Szpakowska. Outsiderka - Małgorzata Szpakowska, Agata Chałupnik, Justyna Jaworska - ebook - Legimi online\nSzpakowska. Outsiderka ebook\nMałgorzata Szpakowska, Agata Chałupnik, Justyna Jaworska, Justyna Kowalska-Leder, Joanna Krakowska, Iwona Kurz\nurodzona 18 maja 1940 roku w Warszawie, córka Olgierda i Jadwigi z Gepnerów. Matura w Warszawie w 1957, studia najpierw na Politechnice Warszawskiej, potem, od 1959, na polonistyce i od 1961 na filozofii na Uniwersytecie Warszawskim, ukończone odpowiednio w latach 1964 i 1966. Od 1966 doktorantura na filozofii, przerwana aresztowaniem w końcu marca 1969. W lutym 1970 roku skazana w tak zwanym procesie taterników na trzy lata, wyrok mocą amnestii z 22 lipca 1969 zredukowany do półtora roku.\nDebiut krytyczny w 1960 roku w „Nowej Kulturze”; potem współpraca z wieloma czasopismami, przede wszystkim z „Twórczością” i „Dialogiem”, w ostatnich latach także z „Przeglądem Politycznym”. Książki: Światopogląd Stanisława Ignacego Witkiewicza (1976), O kulturze i znachorach (1983), Dyskusje z Stanisławem Lemem (1996, 1997), Zakorzenieni, wykorzenieni (1997), Chcieć i mieć. Samowiedza obyczajowa w Polsce czasu przemian (2003), Teatr i bruk (2006), „Wiadomości Literackie” prawie dla wszystkich (2012).\nDoktorat w IBL PAN — 1975, habilitacja na Uniwersytecie Warszawskim — 1996, tytuł profesora — 2004. Praca: najpierw w Bibliotece Narodowej (1970 — 1972), potem przez trzydzieści lat w redakcji „Dialogu”, z którym współpracuje również teraz. Równolegle z pracą w „Dialogu”: w latach 1981 — 1985 kierownik literacki Teatru im. Jaracza w Łodzi; w latach 1985 — 1991 adiunkt w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie; w latach 1991 — 2010 od adiunkta do profesora zwyczajnego w Instytucie Kultury Polskiej (dawniej: Katedrze) Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie nadal prowadzi seminaria dla doktorantów.\nPromotorka prac doktorskich wszystkich pozostałych.\nONE (w kolejności doktoratów)\nAGATA CHAŁUPNIK (2001)\npraca o kobiecym doświadczaniu cielesności w pismach Zapolskiej i Nałkowskiej, wydanie książkowe: Sztandar ze spódnicy (2004);\nIWONA KURZ (2002)\npraca o bohaterach masowej wyobraźni w Polsce lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, wydanie książkowe: Twarze w tłumie (2005);\nJUSTYNA JAWORSKA (2005)\npraca o misji obyczajowej tygodnika „Przekrój” za czasów Mariana Eilego; wydanie książkowe: Cywilizacja „Przekroju” (2008);\nJUSTYNA KOWALSKALEDER (2007)\npraca o dzieciach żydowskich czasu Zagłady; wydanie książkowe: Doświadczenie Zagłady z perspektywy dziecka w polskiej literaturze dokumentu osobistego (2009);\nJOANNA KRAKOWSKA (2010)\npraca o losach artystycznych i obywatelskich Haliny Mikołajskiej; wydanie książkowe: Mikołajska. Teatr i PRL (2011).\nCztery pierwsze są adiunktami w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego; piąta — adiunktem w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk i zarazem zastępczynią redaktora naczelnego „Dialogu”, w którym etatowo pracuje także trzecia i z którym współpracują wszystkie pozostałe. Z czterema pierwszymi Małgorzata Szpakowska napisała leksykon Obyczaje polskie. Wiek XX w krótkich hasłach (2008) oraz wydała antologię Antropologia ciała (2008).\nKwestionariusz Prousta — dom kobiet — mały protestant i katolickie wychowanie — modlitwa Diderota — kryminały i inne powieści — jak się po latach wraca na uczelnię — ta przeklęta Judith Butler — co to jest kompetencja? — lęki dawne i nowe — pieniądze — grzechów odpuszczenie — o zaangażowaniu — historia rodziny i Historia inteligencji — dom rozbieżnych tradycji — „Dialog”, listy protestacyjne i Konstanty Puzyna.\nIK Kwestionariusz Prousta rozwiązuje nam problem pierwszego pytania.\nAle na pytania, które wymagają autocharakterystyki, nie potrafię odpowiedzieć. Ani na pytanie o główną cechę mojego charakteru, ani o cechę, jakiej szukam u mężczyzny czy u kobiety. Ani o to, jaki kolor lubię najbardziej. Ostatni raz na ten rodzaj pytań odpowiadałam w liceum. A poza tym nie wybieram ludzi ze względu na określone cechy. Na pewno od każdego, łącznie z sobą, przede wszystkim oczekuję inteligencji, ale dalej już za każdym razem jest inaczej.\nIK Czyli na pierwsze trzy pytania kwestionariusza odpowiedź jest taka sama. „Moja główna cecha” — inteligencja. „Cecha, której wymagam od kobiety” — inteligencja. „Cecha, której wymagam od mężczyzny” — inteligencja.\nACh „Moje ulubione zajęcie” — rozwiązywanie krzyżówek?\nTak, ale przede wszystkim czytanie kryminałów. Nieodmienne. Na to tracę strasznie dużo czasu.\nIK Kiedy pani to robi?\nNieustannie. Jestem czytelniczka perypatetyczka, czytam podczas spacerów. Wakacje nad morzem i w górach spędzam na ogół chodząc, a jak chodzę, to czytam.\nCo najbardziej cenię u przyjaciół poza inteligencją? To strasznie trudno powiedzieć, jeśli mam odpowiadać serio. Bo niewątpliwie to, że mogę na nich liczyć. Ale przyjaźń, tak samo zresztą jak miłość, to coś, co wymaga pielęgnowania, wymaga wysiłku. W przyjaźni ten wysiłek powinien być symetryczny. Więc chyba u przyjaciół cenię rodzaj wzajemności.\nIK Przyjaźni się pani raczej z kobietami czy z mężczyznami?\nTak dużo przyjaźni nie mam. W jakimś sensie się powytracały. Dotyczy to zarówno mężczyzn, jak kobiet. Te, które mam, są przyjaźniami tak długotrwałymi, tak udeptanymi, że kwestia płci w ogóle tu nie gra roli.\nACh Kto miał na panią większy wpływ — mężczyźni czy kobiety?\nWychowałam się w domu, w którym były same kobiety. Było ich aż cztery: od zawsze mieszkałam z matką i jej matką, a kiedy miałam piętnaście lat, zamieszkały z nami jeszcze matka mego ojca i jego siostra. Więc kształtowały mnie tylko kobiety, co ma rozmaite konsekwencje. Na przykład taką, że wyrosłam bez żadnych wdrukowanych wyobrażeń na temat ról czy zachowań męskich. I bez zinternalizowanego wyobrażenia o tym, jak mogą wyglądać relacje między mężczyznami i kobietami.\nInna konsekwencja, uboczna, jest taka, że nie jestem w stanie zrobić prawdziwej awantury. Nie wyniosłam z domu wzoru kłótni. Owszem, wzory rozmaitych kwasów, niechęci i pretensji. Łzy. Ale żadnej wielkiej awantury z rzucaniem talerzami. Wiem oczywiście, że nie w każdym związku męsko-damskim muszą latać talerze, ale istnieje pewien typowo kobiecy sposób rozwiązywania konfliktów i tym chyba nasiąkłam. Trudno mi wykrztusić, o co mi chodzi. Raczej usiłuję dać do zrozumienia.\nNatomiast intelektualnie ukształtowali mnie akurat mężczyźni, przede wszystkim ci, których spotkałam podczas studiów. Filozofowie Bronisław Baczko i Krzysztof Pomian. Moi nauczyciele, którym bardzo dużo zawdzięczam. Na warszawskim Wydziale Filozofii za moich czasów w ogóle pracowało wielu świetnych ludzi, zarówno uczonych, jak i uczących. Ale na przykład Leszek Kołakowski budził raczej podziw, niż wychowywał. Podczas gdy tamci dwaj, niezależnie od swojej znakomitości intelektualnej, dorobku i kompetencji, byli rzeczywiście nauczycielami. Wchodzili z nami w interakcje, wskazywali błędy, pomagali szukać rozwiązań. Wdzięczność moja za to trwa do dziś. Natomiast trudno powiedzieć, by kształtowali mnie akurat jako mężczyźni.\nIK A na przykład Konstanty Puzyna nie był dla pani nauczycielem?\nNigdy nie czułam się jego uczennicą, to była zupełnie inna relacja. Bardzo dużo się od niego nauczyłam, ale stosunki między nami nie były oparte na nierówności. Z tamtymi relacje ewoluowały od właśnie pochyłych, uczniowskich, do pewnego wyrównania, a z Ketem Puzyną od początku były towarzysko równoprawne. Choć Puzyna zafascynował mnie znacznie wcześniej, zanim go poznałam, w 1955 roku, kiedy przeczytałam jego artykuł w programie do Wesela.\nJKL Z tego, co pani mówi, wynika, że kobiety nie umieją wprost wyrażać agresji, urządzać kłótni czy awantur…\nPowinnam była powiedzieć: „Ponieważ wychowały mnie właśnie te kobiety”.\nJKL Pani zdaniem kobiety mają problem z wyrażaniem agresji?\nMiędzy sobą chyba mają kłopot. Z mężczyznami podobno umieją się kłócić, ale tego mnie nie nauczyły.\nIK Czyli między kobietami są kwasy, a do tłuczenia talerzy dochodzi tylko między kobietą i mężczyzną?\nTo jest oczywiście pewien stereotyp, ale tak sobie tłumaczę własne deficyty.\nJK A mnie się wydaje, że sposób wyrażania czy niewyrażania negatywnych uczuć nie jest kwestią socjalizacji, tylko temperamentu.\nIK Czy pani rzeczywiście uznaje, że agresywne zachowanie w sytuacji publicznej jest właściwe, czyli stosowne — czy raczej właściwe, czyli skuteczne?\nBywa skuteczne, ale mnie zawsze zdumiewa coś innego. Że ludzie, którzy weszli ze sobą w niesłychanie ostry konflikt, następnego dnia potrafią być w całkowicie poprawnych stosunkach i jakoś po nich to spływa. Po mnie nie spływa.\nJJ A długo w pani domu kobiet trwały ciche dni?\nCichych dni nie było. To wszystko było dużo subtelniejsze. Bo to były osoby naprawdę bardzo dobrze wychowane.\nIK Z tej perspektywy nie sądzi pani, że to może być zdrowe raz na jakiś czas dać sobie po pysku i na drugi dzień pójść na piwo?\nNie wiem, wiem tylko, że inni to umieją, a ja nie umiem.\nIK Ale czy pani ich nie rozumie, czy też nigdy nie weszła pani w tego rodzaju konflikt, po którym nie do pomyślenia było podanie sobie ręki na drugi dzień?\nZnam sytuacje, po których nie do pomyślenia było podanie sobie ręki. Ale to się działo w zupełnie innym świecie niż mój dom rodzinny. I raczej nie było wynikiem awantury.\nIK Podnosiła pani głos w rozmowie?\nIK A rękoczyny?\nŻartujesz. Poza tym ja nie tylko nie umiem się awanturować, ale w dodatku od razu płaczę. Płaczę w sposób nieopanowany i to jest nieszczęście. Bo w sytuacjach, w których powinnam być twarda i powinnam zareagować — szlocham. I zresztą na każde wzruszenie odpowiadam łzami. Tak samo jak na mróz i wiatr.\nIK Płacze pani w kinie?\nZdarza się. Bardzo się wtedy sama przed sobą wstydzę.\nIK Na dobrych filmach czy na złych?\nNa złych oczywiście.\nJK Ale co innego wzruszenia, a co innego negatywne uczucia.\nNegatywne uczucia też się objawiają łzami.\nJK To jest bezsilność, prawda?\nZdecydowanie. I wolałabym się wkurwić i zacząć rzucać talerzami, niż popłakiwać w kątku. W rozgrywce osoba, której cieknie z nosa, jest zawsze w gorszej sytuacji.\nJJ Czy dużo spraw w życiu pani przegrała dlatego, że się pani nie postawiła i nie postawiła pani sprawy na ostrzu noża?\nDużo. I dlatego w ogóle o tym powiedziałam, że mi to bardzo przeszkadza.\nJK Czyli mamy odpowiedź na pytanie „moja główna wada?”.\nIK Jeśli przez wady rozumiemy cechy, które utrudniają nam skuteczność w życiu społecznym.\nJK W łóżku pani czyta?\nIK Rano czy wieczorem?\nWieczorem. Rano nie, bo zwykle się wtedy śpieszę.\nIK A w niedzielę albo w sobotę?\nA jaka jest różnica między niedzielą albo sobotą a innymi dniami?\nJKL Taka, że się nie trzeba śpieszyć.\nJK Dokąd się pani śpieszy w niedzielę?\nDo tego samego co zawsze.\nIK To jest taki wewnętrzny pośpiech?\nJJ Ma pani w sobie małego protestanta.\nOczywiście, że mam w sobie małego protestanta. Od tego właściwie należałoby zacząć. Od kompulsywnego poczucia obowiązku.\nIK A ma pani w sobie Małego Powstańca?\nBroń Boże. Wyjątkowo nie lubię tej figury.\nACh Czego kobiety w pani domu panią uczyły? Czy to im zawdzięcza pani tego małego protestanta?\nNa pewno zawdzięczam go mojej matce. Matka była niesłychanie katolicka skądinąd, ale jej katolicyzm był bardzo głęboki i bardzo duchowy, taki z rozmyślań Tomasza à Kempis O naśladowaniu Chrystusa. Pozbawiony aspektu obrzędowego, uwewnętrzniony, więc siłą rzeczy trochę protestancki. Połączony z przeświadczeniem, że źródłem szczęścia jest poczucie spełnionego obowiązku. Pod tym względem wychowanie na pewno mocno na mnie zaciążyło.\nWychowanie domowe było, jak powiedziałam, nieco protestanckie. Ale równolegle pobierałam ortodoksyjne wychowanie katolickie. Miało ono zresztą aspekt uboczny. W latach pięćdziesiątych chodzenie na lekcje religii, które odbywały się w kościele, było pewnego rodzaju demonstracją polityczną, zatem w moim i rodziny mniemaniu było właściwe i słuszne. Tym bardziej że moje liceum to była szkoła TPD. Kiedyś nawet zaczepiła mnie w tej sprawie wychowawczyni, że jak ja to mogę godzić: TPD, ZMP i lekcje religii1. Ktoś jej najwyraźniej kazał ze mną porozmawiać, czułam, że bardzo nie miała na to ochoty. Nie pamiętam, co jej odpowiedziałam, a potem był 1956 rok i temat przestał istnieć.\nAle ówczesne lekcje religii miały z kolei inny aspekt uboczny. Coś podobnego po latach odnalazłam w Mocy i chwale Grahama Greene’a. Nie wiem, czy ktoś jeszcze czyta jego książki, kiedyś był ogromnie popularny. Akcja Mocy i chwały dzieje się w Meksyku w latach trzydziestych, w okresie prześladowania Kościoła i księży. Greene, sztandarowy pisarz katolicki przecież, z całym sadyzmem opisywał tajne katechezy, a zwłaszcza polecane uczniom łzawe książeczki o młodych męczennikach, którzy modlą się za swoich katów lub opierają rozpustnicom. Otóż ja pamiętam z moich lekcji religii dokładnie takie same książeczki. I niestety pamiętam również jałowość rozważań dogmatycznych i pustosłowie większości katechetów, z którymi miałam do czynienia. Już jako bezczelny bachor zdawałam sobie sprawę, że to jest strata czasu.\nMama usiłowała mi tłumaczyć, że brak roztropności księży jest czymś, co powinno się znosić z pokorą. Że to jest okazja, by ćwiczyć jedną z cnót chrześcijańskich. Do pewnego momentu ten argument działał, ale potem już nie. Powiedzenie księdza Tischnera, które poznałam znacznie później, o nieszkodliwości Marxa, a szkodliwości wielu proboszczów dla zachowania wiary, na moim przykładzie sprawdziło się dokładnie.\nACh A potrafi pani wskazać moment, kiedy pani straciła wiarę czy odeszła od Kościoła?\nZapewne w związku z dojrzewaniem seksualnym — to jest banał. Ale oczywiście nie tylko dlatego. Chyba od zawsze drażniły mnie obsesje kościelne; to na przykład, że z okazji pierwszej komunii mojego ciotecznego brata świętej pamięci biskup Choromański miał dla dziewięciolatków wykład o zbrodniczości przerywania ciąży. Najsilniejszy związek z Kościołem instytucjonalnym czułam, kiedy w ramach lekcji religii pomagaliśmy porządkować po remoncie kościół Świętego Aleksandra zburzony w czasie wojny.\nA poza tym przeszkadzało mi jeszcze bardzo coś, co sobie uświadomiłam z pewnym opóźnieniem: że Kościół katolicki to instytucja, która uważa mnie za gorszy rodzaj człowieka.\nACh Jako kobietę?\nJako kobietę. I chyba to było decydujące. Jeśli Kościół funkcjonuje jako rodzaj męskiego klubu, to co ja właściwie mam tu do roboty?\nJK To było stopniowe odchodzenie?\nOczywiście, że stopniowe.\nJK Chodziła pani coraz rzadziej?\nBardzo bolesna była w tym presja rodzinna. Bo nie była to presja typu: „musisz iść”, tylko miałam świadomość, że ceną jest czyjeś cierpienie.\nIK Pani zadawała cierpienie?\nTak, to się brzydko nazywa szantażem emocjonalnym, ale nie sądzę, żeby w przypadku mojej matki czy babki był to szantaż świadomy. Ale ja w ogóle dużą część życia spędziłam poddana szantażowi emocjonalnemu. Nie tylko w tej sprawie.\nIK Ale musiał być taki moment, że pani zdała sobie sprawę, że to koniec.\nNie pamiętam takiego momentu, to się rozpływa.\nIK Nie było zatem aktu zerwania.\nW ogóle nie znoszę wielkich gestów. I w tej sprawie też nie miałam ochoty robić awantury. Demonstrować, że się wypisuję z Kościoła czy coś w tym rodzaju. Raczej rosło we mnie zobojętnienie i poczucie, że mam do czynienia z czymś, co mnie intelektualnie nie zadowala, że słuchanie kazań nudzi mnie i zniechęca. Przez pewien czas chodziłam na mszę tak, żeby trafić na Sanctus, to znaczy, żeby się znaleźć na mszy wiernych, pomijając mszę katechumenów. Czyli właśnie kazanie.\nJKLNie znalazłaby pani w Warszawie takiego miejsca, które spełniałoby wymagania intelektualne?\nA to jest jedna z takich rzeczy, których nienawidzę, moja kochana. To jest coś, co obserwowałam przez lata osiemdziesiąte, kiedy tłum moich niewierzących znajomych raptem się odnalazł w Kościele. I się zachłysnął, że ten Kościół jest taki światły, że do piersi swojej ich tuli. Że przecież ten Kościół niczego od nich akurat nie wymaga, nie żąda, żeby oni nie spali ze sobą bez ślubu, żeby nie zmieniali żon, żeby odrzucili antykoncepcję, bo to przecież nic takiego… A ja wiedziałam, jaki jest Kościół, bo przecież ja się w tym Kościele wychowałam. A szukanie odpowiedniej świątyni… Tu się kłania nauka mojej matki: jeśli spotykasz głupiego księdza, to ćwicz pokorę, a nie szukaj intelektualisty. Nie syć swojej pychy.\nIK Tylko pod warunkiem, że uznamy, że Kościół jest od umartwiania się.\nAleż jest właśnie od tego. Masz to zapisane w Ewangelii. Z tym, że lektura Ewangelii jest dla katolików niewskazana, bo Jezus był antyklerykalny. Był tak potwornie antyklerykalny jak nikt po nim.\nACh A czy żałowała pani kiedykolwiek później, że nie jest już pani członkinią tej wspólnoty? Jakaś tęsknota w sercu?\nNie. Poczucia wspólnoty w ogóle sobie nie przypominam. Uczestnictwa w życiu parafialnym czy czegoś w tym rodzaju. A co do tęsknot… Ewangelia świętego Mateusza ma taki bardzo ładny fragment. Kiedy Jezus uczy apostołów modlitwy „Ojcze nasz”, to potem mówi — w przekładzie Wujka — „gdy się modlić będziesz, wnijdź do komory swojej, a zawarłszy drzwi, módl się Ojcu twemu w skrytości”. Jeśli miałabym tego rodzaju tęsknoty, to do tego nie jest mi potrzebna ani instytucja, ani wspólnota.\nJK Bo my tu rozmawiamy o dwóch różnych rzeczach, z jednej strony o Kościele, a z drugiej o życiu wewnętrznym. Jeśli dobrze rozumiem, to u pani kurczyło się równolegle?\nNo tak, jedno rzeczywiście się skurczyło. A co do drugiego, to ja sobie kiedyś strawestowałam na własny użytek modlitwę Diderota. W mojej wersji brzmi ona mniej więcej tak: „Panie Boże, jeżeli jesteś, modlę się do Ciebie, jeżeli jakichkolwiek modłów potrzebujesz, aby Ci podziękować, że stworzyłeś ten świat, jeżeli go rzeczywiście stworzyłeś, takim, że żadnymi rozsądnymi sposobami nie jesteśmy w stanie udowodnić ani Twego istnienia, ani Twego nieistnienia”.\nIK To dlatego lubi pani powieści sensacyjne?\nPrawdę mówiąc, nie widzę związku. Ale powieści sensacyjne lubię rzeczywiście. Lubię je dlatego, że są to dzisiaj ostatnie powieści, które zachowują strukturę. Tak samo lubię powieści osiemnastowieczne i dziewiętnastowieczne, już niekoniecznie sensacyjne. Ale moje ulubione powieści sensacyjne to Biesy i Bracia Karamazow.\nIK Czy przez strukturę rozumie pani tylko pewną konwencję narracyjną?\nKiedyś szalenie mi się spodobało powiedzenie Camusa, że powieść to jest los na zamówienie. Powieść dziewiętnastowieczna przedstawiała życie ustrukturowane. Nawet Dostojewski. W przedstawianych ludzi i wydarzenia usiłowała wpisać sens. Powieść współczesna próbuje być podobna do życia, to znaczy wszystko to, co pokazuje, jest bardziej lub mniej rozpieprzone. A ja lubię, żeby opowieść miała strukturę i żeby doświadczanemu przeze mnie mojemu rozpieprzonemu i nieskładnemu życiu literatura pomagała nadać ład. Albo ludziom, których obserwuję i którzy też są rozpieprzeni.\nACh I Wierchowieński pani w tym pomaga?\nI Wierchowieński mi w tym pomaga, a zwłaszcza Dymitr Karamazow.\nIK Podzielam pani sympatię do powieści sensacyjnych. W nich jest pewien rodzaj myślenia metafizycznego. Nie mam na myśli Braci Karamazow, tylko współczesne powieści. Jest w nich wiara bohaterów, że ich gorzki trud dnia codziennego ostatecznie ma sens, nawet jak go nie ma, że jest jakiś Bóg, którego nie ma…\nW kryminałach najczęściej mało obchodzi mnie sama zagadka. Ani też domniemana metafizyka, problem dobra i zła. Po prostu bywają to powieści dobrze skrojone. Mają wyrazistych bohaterów i jakąś w miarę logiczną akcję. Oczywiście nie wszystkie, tylko te najlepsze. Z tych, które czytam, mniej więcej połowa jest w ogóle do niczego. Po trzydziestu stronach odpadam. A pamiętam nieliczne, i najczęściej nie ze względu na intrygę.\nTo są już ostatnie powieści społeczne czy obyczajowe. Autor dobrego kryminału, żeby uprawdopodobnić opisywaną historię, musi ją osadzić w jakiejś wiarygodnej rzeczywistości. Najlepsze książki Agathy Christie opowiadały o schyłku prowincjonalnej Anglii, Anglii dworów ziemiańskich i miasteczek podobnych do St. Mary Mead panny Marple. Caroline Graham lokuje swe powieści w tym samym środowisku, akcentując zmiany, jakie dokonały się przez pół wieku. Kariera kryminałów skandynawskich ma w gruncie rzeczy podobny charakter; często są lokalne, mocno osadzone na swojej Gotlandii czy w Ystad. Pierwsze powieści Donny Leon też czytało się bardziej ze względu na koloryt wenecki niż na pytanie, kto zabił.\nAle mówienie jednym tchem o kryminałach jako takich wydaje mi się równie nietrafne jak mówienie o powieściach w ogóle. O wyniku ostatecznym decyduje styl, konwencja, pomysłowość i co tam jeszcze — a nie przynależność gatunkowa. Co łączy na przykład Agathę Christie z Wallanderem? Może jedynie zaplecze obyczajowe. Bo w gruncie rzeczy i te powieści osiemnastowieczne, i te dziewiętnastowieczne, i współczesne powieści sensacyjne są to powieści o ludziach i wydarzeniach. A ja staromodnie cenię sobie informacyjną funkcję literatury. Poznawczą. Która ostała się już tylko w kryminałach, i to nie wszystkich.\nIK Tak, romans zwykle tego nie ma… Ma pani rację, że powieść sensacyjna czy kryminalna jest jedyną współczesną powieścią obyczajową z prawdziwego zdarzenia — żeby uprawdopodobnić zbrodnię, trzeba uprawdopodobnić okoliczności jej popełnienia.\nOczywiście. A ja chyba po prostu lubię, żeby świat przedstawiony był przedstawiony.\nACh A pani ulubione powieści?\nJK Ma pani taką jedną bezdyskusyjną? Tę samą od lat?\nNa pewno nie jedną. Ale jedna z tych najważniejszych jest niewątpliwie autorstwa tego od kwestionariusza.\nACh A który tom?\nCałość. Z momentami, których nie lubię, i takimi, które lubię bardzo. Ja tego zresztą nigdy nie przeczytałam po kolei. To znaczy czytałam kolejne tomy wydawane sukcesywnie od 1956 roku i potem wielokrotnie wracałam do pewnych scen, pewnych fragmentów. Kiedyś niektóre nieledwie umiałam na pamięć.\nCzytałam Prousta w gruncie rzeczy jak Balzaca. Najbardziej mnie cieszyło, jak on znakomicie pokazuje relacje między ludźmi, ludzkie miny, ludzkie słabości, ambicje… Ktoś kiedyś powiedział o W poszukiwaniu straconego czasu, że to powieść w siedmiu tomach i siedmiu obiadach.\nACh Czyli Oriana i jej mąż.\nTak. Poza tym snobizmy, te cudowne snobizmy, walki między hrabinami i między aktorkami. Walki o prestiż, którego wymiar w każdym środowisku jest inny; dość wspomnieć dystans, z jakim lew salonów Swann był traktowany w rodzinie narratora, dość wspomnieć pozycję społeczną doktora Cottarda… I tę Orianę z ostatniego tomu, która chodzi na powykrzywianych obcasach i nikt postronny nie domyśla się, jak ciągle jest wielką panią. Dużo mniej natomiast pociągały mnie te wszystkie rozważania o pamięci, które lubią być interpretowane przez rozmaitych mądrych ludzi, związki z Bergsonem i tak dalej. Wątki homoseksualne, muszę przyznać, też zawsze mnie dosyć nudziły, te wszystkie historie z Charlusem i Morelem…\nACh A miłosne? Gilberta, Albertyna?\nMniej Gilberta, bardziej Albertyna. Nie ma Albertyny rzeczywiście ze ściśniętym sercem czytałam, ale w całości tylko raz.\nJJ A… i Odeta?\nTo jest bardzo satyryczne w gruncie rzeczy, ale też balzakowskie… „Straciłem tyle czasu dla kobiety, która mi się nawet nie podobała”. I opisy ubrań Odety, łącznie z podszewką w rękawach żakietu. Ale ja tam również lubiłam takie rzeczy jak obrazy pseudo-Giotta w kościele w Combray, kwitnące głogi, te tak zwane piękności… I cały wątek służącej Franciszki. W poszukiwaniu straconego czasu lubię na różnych poziomach, ale raczej nie na metafizycznym ani związanym z psychologią pamięci, tylko na poziomie mądrości o ludziach.\nIK Wrócę do kwestionariusza Prousta, bo boję się, że potem już nigdy nie zadamy pani pytania o „moje marzenie o szczęściu”?\nPytania dotyczące marzeń czy autorytetów są niewątpliwie adresowane do osób znacznie młodszych.\nJKL O marzenia?\nOczywiście. Dzisiaj moim największym marzeniem jest święty spokój.\nJJ Ale zawsze tak było?\nNie, ale odtwarzanie dawnych marzeń nie ma specjalnego sensu.\nACh A jakie pani miała marzenia, kiedy miała pani trzydzieści lat?\nJak miałam trzydzieści lat, to akurat siedziałam w więzieniu. I rzeczywiście marzenia miałam przewidywalne.\nJK Ale co znaczy ten „święty spokój”?\nIK Bo na przykład to, co tu uprawiamy, to nie jest święty spokój…\nOdpowiedź serio jest taka. Przypuszczam, że od chwili, gdy rozpoczęłam studia polonistyczne, chciałam być tym, kim w końcu się stałam. Ale zrobiłam dużo rzeczy po drodze, żeby to sobie utrudnić. I mogę powiedzieć dwie rzeczy, całkiem sprzeczne ze sobą. Pierwsza jest taka, że właściwie zmarnowałam życie. A druga jest taka, że osiągnęłam to, co chciałam osiągnąć.\nACh A czy nie każdy może tak powiedzieć o swoim życiu?\nNie, nie każdy. Bo ja przecież zdaję sobie sprawę, że gdyby moja, przepraszam za wyrażenie, kariera przebiegała w sposób standardowy, to bym robiła może coś innego i może na innym poziomie. Bardzo mi brakuje tych dwudziestu lat największej wydajności intelektualnej i twórczej, które z konieczności poświęciłam na redagowanie „Dialogu”, a nie na pracę badawczą. Mogę się chwalić, że po pięćdziesiątce nadgoniłam stracony czas, niemniej zdaję sobie sprawę, że wszystko, co zrobiłam, nie jest takiej jakości, jak bym chciała.\nACh Ale wtedy byłaby pani ponurą profesorzycą na filozofii…\nNie wiem, czym bym była. Może jednak nie ponurą profesorzycą. Nawet gdyby mnie nie wsadzili, odejście od filozofii byłoby i tak wymuszone przez sytuację polityczną. Mój Wydział Filozofii przestał istnieć i nigdy nie odnowił się w tym kształcie, w jakim był niezwykle atrakcyjny, kiedy w latach sześćdziesiątych byłam studentką, a potem doktorantką. Więc pewno i tak musiałabym sobie szukać jakiegoś innego miejsca. Przecież nawet doktorat obroniłam ostatecznie w Instytucie Badań Literackich. Mój rzeczywisty promotor, czyli Krzysztof Pomian, był już wtedy w Paryżu; tę rolę wziął na siebie Michał Głowiński, recenzentami byli Jan Błoński i Jerzy Szacki, crême de la crême. Ale nikogo z Filozofii.\nACh Jakie mogły być alternatywne drogi życiowe, gdyby nie zostały przerwane przez więzienie?\nAle czy mówimy o tym, co byłoby ze mną w tej historii Polski, która była, czy też w jakiejś alternatywnej? Kiedy marzyłam o karierze naukowej, to nie wyobrażałam sobie, że tamte relatywne swobody akademickie szlag trafi. A akurat trafił.\nIK Jedna rzecz to jest poczucie, że gdyby historia była inna, okoliczności odmienne, to moje życie wyglądałoby inaczej. Na tym poziomie każdy może to powiedzieć i wyobrazić sobie lepsze okoliczności wzrastania i dojrzewania. Natomiast pani powiedziała — jeżeli rzeczywiście tak jest — że ma pani głębokie poczucie zmarnowania dwudziestu lat życia.\nNawet dwudziestu jeden. Ale nie głębokie.\nIK To oczywiście zależy od okoliczności historycznych, ale nawet w tych okolicznościach jest mnóstwo osób, które zajmowały się tym samym i które nie powiedzą o sobie, że zmarnowały dwadzieścia jeden lat życia.\nMnie chodzi o coś innego. Nie o to, że zajmowałam się czymś, co nic nie było warte. Bo nie było takie, a przynajmniej chcę w to wierzyć. Ale o to, że zabrakło mi, i do dziś brakuje, przeczytania przez tych dwadzieścia lat ogromnej liczby książek średnich. Przeczytałam z grubsza te najważniejsze, które przeczytać należało. Ale nie czytałam średnich i nie brałam udziału w życiu akademickim, w którym te książki się omawia. I w którym uczestniczy się w niezliczonych debatach i spotkaniach, konferencjach i sympozjach, nawet kompletnie bezprzedmiotowych. Na to, kiedy po latach wróciłam na uniwersytet, nie miałam już ani czasu, ani energii. Za to wychowałam przynajmniej pięć (tylko czy ja wychowałam Joannę?) tu obecnych osób, co też jest niebywałą frajdą.\nIK Z tego, co pani mówi, wynika, że najważniejsza w pani życiu była kariera naukowa.\nW jakimś sensie tak. I nie tylko ze względu na prestiż.\nACh Że tych dwadzieścia lat w „Dialogu” się nie liczy.\n„Dialog” był dla mnie wybawieniem, to była praca najbliższa temu, co chciałam robić. Ale w marzeniach miałam być belfrem i w końcu nim zostałam.\nJJ Na Uniwersytecie bardziej się pani spełniała dydaktycznie czy bibliotecznie?\nMusiałam szybko zrobić to, co zwykle jest rozłożone na lata, więc nie mogłam się za bardzo zastanawiać nad sobą. Wiedziałam, że muszę napisać pewną liczbę książek, żeby pokazać — światu? rówieśnikom? tkwiącemu we mnie małemu protestantowi? — że jednak mogę. Że mi jednak nie złamali życia. Ale zdaję sobie sprawę, że wielu rzeczy do końca nie umiem i że gdyby moje życie przebiegało inaczej, to po prostu byłabym mądrzejsza.\nACh A czego w szczególności pani nie umie, a co umieją ci, którzy tych dwudziestu lat poza uniwersytetem nie spędzili?\nPowtarzam: nie przeczytałam wielu średnich książek. I przede wszystkim nie nauczyłam się funkcjonować w strukturach akademickich. Jestem w sumie bardzo aspołeczna.\nIK Zdawało mi się, że pani nas uczy, że właśnie tych średnich nie warto czytać.\nACh Dlaczego tak się pani deprecjonuje? Nie może się pani na serio uważać za słabszą od naszych kolegów?!\nMoja droga, tu właśnie dochodzi do głosu wychowanie prawdziwej damy: Kali być wielki świat, a Mea mieć tylko obrączkę na nodze. Żebym ja sama siebie pochwaliła, to byś musiała mnie ogniem przypalać. Wy jesteście od tego, żeby mnie chwalić, a ja jestem od tego, żebym udawała skromną.\nIK Ale ja właśnie panią zaatakuję. Bo jest taka rzecz, która mnie zawsze doprowadzała do szału. Pani często po przeczytaniu jakiegoś tekstu mówi: „ja nic z tego nie rozumiem”, „ja się na tym nie znam”, „to nie jest w ogóle moja działka”, „nic o tym nie wiem”. To jest zabieg, który stosuje pani na okrągło. I to nie jest żadna kokieteria. Stąd moje pytanie: co to znaczy mieć kompetencje? Co to znaczy być przygotowanym? Z jednej strony, skrajnej, można oczywiście uznać, że wiemy wszystko, jesteśmy kompetentni we wszystkim dzięki temu, że opanowaliśmy jakąś dziedzinę, bo przeczytaliśmy stosowne podręczniki, teksty i tak dalej.\nAle co to znaczy przyznać samemu sobie kompetencje wystarczające, żeby się wypowiadać o jakichś tekstach? To jest bardzo ważne. My z natury rzeczy wypowiadamy się o tekstach, bo tak się ocenia studentów, magistrantów, doktorantów, tak pani oceniała nasze teksty. Więc wskazanie tego pułapu — czy też zakresu — jest chyba dosyć ważne?\nNie przesadzaj. Czy rzeczywiście przystępując do oceniania waszych tekstów, mówiłam, że ich nie rozumiem i że się na tym nie znam?\nACh Nie, naszych nie, ale jak pani czyta Luce Irigaray, to pani tak mówi.\nIK A i przy magistrantach to się pani zdarza.\nJeżeli ktoś wybiera sobie temat, w którym nie czuję się kompetentna, to przepraszam bardzo, czy mam temu zaprzeczać? A ja się dość często nie czuję kompetentna i to jest być może ten brak asertywności, który ze mnie w tej rozmowie wydobywacie na rozmaitych poziomach, ale też poczucie pewnego niedouczenia.\nIK Wydaje mi się, że niekompetencja jest w ogóle wpisana w nasz zawód. Mamy poczucie, że nie jesteśmy w stanie być kompetentne, bo co tydzień w samym Librze2 ukazuje się mnóstwo książek, które powinny interesować kulturoznawcę z IKP. Więc jak definiować swoją niekompetencję? Jak pani wyznacza ten pułap? Zaczęłam od tego, że mnie wkurzało, kiedy mówiła pani, że jest niekompetentna. A przecież przeczytała pani tyle tekstów, że na pewnym poziomie jest pani w stanie powiedzieć, czy tekst jest mądry, ma sens, czy nie, bez względu na to, czy pani zna się na tym, co pani przeczytała.\nNajpierw odpowiem ci nie wprost. Mam ogromne kompleksy związane ze słabą znajomością języków obcych, co ma mnóstwo powodów, które są powodami obiektywnymi i które mnie usprawiedliwiają, ale też pozostaje faktem, że nie chciało mi się do tego porządnie przyłożyć. I równocześnie mam coś takiego jak potrzeba głębokiego rozumienia tekstu. Tekstu jako całości, nie poszczególnych fragmentów. Czytając teksty obcojęzyczne, stale się boję, że może nie dość głęboko je rozumiem. A ponieważ znaczną część życia spędziłam na poprawianiu cudzych przekładów, nieraz pozwalam sobie na wrażenie, że moje pragnienie zrozumienia oryginału znacznie przekracza pragnienie, które miał tłumacz. I coś podobnego odczuwam czasem także w stosunku do tekstów, które nie wymagają przekładu z obcego języka. Ja nie rozumiem, ale niekiedy podejrzewam, że nie do końca rozumie autor.\nIK Nie mam zamiaru nikogo obrażać, ale to brzmi jak pytanie z filmu, który dzisiaj pokazywałam studentom: „czy ty jesteś idiota, czy ty jesteś cwana gapa?”. Bo to jest właśnie ten poziom, kiedy ktoś mówi: „no, ja nie mam żadnych takich specjalnych kompetencji, ale właściwie co znaczy to pojęcie, które tu się pojawia, wokół którego jest zbudowany ten tekst. Bo wyjaśnienie się tu nie pojawia, a jeśli się pojawia, to wynika z niego, że właściwie nic nie znaczy”. To jest z grubsza to, co pani robi z naszymi tekstami, kiedy pani udaje, że pani ich kompletnie nie zrozumiała.\nTo znaczy zapewne, że ja to niewłaściwie nazywam.\nIK Ja nie mówię, czy to jest właściwe, czy niewłaściwe, ja tylko mówię o pewnym procesie pracy z tekstem i jestem ciekawa, jak to wygląda z pani perspektywy à propos mówienia o niekompetencji.\nNie odmawiam sama sobie kompetencji w dziedzinie interpretowania tekstów i logicznego myślenia. Ale myślałam o takich tekstach, przy których czuję się bezsilna. A dosyć bezsilna czułam się na przykład — co może pamiętacie, bo wszystkie prócz Joanny brałyście w tym udział — przy Judith Butler, którą przerabiałyśmy na seminarium. Z jej tekstu3 po długich i ciężkich cierpieniach zaczęły nam w końcu wychodzić same banały. Po mozolnej analizie okazało się, że w niesłychanie skomplikowany sposób autorka zawarła tam kilka myśli w miarę dających się przyjąć, ale które mogłyby być wyjaśnione dużo prościej i krócej. Że płeć kulturowa ma charakter spektaklu czy performance’u, że jest każdorazowo odgrywaniem roli stosownie do wyobrażenia, jakie w konkretnej kulturze lub subkulturze przeważa na temat płci biologicznej. Otóż wysiłek, który włożyłam w dojście do tego wniosku, w porównaniu z wysiłkiem, który w to wkładają inni, był, jak mi się wydaje, większy. Po prostu czasem wydaje mi się, że inni rozumieją z takich wywodów więcej niż ja. Albo że potrafią zadowolić się czymś mniej.\nIK Przykład Judith Butler jest akurat dobry, bo każda z nas czyni jakieś próby jej uproszczenia na użytek zajęć, ale jest inne ważne pytanie. Czy nie jest tak, że konfrontacja z językiem rozmaitych „skomplikowanych” myślicieli wymaga jednocześnie umiejętności ich przekładu na inne, prostsze języki, ale też posługiwania się ich własnym, właściwym im językiem? Drugie pytanie, które ciągle tu krąży: co pani zdaniem powinien umieć humanista, żeby powiedzieć o sobie, że jest kompetentny? Co pani by dało te dwadzieścia lat? Wracając do pani niespełnionych marzeń, co miałoby się stać, żeby pani powiedziała o sobie, że to się udało?\nNie sądzę, żebym była w stanie w ogóle kiedykolwiek powiedzieć, że to się udało, ale może byłabym trochę bardziej pewna siebie. Takie poczucie, że się przeczytało więcej książek, że się lepiej je pamięta… Do tego dochodzi poczucie wyciekających kompetencji…\nACh Do czego pani straciła kompetencje?\nNa przykład do interpretowania Claude’a Lévi-Straussa. Moje studia wypadły w czasie wielkiej mody na strukturalizm i, jak mi się wydaje, jego prace dość dobrze rozumiałam w latach sześćdziesiątych. Po czym miałam wiele lat przerwy, a kiedy do niego wróciłam, to się okazało, że bardzo wielu rzeczy w jego książkach nie jestem już w stanie pojąć. I to jest po trosze odpowiedź na pytanie o te dwadzieścia lat. To są nie tylko lektury, to jest współżycie z ludźmi, którzy posługują się tym samym językiem, rozmawiają o tych samych problemach. Oczywiście, można też powiedzieć, że z pewnego punktu widzenia robią sobie wodę z mózgu. Strzelają do siebie tymi strukturami Lévi-Straussowymi, tymi homologiami i wiązkami relacji, i udając, że to wszystko jest jasne, porozumiewają się na poziomie pozaracjonalnym.\nIK Definiując to w ten sposób, właśnie pani dowiodła, że w ogóle do tego nie tęskni.\nACh Pamiętam takie dyskusje o bardzo mądrych książkach naszych kolegów, którzy po wysłuchaniu pani komentarza dochodzili do wniosku, że to, co mieli do powiedzenia, można było jednak napisać o wiele prościej.\nIK Ta niekompetentna pani profesor robi krzywdę nam wszystkim, bo człowiek się wypiął i wydalił z siebie to dzieło, a potem pani profesor je czyta i mówi w trzech zdaniach: teza, antyteza, synteza, a w ogóle można to było napisać dużo prościej. Ale przecież pani profesor jest niekompetentna…\nZ tego, co tu mówicie, wynika, że nadużywam tego określenia i że robię to minoderyjnie. Chociaż tylko staram się być szczera.\nIK Ja przecież nie mówię, że pani kłamie albo że to jest konwencja towarzyska, tylko zastanawiam się, co się pod tym kryje, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że często za sprawą paru prostych pytań nagle cała konstrukcja, która sprawia wrażenie skomplikowanej, się rozpada. Więc powtarzam jeszcze raz pytanie: co to znaczy być kompetentnym?\nTo, że możesz czuć się swobodnie.\nJKL Przecież tyle czujących się swobodnie osób jest w gruncie rzeczy niekompetentnych!\nJK Tylko czy my tu mówimy o kompetencjach, czy o samopoczuciu?\nJa przez cały czas mówię o samopoczuciu, bo obiektywnie o kompetencjach powiedzieć nic nie potrafię. Do tego potrzebny jest absolut poznawczy albo Pan Bóg.\nJK Czyli rozmawiamy o tym, jak się dobrze czuć wśród ludzi, którzy posługują się językiem wyrafinowanym, który nam w głębi duszy wydaje się jałowy albo pretensjonalny, a oni zupełnie niepotrzebnie tak się wysilają i napinają. Problem jednak w tym, że na takim poczuciu czy rozpoznaniu nie da się zbudować poczucia wyższości tak do końca. Mimo że wiemy, że ten język jest nadęty, to wątpliwości dotyczące samooceny pozostają…\nZwłaszcza że przez lata spędzone poza środowiskiem akademickim utraciłam nie tylko zdolność swobodnego mówienia o Lévi-Straussie, ale praktycznie zdolność mówienia o filozofii. Wypadłam z tego języka, a w pewnym momencie zaczęło mnie to śmiertelnie nudzić. I to też jest jeden z dowodów mojej niekompetencji.\nIK To na pewno nie jest dowód niekompetencji. Ale dla nas jest ważne, jak pani definiuje kompetencje w ogóle. Nie swoje własne.\nMoi mistrzowie byli kompetentni. A inni?\nIK No ale chyba potrafi pani powiedzieć, czy jakaś osoba, która się wypowiada, jest kompetentna czy nie?\nJeśli nie dopatrzę się u kogoś jawnych błędów, na przykład błędów rzeczowych, które mogłabym wskazać palcem, to wtedy się zaczyna amatorska psychologia. Patrzę, czy ktoś rozkłada swój pawi ogon i głównie się popisuje, czy też sprawia wrażenie, że rzeczywiście ma coś do powiedzenia. Jeśli zanadto się napawa własnym pisaniem bądź mówieniem — to zaczynam wątpić. Ale zauważcie, ja mówię tylko o odczuciach.\nIK Czyli osoba kompetentna to osoba, którą uważa pani za kompetentną na poziomie swojej własnej niekompetencji.\nJK Odnoszę wrażenie, że rozmowa o kompetencjach zaciemnia w gruncie rzeczy sprawę dość prostą: że przez te dwadzieścia lat nie napisała pani kilku książek, które mogła pani w tym czasie napisać. A to zmieniłoby pani dzisiejsze samopoczucie, bo z tych kilku nienapisanych książek zrodziłaby się owa swoboda, której pani brakuje. Czyli kompetencje buduje poczucie, że zrobiło się wszystko, na co było człowieka stać. Pani nie ma tego poczucia, czy tak?\nIK Ale zgadzamy się z tym, że to jest utopia?\nJK To zawsze jest utopia. A w tym wypadku jest to jeszcze coś za coś. Mnie jest jakoś trudno drążyć temat, dlaczego dwadzieścia lat przepracowanych dla „Dialogu” to w pani życiu lata zmarnowane. To by mnie mogło wpędzić w depresję. Więc może zapytam o co innego: kiedy wracała pani na uniwersytet po dwudziestu latach, to jak pani definiowała tę swoją dziedzinę na nowo? Bo przecież nie podjęła pani pracy naukowej w tym samym miejscu, w jakim ją porzuciła?\nParadoksalnie, podjęłam ją w dość podobnym miejscu. Bardzo ładnie nazwała to Joanna Pałach, kiedy w 2003 roku robiła ze mną wywiad dla „Nowych Książek”. Powiedziała wtedy, że jestem znachorką. Trochę w związku z książką O kulturze i znachorach, ale też i ja zdawałam sobie sprawę, że nie jestem prawdziwą uczoną w takim sensie, w jakim są nimi uczeni akademiccy, którzy wszystko przeczytali i publikują uczone rozprawy w pismach z listy filadelfijskiej albo przynajmniej punktowanych. Że mam pewną dozę zdrowego rozsądku i że dyscyplina, którą uprawiam, nie jest na tyle ścisła, by wymagała ode mnie bycia czymkolwiek innym niż znachorką — inteligentną czytelniczką. I wróciłam na uniwersytet z tymi kompetencjami znachorki.\nJKL Dwadzieścia jeden lat spędzonych w zamrażarce spowodowało, że była pani odseparowana od życia intelektualnego…\nAkademickiego. Czyli od pewnego aspektu życia intelektualnego, które polega na tym, że się w pewnym języku omawia pewne sprawy, tracąc zarazem dystans do tego języka. Ale kiedy się przychodzi po długim okresie nieobecności, wejść w ten język i w ten styl już się właściwie nie udaje. Kiedy mówię o swojej niekompetencji, to mam na myśli to również, że nie mogę wskoczyć w ten język.\nJJ To chyba całe szczęście.\nMówimy o poczuciu kompetencji, poczucie własnej wartości skądinąd posiadam.\nJKL Pani patrzy na życie akademickie i intelektualne z podwójnej perspektywy. Jest to spojrzenie z wewnątrz, bo jednak weszła pani do środka, ale też cały czas jest pani outsiderką. To jest dyspozycja unikalna i można powiedzieć, że powinna pani podziękować za tych dwadzieścia jeden lat. Widzę w tym siłę, a nie słabość. Owszem, jest pani trudno, ale są również z tego pewne frukta.\nRzeczywiście brak mi spontanicznej umiejętności wchodzenia w pewien typ rozważań akademickich. Mam poczucie bycia outsiderką, co się wiąże również z tym, że mnie odstręczają wszystkie procedury, że w gruncie rzeczy zupełnie się nie nadaję do społecznego życia uniwersyteckiego, które w znacznym stopniu polega na zebraniach, posiedzeniach i innych kretyństwach. Ale jeśli się nie wchodzi w skład pewnych komisji i komitetów, jeśli się nie wysiaduje na zebraniach, nie uczestniczy w dyskusjach, to pozostaje się poza społecznością. I ja tak pozostałam zarówno z powodów charakterologicznych, jak i biograficznych.\nJK A co panią skłoniło do zajęcia się badaniem ciała i płci?\nPersonalnie Aneta Górnicka-Boratyńska4. A poza tym zaskoczyło mnie, że nasz program antropologii kultury (to się chyba wtedy jeszcze nazywało „wprowadzenie do wiedzy o kulturze”) w ogóle pomija wątek płci.\nACh Może kobiet nie ma?\nW tym programie i w skrypcie przeznaczonym dla studentów w ogóle się nie pojawiały. A tym samym nie było i problemu płci. Tekstów pisanych przez kobiety też nie było, ale to akurat jest tu mniej ważne. Jednak obecność tematu ciała bez podejmowania tematu płci była intrygująca. Widać było, że ten cały program przygotowali mężczyźni\nACh Czyli Katedra Kultury Polskiej.\nFakt, tam pracowali na początku prawie sami mężczyźni. A dla mężczyzn problematyka płci jest przezroczysta.\nJK Poczucie sprawiedliwości panią ruszyło.\nPoza tym mnie to po prostu interesowało. Kobieta w kulturze i ciało kobiety w kontekście kulturowym. Ale obecnie powstające teksty feministyczne w większości odstają od tamtych moich zainteresowań. Bo jednak zawsze bardziej interesował mnie wątek emancypacyjny.\nJK Pamiętam, że kiedy na początku mojej współpracy z „Dialogiem” proponowałam zrobienie feministycznego numeru, pani powiedziała: „Ale z czego? Ale z czego? One tak głupio piszą”.\nBo one głupio piszą. Albo uczenie. Nic na to nie poradzę.\nJK To wróćmy do kwestionariusza Prousta: „Co wzbudza we mnie obsesyjny lęk?”.


PCPR i WTZ podczas Niedzieli ze Smakiem | Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Obornikach\n« OGŁOSZENIE O NABORZE wniosków w programie Aktywny Samorząd Moduł I\nProjekt „Poprawa dostępu do usług społecznych w powiecie obornickim” »\nPCPR i WTZ podczas Niedzieli ze Smakiem\nPodczas Niedzieli ze Smakiem – kulinarnego festynu odbywającego się w ramach Dni Obornik, można było nie tylko dobrze zjeść i podpatrzeć jak gotuje tegoroczna gwiazda Mateusz Gessler. Mieszkańcy odwiedzający park przy Młynie Dahlmanna mogli też uzyskać wiele praktycznych informacji, które udzielane były w punkcie promocyjnym Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie.\nPracownicy PCPR promowali m.in. program „Aktywny Samorząd”, w ramach którego osoby niepełnosprawne mogą starać się różnego rodzaju dofinansowania i refundacje. Na stoisku można było też dowiedzieć się, czym jest rodzinna piecza zastępcza oraz jakie warunki spełniać muszą kandydaci na rodziców zastępczych.\nSwoje stoisko miały także Warsztaty Terapii Zajęciowej z Wiardunek, które oferowały w bardzo atrakcyjnej cenie wyjątkowe rękodzieło, wykonane przez podopiecznych placówki. Spragnieni mogli też poczęstować się pyszną lemoniadą, a dla łasuchów przygotowano słodki poczęstunek.\nWięcej informacji na temat naboru kandydatów do pełnienie funkcji rodziny zastępczej oraz programu „Aktywny Samorząd” można przeczytać TUTAJ


szukam partnera "na pierwszy raz" - Temat - Grupy\nOdsłon: 4674 Komentarzy: 8\nszukam partnera "na pierwszy raz"\nDodano: 15.09.2013 1:16 przez: bowser5\ncześć. tak jak w temacie chciałbym przeżyć "mój pierwszy raz" z jakimś fajnym chłopakiem. rzecz jasna nie chcę by była to byle osoba. chcę, żeby było to specjalne :)\nnie ruszę się poza Warszawę w najbliższym czasie, więc raczej tutaj. jestem otwarty na inicjatywy. mogę wpaść do ciebie, ale może być też gdzieś na mieście np. w kawiarni w łazience ;)\njeżeli jesteś mną zainteresowany, to proszę napisz do mnie wiadomość i mnie zainteresuj :)\n13.08.2019 14:45 gosc xxxx\nwitaj mlody chlopaku - milo cie poznac chlopaku z depresja , milo cie poznac i zaprosic na spotkanie usiebie w miejscowosci sulejowek na , ul, piulsudskiego , na przystanku drobiarska 02 ztm na zadanie wysjadziesz z autobusu linija 173 ztm w miejscowosci sulejowek na ulicy , piulsudskiego na przystanku drobiarska 02 ztm na zadanie wlasnie , spotkajmy sie we dwuch mlodych chlopakow razem umnie w miejscowsci sulejowek , ul . piulsudskiego , na przystanku drobiarska 02 ztm na zadanie z autobusu linij 173 ztm , badz napewno umnie w miejscowsci sulejowek , na przystanku ztm drobiarska 02 ztm na zadanie , badz ubrany - biala koszula , spodnie garniturowe , buty pantofle ...\n04.12.2018 2:20 Bioemin (37) Warszawa\nNo i? Znalazłeś? :)\n22.08.2014 23:19 Eil (25) Warszawa\nDesperacja desperacją, ale ja tam rozumiem - też chciałbym na własnej skórze przekonać się jak to jest uprawiać seks z innym mężczyzną, a że moje serducho ma już kogoś idealnego do pary, to nie ma co nawet mówić o poważnym związku. Niestety, znalezienie kogoś takiego "na pierwszy raz" wcale nie jest łatwe, mi sprawę utrudnia własna wybredność, oraz to że umieszczający ogłoszenie ostatni raz pokazał się tu trzy miesiące temu. : p\n03.08.2014 0:45 Nathanielek (32) Bielsko-Biała/Kraków\nDesperacja to delikatne określenie. Człowieku, szanuj się Oo.\n02.08.2014 17:32 wszystkokurwazajete (23) Tarnów\n31.07.2014 4:04 Hot Gay Nerd (28) Warszawa\nreally? To na prawdę byłoby dla Ciebie specjalne?\nNo to jest w sumie dość wyjątkowy, specjalny pomysł na pierwszy raz.\n22.09.2013 23:25 Jiro'jin (30) daleka północ\nniezła desperacja, że tak to ujmę\n21.09.2013 9:13 Piotrek\n"chcę, żeby było to specjalne :)"\n"ale może być też gdzieś na mieście np. w kawiarni w łazience ;)"\nbi gej homo pierwszy raz seks warszawa


Antyszczepionkowy apel | Zwykłe Historie\nZwykłe historie zwykle są lekkie, luźne, poprawiające humor. Jednak dzisiaj mam pewien apel. Apel społeczny. Zwykle nie wdaje się w dyskusje dotyczące polityki, wydarzeń na świecie, czy w naszym kraju. Daleko mi od bycia specjalistą w tych dziedzinach więc wolę nic nie mówić. Jednak jest coś co bardzo mnie uwiera. Nie chcę tego publikować w mediach społecznościowych żeby tam nie nakręcać zbytniej „gównoburzy”. Skoro mamy miejsce w Internecie gdzie możemy opisać nasze życie i nie musimy obawiać się usunięcia naszych wpisów ze względu na politykę, to chciałbym to wykorzystać. Oczywiście wszystko będzie okraszone zupełnie zwykłą historią.\nJestem dzisiaj nazwijmy to „lekko” niewyspany. Dlaczego? Otóż mój 18 miesięczny synek obudził się o godzinie 00:30. Jak tylko sam się przebudziłem i zorientowałem o co chodzi, pobiegłem do niego żeby go uspokoić. Niestety nie chciał się on położyć i pójść spać dalej. Wziąłem go więc na ręce i próbowałem bujając uśpić. To niestety nic nie dawało. Odłożyłem go więc z powrotem do łóżeczka. Wtedy też zauważyłem, że ma ciepłe czoło. Okazało się, że ma temperaturę i pewnie między innymi dlatego nie może zasnąć. Po podaniu leków przeciwbólowych udało mu się na dobre zasnąć dopiero o 2:30.\nW związku z całą tą sytuacją ja spałem dzisiaj trochę ponad 4 godziny. I wiecie co? Powtórzyłbym to tysiące razy jeśli zaszłaby taka potrzeba. Doskonale wiem dlaczego tak się stało właśnie dzisiaj. Wczoraj byliśmy na szczepieniu i jest to jeden z efektów ubocznych które mogą się pojawić. Ale jest to nic w porównaniu z tym co mogłoby się stać bez tego szczepienia.\nDlatego mój apel będzie krótki, ale dosadny. Drodzy rodzice małych dzieci, albo przyszli rodzice. Drodzy czytelnicy proszę Was SZCZEPCIE SWOJE DZIECI. Nie dajcie się nabrać na historie o tym, że szczepienia powodują autyzm, bo to historie wyssane z palca. Poczytajcie tutaj, albo tutaj.\nProszę nie dopuśćmy do tego, że przez jakieś historyjki wrócą do nas choroby bardzo poważne takie jak odra, krztusiec czy polio. Nie wracajmy do początków XX wieku i nie odrzucajmy osiągnięć współczesnej medycyny tylko dlatego, że to modne, czy dlatego, że wyczytaliśmy tak na facebooku.\nTen wpis został opublikowany w Bez kategorii dnia 26 kwietnia 2018 , przez Kajtek.\n← Poranna afera z majonezem w tle Porządki →\nZwykłe pogorszenie warunków pracy\nZwykły powrót na siłownię\nArchiwa Wybierz miesiąc Styczeń 2019 (7) Grudzień 2018 (3) Listopad 2018 (6) Październik 2018 (45) Wrzesień 2018 (50) Sierpień 2018 (59) Lipiec 2018 (60) Czerwiec 2018 (60) Maj 2018 (60) Kwiecień 2018 (18)


Regeneracja zębodołu, wyrostka i bazy kostnej - Stomed\nZnajdujesz się na: Strona główna » Nasza oferta » Chirurgia » Regeneracja zębodołu, wyrostka i bazy kostnej\nREGENARACJA ZĘBODOŁU , WYROSTKA I BAZY KOSTNEJ\nPo usunięciu zęba powinno się jak najszybciej zastąpić brakujący korzeń implantem zębowym. Dzięki temu mamy pewność, że kość w tym miejscu nie będzie zanikać. Bądź od razu po ekstrakcji zasypać zębodół materiałem kościotwórczym i przykryć membraną zapewnia wytworzenie w tym miejscu kości.\nNajczęstszym utrudnieniem przy wprowadzeniu implantu jest zbyt mała ilość kości. Dostępne obecnie technologie pozwalają zwiększyć objętość tkanki kostnej do odpowiednich rozmiarów umożliwiających wprowadzenie implantu i odtworzenie na nim brakującego zęba.\nUzupełnienie braków tkanek kostnych wynikłych na skutek:\nzaniku kości po zabiegach ekstrakcji zębów\ndługoczasowego noszenia protez ruchomych\nzaburzeń gospodarki wapniowo– fosforanowej\nW zabiegach regeneracyjnych gdy potrzebny jest dodatkowo materiał kostny mamy do dyspozycji kość własną - pochodzenia autogennego (autoprzeszczepy) lub specjalne biomateriały.\nW celu określenia poziomu zaawansowania zaniku kostnego pacjenta, wykonuje się zdjęcie pantomograficzne (RVG) a także ewentualnie badanie tomograficzne (CT).\nZabieg Sterowanej Regeneracji Kości polega na zwiększeniu jej ilości . W miejscu zaniku kości wprowadza się pod dziąsło specjalny materiał( np biomateriał Bio- oss, produkowanym przez firmę Geistlich), który stymuluje proces podobny do naturalnego zrastania się dwóch części złamanej kości. Kość pacjenta wrasta w strukturę materiału, zwiększając swoją objętość.\nW celu odbudowy powierzchni kości można wykorzystać kość własną (przeszczep autogeniczny).\npacjent trzyma zagryziony opatrunek chirurgiczny przez około godzinę po zabiegu\nokolicę implantowaną pacjent okłada zimnym kompresem do 12-24 godzin po zabiegu, bez uciskania przestrzeni suplementowanej(również następnego dnia)\ntego dnia nie wolno przyjmować żadnych ciepłych i twardych posiłków\nw ciągu najbliższych dni po zabiegu, pacjent powinien ograniczyć aktywność fizyczną\nw okresie wgajania materiału przeszczepowego nie wolno naciskać jego powierzchni, by ich nie przesuwać. Tak jak przy gojeniu złamanych odłamów kostnych mobilność ich zaburza prawidłowe gojenie.\nW przypadku zaniku kostnego wynikłego w skutek predyspozycji genetycznych nie jest łatwo mówić o profilaktyce. Jednak zdecydowana większość zaników spowodowana jest nieleczoną chorobą przyzębia, długotrwałym noszeniem protez ruchomych lub brakiem pojedynczych zębów. W takich przypadkach najlepszym rozwiązaniem jest jak najszybsza implantacja.


Dorosły pies trolluje młodego - wiocha.pl absurd 1211760\nDorosły pies trolluje młodego\nNiezły cwaniak z niego\nmateo8 15-03-25, 15:22 Zgłoś\nDodano: 2015-03-25, 15:22:53 przez: mateo8\nCo wy koorwa z tymi trolami? Po Polsku proponuje mowic i pisac bo nasz jezyk niedlugo zaniknie!!!!\nten portal do co raz większe dziadostwo już nawet bawiące się psy tu trafiają\nBokserki wspaniałe psiska ;)\nA jak to będzie "troll" po polsku?\nPo angielski "troll", a po polsku "trol":) Tu akurat bardziej niż z angielska, zalatuje mową potoczną, nie ma się czego czepiać. Ale coś jak "coaching", "deweloper", "designing" w języku polskim to już przesada.\nadmin albo weź się za odrabianie lekcji albo bądź adminem innej strony bo widać pieski mądrzejsze od Ciebie skoro Ty to wstawiasz na główną\nPolski wyścig szczurów za hajsem ? czy mi się tylko zdaje?\nZdaje Ci się:)


Tutejsze miejsce mnóstwa twarzy czeka | ValenciaExplora\nPosted on: 23 lutego 2021, by : admin\nKażdy hotel Łódź znajduje się w budynku, którego droga zapisana jest w podręcznikach. Idąc na spacer nie możemy ominąć Pietryny, która nie tylko woła luksusowymi sklepami, ale również ciekawymi detalami. Murale znajdują się na wielu budynkach, pokazując, że pusta kamienica może być na swój sposób cudowna. Nie zabraknie tutaj spektakli, ulicznych grajków, aktorów zaczepiających podczas spacerowania oraz parków. Ogrom osób mówi, ze miasto to jest straszne. Nie ma nic bardziej pomylonego. Odbywa się tu ogrom fajnych festiwali, mnóstwo miejsc dla maluchów, a blogosfera co miesiąc zaprasza na interesujące warsztaty. Musimy pamiętać o pięknej Alei Gwiazd, obok której restauracja Łódź daje pyszne, łódzkie dania.\nCzy opisywany artykuł jest według Ciebie godny uwagi? Jeśli tak, to z pewnością zaabsorbuje Cię także to wiarygodne źródło – mówi o zbliżonej kwestii.\nKuchnia regionalna cieszy się zadowoleniem klientów ze wszystkich regionów. Dlatego hotel Łódź cennik jest tu tłoczny o każdej porze roku. W laskach mamy wyznaczone miejsce do szachów oraz gier planszowych. Ludzie w mieście bardzo chętnie pokazują wszystko, co miasto w sobie kryje.\nNa serwisach www odnajdziemy bardzo wiele interesujących miejsc, które musimy odwiedzić podczas pobytu w mieście. Niejedna restauracja Łódź posiada w sobie coś ciekawego. Przechadzając się ulicą możemy ominąć mnóstwo wartych obejrzenia miejsc. Spójrzmy zatem na blogach czym może nas Łódź poczęstować. Nie musimy biegać wszędzie. Nie musi to być jednak spacer po sklepach. Sprawmy, aby wycieczka była idealna. Powinniśmy również wejść do sklepów, gdzie znajdziemy tradycyjne łódzkie zabawki. Przejdźmy się przez polecane miejsca w swój wolny dzień, a na bank jeszcze tu przyjedziemy. Nie warto chodzić po promocjach, jeśli do obejrzenia mamy tyle wartościowych budynków. Każdego dnia możemy zwiedzać nowe miejsca. Zacznijmy od najsławniejszej ulicy w tym mieście.\nKiedy już przeczytasz ten artykuł, to spojrzyj także na podobne serwisy (https://www.uroczysko7stawow.pl/bezpieczny-hotel), które mają równie ciekawe dane – one niesamowicie Cię wciągną.\nNie zapomnijmy o pocztówkach!


Nacomi Body Scrub peeling do ciała Truskawkowy Pudding 200g | Neness®\nNacomi Body Scrub peeling do ciała Truskawkowy Pudding 200g\nIndeks produktu: PRIM_5902539703184\nDręczy Cię sucha i szorstka skóra?\nJeśli chcesz się jej pozbyć, a jednocześnie zadbać o nawilżenie i odżywienie skóry Twojego ciała sięgnij po nasz naturalny peeling cukrowy na bazie masła shea, które wzbogaciliśmy dodatkowo cennym olejem arganowym i olejem kokosowym.\nNasz peeling o zapachu truskawki i gujawy to najsłodszy sposób na przywrócenie Twojej skórze świeżości i witalności. Peeling skutecznie złuszczy martwy naskórek wyraźnie wygładzając Twoją skórę i wyrównując jej koloryt. A dzięki jego pielęgnacyjnej bazie dodatkowo intensywnie nawilży i ujędrni Twoją skórę.\nPo kąpieli, nanieś peeling na rozgrzaną, wilgotną skórę i masuj aż do rozpuszczenia cukru, a następnie spłucz za pomocą wody.\n- Cukier i pestki truskawek - Cukier i pestki truskawek stanowią ścierną bazę naszego naturalnego peelingu, która pozwala mechanicznie usunąć martwy naskórek i daje efekt wyjątkowego wygładzenia Twojej skóry.\n- Masło shea - Masło shea głęboko nawilża i natłuszcza skórę, odbudowując jej barierę ochronną, abyś nie musiała się obawiać szkodliwego działania chłodu czy wiatru. Przeciwdziała foto-starzeniu się skóry i przedwczesnemu pojawieniu się oznak jej starzenia się takich jak zwiotczała skóra pozbawiona elastyczności i nieestetyczne przebarwienia.\n- Olej arganowy - Olej arganowy ma zbawienny wpływ na naszą skórę. Intensywnie nawilża i odżywia przesuszoną skórę, dzięki czemu stymuluje produkcję kolagenu aby Twoja skóra była bardziej elastyczna. Zwany jest eliksirem młodości ponieważ zwalcza pierwsze oznaki starzenia się skóry.\n- Olej kokosowy - Olej kokosowy skutecznie nawilża suchą i spierzchniętą skórę, wzmacniając jej ochronną barierę lipidową i wspomagając jej regenerację. Olej tłoczony z miąższu orzecha kokosowego sprawia, że skóra staje się jedwabiście miękka.\nSKŁAD: Sucrose, Argania Spinosa Kernel Oil, Butyrospermum Parkii Butter, Cocos Nucifera Oil, Tocopheryl Acetate, Parfum, Fragaria Vesca Seeds, Benzyl Alcohol, Benzyl Benzoate, Benzyl Salicylate, D-Limonene, Linalool, Citronellol, Methyl 2-Octynoate, Citral, Geraniol.\nnawilżające, odżywcze, złuszcza martwy naskórek\nEtja Naturalny Olej Tamanu bio 50ml\nRexona Sexy Bouquet Anti-Perspirant 48h antyperspirant...\nAdidas Dynamic Pulse 3 żel pod prysznic 250ml\nFarmona Herbal Care Werbena dezodorant do stóp 150ml\nPeggy Sage Fat-Soluble Warm Depilatory Wax Vert wkład...\nMen Refreshing Impulse Shower Gel orzeźwiający żel pod...\nOrganic Shop Body Desserts Chocolate & Macadamia Nut...\nCena 22,05 zł


Evo Morales Ayma cytaty (22 cytatów) | Cytaty sławnych ludzi\nEvo Morales Ayma cytaty\nData urodzenia: 26. Październik 1959\nEvo Morales, właśc. Juan Evo Morales Ayma – boliwijski polityk. 18 grudnia 2005 wygrał wybory prezydenckie w Boliwii, zdobywając 53,7% głosów. Objął urząd 22 stycznia 2006. Jest Indianinem z ludu Ajmarów, który stanowi ok. 30% ludności kraju, a razem z Indianami Keczua ponad 60%.\nVíctor Paz Estenssoro5\nJuan Lechín Oquendo7\nHugo Banzer Suárez1\nLuis Arce Gómez1\nBenjamín Mendoza y Amor Flores3\nGary Prado Salmón1\nHernán Siles Zuazo1\nCytaty Evo Morales Ayma\nŹródło: lewica. pl 21 grudnia 2005\n„Czuję, że właśnie tutaj rozpoczyna się nowa boliwijska historia, historia w której jest równość i historia bez dyskryminacji.“\nŹródło: lewica. pl 8 sierpnia 2006\n„Historycznie, wszyscy Indianie byli marginalizowani, politycznie zwalczani, kulturowo alienowani, społecznie znienawidzeni i deprecjonowani. Z tego powodu organizujemy się, aby nikt nie był marginalizowany i eksploatowany. Równość i poszanowanie praw człowieka to dla nas sprawa priorytetowa.“\nŹródło: lewica. pl 29 października 2006\n„Niech żyje koka! Śmierć Jankesom!“\n„Nie chcemy biznesmenów, którzy okradają społeczeństwo Boliwii.“\nzapowiadając śledztwa w sprawie źródła zarobków wielkich firm i bankierów.\n„Jestem pewien, że 1 maja Fidel powróci do swych obowiązków.“\nŹródło: gazeta. pl 28 kwietnia 2007\n„Odkąd w naszym kraju implementowano neoliberalizm, chłopi i Indianie byli jedynymi, którzy walczyli przeciwko temu systemowi społecznemu. Walka toczyła się na dwóch frontach. Na jednym chodziło o odzyskanie ziemi, na drugim o zdobycie władzy politycznej. Indianie chcą odzyskać ziemię wraz ze wszystkimi zasobami naturalnymi. Ta walka toczy się w Boliwii od 500 lat. 12 października 1992 roku miała miejsce fundamentalna zmiana, przeszliśmy z defensywy do ofensywy tzn. z walki związkowej do walki o władzę. Bardzo istotne okazało się połączenie naszych sił z sektorami miejskimi, intelektualistami i klasą średnią. Wzmocniliśmy się i dzięki temu udało nam się zdobyć władzę.“\nŹródło: lewica. pl, 29 października 2006\n„Prawo zezwala na uprawianie niewielkich ilości koki.“\nŹródło: lewica. pl, 28 października 2001\n„Żaden z moich poprzedników nie przeszedł tej drogi, nie poznał co to jest głód, czym jest chodzenie bez obuwia, boso. Nie wiedzą co to jest brak dostępu do wody czy elektryczności. Nie znają cierpienia. Nikt z nich tego nie doświadczył. Wiedzą o tym, ale z książek. Mówią o tym, mówią o koniunkturze ekonomicznej, o sytuacji społecznej kraju, mówią o tym bez znajomości realiów, których nie mieli okazji poznać.“\nO głodzie, O książkach, O cierpieniu\n„Dopóki jestem prezydentem tego kraju, nie pozwolę, aby jakikolwiek kubański lekarz został wydalony. Doszedłem do wniosku, że niektórzy boliwijscy lekarze są tak egoistyczni, że nie chcą bezpłatnej opieki zdrowotnej dla wszystkich Boliwijczyków.“\nodpowiadając na strajk lekarzy którzy domagali się wydalenia lekarzy kubańskich.


Sportowa Dąbrowa - Aktywna Strona Miasta - News: Magdalena Śliwa: Stanowimy kompletny zespół\nLipiec 07 2020 13:46:34\nMagdalena Śliwa: Stanowimy kompletny zespół\nSiatkarki MKS-u Dąbrowa Górnicza odniosły swoje pierwsze zwycięstwo w rozgrywkach Ligi Mistrzyń. - Ekipa z Baku straciła trochę pewności siebie - przyznała po całym pojedynku rozgrywająca dąbrowskiej drużyny, Magdalena Śliwa.\nGratuluje zwycięstwa. Zagrałyście dzisiaj bardzo dobrze, choć te dwa pierwsze sety były chyba „przespane" przez waszą drużynę, chyba czegoś zabrakło...\nMagdalena Śliwa: - Zabrakło w naszej grze mocnej i zdecydowanej zagrywki, która się potem pojawiła w trzecim secie i wymuszała błędy w drużynie przeciwnej. Ekipa z Baku straciła trochę pewności siebie, miała zagrywkę trochę lżejszą, dlatego to spotkanie zaczęło wyglądać lepiej z naszej strony.\nW czwartym secie był taki „magiczny" wynik 23:19 dla MKS-u i wszyscy zaczęli mieć obawy, co będzie dalej?\n- Ja też miałam takie obawy. Przy nim przegraliśmy sety, a co za tym idzie całe mecze w Dreźnie w Lidze Mistrzyń i w lidze z BKS-em. Teraz się udało i mam nadzieję, że to już jest za nami i wcześniejsza sytuacja się nie powtórzy.\nNie szkoda wam tego przegranego meczu w Lidze Mistrzyń w Dreźnie, gdzie byłyście blisko odniesienia zwycięstwa? Teraz sytuacja w tabeli mogła być zupełnie inna.\n- Teraz wiemy czego możemy spodziewać się po tej drużynie. Wtedy nikt tej ekipy nie traktował poważnie, a tam jest młody i niebezpieczny zespół, który sprawił nam dużego psikusa. Teraz wiemy, co grają i mecz w Dąbrowie Górniczej będzie zupełnie inny.\nTrener Waldemar Kawka mocno rotował składem, aż w końcu zmienniczki spełniły swoje zadanie i gra zaczęła układać się po waszej myśli.\n- W każdym meczu, któraś z nas wchodzi z kwadratu i wnosi coś do zespołu. Ważne jest, że stanowimy kompletny zespół i to jest dla nas ważne.\nMiałyście bardzo intensywne ostatnie dziewięć w przeciągu których rozegrałyście cztery mecze i czeka was w najbliższy poniedziałek niełatwy mecz z PTPS Piła.\n- Ostatnie dni były dla nas bardzo ciężkie. Więcej czasu spędziłyśmy na walizkach w podróży niż w domu, więc odpoczynek jest nam bardzo potrzebny teraz. Na mecz z PTPS-em będziemy bardzo zmobilizowane.\nOstatni wygrany mecz we Wrocławiu sprawił, że morale zespołu zostało podbudowane. Widać było dzisiaj uśmiechy na waszych twarzach...\n- Hala we Wrocławiu jest bardzo ciężkim dla nas terenem. Wielokrotnie przegrywałyśmy tam mecze, ponadto Impel też był w nieciekawej sytuacji. Wiedziałyśmy, że wrocławska drużyna musi w którymś momencie się zmobilizować i miałyśmy obawy by nie był to mecz z MKS-em. Na nasze szczęście zagrałyśmy bardzo dobrze i odniosłyśmy potrzebne nam zwycięstwo.\nKrystyna Strasz niebawem wróci i będzie wam się grało łatwiej i pewniej?\n- Krysia ma zaległości w treningu i czekamy na nią. Każda zawodniczka, która zastępowała naszą libero wywiązała się z powierzonego jej zadania bardzo pozytywnie, ale brakuje nam jej wigoru oraz jej ofiarnych obron.\nrozmawiał: Robert Sarna\nZibar dnia listopad 21 2012 13:56:51 · 0 komentarzy · 1177 czytań ·\nWygenerowano w sekund: 0.02 6,030,816 Unikalnych wizyt


W starą sobotę odbył się pokaz najnowszej kolekcji miejscowego producenta odzieży. Wydarzenie przyciągnęło dużą dawka widzów, którzy zależeli sprawdzić, co projektanci stworzyli na wznoszący się sezon. Wśród publiczności mogliśmy zobaczyć nawet kilka celebrytów, dziennikarzy i polityków.\nPokaz dopracowany stał w najniższym punkcie oraz całość odbyło się bez żadnych przeszkód. Na pozoru mogliśmy podziwiać modelki prezentujące wspaniałe, letnie, ręcznie wykonane ubrania. Do ich działalności wykorzystano tylko proste oraz subtelne tkaniny o dużych, kolorowych barwach, między innymi bawełnę, len i jedwab. Naszej reporterce najbardziej podobały się zwiewne, kolorowe spódnice maxi w sumy przygotowane na szydełku. Oprócz nich zachwyt wzbudziły także koronkowe, romantyczne suknie i bluzki z falbankami oraz haftowane bikini. Do małych ubrań projektanci zaproponowali dla osób między innymi plecione kapelusze z bogatymi rondami, ozdobione koronkami i kolorowymi kwiatami.\nPo pokazie stara się licytacja przepięknej sukni ślubnej przygotowanej najbardziej na ostatnią okazja. Suknia została dana osobie, która chciałabym zachować anonimowość. Ponadto licytowano te kilku ubrań z najcieplejszej kolekcji. Dochód wzięty z nowej sprzedaży zostanie oddany na bliski dom dziecka. Podkreślenia musi bowiem, że marka chętnie wspiera różnorodne akcje charytatywne oraz wyjątkowe. Jej właściciele już kilkakrotnie czekali na aukcje swoje materiały, a potem przedmiotem transakcji była nawet wizyta w prywatnej z fabryk.\nPrzedstawiciel firmy powiedział nam, że najnowsza kolekcja przybędzie do punktów obecnie na startu maja. Ponadto poinformował on, że firma chce otwarcie sklepu internetowego, w jakim publiczne byłyby kolekcje inne niż w handlach stacjonarnych.\nMiejscowa marka odzieżowa istnieje pewnym z najzdrowszych producentów odzieży w końca. Jest kilka fabryk w pełnym kraju. Zatrudnia kilka tysięcy pracowników, w tym przede wszystkim dużo najciekawszych krawców, krawcowych i projektantów. Co jakiś okres nazwa ta wydaje kolekcje we korzyści z obowiązującymi polskimi projektantami. Kolekcje te zajmują się tak silnym uznaniem, że jeszcze przed otwarciem sklepu, gotowi już z samego rana biorą się w długich kolejkach. Kolekcje te idą tegoż samego dnia.\nSkutki tej marki od wielu szybko lat przejmują się dużym powodzeniem wśród użytkowników, dodatkowo w rogu, jak jeszcze zagranicą. Pisząc o niej, nie wypada nie wspomnieć o wiele satysfakcjach które otrzymała, oraz które potwierdzają, że towary są najwyższej klasie.\n« Programy komputerowe rolnicze


Wątek: Awionetki Lufthansy\n11-03-2008, 20:10 #1\nJuż wkrótce Lufthansa Private Jet, spółka zajmująca się przewozami typu taxi, rozpocznie działalność przy pomocy własnych samolotów. W ten sposób niemieckie przewoźnik, kojarzony z największymi samolotami pasażerskimi, wzbogaci swoją flotę o niewielkie maszyny dyspozycyjne.\nJako pierwsze przybędą do Niemiec dwie Cessny Citation CJ3, jeszcze w tym miesiącu. Cała flota Lufthansa Private Jet zostanie skompletowana w 2009. Tak jak inne, powietrzne taksówki, nowe samoloty niemieckiego przewoźnika będą latały bez oznaczeń linii, zapewniając podróżnym maksimum dyskrecji / Zdjęcie: Cessna\nLufthansa oferuje bardziej zamożnym klientom loty samolotami dyspozycyjnymi od 2005. 30% lotów odbywa się na stałych trasach, z wylotami z Frankfurtu, Monachium i Zurychu, a więc z lotnisk, na których operuje Lufthansa i Swiss International Airlines. Pozostałe to loty z punktu do punktu, na trasach, jakie wybiorą klienci. Jednak zlecenia realizowane były samolotami NetJetsEurope, stosunkowo niewielkiej spółki-córki amerykańskiego NetJets, dysponującego ponad 650 awionetkami.\nPod koniec 2007 Lufthansa wycofała się ze współpracy z NetJetsEurope. Powodem były – paradoksalnie – dobre wyniki finansowe. W 2007 zanotowano wzrost liczby lotów o 26%, w stosunku do roku poprzedniego. Zwiększyły się również zamówienia, w niektórych miesiącach nawet o 60%.\nW związku z tym, niemiecki przewoźnik od marca zacznie otrzymywać własne, nowe samoloty. Przedsiębiorstwo będzie dysponowało 9 odrzutowcami. Najmniejszymi będą trzy Cessny Citation CJ1 dla 4 pasażerów. Od tego samego producenta będą pochodzić dwie Citation CJ3 i dwie Citation XLS, czyli samoloty odpowiednio dla 6 i 7 pasażerów (łącznie zamówienie na samoloty Cessny, wraz z pakietem treningowym, jest warte ok. 40 mln USD). Największymi odrzutowcami będą dwa regionalne Bombardiery CRJ200, przebudowane w 12-miejscowy samolot dyspozycyjny, podobny do modelu Challenger 850.\nBy sprostać większym zamówieniom, w okresach natężonego ruchu, Lufthansa zapowiedziała sfinalizowanie negocjacji o współpracy z 2-3 małymi przedsiębiorstwami przewozowymi. Już od grudnia ściśle współpracuje z niemieckim DC Aviation.\nprzeklejone ze strony


Jesteś tu: Strona główna » Ubezpieczenie komunikacyjne » Jak tanio ubezpieczyć samochód?\nZanim zdecydujemy się na zakup polisy komunikacyjnej, warto zastanowić się, jakiego ubezpieczenia potrzebujemy.\nWłaściciele pojazdów starszych często poprzestają na ubezpieczeniu OC, ewentualnie rozszerzonym o assistance lub NNW. Posiadając nowe auto, warto pomyśleć także o AC, które chroni przed kradzieżą oraz szkodami i stłuczkami wynikłymi z winy właściciela pojazdu. Możemy również zdecydować się na wykupienie pakietu, np. OC i ubezpieczenia mieszkania w tym samym towarzystwie ubezpieczeniowym. W takiej opcji często otrzymamy dodatkowe zniżki.\nSzukając taniej polisy komunikacyjnej, warto prześledzić dzięki porównywarce Comperia.pl dostępne oferty towarzystw ubezpieczeniowych. Innym rozwiązaniem jest również odwiedzenie multiagencji, w której doradca za darmo i na miejscu udzieli nam wszelkich informacji.\nPrzy wyborze OC liczy się tylko cena\nZakres obowiązkowego OC jest identyczny, niezależnie od ubezpieczyciela, więc jedynym kryterium, które możemy negocjować, jest cena polisy. Koszty są bardzo zróżnicowane w różnych instytucjach ubezpieczeniowych, ich ceny wahają się od 200 złotych do nawet kilku tysięcy złotych. Koszty OC zależą od wieku kierowcy, okresu posiadania prawa jazdy, miejsca zarejestrowania pojazdu oraz przysługującej zniżce za bezszkodową jazdę. W przypadku OC wystarczy poszukać ubezpieczyciela, który zaproponuje najniższą kwotę składki.\nKupując AC, patrz na zakres ochrony\nJeśli chodzi o AC, niestety może się okazać, że najtańsze ubezpieczenie wcale nie jest najlepsze. Szukając odpowiedniego autocasco, powinniśmy się zastanowić, w jakim zakresie chcemy, by nasze auto było chronione. Gdy będziemy wiedzieć, czego oczekujemy od AC, wtedy poszukajmy odpowiedniej oferty. Jednak może się zdarzyć, że nie będzie ona najtańsza na rynku.\nWłaściciel nowego auta, wykupując AC, musi liczyć się z tym, że w przypadku zdarzenia, które nie jest objęte ochroną wynikającą z umowy, koszty naprawy szkód mogą być dla niego bardzo wysokie. Dlatego za ochronę nowych pojazdów czasem warto zapłacić trochę więcej i mieć pewność, że nie poniesiemy strat finansowych w przypadku uszkodzenia czy kradzieży auta.\nRynek ubezpieczeniowy jest bardzo konkurencyjny, dlatego szukając samego ubezpieczenia OC, nie powinniśmy mieć problemów ze znalezieniem najtańszego, wystarczy np. skorzystać z porównywarek internetowych. Jednak AC to zupełnie inna sprawa i w tym przypadku często nie opłaca się oszczędzać.


Szklarz Różan, montowanie, naprawa, wymiana szyb i luster\nWitaj na stronie fachowców szklarzy w mieście Różan oraz okolicy. Z zapałem przychodzimy Państwu z pomocą w rozwiązaniu rozmaitych kłopotów w dziedzinie usług szklarskich. Zaradzimy na każdą awarię okien, drzwi, witryn sklepowych, okien starego i nowego typu, czy potrzebę ich montażu lub obróbki w miejscowości Różan.\nNasi szkalrze z miasta Różan podejmują się każdego zlecenia, niezależnie od skali problemu, poczynając od obrobienia i docięcia szkła o różnej grubości, kończąc na montażu szyb w oknach i drzwiach drewnianych.\nW ramach naszej oferty zapewniamy podstawowe usługi szklarskie w mieście Różan niezbędne w domach, takie jak: wykonywanie szyb termoizolacyjnych w dowolnie wskazanych strukturach i grubościach, szlifowanie blatów i półek szklanych, wiercienie otworów w szkle, hartowanie szkła, sklejanie szkła klejem UV, produkcja akwariów i szklanych gablot, oprawa luster oraz piaskowanie szkła.\nPonadto Nasz pewnyzespół specjalistów szklarzy w miejscowości Różan oraz okolicy wykonuje również prace szklarskie na bardziej rozległą skalę jak: docinanie i obrabianie luster, docinanie i obrabianie szkła bezpiecznego i antywłamaniowego, docinanie i obrabianie szkła przyciemnianego lub barwionego. Ustalamy różnego rodzaju uszkodzenia luster oraz szyb okiennych i drzwiowych. Oferujemy również usługę montażu szyb, montażu luster, montażu zabudowy, balustrad, kabin prysznicowych.\nSerdecznie namawiamy do skorzystania z pomocy fachowców w dziedzinie szklarstwa w mieście Różan oraz okolicy.\nZapraszamy Państwa do wypełniania zgłoszenia kontaktowego. Zalecamy wypełnienie największej liczby pól. Przyspieszy to odzew fachowca, uławi wycenę zlecenia, skróci czas naprawy, pomoże w znalezieniu odpowiedniego wykonawcy i obniży koszty.\nOprócz Szklarz Różan oferujemy również\nMiasteczko Różan to miasteczko, które położone jest w centralnej Polsce, województwo Mazowieckie, kod pocztowy 06-230. Miasto należy do powiatu makowskiego. Powierzchnia zajmuje 6,7 km2.\nHistoria założenia jest ciężka do ustalenia. Pierwsze wzmianki ukazują długoletnią historię, która związana jest z licznymi okolicznymi obyczajami. Uzyskanie praw miejskich nastąpiło w roku 1378. Liczba mieszkańców miejscowości Różan osiąga ok. 2 755. Bezrobocie tu jest średnie i wynosi szacunkowo wartość poniżej 10 procent. W miejscowości Różan gęstość zaludnienia wynosi 413,7 osób/km2. Numer/Numery kierunkowe to (+48) 29, a numery tablic rejestracyjnych rozpoczynają się od WMA.\nMiasteczko Różan leży niedaleko takich miejscowości i wsi jak: Maków Mazowiecki (19,7km) Ostrołęka (25,0km) Pułtusk (29,5km) Wyszków (33,1km) Ostrów Mazowiecka (35,1km) Brok (37,2km) Przasnysz (37,2km) Łochów (44,2km) Serock (47,2km) Nowogród (49,9km).\nW każdej porze roku Różan i okolica zachwyca turystów oferując dużo niespodzianek. Położonych jest tu wiele atrakcyjnych miejsc, które tworzą jedyny w swoim rodzaju klimat miasteczka. Różan posiada jeden z najciekawszych i najpiękniejszych krajobrazów. W mieście Różan i okolicy mieści się sporo pomników przyrody, terenów zielonych w tym również parków. Miejscowość Różan oferuje wygodne warunki zarówno do życia, jak i do odpoczynku.\nNaprawa AGD Istebna


O tym, kto ma się bać Pawłowego „biada”, biskupie Grzegorzu i znakach pocieszenia mówi ks. Krzysztof Ora. »\nPiotr: – Przyjechałem tu jak ten rolnik z Ewangelii, który zebrał wszystkie plony, zgromadził je w swoim spichlerzu i pomyślał sobie: „Teraz mam czas, mogę balować”. A Bóg pokazał mi, że jeszcze tej nocy stracę wszystko, a On odbuduje mnie na nowo. »\nŚwieccy w swej różnorodności i wielości są bogactwem i siłą Kościoła, ale to jeszcze wciąż nie wykorzystany potencjał. »\nO młodzieży, która nazywana jest żywym pomnikiem św. Jana Pawła II, z ks. Janem Drobem rozmawia Agata Puścikowska. »\nO tym, czy prorokowania można się nauczyć i jakie zadania dziś stoją przed prorokami z ks. prof. Krzysztofem Guzowskim, jednym z odpowiedzialnych za nową inicjatywę powstałą w diecezji, rozmawia Agnieszka Gieroba. »\nPrezydent Mielca, kapucyni, mieleckie parafie stworzyli niepowtarzalną szansę spotkania z ludźmi, którzy zajrzeli do pustego grobu. I uwierzyli. »\nKto z was chce być szczęśliwym i kochanym? Takie pytanie usłyszeli młodzi podczas spotkania w Staszowie. Przepis na udane życie odkrywali i układali wspólnie. »\nMłodzi lubią być zaskakiwani, być o jeden krok przed innymi. A to właśnie daje Jezus. Radość i zaskoczenie. »\nDo Lichenia zjechali miłośnicy tradycyjnej liturgii z całej Polski. Ćwiczą się w śpiewie, służbie ołtarza i celebracji Mszy swoich rodziców i dziadków. »


Mieszkania Kraków Piasek - sprzedaż mieszkań | Morizon.pl\nKraków Piasek - mieszkanie na sprzedaż\nMieszkania Kraków, Piasek - oferty sprzedaży\nZnaleziono 12 ogłoszeń, średnia cena 807 833 zł (12 743 zł/m²)\nPrzestronny apartament idealny dla pary, singla\n– ENGLISH VERSION BELOW -- Kraków – Stare Miasto – ul. Łobzowska – 75 m2 – 1 piętro Nieruchomość: Mieszkanie od podstaw zaprojektowane przez architekta. Lokal o powierzchni 75 m2 mieści się na 1 piętrze w stylowej kamienicy z początku XX wieku. Składa się z dużego salonu, osobnej sypialnie, kuchni, łazienki z WC oraz przedpokoju. Stan mieszkania: IDEALNY – wysokiej jakości elementy wykończeniowe oraz sprzęty codziennego użytku, nowoczesne\n– ENGLISH VERSION BELOW – Kraków – Stare Miasto – ul. Łobzowska – 2 pokoje – 44 m2 Nieruchomość: Mieszkanie o powierzchni 44 m2 ulokowane na parterze od strony dziedzińca w apartamentowcu z ochroną, winda i miejskim ogrzewaniem. Nieruchomość składa się z dużego salonu z pół-otwartą kuchnią, oddzielnej sypialni oraz łazienki z WC. Stan mieszkania: BARDZO DOBRY – mieszkanie urządzone w nowoczesnym stylu, wyposażone w sprzęty codziennego użytku i\n2 pokoje + kuchnia - stylowa kamienica - CENTRUM\nKraków – Stare Miasto – ul. Siemiradzkiego – 3 pokoje – 44 m2 Nieruchomość: Stylowe mieszkanie o powierzchni 44m2 położone na trzecim piętrze tradycyjnej, kamienicy usytuowanej przy spokojnej ul. Siemiradzkiego. Składa się z dwóch oddzielnych pokoi, kuchni z dużym otwartym holem, łazienki z WC i przedpokoju. Przynależna piwnica. Stan mieszkania: DOBRY – Lokal zadbany, wyposażony we wszystkie niezbędne sprzęty codziennego użytku, całość utrzymany\nNa sprzedaż mieszkanie w atrakcyjnej lokalizacji przy ul. Łobzowskiej w dzielnicy Piasek Północ w samym centrum Krakowa. LOKALIZACJA: Prezentowana nieruchomość usytuowana jest w ścisłym centrum Krakowa. Zapewnia to doskonałe połączenie komunikacyjne z różnymi częściami miasta. W odległości 100 znajduje się przystanek autobusowy jak i tramwajowy (Stary Kleparz), skąd dojedziemy w każdą część Krakowa. Z Łobzowskiej w niecałe 4 minuty dojdziemy do\nStare Miasto INWESTYCYJNE Mikro apartamenty| 7%ROI\nMorestate ma przyjemność zaprezentować mieszkanie inwestycyjne składające się z czterech mikro apartamentów położone przy alei Juliusza Słowackiego. Mieszkanie znajduje się na drugim piętrze, jego metraż liczy 104 m^2, na co składają się: - 4 mikro apartamenty o powierzchni ok. 20-25 m^2, - wspólny korytarz DODATKOWE INFORMACJE: - jedna Księga Wieczysta, - świeżo po remoncie, - stopa zwrotu ROI 7%, - umeblowane, - wyposażone w sprzęty AGD i\n14 418,60 zł/m²\n3 niezależne garsoniery z łazienkami i aneksami\nWe speak english. Мы говорим по русски. -- ENGLISH VERSION BELOW -- Kraków – Stare Miasto – Nowy Kleparz - INWESTYCJA Nieruchomość: Nieruchomość o powierzchni 70m2 składająca się z trzech niezależnych garsonier (każda posiada własną łazienkę i aneks kuchenny). Lokal położony na wysokim parterze kamienicy z okresu międzywojennego. Ogrzewanie gazowe. Przynależna piwnica 14m2. Inwestycja: Mieszkanie idealne na wynajem. W lokalu aktualnie prowadzona


"Fabrykanci. Burzliwe dzieje łódzkich bogaczy" | dzieje.pl - Historia Polski\nBohaterowie powieści i filmu to jednak nie rzeczywistość. To tylko wizja nią inspirowana, pełna przerysowań i uproszczeń. Z tym efektownym artystycznym wizerunkiem łódzkich przemysłowców postanowił skonfrontować rzeczywistość Marcin Jakub Szymański, autor Fabrykantów. Opisuje w nich 10 rodzin o różnych korzeniach: polskich, niemieckich, żydowskich. Przybyłych do Łodzi z Niemiec fabrykantów - Scheiblerów, Grohmanów i Geyerów, przedsiębiorczych żydowskich kupców z małych miasteczek - Poznańskich, Silbersteinów, Kunitzerów.\nWszyscy oni ściągali do Łodzi kierowani ambicją, inteligencją i sprytem. Poszukiwali szansy na sukces i dogodnych okazji do rozwoju, zbudowania od podstaw fortuny, bądź pomnożenia bogactwa rodziny. W sprzyjających okolicznościach rewolucji przemysłowej ich sukces był gigantyczny. Dość powiedzieć, że w apogeum sukcesów rodzinę Scheiblerów uznawano za jeden z dziesięciu najbogatszych rodów w Europie.\nSzymański szczegółowo opisuje co zbudowali, w co zainwestowali, ile zyskali, i skalę porażek: bankructwa, kryzysy. Nie zapomina o ich wspaniałomyślności i wpływie na cywilizacyjny rozwój miasta, w którym mieszkali - o fundowanych szkołach, ochronkach, salach koncertowych, strażach pożarnych. Obok przemysłowców widzi też ludzi z ich osobistą historią, z romantycznymi i z zaaranżowanymi małżeństwami, rodziny szczęśliwe i prześladowane pechem, dramaty i radości. Być może właśnie to nadanie przemysłowej historii Łodzi twarzy dziesiątków osób, osnucie historycznej opowieści na wątkach osobistych, nadaje książce Szymańskiego wyjątkowy charakter. Dzięki takiemu „spersonalizowanemu„ podejściu opowieść o Łodzi z okresu XIX-wiecznego imperium włókienniczego wykracza poza historię gospodarczą, wzrostów dochodów, burzliwych zmian akcjonariatu i poszerzania produkcji, a staje się opowieścią o wzlotach i upadkach ludzi, o ich wielkości i małości. Słynni fabrykanci, ich liczne rodziny, to ożywieni w anegdotach i scenkach z życia dawni mieszkańcy martwych dziś pałaców i fabryk.\nCała ta wielowątkowa historia ludzi i gospodarki osiąga swoje apogeum na przełomie wieków, potem właściwie zaczyna się powolny schyłek wraz z rewolucją 1905 roku, strajkami, zamachami i I wojną światową. W okresie Drugiej Rzeczpospolitej Łódź ma się jeszcze nieźle, choć zmiany koniunktury, kryzys i konflikty między członkami rozrastających się rodów nie pozwalają na powrót do XIX-wiecznej świetności. Całkowity kres potęgi łódzkich przemysłowców położyła druga wojna światowa.\nW Litzmanstad skonfiskowano majątki Polaków i Żydów przemysłowców, rodziny pochodzenia niemieckiego postawiono przed koniecznością podpisania volkslisty. Członkowie słynnych rodzin wyemigrowali, zginęli, albo zaginęli gdzieś w zamieszaniu wojennym.\nPóźniej znacjonalizowanie fabryk pozbawiło ich w Polsce majątku i pozycji. Marcin Jakub Szymański z pieczołowitością stara się odtworzyć ich losy w czasach, gdy mogli już tylko wspominać minioną świetność. Ostatni rozdział książki „Fabrykanci. Burzliwe dzieje łódzkich bogaczy” napisany przez Błażeja Torańskiego, ma symboliczny tytuł – „Ziemia utracona”. Opisane zostały w niej losy słynnej rodziny Heinzlów, aż do ostatnich mieszkających w Łodzi jej potomków. Z rodu założonego przez Juliusza Heinzla i jego żonę Paulinę, która po śmierci męża w 1895 roku była multimilionerką, pozostało dwoje starych, niezamożnych rencistów, którzy z nostalgią wspominają przedwojenne dzieciństwo. I nie tracą nadziei na odzyskanie resztek majątku.\nMarcin Jakub Szymański i Błażej Torański "Fabrykanci. Burzliwe dzieje łódzkich bogaczy". Wydawnictwo Zona Zero\nŁódź: obchody 184. rocznicy urodzin fabrykanta Izraela Poznańskiego


Opinie Jacek Szczęsny Patrol Kraków - GoWork.pl\nOpinie o Jacek Szczęsny Patrol w Kraków\nMichał Nowy wpis 26.07.2021 01:22\nFirma ma młoda ekipę pracowników ?\nKinga Nowy wpis 19.06.2020 09:00\n@alex skoro nie polecasz to warto napisać jaki jest powód. Możesz sprecyzować?\nPiotr Nowy wpis 30.09.2017 16:36\nPodejście do Klienta oraz naprawa bez zarzutu. Polecam.\nAgnes Nowy wpis 21.09.2017 13:41\nSerwis samochodowy "Patrol" polecam ,diagnoza jak i wykonanie usługi w 100% przebiegła sprawnie i koszty ok. Stacja diagnostyczna też w porządku. Polecam tą firmę.\nSebastian 21.09.2017 12:20\nBardzo dobry warsztat. Usługa wykonana błyskawiczna i bez komplikacji, rzetelnie i bez naciągania na zbędne koszty. W razie potrzeby zawsze tam wrócę. Pozdrawiam :-)\nSara 17.08.2017 16:47\nObsługa serwisu bardzo miła i kompetentna. Wszystkie usterki w moim samochodzie zostały usunięte w uzgodnionym terminie i cenie. POLECAM SERWIS SAMOCHODOWY "PATROL"\nKevin 14.06.2017 09:44\nZakład mechaniczny Patrol (Kraków, Torfowa) to złodzieje i oszuści. Właściciel to największy gbur pod słońcem. Jak widzi nowego klienta, to robi się miły, zaskakuje i zagaduje. Potem tylko kasę potrafi wyciągać. Nawet nie chodzi o wysokie stawki, ale w tym zakładzie najzwyczajniej w świecie nie wykonują usług, za które pobierają pieniądze. Radzę omijać z daleka!!!\nP. 19.12.2016 16:54\nWłaściciel zakładu, Jacek Szczęsny to oszust, przed którym przestrzegam każdego!!! Moje doświadczenia są bardzo negatywne. Po pierwsze właściciel za wszelką cenę chce wyciągnąć kasę od klientów. Przyjechałem z konkretnym problemem - błąd sondy lambda (miałem wcześniej podpięty silnik do komputera u innego mechanika ale ponieważ było to daleko poza Krakowem więc nie zdecydowałem się od razu na naprawę). Poprosiłem o zrobienie ponownie diagnozy, która potwierdzi problem i wymianę sondy. Diagnoza została zrobiona i właściciel zaczął mnie przekonywać, że sonda lambda jest dobra, a przyczyną która powoduje zapalanie się lampki o problemie z silnikiem jest coś zupełnie innego. Sugerował mi wymianę innych części... dałem się namówić, ale wymiana kolejnych części nie rozwiązała problemu, a właściciel firmy Patrol sugerował dalsze działania zgodnie ze swoją wizją problemu. Kilkakrotnie wracałem do prośby o wymianę sondy lambda, ale właściciel warsztatu zupełnie to ignorował. Na szczęście w porę zorientowałem się że mnie naciąga i pojechałem do innego mechanika. Okazało się, że zepsuta była rzeczywiście sonda lambda, tak jak przypuszczałem. Wymieniłem urządzenie i od tej pory samochód działa bez zarzutu... Po drugie pragnę ostrzec, że właściciel oszukuje na każdej drobnostce. Przygoda z sondą nie była moim pierwszym kontaktem z tym zakładem. Już wcześniej korzystałem tam z różnych usług, a przy okazji problemu z silnikiem postanowiłem sprawdzić rzetelność tego warsztatu. Po dotychczasowym doświadczeniu mogę potwierdzić, że właściciel często umawia się na cenę wykonania usługi, a później okazuje się że np. cena jest wyższa niż miała być pierwotnie itd. Wiadomo, laikowi bardzo łatwo wcisnąć jakiś kit, że trzeba było jeszcze dodatkowo podpiąć komputer, lub wymienić jakąś uszczelkę itd. Problem w tym, że w przypadku tego zakładu to nie jest wyjątek tylko norma. Stanowczo odradzam tego mechanika. Chyba że ktoś lubi być robiony w balona i płacić dwu\nWASYL 20.06.2016 09:53\nWitam. UWAGA NA TEN WARSZTAT!!! Przyjechałem do tego warsztatu we środę, tj. 20 czerwca 2016 celem sprawdzenia geometrii. Byłem umówiony na godzinę 14 ale na miejscu byłem już o 13:20. Okazało się, że trzeba ustawić geometrię. Przy próbie regulacji na osi tylnej, zapieczona śruba mimośrodowa w tulei wahacza, pękła. W serwisie BMW posiadali nową śrubę. Przywiozłem ją ale mechanik odparł, że nie ma czasu, bo ma inne samochody. Kierownik warsztatu natomiast ustalił ze mną termin na poniedziałek z racji braku wolnych miejsc, mimo że mówiłem mu, że nie mogę być bez samochodu przez tyle dni! Mechanik upierał się, że nie jest w stanie wyciągnąć urwanej śruby i trzeba uciąć wahacz. W tym momencie odpowiedziałem aby sprawdził również, czy uda mu się ruszyć drążki na osi przedniej. Podszedł, podjął próbę odkręcenia i po chwili wrócił, że drążków nie da się ruszyć aby wyregulować i najlepiej jak zamontuję nowe, on tamte "przetnie na pół" aby je szybciej wymontować i ustawi zbieżność na nowych. Wracając, mechanik, po urwaniu śruby w wahaczu na osi tylnej, tłumaczył że to standard w samochodach BMW. I mój komentarz: Skoro to standard, to dlaczego nie podjęli się wykręcenia urwanej śruby, mimo że przyjechałem wcześniej i miałem umówiony termin? Na koniec. Wg słów mechanika, nie ma praktycznie opcji aby wykręcić tą urwaną śrubę, trzeba rozciąć wahacz lub go rozwiercać. Wahacz jest wtedy do wyrzucenia. Wyjechałem z tego warsztatu, postawiłem samochód na parkingu, wziąłem zwykły podnośnik, odkręciłem koło i zwykłym kluczem z grzechotką oraz po opukaniu wahacza i śruby, lejąc do tego odrdzewiaczem, śruba puściła. Śrubę nową założyłem samemu a wahacz został ten, co był. Nie trzeba było go ani przecinać ani rozwiercać! Pojechałem do innego warsztatu na ustawienie geometrii. Mechanik miał w prawdzie trochę problemów aby ustawić zbieżność na osi przedniej ale obydwa drążki dość szybko popuściły. Przepraszam za zbyt długi opis sytuacji ale chciałem przedstawić krok\nDawid 18.12.2015 13:01\nSerwis: Nieciekawie ze wzgledu na blisko 20% marze na czesciach do samochodu, wymieniałem tarcze+klocki przód, zestawy do tego istnieja, apoliczono mi kazda czesc drożej osobno, a ceny rynkowe mozna sprawdzic, chociaz dobrze zrobione to nie wiem czy warto za taka cene. Wtedy zalezalo mi na czasie i to ze warsztat jest blisko miejsca zamieszkania.\nklient 11.03.2015 08:40\nOSTRZEGAM wszystkich patrol torfowa serwis mizerny brak wiedzy uczą się na twom aucie ceny z kosmosu zanim oddacie auto zróbcie wycene i poruwnajcie z konkurencją przykład przewody hamulcowe 500 u konkurencji 280 przekładka opon stalowe f. 85 u konkurencji 60 itd co do stacji diagnostycznej diagności szukają diury w całym żeby napędzić auta na serwis albo żeby w łapę dać ,szef gbur i złodziej przyjdź z reklamacją to ryja wykrzywia i same problemy chamstwo i wyłudzanie stanowczo odradzam tych złodzieji\nZostaw merytoryczną opinię o Jacek Szczęsny Patrol - Kraków\nJacek Szczęsny Patrol\nUżytkowniku! Tak do Ciebie mówię. Trafiłeś na tą stronę, ponieważ wierzysz, tak samo jak my w to, że znajdziesz tutaj najnowsze wieści o firmie Jacek Szczęsny Patrol. Zapisując się na powiadomienia zawsze masz pewność, że jesteś na bieżąco z aktualnymi opiniami i ofertami pracy tego pracodawcy.\nUstaw powiadomienia o nowych opiniach i ofertach Jacek Szczęsny Patrol\nOpinie o Jacek Szczęsny Patrol\nNIP: 6791089955 REGON: 350916860\nKatarzyna Woźniak F.P.H.U. Kawo\nFundacja Senior Plus\nDepositec Sp. z o.o.\nMaciej Niemiec Indywidualna Praktyka Lekarska\nHoteliers Sp. z o.o.\nKsenia Pomian-Rusinek Styllart\nPrywatna Praktyka Lekarska Agnieszka Czekajska


Koncert niepodległościowy w Kurzniach - Opowiecie.info\n/Opowiece.info»Co-gdzie-kiedy»Koncert niepodległościowy w Kurzniach\nKoncert niepodległościowy w Kurzniach\n/ Marcin Luszczyk /\t 1 października 2018 / 16:01 0 Comments\nW Kurzniach odbędzie się „Koncert dla Niepodległej”. W ten sposób uczczona zostanie setna rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości.\nRada Sołecka w Kurzniach i Samorządowe Centrum Kultury, Turystyki i Rekreacji w Popielowie zapraszają na niepodległościowy koncert. Gminna orkiestra „Select Band” zacznie grać 14 października od godz. 14:30 w świetlicy wiejskiej w Kurzniach. Wstęp bezpłatny.\nPoprzedni artykuł“Głos oddany na Wiśniewskiego to głos oddany na PiS”\nNastępny artykuł Nabór do Szkółki Piłkarskiej w gminie Popielów\nPoznaj swój ośrodek kultury. Krystian Czech z ŁOK-u: “Animator kultury stoi na straży tożsamości i tradycji”\nNoc Świętojańska. W Dobrzeniu Wielkim była świetna zabawa [ZDJĘCIA, WIDEO]\nRajd rowerowy „Śladami Franciszka z Krzyżowic”\n26 czerwca 2019, 06:27\nZłoci i diamentowi jubilaci. Medale odebrało dwanaście par w opolskim ratuszu [WIDEO]\nZadbaj o zwierzęta w upalne dni. Ruszyła akcja „Micha zwierz usycha”


Wiadomości: Jan Such: To będzie ciężki mecz\nStrona Główna > Aktualności > I liga mężczyzn > Jan Such: To będzie ciężki mecz\nJan Such: To będzie ciężki mecz\n22 stycznia 2014 13:12\nPo zwycięstwie nad liderem z Będzina siatkarzy Campera Wyszków czeka wyjazdowy mecz w Suwałkach. Drużyna prowadzona przez Piotra Poskrobko depcze wyszkowianom po piętach, a trener Camper nie ukrywa, że będzie to ciężki mecz.\nW 17. kolejce Camper na własnym parkiecie podejmował ekipę lidera rozgrywek MKS Banimex Będzin. Przed meczem faworytem byli podopieczni Damiana Dacewicza, którzy mieli za sobą pięciosetowy pojedynek pucharowy z AZS-em Częstochowa, grany w środku tygodnia. Jednak do Wyszkowa przyjechali z zamiarem wywalczenia punktów. Szyki faworyzowanym będzinianom chcieli pokrzyżować siatkarze Campera i to im się udało. – Zagraliśmy bardzo dobrze, z tym że nie do końca realizowaliśmy rozciągniecie gry w drugim secie. Trzecia i czwarta partia to był już koncert w wykonaniu moich zawodników. Ważna była bardzo dobra gra blokiem, choć trochę mieliśmy kłopotów ze skończeniem piłek ze środka. Dobrze jednak funkcjonowały skrzydła – powiedział szkoleniowiec ekip z Wyszkowa Jan Such.\nW pojedynku z liderem nie zawiedli go również rezerwowi, znakomicie spisał się Tomasz Rutecki, który zmienił Pawła Pietkiewicza. Trener Campera pochwalił młodego zawodnika, którego z ataku przesunął na przyjęcie. – Doskonale zagrał Tomek Rutecki, dobra była też zmiana Bartka Zrajkowskiego który wszedł i rozciągnął grę – dodał Such. Trener zespołu z Mazowsza cieszył się z wygranej, a dla niego zwycięstwo w spotkaniu z MKS-em wcale nie było sensacją. – Może nie jest to jakaś sensacja, ale mamy trzy punkty i to cieszy. Widać, że ta praca, którą wykonuje cały klub, idzie w dobrym kierunku – powiedział trener Campera. Teraz przed wyszkowianami kolejna ciężka przeprawa, w sobotę zmierzą się ze Ślepskiem Suwałki. W ubiegłym sezonie gracze z Wyszkowa przegrali gładko w Suwałkach, nie wygrywając nawet seta. Przed tym spotkaniem trener Such również ma obawy. – Będzie to bardzo trudny mecz i tego meczu się boję – zakończył.


Program Dobry Start - Bank Pekao S.A.\nwsparcie dla wszystkich uczniów rozpoczynających rok szkolny\nJuż od 1 lipca 2021 r. złożysz wniosek w programie Dobry Start (300+) w serwisie internetowym Pekao24 lub w aplikacji PeoPay.\nczęść danych zostanie pobrana z systemu, co ułatwi wypełnienie wniosku\nwniosek zostanie wysłany przez bank do ZUS\nWniosek możesz składać tylko online od 1 lipca do 30 listopada 2021 r.\nŚwiadczenie otrzymają uczniowie do 20 lub, w przypadku niepełnosprawności, do 24 roku życia, z wyłączeniem dzieci, które w roku szkolnym 2021/2022 idą do przedszkola lub tzw. "zerówki" oraz dzieci, które zostały umieszczone w domu pomocy społecznej, schronisku dla nieletnich, zakładzie poprawczym, areszcie śledczym, zakładzie karnym, szkole wojskowej lub innej szkole, jeżeli instytucje te zapewniają nieodpłatnie pełne utrzymanie.\nWniosek składasz w swoim imieniu, logując się do serwisu Pekao24 lub aplikacji PeoPay.\nSzczegóły dotyczące programu Dobry Start znajdziesz na stronie https://www.zus.pl/baza-wiedzy/program-dobry-start\nZaloguj się do Pekao24 lub aplikacji PeoPay wejdź > w OFERTY I WNIOSKI > USŁUGI > WNIOSEK DOBRY START > ZŁÓŻ WNIOSEK.\nZaloguj się do serwisu internetowego Pekao24 lub aplikacji PeoPay. Wniosek Dobry Start 300+ znajdziesz w zakładce w OFERTY I WNIOSKI -> USŁUGI.\nZapoznaj się i zaakceptuj regulamin – to pole jest obowiązkowe.\nWypełnij dane osobowe oraz adresowe – część danych podstawimy Ci automatycznie.\nUzupełnij dane dziecka: imię, nazwisko oraz PESEL. Pozostałe dane podstawią się automatycznie. Za pomocą plusa dodasz dane kolejnego dziecka, jeśli jest taka potrzeba.\nZaznacz odpowiednie oświadczenie o uczęszczaniu do szkoły oraz uzupełnij dane adresowe szkoły.\nZapoznaj się z treścią pouczenia-> zaznacz odpowiednie oświadczenia. Tu możesz dodać załącznik.\nPodsumowanie: sprawdź poprawność wprowadzonych danych , następnie kliknij PODPISZ I WYŚLIJ.\nZe strony z potwierdzeniem pobierz dokument PDF wysłanego wniosku. Pamiętaj, że po zamknięciu ekranu nie będzie to już możliwe.\nW zakładce OFERT I WNIOSKI – LISTA sprawdzisz status wniosku i jego szczegóły.\nProgram Dobry Start - pytania i odpowiedzi\njeżeli dziecko lub osoba ucząca się zostały umieszczone w domu pomocy społecznej, schronisku dla nieletnich, za-kładzie poprawczym, areszcie śledczym, zakładzie karnym, szkole wojskowej lub innej szkole, jeżeli instytucje te zapewniają nieodpłatnie pełne utrzymanie;\nKto może złożyć wniosek o świadczenie przez bankowość elektroniczną?\nPozostałe osoby uprawnione do złożenia wniosku o świadczenie mogą to zrobić jedynie w systemie PUE ZUS (nie poprzez bankowość elektroniczną).\nAby otrzymać wsparcie, złóż wniosek przez bankowość elektroniczną/portal Emp@tia.\nJeśli złożyłeś wniosek przez bankowość elektroniczną albo portal Emp@tia, to urzędowe poświadczenie odbioru (UPO) otrzymasz na adres e-mail podany we wniosku. Wiadomość zostanie wysłana z adresu noreply@zus.pl.\nJeśli złożysz wniosek za pomocą bankowości elektronicznej/portalu Emp@tia, to ZUS sprawdzi, czy masz profil na portalu Platformy Usług Elektronicznych (PUE) ZUS, czyli w systemie informatycznym ZUS, za pośrednictwem którego można załatwiać sprawy w ZUS przez internet - bez wychodzenia z domu. Jeśli nie - Zakład założy Ci taki profil . Potwierdzenie założenia profilu otrzymasz na adres e-mail, który podasz we wniosku. Natomiast na numer telefonu z wniosku otrzymasz jednorazowe hasło, które musisz zmienić przy pierwszym logowaniu do PUE ZUS. Hasło otrzymasz SMSem z numeru 2075.\nZUS założy Ci Profil na PUE ZUS abyś miał dostęp do informacji o swoim wniosku i świadczeniu oraz aby ZUS mógł kontaktować się z Tobą w sprawie świadczenia z programu Dobry Start."\nProgram Dobry Start to 300 zł na wyprawkę szkolną dla uczniów, bez względu na dochód rodziny. Pieniądze otrzymasz na rachunek bankowy, który wskażesz we wniosku. Świadczenie z programu Dobry Start jest zwolnione z opodatkowania. Nie podlega też egzekucji, więc komornik nie może zająć tych środków.składać od 1 lipca do 30 listopada 2021 r.\n § 13. ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu „Dobry start”.