Szanchaj/Tom I/Rozdział XIV - Wikiźródła, wolna biblioteka\nSzanchaj/Tom I/Rozdział XIV\nSzanchaj - Tom I/Rozdział XIV\nW SALONIE PANI GENERAŁOWEJ.\nW salonach generałowej tłumnie było tej niedzieli. Wypadły właśnie imieniny adwokata Lubicza, który zadomowił się już w pensjonacie na dobre. Stali bywalcy i lokatorzy pensjonatu „Wołga“ od pewnego czasu oczekiwali z dnia na dzień wiadomości, że wahająca się wciąż pani Ostapowa odda wreszcie swoją ciepłą wdowią rękę mecenasowi. Tego dnia miał być lepszy — „imieninowy“ obiad z bezpłatną kawą w godzinach „five o‘clocku“. Już ta „materjalna“ przyczyna miała w sobie prawdziwą atrakcję, lecz były też inne powody, dlaczego w jadalni, saloniku i na werandzie tłoczyli się emigranci. Generałowa powiadomiła zawczasu najbliższe swoje przyjaciółki, że tej niedzieli oczekuje nowych gości, podobno bardzo interesujących i, jak chodzą pogłoski, dość zamożnych. Gdyby nawet Szun-Pao otrzymało dobrze płatne ogłoszenie na reklamowanie tej wiadomości, efekt nie byłby bardziej skuteczny. Przyjaciółki bowiem lotem ptaka rozniosły nowinę po całym Szanchaju, więc ze wszystkich dzielnic pociągnęli emigranci na Bubbling Well i składali serdeczne życzenia jeszcze bardziej tego dnia eleganckiemu adwokatowi i z ciekawością wyglądali zapowiedzianych gości.\nJuż przed piątą prawie wszyscy się stawili. Wierni klienci „Wołgi“ z zainteresowaniem przypatrywali się potężnej figurze Miczurina i spokojnej, wyniosłej sylwetce Wagina, o którym nieraz już słyszeli rzeczy niezwykłe i budzące zrozumiałą ciekawość. Każdy chciał przyjrzeć się zbliska człowiekowi, który mógł odegrać w dziejach ostatnich lat, być może, niezmiernie ważną rolę. Sergjusz wyczuwał te idące ku niemu prądy przeróżnych uczuć i myśli, więc coraz bardziej skupiał się w sobie i nadawał twarzy swojej wyraz skrzepłej obojętności. Pani Somowa i Ludmiła, które od śmierci Romana nie były na żadnem zebraniu niedzielnem u generałowej, spostrzegły, że skład gości jej uległ znacznym zmianom. Pewna część bywalców odpadła. Jedni zostali wyrzuceni poza ramki towarzyskie, jak naprzykład kapitanowa Rogowa z córką, gdyż tym paniom odmówiono nagle zapomogi z funduszów wojskowych, zmuszone więc były chwycić się pracy fizycznej, jako zwykłe praczki w Burlington-Hotelu. Taki „upadek na dno“ wytrącił je narazie z równowagi. Wstydziły się innych rodaczek i zerwały z niemi stosunki towarzyskie. Nie zaglądał też do „Wołgi“ krótkotrwały adorator panny Marty — ów przyjezdny docent — Bystriałow, namiętny apologeta caryzmu i imperjalizmu rosyjskiego, obrońca „dziedzicznych i historycznych praw Rosji do całej Azji“. Młodzieniec ów pewnego dnia znikł bez śladu. Panna Marta zmobilizowała swój wywiad prywatny, lecz niczego ścisłego dowiedzieć się nie potrafiła. Ustaliła tylko, że Bystriałow przeniósł się do Pekinu, gdzie go spotkał przypadkowo ojciec Sofronjusz, proboszcz prawosławnej cerkwi w Szanchaju, gdy odwiedzał biskupa, kierującego misją w stolicy Chin. Dopiero rotmistrz Klimow, chichocząc zjadliwie, oznajmił przed miesiącem, że w subsydjowanej przez poselstwo bolszewickie kantońskiej gazecie „Chun-Zen“ pojawił się przekład feljetonu miłego docenta, dowodzącego gorąco, że komunizm stanowi odwieczną formę ustrojową w Rosji, i zalecającego tę ideologję i system innym państwom, graniczącym ze Związkiem Socjalistycznych Republik Sowieckich od wschodu. Wiadomość ta zgnębiła wówczas wszystkich, ale Klimow tylko machnął ręką i syknął pogardliwie:\n— Gad zrzucił skórę! Tem lepiej! Napatrzymy się jeszcze na inne podobne gady i płazy, bo, cóż chcecie, jest to w naszym stylu „wielkich pokutników“.\nZ szeregu stałych bywalców w salonie generałowej wkrótce po gwałtownej metamorfozie docenta wycofał się też rotmistrz Klimow i wycofał na zawsze, bowiem rak zżarł mu wreszcie wątrobę, a wewnętrzny krwotok dokonał reszty. Pochowano go na cmentarzu, niedaleko od czyściutkiej, osypanej kwiatami mogiłki „męczennicy, służki Bożej — Wiery“. w salonie pani Ostapowej nie widziano też oddawna byłego przemysłowca z Uralu — Awałowa i jego nieodstępnego towarzysza i „alter ego“, marszałka szlachty, księcia Teodora Kruguszewa, o którym zjadliwy Klimow nieraz mawiał, że rosyjska szlachta orenburska postąpiła zgodnie z historją, obierając na swego wodza... Tatarzyna. Kruguszew imponował Awałowowi gwiazdą św. Stanisława i koroną książęcą, Awałow zaś był potrzebny, jak powietrze, Kruguszewowi, bo przemysłowiec miał jakieś akcje i umiał je realizować. Teraz jednak nie mówiono o obu przyjaciołach, gdyż okazało się, że akcje Awałowa były oddawna wycofane z obiegu, więc bankierzy chińscy, potraciwszy na nich sporo pieniędzy, wpakowali obydwu do więzienia, gdzie przedtem starodawnym zwyczajem poddano ich chłoście. Ponieważ wszystkie pisma chińskie i niektóre angielskie skwapliwie całą tę sprawę wywlokły przed forum publiczne, wybuchnął skandal, niezmiernie szkodliwy dla rosyjskiej emigracji, pozbawionej jakiejkolwiek obrony prawnej.\nPani Somowa nie spostrzegła też kilku panienek, znanych jej z nazwisk i spotykanych w „Wołdze“. Zapytała o nie mecenasa, a ten, wciskając w oko monokl, odpowiedział patetycznym szeptem:\n— Przekleństwo naszej doli wygnańców, droga pani! Istne przekleństwo... Te panienki zboczyły z uczciwej drogi, zbłądziły i zginęły bezpowrotnie w otchłani rozpusty tego Babilonu!\nPochylając się niżej i zasłaniając sobie usta dłonią, dodał:\n— Mamy wiadomości, że bywają po nocach... w tych strasznych domach... na wybrzeżu Suczou-Creek...\nPani Somowa zacisnęła blade wargi. Słyszała ona o nie jednej już tragedji zabłąkanych tu bezbronnych kobiet. Przerażało ją to zawsze, jednak nie samo „zboczenie z uczciwej drogi“, gdyż wiedziała, że ta sławetna „uczciwa droga“ w warunkach szanchajskich prawie zawsze była głodem, chorobą, ostateczną nędzą, z której nikt nie usiłował wyciągnąć kobiety, czepiającej się wreszcie ostatniego środka w zmaganiu się ze śmiercią. Przerażały ją te straszne, nielitościwe wypadki, budzące w niej myśl o córce. Strach ten mijał jednak szybko i zastępował go smutek, pani Somowa bowiem wiedziała, że Ludmiła, nawet wobec groźby śmierci, nie szukałaby nigdy ratunku w zamkniętych na dzień pałacykach na Creek‘u, raczej... ach! Matka przyciskała ręce do bijącego trwożnie serca i starała się nie myśleć już o tem.\nNa szczęście przecisnął się ku niej senator Ableuchow i, usiadłszy obok, zaczął wypytywać ją, jak dała sobie radę z kwarantanną w tubylczem mieście. Dowiedziawszy się o pomocy, udzielonej jej przez Wagina, ucieszył się szczerze.\n— Mówiłem pani przecież, że Wagin jest bardzo porządnym młodzieńcem... — powiedział i jął opowiadać o swojej sklerozie i o wspólnych znajomych, od których otrzymał wiadomości z Londynu i Rzymu. Radosnym szeptem w wielkiej tajemnicy powiadomił starą przyjaciółkę, że zapewne wkrótce już wyjedzie do Nowego Yorku.\n— Mój syn obiecuje, że jak tylko zaoszczędzi potrzebną sumę, przyśle mi bilet okrętowy i pieniądze na drogę! Pracuje on w biurze rosyjskiego adwokata Brazola. Pamięta pani Brazola? Słynny, fenomenalnie zdolny sędzia, który przeprowadził śledztwo w zawiłej sprawie sensacyjnego morderstwa w Lestokowym zaułku w Petersburgu.\n— Pamiętam! — potwierdziła pani Somowa. — O ile się nie mylę, szło tam o otrzymanie sumy asekuracyjnej! Właśnie, właśnie! Jakżeż się cieszę za pana, drogi senatorze!\n Rozglądając się po sali, szukała wzrokiem Ludmiły. Nie spostrzegła jej jednak, natomiast zwróciła uwagę na kilka nieznajomych osób i zapytała o nie Ableuchowa.\nStaruszek uśmiechnął się i potrząsając siwą czupryną, powiedział z jakąś dumą:\n— Oto przykład tężyzny rosyjskiej! Ci panowie, co to trzymają się razem i jakgdyby nieufnie przyglądają się towarzystwu, jeszcze rok temu byli nędzarzami, przymierali z głodu i nikt nie wie, w jaki sposób przetrwali. Robili co się da, aby z głodu nie umrzeć, ale jednocześnie mądrze i trafnie badali sytuację. Ten czarny, brodaty o głodzie i chłodzie pracował jako majtek na parowej lichtudze chińskiej, a teraz zajmuje stanowisko kapitana na statku „Ming-Szui Company“, wożąc pasażerów i towary z Szanchaju do Hangczou, Fuczou i Kantonu. Jest to Paweł Bojcow, z wykształcenia leśnik, tymczasem obecnie uzyskał prawa szypra i uważany jest za najlepszego kapitana. Kompanje transportowe ubiegają się o niego, ale on siedzi na swojej „Czangszy“, bo tam zapewne ma jakieś widoki. Obok niego stoi i pali cygaro — Konstanty Własienko — taki wesoły blondynek z zawadjackiemi wąsikami. Dwa lata temu przychodził do mnie po parę groszy w czasie strajku kulisów, a teraz — ho-ho! — naczelny krojczy w sklepie Lih-Funga. Tamten znów do Anglika podobny — skończony inżynier, syn profesora Wasiljewa — Szymon był robotnikiem przy taborze asenizacyjnym, cha-cha! Skarżył się kiedyś mecenasowi Lubiczowi, że jego nowa profesja pozbawiła go powonienia! Czy pani może sobie wyobrazić, co to za wstrętna musiała być praca?!\n — Cóż teraz robi ten pan? — spytała pani Somowa.\n— Teraz jest kierownikiem budowy rządowej elektrowni w Nankinie! — z jakąś dumą zawołał Ableuchow. — Przez parę lat nikt tych ludzi nie widział. Wstydzili się zapewne pokazywać w towarzystwie, a teraz, gdy się wybili, przyszli sami i prowadzą rozmowy o konieczności założenia towarzystwa samopomocy z spółdzielnią i biurem pośrednictwa pracy. Tymczasem jednak są to sporadyczne wypadki, niestety... Inni albo jęczą i narzekają, albo też robią różne „kanty“, są i tacy, którzy wpadają w niezdrowy mistycyzm...\n— Przepraszam! — zaprotestowała energicznie pani Somowa. — Do towarzystwa tych wyjątkowych ludzi musi pan zaliczyć również pana Sergjusza Wagina, który też wybija się szybko, miłego lejtenanta Miczurina, no — i moją Ludmiłę, bo ona też własną pracą doszła do lepszych warunków materjalnych u swoich Amerykanów i otrzymała wreszcie stałą posadę.\n— No-o, Ludmiła to wyjątkowa panienka! — powiedział staruszek, zsuwając okulary na czoło. — Cieszyłbym się niezmiernie, gdybym nie mógł zliczyć wszystkich Rosjan, którzy tu na najcięższej zapewne emigracji zdobyli twardy grunt pod nogami! Daj Boże! Daj Boże!\nTymczasem Wagin, po przedstawieniu go przez Ludmiłę pani Ostapowej, był zaszczycony dłuższą z nią rozmową. Generałowa przyglądała mu się z dość natrętnem zaciekawieniem, a przed jej badawczem spojrzeniem nic, zdawało się, ukryć się nie mogło. Obejrzała wyniosłą, szczupłą, lecz silną postać nowego gościa, nieco szyderczą, ale rozumną i przystojną twarz, jasne, śmiałe oczy, niedostępne jednak do „czytania z nich, jak w otwartej księdze“, małe, prężne dłonie i stopy Wagina, jego skromny, ale dobrze dopasowany szary garnitur, stonowaną z nim barwę krawatu i żółte trzewiki amerykańskie.\nPowiedzenia Wagina wydały jej się szczere, proste i elegancko ułożone.\n— Jeszcze bardziej... prawdziwiej dystyngowany niż Grégoire!\nPani generałowa w myśli oddawna już nazywała Lubicza po imieniu, czasami w chwili zrywającej się w niej tęsknoty — nawet spieszczając jego dość nieelastyczne, kanciaste imię, ale że i wtedy nie bardzo pasowało do jej nastroju, wolała wymawiać je z francuska. — Grégoire. Ta myśl, nagle błyskająca w kapitalnie praktycznej głowie generałowej, zmusiła ją do natychmiastowego czynu.\n— Marto! Dziecko moje! — zwróciła się jakgdyby wzruszonym głosem do córki, przyglądającej się Waginowi z poza dużej, chińskiej wazy. — Chcę ci przedstawić pana Wagina! Niezmiernie wytworny „causcur“!\n— Mama pani pochlebia mi!... — uśmiechnął się Sergjusz, ściskając rączkę panienki.\nMarta zaśmiała się zalotnie, w wypróbowany już kilkakrotnie sposób, który niedawno prawie że usidlił chwiejnego docenta Bystriałowa, zanim nie skusiły go bolszewickie czerwońce.\n— Czegośmy tylko nie robiły, żeby pana tu ściągnąć i oswoić — szepnęła, podchodząc bliżej i dotykając ramienia Sergjusza dość wybujałym biustem.\n Patrzyła Waginowi w oczy znacząco i demonstrowała przed nim wspaniały sznur oślepiających bielą zębów i ponętny dołeczek na prawym policzku, szepcąc coraz ciszej i jakgdyby z wyrzutem:\n— Pan jest niedobry i zarozumiały! Nie śpieszył się pan w nasze niskie progi... Tyle razy prosiłam Ludmiły, aby pokazała nam pana na five‘ie. Ale nic z tego nie wyszło... Potem wydelegowałam „profesora“ Bystriałowa, aby dostarczył mi pana żywego lub umarłego.\nUjęła go pod ramię i poprowadziła ku werandzie, gdzie gromadziła się młodzież. Wagin czuł na swojem ramieniu jej gorącą dłoń, czarny loczek — rozigrany na lekkim przeciągu, muskał go po szyi.\n— Ale, ale!... — przypomniał coś sobie Sergjusz, nie odpowiadając na zaczepne wyrzuty panienki. — Wymieniła pani nazwisko Bystriałowa... Czy to ten, passez moi le mot, bęcwał, co na zamówienia poselstwa bolszewickiego rozpisuje się po chińskich gazetach, ogłupiając tych starych dzieciaków, tych politycznych noworodków?\nPanna Marta poczuła się dotkniętą lekceważącą odezwą Wagina o tym... tym zdrajcy. Kobieta bowiem zdolna bywa do obrony nawet zdrajcy i innego zbrodniarza, jeżeli udało mu się w odpowiednim momencie zerwać choć jeden tylko całus, nawet pokryjomu, niby przypadkiem, nieobowiązująco. Ale panna Marta miała w sobie dużo drapieżności i odczuł to zaraz na sobie Sergjusz, nieopatrznie budząc w niej potrzebę odwetu.\nWchodzili właśnie na werandę. Marta puściła ramię gościa i, robiąc dworski ukłon, zaprezentowała Sergjusza, patrząc na niego z pod czarnych rzęs.\n — Ladies! Gentlemen! Mam zaszczyt przedstawić wam słynnego „carobójcę“ — pana Sergjusza Wagina!\nNa sali w tej samej chwili ustała głośna rozmowa, gdyż wchodzili nowi goście, więc głos panienki rozległ się donośnie. Zapadło milczenie i wszystkie oczy skierowały się na Wagina. Sergjusz najmniejszym ruchem nie zdradził zmieszania. Rozejrzał się spokojnie i wnet spostrzegł wlepione w siebie przerażone oczy Ludmiły. Zaśmiał się głośno i, chyląc się w niskim ukłonie, tym samym tonem odpowiedział:\n— Ladies, gentlemen! Jestem Sergjusz Wagin, lecz bynajmniej, nie „carobójca“, tylko redaktor działu prasy zagranicznej w koncernie „Szun-Pao“.\nTam i sam rozległy się szepty:\n— A przecież nieboszczyk rotmistrz twierdził...\nSergjusz, wciąż śmiejąc się wesoło, dodał:\n— W sowieckiej Rosji chcieli mnie uwiecznić pomnikiem za domniemany zamach na cesarzową — i zrobiłbym może błyskotliwą karjerę, ale przybył do Moskwy prawdziwy organizator niedoszłej zbrodni i... musiałem wiać z Rosji! Obawiając się czegoś podobnego na brzegach Whangpu, wolę odrazu sprostować kursujące o mnie fałszywe pogłoski.\nZwracając się do Marty, spytał ją przekornie:\n— Nieprawdaż, że straciłem odrazu cały urok tajemniczości w oczach pani i to tak dalece, że ominie mnie napewno filiżanka kawy z... keksem?\nMarta, zmieszana i zbita z tropu, podbiegła do boya i sama podała gościowi kawę i tackę z pieczywem. Wagin zbliżył się do Ludmiły i stanął za jej krzesłem.\n— Nienawidzę Marty! — szepnęła do niego.\n — Pani i nienawiść? — spytał z lekkiem szyderstwem. — To dwa bieguny, niepogodzone nigdy antytezy!\nObejrzała się na niego, podniósłszy głowę i zlekka rumieniąc się, powiedziała cicho:\n— Ach, prawda! Czarna mrówka... Jak mogła Marta pozwolić sobie na taki... nietakt?!\nChciała jeszcze coś dodać, lecz szedł już ku niej Miczurin, stanowczo za duży i za szeroki na wąską oszkloną werandkę, pełną kwiatów, bambusowych, lekkich mebelków i tanich bibelotów, imitujących arcydzieła starożytnej ceramiki i bronzownictwa chińskiego.\n— Dobrze, że was widzę wreszcie! — zawołał, zwracając się do Wagina. — Muszę was poznajomić z bardzo ciekawym człowiekiem. Za czasów kadeckich znałem go trochę, gdyż kończył już wówczas korpus Paziów...\nZ saloniku szedł ku nim niewysoki, prawie kwadratowy człowiek w nowym granatowym garniturze i z wstążeczką rosyjskiego krzyża walecznych w klapie tużurka. Skośne, wąskie oczy uśmiechały się życzliwie i chytrze zarazem. Okrągła, ogolona głowa, cienkie, czarne wąsy okalające górną wargę i żółtawa, straszliwie zeszpecona ospą twarz nie pozostawiały wątpliwości, że należały do Mongoła czystej krwi. Nieznajomy ukłonił się Ludmile i wyciągnął rękę do Wagina.\n— Pozwoli pan, że się sam przedstawię! Jestem Sulejman Wali-chan Bukrejew, były dowódca pierwszego turkmeńskiego pułku jazdy...\nWagin uścisnął podaną mu dłoń i odpowiedział radosnym niemal głosem, gdyż sprawił mu przyjemność widok człowieka, który długo mieszkał w jego rodzinnem mieście.\n— Doskonale przypominam sobie twarz pana pułkownika z czasów petersburskich! — zawołał serdecznie.\nWali-chan uśmiechnął się i zażartował:\n— Trudno istotnie zapomnieć tak wybitnie... dziobatego oblicza!\n— Poza tym, że tak powiem, „bezpłatnym dodatkiem“ posiada ono inne jeszcze cechy wybitności, które pozostają w pamięci! — odpowiedział Sergjusz z uprzejmym uśmiechem.\n— Oddawna pragnąłem pana poznać — mówił Wali-chan. — Doktór Plen obiecał urządzić nasze spotkanie, lecz musiałem wyjechać, a potem przyszła ta nieszczęsna epidemja...\n— Czy wiecie — wmieszał się do rozmowy Miczurin, — że pułkownik przyjechał do Szanchaju niezwykłą drogą — bo przez Turkiestan Chiński i Cobi...\n— Jeżeli interesuje to państwa, opowiem pokrótce swoją Odyseję, chociaż, przyznaję, że jest ona blada wobec męczeńskiej włóczęgi, jaką zmuszona była odbyć zapewne większa część tu zebranych — mówił spokojnym głosem pułkownik, posuwając krzesełko do kanapki, gdzie siedziała Ludmiła.\nW jadalni w tym samym czasie solenizant i pani Ostapowa podejmowali nigdy przedtem nie widzianych tu gości. Właśnie przyjechała z wiązanką czerwonych róż niejaka pani Katarzyna Simicz i przywiozła z sobą dwuch jegomościów o orlich nosach, ognistych, drapieżnych oczach i smagłych twarzach. Wygląd ich i nazwiska — Leopadze i Karszwili — świadczyły o gruzińskiem pochodzeniu tych smukłych, zdumiewająco cienkich w pasie, co chwila wybuchających głośnym, prawdziwie „końskim“ śmieciłem synów Kaukazu.\nPani Katarzyna, którą generałowa z miejsca poczęła nazywać „złocistą Katiuszą“, ponieważ zapłonęła odrazu niepojętą do niej sympatją, — malutka, bez zarzutu zbudowana kobietka, o bujnej koronie naturalnie złocistych włosów, wielkich, niebieskich oczach niewinnego dziecka i prześlicznej buzi — świeżej i różowej, okazała się światową, wesołą i dowcipną towarzyszką. Szczebiotała bez przerwy, przekomarzała się ze swymi, jak nazywała Gruzinów, „satelitami“, dowcipkowała i w międzyczasie wtrącała autobiograficzne szczególiki i żartobliwe informacje o sobie, Leopadzem i Karszwilim.\n— W Chinach jesteśmy już od dwuch miesięcy, — gaworzyła milutko „złocista Katiusza“, — ale „satelici“, którym mój mąż — naczelny inżynier kolei syberyjskiej — oddał mię pod opiekę, zawieźli mnie do Tientsinu i ukrywali przed ludźmi. Obaj są odważnymi rotmistrzami z dzikiej dywizji wielkiego księcia Michała, ale głowy mają... (tu uczyniła rączką nieokreślony ruch w powietrzu)... do konnej jazdy. Byli przekonani, słowo daję, — że Tientsin jest stolicą Afryki i że mieszkają w niej... czerwonoskórzy Indjanie! Cha-cha-cha!\nLeopadze, rycząc na całe gardło, usiłował coś powiedzieć, ale Katiusza zamachała na niego rączkami i tupnęła nóżką.\n— Gogio, ani słówka, bo będzie skandal! — zawołała. — Czy pan znowu zapomniał o rozkazie: „jeżeli pan chcesz mówić ze mną, to przedewszystkiem — milczeć!“ Wreszcie postanowiliśmy zrobić wypad do Szanchaju... Juro Karszwili długo nie chciał się zgodzić, bo mu się podobało w Tientsinie... Mamy tam dansing. Nazywa się „Passava“... Nad ranem zapuszczają tam fjoletowe, grube draperje i wtedy w gęstym półzmroku tańczy sześć par... mulatek — (imaginez vous, madame, toutes nues!) — i chłopaków w białych frakach. C’est frissonnant, je vous assure... Tęsknię bardzo za swoim grubasem Maciejkiem... Nazywam zawsze męża — Maciejek-Dyrektor!... Właśnie w „Passavie“ Juro Karszwili założył swój obóz! Ani słowa, wschodni człowiecze! Dlatego nie chciał jechać do Szanchaju, ale ja i Gogio zmusiliśmy go wreszcie...\nPani Ostapowa przysłuchiwała się szczebiotowi Katiuszy z wylewnym uśmiechem, ale jednocześnie wpatrywała się w piękne brylantowe pierścienie na drobnych paluszkach nowej znajomej, dużą brylantową ze szmaragdami broszkę ażurowej roboty (zapewne — od Faberge? — kombinowała), butony w różowych uszkach, obfitość bransolet, co nie podobało się generałowej, bo spostrzegła wśród nich tanie i tandetne, choć dwie, czy trzy — drogie (czy aby to tylko prawdziwe kamienie? — mignęła jej podejrzliwa myśl), solidnej roboty dobrego jubilera. Zato toalecie pani Simiczowej — prostej i eleganckiej — nic zarzucić nie mogła. Kuta na cztery nogi właścicielka „Wołgi“ spostrzegła porozumiewawcze, bystre, jak błysk noża, spojrzenia roześmianych Gogia i Jura i drapieżne ogniki w ich rozmarzonych, ciemnych, jak agaty, oczach. Słowa Katiuszy pani Ostapowa przesiewała przez sito doświadczenia i krytycyzmu. Nie bardzo się przejęła tem, że „grubas Maciejek“ był dyrektorem kolei syberyjskiej. Marja Piotrowna tyle już spotykała na wygnaniu dyrektorów kolei syberyjskich, że można nimi było zamiast progów wymościć cały plant od Władywostoku do Uralu. Przyzwyczajona była oddawna, że byle inżynierek na emigracji mógł być jedynie „dyrektorem“ kolei, podporucznik z zapadłego garnizonu — conajmniej kapitanem gwardji, a siwobrody, hemoroidalny urzędniczyna powiatowy — wyłącznie gubernatorem. To też patrząc wprawnem okiem na Gruzinów, przekonana była, że chociaż istotnie były to chłopy „dzikie“, lecz nic wspólnego ze słynną „dziką dywizją“ nie miały. I tak to słuchając, przesiewając i rozumując szybko, trzeźwo i cynicznie, zatrzymała się wreszcie na dwu zajmujących ją pytaniach: skąd ta mała „złocista Katiusza“ ma takie brylanty i w jaki sposób mogła je zachować?\nW pewnym momencie rzuciła niespodziewane pytanie:\n— W jakim punkcie przekroczyli państwo granicę naszej nieszczęśliwej ojczyzny?\nWidocznie pani Simicz nieraz już słyszała to zrozumiałe, a jednak podstępne pytanie, gdyż z całą swobodą znowu szczebiotać poczęła.\n— Jak ty to śpiewasz, Juro? „Droga orla od wierchu do wierchu, długa i wysoka, aż zbiegnie w słoneczną nizinę Charloka“. Taka to była i nasza ucieczka, kochana pani generałowo! Przeszliśmy Tiań-Szań, przez Dżungarję, Mongolję i Czachar dojechaliśmy częściowo końmi, częściowo wielbłądami do Tafungfu. Pierwsza stacja kolejowa i — wreszcie „Europa” — Tientsin! Z takiemi „dżigitami“, jak moje satelity, można konno przez Ocean przejechać! Powiadam pani — żadnego wypadku... i, jak kochana generałowa zauważyła zapewne, ocaliłam wszystkie klejnoty — jedyne pamiątki (Wcale porządne pamiątki! — zgodziła się w duchu pani Ostapowa), jedyne po moim najdroższym Maciejku! Wszystko to zawdzięczam opiekunom i obrońcom mojej cnoty, mienia i życia, tym oto — Leopadze i Karszwili! Gdyby nie oni, gdyby nie oni... coby się ze mną stało?\nWydeklamowała to z patosem, a Gruzini w tak, zda się, niestosownym momencie ryknęli głośnym śmiechem.\n— Hm... — miarkowała generałowa. — Coś w tem jest, ale co? Szczwane to, widać, lisy, no, ale i nie takich tu widziano... Obaczymy! Najważniejsze z tego wszystkiego, że mają pieniądze...\nI zaczęła gorąco namawiać »Katiuszę«, żeby zamieszkała w „Wołdze“, gdzie będzie miała kulturalne, swojskie otoczenie i prawdziwie matczyną opiekę.\n— Przecież, jeżeli chcecie państwo rozejrzeć się po Szanchaju, — kusiła, — to któż go wam lepiej sprezentuje niż mój wypróbowany przyjaciel — mecenas Lubicz i moja córka — Marta?! Panowie Leopadze i Karszwili znajdą też u nas przemiłe towarzystwo i spokój do pracy!\nGogio i Juro przy tych słowach zarżeli jak argamaki, a Katiusza zawołała, z trudem powstrzymując śmiech:\n— A to dopiero droga pani utrafiła: Moje „dżigity“, i — spokój? Oni przez cztery miesiące podróży tak się zatruli spokojem, że teraz chcą szaleć!\n— I to da się zrobić! — szła na wszystko właścicielka pensjonatu, zapomniawszy z kretesem pompatyczną formułę najwyższego tonu... „gdy byliśmy z mężem na przyjęciu dworakiem i t. d.“, — aby tylko nie stracić majętnych gości. — I to się urządzi! Mamy tu doświadczonych „guidów“ dziennych... i nocnych... Gdzie państwo stanęliście?\nPytanie to wywołało lekkie zamieszanie. Katiusza pochyliła złocistą główkę, usiłując otworzyć zacinającą się torebkę, Leopadze, udając, że nie słyszał pytania, nakładał sobie na talerzyk kawałek tortu i tylko Juro Karszwili, odchrząknąwszy, zaśmiał się chrapliwie i odpowiedział:\n— Przyjechaliśmy dopiero wczoraj... i zatrzymaliśmy się czasowo u mego przyjaciela i ziomka... Księcia Bancza Eristowa... mieszka on... koło takiego dużego hotelu, jakżeż go tam?\n— Palace? — poddała pani Ostapowa.\n— Nie! — mruknął Gruzin.\n— Astor? Kalee?...\n— Nie! Jakie tam Kalee! Zupełnie inaczej...\n— Nie!... — opryskliwie już odpowiedział Juro, a w głosie jego zabrzmiał wyraźnie słowami nieujęty okrzyk: „Czego się mnie czepia ta baba, jak giez łba końskiego?“\n— Jakiż to mógłby być jeszcze hotel... przyzwoity? — głowiła się pani Ostapowa. — Może, „Hotel des Colonies“?\n— Tak! Ten! — odsapnął z ulgą Karszwili i z jakąś tęsknotą spojrzał na Gogio, który bez namysłu przełknął nagle ogromny kawałek tortu i wybałuszył oczy.\n — Przyjechaliśmy taksówką, która czeka na nas... — wtrąciła pani Simicz. — Jutro, jeżeli pani pozwoli, wpadniemy obejrzeć pokoje.\n— Ależ jak najchętniej! — ucieszyła się generałowa i skinęła na boya. — Poproś do mnie panienki!\nPo przyjściu Marty nawiązała się nowa rozmowa. Ze zdwojoną werwą szczebiotała rozróżowiona Katiusza, co chwila pokładali się od śmiechu dżigity, rechocąc z bylejakicgo powodu i zmiatając torty, keksy i biszkopty. Do rozbawionego towarzystwa dołączali się coraz to inni goście, szczególnie ci, co pozostawali z Ostapowymi w najbliższych stosunkach. Przysiadł się też mecenas Lubicz, który jednak, po złożeniu mu powinszowań przez złotowłosą panią i Gruzinów, odszedł do gości w salonie. Gdy całe towarzystwo bawiło się w najlepsze, podniecane coraz bardziej „szampańską“ werwą i dowcipkami czarującej „pani dyrektorowej“, a generałowa w tajemnicy przed innymi gośćmi poczęstowała panów nalewką własnej roboty, na progu jadalnej sali stanęli Wagin z Wali-chanem. Rozmawiali z ożywieniem, nie zwracając uwagi na hałaśliwe towarzystwo, otaczające panią Simicz.\nNagle stał się wypadek, o którym długo potem opowiadano sobie na zebraniach w „Wołdze“. Gogio Leopadze, odrzuciwszy się na oparcie krzesła w wybuchu śmiechu, spostrzegł nagle okrągłą czaszkę i kwadratową figurę pułkownika i skamieniał. Ryczący śmiech jego urwał się w jednej chwili, twarz skurczyła mu się dziwnie i zmrużyły się oczy. Kopnął pod stołem Jura i oczami wskazał mu przed siebie. Karszwili obejrzał się błyskawicznie, zdradzając tym ruchem zawodową sprawność. W jednej chwili zorjentował się w sytuacji i zerwał się z krzesła.\n— Dyrektorowo, chodźmy! — warknął przez zęby, marszcząc znacząco szerokie brwi.\nNie pytając o nic i nie wyrażając najmniejszego zdziwienia, pani Simicz podniosła się natychmiast z miękkiej kanapki i, chociaż uśmiechała się jeszcze, jednak cieniutka, prawie nieuchwytna zmarszczka przecięła ukośnie jej wypukłe, niewinnie pogodne czoło. Cała ta trókatrójka zręcznym manewrem ustawiła się plecami do salonu i w pośpiechu zaczęła żegnać panią domu i jej gości, obiecując jutro wpaść do pensjonatu.\n— Mój Boże! — utyskiwała generałowa. — Zrywacie się państwo tak nagle i pozbawiacie nas swego miłego towarzystwa...\n— Nie mamy czasu! — dość ordynarnie odburknął Leopadze. — Późno już... Dyrektorowo, Juro — marsz!\nPani Ostapowa, chociaż zdumiona, a nawet zlekka przerażona, spostrzegła jednak, że obaj Gruzini, jak a komendę, włożyli ręce do kieszeni tużurków, a „złocista Katiusza“ trzymała przed sobą otwartą torebkę. W chwili, gdy byli już w sieni, Wali-chan obejrzał się i zdążył spostrzec wychodzących. Waginowi, stojącemu obok niego, zdawało się, że nowy znajomy oszalał. Pułkownik jednym skokiem był już przy drzwiach, ale powracający z sieni całym tłumem panowie z generałową i mecenasem na czele, zatarasowali mu drogę. W tej samej chwili z ulicy dobiegł turkot motoru odjeżdżającej pełnym gazem taksówki.\n— To dziwne, to dziwne!... — mówił Wali-chan, uspokoiwszy się nieco. — Simicz ze swymi wspólnikami w domu pani generałowej? Jak dawno bywają oni u pani?\nZmieszana pani Ostapowa, zapominając tym razem o dystynkcji najwyższego poziomu, tupnęła nogą i wykrzyknęła zgrzytliwym głosem (ktoś z gości twierdził nawet, że „chamskim tonem przekupki“):\n— Zwarjowaliście czy co? Do djabła, objaśnijcie wreszcie, co to wszystko znaczy?\nWali-chan zapalił papierosa i powtórzył pytanie.\n— Jak dawno bywa pani Simicz z tymi Kaukazczykami w domu pani?\nOdparła z niepokojem w głosie:\n— Ależ widziałam ich dziś po raz pierwszy w życiu! Mówili nam, że przyjechali wczoraj, i, dowiedziawszy się od wspólnych znajomych o dzisiejszym five o‘clock‘u, chcieli mi złożyć wizytę...\n— Hm... hm... Coby to mogło znaczyć! — mruczał pułkownik, mrużąc czarne, przenikliwe oczy. — Czy przypadkowo śród gości pani niema kogoś bardzo majętnego?\n— Skądżeż znów — wzruszyła lekceważąco ramionami. — Sam pan chyba rozumie, że emigrancka publika to — bieda z nędzą...\n— Tak... tak... — myślał na głos Wali-chan. — W takim razie mogę wypowiedzieć tylko jedno przypuszczenie i, zapewne, nie mylę się... Musieli prawdopodobnie przeczekać tu coś dla siebie niebezpiecznego... mówiąc krótko — zamierzali ukryć się w domu pani generałowej!\nZaśmiał się suchym, syczącym śmiechem i wrzucił papieros do popielniczki.\n— Ależ na miłość boską, niech nam pułkownik powie wreszcie, co to za ludzie? — zawołała zaciekawiona Marta.\nWali-Chan spojrzał na nią badawczo i odpowiedział jednem słowem:\nWszyscy zaniemówili i pytająco wpatrywali się w dziobatą, zawziętą twarz Mongoła.\nWreszcie pułkownik zaczął opowiadać dość zwykłą w owych krwawych i chaotycznych czasach historję.\n— Znam ostatni tylko okres karjery tej trójki — zaśmiał się chrapliwie. — Grasowało ich więcej, ale moi Mongołowie wywieszali resztę... Było to tak! Pani Katarzyna Simicz (nie jestem istotnie pewny, czy jest to jej prawdziwe nazwisko!) przybyła w towarzystwie kilku jeźdźców do obozu oficerów w Czuguczaku, a ponieważ wybuchły tam wkrótce różne epidemje, pełniła znakomicie czynności sanitarjuszki. Po pewnym czasie wyjechała bez pożegnania, cha-cha-cha, — zabierając ze sobą klejnoty żonom oficerskim. Z nią razem znikać poczęli jeden za drugim jej tajemniczy towarzysze... W parę miesięcy dopiero dowiedziano się, że Simicz ze swoją bandą grasuje pomiędzy Ubsa-nor i Kosogołem, mordując i rabując dążących tą drogą uciekinierów. Baron Ungern kazał ją schwytać i przekazać sądowi doraźnemu. Wtedy byłem jeszcze ze swoimi ludźmi u barona. Polecił mi zlikwidować tę szajkę bandycką... Udało mi się schwytać ośmiu jej członków. Znaleźliśmy przy nich zaszyte w kulbakach złoto i drogie kamienie na znaczną sumę. Jednak „Katiusza“ z dwoma jej towarzyszami umknęła nam... Rozstawione aż do granic Gobi pikiety nikogo nie zatrzymały... Mam wrażenie, że „złocista czarodziejka“, jak ją nazywano w Czuguczaku, gdzie przepadano za nią, ukryła się ze swymi drabami na terenie Syberji, gdzie my iść nie mogliśmy bez obawy natknięcia się na większe oddziały bolszewickie... Teraz, jak widzę, dotarli już tu... no, i, zapewne, nie siedzą z założonemi rękami!\nZaśmiał się jeszcze chrapliwiej i zapalił świeżego papierosa. Nagle podniósł głowę i, posłuchawszy chwilkę, mruknął:\n— Wydało mi się, że posłyszałem echa strzałów rewolwerowych... Czyżby przepowiednia moja już się miała ziścić?\nNikt jednak nic nie słyszał, chociaż pułkownik miał słuszność. Przekonał się o tem nazajutrz Wagin, dowiedziawszy się od reporterów, że detektywi, wysłani z Charbinu i Tientsinu, wytropili bandę, złożoną z kobiety i dwóch Gruzinów, oddawna poszukiwanych przez policję. Ciążyła na nich zbrodnia ograbienia jubilerskiego sklepu pewnego Żyda angielskiego i zamordowanie kilku bogatych bywalców nocnego lokalu „Passava“, gdzie czarująca Rosjanka miała szalone powodzenie, jako fordanserka. Bandyci odstrzeliwali się policji, uciekając taksówką, lecz wkońcu zostali ujęci przez agentów-motocyklistów, ale dopiero potem, gdy jeden z Gruzinów został zabity, a główny herszt — kobieta, podająca się za arystokratkę i odmawiająca wymienienia swego głośnego „historycznego“ nazwiska, otrzymała ciężki postrzał w plecy. Niezwykle barwne i porywające szczegóły pościgu, strzelaniny i pochwycenia bandytów przeczytała też nazajutrz wieczorem pani Ostapowa w rosyjskiem pisemku, bezczelnie okradającem dzienniki angielskie, chociaż każdy jego artykuł miał pochodzić od „własnego korespondenta“. Dowiedziawszy się o epilogu karjery groźnej trójki, generałowa westchnęła ciężko i jeszcze raz zadała sobie pytanie:\n— Dlaczego Katiusza nosiła obok drogich bransolet te tanie i brzydkie? To zupełnie nie pasowało do niej?\nPotem zaczęła rozmyślać nad tem, czy Katiusza rzeczywiście była żoną inżyniera i czy ów grubasek „Maciejka-dyrektor“ istniał kiedykolwiek na ziemi? Wszystkie myśli i domysły swoje zakończyła drugiem i ostatniem z powodu Katiuszy, Leopadze i Karszwili westchnieniem, gdyż zrozumiała, że tak miłych, towarzyskich i bogatych klientów (oby tylko nie byli bandytami!) fortuna nigdy już jej nie ześle. Życie — niezmiernie trudne — wymagało od pani generałowej ciągłych wysiłków i kombinacyj, więc po tygodniu zapomniała już o złotowłosej pani i jej wesołych, beztroskich obrońcach i opiekunach, co to śpiewali o „wysokim i dalekim orlim locie“. Nie bardzo nawet przejęła się tem, gdy Marta opowiedziała jej, że w Szanchajskiem „Nowoje Wremia“ umieszczona została wiadomość o zgonie rannej bandytki w szpitalu więziennym.\nAle wszystkie sentymentalne wrażenia i filozoficzne myśli przyszły jej w kilka dni później, teraz zato, gdy słuchała Wali-Chana i obserwowała na twarzach gości wzruszenia różnego gatunku, pani Ostapowa zaniepokoiła się poważnie. W jej praktycznej głowie śmigały różne myśli:\n— Tamten paskudny wypadek z fałszerzem banknotów, potem samobójstwo głodnej nauczycielki, którą wyrzuciłam (przecież miałam prawo!), bo mi za dwa miesiące nie zapłaciła za pokój, a teraz znów — ta zbójecka trójca w moim pensjonacie! Nie daj Boże, dowie się o tem policja i zechce mnie do sprawy wmieszać... Cała nadzieja, że Grégoire... ale co robić? Nowi goście pomyślą, że u mnie w domu bywają bandyci!...\nGenerałowa uciekła się do wynalezionej przez siebie i wypróbowanej taktyki. Spoważniała nagle, stała się niebywale dostojną i niedostępną i wycedziła przez zęby:\n— Pewnego razu w Gatczynie, podczas „gardenparty“ u cesarzowej-wdowy, kamer-junkrowi, księciu Białozierskiemu przepadła złota cygarnica z brylantowym monogramem...\nCzasy jednak i nastroje emigrantów, widać, gruntownie się zmieniły, czego jednak generałowa nie spostrzegła i nie zdyskontowała w sposób należyty. Nikomu już nie imponowała najświetniejsza bodaj przeszłość historyczna, gdyż stała się dla wszystkich przedpotopową bajką, ginącą w zamierzchłych epokach — bezpowrotnie minionych, trochę rzewnych, trochę cudacznych. Ci, którzy żyli jedynie wspomnieniami — odeszli już w zaświaty, tych zaś, co przetrwali okres fantastycznych nadziei, życie tak przetarło, przekuło i przenicowało, że, gdyby mieli czas i ochotę do porównań, nie poznaliby samych siebie. W szybkim, niezwykle szybkim tempie różnorodna walka o byt — to niewybredna, pierwotna, to znów zdradzająca niepospolite zdolności umysłowe, zdążyła już otrzeźwić wszystkich, zracjonalizować i wyrobić w nich własną dumę, swoistą etykę, nową etykietę, formalizm wygnańczy i ciągłą zmienną ideologję, niczem z jakąkolwiek tradycją nie związaną. To też goście generałowej nie słuchali nawet opowieści o jakimś tam kamer-junkrze z zapewne oddawna spalonego lub zamienionego na koszary pałacu gatczyńskiego; podzieliwszy się na grupy, rozstrząsali cały wypadek, dzielili się spostrzeżeniami i wrażeniami.\n— Ach, ci kaukascy ludzie! — zawołał nagle jakiś młodzieniec, potrząsając zgrubiałemi rękami robotnika. — My — Rosjanie zgnietliśmy ich podczas powstania Szamila i nauczyliśmy siedzieć cicho po ich tam aułach górskich, ale teraz — nie czując już nad sobą pięści — wszędzie powracają do dawnego, wojowniczo-bandyckiego procederu.\nWali-chan ponad głowami otaczających go gości spojrzał na mówiącego i odezwał się suchym głosem:\n— Słusznie! Tak zawsze bywa, kiedy się podbija naród i nic poza niewolą i przemocą nie daje mu się...\nNikt na to nie odpowiedział pułkownikowi. Teoretyczne kwestje nikogo już teraz nie obchodziły. Przed półrokicm jeszcze — ileż to rozlegało się w tym lokalu gorących słów, ile ścierało się przeciwnych zdań, jakie wypowiadano paradoksy i rzucano przepowiednie, a teraz? Teraz mówiono o giełdzie pracy, o zarobkach, o projektach związków zawodowych, o wewnętrznej polityce Chin, wpływającej tak lub inaczej na losy emigracji i na rynek wolnych rąk roboczych. Mówiono poważnie i niezmiernie praktycznie ujmowano każdy temat. To ludzie, wyzuci z wszelkich iluzyj i łzawego sentymentalizmu, rozważali najzawilsze zagadnienia, stanowiące o ich losie.\nWagin, przysłuchując się rozmowom rodaków, czuł głębokie zadowolenie i myśli swoje wypowiedział Ludmile i nie odstępującemu jej na krok Miczurinowi:\n— Na dobre wyjdzie nam emigracja, a nawet z czasem i bolszewizm! Wyzbędziemy się nareszcie naszej mglistej psychiki, porzucimy szumną frazeologję, którą tak imponowaliśmy Zachodowi, ciągle szukającemu na wschodzie wartości prawdziwych i niezmiennych, drwić będziemy z naszego rosyjsko-słowiańskiego mesjanizmu „narodu, noszącego Boga w sercu“ i odmieciemy od siebie paraliżującą nas „kosmiczną tęsknotę“... Takie dzikusy, jak my, tyle włożyły na swoje barki obowiązków przed ludzkością całą, wszechświatem i Bogiem! Szaleństwo! Obłęd lub podstęp!\n— Ale jakież to było piękne! — westchnęła Ludmiła. — Czuło się, że życie posiada treść, że opromieniają je potężne i wzniosłe ideały!\n— Piękne to było, gdy pradziad pani miał dziesięć tysięcy niewolników-chłopów, mógł ich siec batogami dla rozrywki, karząc, jak mówiono wówczas — „po ojcowsku“, mógł, nie obawiając się sądu, zabić swego poddanego, sprzedać wieśniaka jednemu sąsiadowi, a jego żonę — drugiemu, no i w międzyczasie pomiędzy chłostą a handlem niewolnikami, pomyśleć chwilkę nad tem, co się stanie, gdy wszystkie „słowiańskie potoki“ wpadną do morza rosyjskiego i pomarzyć o tem, jak to pięknie nieść żagiew prawdziwej wolności (proszę wsłuchać się w ironję tego słowa!) zgniłemu w więzach cywilizacji Zachodowi! Ale przyszli ci niewolnicy, te chamy zbuntowane i, jak groszową świeczkę cerkiewną, zdmuchnęli „potężne i wzniosłe ideały“ pięknoduchów — szaleńców i ślepców!\n — Czyżby przodkowie pana byli inni, niż cała szlachta rosyjska? — spytała Ludmiła, wpatrując się w ściemniałe nagle oczy Sergjusza.\n— Tacy sami — naturalnie! — odparł. — Chłosta, pogarda dla bydlęcia ludzkiego, uznanie nad nimi prawa życia i śmierci, prawa „danego od Boga“, ale ja, któremu wypadło żyć w okresie wielkiej wojny i jeszcze większej rewolucji, już jestem inny!...\nSpojrzenia ich skrzyżowały się i jakgdyby stopiły w jedną świetlistą smugę, co była, ni to droga, którą pomknęły nie ujęte w formę słów myśli, ni to nieprzerwany potok iskier elektrycznych, bijących z serca do serca, z mózgu do mózgu. Porozumieli się, zda się, bez słów, do dna prawdy i szczerości, aż oboje ogarnęło jakieś zmieszanie, jakiś lęk niepojęty. Jednocześnie spojrzeli na Miczurina. Lejtenant siedział ponury i znębionyzgnębiony. Poczuwszy na sobie ich spojrzenia, otrząsnął się ze swego nastroju i spytał Wagina:\n— Cóż myślicie o naszych emigrantach? Nie dokończyliście zdania...\nSergjusz założył nogę na nogę i odpowiedział:\n— Przepowiadam, że za dwa — trzy lata wszystko to mocną stopą stanie na gruncie szanchajskim! Tu nie wolno marzyć, tu działać trzeba i to — szybko, całą parą!\nMiczurin westchnął i nagle zawstydził się tego odruchu.\n— A to dopiero heca! — zawołał Wagin. — Wzdychający lejtenant, który ma takie potężne bary? Tegom to jeszcze nigdy nie spotykał!\nMiczurin kiwał głową i milczał. Zapewne obmyślał odpowiedź. Wreszcie z dziwnie łagodnym i rozbrajającym uśmiechem powiedział:\n— Wagin wie, panno Ludmiło, że ja temi oto łapskami nieraz działałem szybko i mocno... Upewniam was, mili moi przyjaciele, że przez kilka lat o niczem zgoła nie marzyłem... chyba o dobrym koniaku, popijając cuchnącą chińską okowitę, ale czasy zmieniają się a i ludzie wraz z nimi... bo oto lejtenant Miczurin... czuje gdzieś tu, głęboko (przy tych słowach z całej siły uderzył się w pierś)... czuje smutek... i żal do czegoś, czy do kogoś... że nie wolno mu już marzyć...\nZnowu mimowoli oczy Wagina spotkały się ze źrenicami Ludmiły. Jakieś błyski, niby niewidzialne drobne istotki z malutkiemi pochodniami rozbiegły się po wszystkich zakątkach duszy, mózgu i serca, szukając czegoś pilnie i frasobliwie, i znalazły coś, widać, bo stłoczyły się w jeden świecący punkcik, a z niego wyjrzało kłopotliwe, ciążące im zrozumienie.\n— O czemże pan marzy, lejtenancie? Może o Marcie, bo widziałam, że flirtowaliście ze sobą pod palmą, którą ona nazywa „Love‘s tree“? — spytała Ludmiła, nieszczerym śmiechem pokrywając swe zakłopotanie.\n— Pani wie, że mówi to w tej chwili dla żartu, lub... Ale nie! Marzenie, panno Ludmiło, jest rzeczą tajemną, ukrytym skarbem. Jakżeż można wydobywać z siebie marzenia i raptem — na pierwsze zawołanie cisnąć je na ziemię, może nawet na poniewierkę i pośmiewisko... Moje marzenie jest tymczasem tylko dla mnie... i niech tam — w sercu tli się sobie cichutko, aż się rozpali... Zresztą, może tylko tlić się będzie...\n— ...i zgaśnie! — dokończył ze śmiechem Wagin, ale umilkł odrazu, bo Miczurin dorzucił jakimś dziwnym głosem:\n— Wraz z życiem...\nSergjusz poczuł na sobie wzrok Ludmiły, lecz nie podniósł na nią oczu. Ustalił już dziś jedną niepokojącą go, a zarazem dziwnie podniecającą okoliczność. Nie miał najmniejszej wątpliwości, że od dzisiejszej rozmowy na Bundzie stosunek Ludmiły do niego zmienił się w sposób stanowczy i gwałtowny. Wykrył też, że ich organizacja nerwowa pozwalała im porozumiewać się bez słów i wyczuwać wspólne nastroje. Nawet, gdy stał zdala od niej, rozmawiając z Wali-chanem i szyprem Bojcowem, odczuwał na sobie jej spojrzenie i podświadomie, chociaż jednocześnie sprawiało mu to przyjemność, usiłował przyłączyć jej myśl do toku własnych w tej chwili rozważań i wrażeń. Zdawało mu się, że mógł to osiągnąć. Gdyby byli po ostatnich słowach Miczurina, zrozumiałych dla nich obojga, spojrzeli na siebie, wyjaśniliby może odrazu kilka powstających przed nimi zagadnień; takie wyjaśnienie jednak wymagałoby szczerości bezwzględnej, ale (pytał siebie Wagin) czy ta szczerość nie byłaby bolesna i, być może, dla wszystkich trojga niewymownie ciężka? Czy nie powikłałaby ona stosunków wzajemnych i nie wniosła rozterki duchowej, tak bardzo szkodliwej w ich życiu codziennem, żądającem ciągłego wysiłku, niewidzialnych ofiar i spokoju? Nie patrząc więc na Ludmiłę, wspomniał, że musi umówić się o spotkanie z Wali-chanem, i — odszedł. Ludmiła spostrzegła jednak, że miał chód nieco ociężały i powolny. Przycisnęła na chwilę rękę do piersi i zwróciła spokojną już twarz do Miczurina, mówiąc:\n— Pan nie skończył swego opowiadania o życiu doktora Plena! Co się z nim stało potem, gdy zbiegł wkońcu ze zbuntowanego krążownika?\nMiczurin, przysunąwszy krzesło bliżej, głuchym głosem rozpoczął przerwane przez kogoś opowiadanie, lecz podeszła do niego pani Somowa i szepnęła:\n— Musimy już iść, bo inaczej nie zdążę przyrządzić kolacji!\nPrzypomniawszy sobie wypadek z niezwykłymi gośćmi, zauważyła półgłosem:\n— Kogo tylko nie wyrzucają fale na szanchajski brzeg! Strach pomyśleć z kim się można tu spotkać? Przywykliśmy już do fałszerzy, szulerów, szantażystów, ale żebyśmy mieli obcować ze zbójcami — to już wprost okropne!\nWzdrygnęła się, a tym samym ruchem odpowiedział jej natychmiast Miczurin i — chmura opadła mu na oczy i czoło.\n— No — tak! Życie — to nie romans, jak się mówi w powieściach... — zauważył, patrząc w okno.\nNie odpowiedziały mu na to, więc chmurny i milczący pożegnał panią Ostapową, Martę i nowych znajomych.\nNie znalazłszy nigdzie Wagina, wyszli od Ostapowych. Ludmiła i lejtenant milczeli. Pani Somowa, wciąż jeszcze przejęta zajściem w pensjonacie, opowiadała z ożywieniem, że jedna ze znajomych pań spostrzegła w otwartej torebce bandytki rewolwer.\n— A taka napozór filigranowa, elegancka, światowa osóbka!... — mówiła. — Coprawda chwilami miała dziwnie ciężkie, nieruchome spojrzenie, ale tylko chwilami... Wspaniała mogłaby być z niej aktorka!\nPani Somowa nie mogła się uspokoić i raz po raz powracała do wypadku w „Wołdze“, nie zwracając uwagi na zamyśloną córkę i zgnębionego Miczurina.\nTę stronę ostatnio edytowano 2 lip 2017, 22:37.


Mission Impossible czyli jak zrealizować najśmielsze fantazje architektów? | Okna Premium Vetrex\nTego typu rozwiązanie doskonale spełnia wymogi funkcjonalne i jest w pełni bezpieczne dla użytkowników. Ze sposobem działania systemu można się zapoznać na stronie Vetrex, gdzie umieszczony został krótki film z demonstracją jego obsługi. Przeszklenia w takich parametrach doskonale sprawdzą się zarówno w prywatnych domach jako ściany werandy, klasyczny przeszklony brakefast room, czy dekoracyjny fragment salonu z widokiem na ogród jak i we wnętrzach restauracji, hotelowych lobby i wielu innych przestrzeniach publicznych. Dzięki rysunkom CAD dostępnym w portalu Archispace.pl można sprawdzić jak tego typu okna wzbogaciłyby rożnego rodzaju projekty.


Carbon Studio – The Wizards – Kręgi Sztuki\nCarbon Studio – The Wizards\nFirma: Carbon Studio\nGra: The Wizards\nWykładowcy: Błażej Szaflik, Aleksander Caban\nMiejsce: The Communication University of China (CUC)\nCarbon Studio to zespół oddanych game developerów z Gliwic. Dążą do stworzenia wysoko jakościowych, przyjemnych i immersyjnych aplikacji, które odkrywają nowe możliwości oferowane przez VR. Praca w dynamicznie zmieniającym się medium popycha ich do szybkiej adaptacji i szukania innowacji gdzie tylko możliwe, skupiając się na spełnianiu oczekiwań użytkowników.\nThe Wizards to wielokrotnie nagradzany VR spellcaster na Oculus Rift, HTV Vive i zestawy Microsoft MR. Gra została wypuszczona w sklepie Oculus i Steamie 8 Marca 2018, w osiem miesięcy po okresie Early Access. W “The Wizards” gracze mają szansę na realizację dziecięcych marzeń zostania potężnymi czarodziejami i rzucania zaklęć za pomocą gestów rąk.\nArt of Light in Video Games\nSztuka Światła w grach video\nPodczas prezentacji pokażemy jak na bazie silnika Unreal Engine 4 osiągnąć artystyczny styl i wygląd w grach 3D. Wytłumaczymy także jak używać narzędzi takich jak zbrush do stworzenia stylizowanego contentu i jak używać tradycyjnych narzędzi artystycznych aby ulepszyć możliwości 3D.\nBłażej Szaflik pracuje w game developmencie od 2010 roku. Przed przejściem do Carbon Studio był szefem działu projektowego i producentem w The Farm 51 w Gliwicach. Pracował nad takimi grami jak Painkiller: Hell and Damnation, Deadfall Adventures, Afterfall Insanity i wiele innych. Od 2012 roku uczy technik game developmentu na Uniwersytecie Śląskim. W 2015 został współzałożycielem Carbon Studio, w którym jest prezesem zarządu.\nAleksander Caban od 9 lat związany jest z przemysłem growym a przygodę z grami rozpoczął od pierwszoosobowej strzelanki. Teraz jest jednym ze współzałożycieli Carbon Studio – firmie specjalizującej się grach i aplikacjach VR. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Katowicach, tam także wykłada Animację i gry komputerowe w Katedrze Projektowania Graficznego.\nArtifex Mundi – My Brother Rabbit\nAnshar Studios Inc. – TelefragVR


Infoormacja ZHP Mińsk Mazowiecki - SP5ZBL\nInfoormacja ZHP Mińsk Mazowiecki\nWysłany: Nie 23:17, 29 Lip 2012 Temat postu: Infoormacja ZHP Mińsk Mazowiecki\nChciałbym rozwiać wszelkie wątpliwości dotyczące przyszłości klubu SP5ZBL. Otóż jak wiemy jest to klub harcerski w strukturach i siedzibie ZHP. Takim też pozostanie. Ani sprzęt ani lokal czy znak nie trafi w ręce prywatne. Klub będzie reaktywowany i udostępniony młodzieży harcerskiej. Przy pomocy SP5ZBA i innych. Obecnie trwają szkolenia młodzieży, która wyraziła zainteresowanie krótkofalarstwem.\nZ chęcią przyjmiemy tych, którzy chcą popracować społecznie z młodzieżą przekazując swoje bogate doświadczenie.\nEER KH ZHP Mińsk Mazowiecki\nWysłany: Pon 15:44, 30 Lip 2012 Temat postu:\nGratuluję pomysłu reaktywacji Klubu. Przypominam że trochę sprzętu klubowego jest wypożyczonego u Kolegów na terenie Mińska, Andzik wie co i u kogo jest. Na pewno sprzęt się przyda przy szkoleniu młodzieży.\nPozostają też nie do końca wyjaśnione sprawy formalne - przyszło kiedyś pismo z UKE że pod wnioskami o Pozwolenia podpisały się inne osoby niż reprezentacja w KRS, Andzik i ten temat zna.\nWysłany: Wto 9:42, 31 Lip 2012 Temat postu:\nIntryguje mnie ten pseudonim "EER" - może autor wątku przedstawi się nam bliżej?\nPoza działalnością szkoleniową (której w poprzednim wcieleniu SP5ZBL nie było praktycznie wcale) można pomyśleć o reaktywacji przemiennika SR5MM (ale nie w lokalizacji klubowej) i pomocniczego digi APRS SR5NRM (tu akurat może być maszt przy klubie).\nOstatnio zmieniony przez Adam SP5RZP dnia Wto 9:43, 31 Lip 2012, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 10:04, 31 Lip 2012 Temat postu:\nNo przemiennik to byłby priorytet. I tylko w lokalizacji na Wieży Ciśnień. Moja bogata korespondencja w tej sprawie z Burmistrzem jest dostępna u Andzika oraz na [link widoczny dla zalogowanych] w oficjalnych zapytaniach do Burmistrza - nawet publicznie odpowiedział na pytanie.\nWysłany: Wto 0:04, 07 Sie 2012 Temat postu:\nCieszę się z inicjatywy reaktywacji klubu.\nWażną sprawą jest szkolenie nowych krótkofalowców. Część z poprzedniej ekipy SP5ZBL po prostu weszła w dorosłe życie i zabrakło już czasu na klub.\nMam nadzieję, że pojawią się nowi klubowicze.\nPopieram przedmówców w temacie reaktywacji przemiennika SR5MM. Pełniłby rolę integracyjną dla nowych radioamatorów.\nPrzez ostatnie lata klubowicze zajmowali się przede wszystkim projektami technicznymi i dawało nam to wiele satysfakcji. Budowa przemienników (Mińsk Maz. i Łuków), APRS, kiedyś Packet Radio i inne. Są miłośnicy starych radiostacji i wszelakich nasłuchów.\nMimo moich bardzo ograniczonych możliwości czasowych (praca i 2 małych dzieci) deklaruję chęć pomocy, najchętniej przy projektach technicznych i emisjach cyfrowych.


Cień do powiek rozświetlający Mineral Touch ZAO\nKod produktu: 101531\n531 - czerwono-złoty532 - złoto-brązowy533 - złoto-zielony534 - opalizujący bakłażan\nBy zapewnić Twoim oczom efekt rozświetlenia, sypki cień do powiek ZAO składa się głównie z masy perłowej. Może być nakładany za pomocą palca lub pędzelka. Podobnie jak w przypadku wszystkich sproszkowanych kosmetyków ZAO, sypki cień rozświetlający nie zawiera talku.\nOryginalna obudowa cieni, wykonana z lakierowanego bambusa, to połączenie rzemiosła z nowoczesnością. Dla lepszej ochrony, cień jest zapakowany w bawełniany woreczek. Dzięki tak znakomitej prezencji, gama produktów ZAO idealnie nadaje się na prezent.\nSkładniki (INCI / CTFA): ORYZA SATIVA POWDER (ORYZA SATIVA (RICE) POWDER)*, MICA, SILICA, ZINC STEARATE, CUCURBITA PEPO SEED OIL (CUCURBITA PEPO (PUMPKIN) SEED OIL)*, GLYCINE SOJA OIL (GLYCINE SOJA (SOYBEAN) OIL)*, ACANTHOPANAX SENTICOSUS ROOT EXTRACT (ACANTHOPANAX SENTICOSUS (ELEUTHERO) ROOT EXTRACT), BAMBUSA ARUNDINACEA STEM POWDER, CI 77820 (SILVER), GINKGO BILOBA LEAF EXTRACT, AQUA (WATER), ALCOHOL, PARFUM (FRAGRANCE), LIMONENE, LINALOOL.\nMAY CONTAIN +/-: CI 77891 (TITANIUM DIOXIDE), CI 77491 (IRON OXIDES), CI 77492 (IRON OXIDES), CI 77499 (IRON OXIDES), CI 77947 (ZINC OXIDE), CI 77510 (FERRIC FERROCYANIDE), CI 77007 (ULTRAMARINES), CI 77288 (CHROMIUM OXIDE GREEN), CI 77289 (CHROMIUM HYDROXIDE GREEN), CI 77742 (MANGANESE VIOLET).\n*: Składniki pochodzące z rolnictwa organicznego\nCertyfikacja: Naturalny i organiczny kosmetyk certyfikowany przez ECOCERT Greenlife. Standardy dostępne na: http://cosmetics.ecocert.com.\nSkładniki pochodzenia organicznego: 34 % minimum.\nTyp skóry - wskazania: Odpowiedni dla każdego rodzaju skóry, nawet najbardziej wrażliwej.\nNałóż cień w jasnym kolorze na całą powiekę, używając pędzla ZAO, a następnie zaakcentuj zewnętrzny kącik oka cieniem o bardziej intensywnym, ciemniejszym kolorze. Zakończ makijaż cienką linią, aplikując ciemny cień wzdłuż konturu oka lub tylko u nasady rzęs, by nadać im wyrazistości. Użyj do tego celu skośnego pędzelka ZAO. Sypki cień można stosować również na mokro, daje wówczas bardziej spektakularny efekt.\nPiękno z ZAO: Idealny cień do wyrafinowanego makijażu wieczorowego. Dzięki swoim świetlistym refleksom i zawartości czystej perły, mineralny cień do powiek dodaje oczom niesamowitego blasku. Jego sypka, delikatna tekstura ułatwi każdą aplikację. Perłowe cienie są szczególnie zalecane dla młodej skóry. Starsze osoby powinny ich unikać, ponieważ mogą wyostrzać zmarszczki. Rozświetlający sypki cień jest idealnym rozwiązaniem dla osób z zapadniętymi oczami lub małymi ruchomymi powiekami, ponieważ rozjaśnia oczy i wizualnie je powiększa.\nKrem BB ZAO 762 Tan\nPodkład rozświetlający w płynie ZAO 723 brzoskwiniowy\nLakier do paznokci naturalny ZAO 645 cacao PROMOCJA


Wyciskarki do soków - Wyciskarki - Kolekcja jesień 2020 - Sklep Radio ZET\nSklep / RTV i AGD / Kuchnia / Wyciskarki / wyciskarki do soków - Kolekcja jesień 2020\nwyciskarki do soków – Kolekcja jesień 2020 to bogata oferta nowoczesnych akcesoriów kuchennych – na naszej stronie czeka na Ciebie aż 490 modeli doskonałych wyciskarek od najbardziej popularnych producentów sprzętu AGD Smeg, Philips, Sencor, Eldom, Hurom w atrakcyjnych cenach już od 10.98 zł. Korzystaj z wyjątkowych promocji i oszczędzaj na zakupach. Łap okazję! Tylko teraz obniżamy ceny aż 10 ofert rewelacyjnych wyciskarek!\nwyciskarki do soków to niezbędne wyposażenie kuchni każdego miłośnika zdrowej żywności. Oferujemy wyciskarki wolnoobrotowe, jedno- i dwuślimakowe oraz wyciskarki do cytrusów. Świeżo wyciśnięty sok to potężna dawka witamin i energii na cały dzień!\nwyciskarki smeg wyciskarki sencor wyciskarki concept wyciskarki bosch wyciskarki ze sklepu morele.net wyciskarki ze sklepu mediaexpert wyciskarki tefal wyciskarki philips wyciskarki ze sklepu electro.pl wyciskarki kenwood


Przypinki - twoja-pozycja.eu - nowoczesny katalog mający pomagać\nKatalog stron internetowych (26), SEOKatalog (23), Katalog stron www (19), Zaproszenia slubne (8), pożyczka (10), sklep internetowy (7), krakow (12), Adwokat (11), kancelaria adwokacka (9), odszkodowania (8), pożyczki (11), noclegi (9), kancelaria (9), dobry katalog stron (8), chwilówki (8), skup łożysk (17), Katalog SEO (20), skup lozysk (11), prawnik (12), warszawa (13)\nTagi: przypinki producent, przypinki, , magnesy reklamowe, magnesy na lodówkę\nNasze organizacja jest małą firmą rodzinną i zajmujemy się robieniem małych gadżetów promocyjnych dla Klientów Biznesowych jak i osób indywidualnych. W naszym portfolio znajdziecie promocyjne przypinki, znaczki o indywidualnym kształcie, magnesy reklamowe i magnesy pamiątkowe na lodówkę oraz wiele innych ciekawych gadżetów promocyjnych. Popularne przypinki często nazywane jako Znaczki promocyjne są wytwarzane w wielu rozmiarach i różnych kształtach. Są one robione z indywidualną grafiką Klienta. Gadżety te to jedne z niezawodnych narzędzi promocyjnych w bardzo niskiej cenie - są to bardzo niskonakładowe narzędzia promocyjne wykorzystywane do reklamy masowej. Badge wykorzystywane są do reklamy nowych marek firmy lub nowych produktów i to przez te małe firmy jak i te duże. W chwili obecnej jesteśmy w stanie zrobić takie promocyjne przypinki o dowolnym indywidualnym kształcie ze specjalnego plastiku. Kolejny popularny upominek produkowany przez nas to magnesy pamiątkowe na lodówkę inaczej zwane jako magnesy reklamowe. Produkowane są one na metalowym komponencie i maja kilka warstw materiałowych. Nasze magnesy można znaleźć w sklepach z pamiątkami i są bardzo modne, gdyż niewiele kosztują, a są atrakcyjnym i drobnym upominkiem. Moda na te magnesiki dotarła do nas z europy zachodnie i wpierają one z produkcji tradycyjne magnesy wytwarzane z folii magnetycznej. Również i te elastyczne magnesy są wytwarzane z indywidualną grafiką Zamawiającego. Nasza firma posiada w swojej ofercie całą serię magnesów ze śmiesznymi grafikami i śmiesznymi cytatami - są to popularne drobne gifty na wiele okazji lub nie zapowiedziane wizyty. W naszym portfolio znajdują się także magnetyczne kalendarze na lodówkę z własną grafiką a także magnetyczne notesy. Nasza firma wytwarza wiele różnych gadżetów promocyjnych np. ochronne etui na zbliżeniowe karty płatnicze chroniące przed kradzieżą danych z karty - potocznie nazywane Card Protector, czyściki do ekranów telefonów\nHttps://projektodruk.pl - ulo »Dodano - 22.10.2018\nZachęcamy do skorzystania z naszej oferty, o ile macie do wydrukowania jakieś specjalne produkty. Nasza przedsiębiorstwo gwarantuje Wam tanie i profesjonalne drukowanie. Niezależnie od tego, czy jesteście małą, czy też dużą firmą, bardzo chętnie zajmiemy się waszym zadaniem. Nasza drukarnia ma bardzo szeroką ofertę, dz... zobacz szczegóły wpisu »\nPapier w roli »Dodano - 08.02.2019\nNasza firma funkcjonuje w branży papierniczej, proponując całą gamę wysokiej jakości papieru. Posiadamy jedynie artykuły sprawdzonych marek, stawiających na wysoki standard tak jak my. Przekłada się to na stale rosnące grono klientów, zarówno lokalnych jak i w skali kraju. Dokładamy wszelkich starań, tak aby poziom sat... zobacz szczegóły wpisu »


Oświetlenie szynowe LED - Cleverhouse24.pl\nBrak filtrów BRILUM (34) Paulmann (18) V-tac (89)\nReflektory rozmieszczone na szynoprzewodach prezentują się niezwykle atrakcyjnie w pomieszczeniach biurowych, a do tego są niezwykle funkcjonalne. W naszej ofercie znajdziecie oświetlenie szynowe LED, a także wszelkie elementy niezbędne do montażu. Specjalnie dla Was przygotowaliśmy bogata ofertę, w której nie mogło zabraknąć najlepszych producentów z branży oświetleniowej.\nDlaczego warto zdecydować się na oświetlenie szynowe LED? Ten rodzaj oświetlenia pozwala na dużą elastyczność i dostosowanie oświetlenia do swoich potrzeb. Systemy szyn pozwalają na montaż zarówno na suficie, jak i na ścianie. Oświetlenie szynowe LED świetnie sprawdzi się we wnętrzach biurowych, restauracjach, butikach, a także w galeriach. Dzięki systemowi szyn, można w razie potrzeby dodać oprawy LED, a także skierować je w daną stronę. Za pomocą oświetlenia szynowego LED doskonale doświetlisz pomieszczenie lub wyeksponujesz dane miejsce. Taki rodzaj oświetlenia pozwala też na wydzielenie stref w dużych wnętrzach, a także w pomieszczeniach typu open space.\n17,01 zł Cena netto: 13,83 zł\n15,11 zł Cena netto: 12,28 zł\n11,31 zł Cena netto: 9,19 zł\n9,40 zł Cena netto: 7,65 zł\n8,45 zł Cena netto: 6,87 zł\nŁącznik SCENA WL2, prawy\n10,36 zł Cena netto: 8,42 zł\n27,30 zł Cena netto: 22,20 zł\nŁącznik SCENA WL1, lewy\n27,31 zł Cena netto: 22,21 zł\nŁącznik SCENA WI\n25,56 zł Cena netto: 20,78 zł\nZaślepka szynoprzewodu SCENA WE, kolor biały\n1,71 zł Cena netto: 1,39 zł\nSzynoprzewód SCENA TS, 1m\n71,25 zł Cena netto: 57,93 zł\nV-TAC Szyna Szynoprzewód Track Light 2...\nSzyna Track 2 Metry Biały 4-Torowa V-TAC\n189,42 zł Cena netto: 154,00 zł\nPokazuje 1-16 z 141 elementów


2013 Marzec 16 | giełda\n fortuną bez depozytu\nRadzenie sobie z kryzysem nie jest mocną stroną każdej organizacji biznesowej a wręcz przeciwnie – ostatnie giełdowe wydarzenia pokazały dobitnie, jak niewiele firm potrafi radzić sobie w nagłej sytuacji zagrożenia. Przede wszystkim najtrudniej jest radzić sobie z presją wynikającą z zadłużenia finansowego firmy. Gdy nagle kończą się pieniądze na spłatę aktualnych zobowiązań, wypłacenie pensji oraz pokrycie rat za pożyczki inwestycyjne, łatwo jest podejmować złe decyzje. Wiele firm i gospodarek w chwilach wielkiej depresji sięgało po środki ostateczne i decydowało się na ostre zaciskanie pasa, redukcję zatrudnienia i ostre cięcia, które miały pozwolić przetrwać i zbudować potęgę od nowa za kilka lat, gdy znów okazji do tego będzie więcej. Niestety nie wszyscy w świecie globalnego biznesu zachowują się na tyle przytomnie i tak długo jak na rynku giełdowym panowała hossa a banki miały sporo kapitału, każdy mógł ratować się pożyczkami i kolejnymi kredytami na coraz większy procent. Takie rozwiązywanie swoich problemów oczywiście czasami pozwalało przetrwać najgorszy moment i później wyjść na prostą, ale nie wszyscy przedsiębiorcy potrafili umiejętnie inwestować pieniądze pożyczone z różnych instytucji. I w wielu wypadkach niestety okazywało się, że szybko pozyskane miliony były jedynie przejadane.\nWielkim przegranym współczesnego kryzysu jest przede wszystkim sektor bankowy, który obnażył wszystkie swoje patologiczne zagrania i słabości w zarządzaniu. Chociaż większość marek bankowych przetrwała recesję a niektóre bardziej zamożne nawet wykorzystały go do powiększenia swojej przewagi nad słabnącymi konkurentami, ogólne nastawienie opinii publicznej do bankowej elity mocno się pogorszyło. Naturalnym przez dekady było narzekanie na elity polityczne, ale od kiedy kolejne banki komercyjne zaczęły umożliwiać zakup nowych mebli, remont mieszkania a ostatecznie nawet kupno nowego samochodu czy nowego domu – ludzie zaczęli dość dobrze wspominać wizyty w bankach. Działo się tak jednak tylko do momentu, gdy klienci byli w stanie spłacać raty na czas – a tak było z kolei tylko do momentu recesji. Od 2005 roku i załamania się amerykańskiego rynku nieruchomości banki na całym świecie mają spore problemy. Same wielokrotnie traciły pieniądze na giełdzie, ale tym razem to ich kredytobiorcy nie są w stanie oddawać pożyczonych pieniędzy. Banki natomiast chętnie pożyczały tak dużo, że we własnych skarbcach namacalnie nie zostawało im praktycznie nic. Gdy nagle zawaliła się globalna koniunktura a kolejne firmy się rozpadały, to banki jako pierwsze zaczęły najdotkliwiej odczuwać tę pechową kumulację bankructw.\nProdukcja regularnie spada na całym świecie i nie tak łatwo jest patrzeć z optymizmem w przyszłość. Oczywiście giełdowi analitycy razem z dziennikarzami szukają pewnych pozytywnych trendów i za wszelką cenę starają się szukać odpowiednich historii w tym czasie wielkiego kryzysu. Najważniejsze jest jednak racjonalne rozliczanie przyszłości i wyciągnie z niej wniosków. Zbyt mocne zadłużanie się ludzi jest z pewnością poważnym problemem dzisiejszego świata i niejedna rodzina już wie, że musi pozbyć się wszystkich długów i nigdy więcej nie korzystać z banalnie łatwo dostępnych kredytów na wysoki procent. Aktualnie także od firm oczekuje się odpowiedniej rewizji polityki finansowej i szczególnie widoczne jest to w świecie giełdowych gigantów, gdzie akcjonariusze tracą razem ze spadkiem notowań firmy, więc rozliczają zarząd i pracowników każdego z działów wyjątkowo dokładnie. Absolutnie najważniejsze jest walczenie z zadłużeniem i unikanie nieracjonalnego zaciągania zobowiązań na przyszłość, ale to nie wszystko, co należy zrobić w drodze na szczyt giełdy. Niezbędne jest pamiętanie o badaniach i rozwoju, co oczywiście nie jest proste w chwili recesji i cięcia wydatków. Ale całkowite zamrożenie nakładów na rozwój to także zły pomysł, gdyż po wyjściu z kryzysu firma pozostanie bez żadnych pomysłów na nowe otwarcie.\nPatrząc na współczesne rynki finansowe można odnieść wrażenie, że wszystko zmierza w dobrą stronę. W wielu regionach i licznych sektorach najgorsze liderzy mają już za sobą i chociaż sytuacja daleka jest od perfekcyjnej, wyrazy pewnej nadziei i zaufania w kolejne zmiany wydają się być wyraźne. Media oraz inwestorzy z optymizmem patrzą w przyszłość, chociaż opinia publiczna z pewnością nadal nie jest przekonana z tego względu, że bezrobocie wciąż jest wysokie a prywatni przedsiębiorcy nadal niechętnie zatrudniają. Innowacyjność przedsiębiorstw zależy w dużej mierze od inwestycji oraz właściwej kadry – jedno i drugie dużo natomiast kosztuje, więc ograniczanie wydatków z pewnością nie sprzyja rozwojowi. Wręcz przeciwnie – cięcie nakładów tak ważne i popularne w okresie kryzysu absolutnie nie może wymknąć się poza pewne rozsądne granice, gdyż wtedy dochodzi do schłodzenia koniunktury i otrzymuje się jedynie pogłębienie i tak depresyjnego trendu. Wszytko to prowadzi do prostej konkluzji, że przesłanki o lepszych dniach powinny służyć jedynie jeszcze ostrzejszej pracy i próbie znalezienie idealnej strategii, która pozwoli najlepiej wykorzystać ponowny start. Bo wkrótce gospodarki całego świata odbiją się od dna i najlepiej będą mieli ci, którzy w trakcie depresji przygotowali sobie najlepszą pozycję startową.\nNowoczesne działania rynkowe mają za zadanie przede wszystkim powiększyć udziały w rynku i zyskać przewagę nad konkurentami. Ale tylko i wyłącznie po to, aby tę przewagę przekuć natychmiast w odpowiedni zysk dla właściciela i akcjonariuszy. W świecie wielkich finansów całkowicie oczywistym staje się dzisiaj to, że nie zawsze takie działanie przysparza kłopotów, ale jednak ostatnie lata recesji wywołały na światło dzienne sytuacje, w których wbrew wszelkiej ekonomicznej logice zawyżano wartość firm i całych sektorów po to tylko, aby właściciele i udziałowcy mogli zostać poinformowani o pozytywnym zamknięciu sezonu przez firmę. Często też niezadowoleni z wyników firmy akcjonariusze, którzy liczyli na zysk finansowy z dywidendy, oczekują szybszej poprawy sytuacji finansowej czasami podejmując pochopne decyzje jak odsunięcie prezesa, który radził sobie dobrze. W takich warunkach trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć sobie na pytanie, kiedy to tworzenie strategicznie i mądrze zarządzanej firmy powinno być przedkładane nad wyrabianie milionowych zysków dla udziałowców. Oczywiście znalezienie złotego środka w świecie finansów i globalnej ekonomii nie jest ani trochę proste. A jednak nie brakuje i takich przedsiębiorstw, które są w stanie wprawiać w zachwyt i rynki konsumenckie i swoich udziałowców.\nOdpowiednie przekonywanie młodych ludzi do tego, aby chętniej wchodzili nie tylko na rynek pracy, ale także własnej działalności gospodarczej, ma wyjątkowe uzasadnienie w niemal wszystkich rynkowych analizach i koncepcjach. Dlatego tak wiele krajów robi dzisiaj wszystko, aby absolwenci szkół wyższych nie marzyli tylko i wyłącznie o otrzymaniu posady w czyjejś firmie, ale żeby również samodzielnie spróbowali coś osiągnąć w dziedzinie prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Nikt nie ma dzisiaj wątpliwości, że otwieranie firm przez młodych ludzi to idealny sposób nie tylko na walkę z bezrobociem u samych podstaw, ale przede wszystkim na przyspieszenie innowacji i rozwoju technologicznego gospodarki. Młodzi ludzie mają bowiem często bardzo oryginalne pomysły na produkty czy usługi, których nikt wcześniej nie był w stanie zaproponować, dlatego motywowanie najmłodszych do tego typu pracy powinno odbywać się na wielu różnych płaszczyznach. Chodzi naturalnie przede wszystkim o wsparcie finansowe dla najmniejszych i początkujących dopiero przedsiębiorców, ale sporą barierą dla młodych jest przede wszystkim niepewność jutra i strach przed prowadzeniem firmy bez znajomości regulacji prawnych czy podatkowych. Dlatego równie ważna jak pomoc finansowa powinna być pomoc organizacyjna i konsultacje w miarę darmowe.\nMłodzi przedsiębiorcy są dzisiaj na rynku wyjątkowo potrzebni, albowiem z jednej strony to ich najczęściej dotyka bezrobocie oraz recesja. Oczywiście niemożliwym jest, aby wszyscy młodzi ludzie z problemami ze znalezieniem zatrudnienia byli gotowi do prowadzenia własnej firmy. Ale pomysłów na swoją działalność młodzi ludzie mają co nie miara – jedynym, co ogranicza ich przed ostatecznym podjęciem ryzyka jest właśnie strach przed samodzielnym radzeniem sobie w świecie wielkich finansów, podatków i negocjacji biznesowych. Pieniądze nie zawsze są w stanie zagwarantować w pełni profesjonalną pomoc a czasami przede wszystkim młodzi ludzie obawiają się o to, czy w ogóle będą w stanie przetrwać na rynku dwa miesiące. Ten strach sprawia, że powstaje niewiele nowych firm prowadzonych przez młodych a jednocześnie mają oni problem ze znalezieniem zatrudnienia w przedsiębiorstwach już istniejących. Z tego względu dzisiaj bardzo ważne jest wspieranie przedsiębiorczości wśród studentów a nawet licealistów – pomysły na biznes nie mają bowiem dzisiaj ograniczeń wiekowych i nawet dziesięciolatkowie mogą zaproponować dla swoich rówieśników pewną aplikację mobilną czy też stronę internetową która natychmiast się sprzeda. Bariery są dzisiaj tylko i wyłącznie w podejściu samych zainteresowanych do tego problemu.\nJeśli dzisiaj kogoś przyjmuje się do firmy, to świadczy albo o jej doskonałej kondycji finansowej albo o wyjątkowych możliwościach przyjmowanego kandydata. W ostatnich latach trudno znaleźć na giełdowych parkietach i lokalnych rynkach firmy, które całkowicie poradziłyby sobie z kryzysem bez kiwnięcia palcem. Nawet jeśli jakaś firma wyszła z recesji mocniejsza niż przed nią, musiała się wyjątkowo namęczyć i starać, aby to osiągnąć. Strategiczne działania na rynku biznesowym pozwalają bowiem na pewne wzmocnienia, gdy inni się osłabiają, ale to wymaga nie tylko właściwych kompetencji – przede wszystkim liczy się tutaj odpowiedni budżet, który pozwala na swobodne inwestycje, badania oraz przejęcie upadających konkurentów w celu pozyskania ich majątku, personelu czy właśnie patentów oraz licencji. Jest to metoda biznesowa spotykana dość często, ale wymaga ogromnych środków finansowych oraz zaufania akcjonariuszy do tego, że taka taktyka będzie miała wpływ na wzrost wartości ich własnej firmy. Jeśli natomiast firmy mające problem z utrzymaniem płynności finansowej i tak zatrudniają kolejnego pracownika na ważną funkcję, to najpewniej znaczy o tym, że organizacja liczy na poprawę swojego funkcjonowania niemal natychmiastowo po pojawieniu się nowego członka. Niekiedy są to ruchy bardzo skuteczne.\nAktualnie większość ludzi ma wielką świadomość tego, jak ważne jest posiadanie pracy. To zatrudnienie w ogromnej mierze decyduje o możliwościach finansowych rodzin i bez pracy trudno jest w ogóle w racjonalny sposób radzić sobie z wymaganiami współczesnego świata. Swojego czasu gospodarki dawały najróżniejsze możliwości działania, dzisiaj natomiast coraz popularniejsze staje się wśród biedniejszych i bezrobotnych przywiązanie do społecznego wykluczenia a przede wszystkim zadowolenie ze świadczeń socjalnych, które niejednokrotnie utrzymują ludzi z własnej winy omijających szerokim łukiem jakiekolwiek oferty pracy. Dlatego znalezienie dzisiaj złotego środka pomiędzy finansowaniem świadczeń socjalnych dla najbardziej wykluczonych rodzin a wspieraniem biznesu i przedsiębiorczości wielkimi inwestycjami nie jest wcale łatwe. Do tego dochodzi spór polityczny i społeczny, który obecny jest w wielu zadłużonych krajach, gdzie młodzi ludzie w geście protestu wyjątkowo ostro i na ulicach dowodzą swoich racji. Brakuje dla nich pracy i są tym bardzo rozczarowani, gdyż szli na studia w przeświadczeniu, że gospodarka ich kraju zmierza w dobrą stronę i będą potrzebni w przyszłości kolejni fachowcy z ich dziedzin. Dzisiaj wszystkie kraje i firmy mają spore zadłużenie, walka z nim objawia się albo zwolnieniami albo zamrożeniem naboru.\nAktualnie na rynku pracy mówi się coraz więcej o konieczności motywowania młodych przedsiębiorców do zakładania firm i tworzenia nowych miejsc pracy, albowiem siłowe tworzenie przez państwowe instytucje dodatkowych etatów wcale nie służy gospodarce w dłuższej perspektywie. Właśnie tak swojego czasu liczne państwa widziały rozwój gospodarczy – inwestowały środki budżetowe w najbiedniejsze regiony finansując niejednokrotnie absolutnie przeciętne firmy i w ten sposób gwarantując najbiedniejszym stały dostęp do środków finansowych. Takie działanie w świecie biznesu absolutnie nie może przynieść rezultatów, gdyż dzisiaj optymalizacja działania firmy to absolutny początek walki o przetrwanie w okresie recesji. Najsilniejsze przedsiębiorstwa to te, które nie tylko nie zadłużają się niepotrzebnie, ale także zatrudniają tylko i wyłącznie ludzi całkowicie sobie niezbędnych i to po wcześniejszym przygotowaniu i dokładnego portretu psychologicznego, zawodowego i kompetencyjnego, na podstawie których to można dokładnie ocenić przydatność danej jednostki do potrzeb danej organizacji. Takie podejście do pracownika sprawia, że jego obecność nie jest wymuszona ani sztuczna a wynika z naturalnych potrzeb rynku i możliwości rozwojowych firmy. A państwo może tak zaoszczędzone pieniądze zainwestować w inną formę wsparcia.


Strona:Kazimierz Wyka - Rzecz wyobraźni.djvu/408 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Kazimierz Wyka - Rzecz wyobraźni.djvu/408\npochodzi ten głaz morski przeniesiony w środek zgiełku bitewnego. Szczególnie przypomina się ostatni z Sonetów krymskich, mianowicie Ajudah.\nSprostał, lecz nie wszędzie. W Reducie Ordona brak wiedzy rzeczowej o przedstawianym zjawisku trochę się odbił na opisie lotu pocisków. Granat niewidoczny w locie i wybuchający\nTę stronę ostatnio edytowano 18 lut 2018, 19:49.


Polityka prywatności - Twoje dane są dla nas bardzo ważne\nXnet Communications gwarantuje użytkownikom odwiedzającym stronę internetową www.remote-factory.com bezpieczeństwo danych osobowych. Zamieszczone poniżej informacje zapewniają zachowanie poufności danych osobowych oraz ich właściwe wykorzystanie.\nXnet Communications jest wyłącznym właścicielem informacji zgromadzonych w tym serwisie. Xnet Communications nie będzie tych informacji sprzedawać, wydzierżawiać ani udostępniać osobom trzecim w sposób niezgodny z zasadami podanymi poniżej.\nWszyscy korzystający z naszego serwisu pozostają anonimowi do momentu, w którym zechcą się zalogować. Informacje zawarte w logach systemowych są przez Xnet Communications wykorzystywane w celach technicznych, związanych z administracją naszego serwera. Ponadto Xnet Communications zastrzega sobie prawo do korzystania z tych informacji na potrzeby związane ze zbieraniem statystycznych informacji demograficznych.\nW celu uzyskania dostępu do wszystkich usług dostępnych w serwisie, niezbędne jest zalogowanie się za pomocą hasła. Wyłączenie tzw. „cookies” w przeglądarce może spowodować utrudnienia w korzystaniu z naszych usług. Założenie konta na www.remote-factory.com wymaga podania informacji o użytkowniku poprzez wypełnienie formularza, w którym należy podać informacje kontaktowe (imię, nazwisko, adres, numer telefonu) oraz informacje dodatkowe.\nAby otrzymać pewne informacje o naszej firmie, konieczne jest podanie przez użytkownika swojego adresu e-mail. Adres ten będzie wykorzystywany przez Xnet Communications tylko w celu wysłania żądanych informacji. Jeżeli użytkownik chce zrezygnować z tej usługi, może w każdej chwili anulować subskrypcję.\nWszystkie dane o użytkownikach uzyskane przez Xnet Communications za pośrednictwem tego serwisu są przechowywane i przetwarzane w sposób zapewniający ich bezpieczeństwo, zgodnie z przepisami polskiego prawa. Jednocześnie prosimy o zachowanie ostrożności przy opuszczaniu naszego serwisu, aby nikt postronny nie mógł wykorzystywać lub zmieniać informacji w sposób nieautoryzowany. Prosimy też o zachowanie ostrożności w udostępnianiu danych osobom trzecim.\nXnet Communications zastrzega sobie prawo do wprowadzania zmian w niniejszym oświadczeniu. W związku z tym prosimy użytkowników o okresowe sprawdzanie treści oświadczenia w celu zapoznania się z ewentualnymi zmianami.


Grzechotka srebrna z serduszkami 59/0 - Buciki, smoczki i łyżeczki - Srebropol\nUPOMINKI NA CHRZEST, ŚLUB I KOMUNIĘ > BUCIKI, SMOCZKI I ŁYŻECZKI > Grzechotka srebrna z serduszkami 59/0\nOferujemy Państwu srebrną grzechotkę, której czasza ma dużą ilość otworków w kształcie różnej wielkości serduszek. Uchwyt zakończony jest niewielkim zegarem. W środku grzechotki znajdują się małe kryształki (losowe kolory), które jednocześnie wydają dźwięk podczas potrząsania. Idealnie nadaje się jako prezent z okazji chrztu czy roczku. Grzechotka wysyłana jest w ozdobnym etui. Serdecznie zapraszamy do zakupu.\nWaga: ~7.9 g\nWymiary: 6.5 x 1.7 cm (dł. x szer.)


Majątki parlamentarzystów pod lupą - Strona 2\nMajątki parlamentarzystów pod lupą\nTe pieniądze po prostu im się należą. BRAK SŁÓW!\nheheszki nikt z tych ludzi przeciez nie jest glupi, gowno wiecie co maja i na kogo maja\na co z bizuteria i drogimi ubraniami za brudne pieniadze ?\nno i tak jak zarządzają własnym majątkiem tak i naszym krajem,\nZaglądamy im do kieszeni, bo to nasze pieniądze i chcemy wiedzieć, na co je przeznaczają. Będą robić u prywaciarza, to niech sobie zarabiają nawet i miliony, nie obchodzi nas to, ale państwowe mają być rozliczone co do grosza!\nPiS bije na głowę / posiadanym majątkiem / pozostałych parlamentarzystów.\nPrezydent i prezes: "Oczekujemy pilnych wyjaśnień"


Listy - Karmelitów Bosych | Książka | merlin.pl\nGdy „Centralne Biuro w Lisieux” zapragnęło w ramach obchodów pięćdziesięciolecia śmierci św. Teresy od Dzieciątka Jezus opublikować jej Korespondencję, Matka Agnieszka od Jezusa (Paulina Martin) – rodzona siostra św. Teresy, poprosiła o opinię w tej sprawie miejscowego biskupa, ordynariusza diecezji Bayeux i Lisieux – François Picauda.\nDotychczas skromny wybór listów lub niektóre ich fragmenty publikowane były jedynie w dodatku do Dziejów duszy. Pasterz diecezji cieszącej się swoją Świętą odpowiadał Matce Agnieszce 12 lipca 1947 r.: „Sądzę, że myśl ta jest bardzo szczęśliwa, toteż zachęcam Przewielebną Matkę do rychłego jej urzeczywistnienia. [...] Świat cały powita z wdzięcznością nowy skarb terezjański, który pozwoli nam śledzić chronologicznie stopniowy rozwój i rozkwit przebogatej i charakterystycznej doktryny i świętości Waszej Małej Świętej. [...]\nCałym sercem życzę, aby ten kompletny zbiór Listów świętej Teresy od Dzieciątka Jezus dotarł do jak najszerszych kół czytelników, a przetłumaczony na wszystkie języki świata ukazał nam Małą a tak Wielką Świętą w całym blasku i wdzięku jej prostoty. Zaświadczy on, że najwznioślejsza świętość nie wyklucza naturalnego uroku oraz praktycznego ujęcia spraw życiowych”1.\nKarmelitów Bosych Więcej »\n-11%8,89 zł9,90 zł


Sala koncertowa Forest National w pobliżu\nPokój, Łóżko podwójne - Fasada hotelu. Zdjęcie 1 z 34.\n1 / 34Pokój, Łóżko podwójne - Fasada hotelu\n6,8.Dobry.217 zweryfikowanych opinii gości Hotels.comWszystkie opinie zostały napisane przez gości którzy rzeczywiście mieszkali w tym obiekcie.\nObiekt zapewnia, że przestrzega procedur w zakresie czyszczenia i dezynfekcji określonych przez następujące instytucje, inicjatywy lub dokumenty: ALLSAFE (Accor Hotels); Intertek Cristal (ekspert zewnętrzny — cały świat); Safe Travels (WTTC — cały świat).\nSala koncertowa Forest National (40 minut spaceru)\nZamek Beersel (4,2 km)\nPark Duden (4,3 km)\nMuzeum Sztuki WIELS (4,5 km)\nBelgijskie Królewskie Muzeum Sztuk Pięknych (9,2 km)\nLa Grand Place (9,9 km)\nKrólewska Galeria Saint-Hubert (8,4 km)\nAleja Louise (8,7 km)\nGiełda w Brukseli (9 km)\nCharleroi (CRL-Bruksela-Charleroi) 34 minut samochodem\nStacja Ruisbroek, Sint-Pieters-Leeuw 7 min spaceru\nStacja Forest-Midi 29 min spaceru\nStacja Beersel 4 minut samochodem\nGrote Baan Tram Stop 20 min spaceru\nStalle Tram Stop 20 min spaceru\nRodts 22 min spaceru\nPodatek miejski: 3.2 EUR za kwaterę, za noc\nCzy obiekt ibis budget Brussels South Ruisbroek umożliwia bezpłatne anulowanie rezerwacji i pełny zwrot kosztów?\nTak, w obiekcie ibis budget Brussels South Ruisbroek można za pośrednictwem naszych stron zarezerwować pokój i bezpłatnie anulować tę rezerwację z pełnym zwrotem kosztów, o ile prośba o anulowanie zostanie przesłana na kilka dni przed datą zameldowania. Należy zapoznać się z zasadami i warunkami anulowania podanymi w regulaminie obiektu.\nJakie procedury utrzymania czystości i zachowania higieny stosuje się obecnie w obiekcie ibis budget Brussels South Ruisbroek?\nCzy ibis budget Brussels South Ruisbroek zapewnia miejsce parkingowe?\nCzy ibis budget Brussels South Ruisbroek akceptuje zwierzęta?\nJakie godziny zameldowania i wymeldowania ma ibis budget Brussels South Ruisbroek?\nZameldowanie jest możliwe od południe do południe. Wymeldowanie: południe. W obiekcie dostępne jest bezkontaktowe zameldowanie i wymeldowanie.\nCzy ibis budget Brussels South Ruisbroek ma restaurację lub czy są jakieś restauracje w pobliżu?\nTak. W pobliżu znajdują się takie restauracje jak Pizza Hut (11 min pieszo), Quick (12 min pieszo) i La Cité du Mandarin (14 min pieszo).\nClifford, Podróż: 1 nocleg,, 4 wrz, 2019\nHunar, Wycieczka rodzinna: 1 nocleg,, 17 sie, 2019\nMehvish, Wycieczka rodzinna: 1 nocleg,, 2 sie, 2019\nChristian, Wycieczka rodzinna: 3 noclegi,, 12 lip, 2019\nRosemarie, Wyjazd z przyjaciółmi: 2 noclegi, 30 cze, 2019\nAditya, Wyjazd z przyjaciółmi: 3 noclegi, 20 cze, 2019\nMadeline, Wyjazd z przyjaciółmi: 4 noclegi, 17 cze, 2019\nMichael, Wyjazd biznesowy: 1 nocleg, 16 cze, 2019\nWyjazd biznesowy: 2 noclegi, 11 cze, 2019


Cyrus Klub - Kluby - Audiostereo.pl\nRozpoczęty przez Luk77 , 03.02.2018 22:49\nNapisano 03.02.2018 - 22:49\nCzy ktoś użytkuje elekktronikę tej jakże niszowej w PL firmy ?\nUżytkownik Luk77 edytował ten post 03.02.2018 - 22:49\nNapisano 03.02.2018 - 23:16\nNapisano 05.02.2018 - 12:30\nHa, klubów Cyrusa u nas na forum dostatek, jest jeszcze jeden: http://www.audiostereo.pl/wzmacniacz-mission-cyrus-two-i-inne_17925.html\nTylko że mało kto tam zagląda :) Chyba istotnie, marka u nas niszowa - a szkoda... (piszę jako posiadacz transportu CD-t)\nNapisano 06.02.2018 - 20:18\nMam ten sprzęt i patrząc ile za niego zapłaciłem to granie bajka\nSzczególnie cd 8x z psx-r to szczegolowosc muzykalnosc gładkość\nNiestety moja slaba akustyka i charakter dynaudio serii excite (x22) spowodował ze wzmacniacz 8vs2 to nie jest to choc póki co tak gram bo trzyma poziom\nUżytkownik Antonio1974 edytował ten post 06.02.2018 - 20:18\nNapisano 28.02.2018 - 11:12\nBardzo dobre połączenie elektroniki Cyrus, a dokładnie wzmacniacza Cyrus 8 DAC wspartego zewnętrznym, dedykowanym zasilaczem PSX-R2 z kolumnami Buchardt Audio S300 MKII. Jest moc, szybkość, dynamika a przy tym świetna plastyczność, bardzo dobre wypełnienie. Zestaw, pomimo zastosowania kolumn podstawkowych, bez żadnego problemu nagłośnił naszą górną salę odsłuchową o powierzchni 30m2.\nZapraszamy Was serdecznie na odsłuchy.\nNapisano 01.03.2018 - 08:25\nSłuchałem zestawienia wyżej przedstawionego. Moim zdaniem cena jest nieadekwatna do jakości uzyskanego dźwięku.\nNapisano 01.03.2018 - 08:37\nmkm, on 01.03.2018 - 08:25, said:\nMoim zdaniem cena jest nieadekwatna do jakości uzyskanego dźwięku.\nPytanie czy za niska czy za wysoka ? :)\nNapisano 01.03.2018 - 08:49\nNieadekwatna do jakości, zakładam, że każdy zrozumie co miałem na myśli :)\nUżytkownik mkm edytował ten post 01.03.2018 - 08:51\nNapisano 01.03.2018 - 10:02\nNie da się tego zrozumieć... dziwię się dlaczego jasno nie chcesz napisać\nNapisano 01.03.2018 - 12:10\nA jaka jest cena kompletu (z kolumnami Buchardt)?\nPS. Podliczyłem sobie sam, jeśli dobrze... 16 300 zł. Po rabacie za zakup 3 urządzeń trudno zarzucać cenę na wyrost, choć tego kompletu nie słyszałem.\nUżytkownik Wuelem edytował ten post 01.03.2018 - 12:18\nNapisano 13.03.2018 - 22:58\n
Moja droga w poszukiwaniu tego mojego brzmienia pomalu dobiega konca. Glosniczki juz wybrane - Dynie X14, cedek tez - Atoll cd100se mk2 i zostalo serce systemu, obecnie Atoll in100se ale beda jeszcze sluchane dwa piecyki z sasiedztwa tj. Rega Elex r i wlasnie - to dziwnie wygladajace malenstwo - Cyrus 8 -2 DAC. Ten z ktorym muzyka zabrzmi najpiekniej zostanie ze mna na zawsze. To bedzie moj ostatni, pozegnalny wpis na Forum. Ciekawe ktory wzmacniacz da mi najwiecej wzruszen przy muzyce, moze wlasnie Cyrus\nUżytkownik Adam 38 edytował ten post 13.03.2018 - 22:59\nNa sprzedaż: Atoll in 100 se oraz DAP FiiO X5 III\nNapisano 14.03.2018 - 09:08\nAdam38 , wybierasz się na audiofilską emeryturę ? ;)\nZ tym pożegnalnym postem to przegiąłeś bracie. Skrobnij coś czasami bo smutno tu bez Ciebie będzie :)\nUżytkownik Luk77 edytował ten post 14.03.2018 - 09:09\n#13 Adam 38\nNapisano 14.03.2018 - 09:40\nDzięki Luk za miłe słowo. Czas na zmiany, na szczęście mam nr telefonów do wielu Kolegów poznanych dzięki Forum więc zawsze będzie możliwość milo pogawędzić o naszym hobby.\nNapisano 14.03.2018 - 14:45\nTa droga nigdy się nie kończy, Adam :) szczęśliwi ci, którzy dogonili króliczka. Pozdrawiamy zatem i przyjemnego słuchania!\nNapisano 14.03.2018 - 21:19\nDroga ta się niestety kończy ale żeby ktoś złapał króliczka audiofilskiego ? Nie słyszałem o takim przypadku :-)\nNapisano 15.03.2018 - 09:30\nJak będziesz słuchać wzmacniacz Cyrus 8 DAC, to warto jeszcze podpiąć zewnętrzny zasilacz PSX-R2. Ma on dosyć duży wpływ na brzmienie, natomiast końcowy werdykt zależy od indywidualnych preferencji. Jest inaczej, bardziej dokładnie, szybciej, bardziej analitycznie. To ciekawa opcja, którą można zawsze w przyszłości podpiąć.\nUżytkownik Q21 edytował ten post 15.03.2018 - 09:31\nNapisano 15.03.2018 - 10:46\nI nie zapomnij o drogich sieciówkach. One też mają raczej duży wpływ na brzmienie, które staje się bardziej spójne, analityczne i lepiej wypełnione :)\nNapisano 15.03.2018 - 10:50\nAdam 38, on 13.03.2018 - 22:58, said:\nCyrus 8 -2 DAC\nMoże być ciekawy. Tylko ten design :(\nNapisano 15.03.2018 - 14:47\nPytanie czy będzie synergia między Dyniaczami X14,Cyrusem 8, moimi uszami a Atoll-em cd 100 se mk2, który ma swój wyraźny charakter, chociaż zawsze jest chyba jakiś tam DAC na pokładzie Cyrusa. Tyle, że po ostatniej przygodzie z "wybitnym i niedoścignionym w swoim przedziale cenowym" Heglu H90 inaczej patrzę na te wewnętrzne DACi we wzmakach (na Hegla też inaczej patrzę, nie chcę na niego już patrzeć...). Na chwilę obecną salon audio, który zaproponował mi Cyrusa 8 jako następcę Atoll-a ma nówkę sztukę więc troszkę na nim pograją, żeby się wygrzał i wtedy go dostanę na odsłuch u siebie.\nWygląd nie ma tu żadnego znaczenia, ma to grać pięknie muzykę.\nUżytkownik Adam 38 edytował ten post 15.03.2018 - 14:48\nNapisano 15.03.2018 - 15:07\npopros o prezentacje dac xp z x power.\nJak kupować wzmacniacz to poszukaj wzmaka bez DAC, poprzednie wersję były dostępne w wersji bez płytki DAC i były tańsze.\nNapisano 15.03.2018 - 17:41\nSilver_85, on 15.03.2018 - 10:50, said:\nTylko ten design :(\nNo właśnie, ja też się tego designu obawiałem, kupując swój CD-t... lecz moja Małżonka, zwykle bardzo sceptyczna i wrażliwa na aparycję, była zachwycona! Zatem nie ma się co sugerować, gust jest jak du*a i każdy ma swój ;) Zaś wrażenia organoleptyczne są znakomite, jakość wykonania, spasowanie, dotyk, skok klawiszy, działanie - pierwsza klasa.\n#22 Adam 38\nNapisano 15.03.2018 - 17:48\n
No, cena sluszna to i wykonanie winno byc perfect. EMiL niech ja najpierw poslucham jakiegokolwiek wyzszego modelu Cyrusa, moze byc roznie, wiesz jak to jest z naszymi gustami. Bedzie duuuzo lepsza plastyka niz w in 100se, bedzie dzwieczna, perlista gora, beda barwy jak w Atollu to jest szansa, ze Kolega z forum, ktory czeka na mojego in100se sie doczeka. W sumie to dawne parcie na zmiany i podniecenie nowymi klamotami mi minelo, Atoll-e tez daja fajny klimacik muzyce a ja lubie klamoty z wyraznym charakterem\nUżytkownik Adam 38 edytował ten post 15.03.2018 - 17:54\nNapisano 15.03.2018 - 18:06\nDziś przystępuję do testów następującego zestawu,\nRega elex R, Cd- creek evolution ,kolumny chario delphinus\nMój obecny wzmacniacz to creek 5350 evolution , całkiem fajny lecz moim zdaniem nie oddaje on wszystkiego dobrego co mogą dać chario, stąd próba wymiany wzmacniacza.\nPrzesłuchiwałem już Audio analogue fortissimo- pomimo hybrydy dźwięk wydał mi się zimny a wokale bardzo czyste lecz jednocześnie chłodne i dla mnie nie przyjemne\nnastępnie Atoll in 200 - dużo lepiej ale nie oczarował mnie, po doskonałych recenzjach oczekiwałem dużo więcej\nRega elicit - klasa, do tej pory nr 1\nW dżwięku poszukuję i analityczności, basu, bardzo bliskich wokali i wszystko musi być zabarwione ciepłem....tak bardziej w kierunku analogowymm,zobaczymy\nNapisano 15.03.2018 - 20:36\nŁukasz_62438, on 15.03.2018 - 17:41, said:\nCyrus jakoś fotogeniczny zbytnio nie jest , w realu znacznie lepiej ale mnie bynajmniej ta forma się bardzo podoba.\nTen secik z załącznika bardzo fajnie wygląda.\nJakościowo i ergonomicznie jest b.dobrze a zresztą taka tradycja już weterana w świecie HiFi do czegos zobowiązuje . Dźwiękowo ,każdy musi sam posłuchać i ocenić.\nUżytkownik Luk77 edytował ten post 15.03.2018 - 20:41\nNapisano 15.03.2018 - 20:49\nMiałem okazje posłuchać Cyrusa z serii 8 z kolumnami PMC Twenty5.26, zagrało to bardzo solidnie, bardzo bardzo :-)\nNapisano 15.03.2018 - 23:47\nNapisano 16.03.2018 - 10:00\nZaś wrażenia organoleptyczne są znakomite, jakość wykonania, spasowanie, dotyk, skok klawiszy, działanie - pierwsza klasa.\nTo dobra informacja. Ważne żeby jakość wykonania była na dobrym poziomie.\nPrzejrzałem sobie stronę www i ciekawa jest oferta Cyrus-a. Chętnie bym posłuchał np. Pre₂ DAC+ X POWER. Widzę, że jest opcja grania z xpowera jako mono i dołożenie drugiej końcówki.\nNapisano 16.03.2018 - 19:54\nTo są naprawdę bardzo zmyślne, świetnie zaprojektowane i wykonane urządzenia, których producent nie wystrzelił jeszcze z cenami w odmęty absurdu. Do tego możliwość wielopoziomowego upgrade'u, doskonały serwis, dostępność części nawet sprzed 30 lat, no i wszystko wyprodukowane w UK. Szkoda, że u nas mało kto docenia te sprzęty...\nOstatnio oglądałem przedwzmacniacz korekcyjny Cyrus Phono, normalnie cudo!\nNapisano 16.03.2018 - 20:12\nSilver_85, on 16.03.2018 - 10:00, said:\nX Power jest ciekawy, pre dac już nie za bardzo - to wzmacniacz 8 z nieobsadzonymi elementami końcówki mocy.\nNapisano 22.03.2018 - 16:51\nDzień dobry, planuję zakup transportu cyrus cd t, chciałbym się zapytać jak Wam się sprawują napędy w odtwarzaczach cd, transportach tej marki? Czy te szczelinowe rysują płyty? Mają problemy z odczytem jakiś płyt?


Czym jest związek dwojga ludzi? – SPECJALISTKA OD ŻYCIA… SWOJEGO ŻYCIA\nWśród naszych znajomych coraz częściej słychać o rozwodach bądź poważnych problemach w związkach. Za każdym razem kiedy słyszę tego rodzaju wiadomości mam gęsią skórkę. Niejednokrotnie zastanawiałam się razem z mężem co takiego dzieje się obecnie, że ludzie tak często się rozstają, a rodziny rozdzielają…?\nW moim odczuciu w społeczeństwie wciąż pokutuje przekonanie, że zakochani są jak dwie połówki jabłka. Idąc tym tropem dochodzimy dalej do kolejnego wniosku, iż dwoje ludzi budujących związek powinno się uzupełniać albo jest dobrze jeśli mogą się wzajemnie uzupełniać. Tak, jakbyśmy bez drugiej osoby u boku byli niekompletni! A to nieprawda.\nLudzie tworzący związek są jak dwa odrębne jabłka. Jedno może być zielone, a drugie czerwone. Jedno może być słodkie i miękkie, a drugie kwaśne i dość twarde. Te jabłka wcale nie muszą się uzupełniać. To są dwa osobne byty, które w wyniku wspólnej decyzji chcą być razem, chcą dzielić ze sobą gałąź. Nie oznacza to jednak, że któreś z nich musi rezygnować ze swojej tożsamości, ze swoich indywidualnych cech.\nZwiązek opiera się przede wszystkim na akceptacji drugiej osoby taką, jaką jest. Wiem, że na pierwszym miejscu zwykle wymienia się miłość, ale w moim odczuciu akceptacja jest znacznie ważniejsza. Dopóki chcesz zmieniać drugie jabłko albo dostosować je do obrazu, który masz w głowie, nie jesteś w stanie go pokochać naprawdę.\nZwiązek opiera się także na zaufaniu, którym darzymy drugie jabłko. Na zaufaniu, że oboje jesteśmy dla siebie ważni. Na zaufaniu, że postaramy się zrozumieć nawzajem. Na zaufaniu, że krocząc dalej tą samą drogą będzie nam ze sobą dobrze.\nZwiązek opiera się na uczuciach. Na miłości oczywiście, ale bardzo, bardzo mocno także na przyjaźni. Kiedy pojawiają się trudności bądź różne życiowe zakręty sama miłość nie wystarczy. Potrzeba więzi jaką tworzą przyjaciele, by stawić czoła wyzwaniom.\nZwiązek opiera się na budowaniu długotrwałej, głębokiej relacji. W dzisiejszym świecie mówi się dużo o budowaniu relacji biznesowych. Część tych zasad można, a nawet trzeba, odważnie zastosować we własnym związku. Szacunek, komunikacja, respektowanie granic drugiej osoby – to filary dobrej relacji.\nZwiązek opiera się na rzeczywistym zainteresowaniu drugą osobą, takim które pozwala na dostrzeganie potrzeb drugiej strony, na wspieraniu jej, na wzajemnym pomaganiu sobie.\nCzym związek nie jest?\nZwiązek nie jest spełnieniem naszych oczekiwań wobec drugiej osoby.\nZwiązek nie jest wykorzystywaniem partnera czy partnerki w jakikolwiek sposób.\nW związku nie ma miejsca na przemoc, upokorzenie, podejrzliwość, brak szacunku w jakiejkolwiek formie.\nZwiązek nie jest gwarancją uzupełnienia naszych niedoborów miłości, akceptacji itd.\nZwiązek nie jest porzuceniem siebie na rzecz partnera czy partnerki.\nZwiązek nie służy zaspokajaniu własnych potrzeb.\nZwiązek to dla mnie przepiękna relacja, ale wcale nie cukierkowa. Nie brakuje w nim trudnych chwil, bo przecież jesteśmy tylko ludźmi. Najważniejsze, to potrafić znaleźć drogę do siebie, pomimo wszystko. Najważniejsze to być ze sobą blisko, mówić, słuchać, przytulać się i rozumieć.\nNasze związki nie budują się same. To my je tworzymy. I to od naszego wkładu własnego bardzo wiele zależy.\nTagged as: małżeństwo, partnerstwo, szczęśliwy związek, związek\n24/04/2018 o 14:00\nŁadnie napisane 🙂 zgadzam się w 100%, akceptacja i szacunek to są podstawy wszystkich relacji, nie tylko tych miłosnych 😉\n05/05/2018 o 19:27\nZwiązek dwojga ludzi to patrzenie razem w tym samym kierunku. Szacunek, odpowiedzialność to podstawa.


Tavex: Aleksander Pawlak o inflacji dla Radia Dla Ciebie\nAutorem artykułu jest Dagmara Mierzejek – opublikowano w kategorii Publikacje prasowe dnia 03.09.2021\n8 015,14 PLN/oz\n- 130,65 PLN\nWszechobecne ostatnio pojęcie inflacji spędza sen z powiek niejednemu z nas. Czy jest się czego obawiać? Co zrobić, żeby nie martwić się o swoje oszczędności? Istnieje złoty środek, który zabezpieczy nasz kapitał?\nZapraszamy do posłuchania wywiadu Roberta Łuchniaka z Prezesem Zarządu firmy Tavex, Aleksandrem Pawlakiem, a w nim odpowiedzi na te i wiele innych pytań.\nDyskusji można posłuchać na stronie Radio Dla Ciebie.


Jak urządzić salon fryzjerski? | Profi Audio\n07-12-2013 Pisarz Hobby i Rozrywka\nSalon fryzjerski jest miejscem, które wymaga profesjonalnego wyposażenia, co wynika z takiej, a nie innej specyfiki świadczonych w nim usług. Nie może zatem zabraknąć odpowiednich urządzeń, akcesoriów i kosmetyków, poza tym bardzo ważną rolę odgrywa tutaj dobór odpowiednich mebli.\nProfesjonalne meble fryzjerskie zasadniczo różnią się od tych, które trafiają na wyposażenie prywatnych domostw. Są przystosowane do świadczenia usług z zakresu stylizacji oraz pielęgnacji włosów. Z jednej strony muszą zapewniać wygodę klientom, a z drugiej ? stwarzać stylistom komfortowe warunki pracy. Spośród tego typu elementów wyposażenia salonu można wymienić m. in. fotele fryzjerskie, hokery, konsole, myjnie, podnóżki, wózki pomocniki oraz meble służące do urządzenia recepcji w salonie.\nW meble tego typu należy zaopatrywać się w specjalistycznych sklepach. Prowadzą one sprzedaż zarówno w tradycyjnej formie, jak i za pośrednictwem Internetu. Przy wyborze odpowiedniego sprzedawcy liczy się wiele kwestii ? dostępność oferty, czas realizacji zamówienia, koszty dostawy, wybór w zakresie asortymentu etc. Poza tym należy zwrócić uwagę na jakość mebli. Najlepsze są te wyprodukowane przez znane, wiodące na rynku firmy. Każdy, kto posiada swój własny salon fryzjerski jest zdania, że inwestycja w najlepsze meble zdecydowanie się opłaca. Na ten cel nie należy szczędzić pieniędzy ? wydatki zwrócą się w stosunkowo krótkim czasie. Dobre jakościowo meble odznaczają się solidną konstrukcją, a do ich produkcji używa się najlepszych materiałów.\nPrevious Post:Baseny rozporowe\nNext Post:Zastosowanie ogrzewania kominkowego.


Profesjonalne tworzenie www tak − solidarnosc25.pl\nProfesjonalne tworzenie www tak\n11.03.2020, 10:08 0 komentarzy\nZ pewnością zdajesz sobie sprawę z tego, jak ważne jest posiadanie własnej strony internetowej. Komu zlecić zatem stworzenie profesjonalnie prezentującej się strony internetowej? Postaw na przygotowanie strony u praktyków w tej dziedzinie. Tylko rzetelni znawcy tworzenia stron internetowych będą w stanie podołać takiemu zadaniu. Czemu powinieneś zlecić akurat Doubles przygotowanie swojej strony? Projektowanie stron internetowych bywa bardziej zawiłe, niż wydaje się to przy pierwszym kontakcie. Jeśli nie zajmujesz się zawodowo tworzeniem witryn, szybko można popełnić błąd. Zlecając zrobienie witryny początkującej osobie, powinieneś liczyć się ze słabą realizacją.\nW zakresie usług brandu Doubles się znajduje tworzenie oraz projektowanie witryn WWW. Dzięki ich dużemu doświadczeniu skutecznie tworzą przyjazny wizerunek Twojej działalności w internecie. Stworzą dla Twojego biznesu przyjazną klientom i responsywną stronę www pod względem informacyjnym, wizualnym a także komunikacyjnym. Przygotowane przez Doubles witryny internetowe okazują się całkowicie funkcjonalne, lecz również wyjątkowo estetyczne. Projektują łatwe w użytkowaniu, niezwykle funkcjonalne, lecz również niezwykle ładne witryny WWW, zwracając uwagę w pierwszej kolejności na odrębne zwracanie się do klienta.\nW firmie Doubles można spotkać wyłącznie ekspertów i profesjonalistów w opracowywaniu witryn WWW. Są na bieżąco z wszelkimi trendami technologicznymi, ale również wizualnymi. Cała wiedza a także doświadczenie, które zdobyli powoduje, że potrafią poprawnie tworzyć strony internetowe, tak, żeby były doskonale dostosowane do wymagań Google, funkcjonowały bez zarzutów, a użytkownicy byli usatysfakcjonowani z prędkości stron a także bezproblemowości z ich użytkowania.\nDziałania tej firmy polegają|Ich strategia opiera się} głównie na tym, że starają się intensywnie pracować z klientem. Z rozwagą wsłuchujemy się w potrzeby a potem dobierają swoją strategię pod uwagi. Ich klienci mogą być pewni, że obsługują ich kompleksowo i za każdym razem z równym zaangażowaniem. Zrobili wiele zleceń, stale rozszerzając liczbę usatysfakcjonowanych klientów. Strony WWW, które opracowali, oczywiście zadowalały ich klientów. Niejeden ich projekt odpowiada charakterowi, jakim cechuje się biznes klienta, przyciągając unikalnością grafiki, kolorystyką i estetyką.\nNie oddawaj swojej strony w niesprawdzone ręce. Projektowanie stron to zajęcie wymagające wymaganego przygotowania technicznego, doświadczenia oraz specjalistycznej wiedzy. Jest to zbyt ważny element reklamy Twojej firmy. Dzięki niej przedstawiasz swoją jedyną w swoim rodzaju ofertę, zdobywasz nowych klientów, budujesz wizerunek firmy i powiększasz świadomość istnienia Twojej marki wśród użytkowników sieci. Powinieneś pamiętać o tym, że Twój wizerunek w sieci to podstawa sukcesu Twojego biznesu. Wielu ludzi korzysta głównie z urządzeń mobilnych, dlatego powinieneś zadbać o to, aby Twoja strona była responsywna i dostosowana do wszelkich urządzeń. Zaufaj nam a także daj swoją stronę WWW w ręce specjalistów. Działania Doubles sprawią, że Twoja strona internetowa będzie sprawna oraz ładna dla oka.\nOpracowywanie stron internetowych to w pierwszej kolejności hobby dla Doubles. Robią to od dłuższego czasu, czując radość z poszerzania swoich doświadczenie, uzupełniając kolejne elementy wiedzy na wszelakie możliwe i dostępne sposoby. Projektowanie witryn to działalność, za którą powinno podążać posiadanie wielkich chęci i serce włożone w każde zlecenie. W połączeniu z wiedzą, idealnym porozumieniem z klientem i braniem pod uwagę jego sugestii, odpowiednimi strategiami i doświadczeniem, daje 100% sukcesu i zadowolenia z gotowego zlecenia. Nie straszne są im żadne wyzwania, wykonujemy nawet bardzo wymagające projekty. W Doobles sukcesy spowodowane są współpracą jedynie z najlepszymi specjalistami od grafiki, programowania i marketingu internetowego.