Książki jak narkotyk : Wyczekiwane, listopad 2019\nWyczekiwane, listopad 2019\nPaździernik pod względem premier miał na prawdę kilka ciekawych, dobrze ocenianych powieści. Nawet pojawiły się już pierwsze świąteczne premiery. Para chyba zapoznać się z częścią listopadowych nowości.\nSeria: Rodzina Dollangangerów #3 | Wydanie II\n,,Żeby chronić dzieci, Cathy i Chris ukrywają wstrząsającą, mroczną prawdę. Ktoś jednak zna ich sekret. I nie przestaje ich obserwować.\nCathy, w dzieciństwie więziona na strychu przez okrutną matkę i babkę, dziś razem z Christopherem tworzy ciepły, kochający dom dla swoich dzieci: przystojnego i utalentowanego Jory`ego, obdarzonego bujną wyobraźnią Barta i uroczej adoptowanej córeczki.\nZ każdą wizytą chłopiec coraz bardziej się zmienia, aż w końcu Cathy i Chris uświadamiają sobie, że koszmary z przeszłości wróciły. Czy stracą to, co dla nich najdroższe?''\n,,Fałszywe papiery dla Lisa? Tablica pamiątkowa, kiedy nic się nie pamięta? Czy Kogut jest antysemitą? Czy szuler powinien przegrywać w karty ze względów humanitarnych? Czy stojąc w kolejce do monopolowego zbliżamy się czy oddalamy od równika? Te i inne paradoksy egzystencjalne rozważają bohaterowie zbioru opowiadań Sławomira Mrożka.\nKrótkie opowieści zawarte w dwóch cyklach: `Kogut, Lis i ja` oraz `Nowosądecki, Majer i ja`, po raz pierwszy wydane w jednym tomie.''\nData premiery: 25.11.2019\n,,Wznowienie jednej z najważniejszych powieści Wiesława Myśliwskiego, uznawanej za zwieńczenie tak zwanego nurtu wiejskiego. Burzliwe losy Szymona Pietruszki i jego brata, Michała, są punktem wyjścia do opowieści o polskiej wsi - jej zawiłej historii i odchodzącej w przeszłość tradycji. Jak zawsze u Myśliwskiego najistotniejszy jest jednak wymiar symboliczny, w który zostajemy wprowadzeni od pierwszych zdań: `Wybudować grób. To się tylko tak mówi. A kto nie budował, nie wie, co taki grób kosztuje. Choć grób, mówią, też dom, tylko że na tamto życie. Bo wieczność nie wieczność, ale swój kąt powinien człowiek mieć`.''\nSeria: Chłopcy. Tom 3\n,,Finał bestsellerowej serii, która okazała się hitem Netflixa i podbiła serca nastolatek!\nCzy Lara Jean i Peter przetrwają kolejną burzę, która nadciąga nad ich związek? Czy rodzina Song poradzi sobie ze zmianami? I czy każda miłość musi być tak poplątana?''\n,,Niezapomniana opowieść o odwadze, miłości i poświęceniu, stworzona przez najsławniejszego pisarza fantasy na świecie i ozdobiona pięknymi rysunkami sławnego hiszpańskiego artysty Luisa Royo.\nLodowy smok był przerażającą, legendarną istotą. Nikomu dotąd nie udało się oswoić takiego smoka. Tam, gdzie przeleciał, zostawiał za sobą zimne pustkowie i zamarzniętą ziemię. Ale Adara nie czuła strachu, była bowiem zimowym dzieckiem, urodzonym podczas mrozów tak srogich, że nawet najstarsi takich nie pamiętali. Adara nie przypominała sobie, kiedy po raz pierwszy ujrzała lodowego smoka. Zdawało jej się, że zawsze był obecny w jej życiu. Dostrzegała go w oddali, bawiąc się w lodowatym śniegu, gdy inne dzieci dawno już uciekły do domu przed zimnem. W czwartym roku życia dotknęła go, a w piątym po raz pierwszy poleciała na jego szerokim mroźnym grzbiecie. Potem, w siódmym roku jej życia, na spokojne gospodarstwo rolne, w którym żyła Adara, opadły ogniste smoki z północy. Tylko zimowe dziecko i lodowy smok, który je kochał, mogły ocalić świat Adary przed całkowitym zniszczeniem...''\nLeiv Magnus Grotte , Silje Elin Matnisdal\n,,Ayla. Lis, który oczarował świat - opis produktu:\nLos małego lisa z rudą kitą był przesądzony. Aylę hodowano na fermie jedynie dla pięknego futra. Gdy miała cztery tygodnie, została ocalona przez Silje - kobietę, która postanowiła uratować ją przed śmiercią. Tylko czy lisa i człowieka może połączyć przyjaźń?\nAyla nie miała szans na przeżycie w naturalnych warunkach jak inne lisy. Pełen wdzięczności zwierzak nie odstępował Silje na krok. Kobieta stała się szczęśliwą `lisią mamą` i postanowiła podzielić się ze światem relacjami z ich życia, publikując w mediach społecznościowych niesamowite zdjęcia ze wspólnych wypraw.\nSetki tysięcy internautów pokochały Aylę. Kiedy po roku lis zaginął, wszyscy z niepokojem trzymali kciuki za szczęśliwy finał tej historii. W końcu nieczęsto się zdarza, aby tak mała istota przypomniała ludziom, co jest w życiu najważniejsze.''\nSeria: Strażnicy Cytadeli #1\n,,W świecie pełnym potworów ocalenie może zapewnić tylko ta księga! Świat, w którym żyje Axlin, jest nękany przez potwory. Niektóre atakują podróżnych na drogach, inne napadają i niszczą wioski, ale są też i takie, które wślizgują się do domów, by porwać śpiące dzieci. Axlin, która od najmłodszych lat żyje w strachu, że w każdej chwili może paść ich ofiarą, postanawia dowiedzieć się jak najwięcej o potworach i spisać swoją wiedzę w księdze, która stanie się swego rodzaju podręcznikiem i posłuży innym ludziom za ochronę. Jednak wkrótce okazuje się, że jeśli dziewczyna naprawdę chce kogoś uratować, będzie musiała opuścić rodzinną wioskę i ruszyć w podróż po wielkim i niebezpiecznym świecie. Podczas wędrówki odkryje rzeczy, których wcześniej nie była sobie w stanie nawet wyobrazić.''\nData premiery: 4.11.2019\n,,Jest prawdziwą świąteczną czarodziejką. Agnieszka Lingas-Łoniewska zabiera swoich czytelników w magiczną, pełną miłości podróż, która rozgrzeje serca!\nOn nigdy ich nie lubił: sztywna, smutna matka, wykrochmalony, ręcznie tkany obrus i rodowe srebra - elegancko i... mroźniej niż na zewnątrz.\nChyba że zdarzy się kolejny cud. W końcu kiedy, jeśli nie w Gwiazdkę?''\n,,Śnieg, mnóstwo lodu, mitologiczne wierzenia, magia i zbliżające się olbrzymie niebezpieczeństwo mrożące krew w żyłach. Krwawoczerwone niebo pojawiło się nad śnieżną wyspą Skane, powodując, że na wioskę spada lawina strachu i...\nW desperackiej próbie powstrzymania zbliżającej się zarazy starsi mieszkańcy wioski postanawiają zabarykadować jej granice, aby nikt zarażony nie zdołał się przez nie przedrzeć. Nastolatka o imieniu Janna postanawia nie odwracać się od ludzi szukających schronienia. Zostaje jednak wygnana na kłujący mróz poza granice wioski. Czy uda jej się przetrwać zbliżającą się zamieć śnieżną?''\n,,Wzruszająca i uniwersalna lekcja życia.\nPołączenie Kubusia Puchatka oraz Małego Księcia.\n`Daleka droga przed nami`, westchnął chłopiec.\n`Tak, ale pomyśl, jak daleko zaszliśmy`, powiedział koń.\nProfil na Instagramie, na którym Charlie Mackesy publikuje rysunki z czterema uroczymi postaciami, zdobył popularność na całym świecie. `Chłopiec, kret, lis i koń` przypominają nam, co naprawdę jest w życiu ważne. Rysunki zebrane w tej książce są iskierką nadziei w naszych niepewnych czasach.\nRozmowy bohaterów tej książki, ujęte w graficzną formę, w którą wkomponowany jest tekst, udostępniano w sieci tysiące razy, odtwarzano na zajęciach plastycznych w szkołach, tatuowano na ciałach. Ilustracje inspirowały rodziców i dziadków, bawiły dzieci, pocieszały smutnych i samotnych, dodawały odwagi i siły w zmaganiach z trudami życia.\nWkroczcie śmiało w świat, który wykreował dla was Charlie Mackesy.\nPoznajcie historię czterech niezwykłych przyjaciół i przygotujcie się na najbardziej wzruszającą i uniwersalną lekcję życia! Tomik zawiera ilustracje, które już znacie i sporo nowych, które sprawią, że pokochacie chłopca, kreta, lisa i konia jeszcze bardziej!''\n,,Nikt nie jest bardziej niebezpieczny niż piękna kobieta, która wiedzie podwójne życie.\nKiedy podczas balu debiutantów arystokratka Alexandra Wickham zachwyca samą parę królewską, nikt nie ma wątpliwości, że zjawiskowa Brytyjka ma przed sobą pełne blasku, uprzywilejowane życie.\nJednak w przededniu drugiej wojny światowej żaden człowiek nie może być pewny przyszłości. Kraj płonie, a waleczna natura Alexandry każe jej zgłosić się na ochotniczkę i zostać sanitariuszką.\nBłyskotliwa inteligencja, gruntowne wykształcenie i uroda Alex zwracają uwagę służb specjalnych. Kobieta otrzymuje propozycję nie do odrzucenia - ma zostać brytyjskim szpiegiem.\nNie spodziewa się tylko jednego - miłości.\nTajne misje w egzotycznych miejscach, sekrety, których nie można wyjawić, i miłość, która nie miała prawa się wydarzyć, w najnowszej powieści ukochanej autorki milionów czytelniczek.''\n,,Kluger (wraz z Jimem Lovellem, współautorem Apollo 13), redaktor magazynu `Time`, oszczędną, ale żywą prozą wprowadza nas w atmosferę nostalgii i podniecenia `narodu pijanego kosmosem` i opowiada o pierwszej misji księżycowej.\nHistoria zaczyna się wiele lat przed startem z 1968 roku i skupia się na załodze Apollo 8: Franku Bormanie, Jimie Lovellu i Billym Andersie. Początkowo mieli lecieć w misji Apollo 9, przydział ten zmieniono jednak na pierwszy lot w kierunku Księżyca, próbując sprostać ambitnym terminom wyznaczonym przez prezydenta Kennedy`ego. Kluger wplata osobiste historie załogi w opowieść o wyścigu kosmicznym, wczesnych latach NASA i misji Gemini 7, podczas której Borman i Lovell okrążyli Ziemię w samej bieliźnie, jedząc `masę ciasta owocowego - zapakowanego jak bezwstydne pęta kiełbasy`. Solidne studia Klugera i jego odniesienia do rzeczywistości pokazują, jak `przerzucano dźwignie wielkiej amerykańskiej machiny księżycowej`. Masowe wystrzeliwanie `foliowego origami` wymagało pracy wielu ludzi, niniejsza książka zawiera więc znakomite portrety takich postaci, jak Christ Kraft i rodziny załogi. Czytelnicy rozsmakują się w zręcznej prozie Klugera, a loty kosmiczne staną przed ich oczami w całej okazałości, ze szczegółami. Spora dawka wywiadów dodaje autentyczności dialogom i postaciom. Znakomite pióro Klugera barwnie przedstawia też napięcia polityczne tej ery i skomplikowane koncepcje techniczne, łącząc je w powieściowej formie.''\n,,Szukasz bożonarodzeniowej powieści o miłości? Jesteś na najlepszym tropie!\nPewne zbiegi okoliczności całkowicie odmienią losy tych pozornie przypadkowych osób i sprawią, że nadchodzący czas nabierze prawdziwie świątecznego blasku. Szczególnie gdy na horyzoncie pojawi się wychudzona, schorowana znajda - kundelek Ziyo, który całkowicie odmieni los... nie tylko swojego właściciela.''\nBiografia lidera Nirvany\n,,Kiedy sława bywa przekleństwem.\nBiografia legendy, która natchnęła całe pokolenia.\nWydawało się, że miał wszystko. Sławę, pieniądze, rzesze oddanych fanów.\nJednak to nie wystarczyło. Cały świat zamarł, kiedy 5 kwietnia 1994 roku znaleziono jego ciało. Kurt Cobain popełnił samobójstwo. Jak do tego doszło? Czy coś zapowiadało tak dramatyczny koniec?\nPoczątek 1991 roku. Danny Goldberg, znany menedżer muzyczny, zgadza się wziąć pod swoje skrzydła rokujący młody zespół z podziemnej sceny muzycznej w Seattle. Nie ma pojęcia, że lider Nirvany stanie się ikoną popkultury na miarę Johna Lennona, Michaela Jacksona czy Elvisa Presleya.\nDanny znał Kurta jak mało kto. Był z nim od początku aż do tragicznego końca.\nJego opowieść o legendzie Nirvany, oparta na własnych wspomnieniach, relacjach rodziny i przyjaciół nigdy wcześniej nie upublicznianych, ukazuje postać Kurta\nw całkiem nowym świetle.\nPoznaj tajemnice życia człowieka, który zmienił oblicze muzyki.''\nData premiery: 5.11.2019\n,,Fałszywe terapie. Szkodliwe leki. Kłamliwe statystyki. Oszustwa farmaceutycznych koncernów\nDr Ben Goldacre w swojej kolumnie na łamach `Guardiana` od lat demaskuje manipulacje podejrzanymi danymi medycznymi i pseudomedyczne metody leczenia, odkrywa ponure tajemnice stojące za praktykami producentów leków, bierze pod lupę medyczne mistyfikacje, np. tę rozpętaną wokół szczepionki trójskładnikowej MMR, a także analizuje robiące wodę z mózgu reklamy kosmetyków, akupunkturę i homeopatię, witaminy i wywołujący wśród społeczeństwa poruszenie temat `toksyn`.\nTa pełna goryczy i sarkazmu, choć przy tym przezabawna, książka, stanowiąca plon jego wieloletniego śledztwa dziennikarskiego, jest niezwykle fascynującą i otrzeźwiającą podróżą po obszarze szkodliwej niby-medycyny, którą codziennie karmią nas przeróżne media i pozujący na autorytety szarlatani.''\nData premiery: 8.11.2019\n,,Dzienniki 1950-1962 - opis produktu:\nTo wydanie zawiera dwadzieścia trzy zeszyty pochodzące z lat 1950-1962, pochodzące z archiwów Smith College, a także tekst dwóch notesów rozpieczętowanych przez Hughesa tuż przed jego śmiercią w roku 1998. Mamy tu więc okres studiów w Smith College, przerwany w 1953 załamaniem nerwowym, pierwszą próbą samobójczą i hospitalizacją w szpitalu psychiatrycznym oraz czasy nauki w Cambridge. Poznajemy kulisy małżeństwa z Tedem Hughesem, rozpoczęcia kariery akademickiej i szybkiego porzucenia jej na rzecz pisarstwa. W okresie bostońskim Plath dołączyła do literatów skupionych wokół Roberta Lowella, a ostatnie dwa lata spędziła w Anglii. Wszystko to zostało uzupełnione archiwalnymi zdjęciami i rysunkami samej poetki.\nDzienniki dają szansę usłyszenia Plath, przyjrzenia się z bliska jej małżeństwu i śledzenia ewolucji jej ostatnich, oszałamiających wierszy.''\nSeria: Saga ognistych kwiatów\n,,Porywający epos. Wspaniałe tło.\nNowa Zelandia, Canterbury Plains, 1863. Na farmie Rata Station dorosło już kolejne pokolenie: Cat i Ida są dumne ze swych wspaniałych córek - Carol i Lindy. Jednak zawistni sąsiedzi z niechęcią patrzą na farmę, której mieszkańcy odnoszą tyle sukcesów i są tak szczęśliwi. Któregoś dnia w efekcie nagłego, tragicznego zrządzenia losu zrozpaczona rodzina znalazła się w ogromnym niebezpieczeństwie...Czy Carol i Linda stracą swój bezpieczny dom i nie będą już mogły patrzeć z ufnością przyszłość?''\nSeria: Archiwum Burzowego Światła #1 | Wydanie II\nIlość stron" 1007\n,,Chirurg, zmuszony do zastania żołnierzem w brutalnej wojnie. Skrytobójca, morderca, który płacze, kiedy zabija. Oszust, młoda kobieta, skrywająca za płaszczem kłamstw swoją prawdziwą naturę. Arcyksiążę, wojownik, owładnięty żądzą krwi.\nTa czwórka jest kluczem. Jedno z nich może zbawić świat. A jedno go zniszczyć.''\nWydawnictwo: Albatros |\n,,Wyjątkowe wydanie ze specjalnym wstępem Francisa Forda Coppoli przygotowanym z okazji pięćdziesięciolecia wydania „Ojca Chrzestnego”.\nW skład trylogii wchodzą trzy powieści Mario Puzo: „Ojciec Chrzestny”, „Sycylijczyk” oraz „Ostatni don”. Na podstawie każdej z nich powstały cieszące się ogromną popularnością ekranizacje.\nPodczas chrzcin swoich wnuków Domenico Clericuzio, głowa najsilniejszej amerykańskiej rodziny mafijnej, podejmuje decyzję o zalegalizowaniu swojej działalności. Chce, by jego krewni stali się uczciwymi obywatelami. Wkrótce jednak musi spojrzeć prawdzie w oczy – krwawe wydarzenia z przeszłości odcisnęły na członkach rodu zbyt silne piętno. O powrocie do „normalności” nie może być mowy.''\n*Październikowa premiera, a ja przez długie tygodnie myślałam, że w listopadzie będzie nowe wydanie, drugiej części ,,Mrocznych materii''.\nSeria: Mroczne materie #2 | Wydanie\n,,Lyra trafia do innego świata, świetlistego, nawiedzonego Cittàgazze, gdzie karmiące się ludzkimi duszami Widma chodzą po ulicach, a pod niebem niesie się odległy trzepot anielskich skrzydeł. Na szczęście znajduje w nim sprzymierzeńca: dwunastoletni Will Parry, zabójca i zbieg, zrządzeniem losu również trafił do niezwykłego nowego świata. Podczas niebezpiecznej podróży pomiędzy światami Lyra i Will wpadają na trop śmiertelnie groźnej tajemnicy, a w ich ręce trafia przedmiot o ogromnej niszczycielskiej mocy. Na dodatek z każdym krokiem są coraz bliżej innego, jeszcze gorszego zagrożenia i wstrząsającej prawdy o swoim przeznaczeniu''\nZ tego co wyczytałam i zobaczyłam, dla mnie listopad to przede wszystkim wznowienia dobrze mi znanych książek i walka z samą sobą, że wcale ich nie potrzebuje, bo mam już inne wydania. Nie pomaga fakt, że trwają pracę nad okładką ,,Słów Światłości''. Na razie rozsądek wygrywa. Ciekawa biografia i wiele innych. Co Wam się rzuciło w oczy i Was zainteresowało?\nAutor: Radosna o 06:38\nCyrysia 31 października 2019 08:35\nNajbardziej zaintrygowała mnie powieść Agnieszki Łoniewskiej i mam nadzieję, że znajdę chwilę czasu na jej przeczytanie.\nErvisha 31 października 2019 10:08\nOJ chciałabym książkę Myśliwskiego :)\nWioleta Sadowska 31 października 2019 22:10\nJest w czym wybierać. Na pewno chciałabym zajrzeć do książki Agnieszki Lingas-Łoniewskiej.\nAnna. 31 października 2019 23:20\nChyba nic szczególnie mnie nie zainteresowało. Ale sporo tego. :)\ntoukie ~ KSIĄŻKOWA PRZYSTAŃ 1 listopada 2019 00:26\nJak widzę świąteczne pozycję, A zwłaszcza tę nowość z pieskiem na okładce, to serce szybciej mi bije! 💙\ncherryladyreads 1 listopada 2019 02:37\nno jak kilka pozycji które mnie ciekawią :D\nThieving Books 1 listopada 2019 03:40\nZ tego wszystkiego najbardziej czekam na nowe wydanie Andrews :)\nMonika Olga 1 listopada 2019 03:58\nMrożka i Myśliwskiego z wielką ciekawością przeczytałabym :)\nIrena Bujak 1 listopada 2019 05:41\nZ tego zestawienia ciekawią mnie najbardziej Tylko raz w roku, Rozmerdane święta oraz Gdzie noc skrzy się lodem. ;)\nSylwia 1 listopada 2019 08:20\nNa pewno mam w planach przeczytać "Zawsze i na zawsze" :) Ale widzę też inne ciekawe pozycje ;)\nZielona Małpa 2 listopada 2019 00:36\nWłaśnie widzę, że głównie wznowienia i ponowne wydania :) Dobrze, że wydają serię Mroczne materie, bo bardzo trudno było się do tych książek dorwać.\nLady DeVi 2 listopada 2019 02:08\nDostrzegam kilka pozycji, które mnie kuszą. Natomiast jest również kilka z ciekawymi okładkami. Skoro tak mają wyglądać premiery to będzie się działo, oj będzie!\nPatrycja whothatgirl.pl 2 listopada 2019 02:30\nMyślę, że z tych tytułów sięgnę po Tylko raz w roku :)\nMeggie 2 listopada 2019 04:23\nFaktycznie sporo ciekawych tytułów :)\nAleksandra Bienio 2 listopada 2019 04:54\nZ całej tej listy najbardziej chciałabym przeczytać „Gdzie noc skrzy się lodem”. Już okładka zwróciła moją uwagę, ale to opis zrobił resztę. Jestem ciekawa, jak bym odebrała tę historię.\nWeronika Tomala 2 listopada 2019 05:49\n"Tylko raz w roku" już u mnie 😊 Sporo tych świątecznych powieści w tym roku mamy. Nad pozostałymi tytułami które prezentujesz jeszcze się porozglądam :)\nWeronika Tomala 2 listopada 2019 05:50\nVery Little Book Nerd 2 listopada 2019 06:46\nZ tego wszystkiego chyba najbardziej zainteresowała mnie nowa książka Martina, "Lodowy Smok". Mam ochotę po nią sięgnąć :)\nMama Tosiaczka 2 listopada 2019 07:20\nWow. Rzeczywiście pojawiło się wiele fascynujących tytułów! Już mam chrapkę na kilka z przedstawionych przez Ciebie. Szczególnie ciekawi mnie pierwsza pozycja oraz książki o tematyce swiatecznej. 😊\nJulka - www.Okiem-Julii.pl 2 listopada 2019 07:24\nNie widzę tu żadnych thrillerów dla siebie a to dobrze dla mojego portfela :D. Tylko raz w roku za to czeka w mojej kolejce.\nAMN 2 listopada 2019 07:29\n"A jeśli ciernie" kojarzę, ale jakoś ten wątek zawarty w tej serii teraz mnie nie przekonuje :/ Kiedyś czytałam chyba dwie pierwsze części, ale na tym się skończyło :/\nAmbiwalentna 2 listopada 2019 07:54\n„Dźwięk rogu w kształcie muszli” brzmi dla mnie bardzo ciekawie. :)\nLadylemon 2 listopada 2019 09:12\nTeż lubię wracać do dobrych książek, które co jakiś czas warto sobie odświeżyć. Ale największe wrażenie robią na mnie nowości - super, że u Ciebie tych również nie brakuje. :) Podziwiam, u mnie brak czasu na czytanie w tak dużych ilościach.\nMayka.ok 2 listopada 2019 12:16\nZnalazłam kilka książek, które z pewnością będę chciała przeczytać, np. Martina :D\nZacisze Książkoholiczki 2 listopada 2019 12:46\nNa szczęście nie ma wiele premier na listopad, które zainteresowałby mnie tak bardzo, że musiałabym je kupić :D\nMirabelka 3 listopada 2019 03:59\nNieszczególnie widzę coś dla siebie, chociaż "Chłopiec, kret, lis i koń" wygląda bardzo intrygująco, myślę, że gdy tylko pojawi się w księgarniach to koniecznie do niej zajrzę ;>\nRabe 3 listopada 2019 04:16\nCiekawe zestawienie, najbardziej zainteresowała mnie "Szkodliwa medycyna", wygląda na moje klimaty ;). Z kolei "Zawsze i na zawsze" też będę czytać, bo ciekawi mnie jak się skończy ta historia ;)\nPapierowa Łowczyni 3 listopada 2019 06:37\nJuż mi parę tytułów również wpadło w oko. Bardzo ciekawe zestawienie :)\nMonika 3 listopada 2019 23:15\nOj ile ciekawych pozycji! Tylko skąd wziąć czas na czytanie?\nJoanna 4 listopada 2019 01:38\nJ. 4 listopada 2019 21:18\n2 książki z tego czytałam. Ta Jenny Han w porównaniu do pierwszej była dla mnie rozczarowująca.\nZarzyczka 5 listopada 2019 11:35\nMnóstwo dobroci, widzę, że niektórzy już czują święta :)\nMeg Sheti 18 listopada 2019 02:55\nBardzo chętnie sięgnę po Szkodliwą medycynę!


Jest nam niezmiernie miło poinformować, że Biblioteka Publiczna Gminy Gronowo Elbląskie\n6 kwietnia 2018r. podczas Inauguracji Wiosny Teatralnej\nodebrała nagrodę Aleksander 2018 w kategorii Najwierniejszy Widz Zbiorowy.\nMy ze swojej strony dziękujemy dyrektorowi Teatru, aktorom oraz wszystkim pracownikom Teatru\nza emocje płynące z desek sceny teatralnej,\nza wzruszenia, uśmiechy, radości i wspomnienia...\nSkładamy serdeczne podziękowania użytkownikom, czytelnikom Biblioteki\nza korzystanie z naszej oferty "wspólne wyjazdy na spektakle teatralne".\nJest to dla nas ogromna satysfakcja,\nże cieszą się one tak dużym zainteresowaniem.\nNagroda Aleksander 2018 to nasza wspólna nagroda!\nJednocześnie życzymy sobie kolejnych wspaniałych spektakli,\na tym samym wielu wspólnych spotkań w magicznym świecie Teatru.\nNaszą witrynę przegląda teraz 1987 gości


Maks Kraczkowski - Manager.Inwestycje.pl - Inwestycje.pl\nPoprzedni artykuł Robert Zagożdżon Następny artykuł Rozmowa z Adamem Purwinem, prezesem PKP CARGO\n08.03.2015 20:34 Manager 360°\nROZMOWA Z MAKSEM KRACZKOWSKIM, POSŁEM NA SEJM RP\n– Czy już na studiach planował pan karierę managerską lub polityczną?\n– Polityka jest fascynująca dla wielu osób, które decydują się na studia prawnicze. Prawo, siłą rzeczy, związane jest z legislacją – procesem tworzenia prawa. Umowy, o których często dyskutują prawnicy, różnego rodzaju fuzje, przejęcia, koncepcje prowadzenia biznesu oparte są zawsze o fundament prawny. Polityka była dla mnie czymś interesującym, ale na studiach koncentrowałem się na zagadnieniach prawa gospodarczego i prawa pracy. Nie myślałem wówczas o wejściu w politykę tak szybko, jak się to wkrótce potem zdarzyło.\n– Skąd pańskie zainteresowanie gospodarką?\n– Mój ojciec prowadził działalność gospodarczą jeszcze w czasach poprzedniego systemu, mama zdecydowała się zająć biznesem po roku 1989. Rodzice są prawnikami, ale mają dobry gen przedsiębiorczości. Nie boją się podejmowania ryzyka, oczywiście pod warunkiem, że kluczowe decyzje poparte są analizą możliwych zysków. Korzystając z możliwości jakie stworzyła zmiana systemu – zainwestowali w biznes restauracyjny i, szerzej, gastronomiczny.\n– Dlaczego nie zajął się pan rodzinnym biznesem?\n– Odebrałem dyplom w 2000 r., istotnie szybciej niż większość moich rówieśników z rocznika 1979.\n– Na marginesie – maturę zdał pan mając 16 lat?\n– Tak. Podczas studiów zaangażowałem się we wspólną działalność z rodzicami, jednak po magisterium zdecydowałem się na praktykę w Sądzie Rejestrowym. Praca urzędnicza była dla mnie sporym rozczarowaniem, w związku z czym postanowiłem spróbować samodzielnie sił w biznesie. Było to wymagające, lecz również fascynujące doświadczenie.\n– Mieszkałem w Konstancinie, jedynym uzdrowisku na Mazowszu, gdzie brakowało prywatnych, dynamicznych obiektów pensjonatowo-leczniczych. Inwestując po części rodzinny kapitał, kupiłem teren w dobrej strefie uzdrowiskowej i uzyskałem projekty i stosowne pozwolenia budowlane, co stanowiło mój wkład w zaplanowane przedsięwzięcie, wspólnik miał sfinansować budowę. Niestety, wycofał się bez uzasadnienia, a ja zostałem z wysokim kredytem. Cóż, w biznesie bywa i tak. Nie zawsze odnosi się sukcesy pomimo uczciwej pracy i zaangażowania. Prowadziłem również firmę specjalizującą się w doradztwie gospodarczym przy zawieraniu umów. Bardzo mi się nie podobał wówczas funkcjonujący kuriozalny system uzyskiwania aplikacji. Postanowiłem udowodnić, że jestem w stanie funkcjonować na rynku po prostu jako absolwent prawa. Pomimo pierwszych kłopotów z nieruchomościami zainwestowałem w zakup lokalu na warszawskiej Starówce, tuż przy Placu Zamkowym. Początkowo miała to być po prostu dobra inwestycja – pośrednik nie bez racji przekonywał mnie że to „szansa jedna na milion”. Chciałem urządzić tam elegancki piano bar w stylu wiedeńskim. Chłodna analiza możliwości jakie stwarzał ten lokal spowodowała, że zdecydowałem się… na delikatesy. W szybkim tempie kupiłem niezbędne urządzeni, skompletowałem zespół, znalazłem dobrych managerów. Biznes m.in. dzięki lokalizacji okazał się strzałem w dziesiątkę. Jak pan widz, moje doświadczenia jako przedsiębiorcy powodują, że, w odróżnieniu od sporego grona polityków, wiem z własnego doświadczenia, z jakimi realnymi problemami borykają się na co dzień przedsiębiorcy.\n– Kiedy zaczęła się pańska przygoda z polityką?\n– Pod koniec studiów – pomimo innych zajęć – postanowiłem sprawdzić się i w tym obszarze. Był to czas ożywionej, bardzo inspirującej z mojego punktu widzenia, działalności Lecha Kaczyńskiego jako ministra sprawiedliwości. Któregoś dnia wpadłem do biura poselskiego Ludwika Dorna i na pytanie: „W czym możemy panu pomóc?”, odpowiedziałem przewrotnie: „to ja chciałbym zapytać, w czym mogę pomóc.” Miałem koncepcję stworzenia systemu bezpłatnej pomocy prawnej dla warszawiaków. Zaproponowałem utworzenie miejsca bezpłatnych konsultacji prawnych dla wszystkich zainteresowanych. Projekt doskonale sprawdził się w praktyce. Wkrótce potem okazało się, że dobrze sobie radzę z organizacją życia struktur. Zostałem poproszony o stworzenie tzw. młodzieżówki. Działo się to w okresie, gdy powstawało Prawo i Sprawiedliwość. Jako 21-latek przystąpiłem do pracy z wielkim zapałem. Do dziś co jakiś czas wyszukuję sobie zajęć, które stanowią dla mnie pewnego rodzaju test – czy sobie poradzę z nowym wyzwaniem.\n– W końcu zdecydował się pan zostać politykiem.\n– Od razu dodam: politykiem koncentrującym się na sprawach gospodarczych. Przez kilka lat byłem szefem młodzieżówki. Zrezygnowałem z tej funkcji, ponieważ zostałem sekretarzem Zarządu Głównego PiS. W tym samym czasie w wyniku wyborów zacząłem aktywnie działać jako radny w Warszawie, a wkrótce potem szef Komisji Rewizyjnej Rady Miasta. Po niedługim czasie powierzono mi obowiązki wiceprezesa, a następnie p.o. prezesa struktury PiS w Warszawie. Wszystko to wydarzyło się dość szybko, zanim ukończyłem 25 lat. Na tym etapie byłem jeszcze w stanie łączyć prowadzenie biznesu z zaangażowaniem w politykę, ale czułem, że wkrótce muszę odpowiedzieć na pytanie, co dalej. Na marginesie – nawiązałem wówczas szereg kontaktów z ciekawymi ludźmi, z którymi lubimy się do dzisiaj, choć reprezentujemy przeciwne obozy polityczne. Doszedłem wówczas do wniosku, że można wiele dobrego zdziałać wspólnie, w oparciu o fachowość i profesjonalizm współpracy pomiędzy różnymi środowiskami politycznymi.\n– Kolejny etap to dla pana Sejm.\n– Jako szef młodzieżówki jeździłem po całej Polsce, odwiedziłem bodaj wszystkie powiaty. To była bardzo pouczająca lekcja – pewne sprawy widziane z perspektywy lokalnej wyglądają zupełnie inaczej niż z Warszawy. Włączyłem się w batalię o otwarcie dostępu do zawodów prawniczych, zapoczątkowaną przez posła Przemysława Gosiewskiego. Wspólnie braliśmy udział w wielu spotkaniach i debatach ze studentami prawa. W 2005 roku otrzymałem propozycję kandydowania w wyborach parlamentarnych, powierzono mi jeden z trudniejszych wówczas dla mojej partii okręgów – pilski. Z niektórych sondaży wynikało, że mamy tam szansę zawalczyć o jeden mandat, podczas gdy w innych okręgach były to przynajmniej dwa mandaty. Moim silnym konkurentem był Adam Szejnfeld, z którym dobrze się znamy i mamy bardzo dobry kontakt. Pomimo niekorzystnych rokowań, udało nam się uzyskać w Pile 2 mandaty. Dodam, że w okresie kampanii zaangażowałem się również z gronem swoich współpracowników w przygotowanie programu gospodarczego partii. W pierwszych dniach w Sejmie wyraźnie określiłem krąg zainteresowań: gospodarka i prawo. Trafiłem do dwóch komisji – Gospodarki oraz Ustawodawczej. Zostałem też wybrany na szefa podkomisji stałej ds. Trybunału Konstytucyjnego. Po kilku miesiącach otrzymałem propozycję przewodniczenia Komisji Gospodarki. Na początku miałem mnóstwo wątpliwości, czy jako co prawda praktyk gospodarczy, ale przecież zaledwie 26-latek, dam sobie radę. Podjąłem się tego zadania i od razu okazało się ono niełatwe, zwłaszcza wtedy, gdy zamiast argumentacji merytorycznej miałem do czynienia z wyrażanymi agresywnie opiniami czysto ideologicznymi. Temperatura sporu politycznego była nierzadko zbyt wysoka… Jestem zwolennikiem zupełnie innego podejścia, rozmowy o określonym problemie, bez doktrynalnego kontekstu. Nawet najpoważniejsze kwestie można rozwiązać spokojnie, krok po kroku.\n– Pańscy koledzy, posłowie z Komisji Gospodarki, docenili ten sposób myślenia nie odwołując pana z przewodniczenia komisji, pomimo zmiany układu sił w czekającym na samorozwiązanie Sejmie.\n– Miło mi, że o tym pan pamięta. Wiedząc o tym, że zostanie zgłoszony wniosek o moje odwołanie, poprosiłem członków komisji, byśmy najpierw wyczerpali porządek dnia w kategoriach merytorycznych, a potem przegłosowali sprawę zmiany prezydium. Pomimo, że partie opozycyjne swobodnie mogłyby mnie usunąć, wielu posłów strony przeciwnej – solidaryzując się ze mną – nie poparło wniosku w głosowaniu. Mój późniejszy zastępca, poseł PO Andrzej Czerwiński, którego bardzo szanuję jako specjalistę w dziedzinie energetyki, otwarcie wyraził pogląd, że wniosek o moje odwołanie miał charakter czysto polityczny, a ja jestem dobrym przewodniczącym.\n– Kiedy rozmawiam z managerami czołowych firm, często słyszę opinie: w Sejmie zasiada stanowczo zbyt wiele osób, które nic nie wiedzą o gospodarce. Co gorsza – gospodarka zawsze schodzi na dalszy plan, gdy pojawia się efektowny, choć mało istotny, temat polityczny.\n– Problem polega na tym, że wszyscy przedstawiciele władz sądzą, że… świetnie znają się na gospodarce. To jest prawdziwy kłopot. Ktoś kto ma świadomość, że niewiele wie na określony temat, może i powinien korzystać z szerokiego zaplecza eksperckiego. Tak się jednak nie dzieje. Parlamentarzyści mają dostęp do ekspertów i zasobu sejmowego biura analiz, ale stanowczo za rzadko korzystają z tej pomocy. Co gorsza, dialog społeczny między pracodawcami i przedstawicielami pracowników został zawieszony. To potężny problem. Nigdy jako parlamentarzysta nie zamykałem drzwi przed ludźmi biznesu, traktuję kontakt z nimi jako naturalny.\n– W okresie, o którym mówimy, był pan już zawodowym posłem?\n– Zwykle jest tak, że jeśli chcemy łapać sto srok za ogon, żadnej nie złapiemy. W połowie piątej – a mojej pierwszej kadencji Sejmu (zostałem wybrany na posła dotychczas trzykrotnie) podjąłem decyzję, że zajmę się wyłącznie pracą parlamentarną. Moją decyzję przyspieszyła krótka rozmowa z prezesem Jarosławem Kaczyńskim, który powiedział : „Jeżeli chce pan poważnie zajmować się sprawami gospodarczymi, sam nie powinien być pan zaangażowany w przedsięwzięcia gospodarcze.” Dzisiaj wiem, że miał rację. Skoncentrowałem się na działalności politycznej na rzecz gospodarki. Zajmuję się tym od 10 lat.\n– Największe pana sukcesy na tym polu?\n– Po prostu metodyczna, solidna praca w Komisji Gospodarki, której jestem obecnie wiceprzewodniczącym. Istotnym wkładem w zmiany systemowe było np. współdziałanie nad planem integracji nadzoru nad rynkiem kapitałowym i ubezpieczeniowym – w ramach KNF. Byłem współautorem tej koncepcji, razem z głównym jej architektem Stanisławem Kluzą i innymi osobami, które brały udział w projekcie. Kolejne ważne sprawy to koncepcje związane z nowoczesną polityką podatkową państwa. Zmniejszenie obciążeń podatkowych nie miało nic wspólnego z polityczną grą – chodziło nam o odciążenie, a zarazem aktywizację podatników.\n– Pana nazwisko pojawia się w różnych konfiguracjach w tzw. rządzie cieni…\n– Nie chciałbym mówić na ten temat – decyzja będzie należała do przyszłego premiera. Nie traktuję polityki jako trampoliny do skakania po funkcjach ministerialnych. Otrzymałem od ministra Piotra Grzegorza Woźniaka propozycję objęcia stanowiska sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki, wówczas odmówiłem. Poczułem się wtedy mile doceniony, ale uznałem, że moje plany związane z pracą w Komisji Gospodarki są ważniejsze.\n– Jest pan znany z niezależności sądów, nawet wtedy, gdy obowiązuje partyjna dyscyplina w czasie głosowania, jak np. nad objęciem systemu SKOK nadzorem KNF.\n– Dziś szczególnie ostro widzę, że miałem wtedy rację. Biorąc pod uwagę moje wcześniejsze prace nad systemem nadzoru finansowego, sprawy nie traktowałem ideologicznie. W sektorze fundamentalna jest stabilność oraz bezpieczeństwo depozytów. Dzięki publicznemu nadzorowi oraz zintegrowanej gwarancji depozytów wiarygodność systemu SKOK dodatkowo zyskała. Bankowy Fundusz Gwarancyjny, przez lata pompowany pieniędzmi, z których generalnie nikt nie korzystał, jest doskonałym gwarantem bezpieczeństwa powierzonych pieniędzy również dla klientów SKOK.\n– Kim pan jest: politykiem, działaczem gospodarczym czy też przedsiębiorcą w „stanie zawieszenia”?\n– Cóż, pewnie wszystkim po trochu. Polityka to zajęcie, które, jeżeli chcemy wykonywać rzetelnie, ogranicza formy innej aktywności. Będę zajmował się sprawami publicznymi tylko dotąd, dopóki widzę w sobie potencjał twórczego działania i zapał. Kiedy zacznę tracić wiarę w skuteczność swoich działań – mam nadzieję, że nie nastąpi to szybko – widzę możliwość powrotu do biznesu, którego naturalnie się nie boję. Wracając do pytania – zdolności managerskie bardzo przydają się w polityce. Równie ważna jest celowość i uzasadnienie ekonomiczne podejmowanych decyzji. Sztuką jest myślenie poza utartym schematem, dostrzeganie potencjalnych możliwości, lecz i zagrożeń. Na przykładzie wstrząsów wokół kredytów udzielanych w CHF doskonale widać, jak strona publiczna nieudolnie redefiniuje pojęcie podziału ryzyka pomiędzy bankami i ich klientami. Sytuacja ta dobrze obrazuje niemoc skoordynowanego zarządzania w sytuacjach kryzysowych. Biznes uczy skrupulatności, liczenia kosztów. Jest to kluczowe zarówno w skali firmy jednoosobowej, korporacji, jak i całego kraju.\n– Co jest najważniejsze w pracy managera i polityka zajmującego się gospodarką?\n– Jasne określenie celu. Przyjęcie odpowiedzialnego modelu biznesowego i zgromadzenie wokół siebie mądrych, odpowiedzialnych współpracowników. Odwołam się do przykładu prezydenta Ronalda Regana, który w mistrzowski sposób dobierał doradców, choć nie zawsze byli to ludzie, którzy się z nim zgadzali. Mieli wiedzę i kompetencję.\nCo lubi Maks Kraczkowski?\nZEGARKI - „Bardzo wysoko cenię sztukę zegarmistrzowską. Fascynuje mnie precyzja, kunszt projektu mechanizmów. To akceptowalna biżuteria dla mężczyzny. Noszę zegarek Cartier. Od razu dodam, że… nie podlega wpisowi do oświadczenia majątkowego.”\nPIÓRA - „Od czasu maturalnych Montblanc, choć nie jest to dla mnie fetysz.”\nUBRANIA - „Szyję na miarę od czasu studiów u tego samego krawca – Józefa Błońskiego na Starym Mieście w Warszawie.”\nWYPOCZYNEK - „Woda, ponieważ pływam i nurkuję.”\nKUCHNIA - „Jem coraz mniej mięsa, więc śródziemnomorska.”\nRESTAURACJA - „Żurawina” oraz cukiernia „Słodki-słony” w Warszawie\nSAMOCHÓD - Ford Mondeo V6\nHOBBY - „Dużo czytam. Cenię różne punkty widzenia. Wolne chwile spędzam z dwoma psami – yorkshire terrierem i wilczurem.”


Robert Korzeniowski z kochanką - Pudelek\nSpocony Korzeniowski z kochanką idzie na koncert The Rolling Stones (ZDJĘCIA)\nRobert nadal jest mężem Magdaleny Kłys, ale nie przeszkadza mu to afiszować się z 34-letnią Justyną.\nRobert Korzeniowski z kochanką\nRobert Korzeniowski, czterokrotny mistrz olimpijski w chodzie sportowym, siedem lat temu rozstał się z żoną Agnieszką. Jeszcze przed ogłoszeniem rozwodu sypiał z inną kobietą, Magdaleną Kłys, która urodziła mu dziecko. Rok po narodzinach syna poślubił Magdalenę. Wkrótce rodzinę spotkała tragedia - w ich mieszkaniu wybuchł pożar, w wyniku którego kobieta doznała poważnych poparzeń. Dramatyczne zdarzenie spowodowało, że małżonkowie zaczęli się od siebie odsuwać, a Robert poszukał ukojenia gdzie indziej.\nAktualnie ma już nową wybrankę - to 34-letnia Justyna, z zawodu menedżerka, prywatnie miłośniczka sportu. Jest o dziesięć lat młodsza od Magdaleny i czternaście od poprzedniej żony sportowca. Robert pokazuje się z nią już na imprezach, mimo że nadal jest żonaty z Kłys. Paparazzi wypatrzyli ich ostatnio pod Stadionem Narodowym przed koncertem The Rolling Stones. Oboje byli w doskonałych nastrojach. Robert był tak podekscytowany, że z wrażenia spociły mu się całe plecy.\nBył kiedyś kimś. Teraz jest nikim.\nMałe toto, a tak rozrabia 😂\nStary zgred. To druga zona poczuje sie teraz jak pierwsza, a trzecia bedzie sie czula niedlugo, tak kak druga.\njest w nim coś odrzucającego...\nB****n, a ta Pani to g****a flądra, która za jakiś czas będzie płakać jak to w okrutny sposób ją potraktował i zostawił. Reasumując oboje żałośni. Jego druga żona również, bo jakiś czas temu jej nie przeszkadzało, że krzywdzi inną kobietę. Powiecie - karma wraca. Szkoda że tylko do kobiet...\nStary d**ek zamiast trzymać się jednej to szuka sensacji....😝\nA co ona z tym podstarzalym kurduplem robi?\nwesz... truchtająca wesz\nżenada pan NIKT\nale te baby niektóre głupie są. Jak można wchodzić z butami w związek? Przy okazji "pozdrowienia" dla Anetki G. z Bydgoszczy (Szwederowo) Też się wpieprzyła w związek małżeński. Karma wróci, zobaczysz.\nDobrze tak tej drugiej żonie. Trzeba było się nie wpier... w małżeństwo,\nJako sportowiec też się pocił, nawet bardziej, teraz to przeszkadza?\nThe Rolling Stones wylądowali na Kubie! (ZDJĘCIA)\nKorzeniowski odchodzi z TVP!\nKorzeniowski obściskuje się na trawie!


Sztuczne mięso - właściwości, jak powstaje, czy jest zdrowe? - PoradnikZdrowie.pl\nSztuczne mięso - jak powstaje w laboratorium?\nNaukowcy do wytworzenia sztucznego mięsa potrzebują komórek macierzystych, które pobierają z żywego organizmu. Komórki macierzyste posiadają zdolność do szybkiego namnażania się i przekształcania w dowolne komórki budulcowe ciała. Rozmnaża się je do momentu powstania tkanki mięśniowej, co trwa około 2 tygodni.\nW innej hodowli produkuje się w ten sam sposób tłuszcz. Łączy się go z wyhodowaną tkanką mięsną a następnie dodaje barwniki. I mięso jest gotowe - barwniki są niezbędne, bowiem wyhodowane mięso nie ma w sobie krwi, która w naturalnych warunkach je barwi.\nCała produkcja trwa 2 miesiące. Taki czas pozwala znacznie ograniczyć zużycie wody i paszy, które są niezbędne przy hodowli bydła. Zwierzęta hodowlane wytwarzają ogromne ilości gazów cieplarnianych, a do ich wykarmienia potrzebne są zasoby roślinne, co znów przekłada się na ogromne ilości przestrzeni, które wykorzystywane są do hodowli. Nie wspominając o cierpieniu zwierząt, ich transportach do rzeźni, niehumanitarnym traktowaniu czy podawaniu antybiotyków, które są niezbędne, aby zwierzęta skupione w jednym miejscu nie chorowały.\nNależy jednak wiedzieć, że komórki macierzyste również potrzebują pokarmu, aby się rozwijać. Naukowcy duży potencjał widzą tutaj w algach, które zawierają niezbędne komórkom do wzrostu substancje.\nSztuczne mięso vs prawdziwe\nPrzemysł mięsny od lat budzi kontrowersje, a sprzedawane mięso wcale nie jest takie zdrowe, jak chcemy w to wierzyć. Czy mamy gwarancję, że pochodzi od zwierząt zdrowych? Niektóre programy telewizyjne ujawniają, że w rzeźniach nawet bydło, które powinno być "utylizowane" w inny sposób, "idzie" na rzeź wraz ze zdrowymi sztukami, a następnie trafia do sklepów.\nMięso in vitro może być zdrowsze od naturalnego, ponieważ naukowcy dokładnie zaplanują jego skład. Na przykład dodanie komórek ryb do wołowiny sprawi, że będzie zawierała korzystne dla organizmu kwasy tłuszczowe omega-3. Będzie także wolne od antybiotyków.\nFirmy, które specjalizują się w produkcji sztucznego mięsa mają już na swoim koncie spore osiągnięcia - burger pachnący i smakujący, jak ten mięsny, mięso mielone zachowujące się jak to prawdziwe. To dopiero początek - produkty zastępujące prawdziwe mięso mają często więcej białka i wartości odżywczych niż jego prawdziwe odpowiedniki.\nSztuczne mięso w Polsce, czyli mięsny liść szpinaku\nW Warszawie w ciągu wyhodowano komórkowo na liściach szpinaku mięso kurczaka. Długość procesu trwała trzy tygodnie, po czym wyhodowany kawałek został oficjalnie skonsumowany przez swojego twórcę podczas festiwalu "Przemiany". Autorem eksperymentu jest Stanisław Łoboziak z Centrum Nauki Kopernik.\nMięso miało kształt liścia szpinaku. A jak smakowało? - Konsystencją przypomina wodorosty, ma lekko słonawy posmak. Nie czuć w nim szpinaku, ale też nie smakuje jak kurczak. Jest to więc zupełnie nowy smak - skomentował dyrektor naczelny Robert Firmhofer, który go zjadł.\n- Zakończony właśnie eksperyment trwał 2 miesiące. Pobrany fragment mięśnia szkieletowego dorosłego kurczaka został umieszczony w roztworze kolagenazy (enzymu, dzięki któremu mięsień rozdziela się na pojedyncze włókna). Ta procedura pozwala wyizolować komórki satelitarne, potrzebne do wyhodowania komórek mięśniowych, a w efekcie – samego mięsa. Wyselekcjonowane włókna przenosi się do pożywki hodowlanej i kilkukrotnie „przepuszcza” przez strzykawkę, aby uległy defragmentacji. Dzięki temu od włókien odczepiają się komórki satelitarne (komórki macierzyste mięśni). Przenosi się je następnie do inkubatora (temp. 37°C, stężenie CO2 – 5%) i zostawia na 5 dni. Ważne jest, aby jednokrotnie podać czynnik wzrostu i utrzymywać komórki w niskim zagęszczeniu - czytamy na stronie Centrum Nauki Kopernik o przebiegu procesu hodowli mięsnego liścia.\nSztuczne mięso - roślinny odpowiednik\nTo póki co bardzo popularne zamienniki dla osób chcących żyć bez mięsa w diecie. Są one wykonywane z soi czy z popularnych boczniaków, które świetnie zastępują smak mięsa. Ich skład może być bardzo dobry - bez konserwantów, barwników czy ulepszaczy smaku, ale tu oczywiście należy uważnie czytać składy.\nW jednej roślinnej kiełbasce znajdują się: boczniaki ostrygowate, gluten pszenny, teksturowane białko pszenicy (białko pszenne, mąka pszenna), oleje roślinne (kokosowy, rzepakowy), woda, nasiona słonecznika, skrobia grochowa, papryka słodka, cebula suszona, czosnek suszony, aromaty naturanlne, sól, błonnik grochowy, czarnuszka, przyprawy, suszony sok z cebuli, suszony sok z cytryny.*\nWartość odżywcza 100 g 45 g (jedna kiełbaska)\nwartość energetyczna 1256 kJ/ 301 kcal 565 kJ/ 136 kcal\nwęglowodany 12 g 5,6 g\nw tym cukry 3,3 g 1,5 g\nsól 1,4 g 0,62 g\nmagnez 60 mg 26 mg\npotas 515 mg 232 mg\nWedług raportu MarketsandMarkets globalny rynek substytutów mięsa ma osiągnąć wartość niemal 6,5 mld dol. w 2023 roku. Notowania na giełdzie firm produkujących sztuczne mięso stale rosną. Z prognoz Allied Market Research wynika, że w ciągu najbliższych 7 lat rynek ten będzie rósł w tempie 7,7 proc. średniorocznie.\nWedług danych opracowanych przez Good Food Institute, prywatne firmy produkujące mięso z probówek w ubiegłym roku zebrały z rynku 50 milionów dol. na nowe inwestycje, w porównaniu do ponad 500 milionów dol., które dostali producenci żywności pochodzenia roślinnego.\n* Mięsny liść — niezwykły lunch w Koperniku\n* Dane dotyczą Roślinnych kiełbasek węgierskich na patelnię marki Dobra kaloria.\nNie mam nic przeciwko popularyzacji takiego jedzenia, zwlaszcza widząc te wszystkie okropne fermy dla np. kur, świń czy krów gdzie nie ma w ogole warunkow do zycia.


Luty 2022 - RSsport.pl - Sportowe wieści z powiatu Ropczycko-Sędziszowskiego\nNiegdyś grał w Lechii i Olchovii. Z rokiem 2022 został piłkarzem Izolatora Boguchwała\nLuty 22, 2022 Marzec 15, 2022\nPiłkarz ofensywy, były zawodnik Olchovii Olchowa i Lechii Sędziszów Młp., Szymon Urbaniak zimowym czasem 2022 roku zmienia ekipy wojewódzkiej ligi.\nkłeczek orzeł wólka niedzwiedzka, wypadek piłkarek resovii, podkarpacka piłka nożna\nLuty 22, 2022 Grudzień 23, 2021\nabsolutorium, , policjałka\nLuty 21, 2022 Grudzień 21, 2021\nSzachista Skoczka Sędziszów Młp. nagrodzony za wicemistrzostwo kraju 2021\nLuty 9, 2022 Luty 9, 2022\nBurmistrz Sędziszowa Młp., w pierwszej dekadzie lutego 2022, pogratulował osiąganych wyników, w niedawnym minionym czasie, szachiście z Czarnej Sędziszowskiej. Były\nByli piłkarze Lechii mistrzami województwa 2022 w futsalu. Grał team Błękitnych\nLuty 5, 2022 Luty 10, 2022\nMistrzostwo Podkarpacia 2022 w futsalu wywalczyli byli piłkarze Lechii Sędziszów Młp. Zawody rozegrano z początkiem lutego w Łańcucie. Futsalowe zmagania


2021.08.26 – NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY CZĘSTOCHOWSKIEJ – Od Słowa do Życia\n08_Sierpień 2021.08.26 - NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY CZĘSTOCHOWSKIEJ\nPrzez wstawiennictwo Pani Jasnogórskiej wznieśmy do Boga nasze prośby:\n1. Za Kościół święty – o życie słowem Bożym na wzór Maryi.\n2. Za naszą Ojczyznę – o właściwe miejsce dla Boga i Matki Najświętszej w przestrzeni publicznej i w sercach wszystkich Polaków.\n3. Za małżeństwa i rodziny – o miłość, która przezwycięży wszystkie nieporozumienia i problemy.\n4. Za pielgrzymujących na Jasną Górę – o umocnienie w wierze i uczenie się od Maryi zaufania do Boga i Jego woli.\n5. Za zmarłych – o odpuszczenie im win i zaproszenie na ucztę życia wiecznego.\n6. Za nas samych – o posłuszeństwo Maryi, która zawsze prowadzi nas do swego Syna, Jezusa Chrystusa.\nPanie Boże, Ty napełniłeś łaską Maryję, naszą Matkę i Królową, i dałeś naszej Ojczyźnie w jasnogórskim wizerunku przedziwną pomoc i obronę. Przez Jej wstawiennictwo wysłuchaj naszego wołania. Przez Chrystusa, Pana naszego.


Juncker grozi Węgrom wyrzuceniem z Unii Europejskiej - Portal Spraw Zagranicznych psz.pl\nJuncker grozi Węgrom wyrzuceniem z Unii Europejskiej\nPrzewodniczący Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker zagroził Węgrom wyrzuceniem z Unii Europejskiej, jeśli nad Dunajem nie zrezygnuje się z planów wprowadzenia kary śmierci. Premier Viktor Orbán zaprzecza jednak twierdzeniom, iż chce zastosować podobne rozwiązanie.\nJuncker udzielił w poniedziałek wywiadu niemieckiemu dziennikowi „Süddeutsche Zeitung”. Powiedział w nim, że zakaz kary śmierci jest jednym z fundamentalnych elementów jego światopoglądu, a jej ewentualne wprowadzenie oznaczałoby wykluczenie się z Unii Europejskiej przez Węgry.\nWęgierski premier twierdzi jednak, że nie zamierza przywrócić kary śmierci na Węgrzech, bowiem ten rodzaj sankcji prawnej jest niezgodny z unijnym prawodawstwem i traktatami akcesyjnymi. Prawdą jest jednak, iż Orbánkilka tygodni temu rozpoczął dyskusję nad tą kwestią i tłumaczył się już w tej sprawie na forum Parlamentu Europejskiego.\nNa podstawie: forsal.pl, magyarhirlap.hu.


Wyspa Spichrzów: relikty spichlerzy zostaną wpisane do rejestru zabytków\nRelikty spichlerzy, które mają być wpisane do rejestru znajdują się po prawej i lewej stronie ruin spichlerza Turek.\nTeren z reliktami jest ogrodzony. Na razie jako zaplecze budowlane.\nZa pochyloną ścianą spichlerza Turek widać część reliktów, które mają być wpisane do rejestru. W tle spichlerz Steffen.\nPozostałości spichlerzy Jedność i Pokój\nSpółka Granaria chce kontynuować zabudowę północnego cypla Wyspy Spichrzów. Tymczasem Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków właśnie rozpoczął procedurę wpisu do rejestru zabytków reliktów czterech spichlerzy, które znajdują się na tym terenie. Do czasu zakończenia procedury inwestor nie będzie mógł wykonywać przy nich żadnych prac.\nWszczęte przez Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postępowanie administracyjne dotyczy wpisania do rejestru zabytków reliktów (czyli pozostałości) spichlerzy Pokój i Jedność przy ul. Motławskiej 3 i 4 oraz Kamienny Niedźwiedź i Żołądź przy ul. Basztowej 8 i Basztowej 7.\n- Procedura wpisu do rejestru zabytków została wszczęta. Są to ostatnie relikty dawnej zabudowy na Wyspie Spichrzów, a do tej pory nie były one chronione. Do inwestora zostało wysłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania - informuje Marcin Tymiński, rzecznik Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. - Na tym etapie nie jest możliwe określenie, jak długo może potrwać procedura. Do czasu jej zakończenia inwestor nie może wykonywać żadnych prac przy tych reliktach. Byłoby to złamaniem prawa.\nJeśli inwestor nie będzie się zgadzał z wydaną decyzją o wpisie do rejestru zabytków, to może, po zakończeniu procedury, odwołać się do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nInwestor: traktujemy te relikty jak zabytki\nSpichlerze z ryglową elewacją to Pokój i Jedność. Całkiem po prawej widnieje Żołądź i Kamienny Niedźwiedź. To ich relikty mają być chronione wpisem. Pomiędzy nimi widnieje spichlerz Turek, którego pokaźne ruiny wkomponowane zostały w projekt.\nfot. Karl Werner/archiwum Trojmiasto.pl\nSpółka Granaria, która na działkach, gdzie relikty się znajdują, planowała budowę kolejnych etapów zabudowy, na temat wszczęcia postępowania wie na razie tylko tyle, ile podają media.\nCzytaj także: plany zabudowy Wyspy Spichrzów od strony mariny\n- Nie otrzymaliśmy jeszcze zawiadomienia - podkreśla Jan Kurbiel, członek zarządu spółki Granaria. - Jeśli informacje się potwierdzą, to zachowamy spokój, bo działania konserwatora zabytków nie stoją w kolizji z naszymi planami. Nasze działania opieramy na podstawie prawomocnych dokumentów, uzgodnień - w tym z urzędem konserwatora - i udzielonych pozwoleń - podkreśla.\nProjekt został uzgodniony z konserwatorem wojewódzkim, a uzgodnienie takie jest podstawą do starania się o uzyskanie pozwolenia na budowę dla kwartałów zabudowy, na których m.in. znajdują się relikty. Inwestor spodziewa się, że takie pozwolenie zostanie mu udzielone lada chwila. Dopiero po uzyskaniu pozwolenia i spełnieniu innych wymagań, jakie na konsorcjum inwestujące na Wyspie Spichrzów narzuca umowa, dojdzie do przewłaszczenia własności gruntu - z miasta, na konsorcjum.\n- Relikty, które według tych informacji, mają zostać wpisane do rejestru zabytków, od samego początku pracy nad projektem traktowane były jak zabytki. Zresztą w zasadach określonych przez uprawnione do tego urzędy znalazł się obowiązek zachowania tych reliktów. Projekt przewiduje więc zachowanie i wyeksponowanie reliktów, jako części nowej zabudowy - podkreśla Jan Kurbiel.\nPrzedstawiciel Granarii podkreśla, że ustalenia z konserwatorem zabytków trwały od 2018 roku i były bardzo szczegółowe.\n- Mnóstwo "mrówczej pracy" zostało włożone w ustalenia z konserwatorem - wspomina Jan Kurbiel.\nAktualna wizualizacja projektu\nwiz. Mąka Sojka Architekci\nPrzyszłość prac ziemnych pod znakiem zapytania\nW czasie ustaleń z konserwatorem brane były pod uwagę nie tylko relikty, o których obecnie mowa, ale także inne zabytkowe ruiny - jak spichlerz Steffen czy spichlerz Turek (oba są w rejestrze zabytków od 1972 roku). Ich pozostałości wyraźnie widać na wizualizacjach, są wkomponowane w zabudowę. Podobnie w projekcie umieszczone są także pozostałe relikty. Nie widać tego wyraźnie na wizualizacjach, bo są one zbyt małe.\nCzytaj także: historia spichlerza Turek\nW harmonogramie prac inwestor zakładał, że prace ziemne, również na terenie gdzie znajdują się relikty, trwały będą do końca przyszłego roku. Najpierw ze względów technicznych powstać miała część podziemna, a potem zabudowa ponad ziemią, w trzech etapach.\nCzy wpisanie reliktów spichlerzy do rejestru zabytków ma sens?\ntak, to nasze dziedzictwo\ntrudno mi to ocenić\nnie, przecież to już nie przypomina spichlerzy\nWznowienie prac na Wyspie Spichrzów. Zwodzony Most Stągiewny za 6,6 mln (405 opinii)\nKładka św. Ducha udostępniona na dwa dni (381 opinii)\nGranaria Gdańsk Stągiewna 27Gdańsk + oceń\nOd czerwca duże zmiany w parkowaniu (481 opinii)\nPrzedszkole to nie przechowalnia. Dokonaj mądrego wyboru\nMilion zł za remont al. Grunwaldzkiej w Oliwie (83 opinie)


Historia o nas - Ultimate Frisbee Rzeszów i drużyna Gunslingers | Klub Sportowy\nNadszedł rok 2012, tego lata przyjechała inna grupa z Kanady i Atlanty. Pierwsi przyjechali ci z Atlanty, zagrali z nami kilka razy w Ultimate Frisbee i przekazali nam dysk na własność. Nie był to oryginalny dysk do gry, no ale latał i to się liczyło. Mieliśmy już dysk teraz potrzebowaliśmy osób które chciałby rzucać tym dyskiem . Powstała grupa na facebooku na której umawialiśmy się na ćwiczenia. Nie mieliśmy jeszcze swojego boiska trenowaliśmy więc na rzeszowskich bulwarach w centrum miasta (tuż obok stadionu na którym teraz trenujemy) była to dobra lokalizacja gdyż wielu przechodniów którzy tamtędy przechodzili zatrzymywało się i zastanawiało się w co gramy. Był to też dobry sposób reklamy, gdyż bardzo dużo osób dołączało się do gry. Grupa się rozwijała i w końcu nastąpił przełom, postanowiliśmy złożyć się i kupić nowy oryginalny dysk do Ultimate frisbee. Zbieraliśmy ponad miesiąc czasu datki aby kupić nowy dysk z prawdziwego zdarzenia i udało się :) . W między czasie dotarła 40 osobowa grupa z kanady która przyjeżdża co rok do polski na obozy językowe (English Camp Rzeszów). Mieliśmy okazję zmierzyć się z nimi na rzeszowskich bulwarach. Przegraliśmy ale i tak grało się świetnie, było widać że grają na dużo wyższym poziomie niż my. Ich trener powiedział żebyśmy się nie przejmowali bo to amerykański sport i oni to już trenują w Ameryce od 20 lat.\nZnów nadeszła chwila pożegnania amerykanie odjechali, ale tym razem mieliśmy dysk. Trenowaliśmy w każdy słoneczny dzień, jednak gra stawała się coraz bardziej niebezpieczna . Powodem były, drzewa, nierówności, psy, szkła, śmiecie, oraz bardzo niebezpieczne dołki kopane przez psy, które atakowały nasze dyski. Aby nie doznać kontuzji, nie wdepnąć w psią kupę czy nie zawisnąć na gałęziach drzew przenieśliśmy się na boisko mieszczące się na osiedlu Nowe Miasto . Na treningi przybywało coraz więcej osób. Boiska były wystarczające do treningów, problemy jednak zaczęły się robić gdy inne drużyny (szkółki piłkarskie, Revensi Rzeszów) miały treningi w tych samych godzinach co my i nie mieściliśmy się. Kolejnym problemem okazał się brak oświetlenia na tych obiektach. Treningi zaczynaliśmy w godzinach w których najwięcej osób mogło przyjść (po pracy) od 18-20, jednak dni stawały się coraz krótsze i ciemność zapadała wcześniej, a po ciemku na nieoświetlonym boisku nie dało się grać, choć próbowaliśmy.\nPod koniec wakacji miasto oddawało odremontowany stadion do użytku, tuż obok miejsca na którym wcześniej trenowaliśmy. Postanowiliśmy zapoznać się regulaminem obiektu i postarać się o jego udostępnienie. Niestety na stadion mogły wchodzić tylko zorganizowane grupy, byliśmy tylko zapalonymi graczami, a nie zarejestrowaną drużyną. W związku z brakiem miejsca na treningi było spore ryzyko że nasza grupa się rozpadnie dlatego zadecydowaliśmy że trzeba otworzyć klub sportowy i "zalegalizować" naszą grupę. Pomysł został przyjęty z dystansem, nikt nie chciał się tym zając, niektórzy mówili po co klub, wystarczy to co mamy, mimo wszystko postanowiliśmy spróbować. Popytaliśmy w urzędzie miasta co potrzeba zrobić (bardzo pomogli nam w UM w Milenium Hool w wydziale Sportu i Turystyki oraz na forum.frisbee.pl) zebraliśmy walne zebranie, uchwaliliśmy statut wybraliśmy zarząd oraz pozostałe uchwały.\nOd 10.10.2012 działamy jako klub sportowy o nazwie "Ultimate Frisbee Rzeszów" z wpisem do Ewidencji Klubów Sportowych nie prowadzących działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta Rzeszowa pod numerem 288.\nKlub ciągle się rozwija i pozyskuje nowych zawodników. Zawodnicy jeżdżą na turnieje i zawody. W 2013 chcemy wystartować w mistrzostwach polski, a w przyszłości korzystając z obiektów sportowych jakie mamy zorganizować zawody w Rzeszowie.\npodziękowania dla osób które w większym stopniu przyczyniły się do powstania klubu:\nPeter Cieszewski, Amber Smith, Krzychu Baran, Piotr Wrotny, Maksymilian Wilczyński, Michał Zygler, Korneliusz Marchewka, Karolina Siciak, Szczepan Wantusiak, Arkadiusz Leśniak, Marcin Ostrówka, Mateusz Barański, Michał Grzesik, Monika Data, Przemysław i Kamil Chodaki i inni.\nRok 2013 - Osiągnięcia:\nPrzez rok naszej działalności osiągnęliśmy wiele sukcesów zarówno tych sportowych jak i organizacyjnych. Udało nam się wystartować we wszystkich istotnych turniejach organizowanych w 2013r. Z turnieju na turniej nasze wyniki są coraz lepsze. Pod koniec roku, po zaledwie 12 miesiącach istnienia dogoniliśmy czołowe drużyny w kraju.\nPOŁUDNIOWA LIGA ULTIMATE II kolejka (Bielsko-Biała)\nPOŁUDNIOWA LIGA ULTIMATE (Bielsko-Biała)\n*SOTG - (Spirit of the Game) - Nagroda za najwyższy poziom gry fairplay.\nSukcesy odnosiliśmy także w zakresie promocji Ultimate w naszym mieście. W maju po kampaniach promocyjnych na nasze treningi przychodziło blisko 50 osób. Był to rekord na skalę krajową. Sprawna organizacja pozwoliła na przeszkolenie każdej osoby, która się pojawiła.\nW sierpniu postanowiliśmy stworzyć pierwsze w historii Rzeszowa, jak się później okazało pierwsze w historii kraju, ogólnodostępne boisko do Ultimate. Po otrzymaniu odpowiednich zezwoleń nasza drużyna przystąpiła do pracy. W jeden dzień udało nam się uprzątnąć teren na rzeszowskich bulwarach, nanieść linie i rozegrać pierwszy mecz. Boisko ze względów finansowych utrzymujemy tylko w sezonie letnim. O naszym przedsięwzięciu było głośno nie tylko w Rzeszowie, o czym pisały rzeszowskie media, ale na całym świecie. Zagraniczne portale związane z Ultimate opublikowały zdjęcia boiska na swoich stronach. Z różnych stron świata spływały gratulacje, co było dla nas bardzo motywujące.\nRok 2013 - zawody\nNasza rzeszowska drużyna wyśmienicie się rozwija, o czym najlepiej świadczą coraz wyższe wyniki osiągane na krajowych zawodach ultimate. Dzięki wsparciu firmy VAN PUR (produkującej m.in. kwas chlebowy widoczny na poniższym zdjęciu) udało nam się zakupić stroje, w których reprezentowaliśmy Rzeszów na każdym turnieju. Za pomoc serdecznie dziękujemy.\nPrzygodę z turniejami zaczęliśmy końcem lipca, od turnieju Warzka 2013 w Bełchatowie. Wtedy to nasz skład wyjazdowy - Whisky Dysky - po raz pierwszy mógł sprawdzić swoje możliwości konkurując z utytułowanymi drużynami o znacznie większym stażu. Wynik nietrudno było przewidzieć - zajęliśmy ostatnie miejsce, ale podczas całego turnieju świetnie się bawiliśmy, wiele się nauczyliśmy, poznaliśmy lepiej środowisko ultimate i wiedzieliśmy już, ile jeszcze wysiłku należy dołożyć, ile treningów przed nami, aby zacząć odnosić pierwsze sukcesy.\nNa efekty wzmożonej pracy nie trzeba było długo czekać; już w połowie sierpnia, dzięki wsparciu finansowemu Miasta Rzeszowa, wzięliśmy udział w kolejnym turnieju - Sandslash na plaży w Dębkach. I tu zajęliśmy ostatnie miejsce, ale tym razem mecze były zdecydowanie bardziej wyrównane, co podniosło w nas ducha walki i z niecierpliwością przygotowywaliśmy się do kolejnego turnieju.\nWe wrześniu zawitaliśmy w centralnej części kraju na turnieju Łódź - Miasto Gotham - to właśnie tutaj odnieśliśmy pierwszy rzeczywisty sukces zdobywając 6 miejsce na 8 drużyn biorących udział oraz nagrodę SOTG (z ang. Spirit of the Game) przyznawaną przez współzawodniczące drużyny ekipie o najwyższym poziomie gry fair play. To było niezwykle miłe wyróżnienie.\nNa przygotowanie się do kolejnego turnieju mieliśmy troszkę więcej czasu - w listopadzie rozpoczęła się kolejka halowych turniejów Polskiej Ligi Ultimate w Bielsku-Białej. Na pierwszych zawodach PLU znaleźliśmy się w połowie stawki zajmując 5 miejsce na 10 drużyn, na drugich - niewiele brakło, aby stanąć na podium. Przegraliśmy w bardzo wyrównanym meczu o trzecie miejsce (z wynikiem 5:7) z gospodarzami turnieju. Jednakże zajęcie czwartego miejsca spośród dziesięciu drużyn to jak do tej pory nasz największy suckes i mamy nadzieję, że dzięki nieustannym treningom w każdym kolejnym turnieju będziemy się prezentować coraz lepiej.\nPonadto warto wspomnieć, że poza własnymi treningami, nasi zawodnicy zdobywają doświadczenie biorąc udział w turniejach w formule "hat", na których drużyny losuje się spośród wszystkich zgłoszonych zawodników z całej Polski i - niejednokrotnie - zagranicy.\nW tym roku pojawiliśmy się końcem czerwca na Boruta Hat w Łęczycy oraz w październiku na Dragon Cup w Krakowie. Jednym słowem nasz turniejowy kalendarz ultimate obfituje w zawody, dzięki którym możemy się rozwijać.\nW 2014 roku będziemy przygotowywać się do startu w wielu zawodach, w tym do Mistrzostw Polski. Dążymy to tego, by zająć jak najlepsze miejsca. Na 2014 rok planowanych jest ok. 12 różnych turniejów organizowanych na terenie całego kraju. Chcemy wystartować w każdym z nich.\nW styczniu 2014 roku nasz wniosek o budowę zadaszenia na boisku treningowym Stadionu Miejskiego przeszedł do głosowania Budżetu obywatelskiego. Pozycja nr. 98 Budowa zadaszenia na boisku treningowym Stadionu Miejskiego lub dowolnym „Orliku” za 1 500 000 zł. Głosowanie od 04.01 do 15.01.2014 r. Głosować może każda osoba która ukończyła 16 lat i jest zameldowana w Rzeszowie. Zadaniem na początek roku będzie przekonać mieszkańców miasta i zebrać ich podpisy pod tym projektem. Zadaszenie boiska ułatwi nam zimowe treningi.\nKolejnym celem w 2014 roku jest promocja Ultimate w szkołach. Niestety sport ten jest jeszcze mało popularny w Polsce i większość nauczycieli wychowania fizycznego nie miała styczności z frisbee, dlatego chcemy to zmienić. Będziemy odwiedzać gimnazja i szkoły średnie w celu przekazania niezbędnych materiałów szkoleniowych, by promować ten sport wśród młodzieży.\nW nowym roku będziemy przygotowywać też wiele kampanii mających na celu promocję Ultimate w naszym mieście. Pragniemy zachęcić jak największą liczbę osób do uprawiania sportu. W tym celu będziemy przygotowywać filmiki promocyjne, rozwieszać plakaty zachęcające do treningów oraz organizować pikniki z frisbee.\nChcemy też wprowadzić zajęcia dla dzieci i stworzyć sekcję Junior Ultimate w naszym Klubie. Byłaby to pierwsza taka sekcja w kraju.\nAby osiągnąć zamierzone cele musimy realizować to co już zaczęliśmy. W grudniu 2013 r. podjęliśmy decyzję o stworzeniu dwóch drużyn (Whisky Dysky i Gunslingers), które będą jeździły na zawody, aby reprezentować nasze miasto. Od maja zaczynamy pracę nad przygotowaniem boiska, które wybudowaliśmy do treningów na rzeszowskich bulwarach. Musimy je uprzątnąć po zimie i zasadzić świeżą trawę. Jeżeli fundusze nam na to pozwolą, planujemy zorganizować otwarty turniej w Rzeszowie typu „Hat” pod koniec roku.\nNa początku marca 2014 roku w Rzeszowie organizujemy Halowe Mistrzostwa Polski w Ultimate. Zaprosiliśmy 16 drużyn z całego kraju na 2 dni, by mogły rywalizować o tytuł Mistrza Polski w Ultimate. Będą to pierwsze zawody w historii Rzeszowa i naszego Klubu, w dodatku tak wysokiej rangi. Zaangażowaliśmy sztab ludzi, którzy od kilku miesięcy pracują nad tym, by mistrzostwa te odbyły się na najwyższym światowym poziomie.\nPlany są ambitne, każdy z zamierzonych celów chcemy osiągnąć :)


krukowate - corvidae\nprzy otwarciu strony odezwała się wrona\nRodzina: krukowate - Corvidae\nSójka syberyjska - sójka złowroga\nKrukowate (Corvidae) - rodzina średnich i dość dużych ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes), obejmująca ok. 100 gatunków - zamieszkują cały świat. W upierzeniu większości gatunków występuje barwa czarna, często z metalicznym połyskiem. Pióra niektórych gatunków krukowatych mogą mieć również kolor szary, biały, zielony, niebieski lub żółty. Ptaki z tej rodziny charakteryzują się urozmaiconym trybem życia. Mają mocne dzioby i są wszystkożerne. Wyprowadzają 1 lęg w roku; samica składa zwykle 3-6 jaj. Lęgi odbywają się zwykle wczesną wiosną.\nKruk - osiadły ptak z rodziny krukowatych (Corvidae), rzędu wróblowych (passeriformes) - występuje w wielu podgatunkach. W Polsce występuje podgatunek Corvus corax corax, który zamieszkuje Europę i Azję. Ponadto kruki występują w północno-zachodniej Afryce i na Wyspach Kanaryjskich oraz w Ameryce Północnej i Środkowej aż po Nikaraguę. Obecnie kruk zasiedla różne półotwarte środowiska: obrzeża dużych kompleksów leśnych (w pobliżu łąk), okolice rzek i zbiorników wodnych, skaliste wybrzeża morskie, większe zadrzewienia śródpolne oraz wysokie góry. Ponadto można go spotkać na bezdrzewnej tundrze i w środowiskach pustynnych. Nie spotyka się go natomiast w lasach deszczowych. Pierwotnie kruk zamieszkiwał duże, nisko położone regiony. Pojawiał się też w miastach, gdzie na ulicach szukał resztek pożywienia. W XVII w. panował przesąd, że kruk jest "ptakiem nieczystym", obdarzonym nadprzyrodzoną mocą. Przyczyniło się to do masowego tępienia ptaków, zmuszając je do przesiedlenia się w rzadziej zamieszkałe regiony.\nKruk jest znacznie większy od wrony. Osiąga długość ciała ok. 65 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 120 cm i wagę ok. 800-1150 g. Jego upierzenie ma barwę czarną z metalicznym połyskiem. Kruk ma dużą głowę i długi, klinowaty ogon. Pod dużym, grubym, czarnym dziobem znajduje się "broda" z dłuższych piór. Kruki dobrze latają, potrafią szybować i unosić się na wznoszących prądach powietrza.\nKruki swojego pokarmu szukają na ziemi. Są ptakami w zasadzie wszystkożernymi, jednak głównym ich pożywieniem jest padlina. W górach są to głównie martwe kozice i owce. Kiedy kruki nie znajdują padliny, polują na mniejsze ssaki i ptaki, żaby, jaszczurki i owady. Nie gardzą również odpadkami ze śmietników. Kiedy dobiorą się do padliny, zjadają również robaki i chrząszcze na niej żerujące. Jedzą też znalezione łożyska i błony płodowe owiec i innych dużych ssaków. Chociaż dieta tych ptaków obejmuje głównie pokarm zwierzęcy, w jadłospisie mogą znaleźć się nieznaczne ilości nasion, żołędzi, owoców i pąków roślin. W zimie kruki chowają często pożywienie w różnych kryjówkach. Młode ptaki, wkrótce po opuszczeniu gniazda, zaczynają eksperymentować z ukrywaniem różnych jadalnych i niejadalnych przedmiotów.\nDorosłe ptaki spotyka się najczęściej pojedynczo lub w parach. Jednak w miejscach, w których jest dużo żywności, kruki mogą żerować w większych grupach. Po sezonie lęgowym młode ptaki łączą się w małe stadka i wędrują po okolicy. Podróże te nie są jednak dłuższe niż 200 km. Dorosły kruk broni zaciekle swojego terytorium i odgania również inne ptaki drapieżne - potrafi zaatakować nawet orła. Kruki w wolnej przyrodzie mogą żyć do 13 lat.\nPora lęgowa zaczyna się już na przedwiośniu, w końcu lutego lub w marcu, kiedy po okresie zimowym występuje obfitość martwych lisów, królików i większych zwierząt kopytnych, co zapewnia dostatek pożywienia dla gniazdujących kruków. W okresie godowym ptaki wykonują akrobatyczne loty, rzucają się w dół i szybują w powietrzu. Większość par wybiera co roku to samo miejsce na gniazdo i pozostaje przez cały czas na swym terytorium. Oboje partnerzy wspólnie rozbudowują lub naprawiają uszkodzoną platformę gniazdową tak, że po kilku sezonach osiąga ona ok. metra wysokości. Gniazdo zrobione jest głównie z patyków, a jego właściwą wyściółkę stanowi sierść zwierząt i miękka trawa. Gniazda kruków umieszczone są na wysokich drzewach (często iglastych o gęstej koronie), a w górach - w załomach skalnych. Samica sygnalizuje gotowość do kopulacji przez lekkie ugięcie nóg, opuszczenie skrzydeł i potrząsanie lub drżenie nieznacznie uniesionego ogona. Wielkość zniesienia wynosi 4-6 jasnoniebieskich lub zielonych, ciemno nakrapianych jaj, które są wysiadywane tylko przez samicę przez 20-25 dni. W tym czasie samiec dokarmia wysiadującą partnerkę. Rodzice wspólnie karmią pisklęta przez 5-6 tygodni. Młode ptaki osiągają dojrzałość płciową średnio po trzech latach. Kruki wyprowadzają 1 lęg w roku.\nDorosłe kruki rzadko padają ofiarą drapieżników. Zagrożone są natomiast jaja i pisklęta znajdujące się w gnieździe. Polują na nie ptaki, takie jak np. inne kruki, orły, jastrzębie, sowy oraz ssaki, takie jak np. kuny.\nW Polsce kruk jest nielicznym ptakiem lęgowym. Jest objęty całkowitą ochroną.\nkruk - głos1 mp3 23 kb\nkruk - głos2 mp3 43 kb\nkruk - głos3 mp3 10 kb\ndialog kruków mp3 90 kb\noddalający się kruk mp3 29 kb\nprzelatujący kruk mp3 28 kb\nstado kruków wav 104 kb\nGawron - ptak z rodziny krukowatych (Corvidae), rzędu wróblowych (passeriformes) - występuje w dwóch podgatunkach: Corvus frugilegus frugilegus i Corvus frugilegus pastinator. Corvus frugilegus frugilegus zasiedla Europę, Azję Mniejszą i Azję Zachodnią po Jenisej i Ałtaj; Corvus frugilegus pastinator występuje na wschód od Jeniseju i Ałtaju po Daleki Wschód. Gawrony zamieszkują obrzeża lasów, śródpolne zadrzewienia z wysokimi drzewami, parki, aleje; osiedlają się również w miastach. Ojczyzną gawronów są azjatyckie stepy. Kiedy w Europie zaczęto wycinać duże połacie lasu pod uprawy, gawrony zaczęły przemieszczać się na wschód.\nGawron jest mniej więcej wielkości wrony, ale ma od niej smuklejszą sylwetkę. Osiąga długość ciała ok. 48 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 95 cm i wagę ok. 450-600 g. Upierzenie ciała jest czarne z fioletowym, metalicznym połyskiem, co sprawia, że gawrona można pomylić z krukiem. Okazuje się, że gawron jest czarny tylko dla nas. W ultrafiolecie, który ptaki widzą, a my nie, gawrony metalicznie błyszczą wszystkimi kolorami tęczy. Pożywienie gawronów jest rozmaite. Jesienią i zimą zjadają nasiona, bulwy, owoce leśne, a także odpadki kuchenne. Wiosną i latem zjadają duże ilości owadów i ich larw, nie gardzą również drobnymi zwierzętami i padliną. Wiosną często można spotkać na polach gawrony kroczące za ciągnikiem i zbierające wyorane z ziemi pędraki.\nGawrony są ptakami bardzo towarzyskimi. Gniazda zakładają w grupach na wysokich drzewach. Na jednym drzewie może znajdować się do kilkudziesięciu gniazd. W kwietniu samica składa 2-5 zielonkawoniebieskich, silnie wydłużonych jaj, które sama wysiaduje przez 16-18 dni. Pisklęta są gniazdownikami i opuszczają gniazdo po ok. 28-35 dniach. Gawrony wyprowadzają 1 lęg w roku.\nW Polsce gawrony są ptakami lęgowymi i zimującymi. Gawrony ze wschodu Europy przylatują do nas na zimę w październiku i listopadzie, a odlatują w marcu i kwietniu. W swojej książce "Ptaki Polski" Andrzej Kruszewicz pisze, że tylko 20% gawronów u nas zimuje, natomiast pozostała część ptaków odlatuje na zimowiska w Czechach, Austrii, Szwajcarii, Niemczech i Francji. Gawrony objęte są ochroną gatunkową tylko w okresie wiosennych lęgów.\npojedynczy, oddalający się gawron mp3 38 kb\ngawron mp3 34 kb\ngawrony mp3 23 kb\ngawrony z pojedynczym, wybijającym się osobnikiem mp3 133 kb\ngroźnie brzmiące gawrony mp3 20 kb\nWrona siwa - Corvus corone\nWrona siwa (wrona) - ptak z rodziny krukowatych (Corvidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) - występuje w kilku podgatunkach. W Polsce obserwuje się 2 podgatunki: wrona siwa (Corvus corone cornix) oraz czarnowron (Corvus corone corone). Wrona siwa zasiedla Europę od Półwyspu Apenińskiego i Łaby po Ural, a czarnowron występuje w Europie zachodniej (granica jego zasięgu przebiega między Odrą i Łabą). W Polsce czarnowrony pojawiają się głównie na terenach zachodnich. W miejscach współwystępowania wron siwych i czarnowronów obydwa podgatunki krzyżują się swobodnie między sobą, dając płodne mieszańce. Wrony zamieszkują obrzeża lasów, zadrzewień śródpolnych, parki, małe laski w pobliżu łąk i terenów wilgotnych.\nWrona jest wielkością zbliżona do gawrona. Osiąga długość ciała ok. 45-50 cm, rozpiętość skrzydeł 93-103 cm i wagę dochodzącą do 600 g. Wrona siwa ma głowę, szyję, skrzydła i ogon jednolicie czarne z metalicznym połyskiem , natomiast grzbiet, kark i brzuch - popielate. Ptak wygląda jakby miał ubraną siwą kamizelkę. Ubarwienie czarnowronów jest jednolicie czarne z zielonkawym połyskiem, przez co ptaki są łudząco podobne do gawronów. Dziób czarnowrona jest również czarny, a u wrony siwej dziób jest masywny, lekko zakrzywiony. Wrony siwe szybko przystosowują się do terenów zurbanizowanych i obecności człowieka. Wrony żyją w parach (tworzą pary wieloletnie) lub niewielkich stadach. Wrony żyjące w mieście siedzą na kominach lub antenach i obserwują swoje terytorium. Żywią się padliną, drobnymi ssakami i ptakami, owadami i innymi bezkręgowcami (np. ślimakami) oraz resztkami znajdowanymi na śmietnikach. Wrony zjadają niekiedy lęgi innym sąsiadującym wronom. Wrony odzywają się w locie charakterystycznym krakaniem. Głos wrony jest bardziej dźwięczny niż krakanie gawrona.\nW marcu wrona buduje gniazdo na drzewie, ale nie w lasach jak kruki, czy w miastach jak gawrony, lecz w krajobrazie otwartym. Gniazdo umieszczone jest zwykle w górnej części drzewa, często sosny. Gniazdo jest płaską platformą ułożoną z patyków, której wnętrze wyścielone jest trawą, korzonkami, niekiedy piórami kur domowych. W połowie kwietnia samica składa 4-6 zielonkawych, silnie wydłużonych jaj, które sama wysiaduje przez ok. 18-21 dni.Pisklęta opuszczają gniazdo po ok. 5 tygodniach. Wrony wyprowadzają 1 lęg w roku.\nW Polsce wrony należą do ptaków lęgowych i zimujących. W zimie pojawiają się u nas wrony ze wschodu Europy. Ze względu na pospolitość występowania wron ptaki nie są objęte ochroną, jednak ich odstrzał powinien być regulowany liczebnością osobników występujących na danym terenie.\nwrona1 mp3 47 kb\nwrona2 mp3 12 kb\nwrona3 mp3 18 kb\nczarnowron mp3 67 kb\nKawka - najmniejszy przedstawiciel rodziny krukowatych (Corwidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) - występuje w kilku podgatunkach. W Polsce można spotkać podgatunek Corvus monedula monedula (przez cały rok) i Corvus monedula sommeringii (pojawiający się zimą). Podgatunek Corvus monedula monedula występuje na półwyspie Skandynawskim, w południowej Finlandii, Danii, w Europie Środkowej na wschód od Łaby oraz na północnych Bałkanach. Podgatunek Corvus monedula sommerringii występuje w Europie wschodniej i w południowych Bałkanach oraz w zachodniej Azji po Kaszmir i Mongolię. Kawka żyje w pobliżu człowieka w miastach i na wsiach. Zamieszkuje parki, ruiny, skały i obrzeża drzewostanów.\nKawka jest nieco większa od gołębia; Jest też od niego smuklejsza i ma dłuższe nogi i dłuższy ogon. Ptaki te osiągają długość ciała ok. 33 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 67 cm i wagę ok. 180-260 g. Samce i samice są jednakowo ubarwione. Są jednolicie czarne, z siwym tyłem głowy, karkiem i bokami szyi. Tęczówki kawek są mlecznobiałe. Na otwartym terenie kawki są ptakami bardzo towarzyskimi i hałaśliwymi. Właściwie wszystkie kawki, które możemy obserwować wiosną, to ptaki w parach. Samiec nie odstępuje samicy na krok. Wszędzie razem latają, żerują na trawnikach i są blisko siebie. Zimą niektóre kawki łączą się w stada z gawronami. Pożywieniem kawek są ślimaki, dżdżownice, pędraki i larwy owadów. Polują też na małe gryzonie. Zjadają również owoce, nasiona, padlinę i różne odpadki znajdowane na śmietnikach.\nKawki gnieżdżą się w koloniach. Pierwotnie gnieździły się w dużych dziuplach drzew. Obecnie ten sposób gniazdowania kawki stosują już bardzo rzadko. Większość kawek rozmnaża się w miastach i wsiach. Swoje duże gniazda z patyków, piasku i gliny zakładają w ruinach, w kominach, na poddaszach i we wnękach różnych budowli. Przy gnieździe są bardzo skryte i zachowują się bardzo ostrożnie. Pod koniec kwietnia lub na początku maja samica składa 4-6 niebieskozielonych, ciemno-nakrapianych jaj, które wysiaduje sama przez ok. 17-19 dni. Pisklęta mają brązowe upierzenie. Młode osiągają samodzielność po ok. 30 dniach, lecz jeszcze przez pewien czas wracają na noc do gniazda. Kawki wyprowadzają 1 lęg w roku.\nW innych krajach Europy Zachodniej kawek nie ma tak dużo jak u nas. W Polsce jest to jeszcze dość pospolity ptak. Kawki ze wschodu Europy przylatują do nas na zimę w październiku i listopadzie, a odlatują w marcu i kwietniu. Kawki są pod ochroną.\nkawka mp3 12 kb\nkawki mp3 19 kb\nrozmowa kawek mp3 143 kb\nSójka - ptak z rodziny krókowatych (Corvidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) - występuje w wielu podgatunkach w Europie, Azji i w Afryce (podział na podgatunki wciąż wzbudza spory wśród ornitologów). Poszczególne podgatunki różnią się odcieniem upierzenia. Ptaki te dobrze czują się w lasach liściastych i iglastych, ale również w niewielkich laskach pomiędzy polami i łąkami, dosyć często w parkach i ogrodach, od nizin po górną granicę lasów w górach.\nSójka jest wielkości gołębia. Osiąga długość ciała ok. 34 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 53 cm i wagę ok. 140-190 g. Jest jednym z najładniej ubarwionych ptaków. Ciało sójki jest pokryte brązowymi piórami, końce skrzydeł i sterówki są czarne,boki głowy - czerwonobrązowe, kuper - biały. Na skrzydle sójki widnieje charakterystyczne niebieskie lusterko, a na czole występują czarne kreski na białym tle. Jesienią sójki żywią się żołędziami, orzechami i buczyną. Potrafią gromadzić zapasy na zimę. Chowają żołędzie i orzechy w różnyych kryjówkach ziemnych, o których najczęściej zapominają i odnajdują tylko niewielką ich część. Przyczynia się to do rozsiewania drzew. W lecie sójki polują na owady, ślimaki i inne drobne zwierzęta (np. jaszczurki), młode ptaki; wybierają też jajka z gniazd innych ptaków. Mimo że sójki zwinnie latają, to nie wybierają się za morze, lecz niektóre z nich odbywają niedaleką podróż na zimowiska na południu Europy; na ich miejsce przylatują sójki z północy Europy.\nGniazdo sójka zakłada na drzewie (głównie iglastym, rzadziej liściastym), w środkowej partii korony, tuż przy pniu. W kwietniu-maju samica składa 5-7 czysto-białych, zielonkawych lub szarawych jaj, które sama wysiaduje przez 16-17 dni. Pisklęta (gniazdowniki) uzyskują samodzielność mniej więcej po miesiącu. Sójki wyprowadzają 1 lęg w roku.\nW Polsce sójki są ptakami licznymi lęgowo i zimującymi na terenie całego kraju. Objęte są ochroną.\nsójka - głos1 mp3 37 kb\nsójka - głos2 mp3 41 kb\nsójka - głos3 mp3 47 kb\nsójka - głos4 mp3 42 kb\nsójka - głos5 mp3 87 kb\nsójka - jeszcze inne głosy mp3 80 kb\nSójka syberyjska - Perisoreus infaustus\nSójka syberyjska (sójka złowroga - syn. nazwy łacińskiej: Cractes infaustus) - ptak z rodziny krukowatych (Corvidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) - występuje w północnej Eurazji od Władywostoku i Sachalinu po północną część Półwyspu Skandynawskiego. Środowiskiem jej życia jest tajga.\nSójka złowroga osiąga długość ciała ok. 28 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 50 cm i wagę ok. 73-100 g. Upierzenie jej ciała jest beżowoszare, na skrzydłach i kuprze widnieją jaskrawordzawe plamy. Na głowie sójka syberyjska ma brązową czapeczkę; nogi i dziób są ciemne. Sójki te odżywiają się owadami, drobnymi ptakami i gryzoniami. Dietę uzupełniają pokarmem roślinnym (głównie nasiona roślin iglastych i jagody).\nGniazdo (podobne do gniazda sójki (Garrulus glandarius) sójka syberyjska zakłada na drzewie lub budynku. W marcu-kwietniu samica składa 3-5 jaj, które sama ogrzewa aż do wyklucia się piskląt. Młode osiągają samodzielność po ok. 40 dniach. Sójki złowrogie wyprowadzają 1 lęg w roku.\nW Polsce sójka syberyjska nie gnieździ się. Czasami tylko zalatuje do naszego kraju.\nsójka syberyjska (złowroga) mp3 46 kb\nsójka złowroga (syberyjska) mp3 173 kb\nSroka - osiadły ptak z rodziny krukowatych (corvidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) - występuje w kilkunastu podgatunkach w Europie, Azji i na wybrzeżach morskich Maghrebu. W Polsce występuje podgatunek Pica pica pica zasiedlający Europę środkową na wschód od Łaby, Wyspy Brytyjskie, południową część półwyspu Skandynawskiego, Danię, środkowe i wschodnie Bałkany oraz Azję Mniejszą. Niegdyś sroki zamieszkiwały tylko wsie i obrzeża lasów, ale teraz można je spotkać również w parkach i zieleńcach miejskich, unikają natomiast zwartych kompleksów leśnych i gór. Ptaki te dobrze czują się w niewielkich młodych laskach z domieszką olchy i brzozy, w kępach krzewów pośród pól i łąk jak również w starych, opuszczonych sadach i ogrodach w pobliżu ludzkich siedzib.\nSroka jest wielkości gołębia. Osiąga długość ciała ok. 45 cm, rozpiętość skrzydeł 58 cm i wagę ok. 170-270 g. Samica jest mniejsza od samca. Sroki mają długie, schodkowane ogony. Głowa, dziób, szyja, skrzydła, tył ciała i ogon sroki są czarne z połyskiem, jaskrawo kontrastujące z pozostałymi, białymi częściami ciała. Ptaki te są bardzo ruchliwe i hałaśliwe. Pożywieniem ich są owady, ślimaki, jaszczurki, żaby, myszy, jaja i pisklęta innych ptaków. Dietę uzupełniają ziarnem zbóż i owocami. Nie gardzą również padliną i odpadkami znajdowanymi na śmietnikach.\nSezon lęgowy u srok zaczyna się już w lutym. Gniazdo, w kształcie kuli z dwoma otworami wlotowymi, przykryte daszkiem z luźno splecionych gałązek, umieszczone jest zwykle na wysokości 3-6 m na wierzchołku drzewa lub wysokiego krzewu. Do swego gniazda sroki znoszą różne, błyszczące przedmioty. W marcu lub w kwietniu samica składa 4-7 bladozielonych, nakrapianych jaj, które wysiaduje przez 21-22 dni. Sroka broni swoich piskląt bardzo odważnie. Młode uzyskują samodzielność po ok. 28 dniach. Sroki wyprowadzają 1 lęg w roku.\nSroki są w Polsce pospolitymi ptakami lęgowymi i zimującymi. nie są objęte ochroną gatunkową.\nsroka1 mp3 23 kb\nsroka2 mp3 59 kb\nsroka3 mp3 114 kb\nWieszczek - Pyrrhocorax graculus\nWieszczek - średni ptak osiadły z rodziny krukowatych (Corvidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) - występuje w Alpach, Pirenejach, Apeninach, Górach Dynarskich, na Kaukazie, w Himalajach i przyległych pasmach górskich, w górach Azji Mniejszej i Iranu. W Afryce występuje w górach Atlas. Do Polski ptak ten sporadycznie zalatuje w Tatry. Zamieszkuje Góry, powyżej 1800 m n.p.m., w piętrze alpejskim.\nUpierzenie wieszczka jest całkowicie czarne z metalicznym połyskiem, dziób żółty, nogi czerwone. Ptak ten osiąga długość ciała ok. 37-38 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 78 cm i wagę ok. 190-250 g. Wieszczek żywi się owadami i mięczakami, a dietę uzupełnia nasionami i jagodami.\nWieszczek gnieździ się kolonijnie na niedostępnych ścianach skalnych. Objęty jest ochroną gatunkową.\nWieszczek1 mp3 47 kb\nwieszczek2 mp3 92 kb\nWrończyk - Pyrrhocorax pyrrhocorax\nWrończyk - ptak z rodziny krukowatych (Corvidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) - występuje w górach zachodniej i środkowej Europy po Ural, na Bałkanach, w Azji Środkowej i Wschodniej oraz w Afryce Północnej. Zamieszkuje alpejską strefę gór do 3500 m n.p.m.\nOsiąga długość ciała ok. 40 cm i rozpiętość skrzydeł ok. 80 cm. Ubarwienie wrończyka jest metalicznie czarne. Charakterystyczną cechą jest czerwone zabarwienie lekko wygiętego ku dołowi dzioba i nóg. Wrończyk żywi się drobnymi owadami, m.in. mrówkami.\nGnieździ się w szczelinach urwisk skalnych. Samica składa 4-5 jaj, wysiadywanych przez ok. 20 dni.\nWrończyki nie zalatują do Polski.\nwrończyk mp3 117 kb\nOrzechówka - ptak z rodziny krukowatych (Corvidae), rzędu wróblowych (Passeriformes) - występuje w dwóch podgatunkach. Podgatunek europejski - Nucifraga caryocatactes caryocatactes - jest osiadły i występuje przede wszystkim w górach w borach zwłaszcza świerkowych.\nOrzechówka jest wielkości gołębia. Osiąga długość ciała ok. 31 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 56 cm i wagę ok. 140-190 g. Upierzenie orzechówki jest ciemnobrązowe, na całym ciele występują liczne białe plamki. Wierzch głowy oraz końce lotek i steruwek mają czarne zabarwienie. Orzechówka ma mocny, walcowaty dziób i dużą głowę. Drugi podgatunek (nucifraga caryocatactes macrorhynos) zamieszkujący Azję pojawia się w Europie środkowej co pewien czas. Od podgatunku europejskiego odróżnia go znacznie masywniejszy dziób. Orzechówki jedzą nasiona drzew (wybierają nasiona z szyszek), orzechy, owady i ich larwy, ślimaki, drobne kręgowce, a także wybierają jaja z gniazd innych ptaków i zjadają ich pisklęta.\nGniazdo (na drzewie, przy pniu wysokiego świerka), orzechówka zakłada w marcu, kiedy w górach leży jeszcze gruba warstwa śniegu. Gniazdo jest dobrze ukryte i zamaskowane. W marcu lub w kwietniu samica składa 2-4 jaja, które są silnie wydłużone, bladoniebieskie, gęsto pokryte brązowymi plamkami. Podczas wysiadywania samiec dokarmia samicę. Pisklęta wykluwają się po ok. 18 dniach. Kilkustopniowy mróz nie szkodzi potomstwu i mimo zimowych jeszcze warunków pisklęta rozwijają się prawidłowo. W razie niebezpieczeństwa samiec bardzo odważnie broni samicy oraz piskląt. Orzechówki wyprowadzają 1 lęg w roku.\nW polsce orzechówka jest ptakiem lęgowym i zimującym. Jest objęta ochroną gatunkową. W latach obfitujących w pokarm ptaki te rozmnażają się bardzo licznie, natomiast w latach niepomyślnych ich liczebność gwałtownie spada.\norzechówka mp3 12 kb\norzechówka - dłuższy występ mp3 94 kb


Czas Kultury – Kwartalnik społeczno-kulturalny Czas Kultury 4/2004 (121) – Czas Kultury\nNumer 4/2004 poświęcony jest szeroko pojętemu zjawisku recyklingu, które można określić jako „kultura odzysku”. Idea recyklingu, czyli przetwarzania surowców wtórnych, tworzenie nowych pożytecznych produktów z odpadów i śmieci, kojarzony jest przede wszystkim z problemami ekologii i ekonomii - opowiada o tym tekst Williama Rathje o archeologii śmietników. Amerykański profesor przez wiele lat prowadził tzw. Garbage Project, w którym badał strukturę spożycia w gospodarstwach domowych na podstawie analizy tego, co wyrzucane jest na śmieci.\nRecykling to nie tylko zjawisko ekonomiczne – kultura odzysku porzuconych na śmietnik idei zaznacza się we współczesnym malarstwie (tekst Violetty Sajkiewicz), literaturze (artykuł Urszuli Śmietany o prozie Angeli Carter) czy w kinie (tekst Blanki Brzozowskiej). Węgierski pisarz Péter Zilahy podejmuje temat idei Europy poddawanej przez stulecia swoistemu ideologicznemu recyklingowi.\nPonadto w najnowszym numerze „Czasu Kultury” czytelnik znajdzie obszerną prezentację twórczości Adama Wiedemanna: nowe wiersze, omówienie autorstwa Karola Maliszewskiego i rozmowę z poetą przeprowadzoną przez Mariusza Grzebalskiego.\nArcheologia zintegrowana. Paradygmat śmietnikowy\nW stronę kultury odzysku – design a estetyka śmietnika\nWyrok czy wybór?\nJakie to europejskie!\nRe-Grimm-owanie baśni. Kulturoterapia Angeli Carter\nW poszukiwaniu miast/śmieci\nSteffi Graf wśród sław / Moje balety\nKochaj siebie, Wiedemann… / Adam Wiedemann „Kalipso”\nZ Adamem Wiedemannem rozmawia Mariusz Grzebalski\nNie kpię, tylko pytam o drogę\nO, kurde – jęknęła Gabriela\nW poszukiwaniu rynku sztuki / Targi Sztuki Art Poznań 2004, Stary Browar, Poznań 3–7.06.2004\nCiało Chrystusa w świetle fotografii / „Corpus Christi. Wizerunek Chrystusa w fotografii od 1850 do 2001 roku”, Deichtorhallen, Hamburg 19.12.2003–12.04.2004\nLibeskind w Zachęcie / Daniel Libeskind, „Fundamenty pamięci / Memory Foundations”, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 15.06.–15.08 2004\nCzas Architektury / 9. Międzynarodowa Wystawa Architektury, Wenecja 12.09.–7.11.2004\nZ Birgit Brenner rozmawia Joanna Turowicz\nNeuroza. Sztuka na obrzeżach społecznego tabu\nKultura Druku / Elizabeth L. Eisenstein „Rewolucja Gutenberga”\nCzytelnicza niewinność / Dubravka Ugresić „Czytanie wzbronione”\nWygwizdów – Zadupie: w tę i z powrotem / Andrzej Stasiuk, „Jadąc do Babadag”\nOd patriarchy do partnera / Krzysztof Arcimowicz „Obraz mężczyzny w polskich mediach. Prawda – fałsz – stereotyp”\nOda do niedojrzałości / Mariusz Sieniewicz „Czwarte niebo”\n„Figury retoryczne” w „miejsce erotycznych” / Mariusz Appel „[kocie łby]”\nniewiele kobiet miałem w życiu… / Jacek Podsiadło „Wiersze zebrane”\nTańcząca z metaforami / Monika Mostowik „Taka ładna”\nMieszczanin romantykiem? / Stefan Chwin „Kartki z dziennika”\nLove Toni Morrison – redefinicja miłości i historii / Toni Morrison „Love”\nHomo homini homo est / Włodzimierz Pawluczuk „Judasz”


Czytam sobie - dzieci polubią naukę czytania | WP parenting\nCzytam sobie - dzieci polubią naukę czytania\nWśród nich „Wars i Sawa”, „Lem i zagadki Kosmosu”, „Szkoła na Dobrej” oraz dwie pozycje z podserii eko „Po co wieje wiatr” i „Futuropolis – miasto jutra”.\nDzieci są pełnoprawnymi czytelnikami, którzy jak dorośli mają swoje gusta, pasje i zainteresowania, tym samym chcieliby zaspakajać swoją rosnącą ciekawość i z czytania mieć przyjemność oraz rozrywkę. Według badań naukowców to właśnie ci, którzy potrafią czytać dla przyjemności osiągają sukcesy w nauce, a potem w dorosłym życiu. Co więcej czytanie ma większy wpływ na edukacyjne sukcesy niż pochodzenie socjoekonomiczne dziecka! Są dowody, że bogatsze słownictwo dziecka i jego chęć udziału w dyskusji to wynik samodzielnego czytania, dodatkowo są one bardziej empatyczne i łatwiej nawiązują relacje, czego pozbawieni są nieczytający rówieśnicy.\nWarto zadbać, żeby dzieci czytały, ale również, by czytanie pokochały! To prosta droga do zdobywania i weryfikowania wiedzy, poznawania różnych punktów widzenia, wyrabiania własnego zdania na różne sprawy, rozwijania umiejętności samodzielnego myślenia.\nJakie powinny być pierwsze książki do samodzielnego czytania?\nPozycje książkowe, które mają wtajemniczyć dzieci w świat samodzielnej umiejętności czytania, powinny być zupełnie inne niż te, które czytają dzieciom dorośli choćby podczas rytuału wieczornego czytania. Sukcesem jest pierwsza samodzielnie przeczytana książka, dlatego musi to być pozycja z prostszym tekstem, napisana dużą czcionką, której objętość nie przekracza możliwości dziecka. A co najważniejsze tematyka powinna nawiązywać do zainteresowań młodego czytelnika. Taka jest seria „Czytam sobie”, która powstała z myślą o dzieciach zaczynających samodzielnie czytać. Prowadzi młodego czytelnika od składania liter do płynnego czytania. Pozwala dziecku szybko poczuć smak sukcesu, wynikającego z samodzielnej lektury pierwszej książki. Poczucie to wzmacniają kolorowe naklejki i dyplom, będące nieodłącznymi elementami każdej książki. Ważne jest, aby namawiać dzieci do czytania i pomagać im w nauce samodzielnego czytania. Czytanie to nie tylko przyjemność. Dzięki książkom lepiej rozumiemy świat i siebie wzajemnie.\nFAKTY, LEGENDY, EKOTEKSTY, SAME DOBRE OPOWIEŚCI\nMłodzi, ciekawi wszystkiego czytelnicy w aktualnej odsłonie nowości w cyklu „Czytam sobie” mają do dyspozycji pasjonujące opowieści. Historie zawsze wciągające, czasem z dreszczykiem, innym razem pełne humoru, przygód, emocji i wzruszeń – każdy znajdzie wśród licznych tytułów coś dla siebie.\nW ramach cyklu Eko:\nPo co wieje wiatr (poziom 1) Rafał Witka z ilustracjami Aleksandry Krzanowskiej. Opowieść o wietrze, który narozrabiał w życiu Kingi. Jednocześnie to historia uwrażliwiająca na stan natury i jej zasobów w dzisiejszym świecie. Rozmowy rodzeństwa o zielonej energii, żeglowaniu, usypywaniu wydm i balonie porwanym przez psotne wietrzysko, które staje się pretekstem do zadania tytułowego pytania. Czy wiatr to tylko zwykły psotnik, czy jest z niego jakiś pożytek?\nFuturopolis – miasto jutra (poziom 2) Joanny Jagiełło z ilustracjami Ewy Poklewskiej-Koziełło. Książka dla młodych miłośników i miłośniczek science fiction. Dzieci chętnie wyobrażają sobie, jak będą wyglądały miasta i technologie przyszłości. To doskonały punkt wyjścia do rozmów o nowoczesnej urbanistyce i energii odnawialnej, której nie brakuje w tytułowym Futuropolis.\nW cyklu Legendy:\nWars i Sawa (poziom 1) Wojciecha Widłaka z ilustracjami Joli Richter-Magnuszewskiej. Legenda według interpretacji autora opowiedziana prostymi słowami i niezwykłymi obrazkami. Jak z małej rybackiej wioski powstała Warszawa? Kim byli Wars i Sawa i jakie było ich największe, niespełnione marzenie? Dlaczego to właśnie syrena stała się symbolem i obrończynią polskiej stolicy? To klasyczna opowieść o tym, że czynione dobro kiedyś do nas wróci.\nW cyklu Fakty:\nLem i zagadki Kosmosu (poziom 2) Marcina Barana z ilustracjami Tomka Kozłowskiego. Wydana z okazji obchodów Roku Lema i setnej rocznicy urodzin biografia pisarza. Książka spodoba się dzieciom zainteresowanym tajemnicami kosmosu. To opowieść nie tylko o dzieciństwie i młodości Stanisława Lema, ale również o powstaniu wszechświata. Autor pisze również o tym, jakie ukryte treści można znaleźć w prozie Lema, zachęcając jednocześnie młodych czytelników i czytelniczki do tworzenia własnych opowieści.\nW głównym cyklu:\nSzkoła na Dobrej (poziom 3) Joanny Olech z ilustracjami autorki. Opowieść o wyjątkowej podstawówce. Scenki z życia szkoły składają się na historię, która uczy tolerancji i uwrażliwia na potrzeby innych. To szkoła do której tęsknią teraz wszystkie dzieci. Książka powstała we współpracy z programem „Szkoła ucząca się”, przedsięwzięciem realizowanym przez Centrum Edukacji Obywatelskiej.\nCZYTAM SOBIE – FENOMEN SERII\n„Czytam sobie” - jest pierwszym takim programem wydawniczym w Polsce do nauki czytania na trzech poziomach zaawansowania czytelniczego - podbiło rynek wydawniczy i przekonało już tysiące dzieci do rozpoczęcia przygody z czytaniem.\nAlicja Kost, pomysłodawczyni i główna autorka bloga Mataja, tak opisuje doświadczenia z serią:\n"Pierworodna nauczyła się czytać de facto sama chwilę przed 7 urodzinami. Młody tymczasem znał literki, umiał złożyć z nich proste wyrazy typu mama, tata, ale jak z tego bezboleśnie przejść do czytania książek, pozostawało dla mnie zagadką. (…) Czytam sobie, której celem jest wspieranie samodzielnego czytania dzieciaków. U nas był to autentycznie strzał w dziesiątkę – dzięki tym książeczkom młody odpalił i to właśnie podczas „siedzenia” w domu w trakcie pierwszego lockdownu poszybował z czytaniem w kosmos (…), a przypominam, że nie potrafił niczego poza składaniem prościutkich wyrazów."\nDziś w istotny sposób cykl Czytam sobie wyróżnia bogactwo tematyki i różnorodność. W obrębie tej samej serii można znaleźć książki dla pasjonatów astronomii, przyrody, historii, miłośników gotowania, wiernych fanów postaci z popularnych filmów, tych, którzy lubią rozwiązywać zagadki kryminalne, tych co kochają zwierzęta, dla których ekologia jest ważna i wiele, wiele innych. Autorzy traktują małych czytelników poważnie: książki popularnonaukowe dostarczają rzetelnej, aktualnej wiedzy, powieści intrygują, kryminały nie dają się odłożyć, a według przepisów kulinarnych naprawdę można gotować.\nBarbara Maria Morawiec, autorka i redaktor naczelna portalu Lustro Biblioteki, inspirującego serwisu dla bibliotekarzy, o „Czytam sobie” pisze tak:\n"wartościowe książki wpierające naukę czytania i pobudzające młodych odkrywców do poznawania świata literackiego. Sprawdza się tutaj bardzo dobrze powiedzenie – nauka przez zabawę. Wciągające historie pióra wybitnych polskich autorów, barwna warstwa obrazowa najlepszych polskich ilustratorów i komentarze specjalistów to dowód na to, że książeczki z tej serii powinny być dostępne w każdej bibliotece."\nDziś w serii jest już ponad 100 tytułów, które sprzedały się w łącznym nakładzie ponad 2 000 000 egzemplarzy! Cykl ma na swoim koncie też 11 nagród niezależnych gremiów. Co więcej – „Czytam sobie” wciąż się rozwija i dopasowuje do potrzeb nowych czytelników. Każde dziecko znajdzie coś dla siebie. Cykl adresowany jest do dzieci w wieku 5–7 lat, ale są to granice umowne.\nChcesz poznać nowości w serii? Obejrzyj film\nZobacz film: "Chcesz poznać nowości w serii? Obejrzyj film"\nWięcej informacji o książkach z serii Czytam sobie na: https://czytamsobie.pl/ https://www.facebook.com/CzytanieToDziala https://www.instagram.com/harperkids_polska/ http://www.harpercollins.pl/\nKsiążki są dostępne w sprzedaży tutaj.\n"Wars i Sawa" Autor: Wojciech Widłak Ilustrator: Jolanta Richter-Magnuszewska Oprawa: miękka Objętość: 32 strony Format: 145x185 Cena: 12,99 ISBN: 978-83-276-6318-4\nOto legenda o Warsie i Sawie, opowiedziana prostymi słowami i niezwykłymi obrazkami. Mali czytelnicy jeszcze długo będą pamiętali tę historię, dobry uczynek Warsa, fascynującą syrenę i jej piękny prezent.\nSkładam zdania, drugi poziom „Czytam sobie” to propozycja dla dzieci, które rozpoczęły już swoja przygodę z czytaniem. Zdania są tu dłuższe, a w tekście jest więcej dialogów. Duża czcionka ułatwia czytanie, a wyrazy w ramkach pomagają w ćwiczeniu sylabizowania. Ciekawe, zabawne historie pióra wybitnych polskich autorów i ilustracje autorstwa najlepszych polskich ilustratorów sprawią, że czas spędzony na czytaniu, będzie czasem świetnej zabawy. Zgodne z zaleceniami metodyków.\n"Lem i zagadki Kosmosu" Autor: Marcin Baran Ilustrator: Tomasz Kozłowski Oprawa: miękka Objętość: 48 stron Format: 145x185 Cena: 12,99 ISBN: 978-83-276-6119-7\nKsiążka, w której Marcin Baran opowiada o świecie, wszechświecie i Stanisławie Lemie. Od samego początku – od nicości, bezgłosu i chaosu po rok 1921, kiedy to przyszedł na świat Stanisław Lem. Dowiadujemy się, że pisarz lubił Tatry, swój dom i desery. Pisał książki i fascynował go Kosmos. Książka inspirująca do rozmów z nauczycielem i rodzicem, stawiająca wiele pytań i skłaniająca do poszukiwań.\nPołykam strony, trzeci poziom serii „Czytam sobie” przeznaczony dla dzieci, które już czytają samodzielnie. Duża czcionka ułatwia czytanie, a słowa zaznaczone gwiazdką są wyjaśnione w alfabetycznym słowniczku na końcu książki. Czarno-białe ilustracje i przewaga ilościowa tekstu nad ilustracjami dają poczucie obcowania z prawdziwą książką. Forma książek zgodna jest z zaleceniami metodyków.\n"Szkoła na Dobrej" Autor: Joanna Olech Ilustrator: Joanna Olech Oprawa: miękka Objętość: 64 strony Format: 145x185 Cena: 14,99 ISBN: 978-83-276-6316-0\n"Szkoła na Dobrej" to zwyczajna podstawówka, do której tęsknią teraz wszystkie dzieci. To miejsce pełne radości i śmiechu, gdzie każdy czuje się dobrze. Pytania nigdy nie pozostają bez odpowiedzi, a nauczyciele są przyjaźni i chętnie pomagają swoim uczniom. Chociaż problemy, z którymi się spotykają są czasem bardzo trudne.\nCzytam sobie EKO to książki do nauki czytania, w których szczególna rola przypada tematyce związanej z ochroną środowiska i tak zwaną inteligencją ekologiczną. To uwrażliwienie na stan natury i jej zasobów jest w dzisiejszym świecie już nie tylko ważne – jest odpowiedzialnością każdego człowieka, małego i dużego. A za to, czy młodzi ludzie zdobędą tę wrażliwość – odpowiadamy my dorośli. W tym przypadku wydawcy. Czytam sobie EKO to wkład w budowanie podwalin lepszego świata przez edukację młodego czytelnika i dostarczanie mu nie tylko narzędzia do zdobycia kluczowej umiejętności czytania, ale także rozwinięcia świadomości tego, co dzisiaj oznacza wspólna odpowiedzialność człowieka za środowisko i przyszłość Ziemi.\nPo co wieje wiatr Autor: Rafał Witek Ilustrator: Aleksandra Krzanowska Oprawa: miękka Objętość: 32 strony Format: 145x185 Cena: 12,99 ISBN: 978-83-276-6317-7\nPewnego dnia Kinga dostała piękny balon. Niestety wiatr porwał go wysoko ponad dachy domów. Czy wiatr to tylko psotnik, czy jest z niego jakiś pożytek?\n"Futuropolis - miasto jutra" Autor: Joanna Jagiełło Ilustrator: Ewa Poklewska-Koziełło Oprawa: miękka Objętość: 48 stron Format: 145x185 Cena: 12,99 ISBN: 978-83-276-6116-6\nPatrycja Nowak, 06.09.2021 10:03