Permen King Zaskakujące historie pacjentów i opinie ekspertów\n2 opinii prawdziwych Ocena: 0.0 / 10\nOstatnio dodane opisy naszych użytkowników o Permen King:\nZdecydowanie lepsza wersja niż permen, myślę, że to za sprawą podwójnej dawki l-argininy. Ogólnie permen king postawił nasze pożycie „na nogi”. virtuo\nPreparat godny uwagi. Skutecznie i szybko rozprawił się z moimi problemami z utrzymaniem erekcji. Ma dużą dawkę substancji, a efekty były po prostu widoczne :) Pablo\nWięcej prawdziwych historii o Permen King znajdziesz poniżej [kliknij tu]\nBędzie nam miło jak ty również wesprzesz nas swoim komentarzem i opiszesz swoją historię o Permen King.\nNapisz swoją historię o Permen King\nCena Permen King\nLek Permen King jest lekiem refundowanym przez NFZ na receptę.\nPermen King w dawce substancji aktywnej.\n64.91PLN przy zakupie na 100%. Wtedy cena jednej kapsułki wynosi około 2.16PLN\nChcesz poznać szczegółowe ceny Permen King?\nDawkowanie Permen King\nUlotka Permen King\nInformacje z ulotki Permen King:\nSprawdź jak działa Permen King na podstawie ulotki leku:\nZamienniki Permen King\nPermente zamienniki i prawdziwe historie\nPermen King zamienniki i prawdziwe historie\nPermen zamienniki i prawdziwe historie\nForum Permen King\nLista pytań na forum o Permen King:\nNajnowsza historia o Permen King\nOstatnio użytkownik dodał swoją histrię o Permen King leku:\n„Zdecydowanie lepsza wersja niż permen, myślę, że to za sprawą podwójnej dawki l-argininy. Ogólnie permen king postawił nasze pożycie „na nogi”. …” [czytaj więcej poniżej]\nZastosowanie i składniki Permen King\nPermen King jest stosowany w wypadku: Na Potencję, z reklam TV,\nGdzie można kupić Permen King?\nSzukasz gdzie można kupić Permen King?\nWyszukaj gdzie najlepiej kupić Permen King – użyj poniższej wyszukiwarki\nChcesz aby apteka była dodana do listy aptek gdzie można kupić Permen King na SprawdzLek.pl – kliknij\nCiekawe historie o Permen King (2)\nvirtuo o Permen King :\nZdecydowanie lepsza wersja niż permen, myślę, że to za sprawą podwójnej dawki l-argininy. Ogólnie permen king postawił nasze pożycie „na nogi”.\nPablo o Permen King :\nPreparat godny uwagi. Skutecznie i szybko rozprawił się z moimi problemami z utrzymaniem erekcji. Ma dużą dawkę substancji, a efekty były po prostu widoczne :)\ndla mężczyznenergiaNa Potencjępopęd seksualnysiła\nPrevious PostVenasidNext PostSuperior\nNa Potencję, z reklam TV


nauka.wiara.pl » Chrześcijanie, żydzi i buddyści o Całunie\nNajnowsze osiągnięcia w badaniach Całunu Turyńskiego są tematem I Międzynarodowego Kongresu Syndologicznego, który trwa w Walencji. Został on zorganizowany przez Hiszpański Ośrodek Syndologiczny, który w tym roku obchodzi 25-lecie działalności.\nW kongresie udział bierze ponad 400 osób z wielu krajów świata, w tym z Australii, Włoch, USA i Niemiec. Wśród uczestników są chrześcijanie, żydzi i buddyści. Wyniki ostatnich badań przedstawia 26 ekspertów z różnych dziedzin, w tym chemii, fizyki nuklearnej czy mikrobiologii. Mówiono także o znaczeniu teologicznym Całunu oraz o jego związku z tzw. „Całunem z Oviedo”. Jest to chusta, która według tradycji miała przykrywać twarz Jezusa.\nAbp Carlos Osoro, który dzisiaj rano odprawił w katedrze Mszę dla uczestników kongresu, podkreślił jego znaczenie dla Walencji oraz wartość Całunu Turyńskiego, jako widzialnej pamiątki Męki Pańskiej.\nKongres jest „wyjątkową okazja, aby wysłuchać ekspertów, którzy prezentują wyniki swoich wieloletnich badań” – mówi Jorge Manuel Rodriguez, przewodniczący Hiszpańskiego Ośrodka Syndologicznego.\nI Międzynarodowy Kongres Syndologiczny zakończy się 30 kwietnia.\nZobacz również film o Całunie: On jest Obrazem Boga niewidzialnego\ndodane 29.04.2012 17:03\nTAGI| CAŁUN TURYŃSKI,\tNAUKA


2015.03.09 12:20 / news / czytano 5509 / opinie 0\nW miniona sobotę 7 marca br. zakończył się turniej „Szczawnickiej Amatorskiej Ligi Siatkówki”, rozgrywany od 19 grudnia ubiegłego roku na sali gimnastycznej Szkoły Podstawowej im. Henryka Sienkiewicza w Szczawnicy.\nUczestnikami turnieju byli wyłącznie amatorzy zrzeszeni (drużyny amatorskie) i niezrzeszeni mieszkańcy miasta i gminy Szczawnica oraz gmin pienińskich, zorganizowani w drużynę, co najmniej 5 – osobową. System turnieju siatkarskiego odbywał się metodą „każdy z każdym” do dwóch wygranych setów. W tegorocznej Szczawnickiej Amatorskiej Lidze Piłki Siatkowej wzięło udział dziewięć drużyn.\nLaureaci tegorocznej edycji ligi siatkówki – Amatorzy, oprócz pamiątkowego pucharu otrzymali z rąk Burmistrza Szczawnicy – Grzegorza Niezgody, medale, dyplom oraz czek na kwotę 500,00 zł. Drużyna Kolex Szczawnica, która zajęła II miejsce odebrała medale, puchar, okolicznościowy dyplom oraz czek na kwotę 300,00 zł., z kolei laureat III miejsca – drużyna Hans Kloss Team otrzymała medale, okolicznościowy puchar, dyplom oraz czek na kwotę 200,00 zł. Pozostałe drużyny uczestniczące w lidze otrzymały pamiątkowe dyplomy za uczestnictwo w imprezie sportowej.\nNajlepszą zawodniczką Szczawnickiej Amatorskiej Ligi Siatkówki sezon 2014/2015 została Krystyna Walosik, najlepszym zawodnikiem Paweł Jasiurkowski natomiast najmłodszym zawodnikiem Bartosz Kubik.\nZwieńczeniem tegorocznej edycji siatkarskich zmagań był mecz pokazowy pomiędzy reprezentacją Ligi a drużyną Burmistrza Miasta i Gminy Szczawnica złożoną z przedstawicieli władz samorządowych sąsiednich gmin oraz działających na terenie Pienin instytucji. W składzie znaleźli się Grzegorz Niezgoda włodarz Szczawnicy, Tadeusz Wach wójt Czorsztyna wraz ze swoim zastępcą Rafałem Jandurą, Ryszard Wojtarowicz wicewójt Krościenka n.D., Michał Janerko komendant komisariatu policji w Krościenku n.D., Grzegorz Gil wikary ze Szczawnicy, Jerzy Cygler szczawnicki radny oraz Paweł Sypek dyrektor podstawówki i nauczyciel Łukasz Kramarczyk. Po pełnych zwrotów akcji dwóch setach rozegrano tie-break, który ostatecznie przesądził o wygranej reprezentacji Ligi nad drużyną Burmistrza (2:1).\n- Dziękuję wszystkim zawodnikom za udział w tegorocznej edycji ligi siatkówki oraz gratuluję finalistom i zwycięzcom. Wszystkim drużynom biorącym udział w turnieju składam podziękowania za wspaniałą grę i wysoki poziom sportowy. Mam nadzieję, że z nowymi siłami i być może przy jeszcze większym zainteresowaniu siatkarskimi zmaganiami spotkamy się na kolejnym turnieju. Szczególne wyrazy podziękowania kieruję również do przedstawicieli gmin i instytucji, którzy przyjęli moje zaproszenie i wzięli udział w meczu pokazowym (…) - powiedział na zakończenie Burmistrz Szczawnicy Grzegorz Niezgoda.\nI miejsce – Amatorzy\nII miejsce – Kolex Szczawnica\nIII miejsce – Hans Kloss Team\nV miejsce – RKS HUWDU\nVI miejsce – Play Team\nVII miejsce – Piehur\nVIII miejsce – Dajcież Pograć\nIX miejsce – Gimbusy


ᐅ Najlepszy Chaps 2021 » Ranking & Opinie\nNajlepsze Chaps 2020/2021 – Ranking & Opinie\n1 Najlepsze Chaps 2020/2021 – Ranking & Opinie\n1.1 Chaps ranking – Zwyciezca testu roku 2020\n1.2 Co nalezy wziac pod uwage przy zakupie Chaps\n1.3 Wiecej zródel o Chaps\n1.4 Ciekawe filmy o Chaps\nChaps ranking – Zwyciezca testu roku 2020\nNa tej stronie znajdziesz szczególowe informacje o Slowo Boze. Oprócz porównania produktów, znajdziesz tu równiez aktualna liste bestsellerów, a takze inne artykuly i odpowiednie filmy wideo. Informacje na tej stronie sa oparte na aktualnych raportach z testów oraz na opiniach klientów Chaps, które zostaly przez nas przeanalizowane i podsumowane. W tym przypadku nie przeprowadzilismy wlasnego testu na slowo kluczowe. Sa to dane zagregowane z róznych zródel, które sa prezentowane w postaci wyraznego porównania. W ten sposób mozemy zapewnic jak najwieksza obiektywnosc.\nPrzedstawione wczesniej zwyciezcy testu Chaps sa wynikiem listy bestsellerów Amazon w odpowiedniej kategorii produktów. Lista, a w szczególnosci zamówienie, opiera sie na danych dotyczacych sprzedazy i ocenach nabywców. Znaczenie tych wyników jest duze, poniewaz recenzje Chaps sa oparte na rzeczywistych doswiadczeniach z produktami. Pozwala to na dokonanie porównania bez koniecznosci testowania samych produktów. W sumie oszczedzasz mnóstwo wysilku, czasu i pieniedzy.\nCo nalezy wziac pod uwage przy zakupie Chaps\nKazdy, kto chce kupic Chaps, powinien rozwazyc pewne kryteria. Podsumowalismy najwazniejsze czynniki ponizej w liscie kontrolnej, aby pomóc Ci w podjeciu decyzji o zakupie. Jesli wezmiesz pod uwage te kryteria, na pewno znajdziesz optymalny produkt w kategorii Chaps.\nProducent: Czy sa jacys renomowani producenci dla Chaps?\nSprawozdania z badan: Czy sa jakies sensowne i dobrze uzasadnione raporty z testów na Chaps?\nFundacja Konsumentów: Jaki jest wniosek organizacji konsumenckiej na temat Chaps?\nWynik testu: Który produkt jest zwyciezca testu w kategorii Chaps?\nCena: Jaki jest dostepny budzet i czy Chaps jest dostepny za rozsadna cene?\nZ powyzszej listy mozesz zidentyfikowac kilka produktów, które moga byc dla Ciebie odpowiednie. Nastepnie wystarczy je porównac i ocenic, aby znalezc najlepszy dla Ciebie produkt w kategorii Chaps. W wielu przypadkach sensowne jest zamawianie kilku produktów na raz. W ten sposób masz szanse porównac rózne modele i znalezc swojego wlasnego zwyciezce.\nWiecej zródel o Chaps\nNa kolejnych stronach znajdziecie Panstwo dalsze informacje i artykuly oraz recenzje Chaps. Nasza rada: spójrz na wszystkie wymienione zródla dla odpowiednich i uzyskac najlepsze mozliwe informacje o produktach przed zakupem okreslonego.\nPonadto, kupujacy moga zazwyczaj uzyskac przydatne informacje na gutefrage.net lub innych portalach konsumenckich. Dla kategorii produktów Chaps dostepne sa juz pewne oceny i zalecenia dla klientów. Bezposrednia wymiana z innymi nabywcami, którzy przeprowadzili juz praktyczny test, czyni portal szczególnie cennym.\nCiekawe filmy o Chaps\nFilmy do porównania Chaps nie zostaly wybrane przez nas osobiscie. Jednakze, zgodnie z nasza ocena, filmy sa na tyle istotne, ze mozna je rozpatrywac w zwiazku ze wspomnianymi raportami z badan. Zasadniczo, przy podejmowaniu decyzji o zakupie zawsze mozemy polecic poszukiwanie odpowiednich filmów dla danego produktu. Dla tej kategorii produktów sensowne jest wyszukiwanie „najlepszy Chaps” na YouTube!\nChaps jest teraz dostepny u wielu producentów. Dlatego nie zawsze jest latwo podjac dobra decyzje o zakupie. Na podstawie obiektywnych kryteriów zakupu, które przedstawiamy Panstwu na tej stronie, wybór produktu moze byc dokonywany systematycznie. Upraszcza to caly proces zakupowy dla Chaps. Istotnym elementem sa sprawozdania z badan w kategorii produktów (np. z Fundacja Konsumentów). Wyniki testów Chaps powinny byc zawsze brane pod uwage, aby znalezc dobry produkt.\nPonadto, renomowane czasopisma branzowe, takie jak konsumenci.org lub chip.pl, oferuja stale aktualizowane listy najlepszych w wielu kategoriach produktów. Dlatego sensowne jest przeszukiwanie tych zródel w poszukiwaniu list najlepszych Chaps’a z roku 2020/2021. Poza listami, w wiekszosci przypadków znajdziesz równiez pomocne informacje – zwlaszcza o zwyciezcach testów.\nUzytkownicy 228 przyznali temu przewodnikowi srednia ocene 4.52 na 5 gwiazdek.\nKategorie Komputery Tagi Chaps Zobacz wpisy


Historyczny szczyt emisji gazów cieplarnianych już za nami. Pomógł COVID-19\nAnalitycy energetyczni przewidują, że od 2027 r. emisje gazów cieplarnianych, w tym CO2, będą spadać o 0,7 proc. rocznie do 2050 r fot. shutterstock\nDodano: 06-11-2020 14:00\nGwałtowny spadek zapotrzebowania na energię spowodowany pandemią zredukuje emisje gazów cieplarnianych, wynika z danych opracowanych w corocznym raporcie energetycznym Bloomberga. Emisje ze spalania paliw kopalnych osiągnęły szczyt w 2019 r. i mają spaść o około 10 proc. w 2020 r., nigdy już nie wracając do najwyższego poziomu.\nNew Energy Outlook to coroczna długoterminowa analiza Bloomberga dotycząca przyszłości energii. NEO 2020 wskazuje, że emisje ze spalania paliw kopalnych osiągnęły szczyt w 2019 r. i mają spaść o około 10 proc. w 2020 r. W redukcji pomogło spowolnienie gospodarek wywołane przez pandemię. Chociaż emisje ponownie wzrosną w miarę ożywienia gospodarek, już nigdy nie osiągną poziomu z 2019 r. Analitycy energetyczni przewidują, że od 2027 r. będą spadać o 0,7 proc. rocznie do 2050 r.\nDo artykułu: Historyczny szczyt emisji gazów cieplarnianych już za nami. Pomógł COVID-19\nOla 2020-11-13 17:40:19\nW tym samym czasie stężenie CO2 atmosferycznego rosło tak samo, jak w ostatnich dziesięcioleciach, co bezpośrednio dowodzi, że antropogeniczne emisje nic nie znaczą.\nJan 2020-11-13 17:37:02\nSuper. Chore lewaki są pewnie wniebowzięte. Daj Boże więcej takich tragedii. Artykuł poniżej godności ludzkiej. Jesteście obłąkani.


Data: 2007-06-25 skan źródło: Gazeta Olsztyńska\nNa to się warto wybrać\nŚruby, pętle, spirale, beczki - chcesz zaobaczyć takie figury w wykonaniu pilotów szybowców i samolotów? Przyjedź na Mistrzostwa Polski w Akrobacji Szybowcowej i Samolotowej. Rozpoczynają się na lotnisku Wilamowo w Kętrzynie juz dziś o godz. 11. Potrwają do soboty. Przez kolejne dni program rozpoczyna się odprawą dla zawodników o godz. 9. konkurencje są rozgrywane w godz. 9.30 - 19. Podczas mistrzostw swoje umiejętności zaprezentuje około dwudziestu pilotów. Wstęp na mistrzostwa jest bezpłatny.


Teksty — Kuba Tkacz\nJA W SKRÓCIE\nTrzeba mieć ambicje?\nWszyscy ci to wciskają? No, można powiedzieć, że nie wszyscy. Zależy od priorytetów i stylu życia rodziców – bo to rodzice mają na dziecko największy wpływ. Ale ambicja rozbudzana w zdrowy sposób, podobnie jak zdrowy egoizm, to rzeczy, które pomagają w życiu i w wytyczaniu oraz osiąganiu celów. Wiadomo, że ten i ów rodzic może […]\nDzień zawsze jest dobry. To tylko perspektywa nam się zmienia. Nastrój. Emocje. Brak odpowiedniej stymulacji neuroprzekaźników. Tak jest… Wszystko co się dzieje jest kwestią perspektywy. Nie ma obserwacji bez tego, co się obserwuje, no i obserwującego. Perspektywa jest wykrzywiana zawsze, zwykle przez emocje, stan psychiczny, nasze zmysły. Zatem… skąd możesz wiedzieć co jest prawdziwe, a […]\nWszytko się zmienia\nTrochę się załamuję jak widzę co się dzieje w trakcie wyborów. Co prawda staram się być apolityczny, ale jak widzę pana Bosaka i ludzi, którzy go popierają to zaczynam się bać i muszę skomentować jako obserwator i osoba żyjąca w kraju. Widziałem w sieci gdzieś takie zdjęcie, pan Bosak z małżonką a poniżej bohaterowie serialu […]\nNie jestem mistrzem w dziedzinach poiltyczno/społecznych i szczerze mówiąc staram się w życiu pozostać neutralny w wielu kwestiach, ale czasami się nie da. Akcja związana z tym jak potraktowano czarnoskórego mężczyznę w USA pokazuje, że ciągle wszyscy zamiast być obywatelami tej samej planety – jesteśmy obywatelami miejscowości, kraju… regionu. To to samo co skrajni fani […]\nNie mam ostatnio czasu. A ty? Co to w ogóle znaczy, że nie ma czasu? Czas jest, płynie, jest względny w naszym wszechświecie, postrzeganiu… A… Przecież wszyscy mamy 24 godziny i 7 dni w tygodniu. Jak to tak czasami jest, że życie pędzi i można się na tym tak strasznie prześlizgnąć? Czasem mi się wydaje […]\nSłyszałem, że czasy są ciężkie\nTo trochę tak, jakby mówić, że słyszałem o ludziach ginących w wypadkach samochodowych – ale nie znałem nikogo osobiście. Poziom ignorancji, który pozwoli ci utrzymać się na fali w życiu, to chyba coś co można nazwać dobrym, nie sądzisz? Wydaje mi się – zaznaczam – wydaje, że mój sposób na chaos jest prosty i skuteczny. […]\nKorona nam z głowy spadnie\nCOVID-19, koronawirus. Globalny chaos przez jedno małe niewidzialne gołym okiem coś. Organizm, który truje i niszczy. Czy ktoś się tego spodziewał? Ktoś przewidział? Nikt. Nie da się. Malutkie mutujące organizmy robią takie spustoszenie. Niszczą ludziom życia. Zabijają. Są źródłem tragedii rodzin. Ludzi. Zmieniają życie setkom tysięcy osób. Kwarantanna. Utrata pracy. Zmiany zawodowe przez zamknięcia wielu […]\nNie wolno pozbywać się złudzeń\nDzisiejszy świat to na wielu płaszczyznach bardzo brutalna maszyna, w której trybach ginie wiele i coraz więcej osób. Tylko czemu to tak ma wyglądać? Świat to masa zależności, wypadkowa rządów, ludzkich pomysłów, światłych idei, wpływów, pieniędzy i rządz. To takie ludzkie. No ale… przecież mimo, że to w wielu przykładach brutalne – to całe istnienie […]\nZacznę od tego, że chyba wiele osób ma odczucie… odczucie, że wszyscy nagle zaczęli się myć. Śmieszne, ale nie śmieszne. Nagle uczy się wszystkich dbać o higienę – wcześniej nie dbaliśmy? Kupujemy tony papieru toaletowego – z pewnych źródeł wiem, że niemcy używanie papieru toaletowego w większości uważają za barbarzyństwo, bo na zachodzie popularniejsze i […]\nDzień depresji, czy walki z nią?\nWczoraj, 23 lutego, mieliśmy pewne „święto”, które od 2001 chyba jest w polsce oficjalnie ustanowione przez ministerstwo zdrowia. Mowa o światowym dniu walki z depresją. Cóż… jako posiadacz i osobnik o zbyt wrażliwym podejściu do istnienia ogólnie rzecz biorąc – zgadzam się z tego rodzaju inicjatywami i bardzo je popieram. Wydaje mi się, że wszelkie […]\nPiję kawę, klikam, piszę, gram piosenki.\nJestem leniem i mam masę pomysłów, które mają problem z realizacją. Wbrew pozorom nie lubię słodkiego i mam dużo zdań na tematy.\nPozwalam sobie na dystans... Staram się być pragmatykiem i miec łeb zawsze otwarty.\nKoszule mam często za ciasne - ale za to szersze horyzonty myślowe. Kwestionuję rzeczywistość, bo kto mi zabroni?\nPoza tym - spełniony w związku, trochę karierowicz i wykształciuch, wielkomiejski pseudo artysta urodzony na prowincji, buntownik z wyboru i bez powodu, przeciwny rozmnażaniu oraz kochający kawę, pizzę i koty.\nKliknij na moje zdjęcie po więcej - albo w zakładkę JA W SKRÓCIE :)\nDavid Floyd o Coś więcej o mnie?\nKuba o Portfolio\nAlicja o Portfolio


Gra Dobble - Rebel - Niunioki by Katarzyna Anc-Szczepłek\nJesienne wieczory są takie długie.\nZa oknem szaro i buro. Pada deszcz, wieje wiatr. Ogólnie pogoda nie zaprasza nas na wieczorny spacer. Lepiej zostać w domu i cieszyć się zacisznym ciepełkiem.\nBardzo lubię te leniwe płynące wieczory. Gra radyjko, cisza, spokój. Robię sobie gorącą herbatę, pakuję się pod kocyk z dobrą książką. I – nic do szczęście już mi nie potrzeba.\nCóż – takie wieczory to niestety u nas rzadkość :). Przeważnie dom tętni i dudni od piwnicy aż po dach. Dzieciaki rozpiera energia. Lenka i Alan, którzy coraz częściej bawią się razem uwielbiają bawić się w berka. Biegają więc po salonie jak dwa urwisy i wrzeszczą jak opętani. Julka targa ze sobą książkę do polskiego. Ma nauczyć się wiersza na pamięć. No i nie wiedzieć czemu nie zamknie się w pokoju jak Bóg przykazał, tylko chodzi w te i z powrotem unikając zderzenia z rodzeństwem powtarza w kółko tekst wiersza. O Boszzze daj mi cierpliwość bo oszaleję. Mam takie chwile, że najchętniej użyła bym stoperów, żeby tylko mieć chwilę ciszy. Patrzę na zegar. Do dwudziestej jeszcze tyle czasu. Jak je uciszyć i czymś zainteresować? Biorę do ręki ołówek, kartkę papieru. Zaczynam rysować. Wazon, łodyżki kwiatów, listki. Może podchwycą mój pomysł i coś porysują? Alan przystaje, zagląda mi przez ramię po czym mówi – ,,mama rysuje czarne kwiatki” – i pędzi dalej wśród śmiechów.\nMoją uwagę przyciąga pudełeczko z grą Domino. Ustawiamy kafelki. Lenka jest malutka, nie rozumie zasad gry, więc żeby nie psuć jej zabawy idziemy na żywioł. Budujemy fosę, wieżę, mostki i mosteczki.\nA gdy tata zabiera młodsze dzieciaki na górę, my z Julką wyciągamy grę Dobble.\nW metalowym, okrągłym pudełku znajduje się 55 kart z symbolami. Na każdej karcie jest osiem symboli.\nDołączona jest do gry książeczka z opisem poszczególnych gier. Jest ich pięć.\nJedno pudełeczko a aż pięć różnych mini gier.\nPiekielna wieża – rozdajemy karty po jednej przed każdym graczem. Pozostałe karty kładziemy na środku, gracz który pierwszy znajdzie pasujący symbol i nazwie go zabiera kartę i kładzie ją przed sobą. Gra kończy się kiedy wszystkie karty znikną. Wygrywa osoba która zdobędzie najwięcej kart.\nStudnia – wszystkie karty rozdajemy graczom, ostatnią kartę odkrytą kładziemy na środku. Musimy jak najszybciej umieścić swoją kartę na leżącej na środku, oczywiście musimy nazwać symbol. Wygrywa osoba która pozbędzie się jak najszybciej swoich kart.\nParzy – rozdajemy po jednej karcie dla graczy, którzy zakryją ręką bez patrzenia na nią. Na znak, gracze odkrywają trzymane w rękach karty. Jak tylko gracz znajdzie i nazwie wspólny symbol z tym na karcie przeciwnika oddaje mu swoją kartę. Zakrywając kartę przeciwnika. Przegrywa ten gracz który zbierze najwięcej kart.\nZłap je wszystkie – rozdajemy po jednej karcie (zakrytej), na środku kładziemy jedną odkrytą. Pozostałe karty układamy na stos i kładziemy na bok. Wszyscy gracze odwracają karty i szukają identyczny symbol na jednej z kart i tej na środku. Gracz który znajdzie symbol nazywa go i zabiera kartę. Wygrywa ten gracz, który zdobędzie najwięcej kart.\nZatruty podarunek – rozdajemy po jednej zakrytej karcie graczom. Tworzymy stos z pozostałych kart w pozycji odkrytej. Każdy z graczy musi znaleźć identyczny symbol na karcie którego z pozostałych graczy i karcie ze środka. Gdy nazwiemy symbol kładziemy kartę ze środka na karcie przeciwnika. Zostaje odkryta następna karta. Gra kończy się kiedy zabraknie kart na środku. Wygrywa gracz który zebrał najmniej kart.\nSymbole z kart mogą być odwrócone i miewają różne rozmiary. Karty są pełne kolorowych ilustracji roślin, postaci i przedmiotów. I najważniejsze karty łączą się z innymi kartami jednym i tylko jednym symbolem.\nProsta gra na spostrzegawczość, szybkość i refleks.\nTylko Dobble tłumaczy się w minutę.\nSuper zabawa, fajny sposób na spędzenie rodzinnego wieczoru. A że graczy może być od dwóch do ośmiu, więc jak tylko młodsze dzieci podrosną będziemy grać w Dobble wszyscy.\nliczba graczy – 2-8 osób\nczas gry – ok. 5-10 minut\nGra Dooble – [TU]


W tej książce chcę ci opowiedzieć o Sigurdzie, synu potężnego jarla - wikinga. Chłopiec nosi imię bohatera baśni o Sigurdzie Favnesbane, który zabił strasznego smoka z Gnitahei. Równie silny powinien... czytaj dalej\nZbigniew Nienacki Wydawnictwo: inne Tom 1 cyklu: Przygody Pana Samochodzika\nPracownik muzeum i detektyw amator wyrusza na poszukiwanie zagrabionych i ukrytych w czasie wojny skarbów dziedzica Dunina. Pan Tomasz zostaje też właścicielem pokracznego samochodu, od którego... czytaj dalej\nHalina Popławska Wydawnictwo: Iskry\n"Szpada na wachlarzu" jest pierwszą częścią trylogii historyczno-przygodowej, której akcja toczy się w początkach XVIII wieku. Wszystkie realia epoki oraz fakty dotyczące postaci historycznych są zgodne z prawdą... czytaj dalej


Tsunami historii. Jak żywioły przyrody wpływały na dzieje świata - Maciej Rosalak (4014943) - Lubimyczytać.pl\n5,7 (23 ocen\ti\t5 opinii) Zobacz oceny\nJak to możliwe, że wybuch wulkanu na drugiej półkuli wywołał małą epokę lodowcową w Europie i - pośrednio - stał się przyczyną Wojny Trzydziestoletniej na naszym kontynencie? Dwugodzinne opóźnienie rozpoczęcia bitwy pod Waterloo z powodu deszczu umożliwiło włączenie się do walki Prusakom i zadanie klęski. Ostre słońce i porywisty wiatr w oczy przyczyniły się do pogromu Krzyżaków pod...\nJak to możliwe, że wybuch wulkanu na drugiej półkuli wywołał małą epokę lodowcową w Europie i - pośrednio - stał się przyczyną Wojny Trzydziestoletniej na naszym kontynencie? Dwugodzinne opóźnienie rozpoczęcia bitwy pod Waterloo z powodu deszczu umożliwiło włączenie się do walki Prusakom i zadanie klęski. Ostre słońce i porywisty wiatr w oczy przyczyniły się do pogromu Krzyżaków pod Grunwaldem. Czym był huragan Wielkiego Stepu ? Czy można było uniknąć rzezi urządzonej Japończykom i Amerykanom? Co zniszczyło Sodomę i Gomorę? Które komety zwiastowały epokowe nieszczęście?\nMaciej Rosalak przypomina fakty, na które nie zwraca się uwagi, a mają kapitalne znaczenie. Narrację tej błyskotliwej książki wzbogaca częste sięganie do źródeł, do świadectw, i odkrywanie na nowo zastanawiających przekazów z Biblii, z Pliniusza, Swetoniusza, Dantego, Długosza, czy nawet Mickiewicza. Otrzymujemy więc książkę erudyty i wytrawnego popularyzatora historii, ujmującą na polskim rynku po raz pierwszy w takim zakresie dzieje ludzkości.\nźródło opisu: https://xlm.pl/ksiazka/tsunami-historii-jak-zywiol...(?)\nDopadła mnie posucha intelektualna......\nostatnia dodana przez Talia, 19 tygodni temu, w grupie Świat książek\nRenax | 2016-12-14\nNa półkach: Przekartkowane, Posiadam - papier, Przeczytane, Historyczne, Recenzenckie, 2016\nKompletnie nie mogłam skupić się na treści. Było to męczące przeżycie.\nByłam pełna podziwu dla wiedzy autora, który zna i opisuje wydarzenia z różnych czasów historycznych i prehistorycznych, ale i posługuje się dogłębną wiedzą z geologii, archeologii, biologii itp. Za dużo faktów mnie rozpraszało.\neva43 | 2016-11-27\nTrudno oceniać , lektura dla lubiących historię. Pierwsza połowa to przypomnienie wszystkiego o historii powstawania naszej planety, o kataklizmach, potopach i zniszczeniu jakie natura niosła od dawien dawna. Dalsza część o czasach bliższych, o niektórych wydarzeniach słyszał chyba każdy, inne poznajemy dzięki tej książce. Jak oceniam, dobrze choć nie sadzą bym w najbliższym czasie sięgnęła po podobną lekturę. Poczułam się z deka jak na wykładzie co nie bardzo mi spasowało.\nMoznaPrzeczytac | 2016-11-13\nHistoria to nie suche fakty i daty. Historia to ludzie i wydarzenia, które oni kreują. Zdarza się jednak, że człowiek staje naprzeciw żywiołu wobec którego jest bezsilny. Wtedy to przyroda jest głównym narratorem wydarzeń. O tym właśnie jest ta książka.\nOkładkowe opisy zachęcające do przeczytania zawierają zdecydowaną większość dobrych fragmentów książki - jeśli nie wszystkie... Całość jest przydługa, nudnawa i zawiera zbyt dużo szczegółowych informacji.\nurbanekpaw | 2017-08-06\nTak zwany zakup impulsywny nie zawsze się sprawdza. Czasem cieszy, czasem pozostawia dysonans pozakupowy, a czasem człowiek się zastanawia: "po co to kupiłem?".\nKsiążka jest z gatunku (może przeze mnie wymyślonego) sensacyjno-naukowego, a raczej naukawego. To zbiór opisanych wydarzeń historycznych, czasem o charakterze anegdot, innym razem znanych mnie z bardziej uznanych podręczników. Wspólnym wątkiem jest temat: jak siły przyrody zmieniały historię. Począwszy od żywiołów: wiatr, morze, słońce, błoto, mróz, itd, przez organizmy żywe (typu koń, słoń, komary, czy nieszczęsne krokodyle różańcowe pożerające Japończyków), przez tytułowe tsunami, mgły, czy inne dziwaczne zjawiska. I pod tym względem książka jest nader ciekawa.\nNiestety, stylowo leży. Brakuje odniesień do źródeł, przez co całość nabiera merytorycznego charakteru szkolnej rozprawki, a na pewno nie pracy popularno-historycznej. Po drugie zaczyna się nudno i trzeba się przemóc, żeby przebrnąć przez pierwsze kilkadziesiąt...\nNiestety, stylowo leży. Brakuje odniesień do źródeł, przez co całość nabiera merytorycznego charakteru szkolnej rozprawki, a na pewno nie pracy popularno-historycznej. Po drugie zaczyna się nudno i trzeba się przemóc, żeby przebrnąć przez pierwsze kilkadziesiąt stron. Po trzecie, cytowanie obszernych fragmentów Biblii, albo "Pana Tadeusza", albo innych dzieł, nie daje dobrego świadectwa autorowi. Po co cytować całe wiersze, czy strofy Apokalipsy? Wystarczy jeden, który odnosi się konkretnie do danego zjawiska. Ale wisienką na czubku jest prezentowanie przy każdej okazji własnych poglądów politycznych, co historykowi raczej nie przystoi. Gdy ktoś pisze "ZSRS", to wiadomo, jakie ma nastawienie. Co każe mi sceptycznie podchodzić do niektórych z jego wypowiedzi. A szkoda, bo pod względem treści nie było tak źle.\nprymas123 | 2018-01-10\nlukaswilinski | 2017-08-04


Marzysz o poręcznej torbie, po którą sięgniesz nie tylko na zakupy? Uniwersalna torebka damska renomowanej marki Conci wpisuje się więc w Twoje oczekiwania! Ponadczasowy, jednolity fason wygląda elegancko i nigdy nie przestanie być modny. Dostępna w dużym rozmiarze, który zawsze pomieści to, czego potrzebujesz. Model w kolorze granatowym zachwyca designem....\nShopper bag skórzana wakacyjna


Bardzo obniżone ryzyko raków u kobiet z niskim stężeniem arsenu we krwi - Artykuły - Biotechnologia.pl - łączymy wszystkie strony biobiznesu\narsen czynniki kancerogenne nowotwory kobiece READ-GENE SA pomorski uniwersytet medyczny\nRedakcja _, 27.02.2018 , Tagi: arsen, czynniki kancerogenne, nowotwory kobiece, READ-GENE SA, pomorski uniwersytet medyczny\nArsen może być bardzo ważną przyczyną raków u kobiet. Możliwe jest jednak, że obserwowane korelacje wynikają z tego, iż arsen jest tylko markerem szkodliwych produktów np. żywności, która jest rakotwórcza, a równocześnie zawiera dużo tego pierwiastka. W środowisku zwiększone stężenie arsenu może pojawiać się w związku z zanieczyszczeniami przemysłowymi lub naturalnymi powietrza, wody i gleby, a w konsekwencji żywności.\nProduktami naturalnie zawierającymi wyższe stężenia arsenu są np. ryż, kakao, ryby morskie i owoce morza. Wstępne dane wskazują, że modyfikacja diety może korzystnie zmienić stężenie arsenu w organizmie.\nPrzedstawione wyniki uzyskano dzięki badaniu stężeń arsenu we krwi kobiet, przeprowadzonemu przez Wojciecha Marciniaka – doktoranta pracującego w zespole profesora Jana Lubińskiego.\nPowyższe wyniki są przedmiotem zgłoszenia patentowego P.424468.\nNajwiększa baza genów w Europie - SIGO\nPod koniec ubiegłego roku, zostało powołane do istnienia konsorcjum Sieci Identyfikacji Genetycznej Ofiar, w skrócie SIGO. Jest to przedsięwzięcie istotne zarówno z punktu widzenia nauk biomedycznych...\nLista czynników kancerogennych nieustannie się wydłuża. Amerykańskie Ministerstwo Zdrowia i Pomocy Humanitarnej wydało właśnie raport, w którym zidentyfikowało 7 nowych pozycji. Tym samym wykaz liczy...\nOdkrywanie biomarkerów oraz innowacje w dziedzinie biomedycyny, czyli...\nW dniach 15-18 września 2018 roku w Krakowie odbył się 3. Środkowoeuropejski Kongres Biomedyczny pod tematem przewodnim „News on biomarker discovery and research innovations in medicine and biomedical...\nBiosyntetyczny jedwab pajęczy\nPajęczy jedwab to jeden z najmocniejszych i najwytrzymalszych materiałów obecnych w przyrodzie. Jest niemalże tak silny jak niektóre stopy stali o twardości nawet większej niż kuloodporny Kevlar...


mpi, mko 25.03.2020 15:12\nIan Lipkin, który pracował na planie "Contagion", to profesor epidemiologii, neurologii i patologii oraz dyrektor Centrum Infekcji i Odporności na prestiżowej uczelni Columbia University. W 2003 roku wspierał Światową Organizację Zdrowia podczas epidemii SARS w Chinach. Lekarz udzielił we wtorek wywiadu stacji Fox Business i oznajmił na antenie:\nChciałbym dziś powiedzieć, że cała ta sytuacja dotyka mnie [nie tylko profesjonalnie, ale i - przyp. red.] osobiście, ponieważ wczoraj zdiagnozowano u mnie COVID-19. To jest okropne. Jeśli to mogło przytrafić się mi, może się przytrafić każdemu.\nZobacz też: Hiszpański tenor Placido Domingo zakażony koronawirusem >>\nIan Lipkin: To, gdzie się zakaziłem, nie ma już znaczenia\nW styczniu Lipkin udał się do Chin, aby badać koronawirusa i tuż po powrocie poddał się domowej kwarantannie. Jak sam twierdzi, choć ma podejrzenia, gdzie konkretnie mogło dojść do zakażenia, "to nie ma znaczenia" w momencie, gdy COVID-19 rozprzestrzenia się w szybkim tempie po Stanach Zjednoczonych. Lekarz podkreślił, jak ważna jest izolacja - zaznaczył, że to najlepsze narzędzie w walce z wirusem.\nFilm "Contagion. Epidemia strachu", przy którym Lipkin był czołowym konsultantem medycznym, łączy ze sobą wątki wielu bohaterów w obliczu bezlitosnej epidemii. Matt Damon gra zdradzonego męża, który walczy o życie córki, Gwyneth Paltrow - jego żonę. Marion Cotillard wciela się w przedstawicielkę szwajcarskiej organizacji zdrowotnej, porwaną dla wymuszenia okupu. Z kolei Laurence Fishburne i Kate Winslet odegrali role lekarzy, a Jude Law został blogerem.\nStreszczenie fabuły w kilku zdaniach może brzmieć tak: zmutowany śmiertelny wirus, przenoszony drogą kropelkową, zabija w kilka dni, więc ludzie panikują, a naukowcy walczą z czasem i szukają lekarstwa. Pierwszą ofiarą (to nie spoiler, bo twórcy zdradzają ten fakt w zwiastunie) jest żona Thomasa Emhoffa, Beth (Paltrow). Naukowcy, m.in. dr Erin Mears (Winslet) i dr Ellis Cheever (Fishburne), a także postać inspirowana samym Ianem Lipkinem (zagrał ją Elliott Gould) szukają szczepionki w Stanach, natomiast dr Leonora Orantes (Cotillard) próbuje walczyć z wirusem w Europie. Tymczasem w społeczeństwie epidemia strachu narasta...\nStrach jest o tyle dobry, że może wymusić zachowania pożądane. Jeśli ktoś nie umie myśleć, niech się chociaż boi. Może jeśli wyobrazi sobie że złapie to od każdego napotkanego "zombie" - dziecka, szefa, dziewczyny i przekaże to ojcu lub babce, których kochał, strach każe mu unikać kontaktu.\nTak przy okazji, ta "szwajcarska organizacja zdrowotna" to Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) która po prostu ma siedzibę w Szwajcarii.\nPolecam jeszcze napisać o World War Z - wirus też rozprzestrzenia się bardzo szybko, ale dodatkowo zmienia ludzi w zombich.\nBardzo to wszystko przerysowane ale to tylko film. Bez porównania lepszy od "Epidemii" z Hoffmanem ale trochę ich wyobraźnia poniosła.


Sea To Summit Ultra-Sil Nano Dry Sack 13 litrów - 3210sport.pl\nchevron_right Sea To Summit Ultra-Sil Nano Dry Sack 13 litrów\nUltra lekki worek wodoszczelny z wytrzymałego nylonu, pojemność 13 litrów. Worki zamykane są w pełni nieprzemakalnym, 3-krotnie rolowanym zamknięciem z Hypalonu, zapinane klamrą.\nWszystkie szwy są podklejone, a w miejscach najbardziej narażonych na napięcia są one dodatkowo wzmocnione.\nSea To Summit Ultra-Sil Nano Dry Sacks 13 litrów - ultra lekki worek wodoszczelny\nNiezwykle lekkie, kompaktowe i wytrzymałe worki wodoszczelne Ultra-Sil Nano Dry Sacks wykonane zostały z bardzo lekkiej tkaniny nylonowej o grubości 15D. Tkanina ta charakteryzuje się bardzo wysoką wytrzymałością na uszkodzenia mechaniczne w stosunku do swojej wagi.\nWorki zamykane są w pełni nieprzemakalnym, 3-krotnie rolowanym zamknięciem z Hypalonu, zapinane klamrą.\nAby pakowanie było łatwiejsze denko worka jest owalnego kształtu, a tkanina została pokryta warstwą śliskiego silikonu.\nWorki Ultra-Sil Nano Dry Sac są o 30% lżejsze od klasycznych worków Ultra-Sil Dry Sacks.\nWaga worka o pojemności 13 litrów: 27,5g\nWymiary (postawa x wysokość): (22,5x16,5)x 52 cm\nKolor worka o pojemności 13 litrów: pomarańczowy


bycie w innym kraju. Konieczne jest przede wszystkim wybranie właściwego zakwaterowania w odpowiednich warunkach, jakie może zagwarantować jedynie hotel Royal Costa. Pobyt w takim miejscu dostarczy nam mnóstwa przyjemności i miło spędzonych chwil, dlatego warto jak najszybciej zarezerwować odpowiedni pokój cieszyć się z najlepszego wyboru, jakiego mogliśmy dokonać. Taki hotel będzie świetnym miejscem na spokojny odpoczynek lub aktywny urlop, dlatego każdy znajdzie w nim coś interesującego. Przelot samolotem do hotelu Riviera ? Costa del SolTuryści, którzy spędzają wakacje w Hiszpanii bardzo często wybierają na miejsce noclegu hotel Riviera ? Costa del Sol. W zależności od tego, w jakim miejscu świata mieszkają, wybierają różne środki transportu. Polacy najczęściej wybierają przelot samolotem do miasta, w którym położony jest hotel Riviera ? Costa del Sol. Czasami też decydują się na wycieczki autokarowe. Taki typ przejazdu jest bardzo atrakcyjny, ponieważ pozwala zobaczyć w czasie jazdy wiele ciekawych i pięknych miejsc. Niektórzy turyści dojeżdżają do Hiszpanii także własnymi samochodami, dzięki czemu mogą sami wybierać trasy przejazdu i nie są uzależnieni od opracowanego przez kogoś planu wycieczki. Natomiast sami Hiszpanie dojeżdżają do hotelu wykorzystując połączenie kolejowe. Gdzie wybierają się współcześni turyściNie da się ukryć, że Półwysep Iberyjski jest jednym z najczęściej odwiedzanych regionów turystycznych, co jest udowodnione przez właściwe statystyki dotyczące branży turystycznej. Zasadniczo, nie powinno to dziwić nikogo z nas, ponieważ Hiszpania i Portugalia to kraje, gdzie możemy znaleźć nie tylko piękną, słoneczną, bezchmurną pogodę, ale także wspaniałe zabytki, np. związane z religią tamtejszych narodowości. Pobyt przykładowo w Maladze może okazać się doskonałym przeżyciem, które zapamiętamy do końca naszego życia. Hotel sol principe jest jednym z konkretnych miejsc noclegowych w tym mieście, które z pewnością przypadnie do gustu zdecydowanej większości turystów.\nDlaczego wakacje życia warto spędzić w HiszpaniiKraj, w którym są wszystkie atrakcje? HiszpaniaWaakacjeeeeeee - o HiszpaniiMarzysz i ciepłym kraju na wakacje? Jest bliżej niż myślisz!Hiszpania dla turystyDużo słońca, bardzo ciepło i bajeczne krajobrazyPołudnie - idealny kierunek na urlopWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićMarzysz o romantycznych wakacjach?Chcesz się pochwalić wyjątkowo udanymi wakacjami? Odwiedź Costa del SolCosta del Sol - piękne hiszpańskie wybrzeżeCo do zaoferowania ma Hiszpania?Wakacje życia - jedź do HiszpaniiKraj, w którym są wszystkie atrakcje? HiszpaniaWakacje pełne pięknych wspomnień i niezapomnianych widokówNa wakacjach chcesz odpocząć i zregenerować siły? Wybierz Costa del SolIdealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!Urloooooop - wypocznij w HiszpaniiCosta del Sol - wybrzeże, które może Ci wiele zaoferowaćDlaczego wakacje życia warto spędzić w HiszpaniiDestynacje urlopowe - co zobaczyć w HiszpaniiLubisz spędzać wakacje nad morzem? Wybierz Costa del SolJedziemy na południeHiszpania dla turystów - o atrakcjachPora na urlopMarzysz i ciepłym kraju na wakacje? Jest bliżej niż myślisz!Urlop w Hiszpanii - co zobaczyćCosta del Sol - dla tych, co kochają morzeHiszpania okiem turystówO atrakcjach w Andaluzji


Pasy transmisyjne dostępne narynku - aktualnosci.co.pl\nPasy transmisyjne dostępne na rynku\nPasy transmisyjne to ogólnie pojęta kategoria pasów przemysłowych stosowanych do przenoszenia napędów czy też mocy. Mają wykorzystanie niemalże w każdej branży przemysłowej od rolnictwa, przez przemysł drzewny czy też wydobywczy. W występują w różnych rodzajach i specyfikacjach z możliwością dostosowania do potrzeb i specyfiki danej branży czy też urządzenia. Najbardziej popularne i praktycznie wszystkim znane są pasy klinowe i pasy napędowe płaskie, na tym jednak oferta producentów się nie kończy. W niniejszym artykule przedstawimy także inne rodzaje pasów transmisyjnych i ich specyfikę. Zaczniemy jednak od tych podstawowych.\nTe pasy transmisyjne należą do najpopularniejszych i najczęściej stosowanych. Charakterystyczna jest ich budowa a w zasadzie klinowy przekrój. Sama struktura składa się z kilku warstw wpływających na wydajność ich pracy. Mówiąc o walorach pasów klinowych należy wymienić płynną pracę, a także doskonałe tłumienie drgań czy redukcja gwałtowniejszych zmian w obciążeniu. W tej grupie pasów transmisyjnych wymienić należy pasy wąskoprofilowe, pasy szerokoprofilowe, pasy zespolone, pasy dwustronne oraz wariotopowe.\nTa grupa pasów transmisyjnych z pewnością jest najstarszą grupą oraz najbardziej uniwersalną. Pasek napędowy płaski zdaja swoją rolę przenosząc dużą moc a oprócz tego cechuje się małą rozciągliwością. Stosowane materiały sprawiają, że pasy napędowe płaskie stały się odporne na różnice temperatur a także wilgoć, oleje i smary.\nPasy wielorowkowe znajdują swoje główne przeznaczenie w przekładniach, w których mamy do czynienia z dużym obrotem jednakże montowane są one także na kołach o małych średnicach.\nSą one używane w układach wymagających dużej wytrzymałości pasa oraz odporności na czynniki zewnętrzne.\nDorównują popularnością dwóm pierwszym typom pasów transmisyjnych z tą różnicą, że są wykorzystywane głównie w układach pracy bez poślizgów. Pasy napędowe zębate występują w wersji jednostronnie i dwustronnie uzębionej i mogą cechować się odpornością na smary, środki chemiczne jak i ścieranie.\nPasy transmisyjne na wymiar\nW ofercie wielu dostawców pasów znajduje się także pas transmisyjny na wymiar. Jest to szczególnie istotne przy wyspecjalizowanych potrzebach technologicznych procesów produkcyjnych oraz transportowych. Równie często firmy specjalizujące się w dostawie rozwiązań w zakresie utrzymania ruchu oferują także pasy taśmy transportujące dostosowywane do wymogów przedsiębiorstw.\nPasy transmisyjne i ich walory\nAnalizując przyczyny popularności pasów transmisyjnych należy zwrócić uwagę między innymi na stabilność, wytrzymałość oraz prostotę obsługi i serwisu. Ich stosowanie wiąże się też z wydajną i płynną pracą oraz małym poborze energii własnej.


dolce tormento: Mozart by Currentzis\nCurrentzis przyjmuje owację; fot. IR\nPo dwóch dobach od finału Wratislavii, czyli od niedzieli 18 września - a był to, o czym za chwilę, finał bardzo mocny - kilka słów refleksji o zamykającym festiwal koncercie. Wedle zapowiedzi miał to być spektakl w Operze Wrocławskiej - La clemenza di Tito Wolfganga Amadeusa Mozarta. Mimo operowej sceny, nie był to jednak spektakl, a wersja koncertowa - co oczywiście zrozumiałe. Ale czy to na pewno była Łaskawość Tytusa Mozarta? Nie jestem muzyczną purystką, ale mam niejakie wątpliwości.\nTeodor Currentzis jest dyrygentem ekscentrycznym, choć odnosi liczne sukcesy. Jego inscenizacja Don Giovanniego w Permie - gdzie jest dyrektorem artystycznym opery i baletu - ma świetną opinię. Sformowane przez niego Orkiestra i Chór MusicAeterna (powstała w 2004 w Nowosybirsku, ale przeniosła się w 2010 ze swoim założycielem do Permu) prezentuje poziom wybitny. To było zresztą słychać już od pierwszych taktów - lekka, niebywałe dynamiczna uwertura wydawała się uosobieniem mozartowskiego stylu. Sam Currentzis w dość luźnym czarnym stroju tańczył, dyrygując, a grupa skrzypków, grająca na stojąco (!), tańczyła wraz z nim.\nAle Currentzis nie byłby sobą, gdyby nie przerobił Mozarta po swojemu. Zmiany dynamiki - długie zawieszenia-chwile ciszy pomiędzy frazami, skrajne zmiany tempa - zawrotne i lekkie na przemian z ciężkim i mrocznym rozwleczonym niemal do granic, zdecydowany prymat emocji nad konstrukcją formy, a w końcu komentarz do akcji opery, który stanowiły fragmenty Mszy c-moll Mozarta wplecione pomiędzy poszczególne akty (także wyjątkowo oryginalnie podane) - wszystko to uczyniło ze spektaklu absolutnie 'autorską' wersję Łaskawości Tytusa. Czułam się trochę jak na koncercie Lang Langa w lutym ubiegłego roku, podczas którego genialny Chińczyk grał Koncert fortepianowy a-moll Griega - gdybym nie znała niemal każdej nuty, nie poznałabym wówczas Griega, a w niedzielę - Mozarta. I sama nie wiem, czy to zarzut...\nOd lewej: Janine De Bique, Anna Lucia Richter. Karina Gauvin, Stephanie d'Oustrac i Maximilian Schmitt. bokiem stroi bohater wieczoru Teodor Currentzis; fot. IR\nW porównaniu z grająca zupełnie nieprawdopodobnie orkiestrą i doskonale z nią zgranym chórem, soliści wypadli nieco bladziej. Karina Gauvin w roli Vitelli trzymała swój dobry poziom, świetna była Stephanie d'Oustrac - szalenie dramatyczna w roli rozdartego pomiędzy miłością a przyjaźnią Sesta, podporządkowana bez reszty wizji dyrygenta (manieryczna wersja "Parto"), nieźle śpiewała Jeanine De Bique partię Annia i Sir Willard White - Poublia. Zupełnie nieprzekonujący był dla mnie Maximilian Schmitt jako tytułowy Tito i zbyt subretkowa Anna Lucia Richter jako Servilla.\nW sumie - całość oszałamiająca, wieloznaczna i dająca do myślenia. Mocny finał Wratislavii!\nAutor: Iwona Ramotowska o 12:37


Pościel Mickey i Minnie Disney dla dwojga (partner) 2 x 140x200 cm\nPościel Mickey i Minnie\nPościel Mickey i Minnie z postaciami najbardziej znanych myszy w świecie kreskówek i animacji Walta Disney -a. Pościel dla młodych i dorosłych składająca się z dwóch zestawów pościeli w rozmiarze 140x200: Pierwszy zestaw z Myszką Mickey (poszwa + poszewka) dla niego oraz zestaw z Myszką Minnie (poszwa + poszewka) dla niej. Zarówno pościel z Myszka Mini jak i Myszką Miki mają po obu stronach wzór w odbiciu lustrzanym co można wykorzystać tworząc 4 różne kompozycje. W zależności od potrzeb można stworzyć kompozycję całujących się myszek oraz myszek strzelających focha. Pościel myszka miki dla dwojga – pary w delikatnym szarym kolorze z imitacją ściany i podłogi w tle ze szkicowanymi postaciami w kolorze czarnym i odcieniach szarości z czerwonymi akcentami. Pościel z myszką Miki i Minnie dla dorosłych w rozmiarach 140x200 + 70x80 cm każda, poszwa na kołdrę i poszewka na poduszkę zamykana na suwaki. Pościel dla dorosłych z Myszką Mickey wykonane z delikatnej gładkiej bawełny 100%, na licencji Disney -a, certyfikowana zgodnie z Oeko-Tex standard 100 – Tekstylia godne zaufania z bezpiecznych materiałów i surowców. Pościel Minnie i Mickey dla dwojga znajdzie zastosowanie na dużym małżeńskim łożu, gdzie każdy z partnerów śpi pod własną kołdrą. Producent Herding, model Pościel dla pary Disney Mickey i Minnie partner, ean 4006891921635. Pościel w dwupaku.\nŚliczna pościel I gatunek 100% polecam


Artykuły prasowe - Materiały formacyjne - Dzieło Pomocy „Ad Gentes”\nWYWIAD Z KARD. FERNANDO FILONIM,\nprefektem Kongregacji Ewangelizacji Narodów z okazji IVKKM\n[„MISJE DZISIAJ” nr 4 (Lipiec-sierpień 2015), str. I-IV; Autor: dyrekcja PDM w Polsce]\nKsięże Kardynale, jak aktualnie wygląda sytuacja Kościoła na terenach misyjnych?\nUważam, że prawdziwe jest stwierdzenie, że tradycyjne Kościoły chrześcijańskiego Zachodu przechodzą pewien kryzys (zob. Ecclesia in Europa), podczas gdy młode Kościoły na terytoriach misyjnych wykazują znaczącą żywotność.\nPrzejawia się ona w wielu formach aktywności ewangelizacyjnej: głoszenie Ewangelii, duszpasterstwo o charakterze misyjnym, skierowane na peryferie antropologiczne i społeczne, promocja ludzka i dialog z kulturami i religiami.\nNiezbitym dowodem tej żywotności jest wierność Chrystusowi wśród prześladowań, których – zwłaszcza w tym czasie – doświadczają różne wspólnoty chrześcijańskie Azji i Afryki oraz wiele wspólnot kontynentu południowoamerykańskiego, skąd wciąż docierają wieści o ofiarach męczeństwa.\nPonadto rozkwit powołań kapłańskich, zakonnych oraz wzrost liczby świeckich liderów odpowiedzialnych za duszpasterstwo oraz działania ewangelizacyjne sprawiają, że Kościoły te nie tylko stają się samowystarczalne w prowadzeniu duszpasterstwa we własnych wspólnotach, ale również stają się zdolne do wysyłania członków własnych wspólnot (księży, zakonników i zakonnic, osób świeckich) do pracy misyjnej w służbie ewangelizacji.\nJakie współczesne wyzwania ewangelizacyjne stoją przed Kongregacją Ewangelizacji Narodów?\nKongregacja ds. Ewangelizacji Narodów za swoje podstawowe zadanie uważa to, które 50 lat temu zostało wyrażone przez Sobór Watykański II i potwierdzone kolejnymi dokumentami: „kierować i koordynować na całym świecie zarówno działalność misyjną, jak również współpracę misyjną” (AG, 38).\nKongregacja jest więc zaangażowana na dwóch płaszczyznach:\n1) działalność misyjna, zwłaszcza na terytoriach misyjnych zależnych od Kongregacji;\n2) zachęcanie lokalnych Kościołów do podjęcia odpowiedzialności misyjnej poprzez animację, formację i posyłanie misjonarzy.\nTo wszystko wymaga od Kongregacji uważnej analizy i interpretacji znaków czasu, tak aby uczynić zrozumiałym i skutecznym głoszenie Ewangelii, która rzeczywiście staje się prorockim przesłaniem dla współczesnego człowieka, wychodząc naprzeciw jego duchowym oczekiwaniom i potrzebom. Ewangelizacja zatem nie musi kierować się sztywnymi regułami, ale powinna być prowadzona w odniesieniu do konkretnego kontekstu historycznego oraz rzeczywistości eklezjalnej. Jednocześnie wymaga kreatywności, wspólnoty i wierności.\nJest to rzeczywistość piękna i optymistyczna.\nWyzwań, przed którymi stoi Kongregacja, jest wiele, wymienię kilka z nich, w odniesieniu do … Kościoła:\na) Chociaż żyjemy w epoce globalizacji, istnieje ryzyko, że Kościoły lokalne skoncentrują się tylko na sobie i zamkną się na innych, uzasadniając to poszukiwaniem własnej tożsamości oraz inkulturacji wiary i Ewangelii. Nie stworzono jeszcze precyzyjnej i praktycznej koncepcji Kościoła powszechnego i lokalnego. Wyzwaniem jest zatem znalezienie sposobu, aby promować, podtrzymywać i koordynować jedność między Kościołami w procesie ewangelizacji.\nb) Każdy Kościół lokalny jest ze swej natury misyjny. Adhortacja Evangelii gaudium potwierdza, że ewangelizacja, „wyjście misyjne”, powinno być paradygmatem każdego duszpasterstwa. To oznacza, że ewangelizacja powinna stanowić sedno każdej działalności Kościoła, a nie tylko jej element marginalny. To dotyczy wszystkich Kościołów, zarówno tych założonych w minionych wiekach, jak i tych współczesnych. Kolejnym wyzwaniem jest zatem znalezienie sposobu, jak pomagać Kościołom lokalnym w przechodzeniu od deklaracji do praktyki.\nc) Innym ważnym obszarem, gdzie rozstrzyga się przyszłość Kościoła w krajach misyjnych, jest formacja liderów (biskupów, prezbiterów, osób konsekrowanych i świeckich). Rozkwitowi powołań nie towarzyszy kształcenie wykwalifikowanego personelu i tworzenie struktur dla odpowiedniej formacji. To jest być może najważniejsze wyzwanie, które Kongregacja powinna podjąć.\nMisja ad gentes powinna obejmować całą ludzkość i świat. Kongregacja Ewangelizacji Narodów, ukierunkowując i koordynując wysiłki misyjne, powinna zwrócić uwagę na pojawiające się prądy społeczne, kulturowe i nowe style życia.\nŻycie pisze bowiem nowe scenariusze. Problemy, z którymi musi się dziś zmierzyć ewangelizacja, są zupełnie inne. Nieustannie zmienia się obraz polityczny świata, a globalizacja gospodarki owocuje zrównaniem kultury i religii.\nPrzekaz religii niechrześcijańskich, które zyskują coraz większe znaczenie w świecie, jest często agresywny i przesycony fundamentalizmem. Często dochodzi do głosu trybalizm kulturowy. Jest to zjawisko bardzo niebezpieczne, ponieważ istnieje niebezpieczeństwo zagubienia tożsamości kulturowej i religijnej z powodu rozwoju technologii i industrializacji krajów Azji i Afryki. Ponadto nieustanna migracja milionów uchodźców, którzy tworzą szósty kontynent, sprawia, że w dyskusji wraca temat metodologii ewangelizacji.\nWiara chrześcijańska i zarazem misja ad gentes stają dziś wobec świata całkowicie innego niż w przeszłości, a więc wobec wyzwań, które wcześniej nie istniały. To jest epoka przejściowa, także dla działalności misyjnej, od tradycyjnego paradygmatu, który dziś już przestał wystarczać, do nowego, szerszego, który jest jeszcze nieokreślony. Nasza epoka to czas, w którym pojawiają się różne odpowiedzi i wiele głosów domaga się naszej uwagi. Nie ma wątpliwości, że dwoma największymi problemami dzisiejszego Kościoła i działalności misyjnej są ich postawa wobec wizji świata, która oferuje zbawienie w doczesności, oraz wobec innych religii. Kongregacja zatem musi podjąć wysiłek wnikliwego rozeznania nowych areopagów misyjnych oraz nowych sposobów i dróg ewangelizacji.\nJakimi narzędziami dysponuje Kongregacja do prowadzenia animacji misyjnej i budzenia świadomości misyjnej wśród wierzących?\nKongregacja wykorzystuje przede wszystkim Papieskie Dzieła Misyjne, aby promować współpracę misyjną pomiędzy Kościołami. Dzieła te mają charakter uniwersalny – biorą się z Kościoła powszechnego i są dla Kościoła powszechnego. Jednocześnie zależą od biskupów, których zadaniem jest budzenie i wzmacnianie wśród ludu Bożego świadomości misyjnej.\nJeśli chodzi o dzieło misyjne ad gentes, Kongregacja współpracuje z komisjami i organizacjami misyjnymi wskazanymi przez konferencje biskupów i z wszystkimi podmiotami misyjnymi.\nUważamy, że dyrekcje krajowe i diecezjalne Papieskich Dzieł Misyjnych powinny podążać drogą wskazaną przez papieża, ale to również ich zadaniem jest żarliwe rozpalanie ducha misyjnego, to znaczy uświadamianie ludziom, że żaden ochrzczony nie może praktykować wiary tylko w wymiarze indywidualnym, ale powinien być otwarty, „gotowy do wyruszenia w drogę”, jak to określił papież Franciszek.\nNa czym powinna polegać współczesna współpraca misyjna, co powinno być dla niej priorytetem?\nPojęcie „współpracy misyjnej” zmieniło obecnie zakres i znaczenie. Współpraca ta nie ogranicza się tylko do wspierania misji, ale wymaga także bezpośredniego uczestnictwa w misji powszechnej. Nowa sytuacja Kościoła i metodologia ewangelizacji wymagają również nowego podejścia do współpracy misyjnej, w której przechodzi się od pomocy do współpracy pomiędzy Kościołami w głoszeniu Ewangelii. Wszystkie Kościoły ze swej natury są misyjne.\nTo wymaga wspólnej i intensywnej modlitwy, nieustannej refleksji na temat wiary, znajomości historii, zwłaszcza współczesnej, oraz posługi apostolskiej, która zarówno słowami, jak i czynami głosi zbawienie w Chrystusie.\nIstnieją dwa elementy, które określają kierunek współczesnej współpracy misyjnej:\na) Jaka powinna być misja ad gentes?\nb) Jakie zadania powinniśmy podjąć dla skutecznej, powszechnej i odpowiedzialnej działalności ewangelizacyjnej?\nOd odpowiedzi na te pytania zależy dynamizm i aktualność współpracy misyjnej, w której wszyscy jesteśmy wezwani do pogłębionej refleksji oraz do nieustannej gotowości do podejmowania nowych zadań.\nWspółpraca misyjna koncentruje się obecnie przede wszystkim na pomocy i wsparciu finansowanym instytucji kościelnych w krajach misyjnych (diecezje, seminaria) oraz projektów, a także na dostarczaniu środków niezbędnych do życia najsłabszym grupom społecznym (dzieci).\nWspółpraca misyjna powinna uznać za swój cel główny, jeśli nie priorytetowy, wzbudzenie – najpierw w pasterzach, a następnie w ludzie Bożym – wielkiej pasji misyjnej oraz chęci misyjnego zaangażowania w innych krajach i Kościołach. Mówię o świeckich i kapłanach jako fidei donum (darze wiary), którzy są żywym i najbardziej widocznym znakiem zaangażowania i współpracy we wzroście świadomości misyjnej we wspólnotach chrześcijańskich. To właśnie dzięki nim Kościoły lokalne, a przede wszystkim biskupi, odczuwają odpowiedzialność za dziełomisyjne ad gentes i realizują tę misję w jedności z Kościołem na całym świecie.\nKsiądz Kardynał zna dobrze sytuację chrześcijan w Iraku, ponieważ był tam nuncjuszem. Jak wspólnota Kościoła na świecie powinna reagować na to dramatyczne doświadczenie swoich sióstr i braci?\nSytuacja w Iraku jest dramatyczna. Po upadku reżimu Saddama Husajna nadal nie ma nadziei na wolne i respektujące prawa człowieka społeczeństwo. W kraju panuje kryzys polityczny, pojawiły się roszczenia grup etniczno-religijnych, które zwalczają się nawzajem, przy próbach – podejmowanych przez fanatyków – czystek etniczno-religijnych. Wśród tych, którzy cierpią najbardziej, znajdują się wspólnoty chrześcijańskie – ofiary dyskryminacji, ataków i masakr, poczynając od tych z lat 1915-1918. Wspólnoty te trwają jednak, dając heroiczne świadectwo wierności Chrystusowi i – powiedziałbym – także historii.\nCo możemy zrobić wobec tych dramatycznych prześladowań, które mają miejsce nie tylko w Iraku, ale również w wielu krajach Bliskiego Wschodu, Afryki i Azji? Myślę, że po pierwsze powinniśmy wspierać nasze siostry i braci w wierze modlitwą, świadomi, że prześladowania są elementem chrześcijańskiego życia. „Jeżeli Mnie prześladowali, to i was prześladować będą”. Jesteśmy przecież naśladowcami Tego, który został ukrzyżowany.\nPo drugie, potrzebne jest okazanie solidarności i serdeczności. Prześladowane wspólnoty nie mogą pozostać osamotnione. Chrześcijanie z całego świata powinni bezzwłocznie przyjść z pomocą cierpiącym, to znaczy wspierać finansowo tych, którzy są w potrzebie, odbudowywać zniszczone i ograbione miejsca kultu, zapewniać niezbędne środki do życia, takie jak jedzenie, leki itp. To samo robiły wspólnoty chrześcijan z Dziejów Apostolskich, kiedy podczas głodu i prześladowań wysyłały ofiary do Kościoła-matki w Jerozolimie.\nInnym sposobem niesienia pomocy tym wspólnotom, które cierpią prześladowania, jest alarmowanie opinii publicznej. Nie chcemy i nie możemy godzić się na przemoc i fundamentalizm, jakby były czymś nieuniknionym. Powinniśmy – używając naszej broni, którą jest wiara i w dialogu ze zdrową tkanką społeczności międzynarodowej – bronić podstawowych praw każdego człowieka, każdego narodu, kultury i religii.\nW to właśnie wpisuje się wolność religijna. Prawa człowieka i wolność osobista powinny być rezultatem długiego procesu demokratyzacji. Nie można iść na skróty w tej kwestii. Ich narzucanie, zwłaszcza przy użyciu siły, jest porażką i nie wychowuje społeczeństwa.\nJak wygląda sytuacja powołań w krajach misyjnych?\nW młodych Kościołach krajów misyjnych powołania do kapłaństwa, życia konsekrowanego czy kontemplacyjnego są bardzo liczne. W rzeczywistości Kongregacja i Papieskie Dzieła Misyjne nie są w stanie odpowiedzieć na potrzeby wyższych i propedeutycznych seminariów, a także wielu zakonnych zgromadzeń męskich i żeńskich, które powstają w Afryce i Azji. Trzeba powiedzieć, że „mapa” życia religijnego i pochodzenia kandydatów do kapłaństwa zmieniła się: to właśnie młode Kościoły notują wzrost powołań kapłańskich. Oczywiście, to Duch Święty jest źródłem darów i charyzmatów w Kościele według potrzeb i dla dobra wspólnoty ludu Bożego i ludzkości. Dlatego młode Kościoły coraz intensywniej uczestniczą w dziele misyjnym, wysyłając kapłanów, zakonników i siostry zakonne oraz osoby świeckie z posługą ewangelizacyjną do innych Kościołów.\nJakie oczekiwania miałby Eminencja wobec Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce?\nPolska, kraj, w którym narodził się Jan Paweł II, była zawsze wierna Chrystusowi i posiada bogatą tradycję chrześcijańską. W Polsce „oddycha się” wartościami chrześcijańskimi i duchowymi oraz doświadcza się, w sposób konkretny, siły Ewangelii i pasji ewangelizacji. Papieskie Dzieła Misyjne ciągle odgrywają ważną rolę w procesie dojrzewania misyjnej świadomości Kościoła w Polsce, który nieustannie wysyła misjonarzy i misjonarki do innych Kościołów.\nChciałbym podkreślić tu szczególnie działalność Papieskiej Unii Misyjnej, która – nawet w ciemnych czasach komunizmu – cieszyła się dużą ilością członków, którzy zachowali wielki zapał misyjny.\nObecnie Papieskie Dzieła Misyjne nadal powinny brać żywy udział w procesie „misyjnego wychodzenia”, o którym mówi papież Franciszek w adhortacji apostolskiej Evangelii gaudium.\nJednakże, w obliczu transformacji tradycyjnego modelu Kościoła i działalności ewangelizacyjnej, trzeba rozważyć, jakie nowe zadania i w jakiej formie powinny realizować Papieskie Dzieła Misyjne. Kościół pielgrzymuje w czasie i dopasowuje się do historii, odnawiając swoje instytucje.\nPrzed Papieskimi Dziełami Misyjnymi staje dzisiaj zadanie przedstawienia i realizacji ewangelizacji jako aktywności, której źródłem jest sam Bóg i przebite Chrystusowe serce, oraz jako podstawowej działalności każdego Kościoła. Takie nowe spojrzenie na naturę misji we współczesnym świecie jest niezbędne.\nDo pasterzy Kościoła należy stworzenie warunków do realizacji tak rozumianej misji, na poziomie refleksji i wiary. Nie tylko animacji i formacji, ale konkretnej realizacji misji ad gentes. Trzeba pójść o krok dalej. Dyrekcja krajowa Papieskich Dzieł Misyjnych, przedstawiciele PDM na szczeblu diecezjalnym i parafialnym, mimo problemów, z którymi borykają się ich lokalne Kościoły, powinni być krytycznym sumieniem, które przypomina Kościołom lokalnym, aby nie zamykały się w sobie, ale by zawsze miały szersze horyzonty i angażowały się w głoszenie Ewangelii na całym świecie.\nPapieskim Dziełom Misyjnym zostało powierzone specjalne zadanie formacji pasterzy, osób konsekrowanych, aby byli liderami misyjnymi, bez czego – w aktualnych okolicznościach – wierni nie zrealizują w pełni swojego misyjnego powołania, a więc nie przyczynią się do odnowienia Kościoła. Tymczasem misja ad gentes jest fundamentem każdej działalności Kościoła. Jest istotą, a nie uzupełnieniem pracy duszpasterskiej.\nW 2016 roku Papieska Unia Misyjna będzie obchodzić 100-lecie istnienia. Jak będą wyglądać obchody tego jubileuszu?\nTak jak mówiłem, Papieskie Dzieła Misyjne powinny pozostać uprzywilejowanym narzędziem podsycania misyjnej pasji. Papieska Unia Misyjna zrodziła się dzięki intuicji bł. Pawła Manny, który uważał, że jeśli do działalności misyjnej nie przykładają się pasterze, ewangelizacja pozostanie tylko marginalną działalnością Kościoła. Z tego właśnie powodu Papieska Unia Misyjna była nazwana duszą innych Dzieł, mając jako szczególny charyzmat animację i formację misyjną duchowieństwa, osób konsekrowanych oraz świeckich bezpośrednio zaangażowanych we współpracę misyjną.\nObchody jubileuszu nie są jeszcze dokładnie zaplanowane. Jest pomysł, aby zorganizować międzynarodowy kongres, co zostało przedstawione podczas zebrania plenarnego w 2014 roku.\nJaki wpływ na ożywienie odpowiedzialności za ewangelizację mają kongresy misyjne?\nKongresy misyjne, zarówno te krajowe, jak i międzynarodowe, są skarbcem misyjności. To nie tylko kilkudniowe wydarzenie. Są one rezultatem modlitwy, refleksji, animacji i formacji misyjnej wszystkich instytucji kościelnych. Mają za zadanie realnie zaangażować cały lud Boży (konferencje episkopatów, poszczególnych biskupów, prezbiterów, osoby konsekrowane, świeckich) w pogłębianie misyjnej świadomości, aby ich działalność duszpasterska posiadała charakter misyjny i aby zdecydowali się w sposób konkretny uczestniczyć w realizacji powszechnej misji Kościoła. W istocie są to wydarzenia, które nie dotyczą jednej tylko instytucji, ale wydarzenia ogólnokościelne. I właśnie dlatego kongresy miały i mają funkcję wyznaczania drogi działalności misyjnej danego kraju czy kontynentu.\nPOTRZEBA NOWEGO ZAPAŁU MISYJNEGO I ENTUZJAZMU\nz bp Jerzym Mazurem o IV KKM rozmawia ks. Zbigniew Sobolewski\n[www.deon.pl/religia/kosciol-i-swiat/z-zycia-kosciola/art,22451,bp-mazur-o-iv-krajowym-kongresie-misyjnym.html, 10 czerwca 2015 r.]\nJakie nadzieje wiąże ks. biskup z IV Krajowym Kongresem Misyjnym?\nKongres jest bardzo ważnym wydarzeniem dla tych, którzy angażują się w animację i formację misyjną, stanowiąc zaplecze duchowe i materialne misji. Chcemy, by był wielkim świętem. Pretekstem do świętowania i refleksji nad dorobkiem misyjnym Kościoła w Polsce są rocznice, które stanowią kontekst duchowy i historyczny Kongresu: 50. lecie ukazania się soborowego Dekretu o działalności misyjnej kościoła „Ad Gentes”, 40. lecie adhortacji apostolskiej Pawła VI „Evangelii nuntiandi”, 25. lecie encykliki „Redemptoris Missio” oraz 1050. rocznica Chrztu Polski. Nasz Kongres wpisuje się również w przygotowania do Światowych Dni Młodzieży. Nie chcemy jednak, by Kongres stał się wydarzeniem upamiętniającym te wspaniałe rocznice, lecz raczej postrzegamy go jako „ewangeliczny zaczyn”, o którym mówił Jezus (zob. Łk 13,21), który doprowadzi do „przebudzenia misyjnego”, „duszpasterskiego i misyjnego nawrócenia”, „umisyjnienia struktur kościelnych”, oraz ożywi zapał misyjny w Kościele współczesnym. Tego bardzo pragnie papież Franciszek. Kongres jest zatem pewnym ważnym – choć nie jedynym elementem –\nbudowania świadomości, że Kościół z natury swej jest misyjny, a my wszyscy jesteśmy „uczniami-misjonarzami”.\nPragnę zwrócić uwagę, że przygotowania do Kongresu trwają już od dwóch lat. Angażują wiele osób: Krajową Radę Misyjną, Komisję Episkopatu Polski ds. Misji i jej agendy, Papieskie Dzieła Misyjne, misjologów, żeńskie i męskie zgromadzenia zakonne, zrzeszenia wolontariuszy misyjnych.\nMam nadzieję, że ta praca już rozpoczęta, będzie kontynuowana po Kongresie i zaowocuje nowymi formami służby misjom. Te prace integrują wszystkie środowiska misyjne, a spotkania organizacyjne stają się forum wymiany doświadczeń i poszukiwań tego, co możemy wspólnie zrobić dla sprawy misji.\nW Kongresie wezmą udział przede wszystkim przedstawiciele środowisk misyjnych w Polsce; ci, którzy na co dzień zajmują się animacją i formacją misyjną w diecezjach, parafiach, zgromadzeniach i ruchach, stowarzyszeniach i wspólnotach kościelnych. Swój udział w konferencji naukowej na UKSW zgłosiło wielu cenionych misjologów oraz reprezentanci kapłanów, sióstr i braci zakonnych, katechetów oraz wolontariatu misyjnego.\nCieszy nas, że Kongres zaszczyci kard. Fernando Filoni, prefekt Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów wraz ze swoimi współpracownikami, kilku arcybiskupów i biskupów, diecezjalni dyrektorzy Papieskich Dzieł Misyjnych i delegaci biskupa ds. misji, a także przełożeni żeńskich i męskich zgromadzeń zakonnych i referencji ds. misji. Będą na Kongresie licznie reprezentowani misjonarze ze wszystkich kontynentów.\nSwój udział w dziecięcej stacji kongresowej na „Torwarze” zgłosiło udział 5000 dzieci wraz z opiekunami z 36 sześciu diecezji w Polsce. W młodzieżowej stacji w Bazylice Serca Jezusowego przy ul. Kawęczyńskiej weźmie udział 1500 młodych z 20 diecezji. Równie liczny udział zapowiedzieli dorośli – 1300 osób z 25 diecezji.\nZaproponował ks. biskup, by Kościół dla uczczenia 1050. rocznicy Chrztu Polski wysłał na misje 105 nowych misjonarzy. Jak wygląda sprawa powołań misyjnych w Polsce?\nMyślę, że Kościół w Polsce jest w stanie wysłać 105 nowych misjonarzy i misjonarek. Jest to liczba imponująca, ale zarazem niewielka w stosunku do potrzeb świata misyjnego. Odczuwamy brak misjonarzy, zwłaszcza w Afryce, Azji i Oceanii. Ostatnio, na misje otwiera się Kuba. Na misjonarzy czekają młode Kościoły w Ameryce Łacińskiej, gdzie brak duszpasterzy sprawia, iż tysiące ludzi idą do sekt. Potrzebni są świadkowie wiary w Azji, zwłaszcza w krajach, w których chrześcijaństwo, mimo utrudnień i prześladowań dynamicznie się rozwija. Moja prośba o 105 misjonarzy z diecezji i zgromadzeń zakonnych jest niczym innym, jak powtórzeniem apelu papieża Franciszka o to, by Kościół szedł z Ewangelią na „peryferie”, w świat ubóstwa i cierpienia ludzkiego. By był Kościołem otwartym. Gdy chodzi zaś o powołania misyjne, cieszy nas to, że od kilku już lat liczba tych, którzy wyjeżdżają na misje utrzymuje się na tym samym poziomie – trzydziestu kilku osób. Jest to znak pewnej żywotności diecezji i zgromadzeń zakonnych a także ruchów, stowarzyszeń i wspólnot kościelnych zrzeszających świeckich. Misje odnawiają Kościół i odmładzają nasze wspólnoty. Czasami jednak mam wrażenie, że moglibyśmy zrobić więcej dla powołań misyjnych. Jestem przekonany, że Kongres przyniesie odpowiedź na pytanie: W jaki sposób ożywić animację misyjną tak, by więcej młodych ludzi odkryło swe powołanie misyjne i hojnie na nie odpowiedziało. Jezus Chrystus zachęcał swój Kościół do modlitwy o żniwiarzy na polach królestwa Bożego. „Robotników mało…” – „proście Pana żniwa…”. Trzeba więc się modlić, z ufną wiarą i bardzo intensywnie, o nowe i święte powołania misyjne.\nTrzeba modlić się o rozeznanie swej drogi życiowej, zwłaszcza do Ducha Świętego –\ni jeśli usłyszymy wzywający głos Chrystusa – odpowiedzieć nań bez wahania. Trzeba też codziennie umacniać się Eucharystią i słowem Bożym, by wzrastać w miłości, niezbędnej do bycia misjonarzem.\nKażdy misjonarz powie: „Jestem mocny mocą Ducha Świętego i silny siłą modlitw i ofiar darczyńców”. Tak misjonarze są mocni mocą darów Ducha Świętego, bo to Duch Święty jest nadrzędnym podmiotem ewangelizacji. Ale misjonarze potrzebują naszej pomocy modlitewnej i materialnej i tą pomocą są silni bo mogą pomagać biednym i potrzebującym. W ostatnim liście przed śmiercią do dobrodziejów o. Marian tak napisał: „Gdy się rozglądam po moim pokoju widzę na półkach i ścianach różne odznaczenia i dyplomy uznania pracy misjonarskiej. Ja je widzę, jako uznanie waszej współpracy z misjonarzem, Waszego zaangażowania się na odległość w sprawy Królestwa Bożego”.\nChciałbym, korzystając z okazji podziękować wszystkim duszpasterzom i wiernym, którzy na różne sposoby wspierają misje finansowo wyrazić wdzięczność i zapewnić o modlitwie. Misjonarze zawsze modlą się za swych darczyńców. Czynią to również ci, którzy poprzez nich otrzymują pomoc. Bądźmy zatem ofiarni.\nEUROPA STAŁA SIĘ TERENEM MISYJNYM\nz bp. Jerzym Mazurem SVD, przewodniczącym Komisji Episkopatu ds. Misji\nrozmawia Tomasz Krzyżak\n[„RZECZPOSPOLITA”, 27 II 2015 r., str. 6, wersja elektroniczna: www.rp.pl]\nW niedzielę Kościół obchodzi dzień modlitwy, postu i solidarności z misjonarzami. Co sprawia, że ludzie decydują się porzucić wygodne życie i pojechać w nieznane? To „radość Ewangelii”, o której mówi papież Franciszek?\nPowołanie przez Boga, które otrzymuje człowiek i świadomość, że się jest posłanym, aby nieść Dobrą Nowinę. Spotkanie z Bogiem daje wielką radość. Misjonarz pragnie dzielić się tą radością i pięknem spotkania z innymi. Myślę, że tutaj tkwi ten impuls, że ktoś decyduje się iść aż po „krańce ziemi”. Radość Ewangelii – mówi papież Franciszek – jest źródłem zapału, entuzjazmu misyjnego i pójścia do drugiego człowieka, by podzielić się szczęściem, pomóc mu również dostąpić tej wielkiej radości, która płynie od Boga.\nWydaje się, że aby wyjechać ma misje trzeba być trochę szalonym.\nOczywiście, misjonarze to szaleńcy – szaleńcy Boży. Trzeba być szaleńcem, by opuścić rodzinny kraj, swoje strony rodzinne, kulturę, język, najbliższych i jechać w nieznane. Każdy misjonarz odznacza się cechą wielkiego ryzyka i zaufania Bogu. Całkowicie ufa i dlatego jest gotów na wyrzeczenia i trudności. Ma świadomość, że nie jest sam. Opiera się na zapewnieniu Jezusa: „Idźcie i nauczajcie, idźcie i czyńcie uczniami, a Ja jestem z wami aż do skończenia świata”. Świadomość kontynuowania misji zbawczej Chrystusa i obecności Ducha Świętego, umacnia go.\nBycie misjonarzem staje się coraz bardziej niebezpieczne. Dość wspomnieć franciszkanów o. Zbigniewa Strzałkowskiego i o. Michała Tomaszka, którzy wkrótce zostaną beatyfikowani.\nZawsze było niebezpiecznie. Już za czasów Chrystusa pojawiły się trudności i prześladowania. Jezus mówił swoim Apostołom: „Mnie prześladowali i was prześladować będą”. Nie obiecywał misjonarzom łatwego życia. Jednak zapewniał, że jest z nimi. Apostołowie musieli się zmagać z wieloma niebezpieczeństwami. Byli gotowi oddać życie za wiarę, za Chrystusa. Kościół w Polsce też jest zbudowany na krwi męczenników. Święty Wojciech, Pięciu Braci Męczenników Polskich, św. Brunon z Kwerfurtu. Oni tu oddali swoje życie.\nDzisiaj także misjonarze są narażeni na niebezpieczeństwa. Mieliśmy niedawno tego przykład – został porwany ks. Mateusz Dziedzic w Republice Środkowoafrykańskiej. Wspominając o. Zbigniewa Strzałkowskiego i o. Michała Tomaszka możemy powiedzieć, że to świadkowie wiary. Ale misjonarze nie są po to, by ich podziwiać tylko po to, by naśladować ich w służbie Bogu i ludziom.\nO wielu konfliktach w Afryce i Azji milczy światowa opinia publiczna skazując ich ofiary na zapomnienie i osamotnienie. Słychać jedynie głos Kościoła.\nKościół zawsze był z ludźmi biednymi, potrzebującymi; ludźmi, którzy cierpieli. Ciągle zachęca przywódców do rozwiązywania konfliktów na drodze dialogu i pojednania. Wzywa do poszanowania praw człowieka. Czy ten głos jest usłyszany? Często jest zagłuszany. Jan Paweł II przekonywał przede wybuchem wojny w Iraku, że nie rozwiąże ona żadnych problemów. Podobnie uczył Benedykt XVI i Franciszek. Pomimo apeli i wezwań, konflikty wybuchały. Dochodziło do rzezi i ludobójstwa. Współcześnie Kościół stara się być głosem tych, których go pozbawiono. Walczy o prawa wykluczonych, prześladowanych, pozbawionych godnych warunków życia.\nW wielu krajach na jednego kapłana przypada trzykrotnie więcej wiernych niż w Polsce. Jak funkcjonują parafie, jak możliwie jest prowadzenie działalności ewangelizacyjnej?\nMogę podzielić się moim doświadczeniem z pracy w Afryce. Parafia, w której pracuje misjonarz to zazwyczaj jeden kościół główny i kilkanaście kaplic filialnych. Misjonarz nie może odwiedzić wszystkich kaplic w niedzielę. Odwiedza je raz w miesiącu, czasami rzadziej. W każdej wiosce gdzie jest kaplica, są katechiści. I oni prowadzą niedzielne nabożeństwa słowa Bożego, wygłaszają kazania, prowadzą modlitwy codzienne. Rola katechisty jest ogromna. On przygotowuje dzieci lub dorosłych do chrztu i komunii św. Pracując w Ghanie kładliśmy nacisk, żeby nie tylko jeden katechista był w wiosce, ale przynajmniej dwóch, trzech. Żeby się uzupełniali.\nAle placówka misyjna to też szkoła i ośrodek zdrowia. Kościół pomaga w rozwoju poprzez edukację. Pomaga w zdobyciu wykształcenia dzieciom z najuboższych rodzin. Kościół przychodzi z pomocą chorym, starszym, niepełnosprawnym. Nie tylko głosi Ewangelię, ale i udziela koniecznej pomocy. To też jest wielkie pole dla zaangażowania świeckich.\nKraje misyjne mają swoją specyfikę. Da się wskazać jakieś najpilniejsze potrzeby i problemy, z którymi zmagają się misjonarze?\nPierwszym problemem dla wszystkich misjonarek i misjonarzy jest dobre przygotowanie się duchowe i językowe. Trzeba poznać kulturę, tradycje, zwyczaje i mentalność. Im lepiej się je pozna, tym skuteczniej i łatwiej można głosić Ewangelię. Drugim problemem jest klimat i choroby, które dają się czasami mocno we znaki. Inne trudności są związane z pokonywaniem odległości. Dzisiaj są samochody, ale do niektórych wiosek misjonarze chodzą pieszo. Jeszcze inne rodzi bieda. Gdy nie ma kościoła, szkoły i ośrodka zdrowia, trzeba je wybudować. Potrzebne są studnie. Liczy się nasza współpraca i pomoc. Dzięki niej tylko mogą one powstać.\nW Polsce jest wiele cennych inicjatyw, które przychodzą misjom z pomocą.\nDziękuję wszystkim, którzy pomagają misjom. Tym, którzy przekazują informacje na łamach gazet, czasopism, w radio i telewizji. Cieszę się, że ta informacja dociera do wielu ludzi. To słowo pisane wyczula ludzi, budzi zainteresowanie sprawami misji. Pomoc może być duchowa, zwłaszcza wyrażać się w modlitwie oraz materialna, finansowa. W Polsce są agendy Komisji Episkopatu Polski ds. misji, jak Dzieło Pomocy „Ad Gentes”, MIVA Polska, Papieskie Dzieła Misyjne. Także zgromadzenia zakonne wspomagają misjonarzy poprzez różne inicjatywy, zbieranie funduszy. Istnieją diecezjalne dzieła pomocy misjom. W Polsce są zbierane ofiary na Krajowy Fundusz Misyjny 6 stycznia, w II niedzielę Wielkiego Postu, w Niedzielę Misyjną. Papieskie Dzieła Misyjne przekazują ofiary Ojcu Świętemu, który wspiera z nich seminaria, diecezje oraz dzieła charytatywne, edukacyjne i medyczne w Afryce, Azji i Ameryce Południowej.\nIlu Polaków jest na misjach?\nObecnie na misjach pracuje 2065 kapłanów, sióstr i braci zakonnych oraz świeckich. Ponad tysiąc kapłanów i sióstr posługuje na Wschodzie. Oni również są zaangażowani w wielkie dzieło ewangelizacyjne odradzającego się Kościoła. Trzeba też wspomnieć o kapłanach i siostrach zakonnych pracujących w krajach Europy Zachodniej, zwłaszcza wśród Polonii. Jest to już spora grupa, ale na tle innych Kościołów, np. włoskiego, hiszpańskiego wypadamy nie najlepiej. Włosi mają 18 tys. misjonarek i misjonarzy. Nadal więcej od nas pracuje Holendrów i Niemców. Wprawdzie są to osoby starsze, ale stanowią dużą grupę. Dlatego chcemy wkrótce wysłać na misje około stu misjonarzy.\nKsiądz biskup wiedział, na co się decyduje wstępując do zgromadzenia Werbistów?\nOdczuwając powołanie misyjne szukałem zgromadzenia, które dałoby mi możliwość wyjazdu do pracy na misjach. Natknąłem się na zgromadzenie Werbistów i poczułem, że jest to wspólnota, w której chciałbym realizować moje powołanie. Człowiek młody nie zastanawiał się nad trudnościami, jakie mogą wyniknąć. Chciał służyć, realizować swoje powołanie. Będąc na Białorusi, a zwłaszcza na Syberii ciągle tłumaczyłem, że jest różnica pomiędzy zesłanym a posłanym. Te trudności, które przeszkadzałyby człowiekowi zesłanemu, mi nie przeszkadzały. Miałem inne nastawienie. Byłem świadom, że nie będzie łatwo. Trudności są po to, by je pokonywać i to pojedynczo, nie wszystkie razem. Wszystkich razem nikt trudności nie pokona, ale pojedynczo już tak.\nPrzez wiele lat był ks. biskup duszpasterzem na Białorusi. Ostatnio prezydent Łukaszenka stwierdził, że nie jest zadowolony z pracy polskich księży, bo rzekomo zajmują się tym, czym nie powinni.\nPracowałem na Białorusi od 1989 roku. Jeszcze przed pierestrojką. Podjęliśmy tam wiele inicjatyw, szczególnie charytatywnych. Na samym początku byliśmy oskarżani. Jedni mówili mi, że polonizuję, bo podkreślałem, że w pierwszej kolejności idziemy do tych, którzy mieli polskie korzenie. Do tych, którzy znali język polski mówiliśmy po polsku. Z kolei Polacy, którzy tworzyli kluby polskie, oskarżali mnie, że rusyfikuję, bo zaczęliśmy trafiać do ludzi pochodzenia polskiego, którzy już nie znali naszego języka. Docieraliśmy do nich w języku rosyjskim.\nJęzyk białoruski nie był jeszcze wykształtowany. Trudno było o terminologię religijną. Nie było podręczników do teologii, więc wchodziliśmy z językiem rosyjskim. Tak samo jest do dzisiaj. Jedni oskarżają o rusyfikowanie, drudzy o polonizowanie. Informacje, które dochodzą do najwyższych władz nie są całościowe. Nie znam kapłana na Białorusi, któryby nie oddawał serca dla tych ludzi, żeby nie angażował się w tę pracę dla nich. Mamy tę świadomość, że nie jesteśmy w swojej ojczyźnie, jesteśmy aby pomagać, aby ten Kościół się umocnił, pomagać miejscowemu duchowieństwu. Jest tendencja, która potwierdził mi już kard. Kazimierz Świątek, żeby wszystkich księży z Polski odesłać do kraju, by pozwolić na pracę duszpasterską wyłącznie księżom białoruskim. Ale kardynał tłumaczył też, że wiele lat potrzeba jeszcze, by miejscowi kapłani mogli zastąpić księży z Polski.\nPo Białorusi przyszła kolej na Rosję. Został ksiądz administratorem apostolskim na Syberii, potem biskupem w Irkucku. Po pięciu latach jednak księdza wydalono. Dalej jest ksiądz persona non grata w Rosji?\nNie wiem, dlaczego zostałem z Rosji wydalony. Do dziś nie podano żadnych argumentów lub oskarżeń, że źle pracowałem lub występowałem przeciwko komuś czy czemuś. Pracując na Syberii nigdy nie wyczuwałem atmosfery niechęci. Pamiętałem o tym, czego uczono nas, że jedziemy głosić Ewangelię, a nie bawić się w politykę. Po wydaleniu mnie z Rosji przez pięć lat nie miałem wstępu na jej terytorium. Ale w międzyczasie papież posłał mnie do Ełku. Nadal jednak, na różne sposób pomagam obecnemu biskupowi na Syberii, kapłanom i siostrom zakonnym.\nNie tęskni ksiądz biskup za praca misjonarza?\nNie tęsknię, bo czuję się misjonarzem i posługuję misjom. Pomagam jako przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. misji. Wspieram misjonarzy i ich odwiedzam. Do Ghany pojechałem po 26 latach nieobecności. Mogłem spotkać się z ludźmi, którzy jeszcze mnie pamiętali. Uderzyło mnie świadectwo staruszka, który podziękował mi za to, że udzieliłem mu sakramentu chorych i Chrystus go uzdrowił. Pamiętam scenę, kiedy przyszedł do mnie i powiedział, że żadne leki mu nie pomagają i zamierza pojechać do znachora w buszu, który leczył tradycyjnymi metodami. Mówił: „Ale wiary się nie zaprę. Udziel mi sakramentu namaszczenia chorych, a przyrzekam, kiedy będzie mnie namawiał, abym przyjął jego wiarę, odejdę”. Po tylu latach ten człowiek przyszedł, aby mi podziękować.\nEuropa, w tym Polska, nie stały się już terenami misyjnymi?\nMyślę, że tak. Mamy wielu ludzi nieochrzczonych. Kościół powinien prowadzić typowo misyjną działalność wśród nich. W wielkich metropoliach prowadzimy misje „ad gentes”. Nie ma powołań w Europie. Wspaniale pracują tu rodziny neokatechumenalne i grupy ewangelizacyjne świeckich. Trwa ewangelizacja rodziny przez rodzinę. Do Europy przyjeżdżają księża z niektórych diecezji afrykańskich, gdzie liczba kapłanów jest wystarczająca, by pracować duszpastersko. Także w zgromadzeniach misyjnych jest wielu Afrykańczyków i Azjatów. W Pieniężnie przygotowują się do święceń klerycy z innych narodowości. W Warszawie mamy wielu Chińczyków, Wietnamczyków, Koreańczyków. Duszpasterstwo wśród nich jest zadaniem dla zgromadzeń misyjnych, którzy mają ludzi przygotowanych językowo do pracy. Cały Kościół jest powszechny, misyjny. Potrzebna jest nowa ewangelizacja.\nZa trzy miesiące w Warszawie odbędzie się IV Krajowy Kongres Misyjny. Czemu ma służyć?\nKongres winien odrodzić w całym Kościele ducha misyjnego i doprowadzić do nawrócenia, o którym pisał papież Franciszek w „Evangelii gaudium”. Chodzi nam o integrację środowisk misyjnych i głęboką refleksję nad tym, w jaki sposób możemy pomagać misjom. Chcemy ożywić zapał misyjny także w tych środowiskach, które nie interesują się misjami. Myślimy tu o większym zaangażowaniu rodzin, zwłaszcza dzieci i młodzieży, ruchów, stowarzyszeń i wspólnot kościelnych, zgromadzeń zakonnych i diecezji. Kongres podkreśli aktualność misji i fakt, że wszyscy ochrzczeni są powołani do bycia „uczniami-misjonarzami”.\nPOWOŁANIE DO EWANGELIZACJI\nz ks. bp. Jerzym Mazurem, przewodniczącym Komisji Episkopatu Polski ds. Misji\nrozmawia ks. dr Maciej Będziński\n[ „RÓŻANIEC” 6(756) czerwiec 2015 r.]\nJaki jest cel duszpasterski organizowanego IV Kongresu Misyjnego?\nHasłem IV Krajowego Kongresu Misyjnego są słowa: „Radość Ewangelii źródłem misyjnego zapału”. Dlatego jako organizatorzy Komisja Konferencji Episkopatu Polski ds. Misji i Papieskie Dzieła Misyjne uważamy, że samo hasło wytycza nam duszpasterskie cele kongresu. Chcemy przede wszystkim odnowić i ożywić zapał oraz entuzjazm misyjny. Już bł. Paweł VI zwracał uwagę na to, że brak zapału misyjnego jest największą przeszkodą w ewangelizacji. Kościół w Trzecim Tysiącleciu winien odzyskać zapał misyjny i na nowo umieścić nakaż misyjny Jezusa: „ Idźcie i nauczajcie wszystkie narody” w centrum całej działalności duszpasterskiej. To jest cel, który chcemy osiągnąć, ale z tym wiąże animacja misyjna, współpraca środowisk misyjnych oraz większe zaangażowanie w misyjną działalność Kościoła wspólnot parafialnych, rodzin, dzieci i młodzieży, wspólnot życia konsekrowanego, stowarzyszeń i ruchów kościelnych. Daj Boże, żeby wszyscy ochrzczeni na nowo odkryli, że są powołani do świętości i do działalności misyjnej. Takie przesłanie zostawił nam św. Jan Paweł II w encyklice „Redemptoris missio”. Zarówno teraz, gdy trwają przygotowania do Kongresu, jak i podczas jego trwania chcemy budzić świadomość odpowiedzialności za misyjne dzieło Kościoła. Powtórzę raz jeszcze za papieżem Franciszkiem: wszyscy wierzący, zarówno duchowni jak i świeccy są „uczniami-misjonarzami”. Każdy z nas ma swoją cząstkę odpowiedzialności za misje. Powołanie do ewangelizacji wypływa z sakramentu chrztu i bierzmowania, z przynależności do Kościoła, który z natury jest Kościołem misyjnym.\nProszę o przybliżenie w telegraficznym skrócie historii kongresów misyjnych w Polsce\nPierwszy Kongres Misyjny w Polsce zorganizowany był 1938 roku. Poznań był bardzo prężnym ośrodkiem misyjnym, szczególnie duszpasterstwo akademickie, w którym działała niedawno zmarła dr Wanda Błeńska. Ten przedwojenny Kongres zorganizowano w roku jubileuszowym 10-lecia działalności Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce. Miał za zadanie nakreślenie kierunków zaangażowania misyjnego. II wojna światowa przeszkodziła w realizacji wszystkich celów, które nakreślił ten pierwszy Krajowy Kongres misyjny.\nII Krajowy Kongres Misyjny odbył się 1992 roku na Jasnej Górze. To ogólnopolskie spotkanie miało upamiętnić encyklikę misyjną Jana Pawła II Redemptoris missio. Za hasło Kongresu obrano słowa z tejże encykliki: „Wiara się umacnia gdy jest przekazywana”. Mogę się podzielić osobistym doświadczeniem tego Kongresu, bo byłem w niego zaangażowany w fazie przygotowawczej, a na sam Kongres przybyłem już z Białorusi. Kongres wpisywał się w przygotowania Kościoła w Polsce do II Synodu Plenarnego. Ten Kongres bardzo mocno podkreślił jak ważną, a wręcz konieczną jest animacja i współpraca misyjna. Doceniono wtedy animację misyjną w parafiach. Były to początki działalności Centrum Formacji Misyjnej. Ten Kongres podkreślał wagę formacji misyjnej dla misjonarzy i misjonarek wyjeżdżających na misje.\nTrzeci kongres przebiegał w klimacie bezpośrednich przygotowań do Wielkiego Jubileuszu i odbył się w 1999 na Jasnej Górze, a jego hasłem były słowa: „ Misje odnawiają Kościół”. Zamysłem tego ogólnopolskiego spotkania było ukazanie wielkiej roli misji w Kościele. Kongres miał charakter pastoralny. Prace przygotowawcze skupiły się na pogłębianiu świadomości misyjnej w parafiach. Mocno podkreślał także powstanie organizacji czyli dzieła, które organizowałoby pomoc dla misjonarzy i misjonarek oraz współpracy między wszystkimi dziełami, które wspomagają misje. Obecnie przygotowujemy się do czwartego Krajowego Kongresu Misyjnego.\nW jakich częściach świata Kongresy cieszą się największą popularnością?\nNajwiększą popularnością Kongresy misyjne cieszą się w Ameryce Łacińskiej. Misyjne Kongresy latynoamerykańskie powstawały z inspiracji Przewodniczących Komisji Misyjnych przy poszczególnych Episkopatach i krajowych dyrektorów Papieskich Dzieł Misyjnych. Na kontynencie Ameryki Łacińskiej Meksyk był pierwszym krajem, które zorganizowało najwięcej kongresów misyjnych. W czasie siódmego Kongresu krajowego postanowiono, aby był to kongres kontynentalny. I w roku 1977 w Meksyku zorganizowano Pierwszy Misyjny Kongres Latynoamerykański i przybrał nazwę COMLA1. Kolejne misyjne kongresy latynoamerykańskie miały miejsce w Meksyku, Kolumbii, Peru, Brazylii, Argentynie. Natomiast w czasie COMLA 6 w roku 1999 w Parana w Argentynie Kongres ten był zarazem Pierwszym Kongresem Misyjnym obu Ameryk i przyjął nazwę COM 1. I co parę lat takie kongresy mają miejsce i zawsze w innym kraju. Ostatni miał miejsce w Wenezueli.\nPewnym owocem tych kongresów jest dokument z Aparecidy. Wydźwięk tego dokumentu wiąże się z ciągłym wołaniem Ojca Świętego Franciszka: „Wszyscy jesteśmy uczniami-misjonarzami”.\nProszę o przybliżenie zamysłu i programu IV Krajowego Kongresu Misyjnego\nOtóż wielkie daty wspaniałych dokumentów misyjnych, były dla mnie mobilizacją, aby z ideą Kongresu wyjść do Kościoła w Polsce. W tym roku przypada pięćdziesiąta rocznica Dekretu o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes, czterdziesta rocznica adhortacji apostolskiej Papieża Pawła VI Evangelium nuntiandi oraz dwudziesta piąta rocznica encykliki Jana Pawła II Redemptoris missio. Upamiętnienie tych doniosłych dla ewangelizacji dokumentów oraz ich odczytanie na nowo, skłania do głębokiej refleksji nad misyjnym zapałem wspólnot kościelnych w naszej Ojczyźnie. Innym bardzo ważnym argumentem jest współczesne odczytanie misji „ad gentes”. Rodzi się pytanie: Czy misje są dziś aktualne? Czy misje jeszcze potrzebne? Odpowiedź odnajdujemy w magisterium św. Jana Pawła II, który głosił, że „misje są sprawą wiary”.\nPapież Benedykt XVI nauczał, że misje są sprawą miłości. Odwoływał się często do słów św. Pawła: „Biada mi gdym nie głosił Ewangelii. Bo świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku”. Papież Franciszek idzie jeszcze dalej tłumacząc, że misje są sprawą entuzjazmu i radości wiary. Myślę, że przede wszystkim adhortacja Evangelii gaudium ukazuje trochę inaczej sprawę misji. Papież zakorzenia swe nauczanie o misjach w teologii i doświadczeniu Kościoła Ameryki Łacińskiej. Przywołując dokument z Aparecidy, gdzie ten temat był rozważany i dyskutowany, daje nam nowy impuls do działania misyjnego. Dlatego szukając hasła, które odzwierciedli Kongres łączyliśmy wszystkie te dokumenty. Papież Paweł VI mówił: „Brak zapału jest największą przeszkodą w ewangelizacji”, Jan Paweł II nazywany jest papieżem zapału misyjnego, bo poprzez swoje podróże pielgrzymki i wychodzenie do człowieka na każdym kontynencie okazywał czym jest nowy entuzjazm i zapał. Szukamy też przede wszystkim źródła, który jest Ewangelia. „Radość Ewangelii źródłem misyjnego zapału”. Jan Paweł II mówił, że Eucharystia jest źródłem misji. Te płaszczyzny mamy we wspólnocie odnawiać odradzać i ożywiać, dzieląc się zapałem z tymi, którzy go utracili. Pięknem spotkania z Chrystusem mamy się dzielić z innymi.\nJakie przesłanie dla Rodziny Żywego Różańca niesie kongresowe hasło?\nKongresowe hasło dla wszystkich, którzy modlą się na różańcu jest wielkim darem, który potrzebuje nowego odczytania. Aby mieć zapał misyjny potrzebna jest modlitwa. Róże żywego Różańca, które zostały powołane do istnienia przez Sługę Bożą Paulinę Jaricot, miały stać się zapleczem modlitewnym i budzącym duchowe zaangażowanie. Bardzo prosto można stwierdzić, że poprzez modlitwę różańcową wypraszamy łaskę wiary. Ten dar wypraszany jest na kolanach na wytrwałej i ufnej modlitwie, a nie na dysputach filozoficznych czy spotkaniach naukowych. Jan Paweł II mówił o modlitwie różańcowej jako o wielkim skarbie, który trzeba na nowo odkryć. To jest kongresowe zadania dla tych, którzy trzymają w dłoniach „różańcowy bukiet”. Skarb tej modlitwy odkryjemy dopiero wtedy, gdy zrozumiemy, ze jesteśmy odpowiedzialni za dzieło ewangelizacji razem z tymi, którzy głoszą Chrystusa aż po krańce świata. Tu przychodzi z pomocą przykład Św. Teresy z Liseux która nigdy nie wyjechała na misje, a pokazuje, że poprzez modlitwę i ofiarowanie cierpienia, można być wspaniałym misjonarzem. Dlatego gorąco proszę: Trzymajmy różaniec w ręku! Do tego zachęca Matka Boża objawiająca się w Fatimie: „Odmawiajcie Różaniec”! Misjonarze i misjonarki czekają na wasze modlitewne wsparcie.\nPrzychodzi mi na myśl założyciel trzech zgromadzeń zakonnych Św. Arnold Janssen, który założył dwa zgromadzenia czynne do pracy misjonarskiej i trzecie Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji, których powołaniem jest trwać na modlitwie w intencji tych, którzy głoszą Słowo Boże. Dlatego wyrażam słowa wielkiej wdzięczności za Waszą modlitwę, za odmawianie różańca i zachęcam do odnowienia zapału misyjnego poprzez czynne zaangażowanie się kongres który będziemy przeżywać w naszej Ojczyźnie.\nJak Ks. Biskup widzi udział i zaangażowanie Żywego Różańca w przeżycie IV Krajowego Kongresu Misyjnego?\nChcę poprosić o ten dar modlitwy różańcowej już teraz, aby Kongres przyniósł zamierzone owoce odnowionego zapału misyjnego i byśmy jako ludzie ochrzczeni uświadomili sobie nasze powołanie do działalności misyjnej. Proszę o pomoc duchową i materialną w prowadzeniu dzieła ewangelizacji. Ten kongresowy czas ma rozbudzić w wierzących odwagę do pójścia za Chrystusem. Może właśnie wtedy zrodzi się w kimś powołanie do bycia misjonarzem, misjonarką poświęcając życie dla Ewangelii. Dziś szczególnie potrzeba głosicieli Dobrej Nowiny! A to powołanie można wyprosić w ciszy, modlitewnym skupieniu, szczególnie kiedy świat wokół jest rozkrzyczany. Bóg nadal nieustannie mówi do człowieka. Dziękuję za Waszą nieustanną modlitwę w intencji ludzi młodych, za powołania misyjne. Zachęcam: „Nie gaście Ducha”!\nEkscelencjo Proszę powiedzieć kilka słów o samym Przeżyciu dni kongresowych\nTe dni będą bardzo piękne. W piątek, 12 czerwca będziemy przeżywać Uroczystość Serca Jezusowego. W tym dniu odbędzie się sesja naukowa na UKSW w Warszawie. Wysłuchamy kilku ciekawych referatów, a także odbędzie się dyskusja panelowa w dziesięciu grupach tematycznych. Mam nadzieję, że zostaną wypracowane konkretne sugestie duszpasterskie i wskazania, które już po Kongresie ubogacą nasze zaangażowanie misyjne. Ten pierwszy dzień Kongresu uwieńczony zostanie Eucharystią w katedrze warszawsko-praskiej, której będzie przewodniczył abp Celestino Migliore, Nuncjusz Apostolski w Polsce.\nSobota – 13 czerwca – to wspomnienie Niepokalanego Serca Maryi; tej która objawiła się w Fatimie i wzywała do nawrócenia i pokuty. Jej wezwanie do zaangażowania na rzecz przemiany serca staje się wyzwaniem i zadaniem. Im więcej modlitwy, tym więcej dzieła ewangelizacji, o które prosi Maryja. W sobotę spotkamy się w Warszawie na trzech stacjach kongresowych. Dzieci będą wspólnie modlić się, śpiewać i uczyć na „Torwarze”. Dla dzieci przygotowano wiele atrakcji, m. innymi warsztaty, gry i zabawy. Młodzi zgromadzą się w Bazylice przy ul. Kawęczyńskiej. Będą koncerty, konferencje, dzielenie się świadectwami misyjnymi, śpiew i dyskusja. Stacja dorosłych odbędzie się w Bazylice Wszystkich Świętych na placu Grzybowskim. Tutaj nie zabraknie wspólnej modlitwy, konferencji ascetycznych, świadectw z pracy misyjnej, wystaw, mostów internetowych z misjonarzami. Mszy św. przewodniczyć będzie kard. Fernando Filoni, a homilię wygłosi kard. Kazimierz Nycz, metropolita warszawski.\nNiedziela ma być wielkim świętem misyjnym w naszych diecezjach i parafiach. Zadbajmy o nasze wspólnoty i wraz z duszpasterzami przygotujmy niedzielną liturgię, parafialny festyn lub festiwal twórczości misyjnej, aby przekonać wszystkich do mocniejszego otwarcia się na potrzebę misyjności.\nJakie jest pokongresowe przesłanie dla Żywego Różańca?\nChciałbym Was prosić, abyście większą uwagę zwrócili na rodzinę, dzieci i młodzież . To jest jedyny program Kościoła na przyszłość. Kiedy uda nam się nauczyć dzieci odmawiania systematycznie choćby jednego dziesiątka różańca, to i młodzież i dorośli w przyszłości będzie się modlić. Kiedy rodzina będzie zjednoczona na modlitwie różańcowej zjednoczoną pozostanie. Pragnę też prosić, aby po kongresie intencja misyjna Ojca Świętego przewijała się we wszystkich tych intencjach jakie wypowiadacie modląc się na różańcu. Chcę zachęcić, by sięgać do źródeł Róż Różańcowych, które powstały dla pomocy misjom i misjonarzom, aby ta świadomość towarzyszyła wam każdego dnia. Proście Ducha Świętego, aby wasze świadectwo rozmiłowania się w różańcu było czytelne dla innych. Wspierajcie misjonarzy i misjonarki modlitwą różańcową czyli ewangelizujcie przez różaniec.\nKsięże Biskupie jak mamy rozumieć słowa: „Ewangelizacja przez różaniec”?\nEwangelizujemy w różny sposób. Powołanie do głoszenia Chrystusa realizujemy kiedy jesteśmy posłani, aby głosić Ewangelię i zakładać Kościół na różnych kontynentach. Ewangelizujemy kiedy wspomagamy duchowo i finansowo misje i misjonarzy. Nasza modlitwa różańcowa jest najskuteczniejszą obrona przeciwko złu. To jest świadectwo siły Ko<


Wkrótce wyścig Arena Bike Race | Śląskie Trendy\nStrona główna / Styl życia / Wkrótce wyścig Arena Bike Race\nTo będzie największe wydarzenie rowerowe tej wiosny. Wyścig rowerowy Arena Bike Race 27 marca to idealna okazja by podszlifować swoją formę przed cyklem ultramaratonów PBT, który stratuje w kwietniu. Przed zawodnikami niezwykle wymagająca trasa w Beskidy i z powrotem. Arena Bike Race to wyścig na dystansie 200 kilometrów na trasie Gliwice-Szczyrk-Gliwice, który wystartuje spod Areny Gliwice. Na przejechanie trasy zawodnicy będą mieli 16 godzin, a szlak prowadzić będzie malowniczymi szlakami przez m.in. Pszczynę, Bielsko-Białą, Skoczów czy Brennę.\n– Kolarze będą mieć do czynienia w zasadzie z każdym rodzajem terenu i nawierzchni: od asfaltu po wystające korzenie i kamienie – około 40 procent trasy przebiegać będzie po leśnych, polnych i górskich szutrach – mówi Oskar Śleziona, współorganizator PBT.\n– W dniu wyścigów w Arenie Gliwice będzie znajdował się także punkt odbioru rowerów. Z inicjatywy Polish Bike Tour została zainicjowana akcja PANDA rower – w Arenie będzie można zostawić rower, którego już nie używamy. Zebrany sprzęt trafi do potrzebujących dzieci i młodzieży z zaprzyjaźnionego Centrum Pieczy Zastępczej i Wspierania Rodziny w Gliwicach – mówi Aleksandra Burczy, kierownik ds. produkcji i rozwoju wydarzeń własnych w zespole Arena Operator.\nPoprzedni Artykuł Jarmark staroci i rękodzieła\nNastępny artykuł Wraca ruch turystyczny w Luizie


AI pomoże w walce ze śmiertelnymi chorobami - rp.pl\nSztuczna inteligencja może zostać wykorzystywana do walki z najbardziej śmiertelnymi chorobami pasożytniczymi na świecie – poinformowała firma technologiczna DeepMind.\nPublikacja: 04.07.2021 10:01\nW londyńskim laboratorium koncernu Alphabet wkrótce rozpocznie się program badawczy DeepMind we współpracy z organizacją non profit Drugs for Neglected Diseases (DNDI), którego celem będzie znalezienie lekarstw na dwie poważne choroby: chorobę Chagasa i leiszmaniozę – informuje BBC.\nLeiszmanioza to grupa chorób pasożytniczych, wywoływanych przez wiciowce z rodzaju Leishmania. Przenoszona jest poprzez muchówki. Szacuje się, że w obszarze występowania leiszmaniozy mieszka 350 mln ludzi (88 krajów). 90 proc. przypadków jednej z najgroźniejszych leiszmanioz – tzw. leiszmaniozy trzewnej występuje w Bangladeszu, Nepalu, Sudanie i Brazylii i z reguły wśród ubogich i słabo odżywionych mieszkańców. Ocenia się, że co roku na leiszmaniozę choruje 12 mln osób. Nieleczona leiszmanioza powoduje śmierć.\nPodobnie jest w przypadku choroby Chagasa, która często pozostaje utajona przez lata albo nawet dziesięciolecia, a po uaktywnieniu się powoduje uszkodzenia narządów wewnętrznych. Ta tropikalna pasożytnicza choroba, spotykana jest w obydwu Amerykach, ale szczególnie w krajach Ameryki Południowej. Patogenem ją wywołującym jest świdrowiec Trypanosoma cruzi, przenoszony na ludzi i zwierzęta przez krwiopijne pluskwiaki. Co roku choruje na nią ponad 10 mln osób.\nNiestety wszystkie już istniejące lekarstwa na te choroby okazały się nieskuteczne lub mało efektywne.\nNaukowcy spędzają lata w laboratoriach manipulując strukturami białek. Dzięki zastosowaniu sztucznej inteligencji program opracowany przez DeepMind – AlphaFold był w stanie osiągnąć tę samą dokładność w ciągu kilku dni. Udało się rozwiązać, kilka dotychczas nierozwiązywalnych kwestii medycznych, jak na przykład odkrycie, jak białko fałduje się w unikalny trójwymiarowy kształt, co intrygowało naukowców od pół wieku czy odkrycie struktury kluczowego białka związanego z chorobami mięśnia sercowego.\nCZYTAJ TAKŻE: AI może przewidzieć choroby serca\nPoznanie struktury 3D białka jest ważne przy opracowywaniu metod leczenia m.in. raka, demencji i chorób zakaźnych – informuje BBC.\n„Jesteśmy podekscytowani potencjałem tej technologii, która pomoże wypełnić niektóre luki w naszym zrozumieniu biologii i przyspieszyć badania naukowe, aby umożliwić nowe, skuteczne metody leczenia chorób” – powiedział Pushmeet Kohli, szef działu DeepMind AI ds. nauki. Firma chce skoncentrować się na obszarach „niedostatecznie obsłużonych” i „zaniedbanych”. „Mamy nadzieję, że AlphaFold będzie miał rzeczywisty wpływ na nasze zrozumienie chorób i odkrywania leków dla społeczności, które bardzo potrzebują leczenia” – powiedział.