Czy zwinne podejście jest zbyt wygodną wymówką dla kowbojów\nUważam, że zwinne podejście jest najlepsze w przypadku projektów, w których wymagania są niejasne i potrzeba dużej interakcji, aby pomóc w kształtowaniu pomysłów użytkownika końcowego.\nJednak ... W mojej pracy zawodowej ciągle trafiam do firm, w których „zwinne” podejście jest usprawiedliwieniem dla tego, dlaczego nie włożono żadnych wysiłków w projekt z góry; kiedy wymagania są dobrze zrozumiane.\nNie mogę przestać myśleć, że gdyby nie było zwinnego podejścia, siedziałbym tutaj z ładną specyfikacją na wysokim poziomie i nie musiałbym ponownie odwiedzać tego samego ekranu i funkcji co drugi dzień, gdy pojawia się coś innego i tak o tym nie pomyślałem.\nCzy zalety zwinnych metodologii są naprawdę wystarczające, aby przewyższyć usprawiedliwienie bycia kulawym dla technicznych kowbojów?\nAktualizacja: Jak na ironię jestem teraz certyfikowanym Scrum Master. W jednym z artykułów przedstawionych na kursie Scrum zaobserwowano, że najlepszym procesem rozwoju był proces, w którym jeden ekspert lub guru podejmował decyzje projektowe, ale ma to oczywiste słabości. Scrum przenosi odpowiedzialność za produkcję wysokiej jakości oprogramowania na „Zespół”, co oznacza, że zespół niespełniający standardów może uciec od produkowania spaghetti, które, jak sądzę, nie różni się od innych zwinnych i niestabilnych procesów programistycznych.\nDownvotes eh ... Uważam, że niektórzy zwinni konwertyci są trochę defensywni, szczególnie gdy widzą zwinnego i kowboja w tym samym zdaniu. I nawet nie jestem tak zwinny, że irytują mnie kowboje.\nMoże to mieć coś wspólnego z tym, dlaczego wielu pierwotnych sygnatariuszy Manifestu Zwinności wyraża niechęć do terminu „zwinny”, jak to jest używane w większości firm. Zamiast tego rozmawiają teraz o „kunszcie oprogramowania”.\n— Darcy Casselman,\nPo pierwsze, pozwól mi powiedzieć, że NIE jestem fanem zwinności. Po drugie, powiem, że z mojego doświadczenia, „capital A Agile” po prostu spowalnia wszystkich (w tym kowbojów). Nigdy nie pracowałem w sytuacji, w której czułem, że zwinny umożliwia tak zwany „kowbojski koder”.\nNie sądzę, aby nazywanie tego, co opisujesz, „trafnym kodowaniem kowbojskim” jest trafne. To nie jest problem indywidualny - to problem grupowy. To kiepskie zarządzanie produktem i zespołem.\nUważam, że myślenie z góry jest prawie bezcelowe. Iteracja w kierunku rozwiązania zgodnego z pierwszymi instynktami może być bardzo skuteczna, jeśli zastosujesz rozsądne praktyki programowania. Z mojego doświadczenia wynika, że ci, którzy przedkładają znaczne plany, nie mogą zareagować na rzeczywistość po rozpoczęciu programowania.\nUważam, że jeśli używasz programowania Agile jako wymówki dla programowania w stylu kowbojskim, to tak naprawdę nie śledzisz rozwoju Agile. Kowboje zawsze będą kowbojami, bez względu na proces, jaki im zapewnisz.\nDilbert (zawsze) kołysze ..\nZwinność nie jest bardziej winna złym praktykom programistycznym niż BDUF. Problem leży w dyscyplinie lub jej braku w stosowaniu praktyk. Celem praktyk BDUF jest identyfikacja kierunku projektu i wcześniejsze określenie ryzyka. Celem zwinnych praktyk jest utrzymanie na tyle elastycznego stanu rozwoju, aby szybko zmienić kierunek. Zwinny projekt może przygotować bardzo szczegółowe historie użytkowników, aby zespół był świadomy przyszłych kierunków i nadal wybrał tylko 2 lub 3 na iterację do pełnego wdrożenia. Problem pozostaje ten sam, niezależnie od zastosowanej metodologii: kierownictwo pozwala kowbojom uciekać.\nNigdy nie będzie możliwe udaremnienie kowbojów bez względu na podejście. Jednak przynajmniej w przypadku wodospadu musieliby co najmniej sporządzić dokument wymagań, dokumentację sepcyfikacji itp. Dzięki zwinności mogą w zasadzie uciec po prostu uderzając prosto w kod.\nPonownie jest to błąd w prawidłowym zarządzaniu procesem. Klient powinien informować programistów o wartości biznesowej w historii użytkownika, a testy powinny zweryfikować, czy są one zintegrowane z bazą kodu. Zaloguj obszary, w których programiści muszą odtworzyć swoje kroki. Czy nie są dobrze zaznajomieni z procesem biznesowym klienta? Czy nie są pewni co do środowiska wdrażania? Jeśli projekt wiąże się z dodatkowymi kosztami prac rozwojowych z powodu „przeróbki komponentów”, kierownictwo powinno chcieć to poprawić, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo przekroczenia budżetu lub harmonogramu.\nJeśli zaczniesz walić w kod, nie będziesz zwinny, nawet jeśli tak go nazwiesz. Co mnie powstrzyma od tego, że zwlekam z kodem i nazywam go wodospadem, jeśli spędzę 5 minut zastanawiając się nad wymaganiami na początku.\nHuperniketes ma rację, problem nie dotyczy metodologii; problem polega na tym, że zespół zarządzający pozwala kowbojom kierować działem.\n— Jeff Siver,\n@sipwiz: Nawet w wodospadzie kowboje uderzyłyby prosto w kod. W końcu dokumentują wszystko, co napisali, jako specyfikację projektu.\nZwinność, jak wszystko inne , może być wykorzystana do pokrycia złego zachowania lub próby rozwiązania problemu, za który zdaniem zespołu nie są oni odpowiedzialni.\nJednak w niektórych magii Agile metodologii jak Scrum jest to, że będą one zapewnić widoczność dużo na problemy w organizacji. W tym problemy w zespole!\nBędziesz wtedy miał możliwość ich rozwiązania, gdy tylko się pojawią.\nJeśli problem leży po stronie kowbojów, będzie to bardzo widoczne po pierwszej iteracji. Jeśli problem występuje gdzie indziej, wkrótce go zobaczysz.\nCo dziwne, z „zwinnych” projektów, w które byłem zaangażowany, bardziej przypomina pretekst do zarządzania, aby pominąć fazę zbierania wymagań, niż kowbojską chęć po prostu zacząć pisać. Moje projekty były bardzo frustrujące, ponieważ nie mamy żadnych użytkowników końcowych do interakcji. Zamiast tego mamy dyrektora, który rozmawia ze sprzedawcą, aby dowiedzieć się, czego oczekują klienci, a następnie zwołuje spotkanie i opisuje je menedżerom, którzy następnie zaczynają przypisywać zadania programistom. Przy „dobrym” projekcie możemy mieć do czynienia z prezentacją PP, ale zwykle spędzamy codzienne spotkania na scrumie pytając, jak ma działać jakaś funkcja, a kierownik zapisuje pytania i pyta dyrektora. To ogromna strata czasu - ale „zwinna”!\nNic nie nazywamy, ale w zasadzie tak się tutaj dzieje. W rzeczywistości mamy kilka dużych dokumentów projektowych, ale są one przestarzałe i nikt na nich nie patrzy. Zamiast tego każda nowa funkcja lub poprawka jest podyktowana wyłącznie tym, co według wiceprezesa jest gorące lub tym, co mówi sprzedaż, czego oczekują klienci, szybko zbiera się na spotkaniach i jest wyrzucany w ciężkich terminach.\n+1: @TMN, @CodexArcanum: Też miałem takie same doświadczenia. Nie było mistrza użytkownika. Sprzedaż podyktowała nowe funkcje do zarządzania produktem, który następnie przekazał je do rozwoju.\nNie powiem, że jestem fanem Wodospadu, ponieważ ja również radzę sobie z coraz bardziej frustrującymi zmianami zakresu, ale zawsze postrzegałem Agile jako ustępstwo wobec problemu, a nie jako skuteczny sposób walki z nim. Dobry projekt z wczesnymi testami iteracyjnymi i mnóstwem papierowych prototypów wydaje się być znacznie bardziej skuteczny.\nProblem polega na tym, że dobry projekt jest prawie niemożliwy do niczego poza trywialnymi projektami. Problemy z projektem stają się widoczne dopiero w trakcie realizacji projektu. Użytkownicy nie wiedzą, czego chcą, bez względu na to, jak są ekspertami.\n@Craig. Chociaż zgadzam się z tobą, że specyfikacje są prawie niemożliwe do dopracowania, nawet nietrywialne systemy powinny być w stanie prototypować na papierze i jest to o wiele tańsze niż pisanie całego systemu tylko po to, aby stwierdzić, że musi zostać przepisanym. Jeśli nie można go prototypować w wersji papierowej (przynajmniej w przypadku podstawowej funkcjonalności), trudno sobie wyobrazić, że dany system będzie działał dobrze lub że jego wdrożenie w końcu będzie uzasadnione. Jeśli ty i użytkownik nie będziecie mogli usiąść i przejść przez scenariusz testowy na papierze przed rozpoczęciem pracy, wystąpią poważne problemy.\n@Craig Nie zgadzam się, że dobry projekt jest niemożliwy. Znajomość każdej zawiłości systemu z góry może być prawie niemożliwa, ale nie oznacza to, że nie można stworzyć projektu przeciwko temu, co wiadomo. Mam na myśli nawet jedno zdanie w stylu „Ta aplikacja zostanie napisana jako aplikacja MVC przy użyciu struktury encji dla DAL” byłoby czymś. Poza tym widziałem przetargi, w których jest ponad 180 stron wymagań i nie możesz mi powiedzieć, że to za mało szczegółów, aby stworzyć całkiem niezły projekt.\nsipwiz, z mojego doświadczenia wynika, że liczba stron nie koreluje z użytecznością specyfikacji. To, co jest napisane, jest ważniejsze, a nie jak bardzo. Zależy to całkowicie od systemu, czy 180 stron jest dobre, czy nie. Jeśli buduję system Windows, myślę, że jest nieco lekki.\nMyślę też, że musisz pamiętać, że zwinność nie oznacza braku specyfikacji.\nWidzę obronę Agile Development, która mówi, że nie jest odpowiedzialna za awarie spowodowane przez kowbojów. Sukces z Agile wymaga staranności i inteligencji.\nWydaje się to rozsądne, o ile zastosujesz tę samą koncesję do innych metodologii. Jeśli nie możesz winić Agile za niepowodzenia projektu spowodowane przez kowbojów, nie możesz winić metodologii nie Agile za niepowodzenia projektu spowodowane przez kowbojów.\nMożemy następnie spierać się, czy istnieje zwartość (a nie przyczynowość!) Między Agile i kowbojami. Mam tylko anegdotyczne dowody. Czy jest to postrzegane jako dobry sposób na radzenie sobie z praktykami kowbojskimi bez wykrycia przez kierownictwo?\nOczywiście, jeśli zaakceptujemy, że kowboje mogą nie być równomiernie rozłożone na różne metodologie, i przyjmiemy, że kowboje podważają udane wykorzystanie procesu, bardzo utrudniamy sprawdzenie, czy proces się powiódł. Twierdzenie, że jeden proces jest lepszy (w kontekście), staje się bliskie niemożliwemu do zakwalifikowania. Jest to jedna z kwestii, która każe mi zawstydzić głowę moim zawodem - brak naukowych podstaw wielu twierdzeń.\n(Nawiasem mówiąc, nienawidzę nazywania alternatywy dla Agile „wodospadem”, ponieważ procesy wodospadu wydają się być słaby, którego wszyscy atakują, ale bardzo niewielu ludzi faktycznie używało bez iteracji.)\nNiepowodzenia w rozwoju nie są wynikiem obecności kowbojów. Niepowodzenia rozwojowe są wynikiem braku obecności zarządu.\n@Huperniketes, czyli FANTASTYCZNE wiadomości. Programiści nigdy nie są winni! Co za idealny zawód wybraliśmy!\n@Oddthinking, przestań ograniczać się do myślenia binarnego. Programiści z pewnością mogą być obwiniani za to, że nie osiągnęli poziomu swojego zawodu, ale programiści nigdy nie są winni za niepowodzenia projektu. To odpowiedzialność kierowników projektów.\n@Huperniketes, może mógłbyś wyjaśnić więcej, proszę? Początkowo mówiłeś o „niepowodzeniach programistycznych”, ale potem przeniosłeś się na „niepowodzenia projektowe”. Zgadzam się, że kierownicy projektów mogą być zmuszeni do „noszenia puszki”, jeśli jeden z ich programistów działa poniżej oczekiwań, ale trudno jest zrozumieć, w jaki sposób kowboje, którzy nie dostarczyli, nigdy nie mogą być przyczyną niepowodzenia projektu.\n— Oddthinking 18.10.10\n@Oddthinking, miałem na myśli brak rozróżnienia między „niepowodzeniami programistycznymi” a „niepowodzeniami projektowymi”. Używa się ich tutaj synonimicznie. Pewnie, projekt mógł się nie powieść, ponieważ wysiłek programistyczny był mniejszy, ale obowiązkiem kierownika projektu jest zidentyfikowanie tych przypadków i w razie potrzeby naprawienie ich zmianami w zespole. Jego zadaniem jest zobaczyć, czy projekt się powiedzie. Musi zostać zwolniony, jeśli nie może tego zrobić. Musi więc upewnić się, że członkowie zespołu, nawet kowbojscy koderzy i programiści gwiazd rocka, wypełniają swoje zobowiązania wobec projektu lub zwalniają ich.\n— Huperniketes 18.10.10\nZwinność jest w porządku, o ile działa dla Twojego zespołu.\nZbyt wielu sprzedaje to jako sposób na przekształcenie złego zespołu w dobry zespół, a to po prostu nie działa. Nie możesz wziąć złych ludzi i zastosować procesu, który nagle uczyni ich przydatnymi.\nPodoba mi się wiele pomysłów zwinnych, ale porażka, którą widzę raz po raz, polega na tym, że menedżerowie stosują ścisły zestaw „zwinnych procesów”, co jest sprzeczne z całą koncepcją zwinności, że zespoły powinny być sobą organizowanie\nJeśli chodzi o „kowbojów”, stwierdzam, że dla wszystkich zwinnych zespołów, w których byłem, procesy służą ich spowolnieniu bardziej, niż pozostawieniu szaleństwa. Nigdy nie doświadczyłem sytuacji, w której służył do zwinny włączyć się „kowbojski koder”.\nW przypadku dobrych zespołów wydaje się, że działa dobrze (z drugiej strony większość procesów wydaje się działać dobrze, gdy masz dobry zespół, zabawne, jak to działa, prawda?).\nDla innych zespołów, z mojego doświadczenia, nigdy nie pomaga złym ludziom radzić sobie lepiej, ale czasami służy do zamaczania produktywnych ludzi.\nOgólnie rzecz biorąc, myślę, że ważne jest zbudowanie dobrego zespołu, powiedzenie mu, czego potrzebujesz, a następnie zejść mu z drogi. Nie sądzę, aby stosowanie ciągów słów kluczowych prawdopodobnie rozwiązywało problem posiadania złego zespołu.\n(Jeśli nie zorientowałeś się z powyższego, nie jestem fanem „Capitol-A Agile”. Z drugiej strony nie sądzę, żeby zachęcało to również kowbojów.)\nZwinne, gdy jest właściwie wykonane, powinno skutkować ograniczeniem się w technologicznych przewodnikach „kowbojskich” i programistach „bohaterów”. Jeśli nie zauważysz tego efektu, może to oznaczać, że brakuje czegoś ważnego w Twojej zwinnej implementacji.\nChcę dodać, że „Agile” to tak naprawdę interfejs (używam tutaj metafory obiektowej) i nie można go utworzyć. Jeśli twoją konkretną implementacją jest XP , musisz postępować zgodnie z szeregiem praktyk technicznych z dużą dyscypliną, co pozostawia niewiele miejsca na programowanie kowbojów. Inną możliwością jest praca zespołowa dobrze zorganizowanego zespołu Scrumowego .\nKowbojscy koderzy mają również tendencję do pisania kodu, który nie jest zbyt testowalny i zwykle nie lubią pisać testów. Myślę, że wszyscy, którzy robią TDD, mogą pomóc w zachowaniu się w stylu kowbojskim i sprawić, że programiści jeszcze bardziej pomyślą o architekturze. Oczywiście żadna metodologia nie jest idealna.\nNie zapomnij o paranoicznych kontrolach „if (var! = Null)”\nObecnie pracuję w sklepie, w którym tak jest, z wyjątkiem tego, że dotyczy to bardziej kultury organizacyjnej niż poszczególnych indywidualnych kowbojów.\nOrganizacja zawsze działała na stosunkowo luźnym, „nieformalnym zwinnym” podejściu. Nie powiedziałbym, że jest naprawdę zwinny, bardziej „zwinny w nazwie”, ale po prostu nieistniejąca metodologia w praktyce. Różne zespoły działają inaczej, ale ponieważ w ogólnej kulturze organizacyjnej nie ma żadnej metodologii oprócz bardzo luźnego procesu „zwinnego tylko z nazwy” - jest ogólnie dość kowbojski i chaotyczny - szczególnie w integracji (i jest tego dużo ).\nMorał tej historii jest następujący: Tak, tak się dzieje. Gdybym w tej chwili szukał pracy, byłbym bardzo ostrożny. Jeśli sklep twierdzi, że jest zwinny - zadam kilka trudnych pytań w wywiadzie, aby upewnić się, że rzeczywiście śledzone jest coś więcej niż tylko błędna nazwa zwinnego.\nBrzmi to bardzo podobnie do mojej sytuacji. I dochodzi do sedna tego całego pytania, że gdyby „Agile” nie było w pobliżu, organizacje prawdopodobnie trzymałyby się wodospadu i bez względu na jego wady znacznie przewyższałoby brak procesu.\nOdkryłem, że użytkownicy mogą przekazać nam swoją opinię tylko wtedy, gdy mają aplikację, z której mogą korzystać, ekrany, na których mogą wprowadzać dane. Tylko wtedy naprawdę rozumieją to, co próbowaliśmy powiedzieć w dokumentach wymagań (klienci podpisują, ale każdy ma swoją własną wersję znaczenia). Jeśli nie jest to zwinne opracowanie, będzie to projekt wodospadu przekraczający budżet, ale aplikacja zmieni się po dostarczeniu. Twoja pierwsza wersja jest niczym więcej niż prototypem dla użytkowników w celu omówienia wymagań. Dlatego raczej nazywam to zwinnym niż przekraczaniem budżetu.\n— Veronica Buitron\nWidziałem to również (klienci, którzy widzą wczesną wersję i zbyt pochłaniają się w błędach / funkcjach, o których wiesz , że nie są jeszcze gotowi), a czasem możesz mieć trudności z uzyskaniem przydatnej opinii. Myślę jednak, że jest to kwestia edukacji twoich klientów.\nMyślę, że to prawda, w niektórych środowiskach zwinność jest wykorzystywana jako wymówka dla braku dyscypliny. Prawdziwy problem polega na tym, że straciliśmy z oczu, dlaczego mamy jakąkolwiek metodologię. Osobiście uważam, że metodologia jest zagadnieniem architektonicznym w tym sensie, że architektura systemu powinna uwzględniać niefunkcjonalne atrybuty jakości, metodologia powinna odnosić się do niektórych z tych samych atrybutów (łatwość konserwacji, produktywność rozwoju, transfer wiedzy, i wsp.)\nSpojrzenie na metodologię jako kontrolę atrybutów procesu implikuje kilka rzeczy: 1) bez mierników nie możemy porównać skuteczności jednej metodologii nad drugą, 2) należy podjąć aktywną decyzję o tym, jakie atrybuty są ważne (czas dostawy a kod jakość a transfer wiedzy).\nNie mając zarówno wskaźników, jak i konkretnego celu, po prostu wybieramy metodologię jako nasze „magiczne pióro”, która jeśli będziemy się trzymać mocno, będziemy w stanie dostarczyć oprogramowanie.\nTeraz nie-mówcy Agile, XP, Scrum itp. Mówią o kruchości tej konkretnej kategorii metodologii. Argumentem jest: po co stosować metodologię, która może być sabotowana przez osobę pozbawioną dyscypliny, aby przestrzegać wszystkich zasad? Pytanie jest ważne; jest to jednak objaw, a nie przyczyna. Jeśli dokładny i znaczący (to jest trudny element) zestaw metryk procesu zostanie zdefiniowany, przetestowany i otrzyma aktualne informacje zwrotne, sądzę, że odkryjemy, że konkretna metodologia ma niewiele wspólnego z sukcesem. (Anegdotycznie rzecz biorąc widziałem udane projekty wykorzystujące niezliczoną liczbę metodologii i dwa razy więcej niepowodzeń przy użyciu tych samych metodologii)\nWięc jakie są dane? Różnią się od projektu do projektu, od zespołu do zespołu i od czasu do czasu. Przydatne, gdy harmonogram dostaw jest ważny, którego osobiście użyłem, to umiejętność szacowania i jakość. Większość programistów może dokładnie oszacować zadania trwające tydzień lub krócej. Tak więc jednym podejściem jest podzielenie projektu na zadania trwające jeden tydzień programisty i śledzenie, kto dokonał oszacowania. W miarę realizacji projektu mogą zmieniać swoje prognozy. Po zakończeniu zadania, jeśli jest wyłączone o więcej niż 10% (1/2 dziennie), traktujemy to tak samo jak błąd - identyfikujemy, dlaczego oszacowanie było wyłączone (tj. Nie uwzględniono tabeli bazy danych), określ działania korygujące (tj. zaangażuj DBA w oszacowanie), a następnie przejdź dalej. Korzystając z tych informacji, możemy tworzyć wskaźniki, takie jak liczba błędów w szacunkach na tydzień, liczba błędów na programistę,\nWięc co? Właśnie wtedy pojawiają się metodologie - jeśli masz model predykcyjny, który nie spełnia jakości procesu, możesz dodać lub usunąć jakiś aspekt metodologii i zobaczyć, jak wpływa ona na twój model. To prawda, że nikt nie chce bawić się procesem rozwoju z obawy przed porażką, ale już zawodzimy w niezmiennie wysokim i przewidywalnym tempie. Wprowadzając indywidualne zmiany i mierząc wyniki, możesz stwierdzić, że Agile jest idealną metodologią dla Twojego zespołu, ale równie łatwo możesz znaleźć RUP, wodospad lub po prostu zestaw najlepszych praktyk, które będą idealne.\nWięc moja sugestia pozwala przestać martwić się o to, co nazywamy procesem, wprowadzić kontrole, które są istotne dla naszych celów procesu rozwoju i eksperymentować z różnymi technikami, aby ulepszyć ten proces.\nSłuszne uwagi. Moje frustracje wynikają z tego, że rezultaty w podejściu zwinnym są znacznie bardziej płynne, co pozwala niekompetentnemu liderowi technicznemu na ucieczkę od wszystkiego, czego chcą i co z mojego doświadczenia nie kończy się na żadnym == kodowaniu kowboja.\nSiedziałbym tutaj z ładną specyfikacją na wysokim poziomie i nie musiałbym ponownie odwiedzać tego samego ekranu i funkcji co drugi dzień, ponieważ pojawia się coś innego, a więc nie pomyślałem o tym.\nWydaje się, że jest to zgodne z doświadczeniem mojego kolegi z „zwinnego” projektu, w którym jest (nigdy sam się na nim nie brałem): jest proszony o napisanie fragmentu kodu do jakiejś specyfikacji, a potem, gdy skończył testować i jest gotowy do przejścia na nowy wymóg, który wymaga zmiany i ponownego przetestowania. Uważa to za frustrujące.\nNie walczę zwinnie, podejrzewam, że zespół nie robi tego zwinnie - ale jak mówisz, termin „zwinny” może czasem być używany przez kowbojów, aby przekonać sprytnego kierownictwa, że na wpół upieczony projekt jest raczej pozytywny niż negatywny .\nzwinny bez automatycznych testów prosi o bóle głowy\nZabawne, że nikt nie myśli o sobie jako o kowbojskich programistach. Zakładam się, że wiele plakatów jest lub było;)\nPodejrzewam, że większość z nas zaczynała jako kowboje.\nMoże masz rację, a ja nie programowałem długo, ale kiedy byłem w sklepie bez metodologii, mieliśmy kowbojów. Jestem teraz w zwinnej firmie konsultingowej, a to, co robisz, jest duże i widoczne, a tak naprawdę trudno mi sobie wyobrazić kowbojskiego kodowania korzystającego z tego środowiska.\nKowbojscy koderzy są dobrzy, ponieważ lubią szybko robić rzeczy. Często nie przejmują się problemami z dużym obrazem lub jakością kodu, dlatego „kowbojski koder” jest często epitetem. Ich metody zmniejszają ryzyko kosztów alternatywnych opóźnionej realizacji projektu.\nKoderzy niebędący kowbojami lubią wykonywać swoją pracę w bezpieczny, zdyscyplinowany i uporządkowany sposób. Lubią budować to dobrze i budować raz. Są znani z tego, że zawsze zbierają informacje, zastanawiają się, co, jeśli produkują duże dokumenty, których nikt nie czyta, i dostarczają systemy późno lub bardzo późno. Ich metody próbują zmniejszyć ryzyko związane z oprogramowaniem niskiej jakości.\nDoskonałość metodologii Agile polega na tym, że wykorzystują one mocne strony obu typów koderów, wymuszając krótkie iteracje robocze ograniczone w czasie, które wymagają od koderów szybkiego wykonania małych prac o wysokiej jakości. Każda iteracja zmniejsza zarówno ryzyko kosztów alternatywnych opóźnionego dostarczenia, jak i ryzyko złej jakości oprogramowania.\nPowodem, dla którego zwinność kładzie bardzo mały nacisk na projekt / specyfikacje z góry, nie jest tylko to, że wymagania mogą się zmienić. Głębszy powód jest taki, że nawet gdy wymagania są stabilne, specyfikacje to:\nniepoprawny - nie udało się uchwycić wymagań.\nniespójne - pełne sprzeczności, ponieważ zawierają wystarczającą ilość informacji, aby uniemożliwić pisarzowi / czytelnikowi ich złapanie.\nodłączony - nie zawierają cennych informacji zwrotnych z działającego (choć zdegenerowanego) systemu.


FinTech • Strona 16 z 18\nSugerując się tym, jak szybko rośnie popularność BLIKA, raczej nie trzeba nikogo przekonywać do korzystania z tego rozwiązania. Tym bardziej...\nLublin zamierza uprościć życie swoim mieszkańcom. W planach – karta płatnicza jako bilet komunikacji miejskiej\nLublin daje sobie dwa lata na wprowadzenie nowoczesnego systemu płatności za przejazdy środkami komunikacji miejskiej, który polega na uiszczaniu opłat...\nMiędzynarodowe przelewy na numer telefonu za pomocą BLIKA wkrótce mogą być dostępne\nBLIK nieustannie się rozwija. Metoda ta najczęściej wykorzystywana jest do płacenia w sklepach internetowych, lecz BLIK umożliwia też m.in. wykonywanie przelewów na numer telefonu. A w niedalekiej przyszłości użytkownicy będą mogli realizować już nie tylko krajowe, ale także międzynarodowe przelewy....\nMoże to być przypomnienie, że wyjeżdżając za granicę, zawsze warto mieć w portfelu trochę waluty, obowiązującej na terenie danego kraju....\nKondycja Revoluta w Polsce: „Widać wzrost, będziemy zatrudniać więcej pracowników”\nFinansowy startup, który początkowo był bardzo niepozorny, rozrósł się do firmy obsługującej 4 miliony osób, z czego 340 tysięcy z nich mieszka w Polsce. Rozwój wymaga nowych pracowników, więc w bieżącym roku ich liczba ma wzrosnąć w skali globalnej z 740 do 1500....\nBędą zmiany w systemie e-PIT. Resort finansów uszczelni sposób logowania\nŁukasz Bielecki· 22 lutego 2019\nSystem e-PIT to z pewnością spore ułatwienie dla podatników, chociaż trzeba przyznać, że nie zaliczył on najlepszego startu. Teraz wszystko...\nZainteresowanie PIT-ami zwiększyło liczbę użytkowników Profilu Zaufanego. Jest ich już 2,7 mln\nMinisterstwo Cyfryzacji poinformowało, że dzięki urzędowemu rozliczaniu PIT-ów, liczba osób z Profilem Zaufanym mocno wzrosła w ostatnich dniach....\nToruń kolejnym miastem, gdzie karta płatnicza zastąpi bilet komunikacji miejskiej. Testy ruszają w marcu\nOd 1 marca rozpoczną się testy karty miejskiej w Toruniu. Mieszkańcy miasta, na jednej z linii tramwajowych, będą mogli sprawdzić, jak działa nowy sposób płatności za przejazdy komunikacją miejską. Jeśli próby przebiegną pomyślnie, a opinia użytkowników będzie pozytywna, system zostanie wprowadzony w całym mieście w 2020 roku....\nNareszcie – Apple Pay dostępne jako metoda płatności w aplikacji Allegro\nApple Pay w końcu trafia tam, gdzie powinno – do aplikacji największej platformy transakcyjnej on-line w naszym kraju. Od rana...\nRevolut ma już ponad 3 miliony użytkowników na całym świecie, z czego ponad 250 tysięcy w samej Polsce (dane z listopada ubiegłego roku). Nic zatem dziwnego, że w internecie można aktualnie znaleźć całą masę komentarzy o niedziałającej usłudze. Trwa bowiem awaria Revoluta, która, choć miała potrwać zaledwie chwilę, trwa już...\nhttps:// medium com/swlh/setup-a-chromebook-for-web-development-14c2c2e1a24b Może uda się tak, zlikwiduj spację przed...\nNote powinien mieć 7 cali lub więcej i mieć płaski...\nTo jest wina producentow i ich przeladowanych nakladek. Ostatnio ogarnialem...\nPixele to jest u nas zupełna egzotyka. I w sumie...\nTe Motki są mocniejsze od większości propozycji z artykułu i...


(1881 Kraków - 1950)\nakwarela, gwasz/papier, 25 x 20,5 cm (w świetle passe-partout)\nsygnowany p.g.: 'Z.W.'\nEstymacja: 2 200 - 4 000 zł PLN EUR GBP USD 2 200 - 4 000 zł\nZygmunt Wierciak ukończył w 1900 roku studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie - uczył się w pracowni J. Unierzyskiego. W 1931 roku uczestniczył w Salonie Jesiennym w Grand Palais w Paryżu, którego tematem była plastyka teatralna. W 1939 roku brał udział w Wystawie Współczesnej Sztuki Religijnej w Krakowie zorganizowanej przez Sekcję Artystów i Plastyków Religijnych im. Brata Alberta. Jego prace znajdują się m.in. w Muzeum Uczelnianym Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Malował pejzaż, portrety, sceny rodzajowe z Krakowa i okolic oraz sceny batalistyczne, często z okresu wojen napoleońskich.


Izolex – Dachy\nHome » Technologie » Dachy\nPokrycia bezspoinowe na warstwie papy\nW dobie poszukiwania energooszczędnych rozwiązań i ograniczania zużycia energii elektrycznej i cieplnej duże rolę przy wykańczaniu budynków odgrywa jakość i sposób wykonania pokrycia dachowego, przegród zewnętrznych oraz użytych materiałów i środków. Bardzo istotne jest to, aby poszczególne elementy tworzące zewnętrzne wykończenie, czyli dach, ściany, fundamenty, podłoga na gruncie, obok właściwych parametrów były tak dobrane i wykonane, aby w miejscach ich połączeń nie powstawały nieszczelności powodujące konwekcję powietrza, bądź powstawanie mostków termicznych.\nKluczowe znaczenie dla dobrego klimatu oraz energooszczędności budynku ma jakość i sposób wykonania pokryć dachowych oraz ich konserwacja i renowacja.\nDlatego też przedstawiamy Państwu różne technologie, które pokazują właściwe wykonanie pokryć dachowych w różnych technologiach.\nPRODUKTY DO KLEJENIA PAP ASFALTOWYCH: ASKOWIL, LEPIK NA ZIMNO\nKlejenie pap termozgrzewalnych: Przygotowane podłoże zagruntować gruntem Izobit SBS Expres lub Izobit Br lub roztworem Dysperbit. Grunt z wodą w stosunku 1:4. Po wyschnięciu gruntu do podłoża kleić papę termozgrzewalną. Użycie produktów patrz karta techniczna produktu.\nIzobit Br 0,2 – 0,3 1 ok. 12h\nKlejenie pap asfaltowych. Przygotowane podłoże zagruntować gruntem SBS Expres lub Izobit Br. Na wyschnięte, zagruntowane podłoże nałożyć warstwę kleju do papy Askowil lub Lepik na zimno. produktów patrz karta techniczna produktu\nAskowil 0,8 – 1,2 1 20min* pełna wytrzymałość 14 dni\nLepik na zimno 0,6 – 1,0 1 15 – 20 min* pełna wytrzymałość 14 dni\n*po oznaczonym czasie przyklejać papę.\nProdukty do klejenia ociepleń: Styrbit 2000-K, Askowil\nKlejenie styropapy: Podłoże przed przyklejaniem styropapy musi być zabezpieczone przeciwwilgociowo (warstwa papy lub powłoka bitumiczna). Do nowych podłoży styropapę można kleić bezpośrednio. Podłoża użytkowane należy oczyścić i zagruntować roztworem Dysperblt grunt z wodą w stosunku 1:4. Na przygotowane podłoże kleić styropapę nanosząc klej do styropianu Styrbit 2000-K punktowo (na płyty o wymiarach 100 x 100cm 16 placków – w czterech rzędach po cztery placki). Użycie produktów patrz karta techniczna produktu.\nStyrbit 2000-K 1,5 – 2,0 punktowo pełna wytrzymałość 14 dni\nKlejenie wełny mineralnej: Podłoże przed przyklejaniem wełny mineralnej musi być zabezpieczone przeciwwilgociowo (warstwa papy lub powłoka bitumiczna). Do nowych podłoży wełnę mineralną można kleić bezpośrednio. Podłoża użytkowane należy oczyścić i zagruntować gruntem Izobit SBS Expres lub Izobit Br. Powierzchnię wełny mineralnej od strony klejonej należy zagruntować gruntem Izobit SBS Expres lub Izobit Br.\nKlej do wełny mineralnej Askowil lub Styrbit 2000-K nanosić na podłoże pacą zębatą (wykrój zębów 4×4 lub 5 x 5 w zależności od równości podłoża) pasami lub na całą powierzchnię. Po upływie 15-20 minut przyklejać płyty wełny mineralnej.\nAskowil 0,8 – 1,2 1 pełna wytrzymałość 14 dni\nStyrbit 2000-K 0,6 – 1,0 1 pełna wytrzymałość 14 dni\nProdukty do klejenia obróbek blacharskich: Arbolex-U, Arbolex Aqua Stop\nObróbki blacharskie stanowią uzupełnienie materiałów pokryciowych na dachach. Są mocowane do różnych elementów występujących na dachach. Z racji na ograniczoną długość obróbki blacharskie są łączone również między sobą. Wszelkie podłoża do których będą mocowane obróbki blacharskie oraz ich powierzchnie muszą być oczyszczone z zanieczyszczeń oraz powłok antyadhezyjnych. Podłoża nasiąkliwe należy wcześniej zagruntować. Obróbki blacharskie po przyklejeniu należy dobrze docisnąć do podłoża lub między sobą.\nArbolex Aqua Stop 1,2kg/m2 na 1mm grubości powłoki 1 pełna wytrzymałość 14 dni\nArbolex-U 1,2kg/m2 na 1mm grubości powłoki 1 pełna wytrzymałość 14 dni\nProdukty do wykonywania pokryć bezspoinowych na warstwie papy podkładowej: Dysperbit Dn, Dysperbit Db, Izobit Dk, Izobit Alu\nPokrycia bezspoinowe na bazie bitumicznych dyspersji wodnych: W przypadku starych papowych pokryć dachowych, należy w pierwszej kolejności naprawić podłoże, obróbki blacharskie i inne elementy występujące na dachu, a mające wpływ na jego szczelność. Wykonać pokrycie bezspoinowe używając produktu Dysperbit zgodnie z kartą techniczną produktu. Użycie produktów patrz karta techniczna produktu.\nDysperbit 0,8 – 1,2 4 6h\nSiatka polipropylenowa 1\nTkanina techniczna 1\nPosypka papowa 1,0 – 2,0 1\nIzobit Alu 0,10 – 0,25 1 12h\nPokrycia bezspoinowe na bazie produktów bitumicznych rozpuszczalnikowych: W przypadku starych papowych pokryć dachowych, należy w pierwszej kolejności naprawić podłoże, obróbki blacharskie i inne elementy występujące na dachu, a mające wpływ na jego szczelność. Wykonać pokrycie bezspoinowe używając Izobit Dk zgodnie z kartą techniczną produktu. Użycie produktów patrz karta techniczna produktu.\nProdukty do napraw pokryć dachowych: Arbolex-U, Arbolex Aqua Stop, U-Boot 103, U-Boot 202, U-Boot 401, U-Boot 402, U-Boot 403, U-Boot 404\nW przypadku stwierdzenia uszkodzeń miejscowych pokryć dachowych oraz elementów występujących na dachach, a mających wpływ na ich szczelność należy dokonać miejscowych napraw. Również przystępując do renowacji lub konserwacji starych pokryć dachowych należy wpierw dokonać naprawy uszkodzeń, a dopiero w następnej kolejności wykonać renowację lub konserwacją całopowierzchniową pokrycia. Produkty Arbolex-U i ArbolexAqua Stop są pakowane w wiadrach i nanosi się je za pomocą szpachli lub pac stalowych. Produkty z serii U-Boot są pakowane w kartuszach i aplikuje się je poprzez wyciskanie. W zależności od sytuacji mamy wybór produktu oraz sposobu aplikacji. Produkty Arbolex-U oraz Arbolex Aqua Stop mają zastosowanie na większych, dobrze dostępnych powierzchniach. Natomiast w miejscach o utrudnionym dostępie oraz do klejenia uszczelnień wypełnienia między łączonymi elementami należy stosować produkty z serii U-Boot.\nArbolex-U 1,2kg/m2 na 1mm grubości powłoki wg potrzeb 3 – 5 dni\nArbolex Aqua Stop 1,2kg/m2 na 1mm grubości powłoki wg potrzeb 3 – 5 dni\nU-Boot 103 wg potrzeb spoina 2mm – 24h\nU-Boot 202 wg potrzeb spoina 2mm – 24h\nU-Boot 401 wg potrzeb pełna wytrzymałość 10 – 14 dni\nU-Boot 402 wg potrzeb pełna wytrzymałość 10 – 14 dni\nU-Boot 403 wg potrzeb pełna wytrzymałość 10 – 14 dni\nU-Boot 404 wg potrzeb pełna wytrzymałość 10 – 14 dni\nProdukty do renowacji: Dysperbit Dn, Dysperbit Db, Izobit Dk, Izobit Alu, Izofol Dach\nKażdy dach w trakcie eksploatacji ulega degradacji Powyższe środki do renowacji dachów mogą być stosowane na podłoża papowe, gonty bitumiczne, blachy, eternity, ceramikę dachową, chemicznych, promieniowanie UV itp.). Użycie produktów patrz karta techniczna produktu\nDysperbit Dn 0,8 – 1,2 2 6h\nDysperbit Db 0,8 – 1,2 2 6h\nIzobit Dk 0,6 – 0,9 2 24\nIzobit Alu 0,1 – 0,25 1 12h\nIzofol Dach 0,8 – 1,2 2-3 12h\nNa zakończenie pragniemy zwrócić Państwu uwagę, że każde zadanie związane z wykonaniem prac na dachu budynku może odbiegać od naszych założeń. Dlatego w naszej firmie funkcjonuje dział doradztwa technicznego i w przypadku jakichkolwiek wątpliwości prosimy o kontakt osobisty lub przez firmę w której planujecie Państwo lub już dokonaliście zakupu naszych wyrobów. W przypadkach szczególnych nasz przedstawiciel dojedzie do Państwa i na miejscu rozpozna określony przypadek. Pragniemy zwrócić też Państwa uwagę na dobór sprawdzonego wykonawcy.\nŻyczymy Państwu satysfakcji z długotrwałej eksploatacji dachów, w których zastosowaliście Państwo nasze produkty.


INBLU klapki damskie profilaktyczne medyczne IN-PL-28\nKod obuwia: IN-PL-28-014 roz 36-41\nINBLU sklep - polskie obuwie. Klapki damskie profilaktyczne, zdrowotne, klapki sanitarne IN-PL-28 produkcji polskiej. Obuwie o charakterze rekreacyjnym wykonane z najwyższej jakości tworzywa skóropodobnego. Wnętrze wyłożone miękkim materiałem tekstylnym dobrze przepuszczającym powietrze. Wkładka wewnętrzna profilowana, dostosowana do kształtu anatomicznego stopy, wykonana z miękkiej, naturalnej skóry. Spód wykonany z lekkiego i elastycznego tworzywa - poliuretanu - zapewnia sprężystość i bardzo dobre przenoszenie obciążeń na podłoże. Użyte materiały i zastosowana technologia zapewnia wysoki komfort użytkowania i wygodę.\nAutor: MAŁGORZATA, Wiśniew\nKupuję już któreś z kolei obuwie, bardzo wygodne, polecam.\nSuper buty.Mega wygodne .Sprawdzone od kilku lat.\nINBLU Kapcie damskie obuwie domoweIN-BS-T15W-021 roz 36-41\nINBLU Kapcie męskie klapki profilaktyczneIN-CR-19-025 roz 40-46\nINBLU Klapki Profilaktyczne MęskieIN-35-Q2-014 roz 41-46\nINBLU Kapcie damskie obuwie domoweIN-BJ-119-016 roz 36-41


• Ręcznie zrobione kominy - komin podwójny bawełniany beżowo\n♡dodatkikominykomin podwójny bawełniany beżowo - pomrańczowy\nkomin podwójny bawełniany beżowo - pomrańczowy\nręcznie zrobione kominy komin podwójny bawełniany beżowo\n4,8/5 - 1452 opinie\nbawełna dzianina wiosna eko szal komin beżowe kominy pomarańczowe kominy\nEkoszale - komin dwustronny niebiesko-jeansowy\nBardzo starannie wykonane szale.\nSzal miły w dotyku. Taki jak na zdjęciu.\nEkoszale - naszyjnik dzianinowy multikolor 5\nTen egzemplarz kupiony na prezent bardzo się spodobał!\n• Ręcznie zrobione kominy • dodatki - kominy • kominy ekoszale •\nKomin wiosenny patchworkowy etno boho na podszewce kolorowy, polecam. Komin wiosenny patchworkowy etno boho na podszewce kolorowy, polecam box i175,00 zł Czapka damska etno boho patchwork-box 33- mol z sentymentu wychylił. Zyta patchworkowo, miła, ciepła, rozmiar uniwersalny, polecam85,00 zł\nCzarny komin tuba szal bawełniany z zapinką skórzaną, damski szal. Ciepły, duży komin tuba damski, Komin uszyty został z grubej dzianiny dresowej, Kolor83,00 zł Komin pudrowy róż. Komin w kolorze pudrowego różu,, pasuje do czapek z mojej oferty, Wykonany ręcznie200,00 zł\nKomin dwustronny błękit-gołębi. Bawełniany komin dwustronny, Wykonany z lekkiej, bez sztucznych dodatków, bezszwowych, dwustronny41,50 zł Komin dwustronny jeansowo-błękitny. Kominy handmade Ciepłej przyjemnej dla skóry 100% certyfikowanej ekobawełny41,50 zł\nNaszyjnik dzianinowy kremowo-brązowy. Oryginalny ekonaszyjnik - szal, Idealny dla osób kreatywnych, mających swój styl45,00 zł Naszyjnik dzianinowy zielono-malinowy. Pięknie prezentuje się na ubraniach wierzchnich takich jak płaszcze czy trencze45,00 zł


Realizacja inwestycji - uprawnienia-budowlane.com\nRealizacją inwestycji jest:\n– wznoszenie budynku,\n– budowa nowej drogi, jazu czy zapory (uprawnienia architektoniczne 2021).\nInwestor to osoba fizyczna lub prawna, która finansuje realizację tego typu. W zależności od rodzaju inwestycji, a także szczebla administracji, inwestor może być centralny, główny bądź bezpośredni. Dodatkowo wyróżnia się jeszcze inwestora zastępczego. Takim inwestorem zastępczym rad narodowych są np. Dyrekcje Rozbudowy Miast. Użytkownikiem z kolei jest osoba prawna lub fizyczna, dla której wykonuje się daną inwestycję.\nZałożeniami są podstawowe ustalenia, dzięki którym można określić program oraz ważne dla danej inwestycji dane charakterystyczne.\nDo założeń techniczno-ekonomicznych należy przygotowanie wszystkich aktów prawnych, finansowych oraz technicznych. Kiedy założenia te zostaną zatwierdzone, kolejnym krokiem jest rozpoczęcie opracowywania drugiego stadium dokumentacji. Drugim stadium jest projekt techniczny inwestycji. Na jego podstawie wykonuje się daną inwestycję.\nDo najważniejszych elementów założeń techniczno-ekonomicznych inwestycji zalicza się:\n– określenie przedmiotu inwestycji,\n– uzasadnienie potrzeby i wielkości inwestycji,\n– uzgodnienie lokalizacji szczegółowej,\n– zbiorcze zestawienie istniejących, adaptowanych i projektowanych obiektów i urządzeń usługowych,\n– wykaz zastosowanych projektów typowych i powtarzalnych,\n– plan orientacyjny w skali 1 : 25 000, plan sytuacyjny w skali 1 : 1000 lub 1 : 500 wszystkich budynków, naniesiony na matrycy mapy sytuacyjno-wysokościowej,\n– szkice koncepcyjne indywidualnych obiektów budowlanych w skali 1 : 100 lub 1 : 50 z elewacjami i opisem konstrukcji i instalacji, harmonogramem realizacji inwestycji i finansowania,\n– metody realizacji i stopień uprzemysłowienia,\n– analiza ekonomiczna (pytania na egzamin ustny do uprawnień).\nZałożenia inwestycyjne przygotowują:\n– inwestor, którego głównym zadaniem jest odpowiadanie za ostateczną treść założeń,\n– jednostka projektowa, która jest odpowiedzialna za projekt,\n– wykonawca, który jest odpowiedzialny za realizację danej inwestycji.\nZałożenia techniczno-ekonomiczne, które są opracowane, muszą zostać zatwierdzone przez władze nadrzędne. Dokumentację składa im inwestor. Kiedy założenia będą zatwierdzone, to można zacząć opracowywać projekt techniczny, a następnie zacząć realizować inwestycję. Projekt techniczny należy przygotować zgodnie z zatwierdzonymi założeniami techniczno-ekonomicznymi oraz z uzyskaną lokalizacją szczegółową. Projekty typowe obiektów są niezbędne do opracowywania dokumentacji. Należy je wykorzystywać najbardziej jak to możliwe. Rozwiązania indywidualne są możliwe do zastosowania w takiej sytuacji, kiedy brakuje odpowiednich rozwiązań typowych bądź powtarzalnych. Jednak za każdym razem niezbędne jest potwierdzenie przez kierownika jednostki projektowej (jak wygląda egzamin na uprawnienia architektoniczne).\nLokalizacja inwestycji należy do jednego ze składników dokumentacji, która ma szczególne znaczenie prawne. Decyzję o lokalizacji wydają terenowe władze budowlane. Odbywa się to podczas opracowywania założeń techniczno-ekonomicznych.\nWyróżnia się lokalizację:\n– opracowuje się ją w części ogólnej założeń,\n– jest ona podstawą, że móc uzyskać lokalizację szczegółową w fazie założeń techniczno-ekonomicznych,\n– żeby móc ją uzyskać konieczny jest podkład (matryca) sytuacyjny,\n– podkład powstaje na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej i powinno się na niego nanieść warstwy, drogi, ulice, place, położenie sąsiednich budynków, uzbrojenie terenu, drzewa, istniejące budynki i inne.\nOdstępy w wysokościowe warstwie, w zależności od ukształtowania terenu, można podawać od 0,1 do 1 m. Dodatkowo należy uwzględnić siatkę punktów niwelacyjnych o bokach kwadratu od 3 do 10 m (egzamin na uprawnienia architektoniczne). Oprócz planu sytuacyjnego konieczny jest również wycinek planu orientacyjnego usytuowania działki budowlanej w stosunku do istniejących ulic, dróg, placów, położenia w stosunku do osiedli.


Informacja na temat ukąszenia przez żmiję - Aktualności - Miasto Polanica-Zdrój\n09.07.2010, rs -um rs -um\nGDZIE SPOTKAMY ŻMIJĘ\nŻmija zygzakowata jest jedynym wężem jadowitym występującym w Polsce. Można ją spotkać w całym kraju, szczególną ostrożność należy zachować wędrując po nasłonecznionych leśnych polanach i przecinkach, gdzie żmije lubią się wygrzewać. Żmije można spotkać na odsłoniętych pagórkach, na łąkach, na składach drewna. Jej ulubione kryjówki to także nory, rumowiska skalne, przestrzenie między korzeniami drzew, stosy kamieni\nŻmiję rozpoznamy po charakterystycznym wyglądzie. Jej długość wynosi około 60 cm, czasem zdarzają się dłuższe, nawet do 80 cm. Jej ubarwienie jest zmienne. W Polsce najczęściej spotykamy osobniki z szarym lub brązowym grzbietem, z wyraźnie zaznaczoną zygzakowatą czarną wstęgą ciągnącą się od karku do końca ogona. Czasem można się natknąć także na osobniki melanistyczne, zupełnie czarne. Ma płaską głowę w kształcie serca wyraźnie odgraniczoną od reszty ciała. Oko żmii ma pionową źrenicę i to właśnie odróżnia tego gada od wszystkich innych węży.\nŻmije nigdy nie atakują aktywnie człowieka i mogą być niebezpieczne tylko w przypadku bezpośredniego zetknięcia – w obronie własnej. Z reguły zwierzę to ucieka przed ludźmi, choć czasem, po chłodnej nocy może być odrętwiałe i nie reagować ucieczką. Kiedy żmiję zaskoczymy, może być niezadowolona i zacząć syczeć – niech to będzie dla nas poważnym ostrzeżeniem. Jeśli żmija poczuje się zagrożona, będzie przez człowieka atakowana, osaczana – może ugryźć. Podobnie się zachowa, jeśli niechcący ją nadepniemy, lub na niej usiądziemy. Znając jej zwyczaje możemy znacząco ograniczyć ryzyko ukąszenia stosując pewne zasady bezpieczeństwa:\nPilnujmy dzieci. Wytłumaczmy, że nie należy dotykać i drażnić wygrzewających się na kamieniu węży. Nakładajmy im odpowiednie obuwie.\nUkąszenie żmii pozostawia ślad w postaci dwóch charakterystycznych czerwonych punkcików oddalonych od siebie o 5-10 mm. Miejsce ugryzienia mocno boli i szybko puchnie. Dochodzi też do obrzmienia sąsiednich węzłów chłonnych. Pojawiają się także objawy ogólne w postaci nudności, pobudzenia, bólu głowy. Wraz z upływem czasu można się spodziewać także wymiotów, biegunki, obrzęku języka i warg, omdlenia. W skrajnych przypadkach może dojść do zapaści i śmierci. Reakcja na jad żmii jest uzależniona między innymi od stanu zdrowia i odporności organizmu. Na najgroźniejsze konsekwencje ukąszenia przez żmiję są narażone dzieci, osoby starsze i osłabione oraz te, które cierpią na choroby układu krążenia. W tych przypadkach po ukąszeniu żmii mogą się pojawić groźne obrzęki, spadek ciśnienia, zaburzenie krzepliwości z krwawieniami, ostry zespół niewydolności oddechowej, niezwykle rzadko także ostra niewydolność nerek. Brzmi to groźnie, jednak tylko część wszystkich ukąszeń kończy się zatruciami. Żmije nie są wielkie i wstrzykują niewielką ilość jadu. Poza tym w gruczołach jadowych żmii nie zawsze jest ta sama ilość trucizny. Jad jest produkowany na bieżąco i jeśli żmija jest po polowaniu, podczas którego dziewięć razy ukąsiła, to kolejny, dziesiąty raz, kiedy trafi na przykład na człowieka, będzie już tylko ugryzieniem, bez wstrzyknięcia toksyn. Czasami zdarza się też, że żmija tylko straszy i nie dochodzi u niej do skurczu mięśni i wypchnięcia jadu z gruczołów. Wtedy jest to tylko suche ugryzienie. Pewne znaczenie ma też pora roku. Na wiosnę gady wyposażone są w większą porcję trucizny.\nobmycie miejsca ukąszenia, aby usunąć jad znajdujący się na powierzchni skóry. Nadaje się do tego woda, lub nadmanganian potasu, z którego można też zrobić okład.\newentualne założenie opaski uciskowej powyżej miejsca ukąszenia (dopuszczone przez niektórych lekarzy w przypadku przedłużonego transportu do szpitala). Jeśli miejscem ugryzienia jest przedramię, opaskę zakładamy na ramię, zaś w razie ukąszenia stopy – owijamy udo. Opaskę zakładamy w taki sposób, żeby hamowała odpływy krwi żylnej w kierunku serca, lecz żeby nie zatrzymywała dopływu krwi tętniczej. Dwa końce opaski przekładamy przez pętlę i zaciskamy tak, by kończyna przybrała barwę sino-czerwoną. Pod skórą powinny uwidocznić się żyły. Tętno jednak musi zostać wyczuwalne. Sprawdzamy je na grzbiecie stopy (miedzy I i II kością śródstopia) albo nadgarstku.\nwezwanie pogotowia lub natychmiastowe przetransportowanie chorego do szpitala w celu podania surowicy (należy ją podać przed upływem max 24 godzin od ukąszenia),\nokrycie chorego kocem dla utrzymania ciepła (jad może wywołać wstrząs),\nbaczne obserwowanie tętna i oddechu poszkodowanego.\nWykaz szpital w najbliższej okolicy, które dysponują surowicą:\nSpecjalistyczne Centrum Medyczne w Polanicy-Zdroju, ul. Jana Pawła II 2, 57-320 Polanica-Zdrój, tel. 74 862 11 00\nSzpital w Kłodzku, ul. Szpitalna 1a, 57-300 Kłodzko, tel. 74 865 12 01\nZespół Opieki Zdrowotnej w Bystrzycy Kłodzkiej, ul. Okrzei 49, 57-500 Bystrzyca Kłodzka, tel. 74 811 04 73


Terapie indywidualne | 100 Bajek\nW ramach pomocy psychologicznej można skorzystać z następujących form:\nDiagnoza i praca z dziećmi zaburzonymi w sferze behawioralno-emocjonalnej\nPraca z dziećmi z zaburzeniami procesów poznawczych\nkonsultacje psychologiczne małżeńskie oraz dla par\nW ramach diagnozy pedagogicznej dla dzieci w wieku 0 do 12 roku życia (7 r.ż. dla dzieci w normie intelektualnej), wykorzystywany jest profil psychoedukacyjny. Dokonywana jest całościowa ocena funkcjonowania dziecka w następujących sferach:\nkomunikacja: mowa czynna\nreakcja na bodźce – wrażliwość sensoryczna – analiza szczegółowa\nPrzeprowadzenie diagnozy wymaga minimum 5 spotkań 30 minutowych.\nW zależności od potrzeb wykorzystywane są również inne pedagogiczne narzędzia diagnostyczne, w tym:\nkwestionariusz diagnostyczny J. Tomczak, R. Ziętara (SP)\nskala Ryzyka Dysleksji M. Bogdanowicz\nkwestionariusz w kierunku ADHD\nkwestionariusze programu Sensor komplex\nanaliza rysunku dziecięcego (test rodziny, test drzewa)\nTerapia indywidualna prowadzona jest w gabinecie pedagogicznym według opracowanego dla poszczególnych osób indywidualnego programu edukacyjno – terapeutycznego. Częstotliwość spotkań ustalana jest indywidualnie w trakcie rozmowy z rodzicami w oparciu o przeprowadzoną diagnozę. Terapia pedagogiczna trwa 30 minut.\nW ramach terapii pedagogicznej prowadzimy zajęcia terapeutyczne z dziećmi/młodzieżą:\nz dysleksją, dyskalkulią, dysgrafią\nz problemami szkolnymi, z brakami edukacyjnymi\nz niepełnosprawnymi intelektualnie\nwymagającymi wspomagania rozwoju percepcji wzrokowej i słuchowej\nz zaburzeniami lateralizacji , w orientacji z przestrzeni\nz zaburzeniami rozwoju i opóźnieniem rozwoju psychoruchowego\nW ramach zajęć terapeutyczno-reedukacyjnych w zależności od rodzaju dysfunkcji/zaburzenia wykorzystywane są różne metody wspomagania rozwoju:\nkinezjologia edukacyjna Dennnisona\nćwiczenia rozwijające kompetencję emocjonalną\nćwiczenia rozwijające percepcję, stymulację zmysłów\ndotyk i komunikacja Knill\nprogram komputerowy „Porusz Umysł”\nporanny krąg – stymulacja polisensoryczna\nprogramy profilaktyczno – terapeutyczne dla dzieci z ADHD\nW ramach terapii grupowej zajęcia prowadzone są w małych grupach (do 5 osób). Zajęcia prowadzone są na terenie Niepublicznego Przedszkola „Sto Bajek”.\nW ramach terapeutycznych oddziaływań grupowych wykorzystywane są następujące formy:\narteterapia (muzykoterapia, plastykoterapia, choreoterapia, teatroterapia) – zajęcia wykorzystujące różne formy sztuki i artystycznej twórczości dziecka, wykorzystywana jest forma terapii ruchem, tańcem, muzyką, teatrem, również aktywnością plastyczną (ceramika, malarstwo, farby witrażowe, de coupage i wiele innych)\nwspomaganie rozwoju społecznego – umiejętność wyrażania swoich myśli, swojego zdania, realizacja siebie w grupie, budowanie poczucia własnej wartości\npraca nad uczuciami – wspomaganie rozwoju emocjonalnego, nauka wyrażania i nazywania swoich uczuć i emocji, nauka współdziałania w grupie, rozwój kompetencji komunikacyjnych\nwarsztaty prowadzone metodą ruchu rozwijającego W. Sherborne (grupy: dziecko-dziecko, dziecko-rodzic)\nPrawidłowy rozwój mowy dziecka stanowi podstawę globalnego rozwoju osobowości dziecka. Dzięki rozumieniu mowy poznaje otaczający go świat. Bardzo istotne jest więc aby mowa rozwijała się w sposób harmonijny i zgodny z ogólnym rozwojem dziecka.\nTerapię logopedyczną poprzedza diagnoza, która określa problem danego pacjenta. Diagnoza logopedyczna przeprowadzana jest na wystandaryzowanych testach do badania mowy dostosowanych do wieku oraz możliwości rozwojowych dziecka. Wczesna diagnoza problemów logopedycznych pozwala na szybsze i skuteczniejsze zniwelowanie problemów z wymową zanim dziecko rozpocznie naukę w szkole. Badanie mowy pozwala stwierdzić prawidłową wymowę głosek wypowiadanych w izolacji oraz sprawność narządów artykulacyjnych badanej osoby.\nDiagnoza logopedyczna przeprowadzana jest już wśród dzieci 3 – letnich, poprzez dzieci uczęszczające do przedszkola, uczniów w młodszym wieku szkolnym, młodzież i dorosłych.\nWykonując takie badanie sprawdzamy u dziecka:\npoprawność wymowy poszczególnych głosek\nsprawność i budowę narządów artykulacyjnych\nwykonujemy orientacyjne badanie słuchu\nPacjent otrzymuje wstępną diagnozę oraz przykładowy wstępny zestaw ćwiczeń do wykonywania w domu.\nkształtowanie prawidłowej mowy poprzez korygowanie wady wymowy\nW naszym centrum prowadzimy również grupową terapię logopedyczną, w której może brać udział od 2 do 5 dzieci jednocześnie. Zajęcia takie mają formę zabawy. Dzieci wzajemnie ze sobą współpracują, wymyślają ćwiczenia, które nawzajem wykonują. Do takiej terapii dzieci dobierane są według wad wymowy jakie są u nich zdiagnozowane. Zajęcia takie są dla pacjentów bardzo ciekawe, dają im możliwość poznania innych osób borykających się z takimi samymi trudnościami jak oni oraz nawiązywać nowe znajomości i przyjaźnie.\nW trakcie zajęć dzieciaki spędzają miło i atrakcyjnie czas nie zapominając o najważniejszym ćwiczą narządy artykulacyjne, które są niezbędne do prawidłowej wymowy oraz szereg innych ćwiczeń korygujących wadę wymowy.\nSERDECZNIE ZAPRASZAMY!!! Państwa pociechy na pewno nie będą się nudzić!


Propolis Plus Mikstura krople 20ml | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\nPropolis Plus Mikstura krople 20ml\nSuplement diety Propolis Mikstura krople zawiera w swoim składzie ekstrakt z propolisu oraz ekstrakty ziołowe – z babki lancetowatej, karczocha, rumianku i mięty pieprzowej. Preparat polecany jest jako wsparcie dla prawidłowych procesów trawiennych.\nKod produktu: 18555\nSkładniki Propolis Plus Mikstura krople:\nStandaryzowany ekstrakt propolisowy (EEP), liść babki lancetowatej, koszyczek rumianku, liść karczocha, liść mięty pieprzowej, etanol, woda. Zawartość alkoholu: 60% obj. Informacje o alergenach: zawiera produkt pochodzący od pszczół.\nZawartość składników w zalecanej dziennej porcji (3ml): propolis – 280mg, babka lancetowata – 98mg, rumianek – 98mg, ziele karczocha – 112mg, mięta pieprzowa – 61,6mg.\nDziałanie Propolis Plus Mikstura krople:\nJest to preparat polecany jako uzupełnienie codziennej diety dla osób, które chcą wspomóc prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego oraz prawidłowy przebieg procesów trawiennych, a także dla osób, które są narażone na osłabione funkcjonowanie narządów zewnętrznych m.in. jelit, żołądka, wątroby. Suplement diety Propolis Plus Mikstura krople zawiera propolis oraz ziołowe ekstrakty z rumianku, karczocha, babki lancetowatej i mięty pieprzowej. Babka lancetowata wspiera układ pokarmowy oraz pomaga utrzymać równowagę mikrobiologiczną jelit. Wspólnie z karczochem i miętą pieprzową wspomaga właściwe funkcjonowanie jelit. Mięta, karczoch i rumianek wspomagają procesy trawienne oraz wspierają prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego. Propolis to drogocenny składnik stanowiący źródło m.in. antyoksydantów, które pomagają chronić komórki przed wolnymi rodnikami.\nSuplement diety Propolis Plus Mikstura krople przeznaczony do stosowania w celu uzupełnienia codziennej diety w składniki, które wspierają prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego i utrzymanie prawidłowych procesów trawiennych.\nSposób użycia Propolis Plus Mikstura krople:\nZalecana dzienna porcja: 75 kropli (3ml). Stosować trzy razy po 25 kropli. Odmierzoną porcję preparatu (25 kropli – 1ml) rozpuścić w niewielkiej ilości wody (1/4 szklanki). W zależności od preferencji roztwór można dodatkowo posłodzić miodem lub cukrem. Nie przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Preparat stosować można stosować do trzech miesięcy, suplementację można wznowić po dwutygodniowej przerwie.\nObjętość netto: 20ml.


Jesteś tutaj: Strona główna » Kuchnia » Chlebaki\nBlomus Delara - Kosz na pieczywo 20 cm, czarny - B63871\nKosz na pieczywo 20 cm, czarny z serii Delara niemieckiej marki Blomus został wykonany ze stali malowanej proszkowo i bawełny. Koszyk ma wysokości 9,5 cm, długości 20 cm, szerokości 20 cm i jest w kolorze czarnym. Bawełniany wkład można łatwo wyjąć,…\nJoseph Joseph - Chlebak 100 Collection - 95033\nChlebak 100 Collection to produkt angielskiej marki Joseph Joseph z serii Cooking , który został wykonany ze stali nierdzewnej i drewna bukowego. Chlebak ma wymiary 22 x 36 x 19 cm i jest w kolorze srebrnym. Produkt wygląda…\nJamie Oliver - Chlebak Vintage - JB8901\nChlebak Vintage to produkt brytyjskiej marki Jamie Oliver . Chlebak służy do przechowywania i ochrony pieczywa przed wysychaniem. Jego korpus wykonany został ze stali węglowej. Pokrywa natomiast jest z drewna akacjowego i można jej używać…\nTyphoon Vintage Mayfair - Chlebak - 1401.674\nChlebak to produkt brytyjskiej marki Typhoon z serii Vintage Mayfair . Chlebak ma wymiary 36 x 20 x 14 cm, został wykonany ze stali malowanej proszkowo i drewna, jest w kolorze białym i brązowym. Produkt przeznaczony jest do przechowywania i ochrony pieczywa…\nTyphoon Otto Black - Chlebak - 1401.151\nChlebak to produkt brytyjskiej marki Typhoon z serii Otto Black . Chlebak jest pojemny, a jego kolor to połączenie czarnego ze złotym. Służy do przechowywania i ochrony pieczywa przed wysychaniem. Jego korpus wykonany został ze stali malowanej proszkowo…\nTyphoon Living - Chlebak, błękitny - 1400.973\nChlebak, błękitny to produkt brytyjskiej marki Typhoon z serii Living . Chlebak ma wymiary 16 x 33,5 x 18 cm, został wykonany ze stali malowanej proszkowo i drewna, jest w kolorze błękitnym i brązowym. Produkt przeznaczony jest do przechowywania i ochrony…\nTyphoon Embossed - Pojemnik na pieczywo - 1401.662\nPojemnik na pieczywo to produkt brytyjskiej marki Typhoon z serii Embossed . Pojemnik o wymiarach 26 x 26 cm. Służy do przechowywania pieczywa. Posiada bambusową pokrywkę (przyjazną dla środowiska) z silikonową uszczelką dla zachowania…


Reviews » Steroids » Sprzedam Sterydy Anaboliczne W Olsztyn Polska Opole Polska\nW ciągu ostatnich kilku lat w Olsztyn Polska Opole Polska wiele zostało powiedziane na temat zastosowań, ryzyko i skutki uboczne sterydów anabolicznych. Chociaż nie można zaprzeczyć, że wiele informacji z lat ubiegłych przez niektóre nie opiera się na faktach i raczej jest pod wpływem przesadne o niebezpieczeństwach stosowania sterydów, co prawda pewnego stopnia, że steroidy anaboliczno-androgenne może prowadzić do skutków ubocznych, które mogą być łagodne lub ciężkie, czasowe lub nieodwracalne.\nKliknij tutaj, aby kupić sterydy anaboliczne Olsztyn Polska Opole Polska\nSteroidy anaboliczno-androgenne są używane przez różnych ludzi w Olsztyn Polska Opole Polska z różnych powodów. Zdecydowana większość ludzi używać je pod nadzorem lekarza podczas leczenia chorób takich jak niskorosłość, hipogonadyzm pierwotny i wtórny, wiele rodzajów niedokrwistości, ran ostrych i przewlekłych, poważnych oparzeń i niedożywienie białkowo z odchudzania związane.\nAmatorskich i profesjonalnych sportowców i ludzi dbających o fitness Olsztyn Polska Opole Polska może uczynić stosowanie tych leków, aby zyskać lub stracić na wadze, budować chudego i stałej masy mięśniowej, poprawić wydajność i zdolność do obsługi intensywnych treningów i ćwiczeń sesji. Mogą one być również wykorzystywane do poprawy poziomu produkcji krwinek czerwonych, retencji azotu, syntezy białek, funkcji mięśni, mięśni, ciało siła, wytrzymałość, samopoczucie i nietykalność i uderzyć mocniej, szybciej i wyżej skakać.\nJeśli to nie wszystko, więcej i więcej ludzi Olsztyn Polska Opole Polska są obecnie mówić o tych leków i korzystania z nich przy pomocy Internetu, który jest platformą pełne możliwości zakupu nie tylko leki, ale połączyć z lekarzy, którzy są bardziej niż chętny do przepisywania nielegalnie.\nGdzie Kupić Deca Durabolin W Świętokrzyskie Polska\nGdzie Kupić Anavar W Grudziądz Polska


Zacieśnianie węgiersko-rosyjskiej współpracy energetycznej | OSW Ośrodek Studiów Wschodnich\n31 stycznia premier Węgier Viktor Orbán odbył na zaproszenie prezydenta Rosji Władimira Putina roboczą wizytę w Moskwie, podczas której skupił się przede wszystkim na kwestiach energetycznych (rozbudowa węgierskiej elektrowni jądrowej w Paks, przedłużenie kontraktu na dostawy rosyjskiego gazu, budowa South Stream).W spotkaniu uczestniczyło kilku węgierskich ministrów, prezes węgierskiego państwowego koncernu energetycznego MVM oraz kierownictwo Gazpromu, Rosatomu i Wnieszekonombanku. Podczas wizyty Orbán zasugerował, że Rosja byłaby naturalnym partnerem Węgier przy rozbudowie elektrowni atomowej w Paks, a Putin potwierdził gotowość rosyjskich firm. Węgierskie media spekulują, że jednym z tematów rozmów było kupno przez Rosję niskooprocentowanych węgierskich obligacji o wartości 4,6 mld dol. Orbán ogłosił w Moskwie, że Węgry finalizują zakup od niemieckiego koncernu E.ON dwóch spółek gazowych: E.ON Földgáz Trade (główny importer gazu rosyjskiego na Węgrzech) oraz E.ON Földgáz Storage (dysponujący 4,2 z 6,2 mld m3 węgierskich mocy magazynowania gazu). Media węgierskie szacują kwotę zakupu na 800 mln euro.\nW czasie pierwszych rządów Orbána (1998–2002) relacje z Moskwą były niemal zamrożone. Następnie będąc w opozycji Fidesz ostro krytykował lewicowy rząd za zbliżenie z Rosją, określając poparcie dla gazociągu South Stream mianem „zdrady stanu”. Od przejęcia władzy w 2010 roku Orbán stara się jednak utrzymywać pragmatyczne relacje z Rosją (drugim partnerem handlowym Węgier). To podejście wpisuje się w rządową koncepcję „otwarcia na Wschód”, która zakłada szukanie partnerów gospodarczych poza UE podczas spowolnienia gospodarczego w strefie euro. Obecnie węgierski premier otwarcie uznaje realizację South Stream za bardziej prawdopodobną od faworyzowanego wcześniej przez niego projektu Nabucco. Zacieśnianie współpracy gospodarczej z Rosją, zwłaszcza w zakresie energetyki jest kontynuacją linii rządu socjalistów. Równocześnie rząd Fideszu utrzymał zaangażowanie poprzedniego gabinetu w projekty dywersyfikacyjne (m.in. budowa interkonektorów gazowych), mające zmniejszyć uzależnienie Węgier od surowców rosyjskich.\nWypowiedzi węgierskich władz i aktywność Rosatomu na Węgrzech wskazują, że to właśnie rosyjska spółka ma największe szanse na rozbudowę elektrowni jądrowej w Paks. W opinii węgierskiego rządu przemawia za tym dotychczasowe korzystanie z rosyjskiej technologii i paliwa jądrowego w Paks. Rosjanie jako pierwsi zadeklarowali gotowość do wzięcia udziału w inwestycji i otworzyli biuro na Węgrzech. Energetyka jądrowa była głównym tematem rozmów zarówno podczas obecnej, jak i wcześniejszej wizyty Orbána na Kremlu w listopadzie 2010 roku. Węgierskie Ministerstwo Gospodarki Narodowej zapowiada rozpisanie przetargu na budowę dwóch nowych reaktorów w najbliższych miesiącach i wyłonienie zwycięzcy w 2014 lub 2015 roku.\nFinalizowane przejęcie przez państwowy koncern MVM sprywatyzowanych w 2006 roku spółek gazowych od E.ON-u jest elementem konsekwentnej strategii zwiększania roli państwa w energetyce. Jeśli transakcja dojdzie do skutku, negocjacje nowego kontraktu gazowego z Gazpromem (obecny wygasa w 2015 roku) będą prowadzone przez MVM, do którego należy także elektrownia jądrowa w Paks oraz 50% udziałów w spółce odpowiedzialnej za budowę węgierskiego odcinka South Stream. Niewykluczone, że kwestie te będą przedmiotem pakietowego porozumienia węgiersko-rosyjskiego


Pająki rzadko tworzą skamieniałości, ale we Francji się to udało. Jakie tajemnice skrywa Aix-en-Provence? - Focus.pl\nPająki rzadko tworzą skamieniałości, ale we Francji się to udało. Jakie tajemnice skrywa Aix-en-Provence?\nWe Francji odkryto jedne z najlepiej zachowanych skamieniałości pająków na świecie. Jak to możliwe, skoro w normalnych okolicznościach nie ulegają one fosylizacji (procesowi skamienienia)?\nSkamieniały pająk z Aix-en-Provence\nAix-en-Provence to znana fracuska miejscowość na Lazurowym Wybrzeżu, która jest znana jako jedna z największych skarbnic gatunków kopalnych z Kenozoiku. Naukowcy odkrywają tam wyjątkowo dobrze zachowane skamieniałości roślin i zwierząt, m.in. stawonogów lądowych z okresu oligoceńskiego (23-34 mln lat temu). Dotyczy to także pająków, które rzadko ulegają fosylizacji. Co zatem jest niezwykłego w pająkach z Aix-en-Provence? Tajemnicę postanowili rozwikłać naukowcy z Uniwersytetu w Kansas.\nProf. Alison Olcott z Uniwersytetu w Kansas powiedziała:\nWiększość życia nie staje się skamieliną. Trudno jest stać się skamieliną. Trzeba umrzeć w bardzo specyficznych okolicznościach, a jednym z najłatwiejszych sposobów, by stać się skamieliną, jest posiadanie twardych części, takich jak kości, rogi i zęby. Tak więc nasze dane dotyczące życia na miękkich ciałach i życia lądowego, np. pająków, są nieliczne - ale mamy okresy wyjątkowego zachowania, kiedy wszystkie okoliczności były harmonijne, co umożliwiło zachowanie skamieniałości.\nNaukowcy starali się odkryć dokładne procesy zachodzące w Aix-en-Provence, które umożliwiły powstanie skamielin pająków. Szczegóły opisano w czasopiśmie Communications Earth & Environment.\nProf. Alison Olcott z Uniwersytetu w Kansas dodała:\nPostanowiliśmy - mniej więcej dla kaprysu - wsadzić skamieniałości pod mikroskop fluorescencyjny, żeby zobaczyć, co się stanie. Ku naszemu zaskoczeniu skamieniałości świeciły, więc bardzo zainteresowaliśmy się tym, jaki skład chemiczny do tego doprowadził. Jeśli przyjrzeć się skamieniałościom na skale, są one prawie nie do odróżnienia od samej skały, ale pod mikroskopem fluorescencyjnym świeciły na inny kolor. Zaczęliśmy więc badać chemię i odkryliśmy, że same skamieniałości zawierają czarny polimer złożony z węgla i siarki, który pod mikroskopem wygląda jak smoła, którą można zobaczyć na drodze. Zauważyliśmy również, że wokół skamieniałości znajdują się tysiące, tysiące, tysiące mikroalg, które pokrywają same skamieniałości.\nZespół prof. Olcott wykazał, że macierz pozakomórkowa wytwarzana przez okrzemki (jednokomórkowe glony) chroniła pająki przed dostępem do tlenu i sprzyjała ich tzw. zasiarczeniu. To z kolei umożliwiło ich przetrwanie przez miliony lat.\nNaukowcy wykazali, że okrzemki wydzielają lepką, kleistą maź, która umożliwia przetrwanie pająków w formie skamieniałości.\nProf. Alison Olcott wyjaśniła:\nWysunęłam hipotezę, że to właśnie chemia okrzemków i to, co one wytłaczały, umożliwiły zachowanie pająków w tej reakcji chemicznej. Zasadniczo, chemia okrzemków i chemia pająków współdziałają ze sobą, by doprowadzić do tej wyjątkowej konserwacji.\nOdkrycie jest niezwykłe, bo obecność mat okrzemkowych może działać jako wskazówka do znalezienia większej ilości dobrze zachowanych złóż skamieniałości.\nProf. Alison Olcott podsumowała:\nNastępnym krokiem będzie rozszerzenie tych technik na inne złoża, aby sprawdzić, czy zachowanie skamieniałości jest związane z matami okrzemkowymi. Spośród wszystkich innych wyjątkowych miejsc na świecie, w których zachowały się skamieniałości z ery kenozoicznej, około 80 proc. z nich znaleziono w połączeniu z mikroalgami. Zastanawiamy się więc, czy to wyjaśnia większość tych skamieniałości, które mamy w tym okresie - w zasadzie od czasu, gdy dinozaury wyginęły, aż do teraz. Ten mechanizm może być odpowiedzialny za dostarczenie nam informacji, które pozwolą nam zbadać ewolucję owadów i innego życia lądowego po dinozaurach oraz zrozumieć zmiany klimatyczne, ponieważ mamy okres gwałtownych zmian klimatu, a te organizmy lądowe pomagają nam zrozumieć, co stało się z życiem, gdy klimat zaczął się zmieniać po raz ostatni.


Akcja ratunkowa na Bałtyku. Polski jacht Zjawa IV nabiera wody - ewakuacja załogi - Gospodarka morska.\nWiadomości Akcja ratunkowa na Bałtyku. Polski jacht Zjawa IV nabiera wody - ewakuacja załogi\nTrwa akcja ratunkowa na Bałtyku. Jacht Zjawa IV nabiera wody. Na pokładzie było 12 kobiet uczestniczących w Onko-Rejsie z Polski do Szwecji. Wszystkie są już bezpieczne na jednej z jednostek uczestniczących w akcji ratunkowej. Zdrzenie ma miejsce 100 kilometrów na północ od Władysławowa.\nW akcji ratunkowej biorą udział polskie jednostki ratownicze latające i pływające (APHRODITE I , ST.BARBARA) oraz samolot ze Szwecji.\nInformacja została potwierdzona w gdyńskim oddziale Morskiej Służby Poszukiwań i Ratownictwa.\nNa razie nie wiadomo, co było przyczyną tego, że statek zaczął nabierać wody.\n- Przed godz. 17 dostaliśmy informację, że na jachcie wykryto przeciek. Załoga o pomoc poprosiła jednostkę LOTOS Petrobaltic "Aphrodite", która była w pobliżu - informował w TVN24 Rafał Klepacz z Centrum Wychowania Morskiego Związku Harcerstwa Polskiego, do którego należy jacht. Jak dodał, załoga i pasażerki bezpiecznie dostały się na "Aphrodite".\nW tej chwili "Aphrodite" holuje "Zjawę IV" do portu w Władysławowie. Jeśli nie będzie "niespodzianek" jednostki powinny dotrzeć do portu w ciągu 10-12 godzin.\nOnko-Rejs na Zjawie IV w kierunku Szwecji rozpoczął się w niedzielę, 31 maja o godz. 12 z Basenu Prezydenta w Gdyni. Załoga składa się z grupy 12 kobiet, które w swoim życiu doświadczyły choroby nowotworowej. Podczas rejsu chciały pokonać własne słabości i przełamać stereotypy na temat choroby.\nZjawa IV to solidny, drewniany jacht wyprawowy. Jego konstrukcja to kontynuacja budowy jachtów o tej samej nazwie, którymi w latach 1932 - 1939 Władysław Wagner opłynął, jako pierwszy Polak, kulę ziemską.\nJacht zanim rozpoczął służbę jako jacht harcerski, był kutrem ratowniczym wykorzystywanym przez Polskie Ratownictwo Okrętowe.\nNumer na żaglu: POL 11\nData budowy: 1949/83\nDługość całkowita (L): 18,7 m\nSzerokość (B): 5,64 m\nZanurzenie (D): 2,0 m


Kasia i Daniel w podróży | podróżować to żyć… | Strona 2\nGili Air, Gili Islands, Indonezja\nJak jeden z nas przekonał strach z nurkowania\n24 lipca, 2015 kasiaidanielwpodrozy\tDodaj komentarz\nZaczęło się bardzo niewinnie. Daniel zaczął zadawać pytania typu: „Chciała byś kiedykolwie spróbować nurkowanie? Bała byś się?” Chyba powolutku przygotowywał pole walki. Pewnego popołudnia huśtając się na hamaku przed naszym bungalowem zaproponował mi kurs nurkowania dla początkujących na wyspie Gili Air, czyli w miejscu, gdzie akurat przebywaliśmy. Bez namysłu odmówiłam. „Boję się! Przecież może nam brakować powietrza! Wynurzanie ma swoje pewne zasady! Jest wymagana dekompresja! A co zrobisz, kiedy będę panikowała? Nie, dziękuję.”\nDaniel jednak był przekonany, że nurkowanie akurat pomiędzy wyspami Bali i Lombok wypróbuje, bo … na wyspach Gili znajduję się baza najlepszych szkół scuba divingu w niemalże całej Azji, są przyzwoite ceny, bardzo dobre rekomendacje byłych klientów, profesionalne podejście instruktorów i można wymienić dalszych kilka sensownych argumentów, czemu akurat tutaj.\nDyplomatycznie podeszliśmy do tej sprawy i wybraliśmy się do jednej z szkoły nurkowania, by zapytać o szczegóły. W sumie to wszystkie szkoły nurkowania na Gili Islands oferują kursy Introduction oraz PADI Open Water Diver. OWD jest najpopularniejszym kursem dla początkujących nurków, który umożliwia nurkowanie na całym świecie. Program tego kursu umożliwia opanowanie podstawowych umiejętności nurkowych, a po jego ukończeniu uzyskuje się licencję upoważniającą do samodzielnego nurkowania do głębokości 18 metrów.\nEmma, instruktorka szkoły Manta Dive, przekonała nas, by jednak spróbować kurs „Intro”.\nW jeden dzień instruktor pokaże nam sprzęt nurkowy i omówi jego elementy oraz podstawowe zasady nurkowania. Po dopołudniowych lekcjach w basenie będziemy przygotowani na tyle, by po obiedzie wraz z dalszymi nurkami oraz naszym instrukturem wyruszyć na morze i poznać prawdziwy świat pięknej rafy korolowej.\nLekcje w basenie poszły szybko oraz sprawnie. Daniel był zachwycony a Kasia … no cóż, znowu się przekonałam, że klaustrofobia nieraz może mi ładnie dopalić. Podczas obiadu sama w milczeniu zdecydowałam, że pojadę z wszystkimi nurkami na dane miejsce. Spróbuję zanurzyć głowę do morza i gdy znowu będę się bała – poprostu podziękuję i zostanę 45 minut na łodzi wraz z kapitanem i razem poczekamy na całą ekipę.\nJak strach nie zwyciężył\nKoziołek do tyłu, hop i jesteśmy we wodzie. Pierwszy oddech pod wodą i szał! Tyle kolorowych rybek, ile tutaj światła oraz przestrzeni! Jakie to piękne. Instruktor pyta nas (komunikacja na migi), czy wszystko OK. Tak! O tak! Strach się ulotnił a serce wali jak szalone z podekscytowania.\nIdziemy niżej oraz niżej. Wyrównujemy ciśnienie w uszach. Pod nami setki rybek, kolarowce takie i owakie, dno powoli się zbliża.\nInstruktor pokazuje nam, że znajdujemy się w głębokości 12 metrów. Macha do nas, by popłynać za nim i zobaczyć żółwia! Prawdziwy żółw! Olbrzymi żółw! Patrzę, cieszę się z mego stanu podwodnej nieważkości i kręcę głową z niedowierzenia. Ten żółw, który się znajduję na metr ode mnie, mierzy chyba metr i pół.\nNie ma czasu nad rozważanie, bo z drugiej strony płynie następny żółw! A tam dalszy! Ojeeeej, ale czad! Aż mi się chce podskakiwać i piszczeć. Podskakiwanie jasne, że nie wchodzi w gre, ale piszczeć do automatu oddechowego można.\nI tak sobie płyniemy, oglądając małe rybki, duże ryby, żółwie, gady podwodne i nadchodzi czas wynurzania się.\nInstruktor był z naszej czwórki dumny (my dwaj, Francuzka oraz Australijka). Pytał, czy kontynuujemy kurs PADI Open Water Diver, który trwa następne dwa ni. Niestety odmówiliśmy, bo kurs nurkowania nie był zaplanowany a budżet nam nie pozwalał. Pod koniec naszej podróży umówiliśmy się z Danielem, że do Indonezji wrócimy a kurs nurkowania OWD zrobimy.\nnurkowanie Gili Airnurkowanie w Indonezjirafa koralowa w Indonezjistrach z nurkowania\nNasze perełki – Gili Islands\n22 lipca, 2015 kasiaidanielwpodrozy\tDodaj komentarz\nNadchodzi czas, by opisać jedną z naszych najbardziej polubionych destynacji w Indonezji. Chodzi o wysepki małe jak perełki. Szanowni państwo, z chęcią przedstawiamy wyspy Gili Islands! Trzy wysepki leżą pomiędzy swymi większymi koleżankami – wyspą Bali oraz wyspą Lombok.\nOstatnio wyspy Gili przyciągają do siebie sporo turystów, którzy szukają spokóju oraz możliwości odetchnąć od wszystkich środków transportu. Na wyspach Gili nie jeżdżą żadne zmotoryzowane wehikuły. Poruszamy się tylko na piechotę, na rowerze lub konno. Tak! Istnieje jeszcze skrawek ziemi, gdzie można się cofnąć w czasie i przemieszczać się byle gdzie bez pośpiechu oraz towarzyszącego hałasu.\nKażda wyspa jest specificzna i jedyna w swoim rodzaju. Gili Trawangan, przezywany Gili Tralala, zaprasza do siebie wszystkich imprezowiczów oraz osoby lubiące miejsca tętniące życiem. Na Gili Meno, środkowej wyspie, wyjeżdżają rodziny z małymi dziećmi, nowożeńcy oraz zakochane pary. Jest najmniejsza z nich, ma najpiękniejsze plaże i koralowce, ale jest baaardzo spokojna, może za bardzo. Natiomast trzecia wyspa, Gili Air oferuje wszystkiego po trosze. Na plaży są bary, gdzie można spędzić miłe wieczory, ale nie są tam dyskoteki i wieczory z żywą muzyką.\nWybraliśmy Gili Air, bo nie zaliczamy się do party people i raczej szukamy spokoju oraz przyjemnego nastroju. Wysepka jest bardzo mała, za godzinę ją można na rowerze objechać. Typowym pejzażem były kokosowe plantacje, ale z rozwijającym się ruchem turystycznym ubywa zieleni a pojawia się beton. Jeden z tamtejszych obywateli nam opowiadał jak bardzo się Gili Air zmieniła. Chociaż zagraniczni inwestorzy nie mogą kupić w Indonezji ziemię, znaleźli sobie sposób jak to obejść. W praktyce ziemia bywa wynajmowana inwestorami na 25 lat, ale na Gili robią to jeszcze inaczej. Wykorzystują małżeństwa na papierze i skupują wszystko, co się da. W taki sposób budowane są nowoczesne kompleksy i business się rozkręca. Mamy nadzieję, że będą tam przyjeżdżali tylko turyści, którzy szanują naturę.\nWarto spędzić na Gili parę dni, bo mają do zaoferowania fenomenalne koralowce a co nejlepsze, często przy snorgelingu można napotkać żółwie. Plaże z białym piaskiem i smaczne restauracje zapewniają przyjemnych parę dni. Co ciekawe, że każda restauracja ma piec na pizzę.\nSami po raz pierwszy wynajeliśmy typowy bambusowy bungalow z hamakiem oraz łazienką na zewnątrz. (Tangga Bungalows dla zainteresowanych)\nTakie wakacje bardzo nam przypadły do gustu. Chyba temu każdy nowy dzień zaczynaliśmy od słów „we would like to extend our stay” (prosimy o przedłużenie terminu pobytu). Również po raz pierwszy skusiliśmy się na nurkowanie, ale o tym w następnym wpisie!\nco widzieć w IndonezjiGili AirGili Islands\nBali wzdłuż i wszerz\n21 lipca, 2015 kasiaidanielwpodrozy\tDodaj komentarz\nDla nas Bali to nie Kuta, miejsce przepełnione turystami bawiącymi się na dyskotekach do rana. Mijając wieczorem kluby często nam oferują: „Marihuana? Kokain? Mushrooms?” OMG, to ich tak już zepsuliśmy? Gdzie nie jest popyt, nie jest oferta.\nUbud, Ubud, Ubud … do Ciebie wrócimy\nŻeby zasmakować prawdziwe Bali wybraliśmy się do małego miasta Ubud. Znajduje się godzinę jazdy na północ od Kuty, otoczone polami ryżowymi i ze swoją stoicką atmosferą jest najlepszym miejscem by dowiedzieć się co dla nas znaczy Bali. Turyści spokojnie spacerują po wąskich uliczkach, gdzie odwiedzają galerie miejscowych artystów, sklepy z jakościową odzieżą a często odpoczywają nad filiżanką wyśmienitej kawy w jednej ze stylowych kawiarni.\nW centrum znajduje się bardzo znany pałac królewski Ubud Palace, w którym odbywają się wieczorowe pokazy regionalnych tańców. Tancerze i tancerki występujący w pałacu zaliczają się do nejlepszych, więc też ich musieliśmy zobaczyć. W tle gamelanowa orkiestra a przed nami sztuka, która niczym nie przypomina naszą. Walki ze złymi duchami a kobiety, które tańczyły nadgarstkami i oczami. Super!\nI tak się tańczy w Indonezji …\nReligijnie oraz obyczajowo\nTo co nazywamy naszym Bali, znajduje się w okolicach Ubudu. Trzeba wypożyczyć skutera i pojechać byle gdzie pomiędzy pola ryżowe. W małych wioskach widać jak silnie Balijczycy są związani ze swoją religią. Bali jest w 95 procentach wyspą hinduistyczną a to widać. Każda wioska ma przynajmniej trzy świątynie nazywane pura. Najważniejszym jest pura puseh dedykowany przodkom i zalożycielą wioski. W środku wioski stoji pura desa przeznaczona duchom w zamian za ochrone mieszkańców wioski. A ostatnia pura to pura dalem, czyli świątynia martwych.\nKażde rano kobiety ubrane w tradycyjnych strojach roznoszą ofiary dla dobrych duchów. Żeby być za dobre i ze złymi duchami, składają ofiary byle gdzie po ziemi. Przy tym zapalają zapachowe patyczki. Ten zapach na długo utwi nam w głowie, to jest zapach Bali.\nNasze włóczęgi po wyspie\nPomiędzy poszczególnymi wioskami przejeżdżamy polami ryżowym i na w tle nam towarzyszą wysokie góry, te pejzaże wołają na nas by się zatrzymać i zrobić choć parę zdjęć. Drogą odwiedzamy piękne światynie, między innymi najbardziej sakralne miejsce na Bali – Ulan Danu Temple nad jeziorem Beratan a też Royal Family Temple w Mengwi.\nW Ubudzie polecamy zajść na masaż, bo po tych godzinach siedzenia na motorze – nie da się inaczej. Jest z czego wybierać, gdyż Ubud to takie małe Indie. Panuje tutaj moda na spiritualizm, jogę oraz zdrowe odżywianie. Jest możliwość zapisać się na lekcje jogi lub lekcje medytacji. To też jeden z powodów, czemu wiele osób przyjeżdża do Ubudu i spędza tutaj więcej dni, niż było zaplanowane.\nBali, Indonezja, Kuta, Seminyak\nModa na Bali\n16 lipca, 2015 kasiaidanielwpodrozy\t2 Komentarze\nCzy ktoś jeszcze istnieje, kto nie słyszał o indonezyjskiej wyspie Bali? Bali jest określane jako wyspa alias raj na ziemi. Czemu wszyscy pieją peany na temat tej wyspy? Musieliśmy sami sprawdzić i przeżyć parę dni na tej wyspie a następnie opowiedzieć wam nasze przeżycia oraz wypowiedzieć się na temat tej wyspy.\nNa mapie może wydawać się Bali jako malusieńka wysepka. Pozory jednak mylą. Na Bali znajdują się dziesiątki miast i miasteczek położonych nad morzem oraz wioski zatopione wśród pól ryżowych w centralnej części.\nBali oferuje również fantastyczne scenerie, które stworzyła sama natura. Wulkany, wysokie góry, duże wodospady i zachęcaje rzeki na spływy raftem. W dodatku na Bali znajduję się sporo atrakcji począwszy od parku wodnego, safari, parku ptaków a kończywszy na małpim gaju z wrednymi małpami.\nWobec tego turyści często wyjeżdżają tylko do Kuty, najpopularniejszego miasta na Bali, gdzie można zjeżdżać fale na surfie, ale też opalać się na przepełnionej plaży. Na północ od Kuty leżą miasteczka Legian i Seminyak. Wszystkie trzy miasta łaczy ta sama szeroka parokilometrowa plaża.\nZ tego co słyszeliśmy, dla odpoczynku lepiej od razu wybrać miejsce położone na północnej lub wschodniej stronie wyspy. Warto spróbować Lovinę słynną z bieluśkiego piasku oraz delfinów pojawiającymi się niedaleko wybrzeża w czasie wschodu słońca lub też spokojny i leniwy Amed z czarnym jak węgiel piaskiem lub małe miasteczka na półwyspie Kuta Selatan.\nSami zasmakowaliśmy turystycznego szaleństwa imieniem Kuta – Seminyak. Ulice są pełne małych sklepików, restauracji, salonów spa, kawiarni a też sprzedawców (albo może dealerów) wołających: Mushrooms! Would you like any mushroom? Można się tutaj dobrze zabawić, pośpiewać karaoke wraz z dalszymi plażowymi Kenami w podkoszulkach z napisami Bintang (nazwa Indonezyjskiego piwa) w lokalnych barach a przez dzień wylegiwać na plaży lub nauczyć się surfować. Surfing polecamy aż na wyspie Lombok, ale o tym w nadchodzącym wpisie. W dodatku, Kuta słynie z sklepów sprzedających wyposażenie dla surferów po bardzo wygodnych cenach.\nCzęsto relaks na plaży jest przerywany plażowymi sprzedawcami okularów, szatek, latawców, ręczników, szortek, kokosów, ananasów, selfie sticków i innych.\nDla nas takie turystyczne szaleństwo było frajdą, bo spędziliśmy tutaj tylko dwa dni. Jednak by naprawdę poznać tą wyspę, która inspirowała już tyle pisarzy oraz filmowców i przyciąga miliony turystów każdy rok, trzeba wyjechać poza obszar tych miast i widzieć prawdziwe oblicze wyspy Bali. O takim obliczu Bali napiszemy w dalszym wpisie.\nIndonezja, Mt. Bromo\nWulkanicznie pod Mount Bromo\n14 lipca, 2015 kasiaidanielwpodrozy\tDodaj komentarz\nWyruszamy zaglądnąć do aktywnego wulkanu Bromo we wschodniej części Jawy. To miejsce jest oddalone o 350 km, ale droga minibusem bez klimatyzacji trwa cale 12 godziny. Niestety nie ma tu lepszych minibusów, obojętnie gdzie się wykupi ten przejazd. Droższą, ale bardziej komfortową alternatywą przejazdu jest pociąg. Trwa tyle samo, ale ma działającą klimatyzację i można wyprostować nogi. Nasz szalony kierowca starał się, jak mógł by przyśpieszyć ten przejazd, ale niestety ruch drogowy jest ciągle taki sam. Mnóstwo skuterów, dziurawe drogi a żadne obszary bez domów koło drogi. Całych 12 godzin mieliśmy wrażenie, że jedziemy w jednym mieście. Jawa jest najbardziej zaludnioną wyspą Indonezji a to wida a też czuć.\nMusimy przyznać, że ekologia tubylcom na razie nic nie mówi. Najczęściej spotykanym sposobem likwidacji śmieci jest ich zapalenie. A to zazwyczaj przy drodze a ze wszystkimi butelkami PET. Wyobraźcie sobie ten smród. W takim jechaliśmy 12 godzin.\nNa Mount Bromo można wykupić cały pakiet wycieczkowy, który zawiera nocleg wraz z poranną przejażdżką jeepem na punkt widokowy. My postanowiliśmy zrobić to niezależnie. Wczesnym rankiem około 4:00 wyszliśmy pieszo na punkt widokowy , skąd oglądaliśmy wschód słońca. Klimat w 2.000 metrach bardzo się zmienił a zamiast żabek i szortek musieliśmy ubrać cztery warstwy ciepłych ubrań. Wczesnym rankiem było 10 stopni.\nPo godzinie i coś wyszliśmy do punktu, z którego dobrze widać na panoramat Bromo. Jest to inne miejsce niż to, na które jadą jeepy. Nasz punkt widokowy był o nieco niżej, ale widoki tak samo cudowne. A w końcu się okazało, że górne miejsce widokowe było w chmurach a jeepowicze niestety niczego nie widzieli.\nChyba mamy to w krwi, bo po chwili jakoś nas ciągło więcej w góre, by mieć widok na wulkan troszeczke z innej a może lepszej (?) perspektywy. Daniel się rozglądał i zobaczył wąziutki chodniczek wiodący pod górke między drzewami i krzakami. Pewnymi krokami wykroczył a po chwili było tylko słychać: „To musisz widzieć! Choć za mną!” Nałożyłam plecak na pleca i wyruszyłam. Po 20 metrach chodniczek zniknął a ja stałam a niekiedy nawet klęczałam na stromym wzgórzu. Z góry było tylko słychać: „Idziesz?” Tchu mi brakowało, ale jakoś się wydrapałam i zobaczyłam na dalszym punkcie widokowym parę osob wraz z Danielem. Jak oni tu doszli? Odpowiedz: Do tego miejsca można zwykle przyjść po schodach!!! A my drapaliśmy się pod górkę! Strzał w dziesiątkę!\nWidok na idącego prawie na czworakach Daniela na tyle rozbawił parę, która już podziwiała widoki Mt. Bromo na wyższym punkcie widokowym, że bez wahania z siebie wykrztusili: „To musí být Čech.” No cóż, nie byli daleko od prawdy.\nZ parą z Czech razem schodzimy z powrotem do wioski. Kawał świata już widzieli a najbardziej nas zaciekawiły opowiadania o Brazylii, gdzie się zdaje jest bardzo niebezpiecznie. Każdy z 8 osobowej ekipy był jakimś innym stylem obrabowany. Jeden aż tak, że z maczetami kazali mu się rozebrać i zostawili go nagiego, ale żywego.\nPod wulkan Mt. Bromo\nRazem bierzemy Jeepa i podjeżdżamy pod sam krater Mt. Bromo.\nNa samą górę prowadzą schody. Z góry można zajrzeć do środka krateru. Z tego czynnego wulkanu unosi się para wodna z mnóstwem siarki, śmierdziało jak na laboratoriach chemicznych. Można było sluchać jak magma pod nami belkocze.\nBierzemy prysznic, bo czarny wulkaniczny piasek mamy wszędzie i wyruszamy dalej. Tym razem Ubud, miasto w centralnej części Bali. Wyspa tuż obok Jawy. Zupełnie inna, bo z 95% hinduistyczna.\nPrambanan to żaden banan\n12 lipca, 2015 kasiaidanielwpodrozy\tDodaj komentarz\nPo majestetycznym wschodzie słońca powróciliśmy do hotelu i wypożyczamy motor by niezależnie od organizowanych wycieczek pojechać do 25 km odległego kompleksu świątyń hinduistycznych Prambanan. Ruch drogowy jest tutaj typowo azjatycki, lewostronny. Mnóstwo kurzu, skuterów, hałasu. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że jest bardzo ciężko jeździc w takich warunkach, gdzie pierwszeństwo ma większy z głośniejszym klaksonem. Na szczęście tak nie jest. Już mamy coś kilometrów odjeżdżonych by wiedzieć, że jezdzi się tu powoli i w miarę bezpiecznie, chociaż chaotycznie.\nZwiedzanie hinduistycznych świątyni nazywanych Prambanan, zapisanych na liście UNESCO od roku 1991, zaczynamy wczesnym popołudniem. Kompleks został zbudowany między VIII i X wiekiem. Czas robi swoje, ale największy dewastujące efekty zostawiły po siebie ziemietrzęsienia z roku 2006 oraz 2012. Niektóre świątynie są własnie w trakcie rekonstrukcji.\nPrzy wejściu zaczepia nas młoda studentka, która właśnie skończyła szkołę średnią i wybiera się na studia. Chce nam zrobić przewodnika za darmo. Za darmo? Coś nam tu nie gra. Z każdej strony chcą przecież z turystów dostać chociaż parę rupii.\nWytłumacza nam, że jest to szkolny program, gdzie właśnie za pośrednictwem kontaktu z turystami wylepsza swój angielski. Mija, bo tak się nazywa, okazała się najlepszą przewodniczką co dotychczas poznaliśmy. Przekazuje nam w bardzo ciekawy sposób swoją wiedzę na temat religii hinduistycznej i oczywiście kompleksu Prambanan. My jej za to opowiadamy o Pradze, Czechach, typowych jedzeniach, wzajemnie uczymy się nowych słów. „Sama sama” (nie ma za co) mówi i żegna się z nami.\nPo zachodzie słońca wchodzimy do amfiteatru, w którym kulisami jest sam Prambanan. Oczekujemy balet o miłosnej historii Ramayany, gdzie to Rawana uratował swoją kochaną Siwę. Za dźwięku gamelanowej orchiestry odgrywa się cała akcja. Przepiękne stroje, wspaniała muzyka, ponad 200 występujących artystów. Wszystko brzmi cudownie, ale niestety lekko im szfankowała synchronizacja a kreacje taneczne były raczej chodzeniem aniżeli tańcem a do baletu, jaki znamy, to nie było w ogóle podobne. Można powiedzieć, że jest to przedstawienie bez słów, w rytmie muzyki, pełne walki. Najbardziej szokujące po zapaleniu dwu dachów ze słomy było na serio strzelanie z łuku. Wszystko dobrze się skończyło. Dobro wygrywa nad złem a my odchodzimy lekko zawiedzieni. Może temu, bo byliśmy bardzo zmęczeni.\nPo 25 km na motocyklu bez światła, bo wysiadło po drodze, wróciliśmy do hotelu. Na szczęście droga była cały czas dobrze oświetlona. Noo, nie zupełnie cały :).\nBorobudur, Indonezja, Yogyakarta\nPierwsze promyki słońca na Borobudur\n6 lipca, 2015 kasiaidanielwpodrozy\tDodaj komentarz\nPobudka! Na telefonie widnieje czas 3:00. Pora wstawać i przygotować się do godzinowej jazdy samochodem za wschodem słońca w buddystycznej świątyni zwanej Borobudur. Samochód przywozi nas przed główne wejście, gdzie otrzymujemy latarki i wychodzimy po mnóstwu schodach oświetlonych jasnym księżycem. Na szczęście tego typu wycieczkę wykupiło chyba 30 osób, więc było można zasmakować atmosferę tego miejsca w kompletnej ciszy. Wyciszeni, siedzący na kamiennej ziemi, skupieni wyczekujemy wschodu słońca. To miejsce aż tętnieje energią a w tle mnisi powtarzają swoje mantry a koguty oznajmiają nadchodzący dzień. Aż ciarki po plecach przelatują. Wschodzące słońce zalało promieniami nasze twarze i cały Borobudur.\nPowolutku słóńce wstaje …\nBorobudur, jak wyglądasz?\nTo miejsce przetrawało ponad 1200 lat, wszystkie niepokoje, erupcje wulkanów i inne nieszczęścia. Nadal go nieopuszcza mistyczna atmosfera i energia. Jest zbudowany z dwu milionów bloków kamiennych ułożonych do symetrycznej podstawy rozmiarach 118 m na 118 m. Na sześć kwadratowych taras nawiązują trzy półogrągłe, na których ułożone zostały charakterystyczne dzwonki a w każdym z nich znajduje się statueta Buddy. Kolor z kamieni już dawno zniknął, ale kiedyś cała świątynia miała być pokryta kolorem odbijającym promienie słoneczne.\nI troche więcej ujęć (na pamiątkę) …\nŚwiątynia znajduje się 35 km od miasta Yogyakarta. W mieście można wykupić wycieczkę w różnych pakietach. Jest możliwość też dojechać do tego miejsca na wypożyczonym skuterze, ale chodzi o 70 km. Borobudur jest otwarty od 6 do 18, ale można kupić specialne bilety na wschód słońca i wchodzić do światyni o 4.\nDżogdża, Indonezja, Yogyakarta\nBeztrosko w Dżogdży\n4 lipca, 2015 kasiaidanielwpodrozy\tDodaj komentarz\nYogyakarta, nasza następna destynacja, jest oznaczana za duszę wyspy Jawa. Yogya (tak nazywana Yogyakarta w skrócie) jest miejscem, gdzie można widzieć i poczuć najlepsze jawską sztukę oraz tradycje. Władza miasta spada pod ręce sułtana, który mieszka w Kratonie w samym centrum miasta i zatrudnia tysiąc osób.\nSamotny pałac sułtana, Kraton, nie sprawiał wrażenie bogactwa i mocy. Prawdę mówiąc, czekaliśmy wysokie pozłace budynki z przepięknymi ogrodami..A tu raczej budynki średniej wielkości z typowymi dachami jawskiej architektury. Przewodniczka wytłumaczyła nam, że od roku 1989 tutejszej prowińcji oraz mieście Yogya panuje sułtan dziesiątej generacji, który spłodził tylko pięć córek. Następczynią tronu jest w takim razie jego najstarsza córka, która obecnie ma 42 lat. „Emancypacja górą” – zwołała przewodniczka a my szeroko uśmiechaliśmy się. Co ciekawe to, że sułtan studiował wydział praw na Uniwersytecie Leuven w Holandii a jego wszystkie córki studiowały w USA, Wielkiej Brytanii oraz Singapurze. Pytaliśmy czemu wszyscy wyjeżdżają na studia do zagranicy a bo studia poza granicą Indonezji oznaczają prestiż a głównie garancję znajomości języka angielskiego. Sułtan ma na dane miasto duży wpływ i dzięki niemu można powiedzieć, że miasto kwitnie i utrzymuje swoją tradycję i atmosferę a zarazem powolutku zmierza się z nowoczesnym sposobem życia.\nNastępnym „przystankiem” podczas naszej wędrówki miastem były kąpiele byłych sułtanów Yogyi nazywane Water Palace. W tym miejscu sułtan spotykał się ze swymi żonami i umilał sobie dni. Z jednej z wieży łaźni patrzył na swój „harem” (przepraszamy za takie wyrażenie, ale jeżeli ktoś ma nawet 14 żon, to takie słowo się bezlitośnie nasuwa na język). Całe „spa” byly zaprojektowane portugalskim architektem, który był puźniej na nakaz sułtana zamordowany. Ważne dodać, że aktualny sułtan poligamię w jego obszarze władzy zakazał.\nZ Water Palace było kiedyś możliwe przejeść w tunelach do niedalekiego meczetu. Teraz do tego miejsca można dotrzeć tylko w taki sposób, że się po prostu błądzi pomiędzy domkami zwykłych mieszkańców i z gestykulacji wszystkich napotykanych można zrozumieć dokąd iść. Meczet jest bardzo nietypowy, jak można zobaczyć poniżej.\nDalszym punktem programu był ptasi targ Bird Market, który został przeprowadzony poza centrum miasta. Na targu można kupić wszystkie rodzaje ptaszków od kogutów po egzotyczne papugi oraz sowy. Taki rodzaj targów nas nie bardzo intryguje, ale możecie zerknąć na kilka zdjęć. Jak już sama legenda mówi, każdy Indonezyjczyk musi mieć w domu przynajmiej jednego ptaszka i właśnie dlatego ptasie targi są często spotykane na wyspach Indonezkich.\nYogya słynie z szeroko pojętej sztuki, artystów można spotać przed swoimi domami, gdzie subie śpiewają, grają, rysują. Jednym z przejawów sztuki jest produkcja BATYKI. Zajrzeliśmy do fabryki. Wszystko jest robione ręcznie w bardzo prymitywnych warunkach.\nPierwszy raz pod równikiem, witaj Indonezjo\n3 lipca, 2015 kasiaidanielwpodrozy\tDodaj komentarz\nŁalaaa! I jesteśmy już siódmy dzień w Indonezji! Po raz pierwszy w naszym życiu znajdujemy się po drugiej stronie równika. Czy jest inaczej? No chyba jest. Kasi kręciło się w głowie pierwszy dzień od samego rana. Przecież chodzimy z głowami na dół, no nie? 🙂 Może zmęczona? Zmiana stref czasowych? (z Seattlu z dwudniową przesiadką w Pradze a potem zaraz Jakarta) Nieważne. Jesteśmy w nowym państwie, gdzie na nas czekają nowe przygody oraz destynacje. Jak co roku, nie mamy dokładnego planu, gdzie i w jaki sposób pojechać.\nPierwszy dzień spędziliśmy w Jakarcie, pono nowoczesnej stolicy, która jest domem 9 miliona osób. Jak wszystkie fora internetowe oraz przewodniki uprzedzają – to nie jest destynacja warta widzenia. A my jednak spróbowaliśmy, ale już za 8 godzin siedzieliśmy na lotnisku przekonani, że nadeszła pora zmienić miejsce.\nMało nieco o Jakarcie\nJakarta to olbrzymie, nawet gigantyczne miasto, z którego widzieliśmy malutki skrawek. Mianowicie dzielnice Kota oraz okolice Jalan Jaksa, niby bazę backpakersów. Mogliśmy policzyć na palcach ile turystów za cały dzień spotkaliśmy. Za Jakartą turyści w ostatnich latach nie przepadają. Nawet dzielnica Jalan Jaksa, w której znajdują się hotele, guesthousy, małe restauracje, bary i kawiarnie dla turystów widnieją pustką.\nStare miasto Batavia\nNajciekawszym punktem programu było maluteńkie stare miasto Batavia, znane dzisiaj jako dzielnica Kota Tua. Miasteczko było siedzibą holenderskich urzędników w Indonezji w czasach, kiedy Jawa była kolonią holenderską. Tutaj można widzieć wielkie historyczne budynki (zazwyczaj w bardzo żałosnym stanie), budynek dawnej siedziby władz kolonialnych oraz brukowany rynek Taman Fatahillah.\nKawka w Batavii\nNa rynku Taman Fatahillah znajduje się piękna stara restauracja Café Batavia wyposażona w meble w stylu art deco. W tym lokalu spotykali się najważniejsi oficerzy koloni holenderskiej oraz ich małżonki. Muzyka, fotografie na ścianach, oryginalna teakowa podłoga oraz przyjazna obsługa sprawiają wrażenie, że drzwiami restauracji weszło się do okresu kolonialnego. Należało się spróbować tradycyjną indonezyjską kawę Jawa.\nNależało się spróbować tradycyjną indonezyjską kawę Jawa. Kawę na Jawie rozpoczęto uprawiać dzięki Holenderom. Większość kawy najwyższej jakości jest przeznaczona na eksport, ale czasami da się tutaj znaleźć kawiarnię z przepyszną kawą.\nOstatnia erekcja… Monas\nDalszym punktem programu była 132 metrowa wieża Monas w centrum placu Merdeka. Jedynym (!) wejściem można wejść na olbrzymi plac, gdzie samochody i motocykle mają wstęp wzbroniony. Na placu można podziwiać Monasa, nazywanego potocznie ostatniom erekcją Sukarny – prezydenta Indonezji. W czasie jego władzy gospodarka się nie rozwijała, żeby to „wybilansować” postanowił wybudować 132m marmurowy słup i mnóstwo innych patriotycznych budowli.\nWyczerpani z ciepła, smutni z typowego azjatyckiego bałaganu oraz warstwy smogu, która unosi się nad całym miastem i przez którą nawet nie można zobaczyć słońce, zdecydowaliśmy kupić bilet do o wiele atrakcyjniejszego miasta – Yogyakarta. O Jogji (tak jest potocznie nazywana Yogyakarta) mówią jako o duszy Jakarty. Jest to miasto pełne artystów, uniwersytetów, które jakoś bardzo przyjemnie z sobą łączy stary spób życia z napływem globalizacji. Żegnamy Jakartę, szarą betonową dżunglę.\nJeszcze kilka zdjęć …\nAntelope National Park, Arizona, USA\nStrach w Lower Antelope National Park\n15 grudnia, 2014 kasiaidanielwpodrozy\tDodaj komentarz\nNastępnym przystankiem oddalonym od Grand Canyon dwie godzinki jazdy jest Antelope National Park. Do wyboru są dwa parki: Upper oraz Lower Antelope Park odległe od siebie 2 mile. My wybraliśmy według poleceń Lower Antelope Park. W parku spotyka się o wiele mniej turystów a co główne – park jest o wiele piękniejszy.\nKanion parku jest całkowicie skryty pod ziemią. Nigdy by nam nie przyszło do głowy, iż podłoże może skrywać tak fotogeniczne skały.\nPod nogami cud … a tu nic nie widać\nKanion z góry\nNo to wchodzimy!\nDo podziemnego kanionu w Lower Antelope można wchodzić tylko z przewodnikiem, ponieważ parę lat temu z powodu nagłej ulewy, która szybko zalała cały kanion, utopiło się w nim dziewiętnaście europejskich turystów. Od tego czasu w paru miejscach są przygotowane drabiny oraz liny, by umożliwiły szybką ewakuację.\nNo i co nam się przytrafiło? Zaczął padać deszcz! W głowach przypomina nam się to przykre zdarzenie zprzed paru lat i ze strachem wchodzimy pod ziemię. Na szczęście był to lekki deszczyk, który nie zagrażał bezpieczeństwu, ale nas wystraszył.\nPrzygotowani? Prezentacji czas START!\nKażde zdjęcie – inne światło\nRaz promienie słoneczne Raz cień oraz deszcz\nKasia i Daniel w Lower Antelope Park\nP.S. Tour z przewodnikiem w Lower Antelope National Park: $28/ osoba więc przyjeżdżajcie!