach górskich.\nRozmawia: Mateusz Dłutko / Supercar Club Poland\nTomek Nagórski, 1975 r. Jeden z czterech założycieli Supercar Club Poland, klubowicz numer 004. Współwłaściciel firmy 4Turbo, która specjalizuje się w obsłudze samochodów marek Subaru , Mitsubishi oraz Nissana GT-R. Pasjonat ciekawych aut, posiadał m.in. Lancera Evo VI TME, Evo VII, Evo VIII, Evo IX, Evo X, Subaru Impreza STi, Porsche 911 (996) Turbo S, 911 (997) GT2, Nissana GT-R. Mistrz Polski w wyścigach górskich w 2012 i 2013 r.\nRozmawiamy w sierpniu 2013 po wyścigu w Siennej (eliminacja Górskich Samochodowych Mistrzostw Polski), gdzie Tomek nie tylko wygrał ze znaczną przewagą nad wszystkimi, ale ustanowił kolejny rekord trasy. Dzięki przewadze punktowej nad rywalami na dwie eliminacje przed zakończeniem sezonu zapewnił sobie tytuł Mistrza Polski.\nNa czym polega Twój fenomen w wyścigach górskich? Dlaczego jesteś o tyle szybszy od innych?\nSubaru, które przygotowało 4Turbo jest bezkonkurencyjne, jego możliwości jeszcze długo pozostaną nie do końca odkryte. Do tego staram się jeździć raczej wolniej niż szybciej, nie walczę z samochodem, utrzymanie właściwego toru jazdy i marginesu bezpieczeństwa jest absolutnie priorytetowe.\nJak zainteresowałeś się górami?\nJeździłem kiedyś w amatorskich rajdach. Wyścigi górskie to logiczne przedłużenie z tą przewagą, że nie wymagają astronomicznego budżetu. Dają możliwość pojeżdżenia bardzo szybkimi samochodami, a te lubię najbardziej.\nA’propos budżetu – ile kosztuje start i sezon w GSMP? I jak się to ma do RSMP?\nPosiadając własny samochód koszty takiego startu to około 15.000 zł za każdy weekend wyścigowy, gdzie w RSMP to od 60.000 zł do 100.000 zł w przypadku wypożyczenia dobrej, konkurencyjnej rajdówki klasy R4.\nJakby nie patrzeć, to sporo kasy.\nBez dwóch zdań. Motosport to jeden z najdroższych sportów. Dlatego tak wiele talentów nie ma w nim szans zaistnieć. Ale tak jest ten świat skonstruowany.\nCzym w ogóle są wyścigi górskie?\nTo taki miks rajdów z wyścigami. Z rajdami wspólne jest to, że startuje się na zwykłej drodze ze wszystkimi tego konsekwencjami, czyli nierównościami nawierzchni i drzewami przy poboczu. Także to, że każdy jedzie osobno, na czas, nie ma rywalizacji w grupie. Z wyścigami wspólne jest zaś to, że odcinek jest krótki, nie ma pilota i nie wolno wyjeżdżać poza tor, to znaczy drogę. Zgodnie z nazwą trasa zwykle pnie się w górę.\nDlaczego tak niewiele się słyszy o wyścigach górskich w polskich mediach?\nTo dotyczy całego sportu samochodowego. Jeżeli nie ma dodatkowego budżetu, który pozwoli nagłośnić sukcesy zawodników i samej imprezy, to nie ma co liczyć na rozgłos w mediach, chyba że wydarzy się coś sensacyjnego, zazwyczaj wypadek. Sporty motorowe są mało medialne w dzisiejszej konwencji i relatywnie trudne do zrozumienia. Poniekąd to sport dla koneserów a w dzisiejszym świecie wszystko, co nie jest łatwostrawną papką, jest skazane na marginalizację.\nJak oceniasz poziom wyścigów górskich w Polsce?\nMamy kilka ciekawych tras i sporo doświadczenia w organizacji. Poziom przygotowania samochodów i ich osiągi rosną z roku na rok, do tego mamy szybkich zawodników, co kilkukrotnie udało się potwierdzić, szczególnie w eliminacjach za granicą. Szkoda że nie ma w tym sporcie więcej dużych teamów, mediów i zainteresowania. Może wtedy udałoby się przyciągnąć więcej profesjonalnych zespołów. W tej chwili ścigają się głównie pasjonaci, w większości bez istotnego wsparcia sponsorskiego.\nCzęsto pada zarzut, że to rywalizacja maszyn a nie kierowców.\nNie zgodzę się. Sport to sport – wymaga formy fizycznej, koncentracji, umiejętności technicznych. Dodatkowo, wymaga też wiele wysiłku umysłowego, trzeba zapamiętać trasę i wybrać optymalny tor jazdy, zrozumieć samochód, jego ustawienia i reakcje. Jako jeden z niewielu sportów wymaga też odwagi – każdy kierowca na starcie ryzykuje życie.\nCo musiałeś zmodyfikować w technice jazdy przechodząc z rajdów do wyścigów górskich?\nMusiałem się nauczyć szukania granicy przyczepności bez jej przekraczania. Wcześniej lubiłem szeroko pojechać bokiem, a nasz wyścigowy samochód tego nie wybacza. Poza tym to strata czasu. Jak mawia Hołek: „wolniej jest szybciej”. W wyścigach nauczyłem się jeździć wolniej, żeby być szybszym. Tego samego uczymy naszych Klubowiczów w Supercar Club Poland – jeżdżąc szybkim autem trzeba być zawsze nieco poniżej granicy, nigdy poza nią.\nSakramentalne pytanie każdego motowywiadu – hamujesz lewą?\nTak, lewa to moja asekuracja, szczególnie w szybkich zakrętach, do zasadniczych hamowań używam tylko prawej.\nHołek często podkreśla wagę przygotowania fizycznego w rajdach. Czy w wyścigach górskich jest podobnie?\nWyścig górski to cztery, maksymalnie pięć bardzo krótkich podjazdów dziennie, reszta czasu to relaks. Rajdy to permanentna koncentracja i wysiłek fizyczny. Także jest spora różnica, ale są też podobieństwa, np. wysoka temperatura w kabinie, która daje popalić podczas długiego oczekiwania na starcie. Na pewno nie przypomina to siedzenia na kanapie przed konsolą do gier i bycie w dobrej formie ma tu duże znaczenie.\nIle czasu poświęcasz na przygotowania do startu? Czy na płaskim torze można się przygotować do wyścigu górskiego?\nPodstawą startu w każdym wyścigu jest dobra znajomość trasy. Trzeba zapamiętać poszczególne zakręty, obejrzeć dużo filmów, wiedzieć, gdzie są jakie nierówności. Ćwiczenia torowe mają znaczenie jeśli chodzi o poznanie samochodu, tego jak się zachowuje poza limitem przyczepności. Lepiej nie sprawdzać tego na podjeździe wyścigowym. Do startów przygotowuję się kilka dni wcześniej oglądając on-boardy, staram się też przyjechać na miejsce kilka godzin wcześniej, aby mieć możliwość przejechania wolno trasy zanim zostanie zamknięta.\nPomimo ciągłego śrubowania czasów nie masz problemów z docieraniem do mety. Jak to robisz?\nMaksymalna koncentracja i trzymanie się w założonym planie. Analizuję swoje przejazdy z użyciem systemu Video Vbox i szukam możliwych zmian – tu pojechać niższym biegiem, tu powinno być trochę szybciej, tu niepotrzebne hamowanie i tak zbierają się ułamki sekund. Nic nie dzieje się przypadkowo. Nie zakładam, że mam pojechać wszędzie szybciej, tylko zmieniam technikę jazdy na poszczególnych fragmentach trasy, gdzie wiem, że przeciążenie było jeszcze niskie albo prędkość mała. W wydaniu amatorskim polega to na podpatrywaniu ekspertów, a także na uczeniu się z własnych błędów.\nWyścigi górskie nie zostawiają miejsca na pomyłki. Co pomaga Ci być w pełni skoncentrowanym?\nTo przychodzi automatycznie. Kilka minut przed startem staram się nie rozpraszać, wsiadam do samochodu, nie rozglądam się, rozmawiam tylko z głównym inżynierem Łukaszem, skupiam myśli na trasie, akcja serca przyspiesza coraz bardziej, organizm uwalnia sporą dawkę adrenaliny. Jeżdżę z pulsometrem – na starcie mam ok. 120 uderzeń na minutę, na mecie 160-170. To tętno zbliżone do sprintu. Rozluźnienie przychodzi dopiero po kilkunastu minutach za metą.\nJak dogadujesz się z tegoroczną specyfikacją swojego auta?\nTegoroczna specyfikacja Subaru 4Turbo bardzo mi odpowiada. Dużą różnicę zrobiła niższa waga, to czuć. Samochód lepiej przyspiesza i hamuje, poza tym dopracowane zostało wiele różnych szczegółów. Teraz dużym wyzwaniem dla mnie jest przyzwyczajenie się do zupełnie nowej skrzyni; nie chodzi o samą zmianę łopatkami, bo to dziś codzienność w samochodach drogowych, ale o specyficzne przełożenia skrzyni sekwencyjnej i to kiedy warto zmieniać bieg, gdy dzieje się to tak szybko.\nCo zadecydowało o wyborze Subaru Imprezy do budowy wyścigówki?\nBudowa samochodu wyścigowego klasy open to spore przedsięwzięcie. Ze względu na ograniczone możliwości w 2008 roku szukaliśmy gotowego samochodu, który byłby konkurencyjny w górach, nadawał się na tor, a równocześnie pasował do specjalizacji 4Turbo. Pojawiła się oferta zakupu Subaru i doszło do transakcji. Od tego czasu samochód przeszedł jednak wielkie zmiany i modernizacje wraz z rozwojem możliwości technicznych firmy i rozwojem techniki w ogóle.\nGdzie ten samochód wcześniej jeździł?\nW wyścigach długodystansowych VLN na Nürburgringu i serii Time Attack w Wielkiej Brytanii, w obu imprezach zajmował miejsca na podium. W serii Time Attack zajął drugie miejsce w sezonie 2008 za dość znanym w świecie miłośników Subaru samochodem firmy Roger Clark Motorsport prowadzonym przez Ollego Clarka. W wyścigach jeździli nim też dość znani kierowcy, w tym Jimmy McRae – ojciec Colina i Alistera McRae. Od tego czasu samochód stał się znacznie szybszy i ciekaw jestem, jakby wypadła taka konfrontacja teraz.\nCo w tym aucie pozostało z serii?\nMocno zmodyfikowany blok silnika z wczesnej Imprezy STi z lat 1994-95 i to by było na tyle.\nJakie parametry udało się wycisnąć z obecnej konfiguracji?\n725KM przy 7177 obr. i 751 Nm przy 6300 obr. Silnik rozwija w zasadzie stały moment od 5000 do 7200 obrotów, a 250 Nm ma już od 3600 obrotów. Jednak przy sekwencyjnej wyczynowej skrzyni i właściwie dobranych przełożeniach nigdy nie wychodzi się poza optymalny zakres obrotów. Auto przyspiesza cały czas.\n1025 kg. Daje to ponad 700 KM/tonę. Porsche 911 Turbo i Nissan GT-R mają 300 KM/tonę, Ferrari 458 Italia ciut ponad 400 KM/tonę. Bugatti Veyron 500 KM/tonę. Daje to pewne wyobrażenie, jak bardzo szybki jest to samochód, choć póki nie wsiądzie się za kierownicę, nie sposób sobie tego wyobrazić.\nJakie przeniesienie napędu potrafi sprostać tak dużym obciążeniom?\nMamy skrzynię sekwencyjną Modena opartą na seryjnej konstrukcji, wał z włókna węglowego i wzmacniane półosie z tyłu. Dodatkowo zmienione dyferencjały przedni i tylny. Co ciekawe środkowy dyferencjał jest w pełni seryjny. Oczywiście o trwałości i niezawodności decyduje montaż, pasowania i różne drobne szczegóły związane z przygotowaniem napędu tak mocnego samochodu.\nStosujecie aktywny czy pasywny rodzaj napędu?\nMamy aktywny centralny dyferencjał, pozostałe dwa pasywne. Głównie decyduje o tym dostępność rozwiązań i łatwość ustawienia samochodu. Centralny aktywny dyferencjał daje spore korzyści względem rozwiązań pasywnych, zwłaszcza jeśli chodzi o przystosowanie do zmiennych warunków.\nJak często silnik i napęd wymagają remontu?\nZależy od przebiegu i tego, co wydarzyło się w trakcie jazdy. Korzystamy z komputera PECTEL, który steruje silnikiem i skrzynią biegów oraz umożliwia pełną analizę danych z pracy tych podzespołów. Pewne elementy wymagają regularnego sprawdzania, dodatkowo jak coś budzi podejrzenia, to też dokonuje się rewizji. To są w zasadzie stałe czynności obsługowe. Demontaż skrzyni czy silnika w takim samochodzie to operacja krótsza niż niektóre czynności przeglądowe w samochodzie cywilnym.\nNa ile spojlery i inne dokładki nadwozia służą aerodynamice?\nTo element, którym mój zespół chciałby się zająć na pewnym etapie rozwoju. Póki co mamy układ odziedziczony po oryginalnych konstruktorach samochodu i wiemy tyle, że nie przeszkadza nawet przy bardzo wysokich prędkościach.\nCo lubisz najbardziej w prowadzeniu swojej Imprezy? Czy da się ją porównać do jakiegoś supersamochodu?\nNajbardziej lubię w niej to, że potrafi jechać szybciej niż mój zdrowy rozsądek. Prowadzenia mojego Subaru nie da się porównać do żadnego supersamochodu. Zbudowana od zera wyścigówka z sekwencyjną skrzynią biegów i na slickach to zupełnie inna bajka. Gdyby supersamochody prowadziły się podobnie… nie dawałyby żadnej frajdy, bo na drodze nie da się tak jeździć. Supersamochody mają być przyjemne w szerokim zakresie prędkości. Wyścigówka daje frajdę z jazdy tylko na samym limicie.\nJaki jest Twój ulubiony samochód w klubowym garażu?\nZdecydowanie Nissan GT-R, to taki przyczajony tygrys, można nim swobodnie jeździć na co dzień, wygodnie podróżować, a jednocześnie zawsze jest gotowy do pokazania swojego prawdziwego JA.\nCo spowodowało, że jesteś w Supercar Club Poland?\nW dużej mierze to, że zakładałem go przed trzema laty z Hołkiem i dwoma kolegami Klub to świetny sposób na obcowanie z wieloma najlepszymi samochodami świata, bez posiadania ich. To coś w sam raz dla mnie, bo lubię zmieniać auta i co chwilę jeździć innym. Klub organizuje również wiele świetnych imprez, dzięki którym można miło spędzić czas w gronie osób z prawdziwą motoryzacyjną pasją.\nJak prowadzi Cię przez życie pasja motoryzacyjna?\nKażda pasja powoduje, że życie nabiera koloru i jest ciekawsze. Moja pasja prowadziła mnie od najmłodszych lat – odkąd pamiętam interesowałem się samochodami i nie zmieniło się to aż do dzisiaj.\nDzięki za rozmowę i powodzenia w dalszych startach. Co jeszcze powinno się życzyć górskiemu kierowcy wyścigowemu? Może słabszej grawitacji?\nZdecydowanie umiejętności! Dobremu kierowcy w zwyciężaniu nie przeszkodzi nawet większa grawitacja.\nTargi Frankfurt 2013 →


Sztuczne zegarki zegarek rolex Stronie internetowej - Repliki zegarków, wszystkie najlepsze szwajcarskie zegarki repliki\nSztuczne zegarki zegarek rolex Stronie internetowej\nReprodukcja Rolex Submariner – wieccy niebieski metal.\nTheBell u0026 Ross BR-X1 Chronograph Tourbillon jest z pewnoci interesujcym rozwiniciem koncepcji stworzonej wczeniej przez dekad, z odwaniejsz mod i dzi skutecznym materiaem horologicznym.\nopisali nam swoje wasne duszeChciabym wyeliminowa napis Swiss Made na tarczy tych zegarkw narcznych, wraz ze zbliajc si premier samego zegarka do wicze w dowolnym momencie.\nHublot tradycyjny fusion classico ultra cienki ubrany w czarny zegarek przypominajcy wygldem ma du rednic koperty wynoszc Fortyfive mm, jednak grubo przyjaznej mankietowi koszuli wynosi zaledwie 8,3 lub wicej milimetrw. Ta szczeglna porcelana uyta do prawdy i ramy jest tak samo wykoczona, jak satynowana, rafinowana glina jest uyta dla krlowej, ktra z kolei ma nowy symbol Hublot, a ucha s wykonane z czarnego poczonego kleju – faszywy Hublot Tradycyjne poczenie.\nTo moe by najtrudniejszy zegarek zegarek rolex wyprodukowany w Holandii.\nOdnoszc si do SIHH 2017 wraz z, aby mc wyrwna 40. urodziny ukochanej osoby z 1. platynowych eleganckich drzew, Audemars Piguet przedstawia zupenie now kompilacj wspaniaego Royal Walnut Further Skinny ref.\nRolex Fake Sub z krysztaowym hologramem\nIWC z Schaffhausen oferuje dwa typy doczanych do metalowych opasek i do wyboru poczenie w kolorze czarnym i biaym.\nPrzedstawiona rolex replika przy uyciu afrykasko-amerykaskiego zestawu bezel wraz ze zotym ksztatem, a take wygrawerowanym za pomoc wieccych oznacze, tarcza zegarka na nadgarstku zostanie omwiona przy uyciu bielonych wskanikw godziny lub innych, a take delikatnych jasnych doni mieszajcych konkretn godzin, moment , druga oraz do GMT.\nPrzed t przyjemnoci, okolicznoci Frederique Regular byy raczej proste, pozostajc zakrzywione i zegarek rolex w peni wyrafinowane.\nRzeczy poczone z Internetem po zegarek rolex prostu autorstwa Giochi Preziosi Nextag, GeForce gt 520.\nPodsumowujc, konkretna potga z Biel, do ktrej nale producenci tacy jak Omega, Breguet, Blancpain, Jaquet Droz, Tissot, Longines i wielu innych, oferuje wyniki zegarek rolex za pierwsze procze 2017 roku.\nW przeszoci doszo do okropnej kolizji bogatej winnicy po prostu przez helikopter w celu zbadania materiau, jest to niezwykle zegarek rolex godne ubolewania. Ale w rzeczywistoci badanie anteny, funkcja zegarek rolex podgldu w powietrzu prawdopodobnie zostanie wykonana przez twj UAV. Powizane prace antenowe, bezzaogowe auta latajce zbudowane z kamer cyfrowych o wysokiej rozdzielczoci, aby pomc ludziom lepiej spojrze na planet, to naprawd rne zagroenia bezpieczestwa, podczas gdy cena jest mniej kosztowna.\nProsz zobaczy stron po lewej stronie, aby zobaczy inwestycj.\nJak wskazano w szczegowej obserwacji, ten konkretny ruch zapewnia 72 godziny zwizane z ksik mocy i zawiera nowy mikro-rotor.\n← Villandry hublot replika Bentley B06\nErepwsparcie hublot replika Malezja →


Linki -> Warto poczytać\nPismo Święte - strona poświęcona Biblii.\nNa tej stronie znajdziesz zaproszenie do wyprawy w świat biblijny. Możesz pożeglować po świętych Księgach, zajrzeć do liturgii niedzielnej, rozważać Słowo Boże, a także poznać innych biblijnych pasjonatów.\nZawiera wykładnię najważniejszych zasad wiary, moralności i kultu, do których przestrzegania zobowiązani są wierni Kościoła katolickiego. Jest oficjalna wykładnia doktryny wiary i zasad moralności Kościoła Katolickiego.\nPortal wiara.pl - istnieje od 03 lipca 2001 roku. Jest to jedyny w swoim rodzaju portal zawierający informacje, publicystykę, materiały dotyczące Kościoła katolickiego, ale otwarty również na inne wyznania i religie i dotykający ważnych tematów społecznych. Właścicielem portalu wiara.pl jest Wydawnictwo Kurii Metropolitalnej Gość Niedzielny.\nGość Niedzielny - ogólnopolski tygodnik katolicki ukazujący się od 1923 roku.\nTygodnik Niedziela - tygodnik katolicki ukazujący się od ponad 80 lat.\nPrzewodnik Katolicki - to najstarszy polski tygodnik społeczno-religijny. Inicjatorem jego powołania był arcybiskup Florian Stablewski.\nPierwszy numer „Przewodnika” ukazał się 17 stycznia 1895 roku. Nowe pismo, zgodnie z założeniami, miało przede wszystkim budzić i utwierdzać wiarę w Boga, informować o życiu Kościoła, a także podtrzymywać polskie tradycje pod zaborami, jednoczyć wszystkie stany, kształtować świadomość społeczną, edukować, bawić i radzić.


Kwiaty i prezenty na ślub do Mikołowa dostawa kwiatów i prezentów ślubnych w Mikołowie\nKwiaty i prezenty na ślub do Mikołowa\nKażde kwiaty przekazują inne emocje czy słowa. Trudne jest zatem wybrać takie, które będą tymi idealnymi. Poczta Kwiatowa® jednak przychodzi z pomocą proponując taki rodzaj kwiatów, które będą najlepszym wyborem w każdej sytuacji! Postaw na róże! One swoim pięknem i delikatnością poruszą i zaskoczą każdego! Teraz możesz je wysłać nawet do Mikołowa!


Panele do sufitów modułowych - Redwell Ogrzewanie Podczerwienią\nDO SUFITÓW MODUŁOWYCH\nREDWELL PANELE DO SUFITÓW MODUŁOWYCH\nDyskretne, zajmujące mało miejsca ogrzewanie podczerwienią doprowadza ciepło z góry, szczególnie w przypadku sufitów z wstawkami kratkowymi.\nSystem ogrzewania sufitowego Panelwave.\nPrzyjemne ciepło podczerwieni z sufitu - Panelwave\nIdealnie nadaje się do biur i lokali handlowych z sufitami podwieszanymi.\nSeria Panelwave, opracowana specjalnie do sufitów podwieszanych modułowych. To dyskretny i oszczędzający miejsce sposób na ogrzanie pomieszczeń przytulnym ciepłem.\nBalcha stalowa biała, RAL 9016\nPrzystosowany do montażu sufitowego w systemie sufitów podwieszanych\nPanelwave I 430 Wat 11 kg 618 x 618 x 22 mm\nPanelwave II 430 Wat 9 kg 598 x 598 x 22 mm\nPanele - BIAŁE TABLICE\nCharakteryzują się błyszczącą, białą i bardzo wytrzymałą powierzchnią ceramiczną, po której można pisać specjalnymi pisakami. Oryginalny wygląd podkreśla elegancka ramka aluminiowa. Montaż na ścianie lub suficie.\nPanele - CZARNE TABLICE\nGrzejąca czarna tablica, pokryta jest matową powłoką ceramiczną, po której można pisać kredą. Pasuje do biura, kuchni lub pokoju dziecinnego. Oryginalny wygląd podkreśla elegancka ramka aluminiowa. Montaż na ścianie lub suficie.\nWykonane z aluminium w kształcie cylindrycznej tuby. Montaż na ścianie lub suficie. Występują też jako modele wolnostojące w formie kolumn. Dostępne w kilku rozmiarach.


Dekoracje świetlne na weselu - Blog ślubny\nAby urządzić wnętrze w najlepszym stylu! →\nWiele osób pragnie, aby sala weselna wyglądała jak najlepiej.\nWarto zdawać sobie sprawę, że mogą w tym pomóc dekoracje świetlne. Godne polecenia jest zapoznanie się z wybranymi propozycjami.\nOświetlenie dekoracyjne w ostatnim czasie jest bardzo popularne na weselach. Występuje ono w postaci reflektorów, listw LED, laserów czy też projektorów GOBO. Jeżeli wesele jest organizowane w sali wyposażanej w taras, to doskonałym rozwiązaniem jest zastosowanie oświetlenia architektonicznego w przypadku pleneru, ścian budynku lub drzew. Przygotowanie oświetlenia dekoracyjnego to zadanie, które realizują np. firmy dekoratorskie lub firmy, które specjalizują się jedynie w tym zakresie. Orientacyjne koszty wynajęcia:\nprojektora GOBO to 300 zł,\nlistwy LED to 60 zł,\nreflektora to 50 zł.\nNowym trendem w dekoracji weselnej są ozdoby weselne wykonane z żarówek. Te ozdoby najlepiej sprawdzają się na weselach przeprowadzonych w stylu rustykalnym. Girlandy z żarówek cechują się wspaniałym wyglądem, a ponadto dodają uroczystości nuty romantyzmu. Stosuje się je przede wszystkim do dekoracji pleneru lub tarasu. Girlanda mająca 10 metrów kosztuje w przybliżeniu 130 zł.\nLampiony papierowe to świetna dekoracja sali weselnej. Wyróżnia się trzy rodzaje tych produktów:\npapierowe torebki, w których można zamontować lampkę LED lub świeczkę. Jest to rozwiązanie najprostsze,\nlampiony papierowe, które zawiesza się w ogrodzie lub pod sufitem danej sali weselnej,\nlampiony latające, które określa się potocznie jako lampiony spełnionych życzeń.\nKurtyny ze światełkami\nKurtyny ze światełkami odznaczają się ślicznym wyglądem przypominającym niewielkie migoczące gwiazdki. Te dekoracje świetlne można umieścić w rozmaitych miejscach. Doskonale prezentują się pod sufitem, za stołem pary młodej czy za Candy Barem. Wynajęcie jednej kurtyny od firm dekoratorskich to koszt rzędu 50 zł. Jeżeli ktoś będzie chciał zakupić taką kurtynę, to powinien wiedzieć, że jedna kosztuje około 230 zł.\nTa dekoracja sali weselnej to jeden z nowoczesnych produktów. Fairy Berries to niewielkie ledowe kuleczki wyposażone we włącznik, których średnica wynosi około 2 cm. Można je ulokować niemal wszędzie. Szczególny efekt pozwalają uzyskać nocą. Zakup 50 sztuk wiąże się z wydatkiem rzędu 95 zł.\nPosted in Dekoracje ślubne, Przygotowanie do ślubu


Aborcyjny ruch oporu – Nowa Orgia Myśli\nbiżuteria autorstwa Pameli Zapaty, fot. Agata Araszkiewicz\nAborcyjny ruch oporu\nPrawo do aborcji powinno być z natury swojej afirmatywne. Towarzyszyć mu musi powszechnie dostępna antykoncepcja oraz wszechobecna edukacja seksualna, a także rozwój myślenia genderowego, które kobietom powinno pomóc rozwijać świadomość politycznej sprawczości, a mężczyznom poczucie odpowiedzialności w kwestiach rozrodczych\nTeoretycznie aborcyjny ruch oporu nigdy nie istniał, ale naprawdę chodzi raczej o to, że nic o nim nie wiemy. W Polsce dzisiaj sondaże dotyczące liberalizacji antyaborcyjnego prawa są coraz bardziej przychylne, jednak ciągle myślenie o aborcji wiąże się z odwagą, wywrotowością, pójściem pod prąd wobec hipokryzji oficjalnego dyskursu. W okresie transformacji nasz kraj zaprzepaścił dyskurs modernizacyjny na rzecz rozpamiętywania tanich uraz i hodowania resentymentu. Publiczna debata stała się narodowym mistrzostwem w wynajdywaniu tematów zastępczych. Jak inaczej nazwać fakt, że jednym z pierwszych „osiągnięć” młodziutkiej nowej polskiej demokracji był nie tyle gospodarczy czy społeczny program odpowiadający realnym potrzebom, co zakaz aborcji?\nNarodowe emocje a seksualność kobiet\nEpigoński paradygmat postromantyczny, który zapanował po 1989 roku, przyzwyczajony do utrzymywania polskich emocji rozhuśtanych na wysokościach walki narodowo-wyzwoleńczej, nagle musiał zmierzyć się z czymś tak „banalnym” jak zwykła cywilna wolność. I nie starczyło mu mocy ani doświadczenia. Wyglądało to tak, jakby tradycyjna polska faworyzująca męskość mentalność, nagle zagubiona i przerażona wyzwaniami nowej demokracji, musiała zacząć od podporządkowania sobie kobiet. Choć romantyczne, niepodległościowe hasło, tak ważne w polskiej tradycji, „za naszą i waszą wolność” można by również rozciągnąć na polityczny obszar walki o równouprawnienie, stało się inaczej. Okazało się najdobitniej, że polska jednostka, w imię której toczymy bój od blisko dwóch stuleci, jest raczej rodzaju męskiego.\nCzy ten triumf mizoginii wiążę się z brakiem umiejętności przepracowania tradycji militarno-partyzanckich na walkę o wartości egzystencjalne, walkę o nowocześnie rozumianą wolność jednostki, jej płeć i związane z nią miejsce, prawa, uświadomienie i przełamanie dyskryminacji? Bez wątpienia szum skrzydeł polskiej husarii, szum polskiej emfazy i uniesienia martyrologicznego oraz pompatyczne pielęgnowanie historycznej pozycji ofiary, zagłusza jęki wszelkich innych ofiar. Każdemu wyparciu towarzyszy zamaskowany powrót odegnanych treści. Stąd prawdopodobnie bierze się charakterystyczne polskie podstawienie skrajnej prawicy, które każe aborcję nazywać „Holokaustem nienarodzonych”… Ofiary antysemityzmu i ofiary zakazu aborcji, którymi są głównie kobiety, w tym jednym geście zostają skazane na marginalizację i milczenie, wskazując wykluczonych polskiej, katolickiej, męskiej demokracji.\nParę lat temu wzięłam do ręki numer belgijskiego wydania „Elle”, którego naczelna Béa Ercolini w słowie wstępnym pisała z niedowierzaniem o wystawie, zaprezentowanej przez polskich posłów w Europejskim Parlamencie w Brukseli. Sprawa jest dosyć znana – zdjęcia ludzkich płodów porównywano jednoznacznie z obozami Zagłady. Brak taktu i tupet organizatorów pokazu budził u autorki kolorowego pisma nie tylko absurdalne zdziwienie, ale i lęk, związany z natężeniem pogardy wobec kobiet, który w tym akcie dostrzegła. Jej mainstreamowa zachodnia reakcja była w spontaniczny sposób bardziej postępowa niż stanowisko niejednego, niekoniecznie kolorowego pisma w Polsce, ale nawet inteligenckiego magazynu. Aborcja jest tematem medycznym, humanistycznym, egzystencjalnym, ale w Polsce stała się przede wszystkim obszarem taniej demagogii.\nPraw kobiet nigdy nie można uznać za ostatecznie osiągnięte – powtarzała jedna z najważniejszych postaci walki o aborcję XX wieku, Simone de Beauvoir. To zaledwie ostatni wiek właśnie, a właściwie jego końcowe trzy dekady przyniosły najwięcej osiągnięć, jeśli chodzi o wolność kobiet. Jak dowodzi francuska historyczka Xavière Gauthier w książce Naissance d’une liberté (2002, „Narodziny wolności”) zanim zachodnia demokracja uznała hasło kobiet „nasze brzuchy należą do nas” minęło wiele „ciemnych” wieków. Tradycja idzie nam wbrew. Grecy i Rzymianie uznawali aborcję za nielegalną, gdyż mogła być dowodem cudzołóstwa, ale chętnie uciekali się do dzieciobójstwa, gdy uznawali je za konieczne. Chrześcijaństwo przecięło wszelką ambiwalencję – jedynie Bóg decyduje o życiu i śmierci. Pod przewodnictwem Kościoła, równie niechętnego antykoncepcji, aż do naszych czasów represja i skazywanie za aborcję się radykalizują i intensyfikują. Pierwsza połowa XX wieku przynosi rodzaj kolejnego polowania na czarownice, czyli prześladowania „fabrykantek aniołków”, jak określała je Gabriela Zapolska, czyli kobiet, dokonujących aborcji nielegalnie. Ruch feministyczny jest tu prawdziwą obyczajową rewolucją – walcząc, przynajmniej na Zachodzie Europy z pozytywnym skutkiem, o przywrócenie podmiotowej roli kobiet w sprawach, które ich przede wszystkim najbardziej cieleśnie dotyczą.\nArchiwum Nouvel Observateur z 2011 z okazji 40-lecia „Manifestu 343”\nPrzełomem okazało się wydanie tuż po wojnie Drugiej płci Simone de Beauvoir, która omawiając kolejne aspekty kondycji kobiet otwarcie mówi o prawie do aborcji. Jednak upłynie 25 lat, zanim ta sama Simone de Beauvoir zredaguje słynny Manifest 343, zwany czasem „Manifestem 343 zdzir”, który opublikowało w 1974 roku francuskie pismo „Le Nouvel Observateur” (nr 334, 1974). Pierwsze jego zdania brzmiały: „Milion kobiet dokonuje rocznie we Francji aborcji. Ryzykują życie w warunkach niebezpiecznych dla zdrowia, będąc skazane na nielegalne aborcyjne podziemie, podczas gdy ten sam zabieg wykonywany legalnie jest z medycznego punktu widzenia bardzo prosty. (…) Deklaruję, że sama jestem jedną z nich. Deklaruję, że miałam aborcję”. Tekst podpisało 343 kobiet anonimowych i znanych we Francji i na świecie, wśród nich znalazły się m.in.: Catherine Deneuve, Françoise Sagan, Romy Schneider, Margeuritte Duras. Niezwykły medialny skandal był jednym z największych osiągnięć zachodniego feminizmu, choć potrzeba było jeszcze 5 lat, by francuska prawica (sic!) pod wpływem charyzmatycznej polityczki Simone Veil przegłosowała Prawo do Dobrowolnego Przerywania Ciąży (IVG – Interruption Volontaire de la Grosesse), jak od tej pory się ono nazywa (znamienne, że Simone Veil była więźniarką Auschwitz…).\nna skutek zakazu aborcji z polskich gabinetów lekarskich zniknęły nowoczesne, stosowane praktycznie bez zagrożenia aparaty próżniowe (jako zbyt podejrzane) i wróciło się do starej ryzykownej metody łyżeczkowania…\nPrawo do aborcji powinno być z natury swojej afirmatywne. Towarzyszyć mu musi powszechnie dostępna antykoncepcja oraz wszechobecna edukacja seksualna, a także rozwój myślenia genderowego, które kobietom powinno pomóc rozwijać świadomość politycznej sprawczości, a mężczyznom poczucie odpowiedzialności w kwestiach rozrodczych. Aborcja może być dokonywana z powodów egzystencjalnych, ale też ze względu na sytuacje zagrażające zdrowiu psychicznemu czy fizycznemu, życiu, lub będące wynikiem przemocy, gwałtu lub traumy. Pamiętam, gdy w połowie lat dwutysięcznych, już mieszkając w Paryżu towarzyszyłam Wandzie Nowickiej na zorganizowanej przez polską Federację na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, której wówczas przewodniczyła, delegacji polskich lekarzy, w wizycie w jednej z najbardziej znanych paryskich klinik dokonujących aborcji Maternité de Lila. Oprowadzająca nas lekarka długo mówiła o specyficznym charakterze wyboru, jakim jest przerwanie ciąży, który dokonuje się zawsze po obowiązkowej wizycie u psychologa i wyczerpującym wywiadzie na temat stanu ducha i życiowej kondycji pacjentki. Kobiety otaczane są przez cały czas wsparciem i opieką, także psychologiczną, niejednokrotnie proszą, aby podczas zabiegu trzymać je za rękę. Poczucie równowagi kobiety, jak i dobra psychofizyczna kondycja traktowane są jako niezbywalne prawa pacjentek.\nZwiedzając tę klinikę, czułam się, jak gdybym była poza społecznym nawiasem, w kobiecym raju, a wszystkie te przeżycia uzmysławiały mi jak bardzo drogocenną i tkliwą rzeczą jest kobieca zdolność prokreacji, noszenia ciąży i rodzenia. Wydawało mi się jednak, że polscy lekarze są smutni. Mimo że w ramach aborcyjnego ruchu oporu (który przecież jednak istnieje!) zdecydowali się na tę podróż, miałam wrażenie, że zabraniają sobie panującego tu doskonałego poczucia empatii wobec pacjentek, czując, że ono im zagraża. Ich komentarze ograniczyły się do informacji, że na skutek zakazu aborcji z polskich gabinetów lekarskich zniknęły nowoczesne, stosowane praktycznie bez zagrożenia aparaty próżniowe (jako zbyt podejrzane) i wróciło się do startej ryzykownej metody łyżeczkowania…\nAborcja jak tabu albo matkobójstwo\nDlaczego nawet dla oświeconych ludzi aborcja jest takim tabu? Jaka gra i o jaką stawkę się tu toczy? Aby przyjrzeć się zbiorowej wyobraźni, weźmy pierwsze z brzegu przykłady dwóch głośnych filmów, których tematem jest aborcja: Vera Drake Mike’a Leigha (2004) i Revolutionary Road Sama Mendesa (2008). Takie okresy jak czas niestabilnej sytuacji światowej i wielki kryzys gospodarczy na pewno nie sprzyjają poprawie sytuacji kobiet – uruchamiają mechanizmy konserwatywne odsyłania ich z powrotem do sfery domowej, do tradycyjnych ról. I oba te filmy, choć z odmiennych pozycji światopoglądowych, to właśnie analizują i przepowiadają. Mike Leigh stworzył zaskakująco zachowawczą opowieść o „dobrej” z pozoru, prostej kobiecie, która jest „fabrykantką aniołków” – potajemnie para się dokonywaniem nielegalnych zabiegów i niechcący sprowadza śmierć na młodą kobietę. Revolutionary Road opowiada o młodej żonie i matce uwięzionej w american dream na amerykańskim przedmieściu, której kolejna ciąża udaremnia plany życiowe. W rozpaczy dokonuje sama aborcji (przy użyciu wieszaka oczywiście!), śmiertelnej w skutkach.\nkadr z filmu „Vera Drake” (2004)\nOba filmy opowiadają o latach 50. XX wieku, gdy nowy powojenny porządek ukonserwatywnił ideologię społecznych ról kobiety. Aborcja jest w nich jak kobieca autoagresja, nieustannie obraca się przeciwko samym kobietom. Jednak, choć z odmiennych punktów widzenia (Mike Leigh bardziej zachowawczo personalizuje problem i rozlicza się z „dobrem” i „złem” w człowieku, Sam Mendez przeprowadza rodzaj społecznej krytyki amerykańskiego snu), oba filmy ukazują presję, która zamyka kobiety w ubezwłasnowolnionych, ciasnych przestrzeniach mentalnych. To, że nie mają wyboru w walce o swoją wolność, oznacza, że muszą przegrać. Wina jest systemowa i wiąże się z odmową uznania pełni praw kobiety jako nowoczesnej jednostki, która nie byłaby z góry skazana na niepowodzenie.\nAborcja jest rodzajem zwornika bezpieczeństwa sumienia naszych zachodnich patriarchalnych społeczeństw. Oba filmy, mówiąc o aborcji, pokazują śmierć kobiety. W lekturze psychoanalitycznej, przywołując myślenie francuskiej filozofki Luce Irigaray, zaciekłość nieporozumień wokół aborcji odsyła do gestu matkobójstwa, który funduje zachodnią wyobraźnię i struktury symboliczne. Wedle Irigaray, opisane przez Freuda ojcobójstwo, leżące u zarania struktury społecznej, poprzedza stłumione i ukryte matkobójstwo, czego ślady odnajdujemy w mitach greckich. Grecka bohaterka Klitajmestra, czując się oszukana i zdradzona, zabija swego męża Agamemnona, który opuścił ją bez wieści i poświęcił ich wspólną córkę Ifigenię, aby zapewnić powodzenie swej miłosnej i militarnej wyprawie po piękną Helenę. Agamemnon zostaje pomszczony przez swego syna Orestesa, który w zmowie ze swą siostrą Elektrą, zabija matkę. Od szaleństwa ocala go Apollo, ale córka pozostaje w pomieszaniu zmysłów. Tak wedle Irigaray działa społeczny patriarchalny porządek opisany przez Freuda. Syn i córka w społecznym rozwoju mają opuścić matkę, symbolicznie ją zabić, by odnaleźć się w kulturze, domenie Prawa Ojca. Córki pozostają osłabione symbolicznie, nie radząc sobie z tą separacją, zaś synowie powinni, w przymusie substytucji, a więc podporządkowania sobie innej kobiety – odnaleźć matkę. Kobieta nie może więc decydować o swej zdolności prokreacyjnej – ponieważ jest JUŻ ZAWSZE matką, musi rodzić, gdyby podać to w wątpliwość, fantazmat lęku o jej zbrodniczą moc unicestwienia swoich dzieci powraca ze zdwojoną siłą. Jej własne moce prokreacyjne zostają przywłaszczone i zdemonizowane na skutek ukrycia wcześniejszej, dokonanej na niej symbolicznej zbrodni.\nKadr z filmu „Revolutionary road” (2008)\nPamiętam, jakie poczucie bezpieczeństwa i wolności dała mi wizyta u lekarki w Belgii, gdzie mieszkam, gdy wiele lat później sama byłam w ciąży. Przed pierwszymi badaniami prenatalnymi, choć wykazały one brak jakichkolwiek powodów do obaw, moja ginekolożka wyznaczyła mi także prowizoryczną datę aborcji w razie, gdyby coś było nie tak. Data domniemanej aborcji była jak otarcie się o śmierć, ale na innych zasadach. Przez tyle wieków wolność kobiet otaczana była pogardą i niezrozumieniem, dzisiaj także jest ona stale zagrożona. Zakaz legalnej aborcji jest pełną hipokryzji fikcją. Jest zamachem na psychiczną i fizyczną integralność kobiety oraz jej nieodzowne prawo decydowania o sobie. Jest brakiem poszanowania jej prokreacyjnych zdolności.\n3 października 2016, Czarny Protest w Krakowie, fot. Kasia Prus\nParasolki sufrażystek, czyli aborcja jest OK!\nKażdego roku w Polsce bardzo wiele kobiet dokonuje nielegalnej aborcji. Wiemy o tym, gdy czasami jakaś nasza znajoma musi wyjechać za granicę, aby tego dokonać, lub gdy inna przyjaciółka zbiera na zabieg zbyt drogi i zawsze ryzykowny, gdyż przeprowadzany nielegalnie. Pamiętamy słynny medialny skandal, który wybuchł po opublikowaniu w „Wysokich Obcasach” wywiadu z piosenkarką Natalią Przybysz, w którym wyznała, że zdecydowała się dokonać aborcji poza granicami kraju z powodów egzystencjalnych i zachowania równowagi własnej, dwudzietnej już rodziny. Nawet głosy na polskiej feministycznej lewicy oskarżały artystkę o lekkomyślność i nadmierną potrzebę wygody. Podobnie zresztą w absolutnie krytycznej atmosferze odbyła się akcja Aborcyjnego Dream Teamu na kolejnej okładce „Wysokich Obcasów”, gdzie trzy pogodne młode kobiety wystąpiły w koszulkach z napisem „Aborcja jest OK!”. Zarzucano im użycie złej stylistyki, nadmiernie „różowej” (chodziło o tło i kolor szminki), zbyt dużo glamouru (kobiety były lekko umalowane i uczesane w naturalny sposób), ale najwięcej zarzutów dotyczyło lekkości hasła: „Aborcja jest OK!” („jak tak można?!…”).\nTymczasem aborcyjny ruch oporu, czyli konieczność zejścia do podziemia, będzie istnieć tak długo, jak długo ten zakaz będzie obowiązywał. Nielegalna i niebezpieczna aborcja – wraz z historyczną figurą „fabrykantek aniołków” – to jeden z jego najbardziej ciemnych przejawów. Podobnie jak ruch świadomego macierzyństwa, który Irena Krzywicka wraz z Tadeuszem Boyem Żeleńskim założyła w dwudziestoleciu międzywojennym. Polegał on na otwarciu kliniki, która udzielała porad z zakresu edukacji seksualnej oraz utworzeniu dodatku do „Wiadomości Literackich”, najważniejszego pisma epoki, o tytule „Życie świadome” (pisały do niego m.in.: Zofia Nałkowska, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska i Wanda Melcer, stale atakowane wraz z Krzywicką nie tylko przez prawicę, ale także przez liberalnych pisarzy jak Maria Dąbrowska, Jarosław Iwaszkiewicz czy Jan Lechoń za dominację zainteresowania seksualnością…). Podobnie jak gabinet aborcyjny, który Simone de Beauvoir, ryzykując karę więzienia, otworzyła w swoim mieszkaniu, zanim aborcja nie została we Francji zalegalizowana. Podobnie jak Trybunały Aborcyjne, które na początku lat dwutysięcznych organizowała Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny zapraszając media i odczytując historie kobiet, które umarły, zostały trwale okaleczone podczas nielegalnej aborcji lub ją przeprowadziły. Wymieńmy tu jeszcze kolejne ważne punkty złotej listy oporu: komitety Barbary Labudy, akcje Kobiety na falach i Lekarze kobietom (proponujący dostęp do antykoncepcji awaryjnej), czy obywatelski projekt Ratujmy kobiety oraz zaradną Ciocię Basię, grupę aktywistek, udzielających wsparcia w sprawie wykonania zabiegu, działającą dzisiaj w Berlinie. Chciałabym też wspomnieć o ważnym fenomenie z perspektywy belgijskiej historii kobiet. W latach 70-tych brukselski psycholog o polsko-żydowskich korzeniach Marc Abramowicz, blisko współpracujący z gineokologiem Willym Peersem (którego nielegalna i partyzancka praktyka, wymyślona jako polityczny opór, doprowadziła w Belgii do przegłosowania prawa za wyborem) wysyłał pacjentki do Polski, gdzie aborcja była legalna (operacja określana była jako „polish connection”, a na Dworcu Centralnym w Warszawie kobiety odbierała …ciocia Gienia z egzemplarzem belgijskiego dziennika „Le Soir” pod pachą).\nTen ruch oporu ma swoje punkty heroiczne i tragiczne. Na przykład interesujący jest tu przypadek Kai Godek – najbardziej zaciekłej figury reakcji, walczącej o całkowity zakaz aborcji. Uwikłanie w patriarchalną dynamikę powoduje, że kobieta walcząca o ograniczenie wolności kobiet staje się elementem prawicowego szantażu. Umożliwia utrwalanie upodrzędnionej roli kobiet, dając pozorny argument wolności działania i wyborów reprodukcyjnych. Rownież specyficzne znikanie i pojawianie się Kai Godek w publicznej debacie podkresla jej rolę figuratywną.\nTen ruch oporu ma także dużo punktów rozpaczliwych – mniej udanych i mniej skutecznych kart: jak proaborcyjne marsze na początku lat 90., które pomimo wszystko nie wpłynęły na uniknięcie wprowadzenia zakazu. Jak nieskuteczność feministycznych polityczek polskich i polskiej lewicy, którym pomimo obecności w rządzących gremiach nie udawało się przepchnąć tematu aborcji. Ale przede wszystkim, ma bardzo rzadko publicznie opłakiwane ofiary, zmarłe kobiety.\nPolski feminizm ciągle nie jest w stanie wypracować narracji „środka” lub inaczej mówiąc narracji post-uniwersalnej, która uwzględniając wrażliwość na perspektywę kobiet, potrafiłaby dotrzeć do politycznego mainstreamu lub społecznego ogółu. Nie mamy wypracowanych jednoznacznych argumentów, nie wiadomo do końca, która linia rozumowania byłaby najbardziej skuteczna (medyczna, społeczna, egzystencjalna, mentalna). Największą przeszkodą jest wzmocniony politycznie reakcyjny i potężny wpływ Kościoła, zawsze uprzedmiatawiającego kobiety oraz obecność religii w szkołach, która zastępuje edukację seksualną i obywatelską w domenie praw reprodukcyjnych. Choć dziś sytuacja w Polsce jest specyficzna – w świetle prób zaostrzenia dostępu do aborcji, przez rządzącą krajem populistyczną skrajną prawicę, sceną społeczną niedawno wstrząsnął masowy fenomen Czarnych Protestów kobiet. W 2016 roku po raz pierwszy w historii na niespotykaną dotąd skalę polskie kobiety – właśnie z powodu aborcji – wyszły manifestować w obronie swych praw przeciwko populistom. Podczas pierwszego dnia protestu padało, więc ulice polskich miast i miasteczek zaroiły się od parasoli. Z jakiegoś powodu ten interesujący symbol, który natychmiast zdominował estetykę protestu, współgra z identycznym motywem ważnym w historii polskiej walki kobiet o swoje prawa. Konieczne jest przypomnieć go dzisiaj, w stulecie wywalczenia przez Polki praw wyborczych w 1918 roku. Szelest parasolek rozkładanych na wietrze historycznie współgra ze stukotem parasolek sufrażystek, które chcąc przyspieszyć decyzję prezydenta Józefa Piłsudskiego, udały się do jego willi, by uderzać w okna ówczesnym atrybutem kobiecej mody. Jednak czy możemy liczyć na to, że wobec triumfu populistów współczesne parasolki będą miały podobną siłę?\nCzarny Protest zdumiał swoją wielkością nie tylko radykalną prawicę (czym spowodował zresztą jej ustąpienie w kwestii zaostrzenia prawa). Można go porównać do wczesnej Solidarności – zanim stała się ona politycznym rozgrywającym przy Okrągłym Stole i zanim zamieniła się w anty-kobiecy konserwatywny ruch społeczny, którym jest teraz – była spontanicznym, oddolnym zrywem masowym jednoczącym milion członkiń i członków (kobiety odgrywały w podziemiu zapomnianą i przemilczaną, doniosłą rolę). Czy drugi taki masowy gest będzie miał wyzwoleńcze znaczenie dla praw kobiet w Polsce? Warto podkreślić, że Czarny Protest nie miał tyle charakteru progresywnego, co zachowawczy. Kobiety wyszły na ulicę, by obronić status quo – a więc restrykcyjnego prawa do aborcji, dopuszczającego ją tylko w trzech przypadkach (zagrożenia zdrowia i życia kobiety, gdy ciąża jest wynikiem czynu zabronionego, deformacji płodu), prawa, które nie jest przestrzegane, będąc stale obiektem medyczno-ideologicznych manipulacji.\nMedialne skandale, albo czy kobieta to człowiek?\nBy lepiej ukazać dynamikę problemu, przywołajmy kolejny skandal medialny sprzed paru lat. Jego specyfika polega na tym, że toczył się on w centrum mainstreamowej debaty. Jedna ze znanych polskich feministek, Katarzyna Bratkowska powiedziała w programie publicystycznym polskiej telewizji, którego tematem było przerywanie ciąży, tuż przed katolickim świętami Bożego Narodzenia: „jestem w ciąży i usunę ją w Wigilię”. Ta deklaracja wraz z medialną burzą, jaką wywołała, okazała się istotnym momentem polsko-polskiej wojny, która toczy się od początku transformacji. Podczas niej Polska stała się krajem, w którym konserwatywna scena publiczna dzieli się na skrajnie i na umiarkowanie prawicową. Nie ma w niej ciągle miejsca na wiarygodną, postępową, nowoczesną i równościową lewicę. W obrębie takiego rozdania żyjemy w państwie, które zamiast tolerancji i otwartości krzewi agresję oraz pogardę wobec inności. Owszem kobiety są spóźnionymi obywatelkami nowoczesnych demokracji zachodnich. Większość praw wywalczyły zaledwie w ciągu ostatniego stulecia, co odzwierciedla dystrybucja ról społecznych i stratyfikacja społecznych napięć. Stosunek do kompetencji kobiet, do kobiecego ciała, rozrodczości, seksualności bardzo długo był elementem walki o kobiecą podmiotowość. Jednak w Polsce – kraju o zaburzonej ciągłości państwowej i trudnej historii, pewne aspekty tej walki są jeszcze bardziej spóźnione, choćby dlatego, że mentalnie pozostajemy ciągle właściwie państwem wyznaniowym.\nKatarzyna Bratkowska w studio TVN24, źródło: Youtube\nDeklaracja Bratkowskiej ściągnęła na nią ataki niesłychanej agresji i poniżenie, potwierdzając, że Polki pewnie długo jeszcze będą obywatelkami drugiej kategorii. Jednym z najważniejszych adwersarzy feministki był akademicki duchowny. Dlaczego osoba żyjąca w celibacie i z daleka od społecznych realiów, ma być autorytetem w sprawie aborcji? Chrześcijański elementarz etyczny, który był tu przywołany, postuluje, że najważniejszą wartością jest życie. To właśnie wywyższenie abstrakcyjnego „życia” pozwalało księdzu głosić z najwyższą powagą nienawistne uwagi o „kobietach nie mogących powstrzymać się od seksu, nawet pomimo dziesięciu aborcji”. Ujawnia to podskórne dno zapiekłej wojny ideologicznej: zakaz aborcji jest elementem walki z kobiecą seksualnością i z kobietami w ogóle. Nie ma w tym nic dziwnego – intelektualny przekaz płynący z pism Ojców Kościoła przez wieki pozostawał niezmiennie mizoginiczny.\nChodzi tu przede wszystkim o krzewienie ideologii niższości i niesprawności umysłowej kobiet, czyli o kontrolę nad nimi w państwie wyznaniowym (znamienne, że Bratkowska zwracała się do księdza per „proszę pana”). „Rozpusta” kamufluje pogardę dla seksualności, „zmiażdżona główka dziecka między nogami kobiety” – jednoznacznie zamyka sprawę aborcji jako aktu kryminalnego. Kobieta pozostaje workiem rozpłodowym. Rozumiemy, że ta argumentacja odzwierciedla zapatrywania osoby duchownej, która mówi z perspektywy swego światopoglądu, uniwersalizując go w sposób pełen nadużyć. Wobec tego, postawa Bratkowskiej pełna bezkompromisowego i beztroskiego buntu miała w sobie coś przekonującego. Czyż nie była już rodzajem punkowego „fuck you” jej pierwotna deklaracja – „dokonam aborcji w Wigilię”? Rozmawiając z politykiem, który był zwolennikiem zaostrzenia kar za aborcję, Bratkowska nie podjęła debaty na temat „prawa naturalnego”, tylko zmieniła zasady gry i charakter dyskusji, powiedziała: „Proszę, by pan doniósł na mnie, pilnował mnie, rozkazał mi urodzić. Pan – mnie. Niech pan powie: «Rozkazuję pani urodzić i będę nasyłał na panią policję i zostanie pani zmuszona»”.\nI stała się tym samym bohaterką pierwszych stron gazet, o zgrozo, w okresie świątecznym. Znane dziennikarki, w tym Monika Olejnik, natychmiast zareagowały tonem karcącym i wypomniały jej „feministyczną agresję”. Pewien znany jezuita zaproponował, że wystąpi z zakonu i zaadoptuje dziecko, które ona urodzi. Profeministyczne środowiska starej lewicy wypomniały Bratkowskiej „tragiczną, nieprzemyślaną prowokację”… Medialna burza w szklance wody pozwoliła, by na liberalnej scenie skupić się na inkryminowaniu feministki, która ośmieliła się pokazać, że prawo o zakazie aborcji jest martwe, skazując setki tysięcy kobiet w Polsce na kosztowne podziemne i niebezpieczne zabiegi lub konieczność turystyki aborcyjnej.\nDeja vu, Strajk Kobiet 17 stycznia 2018 roku w Krakowie, fot. Dorota Ostrowska\nUjawnia to polską samoświadomość oblężonej twierdzy. Jesteśmy niemal jedynym krajem w Europie mającym tak ostre prawo regulujące przerywanie ciąży. W Irlandii w wyniku masowego, solidarnego udziału kobiet w krajowym referendum przegłosowano prawo do aborcji, w Hiszpanii wybrany w czasie kryzysu, konserwatywny rząd natychmiast stracił poparcie społeczne, kiedy tylko zabrał się za zaostrzanie liberalnego proaborcyjnego prawa, co dodatkowo wywołało falę ulicznych protestów. W Polsce – w okresie przed, jak i podczas Czarnych Protestów (casus Bratkowskiej, ale i Przybysz, czy Aborcyjnego Dream Teamu) – osoba bezkompromisowo obnażająca aborcyjną hipokryzję naraża się na ogólne potępienie. I co najbardziej przykre – nie ma żadnej znaczącej siły politycznej, która sprzyjałaby proaborcyjnym poglądom. Jest to swoista klęska polskiej demokracji.\nSpędzałam wówczas święta w Polsce i byłam zdumiona tym, w ilu rozmowach musiałam tłumaczyć moim rozjuszonym, oburzonym rozmówcom, czym tak naprawdę jest „prawo do aborcji”. Mam tylko jedno wytłumaczenie – niezależnie co byśmy myśleli, we współczesnej Polsce nie ma mowy o żadnej modernizacji, czy liberalizacji obyczajów. Wręcz przeciwnie – rozwija się dziwna, nowa ideologia wyznaniowa, która każdy przejaw działalności i istnienia człowieka, zwłaszcza kobiet, podporządkowuje zachowawczemu rozumieniu norm. Nie ma tu mowy o szerokim rozumieniu seksualności, która ciągle pozostaje domeną prokreacji (macierzyństwo i ciąża pozostają zaś immanentną częścią seksualności kobiecej) jako jednym z najważniejszych aspektów ludzkiej kondycji, wymagającym refleksji i szacunku. Nie ma tu mowy o podmiotowym traktowaniu kobiet, które są, jak uważano w XIX wieku, osobami niespełna rozumu, wymagającymi społecznej kurateli. Dominuje „kolonialne” przekonanie, że „aborcja jest złem, ale złem koniecznym”. Tymczasem zawłaszczanie brzucha kobiety, przymuszanie jej do rodzenia wbrew jej woli, jest nie tylko pogwałceniem jej praw. Jest przede wszystkim odzieraniem z szacunku jej prokreacyjnych zdolności, jest odmową afirmacji kwintesencji jej człowieczeństwa, jaką jest prawo do decyzji – pozytywnej lub negatywnej – o prokreacji. Gdybyśmy nie byli tak bardzo patriarchalnym społeczeństwem może moglibyśmy zaufać kobietom, oddać im ich prawa, nie ograniczając ich przez mizoginiczne przeciwstawianie życia dziecka życiu matki. Zresztą od dawna już psychologia prokobieca podkreśla fakt, że przez wiele miesięcy matka i dziecko są jednością, w tym sensie dobra kondycja matki oznacza dobro dziecka. Gdybyśmy naprawdę afirmowali matkę w kobiecie, przymus rodzenia by w ogóle nie istniał.\nAna-suromai z podziemia, czyli frustracja czy prowokacja?\nCzuję ogromną frustrację, pisząc to wszystko. Polski tak zwany kompromis aborcyjny jest fikcją od wielu lat – być może od zawsze, ponieważ nie zadowala żadnej ze stron. Argumenty religijne w świeckim państwie są mizoginiczną drwiną z cierpienia kobiet, argumenty feministek właściwie nie mają żadnej siły przebicia. Praktycznie nic więcej nowego powiedzieć nie można. Możliwa jest tylko jakaś potworna repetycja tych samych gestów, chocholi taniec polskiego piekła. Piekła kobiet. Nie tyle chodzi w nim o to, że taniec piekielny to zawsze dwa kroki naprzód, trzy w tył. Polskie piekło polega na tym, że nawet nikt nie udaje, że chciałby iść do przodu. Problem prawa do aborcji w większości rozwiniętych i dobrze funkcjonujących krajów zachodnich, został jakieś pół wieku temu rozwiązany, nawet jeśli występują nadal na tym tle napięcia. Społeczeństwo obdarza zaufaniem kobiety, starając się zapewnić im pełnię praw, w ramach których tworzy szeroką możliwość asystowania w sprawach życiowo dla nich trudnych. W Belgii debatuje się nad przedłużeniem prawa do wykonania zabiegu do 18 tygodnia ciąży oraz wycofananiem aborcji z kodeksu karnego, gdzie, mimo powszechnej dostępności zabiegu, jest ciągle, niesłusznie wedle powszechnej opinii, zapisana. W Polsce, gdzie zarówno skrajnie prawicowi, jak i liberalni politycy oraz pełniący funkcje publicznych wyroczni księża mają tylko frazesy na ustach pełne „prorodzinnej polityki”, samotna matka nie jest figurą powszechnego szacunku i politycznej troski (wiadomo, że prawdziwa rodzina musi mieć ojca…).\nMagdalena Środa napisała à propos afery Bratkowskiej, że prawicowe oszołomstwo zyskało status prawomocnych wypowiedzi, zaś gdy feministki upominają się o prawa kobiet natychmiast uchodzi to za „nieprzyzwoite”. Prawica szerzy specyficzny kult rozrodczości, epatując roztrzaskanym płodem. Jeśli nie chcemy, by kobiety w Polsce musiały znosić z pokorą swój los i cierpieć w milczeniu, musimy bronić prawa do feministycznej agresji i prowokacji (takich akcji jak wypowiedź Bratkowskiej czy hasło „Aborcja jest OK!” powinno być dużo więcej. Aborcja jest OK! Nie tylko na święta!!!). Uwielbienie dla obrazu zmiażdżonego płodu jest może jakąś kontynuacją właściwego dla polskiej staro-szlacheckiej kultury sarmackiej przywiązania do popędu śmierci, kultu pogrzebu i żałoby. Jest to również odwrócenie się plecami do wszelkiej modernizacji, trwanie przy tym, co przestarzałe. Pro-liferscy Polacy boją się życia. Polski kompromis aborcyjny jest patem – prawica chce go zaostrzyć, feministki nie mają sił go zliberalizować, a lewica się boi. Jedyne co pozostaje, to prowokacja – wyrwa w systemie, przerwanie ciszy. Bezkompromisowy gest Bratkowskiej był strzałem w dziesiątkę. Nie możemy się obyć bez aborcji w Wigilię, taka jest prawda.\nŻyjemy w kraju prawicowego obłędu – dyskurs publiczny przypomina oderwaną od rzeczywistości mowę wariata. Triumfuje w niej antyintelektualny kult obskurantyzmu – brak taktu, niepohamowana agresja, wyssane z palca oszczerstwa – to stałe składniki tej społecznej debaty. Czy można zakrzyczeć oszołomów? Dzięki prowokacji Bratkowskiej temat afirmatywnej aborcji wrócił tylko na chwilę, a powinien być stale dyskutowany. Feministka świetnie wykorzystała swoje pięć minut, prezentując rzeczowe argumenty w omawianiu sprawy aborcji z kobiecej perspektywy. Zamiatanie pod dywan problemu aborcyjnego podziemia naraża setki tysięcy kobiet, narażając tym samym ich rodziny, przyszłe lub już urodzone dzieci. Nie dotrzymano żadnej umowy aborcyjnego „kompromisu” – nie ma powszechnego dostępu do antykoncepcji ani edukacji seksualnej. Można jednak próbować odwrócić kierunek debaty, można „zawłaszczać” media, wprowadzić dyskurs empatii dla kobiet.\nBratkowska jako nowoczesna polska kamikadze, igrająca z obrazem aborcji jako śmierci, okazała się sprawną snajperką publicznego dyskursu, choć jej gest nie znalazł szerszego poparcia (w kolejnych przywołanych aferach, związanych z publikacjami „Wysokich Obcasów”, można się jednak dopatrzyć jego kontynuacji). Zawtórowałabym mu także hasłem Moniki Płatek, wypowiedzianym w okresie Czarnych Protestów: „Bezpieczna aborcja jest legalna i rzadka!”. Płatek w swoim tekście Czy kobieta to człowiek? Rzecz nie tylko o aborcji dowodzi również ambiwalentnego statusu zapisu praw kobiet w polskiej konstytucji. Wykładnia polityczna praw człowieka nie jest w stanie zmieścić złożonego charakteru kobiecej kondycji jako dawczyni życia, a więc podmiotu relacyjnego wraz z koncepcją człowieka jako odrębnego, samoistnego podmiotu.\nPrzypinki z marszu na rzecz bezpiecznej aborcji, fot. Agata Kobylińska, https://www.facebook.com/lodzkiedziewuchy/\nŚwiadome wpływu sufrażystek i feministek drugiej fali, musimy przyznać, że kobiety od dawna wprawiają rzeczy w ruch, który jakimś cudem zawsze udaje się zatrzymać. Być może należy uznać, że kobiety ciągle wszczynają ten sam bunt, który ustawicznie zostaje stłumiony i całkowicie rozbrojony. Weźmy dla przykładu samo słowo „feminizm”. Ilu kobiet energia – intelektualistek, autorek, działaczek, ile osobistych tragedii i kobiecych triumfów zbiorowych – leży u jego podstaw. Aby w społeczeństwie patriarchalnym, dążącym do reprodukcji wartości, prestiżu, ważności tylko wokół męskich metafor, wprowadzić istotność pojęcia, zwracającego uwagę na podmiotowość osób dotąd owym męskim metaforom poddanych, czyli kobiet – trzeba było nie lada wysiłku. Wystarczy jednak spojrzeć dzisiaj w Internet, by zrozumieć, że energia, poświęcenie i cierpienie kobiet w żadnym sensie nie zwiększa ich wiarygodności jako podmiotów historycznych. W Polsce, blisko sto lat po uzyskaniu przez kobiety praw wyborczych, słowo „feminizm” nie funkcjonuje jako atrakcyjny prąd myślowy. Bliżej mu do znamion nieokreślonej kondycji mentalnej, skrywającej niby to rzekomą frustrację, a w rzeczywistości wystawiającej na zwielokrotnioną przemoc dyskredytacji i potępienia.\nPodobnie jest ze słowem „aborcja” – już na początku lat 90. przegraliśmy debatę z prawicową nomenklaturą „życia poczętego” („świętego!”, dodajmy!). Aborcja nie jest złem koniecznym. Jest papierkiem lakmusowym kondycji praw kobiet w demokracji – to prawo do aborcji definiuje kobiety jako pełnoprawne, wiarygodne podmioty zdolne nie tylko do samostanowienia, ale także podjęcia odpowiedzialnej decyzji, podmioty społeczne, które żyjąc w społeczeństwie są „u siebie”, obdarzone społecznym zaufaniem i całkowitą sprawczością. Tymczasem patriarchat toczy wojnę hybrydową z kobietami. Ostatecznie zakaz aborcji, seksualne szkalowanie czy szykanowanie legalności dochodzenia przez kobiety własnych praw – to wszystko są aspekty tej samej przemocy. Nie ma ona rasy, klasy ani narodowości, ale ma płeć. Na końcu bowiem patriarchalne wartościowanie, które przemocowo hierarchizuje ludzi przez pryzmat seksualności musi zatrzymać się na anatomii. Dziś rozumiem to, czego nie rozumiałam kiedyś – dla nas potrzeba absolutnej afirmacji naszych praw się nie kończy, bo jesteśmy kobietami.\nIwona Demko, 408 223 podniesień spódnic, czyli Mój sen o Czarnym proteście\nChciałabym zakończyć ten tekst dwoma obrazami. Jeden z nich to praca krakowskiej artystki Iwony Demko, powstała jako baner pod wpływem protestów za aborcyjnym kompromisem. Jej tytuł brzmi: 408 223 podniesień spódnic, czyli Mój sen o Czarnym Proteście i odnosi się do liczby mieszkanek Krakowa w dniu pierwszego Czarnego Protestu 3 października 2016 roku. Przedstawia ona zmultiplikowaną postać artystki, która na tle symbolicznych krakowskich Sukiennic unosi spódnicę, ukazując nagą waginę (a właściwie jej fantom, by podkreślić dwuznaczność, nie tylko w sztuce, kobiecej nagości). Demko odwołuje się tutaj do znanego już w starożytności, opisywanego przez Herodota czy Plutarcha, rytuału ana-suromai, co należy tu tłumaczyć jako „podciągnięcie” spódnicy. Zwyczaj ten był związany z egipskimi wierzeniami religijnymi, oddającymi cześć jednej z bogiń. W drodze na uroczystości, odbywające się w Delcie Nilu, kobiety zbiorowo, podpływając pod miasta portowe, unosiły spódnicę i obnażały srom. Podobny akt odbył się podczas wojen perskich – miał on zawrócić tchórzliwych wojowników, uciekających przed wrogami do miasta, którzy w efekcie odnieśli zwycięstwo (zawstydzenie Persów przedstawia płótno flamandzkiego artysty Otta van Veena Perskie kobiety z końca XVI wieku). Co ciekawe, podobne sytuacje zdarzają się również w innych częściach świata, w innych kulturach i cywilizacjach. W Afryce od XIX wieku znany jest rytuał anlu, którym kobiety przez obnażenie waginy regulują napięcia społeczne związane z męską przemocą. Jeden z ostatnich odnotowanych incydentów anlu (czy też ana-suromai) zdarzył się w Kamerunie w latach 60. XX wieku.\nOtto van Veen, Perskie kobiety, przed 1629, zbiory Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu\nZwielokrotnione napięcia kolonizacyjne doprowadziły do zamieszek, kobiety podczas walki między lokalnymi grupami etnicznymi obnażyły waginy. „Rozebrały się i podtykały [mężczyznom] pod nos srom, by w ten sposób okazać, że są niegodni ciała, które wydało ich na świat” . Warto też wspomnieć tu o spektakularnym przypadku użycia ana-suromai przez Leymah Gbowee, liberyjską działaczkę pacyfistyczną, laureatkę pokojowej Nagrody Nobla, która pobudziła kobiety do masowych protestów podczas tak zwanej drugiej wojny w Liberii (przełom lat 90. i 2000). Skutkiem siły ich aktywności było zwieńczenie długotrwałych działań wojennych przez dojście do władzy pierwszej, demokratycznie wybranej kobiety-prezydentki w Afryce – Ellen Johnson Sirleaf w 2008 roku. Ogromnie wzmacnia tu wymowę pracy Demko jej rezonowanie ze współczesnym aktywizmem feministycznym. Rytuał ana-suromai ma w nim swoje uznane miejsce jako źródło inspiracji: wystarczy wspomnieć feministyczne demonstracje w Mediolanie z okazji Dnia Kobiet w latach 2017-2018, czy akcje brytyjskiej artywistki Nicoli Hunter (dawniej Canvan), fundatorki ruchu „Rising the skirt”, które aktywizują kobiety w różnych krajach zarówno w celach osobistych, jak i emancypacyjnych i politycznych.\nCytując gest, opisany zarówno w starożytności przez Herodota, jak i praktykowany obecnie na kontynencie afrykańskim, Demko zwołuje niejako polską kobiecą rebelię. Nie chodzi tu tylko o sam gest wyjścia na ulicę, co Polki, jak wiemy ‒ pierwszy raz w historii ‒ spełniły tak masowo i skutecznie. Chodzi także, jeśli nie przede wszystkim, o wiele więcej, o rewolucję symboliczną, bazująca na przepracowanych wyobrażeniach związanych z seksualnym porządkiem. Niestety praca Demko w polskim środowisku artystycznym funkcjonuje jako prześmiewczy mem, „niepoważna sztuka”, gest, wzbudzający tyleż śmieszność, co lekceważenie. Jej powiązanie z polityczną wrażliwością na położenie kobiet w maczystowskim kraju pozostaje całkowicie niewidoczne.\nDrugi obraz pochodzi z początku lat dwutysięcznych to występ w programie Pegaz po jednej z pierwszej feministycznych warszawskich Manif, do którego zostałam zaproszona. Nim zdążyłam rozejrzeć się po studiu, rzuciła się na mnie kierowniczka produkcji, krzycząc: „zakaz użycia słowo na a…!” Byłam tak skołowana, że najpierw nie zrozumiałam o co jej chodzi. Ach tak, przecież my wszyscy ciągle jesteśmy w podziemiu…\nDziękuję Agacie Czarnackiej za inspirującą lekturę tego tekstu.\nJest on rozszerzoną wersją artykułu, pomieszczonego w katalogu nadchodzącej wystawy „Niepodległe. Kobiety a dyskurs narodowy” Muzeum nad Wisłą w Warszawie, filia Muzeum Sztuki Nowoczesnej, 26 października 2018-3 lutego 2019, https://artmuseum.pl/pl/wystawy/niepodlegle\nPrzy pisaniu tekstu odwołuję się do moich dwóch felietonów z „Czasu Kultury” (nr 4/2010 i nr 6/2013)\n Odrzucony przez polski sejm w styczniu 2018 roku projekt, broniony przez Barbarę Nowackią, miał liberalizować restrykcyjne prawo.\n Odwołuję się tutaj do dwóch koncepcji Marii Janion związanych z historią idei, dotyczącą polskiej kultury – «paradygmatu romantycznego», opisującego podporządkowanie aktywności symbolicznej myśli narodowo-wyzwoleńczej w sytuacji politycznego nieistnienia Polski na mapie Europy przez ponad wiek oraz «romantyzmu epigońskiego», czyli formacji pisarstwa późno-romantycznego, które zamieniło wieszczy wczesny romantyzm narodowy (interesujący i bardziej otwarty, pomimo ograniczeń) na patriotyczny kicz. W książce Czy będziesz wiedział co przeżyłeś Maria Janion obwieściła kres paradygmatu romantycznego – w transformacji musimy zaobserwować jednak jego ukryte trwanie, które polega między innymi na ciągłym oczekiwaniu podporządkowania wolności jednostki (w tym przede wszystkim kobiet i innych mniejszości) na rzecz oczekiwań ogółu i fantazji o dobru „wspólnoty” (rozumianej nacjonalistycznie i definiowanej przede wszystkim jako rodzina patriarchalna).\n Po francusku – „Manifest de 343 salopes”. To znany satyryczny tygodnik „Charlie hebdo” opublikował tydzień później karykaturę na swojej okładce z pytaniem „Kto zapłodnił 343 zdzir z manifestu za aborcją?”. Odpowiedź brzmiała: „Ależ to było dla Francji!”. W 2005 roku Maud Gelly w tekście „Le MLAC et la lutte pour le droit d’avortement” (Fondation Copernic, http://archive.wikiwix.com/cache/?url=http%3A%2F%2Fwww.fondation-copernic.org%2Fspip.php%3Farticle75, dostęp 2 wrzesień 2018) pisała: „Fakt, że ta karykatura, która powinna być wymierzona w polityków, pozostawiła dla potomności jedynie maczystowską obelgę wobec kobiet, jest dosyć znaczące dla anty-feminizmu, który poprzedza czasami wielką zmianę historii walki kobiet o swoje prawa” (przeł. A. A.)\n W 1993 roku „powstające spontanicznie w całej Polsce [z inicjatywy Barbary Labudy] komitety na rzecz referendum w sprawie karalności aborcji zebrały 1,7 mln podpisów pod skierowanym do Sejmu wnioskiem o referendum.” Por. Katarzyna Chmielewska i Tomasz Żukowski, „Aborcyjny kompromis?”, Tygodnik Przegląd, 19 listopad 2006, https://www.tygodnikprzeglad.pl/aborcyjny-kompromis/ (dostęp 30 sierpień 2018)\n Powstała z inicjatywy Rebekki Gomperts akcja, propagująca edukację seksualną, antykoncepcję i prawo do aborcji, która prowadzi gabinet aborcjny na statku „Langenort”. Zawitał on do Władysławowa w 2003 roku.\n Monika Płatek, Czy kobieta to człowiek?, http://nowaorgiamysli.pl/index.php/2018/03/22/czy-kobieta-to-czlowiek/ dostęp 2 września 2018\n Nazwa ta pochodzi od greckiego rzeczownika ἀνάσυρμα, czyli określenia w stylu „spódnica do góry”, ze względu na transliterację formy czasownikowej ἀνάσυρομαι, która daje formę „anasyromai” – rytuał ten bywa określany również jako anasyrma. Obie formy „ana-suromai’ i „anasyrma” stosuje się wymiennie.\n Herodot, Dzieje, przeł. S. Hammer, Czytelnik, Warszawa 1954, s. 134.\n Plutarch, O cnotach kobiet, przeł. J. Szymańska-Doroszewska, „Studia Antyczne i Mediewistyczne” nr 5 (40), 2007, s. 41.\n D. Ducret, Zakazane ciało. Historia męskiej obsesji, przeł. A. M. Nowak, Znak, Kraków 2016.\n Warto tu przywołać, stale aktualizowaną listę użycia rtyuału ana-suromai w historii, podaną na stronie, prowadzonej przez brytyjską artywistkę Nicolę Hunter: https://www.raisingtheskirt.com/historical-accounts.html, dostęp 8 czerwca 2018.\n https://blakk-mamba.deviantart.com/art/Ana-Suromai-668048009, dostęp 2 września 2018\n Hunter mówi: „‘Raising the Skirt’ has influenced my practice for many years (www.nicolacanavan.com); by questioning notions of beauty and the status of women socially and culturally across many religions, and how this affects how the female body is translated across mass media; I feel it would be an important step back to go forward, to reclaiming the cunt as a powerful tool in assertion”.” https://mommuseum.org/2015/07/01/raising-the-skirt-with-m-a-m-a/ Por. także https://mommuseum.org/2015/07/01/raising-the-skirt-with-m-a-m-a/ – https://madworldnews.com/feminists-raise-the-skirt-project/ , dostęp 2 września 2018.\n Wedle krytyczki wpływowego magazynu o sztuce „Szum” – Karoliny Plinty praca Demko to „jedyny kit [ubiegłego] roku” (sic!). Plinta pisze, że uderza w niej „poziom zmasowanego absurdu” krakowskiej artystki, „znanej ze swojej obsesji na punkcie wagin”, która (…) postanowiła zamanifestować swoje poparcie dla Czarnego Protestu, czego rezultatem „było 408 223 ocenzurowanych wagin Iwony Demko, które mogliśmy (nie)oglądać na wizualizacji jej snu. Chociaż trzeźwo myśląc – komentuje autorka – należałoby tu raczej mówić o koszmarze sennym” – K. Plinta i in., Hity i kity. Podsumowania. rok 2017 w sztuce, „Szum”, 29.12.2017, https://magazynszum.pl/hity-kity-podsumowania-2017-rok-w-sztuce/, dostęp 2 września 2018.\n100-lecie praw kobiet aborcja Agata Araszkiewicz Katarzyna Bratkowska niepodległość podziemie aborcyjne prawa kobiet\nPoprzedni Poprzedni wpis: Rewolucja nadchodzi\nNastępny Następny wpis: Alleluja


Klasztor benedyktynów (Broumov, Republika Czeska) - opinie\nTurystyka - Broumov\nHotele - Broumov\nPensjonaty - Broumov\nLoty - Broumov\nRestauracje - Broumov\nAtrakcje - Broumov\nZdjęcia - Broumov\nMapa - Broumov\nWszystkie hotele - Broumov\nOferty hoteli - Broumov\nHotele last minute w Broumov\n3-gwiazdkowe hotele - Broumov\nBroumov Hotele przyjmujące zwierzęta\nHotele w pobliżu Klasztor benedyktynów\nHotele w pobliżu Church of the Virgin Mary\nHotele w pobliżu Broumovské stěny\nWszystkie restauracje - Broumov\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Klasztor benedyktynów\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Broumov\nAtrakcje w pobliżu obiektu Klasztor benedyktynów\nKanał o podróżach: Broumov\nKlasztor benedyktynów opinie, Broumov\nAtrakcje w Broumov\nNr 1 wśród 5 atrakcji w lokalizacji Broumov\nZabytki i ciekawe miejsca, Charakterystyczne obiekty i ciekawe miejsca, Miejsca kultu religijnego / otoczone czcią\nKlasztorna 1, Broumov 550 01, Republika Czeska\nPrzewodnik ciekawie oprowadza, jest też tekst w języku polskim. Niektóre wnętrza odnowione, ale... Przeczytaj więcej\n“Niezwykle okazały obiekt sakralny, ale zaniedbany”\nNa zwiedzanie Klasztoru benedyktynów w Broumov udało się w opcji "nocne zwiedzanie" za 160 koron... Przeczytaj więcej\nPrzewodnik ciekawie oprowadza, jest też tekst w języku polskim. Niektóre wnętrza odnowione, ale niestety większość zaniedbana.\nNiezwykle okazały obiekt sakralny, ale zaniedbany\nNa zwiedzanie Klasztoru benedyktynów w Broumov udało się w opcji "nocne zwiedzanie" za 160 koron (bez inscenizacji). Ogólnie nie polecam tego rozwiązania, bo nie ma żadnych dodatkowych atrakcji, a kosztuje 30 koron więcej. Pokazywane jest kilka atrakcyjnych pomieszczeń, a turyści z Polski dostają wydrukowane streszczenie...Więcej\n... barokowo ;)\nPiękny duży klasztor, miła obsługa, fajna, przytulna kawiarenka (można kupić swojskie produkty) oraz piękne wnętrza klasztornego kościoła. Zdjęcia nie oddają wrażenia jakie robią wszelkie barokowe zdobienia, itp. .... polecam zobaczyć na własne oczy.\nwarto zobaczyc jak ktoś lubi obiety sakralne\nwidac,ze w Czechach jest mnijsze zanteresowanie obiektami sakralnymi,to wynika z ich swieckości.Obiekt warto zobaczyć bo robi wrażenie nie tylko na foto.\nPrzepiękny klasztor z ciekawą historią\nPrzepiękny barokowy klasztor. Przewodniczka bardzo zorientowana i ciekawie opowiadająca. Najciekawsze miejsca to kościół i biblioteka.\nperła barokowej architektury\nPiękny obiekt klasztorny z barokowym kościołem. Wspaniała biblioteka klasztorna oraz refektarz. Nie trzeba znać języka czeskiego bo wszystkie informacje są dostępne w w języku polskim wydrukowane w formie przewodnika, który otrzymamy przy zakupie biletów. Warto również zobaczyć drewniany Kościół Panny Marii - najstarszy drewniany kościół...Więcej\nPerła baroku blisko granicy\nJeden z nielicznych zabytków w Czechach, który można zwiedzić poza sezonem. Przewodnik, młody chłopak, mówił po czesku, ale bardzo się starał, żebyśmy jak najwięcej zrozumieli. W zimie ogrody są niedostępne, więc z przyjemnością wybierzemy się tam przy lepszej pogodzie. Wewnątrz klasztoru cały czas toczą się...Więcej\nJest tak piękne, szczególnie w słońcu, że przez chwilę myślałam, że jestem we Florencji. Przepiękny kościół św Wojciecha ( w niedzielę o 17 jest msza, można przyjść wcześniej i zwiedzić) Cudne rzeźby,krużganki a także sympatyczna kawiarenka z doskonałą kawą\nPiękny klasztor, jednak pozostał niedosyt\nZwiedzanie po sezonie turystycznym nie zawsze jest łatwe. Plusem są braki tłumów, minusem mniejsza dostępność atrakcji i nie zawsze korzystna pogoda. Tak było i tym razem. Klasztor można zwiedzać tylko z przewodnikiem, więc musieliśmy poczekać ok. 1 h na kolejną wycieczkę. Do wyboru był tylko...Więcej\nCiekawe choć zaniedbane miejsce\nWarto zajrzeć choć od zewnątrz wygląda lepiej, bo w środku dość zaniedbany. Piękna biblioteka z księgami z XV wieku.....\n1 Dziękujemy, mariuszm670\nw odległości 21,38 km\nMuzeum Papirovych Modelu (Paper Model Museum)\nZobacz 1 hotel w pobliżu.Zobacz 7 restauracji w pobliżu.Zobacz 5 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Klasztor benedyktynów.\nMiejsca historyczne, Historyczne tereny spacerowe, Charakterystyczne obiekty i ciekawe miejsca


czecho.pl: Świadczenia pielęgnacyjne w UM - Czechowice-Dziedzice\nŚwiadczenia pielęgnacyjne w UM\nOsoby mające w listopadzie lub grudniu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego mają prawo do dodatkowego świadczenia, które będzie przyznawane na wniosek zainteresowanych - poinformował Naczelnik Wydziału Świadczeń Społecznych Urzędu Miejskiego.\nPomoc będzie przyznawana na wniosek osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne. Osoba mająca ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego winna złożyć w Wydziale Świadczeń Społecznych Urzędu Miejskiego w Czechowicach-Dziedzicach pokój 106 - wniosek o przyznanie pomocy w terminie do 31 października.\nOsoby, którym świadczenie pielęgnacyjne za miesiąc listopad lub grudzień będzie przyznane po 31 października, wniosek o przyznanie pomocy powinny złożyć w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego stała się ostateczna. Wnioski złożone po upływie ww. terminów zostaną pozostawione bez rozpoznania.


Szafka kuchenna dolna 1-drzwiowa Piano D-50 biała - Szafki modułowe - Castorama\nSzafka kuchenna dolna 1-drzwiowa Piano D-50 biała\nKod: 306449 Porównaj Do porównania\nSzafka Piano znajdzie zastosowanie w każdym gospodarstwie domowym, jest to bowiem jeden z mebli niezbędnych przy wyposażaniu funkcjonalnej kuchni. Cechuje się eleganckim wyglądem, gdyż posiada stylowe zdobnictwo oraz uniwersalny biały kolor. Dodatkowo do zestawu zostały dołączone nóżki oraz uchwyty, zatem nie będziesz musiał samodzielnie dobierać tych akcesoriów.\nUrządzając kuchnię, należy tak zaprojektować zabudowę meblową, by z łatwością pomieścić w niej większe garnki, patelnie lub sprzęty. W dolnej szafce z kolekcji Piano z powodzeniem posegregujesz tego typu akcesoria, zachowując w nich porządek. Produkt wyposażony jest w pojedyncze drzwi, które zasłaniają schowane wewnątrz przedmioty i chronią je przed zakurzeniem lub zabrudzeniem. Ciekawie prezentuje się front szafki wykonany z solidnej płyty MDF – ma uniwersalny biały kolor, a także stylowe zdobienie, które dodaje mu elegancji. Na Twój komfort codziennego korzystania z mebla wpłynie też system cichego domyku umożliwiający bezgłośne zamykanie drzwiczek. Sprawdź także inne modele szafek stojących i wiszących z kolekcji Piano!


Uri Orlev – Urodzony w Warszawie – Art of Reading\nUri Orlev – Urodzony w Warszawie\nPosted on 19 stycznia 2015 14 listopada 2015 by Tomasz Lerczak\nUri Orlev to izraelski prozaik, autor książek dla dzieci i tłumacz polsko-żydowskiego pochodzenia.Urodził się w Warszawie jako Jerzy Henryk Orłowski. Podczas II wojny światowej wraz z rodziną został przesiedlony do getta warszawskiego, gdzie przebywał w latach 1940-1943. Po stracie matki, która została zastrzelona przez hitlerowców w styczniu 1943 r., trafił wraz z bratem do Hotelu Polskiego, skąd zostali wywiezieni do obozu w Bergen-Belsen i spędzili tam prawie dwa lata. Po zakończeniu wojny, w 1946 roku, wyemigrowali do Palestyny i osiedlili się w jednym z kibuców w Dolnej Galilei. W 1954 roku Uri Orlev po raz pierwszy od wielu lat spotkał się ze swoim ojcem, który przeżył wojnę w Związku Radzieckim. W 1962 przeprowadził się do Jerozolimy, gdzie mieszka do dnia dzisiejszego wraz z żoną i trójką dzieci.\nUri Orlev zadebiutował w 1956 roku powieścią Hayalei Oferet. W 1976 roku zaczął pisać książki dla dzieci i młodzieży, scenariusze audycji radiowych i telewizyjnych oraz tłumaczyć literaturę polską na język hebrajski. Łącznie jest autorem ponad trzydziestu książek, które przetłumaczono na 38 języków.\n– Do dziś, gdy widzę polską flagę, czapkę rogatywkę lub orła z koroną, to się wzruszam. Nawet gdybym chciał, nie mógłbym tego zmienić – powiedział w radiowej Jedynce Uri Orlev. Jak jednak tłumaczył, Polska zdradziła go podczas wojny.\n1 thought on “Uri Orlev – Urodzony w Warszawie”\nPingback: Bieg beznamiętny - Art of Reading


bielsko.gosc.pl → Wiadomości z diecezji bielsko-żywieckiej → Wyśpiewali chorał z XVII-wiecznych nut\nWyśpiewali chorał z XVII-wiecznych nut\tprzejdź do galerii\nKs. Grzegorz Klaja prezentuje liczący 363 lata "Garduał" z Kęt\nPierwsze z nowego cyklu spotkań: "Przez sakralne do SACRUM" przygotowane przez ks. Grzegorza Klaję, dyrektora Muzeum Diecezjalnego w Bielsku-Białej, odbyło się 18 października w Kętach w ramach Festiwalu Twórczości Religijnej "Psallite Deo". Towarzyszył mu temat: "Zapisano muzykę nieba - o graduale i śpiewie gregoriańskim".\n- Od początku istnienia muzeum zakładałem, że jego działalnością nie będzie jedynie gromadzenie eksponatów, zabytków, starych przedmiotów tylko po to, żeby je ocalić - mówi ks. Klaja. - Zależy mi na tym, żebyśmy się wsłuchiwali, co te obiekty chcą nam, współczesnym ludziom, przekazać. Tym razem zatrzymaliśmy się przy "Graduale" - dawnym śpiewniku gregoriańskim zawierającym nuty i teksty części stałych i zmiennych (własnych) Mszy św. Graduał, który podczas spotkania można było obejrzeć, liczy 363 lata - pochodzi z 1651 roku.\nW czasie spotkania ks. Grzegorz Klaja wyjaśniał, czym jest graduał, a następnie zaprosił do zastanowienia się nad tezą, czy jest on już tylko nudnym obiektem, nudnym śpiewem wartym jedynie odstawienia.\nW drugiej części spotkania schola gregoriańska, której śpiew towarzyszy niedzielnym Mszom celebrowanym w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego w Bielsku-Białej-Lipniku (co tydzień o 15.15), wykonała kilka śpiewów z "Graduału".\n- Graduał ten został wydany w Krakowie, a używano go przez wieki w parafialnym kościele Świętych Małgorzaty i Katarzyny w Kętach. Jego stan wskazuje na to, że był mocno używany. Parafia musiała mieć więc pewnie prężną grupę śpiewających księży i chór mężczyzn lub chłopców - mówi ks. Klaja, wyjaśniając, że graduał gregoriański to śpiew wykonywany podczas Mszy św. zaraz po czytaniu. Bo dawniej nie śpiewano psalmu responsoryjnego, jaki my znamy, ale wykonywano właśnie śpiew psalmiczny. Z reguły ksiądz recytował go po cichu, a w czasie Mszy św. uroczystych był on odśpiewany.\n- Co chce powiedzieć ten stary graduał? Dzisiejszy świat stawia na to, co atrakcyjne, kreatywne - mówi ks. Klaja. - A śpiew gregoriański może wydawać mu się nudny, bo jest symbolem stałości, wieczności i nieprzemijalności. Śpiew gregoriański wyrasta z zupełnie innego ducha niż czasy współczesne. Nasze czasy przyjmują to, co jest atrakcyjne, nie to, co ważne i potrzebne. Źródłem graduału jest liturgia jako udział w tej liturgii, która dokonuje się w niebie. Kiedy kończy się prefacja w czasie Mszy św., ksiądz zachęca, abyśmy mogli ze świętymi, aniołami i serafinami wspólnie wielbić Boga. Nie śpiewamy dla siebie, nie po to, żeby siebie wyrazić, nie po to, żeby zintegrować wspólnotę, pokazać nasze talenty - czyli dla naszych, ludzkich celów. Śpiew gregoriański jest fascynujący, bo jego istotą jest fakt, że nie jest kreacją, lecz włączeniem się w liturgię niebian.\nW drugiej części spotkania Ewa Wilman, prowadząca lipnicką scholę gregoriańską, wprowadziła słuchaczy w tajniki zapisu nutowego "Graduału", a następnie zaprosiła do wysłuchania śpiewanych z niego utworów. Po każdym ręce słuchaczy same składały się do oklasków. Ale śpiewacy z uśmiechem wzbraniali się przed nimi.\n- Stworzyliśmy warunki improwizacji na dzisiejsze spotkanie, ale na co dzień schola gregoriańska nie jest zespołem, który koncertuje - podkreśla ks. Grzegorz Klaja. - Jej śpiew jest nieodłącznym elementem liturgii.\n"Graduał" można oglądać na wystawie przygotowanej w kęckim domu kultury.\nW sezonie 2014-2015 odbędą się jeszcze trzy spotkania organizowane przez Diecezjalne Muzeum w Bielsku-Białej:\n"Kwiaty na ornatach" - 13 grudnia 2014 r., kuria diecezjalna;\n"Stare modlitewniki i dawne modlitwy - ich duch, styl i treść" - 7 marca 2015 r., kuria diecezjalna;\n"Skarby Cieszyna” (zwiedzanie miasta z przewodnikiem) - 13 czerwca 2015 r., Cieszyn.\ndodane 19.10.2014 06:57


Ceny mycia na myjniach bezdotykowych rosną - prognozy i rozwiązanie | Corrimex\nWyposażenie dla myjni\nKompensatory instalacji paliwowych\nŚrodki osuszające i konserwujące\nPokrywy i studnie dostępowe\nPokrywy do kanałów\nCeny mycia na myjniach bezdotykowych rosną – prognozy i rozwiązanie\nMogłoby się wydawać, że z każdą kolejną wizytą na myjni samoobsługowej wrzucamy coraz częściej i coraz więcej monet. Niestety nie jest to złudzenie, bo faktycznie jest coraz drożej, nic również nie wskazuje na to, żeby ceny mycia na myjniach samoobsługowych miały spaść. Dużo pewniejsze natomiast są kolejne podwyżki. Z czego wynikają rosnące ceny mycia w samoobsługowych punktach i jak korzystnie dla naszych kieszeni dbać o czystość naszych czterech kółek?\nJest drogo, a będzie… Jeszcze drożej\nPół żartem, a pół serio można by powiedzieć, że nasza praca (związana z samodzielnym myciem) jest coraz kosztowniejsza, jednak tłumacząc zachodzące zjawisko na poważnie, przyczyn rosnących cen mycia należałoby się dopatrywać gdzieś indziej.\nGalopująca inflacja, rosnące w zawrotnym tempie ceny energii i nadchodzący obowiązek fiskalizacji myjni to główne, choć nie jedyne przyczyny drożyzny w samoobsługowych spa dla naszych aut. Kolejne to rosnące ceny transportu, a co za tym idzie, rosnące koszty części, serwisu i detergentów stosowanych na myjniach.\nBezdotykowe myjnie samoobsługowe są bardzo energochłonne, zużywają sporo wody i gazu, co szczególnie przy obecnym uwarunkowaniu rynku prowadzi do rosnących kosztów eksploatacyjnych, a w związku z tym rosnącej ceny dla odbiorców końcowych, czyli dla nas — klientów. Dodatkowe podwyżki potęguje nadchodząca fiskalizacja myjni samochodowych. Należy tu bowiem wspomnieć, że od lipca 2022 roku wszystkie punkty mycia mają obowiązek posiadania kas fiskalnych, również te samoobsługowe. Ta sytuacja teoretycznie uszczupli portfele właścicieli punktów mycia, ale w praktyce wszelkie straty właścicieli pokryć będą musieli konsumenci.\nJeszcze do niedawna za złotówkę można było myć auto przez około minutę, teraz za tę samą minutę trzeba już zapłacić nawet dwa i pół złotego, a po fiskalizacji, cena może sięgnąć nawet trzech złotych! Biorąc pod uwagę, że porządne mycie zajmuje przynajmniej 10 minut, to koszt wyczyszczenia auta wzrośnie do ok. 30 złotych! Korzystanie z myjni samoobsługowych w niedalekiej perspektywie okaże się więc usługą luksusową.\nNadchodzą zmiany w upodobaniach polskich kierowców?\nZ dużym prawdopodobieństwem większość kierowców mając od wyboru wydanie 30 zł na mycie ręczne i alternatywę w postaci myjni automatycznej wybierze to drugie rozwiązanie. A to dlatego, że już od 20 zł można kupić dobry program do mycia automatycznego. Tak więc za znacznie mniejsze pieniądze będziemy mieli dokładnie umyty i czysty samochód. Co więcej, bez żadnego wysiłku i bez zachlapanych ubrań. Krótko mówiąc, wszystko wskazuje na to, że coraz częściej będziemy korzystali z myjni automatycznych i ich wiodącego w Polsce – portalowego rozwiązania, bo będzie to wygodniejsze i tańsze.\nAle, czy mycie na automatach nie będzie drożało?\nNiewykluczone, jednak jeśli w ogóle, to nie będą to tak drastyczne podwyżki, jak w przypadku myjni samoobsługowych. Trzeba pamiętać, że myjnie automatyczne pracują tylko na zimnej wodzie, choć do tego dochodzi koszt środków chemicznych i energii elektrycznej, to koszt umycia jednego samochodu daje właścicielowi myjni automatycznej pokaźny zysk. Z punktu widzenia inwestora koszt myjni automatycznej jest porównywalny do kosztu dwóch myjni samoobsługowych, jednak myjnia automatyczna daje o wiele większą marżę niż wariant samoobsługowy. Z naszych obserwacji rynku myjni w Polsce wynika, że obecnie jeśli ktoś decyduje się na budowę myjnia samoobsługowej, to z reguły obok niej stawi też drugą – automatyczną. W niedalekiej przyszłości ten trend stanie się jeszcze bardziej wyraźny.\nTechnologia, która generuje oszczędności\nPomiędzy myjniami działającymi teraz i tymi sprzed dziesięciu, czy piętnastu laty istnieje ogromna przepaść. Producenci postawili bowiem na oszczędność prądu i wody. W powszechnym użyciu są m.in. falowniki, które regulują ciśnienie, a co za tym idzie zużycie wody i prądu. Potencjał falowników został szeroko wykorzystany w myjniach automatycznych i nawet dmuchawy odpowiedzialne za suszenie pojazdów sterowane są za pomocą falownika, co sprawia, że strumień ciepłego powietrza kierowany na płaską powierzchnię jest słabszy niż ten kierowany po przechyleniu na przednią lub tylną cześć samochodu, które są zakrzywione. Dzięki temu suszenie przebiega w optymalny sposób, co pozwala zaoszczędzić sporo energii.\nFalowniki sprawiają, że oszczędzamy również sporo wody, głównie podczas nakładania wosku oraz płukania wodą osmotyczną, czyli taką pozbawioną minerałów i zanieczyszczeń. Normalnie mycie realizowane jest pod ciśnieniem 100 barów, to przy tych ostatnich procesach, dzięki falownikom zostaje obniżona do 60 barów. A to zaś sprawia, że zużycie wody podczas tych procesów spada prawie o połowę. Opisane wyżej oszczędności dotyczą głównie myjni automatycznych. Ich zapotrzebowanie na energię elektryczną spadło dzięki zastosowaniu tych optymalizacji co najmniej o 15 proc.\nPodobnie jest ze środkami chemicznymi, gdyż pompy dozujące ich zużycie mają teraz bardzo precyzyjne nastawy. Można je regulować praktycznie z dokładnością do 1 mililitra. Wcześniej badana jest też jakość dostarczanej do mycia wody, ponieważ od tego zależy ilość użytych w całym procesie chemikaliów. Dzięki temu nie marnujemy środków chemicznych i dosłownie każdy mililitr jest wykorzystywany. Dodatkowo podczas mycia praktycznie do każdego cyklu z wyjątkiem płukania używana jest woda z obiegu wtórnego. Nawet do mycia wstępnego, co zarówno z punktu widzenia ekologii, jak i oszczędności jest bardzo istotne.\nNiespodziewany sposób na oszczędności\nJak się więc okazuje, dotychczas droższe od mycia samoobsługowego – mycie automatyczne, nie dość, że wraz z rozwojem technologii zyskało na jakości, to jeszcze staje się coraz tańsze. To z pewnością nieoczekiwany zwrot w historii myjni samochodowych, a dla kierowców to większa wygoda i okazja do ucieczki przed wszechobecnymi podwyżkami cen.\nRelacja z Targów Techniki Samochodowej 2022 w Poznaniu\nWiększa efektywność myjni automatycznej dzięki „concept drive in”\nJak myjemy nasze samochody – zmieniające się trendy na przełomie lat\nMasz pytania dotyczące naszych produktów lub usług?\nA może sugestie, którymi chciałbyś się podzielić?\nJesteśmy do dyspozycji i czekamy na wiadomość!\nZgoda na komunikację elektroniczną Czytaj więcej\nul. Ogrodowa 11, 05-092 Łomianki-Kiełpin\nTel.: 22 751 78 96\n© 2022 Corrimex Polityka prywatności Pliki cookie


Powstanie nowy wirtualny operator w Polsce - Technologiczna\nStrona główna News Powstanie nowy wirtualny operator w Polsce\nfot.UPC / TVN24\nRynek sieci komórkowych z dnia na dzień rośnie w siłę. Oprócz wielkiej czwórki tzn. Orange, T-mobile, Plus i Play mamy jeszcze kilku innych wirtualnych graczy, którzy wykorzystują infrastrukturę wielkiej czwórki. Wygląda na to, że właśnie powstanie jeszcze jeden za sprawą sieci Play oraz UPC.\nNie da się ukryć, że sieć Play w ostatnim czasie wyróżnia się na rynku. Ten drugi operator w Polsce po wkroczeniu na giełdę coraz prężniej rozwija swoje usługi. Firma P4 właśnie podpisała umowę o wzajemnej współpracy z UPC na mocy, której Play zaoferuje UPC Polska hurtowy dostęp do usług telekomunikacyjnych pozwalający UPC na świadczenie swoim klientom usług mobilnych, jako wirtualny operator MVNO.\n– Partnerstwo UPC Polska z PLAY to kolejny krok w realizacji strategii zwiększania mobilności naszych usług, pozwalającej naszym klientom na coraz swobodniejszy dostęp do najwyższej jakości telewizji cyfrowej i nieograniczonego, najszybszego internetu –\npowiedział Frans-Willem de Kloet, CEO UPC Polska.\nDziałanie fioletowego operatora pokazuje silny rozwój firmy P4. Czy nowa współpraca z UPC przyniesie Play kolejne sukcesy? Tego dowiemy się już niedługo.\nPoprzedni artykułJak wymienić wyświetlacz w telefonie iPhone 8?\nNastępny artykułUżytkownicy GO Keyboard na Android zostali poszkodowani – wyłudzanie danych


Prestiż. Pismo poświęcone reputacji polskiej gospodarki - W nowoczesnych domach stawiamy na ekologię\nJesień i początek sezonu grzewczego to moment, w którym co roku odżywa dyskusja na temat smogu, zanieczyszczenia powietrza, a przy okazji także kosztów związanych z ogrzewaniem. Aby przyczynić się do poprawy stanu środowiska w miastach oraz zmniejszyć koszty energii, Polacy coraz częściej decydują się na instalację w domu urządzeń umożliwiających pozyskiwanie energii ze źródeł odnawialnych.\nZ badań przeprowadzonych przez Oferteo.pl wynika, że najczęściej stawiają oni na pompy ciepła. Takie rozwiązanie wybrała w ostatnim roku ponad połowa badanych. 41% zdecydowało się na instalację paneli fotowoltaicznych, a 7% – kolektorów słonecznych.\nNajczęściej (49% przypadków) zapytania dotyczyły budynków do 150 m kw., a w 46% – od 150 do 300 m kw.. Zamieszkiwały je zwykle 3 lub 4 osoby (58%). Rzadziej były to rodziny 5–6-osobowe (20%), a także single i pary (18%).\nCoraz więcej osób decyduje się zostać prosumentem (czyli jednocześnie producentem oraz konsumentem wyprodukowanej energii) także z powodów ekologicznych. Potrzeba ograniczenia emisji szkodliwych dla zdrowia zanieczyszczeń powietrza oraz walka ze smogiem to tematy powracające co roku wraz z nadejściem sezonu grzewczego. Niektóre miasta zaczęły już podejmować realne działania w celu poprawy stanu powietrza. W Krakowie od 1 września bieżącego roku obowiązuje uchwała antysmogowa, która wprowadziła całkowity zakaz palenia węglem i drewnem. Za jego złamanie grozi grzywna w wysokości nawet do 5000 zł.\nŹródło: Oferteo.pl. Przedstawione dane pochodzą z analizy ponad 26 tys. zapytań ofertowych zamieszczonych w serwisie Oferteo.pl od września 2018 roku do końca sierpnia 2019 roku przez osoby poszukujące urządzeń do pozyskiwania energii z odnawialnych źródeł.\ndodano: 2019-10-07 06:51:51


Home » Motoryzacja » Wykonywanie odlewów z żeliwa dla branż przemysłowych\nMaj, 19, 2018\nRóżnorodnego rodzaju odlewy żeliwne są przygotowywane dla wielu branż przemysłu, a szczególnie dla branży samochodowej. Odlewy żeliwne tworzone z myślą o konstruktorach pojazdów mechanicznych mogą być używane podczas budowy nowych pojazdów na każdym etapie produkcji.\nWłaśnie dlatego z prośbą o stworzenie takich odlewów zwracają się do odlewni pracownicy korporacji zajmujących się budową fabrycznych pojazdów. Są w stanie oni dzięki posiadaniu takich odlewów ze spokojem przystępować do budowy kolejnych pojazdów, a potem wypuszczać je na rynek. Jak najbardziej wśród takich pojazdów mechanicznych wyróżnić można auta osobowe, autobusy i skutery. Trzeba przyznać, że osoby dokonujące zakupu aut nie zawsze zdają sobie sprawę z tego, jak ważną rolę w posiadanych przez siebie pojazdach piastują odlewy żeliwne. Mimo to dzięki nim mogą one sprawnie działać, właśnie dlatego o tym, jak są ważne przekonują się zawsze podczas ich awarii. Wówczas same dokonują zakupu odlewów żeliwnych i nieraz montują je w wozach, a innym razem zlecają ich montaż pracownikom warsztatów samochodowych. Jest to niezwykle ważne, żeby części samochodowe wykonywane na przy użyciu odlewów żeliwnych były profesjonalnie zamontowane, bowiem w przeciwnym razie nawet na pierwszy rzut oka naprawione samochody nie będą zdołały sprawnie funkcjonować.\nJednym z miejsc, w jakim wykonywane są odlewy żeliwne jest odlewnia żeliwa Wrocław. Mogą z niej oczywiście korzystać reprezentanci rozmaitych specjalizacji industrialnych składający zamówienie na konkretne towary. Takie osoby przeważnie od razu wiedzą, w jaki sposób mają wyglądać towary, które zostaną im wydane. Niemniej jednak także one potrzebują wsparcia podczas składania konkretnego zamówienia i dlatego kontaktują się z pracownikami odlewni żeliwa. Taka odlewnia specjalizuje się też wykonywaniem odlewów w sposób o wiele bardziej hurtowy. Wtedy wykonywane na jej obszarze odlewy żeliwne trafiają np. do firm działających na masową skalę. W następstwie tego odlewnia żeliwa Wrocław musi pracować praktycznie codziennie nad otrzymywanymi zleceniami.\nPost Tag With :odlewnia ,odlewnia żeliwa ,odlewy żeliwne ,żeliwo\n« Obserwowanie natury – w co warto się wyposażyć? Fachowa oraz skuteczna naprawa motocykli »


Strona główna » Wystrój wnętrz » Salon » Jaki obraz powiesić w salonie?\nData: 26 lutego 2021 kategoria: Salon, Wystrój wnętrz\nCiekawym urozmaiceniem każdego salonu są obrazy – tego typu dekoracje pomagają stworzyć przytulną atmosferę i wprowadzają do pomieszczeń odrobinę koloru. Ich ważną zaletą jest także to, że miejsce dla nich znajdzie się również w niewielkich salonach, w których trudno byłoby zmieścić inne ozdoby, np. duże świeczniki czy figurki. Ze względu na szeroki wybór obrazów jedynym problemem może być zdecydowanie się na konkretny model.\nPodczas urządzania domu lub mieszkania wielu osobom najwięcej trudności sprawia aranżacja salonu. Właśnie w tym pomieszczeniu domownicy spędzają większość czasu oraz przyjmują gości, w związku z czym wystrój musi być zarówno funkcjonalny, jak i efektowny. Wnętrza utrzymane w stylu nowoczesnym potrzebują tylko delikatnego szlifu, który podkreśli ich wyjątkowy charakter. Dobrym pomysłem jest więc postawienie na obrazy czarno-białe lub w odcieniach szarości – takie barwy są doskonałą dekoracją jasnych ścian, świetnie wyglądają też w duecie z modnym betonem. Ilustracje mogą być jednolite albo przełamane jednym mocniejszym akcentem kolorystycznym. Intensywny żółty, głęboka czerwień czy pastelowy róż ożywią salon, ale nie przytłoczą go.\nWśród popularnych motywów do salonu prym wiodą portrety, krajobrazy miast bądź przyrody, a także ujęcia abstrakcyjne. Zwłaszcza te ostatnie stanowią idealny wybór do nowoczesnego wnętrza, w którym skomplikowane mozaiki, artystyczne gradienty czy symetryczne kompozycje mogą wyraźnie wybrzmieć i zagrać pierwsze skrzypce na tle minimalistycznego, czasem surowego wystroju – doradza pracownik sklepu Tanie Obrusy z dekoracjami i tekstyliami do domu.\nObrazy do salonów w stylu klasycznym\nSalony urządzone w sposób bardziej tradycyjny (a więc pełne tekstyliów, drewnianych i tapicerowanych mebli, z wieloma drobnymi akcentami dekoracyjnymi) również można ozdobić efektownymi obrazami. W takim przypadku warto dobrać motyw i kolorystykę do innych elementów ozdobnych znajdujących się w pomieszczeniu, np. do zasłon w kwiaty będą pasować obrazy z motywami roślinnymi, przedstawiającymi pojedyncze detale (płatki, liście), bukiety w wazonach bądź kolorowe łąki. Zawsze dobrym wyborem są też ilustracje ze zwierzętami, szczególnie uchwyconymi w ruchu – galopujące konie, pływające ryby, wzbijające się do lotu ptaki to ujęcia, które intrygują i jednocześnie ożywiają każde wnętrze.\nOsoby szukające niebanalnych dekoracji do salonu powinny w pierwszej kolejności zainteresować się obrazami. Nawet najstaranniej zaaranżowany pokój sprawi wrażenie bardziej przytulnego, jeśli na jego ścianach pojawią się przyciągające uwagę zdjęcia i reprodukcje.