Płaszcze Pinko to propozycja tego niezwykłego odzienia wierzchniego, która zaskoczy Cię pomysłowością i dbałością o nawet najmniejsze detale. Przejrzyj ofertę i przekonaj się osobiście, jak niezwykłe mogą być płaszcze. Oto modele, które pokochały Polki!\nOdzienie wierzchnie to popularny element garderoby, który można nosić niemalże przez cały rok. Wszelkiego rodzaju płaszcze Pinko sprawdzą się przy wielu okazjach. Zróżnicowane modele dobrać można pod naszą kreację i panującą na zewnątrz pogodę. To wysokiej jakości odzież, jaką warto mieć.\nPłaszcze – modne i funkcjonalne\nPłaszcze od wieków sprawdzają się przy niskich temperaturach i chłodnych wieczorach. Można wyróżnić przeznaczone do zimowego klimatu czy też na nieco cieplejsze pory roku. Ich niezawodna funkcjonalność zagwarantowała niemalejącą popularność. Nie tylko oferują ochronę przed chłodem, ale są także stylowym elementem codziennej garderoby. Modne płaszcze, które spełniają wymogi trendów mody to zróżnicowane propozycje, z których każdy jest w stanie znaleźć coś dla siebie. Oferty są obszerne, tak aby wpasować się w gusta, jak największej liczby odbiorców. Ciekawa kolorystyka czy interesujące wzory to zaledwie początek propozycji, które można wyróżnić. W zależności od naszych preferencji znaleźć możemy płaszcze długie bądź krótkie oraz takie posiadające dodatkowe elementy. Rodzaj materiału, jaki został wykorzystany przy produkcji, także ma wpływ na końcowy efekt. Płaszcze Pinko to propozycja tego niezwykłego odzienia wierzchniego, która zaskoczy Cię pomysłowością i dbałością o nawet najmniejsze detale. Przejrzyj ofertę i przekonaj się osobiście, jak niezwykłe mogą być płaszcze.\nPłaszcze Pinko – najmodniejsze odzienie, które każdy chce mieć\nW ofercie Pinko wyróżnić można wiele propozycji płaszczy. W zależności od naszych indywidualnych potrzeb możemy wybierać pomiędzy kolorem czy długością. Ciekawe wzory, jakie posiadają płaszcze Pinko, wyróżniają się na tle innych. Nowości to zaś doprecyzowane projekty, które zachwycą Cię niebywałą jakością. Posiadanie odzienia wierzchniego jest niezmiernie istotne, dla każdego niezależnie od stylu. Propozycje wpasować się mogą zarówno do sportowych kreacji, jak i tych eleganckich. Ich uniwersalność to zaleta, jaka pozwoli cieszyć się posiadaniem płaszcza przez wiele sezonów. Solidna konstrukcja zapewnia zaś o niebywale trwałym szyciu. Dobrych płaszczy nigdy za wiele, a szczególnie kiedy zadowalają oko w tak genialny sposób. Modne projekty cieszą się popularnością wśród najbardziej wymagających konsumentów. Wystarczy zapoznać się z ofertą, by zrozumieć dlaczego. Te świetnej jakości płaszcze możesz znaleźć w niższej cenie, co jeszcze bardziej zachęca do zakupu.\nPromocje i wyprzedaże na płaszcze Pinko – oferty sprzyjające budżetowi\nOficjalny sklep stara się dopieszczać swoich konsumentów, organizując wyprzedaż. Sezonowa promocja obejmuje sporą część asortymentu w tym najmodniejsze kolekcje i niekiedy nawet nowości. To świetny moment, by wybrać się na zakupy i nabyć produkty naszej ulubionej marki. Płaszcze Pinko w obniżonej cenie to niebywała okazja, z której aż żal nie skorzystać. Niestety czas, w jakim pojawia się promocja, jest ustalony i nie będzie sprzyjać potrzebom każdego. Kiedy nie możemy pozwolić sobie na odłożenie zakupu nowego płaszcza i wciąż chcemy zaoszczędzić, to istnieje kolejne rozwiązanie idealne pod te wymogi.\nSklep typu outlet i oferty na płaszcze Pinko\nW miejscu, jakim jest outlet, nabyć można wiele ciekawych produktów w cenach niższych do nawet 80%. Są to zazwyczaj kolekcje z minionych sezonów, objęte dużą promocją, która zaś nie wpływa na ich jakościowy stan. To niebywale korzystne rozwiązanie, które umożliwia nam oszczędzanie na każdych zakupach. Mniejsze wydatki wpływ mogą mieć także na ilość rzeczy, na jaką możemy sobie pozwolić. Płaszczy powinno się mieć kilka rodzajów – odpowiednie na każdą sytuację i pogodę. Zatem wystarczy skorzystać z podanych rozwiązań, by jednocześnie nie uszczuplać znacząco portfela. Wyprzedaże w oficjalnym sklepie czy też promocje, jakie gwarantuje outlet, zawierają w swojej ofercie niebywale wiele propozycji. Znajdziesz wiele płaszczy Pinko w znacznie niższych cenach, co umożliwi Ci dokonanie satysfakcjonujących zakupów. Wystarczy wybrać rozwiązanie idealne dla siebie i cieszyć się możliwością posiadania nowych produktów. Płaszcze Pinko to wysokiej jakości odzież, która służyć Ci będzie przez długi czas.


Ogrodzenia Betonowe Parkany - Katalog stron - sanlux.pl\nGigam-Bis spółka z ograniczoną odpowiedzialnością to producent wyrobów betonowych. Swoją działalność prowadzi od 1984 roku. Ma dwa zakłady produkcyjne - w Gdańsku i w Suchym Dębie. Wieloletnie doświadczenie tej firmy sprawia, iż jest ona cenionym producentem w branży. Oferta tej firmy mieści produkcję jak i montaż ogrodzeń prefabrykowanych z paneli żelbetowych, ogrodzeń z kostki wibroprasowanej imitującej piaskowiec, w sześciu kolorach, płytek elewacyjnych imitujących piaskowiec, również w sześciu kolorach, kamienia elewacyjnego, podmurówek systemowych. Dodatkowo firma wykonuje zamówienia nietypowe: murki oporowe, kolumbaria, wzmocnione płyty ogrodzeniowe. Szczegóły oferty umieszczono na stronie:\nTytuł: Ogrodzenia Betonowe Parkany\nSłowa kluczowe: kostka ogrodzeniowa, ogrodzenia, podmurówka systemowa, ogrodzenia przemysłowe, bloczek łupany, ogrodzenia betonowe\nDzisiejsza technologia w dziedzinie zabezpieczeń posunęła się mocno do przodu. W naszym sklepie uzyskasz możliwość zakupu odpowiednich rozwiązań do monitoringu. Proponujemy znakomitej jakości kamery HDSDI, telewizje przemysłową w standardzie Full HD, gdyż są to obecnie najwyższej jakości urządzeniami. Zapraszamy do zapoznania się z szroką ofertą firmy.... zobacz szczegóły wpisu »\nzdrowie (4), Kraków (6), badanie DNA (4), ustalenie ojcostwa (4), badania DNA na ojcostwo (4), wrocław (14), muzyka (4), nieruchomości (5), hotele (4), uroda (4), badania ojcostwa (4), zaprzeczenie ojcostwa (4), badanie DNA na ojcostwo (4), kosmetyki (4), noclegi (4), badania DNA (4), bydgoszcz (7), testy DNA (4), badanie ojcostwa (4), ustalanie ojcostwa (4), usługi transportowe (4), badanie na ojcostwo (4), dieta (6), pozycjonowanie (5), sklep (6)


kosciol.wiara.pl » Watykan: pandemia odbiła się na ekumenizmie\nW kryzysowej sytuacji chrześcijanie nauczyli się przemawiać jednym głosem. Z drugiej strony nie wszyscy mieli takie samo podejście do pandemii, sanitarnych obostrzeń czy wymogu realnej obecności wiernych na zgromadzeniach liturgicznych.\nDowiadujemy się o tym z raportu Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. Jest on syntezą odpowiedzi na kwestionariusze, które zostały rozesłane do wszystkich episkopatów. Wynika z nich między innymi, że chrześcijanie docenili wartość ekumenicznej współpracy w kryzysowych sytuacjach. Przekonali się na przykład, że w relacjach z władzami więcej mogą osiągnąć, kiedy występują wspólnie. Było to szczególnie ważne w obliczu surowych obostrzeń sanitarnych, kiedy razem zabiegali o poszanowanie wolności religijnej, która nie wszędzie podczas lockdownu była traktowana w sposób priorytetowy.\nPozytywny wpływ na ekumenizm miała też digitalizacja codziennego życia – mówi o. Hyacinthe Destivelle OP z Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan.\nO. Destivelle: Dzięki transmisjom można uczestniczyć w modlitwach innych wyznań\n„Nie tylko zwierzchnicy Kościołów mogli się często spotykać on-line, ale było też wiele innych spotkań, które odbywały się w internecie, w tym sesji dialogu teologicznego. Nasza dykasteria prowadzi 15 takich dialogów. Większość z nich odbywała się on-line. Niektóre doprowadziły nawet do uzgodnienia stanowisk i przygotowania wspólnych dokumentów. Ale jeszcze ciekawsze jest to, że na szczeblu lokalnym, dzięki transmisjom liturgii w internecie różne wspólnoty chrześcijańskie mogły się nawzajem oglądać. Protestanci mogli oglądać Msze katolickie, katolicy mogli oglądać modlitwy charyzmatyczne wspólnot ewangelikalnych. Owocem tego jest lepsze wzajemne poznanie, ale też większa wrażliwość. Na przykład w raporcie z Białorusi wspomina się, że świadomość tego, że mogą nas oglądać inni chrześcijanie, doprowadziła do większej ostrożności w kazaniach, w tym, co się mówi. Z tego samego powodu przywiązywano większą wagę do symboliki naszych ceremonii, aby były one bardziej czytelne. Ta świadomość, że inni nas oglądają rozwinęła więc wrażliwość ekumeniczną.“\nJak wynika z watykańskiego raportu, kryzys sanitarny uwypuklił też istniejące już różnice między chrześcijańskimi wyznaniami. Dotyczyło to samego rozumienia pandemii. Niektórzy chrześcijanie postrzegają ją na przykład w sposób bardziej opatrznościowy czy wręcz apokaliptyczny. To prowadziło niekiedy do pewnych napięć – przyznaje w rozmowie z Radiem Watykańskim o. Destivelle. W czasie lockdownu zaznaczyły się również różnice w pojmowaniu Kościoła i sakramentów. Nie wszystkie wyznania przywiązywały taką samą wagę do realnej obecności wiernych podczas liturgii. Pozytywny był natomiast oddźwięk papieskiego apelu o wspólną modlitwę o ustanie pandemii na początku 2020 r. Do Watykanu napłynęło wówczas wiele odpowiedzi z różnych Kościołów, które zapewniły, że łączą się w modlitwie z Papieżem Franciszkiem.\ndodane 21.01.2022 16:22


Literatura jest sexy – Excalibur jest mitem, Szczerbiec faktem – kiepski marketing mamy, ot co! (Z Tomaszem Bochińskim rozmawia Jakub Winiarski)\nExcalibur jest mitem, Szczerbiec faktem – kiepski marketing mamy, ot co! (Z Tomaszem Bochińskim rozmawia Jakub Winiarski)\nsie 08, 2010 ~ Skomentuj ~ Autor admin\nJakub Winiarski: Tomku, jak długo trwa twoja przygoda z fantastyką? Jak to się dla ciebie zaczęło?\nTomasz Bochiński: Zaczęło sie dawno, tak dawno, że na świecie z pewnością wciąż harcowały mamuty. A serio było to jeszcze przed lądowaniem ludzi na Księżycu. Miałem lat dziewięć a Ojciec, który był uwielbiał fantastykę, na moje nagabywania o ilustracje w jednym opasłym tomisku wreszcie polecił mi, bym sam sprawdził, jak to się dzieje, że „ta pani lata w kosmosie bez rakiety”. Sprawdziłem. Dotąd czytałem wyłącznie książeczki z serii: „Poczytaj mi Mamo”, teraz pochłonąłem prawie półtora tysiąca stron trylogii Krzysztofa Borunia i Andrzeja Trepki. I od tamtej pory zostałem skazany na fantastykę. Dalsza część przygody nastąpiła rok później gdy po lekturze opowiadań Lema „Albatros” i „Terminus’ postanowiłem też napisać opowieść przedstawiającą mroczne przygody astronautów. A potem już poszło z górki. Drobne dziesięć tysięcy stron zapisane i trzecia nagroda PSMF w konkursie literackim, w którym brało udział dwustu autorów. I wreszcie debiut w TS „Politechnik” w roku 1985 dzięki Maćkowi Parowskiemu. To już ćwierć wieku.\nJ.W.: Czy jakieś wydarzenie w ciągu tego ćwierćwiecza było przełomowe, najistotniejsze z perspektywy czasu?\nT.B.: Literacko chyba jednak wiadomość o nagrodzie PSMF. Konkurs był zorganizowany profesjonalnie, dwustopniowo uczestniczyło, jak już mówiłem, dwustu autorów, przysłano dwieście sześćdziesiąt prac. Pozostawiłem w pobitym polu Rafała Ziemkiewicza, Jacka Piekarę i ówczesną gwiazdę Grzegorza Drukarczyka. Pierwszy raz czarno na białym miałem potwierdzenie, że to, co skrobię wiecznym piórem w notatnikach, ma jakąkolwiek wartość. Reszta to konsekwencja tego wydarzenia.\nJ.W.: Opowiedz jeszcze o tych heroicznych czasach Klubu Tfurców. Jak to wyglądało, jakie korzyści miałeś jako młody adept sztuki fantastycznej, spotykając się z klubowiczami?\nT.B.: Jak słyszę o „heroicznych czasach Klubu Tfurców” to nie mogę otrząsnąć się ze zdumienia. Jako żywo nie mieliśmy wrażenia że uczestniczymy w czymś heroicznym tudzież jak chcą niektórzy legendarnym. Pisali już o tym Kres, Grzędowicz, Ziemkiewicz, mogę i ja. Jedno jest pewne – rzecz jest niepowtarzalna. Bo po pierwsze do Klubu raczej nie trafiali ludzie przypadkowi. Zapraszano twórców już po debiutach, niektórzy na dniach mieli doczekać się pierwszych książek. Wszyscyśmy (z naprawdę niewielkimi wyjątkami) wybrali już swoją pasję życiową i nie stawiano pytań „czy”, ale „jak”. Po drugie: czasy się zmieniły. Dość powiedzieć, że w połowie lat osiemdziesiątych zeszłego wieku nie było Internetu, nie było telefonów komórkowych, zwykły telefon też wielu nie był dany. Żeby sprawdzić co kolega ma do powiedzenia o moim utworze musiałem maszynopis wysłać pocztą, albo spotkać się twarzą w twarz. A klubowicze rozsiani byli po całej Polsce, choć rzeczywiście gros mieszkał w Warszawie. Co dwa tygodnie zjeżdżaliśmy się do klubu osiedlowego na Barcelońskiej i tam omawialiśmy teksty. Jednak prawdziwym i poruszającym początkiem KT były warsztaty wyjazdowe do Chlewisk w roku 1986. Tam dopiero zaiskrzyło, tam nareszcie rzeczywistość PRL-u skrzeczała wyjątkowo słabo. Przez kilkanaście godzin dziennie, a nawet nocnie pracowaliśmy nad tekstami pod światłym okiem Tadeusza Lewandowskiego wykładowcy uniwersyteckiego, który moderował te dyskusje. Rozmawiało się o literaturze i fantastyce nawet w przerwach na posiłki, rozmawiało się podczas spacerów, dyskutowało w łazienkach i sypialniach. Naprawdę iskrzyło między zebranymi, nareszcie mogliśmy wymienić poglądy z ludźmi, którzy nie brali nas za dziwaków, z którymi rozumieliśmy się w pół słowa. Tadeusz Lewandowski patrzył na to zdumiony, polonista, entuzjasta literatury miał jednak niewielkie pojęcie o fantastyce, dopiero obserwując nas przy pracy przekonał się że nie jesteśmy gromadą świrów ględzących o ufoludkach. I potraktował nas poważnie. Najważniejsze czego się od niego nauczyliśmy to praca nad własnym tekstem, analiza od słowa poprzez logikę aż do przesłania. Dał nam gotowe metody pracy, a każdy z nas zaadaptował je dla siebie. No i zahartowani w ogniu bratniej krytyki staliśmy się odporniejsi psychicznie na opinie o naszych, wtedy jakże często kulawych, literackich dzieciach. A to bardzo się przydaje, nawet teraz a może nawet zwłaszcza teraz, gdy każdy może wykrzyczeć w Internecie dowolną bzdurę nazywając to recenzją.\nJ.W.: Mówisz, że uczyliście się w grupie. Uważasz, że można nauczyć się czegoś w ten sposób? Jak zapatrujesz się na coraz modniejsze kursy kreatywnego pisania? Myślisz, że wasz klub był czymś takim?\nT.B.: Większość z nas już publikowała, czyli podstawy miała opanowane, lecz praca nad tekstem, unikanie pułapek wtórności, operowanie językiem tak, by poprawny przestał być jednak szkolnym, o to już inna sprawa. Wiesz też przecież, że autor tekstu bardzo często nie widzi zupełnie podstawowych pomyłek, błędów, niedociągnięć, mózg dośpiewuje często to, czego autor nie zapisał na papierze. Jak wspominałem – nauczyliśmy się pracować, surowo oceniać własne produkcje. Ja byłem tam jednym ze starszych, i wiele rzeczy odkryłem już sam. Ale taki Tomek Kołodziejczak wtedy siedemnastolatek w ciągu pół roku dowiedział się tyle i ile ja przez dziesięć lat samodzielnego dłubania. Pamiętajmy cały czas, że mieliśmy przewodnika, który nie tyle nas uczył, ile pokazywał przykłady, wskazywał jak pracować, ale nie jak pisać. Tadeusz Lewandowski znaczy dla nas wszystkich naprawdę dużo. Kursy kreatywnego pisania… Ja już wypowiadałem się na ten temat. Generalnie radziłbym omijać. To znaczy tym, którzy chcą zostać pisarzami. Ci, którzy po prostu chcą poprawnie wypowiadać się na piśmie to co innego. Im nie grozi zmanierowanie. Powiem szczerze – różne tam ogłaszane płatne warsztaty budzą moją niechęć. Rzecz balansuje na granicy oszustwa, wykorzystuje się czyjeś marzenia i tęsknoty. Klub Tfurcuf kursem kreatywnego pisania? A tfu! Wybacz, nie mogłem się powstrzymać. Nie, naprawdę zajmijmy się czymś przyjemniejszym.\nJ.W.: Przejdźmy do twoich książek. Postacie wykreowane przez ciebie w cyklu o Elizabetiahu Moncku są wyraziste tak, że aż prosi się spytać, czy były jakieś ich pierwowzory? Znałeś takiego grabarza albo takie, jakie opisujesz, kobiety?\nT.B.: Prosisz mnie o zdradzanie tajemnic alkowy literackiej, hm… Niech będzie. Tak, wszystkie – oprócz grabarza Moncka postaci istnieją w realnym świecie. Gdy siadałem do pierwszego opowiadania z tego cyklu wiedziałem, że chcę by bohater był dobry, w ogólnym tego słowa znaczeniu – żadnych tam złodziei, zabójców o złotym sercu, pokrzywdzonych w dzieciństwie maniakalnych morderczyń. Ktoś normalny, rzemieślnik który nie okazuje się królewskim synem albo spadkobiercą lokalnego boga. I nie nastolatek potykający się o własne nogi przy czym najbardziej wkurzający są podkuchenni. Założyłem więc, że bohater jest mężczyzną dojrzałym, doświadczonym i choć dobrym to nie pozbawionym wad. Jednocześnie wiedziałem, że historie jakie mam do opowiedzenia będą bazować na niecodziennym fachu głównego bohatera i relacjach interpersonalnych. Pozostali więc muszą być oryginalni, wieloznaczni a czasem nawet „pozytywni inaczej”. Skorzystałem z portretów psychologicznych znajomych a mam ich wielu, nader ciekawych. Nie od rzeczy będzie tu wspomnieć że pierwsze opowiadanie pisałem dla żartu, w odcinkach i uwiecznieni znajomi podczas lektury pękali ze śmiechu. Później bohaterowie oczywiście ewoluowali na kartach kolejnych opowieści już niezależnie od pierwowzorów. Od razu też zastrzegam: nie podaję telefonów do Anniki ani Katriny.\nJ.W.: O telefony, mimo olbrzymiej pokusy, nie zapytam, ale powiedz, jak w takim razie reagują te pierwowzory na to, coś z nimi powyczyniał? Jakie są reakcje na stanie się postacią literacką i to postacią opisaną z pewnym, nie kryjmy tego, rodzajem subtelnej złośliwości?\nT.B.: Ta ironia bywała wcale nie taka subtelna… Tajemnica tkwi w tym, że sportretowane przeze mnie osoby to ludzie o dużym poczuciu humoru i dystansu do siebie. Nie miałem ani jednego przypadku, by ktoś się obraził. Wręcz przeciwnie, nie musiałem prosić długo o anegdotki z ich życia, które mógłbym wpleść w opowiadanie.\nJ.W.: OK, to postacie. A rzeczywistość, ta codzienna – jest ona dla ciebie jakaś inspiracją?\nT.B.: To oczywiste. Tym bardziej, iż opowieści o Moncku są tylko fragmentem mojej twórczości. Takie na przykład historie praskie czyli warszawskie urban fantasy bazują na codzienności, momentami nawet nie musiałem jej przetwarzać, wystarczyło zacytować. Mieszkańcy Szmulek mogą zupełnie swobodnie podążać za bohaterami, ulice i zaułki z pewnością rozpoznają. Znajdą tam też wiele znajomych postaci i zdarzeń. Jak choćby na kartach „Cudownego wynalazku pana Bella” możemy spotkać znaną poetkę o imieniu Agnieszka tworzącą w słynnym lokalu „Sax” na Saskiej Kępie, dziś już nie istniejącym niestety. Ale codzienność wkrada się do wszelkich moich utworów – czy to space-opera czy też high fantasy. Tyle że staram się rzecz przetworzyć, ma się rozumieć.\nJ.W.: Uważasz, że w literaturze głównonurotwej nie ma przetwarzania? Byłaby ona uboższa o ten element?\nT.B.: Nie, nie, chodzi mi o to że fantastyka to budowanie światów, stopień przetworzenia rzeczywistości bywa naprawdę duży. Głównonurtowe opowieści zwykle, choć nie zawsze odtwarzają rzeczywistość. Zmieniają akcenty, przesuwają znaczenia, ale jest to jednak odtworzenie. Przetwarzanie stosują rzadziej, niechętnie rzekłbym.\nJ.W.: Czy którąś ze swoich postaci lubisz bardziej? A może kusi cię czasem, by inną jeszcze figurę uczynić pierwszoplanową?\nT.B.: To trudne pytanie. Nie mam w zasadzie ulubionej postaci, jednak niektóre z nich okazały się tak plastyczne i realne, że dzięki nim udało mi się stworzyć interesujące sceny, tam gdzie ich początkowo nie miało być. Taki Mirro Radeck, bufon i łajdak w gruncie rzeczy nie pozbawiony jednak uroku, czy też Zenon, praski lump z nieznanych jeszcze czytelnikom opowiadań praskich. Kusiło mnie przez pewien czas pokazanie młodości Dalamberta, który miał być okiem i uchem księcia podróżującym po kraju z trupą aktorską. Mógłby się okazać o wiele ciekawszy niż Monck, który jednakowoż wyszedł może odrobinę zbyt szlachetny.\nJ.W.: Razi cię ta szlachetność? Wolisz bohaterów o rysach szelmy i nicponia? A może masz swoją koncepcję bohatera literackiego i w niej szlachetność nie jest wysoko notowana?\nT.B.: O matko z córką, Moncka wymyśliłem właśnie, by uciec od szelm! Jednak między szelmą a człowiekiem tak pełnym szlachetności, że muchy nie ukrzywdzi, jest przecież cała gama odcieni. Monck wyszedł mi niczym rycerz nieskalany, a miał być dobrym człowiekiem, rzemieślnikiem upapranym jednak cmentarnym brudem tak dosłownie jak i w przenośni.\nJ.W.: Wiele osób zwraca uwagę na to, że wykreowany przez ciebie magikus jest mocniejszą postacią niż grabarz. Czy to był zamierzony efekt?\nT.B.: Widzę, że drążysz sprawę tego łajdusa, ochlapusa i ołżymordy. Efekt był do pewnego stopnia zamierzony, jednak Dalambert w pewnym momencie rozpoczął własne życie, stał się pyskaty i pewny siebie. Grabarz patrzy na to z pobłażliwością, wie że wszystkie pozostałe postaci odbijają się w nim – Elizabediathu Moncku niczym w lustrze i gdyby nie on – nie zaistniały by wcale.\nJ.W.: Bohater jak lustro. To jest tak prowokujące stwierdzenie, że muszę zapytać: jest w Moncku coś z ciebie, Tomku?\nTB: Z pewnością, jak we wszystkich postaciach, nawet tych wzorowanych na znajomych. Monck bywa czasami takim jakim ja chciałbym być w chwili próby.\nNo i ważna kwestia: przyjaźń. Mam prawdziwych przyjaciół od lat trzydziestu a nawet i czterdziestu. Monck chyba odziedziczył po mnie podejście do tej sprawy. Jednak nie jest mną, różni się znacznie. I bardzo dobrze.\nJ.W.: Opowiedz o swoim sposobie pracy. Nie publikujesz dużo, jednak regularnie. Masz jakiś swój rytm? Skąd on się wziął?\nT.B.: Rzeczywiście jak na tak długi staż pisarski nie opublikowałem zbyt wiele: ot trzy powieści, dwa zbiory opowiadań, trochę tekstów rozsianych po pismach literackich i antologiach. Co do samej techniki to staram się pisać albo raczej powiedzmy pracować (bo przecież tworzenie to nie tylko stukanie w klawisze) nad tekstem codziennie. Jednak gdy idzie mi zbyt dobrze – wstaję i przerywam pracę. Staram się nie dać się unieść za daleko natchnieniu, często prowadzi na literackie manowce. To powoduje że moja zdolność produkcyjna jest niewielka. Jednak napisane już fragmenty rzadko kiedy wyrzucam bądź diametralnie zmieniam. Są już zapisane w formie prawie ostatecznej. Trochę żałuję że nie mogę zwiększyć wydajności bo dużo pomysłów czeka w kolejce. Obawiam się jednak że nie uda mi się zmienić systemu pracy. A dlaczego tak a nie inaczej? Dochodziłem do tego latami, teksty przemyślane, pisane na „zimno i z premedytacją” znacznie lepiej przekazują moje myśli i lepiej trafiają do czytelników. Oczywiście nie dotyczy to fazy wymyślania świata czy fabuły, tam iskra szaleństwa nadal mi się zdarza.\nJ.W.: Gdybyś mógł wybrać, przedkładałbyś te momentu szaleństwa i natchnienia nad codzienną harówkę, czy jesteś raczej zwolennikiem metodycznej pracy w stylu literackiego urzędnika?\nT.B.: W młodości próbowałem pisać cały czas w stanie natchnienia. To wspaniałe uczucie, naprawdę lepsze niż seks, ale tak nie da się pracować na dłuższą metę. To niszczy i w sumie wyjaławia umysł. Przekonałem się, że wykorzystując krótki, dany mi błysk natchnienia potrafię napisać potem całkiem dobre, a nawet więcej niż dobre teksty. I tego będę się trzymał.\nJ.W.: Masz wysokie mniemanie o polskiej fantastyce, widzisz ją jako jedną z lepszych w świecie. Skąd to przekonanie? Mógłbyś je uargumentować konkretnymi przykładami twórców i ich dzieł?\nT.B.: Przekonanie o wysokiej jakości polskiej fantastyki narastało we mnie stopniowo. Myślę, że momentem od którego zacząłem się przyglądać i porównywać jakość naszych tekstów z zagranicznymi było przeczytanie „Fantastyki i Futurologii” Stanisława Lema, w początku lat siedemdziesiątych, gdzie, nie bójmy się tego słowa, mistrz psioczy na amerykańską fantastykę. Potem śledziłem wszelkie tłumaczenia i wreszcie drogą eliminacji pozostało ledwie kilka nacji, które chcą i potrafią pisać fantastykę. To oczywiście gigant Stany Zjednoczone, tradycyjnie Wielka Brytania, Rosja – choć ostatnimi czasami gorzej im się dzieje. A reszta towarzystwa? Czechy, Niemcy, Francja – pojedyncze tytuły warte poznania, czasem trafi się jakaś zupełna egzotyka typu opowiadanie twórcy japońskiego. Gdzie tym krajom do naszych osiągnięć? Tak ilościowo i jakościowo bijemy ich na głowę. Czy mam wyliczać naszych mistrzów, którzy spokojnie prowadzą w tym wyścigu? Chyba ich trochę za dużo. Nawet pomijając Lema i w ogóle starsze pokolenie to tacy pisarze jak: Huberath, Sapkowski, Ziemkiewicz, Grzędowicz są lepsi – w swych szczytowych osiągnięciach od każdego (znanego mi) pisarza fantastyki na świecie, jeśli pominiemy trójkę krajów gigantów, a i na tych rynkach w porównaniu nie mamy się czego wstydzić. Chociaż… mamy – zdumiewająco mało jest przekładów z polskiego. To trzeba koniecznie naprawić.\nJ.W.: Mówisz, że „bijemy na głowę”. Ale czym? Rozległością wizji? Niuansami fabuły? Co mamy do zaoferowania światu, gdyby nas nagle zapragnął poznać?\nT.B.: Czytałem większość tego co przetłumaczono na polski rynek. Momentami nie wiedziałem, gdzie oczy podziać. Teksty z Bułgarii, Rumunii, Francji, Niemiec były po prostu żenująco słabo napisane, tak technicznie jak i koncepcyjnie. Tak złych tekstów w Polsce jest, a raczej było niewiele. Oczywiście być może przyczyniło się do tego tłumaczenie, ale niestety tylko literaturę rosyjską mogę czytać w oryginale. I wielkość produkcji w porównaniu do naszej też była nikła, dla różnych względów zresztą… Mam takie nieodparte wrażenie, że niektóre nacje są pozbawione sposobu myślenia „fantastycznego”. Wybacz, że nieco wykręcam się od odpowiedzi, ale po przeczytaniu masy złych tekstów zagranicznych (byłem księgarzem i to był mój obowiązek) po prostu przyjąłem to za fakt. Żeby odpowiedzieć tak jak sobie życzysz musiałbym przeprowadzić głębszą analizę. I może nawet to zrobię, ale nie teraz. Ale żeby czytelnicy tego wywiadu nie byli do końca rozczarowani to: choćby taka rozpiętość wizji i śmiałość ich podejmowania, jaka u nas występuje, jest z pewnością czymś wyjątkowym w świecie. Mam też wrażenie, że twórcy w większości krajów traktują swoje produkcje z góry jako literaturę drugiego sortu. Nas Lem oduczył tego rodzaju myślenia.\nJ.W.: Wiele się zawsze mówiło o eskapizmie literatury fantastycznej, a zwłaszcza fantasy. Jako autor parający się tworzeniem fantasy czujesz się czasem eskapistą? Czym jest dla ciebie autentyczny eskapizm i czy wiąże się jakoś z uprawianiem literatury w ogóle?\nT.B.: Krytycy i twórcy mający się za przedstawicieli „prawdziwej literatury” dawno już uczynili ze słowa eskapizm epitet którym odsądzają od czci i wiary fantastykę. To oni przecież cierpią za miliony i pochylają się nad problemami współczesności. Czyli opisują alkoholików i kiboli. A ja tych atrakcji mam dość na ulicy. Chcę księżniczek i szlachetnych rycerzy! Tak, w tym sensie czuję się eskapistą. Trochę żartuję, bo przecież wbrew głównonurtowym przesądom, i fantasy, i inne podgatunki fantastyki zazwyczaj traktują o „tu i teraz” tyle że w kostiumie. Często analizują współczesność daleko wnikliwiej niż wielbiciele drętwej gadki vide Pilch czy Masłowska, gwiazdy wykreowane przez krytyków. Nie wiem czym jest prawdziwy eskapizm, nie spotkałem przedstawiciela tego nurtu w życiu. Myślę, że autentyczny eskapizm nie ma nic wspólnego z literaturą, jest raczej jednostką chorobową i jako taki raczej nie wchodzi w krąg moich zainteresowań.\nJ.W.: Wspomniałeś Pilcha i Masłowską. Co masz im, oraz innym pisarzom głównego nurtu, do zarzucenia przede wszystkim? W czym upatrujesz słabości literatury, jaką częstują publiczność?\nT.B.: Według mnie – choć być może się mylę – każdy z tych twórców siadając do pracy zakłada sobie: „a teraz napiszę rzecz wielką, trudną, pochylającą się nad problemami współczesności… Tylko, czym by tu zszokować a choćby zadziwić krytyków?” A potem powstają bełkotliwe opowieści o alkoholikach i kibolach. Słabość tej literatury? Ona nie jest skierowana do publiczności. Nie może być, bo przecież ktoś mógłby posądzić twórcę o „pisanie pod publiczkę”. A tu chodzi by uzyskać rzecz wielką i czystą. Zaprawdę lepiej by umyli słonia.\nJ.W.: Twoje książki pełne są scen humorystycznych. Nie myślałeś przypadkiem, by korzystając ze swojego poczucia humoru napisać powieść realistyczną, głównonurtową, ukazującą absurdy życia współczesnego?\nT.B.: Jakoś nie. Przez lata miałem się za osobnika wyjątkowo ponurego – literacko oczywiście. Wystarczy poczytać moje wcześniejsze dokonania, dopiero czarny humor w Moncku przełamał to przekonanie. Z tematyki głównonurtowej być może interesowała by mnie powieść historyczna rozgrywająca się w pierwszej połowie dwudziestego wieku, ale jak siebie znam i tam trafiłyby elementy fantastyczne. Miałbym być Bareją polskiej literatury? Chyba nic z tego, te absurdy o których mówisz raczej napełniają mnie niesmakiem niż bawią, a nie ma nic gorszego niż wysilony humor.\nJ.W.: Co jest najtrudniejszego w momencie pisania sceny humorystycznej? Na co ty zwracasz wtedy szczególną uwagę?\nT.B.: Humor to kłopotliwa sprawa. Musiałem się pogodzić z faktem, że nie ma takiego rodzaju humoru, który pasowałby wszystkim a choćby większości. Łatwo jest wzruszać, ot pokażemy małego psiaka ze złamaną łapką, sierotkę z zapałkami albo miłość nieszczęśliwą. A humor? Jednego śmieszy Wędrowycz, innego kuplety z kabaretu Starszych Panów. Można trafić kulą w płot. Wybrałem humor złośliwy, miejscami sarkastyczny. I tego w opowieściach o grabarzu będę się trzymał. Generalnie stawiam na bardzo żywe interakcje między postaciami, dialogi są ważne. Choć czasem (uśmiech) wystarczy zapisać autentyczną rozmowę.\nJ.W.: Odczuwasz podział na główny nurt i „getto” fantastów? Dotyka cię to jakoś?\nT.B.: W zasadzie nie, nie dotyka mnie to. Ale oczywiście, patrząc na cały gatunek, jest coś na rzeczy z tym gettem, teksty fantastyczne rzadko są recenzowane serio w prasie, w telewizji prawie wcale. To się i tak już zmieniło na lepsze ale wciąż dziennikarze patrzą na to hasłowo: Dukaj coś napisał? To można dać dwie linijki, Sapkowski także. Ale jeśli ktoś napisze świetną powieść a nie ma jeszcze nazwiska, a raczej NAZWISKA to niech się nie łudzi. Tylko Internet i ewentualnie prasa branżowa go zauważą.\nJ.W.: Czy to nie jest tak, że o fantastach recenzenci głównonurtowi piszą mało lub wcale, bo nie czytają i nie wiedzą, jaki kontekst, do czego nawiązać i w ogóle, czym to się je? Taka „świecka tradycja” niepisania o SF i fantasy, bo „nigdy się nie pisało”.\nT.B.: Nie czytają bo w większości z założenia uznają literaturę fantastyczną za drugorzędną. Za tym idzie oczywiście brak wiedzy, tak że owszem masz dużo racji, co zrobić, trzeba pracować dalej.\nJ.W.: Jak myślisz, czego pisarze głównonurtowi mogliby się dziś nauczyć od fantastów?\nT.B.: Współpracy, świadomości, że książka kolegi nie jest zagrożeniem własnej pozycji na rynku, a wręcz przeciwnie każda udana sprawia, że czytelnik tym chętniej sięgnie po polską powieść czy zbiór opowiadań.\nJ.W.: Naprawdę myślisz, że jest taka sielanka i że fantaści sobie nie zazdroszczą tak, jak potrafią sobie zazdrościć pisarze głównego nurtu?\nT.B.: Popatruję sobie nieco z boku na układy i układziki i wiem, że są autorzy i animatorzy ruchu fandomowego, którzy potopili by się w łyżce wody. Bycie fantastą nie czyni z człowieka anioła. Jednak tylko fantaści utworzyli tak prężne wspierające się wzajem środowisko fanów i autorów. I tak jest na całym świecie. To wyraźnie reguła. A zazdrość? To pozytywne uczucie. Byle tylko nie przerodziła się w zawiść.\nJ.W.: A czego fantaści mogą nauczyć się od głównonurtowców, nie tylko prozaików, ale może tez poetów?\nT.B.: Może tego iż gatunki tak naprawdę przenikają się i aby zostać dobrym pisarzem (bez żadnej etykietki) trzeba znać maksymalnie szeroki przekrój literatury światowej. A od poetów? Urody słowa i świadomości tego, że każde coś znaczy, umieszczone zaś w kontekście zwykłe słowo może mieć ogromne, niszczące lub budujące znaczenie. No i tego, że by wyrazić myśli czy uczucie nie trzeba wodospadów tekstu, a jest to tendencja obecnie bardzo modna w fantastyce. Rozdyma się powieści pustosłowiem ponad wszelką przyzwoitość.\nJ.W.: Mam wrażenie, że pijesz do Dukaja i jego miłości do literackich „ cegieł”. Uważasz, że czytelnikowi fantastyki wystarczy trzysta, góra czterysta stron? Co jest złego w takim epickim, monumentalnym pisaniu?\nT.B.: Autor nie powinien zakładać objętości dzieła. Ma opowiedzieć historię a ile mu to zajmie, to jego sprawa. Jednak bywa tak że historie, które świetnie można by oddać na stronach stu snują się na tysiącu kartek. Ale tak naprawdę nie mam na myśli Jacka Dukaja. Nie jestem miłośnikiem jego prozy, ale nawet „Lód” mnie aż tak bardzo nie zniesmaczył jak obrzydliwe „ciągi dalsze”. Te wszystkie „Koła czasu” Jordana, nudziarskie wybryki niejakiego Goodkinda, a obecnie jakieś wampirze potworności – to są po prostu brazylijskie telenowele przeniesione na papier.\nJ.W.: Co jest dla ciebie największa przeszkodą w pisaniu i jak sobie z tym radzisz?\nT.B.: Trudności z koncentracją. I konieczność wyboru. Jeśli chodzi o pierwsze to radzę sobie w sposób dwojaki: albo piszę wieczorem czy w nocy gdy nic mi nie przeszkadza, albo wręcz przeciwnie: w zatłoczonej kawiarni czy nawet autobusie, gdzie nikt się mną nie interesuje i mnie nikt nie zajmuje. No chyba, że smutny pan poprosi o „bileciki do kontroli”. Jeśli zaś chodzi o drugą sprawę to niegdyś jako debiutant miałem marzenie by wydawcy zamawiali u mnie teksty. Gdy zaś stało się to faktem okazało się że każdy zanotowany pomysł niesłychanie pożąda by przyjść na świat. Wybór jest trudny bo dla mnie to decyzja o tym czym będę się zajmował przez najbliższe miesiące albo i lata. Cóż tutaj nie ma dobrych rozwiązań. Staram się jakoś sterować swoją karierą, ale różnie to bywa.\nJ.W.: O, wreszcie pisarz, który nie boi się słowa kariera (śmiech). Skoro już padło to słowo, skorzystam z okazji i poproszę wprost: zdradź nam, czytelnikom i innym autorom, jak robi się karierę w literackim show-biznesie (śmiech)? Albo przynajmniej opowiedz o tym, jak to widzisz.\nT.B.: Piszemy bestseller albo dwa i sprawa załatwiona. A bardziej serio – tu nie ma reguły. Niewątpliwe bardzo pomaga znalezienie odpowiedniego wydawcy, który zagwarantuje obecność naszego dzieła w możliwe dużej ilości punktów sprzedaży. A sama jakość dzieła… to, hm… sprawa niekoniecznie istotna. Obecnie, by zrobić karierę, należy napisać mocną erotycznie opowieść o wampirach, najlepiej w polskich realiach. Choć można też opisać ubranego w gumofilce łowcę wampirów (śmiech). Nie ma przepisu na sukces w pisarskim fachu. To zajęcie obarczone dużym ryzykiem i tak już pozostanie.\nJ.W.: Gdybyś miał udzielić młodemu pisarzowi, początkującemu pisarzowi, jakiejś rady, co byś powiedział? Na co powinni zwracać uwagę debiutanci? Co może być dla nich najmniej przyjemnym zaskoczeniem i czego powinni się wystrzegać?\nT.B.: Dawanie rad to niebezpieczna zabawa. Zwłaszcza przeze mnie -mamuta z zupełnie innej epoki. Ale parę sugestii mogę podrzucić. Drogi aspirujący do miana pisarza debiutancie, nie staraj się debiutować na siłę, byle jakim tekstem, byle gdzie zamieszczonym. Po chwili przyjemności zostanie ci niesmak na lata a może i do końca życia. Albowiem, co czasami trudno jest przyjąć do świadomości – wydrukowany tekst nie ginie. Często podsuwane mi są książki czy nawet gazety sprzed dwudziestu lat, składam podpis dziękując instynktowi, który kilkakroć nakłonił mnie do NIE zamieszczania danego tekstu w danym miejscu i czasie. Rozwagi! Po drugie drogi debiutancie musisz wiedzieć że pierwszy tekst – zwłaszcza obecnie nie jest trudno zamieścić. Drugi i następne to dopiero wyzwanie. No chyba że jesteś geniuszem, ale wtedy nie potrzebne ci żadne rady. To sprawy techniczne a jeśli chodzi o samo pisanie – nie zaczynaj od ciężkich psychologicznych dzieł traktujących o istocie bytu i niebytu. Wątłe literackie skrzydła raczej cię wtedy nie uniosą. Upadek będzie bolesny. Wymyśl ciekawą historię umieszczoną w realiach, które znasz poruszaj się w dziedzinach, o których masz jakiekolwiek pojęcie. No i nie zaczynaj od kolejnej naparzanki krasnoludów z elfami! Miejże litość nad czytelnikiem daj mu coś świeższego, mniej wyjeżdżonego. I na koniec banał: pracuj nad tekstem! Zapisanie pomysłu to czasami nawet nie połowa sukcesu. Trzeba czytać to co napisane, czytać na głos. Warto znaleźć kogoś bezstronnego (nie ciocię i nie kolegę) kto przeczyta i powie nam prawdę, samą prawdę i tylko prawdę. Bądźcie uparci i twardzi. Jeśli czujecie się zdolni do pracy i macie głowy pełne pomysłów nie załamujcie się jedną czy drugą odmową. Tekst odrzucony wcale nie musi być tekstem złym.\nJ.W.: Drogi mamucie, ależ od lat uprawiasz polecani i niepolecanki, więc, zdaje się, potrafisz. A propos: czym jest dla ciebie ten cykl felietonów? Jak odnajdujesz się na felietonowej ścieżce, jakie są frustracje i sukcesy, których, bawiąc się w felietony, doświadczasz?\nT.B.: Cykl felietonów został bardzo ciepło przyjęty. Wielu ludzi dawało temu wyraz, co stało się zachętą dla mnie do kontynuowania tej pracy. Jeszcze większą zachętą jest istnienie pseudo znawców literatury fantastycznej, którzy uważają, że wszystko, co napisane przed rokiem 80’ tym, jest nic nie warte. Są tacy, naprawdę. Staram się więc przybliżać zapomnianych twórców i największą satysfakcję odczuwam, gdy ktoś powie: „nie wiedziałem że istniał taki autor, kupiłem w antykwariacie jego książkę i jest to rzecz bardzo dobra”. Myślę, że przyjąłem właściwą metodę: to nie są wywody krytycznoliterackie, staram się przekazywać młodym czytelnikom swoje emocje z czasów, gdy poznawałem te zachwalane dzieła. Lekka forma pozwala mi tworzyć nie tyle felietony co gawędy. No i w przeciwieństwie do wielu felietonów są zawsze o czymś.\nJ.W.: Co sprawiło, że przestałeś pisać (a przynajmniej tak to wyglądało) i co stało za tym, że znowu zacząłeś publikować?\nT.B.: Masz na myśli lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku? To splot paru niepomyślnych dla mnie zdarzeń. Przed rokiem osiemdziesiątym dziewiątym miałem podpisane umowy na kilka książek, niestety wraz z rewolucją i zmianą ustroju wydawnictwa te upadły albo miały ogromne trudności – moje książki czy też komiksy (pisywałem scenariusze) nie ukazały się albo ukazały się w okrojonych nakładach i znikły w zalewie zachodniej produkcji. Ostatnie dziesięciolecie dwudziestego wieku nie było dobrym czasem dla polskich autorów. Wydawnictwa wręcz odmawiały publikowania naszych dzieł, zalew rynku przez coraz gorsze produkcje zachodnie trwał długo, bardzo długo. Na dodatek pisałem wtedy rzecz dla mnie dość trudną – historię alternatywną dziejącą się około roku tysięcznego. Mimo że tekst nie przekroczył stu tysięcy znaków jego napisanie zajęło mi prawie dwa lata. Ostatecznie to nim właśnie wróciłem do publikowania: ukazał się na gościnnych łamach magazynu literackiego „Fenix”, z którym od roku 1995 podjąłem stałą współpracę. Trwała aż zniknięcia tego zasłużonego pisma z rynku. Potem na mojej drodze pojawiło się pismo „Science Fiction”, które z ogromnym zadowoleniem powitało pierwsze opowiadanie z grabarzem w roli głównej. Naczelny tego pisma wręcz mi zapowiedział, że jeśli przyślę powieść, to też jest w stanie mi ją wydrukować. To był balsam dla duszy, jednak mój come back na rynek książkowy nastąpił dopiero kilka lat temu, gdy pewnego dnia zadzwoniono do mnie z Wydawnictwa Fabryka Słów i uprzejmie zaproszono do współpracy.\nJ.W.: Spodziewałeś się tego? Wiedziałeś, że ktoś o to zadba?\nT.B.: Nie. To było zaskoczenie. Potem dowiedziałem się, że jeden z moich przyjaciół uczestnicząc w rozmowach z wydawnictwem napomknął o mnie. To wystarczyło – wydawcy przypomnieli sobie moje niegdysiejsze dokonania i postanowili zaryzykować. Jak dotąd raczej nie stracili na tym pomyśle.\nJ.W.: Jesteś z warszawskiej Pragi. Masz jakiś sentyment do tej dzielnicy?\nT.B.: Ogromny. To jedyna warszawska dzielnica, która ocalała z wojny. Bardzo długo zachowała prawdziwie warszawskie obyczaje i mentalność. Mieszkałem tam przez większość życia, a moja rodzina od trzech pokoleń. Moje opowiadania praskie są hołdem dla tego miejsca i znakomitych ludzi, jakich tam poznałem albo tylko o nich słyszałem. Mam nadzieję, że zbiór opowiadań ukaże się w roku przyszłym i stanie się choćby niewielkim przyczynkiem do zmiany niezasłużenie złej opinii o mojej małej ojczyźnie.\nJ.W.: Też jest mi ta dzielnica bliska, więc cię rozumiem. Ale co byś chciał zmienić w opinii o niej. To była dzielnica szumowin i proletariatu, a teraz jest przystankiem dla rozmaitych artystów i pseudoartystów; czym jest dla ciebie, co ty możesz o niej powiedzieć, czego by nie wiedziano?\nT.B.: W twoim pytaniu widzę myślenie stereotypami, z którymi właśnie chciałbym walczyć. Przed wojną była to dzielnica bogatych żydowskich kupców, rzemieślników tak polskich jak i żydowskich, dzielnica w której handlowano na potęgę i zbijano fortuny. Jeśli popatrzysz na odrestaurowane kamienice na Ząbkowskiej czy też rozpadające się domy na Brzeskiej to łatwo uwierzysz, że nie mieszkali tam biedacy i lumpenproletariat. A nawet ci biedniejsi mieli swój honor. Już bardziej niebezpieczne było Powiśle Grzesiuka czy Wola. Po wojnie to się zmieniało. Zabrakło obywateli żydowskiego pochodzenia. Nasiedlono na Brzeską tzw. element, ale dalej nie była to dzielnica szumowin. W mojej kamienicy na dwadzieścia mieszkań nie było ani jednego zajętego przez lumpa. Mieszkali za to: Pani B. która ukrywała Żydów w czasie wojny, mój dziadek rzemieślnik, Sybirak i ojciec dwóch pięknych córek, fryzjer, krawcowa, Religioni znana rodzina muzyków włoskiego pochodzenia, słynny Marynarz, postać legendarna na Pradze i jeszcze parę innych osób jako żywo nie pasujących do wyobrażeń o tej dzielnicy. A nie była to wcale kamienica wyjątkowa. Oczywiście byli, są i będą bandyci. Ale… w jakiej dzielnicy ich nie ma?\nJ.W.: Stereotypy? Mieszkałem kilkanaście lat, od urodzenia, na 11-go Listopada, więc raczej z doświadczenia mówię. Znam praski element od podszewki i ani mi w głowie stereotypy na temat tej dzielnicy. Ale, mniejsza z tym. Lubisz kontakty z czytelnikami? Miałeś jakieś przygody z wielbicielami albo wielbicielkami swojej prozy? (śmiech)\nT.B.: Cóż jeden z kontaktów z czytelniczką zakończył się dla mnie… zmianą stanu cywilnego. Długo broniłem się przed małżeństwem ale tym razem musiałem się poddać. Nie mogłem zrezygnować z TAKIEJ czytelniczki. Kontakty z czytelnikami zawsze były dla mnie bardzo ważne, dobrze jest móc potwierdzić fakt iż nie pisze się w próżnię. Zabawne i miłe jest słyszeć ludzi rozmawiających o bohaterach moich książek niczym o dobrych znajomych. Jedno tylko jest przerażające – na prawie każdym spotkaniu znajdzie się ktoś kto serio pyta: czy naprawdę jest Pan grabarzem? Szpadel opada…\nJ.W.: TAKA czytelniczka stała się Muzą i zajęła miejsce pierwsze i niekwestionowane. Jak zareagowały na to inne czytelniczki? Rozpacz i łzy?\nT.B.: Taaak. I rozdzieranie szat, zwłaszcza na piersiach. Szczęściem, moja Naczelna Czytelniczka ma duże poczucie humoru i nie robi awantur o jeden czy drugi autograf złożony niekoniecznie na kartach książek… (śmiech).\nT.B.: Wypracowałem sobie – jak sądzę pozycję solidnego rzemieślnika. Rzemieślnika, który poniżej pewnego poziomu nie schodzi, a jest w stanie napisać także rzeczy bardzo dobre. Nie będę tu udawał fałszywego skromnisia. Ciężko jest wprowadzić coś nowego w fantastyce, mnie się chyba udało z grabarzem. Na dodatek widzę postęp w swoim warsztacie, wciąż jeszcze po czterdziestu latach od pierwszego tekstu się uczę. I mam nadzieję że tak będzie do ostatniego napisanego słowa. Że będę wraz z wiekiem coraz lepszy w swym fachu – niczym wino. Mam w zamyśle kilka rzeczy, które naprawdę będą wymagały pracy literackiej na wysokim poziomie.\nJ.W.: To jest odczucie wewnętrzne. A jak widzisz się w stosunku do zewnętrza, czyli do rynku, środowiska, całego tego zgiełku fantastycznej agory?\nT.B.: Jestem trochę z boku tego wszystkiego. Tak naprawdę uczestniczę w życiu jednego forum internetowego, na konwenty jeżdżę sporadycznie, a i to głównie po to, żeby spotkać się z przyjaciółmi. Zamówień na teksty mam więcej niż potrafię obsłużyć… Nie muszę rozpychać się łokciami. To wygodne i przyjemne.\nT.B.: O tu już pytasz o sprawy intymne. Tak właśnie odbieram poezję, bardzo osobiście. Nie czytam poezji zbyt często – obcowanie z nią wymaga kompletnego się w niej zatopienia. Nie próbuję jej analizować czy oceniać przyjmuję emocje, cieszę się muzyką słowa. A z drugiej strony czytam, by odegnać przygnębienie Ogdena Nasha wiersze typu: Kawa – się nadawa, lecz gorzała – lepiej działa. To tłumaczenia Stanisława Barańczaka (Candy is dandy, but liquier is quicker). Sam nie pisuję poezji, to jednak wyższa szkoła jazdy, dążenie do maksymalnej syntezy. Nie umiem tego, nie jest mi to dane.\nJ.W.: A poważniejsi autorzy? Miłosz, Larkin, Kawafis, Szymborska? Zdarza ci się zaczytać w poezji na zupełnie serio pisanej?\nT.B.: Akurat żadne z wymienionych nazwisk. Lubię klasyków, jeśli chcesz nazwisk to proszę: Mandelsztam, Osiecka, Achmatowa, Tuwim, Ginczanka.\nCzytam ich w chwilach, gdy naprawdę potrzebuję dystansu do siebie i do „tu i teraz”.\nT.B.: To oczywiście Krzysztof Boruń i Andrzej Trepka oraz Stanisław Lem – gdybym nie zaczął od nich przygody z literaturą kto wie czy kiedykolwiek bym coś napisał. Obecnie okropnie zazdroszczę Stephenowi Kingowi umiejętności prawie niepostrzeżonego przekraczania „punktu niewiary”. W młodości byłem czytelnikiem wszystkożernym. Dostojewski, Flaubert, Prus spokojnie byli czytani razem z Edigeyem, Dumasem czy też Grzesiukiem. Przeżyłem fascynację twórczością Miki Waltariego, przeczytałem w 24 godziny Władcę Pierścieni… Gdybym chciał dokładnie odpowiedzieć na twoje pytanie obawiam się, że nawet Internet by tego nie wytrzymał. Mam dziesiątki, a może i setki przyjaciół to znaczy książek i ich autorów. Byli ważni w danym momencie. Czasami ważne było jedno zdanie, nie naprawdę nie sposób wyliczyć wszystkich których podziwiałem. Choć jest też mistrz który jak dla mnie osiągnął wszystko co może być dane pisarzowi, potrafię śnić zapisanymi przezeń scenami. Dla niego w tym roku odwiedziłem Patriarsze Prudy bacznie wypatrując śladów Wolanda.\nJ.W.: A filozofów czytujesz? Tak dla siebie?\nT.B.: Rzadko. Oczywiście zajrzałem do Tatarkiewicza, zerknąłem do Kanta, czytałem trochę Junga (jeżeli uznamy go za filozofa), ale to przypadkowe lektury. Nie studiowałem głębiej żadnego z nich.\nT.B.: To prowokacja? Z tym zapóźnieniem polskiej kultury? Poza tym szczerze mówiąc nie czuję się na siłach by wypowiadać się o całości kultury polskiej. Jestem eksponatem z minionych wieków. Obecna kultura wysoka – jest dla mnie za wysoka. Zupełnie nie rozumiem nowoczesnej muzyki, przeraża mnie traktowanie wymiocin i ekskrementów jako sztuki, ludzie pióra publikują coś co dawno „doprowadziło do samobójczego zerwania kontaktu z czytelnikami” (to cytat z Leksykonu Polskiej Literatury Fantastycznonaukowej A. Niewiadowskiego i A. Smuszkiewicza bardzo pasujący do obecnej sytuacji). W filmach mamy zaś sceny cięte w rytmie teledysku co znaczy: szybciej niż oko potrafi to rejestrować… Musisz mi wybaczyć ale twoje pytanie pozostanie bez odpowiedzi. Być może wyjdę na starego pierdołę Ale nie zamierzam walczyć o podwyższenie Takiej kultury. Jak dla mnie mocno nie kulturalnej. Taka mi jeszcze przyszła na myśl anegdota: oto małżonka moja będąc w Londynie obserwowała kolejkę Polaków poszóstnie zawiniętą wokół kasy do zbrojowni królewskiej w Tower. I bawiło ją to, bo w magazynach Wawelu jest więcej ciekawych rzeczy niż w Tower na głównej ekspozycji. A zapytani „kulturalni młodzi ludzie” wiedzą wszystko o Excaliburze a niewiele albo i nic o Szczerbcu. Takie same konstatacje miał mistrz Andrzej Sapkowski. To daje do myślenia.\nJ.W.: Tomku, ale Excalibur to mit potężniejszy niż Szczerbiec, więc może jednak jest coś na rzeczy z tym, że jesteśmy małym krajem o stosunkowo niedużym dorobku kulturalnym? Naprawdę uważasz, że to Włosi, Rosjanie, Niemcy czy Francuzi mogą nam czegoś zazdrościć? Muzeów? Zabytków? Czego? I czego współcześnie?\nT.B.: Excalibur jest mitem, Szczerbiec faktem – kiepski marketing mamy, ot co! Polska została zubożona przez liczne wojny i najazdy. A jednak jesteśmy miejscem magicznym. Tu łączył się Wschód z Zachodem. Tu przez setki lat trwało potężne państwo, które wykazywało zadziwiająco niewielką agresywność i ekspansję. Nie będę się upierał przy tym, że mamy więcej zabytków niż Włochy, nie jestem idiotą. A jednak mówienie, że mamy nieduży dorobek kulturalny, wydaje mi się tezą ryzykowną. Trzeba by go upowszechnić, pokazać, zastosować nowoczesne sposoby reklamy. Zrobiono to przy „polskim hydrauliku”, dlaczego nie można tego zrobić przy kopalni soli w Wieliczce, pozostałościach monumentalnych twierdz, lub skromnych domostwach ludzi sławnych i znanych na świecie, bo mamy takich mnóstwo, tylko nie mówi się, że są Polakami. Ech, zanuci sobie człowiek tango milonga, popatrzy na obraz z bocianami czy też obejrzy „Umarłą klasę” i od razu mu lepiej. Można też wpaść do kina i zobaczyć filmy Szkoły Polskiej daleko ciekawsze od zachodnich produkcji. Może i jesteśmy małym krajem, ale nie tylko mali ludzie tu mieszkają.\nT.B.: To chyba nie o moich tekstach mowa. Bywa że czegoś nie ujmę przez proste zapomnienie, albo hm… niemożność warsztatową. Jednak nie nakładam sobie autocenzury. Kiedyś w początkach kariery miałem problemy z przedstawianiem scen tzw. obyczajowych. Dopiero nasz przewodnik z KT Tadeusz Lewandowski powiedział czytając moje teksty: „Tomek, pisarz jest jak lekarz, w tym zawodzie nie ma miejsca na wstyd”. Jedyne co przychodzi mi na myśl to politpoprawność – oceniający moje teksty przed publikacją nieraz mieli do mnie uwagi, że powinienem zmienić to i owo, bo urażę czyjeś wyznanie czy też wszechobecną miłość do innych nacji, których jako żywo nie udało mi się pokochać. Zwykle lekceważyłem takie głosy. Czy miałbym ochotę ostrzej wyartykułować swoje poglądy w tych względach? Może. Ale tylko wtedy gdy przedstawiona opowieść by tego wymagała. Bo to opowieść jest dla mnie najważniejsza, nie czynię traktatów politycznych czy moralnych ze swego pisania.\nJ.W.: I żadnej sublimacji nie uprawiasz (śmiech)?\nT.B.: A w życiu!\nT.B.: Jako żywo to mnie nie dotyczy. Nie owijam w bawełnę, nie piszę o górach mając na myśli wzniosłe piersi sąsiadki. Jestem prostolinijny i takim chcę pozostać. Gdy piszę o pożądaniu to jak najbardziej chuć mi na myśli, gdy o zemście jawi mi się skuteczna odpłata na krzywdy. I tak dalej. Podstawową moją myślą przy pisaniu jest by pisać właśnie o tematach, które w fazie wymyślania dzieła miałem ochotę opisać. Jeśli są tacy pisarze o których wspominasz – to szczerze im współczuję.\nJ.W.: OK., góry są u ciebie górami. Ale czy to znaczy, że twoi bohaterowie nie mają żadnej podświadomości? Grób i cmentarz, o jakich wspominasz, nie mają żadnych konotacji psychoanalitycznych (śmiech)?\nT.B.: Nie no, gdyby nie mieli podświadomości, zachowywaliby się jak kukły czy inne terminatory. Jednak po gruntownym przejrzeniu „Wstępu do psychoanalizy”, tudzież paru innych dzieł postanowiłem raz na zawsze: w głębie, konteksty, podteksty tudzież rozbudowaną symbolikę, będę się bawił przy pisaniu ostrożnie i w małych dawkach. Zakładam, że czytelnik sięgający po – nie bójmy się tego określenia – literaturę rozrywkową nie zamierza się nabawić bólu głowy, przeprowadzając dogłębną psychoanalizę tekstu.\nT.B.: Idealny czytelnik? Hm. Nigdy nie piszę dla idealnego czytelnika. Takie zwierzę nie istnieje. I dlatego staram się by moje opowieści były wielopoziomowe. Dla każdego coś miłego. Fabuła dla ludzi młodych i szukających wyłącznie rozrywki, relacje międzyludzkie i garść przemyśleń nad kondycją ducha człowieczego dla tych nieco bardziej zadumanych. No i dla miłośników zgadywanek liczne nawiązania do kultury światowej. Ale spróbuję odpowiedzieć wprost na twoje pytanie. Oto idealny czytelnik według Tomasza Bochińskiego: oczytany – by mógł bawić się nawiązaniami zamieszczonymi w tekście, obdarzony humorem – wiadomo po co, traktujący literaturę jako świetną rozrywkę a nie okropną robotę do odwalenia. Może trochę sentymentalny, by docenił rolę jaką spełniają w moich tekstach przyjaźń, miłość i nadzieja. A poza tym drogi Czytelniku Idealny „dużą blondyną mi bądź”.\nJ.W.: Co na to Muza?\nT.B.: Muza ma poczucie humoru i wybaczy mi ten cytat z „Kabaretu Starszych Panów”.\nT.B.: Jest egoistą, bufonem, megalomanem. W odróżnieniu od reszty społeczeństwa, które takie nie bywa (śmiech). Bardziej serio to człowiek ze specyficzną wrażliwością – co nie znaczy że każdy twórca bezustannie się wzrusza i popłakuje w kąciku. Czasem twórca na co dzień to kawał chama i buca. Generalnie to człowiek, który zazwyczaj – choć nie zawsze – ma inaczej ustawione priorytety. Tzw. sukces (poza artystycznym) szczęście rodzinne, systematyczne odżywianie i vice versa oraz rozgrywki w champions league mają dla niego znacznie mniejszą wartość niż dla ludzi nie twórczych. To okropne, ale tak być musi, jeśli mają powstawać dzieła szeroko rozumianej sztuki. Ktoś kto jest zainteresowany twórczością „na pół gwizdka” raczej nie osiągnie dobrych rezultatów.\nJ.W.: A jak widzisz te tabuny lgnące do literatury, którym wydaje się, że można to robić na pół gwizdka? Drażni cię to? Pozostawia obojętnym? Bawi?\nT.B.: Nieco zadziwia. Czasami irytuje, zwłaszcza wtedy, gdy młódź prosi mnie o pomoc, przysyła teksty, które analizuję tracąc na tym sporo czasu, a wtedy na moje uwagi onaż młódź stwierdza, że nie poprawi tekstu, nawet nie spróbuje, bo nie ma na to ochoty, po co ma się męczyć… Uff! Obecna chęć, by mieć wszystko natychmiast, już, przedwczoraj bez pracy i cyzelowania czegoś, co przynajmniej w zamyśle ma być literaturą piękną – do diaska! – nie pozostawia miejsca na obojętność. Odczuwam napór bylejakości. Tak, to chyba właściwe słowo.\nT.B.: To jakby ciąg dalszy jednego z poprzednich pytań. Generalnie zdarzają się dobrzy mężowie i ojcowie wśród pisarzy. Jednak tylko wtedy, gdy rodzina akceptuje, że Tata i Mąż znienacka zapomni o świętach, nie kupi prezentu na kolejną rocznicę, zamiesza rosół długopisem. Albo podczas rodzinnej fety zamknie się na cztery spusty i będzie patrzył tępo w mrugający na ekranie kursor. Życie towarzyskie i rodzinne twórcy znajduje się ciągle w cieniu spalającej go pasji. Co prawda wielu p o m i m o posiadania przyjaciół i rodziny odnosi sukces. Nie ma w tym niczego czego można by zazdrościć. To przypadłość. Jedni obnoszą po świecie garbate plecy, inni twórcze powołanie.\nJ.W.: Czyli całkiem „normalnym” raczej być nie można, kiedy się tworzy?\nT.B.: Człek normalny jest istotą nudną niemożebnie, biologicznym robotem drzemiącym z gazetą na brzuchu przed telewizorem włączonym na „gwiazdy skaczą na loda”. Obawiam się, że nie mam zbyt wielu normalnych bliskich znajomych. Jak się tak głębiej zastanowię to chyba ani jednego.\nT.B.: Sukces obecnie postrzegany jest jako uzależniony od wielkości nakładów i/albo występowania pieni pochwalnych wydawanych przez tych ważniejszych krytyków. Generalnie można dziś wykreować każdego. Piosenkarz nie musi umieć śpiewać, pisarz może być analfabetą. Massmedia czynią cuda. I dlatego środowisko fantastyki pozostało w sporej części ostoją prawdziwego sukcesu. Tutaj jeden z drugim krytyk nie wmówi że coś co jest chałą tak naprawdę jest po prostu ambitne i głębokie. Choć prawdę mówiąc i w gettcie fantastyki się to zdarza. Zaczynamy nadążać za resztą świata. Niestety. Sukces według mnie to wykreowanie za pomocą tworzonej literatury szerokiej grupy ludzi, którzy dzięki mojej pracy znajdują w codzienności chwilę odpoczynku, uśmiech a czasami wzruszenie.\nJ.W.: A kwestia pieniędzy? Prestiż?\nT.B.: Prestiż jest ważny i wciąż mimo pewnego spauperyzowania przypisany do zawodu pisarza. A pieniądze? No, nie żartujmy. Jeśli nawet pisarz w Polsce jest się w stanie utrzymać wyłącznie z pisania, to jeszcze od tego daleko do sukcesu finansowego.\nT.B.: To ciężko powiedzieć. Coś co wydaje się być szarą codziennością może okazać się po jakimś czasie, choćby i latach, zaczynem powieści lub opowiadania. Z drugiej strony nie patrzę na wszystko uporczywie poszukując tematu. Przestrzenie przenikają się, nie sposób oddzielić jednych od drugich.\nT.B.: Mankamenty? W moich książkach? Przecież są genialne! (śmiech). Mam sobie sam strzelić w kolano? Dobrze, wyjątkowo podzielę się z tobą i czytelnikami swoimi zgryzotami. Tworząc światy fantasy musimy uwzględniać, że są one mniej lub bardziej obce dla czytelnika. Zwracano mi już kilkakroć uwagę, że świat przedstawiony bywa u mnie cokolwiek za mało plastycznie ukazany. To trudne dla mnie, bo z młodości pamiętam jak nienawidziłem opisów przyrody ciągnących się całymi stronami, taki i teraz pisząc staram się czytelnika nie nudzić nie opisywać w kółko realiów. Jednak ku mojemu zdumieniu są ludzie – i jest ich niemało, którym takiej drobiazgowości brakuje. Poza tym piszę powieści za cienkie, a opowiadania za grube. Ale nic to – spróbuję się poprawić.\nJ.W.: Czy padł kiedykolwiek jakiś kompletnie absurdalny, twoim zdaniem, zarzut pod adresem twojej prozy?\nT.B.: Nie zapamiętuję całej masy durno, jakie wyczytałem w sieci, szkoda mi mojego biologicznego twardego dysku na takie coś. Ale mam jeden smaczny przykład: jakaś „recenzentka” miała mi za złe, że grabarz Monck rozwiązuje swoje problemy w kolejnych opowiadaniach za pomocą ceremonii pogrzebowych… Zapewne miała też pretensje do Sherlocka Holmesa że ciągle rozwiązuje zagadki za pomocą dedukcji i do Conana że nieustannie wywija mieczem. Głupota nie boli.\nT.B.: Gdy byłem dzieckiem marzyłem żeby zostać pisarzem. Jestem, mam krąg czytelników, którzy z przyjemnością sięgają po moje kolejne dokonania. Jeśli chodzi o życie jestem człowiekiem kochanym i darzonym przyjaźnią. Można chcieć więcej? Co do planów – to literacko osiągam wiek, w którym mam już spore doświadczenie a wciąż jeszcze nie atakuje mnie nadmiernie skleroza. Najwyższy czas rozwinąć skrzydła! W życiu zaś mam nadzieję utrzymać to co osiągnąłem, myślę też że czeka mnie jeszcze wiele spotkań z ciekawymi ludźmi. Bardzo się na to cieszę.\nJ.W.: Życie zaczyna się po czterdziestce (śmiech)?\nT.B.: Raczej – każdy wiek ma swoje uroki. Zamierzam ich wszystkich posmakować.\nT.B.: To mało powiedziane.\nFotografie z archiwum Tomasza Bochińskiego.\n31 styczeń 2010 Wszystko jest kwestią determinacji i wyboru (rozmowa z Elżbietą Lipińską) (0)\nOpublikowany w Wywiady z pisarzami -\tTagi Achmatowa, Andrzej Pilipuk, Andrzej Sapkowski, Bareja, Conan, creative writing, Dalambert, Dostojewski, dowcip, Excalibur, Fabryka słów, fantasy, felieton, Feliks W. Kres, Fenix, filozofia, Flaubert, Freud, getto, Ginczanka, humor, humor w pisaniu, Jacek Piekara, Jakub Wędrowycz, Jakub Winiarski, Jordan, Jung, Kabaret Starszych Panów, Kant, Kawafis, King, Klub Tfurcuf, kreatywne pisanie, krytycy, krytyka, Larkin, Lem, liryka, Mandelsztam, Masłowska, Mika Waltari, Miłosz, Monck, muza, niepolecanki starego kruka, Osiecka, Pilch, Pilipiuk, pisanie, Podgórnik, poezja, praca pisarza, PRL, Prus, Scherlock Holmes, science fiction, sex, sexy, Stanisław Lem, Stephen King, Szczerbiec, Szymborska, Tadeusz Lewandowski, Tatarkiewicz, Terry Goodkind, Tolkien, Tomasz Bochiński, Tomasz Kołodziejczak, Tower, Tuwim, warsztat pisarza, warsztaty pisarskie, wiedźmin, Władca Pierścieni, Wstęp do psychoanalizy, Wyjątkowo wredna ceremonia


Ostrzeżenie meteo: Będzie sypał śnieg - Radio Wrocław\nOstrzeżenie meteo: Będzie sypał śnieg\nMagda Bajor\t| Utworzono: 2014-03-23 15:55\t| Zmodyfikowano: 2014-05-01 00:12\nNa szczęście tylko w górach. Na nizinach niestety ma nadal padać deszcz.\nWrocławskie Biuro Prognoz Meteorologicznych IMGW uaktualniło wczorajsze ostrzeżenie. Tym razem w prognozie oprócz deszczu pojawił się śnieg.\nPrognoza obowiązuje do godz. 19.00 w poniedziałek.\n"Przewiduje się wystąpienie opadów śniegu w nocy 23/24.03 2014r. w rejonach powyżej 800 m npm. powodujących przyrost pokrywy śnieżnej, od 5 cm do 10 cm, miejscami 15 cm; w dzień 24.03.2014r. przewiduje się opady śniegu w rejonach powyżej 500 m npm. powodujących przyrost pokrywy śnieżnej, od 5 cm do 10 cm. Prawdopodobieństwo wystąpienia zjawiska: 80%"\nIMGW dodaje, że nadal obowiązuje sobotnie ostrzeżenie o intensywnych opadach deszczu.\nCentrum Zarządzania Kryzysowego również ostrzega: Rzeki mogą przekroczyć stany ostrzegawcze. Spodziewane są wzrosty wód w dopływach środkowej Odry, Nysy Kłodzkiej, w zlewniach Bystrzycy Kaczawy Bobru Kwisy i Nysy Łużyckiej.\nJest SUSZA, zima byla bezsniezna, brak opadow deszczu, a ona pisze NIESTETY. Niektore dziennikareczki, jak juz cos napisza, to sie wnetrznosci przewracaja.\nCo to znaczy "niestety"? Przecież gleba zawiera mało wilgoci, nie było śniegu tej zimy. Jak mają rosnąć zboża i inne rośliny? Co za idiota napisał to co wyżej?


Atrakcyjna oferta sponsorska - Instytut Fundraisingu\nInstytut Fundraisingu > E-booki i artykuły o fundraisingu > Atrakcyjna oferta sponsorska\nCzy istnieją sprawdzone metody na nawiązanie współpracy z firmami? Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że jednym z najważniejszych elementów w zdobywaniu sponsorów jest atrakcyjna oferta sponsorska.\nAby przekonać firmę do współpracy, trzeba najpierw udowodnić, że organizacja ma jakaś konkretną propozycję współpracy i jest profesjonalnym oraz wiarygodnym partnerem. Najlepszym sposobem na to jest właśnie dobrze przygotowana oferta sponsorska.\nPrzeczytaj wpis Najczęstsze błędy przy sporządzaniu oferty sponsorskiej\nPrzeczytaj wpis Jak szukać firm do współpracy w fundraisingu z NGO


Krakowski prolog Kolosów\nDobrze znana z Kolosów atmosfera, znakomici prelegenci (m.in. Baranowska, Cichy, Flaczyńscy, Moskal, Opacian) i ambitny, eksploracyjny charakter wypraw, których prezentacje będzie można zobaczyć, to główne atuty IV Krakowskich Spotkań Podróżników.\nCzterodniowa impreza w Centrum Dydaktyki AGH i w Dworku Białoprądnickim rozpocznie się 18 listopada. Zainauguruje ją seminarium „Jak podróżować z dziećmi”.\nDzięki wytrwałości, determinacji i wierze we własne możliwości, mimo młodego wieku stała się już symbolem kobiecego himalaizmu w Polsce i na świecie. Kinga Baranowska w tym roku zdobyła swój siódmy ośmiotysięcznik (Annapurnę) oraz uczestniczyła w wyprawie na najtrudniejszy z najwyższych szczytów Ziemi – K2. Przebiegu tych ekspedycji jeszcze publicznie nie prezentowała. W Krakowie zrobi to po raz pierwszy.\nSukcesy Kingi tworzą historię najnowszą polskiego himalaizmu, a jak wyglądały jego pionierskie czasy? Sporo na ten temat wiedzą goście 4. KSP, Stanisław Biel i Marian Bała, uczestnicy pierwszych po II wojnie światowej polskich wypraw w góry wysokie, którzy w sierpniu świętowali 50-lecie zdobycia Noszaka (7492 m, ówczesny polski rekord wysokości). Leszek Cichy, pierwszy człowiek, który zimą stanął na wierzchołku Mount Everestu, przypomni natomiast lata siedemdziesiąte XX wieku i historyczną wyprawę, w trakcie której wspiął się na Gaszerbrum II. Historyczną, bo było to pierwsze polskie wejście na ośmiotysięcznik.\nNie lada atrakcją będzie też prezentacja Wojciecha Moskala. Wybitny badacz polarny opowie w niej m.in. o działalności, jaką prowadzi ostatnio na Spitsbergenie.\nWiadomo jednak, że ambitne cele można sobie stawiać nie tylko w górach czy za kołem podbiegunowym. Najlepszym tego przykładem jest działalność Piotra Opaciana, który przedstawi relację z pierwszej w dziejach Amazonii wyprawy kajakowej nurtem rzeki Xingu, płynącej przez dziewiczą dżunglę i obszary zamieszkane przez strzegących swojej niezależności Indian.\nAle to oczywiście nie wszystko, bo także Maciej Tarsin opowie o przedsięwzięciu mającym charakter pionierski - spływie tratwą po rwącej boliwijskiej Rio Altamachi, zaś kpt. Henryk Wolski o niezwykłym rejsie do Ziemi Ognistej repliką XIX-wiecznej łodzi wielorybniczej w hołdzie upamiętniającym 200. rocznicę urodzin Karola Darwina.\nPonadto dwie rowerowe przeprawy przez Afrykę (jedna z nich to bezprecedensowa sztafeta śladami Kazimierza Nowaka, wybitnego polskiego reportera i podróżnika, który 80 lat temu, rowerem i pieszo, przemierzył ten kontynent z północy na południe i z powrotem), godzący zainteresowania kajakarzy i rowerzystów trawers Ameryki Południowej w wykonaniu Andrzeja Ziółkowskiego, rodzinna wyprawa na Mount Logan Lecha i Wojciecha Flaczyńskich, motocyklowy wypad do Afganistanu (tak, teraz) i szereg innych atrakcji. Łącznie ponad 20 godzin opowieści, zdjęć, filmów i prawdziwych emocji w mogącej pomieścić prawie 600 osób sali seminaryjnej Centrum Dydaktyki AGH (ul. Reymonta 7).\nPokazy na AGH rozpoczną się w piątek i potrwają do niedzieli (19-21 listopada), ale już w czwartek (18 listopada) w Zajeździe Kościuszkowskim Dworku Białoprądnickiego (ul. Białoprądnicka 3) będzie można wziąć udział w seminarium „Jak podróżować z dziećmi”, którego gośćmi będą zarówno doświadczony lekarz-pediatra (dr Danuta Jurkiewicz-Badacz, kierownik Centrum Szczepień Krakowskiego Szpitala Specjalistycznego im. Jana Pawła II), jak i rodzice zabierający swoje pociechy w najdalsze zakątki świata.\nOrganizatorem Krakowskich Spotkań Podróżników jest agencja MART. Impreza odbywa się pod marką Kolosów i stanowi część cyklu, którego centralnym wydarzeniem jest największy w Polsce festiwal podróżników, organizowany co roku w marcu w Gdyni.\nWybór Krakowa na miejsce prologu do Kolosów to powrót do historii i początków tej prestiżowej nagrody. To w tym mieście zrodził się ponad 10 lat pomysł nagrody przyznawanej za eksploracyjno-podróżnicze dokonania roku (jego autorem jest Janusz Janowski), tu również oraz nieopodal, w Wieliczce, gościły finały trzech pierwszych edycji Kolosów. Nawiązaniem do dobrych krakowskich tradycji podróżniczych jest ponadto powierzenie współorganizacji 4.KSP dwóm zasłużonym stowarzyszeniom akademickim. Istniejący od 1964 r. Akademicki Klub Podwodny „Krab” oraz ledwie 8 lat młodszy Akademicki Klub Turystyki Kajakowej „Bystrze” to środowiska, dzięki którym z Krakowa wyruszyło w świat wiele bardzo ambitnych wypraw.\nWstęp za biletami - 15 zł\n* Darwin & Tierra del Fuego\n* Długa droga przed ołtarz\nMagda Drapella, Andrzej Molisz\nJakub Gałka, Tomasz Owerko, Piotra Picheta\nOmo – droga do prehistori\n* Prelekcje (wraz z oryginalnym komentarzem) zarejestrowane cyfrowo podczas XII OGÓLNOPOLSKICH SPOTKAŃ PODRÓŻNIKÓW ŻEGLARZY I ALPINISTÓW w Gdyni\nSponsorem Kolosów jest ALPINUS.\nWięcej o 4. Krakowskich Spotkań Podróżników na: www.kolosy.pl.


# działki inwestycyjne Kruszyn • OLX.pl\n# działki inwestycyjne\nPowierzchnia 6 430 m²\nCena za m² 89 zł/m²\nCHARAKTERYSTYKA; #Nieruchomość ma pozwolenie na budowę i zatwierdzony projekt budowy 18 domków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (6 budynków 3-segmentowych). Budynki mieszkalne o pow około 203m.Podpisane umowy na dostarczenie mediów.\nKONTAKT I PREZENTACJA MAŁGORZATA TOKARSKA (użyj formularza kontaktowego)\nDodane\to 11:36, 16 września 2020\nID ogłoszenia: 628819636\nKruszyn, gm. Sicienko, bydgoski, Kujawsko-pomorskie\nDodane o\t11:36, 16 września 2020\nKruszyn, gm. Sicienko, bydgoski, Kujawsko-pomorskie Pokaż na mapie


Wykończenia Wnętrz Katowice - SEO Katalog Tiger - Mocny Katalog SEO\nFirma Euro-Montaż oferuje wykończenia domów, układanie glazury i terakoty, prace hydrauliczne.\nOferujemy usługi remontowe, konstrukcje z płyt gipsowo kartonowych, ścianki działowe, sufity podwieszane, również wielopoziomowe z oświetleniem halogenowym, montaż armatury i ceramiki sanitarnej, prace hydrauliczne, w tym zmiany ustawien punktów wody i kanalizacji, montaż drzwi i okien. Jesteśmy firma działającą na śląskim rynku budowlanym. Wykonujemy solidnie i terminowo.\nSzczegóły strony www.euro-montaz.com:\nTytuł: Wykończenia Wnętrz Katowice\nSłowa kluczowe: wykończenia domów, układanie glazury, remonty domów, glazurnictwo, glazurnik, układanie terakoty, wykończenia wnętrz, remonty mieszkań\nPodlinkuj stronę www.euro-montaz.com:\nOferujemy bogaty wybór kursów językowych metodą bezpośrednią ? Direct. Naszym zdaniem jest to najlepsza metoda nauki języków obcych, prowadząca w ciekawy i naprawdę przyjemny sposób do szybkiego zdobycia umiejętności efektywnej komunikacji. Zapewniamy najniższe ceny i wiele dodatkowych udogodnień dla naszych kursantów.English Best jest szkołą języków obcych oferującą kursy w zakresie nauki wszystkich najbardziej popularnych języków obcych. Przyjdź do nas, wypełnij bezpłatny test kwalifikacji umiejętności językowej i rozpocznij kurs z grupą na Twoim poziomie lub w indywidualnym toku nauczania. Zapraszamy do zapoznania się z naszą bogatą ofertą.\nOsoby, którym zamarzyło się mieszkanie warszawa zdają sobie sprawę, że to będzie najprawdopodobniej wielki wydatek ich życia. Koszty lokali w tym mieście są dość duże, a to powoduje, że nie każdy może je kupić. Dlatego nieraz takie mieszkanie warszawa, szczególnie gdy jest nowe, może stać przez dłuższy czas nieużywane, zanim odnajdzie się chętny na to, by je nabyć. Wówczas firmy deweloperskie nieraz urządzają promocje różnego rodzaju, na jakich da się nieco oszczędzić czy przykładowo uzyskać meble do domu gratis.\nNie odda się ukryć, że chyba wszystek menedżer chciałby być stuprocentową gwarancję, że robi rozsądną decyzję odnośnie przyszłego rozwoju jego firmy. Niestety, bez odpowiedniego wsparcia taka pewność jest po prostu trudna do osiągnięcia. W aktualnych czasach w sumie jest rzeczywiście zwana Rachunkowość-zarządcza podział kosztów, dzięki której biznesmeni w piekielnie intensywnym czasie otrzymują fachowe wsparcie spośród obecnego kierunku. Co wewnątrz tym chodzi, dokładnie dowiadują się, dlaczego warto poprowadzić firmę w szczególny rodzaj a które plusy będą się z tym wiązać. Podejmowanie nawet bardzo study.ninth.biz odpowiedzialnych decyzji wcale nie musi być aż tak duże, jeśli tylko osoba odpowiedzialna za ten aspekt da na fachową pomoc. Nie odda się ukryć, że w prawdziwszych przedsiębiorstwach rachunkowość zarządcza pełni strategiczną rolę.\npopularny escape room Katowice »\nLocked Up to wyjątkowa zabawa, która polega na rozwiązaniu zagadki a oprócz tego wydostaniu z pomieszczenia. Piszemy scenariusze, przygotowujemy pokoje i zagadki, by każdy mógł przeżyć ciekawą przygodę. Firma Locked Up realizuje posiada pokoje w Katowicach i Krakowie. Aby zadowolić naszych klientów, exit room podlega często renowacjom i również doskonaleniu - odświeżamy scenariusze, ażeby czas spędzony w exit room był naszpikowany zabawą po brzegi. W naszej ofercie znajdziesz gry o różnym typu trudności i również tematyce. Przykładowo w exit room czekają gry takie jak Tajemnica czerwonego smoka, Laboratorium jak również Księga życia i również Plan doskonały. Zagrało u nas prawie 50 tysięcy osób, a zadowolonych klientów przybywa z każdą chwilą. Locked Up to niezapomniana przygoda, na każdego czekają niespodziewane zagadki a także miła atmosfera.\ndiagnostyka sn »\nSpecjalność elektroenergetyczna jest niezwykle rozbudowana. Mnóstwo polskich firm specjalizuje się w usługach związanych z energetyką. Między nich jest także EL-Tech. Firma została założona w 2006 roku w Gnieźnie oraz do tej pory rozwija swoją funkcjonowanie. W propozycji firmy można znaleźć takie usługi jak lokalizacja uszkodzeń kabli, a także pomiary transformatorów albo elektroinstalatorstwo. Ogromny asortyment oferowanych usług zapewnia nieustanne zaciekawienie ze strony klientów. Wielu z nich może potwierdzić, że współpraca z EL-Tech zawsze przebiega bezproblemowo a oprócz tego sprawnie, a wszystkie terminy są dotrzymywane. Przedsiębiorstwo podchodzi do każdego zlecenia profesjonalnie a oprócz tego stara się zapewnić najlepszą obsługę z możliwych. Jeśli w następstwie tego komukolwiek potrzebna jest solidna przedsiębiorstwo z branży elektroenergetycznej to bodajże ma obowiązek zgłosić się do EL-Tech.


Czerwona Strona Nieba: My Secret - limitowane lakiery do paznokci\nMy Secret - limitowane lakiery do paznokci\nPamiętacie swoją pierwszą przygodę ze stylizacją paznokci? Ja pamiętam. Swój pierwszy lakier miałam - o dziwo - z gazety 'Brawo Girl". Młodzież może nie wiedzieć, ale 'za moich czasów' cała życiowa wiedza opierała się na tym magazynie. Wracając do lakieru - był jasnofioletowy, iście perłowy, z drobinkami w drobinkach. Jego blask mógł oślepić. Taka była moda... Przez lata trendy znacznie się zmieniły. Były perły, były maty, lakiery pękające,piaskowe itd. A teraz? Teraz mamy istny, kolorowy misz-masz. Bardzo często dotyczy kolekcji limitowanych, a taką jakiś czas temu wypuściła marka My Secret.\nLakiery znajdują się w małych, kwadratowych buteleczkach.\nMają niewielki, ścięty na prosto pędzelek. Wygodnie się nim operuje.\nKonsystencję określiłabym jako 'dla mnie w sam raz'. Nie jest ani zbyt gęsta, ani nie spływa.\nW ofercie znajdziemy 5 kolorów:\n295 break the rules - głęboki fiolet wchodzący w bordo\n296 urban jungle - chłodna, jasna zieleń\n297 under the water - błękit z szarymi podtonami\n298 gem of the city - ciemna, chłodna zieleń z szarością i drobinkami\n299 dream of escape - granat z drobinkami\nLakiery różnią się wykończeniem. Kolory 295-297 to duochromy, zaś pozostałe dwa są z drobinkami.\nWszystkie warianty mają bardzo dobre krycie. Już jedna warstwa wystarczy do uzyskania dobrego efektu. Niestety duochromy mają to do siebie, że lubią pozostawiać zaciągnięcia, co zresztą widać na zdjęciach.\nPora na najistotniejszą kwestię, czyli trwałość. W tym przypadku wykończenie także robi różnicę. Warianty brokatowe utrzymują się u mnie bez żadnych odprysków minimum dwa dni. Przypominam, że jak na zwykłe lakiery to u mnie i tak długo. Duochromy, zwłaszcza błękit, mają tendencję do delikatnego ocierania się na końcach po ok. połowie dnia od nałożenia. Wiadomo, że zależy to też od tego, jak intensywnie pracuję palcami.\nCena wynosi 10,99 zł za pojemność 10 ml.\nLakiery prezentują się na paznokciach naprawę ładnie. Pomimo ich niedociągnięć chętnie po nie sięgam. Jest to edycja limitowana i na chwilę obecną nie widzę ich w ofercie Natury. Niemniej jednak bardzo często limitowanki można znaleźć w koszach wyprzedażowych, na dodatek za niższą cenę. Warto spojrzeć :)\nZnacie te lakiery? Korzystacie jeszcze z tradycyjnych wariantów czy stawiacie jedynie na hybrydy? :)\nAutor: Iwona o 05:46:00\nNancy Chan 14 maja 2019 06:54\nGreat nail colours.\nIwona 14 maja 2019 16:01\nSakura 14 maja 2019 07:51\nTych lakierów nie miałam :) ja używam zwykłych lakierów ostatnio polubiłam te z Catrice. Pozdrawiam :)\nO Catrice będę pisała :)\nRuda 14 maja 2019 08:30\nTe metaliczne kolory mi się podobają :)\nWindow of Fashion by Moni 14 maja 2019 08:31\nLubię brokatowe lakiery do paznokci, ale te kolory jakoś do mnie nie przemawiają. Jeśli już maluje paznokcie, to tylko zwykłymi lakierami. ;)\nIwona 14 maja 2019 16:02\nKolory to rzecz gustu, a marka ma bogatą ofertę innych wariantów :)\nAgnieszka Kaniuk 14 maja 2019 08:57\nŁadne kolorki, ale ja raczej wolę delikatne odcienie. Mam krótkie paznokcie i takie kolory, nie prezentują się zbyt ładnie. 😊\nAydita 14 maja 2019 09:08\nIwona 14 maja 2019 16:03\nmoja-enklawa 14 maja 2019 09:24\nMają zachwycające kolory, lubię popatrzeć i poczytać, choć sama wybieram pastelowe.\nMiłego dnia Iwonko!\nMarka ma w ofercie pastele. Dla każdego coś miłego :)\nNie używam lakierów od tej firmy.\nAgatha 14 maja 2019 10:05\nKolory fajne, ale jednak wolę hybrydy :)\nPiękne kolorki! Trochę szaleństwa letniego :-)\nIwona 14 maja 2019 16:04\nPrzyda się po zimie :)\nZapachem pisane 14 maja 2019 10:48\nZwykłych lakierów nie używam, ale te mi się podobają 😉\nFemina domi 14 maja 2019 11:02\nNie pamiętam, kiedy ostatnio malowałam paznokcie;D Denerwuje mnie, że tak szybko się ścierają więc wolę ich nie nakładać ;)\nBeata 14 maja 2019 11:04\nIwona 14 maja 2019 16:05\nPatrycja W 14 maja 2019 11:19\nOstatni raz malowałam paznokcie zwykłym lakierem około 3 lata temu, teraz żele i hybryda. Dwa tygodnie temu robiąc porządki pozbyłam się około 150 buteleczek :) Podoba mi się kolor 299 - granat z drobinkami :)\nU mnie hybrydy często wytrzymują tak samo krótko jak zwykłe lakiery, więc szkoda mi czasu na ich aplikację.\nJoanna 14 maja 2019 12:19\nIwona 14 maja 2019 16:06\nKasia Futka 14 maja 2019 13:01\nLubię takie metaliczne kolory. Ten wpadający w bordo jest piękny :)\nIwona 14 maja 2019 16:07\nMożna go poszukać :)\nKlimaty Agness 14 maja 2019 13:12\nBardzo ciekawe kolory, uwielbiam niebieskie paznokcie, jednak bez drobinek.\nDuochrom mógłby Ci się podobać :)\nMiss Val's Creations 14 maja 2019 13:35\nWszystkie mi się widzą, jestem maniakiem lakierowym :)\nZatem się nie dziwię :)\nKraina Urody 14 maja 2019 13:57\nBardzo urocze kolory. Kiedyś takie uwielbiałam, ale obecnie nie maluje paznokci.\nIwona 14 maja 2019 16:08\nMoże kiedyś zamiłowanie wróci :)\njagglam 14 maja 2019 14:46\nBłękitny wpadł mi w oko!\nHariRari 14 maja 2019 15:16\nThey have beautiful colours, i love the blue one :)\npirelka 14 maja 2019 16:51\nSliczne kolorki :) ja jednak nie używam już lakierów zwykłych.\nIwona 14 maja 2019 20:01\nJe suis Madeline 14 maja 2019 16:56\nnie używałam ich wcześniej, ale widzę, że zapowiadaja sie obiecująco ;)\nIwona 14 maja 2019 20:02\nJustyna|Z mojej strony lustra 14 maja 2019 17:21\nHahah kupowało się kiedyś Bravo xD\nJa cały czas używam zwykłych lakierów i te trzy ostatnie mogłabym przygarnąć :)\nBez tej gazety nasze życie nie byłoby takie same :D\nMadziakowo 14 maja 2019 18:06\nIwona 14 maja 2019 20:03\nKolor granatowy bardzo mi się spodobał..\nKathy Leonia 14 maja 2019 19:49\nładne odcienie ale jakość tych produktów lakierowych z my secret mnie nigdy nie powaliła bo miałam kilka lakierów z tej firmy :)\nIwona 14 maja 2019 20:04\nU mnie nawet drogie lakiery nie są trwałe, więc mi akurat to nie przeszkadza :)\nKathy Leonia 15 maja 2019 19:40\nano chyba że tak :)\nDi bloguje 14 maja 2019 20:34\nIwona 15 maja 2019 15:59\nKasia J. 14 maja 2019 20:49\nCiekawe kolorki. W limitowanych edycjach zawsze mi się coś podoba:)\nIwona 15 maja 2019 16:00\nRupieciarnia drobiazgów 14 maja 2019 21:58\nKolory kompletnie nie dla mnie, wykończenie też nie, a pół dnia i ścieranie się koncówek? e też nie ;P\nWiesz, u mnie nawet hybrydy potrafią tak szybko odpadać. Taka płytka :/\nanna piekneperfumy 14 maja 2019 22:17\nKolory nie moje jednak;). Najczęściej noszę odcienie nude, róże i czerwienie.\nMarka ma i takie w ofercie :)\nŚwiat Pani Domu - Ola 14 maja 2019 22:36\nLubię te limitowane serie My Secret - czasami trafiają sie perełki kolorystyczne :)\nczerwona filiżanka 14 maja 2019 23:09\njakoś nie używam metalicznych kolorków.\nIwona 15 maja 2019 16:01\nTutaj nie mamy typowych lakierów metalicznych ;)\nTanza Erlambang 15 maja 2019 03:11\ncolors so interesting...red is the most for me\nbeamye 15 maja 2019 07:30\nMój pierwszy pamietam, ze można było zrywać płatami z paznokcia :p Ale potem oczywiście gazeta Brawo i kosmetyki od cieni po lakiery.\nIwona 15 maja 2019 16:02\nWówczas cała kosmetyczka była wypełniona kosmetykami z tej gazety :)\nnatalia20041989 15 maja 2019 09:05\nPamiętam tę gazetę ☺☺\nStaruszko Ty :D\nZdrowa i Piękna 15 maja 2019 10:23\nwow jakie piękne kolorki mają te lakiery! Wprawdzie po zwykłe lakiery rzadko sięgam ale te bardzo mnie zaciekawiły :-)\nNie zaszkodzi poszukać :)\nBlingBlingMakeUp 15 maja 2019 11:25\nJa jestem tradycyjna ijesli chodzi o lakiery na paznokciach i nie siegam po metaliczne wykonczenie, ale kolory mi sie podobaja :D\nIwona 15 maja 2019 16:03\nMamy tu i duochromy, i brokaty :)\nAgnieszka Mycoffeetime 15 maja 2019 12:47\nKolorki przyciągają oko ale trwałość...nie powala. Z drugiej strony oto nie hybryda, więc nie ma co wymagać...\nTak jak napisałam, u mnie nawet hybryda nie wytrzymuje długo, więc nie mogę oczekiwać lepszej trwałości od zwykłych lakierów.\nBeauty Unearthly 15 maja 2019 14:22\nIwona 15 maja 2019 16:04\nSo Alice 15 maja 2019 15:57\nPiękne odcienie i cena bardzo zachęcająca!\nMy Secret jest tanią marką :)\nIwetta Żelaznowska 15 maja 2019 18:06\nPodobają mi się kolory tych lakierów :)\nIwona 16 maja 2019 07:55\nKaprysek 15 maja 2019 19:00\nw opakowaniu bardzo mi się podobają, ale na wzorniku już nie ;/\nIwona 16 maja 2019 07:56\nLuda Tischenko 15 maja 2019 20:28\nTanza Erlambang 16 maja 2019 05:51\nEmza 15 maja 2019 21:37\nTen zielony khaki jest mega!\nIwona 16 maja 2019 07:58\nKrólowa Karo 15 maja 2019 23:07\nJa pierwsze lakiery do paznokci podbierałam mamie. Dobrze pamiętam ten pierwszy - ciemny, wyrazisty róż. A Bravo Girl też pamiętam :) Zbierałam od pierwszego numeru :) To były czasy :)\nBlackswan 16 maja 2019 04:50\nLove these metallic colours, Iwona! xoxo\nIwona 16 maja 2019 07:59\nEvi Erlinda 16 maja 2019 07:23\nMonica Hein ~ Beauty Diary 17 maja 2019 03:25\nTe niebieski bardzo ladne :)\nQuiet and Sun by Alexa 17 maja 2019 21:52\nJa swój pierwszy lakier kupiłam w kolorze neonowym zielonym, nie pamiętam z jakiej był firmy :)\nAnqelique 21 maja 2019 11:57\nSzmaragd 24 maja 2019 15:46


PROSTOKĄTNY STÓŁ ROZKŁADANY NEW SMART Z CERAMICZNYM BLATEM DO JADALNI - Meble jakich szukasz - internetowy sklep meblowy Italiastyle.pl\nStrona główna Meble Stoły PROSTOKĄTNY STÓŁ ROZKŁADANY NEW SMART Z...\nSTÓŁ KLASYCZNY TRWAŁY DO JADALNI, RESTAURACJI\nPROSTOKĄTNY STÓŁ ROZKŁADANY NEW SMART Z... 99 wariant Dodaj do koszyka Wybierz opcje produktu\nOpis produktu: PROSTOKĄTNY STÓŁ ROZKŁADANY NEW SMART Z CERAMICZNYM BLATEM DO JADALNI\nMagia rozkładanych stołów to ich największy atut. W przypadku stołu NEW SMART dodatkową wartością jest jego trwałośc i wyknanie. Blat wykonany jest ze szkła lub drewniany pokryty ceramiką. Podstawą jest solidne i trwałe drewno. Dlatego stół nadaje sie do użytku domowego i klasycznych jadalni, jak i restauracji. Łatwo utrzymać go w czystości.\nDo stołu polecane są także nasze drewniane krzesła.\nKodKOD: CB/4704-V 130\nDopłata za dodatek: 2345.00zł\nCeramiczny blat okazał się najlepszym wyborem. Jest bardzo wytrzymały i odporny na uszkodzenia. Stół masywny i elegancki, polecam.\nŁadny jest ten stół i bardzo wytrzymały. Ceramiczny blat sprawdza się super przy małych dzieciach - nie ma problemu z czyszczeniem. Zadowolona jestem z zakupu oraz szybkiej realizacji zamówienia.


Jak do tego doszliśmy? Era nuklearna rozpoczęła się po II wojnie światowej. Atomowe programy cywilne i militarne prowadzone były równocześnie. Ten sam rząd amerykański zrzucił pierwszą bombę atomową i rozpoczął program cywilny „Atom dla... »\nJolanta Pecia, Zostań przyjacielem przyrody. Opowiadania i ćwiczenia dla przedszkolaków\nKsiążeczka adresowana jest do dzieci w wieku przedszkolnym. Zawiera zbiór opowiadań, w których w sposób przystępny dla dzieci poruszane są problemy przyrody. Bohaterowie, którymi najczęściej są zwierzęta i rośliny, wyrażają własne uczucia, przez... »\nMałgorzata Grodzińska-Jurczak, Marta Tarabuła, Co każdy uczeń o śmieciach wiedzieć powinien? Zestaw ćwiczeń dotyczących problematyki odpadów komunalnych - poradnik dla nauczyciela\nMateriał zawarty w zestawie zawiera podstawowe definicje i metody postępowania z odpadami komunalnymi oraz ciekawe rozwiązania praktyczne prowadzenia lekcji, głównie przy użyciu aktywnych metod nauczania. Podane w prosty i przystępny sposób, do... »\nMałgorzata Grodzińska-Jurczak, Marta Tarabuła, Co każdy uczeń o śmieciach wiedzieć powinien? Zestaw ćwiczeń dotyczących problematyki odpadów komunalnych dla uczniów szkoły podstawowej i gimnazjum\nZestaw ćwiczeń dotyczących problematyki odpadów komunalnych pogrupowanych tematycznie w czterech rozdziałach obejmujących problematykę ilości wytwarzanych odpadów komunalnych, metod ich unieszkodliwiania, gospodarowania odpadami w miastach i gminach... »\nMałgorzata Grodzińska-Jurczak, Agata Bartosiewicz, Co każdy przedszkolak o śmieciach wiedzieć powinien?\nJest to zestaw oryginalnych, bardzo bogato ilustrowanych ćwiczeń opisujący zagadnienia odpadów komunalnych, od wytworzenia śmieci w domu przez ich segregację, recykling, kompostowanie aż po inne metody utylizacji. Adresowany jest do sześciolatków i... »\nEnergia marginalna i schyłkowa Energia jądrowa jest nierówno rozprzestrzeniona na świecie. Występuje tylko w 32 krajach. 6 z nich (USA, Francja, Japonia, Niemcy, Rosja, Korea Płd.) produkuje 3/4 światowej elektryczności atomowej. Połowa reaktorów... »\nFrancja, rekord świata w energetyce jądrowej Z 58 reaktorami i produkcją elektryczności opartą w 77% na energii jądrowej, Francja utrzymuje smutną pozycję kraju najbardziej znuklearyzowanego na świecie: jeden reaktor na milion mieszkańców... »\nWspólna droga - wspólny cel. Działanie w konsensusie i bez przemocy (BZB 18)\nOmawia m.in. podstawowe problemy, jakie powstają wśród ludzi połączonych ideą wspólnego działania na rzecz Ziemi i struktury zarządzania organizacją. Zawiera przemyślenia nt. działania w grupie, znaczenia głosu jednostki, mniejszości w podejmowaniu... »\nJanusz Reichel, Rzecz o pieniądzu dla lokalnych społeczności, czyli małe jest najpiękniejsze (BZB 19)\nRozprawa na poły naukowa, na poły publicystyczna, która świadomie swoim tytułem nawiązuje do książki E. F. Schumachera. Dotyka problematyki skali gospodarowania i skali instytucji społecznych ze względu na ich racjonalność i zgodność z... »\nPer Herngren, Podstawy obywatelskiego nieposłuszeństwa (BZB 20)\nCzym jest obywatelskie nieposłuszeństwo? Czy jest możliwe kontynuowanie stawiania oporu podczas pobytu w więzieniu? Czy konsens jest efektywną formą demokracji? Na te i inne pytania próbuje odpowiedzieć autor, który przez wiele lat korzystał z... »


ALKOHOL na PREZENT Sklep Online | Najlepsza Cena | FORFITER exclusive\nJAGERMEISTER LIKIER ZIOŁOWY 0,7L 35% W SKRZYNCE DREWNIANEJ\nEkskluzywny alkohol na oryginalny prezent\nAlkohol na oryginalny prezent dla mężczyzny\nChcesz obdarzyć bliskiego sercu mężczyznę oryginalnym alkoholem? Szukasz idealnego prezentu? Sięgnij po butelkę uznanej marki z wyższej półki – do wyboru masz pełne kunsztu brandy, kilkunastoletnią whisky lub ekskluzywny koniak. To doskonały prezent alkoholowy! Co powiesz na przykład na whisky Balvenie 12 o lekko miodowym smaku w kolorze płynnego złota? A może wybierzesz prestiżowy koniak Hennessy VSOP, przez wielu degustatorów uznany za najlepszy na świecie?\nSzukasz idealnego prezentu dla mamy? Mama zasługuje na to, co najlepsze, a bez wątpienia do tej kategorii należą ekskluzywne wina. Szczególną rolę odgrywają chilijskie wina Aves del Sur lub afrykańskie Lyngrove Platinum Shiraz o owocowym smaku z aromatem dojrzewających fiołków. To idealny prezent alkoholowy dla tak ważnej dla Ciebie osoby. Tak wyrafinowane wina przyjemnie rozgrzewają nie tylko podniebienie, ale i serce. Kto wie, może razem skosztujecie tego słodkiego alkoholu?\nSzukasz wyrafinowanego alkoholu dla ukochanej? Dobrej jakości alkohol to doskonały pomysł by pokazać jej, ile dla Ciebie znaczy! W naszej ofercie znajdziesz na przykład okraszone złotymi akcentami wino Blonde 22k Golden Flakes o musującej konsystencji, które przyjemnie pieści podniebienie. Bez wątpienia dziewczynę zachwyci też Prosecco w metalicznej, różowej butelce, czyli Bottega Rose Gold Processo – wygląda po prostu obłędnie. Obdarz wybrankę ekskluzywnym prezentem, by poczuła się doceniona i kochana.\nPolecamy zwłaszcza czarny rum na przykład Bacardi Carta Negra, ponieważ jest mocniejszy i ma bardziej wyrazisty smak niż jego biały odpowiednik. Poza tym czarny rum idealnie nadaje się do degustacji solo, to alkohol dla prawdziwego mężczyzny. Taki prezent alkoholowy zachwyci jego koneserskie podniebienie.\nChcesz sprawić swojemu szefowi prezent alkoholowy? To świetny pomysł! Jesteśmy pewni, że szef będzie zachwycony ekskluzywnym alkoholem zamkniętym w pięknym drewnianym pudełku. Polecamy prawdziwy starzony bimber z miodem Ancient Technology, który przywodzi na myśl swojski, pełen naturalnych aromatów trunek. Natomiast oddanego degustatora zachwyci kilkunastoletnie whisky Glenlivet 12YO w drewnianej skrzynce z zestawem 3 szklanek – ujrzysz je w naszym asortymencie. Szef na pewno doceni Twoje starania i nigdy nie zapomni o tak oryginalnym podarunku.\nNie można także zapominać o tym, że dobry alkohol jako prezent ma jedyną swego rodzaju cechę. Kupując komuś sweter, który już ma, czy ulotne perfumy, kupisz prezent zupełnie nietrafiony i często całkowicie zbędny. Wybierając natomiast alkohol, który już ta osoba ma w swojej gablotce, nic złego się nie stanie i będzie on niezwykle ciepło przyjęty przez solenizanta.\nA może przełamiesz schemat i zamiast wina wybierzesz na przykład wyrafinowaną tequilę lub amerykańskie whisky? Polecamy zwłaszcza butelki zamknięte w drewnianych skrzyneczkach, które wyglądają prestiżowo i na pewno pozwolą Ci się wyróżnić na tle pozostałych gości. Pokażesz prawdziwą klasę! To najlepszy alkohol, który zachwyci swoją jakością obdarowane nim osoby.\nPełnoletniość osiąga się tylko raz, dlatego pięknie zapakowany alkohol na 18 urodziny musi być niezapomniany. Wyróżnij się na tle gości i zamiast klasycznego wina, podaruj solenizantowi prawdziwy miód pitny na przykład marki Dominikański Dwójniak lub Jadwiga Półtorak. Ten czysty, polski alkohol zachwyca naturalnością, a wielu producentów oferuje miód pitny z dodatkiem przepysznych owoców na przykład malin i dzikiej róży. Smak? Nieziemski!\nPół wieku… takie urodziny należy świętować godnie. Zwróć uwagę na kategorię koniaków i brandy, które trafią zarówno w męskie, jak i damskie gusta. Dużą popularnością cieszą się producenci Luis Felipe, Pliska czy Remy Martin – na pewno wybierzesz odpowiedni trunek na miarę potrzeb solenizanta. Pięknie zapakowany prezent sprawi mu wielką radość, to pewne!\nPięknie zapakowany alkohol na prezent sklep online\nNa stronie internetowej bez pośpiechu przeczytasz opis alkoholu, obejrzysz zdjęcia, przybliżysz szczegóły obrazków, poznasz opinie użytkowników, a w razie niepewności możesz napisać lub zadzwonić do obsługi sklepu. Brzmi zachęcająco, prawda? Na pewno znajdziesz tam odpowiedni alkohol na każdą okazję.\nJack Daniel’s to najbardziej rozpoznawalne w Polsce amerykańskie whisky. Zwane bursztynowym płynem z Tennessee pieści podniebienia zarówno mężczyzn, jak i kobiet, a jego cena zachęca do zakupu. U nas znajdziesz Jacka Daniel’s pod wieloma postaciami – w butelce o pojemności 0,5l, ale i 3l. Poza tym oferujemy Jacka Daniel’s o zarówno o klasycznym smaku, jak i z dodatkiem miodu lub innych słodkich akcentów. To doskonały prezent urodzinowy! Możesz skusić się też na zestaw alkoholi, który ucieszy każdego solenizanta. Wybór należy do Ciebie!\nOdpowiedni alkohol na prezent Ballantines\nDawanie alkoholu w prezencie jest powszechną praktyką w wielu kulturach. Często gest taki jest postrzegany jako znak gościnności i hojności. W niektórych krajach zwyczajowo podaje się gościom wino lub alkohol na wesela, pogrzeby i inne uroczystości. W Stanach Zjednoczonych zwyczajem jest wręczanie wina lub likieru jako prezent ślubny. W Polsce coraz częściej para młoda rezygnuje z kwiatów na rzecz na przykład wina lub innego alkoholu, który lubią. Wysokiej klasy, ekskluzywny trunek to w wielu sytuacjach dobry pomysł na podarunek. W niektórych kulturach alkohol może być serwowany także w ramach przeprosin za wykroczenie lub w celu wyrażenia kondolencji. Alkohol może być również wręczany jako wyraz wdzięczności za świadczone usługi. Chcesz kupić alkohol na prezent dla koleżanki, a może interesuje Cię ciekawy alkohol na prezent czy też dobry alkohol na prezent dla mężczyzny czy też zestaw alkoholi? U nas znajdziesz wszystko, czego szukasz. Z nami dowiesz się, jaki alkohol wybrać - nasza oferta alkoholi jest naprawdę imponująca.\nJaki alkohol wybrać dla mężczyzny? Ulubionym napojem mężczyzny jest zwykle piwo, whisky lub koniak. Jeśli nie jesteś pewien, co wybrać, to są najlepsze opcje. Butelka wina to klasyczny prezent dla mężczyzny. Jeśli chcesz być bardziej kreatywny, możesz też dać mu butelkę whisky lub brandy czy koniaku. Jeśli lubi piwo, to można mu kupić piwo rzemieślnicze, a nawet importowane czy regionalne. Jeśli lubi koktajle, to możesz wybrać na prezent dla niego odpowiednie likiery i miksery, co pozwoli mu mieszać własne napoje w domowym zaciszu. Oczywiście nadal ciekawym pomysłem na prezent jest wódka. Jednak nie musi być to zwyczajna wódka. Może warto zdecydować się na trunek w oryginalnej butelce — na przykład w formie beczki? Taki prezent będzie nie tylko idealny na wiele okazji — będzie można go wypić w gronie znajomych lub rodziny — ale również stanie się świetną dekoracją barku. Warto go także wyeksponować na widocznej półce w mieszkaniu, tak aby domownicy i goście mogli podziwiać niebanalny podarunek.\nAlkohol na prezent dla taty - jaki alkohol wybrać?\nZbliża się Dzień Ojca i szukasz idealnego prezentu dla taty. Chcesz dać mu coś, co mu się spodoba, ale nie wiesz co? Brak Ci pomysłu na podarunek? Mamy na to rozwiązanie! Możesz kupić mu butelkę jego ulubionego wina lub piwa, ale jeśli nie masz pewności, co lubi, lepiej wybrać coś bardziej ogólnego. Być może jest fanem doskonałej whisky, a może woli koniak lub brandy? Albo jednak lubi likiery? Jeśli Twój tata jest typem osoby, która od czasu do czasu cieszy się dobrym drinkiem, ta lista pomysłów powinna pomóc Ci znaleźć idealny prezent na Dzień Ojca, ale też na urodziny, imieniny i na każdą inną okazję, którą chcesz uświetnić ciekawym podarunkiem.\nAlkohol prezentowy dla dziewczyny to częste pytanie, które zadaje wiele osób. Przed zakupem butelki wina dla swojej dziewczyny należy wziąć pod uwagę wiele czynników.\nPierwszą rzeczą, którą musisz wziąć pod uwagę, jest okazja. Jeśli są jej urodziny, możesz kupić butelkę wina lub szampana. Doskonałym pomysłem jest także alkohol ze spersonalizowaną etykietą, która sprawi jej wiele radości. Jeśli jest Boże Narodzenie, możesz kupić jej butelkę czerwonego wina lub szampana. Jeśli są Walentynki, możesz podarować butelkę czerwonego wina lub szampana i trochę czekoladek!\nDrugą rzeczą, którą musisz wziąć pod uwagę, jest rodzaj alkoholu, który lubi najbardziej. Niektóre kobiety lubią wina białe, inne wolą wina czerwone, a niektóre lubią oba! Możesz także stać się kreatywny i postawić na smakowity likier. Jeśli Twoja dziewczyna jest fanką piwa, ciekawym pomysłem jest także zakup piwa kraftowego lub oryginalnego, które z pewnością zaskoczy smakiem.\nAlkohol na prezent dla szefa - jaki alkohol wybrać?\nPowszechną praktyką jest wręczanie szefowi alkoholu jako prezentu. Nie zawsze jest to jednak właściwe. Zawsze przed zakupem butelki alkoholu dla szefa warto zrobić rekonesans i sprawdzić, czy zostanie to dobrze odebrane. Adekwatność wręczenia alkoholu jako prezentu zależy od kontekstu i relacji między obdarowującym a odbiorcą. Jeśli pracujesz w branży, w której picie alkoholu jest częścią Twojej kultury pracy, dobrym pomysłem będzie wręczenie alkoholu jako idealnego prezentu dla swojego szefa. Jeśli jednak pracujesz w branży, w której picie alkoholu nie jest częścią twojej kultury pracy i raczej nie jest postrzegane dobrze, nie byłoby właściwe dawanie alkoholu w prezencie szefowi. Jeśli chcesz wybrać trunek dla szefa, sprawdź naszą ofertę whisky sprzedawanych w estetycznych opakowaniach prezentowych. Taki trunek nie tylko zachwyca smakiem, ale także prezentuje się efektownie.\nOzdobny alkohol na prezent - jaki alkohol wybrać?\nAlkohol ozdobny to świetny prezent na każdą okazję. To doskonały sposób na pokazanie komuś, że Ci na nim zależy i chcesz, aby jego dzień był wyjątkowy. Na rynku dostępnych jest wiele różnych rodzajów alkoholi dekoracyjnych. Możesz znaleźć butelki w różnych kształtach, rozmiarach i kolorach. Są również wykonane z różnych materiałów, takich jak szkło, drewno, metal czy ceramika. Niektórzy lubią dawać ozdobny alkohol w prezencie, ponieważ jest on nie tylko praktyczny, ale także piękny. Jeśli nie wiesz, jaki prezent wybrać, może to być z powodzeniem alkohol ze spersonalizowaną etykietą. Będzie to prezent wyjątkowy, który robi wrażenie!\nAlkohol na prezent ślubny - robi wrażenie!\nPolski alkohol to świetny prezent, kupowany i spożywany przy różnych okazjach. To doskonały sposób na okazanie wdzięczności komuś, kto zrobił dla Ciebie coś wyjątkowego. Najlepszy polski alkohol to wódka. Wszystkie są zrobione z ziemniaków i zbóż. Wódka jest najpopularniejsza, ponieważ może być używana na wiele różnych sposobów. Można go mieszać z innymi napojami lub podawać na skałach z kostkami lodu. Gin jest również popularny, ponieważ ma bardzo silny smak, który ludzie lubią pić w czystej postaci lub z lodem, z odrobiną toniku i sokiem z limonki. Rum nie jest tak popularny, jak wódka czy gin, ale ma swoich zwolenników wśród ludzi, którzy lubią go pić solo lub zmieszany z colą, lub sokami owocowymi, takimi jak sok ananasowy, sok pomarańczowy i winogronowy.\nAlkohol na 18 urodziny — prezent idealny? 18. urodziny to kamień milowy w życiu człowieka. Jest to wiek, w którym można legalnie zacząć pić alkohol. Nic więc dziwnego, że wiele osób chce podarować swoim przyjaciołom i członkom rodziny prezent związany z alkoholem na ich 18 urodziny. Istnieje wiele różnych rodzajów alkoholu, które możesz podarować komuś na 18. urodziny. Można dla nich kupić wino, piwo lub likier. Możesz też kupić im butelkę szampana lub wino musujące, jeśli wolą coś bardziej odświętnego i eleganckiego. Zaplanuj swój prezent, nie zostawiaj niczego na ostatnią chwilę!\nIstnieje wiele różnych rodzajów alkoholu, które można podarować w prezencie. Niektóre z najpopularniejszych rodzajów to wino, piwo i likiery. Zawsze przed zakupem alkoholu na prezent warto zastanowić się, czy dana osoba będzie z takiego upominku zadowolona.\nFajny alkohol na prezent to świetny sposób na pokazanie komuś, że Ci zależy. Istnieje wiele różnych rodzajów alkoholi, więc określenie, który z nich jest najlepszy w Twojej sytuacji, może być trudne. Oto niektóre z najlepszych rodzajów alkoholi na prezenty:\nWarto kupić alkohol w prezencie na każdą okazję. Jeśli dobrze znasz osobę, którą chcesz obdarować i wiesz, że lubi ona pić alkohol, z pewnością ucieszy się ona z wysokiej jakości alkoholu. Nie warto kupować alkoholu w prezencie, jeśli nie znasz osoby dobrze lub wiesz, że nie pije ona alkoholu w żadnej postaci.\nKupowanie wysokiej jakości alkoholu w prezencie to świetny pomysł. To przemyślany i praktyczny prezent, który doceni obdarowana osoba. Najlepszy czas na zakup alkoholu w prezencie to okres świąteczny. Jednak zanim podejmiesz decyzję o zakupie, warto zapytać daną osobę, jakie ma upodobania. W ten sposób możesz upewnić się, że kupujesz odpowiedni rodzaj alkoholu dla osoby, której go wręczasz. W tej kategorii znajdziesz wiele rodzajów alkoholi, które możesz wybrać na prezent. Przyjrzyjmy się im nieco bliżej.\nZobacz również inne alkohole na prezent: absynt na prezent, bourbon na prezent, brandy na prezent, gin na prezent, likier na prezent, likier na bazie whisky na prezent, rum na prezent, tequila na prezent, whisky blended na prezent, whisky single malt na prezent, wódka czysta na prezent, wódka smakowa na prezent, wino czerwone wytrawne na prezent, wino półsłodkie na prezent, wino białe wytrawne na prezent, wino białe półwytrawne na prezent, wino białe półsłodkie na prezent, sake na prezent, wino musujące białe wytrawne na prezent, likier ziołowy na prezent.\nAbsynt 3 SZT.\nBourbon 4 SZT.\nGin 10 SZT.\nLikier 8 SZT.\nLikier Na Bazie Whisky 2 SZT.\nRum 10 SZT.\nTequila 2 SZT.\nBlended Whisky 25 SZT.\nSingle Malt Whisky 6 SZT.\nWódka Czysta 46 SZT.\nWódka Smakowa 11 SZT.\nWino Czerwone Wytrawne 15 SZT.\nWino Czerwone Półsłodkie 4 SZT.\nWino Białe Wytrawne 5 SZT.\nWino Białe Półsłodkie 3 SZT.\nKosze prezentowe 5 SZT.\nSake 6 SZT.\nWino Musujące Białe Wytrawne 2 SZT.\nLikier Ziołowy 1 produkt


Strona główna » Serie » Serie - Baterie i rączki prysznicowe » TREVIA\nTREVIA zestaw prysznicowy z baterią podtynkową, 2 wyjścia, chrom 1 438 zł/szt.\nw magazynie > 50 szt. Kod: TN042-21\nTREVIA bateria umywalkowa bez odpływu, chrom 355 zł/szt.\nTREVIA bateria prysznicowa ścienna, chrom 445 zł/szt.\nw magazynie > 10 szt. Kod: TN011\nTREVIA bateria wannowa ścienna, chrom 534 zł/szt.\nw magazynie > 10 szt. Kod: TN010\nTREVIA zestaw prysznicowy z baterią dźwigniową, chrom 1 284 zł/szt.\nTREVIA bateria prysznicowa podtynkowa, 1 wyjście, chrom\n156 zł/szt. 392 zł/szt.\nw magazynie > 50 szt. Kod: TN041\nTREVIA bateria prysznicowa podtynkowa, 2 wyjścia, chrom 534 zł/szt.