Indie znów nie żyje! (Kiosk 2+3/10) — Ziemia Niczyja | Mariusz Herma\nIndie znów nie żyje! (Kiosk 2+3/10)\nTemu, że w mediach więcej miejsca poświęca się dziś kapelom z demówką i paroma koncertami na koncie niż tym, którzy teoretycznie dojrzeli i wydają właśnie album numer 2 lub 3 – dziwi się na blogu Sean Adams, założyciel Drowned in Sound. I zauważa, że mediami rządzi obecnie obsesja ogarniania wszystkiego – kosztem wyróżniania wartościowego.\nO zastoju na brytyjskiej liście singli mówi analiza, która wydaje się zaprzeczać intuicji – w czasach cyfrowej konkurencji przez listy przebojów powinny przewalać się dziesiątki wykonawców tygodniowo. Badanie Billboardu obala z kolei mit, jakoby ludzie porzucali radio i płyty CD na rzecz iPoda, który w rankingu „źródeł muzycznych” wylądował dopiero na czwartym miejscu.\nIdąc tym tropem, The Stranger bada, dlaczego w Seattle tradycyjne sklepy muzyczne radzą sobie coraz lepiej, a Pitchfork pisze o renesansie kaset magnetofonowych, choć liczby mu przeczą: w 2004 roku w USA sprzedano 8,6 miliona kaset, w 2006 jeszcze ponad milion, a w roku ubiegłym – rekordowym dla winylu – ledwie 34 tysiące. Wśród wielu słabszych tekstów poświęconych tęsknotom za nośnikiem, najbardziej polecam esej Jeremiego Eichlera.\nIndie w radiu, indie w telewizji, na liście Billboardu i na okładkach magazynów – wylicza Paste i pyta, jak pytano już bodaj o każdy gatunek, czy indie się kończy? Stylizacja na słynny numer Time’a z 1966 roku pewnie nie przyniosła podobnego sukcesu kasowego – Time nigdy nie sprzedał już tylu egzemplarzy. Ale sam artykuł, choć rozmiarami odstrasza, zawiera kilka ciekawych obserwacji, między innymi o wpływie indie-mody na reklamę.\nNa nagrodę Zdumienie Miesiąca zasłużył pierwszy akapit artykułu Slate o przesycie informacyjnym, o którym notabene mówi się tyle, że faktycznie można się przesycić. Nie wymyśliłbym też strategii grupy Devo, która przed powrotem na scenę poczyniła profesjonalne badania konsumenckie, tak aby w 100% dostosować się do oczekiwań publiczności.\nW ogromie tekstów o Joannie Newsom najciekawsze informacje znalazłem w New York Timesie: choćby taką, że Joanna zbiera 50 tys. dolarów na nową harfę, bo ciągle gra na tej, na której ćwiczyła jako nastolatka. Na koncerty i nagrania musi coś wypożyczać. Independentowi mówi zaś o problemach z głosem i najwyraźniej to dlatego na nowej płycie tak konsekwentnie unika wokalnej akrobatyki.\nDlaczego mózg przeciętnego człowieka nie radzi sobie z muzyką współczesną bada Telegraph, a Slate w tekście o fortepianach sprzed kilku epok wyjaśnia, czemu nigdy nie słyszeliśmy „Sonaty Księżycowej” tak, jak słyszał ją (do czasu) sam autor. Ale dzięki załączonym plikom można nadrobić zaległości. No i absolutny hit: wyciąg z Alexa Rossa wykładu o klaskaniu w filharmonii.\nKiosk bez piractwa nie może się obyć, więc tym razem wywiad z człowiekiem, który zawodowo śledzi pirackie przepływy i twierdzi, że na celownik brane jest teraz piractwo filmowe, przy którym wędrujące empetrójki to drobiazg. Zupełnie legalnie na Google Books można za to poczytać całe archiwum magazynu Spin począwszy od 1985 roku.\nW dziedzinie materiałów audiowizualnych wbiła mnie w fotel 13-letnia Nikki Yanofsky, która teraz ma lat 16 i pozostaje sobie życzyć, by zagrała kiedyś z naszym Igorem Faleckim. Niejaki Dan Bull dokonał zabawnej riposty na marudzenia Lily Allen, Mia Doi Todd nakręciła bodaj najbardziej kolorowy teledysk, a Reggie Watts dołączył do ekstraklasy muzyków samowystarczalnych.\nI jeszcze deser:\n• Japończycy udokumentowali narodziny okładki „There Is Love In You” Four Tet\n• Tradycyjne nietradycyjne nagrody Wired\n• Historia człowieka, któremu muzyka uratowała życie\n• Okładka „Heligoland” Massive Attack zakazana w londyńskim metrze\n• Wywiad z człekiem, który od 41 lat zajmuje się masteringiem\n• Słuchawki Miles Davis Tribute – za drobne 399 dolarów (kanałowe!)\n• Wykaz ulubionych utworów Thoma Yorke\n• Spiritualized remiksuje Fuck Buttons\n• Popularny dziennikarz Everett True odkrywa, jak Pitchfork kalkuluje oceny\n• 8-bitowa wersja „Dark Side of the Moon”\n• I fotografie winylu pod mikroskopem\nA jako że kiosk podwójny, to Calvin jeszcze zimowy i już wiosenny. Szczęśliwie wychwyciłem też pierwszy od 1989 roku wywiad z jego Papciem Chmielem – Billem Wattersonem.\n1 kwietnia 2010 o 16:24\nVIBE zdaje się też za free na google books.\nLOL @ Joanna\n2 kwietnia 2010 o 12:36\nJak zwykle ciekawy przegląd, skąd Ty masz czas, żeby to wszystko znaleźć? Kierując się uwagami Rossa, biłem brawo już w połowie. ;-)\n2 kwietnia 2010 o 18:09\nPrzy każdym kiosku zadaję sobie to samo pytanie;)\n2 kwietnia 2010 o 18:56\nHmm, może się zrzucimy? Oczywiście pod warunkiem, że na harfie będzie baner https://www.ziemianiczyja.pl i paru innych stron internetowych ;).\n2 kwietnia 2010 o 20:46\nŚwietna sprawa z archiwum Spina. Dzięki za to :)\n2 kwietnia 2010 o 23:50\nGratuluję, najlepszy „Kiosk” ever. Dorzucę od siebie działający (na razie) link do występu J. Newsom z minami: http://www.youtube.com/watch?v=-n-s7pWlL08\nAlex Ross najwyraźniej bardzo chce zmienić stan rzeczy, bo już któryś raz pisze o oklaskach w środku utworów.\nCiekawe, że tekst o muzyce współczesnej używa jako przykładów takowej Schoenberga i Weberna, którzy są tak samo współcześni jak samolot Żwirki i Wigury. Inna sprawa, że „modern” i „contemporary” to w angielskim dwie różne sprawy. A właściwie to chodziło w badaniach o muzykę atonalną, potem gazeta uogólniła do „modern”.\nA wywiad z Billem Wattersonem bezcenny. A na tym zdjęciu, chyba jedynym dostępnym, zdecydowanie wygląda jak komiksowy tato Calvina.\n3 kwietnia 2010 o 12:39\nNa razie może zrzućmy się na bilet lotniczy dla Joanny. Miejsce występu niech zależy od hojności poszczególnych miast :-)


Co do spania, co do siedzenia? Wybór jest duży, ale jak wybrać najlepszą opcję? To nasza interesująca podpowiedź • Dekraits i Ty\nNarożnik sprawdzi się tak naprawdę niemal wszędzie.Jeśli macie w mieszkaniu lub domu niewiele przestrzeni – narożnik doskonale je wypełni. Na minimum przestrzeni uzyskacie maksimum miejsca do wypoczynku.odwiedź stronę szklane przełączniki szklane przełącznikiNarożnik może zastąpić bowiem cały zestaw wypoczynkowy: kanapę i fotele. Zwłaszcza ci wszyscy, którzy posiadają liczną rodzinę, w pełni docenią zalety narożnika. Do tego narożnik można używać też w celu spania – zobacz. Nie zawsze jest to, niestety, komfortowe rozwiązanie, ale – bądźmy szczerzy – nie zawsze posiadamy inne wyjście. Twórcy narożników gwarantują, że najlepiej tego rodzaju mebli przeznaczać do spania raz na jakiś czas – kiedy śpi u nas znajomy z innego miasta.\nJakiego typu narożnik należy wybrać? Wybór jest ogromny, gdyż po uwagę trzeba wziąć całą masę różnych czynników.Przede wszystkim: wielkość. Ten dobrze wyznaczyć w zaciszu własnego domu. znaleźć miejsce, w którym planujemy postawić nasz narożnik i z wymiarami (zapisanymi na kartce lub architekt wnetrz wrocław zapamiętanymi w głowie) udać się do sklepu lub usiąść do komputera i przeszukać zasoby sklepów w Internecie.\nPo drugie: kształt. Ten co poniektórym może się kojarzyć jedynie z kwestią mody.powszechnie wiadomo, jednego roku modne są meble kanciaste, drugiego – raczej opływowe czy nawet faliste. Na pewno to również może się wydać ważne: czy pragniemy, by nasz narożnik był odbiciem najnowszych modowych trendów czy, wprost przeciwnie, pochwałą zawsze modnej i nieśmiertelnej klasyki. Kształt ma jednak znacznie ważniejsze znaczenie – od niego jest zależne bowiem, jak nasz narożnik będzie się prezentował. Jeżeli chcemy go ulokować w niewielkim zagraconym pokoju nie może wyglądać na zbyt duży. I na odwrót.\nKategorie Działalność handlowaTagi fotele, meble, narożnik, skóra\tZobacz wpisy


Szefowa Instytutu Kościuszki: ws. łupków przechodzimy do konstruktywnych działań - Gaz\nSzefowa Instytutu Kościuszki: ws. łupków przechodzimy do konstruktywnych działań\nDecyzje w sprawie przepisów łupkowych, o których mówią premier Donald Tusk i minister Grabowski, to świetna informacja. Oznacza, że w Polsce przechodzimy wreszcie od dłużących się, jałowych dyskusji do konstruktywnych działań - mówi Izabela Albrycht, szefowa Instytutu Kościuszki.\nPremier Donald Tusk na konferencji z ministrem środowiska Maciejem Grabowskim ogłosił decyzje odnośnie prawa dotyczącego gazu z łupków. Jak zapowiedział premier, nie zostanie powołana specjalna instytucja, kontrolująca wydobycie gazu łupkowego - NOKE. W zamian wzmocniony zostanie nadzór ze strony Wyższego Urzędu Górniczego. Czytaj więcej: Przełom w polskim gazie łupkowym. Rząd rezygnuje z NOKE\nObserwator, 08.02.2014 08:38\nGdyby swiat byl taki prosty jak sie Pani Izie wydaje...\nprofesor ciekawski, 05.02.2014 23:50\nco ta dziewczynka za dyrdymały opowiada. komunały i nic więcej. kto to w ogóle jest ?\nwujsam, 05.02.2014 16:32


Po co są ceny transferowe? - http://fsl.org.pl/\nKawa z ekspresu - ziarno kawyKlima w działaniu- co i jakO stosowaniu kosmetyków i środków pielęgnacyjnych z MarokaGdzie można naprawiać sklepy prestashop a gdzie nie?Solary - modne czy opłacalne?Artykuł o usługach sprzątaniaSłońce i jego energia. Jak ja wykorzystać?Kilka podstawowych informacji o geodezjiKilka spraw o kawieChoroba i leczenie stwardnienia rozsianegoSerwisowanie autaKilka porad dla pacjentów - stomatologiaKancelarie prawnicze od wszystkiego. Czy warto?Adwokat w stolicyAuto - serwis i naprawaWytrzymałe i piękne. Takie właśnie powinny być tarasyWybieraj DJ'a świadomie. Jak?Własny biznes a kwestie podatkówCiepły dom - zadbaj o toWirtualne biuro - fakty i korzyściReklamy mobilne i zewnętrzneDbasz o swoje auto? Nie zapominaj o silnikuW temacie mebli do wypożyczeniaBól zęba? Idź do dentysty!Kilka ciekawych informacji i nieruchomościachIle kosztuje dobry mechanik?Idealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!Zakłady poligraficzne i drukarskieTęsknisz za latem?Wizyta u kosmetyczki - co warto wiedzieć?


Naprawa turbosprężarek i regeneracja turbin Andoria - ScrollTurbo\nNaprawa turbosprężarek i regeneracja turbin Andoria\nPoszukujesz serwisu, który zajmie się wymianą turbosprężarki do silnika Andoria? Nasza firma się tym zajmie. Oferujemy profesjonalne usługi z zakresu regeneracji turbin w Warszawie. W naszym warsztacie pracownicy posiadają wieloletnie doświadczenie, dzięki czemu masz pewność, że twój samochód trafia w ręce fachowców. Ponadto, przed rozpoczęciem prac, wykonujemy wycenę prac oraz poszczególnych elementów, które ulegną naprawie, bądź wymianie, dzięki czemu nie będzie żadnych ukrytych kosztów. W momencie gdy okaże się, że możliwa jest regeneracja turbiny, zrobimy to, ponieważ ta opcja jest dużo bardziej opłacalna, niż wymiana na nowy element. Zajmujemy się wszelkiego rodzaju usługami z zakresu regeneracji turbin, dlatego żadna awaria nas nie zaskoczy. Dzięki współpracy z naszym serwisem turbosprężarek w Warszawie, będziesz miał całkowitą pewność, że wszystko jest wykonane solidnie. W razie wątpliwości, zapraszamy do kontaktu. Nasi specjaliści odpowiedzą wyczerpująco na pytania, jednocześnie rozwiewając wszelkie niejasności.


Baton ziarnisty - Baton z ziarnami - Miodziak 5 Ziaren 70 g | Piekarnia rzemieślnicza Galicia\nBatony ziarniste Galicia, to okrągła i wartościowa przekąska, która została przygotowana specjalnie dla tych, którzy żyją w biegu a nie chcą rezygnować z cennych składników w diecie. Zawierają kombinację długo selekcjonowanych pięciu ziaren: słonecznika, sezamu, siemienia lnianego złotego i brązowego oraz nasion dyni. Dodatek miodu pszczelego wzbogaca smak produktu i daje niebanalną nutę słodyczy całej kompozycji.\nBatony ziarniste przygotowywane są ręcznie przez naszych piekarzy. Dzięki temu dostajecie prawdziwy produkt rzemieślniczy!\nW naszej ofercie batonów znajdziecie 4 produkty, które różnią się od siebie smakami, więc każdy miłośnik słodkości znajdzie swoją ulubioną wersję.\nCiesz się każdym dniem z batonami Galicia!\nSkład: Miodziak 5 ziaren 70 g\nmieszanka ziaren 63% [nasiona słonecznika 33%, nasiona sezamu 14%, siemię lniane złote 6%, siemię lniane brązowe 5%, nasiona dyni 5%], miód pszczeli 11%, orzechy arachidowe, żurawina suszona [żurawina, cukier, olej słonecznikowy], syrop glukozowy, cukier trzcinowy\nWartości odżywcze: Miodziak 5 ziaren 70 g\n% RWS w porcji 70 g\nWartość energetyczna 2227 kJ / 535 kcal 1587 kJ / 381 kcal 19%\nTłuszcz 34 g 24 g 34%\nw tym kwasy tłuszczowe nasycone 3,7 g 2,6 g 13%\nWęglowodany 36 g 26 g 10%\nw tym cukry 22 g 16 g 17%\nBłonnik 6,4 g 4,5 g -\nBiałko 18 g 13 g 25%\nReferencyjna wartość spożycia dla przeciętnej osoby dorosłej (8400 kJ / 2000 kcal). Opakowanie 70 g zawiera 1 porcję.\nMiodziak 5 ziaren 70 g - najnowsze opinie


Lightcore 09 Feb 2016 20:16 5379 16\n#1 09 Feb 2016 20:16\nOstatnio jestem zmuszony do zakupu nowej maszyny do prania, w związku z tym, że jestem mało zorientowany w temacie chcę prosić o wskazówki (propozycje) różnych modeli. Kryteria jakie uwzględniłem to:\n- rozbieralność pralki (możliwość i brak utrudnień przy ewentualnej awarii i naprawie),\n- trwałość - niska awaryjność (poprzednie maszyny z jakimi miałem styczność wytrzymywały średnio po kilkanaście lat dla czteroosobowej rodziny, z wyjątkiem ostatniej!\n- dostępność części w razie popsucia się sprzętu...\n- brak bajerów, "wodotrysków" etc. - pralka ma po prostu być nieskomplikowana i robić to do czego jest stworzona.\n- cenowo około 1000 zł\n- pojemność od 5 do 6 kg, ładowana od przodu oraz głęboka na maksymalnie 45 cm.\nPoczytałem trochę forum Elektroda i się nieco zaznajomiłem z grubsza... ale wybór jest przytłaczający więc stwierdziłem, że lepiej zasięgnąć opinii fachowców - naprawiaczy i pasjonatów mechaniki, elektroniki, elektryki, itd.\nBędę bardzo wdzięczny za wszelkie propozycje!\n#2 09 Feb 2016 20:25\nWybór faktycznie nie jest łatwy, ale 1000 zł to cena niemal najtańszego (pomijając jakieś wyprzedaże) urządzenia i o solidnej pralce z silnikiem indukcyjnym i rozbieralną obudową bębna niestety nie ma nawet co marzyć. A często tanie w zakupie jest potem drogie w naprawie. Jeżeli chodzi o dostępność części, to najlepiej wybierać marki popularne i też takie, które swoje produkty montują w Polsce.\n#3 09 Feb 2016 20:57\nNie patrząc tak dosłownie na wariant cenowy to co? Może się trafi jakaś wyprzedaż...\n#4 09 Feb 2016 21:41\nProblem jest taki, ze wyprzedaże to na ogół tanie modele sprzętu raczej niewysokich lotów typu Beko czy Indesit. W linku w przedostatnim poście jest troszkę informacji o pralkach Boscha. Pozostaje sprawdzić w jakich cenach są te serie.\n#5 09 Feb 2016 22:22\nNiewysokich lotów czyli awaryjne itd.? A marki Candy i Whrilpool (Polar) są warte uwagi w moim przypadku?\n#6 09 Feb 2016 23:18\nDla ułatwienia sobie wyboru można z grubsza przyjąć, że tani sprzęt każdej marki długo bez awarii nie pożyje\n. W zasadzie nie ma jedynie słusznej marki. Osobiście myślę, że najlepsza relacja ceny do jakości i ogólnie dobra jakość jest w pralkach LG. Proponuję sprawdzić ich ofertę, wytypować modele mieszczące się w założeniach i następnie szukać o nich informacji.\n#7 10 Feb 2016 01:13\nWejdż na stronę hurtowni OLe OLE tam znajdziesz wszystkie interesujące Ciebie Dane pralek firmy LG na silniki w tych pralkach producent daje 10 lat gwarancji.Od około pół roku zakupiłem w ww hurtowni właśnie pralkę firmy LG i jestem z zakupu zadowolony.W swojej ofercie mają także pralkę z wsadem 5kg o małych gabarytach którą można ulokować w łazience o niewielkiej powierzchni użytkowej,\nPo zakupie za transport nie płacisz choćby jechała do Ciebie nawet przez pół Polski.\n#8 10 Feb 2016 14:21\nOle Ole całkiem przejrzysty sklep internetowy. Nie kierując się ceną a moimi "konserwatywnymi wymogami" wytypowało mi kilka pralek co ciekawe jedne z najtańszych mi wyszły...\n- Prędkość do 1000 RPM,\n- Brak wyświetlacza (nawiązanie do "jak najmniej bajerów"),\n- Marki, które wziąłem pod uwagę: Bosch (raczej chwalona ale drogie części), LG (generalnie dobre opinie...) Amica (Polska, demontowalna, naprawialna ale awaryjna) Polar (kiedyś dobry jak jest teraz nie wiem...) Whirlpool (za dużo o nich się nie słyszy... chyba).\nUrządzenia, które mi wyskoczyły po tych odfiltrowywaniach:\n- Bosch Serie 4 VarioPerfect WAE20166PL\n- Amica AWS610L\n- Whirlpool AWE 4519\n- Amica AWB510L\n- Polar PTL1019\n- Whirlpool AWE 70120\n- Polar PFL/C61002P\nLG nie wyskoczyło...\nKtóreś z powyższych warte są uwagi?\nAbstrahując trochę od tematu to ta cała "ekologia i ekonomia" klasyfikacja A+ itd. to jakaś sciema delikatnie mówiąc. Ponieważ jaka to ekologiczność i ekonomiczność jeśli pralki psują się szybko, potem są nieopłacalne w naprawie, wolno piorą ok 2 godzin, jak nie więcej oraz posiadają bajeranckie technologie (tak naprawdę w większości zbędne), na które poświęcono środki, zasoby i czas... To produkcja śmieci czyli przeciwieństwo Ekologiczności i ekonomiczności (Ekonomiczność to nie tylko pieniądze). Chciałbym się mylić ale czytając różne informacje i to bardzo fajne forum nie mam już złudzeń\n#9 10 Feb 2016 18:40\nNa Ole Ole z pralek LG tylko w wersji slim naliczyłem 6 modeli... tyle że nie za 1000zł. Musisz się zdecydować, czy chcesz tureckiego Boscha WAE z klejoną obudową bębna, czy chcesz pralkę rokującą nadzieję na dłuższe użytkowanie\n#10 10 Feb 2016 23:46\nTe dwie są interesujące ale w zasadzie to te same modele:\n- LG F10B8ND\n- LG F10B8ND1\nTe dwie najprawdopodobniej...\nAle jakie między nimi są różnice prócz tych co zauważyłem to nie wiem, a zauważyłem różnice w cenie i w wyglądzie...?\n#11 11 Feb 2016 16:18\nDo 1000 zł plus, minus , tez miałem taki dylemat, to podpowiem, Beko nie jest jakąś super firma ale na wybrane modele ma 5 lat gwarancji to kłopot z głowy aktualne promocje Link potem kupuje się nową, czasy minęły jak pralki chodziły po 15 lat.\nCo do pralek ładowane frontem, za tą cenę nie ma nic sensownego, Amica awaryjna, tanie części, wybrałem elektroluxa ładowana od góry EWT1062TDW, ale nie jest cicha nawet woda jak się wlewa słuchać elektrozawór, i słychać nalewająca się wodę , drogie części, Polara sobie odpuść już w sklepie na wystawie nie domykała się klapa i coś tam pękło, słabe plastiki i nie spasowana, większość pralek tańszych ma plastikowe bębny, te nowsze poprawili jakość i jedno groszówka nie uszkadza zbiornika.\nTą co kupiłem pierze, już rok bez awarii, lepsza była mastercook miałem wcześniej, można było spać nic nie było słychać jak pierze, zastanawiałem się czy pierze\nteraz wybór z cichych pralek górna półka cenowa. Jak przeznaczysz więcej kasy to kupiłbym bardzo cichą pralkę to już specjaliści polecą.\nLg po opiniach dobra firma.\n#12 13 Feb 2016 19:19\nCo do gwarancji - proszę sprawdzić nie tylko jej czas trwania, ale także warunki: gwarantowany czas naprawy/ sprzęt zastępczy na czas naprawy. Co z gwarancji, gdy naprawa trwa 3-4 tygodnie a my nie mamy pralki?\n#13 13 Feb 2016 19:36\nAmica (Polska, demontowalna, naprawialna ale awaryjna)\nNie powiedziałbym, mimo że łożyska 'poszły" po niespełna 8 latach - w peerlowskich POLARACH (moim i rodziców) wytrzymały ponad 10. Może trafiłem na wyjątkowo dobry egzemplarz albo osiem lat temu produkowano mniej awaryjne?\n#14 05 Mar 2016 09:43\n#15 08 Mar 2016 14:54\nktóra firma daje zastępczą pralkę na czas trwania naprawy ?\nkto płaci wówczas za transport w obie strony, wniesienie itp.\n#16 08 Mar 2016 17:42\nTzw. Gwarancja + Saturna i Media Markt (na RTV i duże AGD). To nie jest ubezpieczenie. Warunki na stronie sklepu (takie same jak w RFN).\nMożna zadzwonić i zapytać o zasady realizacji:\n#17 09 Jun 2016 14:24\nOkazało się, iż skłoniliśmy się ku kupnie używanej pralki AEG Lavamat. Gdyby nie ograniczenia ffinansoe najprawdopodobnie wybór padłby na wspomniany wcześniej model marki Lg. Nowa pralka sprawuje się dobrze i spełnia większość moich założeń - wymagań...\nSimilar topics to proszę o poradę przy wyborze niezawodnej pralki...\nWitam Jestem na etapie budowy domu i niedługo będę kupował piec. Proszę o poradę co kupić ponieważ co hydraulik to inna opinia. Dom to budynek z bet... (34)\nUprzejmię proszę o pomoc w wyborze pralki ładowanej od frontu. Priorytety: *niezawodność:) *głębokość max 48cm *szerokość max 60cm *wsad: min 6kg... (3)\nNareszcie mam chwilę, żeby rozejrzeć się za jakąś nową pralką. Nie jest to zupełnie moja działka, jednak po przeczytaniu przyklejonego tematu mam tros... (4)


Kampanie Google Ads Gdańsk - KolaboIT\nZwiększ zyski z Google Ads w Gdańsku\nDziałania reklamowe powinny być przede wszystkim skuteczne. Tylko wówczas wiesz, że budżet przeznaczony na marketing został właściwie wykorzystany i przyniósł oczekiwane efekty – więcej osób odwiedza Twoją stronę internetową oraz dokonuje zakupu czy korzysta z usług Twojej Firmy w Gdańsku. Dlatego właśnie – jeśli zależy Ci na skutecznych działaniach reklamowych – powinieneś wybrać kampanie Google Ads na Gdańsk. Warto wiedzieć, że obecnie Google Ads jest jednym z najbardziej rozbudowanych narzędzi reklamowych – dzięki niemu możesz więc skorzystać z różnych form reklamy, aby dobrać tę najbardziej skuteczną. W zależności od Twojego profilu działalności, nastawimy się na region lub cały kraj.\nKampanie Google Ads na Gdańsk – jak działamy?\nDziałania reklamowe Google Ads są prowadzone zawsze w kilku etapach.\nwybieramy właściwą strategię. Każda kampania Google Ads na Gdańsk jest przygotowywana indywidualnie – pod kątem konkretnych założeń biznesowych Twojej Firmy. Aby wdrożyć właściwe działania reklamowe, najpierw przeprowadzamy analizę potrzeb i celów Twojego Biznesu; analizę konkurencji; dokonujemy researchu słów kluczowych i optymalizacji strony internetowej. Dopiero wówczas możemy opracować skuteczną strategię Google Ads.\nrealizujemy kampanię poprzez: pogrupowanie tematyczne słów kluczowych i tworzenie skutecznych reklam dopasowanych do nich; ręczne konfigurowanie ustawień kampanii i optymalizacja reklam; codzienną opiekę nad reklamami.\ndokonujemy regularnej analizy konwersji oraz zysków z reklam. Dzięki codziennej opiece nad kampanią i raportom z działań wiemy, która kampania jest skuteczna i w jakim stopniu. Na tej podstawie możemy optymalizować reklamy oraz stawki i optymalizować kampanie Google Ads na Gdańsk, aby efekty były jeszcze lepsze.\nDlaczego warto wybrać nasze kampanie Google Ads w Gdańsku?\nJeśli nadal nie jesteś pewien, czy kampanie Google Ads na Gdańsk to dobry sposób reklamy, możemy wskazać Ci zalety tego rozwiązania. Po pierwsze – taka forma reklamy jest formą lokalną: linki sponsorowane, reklamy graficzne lub reklamy tekstowe wyświetlą się w wyszukiwarce tym użytkownikom, którzy wpisali w okno wyszukiwania słowo kluczowe zawierające wyraz „Gdańsk”. To dlatego, że kampanie Google Ads na Gdańsk mają przynieść Ci realne korzyści: w postaci rzeczywistych klientów, którzy faktycznie skorzystają z Twoich usług.\nPo drugie – wybierając współpracę z ekspertami posiadającymi duże doświadczenie w marketingu internetowym, nie musisz martwić się o efekty – wspólnie określamy budżet, a następnie działania reklamowe prowadzone są w taki sposób, aby go nie przekroczyć, a uzyskać oczekiwaną skuteczność.\nKampanie Google Ads na Gdańsk – co zyskujesz?\nDobrze wiemy, że większości firm nie chodzi jedynie o zwiększenie ruchu na stronie internetowej, jeśli ruch ten nie przekłada się na podjęcie przez użytkowników konkretnych działań. Dlatego właśnie dostosowujemy kampanie Google Ads na Gdańsk do oczekiwań zlecającego w taki sposób, aby prace reklamowe przekładały się na realne działania użytkowników, którzy klikną w link – dokonanie przez nich zakupu czy skorzystanie z usług oferowanych przez firmę w Gdańsku to rzeczywiste korzyści, które przynosi skuteczna kampania Google Ads. Jeśli chcesz wiedzieć więcej – skontaktuj się z nami.


Puma SF Drift Cat 5 Ultra II (306422-05) (4060979889842) - Okazje Autocentrum.pl\nPuma SF Drift Cat 5 Ultra II (306422-05) (4060979889842)y\nOryginalne i nad wyraz stylowe męskie buty sportowe. Lubiany model, który znajduje stałe zachwyt wśród użytkowników zwykle wielbicieli motorsportu. Cholewka wytwarzana została z połączenia materiału plastikowego z odzieżowym; od w środku miękka, tekstylna wyściółka zapewniająca wysoki komfort noszenia. Smukła sylwetka tych butów zapewnia perfekcyjne dostosowanie do stopy. Nieprzeciętna propozycja na sezon wiosna/lato.


W czasie nauki w Panchagani, dołączył do swojego pierwszego zespołu rock n' rollowego - The Hectics. Do grupy należeli także Bruce Murray, Derrick Branche, Farang Irani i Victory Rana. Muzyk otrzymał również w szkole pseudonim "Freddie".\nChłopak, ucząc sie w brytyjskim technikum Isleworth School, udzielał się aktorsko. Zagrał w sztuce Arnolda Weskera "The Kitchen". Później ukończył studia na Ealing College of Art na kierunku Grafika i Projektowanie. W czasie studiów poznał Rogera Taylora (przyszłego perkusistę Queen) oraz Briana Maya (późniejszego gitarzystę Queen). Obaj muzycy (Roger i Brian) grali wtenczas w zespole Smile. Freddie był zachwycony ich muzyką. Pod wpływem artystów, zaczął znowu grać na fortepianie oraz dołączył do zespołu Sour Milk, który jednak rozpadł się po dwóch miesiącach. Grupa Maya i Taylora również przeżywała kryzys. Spowodowany był odejściem jednego z członków - Tima Staffela.\nFreddie postanowił dołączyć do Smile. Muzycy zmienili nazwę zespołu na (zaproponowaną przez Mercurego) "Queen". Bulsara stworzył również logo grupy. Kiedy zaczął grać w Queen, artysta zmienił swoje nazwisko na Mercury. Chciał on od początku dbać o swój wizerunek, a nowe nazwisko wydawało mu się bardziej medialne. Stwierdził, że imię rzymskiego boga będzie bardziej pasować gwieździe rocka, którą planował zostać.\nPierwszy występ Queen odbył się w 1971 roku, a rok po nim grupa zaczęła pracować nad albumem. W końcu, w 1973 roku zespół zadebiutował singlem "Keep Yourself Alive" oraz albumem "Queen". Muzycy pojechali też w swoją pierwszą trasę koncertową "Queen Tour".\nKariera Queen ruszyła jednak dopiero po wydaniu singla "Bohemian Rhapsody" w 1975 roku, zapewniając kolejnym albumom zespołu miejsca na szczytach list przebojów na całym świecie.\nWokalista udzielał się także solowo. Wydał album pt. "Mr. Bad Guy". Jednak krążek okazał się być klapą. Płyta ta była niezwykle ważna dla Mercurego. Wszystkie piosenki (w większości ballady) napisał sam, a płytę traktował bardzo osobiście. Nagrał również album z Montserrat Caballe, katalońską śpiewaczką operową. Oboje byli niezwykle dumni z krążka, który zatytułowali "Barcelona".\nBrian May (o ostatniej sesji nagraniowej) dla "The Daily Telegraph" w 2011 roku:\nWtedy wszystko było już oczywiste. Jego dni były policzone, ale on chciał prowadzić nadal normalne życie i tworzyć. Powiedział: "Piszcie dla mnie i nagrywajmy. Dokończycie, kiedy mnie już nie będzie". Potrafił wspaniale pogodzić się z losem. [...] Nie czuł się dobrze, ale jeśli było trzeba, pytał: "Potrzebujemy wokalu? Zaśpiewam". Wypijał kilka kieliszków wódki, opierał się o biurko i śpiewał zachwycająco, z wielką pasją i siłą. Dopóki nie padł ze zmęczenia. Myślę o nim cały czas. Nie ma dnia, żebym o nim w jakiś sposób choć przez chwilę nie pomyślał.


Nie przywiązuj się do rzeczy materialnych\nNapisane przez Tomek Pabich, 19 czerwca 2015 in Inne, Rozwój osobisty\nDo napisania tego tekstu skłoniła mnie Hania, której opowiadałem ostatnio historię pierwszego roweru mojego brata. Myślę, że Mariusz nie obrazi się jak opowiem ją w skrócie również tutaj\nWstęp, czyli cool story\nTo był dzień komunijny. Kościół, impreza, prezenty. Nie wiem jak jest teraz, ale kiedyś każdy dzieciak idący do komunii obowiązkowo dostawał w prezencie zegarek, łańcuszek na szyję i rower. Mój brat dostał pięknego „górala” i jak to dziecko natychmiast poszedł na dwór aby go wypróbować (i pochwalić się przed kolegami? :)). Było gorąco, więc dzieciaki zatrzymały się przy hydrancie z wodą (który de facto było widać z naszego balkonu – jakieś 30-40 metrów). Gdy piły wodę podszedł do nich jakiś koleś, obejrzał Mariusza rower i stwierdził że niezła maszyna. Zapytał czy mógłby się przejechać, tylko tutaj, kawałeczek, żeby zobaczyć jak chodzi. Mariusz pewnie trochę nie chciał, ale jak ktoś sporo starszy ładnie prosi i zapewnia że nic się nie stanie, to dziecko łyka wszystko, jak pelikan. Gościu zrobił jedno małe kółko wokół hydrantu, potem nieco większe, potem jeszcze większe, a potem sobie zwyczajnie odjechał, nie zatrzymywany przez nikogo. Mariusz czekał na niego jakiś czas z nadzieją, że jednak wróci. Nie wrócił. Kolejne pół godziny Mariusz spędził w piaskownicy płacząc nad swoim zasmarkanym losem 😉\nTak skończyła się historia Mariusza pierwszego roweru. Następny rower kupił dopiero wiele, wiele lat później. Co ciekawe – niedawno też został skradziony…\nPominę w tym wpisie czyste buractwo, jakim jest kradnięcie roweru małemu dziecku. Nie będę się również rozwodził nad historią polskiego złodziejstwa, które jak wszyscy wiemy od lat jest problemem i czarną łatką na plecach każdego Polaka wyjeżdżającego za granicę. Nie chce mi się denerwować, a ten temat ewidentnie nastraja mnie negatywnie.\nSkupmy się na tym czego z tej historii możemy się nauczyć\nOczywiście przede wszystkim tego, aby nie dawać roweru nieznajomym i nie zostawiać go niezabezpieczonego w łatwo dostępnych miejscach. Ale uogólniając opisaną sytuację można także podjąć rozważania o generalnym przywiązaniu człowieka do rzeczy materialnych. Takie przywiązanie istnieje i jest to niezaprzeczalny fakt. Żyjemy w społeczeństwie konsumenckim. Całe życie zarabiamy pieniądze, które przeznaczamy na zakup tego czy owego. Nasz stan posiadania wzrasta wraz z czasem. Mamy coraz więcej rzeczy. Mamy coraz droższe rzeczy. Rośnie nasz status społeczny. Czy się z tym zgadzasz czy nie – oceniamy innych po tym co mają i ile mają. Możesz myśleć że jest inaczej, ale tak to właśnie działa i działało od zawsze. Zdarzają się oczywiście jednostki, które nie dają się zapędzić do tej samej zagrody co reszta, ale to jest promil społeczeństwa. Uważam, że ja się do tego promila nie zaliczam, choć oczywiście chciałbym by było inaczej i pracuję nad tym każdego dnia.\nZ czego wynika to przywiązanie do rzeczy materialnych? Z tego, że za każdą z tych rzeczy zapłaciliśmy częścią naszego życia. Na każdą z nich musieliśmy zapracować, czyli poświęcić czas i wysiłek, który w przeciwnym razie mógłby zostać spożytkowany inaczej. Pomyślmy w dużej skali – dom. Ile czasu Ty, albo Ty i Twoja rodzina pracowaliście na swój dom? Miesiąc? Dwa? Pewnie nie. Zazwyczaj są to lata. Możliwe nawet, że będziesz pracować na swój dom jeszcze przez najbliższe kilka-kilkanaście lat (około 10% Polaków ma kredyt hipoteczny). Jeżeli więc dom kosztuje Cię aż tyle Twojego życia, to chyba naturalnym jest, że się do niego przywiązujesz i traktujesz jak ósmy cud świata. Niech no tylko ktoś wejdzie brudnymi buciorami poza korytarz, albo dotknie brudną ręką ściany, albo zostawi tłustą plamę na kanapie, albo zarysuje panele podłogowe. Ręka, noga, mózg na ścianie! Nie jest tak? Pewnie że jest. Tak samo sprawa ma się z innymi rzeczami materialnymi, które posiadasz: z samochodem, z komputerem, z rowerem, itd. Im drożej nas rzecz kosztowała tym bardziej jesteśmy do niej przywiązani.\nPytanie zasadnicze: czy to źle że cenię kupione rzeczy?\nZ punktu widzenia ascezy, medytacji, duchowości, czy nawet religii przywiązanie do rzeczy materialnych jest próżnością. Ja jednak wolę podchodzić do tego tematu nieco bardziej zdroworozsądkowo. Skoro kupno czegoś kosztowało nas określony czas i wysiłek, to nie ma sensu udawać, że nam na tej rzeczy nie zależy. To nienaturalne i dla większości ludzi nieosiągalne. Nie namawiam nikogo do bycia hipokrytą i co gorsze do oszukiwania samego siebie. Powiem więcej – przywiązanie do kupionej rzeczy ma swoje zalety. Jeżeli coś cenimy, to lepiej o to dbamy. Pilnujemy by się nie zniszczyło, nie zgubiło, nie zostało skradzione. Dzięki temu kupione rzeczy starczają nam na dłużej i nie marnujemy zasobów własnych i środowiskowych na kupowanie ich po raz kolejny. W pośredni sposób dbamy w ten sposób o naszą zieloną planetę (piękne nawiązanie do doktryny EKO! :)).\nProblem zaczyna się wtedy, kiedy zniszczenie lub utrata tej ważnej dla nas rzeczy staje się źródłem negatywnych emocji. Takie emocje zatruwają życie nie tylko nam samym, ale także osobom które nas otaczają. Sprawiają, że nie jesteśmy w stanie patrzeć z radością i optymizmem na otaczający nas świat. Oczywiście znów naturalne jest, że w pierwszych chwilach po stracie przychodzi smutek, albo żal. Często także gniew. Każdy tak ma i niewiele można na to poradzić. Najważniejsze jest jednak to, by nie pozwolić aby ten negatywny stan trwał dłużej niż to konieczne.\nKlucz do sukcesu tkwi w akceptacji. Świat jest jaki jest, otoczenie w którym żyjemy również jest takie a nie inne. Możemy oczywiście do pewnego stopnia na nie wpływać i jak najbardziej powinniśmy to robić, ale zawsze pozostaje pewien margines, na który nie mamy wpływu. To nam może się przytrafić wypadek, to do nas może przyjść złodziej, to my możemy zostać napadnięci w biały dzień na parkingu pod supermarketem. Świat zawsze miał i zawsze będzie miał w sobie tą dozę zła, która dotknie nas zawsze w najmniej spodziewanym momencie. W 2014 roku w Polsce skradzionych zostało ponad 14 000 samochodów. Skąd wiesz, że następny nie będzie Twój? Nie wiesz, bo to jest właśnie ten margines, na który nie masz wpływu. Oczywiście możesz kupić ubezpieczenie na wszystko na co się da i to jest jakieś zabezpieczenie, ale niekoniecznie idealne.\nJeżeli nauczysz się akceptować to, że świat bywa zły, niebezpieczny i czasem robi Ci na złość, to o wiele łatwiej przyjdzie Ci zerwać więzi łączące Cię z rzeczami materialnymi. Dzięki temu będziesz szczęśliwszym człowiekiem. Stłukła się lampa? Szkoda, była ładna i droga. Dlaczego się stłukła? Stała w złym miejscu, albo dzieciaki grały w piłkę w domu, albo kot na nią wskoczył. Wyciągnij wnioski, a następnie spisz ją na straty i ciesz się tym, że masz w domu nowe miejsce do zagospodarowania i możesz znów wykazać się kreatywnością. Twój samochód po wypadku nadaje się tylko do kasacji? Smuć się nieszczęściem osób, które ucierpiały w wypadku i postaraj się im pomóc, ale jak najszybciej zapomnij o utracie auta. To tylko bezduszna rzecz, którą możesz zastąpić inną. Być może będzie Cię to kosztować dużo wysiłku, ale również możliwe jest, że dzięki podróżom bez samochodu spotka Cię coś pozytywnego, co w aucie nigdy by Cię nie spotkało. Myśl pozytywnie i zrywaj więzi z rzeczami, które już nie stanowią części Twojego życia.\nPowtarzając za jednym z najbardziej inspirujących Amerykanów: „Shit happens”.\nP.S. Pamiętaj również o tym, że chwile i wspomnienia dają więcej szczęścia niż rzeczy materialne. Jeżeli masz wybór, to wybieraj podróże i spotkania z ludźmi. Zajrzyj również do wpisu o minimaliźmie, może Cię zainteresować.\nZiuta Czerwiec 20th, 2015\nZapomniałeś dodać, że drugi rower nie został skradziony z winy Mariusza, tylko przez brak roztropności mojej osoby, niestety No, ale nawiązując do sensu tego postu teraz Mariusz może się cieszyć z nowego roweru 😛\nFajny wpis, to bardzo ważne, żeby w życiu ludzi cenić bardziej niż nawet najdroższe rzeczy tego świata\nNo skoro już sam się publicznie przyznałeś… Dla całej historii nie miało to większego znaczenia\nA. Czerwiec 22nd, 2015\nTak, w przypadku rzeczy materialnych jest to argumentacja logiczna. Znacznie gorzej i ciężej jest poradzić sobie z emocjami, gdy problem dotyczy niematerialnych strat.\nŁukasz Czerwiec 23rd, 2015\n„Pominę w tym wpisie czyste buractwo, jakim jest kradnięcie roweru małemu dziecku. Nie będę się również rozwodził nad historią polskiego złodziejstwa, które jak wszyscy wiemy od lat jest problemem i czarną łatką na plecach każdego Polaka wyjeżdżającego za granicę.” Właśnie szkoda, że nie pominąłeś zwłaszcza tego Polaka. Ja akurat żyję za granicą w Wielkiej Brytanii i spotkałem się z oceną nas jako porządnych i ciężko pracujących ludzi. A to mi kradli, rower i motocykl i nie Polacy tylko lokalni bezrobotni, gówniarzeria. Nie widzę sensu przy tym wpisie oczerniać własnego narodu. Gdy mieszkałem w Irlandii też często słyszałem od Irlandczyków, że są narodem takim a takim. W gruncie rzeczy ludzie są tacy sami wszędzie dobrzy i źli. Gdy mieszkałem w Warszawie nic mi nie zginęło przez 3 lata, w Manchesterze nie minął rok. Każdy ma wady ale opieranie się na stereotypach to droga donikąd.\nTomek Pabich Czerwiec 23rd, 2015\nGeneralnie Łukasz się zgadzam. Dosłownie dziś rano rozmawiałem z Rumunem, który zapytał mnie jak nam się podoba w Rumunii. Odpowiedziałem, że jest bardzo ładnie, a ludzie są mili i sympatyczni. „O, to miło słyszeć. Zazwyczaj Rumuni nie mają dobrego wizerunku na zewnątrz, ale w gruncie rzeczy to dobrzy ludzie. Wiadomo, że wszędzie są ci źli i ci dobzi, ale Rumunia nie różni się pod tym względem od innych państw” – tak skomentował moje słowa.\nPrzytaknąłem. Jestem daleki od generalizowania. Nie zmienia to jednak faktu, że Polacy mają łatkę złodziei, pijaków i krętaczy. Oczywiście że nie wszędzie i nie u każdego. Masz szczęście, że tam gdzie przebywasz na Polaków patrzy się pozytywnie. To bardzo pomaga w nawiązywaniu kontaktów i pracy. Znajdą się jednak na pewno i tacy, którzy powiedzą Ci że u nich Polak żadnej dobrej pracy nie dostanie, właśnie dlatego że jest Polakiem.\nMarian Czerwiec 24th, 2015\nMi się wydaje, że to głównie Polacy o Polakach mają takie zdanie 😉


Fot. Krytyka Polityczna\nLekcje z relacji ZSRR kontra Zachód. Sławomir Sierakowski rozmawia z Iwanem Krastewem.\nSławomir Sierakowski: Rok 2018 jest kolejnym, w którym trwać będzie zimna wojna między Rosją i Zachodem. Centrum amerykańskiego życia politycznego zajmuje śledztwo dotyczące zaangażowania Rosjan w amerykańskie wybory. Podczas wyborów we Francji i w Niemczech była obawa o to samo.\nIwan Krastew: Zacznijmy od tego, że kiedy mówimy o zimnej wojnie zakładamy, że w okresie między 1947 a 1989, mimo napiętych stosunków między blokiem radzieckim i zachodnim, nie było wojen, a przede wszystkim, że był to jeden okres o wielu wspólnych cechach. To jednak nie prawda.\nIwan Krastew – politolog, szef Centrum Strategii Liberalnych w Sofii, związany z Instytutem Nauk o Człowieku w Wiedniu.\nTo opowiedzmy sobie tę historię po kolei.\nDo 1956 roku supermocarstwa ZSRR i USA próbowały podważyć wyniki wyborów we Francji i we Włoszech, trzymając w szachu bardzo silne partie komunistyczne Włoch i Francji, obie należące do Kominternu. ZSRR stosował zaś bardzo wiele hybrydowych strategii w celu osłabienia zachodnich państw.\nInspirował prasę, rozwijał agenturę i wywiad gospodarczy.\nUSA działały równie aktywnie. Także w jednym z moich ulubionych państw, czyli w Albanii, gdzie Amerykanie wysyłali grupy mające podważyć sowieckie wpływy. Albania w rezultacie oderwała się od wpływów radzieckich i ogłosiła autarkię gospodarczą i polityczną. Nie zapominajmy o wyścigu technologicznym między USA i ZSRR. Sowieci szybko dogonili Amerykanów w rozwijaniu broni jądrowej.\nTo jednak wciąż było wykorzystywanie słabości powojennych demokracji zachodnich – agresywne, ale nie wojenne. A jak scharakteryzować okres po 1956?\nPrzez kilka przełomowych wydarzeń. Pierwszym był kryzys sueski, którym jasno pokazał, że konfrontacja toczyć się będzie na całym świecie, a przede wszystkim w „konfliktach zastępczych”, na terenie których supermocarstwa będą się ścierać militarnie. Kryzys sueski był też początkiem procesu dekolonizacji i pokazaniem przez USA, gdzie jest miejsce Wielkiej Brytanii. Ta, jako światowe mocarstwo, przestała wiele znaczyć. Był to też czas określenia się na kolejne dekady Francji jako kraju sceptycznego wobec USA. Druga sprawa to oczywiście inwazja radziecka na Węgrzech. Wtedy Zachód przekonał się, że rozbudzanie oczekiwań wolnościowych, za które nie jest się w stanie wziąć odpowiedzialności, może mieć katastrofalne skutki.\nPóźniej przychodzi rok 1957 i wystrzelenie Sputnika.\nI to jest dla Zachodu szok. Sputnik udowodnił, że gospodarczo i technologicznie Związek Radziecki dogania, a zaraz może przegonić Zachód. Przede wszystkim zaś, że jest w stanie przenosić broń atomową na wielkie odległości. Zachód zareagował na to kilkoma bardzo pozytywnymi inicjatywami. Po pierwsze, na uczelnie popłynęła masa pieniędzy rządowych na rozwijanie studiów nad kulturą, językami różnych krajów – szczególnie z powodu procesu dekolonizacji – i polityką zagraniczną. Jeszcze więcej poszło na nauki przyrodnicze oraz badania nad nowymi technologiami, informatyką i kosmonautyką. Nawet Hollywood przestało pokazywać filmy, w których dziewczyna wybiera tego silnego i aktywnego chłopaka zamiast cherlawego okularnika z książką pod ręką. Od 1957 wybierała już studenta, a nie sportowca. Hollywood było zawsze ważnym i bardzo świadomie wykorzystywanym elementem amerykańskiej polityki wewnętrznej i zagranicznej.\nKolejnym przełomem są lata 1967-1968, gorący okres po obu stronach żelaznej kurtyny.\nOba systemy przechodzą kryzys. Sowieci mają na głowie praską wiosnę i strajki studenckie w Polsce. Po tej stronie ostatecznie umiera nadzieja na socjalizm z ludzką twarzą.\nDłużej przetrwa na Zachodzie.\nAle i tu atrakcyjność komunizmu wschodniego szybko spada. Mimo to rozwija się ruch antykapitalistyczny i antyzachodni. Francuski rok ‘68 rok jest końcem kolektywnego, siermiężnego ideologicznie i kulturowo marksizmu i początkiem indywidualistycznej lewicy kulturowej. Amerykę bardzo zmienia ruch sprzeciwu wobec amerykańskiego zaangażowania militarnego w Wietnamie. To jest też pierwszy kryzys podważający siłę ideologiczną i wiarę w możliwości militarne Stanów Zjednoczonych. Od początku lat 70. zaczyna się trwający do dziś kryzys wiary w zachodnie instytucje i oddalanie się obywateli od nich, zaś na Wschodzie ideologię zastępuje cynizm polityków partyjnych. Amerykański historyk Jeremi Suri uważa nawet, że źródłem détente, czyli polityki odprężenia po obu stronach żelaznej kurtyny, była próba poradzenia sobie z wewnętrznych kryzysem obu supermocarstw poprzez pokazanie różnych możliwości współpracy.\nSowiecka inwazja w Afganistanie była bardzo ważna i znowu nie pasuje do definicji zimnej wojny. Reagan dochodzi do władzy na początku lat 80., a w połowie tej dekady zaczyna się warunkowa kapitulacja sowieckiego systemu władzy. Nasze skojarzenia i opierająca się na nich definicja zimnej wojny ukształtowały się przez to, co pamiętamy z połowy lat 80. Gdy patrzymy na wojnę na Ukrainie, to odnosimy się właśnie do lat 80. Tymczasem wojna hybrydowa, wpływanie na zachodnią opinię publiczną, rozmaite próby ingerencji pozamilitarnej nie różnią się specjalnie od tego, co znamy z lat 50.\nTo co jest cechą dystynktywną zimnej wojny?\nPrzede wszystkim jej nierozerwalny związek z wynalezieniem bomby atomowej. Z tego punktu widzenia najlepiej widać, że cyber-wojna i nuklearna wojna to przeciwieństwa. Na użycie bomby nuklearnej monopol mają państwa. Państwo wie, jakie konsekwencje będzie miało jej użycie i doskonale wie, że jej nie użyje, bo zniszczy samo siebie. Bomba atomowa dyscyplinuje relacje międzynarodowe.\nKrastew: 1914 i 1938. Jak rocznice tworzą historię?\nJest więc paradoksalnie instrumentem polityki pokojowej.\nLudzkość po raz pierwszy uświadomiła sobie, że jeśli zachowa się nieodpowiedzialnie, może doprowadzić do samozniszczenia. W latach 50. zbudowano niesamowitą ilość bunkrów. Natomiast cybernetyczna wojna może być prowadzona nie tylko przez państwa, jej siła jest rozproszona i może być prowadzona prawie nieustannie, a agresor może się wyprzeć swoich działań, które nie mają na celu zniszczenia przeciwnika, ale wprowadzenie u niego chaosu.\nCo wchodzi w zakres wojny cybernetycznej?\nMoże ona oznaczać wiele rzeczy: hackowanie, wpływanie na infrastrukturę lub politykę, jak to miało miejsce podczas wyborów w Stanach. Dotyczy też sfery mediów i wszystkiego, co związane z elektronicznym przetwarzaniem danych.\nI nie musi być koniecznie uwarunkowana przez stan gospodarki danego kraju, co widać na przykładzie Rosji.\nDokładnie. Teraz jesteśmy skupieni przede wszystkim na działaniach prowadzonych przez państwa, ale nie tylko one biorą udział w wojnie cybernetycznej, graczy jest wielu. Jej metody wykorzystuje się nie tylko ze względów politycznych, ale także gospodarczych, by blokować przepływy pieniężne i tak dalej. Bardzo trudno jest nad tym zapanować. Jej specyfika polega na tym, że często trudno jest dociec, kto jest odpowiedzialny za dane działanie. Z tego punktu widzenia jest ona o wiele bardziej niebezpieczna.\nPodczas zimnej wojny granice były jasno wytyczone. Był mur berliński albo żelazna kurtyna.\nGranice mają to do siebie, że trudno się je przekracza. To bardzo ważne. Czytałem ostatnio na nowo Koniec historii Fukuyamy, a kiedy czytasz jakiś artykuł po 25 latach, to przede wszystkim zwracasz uwagę nie na to, co w nim jest, ale na to, czego nie ma. Zastanawiające jest to, że w całym tekście nie ma słowa o światowej migracji ludności. Dotyczy on przepływu idei, kapitałów, instytucji, ale zakłada, że ludzie zostaną na swoich obecnych miejscach. Dziś wiemy już, że to między innymi migracja ludzi zmienia obraz naszego świata. Przez minione ćwierćwiecze zmieniliśmy naturę granic. Teraz jest duża presja na odnawianie albo wzmacnianie granic, zdefiniowanie na nowo ich znaczenia. Pewien historyk powiedział, że prawdopodobnie w przyszłości okres między rokiem 1991 a 2013 lub 2014 zostanie zapamiętany jako „czas między murami”.\nSeyla Benhabib z kolei mówi, że temat granic nadaje się tylko do propagandy, bo w dzisiejszych czasach każdy mur da się ominąć.\nStawianie granic nie jest takie proste. Można kontrolować niektóre przepływy pieniędzy lub dóbr, dlatego protekcjonizm gospodarczy jest znowu w modzie, ale dziś świat jest o wiele bardziej zintegrowany niż był kiedykolwiek wcześniej. Trudniej jest także regulować migracje ludzi, których jest coraz więcej i którzy poruszają się coraz łatwiej. Ale najtrudniej będzie wznieść na nowo granice informacyjne. Mamy tu do czynienia z paradoksem: jacyś inni ludzie, nie wiadomo kto, posiadają większą wiedzę na temat twojego społeczeństwa od ciebie. Na przykład, niektóre międzynarodowe firmy mogą wiedzieć więcej od rządu na temat tego, co kupują obywatele w danym kraju, jak spędzają czas itd. Zniszczony został monopol informacyjny. Jest to niebezpieczne zwłaszcza dla demokracji.\nBenhabib: Nikt nie chce być uchodźcą [rozmowa Sierakowskiego]\nMimo to stale podejmowane są próby kontrolowania przepływu informacji.\nPrzybierają one różne formy, na przykład staramy się dociec źródła informacji, jak miało to miejsce podczas amerykańskich wyborów. Państwa starają się chronić swoje granice poprzez tworzenie teorii spiskowych. Jedynym ze sposobów sprawowania władzy nad ludźmi jest nakłanianie ich do podzielania tych samych obaw. Swoją drogą, Huntington w 1993 powiedział, że po zimnej wojnie nikt już nie pyta, po której jesteś stronie, ale kim tak naprawdę jesteś. Paradoksem zwycięstwa Zachodu jest nasilenie się polityki tożsamościowej na skalę globalną. Mamy teraz do czynienia ze światem, który jest silniej związany gospodarczo, ale w tych zależnościach ekonomicznych ludzie zaczynają dostrzegać raczej źródło niepewności, a nie bezpieczeństwa.\nBenhabib: Jestem rzeczniczką nieszczelnych granic\nJak ma to miejsce w wypadku sankcji gospodarczych.\nJeden z moich kolegów użył wyrażenia, które bardzo mi się spodobało: uzbrajanie wszystkiego. Wszystko, co nas łączyło i dzieliło, staje się teraz bronią. Im bardziej jesteś związany z globalnym systemem ekonomicznym, tym boleśniej odczujesz sankcje. Im bardziej twoje społeczeństwo jest otwarte i demokratyczne, tym bardziej jesteś narażony na ataki cybernetyczne. Nawet wolność podróżowania może być bronią: jedną z najskuteczniejszych sankcji użytych przez Rosję podczas konfliktu z Turcją było wstrzymanie napływu rosyjskich turystów.\nZimna wojna była dowodem na wyższość demokracji nad autorytaryzmem. Czy był to historyczny wyjątek, biorąc pod uwagę to, z czym mamy do czynienia teraz?\nWciąż uważam, że na dłuższą metę demokracja ma wiele przewag nad reżimami autorytarnymi, a jedną z nich są metody radzenia sobie z niezadowoleniem społecznym. Demokracja daje ludziom mechanizm radzenia sobie z własnym niezadowoleniem. Teoria demokratycznego pokoju mówi, że demokracje nie walczą ze sobą nawzajem. Ale koniec zimnej wojny pozwolił nam wierzyć, że zwycięstwo demokracji jest prawem i ostatecznym wyrokiem historii, co było złudzeniem.\nByć może chodziło nie tyle o system demokratyczny i jego procedury, ale o wspólną tożsamość…\n… zbudowaną na opozycji do komunizmu. Problem polegał na tym, że radziecki komunizm był międzynarodowym reżimem. Kiedy znalazł się w kryzysie, tożsamości narodowe różnych państw i grup wewnątrz bloku sowieckiego stały się głównymi przeciwnikami komunizmu, który w dużej mierze został zniszczony przez mobilizację narodowościową. Teraz to Zachód postrzegany jest jako jedność, która kontroluje międzynarodowy system, i to przeciwko tej jedności zwracają się np. partie eurosceptyczne i nacjonaliści.\nKiedyś to Zachód wspierał nacjonalistów w walce przeciwko Rosji, teraz to Rosjanie używają ich w walce z Unią Europejską.\nTa symetria sięga jeszcze głębiej. O co oskarżano Związek Radziecki w latach 20.? Nie wierzą w Boga, tylko w wolną miłość, występują przeciwko naturze itp. Tradycjonalizm był naturalnym sprzymierzeńcem Zachodu w walce z komunizmem. Dziś Rosja nie ma tej uniwersalistycznej siły przyciągania, którą miał Związek Radziecki, więc dobrze jej wychodzi destabilizowanie innych krajów i stwarzanie podejrzeń co do zasad działania zachodniego systemu, ale nie udaje już, że posiada model, który chce przeszczepić gdzie indziej.\nWcześniej go posiadała?\nZwiązek Radziecki tak. Po 1990 roku o wiele łatwiej jest wyjaśniać wszystko poprzez okupację, co też miało miejsce np. w przypadku Polski, która zawsze była antyrosyjska, ale Związek Radziecki miał uwodzicielskie działanie na wiele środowisk intelektualnych, które mu się długo poddawały.\nCzy ZSRR jak pierwszy w nowożytnej historii posługiwał się skutecznie i świadomie swoją soft power?\nZSRR mówiło otwarcie, że jest gotowe przebudować społeczeństwo, ale nie byli w tym pierwsi. Pierwszą soft power była rewolucja francuska. Model sowiecki był bardzo atrakcyjny dla zapóźnionych, słabo rozwiniętych krajów w Europie i zwłaszcza poza nią, krajów, które chciały dogonić pozostałych i przeskoczyć 200 lat europejskiej historii poprzez zmianę reżimu. Przed II wojną światową komunizm poza Związkiem Radzieckim nie wykraczał poza określone grupy społeczne, ale wszystko zmieniło się po zwycięstwie nad Hitlerem. Komunizm oferował powszechną edukację, darmową opiekę zdrowotną, sprawiedliwość społeczną… Wszystko to było atrakcyjne dla krajów słabo rozwiniętych.\nKrastew: Czego chce Rosja?\nDzisiejsza Rosja nie posiada już tej siły przyciągania, skupia się na hard power, rozwijaniu swojego przemysłu zbrojeniowego, na tworzeniu negatywnych koalicji, propagandowym mobilizowaniu różnych grup i wskazywaniu im wspólnego wroga. Nic więc dziwnego, że Rosjanie finansują zarówno radykalną prawicę jak i lewicę. Ale nie posiadają już spójnej wizji. Model rosyjski nie mógłby istnieć bez ropy i gazu, nie jest to więc system w tym znaczeniu, w jakim posiadał go Związek Radziecki. Wtedy chodziło o znacjonalizowanie środków produkcji i całą resztę, stała za tym ideologia. Dziś chodzi tylko o wykorzystanie antyglobalistycznego momentu, żeby umocnić pozycję Rosji na świecie. Nie jest to wpływ ideologiczny tylko państwowy. Kiedyś bycie w określonej strefie wpływów określało naturę reżimu politycznego, przynależność do wojskowych paktów itd. Dziś wygląda to inaczej. Wielu sojuszników Rosji posiada inne reżimy i nie jest w bezpośredniej zależności handlowej czy gospodarczej. Krajom takim jak Rosja czy Chiny zależy raczej na zapanowaniu nad przestrzenią informacji, nie chcą być zależne od Google czy Facebooka, chcą posiadać własną infrastrukturę cyfrową.\nChińczykom się to udaje.\nChińczykom tak, Rosjanom nie. Do niedawna wierzono, że big data i media społecznościowe uniemożliwią istnienie reżimów autorytarnych, ponieważ wzmacniają rolę i znaczenie jednostki. Paradoksalnie jednak media społecznościowe mogą wzmacniać autorytaryzm, a to dlatego że służą jako narzędzie dezinformacji. Bardzo interesujące jest jak Chińczycy sprawują nad nimi kontrolę. Czytałem, że jeśli zamierzasz krytykować porażki rządu albo lokalnych urzędników w internecie, twoje wypowiedzi nie zostaną zbanowane, tylko przeanalizowane i mogą odnieść jakiś efekt. Jeśli natomiast zaczniesz nawoływać ludzi do zbiorowych protestów, wtedy spotkasz się z natychmiastową reakcją. A zatem social media są używane do zbierania wiarygodnych informacji na temat tego, co dzieje się w społeczeństwie. Nie potrzebują już aparatu policyjnego, który znamy z okresu komunistycznego ani siatki donosicieli, ponieważ to ludzie sami dostarczają im informacji.\nPotrzebują tylko dobrych analityków.\nDokładnie. Nowe technologie wzmacniają niedemokratyczne reżimy, ponieważ to sami ludzie mówią o tym, co robią, o czym myślą, z kim się spotykają.\nMedia społeczne są agenturą szpiegującą samą siebie.\nKolejną sprawą jest fakt, że w wielu z tych krajów teorie spiskowe są ważniejsze niż ideologia. Ideologię można atakować z pozycji idealnego wzorca, jak to robili dysydenci komunistyczni w latach 50 i 60. Teoria spiskowa niczego nie obiecuje, po prostu opowiadamy historyjkę. Tu nie możesz być dysydentem, bo albo ją kupujesz albo nie. I nie bez powodu. Zaawansowanie technologiczne może się też stać czułym punktem. Fragmentaryzacja i polaryzacja społeczna są konsekwencją rozwoju technologicznego. Możesz szczęśliwie żyć w swojej bańce internetowej.\nRewolucja technologiczna zaskoczyła nawet tak zaawansowane gospodarki jak niemiecka. Według the „Economist” Niemcy faktycznie są już skazane na upadek przemysłu samochodowego, który nie zdąży przekwalifikować się na samochody elektryczne. Mercedes podzieli los wszechwładnej kiedyś, a następnie upadłej Nokii. Przyszłość samochodów pisze się dziś w Palo Alto i w Chinach.\nZ drugiej strony, zaawansowanie technologiczne może stać się także najsłabszą stroną. Dlaczego wybory w Niemczech przebiegły bez problemu rosyjskiego wpływu? Jednym z powodów był brak dostępnych danych na temat niemieckich obywateli. Nie da się w Niemczech zorganizować podobnego mikrotargetingu dla rosyjskich fake newsów jak udało się w USA. Niemcy są zbyt tradycyjne, co czyni je tym samym lepiej zabezpieczonymi.\nSkąd Rosja bierze swoje zaawansowanie technologiczne?\nRosja jest selektywnie silna i selektywnie słaba. W sprawach wojskowych Rosja nie tyle jest silna w przemyśle zbrojeniowym, co w nowych technologiach zbrojeniowych. Rosja już dawno udowodniła, że nawet, jeśli nie jest w stanie wyprodukować dobrze działającej lodówki, to może wyprodukować sputnika. Rosja inwestuje pieniądze ze sprzedaży surowców naturalnych w selektywnie wybrane obszary, np. w sztuczną inteligencję. Rewolucja przemysłowa w USA jest napędzana przez zapotrzebowanie rynkowe. Tak więc, gdy przedsiębiorstwa dokonują ważnych wynalazków, robią to, myśląc o konsumencie. W Rosji nowe technologie generowane są przez zapotrzebowanie państwa. Rosjanie nie mają złudzeń, że ich społeczeństwo będzie równie zaawansowane co zachodnie. Wierzą jednak, że w sprawach wybranych technologii są w stanie dogonić lub przegonić Zachód, co nie raz udowodnili. Rosja nie potrzebuje nowoczesnego społeczeństwa, wystarczy jej dobrze zorganizowana elita władzy uzbrojona w możliwości selektywnego rozwoju technologicznego. Obszar sztucznej inteligencji charakteryzuje się tym, że żywi ludzie przestają być potrzebni.\nElity rosyjskie nie muszą myśleć już o społeczeństwie, a przynajmniej nie bardziej niż tyle, żeby im ono nie przeszkadzało w rządzeniu?\nZa czasów ZSRR ludzie byli niezbędni do rewolucji przemysłowej i do pracy przymusowej na rzecz przemysłu zbrojeniowego. Rosjanie pokonali Hitlera, bo było ich po prostu dużo więcej. Dzisiejsze czasy nie bez powodu charakteryzuje tak cyniczna postawa rosyjskich elit wobec społeczeństwa. Rosja dziś właściwie osiągnęła stan komunizmu. Nie eksploatuje się tam ludzi, tylko naturę, a następna ma być technologia. Ale nie popadajmy w skrajności. Piętnaście lat temu mówiło się, że Rosja jest na dnie, nic tam nie działa, wszystko jest rozkradane, że są zacofani gospodarczo i społecznie. A dziś z kolei, że prześcignęli Zachód, bo wymyślili wojnę hybrydową, mają najlepszych hackerów, ogrywają nas, jak chcą. Bez przesady. Mają masę problemów. Siła rosyjskiej ulicy jest niedoceniana. Niedoceniana jest też siła wybuchowa islamu. Kadyrow organizuje ich i wzmacnia islamską tożsamość. Współpracuje z Kremlem, ale to nie znaczy, że nie buduje siły islamu w Rosji. A to jest kilkanaście milinów ludzi, może nawet dwadzieścia. Znacznie większy odsetek niż w jakimkolwiek kraju Europy.\nW samej Moskwie mieszka prawie trzy miliony muzułmanów.\nNo właśnie. Druga sprawa to mobilizacja skrajnie prawicowej i prawosławnej opinii publicznej przeciwko filmowi Matylda o romansie Mikołaja II i polskiej primabaleriny Matyldy Krzesińskiej. Kreml użył tych radykałów, a następnie zorientował się, że stworzył Frankensteina, który jest bardzo groźny. Z jednej strony mamy więc wybitnych inżynierów i ich najnowocześniejsze wynalazki, a z drugiej ludzi i ich życia, a ludzie mają dziś więcej niezależności niż kiedyś. To tworzy ogromny obszar niepewności i nieprzewidywalności dla władzy.\nObrońcy świętego cara, czyli odlot coraz mniej kontrolowany\nCzy w kontekście różnic między nowymi i starymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej nie odradza się granica w miejscu żelaznej kurtyny?\nRaczej nie, bo te same różnice rosną w poprzek państw zachodnich. Tam też są tendencje populistyczne i te same poglądy. W jednych państwach silniejsze, w innych słabsze. W Niemczech Wschodnich ludzie sprzeciwiają się przyjmowaniu uchodźców, mówiąc: chcecie, żebyśmy zintegrowali się z imigrantami, ale dlaczego nie zintegrowaliście się z nami? Przecież pozostaliśmy wykluczeni! Ponad dekadę temu na Zachodzie skrajne partie sprzeciwiały się rozszerzeniu Unii. Teraz po wschodniej stronie ludzie pytają, co naprawdę zyskaliśmy na tej akcesji. Ludzie doskonale wiedzą, że gdyby doszło do odłączenia, straciliby na tym. Zauważają natomiast to, czego nie dostrzegali wcześniej. Po rozszerzeniu cieszyli się, że mogą wyjeżdżać, pracować za granicą i zyskali wiele nowych możliwości. A dziś zadają pytania takie same, jak ci wschodni Niemcy. Dlaczego wciąż jesteśmy gorsi? Czy nasze przedsiębiorstwa są równie konkurencyjne? Co będzie z nami, gdy najaktywniejsi wyemigrowali, a jesteśmy starzejącym się społeczeństwem? Ten resentyment przypomina lęki ludzi, którzy pozostali na wsiach w czasie industrializacji, gdy ich sąsiedzi szli do miast.\nW relacjach Wschodniej i Zachodniej Europy będziemy mieli do czynienia z kilkoma problemami. Angela Merkel ocaliła się, bo pokazała nie tylko to, że jest w stanie otworzyć granice, ale także to, że jest w stanie je zamknąć. Pokazała ludziom, że kontroluje sytuację. To bardzo ważne. Kaczyński i Orban, co by nie robili, to dają zwykłym ludziom poczucia, że kontrolują sytuację. Druga sprawa to fakt, że wasz interes jest zagrożony, gdy pojawi się dla nowych członków Unii zastępstwo. Jak dotąd powodzenie Polski, Węgier i innych państw regionu wynika z taniej siły roboczej, niskich podatków i gospodarki opartej na eksporcie (Polska jest wyjątkiem, bo ma własny duży rynek wewnętrzny, więc poza eksportem znaczenie dla wzrostu gospodarczego ma konsumpcja). Co jednak będzie, gdy Zachód zacznie naprawdę lekceważyć kraje Europy Wschodniej, które nie chcą współpracować i im nie pomoże?\nJarosław Kaczyński domaga się jeszcze reparacji za zniszczenia podczas II wojny światowej.\nJeden z filarów II wojny światowej to zbudowanie wspólnego porozumienia w sprawie historii i tego, co było w niej złe. Unia Europejska miała być sposobem na zamknięcie złej historii. Domaganie się reparacji jest otwieraniem tego rozdziału na nowo. W sprawie reparacji Polska naraża się zatem na różne ryzyka. Grozi wam izolacja w regionie, bo niektóre państwa tego regionu – na przykład Węgry Viktora Orbana – były sojusznikami nazistowskich Niemiec, a nie ich ofiarami. Czechy też nie są zainteresowane dyskusją o kwestii reparacji, bo to otworzyć może też sprawę przymusowych wysiedleń. W państwach bałtyckich zdają sobie sprawę, że ich bezpieczeństwo zależy z jednej strony od Amerykanów, ale z drugiej strony od Niemiec. Dziś czują się znacznie mniej bezpiecznie z powodu polityki Jarosława Kaczyńskiego, bo świetnie wiedzą, że jedną z motywacji niemieckich sankcji nałożonych na Rosję było przekonanie Polski, że jest dla Niemiec i Unii Europejskiej naprawdę ważna, ważniejsza od Rosji. Ale czy kraj, który nie chce pomóc w sprawie uchodźców i który ignoruje wszystkie instytucje europejskie, zasługuje na dalszą lojalność, jeśli ma to być lojalność jednostronna?\nWkrótce nakładem Wydawnictwa Krytyki Politycznej ukaże się książka Iwana Krastewa Zmierzch Europy.\nIwan Krastew (1965) – politolog, szef Centrum Strategii Liberalnych w Sofii, współzałożyciel think tanku European Council on Foreign Relations, związany z Instytutem Nauk o Człowieku w Wiedniu. Wydał m.in. Shifting Obsessions: Three Essays on the Politics of Anticorruption (2004), Demokracja nieufnych. Eseje polityczne (2013, Wydawnictwo Krytyki Politycznej) i Demokracja: przepraszamy za usterki (2015, Wydawnictwo Krytyki Politycznej).