Dorota Szafrańska: DiEM25 i Europa – utopia czy pragmatyzm? – Studio Opinii\nDorota Szafrańska, Europa, lewica\nRuch na rzecz demokratyzacji Europy\nMnie, Polkę i obywatelkę „Karolińskiej” Europy (termin zapożyczony od A. Ledera) ten ruch bardzo obchodzi.\nBendyk w wywiadzie dla „Krytyki Politycznej” prowadzonym przez P. Wieczorkiewicza: „Bendyk o DiEM25: Wspólna Europa – czy nas to w ogóle obchodzi?” jest sceptyczny, aczkolwiek życzy ruchowi powodzenia.\nW momencie, kiedy Europa podzielona jest na państwa narodowe, wojna jest nieunikniona. Patrycja Wieczorkiewicz: Zgodnie z główną diagnozą ruchu DiEM25, którego inicjatorem jest były grecki minister finansów Janis Warufakis, Bruksela to „ democracy -free zone” – miejsce wolne od demokracji. To sformułowanie odzwierciedla stan faktyczny? Edwin Bendyk: Nie do końca.\nJęzyk manifestu trudno zinterpretować, dlatego też w uprzednim artykule obszernie opisałam idee i działalność J. Varufakisa, założyciela ruchu. Zainteresowany czytelnik tego manifestu szybko jednak skupi się na przynajmniej trzech tematach:\nautentycznym poczuciu odebrania mu jego demokratycznych praw oraz świadomości, że jego głos nic nie znaczy.\nbezsilności, świadomości bycia przymuszonym do doznawania na własnej skórze bezsensowności poczynań ekonomicznych.\napelu o odbudowanie wspólnoty.\nZarówno E. Bendyk jak i M. Sutowski w „Varufakis ma plan” koncentrują się na ekonomicznych ideach J. Varufakisa, przesłaniając tym samym szerszą wymowę manifestu.\nPierwszy raz głosowałam do Parlamentu Europejskiego w 1994 roku. Wydawało mi się, że dokonuję rzeczy epokowej. Przez wiele lat, do dziś, pozostaję w kontakcie z ludźmi pracującymi w instytucjach UE. Latami zajmowałam się opieką paliatywną jej pracowników, przede wszystkim Niemców. Mam przyjaciół, którzy zostali lobbystami. Znam studentów odbywających tam praktyki, sekretarki, tłumaczy, aż po polskie sprzątaczki.\nMoje doświadczenie doprowadziło do głębokiego przekonania, że Bruksela to już nawet nie jest miejsce „post- demokratyczne” według C. Crouch, ale świątynia czystej oligarchii i nepotyzmu.\nWzruszaliśmy ramionami, kiedy Merkel i Sarkozy przepchnęli Barroso i Van Rompuy jako przewodniczących Komisji. Kiedy jednak J.Habermas poparł sposób wyboru J.C. Junkera jako demokratyczny, pomyśleliśmy po prostu: oszalał. Popiera kogoś o mocno poszarganej reputacji, na południu Europy taki ktoś nazywałby się mafia boss.\nLatami musiałam się przyglądać G. Verhofstadt, także jako belgijskiemu premierowi, który zdanie zmieniał jak rękawiczki, by się w końcu „zrecyklowac” w parlamencie europejskim, jako dobrze płacony lobbysta. Sceny z wystąpień byłego premiera chciałabym wymazać z pamięci, bo są w proporcjach 1:1 odzwierciedleniem tego cytatu z manifestu DiEM25: “\nSzczodrze nagradzano krajowych polityków za przyzwolenie na to, by Komisję Europejską, Radę Europy, Radę ds. Gospodarczych i Finansowych, Eurogrupę i Europejski Bank Centralny zmienić w strefy wolne od polityki. Każdy, kto się temu odpolitycznianiu przeciwstawiał, otrzymywał łatkę „nieeuropejskiego” i uchodził za nieprzyjemny zgrzyt w skądinąd udanej integracji.”\nJeślibyśmy zapytali Włochów, co sądzą o takim M.Monti, premierze zaproponowanym im przez UE, to też dorzuciliby swoje trzy grosze.\nŻadna z wymienionych w powyższym cytacie instytucji europejskich nie jest odpowiedzialna przed żadnym parlamentem, ani też nie może być rozwiązana przez żaden parlament, nie mówiąc już o tym, że sam parlament europejski nie ma mocy ustawodawczej.\nO deficycie demokracji np. w KE mówi np. Wikipedia (po niemiecku). Nawet jeśli gdzieś na początku drogi odbyły się demokratyczne wybory, to w samej Brukseli czy Strasburgu już ich nie ma. To niestety business i lobbyści przygotowują projekty ustaw, które są kluczowe, bo dotyczą mojej codzienności: np. rodzaju i sposobu produkowania energii, budowy silnika samochodowego (sic!), żywności czy lekarstw. Europejczyk, od właściciela garażu po piekarza, te decyzje odczuwa na własnej skórze.\nJ.Varufakis, mówiąc o demokracji, chętnie cytuje T. Benn: “The House will forgive me for quoting five democratic questions that I have developed during my life. If one meets a powerful person–Rupert Murdoch, perhaps, or Joe Stalin or Hitler–one can ask five questions: what power do you have; where did you get it; in whose interests do you exercise it; to whom are you accountable; and, how can we get rid of you? Anyone who cannot answer the last of those questions does not live in a democratic system.”\nSpeech to the House of Commons, 16 Nov 1998 (Hansard volume 319 column 685 fom 7.20pm, Debate on: European Parliamentary Elections Bill).\nZupełnie adekwatne credo: jaką władzę (pan/i) posiada? Od kogo ją … otrzymał? W czyich interesach…występuje? Przed kim … jest odpowiedzialny? Jak się możemy … pozbyć? Ot, demokracja nieskomplikowana!\nDoprawdy projekt Europa gdzieś się zagubił. Dlatego też propozycja DiEM25, by powołać konstytuantę i wybrać kompletnie nowy parlament jest propozycją z gruntu demokratyczną.\nTrzeba przyznać uczciwie, że J. Varufakis nie wymyślił czegoś zupełnie nowego. On raczej kontynuuje bunt przeciw niedemokratycznej Europie prowadzony już od lat przez np.\n– portal „Open Demokracy free thinking for the world” z niezliczoną wprost ilością idei na leczenie degenerującej demokracji.\nopenDemocracy- is a digital commons not a magazine – a public service on the web not a commodity – is an independent, public interest, not-for-profit; a counter to the corporate media- champions human rights- seeks out and debates forms of democratic change- delights in good ideas vigorously debated and argument backed by investigation- critiques v\n– European Alternatives: „European Alternatives is a transnational civil society organisation and citizen movement promoting democracy, equality, and culture beyond the nation state.” Organizacja działająca w Londynie, Paryżu, Berlinie i Rzymie. Jednym z założycieli jest L. Marsylii.\nI have followed the work of European Alternatives in recent years. I have been consistently impressed by the quality of their activities and the organisational capacity they have demonstrated, achieving important results with very limited resources.\nczasopismo Social Europe, dawniej Social Europe Journal, w którym nadal\npublikuje prof. Z. Bauman, ale także socjolog T.Fazi , jeden z adwersarzy Varufakisa http://www.battleforeurope.net\n-Last but not least warto wspomnieć o wszystkich Zielonych z całej Europy. O flandryjskich mówi moja przyjaciółka, członkini partii: „wij zijn zotjes en gekken”(zotje niderlandzki = figurynka, pionek; gek=szaleniec). Tęczową wielość zielonych idei w każdym państwie Europy trzeba rzeczywiście definiować od nowa, niemniej jednak to oni-zieloni są jednym z ważniejszych filarów ruchu DiEM25.\nTo tylko parę przykładów nieustających apeli o przywrócenie głosu obywatelom Europy, o jej demokratyzację.\nVarufakis tym się rożni, że przypadkiem znalazł się w sytuacji, w której „zaistniał” w mainstream mediach oraz, że „wszedł do jaskini lwa, by głosić świadectwo”. Jakoś nie widzę M. Schulza, prezydenta parlamentu europejskiego, szybko publikującego szczegółową opowieść z czasów brukselsko-strasburskich.\nKłopot z lewicą?\n[dropcap]K[/dropcap]olejnym punktem, który niepokoi E. Bendyka jest fakt, “że jest to projekt firmowany głównie przez przedstawicieli dość radykalnej lewicy. Patrząc na to, jak wyraźnie Europa skręca dziś w prawo, niestety nie wróżę mu wielkiego sukcesu.”\nWśród członków założycieli DiEM25 są oprócz samego Varufakisa, przedstawiciele partii zielonych z Francji i Anglii, związków zawodowych IG Metall z Niemiec, jak i J. Assange.\nKto wspiera DiEM25 dzisiaj można zobaczyć tu:\nCzłonkowie – DiEM25\nMyślę, że radykalna lewica, żachnęłaby się na myśl, iż Varufakis do niej należy.\nA jeśli nawet projekt demokratyzacji Europy, odbudowania politycznego zaangażowania zwykłych ludzi w decyzje o ich życiu, pracy i ich pieniądzach, miałby pochodzić z lewej strony, to dlaczego nie miałby odnieść sukcesu?\nVarufakis mówi coś, może dla niektórych między wierszami, coś jednak niezmiernie ważnego. Żadna partia w dzisiejszych wyborach, ani ta z lewej, ani ta z prawej nie ma szansy na jakiekolwiek demokratyczne kroki. Tej z prawej na tych krokach nie zależy, ale o tym za chwilę.\nCo się dzieje z tymi z lewej, widzimy jak na dłoni. Podemos w Hiszpanii jeszcze się broni. Grecja i Portugalia zostały niejako “zjedzone” przez UE.\nTu zaś Varufakis ma rację: unia funkcjonuje, każdego dnia są wprowadzane nowe decyzje, a Trojka sprawdza bilanse, nawet jeśli wszystkie oczy zwrócone są na sprawę uchodźców.\nBez wymuszenia na strukturach UE dialogu z suwerennymi jej członkami, każdy projekt reform spali na panewce.\nZanim kiedykolwiek dojdzie do federalizacji, sam Varufakis jest bardzo sceptyczny, mówi o tym pod koniec wywiadu dla “The Transnational Institute “(TNI)\nThe threat to democracy has always been the disdain the establishment has for it. Democracy by its nature is very fragile and the antipathy towards it by the establishment is always extremely pronounced and the establishment has always sought to undo it. This story goes to back ancient Athens when the challenge to establish democracy was immense.\ntrzeba ratować, co się da.\nNa początek wymusić przejrzystość procesu podejmowania decyzji wymienionych powyżej instytucji europejskich.\nDlatego też czekam z niecierpliwością, aż na stronie DiEM25 będzie można podpisać petycję w tej sprawie.\nTen proces ma się dokonać odgórnie (top down). Jednocześnie jednak i o tym w manifeście jest mniej mowy, Varufakis stawia na odbudowę demokratycznych struktur gmin i miast.\nTa idea jest naprawdę bulwersująca, a w niektórych miejscach istnieją próby wprowadzania jej w życie. Rozmowa o tym z G. Pisarello Prados, zastępcą burmistrza A. Colau z Barcelony.\nDlaczego ja, obywatelka Europy, z takim zainteresowaniem przyglądam się wszelkim poczynaniom, nie tylko tym J. Vaufakisa, zmierzającym do czegokolwiek, co mogłoby sprawić, że mój głos będzie coś znaczył. Ponieważ ja i moi europejscy pobratymcy, bez dyskusji na temat naszych ideologicznych preferencji, mamy po prostu dość neoliberalnego chaosu. Nasze dzieci próbowały Occupy, to mógł być tylko początek.\nMamy dość chińskich kolorowych krzesełek i kubełków, które w końcu lądują w morzu dostarczając nam plastikowych ryb.\nNie trzeba być wielkim filozofem, żeby stwierdzić, że tak się nie da żyć dalej. Ile telewizorów lub samochodów można w jednym życiu kupić. Nawet jeśli smartphone da się tak wyprodukować, by się popsuł po 3 miesiącach, to na tym nie zbudujemy trwałej gospodarki.\nZwykły człowiek z ulicy wcale nie tęskni za nowym gadżetem. On chce stabilności i perspektywy, że go nie wyrzucą z domu, za dług, który nań podpisał.\nVarufakis zawsze dużo mówi o gospodarce, w manifeście akurat o niej najmniej. Jego projekt „Modest Proposal” był już sformułowany w 2013 roku. Szkoda, że nie został przedyskutowany poważnie. Cóż, co się dzieje dalej: ruina w Europie południowej, kompletna stagnacja we Francji i śmieciówki w Niemczech. G. Schwan, członek SPD, podczas wieczoru założycielskiego DiEM25 wyraziła opinię, że największym błędem kanclerz Merkel było ocalenie banków w 2011 roku.\nZamiast pastwić się nad Keynesem nasi wspaniali ekonomowie mogliby popracować nad czymś konkretnym, bo z mojej perspektywy, zjadacza chleba, ekonomia i pieniądze wyglądają następująco.\n[dropcap]M[/dropcap]. Draghi, prezes Centralnego Banku Europejskiego posiada wirtualną maszynkę do produkowania pieniędzy, za które kupuje obligacje np. greckie. W rzeczywistej ekonomii chyba najbardziej zagorzały spekulant zawahałby się nad ich kupnem, ponieważ Grecja może spłacać swój dług nawet 200 lat. Spekulanci jednak kupują, bo pan Draghi daje im gwarancje.\nWięc jak już pan Draghi z jednego słupka przepisał swoje wirtualne miliardy do drugiego, to w obiegu, to znaczy w moim banku nie znalazła się jeszcze żadna gotówka. Przeciwnie, mój bank wszystkie moje oszczędności wypożyczył już innym z ramach systemu rezerw cząstkowych (fractional reserve banking).\nGdybym się zmówiła z innymi klientami i zażądała razem z nimi w tym samym momencie wypłaty w gotówce, to ten mój śliczny bank zmuszony byłby ogłosić plajtę. Do Polski dotarły już chyba doniesienia o możliwym kompletnym wycofaniu gotówki.\nJeśli chodzi o wielkie gałęzie tak zwanej realnej gospodarki, to wszystkie one poczynając od energii, samochodów, czy produkcji stali przeżywają katastrofalny spadek zysku, (poza jedną: produkcją broni, jej eksport jest podstawowym dochodem w handlu Niemiec). Nawet jeśli realne gałęzie gospodarki chciałyby zainwestować ten zysk, to w co, skoro nie mają kupców, a co gorsze nie mają projektu na przyszłość. I tu Varufakis niczego nie upraszcza.\nTu już nie chodzi o nową politykę poluzowania pieniądza, bo to co się dzieje, mimo iż oficjalnie w UE nie można tego porównywać do „Quantitative easing” w Stanach, choć w gruncie rzeczy to jest to samo. Tu chodzi o zahamowanie bezsensu tego poluzowania i o kompletną zmianę kierunku inwestycji. Na co wszyscy czekamy, zanim Chińczycy wykupią nam co lepsze i zdrowsze fabryki.\nSytuacja jest tak dramatyczna, że nawet W.Schäuble (stary gangster, jak pieszczotliwie nazywa go mój przyjaciel) nazywa Deutsche Bank zdrową instytucją, choć cały świat wie, że tenże bank posiada derywatów za niecałe €54,652,083,000,000 euro, co prawie 20 krotnie przekracza niemieckie PKB. (dane z 2014 roku).\nMoj ojciec, kiedy byłam małym dzieckiem, nauczył mnie czytać prasę komunistyczną: “Kuba nie sprzedawała broni do Angolii…”, no to teraz już wiesz, że właśnie to Kuba robiła.\nPodsumowując krótki wstęp do ekonomii, postawmy pytanie. Kto z przedstawicieli obecnych partii politycznych ma jakiś mądry projekt na przyszłość? Pan Schäuble, a może Francuzi z wygwizdywanym prezydentem Hollande na czele?\nObecne partie chyba musiałyby urodzić się na nowo, a panowie J.Fischer I D. Cohen-Bendit wymyślić nowy ’68.\nLewica w każdym kraju ma trochę inną historię. O Francji świat myśli, że socjaliści to lewica, a oni marzyliby tylko o tym, żeby nią być. Premier M.Valls wynalazł nowe określenie na lewicę:”..patrzeć rzeczywistości prosto w twarz…”! W Le Monde (wydanie papierowe z 25 lutego) M. Aubry zarzuca mu, że sprzedał prawdziwą lewicę, m.in. przedłużając stan wyjątkowy i tym samym nie przestrzegając konstytucji.\nSkutek: kłótnie i śmiech na sali, a przeciwnik z prawej stawia pytanie: „PS : peut-on ranimer le cadavre ?” (Partie Socialiste: czy można ożywić umrzyka?) artykuł z Le Point 26/02/2016\nLewica martwa? Nie tylko w Polsce?\nW.Sadowski w SO powołuje się na badania Eurobarometr. Partie nie tylko nie mają zaufania obywateli. Ich członkowie masowo odchodzą i to w całej Europie.\nParteien in Europa: Das Ende der Demokratie, wie wir sie kennen – SPIEGEL ONLINE\nSchön waren sie, die guten, alten, linken Zeiten in Italiens “roter Toskana”: In jeder Stadt, in jedem Dorf politisierten die Genossen im Parteilokal, dem “Circolo”. Und vielerorts regierten sie auch. Ganz früher als Kommunisten, später als Linksdemokraten, dann als Sozialdemokraten im “Partito Democratico”, kurz: PD. Aber nun verschwinden immer mehr “Circoli”.\n[dropcap]K[/dropcap]to się ma w takim razie upomnieć o prawa szarego człowieka w tej naszej wielkiej Europie?\nU podstaw leży godność, pięknie opisana przez W. Sadowskiego. Do tej godności odwołuje się również manifest DiEM25. Nie dajmy sobie wmówić, że ludzie zrezygnują dla niej za nowe gadżety albo 500 złotych.\nDla mnie ważny jest każdy projekt, który da mi przestrzeń publiczną wolną od populizmu, który kończy się na oligarchii neofaszystowskiej. Taka zaś jest droga albo wynik działalności partii politycznych „na prawo” w całej Europie. Ważna jest przestrzeń publiczna wolna od Trumpa, Le Pen, ale i od retoryki Syrizy.\nDlatego też opór w zagarnianiu tej przestrzeni przez populizm to nie utopia, ale konkret.\nW chwili obecnej oddanie tego oporu w ręce partii politycznych to demokratyczne samobójstwo. Odzyskiwanie przestrzeni publicznej i przywrócenie poczucia wspólnoty to zadanie ruchu obywatelskiego, dlatego KOD jest czymś bezcennym, a na Diem25 i innych można patrzeć z sympatią.\nNowa lewica w Polsce, uodporniona na propagandę neoliberalizmu (określenie Varufakisa) chciałaby zagospodarować tę przestrzeń na swój sposób. Przyglądam się z uwagą. Postawiła sobie ona żmudne zadanie budowania obywatelskości od dołu. Szkoda tylko, że prawie nie widać jej w Europie. Szkoda, że tak się chandryczy ze „staruszkami”, bo można przecież skorzystać z doświadczenia nie tracąc tożsamości.\nZ mojej perspektywy odbudowanie poczucia wspólnoty idzie ręka w rękę z przekazem o równości, sprawiedliwości społecznej i solidarności opartej na prawie kodowanym i ulepszanym przez pokolenia, bastionem niedostępnym dla szarżujących hord.\nTych wartości nie da się oderwać od istniejącego już państwa opiekuńczego i jego struktur. Ono zaś jest klasycznym owocem „of modern social liberalism”, jak tłumaczą studentom filozofii na Vrije Universiteit Brussel w podręczniku A. Heywood, Political Ideologies, an introduction. Palgrave Macmillan, 2014.\nMłodym ludziom, którzy mnie otaczają, wolność, godność i prawo do samostanowienia = indywidualnego rozwoju jest potrzebne jak powietrze. Może nawet niekoniecznie zastanawiają się nad tym, czy to wartości liberalne i wspólne dobro europejskie, tak bardzo są one oczywiste. Dlatego też à la longue ci młodzi ludzie nie pozwolą decydować o nich bankom i nieodpowiedzialnym politycznym skamielinom.\n„My, Naród Europejski”, to piękna platforma współpracy z wszystkimi, którzy proponują opcję niepopulistyczną i niefaszystowską.\nDodam do niej pewną myśl zaczerpniętą z wywiadu A.Ledera prowadzonego przez M.Sutowskiego „Pustka po lewicy”:\nCzy młode pokolenie, które zaakceptowało nacjonalistyczną wizję świata i model homogenicznej wspólnoty, jest do odzyskania? Michał Sutowski: Już kilka lat temu wieszczył pan, że w Polsce nastąpi rewolucja konserwatywna. Czy musiało do tego dojść? Tylko proszę nie mówić, że widać musiało, skoro doszło… Andrzej Leder: W pewnym sensie musiało.\nJakby tak porzucić lęk przed „internacjonalizmem”, kojarzącym się co prawda z międzynarodówką komunistyczną, który to jednak internacjonalizm mógłby być szansą na nowy wspólny język i nową „wspólna polityczność”.\nSkoro już istnieją platformy, które dają możliwość angażowania się w przywrócenie demokracji, korzystajmy z nich. Pod warunkiem, że nie damy się uwięzić w terminologii obozów ideologicznych ani w personalnych fiksacjach. Chcemy przecież coś ocalić, także dla tych, którzy przyjdą po nas.\nNie wiem, czy Europa dotrwa do jakiejś formy federalizmu. T. Fazi bardzo zarzuca J.Varufakisowi zepchnięcie państwa narodowego w nicość, a tym samym odpolitycznienie decyzji i kontroli. Varufakis boi się jak ognia załamania euro, Fazi twierdzi, że odejście Niemiec ze strefy euro jest bardzo możliwe.\nDla wolnej i myślącej Polski perspektywa wspólnej Europy jest niezmiernie ważna.\nZ niejakim niepokojem słuchałam dyskusji , w której brał udział S.Sierakowski przed wylansowaniem DiEM25. Nie warto byśmy się czuli wykluczeni.\nJeśli chcemy być „My, Naród Europejski” to pilnie budujmy kanały porozumienia z Europą, która jest poza Brukselą, a ma wiele do powiedzenia.\nChoć nie sadzę, by spełniła się wizja poniżej, bo uważam, że Niemcom z Francją dziś zupełnie nie po drodze, to jednak zacytuję A. Ledera w wyżej wymienionym wywiadzie.\nWspólna Europa, to sprawa wielkiej wagi:\n„Pewien Belg z brukselskiego think-tanku powiedział mi, że jeśli z jednej strony Wielka Brytania ma własną, osobną trajektorię rozwoju, a Europa Wschodnia wycofuje się w kierunku pozornej suwerenności państw narodowych, to może w Europie powstać swoista oś „karolińska”, oparta na micie imperium Karola Wielkiego: Francja, Niemcy i Beneluks, może też Włochy i Hiszpania zrobią sobie państwo federacyjne, a Węgrom i Polakom powiedzą „do widzenia”. Jeśli Unia Europejska faktycznie się rozpadnie, to na Zachodzie zostanie neopaństwo karolińskie z granicą na Odrze. A naszą alternatywą dla jakiejś formy federalizmu europejskiego nie tylko nie będzie żadne Międzymorze, bo nikt polskiej hegemonii tutaj sobie nie życzy, my nawet nie będziemy sobie mogli wybrać hegemona. „Karolińska” Europa będzie potrzebowała tanich surowców, za które chętnie odda nas Rosji.”\nAndrzej Lubowski: Romney mocny w gębie\nAdam Szejnfeld: Białe, żółte i niebieskie…


Ebook Igrzec. Opowieści mocno osobiste, Lechosław Herz - Virtualo.pl\nIgrzec. Opowieści mocno osobiste - ebook\nOszczędzasz 10,70 zł (25%)\nW nastroju jesiennym...\nJest pierwszy dzień grudnia, patrzę za okno, a tam, na moim Żoliborzu, zaczyna się zima. Napadało przez noc śniegu, jest mokry – na warszawskich ulicach porobiła się paskudna breja. Więc może to jeszcze nie jest zima prawdziwa, a tylko przedzimie. W górach jednak chyba zima już jest. Mówili w telewizji, że na Kasprowym napadało półtora metra. To taki śnieg, co jak przychodzi, to zostaje na wiele miesięcy.\nNa początku grudnia wracałem z mamą do Katowic, z których moja rodzina uciekła pięć lat wcześniej. Był rok 1946. Towarowy wagon, w którym zostaliśmy umieszczeni, jechał z Nowego Sącza przez kilka dni. Były w nim jeszcze jakieś inne rodziny, które po drodze wysiadały na różnych stacjach, a ich dobytek przenoszono do innych pociągów. Wagon był typowo towarowy, żaden tam pasażerski, siedziało się na wiezionych ze sobą stołkach. Na środku stał piecyk, poczciwa żelazna koza. Jak było czym, to się w niej paliło i wtedy było trochę cieplej.\nNa różnych stacjach przeczepiano wagon do kolejnych pociągów, co pewien czas zjawiał się przy nim jakiś kolejarz i zbierał „pieniądze na węgiel do parowozu”, a ja już wiedziałem wtedy, że to jest łapówka, że jeśli mama nie da, to nie pojedziemy dalej i do końca świata zostaniemy na jakiejś kolejowej bocznicy.\nPamiętam, jakby to było wczoraj, pierwszy po powrocie dzień katowicki. Mieszkanie było puste. Tylko na podłodze leżały tomy niemieckiej encyklopedii, grube tomiska drukowane szwabachą. Były w nich ilustracje i mapy – te szczególnie były dla mnie cudowne, nie wiedziałem dotąd, że mapy mogą być tak fascynujące. Chyba wtedy właśnie zacząłem wpadać w ich zaczarowany świat.\nStałem godzinami w oknie mieszkania przy ulicy Warszawskiej i patrzyłem na padający śnieg. Ulicą jeździły tramwaje. Strasznie skrzypiały na zakręcie, zanim wjechały na Zawodzie. Dziesięciolatka, przybyłego z małego, prowincjonalnego miasta, bardzo je podniecały. Miasto z tramwajami to nie było byle co.\nW roku 1925 do tego mieszkania na ulicy Warszawskiej wprowadził się Marian Herz z żoną i dwoma synami. Dziesięć lat później miał zostać moim ukochanym dziadkiem. Przyjechał do stolicy Górnego Śląska, bo dopiero co otrzymał znakomitą propozycję podjęcia pracy na stanowisku Naczelnika Wydziału Skarbowego Województwa Śląskiego w Katowicach. Już od kilku lat niemieckie miasto Kattowitz nazywało się Katowice, a w wyniku przeprowadzonego na Górnym Śląsku plebiscytu znalazło się w granicach Rzeczpospolitej Polskiej.\nDziadek był przygotowany do tej pracy, uczył się jej w rodzinnym Sanoku, tam zyskiwał zawodowe szlify, był cenionym galicyjskim urzędnikiem Cesarstwa Austriackiego, a przy okazji polskim patriotą, druhem Marianem Herzem, zastępcą naczelnika sanockiego wydziału Towarzystwa Gimnastycznego Sokół, zajmującego się nie tylko ćwiczeniem mięśni, lecz – jak to powszechnie było wiadomo – także krzewieniem polskości.\nPo odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku w pomorskim Tczewie został naczelnikiem miejscowego wydziału skarbowego. Podobało mu się w tym mieście nad Wisłą. Zamierzał nawet kupić tam domek, mógł sobie na to pozwolić. Zamiary zniweczyła potworna inflacja, z dnia na dzień dziadek stracił swoje oszczędności. Opowiadał po latach, że po ostatnie wypłaty musiał w końcu przyjeżdżać z taczką. Aż wreszcie 1 kwietnia roku 1924, i to nie był prima aprilis, ówczesny premier Władysław Grabski przeprowadził reformę skarbu i finansów państwa. Była brutalna, ale niezwykle skuteczna. Dokonano wymiany dotychczas obowiązującej marki polskiej na złotego. Za jeden milion osiemset tysięcy marek polskich otrzymywało się jedną złotówkę! Niesamowita proporcja! Złoty polski rychło stał się walutą wymienialną, jedną z najbardziej stabilnych w Europie.\nPropozycja z Katowic przyszła w samą porę. Wynajęto mu mieszkanie na prestiżowym pierwszym piętrze eklektycznej kamienicy przy głównej ulicy miasta, tuż obok willi, w której mieszkał wojewoda. Dziadek wprowadził się tam z rodziną w roku 1925. Mieszkanie było sześciopokojowe, z kuchnią i służbówką, zajmowało całe piętro. Pokoje ustawione były w amfiladzie, na ciągnącym się wzdłuż nich korytarzu dzieci mogły jeździć na rowerkach. Sufity były zdobne w stiuki, jakieś girlandy, koliska wielkie i małe, w każdym pokoju stał piec kaflowy, najładniejszy był w pokoju dziadków, ogromny, rozłożysty, jego kafle miały dostojną barwę ciemnego brązu, całość flankowały dwa siedziska po obu stronach, można było przysiąść na nich i grzać plecy. Węgiel trzeba było nosić z piwnicy.\nDobrze się tam mieszkało. Synowie poszli na studia, obaj studiowali na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Młodszy z nich, Kazimierz, skończył romanistykę, został nauczycielem gimnazjalnym, a był urodzonym pedagogiem, kochał szkołę i młodzież, z wielką wzajemnością. Starszy, Mieczysław, miał zostać urzędnikiem jak jego ojciec. Ukończył w tym celu wydział prawa administracyjnego. Żona była oczywiście z Krakowa. Za pobliską granicą, od Katowic to tylko kilka kilometrów, czaiła się już wojna. A ja? Cóż mogłem z tych katowickich czterech lat zapamiętać? Tyle, co później zobaczyłem na zdjęciach w rodzinnym albumie...\n„Wszędzie dobrze, lecz w domu najlepiej – mówi stare przysłowie. Rzeczywiście, dom to schronienie swojskie, przytulne i miłe, zawsze pożądane, to ognisko rodzinne. Tu ludzie się rodzą, rosną i umierają, całe życie w nim się koncentruje. Zmartwienia i troski, radość i wesele goszczą pod jego dachem, tu przede wszystkim, w jego ścianach drogich upływa nam życie, uszczęśliwiające nas swymi uśmiechami, czasem pogrążające w rozpaczy i smutku swymi ciosami...\nGdzie idziesz? Dokąd się spieszysz? Do domu! A to po co? Bo tam mój kąt z całego świata zakątków najdroższy, tam moja rodzina, moje tam wszystko, co posiadam, wszystko, co dobre i złe nawet. Do domu garnie się każdy jak ptak do gniazda swego, w nim szuka ciepła domowego, spokoju, wytchnienia, przyjaznego uczucia istot sobie najbliższych.\nDom to uciecha, tęsknota i magnes, przyciągający serdeczne, najszlachetniejsze uczucia człowiecze, to przystań niezawodna, spokojna, cicha i bezpieczna, to przylądek dobrej nadziei wśród nawałnic i przeciwności pielgrzymki życiowej. W domu jesteś u siebie panem samodzielnym, nikt ci go nie ma prawa zrabować ani spokoju jego naruszyć.\nIluż to ludzi jednak nie ma tego domu, nie ma dachu nad głową, nie ma gdzie jej skłonić, tuła się i szuka schronienia u obcych, szuka domu swego...\nO domu wciąż myślisz, choć nawet nie wiesz o tym, z nim jesteś w każdej chwili nierozerwalnie związany, choć może nie zawsze zdajesz sobie z tej więzi sprawę. Do domu cię ciągnie jakaś siła przedziwna. Nie siła przyzwyczajenia. Siła przywiązania miłosnego, siła uczuć i serce. Deszcz, burza czy inne przeciwności nie są w stanie cię powstrzymać od tego pociągu do domu. Zawsze i wszędzie, choćby ci gdzie indziej było najlepiej, prędzej czy później do domu swego zatęsknisz. Do siebie, do swoich...\nBo ten dom – to arka wśród burz najpewniejsza, to schron, to port najbezpieczniejszy. Bogaty czy ubogi, zawsze jest drogi sercu, a jeśli własny – cóż to za radość, przyjemność i duma szlachetna! To twoje miejsce własne na ziemi, tyś pan w nim, u siebie!\nLecz nawet gdy masz swój dom rodzinny, gdy wszystko cię z nim łączy, pomyśl o tym pierwszym swym domu, gdzieś się urodził, o domu twym rodzicielskim...”.\nTo rozpaczliwe wołanie o dom z roku 1944 znalazło się w jesiennym numerze przeznaczonego dla dziewięcioletniego wnuka „Echu Korniszonowa”. Było to pisane i rysowane atramentowym piórem polskie czasopismo, w formacie A4 wydawane w jednym egzemplarzu dla jednego, jedynego czytelnika. W pisemku tym były felietony i nowelki, była powieść w odcinkach, gry i zabawy z rebusami włącznie, ba, nawet drobne ogłoszenia tam się znajdowały.\nW latach okupacji hitlerowskiej mieszkałem w ukrytym wśród pagórkowatego krajobrazu Nowym Sączu. Ale w Korniszonowie nie było żadnej wojny, żadnego okupanta, życie płynęło w nim zwyczajnie i normalnie. W nowo otwartym domu oświatowym o modernistycznej architekturze odbywały się odczyty, czasem dawały przedstawienia teatralne trupy z sąsiedniego, większego miasta, na miejscowym cmentarzu chowano zacnych miasta obywateli, rubryka sportowa omawiała odbywające się w miasteczku mecze piłkarskie korniszonowskiego klubu sportowego Leniwka.\nMam kilka numerów tego pisemka u siebie, przywędrowały ze mną na warszawski Żoliborz. Papier mocno zetlał przez lata i boję się go zbyt często brać w ręce, ma dla mnie wartość relikwii. Jedna z siostrzenic sfotografowała gazetkę i od niedawna mam ją na płycie, więc oglądam teraz w sposób całkowicie nowoczesny na ekranie komputerowego monitora.\nStryj Kazimierz był twórcą i redaktorem tego pisma, dziadek też pomieszczał tam artykuły, ten o domu rodzinnym był jego pióra, podpisał go jako Marian Sercowicz, taki przybrał sobie dziennikarski pseudonim. Kiedyś rozważał podobno możliwość zmiany nazwiska, w latach międzywojennych starano się rugować z codziennego języka wszelkie germanizmy i inne obcojęzyczne słowa.\nStefan Żeromski wymyślił wtedy nazwę samolot dla aeroplanu i samochód zamiast automobilu, a w moim rodzinnym domu słowo szlafrok zastępowano podomką, pędzel – włośnikiem, a szufladę zwano schownią. A co do nazwiska, to w końcu stanęło na tym, że zmieniać go nie przystoi. Więc nie wziął dziadek nazwiska swojej żony i nie nazywam się teraz Lechosław Borecki, chociaż niewątpliwie pięknie by to brzmiało.\nZ wojennej tułaczki jako pierwszy powrócił do Katowic dziadek, chciał odzyskać mieszkanie. Było teraz kwaterunkowe, z sześciu pokoi została nam połowa, drugą część piętra zajmowała inna rodzina, do czasu wojny mieszkająca w piwnicznej suterenie, więc ich przenosiny na piętro były rodzajem sprawiedliwości dziejowej, co mieściło się w zasadach obowiązującego teraz ustroju. Niebawem do naszego mieszkania dokwaterowano sympatyczną niewiastę z dwójką córek. Uszła z Przemyskiego, po walkach z ukraińskimi nacjonalistami ich wieś została spalona, mąż zginął. O tym, co przeżyła, opowiadała nam w kuchni, która była teraz wspólna, opowieści były wstrząsające.\nKuchenne okno wychodziło na podwórko, ciasne, pokryte czarną nawierzchnią, produktem odpadowym po spalonym węglu. Wokół wznosiły się ściany domów, wszystkie z cegieł, kiedyś czerwonych, teraz – jak to na Śląsku – brudnych, zszarzałych. Nie mam żadnej ich dobrej fotografii. Już tam nigdy nie wrócę, nie zobaczę ich ani tego podwórka i ceglanych domów.\nKilka lat temu widziałem je na wystawie francuskich impresjonistów w warszawskim muzeum. Na obrazie Gustawa Caillebotte’a. Nie znałem dzieł tego artysty. Malował dachy paryskie, a ich widok uruchomił w mojej pamięci ciąg wspomnień. Przede wszystkim dachy śląskie, katowickie, zwłaszcza te, które widać było z okien rodzinnego mieszkania przy Warszawskiej. Dachy białe, przyprószone śniegiem i ciemne ściany przybrudzonych dymami cegieł, i szare niebo. Tysiące wspomnień, myśli, żadnego konkretu, po prostu zwyczajne myśli, różne obrazy, postaci rodziców, wąsy mojego dziadka i dobroć na jego twarzy, mądrość w spojrzeniu stryja Kazimierza, kot skaczący po parapetach na zewnątrz budynku, czarna od węgla ziemia podwórka, drgająca lampa, która zwisa z sufitu, pewnie znów tąpnęło, i znów dachy, dachy, śnieg, szare niebo, dachy, obraz Caillebotte’a.\nWspominam ten dzień, tę chwilę, w swoim warszawskim mieszkaniu. Śnieg poranny już zdążył się stopić, zresztą dużo go nie było, szybko wszystko wróciło do normy, ale jest przenikliwie zimno. W górach już jest zima, jeżdżą sobie ludziska na nartach. W polityce krajowej wciąż dno, w telewizorze coraz więcej postaci mało sympatycznych lub jeszcze gorszych.\nKilka lat później. Również na Żoliborzu. Święta za pasem – choinka już ubrana, za oknem biało, gołoledź. Dwa dni temu jechałem autem wśród zaśnieżonych pól mazowieckiej równiny. Pustka doskonała, ani jednego krzaczka, biało wszędzie, na horyzoncie wieża babickiego kościoła. Kilkaset metrów od autostrady kierdel saren pośrodku tych pól. Jedne leżały, inne coś tam skubały, jeszcze inne patrzyły obojętnym wzrokiem na jadące autostradą samochody.\nWczesnym popołudniem w radiowej Dwójce Weinachtsoratorium Bacha. Jak zawsze na te Święta. Opowiadające o narodzinach Jezusa dzieło wspaniałe, przesycone niezwykłą aurą, podniosłością i radością. Przez cały dzień w Dwójce znakomity program muzyczny, jak dobrze, że jest taka rozgłośnia. W pewnym momencie przerwa w koncercie, w moim pokoju gości znajomy, głęboki głos poety, Gałczyński czyta swój wiersz: Spotkanie z matką.\nChoinka w moim żoliborskim mieszkaniu nie pachnie lasem, ale gdy obwiesi się ją srebrnymi łańcuchami i anielskimi włosami, gdy zaczną się na niej jarzyć kolorowe lampeczki, wygląda całkiem przyjemnie. Z kuchni dobiegają zapachy, choinka już stoi ustrojona świątecznie, ale dopiero jutro zapalą się na niej światełka. Obok zgromadzone czekają prezenty, schowane w dużej torbie, aby nie kusiły przed czasem.\nPrzez wiele lat peerelowskich zdobycie choinki świątecznej graniczyło z cudem. Już dawno wzeszła pierwsza gwiazdka, a ja w tłumie podobnych sobie wciąż czekałem pod halą targową na transport choinek. Przyjeżdżała wreszcie ciężarówka, czasem bardzo późno, ludzie bili się między sobą, aby być bliżej auta, a stojący na stercie choinek człowiek wyciągał z niej kolejne drzewko i rzucał je w tłum. Ludzie łapali każde, ładne, brzydkie, byle przypominało choinkę. Szczęśliwców dopadał drugi człowiek i inkasował należność za drzewko. Po pięciu minutach ciężarówka odjeżdżała pusta. Kto się nie załapał na drzewko, czekał dalej. Mnie też się to przydarzało. O plastikowych choinkach, których pełno jest dzisiaj, mowy nie było. Trzeba było czekać albo obejść się podniesionymi z ziemi gałązkami, które pozostały po walce o drzewka.\nW mojej rodzinie Święty Mikołaj przychodził z prezentami 6 grudnia, w dniu swojego święta. Natomiast pod choinkę prezenty przynosił Aniołek. Był taki zwyczaj, że któryś z mężczyzn, najczęściej najstarszy, najmniej potrzebny przy przygotowywaniu wigilijnej kolacji, zabierał ze sobą rodzinne dzieci na wieczorną przechadzkę ulicami miasta. Przez wiele lat występowałem w tej roli, wpierw jako dziecko, potem ów niepotrzebny w kuchennych przygotowaniach mężczyzna. Szliśmy więc sobie niespiesznie miejskimi ulicami, wypatrując pierwszej gwiazdy na niebie, a w oknach choinek z płonącymi na nich światełkami.\nPo powrocie do domu witał od progu krzyk domowników: dlaczego byliście tak długo? Trzeba się było pospieszyć, Aniołek przyniósł dopiero co choinkę... Ale nie mógł dłużej czekać i już odleciał... Dzieci biegły wtedy do pokoju, gdzie jeszcze były otwarte okna, przez które dopiero co wyleciał Aniołek i gdzie stała najcudowniejsza na świecie choinka, do samego sufitu. Kiedyś to było! To czas choinek bez elektrycznych lampeczek, na prawdziwym drzewku płonęły prawdziwe świeczki, zwieszały się na jego gałązkach kolorowe, papierowe łańcuchy i cukierki owinięte w barwne bibułki. Był taki zwyczaj ważny, tradycyjny, że dzieci uczestniczyły w robieniu tych łańcuchów i owijaniu bibułkami cukierków i orzechów, które wieszano później na choince.\nJedną z większych życiowych przyjemności jest obdarowywanie bliskich osób choinkowymi prezentami. Są dwie szkoły. Jedna powiada, że powinny to być prezenty zwane praktycznymi. Każdy z nas ma potem w swojej szafie o kilka za wiele szalików na przykład. Szkoła druga optuje za książkami, płytami i tym podobnymi prezentami związanymi z dobrami kultury. Wychowany zostałem w tej drugiej. Żadne mydełka, kremy po goleniu, wody kolońskie, tylko książki liczyły się pod choinką.\nWyrosłem w kulcie książki. Ledwo się urodziłem, tata kupił mi pod choinkę książki. Więc, chociaż jeszcze nie za bardzo wiedziałem, na jakim świecie żyć mi przyjdzie, czekały na mnie książki przygodowe, z kompletem powieści Karola Maya na czele. Nie zobaczyłem ich nigdy. Bezpowrotnie przepadły w czasie wojny.\nPo powrocie z włóczęgi wojennej, pod pierwszą powojenną choinkę w Katowicach dostałem w prezencie książki Arkadego Fiedlera, które sprawiły mi ogromną radość. Autor był bardzo poczytny, pisał świetnie, głównie o swoich podróżach, a słynął z tego, że zwiedził wiele egzotycznych krajów. Uwielbiałem lekturę jego książek przygodowych, Ryby śpiewają w Ukajali i Kanada pachnąca żywicą zapewne zaważyły na moim odczuwaniu świata, podróży, przyrody, przygody. Nie mogłem się od nich oderwać.\nWtedy pod choinką czekały też na mnie zupełnie inne książki tego autora, opowiadające o najbardziej dramatycznych epizodach z życia polskich lotników i marynarzy w czasie II wojny światowej. Dla nas wszystkich, żyjących w latach czterdziestych XX wieku, wojna była czymś, co wypełniało nam myśli. Przeżywaliśmy ją. Nie tylko dorośli. Dzieci również. Zrozumiałe więc, że rzuciłem się na te książki z pasją głodomora. Byle więcej wiedzieć.\nW takich książkach zaczytywali się wtedy młodzi ludzie. Polscy lotnicy z dywizjonu 303 byli dla nas bohaterami. Państwa polskiego nie było, a oni walczyli. O konwojach statków, zaopatrujących w broń sprzymierzonych, nieustannie się słyszało. Żądło Genowefy i L jak Lucy Janusza Meissnera wyrywaliśmy sobie z rąk. Z latami jakoś mi te książki „wcięło”. Zapewne pożyczyłem jakiemuś koledze, a on nie oddał. Już byłem dorosłym, żonatym facetem, gdy zobaczyłem obie pozycje w księgarni. Kupiłem więc i odłożyłem na półkę. Cieszyłem się, że mam je znowu.\nJeden fragment z Żądła Genowefy wciąż do mnie wraca, reszty praktycznie nie pamiętam. Jest rok 1939, kampania wrześniowa kończy się klęską, polscy lotnicy nie mogą dalej walczyć – nie mają sprawnych samolotów. Główny bohater jest lotnikiem, wraz z kolegami przez Zaleszczyki opuszcza kraj, udając się do Rumunii. Wszyscy mają nadzieję, że u boku aliantów podejmą walkę z nieprzyjaciółmi i na koniec zwycięscy powrócą do Polski. Jest noc, samochód wiozący bohatera książki przekroczył granicę i jedzie już rumuńskimi drogami. Pasażerowie milczą. Ciszę przerywa szczekanie psa w mijanej wiosce. I wtedy kierowca, szeregowy Pryszczyk, wykrzykuje wzruszony: o rany, panie kapitanie, pies po polsku szczeka!\nTen humorystyczny w gruncie rzeczy epizod musiał na mnie uczynić rzeczywiście wrażenie, skoro wciąż nie mogę się od niego uwolnić. Czytając tę powieść zimą roku 1946, nie wiedziałem, że niewiele lat potem sięgnę po nią już jako student pierwszego roku wydziału aktorskiego łódzkiej Szkoły Teatralnej.\nPod jedną z ostatnich świątecznych choinek czekała na mnie książeczka o katowickiej modernie, spacerownik po świetnej architekturze okresu międzywojnia, z której Katowice słyną – obok Gdyni to było drugie miasto w Polsce tak intensywnie w II Rzeczpospolitej wykorzystujące najnowsze osiągnięcia urbanistyki. Było nie było, jestem w znacznym stopniu katowiczaninem, wiem, co jest w tym mieście najgodniejsze i chętnie do tej książeczki zaglądam. Wiele z opisanych tam budynków odegrało pewną rolę w moim życiu.\nCodziennie wypożyczałem jedną książkę, aby po przeczytaniu jej w jeden dzień, oddać nazajutrz i wypożyczyć następną w znakomitym modernistycznym gmachu Biblioteki Miejskiej przy ulicy Francuskiej. Często kończyłem lekturę w czasie lekcji, kryjąc się z tym przed nauczycielami. W rezultacie dorobiłem się sześciu dwój na półrocze i skończyło się moje chodzenie do tej biblioteki.\nMonumentalne schody gmachu Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach były miejscem pierwszego w życiu mojego przeżycia artystycznego. Chodziłem wtedy do szóstej klasy szkoły na Jagiellońskiej, w mieście odbywał się wtedy konkurs chórów szkolnych, na Śląsku to normalne, tam wszyscy śpiewają w chórach. Moja szkoła także miała chór i ja w nim śpiewałem. Wystąpiliśmy, jak i inne chóry, stojąc na tych schodach, poniżej nas na placu był tłum słuchających. Czułem niesamowite uczucie radości z tego wspólnego śpiewania i dumy, że jestem jednym z instrumentów, który wydaje tak piękne tony. Nie pamiętam, czy mój chór zdobył jakąś nagrodę, ani co śpiewaliśmy, pamiętam tylko to uczucie wszechogarniającej radości.\nNiewiele miesięcy później jednym z najważniejszych budynków mojego życia został modernistyczny gmach rozgłośni Polskiego Radia przy ulicy Ligonia. Któryś z kolegów szkolnych dowiedział się, że w radiu jest coś takiego, co nazywa się Czeladka Radiowa, i że ta złożona z dzieci czeladka występuje przed mikrofonem, do tego na żywo. Poszliśmy na Ligonia niewielką gromadką i tak zostałem pierwszy raz w życiu aktorem. Audycje szły na żywo co tydzień chyba, w każdym razie bardzo często, dla mnie były ogromną frajdą. Opiekowała się nami pani Tarnawska. Brałem udział w słuchowiskach, dostawaliśmy maszynopisy tekstu i po godzinnej próbie hop przed mikrofon, od razu na głęboką wodę. Pamiętam, że za jedno nagranie dostawaliśmy po sto złotych, to był taki czerwony banknot, jak się zdaje z wizerunkiem robotnika. Na co te pieniądze wydawałem, tego nie pomnę. Który to był rok? Aż dziw, że nie zanotowałem w pamięci. 1949? A może rok wcześniej?\nTo było świetne przedszkole czekającego mnie w przyszłości zawodu. Chociaż nawet tego nie podejrzewałem, że skończę wśród komediantów. Wtedy, w tych szkolnych czasach raz jeden byłem nawet psem przed mikrofonem, bo wyjątkowo dobrze umiałem szczekać, w ogóle byłem specjalistą od głosów zwierząt. Miałem akurat lekką grypę i kasłałem, więc improwizowaliśmy z kolegą a vista aktualizujący sytuację tekst, coś w rodzaju: – Ale ty, Azor, masz chyba katar – mówił kolega. A ja na to: – A tak, mam, hau hau (zachrypłym głosem), bo właśnie zachorowałem, hau hau, ale bardzo chciałem przyjść tutaj i jak słyszysz, hau hau, przyszedłem.\nCałą radiową gromadką, czeladką, a jeszcze właściwiej czelodką, jak mówi się na Śląsku, wystąpiliśmy w granym w katowickim Pałacu Młodzieży jakimś przedstawieniu dla dzieci, przygotowanym przez Zdzisława Pyzika, przyjaciela rodziny, skądinąd autora wielu tekstów bardzo popularnych pieśni, śpiewanych przez zespół Śląsk, m.in. Starzyka, Helo, helo, Helenko, jako ci się pasie... Mam zdjęcie zbiorowe z tego przedstawienia. Jestem w gronie krasnoludków, nieduży, pyzaty chłopaczek. A obok mnie chudy Wojtek Ziętarski, który w dorosłym życiu poszedł w aktory, miał swoje pięć minut w Krakowie i dobre recenzje, sporo grywał, role były znaczące. I ja zostałem komediantem.\nPada za oknem śnieg, wkładam do odtwarzacza płytę i słucham archiwalnych nagrań Dietricha Fischera-Dieskaua, śpiewającego w sposób przejmujący pieśni z cyklu Winterreise Schuberta do słów Wilhelma Müllera. To nie są pieśni pogodne. Schubert powiadał, że to są pieśni straszliwe. Osamotniony bohater wybiera się w podróż przez zimowy krajobraz, potęgujący jego niezgłębiony smutek, samotność i żal. Zima jest ostatnią porą roku, zima to kres. To był ostatni utwór, jaki skomponował. Wkrótce potem umarł.\nW Nowym Sączu zimą umarł mój tata. Powrócił do domu ciężko chory, był więziony przez gestapo na Montelupich w Krakowie, tam odbito mu nerki. Mroźną i śnieżną nocą zimową umierał. Potrzebna była pomoc lekarska, lekarz mieszkał nieopodal. Odmówił przyjścia, bał się wyjść z domu, była godzina policyjna. Zgodził się zabrać tatę do swojej dorożki mieszkający gdzieś w pobliżu dorożkarz. Zaniesiono ojca do dorożki, opatulono kocami, zawieziono do szpitala. Wyszedł lekarz, podszedł do dorożki, spojrzał. – A po co mi tu trupa przywieźliście – powiedział, wszedł z powrotem do szpitala i zamknął za sobą drzwi, aby mróz do środka nie naleciał.\nNie wiedziałem, dlaczego tata umarł, co się wydarzyło w Krakowie, do którego wyjeżdżał, dlaczego go aresztowano. Niczego nie wiedziałem. Słyszałem tylko, jak dorośli coś między sobą mówili. Gdy wreszcie do trudnych pytań dorosłem, nie miałem już kogo zapytać, moi bliscy też już odeszli. Miałem dopiero trzynaście lat, gdy zimą, w drugi dzień Bożego Narodzenia, umarła mama. Gruźlica mi ją zabrała, nabawiła się jej w czasie wojny, gdy wszystko, co mogła zdobyć do jedzenia, oddawała mnie, abym przeżył.\nBłagam czasem Morfeusza, aby przysłał mi we śnie moją mamę. Podobno on sam miał zdolność przybierania dowolnej postaci i ukazywania się w snach jako osoba ukochana. Ale moja mama nigdy mi się nie śni. Dlaczego? Bardzo często prześladują mnie wyrzuty sumienia, że zbyt mało ją wspominam, za mało o niej myślę. Niewiele wiem o niej. Zimą się urodziła, na początku lutego w roku 1906. Zimą umarła, w drugi dzień najbardziej rodzinnego święta w Polsce.\nŻyła zaledwie 43 lata. Przeżyłem ją już o prawie drugie tyle. Znam jej panieńskie nazwisko: Lenart. Lecz niczego nie wiem o jej rodzicach i jej rodzinie. Wiem, że była krakowianką, sierotą, gdy poznał ją mój ojciec, studiujący wówczas na wydziale prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W czasie wojny wszystkie dokumenty przepadły, nie udało mi się odtworzyć daty ich ślubu, najpewniej miał miejsce w roku 1934. Rok później, gdy zbliżał się czas rozwiązania, tatuś zawiózł ją do Krakowa. I tak dzięki decyzji rodziców miejscem moich urodzin jest Kraków. O to im chodziło, o ten fakt i nazwę miasta w moich dokumentach.\nMałżeńskim szczęściem cieszyli się krótko; pięć lat po ich ślubie wybuchła wojna, stracili mieszkanie, zaczęła się wojenna tułaczka. Najpierw Sosnowiec, potem ucieczka z hitlerowskiego transportu i zamieszkanie w Nowym Sączu, tam mama owdowiała i przez następne lat siedem (a może sześć? i tego nie wiem!) samotnie wychowywała swego syna, wspierana przez rodzinę męża.\nMam ostatni jej list, jaki do mnie napisała. Koperta zaadresowana jest do mojego stryja, który się mną opiekował. Adres napisany jest ołówkiem. Znaczek jest czerwony, na nim portret Bolesława Bieruta. Gdy pisała, upłynęły już cztery lata od końca światowej wojny. Władcy Polski z moskiewskiego nadania poczuli się już bardzo pewnie. Przeciwnicy zostali spacyfikowani. Bierut rządził niepodzielnie, na ścianach w biurach i szkołach wisiały jego portrety, niemal wszystkie znaczki pocztowe przedstawiały jego portret. Mama zaczynała czuć się coraz gorzej. Ja zostałem ze stryjem w Rybniku, gdzie uczył w miejscowym gimnazjum i liceum. Ona wyjechała do sanatorium w miejscowości Kup koło Opola. Stamtąd otrzymałem pisany ołówkiem list.\nKup 12/VII 1949.\nKochany Leszeczku. Mój Kochany Synku, tęskno mi za Tobą, tak mi nieraz smutno, tak sobie przypominam te czasy, jak myśmy oboje szli pod rękę na przechadzkę. Biedaczku mój, gdy już byłam chora, nieraz chciałeś ze mną gdzieś iść, a ja biedna, serce mnie bolało, że Ci Biedaczku muszę odmówić, bo nie miałam sił. Ale może Bozia da mi zdrowie, to Ci nie odmówię. (...) Pójdę z Tobą do kina i wszędzie. Módl się do Bozi o moje zdrowie, a wszystko będzie, jak było. Będziemy znów razem przy muzyce tańczyć walca (...). Słuchaj Stryjcia i kochaj go. Nie daj mu być smutnym. Twoja Kochająca Cię M.\nUmierała w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia. Miałem wtedy czternaście lat.\nZima bywa krajobrazem straszliwym, niekoniecznie z powodu klimatu. A przecież, słuchając pieśni Schuberta, w tej jego podróży słyszy się spokój, kojący spokój. Zimowy. Bo to jest Podróż zimowa. Do kresu...\nW roku 1994 Stanisław Barańczak wydał wiersze, jakie napisał do muzyki Franza Schuberta.\nA może wzrost nad ziemię\nna metr z czymś lub sześć stóp –\nDopiero po nim – grób?\nNad monitorem komputera przy stoliku, na którym to piszę, jest podniszczone nieco przez czas zdjęcie. Nowy Sącz, lata wojenne, wzgórza za Łubinką. Na zdjęciu trzy osoby. Mój ukochany dziadzio, zawsze taki sam, niezmienny, w kapeluszu i pod krawatem, on nigdy inaczej nie wyglądał. Dziadek coś w ręce trzyma, wygląda jak zawinięta w papier kanapka, pewnie została zabrana z domu na przechadzkę na podmiejskie wzgórza. Wciąż go wspominam, nieustannie jest obecny w moich myślach. Grób ma na tym samym katowickim cmentarzu, na którym spoczęła mama.\nLeżąc w szpitalnym łóżku, bliski śmierci, opowiadał mi, jak to przed wojną do naszego katowickiego mieszkania przyszedł w czas zimowy żebrak i babcia poczęstowała go gorącą zupą. Potem, na odchodnym, już w drzwiach, dziękując za poczęstunek, powiedział do dziadka:\n– Oby pan umarł we własnym łóżku.\nDziadek uśmiechał się, opowiadając mi to zdarzenie. Szpital znajduje się tuż obok cmentarza. Okno dziadkowego pokoju wychodziło na ten cmentarz, na którym go teraz odwiedzam.\n– A ja byłem wtenczas na niego oburzony – mówił mi dziadek. – Teraz wiem, że to był bardzo mądry, dobry człowiek. On mi naprawdę dobrze życzył...\nNa zdjęciu dziadek wzrok ma serdeczny, ale poważny, zatroskany. Patrzy na małego kilkulatka. To jestem ja. W krótkich spodenkach, białej koszuli, na głowie mam męski kapelusz, dał mi go mój stryjaszek, właśnie on mnie fotografuje. Ja patrzę na niego, nawet wcale niegłupio, jak na moje osiem lat. Prawą rękę oparłem na nagim kolanie, lewą chłopięcym gestem podniosłem do ust, to taki gest, łapię się na tym, że wciąż go używam, gdy się nad czymś zastanawiam. Plecami wtuliłem się w swoją mamę, pewnie czuję ciepło jej ciała. Mama patrzy na mnie z miłością. Nawet mi się nie śni, chociaż tak bardzo tego pragnę, zasypiając. Dlaczego?\nJuż ludzkość wie, jak dokładnie wyglądał Wszechświat ledwie 380 000 lat po Wielkim Wybuchu. Mamy zdjęcie tego niemowlęcego okresu. Młodszego kosmosu już nie zobaczymy, bo nosząca nazwę WMAP sonda kosmiczna NASA zarejestrowała najstarsze światło, jakie istnieje i jakie mogło dotrzeć do Ziemi. Na zdjęciu widać najstarszy obraz kosmosu zapisany na falach świetlnych, które po Wielkim Wybuchu pomknęły w przestrzeń kosmiczną. Po raz pierwszy ludzkość uzyskała pełną i ostrą fotografię, która pomogła rozstrzygnąć wiele pytań. Kosmos istnieje od 13,7 miliarda lat. Wiemy to z niespotykaną dokładnością – plus minus 130 milionów lat. Pierwsze gwiazdy zapłonęły 200 milionów lat po Wielkim Wybuchu. To setki milionów lat wcześniej, niż podejrzewano.\nKosmos będzie rozszerzał się wiecznie, stygnąc coraz szybciej, aż przyjdzie czas, podobno ma to nastąpić już za niespełna pięć miliardów lat, gdy przestanie istnieć ludzkość... Tak więc wiemy już bardzo wiele. Nie wiemy tylko, kto to wszystko zaczął. Wzięło się to tak sobie? Z niczego? I w nicość się obróci?\nI znowu zaglądam do rodzinnego albumu. Zdjęcie jest z Sosnowca z roku 1940. Trwała wojna. Byliśmy już na wygnaniu, dobrowolnym, ale jednak wygnaniu. Niedaleko, kilka kroków od Katowic – przecież wojna miała trwać krótko, każdy to wiedział, że lada moment mieli nam pomóc alianci. Czasami dziadek zabierał mnie nad brzeg Brynicy, stanowiącej wtedy granicę pomiędzy niemiecką Rzeszą a Generalną Gubernią. Na tamtym brzegu zostały Katowice, już dla mnie niedostępne. W katowickim mieszkaniu czekały na mnie powieści o dzielnym Winnetou. Opowiadał mi o nim mój ojciec, ukochany tatuś, którego za dwa lata miałem stracić już nieodwołalnie. Mówił mi o Indianinie i jego zdobionej bogato strzelbie, o tym, że był człowiekiem honoru, a także czym jest honor, dzielność i odwaga.\nNa fotografii sosnowieckiej jestem Indianinem, z drewnianą strzelbą w ręku, kryjącym się w przymocowanych do wysokich tyczek pomidorach. Indianinem w krakowskim serdaczku, bo taka była w latach międzywojennych moda, że dzieci strojono patriotycznie w barwy narodowe, najchętniej krakowskie. Mam też na głowie indiański pióropusz, starannie dla mnie wykonany przez mojego tatę. Bardzo byłem dumny z tego pióropusza. Nie wiedziałem wówczas, co się stanie za kilka miesięcy, jakie dramatyczne chwile przeżyje moja rodzina, gdy nadejdzie zima, a była śnieżna i mroźna, taka typowa polska zima.\nW „Tygodniku Powszechnym” z 23 września 2001 r. znalazłem list czytelnika, Czesława Rymera z Rybnika. „Moja rodzina została wysiedlona 21.01.1941 r. z Katowic. O piątej rano obudziło nas, moją mamę, siostrę Wisławę i mnie, gwałtowne dzwonienie, walenie i kopanie w drzwi. Do mieszkania wpadło parę osób umundurowanych i cywilnych. Kazali się natychmiast ubierać, gdyż mieliśmy być wysiedleni w ciągu pół godziny. Mieliśmy zabrać tylko osobiste rzeczy. Jednocześnie przystąpiono do rewizji osobistej i całego mieszkania. W krótkim czasie mieszkanie wyglądało jak pobojowisko. Kosztowności, pieniądze i inne wartościowe rzeczy złożono do blaszanego pudełka, które konwojujący nas Schupo przekazał gestapowcom w hali fabrycznej w Sosnowcu. Konwojowano nas na piechotę przy dwudziestojednostopniowym mrozie, potem transportowano samochodami.\nNa naszych oczach gestapowcy segregowali przekazane im przez konwojentów kosztowności i pieniądze. Posługując się okularami jubilerskimi, odkładali bilon, banknoty i kosztowności do pudeł. Na betonowej podłodze była rozłożona słoma, na której przespaliśmy noc. Podano czarną kawę zbożową, toalety nie było żadnej, jedynie część pomieszczenia odgrodzono od reszty hali i trzeba było się załatwiać na beton. Było to pomieszczenie wspólne dla kobiet i mężczyzn. Z hali przewieziono nas ciężarówkami do pociągu podstawionego na stację Sosnowiec Południowy. Nie wiedzieliśmy, dokąd nas wiozą. Późną nocą przejeżdżaliśmy przez Kraków, więc odetchnęliśmy, że nie do Oświęcimia. Zabrano nam w Katowicach sześciopokojowe, komfortowe mieszkanie...”.\nTo jest dokładnie historia mojej rodziny. Nam też zabrano w Katowicach sześciopokojowe mieszkanie...\nGdy do Katowic wkroczyli hitlerowcy, a miasta śląskie wcielono do hitlerowskiej Rzeszy, dziadek z synami zostali wezwani do ważnego urzędu, gdzie nazistowski urzędnik namawiał ich do podpisania Reichslisty:\n– Przecież nosicie niemieckie nazwisko, Herr Herz – mówił do dziadka – jesteście więc Niemcami, to nie ulega wątpliwości.\nA dziadek odmówił.\n– Nazwisko noszę niemieckie, lecz jestem Polakiem i czuję się Polakiem.\nPo rodzinnej naradzie uznano, że trzeba Katowice opuścić. Lada moment mieli nam pomóc Anglicy i Francuzi, trzeba było przeczekać ten czas, zapewne niedługi, na przeczekiwanie wybrano pobliski Sosnowiec w Zagłębiu Dąbrowskim. Sosnowiec nie został włączony do Rzeszy. Nikt nie spodziewał się wtedy, że to wszystko będzie tak długo trwało i że będą to lata tak dramatyczne.\nTrwała wojna, rodzinny dom katowicki znajdował się za graniczną wówczas Brynicą. Chodziłem nad tę rzekę z dziadkiem, tatą i stryjciem – oni patrzyli tęsknie na drugi brzeg, w stronę Katowic, a mnie było z nimi dobrze. Wcale nie wiedziałem, że jest wojna, że coś jest nie tak, jak być powinno. Jakoś udawało się im oszczędzać dziecko, którym przecież byłem.\nZimową nocą nad ranem rozległo się walenie do drzwi naszego sosnowieckiego mieszkania. Do dziś słyszę przerażający krzyk mego ojca. Dlaczego tak krzyczał? Nie wiem. Mogę się tylko domyślać... Dostaliśmy krótki czas na spakowanie się. Bezradność. Bieganina. Szarpanina. Ogromne walizki. Krzyki: schnell, schnell! Prowadzono nas zaśnieżonymi, mroźnymi ulicami. W ręku kurczowo trzymałem swojego pluszowego misia. W pewnym momencie go upuściłem. Został za nami na śniegu. Zacząłem płakać. Jeden z eskortujących nas wojskowych cofnął się, podniósł pluszaka i podał mi.\nDalej było tak, jak w tym liście pana Rymera, który zamieścił „Tygodnik Powszechny”. A jeszcze później był transport. Dokąd nas wysyłano, nie wiem. Jakoś udało się przekupić transportujących nas żandarmów i w Tarnowie cała rodzina uciekła z transportu. W Nowym Sączu mieszkał kolega mego ojca ze studiów. Wydawało się, że w tym zagubionym wśród gór mieście uda się przeczekać wojnę. Udało się. Nie wszystkim. Tam zmarł mój ojciec i wkrótce po nim z żalu i tęsknoty opuściła nas babcia. Syn i jego matka zostali pochowani na sądeckim cmentarzu.\nGdy przymknę oczy, niekiedy widzę siebie w Nowym Sączu – dziesięciolatka wpatrzonego w stryja, trzymającego w ręku gazetę. Ręce mu dygotały, nigdy przedtem tego nie widziałem. I nagle, tego też dotychczas nigdy nie widziałem, odkąd po śmierci ojca w pierwszych latach wojny został najważniejszym mężczyzną w moim życiu, nagle stryj zaczął płakać. Duże łzy ściekały mu po policzkach.\n– Czemu płaczesz? – zapytałem.\n– Skończyła się wojna – powiedział.\nA ja się zmartwiłem, bo miałem tylko 10 lat, i odkąd przed kilkunastu tygodniami pojawiły się w naszym życiu wojenne gazety, bardzo mi się podobały. A teraz, gdy wojna się skończyła, tak to wtedy czułem, gazety przecież nie będą miały o czym pisać. I wtedy pierwszy raz zobaczyłem tę nazwę, odmienianą we wszystkich możliwych przypadkach, przeważnie jednak łączoną ze znienawidzonymi w moim domu nazwiskami i ze słowem – proces. Aż wreszcie dobrze nazwę tego miasta zapamiętałem. Norymberga.\nByłem w Norymberdze wiele lat później. Pośrodku miasta zatrzymałem się na moście, pod którym płynie rzeka Pegnitz. Patrzyłem na przedziwnie sielski i niemal małomiasteczkowy widok, z charakterystycznymi niemieckimi domami o szkieletowej konstrukcji, z gałęziami płaczących wierzb, zwieszającymi się nisko, niemal tykającymi szemrzącej cicho wody, w której odbijają się sylwetki domów i pływają dzikie kaczki. Wspinały się ku niebu wieże norymberskich kościołów, wewnątrz których można znaleźć niesłychaną liczbę wspaniałych dzieł sztuki, które każdego kustosza muzeum doprowadzić mogą do ataku zazdrości. Nad miastem górował zamek cesarski, z jego okien przed wiekami spoglądał na miasto Fryderyk Barbarossa. Już za życia był mitem, legendą, wcieleniem wszelkich cnót średniowiecznego bohatera, władcy i rycerza. Ile tysięcy ludzi odnajdywało w nim niespełnionego siebie? U stóp zamku mieszkał i tworzył wielki Albrecht Dürer.\nNa początku 1945 roku Norymberga przestała istnieć. Słynne miasto srogo zapłaciło za to, że jego mit został podchwycony przez nazistów, że tutaj powstały ustawy, które dały początek grozie holocaustu. Gdy przymykam oczy, słyszę także tupot podkutych butów, szaleńczy wrzask tłumów, widzę tysiące wyciągniętych przed siebie rąk, pozdrawiających wstępującego na trybunę, słyszę jego histeryczny krzyk. Ale widzę też wstrząśnięte twarze młodych Niemców, poznających czarne chwile swojej ojczyzny uczniów licealnych, którzy opuszczają salę projekcyjną w Stuttgarcie, do której i ja akurat zaszedłem, w której wyświetlano właśnie film tamte czasy przypominający. Niekiedy słyszę również muzykę Wagnera ze Śpiewaków norymberskich, których bohaterem jest norymberczyk Hans Sachs, autentyczny szewc z zawodu, Meistersinger z wyboru, autor tysięcy pieśni i setek sztuk teatralnych. Widziałem to, co pozostało z miejsca wielotysięcznych wieców, tereny gier i boiska sportowe, nad którymi góruje kamienna trybuna, z której przemawiał führer. U jej stóp na betonowych płytach młodzi ludzie uprawiają teraz akrobatyczne skoki na deskorolkach. Nieopodal, na polankach pośród ogromnego Volksparku, kicają dzikie króliki. Z oddali słychać bicie zegara.


Dziecięce przygotowania do Świąt Wielkanocnych...\nDzisiaj w bibliotece ruszyły prawdziwe przygotowania do Świąt Wielkanocnych. Przygotowywaliśmy witraże na okna tym razem w kształcie pisanek. Dziewczyny bardzo się napracowały przy ich wykonaniu, ale było warto. Wyszły pięknie. Cieszymy się z takich spotkań podczas, których robimy to, co lubimy.\npiątek, 25 marca 2016 16:21\nPrzejdź do wpisu „Dziecięce przygotowania do Świąt Wielkanocnych...”\nDodaj komentarz do wpisu „Dziecięce przygotowania do Świąt Wielkanocnych...”\nWSZYSTKIM NASZYM CZYTELNIKOM SKŁADAMY NAJSERDECZNIEJSZE ŻYCZENIA\npiątek, 25 marca 2016 12:52\nPrzedszkolaki u progu Świąt WIELKANOCNYCH :)\nPodczas naszych przedświątecznych wizyt w przedszkolach zauważamy prawdziwe cuda wykonane przez dzieci. Atmosferę zbliżających się Świąt Wielkanocnych czuć w każdym kącie, a nam miło czytać w udekorowanych świątecznie wnętrzach. Zwłaszcza, że i my mamy dla przedszkolaków książeczki typowo świąteczne w których między innymi Kubuś Puchatek szuka pisanek. Wszyscy mali i duzi czekamy z niecierpliwością na Święta...\nśroda, 23 marca 2016 17:05\nPrzejdź do wpisu „Przedszkolaki u progu Świąt WIELKANOCNYCH :)”\nDodaj komentarz do wpisu „Przedszkolaki u progu Świąt WIELKANOCNYCH :)”\nWraz z klasą Ib ze Szkoły Podstawowej nr 3 w Tychach postanowiliśmy pożegnać zimę. Po wspólnej lekturze opowiadania z książki Heleny Bechlerowej Zima z białym niedźwiedziem. Zabraliśmy się do wykonywania bałwankowych witraży na okna. Dzieci wręcz ,,rzuciły" się do pracy. Przez cały czas towarzyszył im ogromny zapał i chęć zrobienia własnego pięknego witrażu. Po zajęciach pozostały nam na oknach zimowe ozdoby. Teraz pozostaje tylko czekać na Wiosnę....\npiątek, 11 marca 2016 13:10\nPrzejdź do wpisu „Pożegnanie ZIMY...”\nDodaj komentarz do wpisu „Pożegnanie ZIMY...”\nponiedziałek, 07 marca 2016 13:11


Polityka Prywatności / RODO | PHU Marvel\nNadzór nad przestrzeganiem zasad opisanych w niniejszej Polityce oraz przepisów ochrony danych osobowych pełni Prezes Zarządu. Zobowiązując wszystkich pracowników i współpracowników do zapoznania się z Polityką Ochrony Danych Osobowych oraz do bezwzględnego przestrzegania zawartych tu zasad.\n1) Administrator danych – oznacza osobę fizyczną lub prawną, podmiot, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarzania danych osobowych.\nAdministratorem jest P.H.U. Marvel Anna Borkowska Szulc\n2) bezpieczeństwo informacji – zachowanie poufności, integralności i dostępności informacji; dodatkowo mogą być brane pod uwagę inne własności, takie jak autentyczność, rozliczalność, niezaprzeczalność i niezawodność;\n3) dane osobowe – oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej („osobie, której dane dotyczą”); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej;\n4) dane szczególne oznaczają dane wymienione w art. 9 ust. 1 RODO, tj. dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych, dane genetyczne, biometryczne\n5) w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub dane dotyczące zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej;\n6) hasło – rozumie się przez to ciąg znaków alfanumerycznych, znany jedynie użytkownikowi;\n7) identyfikator – rozumie się przez to, ciąg znaków literowych, jednoznacznie identyfikujący osobę upoważnioną do przetwarzania danych osobowych w systemie informatycznym;\n8) incydent ochrony danych osobowych – zdarzenie albo seria niepożądanych lub niespodziewanych zdarzeń ochrony danych osobowych stwarzających znaczne prawdopodobieństwo zakłócenia działań biznesowych i zagrożenia ochrony danych osobowych.\n9) naruszenie ochrony danych osobowych – oznacza naruszenie bezpieczeństwa prowadzące do przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utracenia, zmodyfikowania, nieuprawnionego ujawnienia lub nieuprawnionego dostępu do danych osobowych przesyłanych, przechowywanych lub w inny sposób przetwarzanych.\nInstrukcja postepowania w przypadku naruszenia ochrony danych stanowi załącznik nr 1 do niniejszej Polityki;\n10) obszar przetwarzania danych – rozumie się przez to budynki i pomieszczenia określone przez administratora danych, tworzące obszar, w którym przetwarzane są dane osobowe i inne informacje prawem chronione.\n11) odbiorca danych – oznacza osobę fizyczną lub prawną, organ publiczny, jednostkę lub inny podmiot, któremu ujawnia się dane osobowe, niezależnie od tego, czy jest stroną trzecią; organy publiczne, które mogą otrzymywać dane osobowe w ramach konkretnego postępowania zgodnie z prawem unii lub prawem państwa członkowskiego, nie są jednak uznawane za odbiorców; przetwarzanie tych danych przez te organy publiczne musi być zgodne z przepisami o ochronie danych mającymi zastosowanie stosownie do celów przetwarzania;\n12) osoba, podmiot danych – oznacza osobę, której dane dotyczą;\n13) podmiot przetwarzający – oznacza organizację lub osobę, której ADO powierzył przetwarzanie danych osobowych.\n14) polityka oznacza niniejszą politykę ochrony danych osobowych;\n15) postępowanie z ryzykiem – proces planowania i wdrażania działań wpływających na ryzyko; Ryzyko – niepewność osiągnięcia zamierzonych celów;\n16) poufność danych – rozumie się przez to właściwość zapewniającą, że dane nie są udostępniane nieupoważnionym podmiotom; szacowanie ryzyka – proces identyfikowania, analizowania i oceniania ryzyka;\n17) profilowanie oznacza dowolną formę zautomatyzowanego przetwarzania danych osobowych, które polega na wykorzystaniu danych osobowych do oceny niektórych czynników osobowych osoby fizycznej, w szczególności do analizy lub prognozy aspektów dotyczących efektów pracy tej osoby fizycznej, jej sytuacji ekonomicznej, zdrowia, osobistych preferencji, zainteresowań, wiarygodności, zachowania, lokalizacji lub przemieszczania się;\n18) RODO oznacza rozporządzenie parlamentu europejskiego i rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/we (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (dz.urz. UE l 119, s. 1).\n19) serwisant – rozumie się przez to firmę lub pracownika firmy zajmującej się sprzedażą, instalacją, naprawą i konserwacją sprzętu komputerowego;\n20) system informatyczny administratora danych – rozumie się przez to sprzęt komputerowy, oprogramowanie, dane eksploatowane w zespole współpracujących ze sobą urządzeń, programów, procedur przetwarzania informacji i narzędzi programowych; w systemie tym pracuje co najmniej jeden komputer centralny i system ten tworzy sieć teleinformatyczną administratora danych;\n21) teletransmisja – rozumie się przez to przesyłanie informacji za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej;\n22) uwierzytelnienie – rozumie się przez to działanie, którego celem jest weryfikacja deklarowanej tożsamości podmiotu;\n23) użytkownik – rozumie się przez to osobę upoważnioną do przetwarzania danych osobowych, której nadano identyfikator i przyznano hasło;\n24) zgoda osoby, której dane dotyczą oznacza dobrowolne, konkretne, świadome i jednoznaczne okazanie woli, którym osoba, której dane dotyczą, w formie oświadczenia lub wyraźnego działania potwierdzającego, przyzwala na przetwarzanie dotyczących jej danych osobowych.\n1) rozliczalność – rozumie się przez to właściwość zapewniającą, że działania użytkownika mogą być przypisane w sposób jednoznaczny tylko temu użytkownikowi;\n2) integralność danych – rozumie się przez to właściwość zapewniającą, że dane osobowe nie zostały zmienione lub zniszczone w sposób nieautoryzowany;\n3) poufność danych – rozumie się przez to właściwość zapewniającą, że dane nie są udostępniane nieupoważnionym podmiotom;\nZa przestrzeganie zasad ochrony i bezpieczeństwa danych odpowiedzialni są użytkownicy.\n1) Wdrożenie procedur określających postępowanie osób dopuszczonych do przetwarzania danych osobowych oraz ich odpowiedzialność za ochronę tych danych.\n2) Przeszkolenie użytkowników w zakresie bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych.\n4) Podejmowanie niezbędnych działań w celu likwidacji słabych ogniw w systemie zabezpieczeń,\n5) Okresowe sprawdzanie przestrzegania przez użytkowników wdrożonych metod postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych.\n1) nieuprawniony dostęp lub próbę dostępu do danych osobowych lub pomieszczeń, w których się one znajdują\n2) naruszenie lub próby naruszenia integralności danych rozumiane jako wszelkie modyfikacje, zniszczenia lub próby ich dokonania przez osoby nieuprawnione lub uprawnione działające w złej wierze lub jako błąd w działaniu osoby uprawnionej (np. zmianę zawartości danych, utratę całości lub części danych),\n3) naruszenie lub próby naruszenia integralności systemu\n5) naruszenie lub próby naruszenia poufności danych,\n7) udostępnienie osobom nieupoważnionym danych osobowych\n8) zniszczenie, uszkodzenie lub wszelkie próby nieuprawnionej ingerencji w system informatyczny zmierzające do zakłócenia jego działania bądź pozyskania w sposób niedozwolony lub w celach niezgodnych z przeznaczeniem danych zawartych w systemie,\n9) inny stan systemu informatycznego lub pomieszczeń, niż pozostawiony przez użytkownika po zakończeniu pracy.\n1) Każda osoba działająca z upoważnienia Administratora i mająca dostęp do danych osobowych przetwarzała je wyłącznie na polecenie Administratora.\n2) Każdy z pracowników i współpracowników powinien zachować szczególną ostrożność przy przenoszeniu danych.\n3) Należy chronić dane przed dostępem do nich osób nieupoważnionych.\n4) Pomieszczenia w których są przetwarzane dane osobowe powinny być zamykane na klucz.\n5) Dostęp do kluczy posiadają tylko upoważnieni pracownicy i współpracownicy.\n6) Dostęp do pomieszczeń możliwy jest tylko i wyłącznie w godzinach pracy. W wypadku gdy jest wymagany poza godzinami pracy – możliwy jest tylko na podstawie zezwolenia Administratora.\n7) Dostęp do pomieszczeń, w których są przetwarzane dane osobowe mogą mieć tylko upoważnieni pracownicy.\n8) W przypadku pomieszczeń, do których dostęp mają również osoby nieupoważnione, mogą przebywać w tych pomieszczeniach tylko w obecności osób upoważnionych i tylko w czasie wymaganym na wykonanie niezbędnych czynności.\n9) Szafy, w których przechowywane są dane powinny być zamykane na klucz.\n11) Szafy z danymi powinny być otwarte tylko na czas potrzebny na dostęp do danych, a następnie powinny być zamykane.\n12) Dane w formie papierowej mogą znajdować się na biurkach tylko na czas niezbędny na dokonanie czynności służbowych, a następnie muszą być chowane do szaf.\n13) Dostęp do komputerów, na których są przetwarzane dane – mają tylko upoważnieni pracownicy i współpracownicy.\n14) Monitory komputerów, na których przetwarzane są dane, są tak ustawione, aby osoby nieupoważnione nie miały wglądu w dane.\n15) W wypadku potrzeby wyniesienia komputera przenośnego (np. typu notebook) zawierającego dane osobowe, lub inne informacje chronione, komputer taki musi być odpowiednio dodatkowo zabezpieczony, a dane zaszyfrowane.\n16) Nie należy udostępniać osobom nieupoważnionym komputerów przenośnych.\n17) W przypadku potrzeby przeniesienia danych osobowych pomiędzy komputerami – należy dokonać tego z zachowaniem szczególnej ostrożności.\n18) Nośniki użyte do przenoszenia danych należy wyczyścić (skasować nieodwracalnie), aby nie zostały na nich dane osobowe.\n19) W wypadku niemożliwości skasowania danych z nośnika (płyta CD-ROM) – należy taką płytę zniszczyć fizycznie.\n20) W przypadku wykorzystania do przenoszenia dysków – należy skasować z tych dysków.\n21) Niezabezpieczonych danych osobowych nie należy przesyłać drogą elektroniczną.\n22) Sieć komputerowa powinna być zabezpieczona przed wszelkim dostępem z zewnątrz.\n23) Błędne lub nieaktualne wydruki i wersje papierowe zawierające dane osobowe lub inne informacje chronione – niszczone są za pomocą niszczarki lub w inny mechaniczny sposób uniemożliwiający powtórne ich odtworzenie.\n1) zabezpieczenia systemu informatycznego,\n2) technicznego stanu urządzeń,\n3) zawartości zbioru danych osobowych,\n4) ujawnienia metody pracy lub sposobu działania programu,\n5) jakości transmisji danych w sieci telekomunikacyjnej mogącej wskazywać na naruszenie zabezpieczeń tych danych,\n6) innych zdarzeń mogących mieć wpływ na naruszenie danych osobowych (np. zalanie, pożar, itp.) każda osoba zatrudniona przy przetwarzaniu danych jest obowiązana niezwłocznie powiadomić o tym fakcie Administratora danych.\n1) Przetwarzanie, w tym udostępnianie danych osobowych jest prawnie dopuszczalne, jeżeli jest niezbędne dla zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisu prawa.\n2) W przypadku udostępnienia danych osobowych w celach innych niż włączenie do rejestru, administrator danych udostępnia posiadane informacje osobom lub podmiotom uprawnionym do ich otrzymania na mocy przepisów prawa.\n3) Dane osobowe można wykorzystać wyłącznie zgodnie z przeznaczeniem, dla którego zostały udostępnione.\n4) Podmiot występujący o udostępnienie informacji powinien wskazać podstawę prawną upoważniającą go do otrzymania tych danych albo uzasadnioną potrzebę żądania ich udostępnienia. Tylko w takiej sytuacji można dokonać oceny, czy w określonym przypadku udostępnienie danych jest prawnie dopuszczalne i czy nie będzie ono stanowić naruszenia zasad ochrony informacji.\n5) Przetwarzanie, w tym udostępnianie danych osobowych w celu innym niż ten, dla którego zostały zebrane, jest dopuszczalne, jeżeli nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą, oraz następuje w celu badań naukowych, dydaktycznych, historycznych oraz statystycznych.\n6) Udostępnienie danych może nastąpić jedynie za zgodą Administratora danych i powinno być odpowiednio udokumentowane.\nUżytkownik zobowiązany jest złożyć oświadczenie o tym, iż został zaznajomiony z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, z niniejszą Polityką, a także zobowiązać się do ich przestrzegania.\nUdostępnianie danych osobom trzecim może nastąpić pod warunkiem podpisania przez takie osoby umowy o powierzeniu danych, której wzór stanowi Załącznik do niniejszej polityki.\n22 Polityka niniejsza wchodzi w życie z dniem podpisania w imieniu ADO. Wszelkie zmiany polityki wymagają zgody ADO i powiadomienia użytkowników.\n© PHU Marvel 2019


Medicstar.pl - SEO TRE 24\nFirma Medicstar już od kilkudziesięciu lat dostarcza na rynek wysokiej jakości produkty tekstylne niezbędne w branży medycznej. W bogatej ofercie znajduje się odzież medyczna damska i męska, która charakteryzuje się nowoczesnym designem i trwałością. Asortyment obejmuje fartuchy, spodnie, koszulki polo, bluzy medyczne, spódnice i ubrania kosmetyczne. Medicstar proponuje również odzież chirurgiczną składającą się z dwuelementowego kompletu. Prezentowana odzież lekarska wykonana została z certyfikowanych tkanin, dzięki czemu jest bardzo wygodna i nie krępuje ruchów. Postaw na wygodę i wysoką jakość.\nSłowa kluczowe: odzież medyczna, odzież lekarska\nSerdecznie zapraszamy: Skuteczna windykacja. Zlecając instytucji windykacyjnej odebranie naszych pieniędzy, możemy oczekiwać większej skuteczności aniżeli w przypadku kanonicznego ...\nTaśmy poliestrowe »\nWysyłacie w pracy całe mnóstwo rozmaitych przesyłek? Nie macie w co zapakować przesyłek? Nie macie pojęcia, jak je prawidłowo zabezpieczyć, żeby w środku nic się nie zniszczyło? Ch ...\nCmentarz municypalny w Gubinie zajmuję się kompleksowo i profesjonalnie obsługą pogrzebów. Sama organizacja pogrzebów przebiega bardzo pieczołowicie, rzetelnie, i z pełną odpowiedz ...\nCzym trudni się firma MASTERKLIMA? Jej specjalnością są tak zwane chillery wody lodowej. Urządzenia tego typu to bardzo ważne części przemysłowych instalacji chłodzących. Działając ...\nSale szkoleniowe we Wrocławiu »\nEstetyczne i nowoczesne sale konferencyjne we Wrocławiu spodobają się każdemu, kto szuka doskonałego miejsca do przeprowadzenia szkolenia dla swoich pracowników. Wyjątkowa oprawa d ...\nStron: 10045, Kategorii: 30, Podkategorii: 1069, Stron oczekujących: 1, Gości online: 54, Zaindeksowanych stron: 12600, Ost. moderacja: 27 06 2022


Jak działają zioła na potencję | Blog Maxa Jak działają zioła na potencję – Blog Maxa\nCzerwiec 24, 2020 - Uncategorized\nZiela na moc są formą nastawienia zachowawczego. Dodatki na ulepszenie energii fizycznej zazwyczaj zawierają, zioła, takie jak: korzenie suma, jagodę jałowca brazylijskiego, liść Damiana, korzeń maca czy guaranę. Choć nie jest zatem niewątpliwa forma rehabilitacji, ponieważ podłoża interesu umieją być bardziej rozliczone również będą pochłaniać innej linie działania np. zabiegowej. Stąd właśnie istotna jest syntetyczna diagnostyka problemu.\nDodatkowo zażywanie dodatków na jednostkową rękę, bez konferencji z specjalistą, umie żyć przykre dla zdrowia. Nieodpowiednie dodatki mogą pogorszyć energia fizyczną, w ekstremalnych wypadkach pozwalając nawet priapizm, jaki rzekomo istnieć przyczyną trwałej impotencji. Akurat trzyma oraz żadnych medycznych dowodów potwierdzających skuteczne oddziaływanie ziół na siłę.\nNależy mieć, iż jeżeli człowiek dostrzega obok siebie ćwiczące się kłopoty z erekcją, ostateczna jest zawodowa diagnoza, bo od niej podlega wybór dobranej natomiast wydajnej diet.\nPrzyczyny zaburzeń erekcji bądź dylematów z potencją\nCzynniki, które potrafią czynić impotencję można wydać na: psychogenne, neurogenne, naczyniowe, hormonalne, polekowe i jatrogenne. W relacji od dna zaburzeń, winna zostać wyszukana podobna szkoła dalszego działania.\nAby rozpoznać podłoże impotencji, niezastąpiona stanowi kompetentna diagnoza, która powinna lokować się . Dużo notorycznie jest podobnie tak, że założenie problemu tworzą równocześnie dwa czy wysoce czynniki. Im prędko z pojawienia się obrazów zostanie zamontowana diagnoza dotycząca podstawy, obecnym okazalsze niepewności na korzystne działanie, ponieważ nie warto zdejmować ze zgłoszeniem się do lekarze.\nJeśli nie zioła na energię wtedy co?\nNowoczesna medycyna idzie na przebojowe a wygodne leczenie impotencji. Są szkoły zabiegowe, trwałe oraz psychoterapia. Sposoby przyjmowania są dobierane do oddzielnych potrzeb, zgodnie z dnem zaburzeń erekcji. Nagminnie traktowane jest leczenie podobne za ochroną kilku dróg jednocześnie, w obowiązku podwyższenia efektywności terapii. Zachowawcze techniki działania wtedy powszechnie farmakoterapia, w Polsce najtańsze specyfiki to: Viagra, Cialis oraz Levitra, ich zjawisko liczy na zabezpieczeniu wzmożonego dopływu farbie do ciał jamistych prącia, dzięki czemu zyskanie wzwodu będzie staranniejsze. Farmakoterapia istnieje bardzo wszechstronna natomiast całkowicie surowa, pod warunkiem, że stanowi podawana przez chirurga, oraz leki spadają z kompetentnego źródła. Grupę kobiet nie ma produktów ubocznych, ale mogą się one pojawić, dlatego odpowiednia jest weryfikacja lekarza podczas używania leków.\nDo manipulacji zabiegowych uczestniczy m.in. terapia falami dźwiękowymi RENOVA LSWT, jaka przesadza na zmienienie lub przywrócenie fizjologicznej energii fizycznej. Brak ostatni silna wdrożyć obok dziewczyn między 20 a 80 rokiem mieszkania. Jest obecne brak nieinwazyjny i odróżniający się dużą efektywnością. A pomocną procedurą usuwania dla jednostek, obok jakich tłem są czynniki psychogenne jest psychoterapia.\nNiezależnie od założenia zaburzeń erekcji, najistotniejsza jest syntetyczna diagnoza, która determinuje podjęcie wygodnej konfiguracje leczenia.


Prezes Manowska: TK stwierdził, że unormowania unijne nie mogą podważać konstytucyjnych zasad – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny Prezes Manowska: TK stwierdził, że unormowania unijne nie mogą podważać konstytucyjnych zasad – Polska – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny\nPolskaPrezes Manowska: TK stwierdził, że unormowania unijne nie mogą podważać konstytucyjnych zasad\nKarol KwiatkowskiKarolK197011 października, 20219 min\nTK stwierdził, że unormowania unijne nie mogą podważać konstytucyjnych zasad, które obowiązywały w polskim systemie prawnym od zawsze, a od których niektórzy chcą odstąpić w obecnej sytuacji – mówiła w rozmowie z poniedziałkowym „DGP” I prezes SN Małgorzata Manowska.\nI prezes SN Małgorzata Manowska była pytana m.in., co wynika z zeszłotygodniowego orzeczenia TK. „Rzeczpospolita Polska przekazała Unii swoje kompetencje do stanowienia norm obowiązujących na jej terytorium jedynie w bardzo określonym zakresie. Mówi o tym wyraźnie art. 5 TUE, który wskazuje, że UE ma tylko te kompetencje, które zostały jej wyraźnie przyznane. I w tym kontekście TK stwierdził, że kompetencje dotyczące organizacji wymiaru sprawiedliwości nie zostały przyznane Unii” – wyjaśniła prezes I SN.\nJak przypomniała, TK stwierdził, że unormowania unijne nie mogą podważać konstytucyjnych zasad, które obowiązywały w polskim systemie prawnym od zawsze, a od których niektórzy chcą odstąpić w obecnej sytuacji. „Chodzi o to, że sądy polskie, poza kompetencjami ustawowo przyznanymi SN, nie mogą kontrolować legalności procedury powołania sędziego, a zwłaszcza aktu powołania sędziego przez prezydenta, i nie mogą odmawiać uznania za sędziego osoby powołanej tym aktem. To są podstawy niezależności i niezawisłości sądów oraz konsekwencja obowiązywania zasady trójpodziału władz. O tym, kto sprawuje władzę sądowniczą, decyduje demokratycznie legitymowany prezydent z pewnym udziałem środowiska sędziowskiego, które ma większość w KRS, ale nie same sądy” – wyjaśniła.\nNa uwagę, że konsekwencją będzie nakręcenie sporu z Brukselą i czy zatem sprawy nie zaszły za daleko, odparła, że „sprawa zaszła stanowczo za daleko, ale nie wydaje mi się, by była to wina TK”. „Jesteśmy świadkami prób poszerzania zakresu wpływów instytucji unijnych kosztem państw członkowskich. Główny problem dotyczy interpretacji traktatów i określonego nimi zakresu kompetencji instytucji unijnych. Sam TSUE niejednokrotnie wydawał orzeczenia, wskazując, kiedy ustawa zasadnicza państwa członkowskiego bierze prymat nad prawem unijnym. Ale to nie znaczy, że TSUE samodzielnie może rewidować zakres, w jakim państwa przyznały kompetencje Unii. Coraz częściej obserwujemy kwestionowanie wyroków TSUE przez państwa członkowskie. W ostatnim czasie stało się to w Hiszpanii i we Francji. To nie jest ani przypadek, ani zjawisko występujące tylko w Polsce” – zauważyła.\nPytana jakie przełożenie na sytuację w Sądzie Najwyższym ma orzeczenie TK, stwierdziła, że „trudno to ocenić”. „Sędziowie są niezawiśli i podlegają tylko konstytucji i ustawom. Wierzę jednak, że wszyscy sędziowie, a przede wszystkim sądów powszechnych, zachowają się odpowiedzialnie” – oceniła. Dopytana, czy orzeczenie TK wpłynie na decyzję w sprawie zatrzymania wpływu spraw do Izby Dyscyplinarnej do 15 listopada, odpowiedziała, że „nie wpłynie, bo ja nie wydałam tego zarządzenia w wykonaniu orzeczeń TSUE”. „Wydałam je po to, żeby dać podmiotom, którym przysługuje inicjatywa legislacyjna, czas na podjęcie decyzji w kwestii ewentualnych zmian w przepisach kwestionowanych przez TSUE i ETPCz. Ta decyzja nie powinna być podjęta pod groźbą kar finansowych” – wskazała.\nManowska została zapytana także o odpowiedzi TSUE na pytanie prejudycjalne Izby Cywilnej SN oraz to, czy środowa decyzja oznacza, że orzeczenia nowych sędziów są do zakwestionowania. „Luksemburski Trybunał stwierdził możliwość nieprzestrzegania konstytucyjnych zasad regulujących ustrój wymiaru sprawiedliwości, po czym umył ręce, pozostawiając czarną robotę do wykonania tym sędziom krajowym, którzy będą gotowi zignorować konstytucję. To oczywiście jeszcze bardziej pogłębia chaos w wymiarze sprawiedliwości. Wyrok jest skonstruowany w skomplikowany sposób, a jako prawnicy wiemy, że kluczowa jest interpretacja i przepisów traktatowych, i granic, w ramach których Polska przekazała swoje kompetencje organom UE. Badanie tych granic musi podlegać kontroli nie tylko organów UE, ale także krajowych” – mówiła.\nJak dodała, „z niektórych fragmentów wyroku wynika, że TSUE zwolnił polskie organy konstytucyjne z obowiązku przestrzegania ustawy zasadniczej”. „Tam wprost jest napisane, że przepisy konstytucji nie mogą stanąć na drodze realizacji prawa unijnego. Ale musimy pamiętać o przedmiocie tego rozstrzygnięcia. Dlatego mówiłam, że TSUE umył ręce. Z jednej strony stwierdził, że nie wychodzi poza swoją sferę kompetencji, ale jednocześnie wskazał, jak oceniać, czy sąd powołany w Polsce jest należycie obsadzony. Ten wyrok jest próbą naruszenia podstawowych konstytucyjnych struktur Rzeczypospolitej, do ochrony których zobowiązana jest na mocy art. 4 Traktatu o UE. TSUE podszedł dosyć swobodnie do istnienia tych granic. Niby stwierdził, że istnieją, ale jednak wkroczył głęboko i sformułował bardzo szczegółowe normy w zakresie organizacji wymiaru sprawiedliwości, łącznie z próbą podkreślenia de facto prezydenckiej prerogatywy, której możliwość wykonania uzależnił od postanowienia sądu wydanego na podstawie kodeksu postępowania cywilnego. Czyli zwykła ustawa miałaby stać na przeszkodzie konstytucyjnej prerogatywie prezydenta? To w praktyce likwiduje prerogatywę” – tłumaczyła. (PAP)\nSutkowski: Trzeba szczepić dorosłych przeciwko pneumokokom


Elewacja murowanego domku letniskowego\nHej, Przymierzam się do elewacji domku letniskowego. Domek ok 45m2 z bloczków (ok. 20 - 25 cm) postawiony na fundamencie, od momentu wybudowania...\nDodane przez PIOTR+\nCzy można układać płyty GK na suficie bez przesunięć, jeśli szerokość sufitu jest niższa niż szerokość płyty GK. Chcemy kupić płyty 1200x3000, a...\nDodane przez katand\nDREWNIANA ELEWACJA - doświadczenia, porady, sugestie\nWitam ! :D Zamierzamy zrobić elewację w domku z drewna bo taka nam się najbardziej podoba. Czy ktoś ma taką elewację ? jak się sprawuje ? Czy...\nDodane przez Maciek Kra


Ciepły dom w technologii keramzytu to nowoczesny kierunek w budownictwie. Na rynku polskim występuje kilka systemów wyrobów z tego kruszywa.\nWysoka izolacyjność termiczna oznacza również niskie nakłady na ogrzewanie budynku w okresie zimowym, a w kosztorysie budowy zmniejszenie wydatków na materiał izolujący ściany. W przypadku ściany z pustaków Termo Optiroc 36,5 cm, ocieplonej wełną grubości 8 cm U = 0,216 W/(m²·K). Natomiast U dla ściany z pustaka Termo Optiroc 24 ocieplonej analogicznym materiałem o grubości 12 cm wynosi 0,247 W/(m²·K). Przy stosowaniu innych wyrobów ściennych o podobnych grubościach, ocieplenie musi być o kilka centymetrów.\nkeramzyt, budowa domu, materiały budowlane, budowa ścian, pustaki\nŹródło: Weber Zakład Produkcji Keramzytu


Agentom CBŚ ukradziono samochód. Policja szuka zguby - Dziennik.pl\n25 czerwca 2014, 18:48 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nNieznani sprawcy ukradli hondę civic pomorskim agentom Centralnego Biura Śledczego. Samochodu szukają już dolnośląscy funkcjonariusze.\nWiadomo, że agenci CBŚ zaparkowali służbowy samochód przy jednej z ulic w Chojnowie, zaledwie kilka minut przez tym, jak zniknął.\nPolicjanci motywów zbrodni dopatrują się albo w tym, że funkcjonariusze zostawili otwarte drzwi w samochodzie - auto ma siedem lat i było mniej warte niż inne pojazdy na tym parkingu - bądź w zemście lokalnych złodziei.\nNa obecnym etapie bliższych szczegółów nie ujawniają.\nauto samochód CBS kradzież policja Centralne Biuro Śledcze\nhahaha abw sam prymityw\nBłagam, nie kopcie leżącego...\npożyczenie otwartego samochodu zbrodnią.\nDwie kwestie do Sz.P. redaktora.\n"Zbrodnia" to czyn zagrożony karą pozbawienia wolności, której dolna granica jest nie niższa 3 lata. Kradzież nie jest zbrodnią w tym rozumieniu. Dlatego zwrot: "Policjanci motywów zbrodni(...)" w kontekscie kradzieży jest co najmniej śmieszne.\nDruga kwestia. Skoro rzecz została skradziona, to nie może być jednocześnie zgubiona. Dlaczego? Wynika to choćby z kwestii semantyki słów "kradzież" i "zgubienie czegoś". Stąd treść nagłówka jest wewnętrznie sprzeczna.\nCholera. Dobrze, że w środku nie było jakiegoś agenta, bo też by chyba podpieprzyli go razem z samochodem. A swoją drogą, dlaczego te służby do tej pory nie zatrudniły sobie ochroniarzy ?. Przecież takich fachowców należy dobrze ochraniać, bo złych ludzi mamy na pęczki.


648 Biodegradowalny spray do usuwania smaru | sklep.bbmoto.pl\nStrona główna Sklep MUC-OFF Czyszczenie 648 Biodegradowalny spray do usuwania smaru\n−\t ilość 648 Biodegradowalny spray do usuwania smaru +\nKrok 1 – Przed użyciem wstrząśnij puszkę, dzięki czemu formuła sprayu zostanie aktywowana. Nałóż spray na ubrudzone smarem elementy motocykla.\nKrok 2 – Pozostaw nałożony środek do 5 minut i za pomocą szczotki lub szmatki usuń smar i inne zanieczyszczenia.\nKrok 3 – spłucz czystą wodą i pozostaw do wyschnięcia lub wytrzyj czystą ściereczką.\nUwaga – Nie stosować na gorących powierzchniach!


Warsztatowa klapa – recenzja „Powstanie Harsfjordshoff” - Bestiariusz.pl - Potwornie Fantastyczny\nWarsztatowa klapa – recenzja „Powstanie Harsfjordshoff”\nMarcin Byrski — 9 października 2013 18:23\nMiłośników mitologii germańskiej i wierzeń dawnych ludów północnych krańców Europy w naszym kraju nie brakuje. Pasjonaci sięgają zawsze chętnie po pozycje związane z ich z zainteresowaniami, zwłaszcza, że na rodzimym rynku nie jest ich aż tak dużo. Od czasu do czasu pojawi się książka lub komiks, które zabiorą czytelnika w ten magiczny świat i pozwolą wyobraźni rozwinąć żagle.\nIdealnym wydaje się, żeby to właśnie ekspert i fan kultury i świata wikingów był autorem powieści, bo któż inny może przekazać swoją opowieść podpartą jeszcze doskonałą wiedzą, czego przykładem jest Marcin Mortka, czy Artur Szrejter. Obaj panowie są wirtuozami w swojej dziedzinie i zawsze chętnie pochłania się ich twórczość. Do grona znawców tematu należy doliczyć także Kamila Gołębowskiego – debiutującego, młodego autora.\nPowstanie Harsfjordshoff jest pierwszym tomem Sag Skalda Tyrsonna i traktuje o założeniu pewnej osady oraz kłopotach z tym związanych – ot obyczajowa opowieść z elementami walki, przeplatana wątkami fantastyki i dawnych wierzeń. Sam rys fabularny jest całkiem ciekawy, a wiedza autora i strona merytoryczna historii wręcz imponujące. Nie czyni to jednak z powieści książki rewelacyjnej. Niestety, pomimo tak dobrych fundamentów nie udało się postawić solidnej konstrukcji, lecz sypiący się co rusz domek z kart.\nProwadzenie narracji wlecze się niemiłosiernie, nie przykuwa nawet na moment uwagi czytelnika, wywołując już po kilku zdaniach uczucie znudzenia. Opisy są suche jak pieprz, a kiedy pojawiają się ozdobniki, to tak sztuczne, że na twarzy wykwita grymas bólu. Czy to przedstawienie walki, rozmowy, polowania, czy też sceny erotycznej – zawsze wszystko dzieje się w jednym tempie, jakby autor „klepał wykutą na blachę” regułkę. Rozmowy postaci się nie kleją: czasami mówią językiem współczesnym, czasami zaś autor sili się na starodawną stylizację, co powoduje zgrzytanie zębami. Budowa niektórych zdań woła o pomstę do nieba – gdyby spojrzał na to Felkis W. Kres, miałby zapewne temat na kilka felietonów o niekompetencji redakcji.\nBrakuje także logiki, czy podstawowej umiejętności liczenia. Jeżeli Jorvaskr ma dziewięć dni na wypowiedzenie holmgangu, a bohaterowie dokładnie tyle wracają z thingu do swej osady, to żadnym sposobem nie mogą oczekiwać jeszcze kolejnych dziewięciu – a na tym osadza się jedna trzecia książki. Gdzie kolejny raz podziała się redakcja? Dodatkowo przyczepić się należy rysunków w środku (zresztą także autorstwa Kamila Gołębowskiego), jakby nabazgranych w podstawówce przez niezbyt zdolnego ucznia na tylnych stronach zeszytu. Brak tu jakichkolwiek elementarnych zasad. Okładka, choć przecież po niej nie należy sądzić treści, również wywołuje fale niestrawności. Odpycha swoją marną, wręcz ohydną tęczową ilustracją i zupełnym brakiem klimatu.\nCałość leży i kwiczy, jest drewniana, sztywna i bez polotu. Autorowi nie można odmówić zaangażowania, pasji i przede wszystkim ogromnej wiedzy, ale niestety brak mu warsztatu i umiejętności snucia historii. Nie ma tu bajania i wciągania czytelnika w głąb opowieści, a tylko suchy tekst. Książka tak słaba pod każdym praktycznie względem nie powinna w ogóle przejść redakcji i zostać wydana. Ten spory kawałek materiału należałoby przepisać raz jeszcze, ale pod okiem wprawnego przewodnika. Pozostaje mieć nadzieję, że drugi tom nie pojawi się wcale lub dopiero wtedy, kiedy autor oszlifuje swój warsztat na tyle, żeby podać czytelnikowi coś ciekawego.


Walentynkowe promocje: od jubilera po... zakład pogrzebowy - Dziennik.pl\n8 lutego 2012, 22:07 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nŚwiętowanie 14 lutego - Walentynki / Shutterstock\nPod hasłem "Zakochaj się w Szczytnie" tamtejsi przedsiębiorcy 14 lutego zaproponują mieszkańcom i turystom zakupy i usługi za pół ceny. Do promocji zgłosiły się restauracje, sklepy i ... zakład pogrzebowy. W ofercie - miłość do grobowej deski?\nJuż po zamówieniu stolika w restauracji na romantyczną kolację, zakupie drobiazgu u jubilera i bukietu kwiatów, można też skorzystać z oferty zakładu pogrzebowego. Właścicielka zapowiedziała PAP Life, że w Walentynki, za pół ceny oferować będzie usługi, wynikające z profilu działalności firmy. Jakie? "Wszystko będzie zależało od oczekiwań klienta" - wyjaśnia.\nWspólne miejsce wiecznego spoczynku, może być prezentem tyle nieoczekiwanym, co oryginalnym...\nTo oczywiście propozycja dla prawdziwie zakochanych. Wątpiących w miłość drugiej połówki zaprasza miejscowe biuro detektywistyczne. 14 lutego za 50-proc. stawkę na zlecenie klienta, profesjonalny detektyw może przeprowadzić obserwacje, by potwierdzić wierność, lub zdradę ukochanego...\nOrganizatorzy walentynkowych promocji wyjaśniają, że to jeden ze sposobów na ożywienia gospodarcze lokalnych firm oraz promocję Szczytna.\nDrugi etap "promocji za pół ceny" zapowiedziano w okresie długiego, majowego weekendu.\njubiler restauracja kwiaty promocje walentynki\nSlyszałam, że fajne książki w rabacie walentynkowym można tez kupić w Cartalii.


Czy dźwiękiem można zamrozić wodę lub cofnąć jej bieg? - Antyradio.pl\nCzy dźwiękiem można zamrozić wodę lub cofnąć jej bieg?\nDwójka dzieci przeprowadziła niezwykły eksperyment i umieściła jego szokujące efekty w sieci.\n„Wszystko płynie” – rzekł Heraklit z Efezu. Już starożytni wiedzieli, że jedną z niewielu pewnych rzeczy na świecie jest nieustanne przemieszczanie się cząsteczek wody w środowisku. Nasz kochany „monotlenek diwodoru” zawsze jest w ruchu i nawet największa tama nie powstrzyma jego faktycznego obiegu w przyrodzie, bez którego nie istniałoby życie na ziemi. Wodę można co najwyżej zestalić w lód.\nZamrożenie wody wymaga temperatury zera stopni Celsjusza. Czy to możliwe, by zamrozić wodę... dźwiękiem? I czy możliwe jest, by udało się to dwójce małych dzieci? Tak wynika z filmiku, który można znaleźć na YouTube na kanale MrPlasm0. Wydobywane przez głośnik drgania fali dźwiękowej o częstotliwości 24 Hz sprawiają, że woda wydaje się zatrzymywać w powietrzu, niczym zamrożona. Co więcej, fala o częstotliwości 23 Hz powoduje „cofanie się” wody, a częstotliwość 25 Hz z kolei „przywraca” jej normalny ruch. Zobaczcie sami (od 2:31:)\nNie do wiary, prawda? Powiecie, że to fake, ale wideo jest jak najbardziej autentyczne. Z tym, że oczywiście woda nie zostaje zatrzymana ani cofnięta naprawdę. Takiego zjawiska nie zobaczymy na własne oczy – to po prostu trik związany z rejestracją filmową. Zwróćcie uwagę, że rurka z płynącą wodą umieszczona jest na głośniku. W efekcie woda płynie „w tempie” dźwięku. Wrażenie zatrzymania ruchu na wideo uzyskamy, gdy nagrywaniu filmu w danej częstotliwości próbkowania klatek towarzyszyć będzie fala dźwiękowa o częstotliwości o identycznej wartości. To znaczy, że jeśli nagrywamy w prędkości 24 klatek na sekundę, efekt „stojącej wody” uzyskamy przy fali o częstotliwości 24 Hz. Jeśli przy takim samym próbkowaniu zmniejszymy częstotliwość o 1 Hz, woda będzie płynąć wolniej, ale nam wydawać się będzie, że płynie w odwrotnym kierunku niż powinna.\nJeśli macie kamerę i dobry głośnik, możecie spróbować przygotować taki eksperyment sami w domu.\nTagi: #Duperele #Technologia


AUDYCJA MUZYCZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ „CUDZE CHWALICIE SWEGO NIE ZNACIE ”\nWe wtorek 2 kwietnia w przedszkolu gościliśmy muzyków Filharmonii Podkarpackiej z audycją pt: „Cudze chwalicie swego nie znacie ”. Była to podróż do naszych korzeni. Różnorodność, prostota i piękno jakim wyróżnia się polska muzyka ludowa jest ściśle związana z życiem ludu, jego pracą, obowiązkami, zwyczajami. Jednym z bardziej charakterystycznych instrumentów dla rzeszowskiej muzyki są cymbały. Należą one do grupy tzw. chordofonów uderzanych. Ich podstawa to płaska skrzynka w kształcie trapezu, nad którą, wzdłuż dłuższego boku, przebiegają pasma strun (po kilka w każdym paśmie. Pod strunami znajdują się dwa okrągłe otwory rezonansowe, zwykle zdobione. W struny uderza się drewnianymi, specjalnie wygiętymi pałeczkami zw. palcatkami, a dźwięk powstaje przez uderzenie w grupę strun jednakowo nastrojonych. Dzieci z wielkim zainteresowaniem wysłuchały, obejrzały nowy instrument. Miały również możliwość zagrania. Na pewno zapamiętamy, że nie należy nazywać dzwonków cymbałkami, są to zupełnie różne instrumenty. Drugim poznanym instrumentem były basy. Basy pełnią w ludowych kapelach podwójną funkcję. Pierwsza funkcja basowanie, czyli odgrywania podstawy harmonicznej dla tradycyjnych melodii. Drugą funkcją jest nadawanie i podtrzymywanie tanecznego rytmu. W praktyce ludowej występują także basy o korpusie wymodelowanym na kształt skrzypiec, przypominające profesjonalną wiolonczelę. Basy z czasem zaczęły nieco tracić na znaczeniu wraz z upowszechnieniem się w kulturze ludowej harmonii i akordeonów. Ostatnim zaprezentowanym instrumentem były skrzypce. Pierwsze skrzypce były instrumentami akompaniującymi do tańca. Po wysłuchaniu kilku utworów, na zakończenie spotkania prowadzący zaprosili do wspólnego śpiewu przy akompaniamencie poznanych instrumentów do znanej ludowej przyśpiewki o kukułce. Dziękujemy i cieszymy się, że mogliśmy uczestniczyć w tak ciekawej audycji.\nMiędzynarodowy Dzień Książki Dla Dzieci nieprzypadkowo obchodzone jest 2 kwietnia. W ten dzień, w 1805 roku urodził się słynny duński baśniopisarz Hans Christian Andersen, autor takich klasyków jak „Brzydkie kaczątko”, „Calineczka” czy „Królowa Śniegu”. Święto uchwalono w 1967 roku przez Międzynarodową Izbę ds. Książek dla Młodych Ludzi (IBBY, Polska sekcja tej organizacji istnieje od 1973 roku). Każdego roku gospodarzem święta jest inne państwo – impreza odbywała się już w takich krajach jak Japonia, Belgia, Brazylia, Rosja, Hiszpania, Indie, Nowa Zelandia, Egipt, Stany Zjednoczone. Polska takża była gospodarzem Międzynarodowego Dnia Książki dla Dzieci - w 1979 roku.\nPrzy okazji Międzynarodowego Dnia Książki dla Dzieci zachęcamy do akcji społecznej „Cała Polska czyta dzieciom”, która odbywa się od 2001 roku i ma na celu zachęcenie rodziców do czytania książek swoim pociechom.\nZapraszamy na spotkania z literaturą, czyli 20-minutowe czytanie dzieciom w grupach przedszkolnych odpowiednio dobranej literatury dziecięcej przez chętnych rodziców, osoby reprezentujące różne zawody lub innych gości. Zainteresowane osoby prosimy o zgłoszenia (tj. dzień, godzina) u nauczycielek w poszczególnych grupach.\n5 KWIETNIA (PIĄTEK) obchodzimy w przedszkolu ŚWIĘTO MARCHEWKI.\nZwracamy się z prośbą do Rodziców, aby wszystkie dzieci w tym dniu przyszły do przedszkola UBRANE NA POMARAŃCZOWO.