Jazzówki, mokasyny czy oksfordki – jakie damskie półbuty kupić? – Modne Stylowe\nJazzówki, mokasyny czy oksfordki – jakie damskie półbuty kupić?\nPosted on 26 czerwca 2018 29 czerwca 2018 by Ania\nSzukasz damskich półbutów, ale nie wiesz, na jakie się zdecydować? Sprawdź, czy lepiej kupić jazzówki, mokasyny czy oksfordki. Poznaj ich charakterystykę i wybierz te, które najlepiej do Ciebie pasują.\nDamskie półbuty to obuwie, którego cholewka sięga poniżej kostki. Dostępne są w różnych fasonach. To buty, które do damskiej mody przeszły z męskiej. Wśród półbutów damskich dostępnych na www.allani.pl/wyszukaj/polbuty wyróżnić można jazzówki, mokasyny i oksfordki. Czym się charakteryzują? Które z nich warto kupić? Do czego najlepiej je nosić?\nW zasadzie buty określane dzisiaj jako jazzówki zostały stworzone z myślą o tancerzach jazzowych. Podeszwa w nich jest miękka, obcas dość płaski choć zdarzają się i modele na nieco wyższym. Buty są sznurowane, by móc dopasować je do stóp. Najczęściej występują w kolorze czarnym, beżowym i białym. Mimo, że to buty pierwotnie męskie, kobiety bardzo często je wybierają.\nMokasyny to rodzaj obuwia o indiańskim pierwowzorze. Tradycyjnie wykonywane były ze skóry zwierzęcej. Noszono model z twardą zelówką, miękką cholewką i językiem lub z jednego kawałka miękkiej skóry, która była zszywana na podbiciu i pięcie. Współcześnie wykonywane są z miękkiej skóry, nie mają sznurowania ani obcasa. Są wsuwane.\nMokasyny mają kształt łódki. Górna część cholewki jest doszyta z widocznym szwem.. Początkowo nosili je głównie mężczyźni. Teraz królują i w szafach kobiet. Ich największą zaletą jest to,że można nosić je na gołą stopę. Są tak wygodne, że nie powodują żadnych otarć. Sprawdzają się zwłaszcza latem.\nZazwyczaj mokasyny są proste, bez ozdób. Można znaleźć modele ze skórzanymi frędzlami, lśniącą klamrą lub sprzączką, haftem lub dżetami.\nOksfordki to również obuwie, które do niedawna ubierali tylko mężczyźni. Swoją nazwę wzięły oczywiście od Uniwersytetu Oksfordzkiego, na którym je noszono. W garderobie męskiej to buty przeznaczone na formalne wyjścia, zwłaszcza te z zamkniętą przyszwą. Damskie oksfordki są mniej rygorystycznie definiowane. Buty te mogą mieć zarówno otwartą, jak i zamkniętą przyszwę, tak jak i zdobienia ażurowe lub nie. Obuwie to niekoniecznie musi być na płaskim obcasie, bardzo modne są oksfordki na platformie. Co więcej, buty mogą być uszyte z rożnego rodzaju materiałów i w bogatej kolorystyce, choć lakierowane prezentują się wyjątkowo.\nDo czego nosić damskie półbuty?\nWarto wiedzieć, że damskie półbuty nie pasują do wszystkiego. Jak wspomniano – to obuwie wywodzące się z męskiej szafy, a więc zdecydowanie lepiej będą się prezentować ze spodniami niż z sukienkami.\nOksfordki są najbardziej formalnymi butami. Dobrze wyglądają noszone do spodni wizytowych z nogawkami o długości 7/8, dżinsami z podwiniętymi nogawkami, zwiewnymi spódnicami i sukienkami.\nJazzówki świetnie prezentują się zestawione ze spodniami o wąskich nogawkach i z rozkloszowanymi spódnicami midi. Zdecydowanie lepsze będą do casualowych stylizacji niż innych okazji.\nMokasyny to najbardziej nieformalne buty. Raczej do noszenia do miejskich, codziennych, sportowych stylizacji. Sprawdzą się zarówno do dżinsów, jak i legginsów zestawionych z tuniką w stylu boho, wełnianym ponczo. Mokasyny w stylu boat shoes idealne się prezentują do bawełnianych szortów i T-shirtów w marynarskim stylu.


Cykl ‹Prywatny detektyw Garrett›\nTylko w ramch cyklu: Cykl ‹Prywatny detektyw Garrett›\nSłodki srebrny blues (Sweet Silver Blues) – Glen Cook\nWydawałoby się, że to zwyczajna praca. Ale dla Garretta, detektywa człowieka w świecie gnomów, odnalezienie kobiety, której jego nieżyjący przyjaciel Denny pozostawił olbrzymi spadek w srebrze, (…)\nCykl ‹Prywatny detektyw Garrett› - pokaż książki (5)\nSeria ‹Biblioteka Fantastyki› - pokaż książki (7)\nStare cynowe smutki (Old Tinny Sadnesses) – Glen Cook\nKiedy dawny sierżant Garretta prosi o odwzajemnienie przysługi, detektyw wikła się w nie lada kłopoty. Ktoś w powolny i bardzo bolesny sposób chce wysłać na tamten świat emerytowanego generała (…)\nPonure mosiężne cienie (Dread Brass Shadows) – Glen Cook\nO Księdze cienie krążą wśród karłów legendy. Pochodzi z czasów, kiedy człowiek jeszcze nie pojawił się na ziemi, a czarownicy tej rasy byli bardzo potężni. Najpotężniejszy z nich stworzył Księgę (…)\nCzerwone żelazne noce (Red Iron Nights) – Glen Cook\nGarrett ma niesamowity wprost dar wplątywania się w sprawy, które każdy zdrowy na umyśle detektyw powinien ominąć jak najszerszym łukiem. Tym razem na jego drodze staje seryjny morderca, który (…)\nŚmiertelne rtęciowe kłamstwa (Deadly Quicksilver Lies) – Glen Cook\nKiedy ktoś z rodziny królewskiej płacił rachunek, o pieniądze Garrett mógł być spokojny. Znacznie bardziej niż o swoje życie. A wcale nie był przekonany, czy warto ryzykować życie dla takiej (…)


Samochód CARRERA RC Buggy Blue Racer – ceny i opinie w sklepie Redcoon.pl\nKod produktu: 1327099\nOpis produktu Samochód CARRERA RC Buggy Blue Racer\nWyjątkowo wysoki poziom rozrywki Carrera RC został uzyskany poprzez kombinację maksymalnej prędkości, długiego czasu zabawy, szybkiego ładowania baterii, wysokiej jakości materiałów oraz najnowszych technologii. To wszystko stawia produkty Carrera RC na najwyższej półce w tym segmencie zabawek elektronicznych. Carrera RC przeniesie Cię w niepowtarzalny świat wyścigów samochodowych bez konieczności wychodzenia z domu! Asortyment Carrera RC obejmuje szeroki wybór samochodów wyścigowych i terenowych, a także łodzi motorowych i modeli latających. Produkty Carrera gwarantują najwyższą jakość zabawy – pasjonujące wyścigi, niesamowite ewolucje, szybkość i perfekcyjną kontrolę pojazdu, czyli wszystko, czego ojciec i syn mogą wymagać od tych produktów. Carrera RC to synonim jakości, szybkości i najnowszych technologii.


Nazwa: Pulpitowy wielkich pieców\nSynteza: Obsługuje urządzenia transportujące materiały wsadowe do wielkiego pieca; sprawdza prawidłowość działania tych urządzeń, obsługuje pulpit sterowniczy załadunku wielkiego pieca.\nZadania zawodowe: -\tsterowanie urządzeniami sortującymi koks oraz wyciągiem miału koksowego;\n-\tkierowanie rozładunkiem taboru samowyładowczego, transporterów taśmowych, przesypów;\n-\tnadzorowanie prac rozładunkowych i transportowych do zasobników;\n-\tobsługiwanie automatycznych urządzeń do ładowania koksu do zasobników, kontrolowanie prawidłowości ładowania;\n-\tpobieranie i dostarczanie wsadu do skipu;\n-\tudział w pracach konserwacyjno-remontowych urządzeń załadowczych;\n-\tprowadzenie procesu załadunku wielkiego pieca, obsługiwanie pulpitu sterowniczego, kontrolowanie przebiegu ładowania;\n-\tobsługiwanie sygnalizacji optyczno-akustycznej procesu;\n-\tuczestniczenie w pracach konserwacyjno-remontowych;\n-\tprowadzenie dokumentacji technologiczno-produkcyjnej;\n-\torganizowanie pracy zapewniającej bezpieczeństwo własne oraz otoczenia;\n-\tposługiwanie się sprzętem ochrony osobistej i ppoż. oraz przestrzeganie obowiązujących przepisów ppoż., bhp i ochrony środowiska.\nIlość odsłon: 260934


Zapętlona szkoła – część druga | Budząca się Szkoła\nHome | Marzena Żylińska | Zapętlona szkoła – część druga\nZapętlona szkoła – część druga\n23 marca 2012 Marzena Żylińska0 comments\n1) Rozwijać autonomię czy prowadzić uczniów „po śladzie”?\n2) Rozwijać kreatywność i innowacyjne myślenie, czy uczyć, że na każde pytanie jest jedna poprawna odpowiedź?\n3) Stosować efektywne, ale czasochłonne metody aktywne (pozwalać uczniom na samodzielne stawianie hipotez i ich weryfikowanie), czy raczej tradycyjne, mniej skuteczne, ale nie wymagające dużo czasu, metody podawcze?\n4) Rozwijać myślenie, czy przygotowywać do zdawania testów opartych na zero-jedynkowym kluczu?\n5) Kierować się zainteresowaniami uczniów, czy jedynie celami zawartymi w podstawie programowej?\n6) Rozwijać kompetencje potrzebne w dalszej karierze edukacyjnej i w życiu czy koncentrować się na celach mogących pojawić się w testach?\n7) Uwzględniać realne możliwości uczniów i dostosowywać do nich tempo pracy, czy kierować się przygotowanym jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego wynikowym planem pracy (rozkładem materiału), który z góry określa, kiedy, jaki temat powinien być zrealizowany?\n8) Wracać do tematów, z którymi uczniowie mają problemy, czy je ignorować i nie bacząc na braki konsekwentnie realizować kolejne cele programowe?\n9) Stawiać na radość odkrywania, co wymaga czasu, czy wyłożyć uczniom wszystko w formie wykładu, oczekując od nich jedynie reprodukcji?\n10) Poświęcać czas na ważne społecznie, ale niepojawiające się na testach kompetencje, np. umiejętność pracy w grupie, czy selekcja i przetwarzania informacji, czy raczej ograniczać się do tzw. „testowalnej” wiedzy?\nTak dotkliwy dla nauczycieli brak spójności obecnego systemu objawia się nie tylko tym, że co innego się deklaruje, a czego innego wymaga, ale również tym, że nie wiadomo, co tak naprawdę jest dobre. Problem pojawia się już w kształceniu nauczycieli. Studenci na metodycznych seminariach dowiadują się, że na lekcjach powinni rozwijać u uczniów autonomię i kreatywność, a potem uczy się ich pisania scenariuszy lekcji, w których co do minuty mają zaplanować, co uczniowie będą robić i co będą mówić. Wiele osób owej sprzeczności zdaje się nie dostrzegać. Postulowana indywidualizacja nauczania i rozwijanie kreatywności i autonomii wymagają elastyczności programu i pewnej dozy wolności. Warto zadać pytanie, czy w dzisiejszych warunkach można stworzyć dobrą szkołę, dla której punktem odniesienia będzie dobro uczniów, ich rzeczywiste potrzeby, problemy, możliwości, zainteresowania i talenty? Jak na testach wypadać będą uczniowie, którzy w szkole będą się uczyć pracy w grupie, wyszukiwania i selekcji informacji, samodzielnego planowania własnej pracy i rozwiązywania problemów? Jak dadzą sobie radę ci, których szkoła zachęcać będzie do odchodzenia od algorytmów i nagradzać za kreatywne i innowacyjne rozwiązania? Ile procent zdobędą na teście osoby, które nauczą się szanować innych nawet wtedy, gdy myślą inaczaj, dbać o środowisko, chodzić do teatru, czytać książki i samodzielnie je interpretowa, rozwiązywać konflikty przez rozmowę, a nie przez kłótnie, krytycznie podchodzic do tego, co mówią „autorytety”, stawiać hipotezy i samodzielnie je weryfikować? Jak napiszą test osoby, którym powtarzano, że nie mają ślepo podążać za innymi, ale powinni raczej skupić się na własnych mocnych stronach i dążyć do tego, co im samym wydaje się w życiu ważne ?\nautonomiakreatywnośćpodstawa programowasystem edukacyjny\n23 marca 2012 at 23:34 Reply\nW 1981 śpiewaliśmy to na studniówce naszym nauczycielom… A w 1990 chciało mi się pojechać aż do Berlina na koncert…\nTylko dlaczego dałaś wersję z hiszpańskimi podpisami????\nAnimowane video: http://www.youtube.com/watch?v=0wiE_L9mf-k\nWersja z filmu: http://www.youtube.com/watch?v=892p9cO6ERk\n29 marca 2012 at 21:45 Reply\nCo do kultowego już przeboju Pink Floyd,chcialbym zaproponowac komentarz z jednego z angielskich seriali komediowych:\nA tak na poważnie jest to naprawdę ponadczasowa piosenka która pokazuje, iż nie tylko w Polsce jest potrzeba zmian w systemie edukacji, a szkoły które nie zmieniły się za bardzo od czasów rewolucji przemysłowej nie nadążają juz za potrzebami współczesnego świata.\nTak na marginesie to 24 Marca w tym roku zdarzyło mi sie być na koncercie Australian Pink Floyd w Londynie, gdzie zagrano genialnie ten utwór z udzialem dmuchanego nauczyciela z rózga i dzieci z pobliskiej szkoły. Jakby ktoś miał okazję zobaczyć to naprawdę polecam\n30 marca 2012 at 00:46 Reply\nTak, to prawda, potrzebujemy szkoły na miarę naszych czasów i oczekiwań i twierdzenie, że wszystko, na co nas stać, to powielanie starych wzorów jest przejawem bezsilności i braku wyobraźni. To przerażające, jak trudno zejść nam z wydeptanej ścieżki, choć gołym okiem widać, że prowadzi nas na manowce.\nWielka to szkoda, że ludzie tacy jak Pan wyjeżdżają z Polski! Rozumiem powody, a jednocześnie tak bardzo chciałabym, żeby ci najbardziej kreatywni tu zostawali. A jednocześnie zadaje sobie pytanie, czy osobie kreatywnej łatwo jest dziś pracować w szkole?\n24 marca 2012 at 00:16 Reply\n„Zburzyć ścianę” – kilka wyjaśnień dla tych, których wtedy nie było na świecie:\n– wiosną 1981 można było mieć pewne nadzieje, że świat się zmienia (zwłaszcza, jeśli miało się wtedy 19 lat)\n– koncert „The Wall” odbył się latem 1990 – pół roku po zburzeniu muru berlińskiego. NRD jeszcze wtedy istniało, choć były to jego ostatnie chwile i nikt już wtedy nie strzelał do ludzi przechodzących na drugą stronę muru. Czuło się wolność i zmiany: można było przejść pod Bramą Brandenburską, a nawet Trabanty i Wartburgi swobodnie wjeżdżały i smrodziły nad Wannsee 😉\nW edukacji jednak wiele od tego czasu się nie zmieniło. A jeśli już – to zostały odrzucone i wyparte te elementy anarchicznej wolności, jakie w polskiej pojawiły się w późnych latach 1970′, a rozkwitły jesienią 1980. Dziś tej wolności i zdrowego antysystemowego rozsądku jest chyba nawet mniej, niż w 1979.\n25 marca 2012 at 00:31 Reply\n1. Dziękuję za ten artykuł. Uwielbiam taki sposób przedstawienia problemu. Dobra diagnoza jest podstawą właściwej terapii. Dobra diagnoza zawiera w sobie wskazania dla odpowiedniej terapii. Dobra diagnoza powinna być maksymalnie obiektywna, precyzyjna, syntetyczna i pozbawiona emocji. Tekst Autorki jest doskonałą diagnozą.\n– wypunktowanie elementów alternatywnych, które tworzą przestrzeń sporu-konfliktu\n– poszukiwanie źródła choroby w mechanizmach działania systemu, a nie w nauczycielach (leczmy przyczyny, a nie objawy choroby)\n– wskazanie na trudności, szczególnie na trudną sytuację nauczyciela\n– odwołanie się do zasad: spójności wewnętrznej i autonomii.\n– postawienie pytania kluczowego: Kto powinien zacząć rozbijać ten mur ?\n2. „Jeżeli pragnie się zrealizować swoje największe ambicje i pokonać najpoważniejsze przeszkody, należy znaleźć i zastosować zasadę albo prawo natury, któremu podlegają pożądane rezultaty.” (Covey)\n3. Postawmy więcej pytań kluczowych:\n3.1. Jak myśleć o rozbijaniu muru („metapytanie”) ?\n3.2. Jakie są przeszkody ?\n3.3. Kto i jakimi sposobami powinien zacząć rozbijać ten mur ?\n3.1. Jak myśleć o rozbijaniu muru ?\nOdpowiedzi jest na pewno wiele: nic nie robić, sam się zawali; działać powoli, małymi krokami, czyli ewolucyjnie; tylko radykalnie i rewolucyjnie; burzenie zacząć od wyłomów; to sprawa polityków i urzędników; zmiany należy robić od dołu; odwołać się do zasad fundamentalnych; … .\nZatem, jak myśleć ? – Tak jak zawsze. Jeśli obecny system wyczerpał się, stał się anachroniczny, jest nieproduktywny, a nawet szkodliwy, to zadaniem ludzi, którzy widzą to, jest przyspieszenie jego upadku i zastąpienie go nowymi rozwiązaniami.\nPrzykłady upadków i nowych modeli: niewolnictwo – pańszczyzna, system heliocentryczny – geocentryczny, absolutyzm – republika, PRL – RP.\nA może nie trzeba myśleć zero-jedynkowo, czyli burzyć stare żeby tworzyć nowe ? Przykłady: reformacja Lutra i katolicyzm, fizyka Newtona i kwantowa, firmy prywatne i państwowe. Czyli, nie burzmy obecnego modelu edukacji, pozwólmy tylko na tworzenie modeli alternatywnych – niech funkcjonują równolegle obok siebie.\n– siedzimy wewnątrz systemu i dlatego większość z nas nie widzi alternatywy. Tak jak w Peerelu.\n– codzienność, czyli: jakoś się kręci, róbmy swoje, jutro do roboty – o reformach pomyślimy później. Tak jak Peerelu.\n– nie jest tak źle. System dokonuje spustoszeń w skali makro, ale nie widzimy tego w naszej osobistej skali. Jak w Peerelu.\n– większość z nas ma zbawienną zdolność adaptacji do warunków zewnętrznych: zabory, wojna, komuna – trudno, trzeba jakoś żyć. To wielka zaleta naszego gatunku. Dlatego opanowaliśmy całą Ziemię. Zmianę warunków zewnętrznych inicjuje zawsze niewielka grupa wizjonerów-wiercipiętów. W pewnym momencie przyłącza się do nich inni – „zwyczajni”. Tak samo jak u schyłku Peerelu.\nCzyli konkretne propozycje i pomysły, scenariusze działań. Zgłaszajmy i zbierajmy różne propozycje na przemianę systemu, w myśl zasady, że im więcej pomysłów, tym więcej szans na uruchomienie rewolucji. Może przydałaby się burz mózgów, bo nigdy nie wiadomo, który pomysł może stać się iskrą zapalną.\nRzucam kilka szkiców:\n– zebranie się grupy nacisku, niezbyt licznej, ale solidnej\n– sojusz autorytetów z grupą celebrytów\n– uruchomienie atrakcyjnej akcji oddolnej, np. SZKOŁA SZACUNKU I DIALOGU\n– jakieś formy buntu, typu protesty przeciw ACTA\n– akcja medialna\n– powołanie organizacji obywatelskiej\n– okrągły stół, pakt dla edukacji, sejm nauczycielski\n– robienie wyłomów w murze poprzez odłączanie się szkół od systemy\n– szkoły autorskie, autonomiczne, eksperymentalne\nWażne jest, abyśmy wywalczyli możliwość próbowania i spróbowania innego modelu edukacji, na przykład w pojedynczych szkołach, w jednym mieście, w jednym województwie.\nDziesięć wymienionych punktów to dobre drogowskazy dla „konstruowania wyłomów” w aktualnym murze oświatowym.\n26 marca 2012 at 23:39 Reply\nNietety…rybka tradycyjnie psuje się od głowy: 1. Ustawy do kitu…2. MNiSW nie ma spójnej polityki z MEn..standardy kształcenia nauczycieli do d…itd..od tego się zaczyna..a juz nie będe wspominał co np. o Kolbie wie przeciętny nauczyciel akademicki kierunku Pedagogika:(\n25 marca 2012 at 11:25 Reply\nObawiam się, że tej ściany nie da się zburzyć jakimś jednym wybuchem. To mocna ściana zbudowana na potężnym fundamencie interesów korporacji, współdziałających z administracją publiczną. System edukacji „produkuje” pod ich potrzeby. Z ich punktu widzenia najbardziej pożądaną cechą absolwenta, ich przyszłego pracownika, jest gotowość i umiejętność podporządkowania się, a absolwenta, przyszłego konsumenta i wyborcy – podatność na „prowadzenie po śladzie”. Nikt tego oczywiście oficjalnie nie powie, ale system wymusi na nauczycielach odpowiedź B na wszystkie dziesięć pytań.\nNie oznacza to, że należy zaniechać wszelkich prób zmiany. Do listy proponowanych przez Pana Wiesława sposobów dodałbym tylko jeszcze wyjmowanie pojedynczych cegieł z muru. Nawet z najpotężniejszego muru jedna osoba może samodzielnie wydłubać jedną cegłę, gdy się postara. Ściana się oczywiście od tego nie zawali, ale jeżeli takich osób będzie więcej, a wyjmowane cegły będą ze sobą sąsiadować, to kto wie?\n25 marca 2012 at 12:50 Reply\nZ postu Wiesława chciałbym podkreślić jeden punkt:\n„siedzimy wewnątrz systemu i dlatego większość z nas nie widzi alternatywy. Tak jak w Peerelu.”\nNiestety w większości dyskusji na temat edukacji dominują nauczyciele, metodycy, ludzie zawodowo (i w efekcie: intelektualnie i emocjonalnie) związani z instytucjonalnym systemem szkolnym. Nawet NGO, jak Centrum Edukacji Obywatelskiej, skupiają się na działaniach w ramach państwowego systemu, a nie na tworzeniu dla niego alternatywy.\n25 marca 2012 at 19:32 Reply\nWłaśnie wróciłam z Warszawy, gdzie prowadziłam kolejne seminarium. Mam wrażenie, że wyjęłam przynajmniej jedną cegłę, a nauczyciele, z którymi pracowałam, powyjmują kolejne 🙂 Znów toczyliśmy ożywione dyskusje, rozmawialiśmy też o tym, jak trudno jest dziś stać po stronie uczniów. Myślę, że mało kto z rodziców rozumie, jakich wybiegów to wymaga.\nTeledysk mi się podobał, mnie te napisy nie przeszkadzają! Ależ Ci zazdroszczę tego koncertu w Berlinie!!!\nPiszesz o alternatywnych szkołach równoległych do tych dziś funkcjonujących. Ale już to wymaga zmiany systemu, który został tak skonstruowany, że nie ma szansy, by go obejść.\nTo prawda, podporządkowanie się, wychowanie karnych konsumentów i wyborców jest jednym z ważniejszych elementów ukrytego planu szkoły (hidden curriculum). Czemu tak mało osób to widzi? Czemu tak trudno dostrzec brak spójności tego systemu, sprzeczność między deklaracjami (autonomia, kreatywność),a rzeczywistym sposobem funkcjonowania szkoły?\n27 marca 2012 at 20:23 Reply\nWydaje mi się, że tak mało ludzi to widzi, bo generalnie ludzie mają chyba poddaństwo zakodowane w genach. Nic nie poradzimy na to, że jako gatunek byliśmy kształtowani przez długie lata do życia w stadzie o określonej hierarchii, a potem już jako ludzie myślący, do życia w silnie zhierarchizowanych strukturach społecznych. Od niedawna poddaństwo feudalne zostało zastąpione poddaństwem korporacyjnym. Ale nawet wielu ludzi złapanych w pułapkę koroporacyjno-ekonomiczno-hipoteczną może tego nie widzieć, bo wygodniejsze jest dla nich życie w przekonaniu, że dokonują autonomicznych wyborów.\n27 marca 2012 at 20:49 Reply\nNie jestem pewna, czy to bardziej geny, czy jednak socjalizacja i wychowanie „do posłuszeństwa”. Jak się nad tym zastanawiam, to wydaje mi się, że dzieci próbują iść własną drogą, upierają się np. przy tym, by wszystko robić samodzielnie (choć oczywiście naśladują dorosłych). Ale dorośli narzucają hierarchię, pokazują, kto kogo ma słuchać, więc się do tego dostosowują. Nie jestem pewna, ale wydaje mi się, że jest stosunkowo niewiele osób, które stają się dla dzieci naturalnymi autorytetami, za którymi te podążają nie ze strachu, ale dlatego, że chcą. Bo przecież dzieci potrzebują autorytetów i przewodników i chętnie podążają za osobami, które szanują i którym ufają.\nJak Pan myśli, czy można wychować dzieci bez hierarchicznego porządku? Jak miałoby wyglądać wychowanie, które nie staje się fundamentem dla takiego czy innego zniewolenia? Czy można wychować dzieci, które nie dadzą się tak łatwo zniewolić i nie dadzą sobą manipulować?\n28 marca 2012 at 12:40 Reply\nto bardzo ciekawy i obszerny temat, ale tak na potrzeby dyskusji na blogu, z zastrzeżeniem pewnych uproszczeń, uważam, że hierarchia w rożnych aspektach życia jest naturalna i potrzeba. Myślę jednak, że życie społeczne ludzi tym różni się od życia społecznego zwierząt, że u ludzi dochodzi jeszcze możliwość zawierania umów. Gdy te dwa elementy współdziałają ze sobą, to wszystko jest w porządku.\nJeżeli zawieram umowę o pracę z korporacją i w umowie jest określone, jakie polecenia może mi mój szef wydawać i ja się na to zgadzam podpisując umowę, to akceptuję tę formę hierarchicznej struktury i nie ma to niczego wspólnego z posłuszeństwem, czy podporządkowaniem, bo tak się dobrowolnie umówiłem.\nAle jeżeli przychodzi do mnie szef mojego szefa i każe mi coś robić, co jest niezgodne, z tym, co mój szef mi polecił i co nie wynika z mojej umowy, ponieważ szefowie rozgrywają między sobą jakąś korporacyjną partię o wpływy i pozycję, a ja się na to zgadzam, to już jest poddaństwo. I obojętne, czy chodzi mi o możliwość wkręcenia się w te rozgrywki i ugrania czegoś dla siebie, czy wynika to z obawy o to, że stracę pracę.\nMyślę, że nie można wychować dzieci bez hierarchicznego porządku, ale należy im uczciwie odpowiadać na pytania, z czego on wynika i jakie w ramach tego porządku mają prawa i konsekwentnie ich przestrzegać. Czy można wychować dzieci, które nie dadzą sobą manipulować? Z pewnością mieliby z tym trudność rodzice, którzy sami zgadzają się na to, żeby nimi manipulowano. Mnie udało się wychować syna tak, że nie pozwolił, żeby manipulowali nim nauczyciele i dyrektor w liceum. Niestety, zapłacił za to wysoką cenę kilkumiesięcznego szykanowania i poniżania przez dyrektora i środowisko szkolne, aż w końcu musiał zmienić szkołę przed końcem drugiej klasy. Sprawa skończyła się w sądzie. Na szczęście wygrał i sąd zasądził zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych przez nauczycieli. W międzyczasie słyszałem głosy wielu rodziców, że nie warto było „tak się stawiać”. Ich dzieci się podporządkowały.\n28 marca 2012 at 13:15\ntak, jak Pan pisze, jest to bardzo złożony problem. Z jednej strony żyjemy w pewnych hierarchicznych porządkach, z drugiej chcemy, by nas szanowano. Czy hierarchia wyklucza szacunek? Przeprowadzone ostatnio przez socjologów z Uniwersytetu Warszawskiego badania pokazują, że im bardziej sztywna hierarchia panuje w szkole, tym więcej jest przemocy. Spłaszczanie hierarchii i nawiązywanie bardziej partnerskich stosunków jest czynnikiem najsilniej wpływającym na obniżenie poziomu agresji. Nie kamery i nie systemy kontrolne, ale lepsze relacje i chęć zrozumienia drugiego człowieka wpływają na poziom bezpieczeństwa.\nWyobrażam sobie, co przeżył Pana syn i cała Wasza rodzina dochodząc swoich praw w sądzie! I wiem, że wiele osób zadaje sobie pytanie, czy warto, czy nie lepiej schować głowę w piasek i na czas bycia uczniem zapomnieć, że wciąż jest się człowiekiem. Niestety to nie są rzadkie przypadki. Zdarzają się najczęściej tam, gdzie niepodzielnie panuje porządek hierarchiczny. Czy sztywna hierarchia wyklucza szacunek? Dlaczego niektórym osobom tak trudno jest traktować uczniów z szacunkiem? Co zrobić, by kultura szkolna opierała się na szacunku? Przecież wzorce stąd wyniesione przenosimy na wszystkie inne dziedziny życia.\n25 marca 2012 at 23:25 Reply\n„Piszesz o alternatywnych szkołach równoległych do tych dziś funkcjonujących. Ale już to wymaga zmiany systemu, który został tak skonstruowany, że nie ma szansy, by go obejść.”\nNo to szukajmy szansy żeby jednak go obejść. Są dwie możliwości obejścia:\n1. Wewnątrz systemu\nW każdym systemie totalitarnym, a takim jest system MEN, istniały dziwne wyjątki. Przykładami u nas byli, np,. Tygodnik Powszechny, Stefan Kisielewski. System totalitarny dopuszcza możliwość istnienia „nieszkodliwych” wyłomów. Konieczny byłby odważny dyrektor, który potrafiłby pociągnąć za sobą grupę nauczycieli + silna i uparta grupa wsparcia z zewnątrz. Uważam, że taki zespół jest w stanie wymusić na władzach zgodę na utworzenie eksperymentalnych zespołów szkół podstawowa+gimnazjum+liceum działającego na nietradycyjnych zasadach.\n2. Poprzez wyjście poza system\nTu sprawa jest trudniejsza. Wymaga planowych i skoordynowanych działań. Wymaga jasnego określenia przedmiotu i stron konfliktu, bo wyjście poza system jest konfliktem. Wymaga zgromadzenia zwolenników, sojuszników i wyłonienia przywódców. Wymaga przedstawienia wizji i programów działania. Wymaga nagłośnienia w mediach.\nUważam, że nie da się stworzyć nowego systemu, nowej szkoły spokojnie, pomału, bez hałasu, sporów, protestów, walki, docierania.\nKluczowym zagadnieniem jest stanowisko MEN i jego szefa: czy dopuszcza możliwość tworzenia edukacji zgodnej z wizją opisaną przez Marzenę, czy nie. Według mojej wiedzy, nikt nie zadał jeszcze MEN takiego pytania. Dlatego najpierw należy pójść do MEN i zapytać głośno i oficjalnie, czy chce rozmawiać na ten temat. Każda odpowiedź będzie dobra. Pozytywna, będzie oznaczać możliwość szybkiego uruchomienia współpracy. Negatywna, jasno określi nasze stanowiska i położenie: jesteśmy przeciwnikami, jest konflikt, trzeba walczyć. W tym przypadku naszym zadaniem jest pokazanie społeczeństwu, że obecny system jest szkodliwy, i że reformowanie oświaty należy zacząć od reformowania MEN (jak w Peerelu). Uważam, że to zadanie jest bardzo łatwe.\n26 marca 2012 at 20:09 Reply\n– Czy można stworzyć publiczna szkołę autorską w ramach obowiązującego systemu prawnego ?\n– „Można, ale tylko jako eksperymentalną, a ta musi mieć naukowego opiekuna.”\n26 marca 2012 at 20:15 Reply\nA na czym opierasz swoją odpowiedź? Taką eksperymentalną szkołę stworzył przecież Witold Kołodziejczyk. Ciekawa jestem jego zdania na ten temat!\nNa pozostałe komentarze odpowiem później lub jutro, bo muszę jeszcze dziś sprawdzić kolokwia.\n26 marca 2012 at 23:25 Reply\nPoprosimy Witolda o refleksje, opinie:\n– jak stworzyć szkołę alternatywną-eksperymentalną-autorską ?\n– jak ona funkcjonuje ?\n– czy jest zaraźliwa dla następnych szkół ?\nCzy szkoły eksperymentalne to zawsze tylko szkoły niepubliczne ? Czy można postarać się żeby to była publiczna ? Czy jest możliwe, żeby szkoły eksperymentalne przybywały w postępie geometrycznym ? Jakie są możliwości, jakie przeszkody ?\nUWAGA !!! Mam jednego chętnego opiekuna naukowego ! I co dalej ?\n26 marca 2012 at 23:34 Reply\nOdnoszę wrażenie, że szkoły eksperymentalnie nie tylko nie przybywają w postępie geometrycznym, ale nie przybywają wcale. Pojawiło się ich trochę w pierwszym roku reformy Handtkego. A od tego czasu? OK…. występuje pączkowanie: z Bednarskiej wypączkował Kuroń. Ale czy coś poza tym? Raczej słychać o zamykaniu szkół niepublicznych. A ich ujęty w sprawozdaniach przyrost należy raczej złożyć na karb działalności samorządów, przekształcających szkoły gminne w fundacyjne, żeby obejść Kartę Nauczyciela.\n26 marca 2012 at 23:48 Reply\nTo ciekawa konstatacja. Ale czemu nie przybywa szkół eksperymentalnych? Czemu wszystkie są takie same, czemu się od siebie tak mało różnią? Czy obecnie są możliwości tworzenia szkół eksperymentalnych, czy jest to tak skomplikowane, że wprost nierealne?\nCzy mając w perspektywnie egzamin testowy można podjąć ryzyko i dobrze uczyć?\n26 marca 2012 at 23:58 Reply\nNie przybywa szkół prywatnych, bo są silnie dyskryminowane finansowo (patrz wcześniejsze dyskusje, choćby na moim blogu http://osswiata.pl/stojda/2012/01/10/polska-szkola-2012-deregulacja/, wymiana uwag między Jackiem Strzemiecznym a mną o finansowaniu szkół niepublicznych)\nWśród publicznych nie przybywa eksperymentalnych, bo nie ma powodu, by je tam tworzyć. A jaki powód (poza wewnętrzną potrzebą) mógłby miec dyrektor państwowej placówki, żeby przekształcić swoją szkołę w „eksperyment”??? Narażanie się wszystkim, od wójta, przez rodziców po nauczycieli? Gdyby lubił się narażać i podejmować wyzwania organizacyjne, to poszedłby do biznesu, a nie zarządzał państwową placówką!\n27 marca 2012 at 21:33 Reply\nZgadzam się z autorką tekstu, zapętlenie dotyka wielu dziedzin , w tym również szkolnictwa. Pracuję w szkole (uczę j. angielskiego w liceum) od 16 lat. Od tylu też zajmuję się, jak i pozostali moi koledzy po fachu, tworzeniem stosów papierów dokumentujących naszą pracę i osiągnięcia. Rozumiem, jest to instytucja państwowa, więc jest to najzupełniej normalna rzecz. Rozumiem, że trzeba przygotować „Rozkład materiału” i „Plan wynikowy” dla każdej klasy na początku roku szkolnego. Co roku dla każdej klasy, niezależnie od tego, czy pracujemy z tym samym podręcznikiem od kilku lat, czy z nowym. Jak trzeba, to trzeba.\nProblem pojawia się, jak słusznie zauważyła autorka, przy tworzeniu i realizacji „Tematyki lekcji”. Czy jesteśmy w stanie i czy jest realnym realizowanie każdej lekcji zgodnie z tym, co zaplanowaliśmy na początku roku szkolnego? Skąd mam wiedzieć, ile jednostek lekcyjnych zajmie mi realizacja danego zagadnienia? Każdy nauczyciel, nawet z niewielki doświadczeniem zawodowym, zdaje sobie sprawę, że każda klasa jest inna. Czy wszystkich uczniów mamy wkładać do jednej beczki? A gdzie wspomniana przez autorkę, która przytacza wytyczne Ministerstwa Oświaty, indywidualizacja nauczania? Czy nie oznacza to, że muszę dostosować tempo swojej pracy do możliwości percepcyjnych każdego ucznia? Czy po prostu wpisujemy do dziennika lekcyjnego kolejny temat z listy, a w rzeczywistości w zależności od potrzeb z każdą klasą, czy grupą wprowadzamy dane zagadnienie na tylu lekcjach, na ilu po prostu trzeba. Przecież jeżeli nie zrealizuję tematu i nie uznam, że uczniowie opanowali materiał, nie mogę zacząć kolejnego. Każdy z nas chce wywiązywać się ze swoich obowiązków jak najlepiej. Dlaczego, żeby być rzetelnymi wobec ucznia, musimy oszukiwać?\nMyślę, że podobnie myślą inni nauczyciele. A to jest dopiero wierzchołek góry lodowej.\n28 marca 2012 at 16:51 Reply\n@ Małgorzata B-O\nTo doskonały przykład wewnętrznej sprzeczności systemu! Z jednej strony nauczyciele mają dbać o indywidualizację, a z drugiej jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego (w przypadku klas pierwszych jeszcze zanim nauczyciel pozna swoich uczniów) mają napisać rozkład materiału i / lub wynikowy plan pracy, w którym dokładnie zaplanują, co kiedy będą z uczniami robić. To oznacza, że nie mogą brać pod uwagę już nie tylko możliwości, zainteresowań czy problemów pojedynczych uczniów, ale całej klasy. Niezależnie od tego, jaka jest dana klasa, nauczyciel ma pracować w taki sam, zaplanowany z góry sposób. To oczywiście fikcja, bo jak piszesz, każda klasa jest inna i z każdą trzeba pracować inaczej. Ciekawa jestem, ilu nauczycieli w imię dobra swoich uczniów, ucieka się do oszustwa i co innego robi na lekcjach (kierując się potrzebami uczniów), a co innego wpisuje do dziennika (na wypadek kontroli). Czy osoby przeprowadzające w szkole kontrole nie wiedzą, że nie da się w sierpniu przewidzieć problemów, jakie mogą mieć uczniowie? Czy nie wiedzą, że kontrolowanie realizacji poszczególnych tematów w określonym dniu prowadzi do uprawiania fikcji?\n29 marca 2012 at 10:41 Reply\nNie ma już miejsca na odpowiedź w drzewku, więc muszę tutaj. Moim zdaniem hierarcha absolutnie nie wyklucza szacunku. Dla mnie hierarchia jest wyłącznie sposobem zorganizowania jakiejś struktury decyzyjnej w organizacji. Sposób ten powinien zależeć tylko od celów jakie dana organizacja sobie stawia.\nW pewnych przypadkach celowa będzie płaska, nie hierarchiczna struktura, a do innych celów właściwa będzie taka, która ma wiele stopni pośrednich. Wszystko zależy od specyfiki działania i natury podejmowanych decyzji.\nWiele firm konsultingowych żeruje właśnie na tym, że jako lekarstwo na uzdrowienie jakiejś organizacji zaleca zmianę systemu podejmowania decyzji. Tym z płaską strukturą zaleca jej rozbudowanie, a tym z rozbudowaną – spłaszczenie. Zmiana taka ma się często nijak do realnych potrzeb organizacji, ale uzasadnia rachunek wystawiony za konsultacje. Nie spotkałem się nigdy z taką sytuacją, że firma konsultingowa zaleca pozostawienie struktury takiej, jaka jest, a tylko wskazuje na to, że związane z nią umowy nie są właściwie realizowane.\nSama struktura hierarchiczna moim zdaniem nigdy nie jest przyczyną napięć. Przyczyną jest sposób, w jaki ludzie osadzeni w danej strukturze realizują, (a raczej nie realizują) związane z nią umowy. Są to ludzie, którzy nie traktują systemu hierarchicznego jako narzędzia do realizacji zadań, których się podjęli, ale jako wyróżnika własnej pozycji w korporacyjnym stadzie. Awans to dla nich w pierwszej kolejności większy samochód, większy gabinet, większy prestiż i większa możliwość pozasystemowego wpływania na innych, z pominięciem oficjalnie głoszonych zasad. Głównym ich celem jest jak najwyższa pozycja w hierarchii, ale w połączeniu z jak najmniejszą odpowiedzialnością za podejmowane decyzje. Często więc wymuszają na swoich podwładnych,aby podpisywali się pod ich decyzjami. Zrzucanie winy na hierarchię jako taką jest często celowym odwracaniem uwagi od istoty problemu.\n29 marca 2012 at 23:27 Reply\nWedług mnie, największym zapętleniem się polskiego systemu edukacji jest to iż większość nauczycieli starej daty jest zefiniowana przez przestarzały już twór i działa według motta: ‚zawsze było dobrze’. Natomiast Ci z młodych nauczycieli którzy mają umiejętności potrzebne aby wprowadzać autonomiczne myślenie wśród uczniów i kreatywne metody nauczania z reguły wybierają inną karierę, nie chcąc pracować za 1300 złotych. To jest jeden z powodów, dla których, mimo iż jestem wykwalifikowanym w Polsce nauczycielem, piszę ten komentarz jak pracownik urzedu miasta w Londynie. W skutek tego duży odsetek nowych nauczycieli tworzą ludzie niekompetentni. Tym samym koło się zamyka. Oczywiście zdarzają się tacy, którzy mimo niskich zarobków czują powołanie i mają chęć do wprowadzenia zmian, ale tak jak pisało wielu poprzedników, szybko zostają przygnieceni szkolną biurokracją i nie mogą w pełni pokazać swojego potencjału.\nZ całej swojej edukacji, a należę do rocznika 1986, czyli pierwszego który poszedł do gimnazjum i pisał nową maturę, najlepiej wspominam olimpiady przedmiotowe, a zwłaszcza te które zawierały część ustną. Dla mnie to była jedyna możliwość żeby wykształcić umiejętności komunikacyjne, tak potrzebne w dorosłym życiu. Żadna wiedza zdobyta w szkole nie pomoże, jeśli nie umie się jej przekazać. Wmówienie uczniom iż ‚Słowacki wielkim poetą był’, nie pozwalając im wyrazić własnej opinii na ten temat, czy wpajanie, że zawsze dobra jest tylko jedna odpowiedź, ku temu nie prowadzi. I na pewno nie pomoże podczas rozmowy kwalifikacyjnej o pracę.\nSir Ken Robinson w jednym ze swoich wykładów trafnie, moim zdaniem, ocenił iż szkoły działaja jak linia produkcyjna w fabryce rodem z ery przemysłowej. A autonomiczne myślenie uczniów wręcz przeszkadza i wstrzymuje prace fabryki. Dlatego nie ma na nie miejsca.\nKto powinien zacząć rozbijać mur? Muru nie trzeba rozbijać wystarczy tylko pomalować każdą cegiełkę na inny kolor. Niech każdy opuści szkołę z poczuciem ukształtowanego ‚ja’. Jako autonomiczna racjonalnie myśląca jednostka,a nie jako szary pozbawiony perspektyw członek armii klonów.\nPonieważ jest to mój pierwszy (na pewno nie ostatni) wpis tutaj, chciałbym pogratulować wspaniałego bloga. Obnaża on wiele wad polskiego systemu edukacji i proponuje wiele ciekawych rozwiązań o których powinno być coraz głośniej. Pozdrawiam\nNauczyciel gimnazjum woj. lubelskie\n30 marca 2012 at 12:54 Reply\nWszystkie problemy wymienione w punktach to codzienność polskiego nauczyciela. W mojej szkole rozliczamy się z realizacji podstawy programowej przed dyrekcją, a z wyników egzaminów przed rodzicami. Nie można jednak przygotować ucznia do egzaminu kierując się jedynie wytycznymi podstawy programowej.Jak można przejść do kolejnego tematu bez opanowania zagadnień poprzednich? W praktyce po prostu trzeba wpisywać kolejne tematy z podstawy programowej, a realizować tematy zgodnie z potrzebami ucznia. Z drugiej strony, niedawno była u nas w szkole wizytacja i pytano o indywidualizację procesu nauczania. jak ma się to do naszych obowiązków ścisłego przestrzegania podstawy programowej? a gdzie w tym wszystkim jest uczeń? Został on zepchnięty na poziom elementu potrzebnego do funkcjonowania szkoły jako instytucji.\n31 marca 2012 at 06:50 Reply\nZwróciłeś uwagę na bardzo istotny problem: znaczna ilość, może nawet znaczna większość, nauczycieli pracuje w szkole przez przypadek.\nZakładam, że mogę mylić się, więc będę wdzięczny za Wasze opinie. Jak to stało się, że zostałeś nauczycielem ? Jak to wygląda w przypadku Twoich znajomych ?\nAle trafienie do pracy w szkole przez przypadek, nie uważam za tragedię. Często nasza droga zawodowa zaczyna się od przypadku. Najgorsze jest, że system-szkoła nie ma żadnych realnych mechanizmów doskonalenia nowych nauczycieli i eliminowania tych spośród nich, którzy nie potrafią lub nie chcą doskonalić się.\nNatomiast mamy do czynienia z dziwnym paradoksem (też wskazałeś go) – system ma dobre mechanizmy niszczące utalentowanych, twórczych i entuzjastycznych nauczycieli.\nObawiam się, że „pomalowanie każdej cegiełki na inny kolor” może być źle zinterpretowanie. Tak właśnie robi MEN od 20 lat – stara się malować stary, zmurszały mur. Po chwili farba płowieje i odłazi, a spod niej wychodzi ciągle ta sama naga prawda. Ken Robinson wskazał żeby spojrzeć na fundamenty.\nAle zgadzam się, że wielokolorowość jest kluczem do postępu, nie tylko w edukacji. Różnorodność szkół, programów, metod, stylów. Tylko jeden problem dla urzędników: jak zapanować nad różnorodnością ?\n31 marca 2012 at 07:03 Reply\n… woj. lubelski\n„a gdzie w tym wszystkim jest uczeń? Został on zepchnięty na poziom elementu potrzebnego do funkcjonowania szkoły jako instytucji.”\nTo kolejne potwierdzenie mojej diagnozy: uczeń już dawno przestał być podmiotem, stał się przedmiotem dla systemu edukacji. Tylko oddani nauczyciele walczą o jego podmiotowość.\nSprawa wizytacji. Nauczyciele, bądźcie asertywni ! Mówcie wizytatorom co myślicie o absurdach oraz o tym jak widzicie inną szkołę. Nie strońcie, przy tym, od takich określeń, jak: szkodliwy, anachroniczny, kontrproduktywny, niedemokratyczny, sprzeczny z … , itp. Niech wizytatorzy pomęczą się choć trochę, niech wysilą się, niech poczują swoją niezręczną, dwuznaczną sytuację.\nZAPRASZAM WIZYTATORÓW, AUTORÓW, KURATORÓW, INSPEKTORÓW, … DO ROZMOWY !!!\n31 marca 2012 at 09:35 Reply\n@ Rodzic uczennicy z renomowanego i Wiesław\nJa też znam taką renomowaną szkołę, której progi jako rodzic przekraczałam z mało komfortowymi uczuciami. Drzwi pokoju nauczycielskiego nie miały z zewnątrz klamki. Uczniowie i rodzice byli tam intruzami, którzy nie mieli przeszkadzać. Gdy moje dziecko tam chodziło, wprowadziliśmy w domu zasadę, że przy obiedzie nie wolno mówić o szkole, bo wszyscy traciliśmy apetyt. Toksyczność tej placówki oświatowej wytrzymaliśmy rok, potem przenieśliśmy Olę do innej szkoły. Mogłam więc porównać dwa licea, dwa skrajnie różne podejścia do uczniów i rodziców, dwa rodzaje kultury edukacyjnej. W pierwszej szkole od uczniów głównie wymagano, w drugiej wielu nauczycieli naprawdę starało się nauczyć i pomóc. Zastanawiam się, jak to się dzieje, że niektóre szkoły zamieniają się w takie toksyczne miejsca, z których chce się tylko uciekać. Dlaczego nauczyciele zarażają się od siebie pewnym specyficznym podejściem i wiedząc, że mają świetnych i zdolnych uczniów, skupiają się nie na uczeniu, a na egzekwowaniu wiedzy. Rok w tamtej szkole wciąż jeszcze jest dla mnie prawdziwą traumą, moja córka nie chce o niej rozmawiać.\nWiesław, czy masz jakąś radę na takie sytuacje? Co zrobić, gdy w szkole nie ma szacunku, zrozumienia, empatii, ludzkiego traktowania?\nTy zachęcasz, do tego, by nauczyciele otwarcie mówili wizytatorom, jak wygląda sytuacja. Jednym słowek zachęcasz, by zerwać ze szkolną fikcją! Profesor Kwieciński dawno temu napisał artykuł „Szkoła tak naprawdę jest oszustwem”. Tak jest do dziś, system edukacyjny, to jedna wielka fikcja. Wszyscy udajemy, wszyscy mówimy, że niemożliwe jest możliwe, wszyscy zastanawiamy się, co zrobić, by mimo konieczności produkowania ton papieru nie zatracić poczucia sensu i stać po stronie uczniów. Napiszę o tym kolejny tekst!\nDziękuję osobie, która napisała o tym, jak czuje się jako rodzić w szkole swojego dziecka. Zastanawiam sie tylko, jak w tej szkole czuje się jej córka.\nMyślę też, że takich toksycznych szkół nie jest wiele, ale często są to szkoły, do których idą najlepsi uczniowie. Takie przypadki możliwe są tylko dlatego, że jako rodzice bardziej patrzymy na rankingi, testy i wyniki, a nie na to, czego i jak poszczególne szkoły uczą. Dla dobrych wyników godzimy się na brak szacunku. Ja swoje dziecko z takiej szkoły zabrałam, żałuję tylko, że spędziło tam 10 miesięcy. Trzeba uświadamiać rodzicom, że koszty są zbyt wysokie. Zabierajcie dzieci ze złych szkół i od złych nauczycieli (mówcie głośno, dlaczego to robicie) jest dostatecznie dużo dobrych! Nauczyciele mówcie wizytatorom prawdę! Wiesław, to by była dopiero rewolucja! Już mam ochotę o tym napisać! Ale kolejny post mam już gotowy – o etyce w szkole i w życiu, więc ten będzie nastepny 🙂\n31 marca 2012 at 12:33 Reply\nPytasz/pytamy: co robić ? Znajduję wskazówki w Twoich zdaniach.\n1. „Zabierajcie dzieci ze złych szkół i od złych nauczycieli”.\nOdczytuję tak: mniej skupiać się na „złych nauczycielach i działaniach”, ale mocniej wspierać dobrych nauczycieli, dobre działania, dobre szkoły. To jest również zadanie dla rodziców. Będę starał się tak robić.\n2. ” … mówcie prawdę”\nKto potrafi i ma odwagę, niech mówi prawdę, po to, żeby obalać fikcję, o której piszesz.\nTo nie jest łatwe. Szkoła jest tak skonstruowana, że wszyscy jesteśmy w niej zakładnikami, każdy czuje potencjalną presję szantażu. To jest „piękna” konstrukcja, występująca w różnych organizacjach, nie tylko w szkole: ja-rodzic milczę, bo nauczyciel ma jako zakładnika moje dziecko; nauczyciel jest zakładnikiem dyrektora; dyrektor jest zakładnikiem różnych władz i rodziców. Dodatkowym utrudnieniem jest nasza powszechna umiejętność życie w fikcji, rozwijania jej i utrwalania. Ćwiczyliśmy to przez ostatnie dziesiątki lat. Wydaje mi się, że w tej kwestii bardzo różnimy się od społeczeństw zachodnich.\n3. „Co zrobić, gdy w szkole nie ma szacunku, zrozumienia, empatii, ludzkiego traktowania?”\nJa zawsze proponuję „akcję” SZKOŁA SZACUNKU I DIALOGU. Zdaję sobie sprawę, że każda akcja może przybrać różne formy, również fikcyjne lub patologiczne. Jednak już samo przyjęcie hasła SZID wprowadza nową jakość. To hasło może być mottem pracy dla pojedynczych nauczycieli, ale również wspólnym mianownikiem dla kilku nauczycieli w jednej szkole oraz dla wielu nauczycieli w całym kraju. W ten sposób hasło SZID byłoby nagłaśniane, utrwalałoby się w świadomości rodziców i uczniów, mogłoby być wspólnym, prostym, czytelnym odnośnikiem dla budowy nowego typu relacji w szkole. Mogłoby być jednym ze źródeł rozwoju i przełomu. Gdyby niewielka część nauczycieli przyjęła to hasło i występowała z nim oficjalnie (ja pracuję/działam w systemie SZID, lub zgodnie z zasadami SZID), to skutek byłby taki, że o SZID zaczęli by mówić rodzice i uczniowie:\n– czy w waszej szkole ktoś pracuje w systemie SZSZID ?\n– … proszę to zrobić zgodnie z ZSZID\n– nie zgadzam się na to, bo jest sprzeczne z ZSZID\n– Pani od matemy deklaruje, że pracuje w systemie SZSID, a dlaczego Pani od polaka nie ?\n– dlaczego w tym gabinecie nie wisi hasło SZSID ?\nJa będę próbował, choć jestem tylko rodzicem, czyli dostawcą przedmiotu edukacji.\n4. „… Myślę też, że takich toksycznych szkół nie jest wiele”\nTeż tak zakładam. Natomiast jest oczywiste, że toksyczny jest system, ponieważ jest oparty na toksycznych zasadach i jest zarządzany w sposób toksyczny. Przykład: system nie skłania, nie prosi i żąda od dyrektorów i nauczycieli aby tworzyli szkoły oparte na dialogu, szacunku, empatii, twórczym rozwoju. Jeżeli jakieś grono tworzy taką szkołę, to jest to tylko jego własna inicjatywa, która otrzymuje od władz, zamiast wsparcia, różne dyrektywy, zarządzenia i kontrole utrudniające działania.\n31 marca 2012 at 13:06 Reply\n1. Nie tylko wspierać dobre. Również wspierać zmiany organizacyjne, ułatwiające rodzicom przenoszenie dzieci do innych szkół. Naciskać na samorządy, by rozbudowywały te szkoły, do których rodzice chcą posyłać swoje dzieci, dostosowywały transport publiczny tak, żeby to nie było uciążliwe komunikacyjnie posyłanie dziecka do szkoły innej, niż najbliższa, wreszcie by likwidowały te szkoły, z których uczniowie pouciekali.\n3. A może raczej akcję: „zabieramy nasze dzieci z takiej szkoły, a jeśli ktoś nadal tam posyła swoje dziecko, to jego sprawa, widać mu to odpowiada?”\n31 marca 2012 at 13:43 Reply\nXsawer, w tym problem, że dziś 99,9% rodziców patrzy tylko na statystyki, a nie pyta o inne aspekty. W ich mniemaniu, dobra szkoła, to taka, która w rankingach plasuje się wysoko. Podejrzewam, że osoba, która posłała swoje dziecko do elitarnego liceum, kierowała się właśnie wynikami osiąganymi przez uczniów. Wciąż jeszcze pokutuje u nas przekonanie, że edukacje jest jak wizyta u dentysty: „To musi boleć!” Co zrobić, by rodzice zrozumieli, że wyniki szkoły to nie wszystko, że dużo ważniejsze są inne aspekty i by zabierali swoje dzieci ze złych szkół i od złych nauczycieli. Dobrych jest pod dostatkiem.\n31 marca 2012 at 18:31 Reply\nMyślę, że my, rodzice nie będziemy siłą uruchamiającą przemiany. Ze swej natury, jesteśmy masą bierną, raczej dostosowujemy się do systemu edukacji, a nie myślimy o jego naprawianiu lub rozwijaniu. Co najwyżej krytykujemy błędy i absurdy. My nie mamy czasu, wiedzy, sił i narzędzi. Szkoła naszego dziecka to tylko cząstka naszego życia, epizod, który mija błyskawicznie (3 lata – jak dla brata). Mamy coraz więcej problemów i spraw, dlatego nasze marzenia to: szkoła mojego dziecka bez kłopotów i święty spokój w temacie edukacji.\nSądzę, że pierwszy ruch należy do tych, którzy mają wiedzę, chęci i narzędzia, czyli do nauczycieli i ekspertów (patrz: motto naszego portalu). Dopiero oni mogą przyciągnąć i pociągnąć za sobą część rodziców i uczniów. To nic nowego, to już było.\nStąd bierze się „mój” pomysł SZSZID. Działanie bardzo skromne, zaczynające się bardzo niepozornie i niewinnie. Coś w rodzaju kółek gimnastyczno-strzeleckich. Takie kółko „taneczno-strzeleckie” na terenie szkoły mogłoby składać się z jednego-dwóch nauczycieli, trzech-czterech rodziców i kilkunastu uczniów. To wystarczyłoby na początek.\n4 kwietnia 2012 at 02:38 Reply\nPyta p. Marzena: Ale czy to nauczyciele są źródłem zniewolenia?\nOdpowiadam: tak właśnie jest. Przynajmniej w większości przypadków.\nZacznę od relacji mojej znajomej psycholog. Prowadzi ona szkolenia dla nauczycieli na wszystkich poziomach nauczania. I obserwację ma następującą: najchętniej słuchają nauczyciele szkół podstawowych, a im wyżej, tym gorzej. Nauczyciele liceów nie słuchają.Bo pewnie wiedzą lepiej. Albo po prostu WIEDZĄ. God knows.\nPracuję od lat w szkołach średnich i, niestety, tak właśnie jest: moje koleżanki i koledzy traktują wszelkie szkolenia jak męki piekielne, NIKT sam, bez odgórnego nakazu, nie wybierze się na żadne szkolenie czy warsztaty, bo po co? NOWE nie ma szansy się przedostać do tej zamkniętej twierdzy, bo po co mamy poświęcać czas ( a czasem i pieniądze) na poznanie, czy, nie daj Boże, zmianę myślenia, skoro jakże bezpiecznie i łatwo jest robić to samo cały czas? Projekty edukacyjne? Strata czasu – nie można przygotować się do testu, bo projekty to przecież nie jest PRAWDZIWA nauka.Pokolenie cyfrowych tubylców? A cóż to za wymysł? Niech się dostosują do nas, zamiast siedzieć w tych durnych komputerach. eTwinning? Kolejna bzdura.\nMogłabym tak jeszcze długo. Nikt nie zauważa, jak wspaniale można dzięki ww formom kształcić umiejętności komunikacyjne, tak bardzo potrzebne na każdym etapie życia, a wprost niezastąpione w pracy – pisał o tym wyżej pan urzędnik (dawniej nauczyciel) z Anglii, mówią o tym stale we wszystkich mediach.\nProszę mi powiedzieć, jak tacy ludzie – a zapewniam, że takich właśnie jest większość – mają zmieniać polską edukację? Ludzie, którzy nie widzą i nie słyszą, nie pokażą nowej drogi. A jeśli nawet nagle zdarzy się cud i choć część z nich przejrzy i usłyszy, to trafi na schizofreniczny system edukacyjny, który każe im rozwijać kreatywność uczniów po to tylko, by za chwilę wtłoczyć ich w ciasne ramy testu. Odnoszę wrażenie, że dzielni twórcy zmian w polskiej edukacji nie odnotowali coraz powszechniejszego odchodzenia od testomanii na Zachodzie, nie odnotowali zakwestionowania jednego typu inteligencji, tak u nas wywyższanej nieustająco (wszak to dopiero niecałe 30 lat minęło od pracy Howarda Gardnera), coś tam dotarło o zaletach projektów, a ostatnio postanowili odnotować obecność uczniów zdolnych. Jednocześnie cieszą się wydawcy, bo testy schodzą coraz niżej, można sprzedać kolejny podręcznik. Władze oświatowe przylepiły zatem różne nowinki (projekty w gimnazjum, uczniowie zdolni, pielęgnacja talentów – głównie na papierze) do coraz bardziej rozbuchanego systemu testowania i tak oto mamy nasz system edukacyjny, który, w połączeniu z niechęcią nauczycieli do jakiegokolwiek rozwoju, tworzy coraz bardziej egzotyczny, niezrozumiały i oddalający się od uczniów świat.\nZacznijmy od nauczycieli.\n4 kwietnia 2012 at 20:52 Reply\nTwoja słowa są mocne i ważne.\nPiszesz „zacznijmy od nauczycieli”. Zgadzam się z Tobą. Nie zgadzam się z Tobą.\nTak, bo to oni są głównymi aktorami. Nie, bo oni są pierwszymi ofiarami systemu, są zmanipulowani przez system. Masz rację: im wyższy poziom edukacyjny, tym silniejsze jest zniewolenie umysłów nauczycieli i uczniów. Żeby przeciwstawić się systemowi, nauczyciel musiałby mieć charakter opozycjonisty. Ale nauczyciel liceum ma bardzo dużo do stracenia, dlatego musi współpracować z systemem.\nDanuta Sterna pisze o potrzebie otwarcia się nauczycieli na dialog. Ale to jest sprzeczne z intencją i praktyką władz oświatowych i systemu. Jak otworzyć się na dialog w systemie, który nie używa dialogu ? To tak jakby prosić o stosowanie zasad i procedur demokratycznych w Peerelu.\n5 kwietnia 2012 at 00:00 Reply\nW komentarzach pod tym wpisem w bardzo podobnym tonie wypowiedziało się kilka osób związanych ze szkołą: Adrian (były nauczyciel), Małgorzata (nauczycielka), nauczycielka z woj. lubelskiego, rodzic ucznia z renomowanego liceum. Wyłania się z tych wpisów bardzo ponury obraz szkoły i nauczycieli. Anula pisze, że większość jej kolegów i koleżanek nie ma ochoty się dokształcać i latami powiela stare wzorce. Nie mogę tego negować, ktoś, kto pracuje w szkole ma z pewnością lepszy osąd niż ja. Ale ja mogę powiedzieć, że prowadząc seminaria mam kontakt z innymi nauczycielami, którzy poświęcaja własne weekendy, a często również własne pieniądze, żeby wziąć udział w szkoleniach i nauczyć się czegoś nowego. To, co od nich słyszę, też daje do myślenia. Wiele osób spóźnia się, bo ich dyrektorzy nie chcą zwolnić ich z kilku lekcji, by mogli na czas dojechać do Sulejówka. A przyjeżdżają z całej Polski. Wielu musi zapłacić za dojazd z własnej kieszeni. To znaczy, że część dyrektorów traktuje udział w seminarium tak, jakby nauczyciel jechał na weekend do ośrodka SPA. Często słyszę też, że koledzy i koleżanki w pracy niezbyt chętnie odnoszą się do nowych propozycji. A w pojedynkę trudno zmienić szkołę!\nPrzy wspólnych posiłkach dowiaduję się od uczestników seminariów wielu ciekawych rzeczy. Z tych rozmów wynika, że problemy mają dziś raczej nauczyciele jeżdżący na szkolenia, a nie ci, którzy dokształcać się nie chcą. To kolejny przejaw szkolnej fikcji. Niby dyrektorom zależy na podnoszeniu kwalifikacji, ale nauczyciele mają to robić tak, by zawsze byli w szkole i nie chcieli żadnych pieniędzy.\nMam pytanie do Anuli. Czy nauczyciele, którzy w szkole wybierają program minimum, tracą z tego powodu? Czy mają mniejsze dodatki? Czy nie daje się im np. nadgodzin? I odwrotnie, czy ci aktywni, którzy się dokształcają, przygotowują atrakcyjne lekcje, są innowacyjni, są w jakikolwiek sposób doceniani?\nJednym słowem, czy system wspiera lepszych, zaangażowanych, aktywnych i innowacyjnych nauczycieli?\nWiem, że jest dużo przypadkowych nauczycieli, którzy nie powinni pracować w szkole, bo są np. toksyczni, nie lubią dzieci lub nie mają ochoty się dokształcać. Ale o tym się nie mówi, to temat tabu. Czy ktoś słyszał o nauczycielu, który został zwolniony ze szkoły, bo źle traktował uczniów, był niesprawiedliwy i zamiast uczyć jedynie egzekwował wiedzę? Takich tematów tabu jest w systemie edukacyjnym bardzo dużo. Chcąc zmienić szkołę, trzeba zacząć głośno mówić i o tym.\n11 kwietnia 2012 at 13:20 Reply\nCzy nauczyciele, którzy w szkole wybierają program minimum, tracą z tego powodu? Czy mają mniejsze dodatki? Czy nie daje się im np. nadgodzin? I odwrotnie, czy ci aktywni, którzy się dokształcają, przygotowują atrakcyjne lekcje, są innowacyjni, są w jakikolwiek sposób doceniani?\nOdpowiadam: nie są doceniani. To żałosne, ale doceniani są ci, którzy ładnie się uśmiechają i wdzięczą do dyrekcji. Jeśli coś ZROBISZ ponad program, to,owszem, uścisk ręki prezesa gwarantowany, ale nic ponadto. Mam nieodparte wrażenie, że ja wiem znacznie więcej o szkoleniach niż moja dyrekcja. Zresztą wystarczy spojrzeć tutaj, na liczbę nauczycieli biorących udział w dyskusjach na Waszych forach. Marność, niestety.\n15 kwietnia 2012 at 09:18 Reply\nTo prawda, w dyskusjach bierze udział bardzo niewielu nauczycieli, a przecież jesteśmy ogromną grupą zawodową. Jest nas ponad 650 tysięcy. Myślę, a nawet wiem :-), że blogi CEO czyta wielu, ale własną opinię formułują jedynie wyjątki. Zastanawiam się, czy ten stan rzeczy ma związek ze sposobem funkcjonowania szkoły? Czy nauczyciele w swoich szkołach są zachęcani do wyrażania własnych opinii, czy łatwo im działać autonomicznie i kratywnie, czy czują się podmiotami w systemie edukacji, czy są przekonani, że wiele od nich zależy?\nMyślę, że to kolejny przejaw działania systemu, który nie tylko z uczniów, ale i z nauczycieli czyni wykonawców zewnętrznych zaleceń. Przygotowanie dobrych lekcji wymaga wiele czasu i zaangażowania. Podobnie jest ze wspieraniem uczniów. Sprawdzanie prac (niekoniecznie po to, żeby je ocenić, ale głównie po to, by uczeń uzyskał informację zwrotną), jest niezwykle pracochłonne, ale jeszcze nigdy nie słyszałam, żeby ktoś, kto to robi, został doceniony.\nPodobnie jest z awansem zawodowym. Tam również zupełnie pomija się to wszystko, co w zawodzie nauczycielskim jest najważniejsze. Czy można w jakimś z wymaganych punktów wpisać: Zawsze idę do moich uczniów z uśmiechem na twarzy, na lekcjach tworzę pozytywną i przyjemną atmosferę, dopuszczam poprawianie ocen, najpierw pozwalam uczniom ćwiczyć i udzielam im informacji zwrotnej, a dopiero wtedy, gdy już nową sprawność opanują, oceniam ich dokonania, traktuję uczniów z szacunkiem i staram się, by na moich lekcjach się nie nudzili, w razie problemów zawsze zstanawiam się, co sam/sama mogłabym zmienić.\nCzy takie rzeczy liczą się przy awansie zawodowym? Bycie nauczycielem to piękny, ale i bardzo wymagający i trudny zawód. Niestety, bardzo łatwo można tworzyć iluzję bycia dobrym nauczycielem. Wtedy realizuje się program i skupia się na testach i na zbieraniu papierków do awansu. Uczniowie schodzą wtedy na drugi, albo nawet na sto drugi plan. W ilu szkołach dyrektorzy patrzą na to, czy nauczyciel naprawdę interesuje się uczniami i ich wspiera, czy jedynie realizuje program?\n17 kwietnia 2012 at 18:29 Reply\nAnula wskazałaś na kapitalny i dramatyczny problem: nauczyciele innowacyjni muszą działać pod prąd, wbrew zasadom i wymaganiom systemu. Bowiem system koncentruje uwagę i aktywność nauczycieli i uczniów na spełnianiu wymagań. Tym samym system promuje i premiuje postawy i zachowania oparte na dostosowaniu się.\nDlatego najlepiej wypadają nauczyciele, którzy mają wszystko zrobione bez błędów i na czas.\nMarzena podsumowała, jak zwykle, doskonale: „Myślę, że to kolejny przejaw działania systemu, który nie tylko z uczniów, ale i z nauczycieli czyni wykonawców zewnętrznych zaleceń.”\n18 kwietnia 2012 at 21:09 Reply\nDo obalenia muru potrzebni są przede wszystkim nauczyciele. Tym, którzy mają ochotę robić to na co dzień ,polecam -przepraszam, że tak trywialnie:)- odcinek 71 i 72 serialu TVP „Ranczo”. Tam dostrzeżono problem i zaczęto wprowadzać zmiany. Wiem, że to tylko lekka komedia,ale może okazać się „misyjna”. Siła mediów może przynajmniej wzbudzi w narodzie troszkę refleksji…\n19 kwietnia 2012 at 14:37 Reply\nO ten film pytało mnie ostatnio wiele osób 🙂 Muszę obejrzeć w niedzielę, bo słyszałam zaskakujące rzeczy!\nRola nauczycieli jest nie do przecenienia, ale ja widzę tu też ogromny problem. Dyskutujemy o tym właśnie w komentarzach do najnowszego wpisu poświęconemu interakcjom w klasie. Nauczyciel musi wiedzieć, co ma u uczniów rozwijać. czy ma ich przygotować do zdawania testów (tu trzeba być dobrym w reprodukcji wiedzy i udzielać najbardziej typowych odpowiedzi), czy ma ich przygotować do życia, a oznacza umiejętność rozwiązywania problemów, kreatywność i innowacyjne myślenie.\n19 kwietnia 2012 at 15:35 Reply\nSądzę, że skoro TRZEBA testować, to nauczycielom pozostaje jedynie zasada złotego środka. Najważniejsze, żeby w ogóle nad tym się zastanowił, pomyślał o owym zapętleniu, wówczas może znajdzie swój własny złoty środek. Rozwiązania systemowe niewiele chyba mogą pomóc-najefektywniejsze jest to, co wypływa z nas, o czym jesteśmy do głębi przekonani.\nPozdrawiam: matka i nauczycielka w jednym.\n23 kwietnia 2012 at 18:47 Reply\nzasada złotego środka sprawdza się w wielu dziedzinach życia, ale w szkole może być z tym trudno. Bo jak znaleźć złoty środek między tak potrzebną w życiu innowacyjnością i kreatywnością, a udzielaniem najbardziej typowych odpowiedzi (takie są w egzaminacyjnym kluczu. Czy ucząc języka polskiego mam rozwijać w uczniach przekonanie, że sami potrafią zrozumieć i zinterpretować czytane utwory, czy mam ich uczyć, że poprawne odpowiedzi i interpretacje są w podręcznikach i brykach? Czy mam im mówić, że powinni podążać za swoimi zainteresowaniami, słuchac swojego wewnętrznego głosu, czy uczyć się wszystkiego, czego wymagają od nich inni ludzie? Dla mnie to sytuacja schizofreniczna i nie zazdroszczę dzisiejszym nauczycielom. Nauczyciel języka polskiego, który uczył moją córkę, powiedział pewnego razu. A teraz zapomnijcie, co wam mówiłem o pisaniu dobrych tekstów, bo teraz będziemy ćwiczyć, jak dobrze zdać test. To chyba jedyny możliwy złoty środek. Spotkałam ostatnio znajomego, który powiedział: Ja już nie jestem nauczycielem, jestem teraz raczej wielkim przygotowywaczem testowym. Nawet nie wiesz, jaka to różnica! Ale ja wiem, jaka to różnica! Jedną rolę od drugiej dzieli przepaść. I w tej przepaści trudno znaleźć złoty środek.


Czy w 2020 jeszcze warto przejść szkolenie z bhp? - http://o-ppoz.ksjan.warszawa.pl/\nCzy w 2020 jeszcze warto przejść szkolenie z bhp? czyli szkolenie bhp warszawa wiązku z wykonywaniem określonych zadań natury zawodowej. By mieć świadomość jak należy postępować by zapewnić sobie oraz innym bezpieczne warunki pracy warto uczestniczyć w szkoleniach bhp czy ppoż.\nDodane: 05-02-2021 08:36\nDo sprawdzenia - jak dachuje samochódJak można w 2020 przejść szkolenie z bhp?Szkolenia BHPSprawdzone metody jak szkolić z bhp we WrocławiuCzy w 2020 można bhp?Nowy wątek jak szkolić z bhp w Łodzi?Czy w 2020 jeszcze warto przejść szkolenie z bhp?Sprawdzone metody jak szkolić z bhp we Wrocławiu12 Największych Kłamstw O Tym Jak bhpTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie szkolić z bhp we WrocławiuSzkolić z bhp we Wrocławiu jak mistrz!Cała Prawda O Tym Jak wykonać audyt bhp (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Czy przejść szkolenie z bhp jest trudno?Sprawdzone metody jak szkolić z bhp we WrocławiuNauka bezpieczeństwaOutsourcing BHPWartość tego jak szkolić z bhp w GorzowieOutsourcing BHPSzkolić z bhp we Wrocławiu Profesjonalnie!Czy przejść szkolenie z bhp jest trudno?Wykonać audyt bhp w nowy sposóbKto potrzebuje przejść szkolenie z bhp?Czy ktoś też potrzebuje uczyć bhp?7 sposóbów na to jak przejść szkolenie z bhpNauka bezpieczeństwaObsługa BHPUczyć bhp? Dokładnie!W jakim celu szkolić z bhp?Jak w 2020 skuteczniej szkolić z bhp w Białymstoku?Krótki poradnik jak Szkolić z bhp w Opolu, który zmieni wszystko


również w nowym budownictwie, stylizowanym na klasycyzm. Takie elementy często występują w eklektyzmie, w stylu nowojorskim, skandynawskim. czy glamour. Sztukateria cieszy się oraz większym zainteresowaniem, również wśród architektów wnętrz. No i - może się okazać bardzo dobrym pomysłem na zamaskowanie pewnych wad, jak pęknięcia na lini sufit-ściany. Jeśli masz wysokie pomieszczenia, warto pomyśleć o tym rozwiązaniu, zamiast tandetnego karton-gipsu. Sztukateria wraca do łask Nasz dom to miejsce, w którym możemy wyrazić samych siebie, dlatego dobrze zrobimy, jeżeli przy okazji remontu postaramy się podejść do niego jak do wyzwania, w którym mamy stworzyć takie lokum, które naprawdę oddaje to, jakimi ludźmi jesteśmy. Warto jest się zastanowić nad tym, czy np. to sztukateria elewacyjna nie byłoby dla nas dobrym pomysłem. Prawdopodobnie będzie ona strzałem w dziesiątkę, dlaczego więc nie spróbować? Jeśli jeszcze nigdy nie mieliśmy z nią do czynienia to właśnie teraz może być na to najlepsza okazja. To my sami możemy zadecydować o tym, w jakim miejscu będziemy mieszkali, dlatego też uczyńmy wszystko, co w naszej mocy, by było ono po prostu piękne i niepowtarzalne. Warto wiedzieć - pilasterPilaster ? lokalne pogrubienie ściany w formie płaskiego filara ustawionego przy ścianie, nieznacznie występującego przed lico ściany. Pełni on zarówno funkcję konstrukcyjną, jak też dekoracyjną (rozczłonkowuje ścianę). Może stanowić część obramienia otworów okiennych, drzwiowych lub bramnych. W starożytności pilastry występowały dużo rzadziej niż półkolumny i używane były głównie w architekturze rzymskiej. Podobnie jak kolumna składa się z głowicy (najczęściej w którymś z klasycznych porządków), gładkiego lub kanelowanego trzonu oraz czasami z bazy i cokołu. Stosowano również pilastry zwielokrotnione, ułożone w tzw. wiązkę ? tworzyły ją nałożone na siebie, coraz węższe pilastry.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Pilaster\nPo co termodernizacja?Listwy ozdobneSposób na eleganckie wnętrze? Postaw na sztukaterięElegancja, styl i ponadczasowość - zalety sztukateriiKlasycyzm i klasykaZanim się urządzisz - trochę przydatnych informacjiPo co termodernizacja?Nie musisz kochać nowoczesnej architekturyZastosowanie sztukateriiListwy ścienneKlasyka w stylu wnętrzaListwy oświetlenioweMateriały, sztukaterie, wnętrza - warto wiedziećWarto wyremontować swój domListwy do oświetlenia sufituUrok detali sztukateryjnych - o elewacjach i wnętrzachZastosowanie sztukaterii - styl klasycznyCiepły domDo wnętrza i na elewację - gzymsyO materiałach wykończeniowych i stylu - poznaj sztukaterięListwy MDFDo jakiego wnętrza sztukaterie?Konieczność dociepleniaGdzie historia spotyka się ze współczesnością - klasyczne wnętrzaLekcje stylu - sztukateriaCo dla klasyków?Sztukateria - dla stylu klasycznego!Co chcesz wiedzieć o sztukaterii?Ozdobne wnętrza - dekoracyjne listwyGdzie historia spotyka się ze współczesnością - klasyczne wnętrza


Oczyszczacze powietrza dla alergików - Informacje i ciekawostki\nOczyszczanie powietrza z pomocą nowoczesnych oczyszczaczy powietrza jest receptą nie jedynie na problemy uczuleniowców cierpiących na sezonowy sienny katar. Dzięki wykorzystaniu oczyszczaczy powietrza we własnym domku, wykluczyć możemy też inne częstokroć spotykane elementy uczulające, nawet takie, które towarzyszą nam poprzez cały rok, jak np. zwierzęca sierść, kurz lub roztocza.\nFiltrowanie powietrza za pomocą takiego urządzenia w naszym otoczeniu może uchronić od problemów zdrowotnych nie jedynie lokatorów z alergią. Przez oczyszczanie możesz pozbyć się innych, wrogich dla zdrowia czynników, które mogą stanowić źródło powstawania uczuleń w przyszłości, czyli spalin, grzybów a nawet dymu nikotynowego. Wespół z nadejściem wiosny powraca dysputa na temat pandemii alergii w krajach wysoko rozwiniętych. W Polsce przejawy uczuleniowe stwierdza nawet 4 na 10 jednostek! Nieżyt nosa, duszności, łzawienie oczu, problemy z oddychaniem a także kaszel, to typowe przejawy uczulenia. Chociaż zdawać by się mogło, że to sezonowy problem, na jaki receptą jest po prostu przeczekanie okresu pylenia kwieci jak też drzew, to długotrwałe i cykliczne oddziaływanie elementów uczulających na alergika może spowodować przeciągłe schorzenia układu oddechowego. Dopomóc alergikom mogą wentylatory domowe (jonizator do wody e-sklep) – .\nNajczęstszym następstwem banalizowania alergii jest dychawica, jaka w połączeniu z ciągłym wpływem alergenów na układ oddechowy może przyczynić się do gorszych powikłań. Badania dowiodły, iż u jednostek, które w dzieciństwie nabawiły się niezaraźliwych schorzeń układu oddechowego, zatem alergii jak też astmy, 1,5 razy częściej następują schorzenia układu krążenia, których pokłosiem może być również śmiertelna przewlekła obturacyjna choroba płuc. Doskonałym rozwiązaniem dla każdego alergika byłoby wyłączenie z jego środowiska elementu uczulającego.\nJakim sposobem jednak ustrzec się niedostrzegalnych pyłków krzewów, kwieci oraz drzew, zwłaszcza, że okres najczęściej oraz najsilniej wywołujących reakcje alergiczne roślinek może trwać nawet od marca do czerwca? Odpowiedź stanowi mniej znane, skuteczne rozwiązanie, dzięki któremu możesz zapewnić czystość atmosfery w najistotniejszym dla każdego otoczeniu – we własnym mieszkaniu. Rozwiązaniem tym będzie osiągalny na rynku nowoczesny (nowoczesne rozwiązania w budownictwie) oczyszczacz powietrza.


Materac Prestige Comfort - Odysea Meble\nHome > Materac Prestige Comfort\nSzerokość 80 cm, 90 cm, 140 cm, 160 cm, 180 cm\nGrubość 27-28 cm\nMaterac Prestige Comfort to materac ze sprężynami kieszeniowymi, termoelastyczną pianką Visco, lateksem i matą kokosową, średniotwardy/twardy.\ngóra materaca: H2 - miękki do średniotwardy (to twardość odpowiednia dla tych osób, które lubią spać na miękkim, ale już bezpiecznym dla kręgosłupa, materacu);\ndół materaca: H3 - średniotwardy do twardy (typowy materac o najbardziej popularnej twardości, najbardziej klasyczny, stosunkowo twardy)\nBudowa materaca Prestige Comfort:\n1) Sprężyny kieszeniowe typu pocket, gdzie każda z nich pakowana jest osobno do kieszonki wykonanej z tkaniny, pracują niezależnie od siebie. Polecane są również osobom z bólami kręgosłupa.\nW materacu zastosowano 7-strefowy podział sprężyn, które symetrycznie względem środka strefy odpowiednio podpierają i stabilizują kręgosłup z uwzględnieniem jego naturalnych krzywizn. Takie rozwiązanie zapewnia niezależną pracę sprężyn, a struktura materaca pozwala na idealne dopasowanie się do naturalnego kształtu ciała.\n2) Termoelastyczna pianka Visco - reaguje na temperaturę ciała pozwalając tym samym idealnie dopasować materac do kształtu sylwetki leżącego, niezależnie od jego wzrostu lub ciężaru. Pianka ta ma właściwości ortopedyczne, dopasowuje się do sylwetki, a pod wpływem ciepła mięśnie odprężają się, co powoduje że śpisz komfortowo i budzisz się wypoczęty. Termoelastyczna pianka Visco stymuluje także krążenie dzięki czemu wspomaga dotlenienie organizmu.\n3) Pianka lateksowa - posiada właściwości antygrzybiczne i antybakteryjne oraz świetne właściwości ortopedyczne wynikające z jej budowy. Składa się z tysięcy mikrokomórek tworzących jednolitą bryłę, dzięki czemu idealnie dopasowuje się równomiernie podpierając ciało, niezależnie od pozycji przyjętej podczas snu, nie powoduje ucisków sprzyjając tym samym właściwemu obiegowi krwi i zapobiegając drętwieniu kończyn. Dzięki specjalnym mikrokanalikom pianka lateksowa jest przewiewna, nie chłonie wilgoci, w jej wnętrzu nie rozwijają się grzyby, bakterie, roztocza, pleśnie, dlatego jest polecana dla alergików.\n4) Mata kokosowa - naturalny materiał posiadający właściwości antygrzybiczne i antyalergiczne, dzięki swojej strukturze poprawia wentylację oraz zwiększa twardość i elastyczność materaca.\n5) Pianka poliuretanowa - dodatkowa pianka, która otacza materac z dołu, z góry i po bokach, tworząc elastyczną ramę chroni go przed wygniataniem.\n6) Włókno klimatyzujące - utrzymuje wymaganą wentylację materaca, zwiększa jego wytrzymałość.\n7) Pokrowiec - pokrowiec na materac wykonany jest z dzianiny antyalergicznej, z wszytym zamkiem błyskawicznym umożliwiającym szybkie zdejmowanie i zakładanie.\nSkala twardości: góra materaca: H2 - miękki do średniotwardy, dół materaca: H3 - średniotwardy do twardy.\nMaterac Many Sided...\nMaterac Vital Plus...\nMaterac Vital Plus\nMaterac Prestige to...


„Stop Smog” - nowy program do walki z zanieczyszczonym powietrzem - Kultura, oświata, sport - Urząd Miasta Sucha Beskidzka\nŚroda, 13 lutego 2019 wyświetleń: 564 autor: sabinastopka\nZ dniem 11 lutego 2019 roku wchodzą w życie przepisy, które umożliwiają wdrożenie dawno zapowiadanego programu termo-modernizacyjnego „Stop Smog”. Głównym celem nowego programu jest poprawa efektywności energetycznej istniejących domów jednorodzinnych poprzez ich termomodernizację oraz wymianę przestarzałych pieców węglowych.\n"Stop Smog" to projekt pilotażowy dla 31 gmin w Polsce umieszczonych na liście Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), które według tej organizacji mają najbardziej zanieczyszczone powietrze. Ponieważ Sucha Beskidzka jest wśród miast, gdzie od kilku lat jakość powietrza jest monitorowana i zdiagnozowana, pieniądze z rządowego programu „Stop Smog” w pierwszej kolejności trafią m.in. do nas.\nProgram "Stop Smog" różni się od drugiego podobnego programu o nazwie "Czyste Powietrze" tym, że jest przeznaczony dla najmniej zamożnych gospodarstw domowych i będzie realizowany przez gminy. Osoby, które spełnią określone w ustawie warunki będą mogły mieć docieplony budynek, wymienione okna i instalacje grzewcze ponosząc najwyżej 10% kosztów. Odpowiednie wnioski o dotacje, która może wynieść 70% może składać do Ministerstwa Gospodarki jedynie gmina. Wniosek musi spełniać szereg warunków, m.in. gmina winna posiadać uchwalony przez Radę Miasta program niskoemisyjny i zapewnić w budżecie miasta pozostałe środki na prace termomodernizacyjne z dochodów własnych. Następnie zawierane jest porozumienie pomiędzy Ministerstwem Gospodarki, a gminą na okres realizacji projektu, który może wynosić maksymalnie trzy lata.\nWedług szacunków termomodernizacja jednego domu może wynosić średnio ok. 53 tys. zł brutto.\nDla kogo dopłaty do termomodernizacji?\nW ramach programu „Stop Smog”, gmina będzie mogła zawierać umowy na wymianę pieca i/lub termomodernizację domu jednorodzinnego z osobami, które spełnią określone warunki, są to m.in. :\n- beneficjent musi być właścicielem lub współwłaścicielem domu jednorodzinnego, który faktycznie zamieszkuje w budynku, w którym ma być realizowane przedsięwzięcie,\n- do programu zakwalifikuje się osoba, której w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę zawarcia umowy z gminą średni, miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym (1.802,15 zł) i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym (1.287,25 zł.),\n- posiadane przez osobę ubiegającą się o wsparcie środki własne i zasoby majątkowe, z uwzględnieniem wartości budynku lub lokalu nie mogą przekraczać kwoty 424.000 zł,\n- beneficjent musiałby udostępnić swój dom ekipom budowlanym i instalatorskim i wyrazić zgodę na wniesienie wkładu własnego w wysokości oraz w sposób określony w uchwale Rady Miasta.\n- przez 10 lat gmina ma prawo kontrolować, czy przestrzegane są warunki umowy. Jeśli w trakcie kontroli zostałoby stwierdzone, że właściciel domu np. spala w kotle odpady, albo zainstalował dodatkowe urządzenia grzewcze, gmina może zażądać zwrotu pieniędzy,\n- przez 10 lat będzie obowiązywać zakaz zbycia domu pod groźbą zwrotu kosztów przedsięwzięcia. Po 5 latach kwota zwrotu wynosiłaby 50% tych kosztów i zmniejszałaby się o 10% za każdy kolejny rok do upływu 10 lat. W uzasadnionych przypadkach gmina mogłaby zrezygnować z części tych pieniędzy. Co ważne, żadnych pieniędzy nie będą musiały zwracać osoby, które dostaną dom w spadku przed upływem 10 lat od zakończenia inwestycji przez gminę.\nGmina Sucha Beskidzka pomimo niemałych środków finansowych, które muszą być zabezpieczone w budżecie i konieczności zaangażowania organizacyjnego, przygotuję odpowiednią dokumentację i jeszcze w tym roku przystąpi do realizacji programu "Stop Smog".\nJuż dzisiaj zachęcamy właścicieli domów jednorodzinnych, którzy spełniają powyższe kryteria, do składania w Urzędzie Miasta pisemnych deklaracji o chęci udziału w programie.\nDZISIAJ, Sobota, 4 kwietnia, 19:45


Jak poradzić sobie z deadline'em na studiach? [Poradnik] - Deadline na studiach i problemy ze zdaniem sesji - Studia\nJak poradzić sobie z deadline'em na studiach? [Poradnik]\nDeadline na studiach i problemy ze zdaniem sesji\nStudia to dla wielu osób spora zmiana w życiu. Dotychczasowa etyka pracy i podejście do załatwiania różnych spraw mogą nie wystarczyć. Niektórzy zdają sobie z tego sprawę dopiero wtedy, gdy sytuacja wydaje się już beznadziejna. Jak wrócić na właściwe tory?\nDuża część problemów związanych z brakiem możliwości wyrobienia się z pracami zaliczeniowymi, czy też nauczenia się na egzamin, wynika ze złej organizacji pracy lub jej braku.\nWiele osób po raz pierwszy mających styczność z natłokiem obowiązków, jaki pojawia się pod koniec semestru, nie jest przystosowanych do takiej sytuacji. Teoretycznie, w szkole średniej, czy też podczas wakacyjnej pracy również mamy sporo obowiązków. Wtedy jednak są to nasze jedyne zmartwienia, więc spontaniczna praca i rozwiązywanie na bieżąco pojawiających się problemów może się sprawdzać.\nStudia to jednak o wiele większa sprawa. Nawet w ramach profilaktyki, a nie już rozwiązywania powstałych problemów, dobrze jest przygotowywać sobie plan na dany tydzień. Rozpisanie zadań pozwoli nam rozsądnie ocenić skalę naszych obowiązków i pomoże nam o niczym nie zapomnieć. Jest to o wiele lepsze rozwiązanie, niż ślepa praca nad wszystkim na raz, która najczęściej prowadzi tylko do zwiększenia się naszych problemów.\nZmniejszenie zakresu obowiązków\nStudiowanie to czas, gdy chcemy pokazać, że jesteśmy dorośli i zapewnić sobie godną przyszłość. Niejednokrotnie kończy się to tym, że pakujemy się w wiele pobocznych projektów i nakładamy na siebie zbyt dużo obowiązków. Praca, uczelnia, rozwijanie pasji... chcemy mieć czas na wszystko, czasami jednak trzeba na nowo zdefiniować nasze priorytety i z pewnych rzeczy zrezygnować a inne ograniczyć.\nWszyscy jesteśmy ludźmi, więc jeżeli znajdziemy się w sytuacji, gdzie zbyt dużo osób oczekuje od nas zbyt wiele, dobrze będzie z nimi o tym porozmawiać. Nasz szef czy przyjaciele, z którymi pracujemy nad projektem powinni wykazać się zrozumieniem i dać nam trochę czasu na wygrzebanie się z kłopotów i kto wie - być może nawet nam w tym pomogą.\nTerminów na studiach należy dotrzymywać. Nie są ustalane przez przypadek, od tego też zależy nasza reputacja w oczach pracujących na uczelni naukowców, o którą dobrze jest dbać. Ostatecznie jednak, zawsze zdarzają się wypadki losowe i to również jest przewidziane przez prowadzących, którzy przecież też byli kiedyś studentami.\nMail do wykładowcy, w którym przyznamy, że mamy problem z wyrobieniem się na czas i wyjaśnimy, dlaczego tak się dzieje, może bardzo łatwo uratować nam skórę. Terminy zazwyczaj ustalane są z pewnym zapasem, a naukowcy na pewno nie będą chcieli niczego nam utrudniać, jeżeli pomoc jest możliwa.\nCo zrobić, gdy nie zaliczysz sesji?\nJeżeli jednak wszystko zawiedzie i któryś przedmiot nie zostanie nam zaliczony, nie należy składać broni. Dla niektórych może to być pierwsza taka porażka w życiu, jednak na studiach, nie jest to aż taki rzadki przypadek. Jednym z rozwiązań jest warunek na studiach, który pozwoli nam kontynuować naukę, mimo otrzymania oceny niedostatecznej. Jeżeli natomiast nie poszło nam na egzaminie, zawsze zostają poprawki.\nRezygnacja ze studiów nie zawsze jest dobrym rozwiązaniem. Mimo pojawiających się trudności, zawsze lepiej jest dobrze przemyśleć sprawę i dopóki możemy - walczmy, ponieważ jak często się później okazuje, sytuacja wcale nie była aż tak beznadziejna, jak nam się wydawało.\nSłowa kluczowe: Kłopoty z zaliczeniem, Jak zdać sesję?, Przesunięcie terminu, Zaliczenie, Warunek\n"Dzisiejsze podejście studentów do świata i zdobywania wiedzy jest pewnie mniej erudycyjne, ale bardziej pragmatyczne".\nBieda w akademikach PWr? (LIST) Wrocław\nStudent budownictwa na Politechnice Wrocławskiej skarży się na oszczędzanie domów studenckich na podstawowych produktach potrzebnych do życia. Przeczytaj list!


Recenzje Betsson Poker & Pobierz – Ethnicity Clothing\nOstatnio wspólnie odświeżyliśmy ofertę powitalną i można zgarnąć jeszcze więcej! Już na samym starcie po rejestracji zgarniemy 1 darmowy spin bez depozytu na slocie Starburst. Wystarczy po prostu otworzyć konto i odpalić grę Starburst. To jednak nie koniec, bowiem jeśli wpłacimy 40 PLN lub więcej zgarniemy kolejne darmowe spiny na Starburst – tym razem aż 500 free spinów!\nPunkty również pomagają ci zdobyć wyższy standing VIP, a im wyżej będziesz, tym więcej bonusów i darmowych spinów otrzymasz w trakcie gry. Wykorzystaj bonus powitalny w Betsson Casino, który wynosi 100% do 3050 PLN w zależności od wybranej waluty. Istnieją również specjalne bonusy VIP i darmowe spiny w grach na automatach i w ruletce. Zagraj w Betsson Casino w gry na automatach, wideo pokera, gry stołowe czy gry karciane, lub w keno, jeśli lubisz tradycyjne gry kasyna on-line.\nW Polsce bukmacher Betsson należy do nielegalnych bukmacherów i gra u niego jest zakazana. Istnieje sposób na to, żeby bonus Betsson był ponownie legalny w naszym kraju – bukmacher ten musi otrzymać licencję od Ministerstwa Finansów. Donosy medialne sugerują, że firma ta czyni starania o polską koncesję.\nDlatego też już od kilkunastu lat roku działa w pełni legalnie na maltańskich licencjach, które tak trudno jest zdobyć jakiemukolwiek bukmacherowi bez zachowania należytych normalów.\nSerwis betgol.pl ma charakter informacyjny, nie nakłaniamy i nie zachęcamy do uprawiania hazardu.\nWystarczy wpłacić dowolną kwotę w granicach od 10 do 400 PLN a bukmacher natychmiast dorzuci do niej dodatkowe drugie tyle.\nZ kolei aby otrzymać bonus od wpłaty – najpierw obróć depozytem x4 w zakładach z kursem min. 1.60 w ciągu 60 dni. Jak zaznaczyliśmy już na początku – Betsson nie ma polskiej licencji, a przez to jego bonus na start nie może zostać aktywowany. Nie użyjesz kodu promocyjnego, bo strony Betsson są zablokowane. Wciąż masz wiele okazji do odebrania dodatkowych pieniędzy na zakłady bukmacherskie. Kasyno Betsson zostało założone w 2001 roku i od tego czasu bardzo dobrze prosperuje. Większość Polaków pewnie kojarzy nazwę Betsson z zakładami bukmacherskimi, co oczywiście jest istotną częścią kasyna, ale nie jedyną.\nBonus W Betsson Kasyno\nJest ona lepsza tym bardziej wtedy, gdy do wygrania mamy realną, bardzo dużą obtainedówkę. Dla naszych graczy przygotowaliśmy kolejną DARMOWĄ grę w typowanie! Nie, w tym momencie nie potrzebujesz kodow bonusowych do zadnych promocji w kasynie Betsson. Wszystko co potrzeba to zalozenie konta, wplacenie minimalnego depozytu i wybranie promocji. Wymóg obrotu w Betsson Casino jest bardzo prosty i wynosi 25 x bonus.\nW kasynie gracze mają dostęp do ponad 1200 automatów od najbardziej znanych deweloperów. Klienci mogą wybierać spośród setek motywów, rodzajów automatów oraz dostosować poziom trudności gry pod swoje umiejętności. Największą popularnością na stronie cieszą się takie klasyki jak Book of Dead, Starburst, Ice, Ice Yeti, Pirate Gold, seria gier John Hunter czy Ozzy Osbourne. Kasyno Betsson spodoba się wszystkim polskim graczom, którym na co dzień brakuje dostępu do szerokiego katalogu gier, w tym tych oferujących wielomilionowe wygrane. Dla graczy z Polski przygotowano specjalny bonus powitalny, w którym oprócz gotówki można zdobyć darmowe spiny na dobry początek przygody z kasynem.\nKażda polecenie wypłaty jest dodatkowo przetwarzane przez pracowników kasyna. Firma Betsson działa na rynku internetowych kasyn oraz zakładvertów bukmacherskich od kilkunastu lat i zna branżę gier on-line lepiej niż większość jej konkurentów. Platforma, którą oferują swoim klientom, przemawia do tych graczy, którzy poważnie podchodzą do hazardu i chcą zachować równowagę między rozrywką a wygraną. Ponadto większość gier dostępnych jest w wersji darmowej, przez co nawet początkujący, mogą zapoznać się z ofertą kasyna i zrozumieć reguły działania gier kasynowych.\nOdbierz 50 darmowych spinów na Jazz of New Orleans po sobotnim depozycie w Kasynie Betsson. Kasyno Betsson po obrocie 200 PLN na dowolnych grach slotowych dodaje aż 35 darmowych spinów na wybraną grę. Betsson po obrocie 180 PLN na dowolnych grach, dodaje 25 spinów na slot Doom of Egypt. W środę po obrocie 200 PLN na slotach w Kasynie Betsson gracze otrzymają 25 darmowych spinów na slot Coywolf Cash. Odbierz do one hundred darmowych spinów na slot Divine Fortune po depozycycie forty PLN i obrocie 200 PLN w dowolnych slotach.


Problematyka uczenia się - ciąg dalszy\nW referowaniu poszczególnych zagadnień ograniczyliśmy się prawie wyłącznie do przeglądu badań eksperymentalnych dotyczących ludzi. Wyniki badań zwierząt zostały uwzględnione tylko wówczas, gdy nie można było udokumentować jakichś ważnych stwierdzeń badaniami na materiale ludzkim. Wszystkie inne pominięto i to jest pierwsze poważne ograniczenie przeglądu badań zawartego w niniejszej pracy. Drugie ograniczenie polega na pominięciu różnorodnych analiz opisowych: w przeglądzie badań uwzględnione zostały niemal wyłącznie wyniki eksperymentów. W ich wyborze autorzy kierowali się stopniem ogólności wynikających z nich stwierdzeń, mając na uwadze przede wszystkim badania podstawowe.\nCentralnym problemem rozpatrywanym w tej pracy i ukierunkowującym tok wywodów jest efektywność uczenia się. Pytanie, od czego zależą efekty uzyskiwane w uczeniu się, traktowano jako zasadnicze. Z uwagi na potrzebę systematyzacji wiedzy, ono wydaje się w obecnym etapie badań najważniejsze. Mechanizmy uczenia się pozostają ciągłe w sferze hipotez, determinanty zaś poznane zostały dość wszechstronnie. Sformułowane pytanie zdaje się odzwierciedlać również najbardziej istotne potrzeby praktyki. Chodzi bowiem przede wszystkim o to, aby zapewnić oddziaływaniom dydaktycznym największą skuteczność. Nie ulega wątpliwości, że podstawą praktyki powinna być znajomość ogólnych prawidłowości. Aby skutecznie nauczać trzeba wiedzieć, od czego zależą efekty uczenia się. Związek między laboratorium psychologicznym a szkołą – mimo odmienności warunków – może i powinien być ścisły.\nSilne napięcie w rodzinie dziecka chorego na raka\nusuwanie worków pod oczami łódź


Archiwalne wydanie tygodniowe: 24.07-30.07.1999 r.\n24.07 - 30.07.1999 r.\n* W Przemyślu stacjonowała będzie 14 Brygada Obrony Terytorialnej. W odpowiedzi na interpelacje posła Andrzeja Zapałowskiego Minister Obrony Narodowej Janusz Onyszkiewicz poinformował, że zgodniez planem realizowane są przedsięwzięcia ujęte w programie Koncepcja Rozwoju Obrony Terytorialnej. W stosunku do założonych w koncepcji planów do końca bieżącego roku sformowana zostanie ponadplanowo 14 Brygada Obrony Terytorialnej na bazie wydzielonych elementów 14 Brygady Pancernej po jej zintegrowaniu się z 21 Brygadą Strzelców Podchalańskich.\n* We wtorek 27 lipca w Kalwarii Pacławskiej rozpoczęły się XII Franciszkańskie Spotkania Młodych. W kalwaryjnym sanktuarium o godzinie 17.00 odprawiona została eucharystia pod przewodnictwem biskupa Mariusza Leszczyńskiego. O 20.30 rozpoczął się recital znanego i lubianego piosenkarza Ryszarda Rynkowskiego. Franciszkańskie spotkanie młodych potrwa do 3 sierpnia.\n* W Komendzie Miejskiej Policji w Przemyślu odbyła się uroczysta odprawa z okazji obchodów święta policji. Kilkudziesięciu funkcjonariuszy otrzymało z rąk zastępcy komendanta wojewódzkiego policji nominacje na wyższe stopnie. Nas stopień podinspektora mianowano nadkomisarzy Franciszka Taciucha i Romana Zdybla. Stopnie nadkomisarza otrzymali Czesław Sawicki i Henryk Woźniak. Na stopień komisarza mianowano Jerzego Wojdyłę. Podobne uroczystości odbyły się w poniedziałek w Przeworsku. Wśród awansowanych oficerów znaleźli się nadkomisarze Witold Płoszaj i Krzysztof Stadnik oraz komisarze Henryk Jasz i Andrzej Oleszek. Przyznane zostały ponadto medale za zasługi dla pożarnictwa. Srebrny medal otrzymał podinspektor Zygmunt Sawuła a brązowy Janusz Mołoń. W Jarosławiu nadkomisarzami zostali Janusz Dymek i Jan Zwoliński natomiast komisarzem Henryk Moskwa. W Lubaczowie swoje święto policjanci obchodzili 30 lipca.\n* Zarząd regionu NSZZ Solidarność Ziemia Przemyska przesłał na ręce parlamentarzystów AWS z Podkarpacia pismo, w którym domaga się od rządu dodatkowych pieniędzy na wydatki związane z wprowadzaniem w życie reformy służby zdrowia. Zdaniem zarządu ministerstwo zdrowia powinno jak najszybciej wprowadzić w życie przepisy dotyczące funkcjonowania jednostek służby zdrowia a w szczególności wojewódzkich kolumn transportu sanitarnego i pogotowia ratunkowego. Przemyska Solidarność wyraziła również swoje poparcie dla pracowników przemyskiego szpitala, którzy zabiegają o renegocjacje z podkarpacka kasą chorych umów na usługi rehabilitacyjne dla pacjentów nie objętych leczeniem szpitalnym.\n* W Przemyślu odbyło się spotkanie poświęcone sprawom utworzenia Wyższej Szkoły Zawodowej pod nazwą Akademia Przemyska. Tematem spotkania było uzgodnienie sposobów i terminów wywiązania się z postanowień umowy zawartej pomiędzy Zarządem Miasta Przemyśla, a Towarzystwem Akademii Przemyskiej. W umowie tej towarzystwo zobowiązało się do przygotowania i przedłożenia w Ministerstwie Edukacji Narodowej wniosku w sprawie utworzenia uczelni. Dokument taki został przygotowany i złożony. Wymaga on jednak uzupełnienia. Należy również usunąć występujące w nim braki formalne. Przedstawiciel towarzystwa Akademii Przemyskiej Robert Rybotycki zobowiązał się do złożenia kompletnego wniosku w ministerstwie edukacji najpóźniej do 15 sierpnia. Jeżeli termin ten zostanie zachowany i Ministerstwo Edukacji Narodowej podejmie decyzje o utworzeniu uczelni, istnieje szansa na jej powstanie na początku lutego dwutysięcznego roku. Zarząd miasta Przemyśla podjął decyzję o przeznaczeniu na potrzeby mającej powstać w Przemyślu Wyższej Szkoły Zawodowej pod nazwą Akademia Przemyska budynku przy ulicy Tatarskiej 4. Budynek ten jest obecnie w użytkowaniu Zespołu Szkół Gastronomicznych i Przemysłu Spożywczego. Za przeznaczeniem go na potrzeby uczelni przemawiają: kubatura, rozkład pomieszczeń, rozległy teren stanowiący otoczenie budynku oraz położenie w pobliżu starego miasta.\n* Niebezpiecznie było we wtorek na parkingu osiedlowym przy ulicy 22 stycznia w Przemyślu. Przed godziną 14.00 pod jednym z zaparkowanych tam samochodów osobowych należącym do mieszkańca Przemyśla zauważono podejrzany pakunek, z którego wystawały przewody. Policja zarządziła ewakuacje mieszkańców pobliskiego bloku. Wyłączono dopływ prądu i gazu. Jak się okazało podejrzanym pakunkiem była reklamówka a wewnątrz niej plastikowy pojemnik z cieczą o zapachu paliwa i urządzenie inicjujące zapłon na bazie zegara. Przybyli na miejsce pirotechnicy z Rzeszowa zneutralizowali urządzenie inicjujące. Czynności wyjaśniające prowadzi Komenda Miejska Policji. Sprawa najprawdopodobniej trafi do prokuratury.\n* Prezydent Przemyśla zatrudnił dwóch kolejnych nowych naczelników wydziałów w Urzędzie Miasta. Od kilku dni funkcje naczelnika nowopowstałego w wyniku przeprowadzonej reorganizacji urzędu wydziału zarządzania kryzysowego pełnić będzie Jerzy Żemełko dotychczas zatrudniony w urzędzie wojewódzkim a następnie w starostwie powiatowym na stanowisku sekretarza wojewódzkiego komitetu obrony. Natomiast w wydziale edukacji od pierwszego sierpnia funkcje naczelnika pełnić będzie Tomasz Dziumak dotychczasowy naczelnik tego wydziału.\n* W Leszczawie Górnej koło Birczy na obozie - Szkoła Przetrwania przebywa pięćdziesięcio osobowa grupa skautów z Belgii. Belgijscy goście przyjechali na zaproszenie Michała Ksawerego Sapiechy, który wykupił tutaj majątek po upadłym PGR. skauci odbywają wędrówki po pogórzu przemyskim. Wczoraj ich gościem był wicewojewoda podkarpacki Marek Kuchciński.\n* W związku z modernizacją ulicy Basztowej w Przemyślu do drugiego września wyłączony został z ruchu kołowego odcinek drogi od skrzyżowania z ulicą Pelczara do skrzyżowania z ulicą Komisji Edukacji Narodowej. Zarząd dróg miejskich prosi o korzystanie z objazdów: od strony ul. Słowackiego w kierunku osiedle Wysokie Góry ulicami Rakoczego, Basztowa, Komisji Edukacji Narodowej, Śnigurskiego, Katedralna, Tatarska, Popiełuszki, Pelczara. Od strony osiedla Wysokie Góry w kierunku centrum miasta ulicami: Pelczara, Popiełuszki, Tatarska, Katedralna, Fredry, Rynek.\n* Rozstrzygnięty został konkurs na prowadzenie przemyskiego wydawnictwa samorządowego. Z pośród czterech propozycji wybrano ofertę Krzysztofa Filia. Wydawnictwo to miałoby zastąpić redagowany dotychczas przez biuro informacji i promocji "Informator Samorządowy. Jak informuje Ryszard Gnus z biura Zarządu Miasta tworzone czasopismo stanowiłoby forum wymiany poglądów. Byłoby miejscem na rzeczową analizę wydarzeń. Zawierałoby informacje o imprezach kulturalnych, uroczystościach, listy czytelników do redakcji oraz postulaty mieszkańców. W początkowym okresie ukazywałoby się w cyklu miesięcznym.\n* W Przemyślu powstanie Centrum Informacji i Planowania Kariery Zawodowej. Jedną z form pracy centrum będzie organizowanie szkoleń dla bezrobotnych poszukujących pracy. Oprócz przemyskiego swoim zasięgiem obejmować będzie powiaty jarosławski, lubaczowski i przeworski.\n* Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Przeworsku zawiadamia, że w punktach informacyjnych oddziału w Przeworsku, inspektoratów w Przemyślu i Jarosławiu oraz w biurze terenowym w Lubaczowie przekazywane są nieodpłatnie nowe wersje programów. Pierwszy - "Płatnik" umożliwia przygotowanie, weryfikacje oraz emisję dokumentów ubezpieczeniowych i wersja druga - "Płatnik przekaz elektroniczny" stwarza wygodną i nowoczesna formę przekazywania dokumentów ubezpieczeniowych do ZUS w postaci elektronicznej.\n* Specjalnie powołana komisja rozpoczęła w środę szacowanie strat powstałych na skutek gradobicia, które nawiedziło w poniedziałek kilka miejscowości w gminie Medyka. Największe spustoszenie w uprawach rolnych poczynił grad w Siedliskach i Jaksmanicach. Wiadomo już, że szkody materialne są znaczne. Najbardziej ucierpiały uprawy jęczmienia, owsa, rzepaku i buraków cukrowych.\n* Dzisiaj na stadionie czuwaj w Przemyślu rozpocznie się wielki festyn sportowo-rekreacyjny. W programie gry, zabawy, kwizy zawody strzeleckie oraz wybory miss festynu. Organizatorzy przewidzieli wiele atrakcyjnych nagród wśród nich sprzęt AGD i telefony komórkowe. Imprezę, która rozpocznie się o godzinie 13.00 zakończy zabawa taneczna. Dochód ze sprzedaży biletów zasili kasę klubu sportowego czuwaj.\n* Volkbank z Paderborn w Niemczech podobnie jak w ubiegłym roku funduje międzynarodową nagrodę promocyjną dla młodych europejskich twórców. O jej przyznanie mogą starać się osoby w wieku od 15 do 30 lat, które właśnie zdobywają wykształcenie artystyczne oraz ci, którzy już je posiadają. Nagroda w wysokości pięciu tysięcy złotych przyznana zostanie w dziedzinie fotografii, malarstwa, rzeźby i grafiki, muzyki i tańca oraz literatury i teatru. Zgłoszenia przyjmowane są do 10 sierpnia. Szczegółowe informacje można uzyskać w wydziale kultury urzędu miejskiego w Przemyślu.\n* W pierwszym półroczu tego roku na terenie województwa podkarpackiego doszło do blisko 1500 wypadków drogowych. ZGINĘŁO w nich 116 osób a 1288 ZOSTAŁO RANNYCH. Do wypadków drogowych dochodzi najczęściej na drodze numer 4. W 106 wypadkach ZGINĘŁO 16 osób. Najczęstsze przyczyny kraks to niedostosowanie prędkości jazdy do panujących na drodze warunków, nieprawidłowe wyprzedzanie i omijanie oraz wymuszanie pierwszeństwa przejazdu. Nietrzeźwi uczestnicy ruchu spowodowali 190 wypadków drogowych. Kierowcy 110 a piesi 80.\n* W niedzielę Wydział Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Miasta Przemyśla zorganizował III Wakacyjny Turniej Piłki Plażowej dla mężczyzn. Do turnieju zgłosiło się 11 par dwuosobowych.Zwycięsko z rywalizacji wyszła para Wojciech Myśliwiec i Krzysztof Koguc. Turniej cieszył się dużym zainteresowaniem ze strony publiczności. W sierpniu planowany jest kolejny turniej. Organizatorzy zapewniają również udział par kobiecych.\n* 31 jachtów wystartowało w niedzielnych zawodach o puchar prezesa Przemyskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego. Trasę regat wytyczono w trójkącie Werlasw - WZW Jawor - Wyspa zajęcza. W klasie omega zwyciężył Grzegorz Basarab przed Tomaszem Misińskim i Andrzejem Ogrodnikiem. Wśród jachtów sportowych zwyciężyła załoga: Ryszard Czerniakowski i Wojciech Gryglewicz.