Najbardziej pomysłowe fortele w II wojnie światowej - ebook - William B. Breuer - bookto.pl\ncena od: 28.61 zł\nRedaktor serii Wojna i Militaria\nPoprzednie polskie wydania książki pod tytułem\nCopyright © 2001 by William B. Breuer.\nKsiążkę tę poświęcam Desmondowi Thomasowi Dossowi, który powodowany nakazami sumienia, odmówił noszenia broni, ale podczas II wojny światowej zgłosił się do ochotniczej służby jako sanitariusz.\nCiężko ranny na Okinawie, otrzymał za bezprzykładną waleczność najwyższe odznaczenie wojskowe, Congressional Medal of Honor.\nSiła i podstęp to dwa podstawowe elementy sztuki wojennej. Nic się nie zmieniło pod tym względem od czasów Sun-tzu, słynnego chińskiego wodza, który na początku IV wieku p.n.e. podbił ogromne obszary Azji. W dziele Ping-fa (Sztuka wojenna) sformułował swą teorię militarną: „Osłabiaj wroga, oszukuj go i trzymaj w niepewności, podważaj jego morale, a będzie musiał się poddać”.\nPonad 2000 lat później obie strony walczące na frontach II wojny światowej powszechnie stosowały podstępy, intrygi, fałszerstwa i kłamstwa. Był to sposób na zyskanie militarnej, ekonomicznej, politycznej lub psychologicznej przewagi nad przeciwnikiem – zgodnie z opisywaną przez Sun-tzu doktryną oszustwa.\nZachodni alianci (zwłaszcza Brytyjczycy, później Amerykanie), a także Niemcy, umiejętnie łączyli zalecenia starożytnego chińskiego teoretyka ze zdobyczami najnowocześniejszej technologii, aby zyskać choćby nieznaczną przewagę. Jej zdobycie mogło przynieść zwycięstwo, utrata – klęskę.\nSłużby wywiadowcze obu obozów, jak również dowódcy wojskowi nieustannie obmyślali podstępy i pułapki, aby zdezorientować wroga, wykorzystać jego obawy i zniszczyć ducha bojowego żołnierzy. Oszustwa i intrygi miały skłonić dowódców wojsk przeciwnika, by skupili uwagę na tym, co stratedzy drugiej strony chcieli im zasugerować, nie dostrzegli zaś tego, co miało pozostać w ukryciu.\nSprytne machinacje, jeśli zostały uwieńczone sukcesem, mogły doprowadzić przeciwnika do podjęcia błędnej decyzji dotyczącej dyslokacji wojsk. A wtedy nie znajdowały się one tam, gdzie były najbardziej potrzebne. Efektem była strata czasu, ludzi i sprzętu.\nPowstało wiele książek opisujących wielkie bitwy, strategiczne plany i podejmowane na najwyższym szczeblu decyzje, a także śmiałość i odwagę okazywane w walkach II wojny światowej. Zdecydowanie zbyt rzadko przedstawiono natomiast sytuacje, w których decydującą rolę odegrały oszustwo, intryga i podstęp. Ta książka ma wypełnić tę lukę.\nBrytyjski agent w niemieckiej szkole szpiegów\nNa początku 1937 roku, cztery lata po zdobyciu pełni władzy w Niemczech, Adolf Hitler rozkazał Abwehrze, wywiadowi Wehrmachtu, rozbudować siatkę szpiegowską w Wielkiej Brytanii. Za realizację tego planu był odpowiedzialny pułkownik Karl Busch, doświadczony oficer wywiadu kierujący anglo-amerykańskim wydziałem Abwehry.\nDziałając z typowo niemiecką sprawnością, Busch zbudował w Wielkiej Brytanii dwie niezależne siatki wywiadowcze. Pierwsza składała się z mało znaczących agentów, wśród nich było wiele niemieckich dziewcząt. Trafiały one jako służące do rodzin brytyjskich prominentów, między innymi pracowały w domach dwóch admirałów.\nAgentki, podobnie jak pozostałych niemieckich szpiegów, szkolono w zakonspirowanej szkole szpiegów działającej pod nazwą Zakład im. Klopstocka. Mieścił się on w wielopiętrowym gmachu obok komendy policji w Hamburgu. Adeptki uczyły się tam przyrządzać angielskie befsztyki, obsługiwać nadajniki radiowe i wykonywać zdjęcia miniaturowymi aparatami, które łatwo można było ukryć w kieszeni.\nSzpiegowskie rzemiosło poznawały nie tylko kandydatki na pokojówki. Kształcono tam również mężczyzn, setki przyszłych szpiegów, a ich nauka niczym nie różniła się od zwykłych zajęć szkolnych. Wykładowcy stali na katedrze, na tle szkolnych tablic. Byli to przeważnie ukrywający się pod pseudonimami niemieccy szpiedzy, którzy podczas I wojny światowej zdobywali doświadczenia we Francji i w Wielkiej Brytanii.\nUczniowie zgłębiali tajniki szyfrowania, nowoczesne materiały wybuchowe i trucizny. Uczono ich obsługi nadawczo-odbiorczych urządzeń radiowych zwanych Agenten-Funk (w skrócie Afu), które ważyły zaledwie 15 kilogramów i mieściły się w podręcznej walizeczce. Przyswajali sobie także zasady posługiwania się aparatami Leica, wyposażonymi w specjalne obiektywy. Dowiadywali się również, jak przygotować mikrofilm – skrawek celuloidu o powierzchni mniejszej od połówki znaczka pocztowego. Ten wynalazek uważano wówczas za prawdziwy cud nowoczesnej techniki.\nAni niemieckie Mädchen służące w brytyjskich domach, ani inni agenci Pierwszej Siatki nie zdawali sobie sprawy, że zostali z góry spisani na straty. Wprawdzie część gromadzonych przez nich informacji okazała się przydatna oficerom Abwehry w Hamburgu, ale sam pułkownik Busch traktował Pierwszą Siatkę jako coś w rodzaju gigantycznej przynęty. W razie wybuchu wojny między Niemcami a Wielką Brytanią ich głównym zadaniem miało być przede wszystkim koncentrowanie na sobie uwagi wszystkich sił niezbyt rozbudowanego brytyjskiego kontrwywiadu MI-5 i szacownego Scotland Yardu. Zakładano, że brytyjscy funkcjonariusze będą uganiać się po całym kraju za szpiegowskimi płotkami. Umożliwiłoby to prowadzenie swobodnej działalności głęboko zakonspirowanym agentom Drugiej Siatki, którzy od wielu miesięcy, a nawet lat starali się wtopić w brytyjskie społeczeństwo. Udawali farmerów, jubilerów, kupców, robotników, a nawet prawników i lekarzy. Czekali w ukryciu, wcielając się na co dzień w rolę lojalnych poddanych Korony. Dopiero po wybuchu wojny mieli uruchomić ukryte radiostacje Afu i rozpocząć wysyłanie do hamburskiej centrali wartościowych informacji.\nNa początku 1938 roku pułkownik Hinchley Cooke, ostrożny i zrównoważony oficer MI-5, nabrał przekonania, że penetracja Abwehry sięgnęła bardzo głęboko. Josepha Kelly’ego, brytyjskiego murarza, kontrwywiad złapał na gorącym uczynku, kiedy kradł plany nowych instalacji obronnych. Kelly sprzedał kilka ściśle tajnych dokumentów rzekomemu hitlerowskiemu agentowi, który w rzeczywistości był jednym z ludzi Cooke’a. Po aresztowaniu, w obliczu nieuchronnej kary, Kelly zdecydował się mówić. Wydał kilku współpracowników, a nawet swego zwierzchnika w Wielkiej Brytanii, agenta Abwehry Walthera Reinhardta, działającego oficjalnie w charakterze niemieckiego konsula w Liverpoolu.\nGroźba wojny w Europie stawała się coraz bardziej realna, a gromadzone przez pułkownika Cooke’a kartoteki niemieckich agentów systematycznie rosły. Postanowiono nie niepokoić podejrzanych, bo wtedy zapewne zostaliby natychmiast wycofani do Niemiec, a ich miejsce zajęliby nowi szpiedzy, jeszcze nierozpracowani przez MI-5.\nMniej więcej w tym samym czasie Cooke dowiedział się, że Abwehra szkoli swoich agentów w hamburskim Zakładzie im. Klopstocka, i postanowił umieścić tam swojego szpiega. Zadanie wydawało się niemal niewykonalne, ale Cooke’owi udało się znaleźć młodego językoznawcę, który zdobył tam posadę. Miał uczyć przyszłych szpiegów codziennej angielszczyzny.\nOd tej chwili MI-5 w Londynie otrzymywał od swojego agenta informacje i natychmiast przejmował wszystkich niemieckich „turystów” kierowanych do Anglii. Nie aresztowano ich, lecz jedynie dyskretnie obserwowano. W krótkim czasie każdy z niemieckich szpiegów miał już grube dossier z danymi nie tylko o swej działalności, ale także o pracy, domu, zainteresowaniach, rozrywkach itp.\nBrytyjski agent z Hamburga wymyślił kilka sposobów informowania MI-5 o przybyciu niemieckiego szpiega. Każdy z agentów przed rozpoczęciem swojej misji przechodził u niego obowiązkowe szkolenie na temat zachowania się w Anglii, angielskich obyczajów i życia codziennego. Radził im wówczas, żeby zaraz po przyjeździe wpłacali otrzymane od Abwehry pieniądze na książeczkę oszczędnościową, co miało ich chronić przed utratą gotówki i stanowić zabezpieczenie na wypadek ewentualnych komplikacji, np. opóźnień w kolejnych wypłatach z Hamburga. Następnie sugerował, aby tuż po przybyciu zaprezentowali swoją pozycję i majątek. Ważne było, by policja dowiedziała się, że przybysz jest człowiekiem majętnym, a najłatwiej można było to osiągnąć, zgłaszając na komisariacie informację o zagubieniu książeczki oszczędnościowej.\nWszystkie te manipulacje zapewne wydałyby się Brytyjczykom co najmniej dziwactwem, ale niedostatecznie wyszkoleni niemieccy szpiedzy in spe gorliwie korzystali z udzielanych im rad, a ich zachowanie wkrótce po przyjeździe sygnalizowało brytyjskiemu kontrwywiadowi pojawienie się kolejnego agenta. Cudzoziemcy zgłaszający zaginięcie książeczki oszczędnościowej natychmiast trafiali na listę podejrzanych w MI-5.\nDzięki hamburskiemu agentowi, a także innym informatorom, MI-5 i zajmujący się szpiegostwem wydział specjalny Scotland Yardu dysponowały w przededniu wojny stosunkowo sporą wiedzą o obu niemieckich siatkach. Pierwszą tworzyło wówczas około 400 agentów, natomiast do drugiej należało 35 osób.\nTymczasem w Hamburgu kapitan Herbert Wichmann, szef brytyjskiego wydziału Abwehry, dowiedział się o wyznaczonym przez Hitlera terminie inwazji na Polskę. Miała ona nastąpić o świcie 1 września 1939 roku. Wysłał więc sygnał do swoich agentów na Wyspach Brytyjskich, żeby przygotowali się do podjęcia działań.\nWichmann, człowiek pracowity, lojalny, ale niezbyt bystry, przypominał hitlerowskich oficerów z hollywoodzkich filmów: krótko ostrzyżony, z monoklem i ze szramą po pojedynku na twarzy. To nie on jednak był twórcą niemieckiej siatki szpiegowskiej w Anglii. Od lat rozbudowywał ją mozolnie jego poprzednik – krępy, niechlujny, pozornie ospały kapitan Joachim Burghardt. Jednak w połowie 1939 roku w wyniku jakiejś rozgrywki personalnej został nagle usunięty w berlińskiej centrali Abwehry.\nPotężna machina wojenna Hitlera ruszyła na Polskę zgodnie z planem i z trzech stron zbliżała się do Warszawy. Szybkość, siła i precyzja niemieckiej ofensywy nie miały precedensu, pod jej wpływem w wielu językach pojawiło się nowe określenie – Blitzkrieg (wojna błyskawiczna).\nHitler odrzucił brytyjskie ultimatum, a 3 września Anglia i Francja wypowiedziały wojnę III Rzeszy. Kilka godzin później funkcjonariusze MI-5 i Scotland Yardu, wyposażeni w informacje zebrane w ostatnich latach, rozpoczęli gigantyczną obławę na szpiegów.\nW tym samym czasie w pilnie strzeżonym pomieszczeniu hamburskiej centrali kapitan Wichmann ponaglał łącznościowców, którzy raz po raz wysyłali agentom Pierwszej i Drugiej Siatki zakodowany sygnał: rozpocząć akcję. Wichmann nie mógł wiedzieć i nie miał powodu przypuszczać, że niemal cała jego wywiadowcza armia znajduje się już w więzieniu w Wormwood Scrubs, zarezerwowanym przez MI-5 na potrzeby tej operacji1.\nPodstarzały niemiecki casanowa\nRudolf von Scheliha, podstarzały niemiecki arystokrata o nienagannych manierach, pracował w 1938 roku w niemieckiej ambasadzie w Warszawie. Układny, zawodowy dyplomata miewał kosztowne zachcianki. Mimo że miał stosunkowo zamożną żonę i otrzymywał sporą pensję, niemal bez przerwy tkwił w długach, głównie z powodu romansów ze znacznie młodszymi kobietami i kosztownego zamiłowania do hazardu.\nPewnej nocy Scheliha zwierzył się ze swoich kłopotów finansowych niemieckiemu dziennikarzowi. Kilka dni później odwiedził go sowiecki agent, kusząc sporą sumką. Przynęta chwyciła – Scheliha został zwerbowany przez sowiecki wywiad.\nDzięki swym wpływom w niemieckiej ambasadzie Scheliha miał dostęp do ściśle tajnych informacji, które skrupulatnie przekazywał swoim mocodawcom. Otrzymywał stosunkowo skromne honoraria, jednak pozwalały mu one nadal folgować zamiłowaniu do hazardu i erotycznych przygód.\nScheliha wdał się między innymi w burzliwy romans z atrakcyjną, znacznie od niego młodszą damą z warszawskich wyższych sfer. Romans wymagał dużych nakładów finansowych – dama miała kosztowne zachcianki, a dyplomata, starając się utrzymać ją przy sobie, udawał bardzo bogatego człowieka.\nPewnego wieczoru, pilnie potrzebując gotówki, zasiadł do całonocnej gry w karty w warszawskim hotelu Polonia. Przegrał ponad 50 000 złotych, a na spłatę długu miał tylko dwa tygodnie. Pod pierwszym lepszym pretekstem wyjechał do Berlina, gdzie rozpoczął gorączkowe poszukiwania informacji, które mogłyby skłonić Sowietów do hojniejszej zapłaty. Znalazł dowody, że Hitler przygotowuje się do zbrojnego zajęcia Austrii i Czechosłowacji, a po nich ma przyjść kolej na Polskę.\nPo dostarczeniu do Warszawy tajnych dokumentów Scheliha skontaktował się ze swym sowieckim łącznikiem i zażądał od niego 10 000 dolarów gotówką, co stanowiło równowartość jego długu. Ten zaoferował mu tylko 1000 i transakcja nie doszła do skutku. Po tygodniu Scheliha dostał jednak wiadomość, że sowiecki partner zdecydował się znacznie podnieść stawkę i wyznaczył mu spotkanie w Zakopanem. Tam z kolei polecono mu udać się na nartach do pustego szałasu wysoko w Tatrach.\nScheliha, który mimo swego wieku zachował sprawność fizyczną, dotarł na wyznaczone miejsce. Ku jego zaskoczeniu, zamiast znanego mu łącznika z Warszawy, spotkał zupełnie obcego kuriera z Moskwy. Nie tracąc czasu na zbędne konwersacje, kurier zaproponował 6500 dolarów. Powiedział, że Moskwa traktuje tę ofertę jako ostateczną i niepodlegającą dalszej dyskusji. Radził też sprzedaż dolarów na czarnym rynku, co powinno przynieść zysk wystarczający na pokrycie długu.\nSowiecki agent bez owijania w bawełnę ujawnił w końcu instrukcje, jakie przekazano mu w Moskwie – gdyby Scheliha odrzucił ofertę, miał go natychmiast zabić. Niemiec zrezygnował z dalszych targów, przekazał przywiezione z Berlina dokumenty i wziął pieniądze. Stosując się do życzliwej rady, sprzedał dolary po czarnorynkowym kursie, biorąc za nie zresztą znacznie więcej, niż potrzebował na spłatę karcianych zobowiązań2.\nPierwszego czerwca 1937 roku, w piękny słoneczny dzień niemiecki transatlantyk „Europa” majestatycznie wypływał z nowojorskiego portu, kierując się do niemieckiego Bremerhaven. Doktor Ignatz Griebl oparty o reling patrzył na znikające w oddali zarysy budowli Manhattanu. U jego boku stała dobiegająca trzydziestki, wysoka, posągowej urody blondynka, znana w kręgach nowojorskiej elity jako Katherine Moog Busch.\nPyzaty okularnik Griebl był cenionym chirurgiem i położnikiem, z dochodową praktyką w Yorkville, zamieszkanej przez Niemców części Manhattanu nieprzypadkowo nazywanej Małym Berlinem.\nPodczas I wojny światowej, zwanej wówczas Wielką Wojną, Griebl był oficerem armii niemieckiej, później ukończył medycynę na uniwersytecie w Monachium. W 1925 roku jako początkujący lekarz przeniósł się wraz z żoną Marią, byłą pielęgniarką w austriackiej armii, do Stanów Zjednoczonych, gdzie obydwoje uzyskali obywatelstwo amerykańskie.\nPraktykującego w Yorkville Griebla zafascynowała postać Adolfa Hitlera i jego walka o „nowe Niemcy”. Wprawdzie w swym gabinecie wywiesił na ścianie nominację na stopień porucznika rezerwy w korpusie medycznym amerykańskich sił lądowych, nie przeszkodziło mu to jednak zwrócić się pod koniec 1935 roku do hitlerowskiego ministra propagandy, Josepha Goebbelsa, z ofertą agenturalnej współpracy. W odpowiedzi Goebbels wysłał przez kuriera sygnał, że oferta została przyjęta. Berlińska Abwehra zarejestrowała Griebla jako agenta A2339 (A oznaczało, że był aktywnym szpiegiem) pod kryptonimem Ilberg.\nAni małżeństwo, ani absorbujące obowiązki zawodowe nie przeszkadzały Grieblowi w jego licznych romansach. „Ignatzowi wydaje się, że jest darem niebios dla kobiet” – powiedział jeden z jego przyjaciół. Jego ówczesna przyjaciółka, Katherine Moog Busch, czyli Kate Moog, jak się przedstawiała, była nim po prostu urzeczona.\nMoog wraz z sześcioosobową służbą mieszkała w luksusowym, 14-pokojowym apartamencie przy Riverside Drive 276 w Nowym Jorku. Pochodziła z zamożnej rodziny. Urodziła się w Niemczech, ale jeszcze jako mała dziewczynka przeniosła się z rodzicami do Stanów Zjednoczonych. Sprawiała wrażenie beztroskiej kobietki, jednak były to tylko pozory. Bardzo zręcznie prowadziła rozliczne interesy, kierując kilkoma nowojorskimi przedsiębiorstwami.\nGriebl, człowiek energiczny i pomysłowy, w ciągu dwóch lat zbudował rozległą siatkę wywiadowczą. Zadanie ułatwiał mu fakt, że Stany Zjednoczone nie prowadziły wówczas żadnej działalności kontrwywiadowczej. Nie funkcjonowała jeszcze jakakolwiek zajmująca się tym federalna agencja, a ludzie będący na kierowniczych stanowiskach w departamentach zajmujących się bezpieczeństwem kraju i przemyśle wojskowym wręcz lekceważyli elementarne wymogi bezpieczeństwa.\nGriebl miał agentów w kluczowych dla amerykańskiego bezpieczeństwa miejscach, między innymi w Buffalo, Bostonie, Baltimore i Norfolk w Wirginii. Mieli oni dostęp do poufnych i tajnych informacji, na przykład dokumentacji wszystkich samolotów budowanych w zakładach Seversky Aero Corporation na Long Island, projektów modernizacji trzech niszczycieli, planów nowych lotniczych śmigieł o czterech łopatach, map instalacji obronnych i danych o składzie osobowym jednostek wojskowych.\nGriebl i Kate Moog nie zdążyli się jeszcze rozgościć w luksusowym apartamencie F-21, który zajmowali na pokładzie „Europy”, gdy odwiedził ich ochmistrz Karl Schlueter. W rzeczywistości Schlueter był Ortstruppenführerem, czyli funkcjonariuszem NSDAP dysponującym nieograniczoną wręcz władzą. Jego polecenia musiał wypełniać nawet kapitan „Europy”. Griebl i Schlueter mieli wiele spraw do omówienia, a podróż liniowcem umożliwiała częste spotkania.\nKiedy „Europa” zacumowała w Bremerhaven, na nabrzeżu na Griebla i Kate Moog czekał uroczysty komitet powitalny z doktorem Erichem Pfeifferem, szefem bremeńskiego oddziału Abwehry na czele.\nPfeiffer był postacią dość zagadkową, człowiekiem o wielu nazwiskach. Agenci w terenie znali go jako „N. Spielmana”, „pana doktora” lub „doktora Endhoffa”. W Abwerze był oficerem prowadzącym Ignatza Griebla.\nKate Moog, przyjaciółka twórcy siatki wywiadowczej w Nowym Jorku. Nigdy nie została oskarżona („New York Post”)\nGriebl przybył do Niemiec na „wakacje”, ale Abwehra zgotowała mu triumfalne przyjęcie z wszelkimi honorami. Kate Moog otwierała szeroko oczy ze zdumienia, olśniona tak godnym powitaniem. Jej przyjaciel okazał się personą o wiele ważniejszą, niż przypuszczała.\nGriebl i Moog zostali natychmiast przewiezieni do Berlina ekspresowym pociągiem, w specjalnie zarezerwowanym przedziale, w którym dla ważnych gości serwowano nawet szampana z lodem. W stolicy zamieszkali w ogromnym, luksusowym apartamencie w Adlonie, jednym z najsłynniejszych hoteli w Europie.\nNie minęła godzina, kiedy usłyszeli energiczne pukanie do drzwi. Wszystko zostało zaplanowane z właściwą Niemcom precyzją. W pokoju pojawili się dwaj oficerowie Abwehry. Nie tracąc czasu na pogawędki, odstawili Griebla na ulicę Tirpitzufer 76/78, gdzie mieściło się dowództwo wywiadu. Kilka minut później doktor znalazł się w gabinecie samego szefa Abwehry, admirała Wilhelma Canarisa. W obliczu siwowłosego, nieprzeniknionego zwierzchnika wywiadu, którego już samo nazwisko brzmiało tajemniczo i intrygująco, Griebl poczuł respekt.\n– Wezwałem tu pana, doktorze Griebl, ponieważ chciałem osobiście podziękować panu za cenną działalność w Stanach Zjednoczonych – powiedział niewysoki mężczyzna. Jego głos zdradzał lekką wadę wymowy. – Dobrze służy pan Führerowi i ojczyźnie. Jestem pewien, że będzie pan kontynuował, a nawet podwoi pan swoje starania.\nCanaris przerwał na chwilę, uważnie obserwując Griebla. Po chwili podjął wątek i poinformował go, że Führer życzył sobie, by ryzyko podejmowane przez doktora w Stanach Zjednoczonych nie pozostało bez godnej rekompensaty. W związku z tym Griebl otrzymał dom w górskim rejonie Bawarii, gdzie wypoczywał także sam Führer. Miałoby to być miejsce zamieszkania Griebla po ewentualnym powrocie do Niemiec na stałe, z własnej woli lub dla uniknięcia kłopotów z amerykańskimi władzami. (Kilka tygodni później, w Nowym Jorku, kurier Abwehry doręczył Grieblowi dokumenty własności tej rezydencji, wcześniej wyeksmitowano stamtąd jej żydowskich właścicieli).\nSzef hitlerowskiego wywiadu miał jeszcze jeden prezent dla swego wysoce użytecznego agenta. Griebl otrzymał stopień oficerski w niemieckich siłach powietrznych, z gażą gromadzoną na koncie berlińskiego banku do chwili, gdy powróciłby do Niemiec na stałe.\nW taki oto sposób Ignatz Griebl stał się zapewne jedynym człowiekiem, który miał jednocześnie stopień oficera rezerwy w wojskach lądowych Stanów Zjednoczonych i rangę kapitana w Luftwaffe3.\nMała bogata dziewczynka\nNa początku 1938 roku na koktajlu w eleganckim hotelu w Waszyngtonie Merry Fahrney, pełna życia i olśniewająco piękna młoda kobieta, sączyła szampana, lustrując wzrokiem tłum gości w poszukiwaniu doktora Herberta Scholza, konsula niemieckiej ambasady. Wysoki, przystojny Scholz, ożeniony z majętną córką członka zarządu potężnego niemieckiego koncernu chemicznego IG Farben, był na liście najbardziej pożądanych gości każdej gospodyni wytwornych waszyngtońskich salonów.\nFahrney, dziedziczka fortuny, którą jej ojciec zrobił w Stanach Zjednoczonych, prowadziła rozrywkowy tryb życia. Obracała się w kręgach intelektualnych, w których w dobrym tonie były ekscentryczne poglądy i nietuzinkowe sympatie polityczne. Tak więc jej nieskrywany podziw dla Adolfa Hitlera i nazizmu przyjaciele bagatelizowali, uważając go za kolejny kaprys zblazowanej, bogatej kobiety. Ale dla 30-letniej Merry nazistowskie przekonania nie były tylko kaprysem.\nHerberta Scholza spowijała aura tajemniczości. W kołach towarzyskich stolicy szeptano, że pod maską kosmopolitycznego playboya o nienagannych manierach i wysmakowanym stylu kryje się w rzeczywistości funkcjonariusz wywiadu. Wizerunek tajnego agenta pełniącego w Stanach Zjednoczonych jakąś złowrogą misję dodawał mu jednak jedynie atrakcyjności w oczach gospodarzy i gości wszelkich przyjęć organizowanych przez wyższe sfery.\nByła to trafna ocena niemieckiego dyplomaty. Scholz kierował w Stanach Zjednoczonych siatką Sicherheitsdienst (SD), służby bezpieczeństwa Schutzstaffel (SS), elitarnej formacji militarnej Adolfa Hitlera. Łączyła ona romantyczne tradycje teutońskie z twardą polityką siły, niestroniącą od krwawych rozstrzygnięć.\nSzefem SD i zwierzchnikiem Scholza w Berlinie był Brigadeführer (generał brygady) SS Reinhard Heydrich, wysoki, jasnowłosy, wysportowany mężczyzna. Ten 34-letni, niesłychanie ambitny oficer dążył do skupienia wszystkich służb wywiadowczych pod jednym, własnym kierownictwem. Z powodu swojego okrucieństwa zdobył wśród podwładnych przydomek Blond Bestia.\nMerry Fahrney zawsze działała szybko, dlatego przedstawiła się doktorowi Scholzowi i już kilka minut później umówiła się z nim na lunch, by przedstawić mu interesującą propozycję. Wytworny i czarujący szpieg, którego żona przebywała właśnie w Berlinie, często zapraszany przez piękne kobiety, składające mu interesujące propozycje, przyjął ofertę bez wahania.\nScholz orientował się, z kim ma sie spotkać, ponieważ Merry systematycznie pojawiała się w rubrykach towarzyskich i na pierwszych stronach gazet z racji swego ekscentrycznego trybu życia i dwóch głośnych rozwodów. Zaledwie oboje złożyli zamówienia u kelnera w wykwintnej restauracji Pierre’a na alei Connecticut, kiedy Merry wygłosiła nieco przydługą przemowę na temat swego podziwu dla Adolfa Hitlera. Na zakończenie natomiast złożyła ofertę podjęcia działalności szpiegowskiej. Scholz zdawał sobie sprawę z potencjału, jaki drzemał w dobrze zorientowanej i inteligentnej kobiecie, która obracała się w najwyższych sferach Waszyngtonu, skwapliwie więc przyjął propozycję.\nMerry była zachwycona. Spotkania towarzyskie już ją znudziły. Teraz znów miała cel w życiu. Gorliwie przystąpiła do wypełniania swej tajnej misji, pragnąc udowodnić, że jest oddanym i potrzebnym szpiegiem hitlerowskich Niemiec.\nInformacje zdobywała nie tylko na przyjęciach, od podchmielonych lub całkiem pijanych osobistości z kół rządowych i wojskowych. Często odwiedzała także placówki wojskowe na południu Stanów. Posługiwała się wizytówką z nazwiskiem Susan Wadsworth, specjalisty prowadzącego badania dla komisji odpowiedzialnej za nabór kandydatów do służby cywilnej. Wejście na teren obiektów wojskowych nie było trudne. Merry zniewalała oficerów zalotnym uśmiechem i zasypywała pytaniami. Ilu ludzi jest w garnizonie? Co to za jednostka? Jaką bronią dysponują? Odpowiadali chętnie, ujęci jej zainteresowaniem i chcąc podnieść własną pozycję w oczach atrakcyjnej kobiety.\nAle jako szpieg Merry miała zasadniczą wadę. Nie potrafiła zachować anonimowości, co w wypadku tajnego agenta jest koniecznością. Zależało jej na wizytach w ambasadzie niemieckiej, gdzie pławiła się w blasku pochwał Herberta Scholza i innych niemieckich dyplomatów.\nAgenci Federalnego Biura Śledczego, którzy obserwowali ambasadę Niemiec, nie mogli nie zauważyć urodziwej, eleganckiej młodej kobiety. Jak większość mieszkańców Waszyngtonu, rozpoznali ją dzięki publikacjom prasowym. G-men, jak nazywano agentów FBI, poszli tropem Merry i zgodnie z oczekiwaniami dotarli do innych niemieckich szpiegów, których z kolei poddali inwigilacji. Kiedy Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny, FBI zajęło się agentami zidentyfikowanymi dzięki kontaktom Merry. Większość, chroniona przed aresztowaniem i oskarżeniem przez immunitet dyplomatyczny, została wydalona z kraju.\nFBI nie było jednak w stanie zlokalizować samej Merry. Później dopiero okazało się, że SD nakazało jej wyjazd do Argentyny. Do końca wojny prowadziła działalność szpiegowską na rzecz Niemiec w Ameryce Południowej4.\nJak zamierzano „znazyfikować” 30 000 000 Amerykanów\nPrzez pięć lat Adolf Hitler rozbudowywał niemieckie siły zbrojne i teraz wreszcie był gotów do uderzenia. Rozpoczynał się pierwszy etap realizacji misternego planu zdobycia Lebensraum (przestrzeni życiowej) poprzez zagarnianie terytoriów należących do innych państw europejskich. Trzynastego marca 1938 roku Führer wysłał swoje wojska do Austrii. Małe państwo zostało zdobyte bez jednego wystrzału. Hitler nazwał tę akcję Anschluss (przyłączenie), a Austria stała się częścią Grossdeutschland (Wielkich Niemiec).\nPod koniec marca po drugiej stronie Atlantyku 18 dziennikarzy pracujących w redakcjach różnych gazet i czasopism ukazujących się w Stanach Zjednoczonych otrzymało zaproszenia na spotkanie w istniejącej jeszcze formalnie ambasadzie austriackiej w Waszyngtonie. Wszystkie koszty imprezy pokrywali organizatorzy. Nikomu nie wyjawiono rzeczywistych powodów zaproszenia. Ale honoraria dziennikarskie nawet w największych redakcjach były skromne, a propozycja opłaconej podróży i pobytu w Waszyngtonie, z programem zapewnionym przez gospodarzy, była niesłychanie atrakcyjna.\nW austriackiej ambasadzie gości powitano z wszelkimi honorami. Dopiero wtedy zaproszeni zorientowali się, dlaczego to właśnie ich wybrano. Każdy z nich był amerykańskim obywatelem mającym niemieckie korzenie. Nikt nie wiedział, że wybór właśnie jego osoby był poprzedzony starannym przestudiowaniem jego przeszłości, pochodzenia i dorobku. Pracowali nad tym agenci Abwehry, oficjalnie zatrudnieni na stanowiskach attaché w ambasadzie.\nSprawa szybko się wyjaśniła. Każdemu z gości zaoferowano bardzo dobrze płatną pracę dla gazet hitlerowskich, których wydawanie planowano w 11 największych miastach Stanów Zjednoczonych. Miały to być oczywiście publikacje o charakterze propagandowym, adresowane do amerykańskiej opinii publicznej. Ich celem miało być powstrzymanie rządu amerykańskiego od ingerowania w poczynania Hitlera w Europie.\nDziennikarze byli wściekli. Słusznie podejrzewali, że za aprobatą Hitlera skarb III Rzeszy przeznaczy na realizację tego planu wielkie środki finansowe.\nŻaden z gości nie przyjął oferty, która mogła nawet potroić ich aktualne dochody. Nie ukrywając niezadowolenia, opuścili ambasadę Austrii.\nSzeroko rozpowszechniony przez propagandę niemiecką wizerunek Adolfa Hitlera jako rycerza stojącego na czele krucjaty (U.S. Army)\nZa ambitnym planem stworzenia sieci hitlerowskich gazet w Stanach Zjednoczonych stał dr Ernst Böhle, młody intelektualista często podróżujący po świecie. Zaskarbił sobie sympatię Hitlera, gdy opracował zawiły plan nazyfikacji wszystkich osób pochodzenia niemieckiego mieszkających poza granicami III Rzeszy, zwłaszcza 30 000 000 Amerykanów, którzy mieścili się w tej kategorii.\nNa początku 1938 roku, na wiecu tzw. Kongresu Niemców mieszkających poza granicami kraju, utworzonego przez Böhlego, ten dobrodusznie wyglądający okularnik powiedział: „Prawdziwy Niemiec, nawet jeśli jest obywatelem innego kraju, zawsze pozostaje Niemcem i tylko Niemcem!”\nJedna z nazistowskich publikacji, które miały odwieść Stany Zjednoczone od włączenia się w działania wojenne w Europie (zbiory autora)\nWymyśloną przez Böhlego operacją o zasięgu międzynarodowym kierował Deutsches Ausland Institut (Niemiecki Instytut Zagraniczny) w Berlinie. Podlegały mu dwie organizacje: Welt-Dienst (Służba Światowa) działająca w Erfurcie oraz Deutscher Fichte-Bund (Niemiecki Związek im. Fichtego), którego kierownictwo znajdowało się w Hamburgu. Zadaniem tych dwóch hojnie wspieranych finansowo instytucji było zaopatrywanie wywrotowych sabotażystów hitlerowskich w Stanach Zjednoczonych w ogromne ilości materiałów sabotażowych, zwłaszcza antysemickich. Za ich pomocą zamierzano wywołać zamieszki na tle rasowym, a nawet wojnę domową. Broszury, rozprawy, czasopisma i ulotki, wysyłane do Nowego Jorku w nieoznakowanych skrzyniach, były kolportowane w całym kraju przez niezliczonych sympatyków hitleryzmu.\nTypowym przykładem takiego działacza hitlerowskiej propagandy prowadzonej w Stanach Zjednoczonych był Olov E. Tietzow, Szwed z pochodzenia, przywódca partii rasistowskiej, naturalizowany obywatel amerykański. Niczym wędrowny sprzedawca medykamentów zachwalał hitleryzm jako cudowny lek na wszystko. Jak niestrudzony misjonarz zalewał kraj broszurami, które zawierały przestrogi: „Walka, która nas czeka, toczyć się będzie nie na głosy wyborców, ale na kule”.\nW ciągu dwóch lat Tietzow stworzył centra działania w Minneapolis, Chicago, Nowym Jorku, Bostonie, Buffalo, Pittsburghu i innych wielkich miastach amerykańskich. Zadanie miał o tyle łatwe, że – choć trudno w to dziś uwierzyć – rząd Stanów Zjednoczonych nie miał wtedy ani jednej instytucji powołanej do zwalczania działalności wywrotowej w państwie5.\nKleryk planuje zamach na Hitlera\nMaurice Bavaud, 21-letni student teologii, pochodzący ze Szwajcarii, pożegnał się ze swym przyjacielem Marcelem Gerbohayem i opuścił prowincjonalne francuskie seminarium w Bretanii, w którym studiowali razem przez ostatnie trzy lata. Kolegom z roku Bavaud powiedział, że wyjeżdża do domu na letnie wakacje, ale wsiadając do pociągu, który miał go zawieźć do szwajcarskiego Neuchâtel, wiedział, że nigdy już nie wróci do seminarium. Był maj 1938 roku.\nWszystkie jego działania były podporządkowane jednemu celowi, który stał się dla niego ważniejszy nawet od kapłaństwa: Bavaud chciał zgładzić niemieckiego dyktatora, Adolfa Hitlera. Pomysł ten podsunął mu 24-letni Gerbohay, z którym mieszkali w seminarium we wspólnym pokoju. Gerbohay uważał Hitlera za wcielenie szatana, dążącego do unicestwienia Kościoła: mówił on wprawdzie o pokoju, ale szykował się do wojny.\nBavaud długo zmagał się ze swym sumieniem, zanim zdecydował się na tak drastyczny krok. Jako żarliwy katolik zdecydowanie potępiał zabójstwo, ale jak przekonywał sam siebie, tam gdzie w grę wchodziło zgładzenie antychrysta, mógł przecież liczyć na rozgrzeszenie.\nPo powrocie do rodzinnego domu, w którym mieszkał z rodzicami i piątką rodzeństwa, Maurice rozpoczął przygotowania do realizacji czekającego go zadania. Doskonale zdawał sobie sprawę z piętrzących się przed nim trudności. Hitlerowi towarzyszyła zawsze kilkunastoosobowa uzbrojona ochrona. Poruszał się pancernym, 5-tonowym mercedesem, a czapka, w której zawsze występował publicznie, chroniła go przed zamachami grubą, bo aż 2-kilogramową warstwą metalu.\nDziewiątego października 1938 roku, kiedy Hitler zajął leżące na pograniczu Czechosłowacji Sudety, Bavaud uznał, że jego czas nadszedł. Opuścił dom, informując rodzinę, że wyjeżdża do Mannheim, gdzie będzie pracować jako kreślarz. Brzmiało to prawdopodobnie, gdyż przed wstąpieniem do seminarium w ten sposób zarabiał na utrzymanie.\nWiększość swych skromnych oszczędności wydał na zakup małego pistoletu automatycznego wraz z amunicją. Zamiast do Mannheim wyjechał do oddalonego o ponad 600 kilometrów Berlina, gdzie spodziewał się znaleźć Hitlera. Zaraz po przyjeździe przekonał się, że jechał na próżno – Hitler przebywał w tym czasie w odległej o 500 kilometrów na południe od stolicy Niemiec swej górskiej rezydencji w bawarskim Obersalzbergu, do którego jeździł regularnie od 1925 roku.\nBavaud dojechał pociągiem do położonego poniżej Obersalzbergu miasteczka Berchtesgaden i zarezerwował miejsce w tanim hoteliku. Udając turystę, starał się zbliżyć do leżącego 200 metrów wyżej pałacyku Berghof tak blisko, jak to było tylko możliwe bez wzbudzania podejrzeń. Rozległy teren rezydencji Hitlera otaczało prawie 3-metrowe ogrodzenie z drutu kolczastego. Wewnątrz, nieco bliżej Berghofu, wznosił się następny 2-metrowy płot, cały teren zaś patrolowała elitarna gwardia ubranych na czarno esesmanów. Bavaud przebrany za robotnika zamierzał przeciąć w nocy podwójne ogrodzenie i ukryć się w pobliżu rezydencji, oczekując na pojawienie się Hitlera.\nZnów spotkał go zawód. W tym samym czasie, gdy Bavaud zjawił się w Berchtesgaden, specjalny pociąg zwany „Amerika” wiózł Hitlera do nowo zajętego Sudetenland. Wypytując się dyskretnie, niedoszły zamachowiec uzyskał jednak informację, że Hitler zamierzał wrócić do Berghofu. Bavaud postanowił na niego zaczekać.\nW oczekiwaniu na powrót Führera Bavaud chodził na długie spacery po górach otaczających Berghof. Coraz częściej nękały go wątpliwości. Nie znał się na broni palnej, ale z przeprowadzanych na odludziu prób przekonał się, że chcąc zabić Hitlera z małego pistoletu, musi strzelać z odległości nie większej niż 8 metrów.\nPewnego dnia podczas posiłku w gospodzie udało mu się nawiązać rozmowę z siedzącym przy sąsiednim stoliku kapitanem Karlem Deckertem, oficerem lokalnej policji. Udając gorliwego nazistę, Szwajcar wypytywał go, czy mógłby spotkać się z Hitlerem. Policjant, który znał trochę system ochrony bezpieczeństwa Führera, wyjaśnił mu, że w Berghofie jest to zupełnie niemożliwe. Udzielił jednak Bavaudowi pożytecznej rady, aby poprzez kontakty partyjne próbował szukać do Hitlera dostępu podczas dorocznych obchodów monachijskiego puczu – podjętej w 1923 roku przez Hitlera i zakończonej jego uwięzieniem próby przejęcia władzy w Niemczech. Dziewiątego listopada, w 15. rocznicę nieudanego zamachu stanu, Führer wraz z dawnymi towarzyszami broni miał odbyć uroczysty przemarsz ulicami Monachium.\nKleryk przyjechał pociągiem do Monachium 31 października. Chciał mieć czas, by zapoznać się z trasą rocznicowego pochodu. Zadanie ułatwiła mu prasa – monachijska gazeta wydrukowała plan ulic, którymi uczestnicy parady mieli dotrzeć do ogromnego Odeonsplatz. W tym miejscu przed 15 laty Hitlera i jego zwolenników powitały kule policji, które zabiły 16 nazistów.\nBavaud musiał teraz wybrać miejsce, z którego będzie strzelał. Rozmawiając z monachijczykami, dowiedział się, że przy trasie pochodu wzniesiono specjalne drewniane trybuny dla prominentnych osobistości. Spróbował załatwić sobie miejsce na jednej z nich. Cywilowi stojącemu przy upatrzonej trybunie przedstawił się jako dziennikarz jednej ze szwajcarskich gazet, który zgubił legitymację prasową. Bez większych problemów udało mu się uzyskać kartę wstępu.\nDziewiąty listopada w Monachium był zimny i pochmurny. Bavaud wstał wcześnie, ubrał się i załadował pistolet siedmioma nabojami. Broń ukrył w kieszeni płaszcza. Chcąc zająć miejsce w pierwszym rzędzie na trybunie, przyszedł dużo wcześniej, jako jeden z pierwszych widzów. Czekał, a trybuna szybko się zapełniała. Panował odświętny nastrój. Po chwili rozległ się donośny okrzyk widzów: „Idzie Führer!”\nBavaud czuł w kieszeni płaszcza chłodną stal pistoletu. Tak jak wszyscy podniósł się, aby lepiej widzieć Hitlera, który miał otwierać pochód. Kiedy Führer w asyście Hermanna Göringa i Heinricha Himmlera podszedł do trybuny, zamachowcowi zamarło serce: jego niedoszła ofiara szła po przeciwnej stronie ulicy, poza zasięgiem małego pistoletu.\nBavaud był bliski paniki. Przebiegła mu przez głowę myśl, żeby przedrzeć się przez stojący po obu stronach ulicy szereg esesmanów, rzucić się na Hitlera i strzelić do niego z bliska, jednak natychmiast z niej zrezygnował. Nie zdołałby przecież sforsować kordonu strażników. Zdruzgotany patrzył bezsilnie, jak Hitler spokojnie się oddala.\nNastępnego dnia zdesperowany Bavaud wrócił pociągiem do Berchtesgaden, aby ponownie próbować zbliżyć się do Hitlera na odległość pozwalającą na oddanie celnego strzału. Po przybyciu do miasteczka dowiedział się, że Hitler postanowił zatrzymać się w Monachium na jeszcze jeden dzień, aby wygłosić przemówienie do funkcjonariuszy NSDAP.\nBavaud był coraz bardziej sfrustrowany, choć jego determinacja wciąż nie słabła. Wrócił natychmiast pociągiem do Monachium tylko po to, by dowiedzieć się, że Hitler dwie godziny wcześniej pociągiem specjalnym „Amerika” odjechał do Berchtesgaden, aby spędzić weekend w Obersalzbergu.\nBavaud był już bliski załamania. Od trzech dni prawie nic nie jadł i prawie nie miał już pieniędzy. Postanowił podjąć ostatnią próbę, ale w Berchtesgaden usłyszał, że Führer wyruszył rano pociągiem do Berlina.\nNiedoszły zamachowiec skapitulował i postanowił wrócić do Neuchâtel. Bilet kolejowy, który kupił za resztę pieniędzy, wystarczył na przejechanie niewiele ponad 30 kilometrów, a do szwajcarskiej granicy było grubo ponad 200. Nie wiadomo dlaczego Bavaud wiózł ze sobą pistolet, zamiast natychmiast pozbyć się obciążającego go dowodu. Nie wysiadł na stacji, do której wykupił bilet, i kontynuował podróż, póki nie przyszedł konduktor. Nie miał pieniędzy, więc w Augsburgu został przekazany policji, ta znów z kolei rutynowo oddała go jako obcokrajowca do dyspozycji gestapo.\nFunkcjonariusze gestapo udawali, że wierzą w jego tłumaczenia, dlaczego wiózł z sobą pistolet – opowiadał, że strzelanie do celu jest jego ulubioną rozrywką. Jako pasażer na gapę został znów wydany policji, a w tydzień później skazano go za to wykroczenie na dwa miesiące pozbawienia wolności. Karę odsiadywał w Augsburgu.\nMiał – jak sądził – wszelkie powody, by odetchnąć z ulgą. Ujęto go niemal na gorącym uczynku, z ukrytą bronią, a przecież skończyło się na symbolicznym wyroku. Jednak w styczniu 1939 roku, kilka dni przed zwolnieniem, w celi odwiedziło go dwóch agentów gestapo. Okazało się, że tajna policja nie dała się nabrać na jego historię o strzelaniu do celu i wędrowała tropem niedoszłego zamachowca od miasta do miasta. Ostatecznie zdołano ustalić datę i miejsce zakupu broni. Po długich i brutalnych przesłuchaniach Bavaud przyznał się, że przybył do Niemiec, aby zgładzić antychrysta – Hitlera. Tak zwany sąd ludowy szybko wymierzył mu karę śmierci.\nJego rodzice w Neuchâtel dostali list od syna, który kończył się stwierdzeniem: „Gdybym pozostał w służbie Boga w seminarium, gdybym nie porzucił światła na rzecz ciemności, nie trafiłbym tutaj, gdzie dzisiaj się znalazłem”. Następnego dnia Maurice Bavaud został wyprowadzony ze swej celi i ścięty6.\nNazistowskie powiązania Standard Oil\nChoć pod koniec lat 30. hitlerowskie Niemcy intensywnie przygotowywały się do wojny, w Stanach Zjednoczonych wiele firm wciąż jeszcze prowadziło interesy w Niemczech. Była wśród nich także Standard Oil Company, która utrzymywała ścisłe kontakty z ogromnym chemicznym koncernem IG Farben. Obie firmy zawarły szczególnie korzystną umowę: Standard miała wolną rękę w handlu ropą naftową na świecie, w zamian za co nigdzie nie konkurowała z Niemcami w branży chemicznej.\nIG Farben, którego kierownictwo jednomyślnie poparło zwalczającą wolny rynek NSDAP, należała do 15 największych niemieckich koncernów tworzących zaplecze finansowe głoszonego przez Hitlera programu odrodzenia III Rzeszy. Wiele z tych firm prowadziło działalność w Stanach Zjednoczonych pod przykrywką przedsiębiorstw szwajcarskich.\nPo wybuchu wojny w Europie we wrześniu 1939 roku Standard Oil negocjowała z IG Farben plan działania, który pozwoliłby na współpracę obu firm niezależnie od tego, czy Stany Zjednoczone zostaną włączone w europejski konflikt, czy też nie.\nCo ciekawe, głównym oponentem współpracy handlowej Standard Oil z IG Farben był młody Nelson A. Rockefeller, urzędujący w Rockefeller Center w Nowym Jorku. W 1863 roku, kiedy w Stanach Zjednoczonych szalała wojna secesyjna, dziadek Nelsona, John D. Rockefeller wraz ze wspólnikami założył firmę Andrews, Clark and Company. Poprowadzona z wielkim rozmachem i na wielką skalę stała się później przedsiębiorstwem o nazwie Standard Oil Company.\nNelson Rockefeller z przerażeniem zauważył, że spółka, którą jego dziadek zakładał blisko 80 lat wcześniej, prowadziła interesy z niemieckim koncernem finansującym zbrodniczą machinę wojenną Hitlera. Wprawdzie młody absolwent Dartmouth nie miał możliwości wywarcia bezpośredniego wpływu na politykę firmy, postanowił jednak posłużyć się potężną bronią, która miała podważyć panującą w Standard Oil zasadę współpracy gospodarczej bez ideologicznych zahamowań. A bronią tą było światło jupiterów, tym skuteczniejsze, że płynące z ukrytego źródła.\nWkrótce po tym, jak prezydent Franklin D. Roosevelt mianował 32-letniego Rockefellera na stanowisko koordynatora polityki USA wobec państw kontynentu amerykańskiego, doszło do interesującego incydentu. W połowie 1940 roku kierownictwo Standard Oil Company wyznaczyło ogromną nagrodę pieniężną za ujawnienie nazwiska autora książki zatytułowanej Apokalipsy ciąg dalszy: jak twoje pieniądze finansują wojnę Hitlera. Dziełko dokładnie przedstawiało kontakty handlowe między Standard Oil i IG Farben.\nChętnych nie było, i to z oczywistego powodu. Nelson Rockefeller zadbał o to, by książka została napisana i wydrukowana w tajemnicy. Przedstawiała związki hitlerowskich Niemiec ze Standard Oil, z Ford Motor Company, a także z dziesiątkami fikcyjnych przedsiębiorstw w Stanach Zjednoczonych. Rockefeller zorganizował dystrybucję tysięcy egzemplarzy tej książki do amerykańskich ambasad w krajach Ameryki Południowej, skąd trafiały one do członków rządów, władz wojskowych i kręgów opiniotwórczych, zwłaszcza związanych z mediami. W ten sposób do środowisk tych docierały informacje o tym, że tankowce Standard Oil, które wypływały pod panamską banderą z portów Meksyku i innych państw Ameryki Południowej, formalnie kierując się do neutralnej Hiszpanii, w rzeczywistości przekazywały cenny ładunek niemieckim U-Bootom i innym okrętom hitlerowskim operującym na półkuli zachodniej.\nW tym samym czasie w Stanach Zjednoczonych mnóstwo egzemplarzy tajemniczej książki dotarło do redakcji prasowych. W rezultacie w wielu gazetach i czasopismach pojawiły się krzyczące nagłówki i artykuły oskarżające Standard Oil. To spowodowało, że na początku 1941 roku śledztwo w sprawie działalności Standard Oil wszczęła komisja dochodzeniowa senatu. Na jej czele stanął krewki prawnik ze stanu Missouri, Harry S. Truman. Prowadzone przez niego śledztwo ustaliło, że pomimo ciągłych protestów Departamentu Stanu spółka Standard Oil sprzedawała paliwo niemieckim liniom powietrznym, a w Wenezueli udzielała specjalnych preferencji niemieckim firmom zajmującym się zagospodarowaniem pól naftowych.\nWprawdzie kampania Nelsona Rockefellera zmusiła Standard Oil do zerwania kontaktów z IG Farben i innymi koncernami hitlerowskimi, ale jednak dopiero na początku grudnia 1941 roku, kiedy Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny, agencje federalne, działając na mocy uprawnień czasu wojny, nakazały Standard Oil natychmiastowe zakończenie jakiejkolwiek współpracy z IG Farben7.


Świetna wiadomość dla polskich fanów Eltona Johna! :: Magazyn :: RMF FM\n9 lutego 2018, 12:20\nWejściówki na koncerty w USA wyprzedały się błyskawicznie! Polscy fani z pewnością dotrzymają tempa zagranicznym wielbicielom artysty. BILETY JUŻ OD 240 zł dostępne na eventim.pl! Jedyny, ostatni koncert genialnego muzyka odbędzie się w Krakowie 4 maja 2019.\n„Koncerty na żywo mnie napędzają, z wielką ekscytacją i pokorą przyjmuję możliwość występowania przed publicznością. Finałowe tournee będzie pełne pasji i ...Czytaj więcejkreatywności, które sprawiały moim fanom radość przez ostatnie dekady. Po jego zakończeniu zamknę ten rozdział i pożegnam się z życiem w trasie. Potrzebuję więcej czasu, który chcę poświęcić wychowaniu moich dzieci” – oświadczył Elton John.\nTagi: Elton John, bilety, Eventim, koncert, trasa pożegnalna Eltona Johna


World Games: Do startu pozostały dwa miesiące - Polsat Sport\nWorld Games: Do startu pozostały dwa miesiące\n22.05.2017, 10:49 Inne\nWrocław jest na finiszu przygotowań do igrzysk sportów nieolimpijskich The World Games, które wystartują za niespełna dwa miesiące. - Pracujemy nad ostatnimi szczegółami – powiedział prezes komitetu organizacyjnego Marcin Przychodny.\nNa 24 arenach w 31 dyscyplinach będzie rywalizować około cztery tysiące zawodników. Wrocław znajduje się na ostatniej prostej w przygotowaniach i jest niemal gotowy na przyjęcie sportowców.\n- Do przygotowania pozostały głównie kwestie logistyczne. Pracujemy nad ostatnimi szczegółami związanymi z transportem, zakwaterowaniem i wyżywieniem. Oczywiście kluczowe będzie sprawne przeprowadzenie samych zawodów sportowych i do tego też się teraz intensywnie przygotowujemy – powiedział Przychodny.\nPrzy okazji organizacji igrzysk we Wrocławiu przygotowano trzy duże inwestycje, z których dwie już się zakończyły i są w użytku. Wyremontowany i zmodernizowany został zabytkowy Stadion Olimpijski, który stał się jedną z najnowocześniejszych aren żużlowych w Polsce. Poza tym będzie również areną turnieju futbolu amerykańskiego, w którym udział weźmie m.in. reprezentacja Stanów Zjednoczonych. Od marca mieszkańcy stolicy Dolnego Śląska mogą korzystać z kompleksu pływalni, w skład której wchodzi kryty basen 50-metrowy z regulowanym dnem i dwie niecki pod gołym niebem.\nTrzecią dużą inwestycją jest tor wrotkarski, który powinien zostać oddany do użytku w najbliższych dniach. „Trwają ostatnie prace. Tutaj czekaliśmy na odpowiednią pogodę, by położyć wierzchnią warstwę na torze do jazdy szybkiej” – wyjaśnił prezes komitetu organizacyjnego wrocławskiej imprezy.\nIgrzyska sportów nieolimpijskich to jednak w zdecydowanej większości mniejsze areny, które dopiero powstaną.\n- Obiekty tymczasowe pojawią się na krótko przed igrzyskami. W zdecydowanej większości przypadków bazujemy na tym, co we Wrocławiu już jest, na infrastrukturze, która wymagała tylko niewielkich poprawek i dostosowania do potrzeb światowych federacji – dopowiedział Przychodny.\nZawody będą rozgrywane nie tylko w różnych częściach Wrocławia, ale także Dolnego Śląska. Igrzyska zawitają do Jelcza-Laskowic, Szymanowa, Świdnicy oraz Trzebnicy. Jak zdradził prezes komitetu organizacyjnego, cały czas przy stawianiu i projektowaniu aren sportowych, konsultują się z odpowiednimi ekspertami.\n- To światowe i krajowe federacje mają największą wiedzę na temat potrzeb poszczególnych dyscyplin. My musimy im zapewnić wszystkie możliwości, by przeprowadzili zawody na najwyższym światowym poziomie – wyjaśnił.\nRównocześnie z ostatnimi przygotowaniami trwa sprzedaż biletów na poszczególne konkurencje. Zgodnie z przewidywaniami największym zainteresowaniem na razie cieszy się żużel, na który sprzedanych jest już połowa wejściówek.\n- Na drugim miejscu są zawody w ultimate frisbee, czyli latających dyskach. Tutaj jesteśmy już coraz bliżej kompletu na zawody finałowe. Sporą popularnością cieszy się także futbol amerykański, taniec i sztuki walki – zdradził Przychodny.\nZawody żużlowe wzbudzają dodatkowe zainteresowanie także ze względu na swoją formułę. Nie będą to wyścigi indywidualne, ale turniej par, w którym wystąpi siedem drużyn narodowych, w tym oczywiście Polska.\n- Każda ekipa wystawi trzech zawodników, w tym jednego rezerwowego. To będą zawody rozgrywane w formule dawnych mistrzostw świata par. Obsada będzie niezwykle mocna, mamy już wstępne składy wszystkich ekip. Polaków reprezentować będzie ktoś z grupy: Maciej Janowski, Bartosz Zmarzlik, Patryk Dudek, Piotr Pawlicki – opowiadał szef komitetu organizacyjnego igrzysk.\nWydarzeniem w wydarzeniu ma być ceremonia otwarcia igrzysk The World Games, która zostanie zorganizowana na Stadionie Wrocław i ma być przedstawieniem artystycznym jakie towarzyszą rozpoczęciom igrzysk letnim czy zimowym.\n- Trzy sceny, 270 ton konstrukcji, scenografia zajmie 25 tysięcy m2 i wykorzystanych zostanie 800 m2 ekranów diodowych. Wszystko przywiezione zostanie przez 60 tirów, a pracować przy tym będzie ponad 300 pracowników technicznych. Na scenach 400 artystów, w tym orkiestra symfoniczna, grupy taneczne i gwiazdy muzyki. Kibice mogą również na otwarcie kupować bilety, których ceny zaczynają się od już od 10 złotych za normalny i można je nabyć na ebilet.pl – podsumował Przychodny.\nJak powiedzieli organizatorzy, potwierdzonych jest przyjazd do Wrocławia już przynajmniej 107 drużyn narodowych. Liczba jednak może się zwiększyć, bo są dyscypliny, w których trwają jeszcze kwalifikacje. Początek igrzysk The World Games 2017 20 lipca.


Policja przerwała pielgrzymkę na Jasną Górę - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\n#REŻIM SANITARNY #KOŚCIÓŁ #JASNA GÓRA #PIELGRZYMKA NA JASNĄ GÓRĘ #ŁOWICZ #PIELGRZYMKA\nPolicjanci przerwali rozpoczętą w poniedziałek rano pieszą pielgrzymkę z Łowicza na Jasną Górę. Pątnicy chcieli modlić się w intencji ustania pandemii, jednak zostali zatrzymani w okolicach Słupii.\nGrupa modlitewna ruszyła w drogę po Mszy świętej w klasztorze sióstr Bernardynek, odprawionej przez biskupa seniora Józefa Zawitkowskiego. Późnym popołudniem portal Onet dowiedział się o zatrzymaniu pielgrzymki przez funkcjonariuszy. Powodem miało być nierespektowanie zasad reżimu sanitarnego.\n- Naszym zdaniem nie były przestrzegane przepisy dotyczące obostrzeń w stanie epidemii. W takiej formule, w jakiej to się odbywało, nie powinno zostać przeprowadzone – powiedziała mł. insp. Joanna Kącka, rzecznik komendanta wojewódzkiego policji w Łodzi.\nMundurowi legitymowali pielgrzymów i wysyłali ich grupami do domów.\n- Przemieszczanie się w ten sposób tak licznej grupy pod przewodnictwem księdza z łowickiej parafii, w naszej ocenie nie zapewniało przestrzegania obowiązujących nakazów i zakazów stojących na straży bezpieczeństwa sanitarnego – komentowała pani rzecznik.\nSkierniewicka policja skłoniła organizatorów do zakończenia pielgrzymki.\nDATA: 2020-05-26 13:33\nBardzo dziękuję za pouczenie i wezwanie do głębszej refleksji nad Twoją RADĄ . Pogłębiłam temat i przyczyny ODCZYTANIA w Sanktuarium tej bluźnierczej poezji. U źródła jak zwykle duże pieniądze i jak je zarobić no i oczywiście DOBRE INTENCJE, szlachetne CELE na SZYLDZIE przedsięwzięcia. Jednak aby zarobić? trzeba coś zrobić. Rynek religijny w Polsce daje duże możliwości. Podobnie OTWARTOŚĆ sprotestantyzowango duchowieństwa na biznes. Wzorując się na Wyroczni z Omaha /Warrena Buffeta człowiek pragnący fortuny >powinien inwestować w biznes, który nawet idiota jest w stanie poprowadzić.? Zaś >Rynek, podobnie jak Bóg, pomaga tym, którzy pomagają sobie wzajemnie\n6 miesięcy temu / iskierka > Jane\nDobrze, ja to napiszę prościej. Nie chodzi mi o to jakie są, czy też nie są władze. Chodzi mi coraz częstsze, błędne używanie terminu "demonologia". Demonologia to ogólnie badanie zjawisk demonicznych, wiedza o demonach Demonologiem jest np. ks. Posadzki. A jeśli coś pochodzi od demonów lub jest we władzy demonów to jest "demoniczne". Więc określenie "władza demonologiczna" jest dość zabawne, jeśli już to powinno być "władza demoniczna". To trochę tak jak z błędem wymiennego używania terminu transcendentny i transcendentalny.\n6 miesięcy temu / @AndrzejBR\nPielgrzymkę przerwali bo była zbyt za duża,to jak zrobią wybory.\nTylko Konfederacja pis to zwykli komuniści depczą już nawet wolności religijne, a rzekomo to ta y katolicy.\n6 miesięcy temu / Ase\nTo,że ktoś czegoś nie widzi, nie znaczy, ze tego nie ma. Wg. Einsteina, czy widział ktoś swój mózg?!- więc skąd wiesz,że go masz?! Władza RP nie kierując się prawem Bożym ,więc są demonologiczne!\nO, to mamy jakąś władzę demonologiczną? Znaczy taką złożoną z demonologów i egzorcystów, tak? Jak rozumiem to rodzaj władzy powstały w kontrze do władzy demonicznej. Cóż za zaskakująca nowość.


EKO BABY Strajk komunikacyjny < !-- /RQ-popup-na-wakacje -->\nJeśli praktykujecie EC to na pewno będziecie mieli fazy, które nazywane są "strajkiem komunikacyjnym", albo "strajkiem nocnikowym". Twoje dziecko nagle przestaje sygnalizować chęć wypróżnienia się, chociaż komunikacja między wami działała do tej pory niezawodnie.\nStrajki komunikacyjne mogą mieć różne podłoże. Mamy obserwują takie zachowania w fazie intensywnego rozwoju swoich dzieci. Dzieci są wtedy tak zajęte nowymi umiejętnościami (raczkowanie, nauka chodzenia, siadanie...), że siusianie, czy robienie kupki jest dla nich sprawą zupełnie drugorzędną. Prawdopodobnie dochodzą tu do głosu instynkty z pradawnych czasów: umiejętność ucieczki była sprawą niezbędną do przeżycia, a komunikowanie chęci wypróżnienia się nie...\nNiektóre dzieci nagle odmawiają wysadzania. Zaczynają płakać, prężyć nóżki, chociaż chce im się siusiu lub kupę.\nJeśli jesteście w takiej fazie to pomóc może tylko jedno: cierpliwość. Warto też spróbować, czy dziecko zamiast na nocniczku nie chce siadać na "normalnej" toalecie. Możliwości jest wiele: miseczka, wanna, prysznic, zlew... Zmiana miejsca wysadzania potrafi zdziałać cuda.\nNie należy jednak się taką sytuacją stresować. Jeśli nie możesz opanować sytuacji to odpuść na parę dni, stosuj pieluszki z materiału, a jak już się uspokoisz wróć do poprzednich zwyczajów. Najczęściej jest tak, że po strajku komunikacyjnym następuje powrót do rytmu EC, która zaczyna funkcjonować jeszcze lepiej niż wcześniej.


Mięsień gruszkowaty (musculus piriformis) to krótki mięsień biegnący po stronie pośladkowej od kości krzyżowej do wyniosłości kości udowej, czyli krętarza większego. Właśnie w jego okolicy przechodzi nerw kulszowy (sciatic nerve), który biegnie do kończyny dolnej. Przebieg tego nerwu może mieć jednak różną drogę, najczęściej bo w 88% nerw wychodzi pod mięśniem gruszkowatym. Jeżeli ten mięsień będzie zbyt mocno napięty może spowodowac ucisk na nerw, a co za tym idzie różne dolegliwości, podobne do tych pochodzących z przepuklin kręgosłupa- może być więc mylony z dyskopatią. W takim wypadku rehabilitacja polega na rozluźnianiu tego mięśnia. Rozciąganie, masaż tkanek głębokich, igłowanie- to tylko niektóre techniki z którymi możesz się spotkać w gabinecie rehabilitacji. Trzeba jednak zadać sobie pytanie: „Dlaczego ten mięsień się napina” i wykluczyć przyczynę. Może to być nieprawidłowe ustawienie kości krzyżowej, różnica w długości nóg, czy złe ustawienie kończyny dolnej. Należy wtedy przebadać całą sylwetkę i działać holistycznie.\nOdmienny przebieg mięśnia gruszkowatego.\nCzasami zdarza się jednak, że nerw kulszowy układa się odmiennie niż wyżej wymieniony przykład. Badania pokazały, że:\nu 11% ludzi część nerwu przechodzi pod nim, natomiast druga część przechodzi przez środek mięśnia gruszkowatego,\nu 0.86% część nerwu przechodzi nad nerwem, a część pod okalając go jak widełki,\nu 0.13% nerw przechodzi przez mięsień przebijając jego włókna.\nTaka sytuacja stwarza największe prawdopodobieństwo ucisku na nerw, a co za tym idzie dolegliwości bólowych kręgosłupa.\nNie tylko nerw kulszowy.\nOpowiadając o nerwie kulszowym należy zaznaczyć, że nie jest to jedyny długi nerw w tym rejonie ! W okolicy kości krzyżowej przed mięśniem gruszkowatym, parzyście, po prawej i lewej stronie znajduje się splot krzyżowy, czyli najprościej mówiąc plątanina nerwów wychodzących z kręgosłupa. Jednym z nerwów tego splotu jest wymieniony wcześniej nerw kulszowy, natomiast do długich nerwów wywodzących się z tego rejonu zaliczamy także:\nnerw pośladkowy górny i dolny,\nW zasadzie każdy z tych nerwów może być drażniony przez sąsiednie struktury takie jak mięsień, czy więzadło.\nZespół mięśnia gruszkowatego- leczenie.\nNiewątpliwie pierwszym krokiem w drodze do wyleczenia bólu pleców spowodowanego przez mięsień gruszkowaty jest ustalenie przyczyny jego nadmiernego napięcia. Jeżeli już wyeliminujemy ten problem nie pozostaje nic innego jak rozluźnienie mięśni, zwolnienie ucisku na nerw i poprawienie ślizgu tego nerwu. Jest to możliwe na wiele sposobów:\nRóżne formy masażu, w tym masaż tkanek głębokich. Jest to technika pozwalająca dotrzeć nawet do głęboko położonych mięśni i je rozluźnić.\nSuche igłowanie, to rozbijanie punktów spustowych (nadmiernie napiętych miejsc w mięśniu) za pomocą igły stosowanej przy akupunkturze. Nie ma to jednak nic wspólnego z medycyną wschodu, a polega jedynie na mechanicznym „rozbiciu” konkretnego punktu.\nRozluźnianie powięziowe, to techniki stosowane bezpośrednio na powięź, czyli tkankę łączną utrzymującą poszczególne elementy ciała w całości.\nKinesiotaping, to specjalne taśmy wykazująca mechaniczne podobieństwo do skóry, które są naklejane na ciało. Ich zadaniem będzie tutaj zmniejszenie napięcia mięśnia.\nRelaksacja poizometryczna, jest to forma rozluźniania mięśnia po uprzednim skurczu izometrycznym.\nRozciąganie, którego zadaniem jest zwiększenie długości mięśnia.\nTechniki neurodynamiczne, czyli polegające na wykonaniu ślizgu danego nerwu względem sąsiednich tkanek w celu zmniejszenia nacisku przez nie.\nMięsień gruszkowaty przechodzący w okolicy kości krzyżowej ma tendencję do uciskania na nerw kulszowy, a co za tym idzie do powstawania bólu w okolicy dolnego odcinka kręgosłupa. Szczególna sytuacja ma miejsce gdy ten mięsień jest zbyt mocno napięty, lub gdy nerw przechodzi przez środek brzuśca. Jedną ze strategii leczenia tego typu schorzeń są zabiegi rozluźniające wymieniony wyżej mięsień , oraz poprawiające „ślizg” nerwu kulszowego względem sąsiednich tkanek.


Dekoracje tortu • Ozdoby na tort | sklep Partybox\nStrona główna / Dekoracje i nakrycia / Dekoracje tortu\nTort i inne wypieki to jedne z najważniejszych elementów każdej imprezy, szczególnie urodzinowej. Takie pyszności wymagają jednak stosownej oprawy. Dlatego warto dopasować do tortu i innych wyrobów cukierniczych efektowne dekoracje tortu i wypieków. Wśród wielu propozycji można znaleźć takie ozdoby na tort jak świeczki, figurki, toppery, opłatki na tort, efektowne fontanny tortowe i wiele innych.\nPudełka na ciasto i słodycze\n- wybierz kategorię - Toppery na tort Opłatki na tort i dekoracje z cukru Świeczki na tort Figurki na tort Papilotki i ozdoby do babeczek Patery i stojaki Fontanny tortowe Pudełka na ciasto i słodycze Akcesoria do wypieków i etykiety na słodki stół Formy do pieczenia ciasta Promocje\nTopper 50 URODZINY złoty\nDekoracja na tort LAMA topper na ciasto (5szt.)\nDekoracje na tort dla gracza GAME ON ozdoby z cukru (7szt.)\nKażdy wielbiciel jedzenia – czy to preferujący gotowanie czy spożywanie – doskonale zdaje sobie sprawę z faktu, że smak to tylko połowa sukcesu. Równie mocno liczy się wygląd potrawy. Dotyczy to zarówno sposobu podania klasyków, jak kotlet schabowy z ziemniakami, jak i cukierniczych rarytasów na miarę ślubnych tortów. By te ostatnie – podobnie zresztą jak ciasta na wszelkie inne okazje – wyglądały naprawdę wspaniale, warto zadbać o ozdoby na tort.\nDekoracje tortów każdy może przygotować samodzielnie – to fakt. Nie wszyscy mają jednak wystarczająco wolnego czasu czy manualnych zdolności, by przygotowywać samodzielnie ozdoby na tort. Niezależnie od tego, z jakich materiałów próbować by je wykonać, może się udać… albo i nie. Po co ryzykować? Gotowa dekoracja tortu to w tym wypadku rozwiązanie zdecydowanie bardziej bezpieczne – i w stu procentach skuteczne. Zdobienie tortu nigdy przedtem nie było łatwiejsze!\nW Partybox.pl znajdziesz oryginalne ozdoby na tort dla dzieci i dla dorosłych. Efektowne ozdoby do tortów, pomysłowe, ciekawe… a do tego niezwykle „proste w zastosowaniu”. Wystarczy tylko umieścić je na szczycie ciasta i cieszyć się wspaniałym rezultatem. Bez żadnych dodatkowych kombinacji – dekorowanie tortu zakończone pełnym sukcesem. Czyż to nie najlepsze wyjście, zwłaszcza wówczas, gdy czasu jest mało, a innych przygotowań do imprezy jeszcze tak wiele?\nJeśli nie wiesz, na jakie ozdoby do tortów się zdecydować, zacznij od przyjrzenia się poniższym propozycjom – zdobienie tortów nigdy nie było łatwiejsze:\nPersonalizowany topper na tort SIŁACZ to propozycja dla wszelkich miłośników aktywności fizycznej, a zwłaszcza podnoszenia ciężarów. To dekoracja tortu dla każdego, kto każdą wolną chwilę najchętniej spędzałby na siłowni.\nDługie świeczki urodzinowe ROSE GOLD wyglądają naprawdę świetnie – idealnie sprawdzą się jako dekoracje tortu urodzinowego. W końcu… czego więcej na nim potrzeba? Wystarczy tylko dobrać odpowiednią liczbę świeczek (i przypadkiem nie zawyżyć jej ani o jedną!!!) i gotowe, dekoracje tortu jak znalazł!\nOpłatek na tort PSI PATROL to z kolei pomysłowa dekoracja tortów dla dzieci. Wszyscy kilkuletni miłośnicy bajek z całą pewnością się z niej ucieszą! Takie dekoracje na tort wyglądają świetnie – wesoło i kolorowo. Sprawią, że nawet najbardziej znudzony „odsiadką” przy stole maluch nie oderwie od ciasta wzroku nawet na moment!\nI co? Prawda, że od razu łatwiej?\nGotowa dekoracja tortu – rozwiązanie idealne\nMoże pieczesz wyśmienite ciasta, może zachwyca się nimi cała rodzina. Wspaniale! Ale jeśli uważasz, że pomimo tego wszystkiego mogłyby wyglądać nieco lepiej, a artystyczne dekorowanie nie jest Twoją mocną stroną, sięgnij po ozdoby na tort z naszej oferty. Czy to ozdoby na tort dla dzieci czy ozdoby do tortów dla dorosłych, dodadzą uroku każdemu wypiekowi. Łatwe w zastosowaniu, zawsze idealnie wyglądające dekoracje tortu okażą się idealnym rozwiązaniem.\nWydaje Ci się, że gotowa dekoracja tortów to półśrodek i lepiej byłoby zdecydować się na samodzielne zdobienie tortu? Bez przesady… Zbliżająca się impreza będzie wymagała i tak wielu różnych przygotowań, zajmie całe mnóstwo czasu i wysiłku. A skoro można sobie ułatwić życie, sięgając po dekoracje tortu urodzinowego z Partybox.pl, to dlaczego by nie skorzystać z nadarzającej się sposobności i nie ułatwić sobie życia choćby o trochę? Dekoracje tortów nie muszą przecież być wyzwaniem nie do przeskoczenia!\nCukiernik, dekorator i artysta w jednym, czyli dekorowanie tortu od podstaw\nUpieczenie smacznego tortu to dopiero połowa wyzwania. Rzecz, której można dokonać, podążając ściśle za przepisem. Rzecz – dodajmy – wcale nie taka trudna jak się z początku wydaje. Druga połowa to natomiast odpowiednia dekoracja tortu. Liczy się bowiem nie tylko to, jak ciasto smakuje, ale też to, jak wygląda. Tu już robi się nieco trudniej, bo wiele zależy od zdolności manualnych, poczucia estetyki czy posiadanych przyborów. Niekiedy nawet pomimo najszczerszych chęci i wielu prób efekt końcowy pozostawia nieco do życzenia. Co w takiej sytuacji? Istnieje rozwiązanie – to gotowe ozdoby na tort.\nNie musisz już „rzeźbić” ozdób z ubitej na sztywno śmietany czy rozpuszczać i mrozić masy czekoladowej uformowanej w określone kształty. Wystarczy, że ustawisz w odpowiednim miejscu dekoracje na tort i… gotowe. To najlepszy sposób na uzyskanie doskonałego efektu wtedy, kiedy brakuje czasu na samodzielne eksperymenty – albo kiedy samodzielne eksperymenty okazują się nieco zbyt skomplikowane.\nW Partybox.pl przygotowaliśmy dla Ciebie rozmaite dekoracje tortów, tak abyś bez trudu dopasował je do dowolnie wybranego motywu przewodniego. Skoro impreza jest tematyczna, to i podane podczas niej ciasto powinno odpowiednio tematycznie się prezentować. Gotowe ozdoby do tortów to świetne rozwiązanie – powoduje bowiem, że zdobienie tortu przestaje być trudnym i skomplikowanym wyzwaniem, a staje się świetną zabawą. Niezależnie więc od tego, czy przygotowujesz ciasto z lekkim wyprzedzeniem czy też pieczesz na absolutnie ostatnią chwilę, zawsze zdążysz zadbać o dekoracje tortu.\nWybierz więc już dzisiaj takie, jakie najbardziej Ci się podobają i takie, jakie idealnie pasują do świętowanej okazji. Zamów oryginalne ozdoby na tort i miej pewność, że Twoje ciasto będzie prezentowało się znakomicie – jak wprost z najlepszej cukierni. Będzie wyglądało tak świetnie, że niektórzy znajomi mogą mieć problem z uwierzeniem, że przygotowałeś je samodzielnie! Ale to Ty będziesz wiedzieć, jak było naprawdę. I Ty będziesz mógł być dumny z własnego dokonania!\nDekoracje i nakryciaDekoracje saliDekoracje stołuSerwowanie potrawSerwowanie napojówDekoracje tortu\nDekoracje w kolorzeKolekcje personalizowane


Ważne dane ze Stanów - Komentarze - Kantoria.com\n» Ważne dane ze Stanów\nDzisiejsze gazety i dzienniki informacyjne zapełnione są informacji na temat wczorajszego zaprzysiężenia prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Specjaliści oceniają orędzie prezydenta Andrzeja Dudy i spekulują, jaka przyszłość zawodowa spotka Bronisława Komorowskiego. Rynki walutowe zdyskontowały już te wystąpienia i wypowiedzi w dniu ogłoszenia wyników wyborów. Jeżeli w najbliższym czasie nowy prezydent będzie faktycznie wspierany przez rząd i będzie w stanie wprowadzić w życie swoje obietnice wyborcze, z tego faktu może dojść do osłabienia się złotego.\nMinister pracy i polityki społecznej, biorąc pod uwagę spadek stopy bezrobocia w lipcu o 0,2 pp., chwali polską gospodarkę i tworzone miejsca pracy. W polskich urzędach pracy zarejestrowanych jest 1 587 tys. osób, i jest to najlepszy wynik od 7 lat. Zdaniem polityka, można mówić o solidnym ożywieniu na rynku pracy. Liczy również, że w sierpniu stopa bezrobocia spadnie poniżej 10% i utrzyma się na tym poziomie do końca roku.\nPiątkowe europejskie dane makro zaczęły się od szwajcarskiego rynku pracy i stopy bezrobocia, która podobnie jak w czerwcu, w zeszłym miesiącu była na poziomie 3,3%.\nNastępnie spłynęły dane z Niemiec: produkcja przemysłowa i bilans handlu zagranicznego. Nasi zachodni sąsiedzi odnotowali w czerwcu nadwyżkę handlową w wysokości 24 mld EUR, i jest to o 2,5 mld EUR lepszy wynik niż oczekiwano. Na taką różnicę w wartości miał spadek prognozowanego importu. Negatywnie zaskoczyła natomiast produkcja przemysłowa w ujęciu miesięcznym, która wyniosła -1,4% - spodziewano się wzrostu 0,3%.\nZ Wielkiej Brytanii poznaliśmy bilans handlu zagranicznego, który w czerwcu wyniósł -9,2 mld funtów. Spodziewano się nieznaczenie większego deficytu rzędu 9,3 mld, różnica ta jednak nie wpłynęła znacząco na wycenę brytyjskiej waluty.\nDzisiaj poznaliśmy dane z amerykańskiego rynku pracy. O 14:30 opublikowano stopę bezrobocia, która w lipcu w ujęciu miesiąc do miesiąca nie zmieniła się i jest na poziomie 5,3%. Ważnymi danymi, na których wynik czeka FED, są zmiana zatrudnienia w sektorze pozarolniczym, Non-Farm Payrolls. Te wyszły trochę gorzej niż oczekiwano, spodziewano się zmiany 223 tys. osób, odnotowano 215 tys.\nRynek oczekuje jeszcze na godzinę 21, aby poznać kredyt konsumencki ze Stanów Zjednoczonych.\nAmerykańska waluta w notowaniu do złotego od środy poruszała się nieznacznie, w wąskim trzy- groszowym kanale bocznym. Pierwsze większe zlecenia kupna pojawiły się w momencie ogłoszenia danych o 14:30, jednak już do końca dnia sprzedający tylko korygowali ten ruch, by ostatecznie zejście do poziomu sprzed Non Farm Payrolls. W tej chwili cena znajduje się przy dolnym wsparciu rysowanego od dwóch tygodni kanału wzrostowego. Odbicie się od niego może doprowadzić po raz trzeci pod poziom 3,85, i być może tym razem wystarczy to do rajdu w okolice szczytu z 2009 – 3,91. W przypadku spadków, wsparcie mamy na poziomie 3,7880. Wybicie go na początku tygodnia doprowadziło nas energicznym ruchem do obecnych poziomów.\nZłoty w porównaniu do Wspólnej Waluty dzisiaj najmniej się ruszał ze wszystkich walut. Para ta znajduje się w trendzie wzrostowym, od 28 lipca rysuje się wąski kanał, który poprawia korektę z początku lipca. Wcześniej bowiem od początku maja kurs przebił poziom 4,00 PLN za jedno euro, i bez większych przeszkód dotarł do 4,23. W tej chwili każdy ruch między 4,10 a 4,23 jest możliwy.\nPo ogłoszeniu danych ze Stanów zobaczyliśmy energiczny ruch w dół o ponad 80 pipsów, a następnie przez resztę dnia cena wracała do poziomów sprzed 14:30. Na godzinnym wykresie narysowała się czerwona świeca, która całkowicie została przykryta zieloną. Może to oznaczać, że nie wyczerpały się wzrosty na tej parze. Jesteśmy obecnie na ciekawym poziomie, który często zmieniał się z oporu na wsparcie i odwrotnie (1,0960). Wzrost ponad 1,0990 może być kontynuowany do okolic 1,11, ewentualny spadek może być wyhamowany przy dzisiejszych minimum na 1,0860.\nDość silną zmianę ceny można było zobaczyć na franku szwajcarskim. Kurs dotarł nawet w okolice 3,8850, a ruch ten był spowodowany wzrostami na parze EUR/CHF. Za jedno euro płacono nawet 1,0780 franka, i powoli zbliżamy się do poziomu z końcówki lutego. Zapewne niebawem dowiemy się o interwencyjnych ruchach Szwajcarskiego Banku Centralnego, które przeprowadzał od początku sierpnia.\nPo wczorajszym ataku na psychologiczny poziom 6,00 sprzedający wzięli górą. Kurs spadł do poziomu 5,90, i zaczyna się kumulować w małej chorągiewce. Kontynuacja spadków może doprowadzić nas do 5,85, wzrost może zostać przynajmniej na chwilę powstrzymany na poziomie 5,94. To właśnie od niego odbijała się cena w czwartek, zanim ostatecznie zobaczyliśmy czerwone świeczki sprowadzające nas do obecnego poziomu.


VorigeVolgendeSluitenOk sluitenSluitknopLoginLoginSluitenLogin formulier» Zapomniałeś nazwy użytkownika» Zapomniałeś hasła» RejestracjazoekenSzukajhomekontaktfaqwielkość literOfertaOferta Dostepne od zarazOferta Dostepne pozniejOferta Przydzielone mieszkaniaProjekty budowlane RejestracjaFormularza rejestracyjnegoZasady gryRejestracjaMoja stronaPrzyznanieModele wyszukiwaniaWyrejestrowanieGaraze i miejsca parkingowe Moja stronaLogowanieNie pamiętam hasła Nie pamiętam nazwy użytkownika Jak to dzialaInformacje ogólneModeleModel opcjiWynajmij terazModel losowaniaKupnoCzęsto zadawane pytania InformacjeO Thuis in LimburgZasady pierwszeństwaPriorytet medycznyWykwaterowanieZasady składania skargKontaktZrzeszone korporacjePrzydatne odnosnikiWarunki ogólneAktualności RejestracjaFormularza rejestracyjnegoZasady gryRejestracjaMoja stronaPrzyznanieModele wyszukiwaniaWyrejestrowanieGaraze i miejsca parkingowe Rejestracja\nNa stronie Thuis in Limburg mogą bezpłatnie zarejestrować się osoby powyżej 18. roku życia.\nPotwierdzenie rejestracji zostaje przesłane listem lub pocztą elektroniczną.\nOkres oczekiwania liczony jest od daty rejestracji.\nW trakcie wypełniania formularza rejestracyjnego zainteresowany wybiera sobie własną nazwę użytkownika i hasło. Za pomocą tych danych może zalogować się na stronie i reagować na oferty.\nRejestracja ważna jest rok. Thuis in Limburg każdego roku przesyła na adres pocztowy lub adres e-mail przypomnienie o konieczności odnowienia rejestracji. Odpowiedzialność za odnowienie rejestracji przed upływem daty ważności spoczywa wyłącznie na zainteresowanym. Odnowienia rejestracji można dokonać w zakładce Moja strona. Jeżeli rejestracja nie zostanie odnowiona w terminie, to zostanie automatycznie usunięta. Zainteresowany straci zgromadzony czas oczekiwania i wszystkie inne wybrane przez siebie opcje.\nJeżeli zainteresowany chce zarejestrować się wspólnie z inną osobą poszukującą mieszkania, która jest już zarejestrowana, to może dojść do połączenia obu rejestracji. W tej sprawie należy skontaktować się z jedną ze zrzeszonych spółek mieszkalnictwa społecznego. Przy połączeniu obu rejestracji liczy się czas oczekiwania osoby wcześniej zarejestrowanej.\nThuis in Limburg może zablokować rejestrację w wypadku istniejących zaległości czynszowych lub w przypadku, gdy w jednej ze spółek mieszkalnictwa społecznego na zainteresowanego zgłoszono szereg skarg za zakłócanie spokoju. Po założeniu blokady zainteresowany nie może wybierać żadnych opcji grupowania (klastrów) ani reagować na pojawiające się oferty mieszkań. Jednak nadal pozostaje zarejestrowany i gromadzi czas oczekiwania. W celu zniesienia blokady należy skontaktować się z odpowiednią spółką mieszkalnictwa społecznego. W celu zasięgnięcia dalszych informacji proszę zapoznać się z „Zasadami umieszczania na liście osób źle zachowujących się, zalegających z czynszem i zakłócających spokój”.\nWobec osób, które zostały usunięte z mieszkania ze względu na złe zachowanie, zaległości czynszowe lub zakłócanie spokoju, Thuis in Limburg stosuje politykę drugiej szansy. Najemcy ci mogą ponownie się zarejestrować, by móc być wziętymi pod uwagę, jeżeli chodzi o przydzielenie mieszkania, ale system automatycznie ich blokuje. Blokada ta oznacza, że osoby te zostały wskazane do osobistej mediacji, jeżeli chcą być brane pod uwagę w sprawie przyznania mieszkania. Spółki mieszkalnictwa społecznego są gotowe, pod określonymi warunkami, do zniesienia blokady i ponownego zaoferowania mieszkania tym (byłym) najemcom.\nW przypadku pisemnego fałszerstwa lub w sytuacji, gdy mieszkanie z określonych względów zostało przydzielone niesłusznie, oferta wygasa i dochodzi do blokady osoby szukającej mieszkania.


Czy potrzeba wiele żeby trafić do czytelnika ? Czasem nie. Te dwa opowiadania zawarte w tej skromnej książeczce potwierdzają, że to nie ilość się liczy, ale treść, a mają głębokie przesłanie. Pierwsze ma w sobie nutkę zagadki oraz przerażenia, ale uzmysłowić nam może, że jesteśmy w stanie zrobić dla wolności, natomiast drugie sprawia, że czytelnik pragnie się oddać refleksji nad własnym życiem. To naprawdę ciekawe jak słowa mogą czasem zmieniać percepcję oraz sposób myślenia. Cieszmy się życiem, a zwłaszcza przy dobrej lekturze. Polecam serdecznie, to warto przeczytać.


kupujswiadomie - DiP Polska. Ogrodzenia Tymczasowe. Ogrodzenia budowlane.\nDiP Polska. Ogrodzenia Tymczasowe. Ogrodzenia budowlane. > Blog > kupujswiadomie


Krzywe Béziera w programie Inkscape (cz. 3)\n26-02-2016 Autor: Marcin Maćkiewicz\nDocelowa ilustracja z...\nW poprzednich scenariuszach zaprezentowano, jak wykorzystywać podstawowe narzędzia programu Inkscape – warstwy, krzywe Béziera czy przekształcanie obiektu w ścieżkę. Ostatnim zadaniem jest zastosowanie programu do stworzenia obrazu z efektem 3D.\nJest to trzeci scenariusz lekcji z zakresu grafiki wektorowej. Uczniowie poznali już budowę programu Inkscape oraz nauczyli się wskazywać różnice między obrazami grafiki rastrowej a obrazami grafiki wektorowej. Dowiedzieli się również, jak wykorzystywać podstawowe narzędzia programu. Największe zainteresowanie może w nich jednak wzbudzić praca z grafiką trójwymiarową (Three-Dimensional Graphics), zwaną też grafiką 3D. Obecnie jest ona powszechnie stosowana w nauce, technice oraz rozrywce, ponieważ łatwo uzyskać efekt przestrzenności tworzonego obrazu. Należy jednak wiedzieć, jak w rzeczywistym świecie światło oddziałuje na przedmioty. Przyjrzyjmy się prostemu przyciskowi przedstawionemu na rysunku u dołu strony. Zbudowany został z dwóch kół wypełnionych gradientami przeciwnymi. Po nałożeniu ich na siebie uzyskujemy przycisk z wypukłym obrzeżem i wklęsłym środkiem. Jeżeli jednak obrócimy nasz gotowy przycisk o 180 stopni, okazuje się, że obrzeże stało się wklęsłe, a środek wypukły.\nTen prosty przykład pokazuje, jak łatwo jest „oszukać” zmysł wzroku, który obserwując obraz 2D, widzi obraz 3D. Znanych jest wiele sposobów odwzorowania trzeciego wymiaru, np. łączenie obrazów w stereopary i oglądanie przez stereoskop, metoda anaglifów, metoda migawkowa, metoda projekcji przez filtry polaryzacyjne czy druk rastrowy. Wszystkie te metody wymagają jednak zastosowania stereoskopu, okularów migawkowych lub polaryzacyjnych, specjalnych ekranów projekcyjnych czy przezroczystych folii z soczewkami cylindrycznymi zapewniającymi separację obrazów. My jednak wykorzystamy w naszej pracy percepcję ludzkiego wzroku. Zadanie polega na przekształceniu obrazu grafiki rastrowej w programie grafiki wektorowej Inkscape w taki sposób, aby uzyskać efekt wychodzenia obiektu ze zdjęcia (w naszym wypadku głowy jamnika) poza zdjęcie.


Rekrutacja do przedszkola - czytaj artykuły na temat - rekrutacja do przedszkola - Mjakmama.pl\nRekrutacja do przedszkola - artykuły\nUstawa o przedszkolach: zobacz, jak zmienią się zasady rekrutacji do przedszkoli Wkrótce wejdzie w życie Ustawa o przedszkolach, co oznacza, że już niedługo rekrutacja do przedszkoli może wyglądać zupełnie inaczej. 13 czerwca 2013 uchwalono nowelizację tzw. ustawy o przedszkolach. Niektóre z jej postanowień wejdą w...\nZapisy do przedszkola: rodzice oszukują, że samotnie wychowują dziecko, by dostać miejsce w przedszkolu Zapisy do przedszkola wprawiają rodziców w niemałe zdenerwowanie. Według reportu Komisji Europejskiej z 2013 roku Polska jest na samym końcu listy wszystkich państw UE, jeśli chodzi o zapewnienie najmłodszym wystarczającej liczby miejsc w...\nCzy dużo rodziców oszukuje, by zdobyć więcej punktów? Największe szanse na dostanie się do publicznego przedszkola mają dzieci rodziców samotnie wychowujących dzieci. Samotnie? Tak, z punktu widzenia prawa, są to też osoby niepołączone związkiem małżeńskim. W rzeczywistości wygląda to tak, że...\njak się dostać do przedszkolakto się dostaje do przedszkola\nInteresujesz się rekrutacja do przedszkola? Czytaj artykuły, wypowiedzi na forum, opinie ekspertów nt. rekrutacja do przedszkola Sieci społecznościowe


Jej ciało i inne strony Machado Carmen Maria - informacje o książkach, sklep, księgarnia internetowa\nFantastyczne opowieści o okropnościach seksizmu.\nNajnowsze objawienie literackie z USA\nNa podstawie książki powstaje serial o horrorze bycia kobietą,\nzapowiadany przez producentów jako „feministyczny BLACK MIRROR”\nW 2018 roku New York Times umieścił debiutancki tom opowiadań Machado Her Body and Other Parties na prestiżowej liście „Nowa awangarda”, jako jedną z 15 książek napisanych przez kobiety, które kształtują sposób, w jaki czytamy i piszemy fikcję w XXI wieku.\nŻona odrzuca prośby męża o usunięcie zielonej wstążki z szyi. Kobieta opowiada o swoich seksualnych doświadczeniach, podczas gdy kataklizm pochłania ludzkość. Sprzedawca w centrum handlowym dokonuje przerażającego odkrycia w szwach sukienek na studniówkę. Gwałtowna utrata masy ciała, wywołana zabiegami chirurgicznymi, skutkuje niechcianym gościem w domu bohaterki.\nMachado burzy granice między realizmem psychologicznym i science fiction, komedią i horrorem. Naginając prawa gatunków stwarza unikalny styl. Buduje zaskakujące historie o życiu kobiet, przemocy fizycznej i psychicznej, z jaką ciągle muszą się mierzyć.\nTa proza jest ziemska i nie z tego świata, klasyczna i seksowna, queerowa i uszczypliwa, komiczna i śmiertelnie poważna, przechodzi od przerażającej przemocy do najbardziej wykwintnych uczuć.\nCarmen Machado jest pisarką i wykładowczynią the University of Pennsylvania, mieszka z żoną w Filadelfii. Jej eseje, opowiadania i teksty krytyczne publikowane są na łamach m. in. New Yorker, New York Times, Granta, Tin House, VQR, McSweeney's Quarterly Concern, The Believer, Guernica, Best American Science Fiction & Fantasy.\nTytuł oryginalny: Her Body And Other Parties


Panele podłogowe Weninger Dąb Alicante AC6 1,55 m2 - Laminowane - Castorama\nPanele podłogowe Weninger Dąb Alicante AC6 1,55 m2\nKod: 317405 Porównaj Do porównania\nPanele podłogowe Weninger Dąb Alicante przeznaczone są do wykańczania podłogi wewnątrz pomieszczeń. Produkt ten jest łatwy w pielęgnacji oraz w utrzymaniu w czystości. Możesz także stosować go wraz z wodnym ogrzewaniem bez ryzyka uszkodzenia podłogi. Montaż tych paneli należy do wyjątkowo prostych oraz szybkich czynności.\nKolor producenta Dąb Alicante\nPanele podłogowe Weninger Dąb Alicante AC6 1,55 m2 pozwolą Ci na wykończenie podłogi w pomieszczeniu mieszkalnym. Produkt wykonany jest z wytrzymałej płyty HDF. Dzięki temu wykazuje dużą wytrzymałość. Wysoka klasa ścieralności pozwoli na zastosowanie ich w niemal dowolnym wnętrzu. Panele podłogowe Weninger Dąb Alicante są bardzo łatwe w utrzymaniu w czystości oraz w pielęgnacji. Produkt ten pozwala na szybki oraz prosty montaż. Poradzi sobie z nim również mniej doświadczona osoba. Do wykończenia podłogi nie będzie Ci potrzebny klej. To nie tylko oszczędność czasu. Unikniesz w ten sposób nieprzyjemnego zapachu chemii budowlanej oraz oczekiwania na jej wyschnięcie. Nasz asortyment obejmuje duży wybór dostępnych paneli podłogowych.\nPołączenie drewna i bieli - jak i gdzie je wykorzystać?\nRóżnica między panelami a deską trójwarstwową


Tytuł: Orkiestra Symfoniczna w Katedrze kwidzyńskiej\nNapisane: 5 kwietnia 2007, o 23:39\nSłuchajcie, takiego wydarzenia muzycznego dawno u nas nie było! W niedzielę 15.04. będziemy mieli okazję wysłuchać koncertu orkiestry symfonicznej w murach katedry. Szczegóły poniżej na plakacie KCK.\nJako, że mam bliski kontakt ze sprawcą całego zamieszania (Budslavsky pewnie wie o kim piszę )zdradzę cały repertuar:\n1. "Modlitwa do Naszej Pani" z "Suity Gotyckiej" op. 25 Leona Boelmanna (organy)\n2. "Adagio" Samuel Barber (orkiestra) - fani filmu Pluton powinni być wniebowzięci\n3. "Muzyka nocą w Madrycie" Luigi Boccherini (1743-1805) (orkiestra)\n4. "Legenda" op. 17 (ok. 1860) Henryk Wieniawski (skrzypce solo z towarzyszeniem orkiestry)\n5. "Noc na Łysej Górze" Modest Musorgski (1839-1881) (tego jeszcze nie było - czarownice w kościele )\n6. 2 Koncert skrzypcowy Henryk Wieniawski (skrzypce solo z towarzyszeniem orkiestry)\n7. 3 Koncert skrzypcowy Henryk Wieniawski (skrzypce solo z towarzyszeniem orkiestry)\n8. "Toccata" z "Suity Gotyckiej" op. 25 Leona Boelmanna (organy)\nZ mojej strony wielka prośba do wszystkich posiadaczy długich obiektywów o jak najobszerniejszą relację foto. Od swojego źródła wiem, że orkiestra, mimo że szkolna, ma na swoim koncie sporo bardzo udanych koncertów również za granicą. Mam nadzieję, że uda Wam się wystarczająco nagłośnić to wydarzenie i w przyszłą niedzielę katedra będzie pełna. Dla tych, którzy chcą wybrać się tylko na koncert informacja, że msza trwa zwykle godzinę, więc ok. 13.30 powinni się pojawić. Jak widać repertuar jest raczej świecki, więc jeśli ktoś kocha muzykę, to bez względu na przekonania powinien się pojawić.\nMoim marzeniem byłoby zarejestrowanie koncertu na możliwie najlepszym sprzęcie, tylko czy ktoś z nas takim dysponuje?\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 08:44\nKtoś się wybiera? Jak widzę odzew zerowy. Czyżby nikt nie lubił muzyki poważnej? Dla mnie szczególnie pozycje 1,2 i 8 w murach katedry są warte poświęcenia szczypty czasu.\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 08:48\nJa się wybieram z aparacikiem oczywiście.\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 09:01\nŚwietnie! Z braku zainteresowania nagraniem dźwiękowym ja zabieram kamerę. Niestety mój aparacik jest na wycieczce w Chinach Gdyby znalazło sie więcej focących mogę spróbować załatwić wejście na chór za ołtarz i na chór organowy.\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 09:37\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 09:50\nGdyby znalazło sie więcej focących\nA to dla mniejszej liczby focących nie można?\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 09:51\n1,2 i 8 w murach katedry są warte poświęcenia szczypty czasu.\nMyślę że wszystkie pozycje są ciekawe, dla nieosłuchanych zwłasza 5-ta. Cóż nie moja wina że tak daleko od stolycy.\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 09:56\nMożna, można Tylko zabierzcie długie lufy Aha, próby będą w sobotę wieczorem. Też chcecie wejść?\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 12:00\nmyślę że mogę i w sobotę na mały rekonesans się udać\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 12:12\nNo to jesteśmy umówieni ... o której w sobotę ?\nNapisane: 10 kwietnia 2007, o 14:17\nKrzaQ, Lord - kilka szczegółów za chwilę na priv. Jeśli ktoś jest jeszcze chętny, to niech da znać.\nNapisane: 14 kwietnia 2007, o 20:43\nWłaśnie byliśmy zobaczyć próbę. Właściwie też mieliśmy próbę\nWarto ruszyć tyłek aby na własne uszy doznać tego, czego namiastkę usłyszeliśmy z Lordem przed chwilą... Zrobiliśmy kilka fotek. To kilka na szybko\nreszta będzie jutro jak będzie lepsze światełko...\nNapisane: 14 kwietnia 2007, o 23:38\nJestem naprawdę pod wielkim wrażeniem!! połączenie niecodziennej muzyki z murami katedry tworzy niezwykły klimat ...\nponiżej mała fotorelacja, niestety ale zdjęcia nie oddają tego co się tam dzieje\nNapisane: 15 kwietnia 2007, o 08:42\nJak zwykle niezawodny Pawełek - śliczne zdjęcia i już widać klimat - w szczególności na dsc7679\nNapisane: 15 kwietnia 2007, o 14:32\nNiezawodny Pawełek jest proszony o umieszczanie zdjęć na naszym serwerze a nie na imageshack... kto wie kiedy stamtąd znikną i dlaczego...\nU nas za to im nic nie grozi.\nZdjęcia na prawdę ekstra. Dzięki Lordzik za dzisiejszy wypad. Koncert po prostu rewelacja.


Vic 05.09.2013 07:03\nAsma al-Assad to żona syryjskiego dyktatora i prezydenta, Baszara al-Assada. Z jednej strony działa w organizacjach charytatywnych, a z drugiej, w czasie gdy Syria jest pogrążona w krwawej wojnie domowej, ona zamawia drogie żyrandole i świeczniki z Paryża i podobno nie ogląda zachodniej telewizji, aby nie zobaczyć doniesień o wojnie, bo 'mogłyby tą ją przytłoczyć'. Kim jest ta pełna sprzeczności i kontrowersyjna żona dyktatora?\nAsma Al-Assad, Bahar Al-Assad. East News\nJest bajecznie bogata i trwoni majątek, kiedy za murem toczy się krwawa wojna. Asma Al-Assad wiernie stoi u boku męża, bezwzględnego dyktatora Syrii, Baszara al-Assada. Kraj jest pogrążony w wojnie domowej. W zeszłym tygodniu w okolicach Damaszku rząd prawdopodobnie użył w stosunku do rebeliantów broni chemicznej, w wyniku którego mogło zginąć kilkaset osób, choć oficjalnie Syria tego nie potwierdziła. W ciągu dwóch i pół roku konflikt pochłonął 100 tysięcy osób. Cały świat czeka, jak zareaguje Zachód. A jak w tej sytuacji odnajdzie się żona dyktatora, wykształcona wedle angielskich zwyczajów, Asma al-Assad?\nMimo rozgrywającego się obok krwawego konfliktu, nie przestała pełnić swoich obowiązków. Z jednej strony jej mąż prowadzi wojnę, w której giną niewinni ludzie. Z drugiej ona odwiedza rodziny zamordowanych w szpitalu i ich pociesza, a zdjęcia zamieszcza na Facebooku prezydenta.\nDyktator zdaje sobie sprawę z tego, że piękna żona może poprawiać jego wizerunek. Dlatego chętnie zamieszcza jej zdjęcia. Kim jest kobieta, która stoi u boku syryjskiego dyktatora?\nBaszar Al-Assad, Asma Al-Assad. East News\nDla męża poświęciła karierę\nAsma al-Assad urodziła się w 1975 roku w Wielkiej Brytanii jako córka syryjskiego kardiologa. Jest sunnitką. Pierwsza dama Syrii skończyła King's College London w 1996 i otrzymała dyplom licencjata w dziedzinie informatyki i literatury francuskiej. Mimo angielskiego wychowania podkreśla, że jest Syryjką.\nSyria jest moim krajem. Urodziłam się i wychowałam w Wielkiej Brytanii, ale zawsze uważałam się za Syryjkę. Rozumiem tę kulturę, znam język. Co roku jeździłam tu na wakacje. Więc nie było tak, że przyjechałam tu jak do obcego kraju - wyjaśniła.\nW wywiadach podkreśla, że rodzice wpoili jej wiarę we własne możliwości:\nMam dwóch braci, nie mam sióstr, zostałam wychowana w duchu, że możesz zrobić wszystko, bo jesteś zdolna, a nie dlatego, bo jesteś kobietą lub mężczyzną - wyjaśniła.\nPo studiach rozpoczęła karierę w banku, w którym pracowała jako programistka. Być może dziś byłaby znaną bizneswomen, gdyby nie poznała swojego przyszłego męża. Poślubiła go w 2000 roku w prywatnej ceremonii i porzuciła obiecującą karierę na rzecz pełnienia funkcji pierwszej damy. Asma podobno poznała męża w jednym z londyńskich szpitali, w którym był okulistą. Tę historię chciała jednak zachować dla siebie.\nTo jest pytanie za milion dolarów, więc nie odpowiem - powiedziała.\nAsma podkreśla, że bycie żoną jest dla niej bardzo ważne.\nŻona jest żoną, niezależnie od tego, czy jesteś żoną lekarza, czy dyrektora. W domu jesteśmy po prostu młodą parą z trójką bardzo małych dzieci. To jest duża odpowiedzialność. Ważne jest dla mnie, żeby moje dzieci miały dobre maniery, szacunek do siebie i ludzi, którzy ich otaczają i to jest wyzwanie - zdradziła w wywiadzie 2 lata temu.\nO związku z dyktatorem mówiła:\nJako małżeństwo rozmawiamy na wiele tematów, ale to on jest prezydentem, więc to on podejmuje decyzje. Dotyczące rządzenia krajem - dodała po chwili.\nAsma Al-Assad. East News\nKocha wystawne życie\nKiedy o konflikcie w Syrii zrobiło się głośno, media zainteresowały się także żoną dyktatora. W zeszłym roku hakerzy dotarli do maili, które wysyłała pierwsza dama Syrii. Wynikało z nich, że w trakcie krwawej wojny zamówiła warte 16 tysięcy dolarów świeczniki, stoliki i żyrandole z Paryża. Trudno nie zauważyć, że Asma kocha przepych. Nosi eleganckie i drogie stroje. W lutym 2011 roku magazyn "Vogue" nazwał ją nawet "Różą pustyni", po czym wycofał się z tego tytułu i usunął dotyczący jej fragment z sieci. Artykuł wzbudził wiele kontrowersji. Okazało się, że został zamówiony przez firmę PR i opłacony przez rząd Syrii. W czasie gdy powstawał, policja w Syrii strzelała z ostrej amunicji i atakowała gazem demonstrantów w mieście Deraa. Według niepotwierdzonych informacji, zginęło wtedy kilkaset osób.\nPodobno ma obsesję na punkcie mody, wyglądu, luksusowych przedmiotów. Sama jednak twierdzi, że moda nie spędza jej to snu z powiek:\nMam wiele obowiązków, mam troje małych dzieci. Uwierz mi, że pierwszą myślą po przebudzeniu nie jest w co się ubiorę, tylko co będę robić - zapewniła.\nInaczej o jej zamiłowaniu do przepychu mówi Ayman Abdel Nour, były doradca Assada:\nOna nie ma serca. Ma obsesję na punkcie swojego wyglądu. Cały czas prowadzi życie pełne luksusu. Tylko to się dla niej liczy.\nAsma podobno ma nawet zakaz oglądania zachodnich dzienników informacyjnych, bo doniesienia o wojnie w Syrii "mogłyby ją przytłoczyć".\nAsma Al-Assad. REUTERS\nAsma kreuje się przede wszystkim na wzorową matkę. Para ma troje dzieci. Tu pozowała z 7-letnim dziś Karimem i 9-letnią Zein.\nTak samo wychowuję zarówno córkę jak i moich synów. Cała trójka jest silna i ambitna. Są odpowiedzialni jako obywatele Syrii, a także świata - zachwalała.\nNa Facebooku prezydenta znajdziemy także ich rodzinne zdjęcia.\nAsma pomagała syryjskim dzieciom: tworzyła organizacje charytatywne, walczyła z analfabetyzmem. Małżonka dyktatora mówiła o konflikcie w Strefie Gazy 2 lata temu:\nO czym myślicie kładąc swoje dzieci do łóżka wieczorem? Że rano obudzą się całe i zdrowe. Wydaje się to naturalne, ale tego luksusu mieszkańcy Gazy nie mają - mówiła w wywiadzie dla CNN.\nTego luksusu nie mają też mieszkańcy Syrii. Kilka dni temu telewizja BBC wyemitowała nagranie, na którym widać skutki domniemanego zrzucenia bomby fosforowej na szkołę w pobliżu Aleppo. Zginęło podobno około 10 osób, głównie dzieci.\nAsma Al-Assad, Baszer Al-Assad. REUTERS/SANA\nNie opuści męża\nWszystko wskazuje na to, że Asma al-Assad jest bardzo przywiązana do męża. Zaczęto spekulować, że żona dyktatora może opuścić kraj pogrążony w wojnie domowej, jest to jednak mało prawdopodobne:\nZwiązała swoje życie z reżimem Assada i nim samym. Jest pewnie wewnętrznie rozbita i podobnie zresztą jak jej mąż, jest pomiędzy potrzebą przeprowadzenia niezbędnych reform, a rolą pierwszej damy Syrii. Tych dwóch rzeczy nie da się, przynajmniej w tym reżimie, pogodzić - wyjaśnia Andrew Tabler, który zna ją osobiście, w rozmowie z CNN.\nOceniono 410 razy 204\nI znowu polskie polskie chamstwo i bezmyslnosc wystawily zaplesniale lby i zaczely szczekac. Ktory ze swiatlych komentatorow byl w Syrii i widzial na wlsane oczy jak Assad uzywa broni srodkow masowego razenia przeciw cywilom? Niedawno podobny temat i podobne "donosy" Mossadu skonczyly sie wojna w Iraku. Ktory z Was kretynow zastanowil sie czy te straszne "news" to przypadkiem nie propaganda podawana przez drani starajacych sie sprowokowac konflikt na Bliskim Wschodzie? Pan Obama, wielki przyjaciel polskiej durnoty "rozwiazal" juz podobny problem w Libii, cofajac kraj ekonomicznie i kultorowo do sredniowiecza. Jemu w to graj, tylko co z cala reszta ludzi ktorzy tam zyja? A co do Asmy Assad - zanim jeden cymbal z drugim nazwie kogos "szmata" warto sie zastanowic nad wlasnym pochodzeniem i poszukac faktow. Co do urody - rzecz subiektywna. Jednemu moze sie podobac, drugiemu nie. Jednemu podobaja sie kobiety ze stylem, osobowoscia, intelektem, delikatne i subtelne - inny woli Dode. Nie to piekne co piekne ale to co sie komu podoba. Osobiscie uwazam ze jezeliby wystrzelic w kosmos polowe polskiego spoleczenstwa z calym zapasem srodkow masowego razenia z zapasow Rosji, USA, Iranu, Izraela itp. myslicieli, swiat stalby sie troche lepszy.\npo co piszecie artykuł o ludziach o których nie macie zielonego pojęcia....ona jest lepiej wykształcona i światła niż wszyscy redaktorzy plotka razem wzięci. nie macie pojęcia żadnego pojęcia o tym co i dlaczego dzieje się w Syrii. nie macie pojęcia przed czym broni się reżim Syryjski....niech tam USA wjedzie to dopiero będzie bagno.\nOceniono 258 razy 180\nDyktatora? Czy wy macie cos z deklem??? Syryjczycy wspieraja go w walce z islamskimi bojowkami (mniejszosc, zwana rebeliantami) ktore to bojowki wspieraja Amerykanie,zeby sie dorwac do Syrii. Bron chemiczna u Assada to taki sam pretekst jak bron atomowa w Iranie. Przy okazji Rosjanie sie wygadali i Izrael musial sie przyznac,ze to on wypuscil rakiety - ciekawe KOMU chcieli te rakiety przypisac,zeby miec pretekst.\nTo co wyczyniaja USA z Izraelem to jakis koszmar, tylko Rosjanie troche ich stopuja, po prostu chcac zatrzymac ich ekspansje, a nie dlatego,ze sa milosierni.\nTo tak w duzym skrocie - nie wierzcie mediom!\nOceniono 172 razy 74\nKochany Plotku !!\nMoże pójdziecie dalej i z okazji 1 września zrobicie materiał wspominkowy o Ewie Braun??\nPomijając już absurdalność samego materiału od żonie dyktatora, to mnie rażą błędy merytoryczne. O ile mogę wybaczyć przekręcanie nazwy uniwersytetu (prawidłowa do King's College) to błędu związanego z nazwą biblii mody nie mogę. Redaktorkowie pisze się "Vogue" a nie "Voque".\nRedakcja za wielką politykę się wzięła.\nZostańcie przy dodzie.\nCzasami odnoszę wrażenie,że ten portalik plotkarski o głupotkach ma jeszcze inny,ukryty cel /oczywiście poza lansowaniem pasożytów i ukrytą reklamą/ mianowicie pranie mózgów! Ale chyba nie doceniacie czytaczy?Po kilku wpisach wnioskuję,że czytają was nie tylko nastolatki,które można pięknie formować na potrzeby RYNKU,ale ludzie...którzy myślą i mają WIEDZĘ!\nbardzo atrakcyjna kobieta, a wy pozostancie rzy dodzie siwiec I tej co uprawia sex z 14 facetami na godzine\nKing's College London - tak dla porządku


Warsztaty Fotografii lotniczej w Mińsku Mazowieckim! - Kursy i Warsztaty - AF Club - forum foto i video\nWarsztaty Fotografii lotniczej w Mińsku Mazowieckim!\nStarted By zapalaka , 30 wrz 2014 21:08\nfotografia lotnicza Mińsk Mazowiecki Mig-29 foto poork\nNapisano 30 wrzesień 2014 - 21:08\nKolejna porcja wiadomości warsztatowych. Może ktoś będzie zainteresowany\nPortal Lotniczy Foto Poork ma przyjemność zaprosić Państwa na warsztaty fotografii lotniczej na terenie 23. Bazy Lotnictwa Taktycznego (część praktyczna). Przed lotami odbędzie się część teoretyczna poza terenem bazy, gdzie razem z Proclubem postaramy się zarazić Państwa tego typu fotografią.\nPrzeżyj unikalną przygodę i sfotografuj wojskowe samoloty Mig-29 podczas operacji lotniczych. Po obfitym szkoleniu teoretycznym, podczas którego objaśnimy wszelkie kwestie związane z fotografią lotniczą, udamy się na lotnisko, gdzie z bliskiej i ciekawej perspektywy będziemy mogli oglądać loty i treningi polskich myśliwców bojowych. Jest to unikalna możliwość obserwacji wojskowych statków powietrznych z tak bliska oraz obcowania z lotnictwem. Gwarantujemy, że własnoręcznie wykonane zdjęcie Miga-29 powieszone na ścianie będzie znakomitą ozdobą w każdym mieszkaniu, a my dołożymy wszelkich starań do podniesienia kwalifikacji fotograficznych uczestników oraz możliwości wykonania unikatowych ujęć.\nGotowy na niesamowitą przygodę? Będzie głośno i odlotowo! Zapraszamy!\nSzczegóły na naszej stronie: http://proclub.pl/pl...mazowiecki.html\nWróć do Kursy i Warsztaty\nRównież z jednym lub większą ilością słów kluczowych: fotografia lotnicza, Mińsk Mazowiecki, Mig-29, foto poork\nWarsztaty fotografii lotniczej Air to Air!\nNapisany przez zapalaka , 10 wrz 2014 warsztaty, fotografia lotnicza i 3 więcej\nForum → Co nowego →\nWygraj zaproszenie do 23 Bazy Lotnictwa Taktycznego\nNapisany przez kris , 02 cze 2014 konkurs, mig, Mińsk Mazowiecki i 1 więcej\nFOTO i VIDEO → Galeria → Air →\nkris - Ostrava i ciężki wybór\nNapisany przez kris , 12 sty 2013 air, lotnicze i 3 więcej\n→ AF Club\n→ Kursy i Warsztaty


Jedziesz na urlop? Pamiętaj, co trzeba mieć w aucie, Motoryzacja, Wiadomości Białystok Online Portal Miejski Białystok (Bialystok), Strona 22\nJedziesz na urlop? Pamiętaj, co trzeba mieć w aucie\nWybierając się na urlop, pakujemy do walizek mnóstwo rzeczy, które mogą nam się przydać. Warto więc zastanowić się też nad tym, czy nie zapomnieliśmy o odpowiednim wyposażeniu auta.\nW świetle polskiego prawa każdy samochód musi być wyposażony w trójkąt ostrzegawczy oraz gaśnicę. Za jej brak można otrzymać mandat w wysokości od 50 do nawet 500 zł. Co istotne, ukaranym można zostać także, jeśli gaśnica nie znajduje się w miejscu łatwo dostępnym. Lepiej zatem nie przewozić jej w bagażniku. Przeglądu należy dokonywać raz do roku. Obowiązkowy jest także trójkąt ostrzegawczy, który musi posiadać ważną homologację.\n- Za brak trójkąta ostrzegawczego kierowcy grozi mandat w wysokości 150 zł - mówi podinsp. Andrzej Baranowski, rzecznik prasowy podlaskiej policji.\nW aucie warto także posiadać apteczkę samochodową. Według przepisów nie jest ona konieczna, ale w razie wypadku każdy jest zobowiązany do udzielenia pomocy osobom poszkodowanym. Z tego założenia wychodzą też władze wielu krajów europejskich. Za brak apteczki kierowca może zostać ukarany m.in. w Czechach, Austrii, Chorwacji czy Wielkiej Brytanii. W wielu krajach Unii Europejskiej obowiązkowa jest także kamizelka odblaskowa.\nPrzydatnym elementem wyposażenia są także zapasowe żarówki. W przeciwieństwie na przykład do Czech czy Słowacji, w Polsce nie są one obowiązkowe. Taryfikator za jazdę bez włączonych świateł przewiduje karę w wysokości od 100 do 300 zł.\nGabinet Kosmetyki i Masażu Vitaliftul. Młynowa 82 lok. 1