Bez podziękowań po trzęsieniu ziemi w Damszungu\nTybetański internet huczy o Astrologicznym Almanachu klasztoru Taszilhunpo w Cangu, który zapowiadał w tym roku (dla Tybetańczyków, ziemnego szczura) „ciągłe burze i trzęsienia ziemi" oraz „liczne rozboje". Katastrofy naturalne i niepokoje społeczne, których byliśmy świadkami, każą myśleć z podziwem o precyzji tysiącletniej tradycji wróżenia z gwiazd. Tymczasem centrum badań sejsmologicznych i jego wszechobecne stacje badawcze składające się jakoby na nowoczesny, naukowy system wczesnego ostrzegania ograniczyły się do zamknięcia wrót stodoły po ucieczce konia.\nW Damszungu nieopodal Lhasy 6 października zatrzęsła się ziemia z siłą 6,6 stopnia w skali Richtera. Skutki odczuto w stolicy, Szigace i wielu innych miejscach. Według oficjalnych danych w ciągu czterech kolejnych dni doszło do ponad tysiąca wstrząsów wtórnych (najpoważniejszy miał 5,4 stopnia). W maju potężne trzęsienie spustoszyło Wenchuan, a media budowały psychozę, bombardując ludzi relacjami i obrazami niszczycielskiej siły żywiołu. Dziś w Lhasie wcześniej puszcza się dzieci do domów albo w ogóle zamyka szkoły, a otwarte przestrzenie - choćby place przed Potalą czy Dżokhangiem - są pełne samochodów i ludzi. Ilekroć trzęsie się ziemia (jak zwykle bez wcześniejszego ostrzeżenia) Tybetańczycy bronią się, jak umieją. Słyszałam, że najbardziej sprawdza się kreślenie swastyki wapnem na strychu i ustawianie w centrum diagramu białej porcelanowej miseczki z ryżem. (Swastyka jest jednym z symboli, przywołującym wszystkie bóstwa na niebie i ziemi, religii bon, a ów rytuał ma, jak sądzę, je zjednać.)\nWładze, które mienią się ateistycznymi, zareagują zapewne pogardliwym uśmiechem. Spójrzmy jednak, czym zajmowały się w ostatnich dniach. Rządowe media najpierw poinformowały o trzydziestu zabitych, by po kilku godzinach zredukować ich liczbę do dziesięciu. Skąd ten rozrzut? Nie wyjaśniono, niemniej lhascy użytkownicy telefonów komórkowych otrzymali surowe ostrzeżenie przed „rozpowszechnianiem pogłosek". Tybetański serwis Radia Wolna Azja, który próbował przygotować materiał o tym wydarzeniu, dowiedział się od pracowników szpitala w Damszungu, że liczba ofiar jest pilnie strzeżoną tajemnicą. Bo? Że? Trzęsienie ziemi jest dziełem natury, dlaczego nie wolno o nim mówić? Warto zauważyć, że rządowe media ograniczają się do panegiryków: na zdjęciach widać tylko współczujących urzędników, wojsko, paramilitarnych i policję - czyli bohaterów akcji ratunkowej. Wcześniej, po masowych protestach w całym Tybecie, uzbrojeni po zęby mundurowi nie zostawili nikomu złudzeń, zalewając nasz kraj w jednym celu: bandyckiego uciszenia mas. Wątpliwości nie mogło mieć nawet dziecko. Najwyraźniej ktoś postanowił poprawić ich wizerunek, gdyż nic nie wskazuje, by postawa władz uległa jakiejkolwiek zmianie. Trzymają łapę na wszystkim, więc akcja ratunkowa jest ich psim obowiązkiem. Rząd ma jednak zdumiewający dar przekuwania katastrofy w sukces, domagając się wdzięczności w morzu bólu i łez. „Kultura zobowiązania" z cechami chińskimi nie jest specyfiką relacji z oka cyklonu. Poczekajcie i przekonajcie się, jak będą mówić o trzęsieniu za dzień, za miesiąc, za rok.\nUczeni sejsmolodzy powiadają teraz, że za częste trzęsienia ziemi odpowiada jedyna w swoim rodzaju struktura geologiczna Płaskowyżu Tybetańskiego. Ostatnio działo się w jego wschodniej części, co nie znaczy, że do jeszcze poważniejszych katastrof nie dojdzie wkrótce choćby na południu. Innymi słowy, wedle tych mężów, będą nowe trzęsienia - albo nie. A mieszkańcy regionu wciąż nie mogą liczyć na należne im, rzetelne, aktualne informacje. Choć mają prawo wiedzieć.\nJeśli wolno, osobiście sugerowałabym zezwolenie na pracę zagranicznym mediom, które oszacowałyby straty i zrecenzowały akcję ratunkową Przyjęłabym też pomoc humanitarną z zagranicy. A skoro póki co rządowi dziennikarze interesują się tylko heroizmem urzędników, policjantów i żołnierzy, z reguły nie zauważając opinii i potrzeb ofiar, warto może zainteresować ich takimi błahostkami.\nPekin, 9 października 2008


Dzień kobiet tuż.. tuż… | Czaszegarkow.pl - blog o zegarkach znanych marek\nCzas Zegarków / Dzień kobiet tuż.. tuż…\nKwiatek dla każdej niewiasty\nPoczątek marca to czas, kiedy wokoło panuje jeszcze zima, ale serca rwą się już do wiosny, dlatego doskonałym upominkiem z okazji święta pań są kwiaty. W czasach „słusznie minionych” (czyli w okresie komunizmu) ten dzień był opanowany przez goździki. Kwiaty te otrzymywały panie w domach, w zakładach pracy i wszędzie, gdzie się pojawiały. Dziś goździki wracają do kwiaciarni, jednak marcowe święto zostało podbite przez bardziej wiosenne tulipany. Jeśli więc pragniesz zrobić przyjemność wszystkim paniom wokoło to koniecznie wybierz się do kwiaciarni, kup całe naręcza tych pięknych, wiosennych kwiatów i obdaruj nimi kobiety wokół.\nCoś dla najbliższych na świecie\nDzień kobiet to także okazja do obdarowania czymś szczególnym najbliższych sobie pań. Doskonałym upominkiem może okazać się np. zegarek. W naszym sklepie można kupić całkiem sporo czasomierzy, które doskonale sprawdzą się jako upominki tego dnia. Jednym z nich jest biały zegarek Rado. Podobnie jak spora część zegarków tej marki czasomierz przez nas wybrany jest zbudowany z elementów ceramicznych. Wykorzystywany przez producenta materiał jest niezwykle odporny i nie zniszczy się nawet podczas bardzo intensywnego użytkowania. Uzupełnieniem całości jest szkiełko szafirowe, które charakteryzuje się znacznie wyższą odpornością na uszkodzenia od zwykłego szkła mineralnego wykorzystywanego w popularnych czasomierzach. Ten zegarek nie tylko świetnie się prezentuje, ale także jest niemal niezniszczalny, więc posłuży obdarowanej przez długi czas. Jeśli chcesz zrobić przyjemność żonie, mamie czy córce to z pewnością warto się zastanowić na takim zakupem.\n« Zegarki mechaniczne vs kwarcowe\nJak dbać o paski skórzane »


Horizon Plaza - ul. Domaniewska 39a, Mokotów, Warszawa - biuro do wynajęcia\nHorizon Plaza - informacje ogólne\nHorizon Plaza położony jest przy ulicy Domaniewskiej 39a w warszawskiej dzielnicy Mokotów. Obiekt oddalony jest od głównego dworca kolejowego w mieście (PKP Warszawa Centralna) o około 15 minut jazdy samochodem. Międzynarodowy Port Lotniczy im. Fryderyka Chopina mieści się w odległości 15 minut jazdy samochodem od nieruchomości.\nHorizon Plaza to 13-kondygnacyjny budynek biurowy, oferujący około 34 000 m2 powierzchni do wynajęcia. Obiekt zapewnia dostęp do około 50 naziemnych oraz 530 podziemnych miejsc parkingowych. Budynek posiada certyfikat BREEAM na poziomie Very Good.\nHorizon Plaza - informacje szczegółowe\nPowierzchnia całkowita budynku 56 000 m2\nPowierzchnia biurowa brutto budynku 34 170 m2\nPowierzchnia biurowa netto budynku 32 941 m2\nMinimalna powierzchnia piętra 2 000 m2\nMaksymalna powierzchnia piętra 3 700 m2\nHOL, Budynek 2


Acmella oleracea (znieczuliczka) - wykorzystanie, przetwarzanie\nAutor Wątek: Acmella oleracea (znieczuliczka) - wykorzystanie, przetwarzanie (Przeczytany 5837 razy)\n« dnia: Czerwiec 26, 2015, 19:32:52 »\nWitam zielone kolezanki i kolegów\nNa wiosnę dostałam nasionka od bardzo miłej osoby z forum. Z dobrego serca dawał to i wszystkie niemal ładnie rosną.\nMam teraz zagwozdkę jak tu roślinkę jak w tytule wykorzystać najlepiej.\nZnalazlam informacje że Indianie stosowali przy bólu zęba (jak będą kwiatki sprawdzę bo podobno listki słabiej działają)\nMa działanie antyseptyczne ale takze jest zwana ziołowym botoxem - czyli drogie Panie wygładza zmarszczki.\nAle ani słowa czym potraktować roslinkę aby jak najwiecej cennych skladników przeszło ekstrachentu?\nMacie jakies doswiadczenia? Będę wdzięczna za podpowiedzi, nie chcę eksperymentować sama bo materiału mało.\nOdp: Acmella oleracea (znieczuliczka) - wykorzystanie, przetwarzanie\n« Odpowiedź #1 dnia: Czerwiec 27, 2015, 23:03:03 »\nZjadłam listka znieczuliczki, sprawdzić ten efekt ślinotoku i odrętwienia\nŚlinotok jakoś nie byla jak w opisie, moze delikatnie\nale zaskoczyło mnie mrowienie na języku i podniebieniu.\nPodobno kwiatek działa najmocniej a listek ma mniej Spilantholu ale i tak jestem zaskoczona szybkością działania i jego mocą.\nPamiętacie proszek ktory strzela w ustach? - no to takie mniej więcej uczucie\ndzieciom się podobało, mam nadzieje że nie zjedzą mi całej plantacji\nEfekt utrzymuje się jakieś 5 min.\nPowtórzę eksperyment z kwiatkiem\nMartwi mnie że mszyce kurde się dobrały i mrówki też łażą\n« Odpowiedź #2 dnia: Czerwiec 27, 2015, 23:29:08 »\nTak na ziołowy rozum...\ndotarłem do informacji o zawartości alkaloidu o nazwie "spilanthol", tanin, olejków i flawonoidów.\nÓw alkaloid ponoć jest praktycznie nierozpuszczalny w wodzie https://de.wikipedia.org/wiki/Spilanthol nie rozumiem dokładnie, ale ma jakieś powiązania z kw. tłuszczowymi podejrzewam, że najlepsza byłaby ekstrakcja tłuszczami.\nOlejki domowo najlepiej wyciągać etanolem albo tłuszczami, emulsjami tłuszczowymi.\nTaniny w wodzie, etanolu, eterze etylowym, acetonie, octanie etylu...\nFlawonoidy do wody chyba przechodzą, zależy jeszcze jakie dokładnie.\nPytanie co do Twojego użytku jest z zawartości rośliny najbardziej potrzebne?\n« Odpowiedź #3 dnia: Czerwiec 29, 2015, 10:45:16 »\nNo nie ukrywam, ze ciekawi mnie takze ten ziołowy botox, więc odrobinę surowca przerobię z uzyciem tłuszczy - skonsultuje sie z dziewczynami ziołowokosmetycznie doswiadczonymi.\nCzyli klasyczna nalewka, albo wino bo tam i woda i alkohol jest\nzawsze można jeszcze po odcedzeniu zalać jakimś olejem.\nDzięki Adam za podpowiedzi\n« Odpowiedź #4 dnia: Czerwiec 29, 2015, 13:28:53 »\nCytat: Mama w Czerwiec 26, 2015, 19:32:52\nnie chcę eksperymentować sama bo materiału mało.\nTak naprawdę to nie musisz wiele na eksperymentu zużyć. Spróbuj może po 2-3 rozdrobnione świeże listka zmacerować w kieliszkach do wódki. W jednym na zimnej soli fizjologicznej w drugim ciepłym olejem w trzecim na alkoholu (40-50%). Zobacz co będzie dawało efekty podobne do żutego listka.\nWiesz dokłądnie co ma być tym botoksem? Do gdzieś pisali chyba że to pono flawonoidy za to odpowiadają, ale jakoś nie chce mi się w to wierzyć. Przecież tyle źródeł flawonoidów i nikt o żadnym botoksie w ich przypadku nie krzyczy...\n« Odpowiedź #5 dnia: Czerwiec 29, 2015, 21:15:20 »\nno właśnie nie wiem cóż to tak wygładza zmarszczki w tej roślince\ngeneralnie botox to chyba dziala porażająco na mięśnie, taki mały paraliż i nie pozwala im się kurczyć, albo je zwiotcza\npooglądaj zdjęcia niektórych celebrytek, które z wiekiem młodnieją u wszystkich jest zauważalny brak mimiki twarzy, nie potrafią np. uśmiechac się, nie ma załamków na skórze a skórę po botoxie mają gładką jak pupka niemowlaka\nno i tutaj by się zgadzało z tym, bo acmella a konkretnie kwiatek powoduje znieczulenie/drętwienie\nświeży surowiec ma krotkotrwały efekt, może alko czy tłuszcz potrafi to przedłużyć\nAle jak to takim kosztem odrętwienia ma być to ja wolę mieć zmarszczki i dawać znać czy sie uśmiecham czy jestem zdziwiona\nto raczej taka babska ciekawość tez dochodzi do tego, bo przyznam mało roślin, które jadłam ma taki natychmiastowy efekt.\nTa przyroda nie przestaje mnie zaskakiwać\n« Odpowiedź #6 dnia: Czerwiec 29, 2015, 23:42:23 »\nCytat: Mama w Czerwiec 29, 2015, 21:15:20\nAle zewnętrznie nigdy nie osiągniesz tego co daje botox bo w grę wchodzi inny mechanizm. Toksynę botulinową się wstrzykuje aby poraziła nerw, a nie działa się przez bezpośrednie oddziaływanie na skórę.\nJa raczej po roślinie bym się spodziewał intensywnej regeneracji skóry i wpływu na jakość naczyń pod skórą (mrowienie??)\n« Odpowiedź #7 dnia: Październik 05, 2016, 14:09:38 »\nJeszcze nie zakończył się bieżący sezon działkowy a mnie zebrało na przyszłoroczne plany. No cóż moje doświadczenia z uprawą acmelli jakoś się nie powiodły. Jednak nie poddaję się. Przy poszukiwaniu nasionek natrafiłem na taką oto informację odnośnie jej zastosowania:\nDziała wzmacniająco na organizm, jest również silnym afrodyzjakiem- wzmaga wytwarzanie testosteronu u mężczyzn. Niewielkie ilości rozdrobnionych liści mogą stanowić wspaniały dodatek do sałat. Po ugotowaniu tracą one swój mocny smak, mogą zastąpić szpinak albo młode liście buraków. Liście dodawane do sałatek powodują niezwykły efekt smakowy, podobny do wody gazowanej.\nKwiatostany tej niezwykłej rośliny są małe, żółtawe z purpurowo brązowym szczytem i maja niezwykłe właściwości, które powodują że tubylcy stosują je przy bólach zębów i innych dolegliwościach w jamie ustnej. Kiedy włoży się je do ust ma się wrażenie mrowienia i drętwienia, podobnego do działania prądu w 9- woltowej baterii, również żucie liści działa podobnie. Pochodzi z ze strefy tropikalnej Brazylii więc trzeba ją traktować jako niezwykłą roślinę jednoroczną, kwitnie całe lato do późnej jesieni. Dorasta do ok. 60cm, liście jasnozielone, owalne.\nStanowisko słoneczne, możliwie ciepłe. Gleba żyzna, stale wilgotna, odczyn obojętny\nDobrze, że na mężu nie eksperymentowałaś, a nam na konferencji dawałaś zlizywać z łapek tylko po kropelce


Coś dla siebie znajdą tu miłośnicy legend. Na przykład opowieść o założycielu Wąwolnicy, królu Kraku, który ponoć polował w tych stronach i któremu tak spodobało się miejsce otoczone lasami, że wybudował tu zamek i nazwał małym Wawelem czyli Wawelnicą.\nMyliłby się jednak ten, kto sądzi, że w Karmanowicach nadal panują warunki „jak za króla Ćwieczka”. Wszystkie pokoje gościnne są luksusowo wyposażone, a kuchnia należy do najsmaczniejszych i...najbardziej zdrowych w regionie. To tu działa grupa producencka eksportująca do Europy Zachodniej najwyższej klasy owoce.\n„A gdzie zapowiadana egzotyka?”- zapytają uważni czytelnicy? W gospodarstwie hodowane są różnorodne odmiany ptactwa domowego wśród nich ...strusie. Zwierzaki można oglądać na wybiegu. Karmanowickie strusie mają także za sobą debiut filmowy. „Zagrały” w filmie promującym uroki Wąwolnicy. Film, którego premiera odbyła się w styczniu 2009 roku obejrzeli m.in. polonusi w USA, Ameryce Południowej i Australii.


MAGAZYN - FILOZOFIA MUMINKÓW\nHome > literatura > FILOZOFIA MUMINKÓW\t19 marca 2014\nW zeszłym roku ukazała się w Polsce biografia autorki Muminków, Tove Jansson, napisana przez długoletnią przyjaciółkę pisarki, Boel Westin. Obchodzona na całym świecie setna rocznica urodzin Tove przyczyniła się do przyjazdu jej biografki do Polski. Rozmawiamy o mamie Muminków i samych Muminkach. Zero infantylizmu.\nBoel Westin, materiały prasowe Wydawnictwa Marginesy\nMAGAZYN: W biografii napisanej przez Panią można odnaleźć ogromną sympatię i podziw dla Tove Jansson. Jak doszło do tego, że stała się ona bohaterką Pani książki?\nBoel Westin: To długa historia. Jako dziecko oczywiście czytałam Tove Jansson i uwielbiałam książki o Muminkach, ale to nie była główna przyczyna moich poszukiwań. Napisałam doktorat o Tove Jansson i serii o Muminkach, a potem zajęłam się trochę innymi tematami, ponieważ chciałam zrobić karierę naukową. Chciałam jednak wrócić do Tove Jansson, ponieważ w trakcie prac nad doktoratem odkryłam wiele kwestii, których jeszcze dobrze nie znałam, na przykład jej obrazy czy pochodzące z wczesnego etapu kariery ilustracje czy satyry polityczne. Wtedy też zaczęłam poszukiwania do biografii. Dość wcześnie się poznałyśmy i zrozumiałyśmy. Dostałam pozwolenie na przeczytanie jej pamiętników z młodości. Właściwie dostęp do nich miałam już w trakcie prac nad doktoratem, a potem odwiedziłam ją kilka razy i rozmawiałyśmy. Ale nigdy nie czytała tego, co pisałam, aż do momentu, gdy ukończyłam pracę. Nie ingerowała w tworzony o niej tekst. Niestety, kiedy biografia została opublikowana, ona już nie żyła. Wiedziała jednak o wszystkim, co piszę.\nNie podsuwała więc żadnych pomysłów co do biografii?\nRaczej nie, czasem może coś wspominała. Mogłam jej zadawać pytania: „Czy mogłabyś mi opowiedzieć coś o swoich przyjaciołach z lat czterdziestych, o swoich znajomych artystach?” i tak dalej. Oczywiście, pytałam także o jej lektury, co robiła w Paryżu, więc były to głównie pytania o fakty. Była niesamowicie systematyczną osobą, kochała fakty. Zawsze dużo mówiła o potrzebie posiadania materiału, to było jej słowo-klucz. Ale oczywiście mogła podsuwać pomysły, kiedy z nią dyskutowałam. Po jej śmierci zbliżyłam się do Tuulikki Pietilä [długoletniej partnerki Tove Jansson – przyp. red.], dużo rozmawiałyśmy o niej i o wszystkich tych rzeczach, które pamiętała. Obie opowiedziały mi historię ich pierwszego spotkania i jak się zakochały. Wspaniała, poetycka opowieść!\nOpowiedziały w ten sam sposób?\nCałkiem podobny. Choć myślę, że kiedy opowiada się tę samą historię kilka razy, zaczyna żyć ona własnym życiem. Wydaje mi się jednak, że była ona wiarygodna, ze spacerem w Helsinkach, z zimą… bardzo poetycka.\nPrzyjmuje Pani w książce obiektywny punkt widzenia literaturoznawcy, który przyjacielsko patrzy na autorkę. Ale jaka była na co dzień Tove Jansson?\nMyślę, że młoda Tove Jansson była bardzo otwarta, lubiła artystów, miała mnóstwo przyjaciół, pisała masę listów. Ale z czasem, im bardziej rosła jej sława, tym bardziej stawała się wycofana i chciała być tylko dla siebie. W pewnym sensie była samotniczką, lubiła samotność. Zawsze istniała u niej pewna ambiwalencja: rozmawiania z ludźmi i nie robienie tego, ale zdecydowanie była bardzo przyjacielska. Kiedy się z nią rozmawiało, miało się poczucie, że jest się wybranym. Choć czasem zdarzało się jej powiedzieć, że tak naprawdę pewnej osoby nie lubiła. Myślę, że to bardzo naturalne, bardzo ludzkie. Zresztą sporo ludzi chciało się do niej zbliżyć. Ale na co dzień była bardzo pracowitą osobą. Pracowała cały czas.\nJej mottem było: „praca i miłość”.\nTak, to wczesne motto. Ważna jest tu kolejność! Najpierw praca, potem miłość. To były wartości, które były dla niej bardzo ważne. To one były fundamentami jej życia. Myślę, że nie potrafiłaby sobie wyobrazić życia bez pracy. Pracowała od wczesnej nastoletniości aż po schyłek życia. Była wtedy bardzo chora, ale to w niczym nie przeszkadzało. Opublikowała zbiór krótkich opowiadań w 1999 roku, czyli na 3 lata przed śmiercią. To była jej ostatnia praca, o której miała w zwyczaju mówić, że jest to jej łabędzi śpiew.\nCzy irytują Panią pytania o związek Tove z kobietą?\nNie, ponieważ był on naturalną częścią jej życia. To też oczywiście wpłynęło na jej prace. Ale, co ważne, trzeba pamiętać, że miała w swoim życiu dużo związków, zarówno z mężczyznami, jak i z kobietami. Dla niej istotne było, by mieć kontakt z osobami, z którymi kiedyś utrzymywała bliskie relacje. Wydaje mi się ciekawe to, że wiele z jej wczesnych miłości zostawało jej przyjaciółmi. Być może nie były to zażyłe znajomości, ale jednak przyjacielskie. Najpierw miłość, potem przyjaźń. To bardzo znaczące.\nJakie odkrycie związane z Tove dokonane w trakcie pracy nad książką najbardziej Panią zaskoczyło?\nByło mnóstwo rzeczy, ale jedna stała się dla mnie jasna: jej ambiwalencja wobec Muminków. Mówiła o radości i obowiązku, a to stanowiło dla niej swego rodzaju przeciwieństwa. Co więcej, Muminki stawały się coraz popularniejsze, Tove oczywiście również stała się sławna. Nie była może niewidzialna, ale to Muminki stały się ważniejsze. Pisze w swoich notatkach o „tych głupich Muminkach”. Jest wobec nich bardzo ironiczna, niektóre wywiady o nich falsyfikuje. Gdzieś chyba nawet pisze, że nienawidzi Muminków. Nie była to może niespodzianka, ale uderzający fakt ambiwalentności. Ważna była dla mnie możliwość przeczytania jej listów, z których częścią miałam już styczność w trakcie pisania doktoratu, jednak dopiero potem mogłam czytać ich znacznie, znacznie więcej. Wszystkie są bardzo literackie i ma się poczucie, że ona naprawdę mówi.\nCo było tematem Pani doktoratu?\nBył to świat Muminków. Zrobiłam analizę narracji oraz pomysły estetyczne, napisałam także rozdział o pracy Tove w politycznym czasopiśmie. Była to pierwsza naukowa rozprawa o tym temacie, wówczas, o dziwo, nie powstawały jeszcze książki naukowe o Muminkach.\nJak Pani myśli, dlaczego świat tak bardzo pokochał małe trolle?\nTo interesujące pytanie. Składa się na to dużo rzeczy – książki o Muminkach można odczytywać na wiele, wiele różnych sposobów. Można je czytać, gdy jest się dzieckiem, ale również już będąc dorosłym i widzieć różne rzeczy w tych samych książkach. Są one bardzo egzystencjalne, opowiadają o ludzkim, czy Muminkowym, życiu. Tove pisze także o nas – co prawda opowiada o Dolinie Muminków, ale my w pewien sposób żyjemy przecież w Dolinie Muminków. Jeśli ktoś chce, może identyfikować się z różnymi bohaterami. Opisuje nasze potrzeby, emocje, uczucia, jednocześnie pisze także o sobie. Stworzyła swego rodzaju wymyśloną przestrzeń, jak to się stało w serii o Narni czy w Alicji w krainie czarów. To jej własna refleksja o sobie, ale również dotycząca naszego świata.\nJakie książki czytała Tove w dzieciństwie?\nLubiła zbiory szwedzkich i fińskich bajek, zwłaszcza z ilustracjami Bauera. Bardzo się one podobały Tove i jej matce. Czytała także mnóstwo powieści przygodowych. Na pewno kochała książki z jakimś rodzajem akcji. Kiedy była już dorosła, czytała zwykle zbiory opowiadań. Kiedy poznaje się jej twórczość, staje się oczywiste, że musiała sama dużo przeczytać i że przeniosła ze zmianami pewne elementy z innych książek, na przykład przygody w Lecie w Dolinie Muminków przypominają trochę szekspirowskie rozwiązania. Była bardzo oczytaną osobą, ale zazwyczaj przedstawiała się jako malarka. Malowała i pisała, co bardzo wpływa na nasz odbiór jej książek złożonych z obrazków i tekstów Tove.\nCzy istnieją książki, które choć trochę przypominają Muminki?\nZ pewnością, istnieją w literaturze wątki wymyślonego świata jak w Muminkach…\nJustyna Czechowska: Ja myślę o książkach z zakończonej serii, takiej, która już nie będzie uzupełniania. To jest ciekawe, że Tove postanowiła w pewnym momencie, że to już koniec i nigdy więcej nie napisała książki o Muminkach.\nBoel Westin: Mogła kontynuować, ale tego nie zrobiła. I to też jest jej wspaniałą cechą.\nDlaczego zdecydowała się zakończyć serię?\nChciała zająć się innymi rzeczami, pisać inny rodzaj tekstów. Kiedy opublikowała swoją ostatnią powieść, miała już za sobą książki dla dorosłych. Jej ostatnia praca to zbiór krótkich opowiadań, chciała więc opowiadać już o ludziach, a nie o Muminkach. Oczywiście, istnieją podobieństwa.\nCzy książki, które publikowała Tove z myślą o dorosłych, cieszyły się tak samo dobrymi recenzjami jak Muminki?\nTo było dla niej początkowo trudne, bo była uznawana za…\nTak, i krytycy porównywali jej opowiadania do książek o Muminkach i znajdowali w nowszych pozycjach Wiercipiętka czy Filifionkę. Z czasem zyskała jednak szacunek dzięki zwłaszcza swoim opowiadaniom, ale również trzem powieściom. Istnieje chyba pięć lub sześć zbiorów jej opowiadań. Są różne od Muminków także pod względem objętości – z biegiem lat opowiadania stawały się coraz krótsze i krótsze. Ostatnie są bardzo cienkie. Kiedyś Tove mówiła mi, że jej metodą jest wygotowywanie aż zostanie tylko trochę wody. Trzeba nieustannie przerabiać swoje teksty aż do odnalezienia perfekcji.\nCzy te ostatnie zbiory są przetłumaczone na polski?\nJustyna Czechowska: Są dwie krótkie powieści: Kamienne pole, Lato, mamy także zbiory opowiadań. Te książki są bardzo stare, były opublikowane w latach osiemdziesiątych i są bardzo trudne do zdobycia. Pojawiają się pomysły, by wydać je po raz drugi.\nObecnie obchodzimy setną rocznicę urodzin Tove Jansson, mają one miejsce nawet w Krasnojarsku w Rosji. Czy w każdym kraju zainteresowanie Muminkami jest takie samo?\nMyślę, że zainteresowanie jest ogromne, ale nie jestem od tego ekspertem. Książki Tove przetłumaczono na bodaj pięćdziesiąt języków. Na pewno jest bardzo popularna w Japonii, zainteresowanie zaczyna rodzić się także w Chinach. Jest jedna ciekawa rzecz – cieszy się ogromnym powodzeniem w Szwecji, Norwegii, Finlandii, ale nie w Danii. Duńczycy nie żywią uczuć do Muminków, ale nie do końca wiem dlaczego. Na samym początku Muminki miały bardzo złą prasę i być może to dlatego.\nJakie były dla Pani najbardziej zaskakujące pomysły związane z obchodami urodzin Tove?\nDzieje się dużo rzeczy. Niedługo będzie można oglądać film oparty na komiksie Moomins on the Riviera. W Londynie wystawiana będzie sztuka oparta na pracy Tove, będzie także koncert London Moomin Music, czyli mnóstwo różnych sztuk. I oczywiście będzie wystawa malarstwa Tove w Helsinkach. Odbywa się również kilka seminariów, a także będzie opublikowana nowa książka. Razem z jej finlandzkim wydawcą tej jesieni będziemy publikować kolekcję jej listów – Letters from Tove Jansson. [Mamy nadzieję, że w Polsce zostanie opublikowana – przyp. red.].\nCzy istnieje coś takiego jak „kultura Muminków”?\nTak, zdecydowanie. W latach pięćdziesiątych, kiedy stawała się coraz popularniejsza, pojawiła się jakaś histeria wokół książek Tove Jansson w Szwecji i Norwegii. Pojechała wtedy na swego rodzaju wycieczkę po uniwersytetach, ponieważ studenci byli ogromnymi fanami Muminków. Istniała „filozofia Muminków”, która mówiła, w jaki sposób żyć i jak patrzeć na rzeczywistość – można przecież odwoływać się do Muminków, kiedy opowiada się o życiu. Stają się więc one częścią naszych doświadczeń już poza książkami. Istnieje więc kultura Muminków, ale chodzi pewnie też o całą otoczkę wokół Muminków.\nTak, na przykład o popkulturę.\nIstnieje mnóstwo rzeczy powiązanych z Muminkami. Zaczęło się to nawet dość wcześnie, już na początku lat pięćdziesiątych mówiła o robieniu Muminkowych przedmiotów czy figurek. Zarówno ona, jak i jej matka, robiły figurki Muminków z ceramiki. Są bardzo ładne, są artystycznie wysmakowane. Teraz istnieje sporo różnych rzeczy… Cóż, każdy może mieć o nich swoją opinię. Istnieje zresztą przemysł Muminkowy. Ja sama mam Muminkową tacę.\nPani ulubiona postać z Muminków?\nCóż, to zależy…\nTo teraz w Warszawie.\nWciąż nie jestem pewna. Dużo ludzi chce być jak Mała Mi, ale w rzeczywistości niewiele ludzi ma takie cechy jak ona. Pewnie jest się trochę wszystkimi bohaterami po trochu. Kiedy byłam dzieckiem, lubiłam Muminka i to z nim się identyfikowałam. Nie miało dla mnie znaczenia, że to „on”, przecież to mogła być też „ona”, bo mieli te same kształty. Ale naprawdę nie wiem, co odpowiedzieć. Jest jedna postać, którą lubię szczególnie – to Paszczak, filozof zajmujący się czytaniem Der Untergang des Abendlandes, który jest dla mnie figurą akademika.\nCo myśli pani o Buce?\nTo bardzo ciekawa postać. Można powiedzieć, że wszyscy mają w swoim sąsiedztwie jakąś Bukę. Do tego ta postać się przez książki zmienia. Jest symbolem i może mieć wiele, wiele znaczeń.\nMOOMIN BUSINESS I CAŁA RESZTA – recenzja biografii Tove Jansson\nstrona przejdź do strony: 1234\n100 lat mamy Muminków. Dziś przypa...>>\nJaume Cabré powraca na polski ryne...>>\nSto lat mamy Muminków. Rok 2014 to...>>\nSzwedzki potop literacki? Bonnier ...>>\nPamiętniki Mamusi Muminka


2008 » Polska Strona Telemarkowa\nKombajn zbożowy Można odnieść wrażenie, że podczas skrętu telemarkowego bardziej istotną rolę pełni narta przednia. Nie do końca jest to prawdą. Rzeczywiście, na początku łatwiej jest początkować skręt nogą przednią i tak powinny chyba przebiegać [...]\nZamieszczone przez Wojtek Rogowski\tTechnika\nJazda w głębokim śniegu Jazda w głębokim śniegu jest sztuką samą w sobie i wymaga sporych umiejętności. Poniżej znajdziecie bardzo cenne uwagi Grześka zebrane podczas któregoś z wyjazdów: „… Ze względu na imponujące opady śniegu [...]\nTrafiliśmy z terminem i dobrze i źle. Dobrze, bo akurat napadało metr świeżego puchu. Źle, bo gdy przyjechaliśmy, to wciąż padało, wiało przeraźliwie, było zimno i trasy zasypane świeżym były już pełne muld. Ale to [...]\nNie mam ambicji uczynienia z poniższego tekstu kompletnego podręcznika jazdy telemarkiem. Jeżeli chcesz nauczyć się tej techniki jazdy na nartach powinieneś(-aś) zaopatrzyć się w podręcznik z prawdziwego zdarzenia (patrz Literatura) lub wybrać się do szkoły [...]\nTrasa 4-7 godzinna; Krowiarki, Sokolica, Babia Góra, Przełęcz Brona, Markowe Szczawiny, Krowiarki (~17km, 700m podejść). Opis trasy: 1. z Przełęczy Krowiarki (1012 m.n.p.m) czerwonym szlakiem grzbietem przez Sokolicę (1367 m.n.p.m) na Babią Górę (1725 m.n.p.m) [...]\nSympatyczna jednodniowa wycieczka; wybraliśmy się w trójkę: Ilonka, Pik i ja. Pogoda była niepewna – chmury, ale z możliwymi przejaśnieniami. Sniegu poniżej 900 mnpm bardzo mało, dlatego zdecydowaliśmy się od razu zacząć wyżej – czyli [...]\nTegoroczne Spotkanie Telemarkowe było już siódmym z kolei i pod kilkoma względami miało wyjątkowy charakter. Pogoda nas za bardzo nie rozpieszczała przez te trzy styczniowe dni i można powiedzieć, że impreza odbyła się pod znakiem [...]\nZamieszczone przez Grzesiek Rogowski\tButy, Narty, Sprzęt, Wiązania\nPodczas tegorocznego Spotkania Telemarkowego w Wierchomli dzięki uprzejmości Magdy Boguni i Maćka Kasperczaka będącego dystrybutorem na Polskę sprzętu kanadyjskiej firmy G3 oraz Piotrka Gąsiorowskiego i Marka Gdesza reprezentujących firmy K2 i Rottefella mieliśmy możliwość wypróbować [...]


Wroclavia Galeria kino – ciekawy case jak nie tworzyć stron www\nWroclavia Galeria i Cinema City – ciekawy case jak nie tworzyć stron www ?\nWroclavia Galeria to nowe centrum handlowe we Wrocławiu.\nJak sami o sobie piszą, Wroclavia Galeria: „to nowe, lifestylowe centrum handlowe mieszczące w samym sercu Wrocławia […] Marki, których nie było dotąd w mieście, flagowe sklepy […] największe grupy odzieżowe […] międzynarodowe, pierwszy we Wrocławiu IMAX […] nowoczesna architektura: przeszklone wejścia i dachy, iluminowane, trójwymiarowe elewacje […].\nGeneralnie ujmując „naj”.\nZatem wyobraźcie sobie jak zaskakującym jest fakt, że strona internetowa tegoż wyjątkowego giganta została zrobiona w przestarzałym systemie, zachowawczej formie i – co najdziwniejsze – w zaprzeczeniu do strategii sprzedażowej, kluczowego przecież elementu istnienia galerii handlowych.\nO co chodzi? Zobaczcie sami.\nWroclavia Galeria – case o budowie www\nWchodzimy na stronę www.wroclavia.pl. Strona jest estetyczna, jednak od tak wielkiego gracza, naprawdę można się było spodziewać czegoś bardziej spektakularnego. Zwłaszcza, że Wroclavia Galeria szczyci się nowoczesną architekturą, zatem mogłaby pochwalić się zdjęciami tejże. Zamiast tego na stronie wykorzystano typowo reklamowe (i jednocześnie “sztuczne”) zdjęcia. Zmarnowany potencjał.\nPowiecie – reklamowa sesja zdjęciowa to nic złego i standard. Dlaczego zatem ta pani wygląda, jakby jednak miała się rozpłakać?\nIstotnie zaskakujący uśmiech\nHasła reklamowe głoszą uśmiech, a na stronie nie znajdziemy nawet zaaranżowanych zdjęć zadowolonych klientów. W większości loga, banery i grafiki.\nDla porównania – kilka stron głównych innych marek.\nZobaczcie – aż się prosi, aby na stronę główną wstawić piękne, wielkie i atrakcyjne zdjęcie (lub nawet wizualizację, jak poniżej) budynku galerii, który wygląda tak:\nZresztą ani na stronie www ani na stronie Wroclavia Galeria na Facebooku również trudno znaleźć jakiekolwiek zdjęcie całego obiektu po ukończeniu. Nie ma zdjęć z otwarcia ani tłumów wrocławian, o których pisała Gazeta Wrocławska. To też jest ciekawostka, ale nie o Facebooku dzisiaj ;)\nWracajmy do www. Po wejściu na stronę główną widzimy trzy główne kategorie:\nDwie z nich utrzymują uwagę klienta wewnątrz strony. Kino wyprowadza ruch z galerii, czyli dosłownie pozwala klientowi “wyjść ze sklepu”. Jak? Po prostu. Przekierowuje na stronę www.cinema-city.pl .\nWedług zasad sprzedażowych inna strona niż nasza własna, jeżeli już zdecydujemy się do takowej linkować, powinna się otworzyć w nowej karcie. Tak, aby każdy, kto jednak zechce do nas wrócić, mógł to zrobić od razu. Lub gdy zamknie tę inną stronę (w tym przypadku stronę www kina) nadal będzie miał otwartą stronę sklepu (Wroclavia).\nTo ryzykowna sytuacja, ponieważ jeżeli klient wejdzie na stronę kina, ta otwiera mu się w tej samej karcie co wroclavia.pl, zatem nie ma pewności, czy powróci do galerii. Zwłaszcza, że akurat w tym konkretnym przypadku, Cinema City wyprowadza swój ruch na YouTube. O tyle dobrze, że już do osobnej karty ;)\nPrzyznacie sami, że to dosyć zabawna sytuacja? Dwa giganty sprzedażowe oddają swoich klientów innym serwisom. A tam na internautów czekają już inne pokusy i inne zajęcia. Część klientów zapewne nie wróci.\nJeżeli natomiast chcemy sprawdzić, co grają w kinie w Galerii Wroclavia przez telefon, ta próba zakończy się zupełnym niepowodzeniem. Na urządzeniach mobilnych przekierowania na stronę Cinema City nie ma w ogóle. Widnieje jedynie informacja o godzinach otwarcia kina. Czyżby to była zachęta do osobistego przyjścia do galerii, a tym samym prawdopodobnie na zakupy? ;)\nA najbardziej zabawny w tym wszystkim jest fakt, że wpisując w wyszukiwarce hasło „Galeria Wroclavia” znajdziemy artykuły z Gazety Wrocławskiej, podczas gdy sami zainteresowani uplasowali się dopiero na piątym miejscu (dobrze, że w ogóle na pierwszej stronie wyników wyszukiwania) ?\nOt i case nam się trafił lokalnie ?\nSkoro czytacie ten tekst, zakładamy, że znalazł się tam, gdzie powinien – czyli na górze wyszukiwarki Google. Dlatego nie omieszkamy dorzucić kilku słów reklamy o sobie – jeżeli chcecie mieć dobrze wypozycjonowaną i nowoczesną stronę www, możecie się zgłosić do nas ? Media & Kreacja KONTAKT\nPs. Przeglądając dokładnie omawianą stronę widzimy, jak dużo pracy włożyli autorzy wroclavia.pl w jej stworzenie. Po wpisaniu w wewnętrznej wyszukiwarce portalu hasła “sukienki”, gdzieś daleko, na dole, po banerach sklepowych, pojawiają się zdjęcia realnych produktów. Zatem bardzo wiele treści zostało “ukrytych” w głębi strony. Pytanie tylko, czy klienci będą mieli tyle determinacji, aby do nich dotrzeć? I kolejne pytanie – czy artykuły te faktycznie są w sprzedaży na miejscu?\ngaleria pks galeria wroclavia nowa galeria wrocław pks wrocław pozycjonowanie stron www public relations tworzenie stron www Wroclavia Galeria\nBardzo dużo stron www i sklepów jest źle zrobione, źle pozycjonowane – albo i jedno, i drugie. Trochę to smutne, że takie babole oferują często “profesjonalne” firmy czy agencje. Przeciętny człowiek powierza im swój biznes i jednocześnie skazuje na straty…\nJest dokładnie tak, jak piszesz Agnes. A człowiek, który się na tym nie zna, praktycznie nie ma szans tego sprawdzić. Zresztą jest tak w każdej branży, że są tacy, którzy znają się na rzeczy i tacy, którzy tylko udają (albo im się wydaje, że się znają).


Pocałunek Fauna – Ekonomia przetrwania\nPocałunek Fauna to opowieść o losach grupy przyjaciół. o tragedii. która połączyła ich na zawsze. choć rozproszyła po świecie. O magicznym mieście dzieciństwa na Ziemiach Odzyskanych. którego historia odciska się piętnem na bohaterach. O tęsknocie. która sprawia. że wraca się do korzeni. choćby na chwilę. i o trudnej przyjaźni. która przetrwała upływ lat i zmienne koleje losu.\nTo także opowieść o niespełnionej młodzieńczej miłości i ludzkich wyborach. które nie zawsze są właściwe. a które często w sposób ostateczny wpływają na ludzkie życie.\nGrupa przyjaciół spotyka się po dwudziestu latach. aby zmierzyć się z tajemnicą. z którą nie umieli sobie poradzić. będąc jeszcze nastolatkami. a która zaważyła na życiu każdego z nich.\njak pomnażać oszczędności maciej samcik, antropologia literatury, mit przedsiębiorczości audiobook, ps kocham cię na zawsze, caroline angel, intercyza a rozwód, mikroskopia świetlna, szustak o spowiedzi, pokolenie ikea audiobook chomikuj, rodzanice puzyńska, alfred szklarski tomek w krainie kangurów, pinokio książka pdf, ebook dl, zwierzaki wierszaki, 41 nadziei, długi kosmos chomikuj, honoré de balzac książki, karolina kozioł, don miguel ruiz cztery umowy, czubuwna, paulina świst przekręt…\n365 dni pdf onlinedama paxtonahistoria bez cenzury 4liu cixinotwórz oczy alicja sinicka pdfove logmansbostatystyczny drogowskaz 3 pdfzłączeni pokusą pdf


Zatruty ogród - Alex Marwood - Książka - Bonito\nKsięgarnia » Książki » Literatura piękna » Powieść » Thriller » Zatruty ogród\nZatruty ogród – opis wydawcy\nOpinie czytelników o „Zatruty ogród”\nData: 15.07.2020 21:57\nJak już wspominałam we wstępie – ta książka to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Sekta i życie w niej to wręcz idealny materiał na dobry thriller, który nie tak łatwo zepsuć. Szkoda tylko, że przykład „Zatrutego ogrodu” pokazuje, że niestety wciąż to możliwe.\nMam dziwne wrażenie, że w tej powieści zupełnie nic do siebie nie pasuje. I takie samo wrażenie miałam już od pierwszych stron, jednak łudziłam się, że w miarę rozwoju akcji coś się zmieni. Jak mówią „nadzieja matką głupich”… Według mnie w tej powieści brakuje przede wszystkim wyraźnego kierunku, bo przez większą część fabuły zastanawiałam się, o co właściwie tutaj chodzi. W zamian za to mamy niepasujące do siebie wydarzenia, chaos i bałagan. Życie w sekcie przypominające chwilami obóz pracy jest może być lepiej opisane, jednak wciąż brakowało mi w nim czegoś trudnego do zidentyfikowania. Tak samo nie polubiłyśmy się z główną bohaterką. Potrafię sobie wyobrazić, że zmiana sposobu myślenia po 20 latach spędzonych w tak specyficznym miejscu, jakim jest sekta, może okazać się niemożliwa. A jednak w przypadku Romy chciałoby się chwilami krzyknąć „hej, dziewczyno, pomyśl”, chciałoby się skłonić ją do działania, bo ta, choć była świadkiem wielu nadużyć w swojej „rodzinie”, wciąż nie potrafiła wysnuć z nich wniosków. Ale zdaję sobie sprawę, że wymagam od niej być może zbyt wiele, skoro to sekta od najmłodszych lat uczyła ją myśleć i wpierała jej swoje wierzenia, tworząc z niej podatną na wpływy marionetkę.\n„Ogród jest jak społeczeństwo – mawia Ojciec. – Niewyrywane chwasty zduszą pożyteczne rośliny i ukradną im substancje potrzebne do życia. Musimy być czujni. Złe myśli, złe pomysły i źli ludzie, wszystko to zagraża naszemu przetrwaniu.”\n„Zatruty ogród” to moje pierwsze spotkanie z Alex Marwood, które dość mocno mnie rozczarowało. Kolejna powieść autorki czeka na mojej półce, ale póki co nie planuję po nią sięgać.\nData: 17.06.2020 22:00\nData: 24.05.2020 18:26\nData: 13.05.2020 15:22\nData: 05.05.2020 13:46\nPoznajemy tutaj losy rodzeństwa: Romy, Ilo i Eden. Siostrzeńców naszej bohaterki Sarah. Dzieci zostały znalezione na farmie, gdzie dokonano masowego samobójstwa – 150 osób. Jak się okazało była to sekta. Sarah nie mając pojęcia o wychowywaniu dzieci postanawia wziąć ich pod swoją opiekę aby nie mieć wyrzutów sumienia przed zmarłą siostrą. Nie jest to proste zadanie, gdyż świat z którym ona żyje jest poniekąd obcy dla dzieci. Mają o nim pojęcie, gdyż w sekcie – Arce uczyły się o tym jak żyją i co jest ważne dla Martwych – tak nazywali społeczeństwo spoza swojej sekty, ale ciężko im zrozumieć, że nieraz trywialne rzeczy są ważniejsze, niż co to powinno rzeczywiście takie być. Dzieci mimo wszystko są inteligentne i szybko potrafią dostosować się do nowego życia, ale cały czas wiedzą, co jest dla nich ważne. Eden jest biologiczną córką przywódcy sekty. To on decydował, kiedy i która z kobiet urodzi dziecko. Jego dziecko, czy innego z członków sekty. Ma on kilkanaścioro dzieci i tylko jedno z nich będzie tym Jedynym. Tym, które ich wyzwoli, kiedy nadejdzie Koniec. Cały czas żyjąc w zgrupowaniu przygotowują się do tego dnia. Każda osoba z sekty ma swoje obowiązki i musi się z nich wywiązywać. Dziewczynki po dostaniu pierwszej miesiączki stają się kobietami i z tej okazji jest wyprawiane przyjęcie na farmie. Mają wówczas również obcinane … włosy, zaczynają pracę na farmie i nie są już traktowane jak dzieci. Po ukończeniu osiemnastego roku życiu mogą zostać matkami. Podczas przesilenia, jak co roku wyprawiane jest duże przyjęcie. To wówczas przywódca Arki uzna, która z kobiet będzie miała zaszczyt zostać tym razem matką. W sekcie nie ma ludzi starszych niż pięćdziesięciolatkowie, takie osoby z niewiadomego powodu znikały. Grupa musi być młoda i silna, a starsi ludzie to uniemożliwiają. Siostra Sarah uciekając z domu jako nastolatka trafiła do tej sekty, dostała nowe imię i musiała się dostosować do panujących tam warunków. Nie było łatwo, gdyż zwykły gwałt przekreślił ją i została wyrzutkiem oddelegowanym do najgorszej pracy na farmie. Pomocy społecznej oraz Sarah tylko się wydaje, że dzieci zostały uwolnione od sekty, to nieprawda, Arka cały czas istnieje. Do czego będzie zdolna Romy, Eden i Ilo aby wrócić do swoich❓ Szczerze to w głowie mi się to nie mieściło, że mogą mieć tak namieszane w głowie i tak manipulować ludźmi dookoła, aby tylko osiągnąć swój cel i cel istnienia tego Jedynego.\nData: 05.05.2020 03:33\n„Zatruty ogród” zaczyna się jak u Hitchcocka – od trzęsienia ziemi ;) Za takowe bowiem należy uznać zbiorowe samobójstwo stu członków odizolowanej od świata sekty czekającej na apokalipsę. Zgodnie z obowiązującą u Hitchcocka zasadą potem napięcie powinno tylko wzrastać… W „Zatrutym ogrodzie” do pewnego stopnia tak się dzieje, jednak… od Alex Marwood chyba nie oczekiwaliśmy tego, co ostatecznie tutaj dostajemy. I w pewnym stopniu wydaje mi się, że od tej akurat autorki należałoby chyba oczekiwać nieco więcej.\nData: 01.05.2020 18:39\nData: 26.04.2020 13:14\nW co musi wierzyć cała społeczność, by popełnić zbiorowe samobójstwo? Co nimi kierowało?\nGdy przeczytałam pierwsze strony prologu „Zatrutego ogrodu” Alex Marwood, aż dreszcz przeszedł po mnie. Od razu pomyślałam sobie, taaak to będzie dobra lektura.\n„Za tym murem jest coś, co być może odmieni nas na zawsze. (…) wyglądają jak rzeka. Wylewają się zza drzwi i spływają po schodach niczym liczne dopływy, które łączą się z sobą na ścieżkach”.\nA jak bardzo byłam nią rozczarowana później. Autorka zaprezentowała nam tylko mocny początek, a spodziewałam się podbijania tych emocji, dalej było tylko nużąco. Zero akcji czy wyrazistości głównych postaci, wielkie nic. A szkoda, bo „Sąsiad z sąsiedztwa” był świetny, dlatego spodziewałam się więcej.\nJedyną fascynującą sprawą w tej książce jest motyw sekty, Arki. I cała organizacja, ich funkcjonowanie. Jak jedna osoba może zmanipulować całe grupy, a one idą za nią, nie patrząc na nic więcej. Ich wiara w swoją wyjątkowość i wrogość wobec społeczności żyjącej poza ich grupą wybranych.\n„Zostałaś wybrana. Jesteśmy najważniejszymi ludźmi na świecie, Romy. Wiesz o tym. Dzięki Arce ludzkość przetrwa. Będziemy ojcami i matkami przyszłości. Po prostu oprócz nas nikt o tym nie wie. Wszyscy są nikim. Każdy jest kimś”.\n„Jeśli przez całe życie powtarzają ci, że tam, na zewnątrz, ludzie nie mają pojęcia, co ich czeka, cieszysz się, że ty jesteś przygotowana na apokalipsę. Kiedy mówią ci, że tam, na zewnątrz, na każdym kroku czyhają zagrożenia, jesteś szczęśliwa, że możesz żyć w zamkniętym małym świecie”.\nKsiążka ma dwa przedziały czasowe, zatytułowane Przed końcem, który opisuje czas przed zbiorowym samobójstwem i Wśród martwych, przedstawiający wydarzenia aktualne, gdzie historię opowiada Romy, jedna z nielicznych osób, które przeżyły. Jej zadaniem jest ochronienie siebie i swojego nienarodzonego dziecka, musi nauczyć się żyć we wrogim środowisku. I odpowiedzieć sobie na kilka nurtujących ją pytań; komu może zaufać, a przed kim się strzec? I czy uda jej się uciec przed przeszłością?\nData: 21.04.2020 20:46\nWszyscy są nikim. Każdy jest kimś.\nDo tej pory przeczytałam dwie książki Alex Marwood i ucieszyłam się na wieść o premierze jej nowej powieści. Dwie poprzednie może wybitnie mnie nie zachwyciły, ale dobrze je wspominam. Czy podobnie będzie w przypadku „Zatrutego ogrodu”?\nPewnego dnia policjanci dokonują makabrycznego odkrycia – na farmie w Walii odnajdują ciała mieszkańców, a było ich około 150. Przeżyli tylko nieliczni. Czy to kolejne masowe samobójstwo członków sekty? A może stoi za tym coś więcej?\nRomy jest jedną z ocalałych, na dodatek jest w ciąży. Przez całe życie wpajano jej, że „Świat Martwych” jest pełen zła i dąży do Apokalipsy. Wszystko w tym świecie jest dla niej obce, nowe i niezrozumiałe. Sama nawet nie wie, komu może zaufać. Mimo to postara się zrobić wszystko, aby przetrwać w nowych warunkach. Dosłownie wszystko…\nNa początku byłam pełna rezerwy – książka kompletnie mnie nie wciągnęła, bardzo się dłużyła, a temat sekt ogólnie nie jest moim ulubionym. Jednak im dalej, tym robiło się lepiej, choć nie na tyle, żebym była zachwycona. W książce jest trochę niedociągnięć, brakuje tego czegoś, jakiegoś zwrotu akcji, nie wszystko jest dla mnie w stu procentach zrozumiałe. Ale przyznam szczerze, że książka w końcu mnie zaciekawiła. Urozmaiceniem było przeplatanie wątków z przeszłości i teraźniejszości – stopniowo poznajemy historię sekty i przebieg wydarzeń oraz śledzimy losy ocalałych po katastrofie. Zachowanie bohaterów jest bardzo specyficzne, ale przez to bardzo interesujące. No i zaskakuje zakończenie – tego się nie spodziewałam!\nOgólnie książkę oceniam dobrze, chociaż nie zaliczę jej do najlepszych. Czytało się szybko, ale historia ma w sobie sporo niewykorzystanego potencjału. Czekam na kolejne próby autorki.\nData: 21.04.2020 20:08\nData: 21.04.2020 15:54\nData: 19.04.2020 22:47\nZatruty ogród przybliża nam mechanizmy rządzące w sekcie, to jak wpływa na ludzi, jak bardzo potrafi nimi sterować. Pod tym kątem książkę czytałam z zaciekawieniem. W Zatrutym ogrodzie bardzo intrygująco został przedstawiony obraz ludzi całkowicie podporządkowanych idei „zbawcy świata”. Miejsce, gdzie życie w odizolowaniu, oparte jest na pracy oraz szkoleniu się by przetrwać, gdy nadejdzie moment końca ludzkości. Aspekt funkcjonowania grupy zdecydowanie był dla mnie interesujący. Wątki dotyczące przeszłości czytałam z większym zaangażowaniem.\nJednak książka należy do gatunku thriller - więc spodziewałam się dreszczyku, a jeśli chodzi o napięcie i akcję, nie poczułam żadnej. Nie licząc dobrze rokującego wstępu, który miałam nadzieję zwiastuje mocne emocje, puzzle historii odkrywamy niezmiernie wolno. Nawet, gdy jakieś zdarzenie przykuwało moją uwagę, czułam, że przedstawione zostało bezosobowo, bez głębszych emocji. Sprawiło to, że nie udało mi się w pełni zatracić w lekturze. Zdarzenia, które rozgrywały się na współczesnej płaszczyźnie, skupiły się bardziej na psychologii osób znających jedynie życie w sekcie, oraz problemach związanych z brakiem przystosowania do życia w społeczeństwie. Mnie książka podobała się pod względem tematyki, ale jeśli chodzi o kategorię thriller, niestety czułam spory brak niezbędnego napięcia czy zaskoczenia...\nData: 15.04.2020 07:17\nOdosobniona farma w Walii, życie całkowicie poza cywilizacją, obłęd w szaleństwie przygotowań do apokalipsy, cudowne boskie naznaczenie wybrańców. I nagle zadziwiające samobójstwo członków sekty, niewyjaśniony motyw zbiorowej histerii i rezygnacji. Z dorosłych osób przeżywa tylko Romy, młoda kobieta, która wydaje się nic nie pamiętać z tragedii. Szybko przekonujemy się, że celowo zataja wiele informacji, zatem natychmiast zastanawiamy się, czemu ma to służyć. Wśród ocalonych jest jej rodzeństwo, siostra i brat, których wymagającym wychowaniem i trudnym przystosowaniem do życia w społeczeństwie zajmuje się dopiero poznana ciocia. Podążając za rozwikłaniem jednego sekretu, trafiamy na drugi, a ten z kolei doprowadza do kolejnych. Przeszłość determinuje obecne decyzje, ich wypełnienie przybiera osobliwe barwy, zaś uległość i ubezwłasnowolnienie prowadzą do destrukcji osobowości. Jak zatem walczyć w imię przetrwania?\nData: 14.04.2020 20:56\nKlienci, którzy kupili Zatruty ogród, wybrali również:


Trąbki Eb/D, G/F\ntrąbka POCKET, strój Bb, lakierowana, rurka ustnikowa złoty mosiądz, menzura: ML .460" - 11,68 mm, roztrąb: Ø 4 7/8'' - 124 mm. W komplecie lekkie etui z szelkami.\nstrój Bb, posrebrzana, rurka ustnikowa złoty mosiądz, menzura: ML .460" - 11,68 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie futerał i ustnik Bach 7C.\nstrój Bb, lakierowana, roztrąb #37, menzura: ML .460" - 11,68 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180 i ustnikiem Bach 7C.\nstrój Bb, lakierowana, roztrąb #43, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180 i ustnikiem Bach 7C.\nTrąbka Vincent Bach 180-72 ML\nstrój Bb, lakierowana, roztrąb #72, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180 i ustnikiem Bach 7C.\nTrąbka Vincent Bach 180-72G\nstrój Bb, lakierowana, roztrąb #72 ze złotego mosiądzu, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180 i ustnikiem Bach 7C.\nTrąbka Vincent Bach 180-72S ML\nstrój Bb, posrebrzana, roztrąb #72, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180 i ustnikiem Bach 7C.\nstrój Bb, posrebrzana, roztrąb #37, menzura: ML .460" - 11,68 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180 i ustnikiem Bach 7C.\nstrój Bb, posrebrzana, roztrąb #43, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180 i ustnikiem Bach 7C.\nTrąbka Vincent Bach LR180-37S\nstrój Bb, posrebrzana, roztrąb #37, rewersyjna rurka ustnikowa, Lightweight body, menzura: ML .460" - 11,68 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180 i ustnikiem Bach 7C.\nTrąbka Vincent Bach LR180-43S\nstrój Bb, posrebrzana, roztrąb #43, rewersyjna rurka ustnikowa, Lightweight body, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180 i ustnikiem Bach 7C.\nTrąbka Vincent Bach LR19043B Mariachi\nstrój Bb, lakierowana, model Mariachi, roztrąb #43 wykonany z brązu, rewersyjna rurka ustnikowa, Lightweight body, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 5'' - 127 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C190M i ustnikiem Bach 3C.\nTrąbka Vincent Bach AB 190 Artisan\nstrój Bb, lakierowana, model Artisan, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie podwójny futerał Deluxe C190DBL.\nTrąbka Vincent Bach LT190S1B Commercial\nstrój Bb, posrebrzana, model Commercial, roztrąb #1 Lightweight wykonany z brązu, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 5'' - 127 mm. W komplecie z futerałem Deluxe C180\nTrąbka Vincent Bach AB 190 S Artisan\nstrój Bb, posrebrzana, model Artisan, menzura: ML .459" - 11,66 mm, roztrąb: Ø 4 13/16" - 122,24 mm. W komplecie podwójny futerał Deluxe C190DBL.\nTrąbka piccolo Vincent Bach AP 190 Artisan


Ewa Polak-Pałkiewicz: Posłuszeństwo czyli odmowa - Polish Club Online\n30/01/2015 Ewa Polak-Pałkiewicz Kościół, Polska, Popularne, Watykan, Wiara\nZbyt wielu jednak ludzi wierzących poczuło się zdezorientowanych, by nie należało dostrzec wreszcie wielkiego niewypowiedzianego pytania, które unosi się nad tym wszystkim: czy nie mamy do czynienia z likwidowaniem katolicyzmu? Świadomym lub nie – bo nikt nie może kwestionować niczyjej wiary, ani być w tej sprawie lepiej poinformowanym niż sam papież – jak zdawali się sugerować niektórzy komentatorzy, przejęci grozą całej serii tych rzucanych lekko – w samolocie, na konferencjach prasowych – zdumiewajacych wypowiedzi Głowy Kościoła. Ta o królikach wywołała przełom. Najpierw katolicka opinia publiczna starała się ich nie zauważać, potem jakoś nieporadnie usprawiedliwiać („wykorzystywane przez media”, „źle interpretowane”, „tendencyjnie naciągane”,„papież nie to miał na myśli”), aby je wreszcie zacząć wyjaśniać – najczęściej w duchu praw naturalnych.\nJeżeli rzeczywistość i jej obraz – zawarty np. w nieadekwatnym opisie, komentarzu, błędnej diagnozie – są rozbieżne, a ktoś kto przedstawia nam nieprawdziwy obraz rzeczywistości jest dla nas autorytetem, mamy naturalną potrzebę, by naciągać usilnie te dwa bieguny w swojej głowie tak, by znalazły się bliżej siebie. Staramy się tę rozbieżność na różne sposoby zmniejszać lub usprawiedliwiać, by móc ją zaakceptować. Potrzeba ta jest silna zwłaszcza wtedy, gdy ten nieprawdziwy, jak to diagnozujemy, obraz rzeczywistości wytwarzany jest przez osobistość wyniesioną na wysoką pozycję społeczną. A gdy znajduje się ona na samym szczycie wtedy ów dysonans poznawczy, to rozszczepienie wewnątrz naszej świadomości jest najbardziej dramatycznym z możliwych doświadczeń. Do głębi rani ono człowieka. Godzi w jego wiarę i nadzieję. Może uniemożliwić wytrwanie w miłości Boga i człowieka. (Dlatego dzisiejszy kryzys Kościoła tak silnie powiązany jest z kryzysem ojcostwa, kryzysem ujawniającym się w tak wielu rodzinach). Umysł ludzki nie może akceptować sprzeczności, a mamy wszak naturę rozumną. Wola człowieka musi więc dokonać gwałtu na rozumie. Jak to sformułował o. Reginald Garrigou – Lagrange (jeszcze w 1945 r., już wtedy bowiem dawała o sobie mocno znać w Kościele tzw. nowa teologia): „Obecny kryzys w Kościele nie jest kryzysem wiary, ale bardzo poważną chorobą intelektu”. Efektem jest infantylizacja myślenia, gwałtowne zjeżdżanie w dół. I otwarta już droga, by ulegać bez sprzeciwu kolejnym manipulacjom.\nSłowa, jakie wypowiadamy pochodzą z naszego wnętrza. Jeżeli wewnętrznie jesteśmy podzieleni, jeżeli nasze serce jest zajęte czymś innym, niż zadanie, jakie wyznacza nam Bóg, to nasze słowa nie będą nigdy jasne, jednoznaczne. Stają się zawiłe, poplątane, pełne sprzeczności. „Z obfitości serca mówią usta”. Zabicie Prawdy dokonuje się najpierw w sercu człowieka. O tym mówi Ewangelia wg św. Mateusza. Gdy słyszymy w publicznej sferze słowa odarte z blasku prostoty, jasności, pełni – nieadekwatne, niezrozumiałe, mówimy: nowomowa. Mamy na myśli coś, co nie jest mową prawdziwą. Jest ułomną mową nie oddającą prawdy. Niszczenie prawdy może się odbywać także nie bezpośrednio, nie przez nieprawidłowo użyte, nieadekwatne do treści słowa, ale przez nieodpowiedni kontekst, lekceważenie znaczenia miejsca, czasu, sytuacji, zastosowanie nieodpowiedniej niewerbalnej formy. (Przykład z jednego kościołów w Toruniu: Ksiądz po odprawieniu Mszy św. i adoracji Najświętszego Sakramentu zaprasza z ambony na koncert, jaki ma się tu odbyć za półtorej godziny i dodaje: „A teraz, w międzyczasie możecie zaliczyć knajpę…”. Inny, nie mniej drastyczny przykład z pielgrzymki do z San Giovanni Rotondo, gdy obecny na niej duchowny pozwala sobie na żarty z imienia Ojca Pio, żarty z gatunku knajackich. To tylko drobne przykłady destrukcyjnej metody, mocno dziś rozpowszechnionej).\nDlatego przez tyle wieków językiem urzędowym w Kościele była łacina – język martwy, niezmienny, doskonały – by nie skazić, nie zniekształcić w najmniejszym stopniu wypowiadanej prawdy o Bogu. I o Kościele oraz jego misji. W nim formułowane były dogmaty, pisane encykliki, kodeksy prawa kanonicznego, wszelkie orzeczenia, noty dyplomatyczne. Kościół nauczający, strażnik i obrońca Prawdy Chrystusowej był zawsze – aż do soboru – świadom wagi wypowiadanych przez siebie słów. Tymczasem podczas obecnego pontyfikatu doświadczamy sytuacji, gdy w umysły ludzkie wprowadzany jest olbrzymi zamęt z powodu wypowiedzi Głowy Kościoła, których sensu musimy się domyślać, które są zagadkowe, dwuznaczne. Jak ujął to jeden z watykanistów, Sandro Magister, „papież prowadzi grę na różnych płaszczyznach i często zaprzecza samemu sobie”.\nTo nie jest kultura polska. To metoda rosyjska. W tej metodzie nie ukrywa się nienawiści do rimskowo papy.\nMichał Anioł – Pieta w Bazylice Św. Piotra\nJednak w Polsce był to przypadek odosobniony. Natychmiast też został napiętnowany przez opinię katolicką. Wśród komentatorów kolejnego niepokojącego zdania papieża Franciszka odezwało się wielu ludzi autentycznie przejętych tym co usłyszeli. Nikt nie wykorzystał okazji i nie dał upustu niekontrolowanym emocjom, nie pozwolił sobie, by o papieżu mówić w sposób lekceważący czy uchybiający jego godności. Polscy katolicy okazali wielką klasę, jako ludzie wiary, świadomi, że to próba, przez którą trzeba przejść. W Polsce można się poczuć w takich sytuacjach jak wśród swoich, wśród prawdziwej elity. Jest godnie, jest elegancko. Dochodzi do głosu niepokój, ból, pojawia się coraz więcej poważnych pytań i mocnych, ale wyważonych komentarzy, które mogą być wzorem kultury katolickiej. A o to nie jest wcale łatwo, bo tam, gdzie są tak jaskrawe sprzeczności, brak logiki, gdzie podrywa się zaufanie do Kościoła, gdzie mnoży się wypowiedzi o zabarwieniu ironicznym czy żartobliwym w kwestiach najbardziej fundamentalnych, mają prawo pojawić się silne emocje. Katolicy w Polsce nie zapomnieli jednak o elementarnym wymogu chrześcijańskiej etyki, by bronić prawdy i modlić się za papieża\nJeden z komentatorów, John Vennari, autor wielu analiz kryzysu w Kościele, starając się zobiektywizować spojrzenie na postać papieża Franciszka, zauważa, że tak jak wpływ modernizmu podczas ostatniego soboru ujawniał się w sferze doktryny i liturgii, tak dziś, podczas synodu o rodzinie w ubiegłym roku, koncentruje się on na sferze moralności katolickiej. Inicjatywy podejmowane przez postępowych hierarchów pod wodzą kard. Waltera Kaspera – nie od dziś – oparte są, jak pisze, „na modernistycznej koncepcji wedle której prawda katolicka może się zmieniać z biegiem czasu”. ***) Przedstawia się tę koncepcję w sposób miękki i zawoalowany, stosując maskujące hasła typu: „konieczność większej otwartości”, potrzeba „elastyczności”, „poszukiwania nowej równowagi”, ”uwypuklanie znaczenia miłosierdzia”, czy odpowiedniej „wrażliwości” lub „troski duszpasterskiej”. A nawet, jak to określił sam Franciszek: po to by „dać się zaskoczyć Bogu niespodzianek”. Ma to brzmieć zachęcająco. Dla Polaków – nie tylko zresztą dla nich – jednak brzmi faryzejsko. A o co chodzi tak naprawdę? Wyjaśniając sens specyficznego języka ojców synodu J. Vennarii przedstawia mało znaną szerszej opinii katolików tzw. metodę indukcyjną. Posługuje się nią postępowa część hierarchów Kościoła przekonanych, że katolicka prawda podlega zmienności w czasie. Użycie tej metody prowadzi właśnie do skutków tak niebywałych jak doszukiwanie się „pewnych pozytywnych aspektów konkubinatu i homoseksualizmu wyrażone w dokumencie roboczym opublikowanym 13 października 2014 r.”.\nNa czym polega metoda indukcyjna? W dotychczas obowiązującej metodologii teologicznej wychodząc od dogmatu wiary, który jest niezmienny, nie podlega modyfikacjom i wypaczeniom, dochodzi się dozdrowej konkluzji na tym dogmacie opartej – czyli droga wiedzie zawsze w kierunku: „od zasad do ich konkretnych zastosowań”. Jest to tzw. metoda dedukcyjna. W przeciwieństwie do niej metoda indukcyjna przyjmuje za punkt wyjścia doświadczaną obecnie rzeczywistość, wraz z wynikającymi z niej problemami. Krok drugi to poszukiwanie „chrześcijańskiego rozwiązania tych problemów”. Autorem, który sprecyzował zasady tej metody jest, zmarły w 2004 r. jezuita ks. Jacques Dupuis.\n„…wychodząc od tego żywego doświadczenia”, pisze o sposobie działania ojców synodu J. Vennari, „analizujemy różne dokumenty Kościoła i fragmenty Pisma św., by stworzyć teologię czy też wypracować różne techniki duszpasterski, które brałyby pod uwagę owe doświadczenia z realnego życia”. Autor przypomina, że człowiek, który zaproponował ten sposób podejścia do tematyki moralnej w Kościele, czyli ks. Dupuis, jest autorem książki, w której wyłożył nową teologii w kwestii dialogu międzyreligijnego i ekumenizmu. Kard. J. Ratzinger w 2001 r. w specjalnej nocie ostrzegł przed kilkoma tezami zawartymi w tej pracy. „Chodziło o błędy dotyczące jedynego i powszechnego pośrednictwa zbawczego Jezusa Chrystusa; jedyności i pełności Objawienia Jezusa Chrystusa; powszechnego działania zbawczego Ducha Świętego; przyporządkowania wszystkich ludzi do Kościoła; wartości i funkcji zbawczych różnych tradycji religijnych”. Jednak w tej krytyce nie odniesiono się do metodologii indukcyjnej wyłożonej we wstępnych partiach książki, owej czysto modernistycznej wizji uporania się ze „sztywnością i anachronicznością” dogmatów. „Każdy posiadający zdrową formację seminarzysta czy kapłan ma świadomość, że zasady znajdują wyraz w konkretnym działaniu”, komentuje Vennari. „Jeśli zasady są złe, wynik musi być z konieczności zgubny. Tak więc potępić należy w pierwszym rzędzie szkodliwe zasady”. Jeśli tego nie ma pojawia się system myślenia, w którym Boże Objawienie dopasowuje się do aktualnych potrzeb, podporządkowuje się temu co nazywa się uwarunkowaniem historycznym, prawdziwą sytuacją ludzi, realiami naszych czasów etc. Nierzeczywistość pojawia się jako punkt odniesienia w miejsce rzeczywistości.\nSandro Boticelli – Opłakiwanie\nAbp Marcel Lefebvre przewidział dramat, wobec którego stają dziś duchowni i ludzie świeccy na całym świecie, nie wiedząc co sądzić o Ojcu Świętym, ani o próbach zmiany doktryny Kościoła pochodzących z jego wnętrza. Założyciel Bractwa św. Piusa X analizując sytuację w Kościele po Soborze watykańskim II zwracał uwagę na dramat duchowieństwa, któremu zabroniono odprawiać tzw. starej Mszy – Mszy św. Piusa V, zwanej Mszą Wszechczasów, Mszą trydencką. Arcybiskup świadom był, że wraz z przyjęciem przez sobór zasad wolności religijnej, pod pretekstem fałszywej miłości, która ma zjednoczyć wszystkich ludzi na ziemskim globie, Kościół katolicki nieuchronnie wchodzi na drogę protestantyzacji. Zasady protestantyzmu zbieżne są z postulatami modernizmu. Fundamentalne różnice, jakie dzielą jedyną prawdziwą religię i jej fałszywą heretycką „podróbkę”, jej faktyczne przeciwieństwo, którego autorem był Luter, zostaną usprawiedliwione, zniesione i zatuszowane. Arcybiskup wiedział – nie był w tym zresztą w Kościele odosobniony – że protestantyzm nosi w sobie źródło wszystkich najpoważniejszych błędów teologicznych i filozoficznych, które pod postacią herezji modernistycznej wdzierają się do Kościoła już od drugiej połowy XIX w. Podkreślał „uderzające podobieństwo” ewangelickiej mszy Marcina Lutra „i nowinek liturgicznych sprzed 400 lat i obecnie promulgowanego nowego rytu Mszy, Novus Ordo Missae” – mówił o tym publicznie w 1985 roku. Zapowiadał, że proces wewnętrznego niszczenia Kościoła będzie się odbywał pod hasłami ekumenicznymi. „Aby doprowadzić do tego ekumenicznego pojednania i zjednoczenia poświęci się honor Kościoła, godność Piotra, godność katolickiego biskupstwa i nieporównywalne dostojeństwo katolickiego kapłaństwa, porzuci się mistyczne skarby liturgii, Ofiary i sakramentów. Nic się nie ostoi wobec tej szalonej żądzy fałszywego ekumenizmu…”, zapowiadał już trzydzieści lat temu.*****)\nAbp Lefebvre odmówił posłuszeństwa papieżowi, odprawiał wyłącznie Mszę trydencką i konsekrował czterech biskupów Bractwa Św. Piusa X bez pozwolenia papieża. Zastał ukarany w 1988 roku ekskomuniką, którą odwołał w 2009 r. Benedykt XVI. Francuski hierarcha nigdy jednak nie pozwolił sobie na uwagi pod adresem Głowy Kościoła, które by w jakikolwiek sposób uwłaczały jego godności. Krytykował, ale z kulturą, powściągliwie, szanując urząd papieża, którego uznawał i za którego się modlił, wymagając tego solennie również od swoich księży. Wiele razy zwracał się do Pawła VI i do Jana Pawła II z prośbą o audiencję, o wysłuchanie, o rozważenie jego argumentów, w których zawsze nawoływał, a wręcz błagał o wierność Magisterium i Tradycji Kościoła\nJ.M.Rymkiewicz przypominał w swoim wywiadzie, że rozbiór naszego kraju zaczął się właśnie od „likwidowania polskości, od rzucania nas na kolana, od wyśmiewania i lżenia naszej przeszłości i naszych bohaterów. Likwidacja polskości to jest krok pierwszy, drugim będzie likwidacja Polski”. W miejsce słów polskość, Polska można spokojnie wstawić dziś katolicyzmi Kościół.\nModernizm i liberalizm, wraz z podstępną metodą indukcyjną, beztroskazamiana grzechu na „samo życie”, w którym trzeba się nieustannieradować i reforma wszystkiego w Kościele pod hasłem niezbędnościdialogu, który okazaje się i środkiem i celem, nigdy nie znajdą Jej akceptacji.\nMusimy jako Polacy słuchać Jej głosu, bo jesteśmy Królestwem Maryi.\nMatka Boska Bolesna – Królowa Polski z Rokitna\nTrzeba sprzeciwić się wszystkim tym fałszywym propozycjom z uwagi na Chrystusa. Tysiące chrześcijan oddają dziś życie za Chrystusa. Codziennie ktoś umiera, brutalnie, z nienawiścią zamęczony. Współcześni męczennicy zaprzeczają swoją śmiercią synodalnym przymiarkom do rzekomej konieczności zmiany doktryny i demaskują wewnątrzkościelne próby nakłonienia chrześcijan, by wierzyli nie wiadomo w co. Wierzą, że Chrystus oddał życie za Prawdę o Bogu. Ta Prawda ma cenę Jego krwi. Jest największym skarbem.\n*) J. M. Rymkiewicz w rozmowie z Joanną Lichocką, Trzeba zniszczyć Wielką Ściemę, „Gazeta Polska Codziennie”, nr 1, 8. IX 2011r.\n**) Tomasz Terlikowski, Kłopotliwe bon moty Ojca Świętego, „Do Rzeczy”, nr 5/104 26 stycznia – 1 lutego 2015\n***) por. John Vennari, Metoda indukcyjna synodu o rodzinie, tłum. Tomasz Maszczyk, Zawsze Wierni, styczeń-luty 2015\n****) Christopher A. Ferrara, Narodziny „bergoglianizmu”, tłum. Tomasz Maszczyk, Zawsze Wierni, styczeń-luty 2015\n*****) Abp Marcel Lefebvre, Reforma Lutra i Nowa Msza, tekst z 1985 r. Zawsze Wierni nr 6(49) listopad-grudzień 2002\nŹródło: http://ewapolak-palkiewicz.pl/zdejmijcie-czapke-sasiedzie/ , 30 stycznia 2015.\nPrzeczytaj więciej artykułów pani Ewy Polak-Pałkiewicz na naszym portalu > > > TUTAJ\nPOLISH CLUB ONLINE, 2015.01.30\nTagi: Abp Marcel Lefebvre Benedykt XVI chrzescijanstwo Ewa Polak-Palkiewicz G. K. Chesterton Glowa Kosciola Jan Paweł II Jezus Ukrzyżowany Magisterium Msza trydencka nierzeczywistosc Tradycja Kosciola Wieronośc Bogu zle interpretacje Zniszczenie Wielkiej Ściemy\nStanisław Michalkiewicz: Stare kiejkuty kręcą kołami


Niezapominajka - apartamenty na kaszubach - Ogłoszenia | Ogłoszenia IPON\nCENA:: 3 900,00PLN\nNiezapominajka - apartamenty na kaszubac…\nApartamenty Niezapominajka położone w kaszubskiej wsi Dziemiany zapewniają komfort, wysoki standard oraz malownicze krajobrazy.\nNowo wybudowane lokale zawierają dostęp do TV i Wifi, aneksy kuchenne i łazienki z bogatym wyposażeniem. Wszystkie apartamenty zawierają salon oraz 2 sypialnie. Przy apartamentach położone są parking i plac zabaw dla dzieci, oraz ogród z miejscem na grilla.\nDzięki dogodnej lokalizacji niedaleko Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego Goście Apartamentów Niezapominajka będą mogli mile spędzać czas na łonie natury pięknych widoków. Oprócz pól, łąk i lasów Kaszub niedaleko apartamentów znajdują się jezioro, hodowla koni oraz wypożyczalnia rowerów.\nStrona www: http://apartamenty-niezapominajka.pl/\nważne do: 2019.08.09\nAktywni 30 Plus - II edycja


Autobiografia. Życie jest wolnością , eBook | Księgarnia Gandalf.com.pl\nAutobiografia. Życie jest wolnością - audiobook mp3 28.13 zł\nAutobiografia. Życie jest wolnością - mobi, epub 23.28 zł\nŻycie jest wolnością (twarda) 30.25 zł\nŻycie jest wolnością Autobiografia Audiobook CD Audio 26.11 zł\nAutobiografia. Życie jest wolnością - opis produktu:\neBook Autobiografia. Życie jest wolnością pochodzi z wydawnictwa Edipresse Książki. Autorem książki jest Beata Pawlikowska. Należy do gatunków: biografie, wspomnienia, biografie. Publikacja dostępna jest również w formie elektronicznej.\nCzas trwania: 06:28:00\nAutobiografia. Życie jest wolnością ebook