Zbigniew Wilczy ski SEN POD WIATR - PDF\nZbigniew Wilczy ski SEN POD WIATR\nDownload "Zbigniew Wilczy ski SEN POD WIATR"\n1 Zbigniew Wilczyński SEN POD WIATR\n3 Noc Noc była księżycowa jasna i ciepła. Ankę wysadzili na skrzyżowaniu Siedmiu Kół i Dwóch Mieczy, a sami ulicą Siedmiu Kół wjechali na Skarpę. Stamtąd na wygaszonym silniku zjechali na tyły pomieszczeń gospodarczych wielkiego domu towarowego zwanego potocznie Kołchozem. Ich interesowało wydzielone stoisko z wyrobami futrzarskimi i skórzanymi. Rudy i Alis zostali w furgonetce. Koń, Figat i Gebels wysiedli. Po piorunochronie szybko dostali się na dach przybudówki dotykającej do bocznej ściany Kołchozu. Metr powyżej dachu znajdowało się w gładkiej ścianie niewielkie okienko. Jeszcze dwa takie okienka ustawione w pionie sygnalizowały, że za ścianą biegnie trzypiętrowa studnia służbowej klatki schodowej. Szybę w okienku wygnietli szmatą umoczoną w ciepłym kleju stolarskim: żaden odłamek szkła nie spadł na schody. Kolejno weszli do środka. Drzwi na pierwszym piętrze, prowadzące z klatki schodowej do pomieszczenia ze stoiskami, były otwarte. W siwym księżycowym świetle przenikającym przez panoramiczne okna zobaczyli za grubym, markującym wydzielenie sznurem, interesujące ich gabloty. Pozamykane. Użyli więc łyżki do opon; lichutkie meblowe zamki otwierały się z cichym trzaskiem przypominającym zapalenie zapałki; czasami zabrzęczała luźniej osadzona szyba. Gdy gabloty zostały otwarte, Koń wskazał na drzwi kantorka. Zrozumieli się bez słów: Anka w ostatniej chwili przyniosła informację, że cały sobotni utarg został schowany w kantorku. Trzeba więc było dostać się i tam. To należało do Konia. Gebels i Figat wzięli po kilka futer i wynieśli je na klatkę schodową. Koń sforsował drzwi i zniknął w kantorku. Wtedy Gebels wyjął latarkę, skierował ją na panoramiczne okna i mrugnął trzy razy. Więc jednak! szepnął Figat. Zamknij pysk! również szeptem odpowiedział Gebels. Zjeżdżamy! Anka ulicami Dwóch Mieczy i Pięćdziesięciu Bohaterów dotarła do placu Jedenastu Punktów. Ukryła się w cieniu bramy. Po drugiej stronie placu widziała fronton Kołchozu. W jednym z okien na parterze paliło się światło: strażnicy. Zawsze dwóch. Dzisiaj praktycznie był tylko jeden. Drugi przyszedł do pracy pijany zadbał o to jakiś przyjezdny pociotek Salana i przyniósł butelkę gorzały. Najprawdopodobniej strażnicy oddawali się teraz zajęciu o wiele bardziej przyjemnemu niż pilnowanie gmachu. Koń jako organizator znów świetnie zdawał egzamin. Po raz ostatni, na szczęście. Dotknęła brzucha; był tylko nieznacznie napęczniały; czwarty miesiąc dopiero się zaczął. Znów mimowolnie pomyślała o wspaniałej Końskiej organizacji. Koniec! Na szczęście koniec. 2\n4 Decyzję długo nosiła w sobie, blisko sześć miesięcy, a podjęła ją w dniu, w którym lekarz potwierdził ciążę. Musiała tylko wciągnąć w to chłopaków, znała ich przecież i wiedziała, że gdyby wpadli razem z Koniem, to wydaliby ją bez skrupułów. Najtwardszy a może najgłupszy okazał się Figat, który nigdy Konia zbytnio nie lubił. W końcu i on uległ. A teraz Wtem okna na piętrze Kołchozu i tak już lśniące księżycową poświatą trzykrotnie rozbłysły. To musi być syn! pomyślała wychodząc z bramy. Jasnowłosy, z niebieskimi oczami. Jak ojciec. Ale mądrzejszy od niego. Bo ja go wychowam. Najpierw gliny, mają dalej pomyślała już w budce telefonicznej. Potem strażnicy. Odmawianie poczęstunku nie leżało w charakterze strażnika Leszka Zawadzkiego, wręcz przeciwnie. Ale właśnie rozpoczął leczenie rzeżączki i był po dziurki w nosie nafaszerowany antybiotykami, więc odmówił. I strażnik Marian Antczak musiał samotnie wytankować przyniesioną do pracy flachę. Ścięło go z nóg, trochę zamroczyło, ale jakoś nie uśpiło. Leżał na służbowej kanapie i roił coś w zaczadzonej gorzałą głowie. Telefon Anki przyjął strażnik Zawadzki. Wysłuchał wszystkiego w skupieniu, poprosił o powtórzenie niektórych informacji, a na zakończenie zaklął, bo rozmówczyni wyłączyła się bez podania personaliów. Co co jest grane? wystękał Antczak, którego trochę otrzeźwił dzwonek telefonu. Mamy włam powiedział Zawadzki wstając i zapinając granatową kurtkę mundurową. To znaczy dzwoniła jakaś baba, że widziała światło latarki w oknach pierwszego piętra. O kurwa! jęknął Antczak i chwiejnie usiadł. Przerażenie dodawało mu sił. Mimo zamroczenia natychmiast zrozumiał, że włam to afera na skalę kosmiczną, czyli przyjazd glin i dyrekcji. A on pijany w drobny mak! Już teraz mógł się żegnać z robotą. Idę! powiedział Zawadzki otwierając kaburę. Zaczekaj! Antczak zaczął dźwigać się z kanapy. Ty lepiej zostań poradził Zawadzki. Wyjął z kabury cezetkę i odbezpieczył ją. Baba powiedziała, że dzwoniła na policję. Mają zaraz przyjechać. Jak to wszystko bujda, to lepiej nie właź im na oczy. Przy włamie też niewiele mi się przydasz. Ruszył w stronę drzwi. Idę! Antczak zdołał wstać z kanapy; przerażenie pomagało odzyskiwać władzę nad ciałem. Zawadzki zatrzymał się w drzwiach, spojrzał przez ramię na Antczaka, potem przeładował broń i cicho wyszedł w mrok korytarza. Antczak drętwymi palcami wyjął z kabury pistolet i chwiejnie ruszył za Zawadzkim. W kantorku było jasno: panoramiczne okno wychodziło na południe, akurat wprost na wielki i biały księżyc. Koń najpierw przeszukał dwa nieduże regały. Potem zabrał się za biurko. Szufladę solidnie zamknięto, więc trochę czasu zeszło mu na wyłamywaniu jej bez hałasu. Następnie sprawdził boczne szafki. Nigdzie nie było metalowej kasety, do której według informatora Anki miały zostać schowane pieniądze. Koń zapatrzył się na rozbebeszone biurko. Te pieniądze Ta Anka No i w ogóle oni wszyscy dzisiaj Coś nie grało. Na przykład to, że Gebels aktywniej niż zwykle uczestniczył w podziale ról. Figat szukał wykrętów, żeby nie pójść na ten skok. Alis częściej niż zwykle chichotał i opowiadał głupawe dowcipy. Rudy łypał spod oka i szczerzył ostre ząbki jak szczur złapany w pułapkę. W ogóle wszyscy jakoś tak łypali dzisiaj spod oka, unikali patrzenia wprost. Cisza! Za drzwiami kantorka od dłuższego już czasu panowała absolutna cisza, a przecież kiedy dwóch ludzi chodzi po ciemku w mało znanym terenie, zawsze towarzyszy temu jaki hałas. Zabrakło mu tchu. Zacisnął usta i powoli wciągnął powietrze nosem. Poczuł gryzący zapach potu. Własnego potu. Szybko podszedł do drzwi, otworzył je bezszelestnie i na palcach podbiegł do pierwszego z brzegu stoiska. Przykucnął, chroniąc się w jego cieniu. 3\n5 Kilka kroków przed sobą na jasnym tle okna zobaczył czarną sylwetkę wysokiego mężczyzny. Facet stał z głową przechyloną i nasłuchiwał. Teraz powoli zaczął się odwracać. Po tym powolnym odwracaniu, po charakterystycznie przechylonej głowie, wreszcie po czarnym swetrze opinającym zgarbione szerokie plecy, Koń poznał człowieka. Co jest, Gebels? zapytał wstając. Dlaczego nie nosicie? Facet odwrócił się jak na sprężynie. Nie był Gebelsem, nawet w przybliżeniu go nie przypominał, a czarny sweter okazał się ciemną, obcisłą kurtką mundurową. W prawej, luźno zwieszonej dłoni, metalicznie połyskiwał pistolet. Facet uniósł go na wysokość biodra. Stój spokojnie powiedział. I załóż ręce na głowę. W tym momencie pod sufitem zamigotały jarzeniówki. Koń skoczył. Do skrzyżowania ulicy Dwóch Mieczy z ulicą Pięćdziesięciu Bohaterów mieli cały czas z górki, więc nie zapalili silnika. Na skrzyżowaniu czekała Anka. Gdy otwierała drzwi furgonetki, poraził ich niedaleki odgłos wystrzału. Zamarli. Anka pomyślała niemrawo, że strzelaniny i trupów nie wzięła pod uwagę, że coś chyba spartoliła, że na dobrą sprawę powinna była poprosić Konia o zaplanowanie jego własnej wpadki. Otrzeźwiła ich głucha detonacja i potężny ryk silnika samochodowego. Niebo nad ich głowami przecięły smugi długich świateł i zgasły. Anka szybko wsiadła do furgonetki, zatrzasnęła drzwi. Rudy zapalił silnik. Odjechali. Na fakt, że Koń wyszedł z tego z życiem, złożyło się kilka przyczyn. Po pierwsze, strażnik Zawadzki nie dał się namówić Antczakowi na gorzałkę i był trzeźwy. Dlatego nie nacisnął spustu, chociaż miał na to wystarczająco dużo czasu. Mówił później, że w migotliwy świetle zapalających się jarzeniówek zobaczył rozpacz w oczach nadbiegającego chłopca. Po prostu nie mógł strzelić. Jednocześnie zauważył, że jest wyższy i masywniejszy od niego, więc postanowił go obezwładnić. Wyciągnął rękę, żeby go schwytać i w tej samej chwili pod sklepieniem czaszki eksplodowała mu bolesna kula ognia. Nie wiedział, że dostał pięścią w skroń. Runął między stoiska. O tym też nie wiedział. Po drugie, strażnik Antczak był pijany. No i oślepiło go światło, które sam zapalił. Kiedy stanął w drzwiach służbowego wejścia, zobaczył przemykającą między regałami niewyraźną postać. Strzelił. Nie trafił. Po trzecie, przybyły na interwencję sierżant Józef Wolski od lat ćwiczył karate i dżudo. Dlatego gdy zobaczył pękającą z głuchym hukiem panoramiczną szybę na pierwszym piętrze Kołchozu i lądującego na chodniku jasnowłosego chłopaka, wyskoczył z samochodu i ruszył ku niemu nie wyciągając broni. Po czwarte wreszcie, zjawiły się na miejscu jeszcze dwa radiowozy. Bo starcie chłopaka z sierżantem Wolskim trwało zaledwie kilka sekund. W tym czasie chłopak z nieprawdopodobną precyzją zadał trzy potężne ciosy i sierżant legł nieprzytomny pod ścianą Kołchozu. Jego kierowca i serdeczny przyjaciel, sierżant Jacek Marczak, nie zdążył wysiąść z samochodu. Na widok masakry dokonanej na Wolskim zawładnęły nim strach i nienawiść. Jeżeli Józkowi coś! Ja tego skurwysyna jak psa! pomyślał. Wyszarpnął pistolet, odbezpieczył go, a potem zapalił długie światła, wbił gaz do dechy i ruszył w pościg za uciekającym w stronę ulicy Ostatni Grosz chłopakiem. Dogonił go szybko, zahamował, wysunął pistolet przez uchylone okno i chciał nacisnąć spust. Celował w nogi, a właściwie gdzieś w okolice pośladków, ale był zdenerwowany i mógł trafić gdzie indziej. Wyżej. Wiedział, że musi trafić: przecież przed oczami wyobraźni ciągle widział swojego przyjaciela, Józka Wolskiego, leżącego bez życia pod ścianą Kołchozu. To właśnie wtedy z ulicy Ostatni Grosz wyskoczyły te dwa radiowozy i zamknęły chłopcu drogę ucieczki. A także uratowały mu życie. Bo sierżant Marczak ochłonął. Obejrzał się, zobaczył Wolskiego chwiejnie dźwigającego się z ziemi. Westchnął, rękawem kurtki otarł spoconą twarz i schował pistolet. Chciał wysiąść z samochodu i pomóc Wolskiemu, ale nagle zabrakło mu sił. Tymczasem chłopak na widok siedmiu otaczających go policjantów opuścił bezradnie ręce. Rudy zatrzymał furgonetkę na rogu Ku Słońcu i Willowej, choć nie powinien. Zrobił to odru- 4\n6 chowo: po trzech poprzednich skokach rozstawali się właśnie w tym miejscu. Alis prychnął ze złością, Gebels zaklął, a Rudy przekręcił kluczyk i gwałtownie zapalił silnik. No i macie, to właśnie tak smakuje! powiedział Figat szyderczo. Nie szalej! Anka położyła dłoń na ramieniu Rudego. Jedź powoli na tyły twojego domu. Robimy ubaw, tak jak ustaliliśmy. Gebels znów zaklął. Po co te nerwy? zapytała Anka obojętnie. Przecież musieliśmy to zrobić. Musieliśmy się go pozbyć. Nie będzie więcej żadnych skoków, możemy wreszcie żyć normalnie, jak ludzie. Zrozumcie to! Jej spokój podziałał otrzeźwiająco. Jesteś pewna, że nie sypnie? zapytał Gebels. Jestem pewna. A jeśli uciekł? szepnął Alis. Nie ma obawy! Anka zaśmiała się wzgardliwie. Na pewno posłali tam cały pułk glin. Powiedziałam, że włam robią ci sami, co w zeszłym tygodniu napadli gliniarza na dworcu. Powiedziałam, że mają broń. Strzał! mruknął Gebels ponuro. Dlatego do niego strzelali. Może nie żyje bąknął Rudy. Dałby Bóg! powiedziała Anka twardo. Co prawda nie planowała śmierci Konia, ale już zdążyła dojrzeć płynące z takiego przypadku korzyści. Wtedy mielibyśmy go zupełnie z głowy. Właśnie! Bo jeśli żyje, to kiedyś wyjdzie z więzienia, a wtedy rzeczywiście przyda nam się Bóg do pomocy! powiedział Figat szyderczo. Może nie żyje powtórzył Rudy. Kurwa mać! jęknął Alis. Zabili tego Konia czy go zamknęli? A może uciekł? Gdzie to normalne życie? No gdzie?! Ty cholerny tchórzu! wycedziła Anka z nienawiścią. To ciebie by trzeba załatwić na amen! Przecież widać, że pękniesz w śledztwie! Odwal się! wrzasnął Alis histerycznie. Odwal się! Odwal się! Odwal Dostał w pysk od Gebelsa aż klasnęło. Po chwili zaszlochał cicho. 5\n7 Dzień pierwszy Marek Jasionowski myślał o tym przez całą drogę, ale nawet kiedy już opuścił autobus, kiedy wychodził z dworca, wciąż nie potrafił odpowiedzieć na podstawowe pytanie: po jaką cholerę tutaj przyjechał. Tak naprawdę nie miał już do nikogo pretensji; w ciągu długich lat dobrowolnego wygnania dopracował się neutralnego podejścia do tamtych wydarzeń, a także do ludzi, którzy je spowodowali. Tylko że neutralność jakoś nie chciała zmienić się w wewnętrzny spokój. Więc może po spokój tutaj przyjechał? Po szansę na spokój? Kilka ważnych lat spędził w stanie swoistej anabiozy, w miejscach, które co prawda gwarantowały rozwój szybki i ukierunkowany, ale bardzo niepożądany. Później wegetował z boku, na pograniczu życia; bierny klient własnych nastrojów i przeróżnych przypadków. Może przyjechał tutaj w poszukiwaniu szansy, która umożliwiłaby mu powrót do samego siebie? Każdy wiek ma swoje prawa. Młodość bywa czasem szaleństw i marzeń, czasem beztroskiego wkraczania na najdziwniejsze drogi. Trzydziestka to czas stabilizacji; tylko nielicznym udaje się opanować instynktowną chęć znalezienia przystani. Marek miał dwadzieścia osiem lat. Przede wszystkim chciał się zobaczyć z Anką, bo to spotkanie mogło najwięcej rozstrzygnąć. Ale nie miał żadnego planu, nie miał również pojęcia, jak do spotkania doprowadzić. Jeszcze w autobusie postanowił, że odwiedzi Ankę w domu. Wyszedł z dworca w kierunku wschodnim. Biegła tędy ulica Starego Doktora, główna ulica miasta wytyczona na osi północ południe, czyli równoległa do rzeki. Jak zwykle o tej porze kręciło się tutaj sporo ludzi. Wbił kciuki w kieszenie dżinsów i rozejrzał się. Miał przed sobą niezbyt szeroką dwupasmową jezdnię, a za nią długi szereg wąskich, czteropiętrowych kamieniczek, ozłoconych promieniami zachodzącego słońca. Uśmiechnął się; ten sielski widok przypomniał mu, że jest to jedyne przyjazne miejsce na ziemi; że zna tutaj każdy kamień i że kamienie znają go także. Spojrzał w prawo, zobaczył połyskującą słońcem bryłę nowoczesnego wieżowca, którego nie było tu dziewięć lat temu i przestał się uśmiechać. Szybko przeszedł przez jezdnię. Ruszył w lewo, w stronę Willowej. Właśnie zamierzał w nią skręcić, gdy czyjś natarczywy wzrok zwrócił jego uwagę. Spojrzał i dostrzegł kobiecą twarz, niezwykle bladą i ściągniętą dziwnym grymasem. Kiedy kobieta napotkała jego wzrok, odwróciła się i odeszła pospiesznie. Nagle ruszyła biegiem. Ten grymas go zwiódł; rozpoznał kobietę dopiero, gdy wpadła do najbliższej bramy: Zosia! Jego siostra! Odruchowo ruszył za nią, ale zatrzymał się po kilku krokach. Uciekła. Uciekła przed nim! Dlaczego? Wtedy zobaczył mężczyznę wpadającego biegiem do tej samej bramy. Mężczyzna na sekundę zwrócił ku niemu twarz. Bladą, napiętą, przestraszoną. Znajomą. Alis! Alis i Zosia? To raczej niemożliwe, żeby oni ze sobą Żachnął się: możliwe czy nie, wszystko jedno! Ale dlaczego Zosia uciekła? Nie widzieli się kupę czasu i jedyną naturalną reakcją powinna 6\n8 być radość z powrotu brata. Dlaczego strach? Dlaczego? Strach Alisa był łatwy do wytłumaczenia: widocznie dla niego tamta sprawa sprzed dziewięciu lat wciąż była żywa i aktualna, a wraz z powrotem Marka nabierała konkretnego i groźnego wymiaru. Najwyraźniej drogi życiowe ludzi związanych z tamtą sprawą miały coś wspólnego. Ale Zosia? Dlaczego się bała? Mógł pobiec za nimi. Wiedział, że dogoniłby ich bez trudu, bo doskonale znał wszystkie przejściowe bramy w Śródmieściu. Nie pobiegł. Powstrzymał go ten niewytłumaczalny strach siostry; czasami lepiej nie szukać odpowiedzi u źródła lepiej dla źródła, lepiej dla szukającego. Skręcił w Willową, bo rzeczywiście przede wszystkim chciał spotkać Ankę. Spotkał Rudego. Zosia od razu zorientowała się, że jest ścigana. Nie obejrzała się jednak; i tak wiedziała, że przed Markiem nie zdoła uciec. Wypadła na boczną uliczkę prowadzącą do ulicy Starego Doktora i zatrzymała się przed wystawą sklepu fotograficznego. Niepotrzebnie uciekałam! pomyślała. Wtedy w wielkim lustrze zawieszonym za szybą wystawy zobaczyła obok swojego odbicia odbicie faceta, niedużego blondynka. Znała go. Pamiętała te delikatne blond loczki i urodę niewinnej panienki. Marek mówił na niego Alis. Jeden z dawnej paczki. Jeden z tych, którzy wsadzili Marka do więzienia. Odwróciła się. Dostrzegła zdyszenie Alisa, przestrach malujący się na twarzy i niezwykłą bladość szybko wypierającą nikły rumieniec wywołany biegiem. To nie Marek ją gonił: to Alis biegł za nią także uciekając przed Markiem. Od razu zrozumiała, że Marek może się tu lada chwila zjawić. Serce gorącą kulą skoczyło do gardła; Zosia odwróciła się i w dwóch skokach dopadła najbliższej bramy. Usłyszała za sobą biegnącego Alisa. Kiedy skryła się w przyjaznym półcieniu bramy, poczuła przypływ ulgi. Marek nic nie wie! pomyślała. Jeszcze nie mam się czego bać. Jeszcze! Oparła się o ścianę; chłód olejnej lamperii przenikający przez cienką bluzkę podziałał kojąco. Spojrzała na Alisa. Bladość pokrywająca policzki, drżące usta chwytające krótki oddech, trzepotliwe przymrużenie powiek nie kryjące strachu malującego się w ładnych szarych oczach. On też się boi pomyślała. Ale on po dziewięciu latach już nie ma się czego bać. Gdyby Marek chciał się na nim mścić, wróciłby pięć lat temu, zaraz po wyjściu z więzienia. Wtedy przemknęło jej przez głowę przypuszczenie, że Marek wrócił, bo dowiedział się o niej i o Wandzie. W takim razie dobrze zrobiła uciekając: jej brat w pierwszym gniewie bywał nieobliczalny. Później, kiedy poprzez czerwony płaszcz wściekłości przebijało się coś, co można było nazwać rozwagą Później można było z nim porozmawiać, później można było wiele mu wytłumaczyć. Później wiele rozumiał sam. Wrócił! szepnął Alis. Obejrzał się niespokojnie i przesunął się w cień obok Zosi. Tak. O ile znam mojego braciszka, to muszę się dobrze schować na kilka dni powiedziała. I ugryzła się w język. Potrafiła być bezwzględna i bez wysiłku czy zażenowania umiała rąbać prosto w oczy niewygodną prawdę, ale bardzo rzadko mówiła o własnych niepokojach. I tylko Krzysztofowi. Musiała być mocno wytrącona z równowagi, jeżeli strzeliła czymś takim do Alisa. Ten skrzywił się. Ty przecież nie masz się czego bać rzekł strofująco. W końcu jesteś jego siostrą. I w tamtym nie brałaś udziału. To ja mam się czego bać. My, z jego paczki! Koń zawsze był wariat. Obejrzał się niespokojnie. Nie dogoni nas? Już by dogonił, gdyby miał gonić. Widocznie nie pobiegł za nami powiedziała. Jednocześnie zdziwiła się: Czyżby on naprawdę tak słabo znał Marka? Dodała: Marek wrócił teraz. Dopiero teraz. Gdyby chciał się na was mścić, wróciłby pięć lat temu, zaraz po wyroku. Przecież go znasz. Wiesz, że zawsze najpierw działał, potem dopiero myślał. Jeżeli nie wrócił zaraz po wyjściu więzienia, to znaczy że już wtedy nie miał pretensji. Alis ponownie się skrzywił, ale tym razem to skrzywienie już trochę przypominało uśmiech. Strach był uczuciem nawiedzającym go zdecydowanie zbyt często. Cierpiał na samą myśl, że znów będzie się bał, więc z radością powitał nawet cień nadziei. Mógł odczekać rzekł niepewnie. Mógł odczekać, żebyśmy się poczuli bezpieczni. Dlatego wrócił dopiero teraz, żeby uderzyć tym boleśniej. To nie Marek. Nie ma w nim nic z intryganta. Ty mógłbyś tak postąpić, nie on. 7\n9 Alis zacisnął usta. Skąd wiesz? Nie widziałaś go dziewięć lat. Mógł się zmienić. Aż tak? Ciebie też nie widziałam kilka lat, jednak nie zmieniłeś się wcale, Alis! zaakcentowała ksywkę. Nie lubiła operować przezwiskami, uważała, że w takim zwracaniu się do człowieka jest coś lekceważącego. Ale zdarzały się chwile, kiedy trzeba było okazać lekceważenie. Alis znów tylko zaciśnięciem ust zademonstrował niechęć. Szybka jesteś, niewiele potrzebujesz, żeby wydać wyrok, wystarczy ci kilka chwil rozmowy. Wyroki to wasza specjalność! zripostowała. Ale ja też mogę, czemu nie. Wiesz o tym, że sporo mogę. Nie tylko tutaj. W wolnej chwili pomyślę, jak wam odpłacić za Marka. Właściwie już dawno temu powinnam była to zrobić. Alis przełknął ślinę. Pomyślał o długich rękach Mokrzyckiego. I co? I znowu strach? Znowu próba odgadnięcia, co się za jego plecami dzieje? Skąd padnie cios? Spróbował się uśmiechnąć. Po co zaraz te nerwy, Zosiu Jestem spokojna i ty o tym wiesz, Alis! przerwała mu. Chrząknął niepewnie. Oczy biegały mu tu i tam, starannie omijając twarz Zosi. Nagle spuścił głowę. Zosia zrozumiała, że jej zwycięstwo było zbyt łatwe, żeby mogło być prawdziwe. Zresztą Alis zawsze był śliski i giętki niczym węgorz. Ale nie zwycięstwo nad Alisem było jej celem. Wciąż próbowała odpowiedzieć na pytanie: Czy Marek wie? I była prawie pewna, że nie może wiedzieć, bo inaczej pobiegłby za nią. Ale dowie się, i to szybko. Wystarczy, żeby poszedł do ojca No właśnie, przecież skręcił w Willową! Alis podniósł głowę. Do ust miał przyklejony przymilny uśmieszek. Ty chyba nie mówiłaś poważnie Nie mówiłam poważnie wpadła mu w słowa. Marek nie ma zamiaru mścić się na was, więc to tym bardziej nie moja sprawa. Dlaczego wrócił? Zosia oderwała się od ściany. Jesteś dziennikarzem pomyślała patrząc na Alisa. Jesteś niezłym dziennikarzem. Piszesz o ludziach, o życiu. Ale tak na życie, na swoje własne życie, to jesteś po prostu idiotą. Tchórzliwym idiotą. A potem dodała z ironią: Szybka jestem w ferowaniu wyroków! Może być sto przyczyn jego powrotu powiedziała, w tym także pragnienie odegrania się na was. Ale ja widzę tylko dwie. Mógł dowiedzieć się o Wandzie i o mnie, rozumiesz urwała trochę zmieszana. Mógł także wsiąść do autobusu i sam nie wie, dlaczego to zrobił. Już taki jest: najpierw działa, potem myśli. Noo Alis głęboko zaciągnął się powietrzem. Całkiem możliwe, że masz rację. Lepiej będzie, żebyście przez kilka pierwszych dni nie włazili mu na oczy. Jak któregoś z was zobaczy, to może go trafić szlag powiedziała i zachichotała nagle. Tak, oczywiście. Trzeba by zawiadomić wszystkich. Mam telefon Rudego. Dobra myśl. Tylko się pospiesz. Marek skręcał w Willową, kiedy go zobaczyłam. Pewnie chce się zobaczyć z ojcem. A na Willowej mieszka Rudy. Alis spojrzał na nią szybko. Rudego nigdy specjalnie nie lubił powiedział. Jeżeli na dokładkę wie o tobie i o Wandzie urwał. Zosia pokiwała głowa. No właśnie. Chodźmy. Ruszyła w stronę wyjścia, ale zatrzymała się po dwóch krokach. Alis, który ruszył za nią, szybko cofnął się pod ścianę. Co? szepnął. Co się stało? Koń? Zosia odwróciła się i spojrzała na niego uważnie. Nie. Nie Koń. Więc co się stało? Mieliśmy uprzedzić Rudego Zbliżyła się do Alisa. Willowa jest krótka. Marek pewnie już minął Rudego i dotarł do ojca powiedziała. Może- 8\n10 my jeszcze chwilę porozmawiać. Mam pomysł. Alis oderwał się od ściany. Potrząsnął głową i zaśmiał się nerwowo. Niepewnym ruchem uniósł dłoń i przygładził zwichrowane loki. Zosia obserwowała go w skupieniu. To dobrze, że właśnie jego spotkałam myślała. Rudy też się boi, ale zawsze potrafi kąsać i jest za cwany dla mnie. Gebels nie okaże strachu, chyba żeby musiał stanąć oko w oko z Markiem; mnie potraktowałby pobłażliwie, jak niegrzeczną dziewczynkę. Krzysztofowi ufam, a zresztą on jest taki sam wariat jak mój brat. Anka mną pogardza, bo mam odwagę otwarcie robić to, co ona ukrywa pod płaszczykiem małżeństwa. To dobrze, to bardzo dobrze, że właśnie Alisa spotkałam! Gdzieś niedaleko dworca została moja narzeczona zaczął Alis. Koń poszedł, więc Mam pomysł powtórzyła. Nieznacznie wzruszył ramionami i spojrzał ponad jej głową w stronę wyjścia. Słucham. Powiedziałeś, że zawiadomisz Rudego o powrocie Marka. Ja zawiadomię Ankę, Gebelsa i Krzysztofa. Proponuję, żebyśmy się u mnie spotkali. Jeszcze dzisiaj. Jest teraz (tu Zosia spojrzała na zegarek) wpół do dziewiątej. Spotkamy się za dwie godziny, o wpół do jedenastej. Alis uniósł brwi. Też pomyślałem o spotkaniu. Wiem. Co? I tak teraz nie dojdziemy, dlaczego Marek wrócił, ale dla waszej paczki jest to sprawa najwyższej wagi powiedziała patrząc na Alisa spod przymrużonych powiek. Zrozumiałam, że musicie to obgadać, że musicie się gdzieś spotkać. Wolę, żeby to się stało pod moim okiem. Nieważne, co Marek ma do mnie, to przecież mój brat. Nie rozumiem. Skrzywiła się drwiąco. Przypuszczam, że dziewięć lat temu, kiedy knuliście jego wpadkę, też spotkaliście się w tym samym składzie. Nie mam zamiaru pozwolić wam na wymyślenie podobnego świństwa. Dlatego proponuję spotkanie u mnie. Za dwie godziny, o wpół do jedenastej. Nie radzę robić żadnych numerów i spotykać się gdzieś za moimi plecami. Wiesz, że Mokrzycki dużo może. Napuszczę go, a on was zetrze z powierzchni ziemi. Ciebie też. Ma świetne układy, nawet w Warszawie. Polecam to twojej uwadze. I pamięci. Alis potrząsnął głową; wyglądał na oszołomionego. Cholera! wymamrotał pod nosem. Pamiętaj, ostrzegłam cię. Zawiadom Rudego o spotkaniu, ja zawiadomię Krzysztofa, Ankę i Gebelsa. Teraz idź szukać narzeczonej. Zaraz, Zosiu! Tak? Myśl o świństwie, które mu zrobiliśmy, prześladuje mnie od dziewięciu lat. Zawsze, nawet w łóżku z dziewczyną. I często się zastanawiam, co by się stało, gdybyśmy wtedy Konia nie wsadzili powiedział jakby do siebie, jakby w zamyśleniu, głosem monotonnym, ale spojrzenie miał ostre, kłujące, i dlatego Zosia nie zdziwiła się, gdy zaczął mówić twardo, mocno: Myślę, że źle by się stało! A dowód mam przed oczami: ciebie! Koń był bezwzględny i silny, nie liczył się z nikim i z niczym, niczyich uczuć nie potrafił uszanować. Jesteś do niego bardzo podobna. Nawet gdybym cię nie znał, rozpoznałbym w tobie jego siostrę. Roześmiała się. Pudło, Alis! Marek jest gwałtowny i działa pod wpływem chwili, może dlatego wydaje się bezwzględny. Ale jest dobry, a to po prostu znaczy, że jest głupi. O jego głupocie świadczy fakt, że was wtedy nie wsypał. Ja nie jestem dobra. Nie jestem więc również głupia. Pamiętaj! Rudy nie był rudy jego pseudonim pochodził od nazwiska ale brzydki jak nieszczęście: tak przynajmniej twierdziły kiedyś wszystkie znajome dziewczyny. Sporo zmienił się przez dziewięć lat, i to na niekorzyść. Postarzał się wyraźnie, jego szczurzy niegdyś pyszczek pokrywały teraz gru- 9\n11 be fałdy zmarszczek, przytył dziwnie w biodrach i wyłysiał: wątłe blond włosy wąziutkim wiankiem okalały gołą czaszkę. Ubrany w białe spodnie i taką samą koszulkę, właśnie wychodził z ozdobnej, kutej w ciężkim żelazie furtki. Poznał Marka natychmiast i w jego niedużych oczkach zamigotał strach. Szybko zerknął za furtkę. Marek też spojrzał tam odruchowo. Niespełna dziesięć kroków za furtką wznosiła się ściana willi z wielkim, szeroko otwartym oknem, za którym widać było wspaniale oświetloną, odwróconą tyłem zgrabną dziewczynę. Dziewczyna była naga i szła w głąb ciemnego pokoju. Smugi bieli po kostiumie na opalonych plecach i pośladkach prowokująco kołysały się w takt płynnych kroków. Odwróciła się, gdy jej twarz już i tak trochę przysłonięta sięgającymi do ramion blond włosami znalazła się w cieniu rzucanym przez górną krawędź okna. Uniosła ramię jak do pożegnalnego gestu piersi błysnęły błękitnawą bielą i w następnej chwili odskoczyła w mrok: dostrzegła Marka. Musiała być bardzo ładna; choć nie zobaczył twarzy, uważał za mało prawdopodobne, żeby takie ciało mogło należeć do brzydkiej dziewczyny. Zresztą i dawniej Rudy tolerował tylko ładne, jeśli nie piękne, dziewczyny, a Marek po tym, co zobaczył w oknie, miał prawo sądzić, że przyzwyczajenia Rudego nie uległy zmianie. Rudy mawiał niegdyś: Lubię, kiedy naga dupa kręci się po domu. To podnieca. Jak mam ochotę, mogę ją szybko zerżnąć albo ona ciągnie mi druta. W sumie, mimo że było to dosyć wulgarne, nie wydawało się Markowi aż tak plugawe, kiedy siebie stawiał w roli głównej. Ale samo przypuszczenie, że ktoś mógłby ciągnąć Rudemu druta, wywoływało mdłości. Jednak zawsze znajdowały się ładne dziewczyny gotowe to robić. Cóż, czarodziejska siła forsy. Rudy odwrócił głowę, więc Marek spojrzał na niego i odczytał przerażenie w błysku oczu i grymasie ściągającym usta. Odczytał tym łatwiej, że Rudy natychmiast przymrużył powieki kryjąc błysk oczu i spróbował się uśmiechnąć. Bo Rudy zawsze bał się na sposób szczura zapędzonego w pułapkę: nie tracił głowy, ukrywał strach i próbował kąsać. Nastąpiła chwila ciszy. Nie wiedział, dlaczego Rudy milczy; być może nie mógł wydobyć głosu z zaciśniętego strachem gardła. On sam po prostu nie miał ochoty mówić, bo zawsze uważał Rudego za wesz niegodną uwagi i teraz także najchętniej minąłby go bez słowa. Ale stał. I czekał. I czuł, jak wypracowana latami neutralność zaczyna się rozpływać ustępując miejsca odrazie, która z kolei zaczynała wydobywać z dna duszy dawno pogrzebaną chęć odwetu. Na razie było to wrażenie dosyć nikłe. Czekał, bo przede wszystkim zaintrygowało go niezwykłe przerażenie Rudego. Powinien się wystraszyć na jego widok, to jasne, ale nie bardziej niż Alis ich wina była przecież podobna. Tutaj najwyraźniej strach miał inne podłoże. Wtedy pomyślał, że w sylwetce dziewczyny i w układzie jej włosów było coś znajomego. Ee, bzdura! Zgrabne ciała zawsze są podobne. Wróciłeś, Koniu Rudy przemówił pierwszy. Nadspodziewanie szybko zdławił przerażenie. Oczka zaczęły mu latać niespokojnie, usta wykrzywił brzydki grymas, ale to świadczyło już tylko o normalnym zdrowym strachu, który powinien towarzyszyć spotkaniu Marka. Jak na to wpadłeś? bąknął. Zachowanie Rudego wciąż go intrygowało: szczur zbyt nagle spanikował i zbyt nagle się uspokoił. To ta dziewczyna. Nie poznałem jej, a powinienem pomyślał. Przecież to nie Anka! Zresztą Anka Anka niewiele go obchodziła jako kobieta, mogła się puszczać nawet z Rudym. Dawno wróciłeś? Oczka Rudego wciąż biegały niespokojnie. Zignorował pytanie. Dziewczyna. Boi się, że ją poznam, jak zobaczę jeszcze raz. Jeśli tak, to Spojrzał w okno i zmarszczył brwi. Nie zawiódł się: Rudy obejrzał się natychmiast. Czego ty się boisz, Rudy? zapytał, chociaż wiedział, że to bezcelowe, chociaż wiedział, że pytając uświadamia Rudemu swoją niewiedzę. Rudy zbyt szybko odwrócił z powrotem głowę, nie zdążył zetrzeć z twarzy grymasu przerażenia. Ale natychmiast roześmiał się, jeszcze nieco sztucznie. Ja? Nie boję się! Niczego się nie boję! rzucił pospiesznie. Błyskawicznie nabierał animuszu: oczywiście już zrozumiał, że Marek nie przeniknął jego tajemnicy. Naprawdę niczego się nie boję! Czego miałbym się bać? Nie wiem odparł Marek cicho. Ale dowiem się. A wtedy, jeśli będzie to konieczne, wrócę 10\n12 tu. Rudy zasępił się, jakby skulił. Zaraz jednak hardo podniósł głowę. Straszysz? zapytał napiętym wysokim głosem i natychmiast powtórzył jeszcze piskliwiej: Straszysz? Ciebie? Skądże! Przecież wiem, jaki z ciebie bohater. Nie te czasy, Koniu, nie mamy po dziewiętnaście lat. Dużo się u nas zmieniło. Ja teraz wiele mogę, a ty wypadłeś z układów i jesteś obcy! zapewnił Rudy butnie. Jego oczka na chwilę przestały latać i patrzyły na Marka prawie z drwiną. Potem znów zalatały, a ich właściciel uśmiechnął się przymilnie i dodał: Dawno wróciłeś? Szukałeś mnie? Może ci w czymś pomóc? Marek, przyglądając się kolejnym metamorfozom twarzy Rudego, stwierdził, że bez trudu odgaduje główne myśli przewijające się przez tę szmatławą czaszkę. No cóż, podobno urodził się na przywódcę i znał ludzi, a raczej znał się na ludziach, zawsze potrafił ich właściwie ocenić. Raz popełnił błąd, przed dziewięciu laty. I może właśnie dlatego wrócił? Może nareszcie chciał się dowiedzieć, w którym miejscu popełnił błąd? Pomyślał, że traci czas gadając z Rudym, stercząc przed jego domem Zaraz, przecież on chyba nie tutaj mieszkał! Ulica biegła nieco w górę, jak wszystkie ulice w tym mieście wytyczone na osi wschód zachód i zbliżające się do rzeki, dlatego każda z kolejnych willi wyrastała trochę nad poprzednią. Bez trudu zobaczył więc spadzisty dach i charakterystyczną wieżyczkę dwa domy dalej. Tam mieszkał Rudy. Więc może dziewczyna to żona sąsiada i dlatego on tak spanikował? Twoje? zapytał, ruchem głowy wskazując posiadłość przy której stali. Rudy rozpromienił się. No oczywiście, oczywiście, że moje! Stary kopnął w kalendarz niedługo po tym, jak ciebie No, nieważne. Przejąłem interes, rozkręciłem go, a potem kupiłem tę chałupę. Na starych śmieciach została matka, mnie tam było za ciasno, zresztą nigdy nie lubiłem tamtej budy Wszystko? Co wszystko? Wszystko twoje? Dom? Dupa? Rudy znowu stropił się: dziewczyna była jednak kwestią drażliwą. No wszystko Tak, wszystko! Dom. Dupa. Samochód też. Mam merca klasy S, tegoroczny Mam też interes całkiem niezły Rudy urwał nagle, rozejrzał się szybko, a gdy podjął monolog, mówił ściszonym głosem. Gesty te miały zbliżyć ich, położyć fundamenty pod odbudowę wzajemnego zaufania. Tak między nami, starymi koleżkami, to mam nie jeden interes, nie dwa. Myślę nawet, żeby zorganizować coś w Warszawie, bo już duszę się w tym grajdole, sto tysięcy mieszkańców to tyle co nic. Ale pamiętaj, to było tak między nami. Jak byś szukał roboty, ja ci zawsze pomogę. Już mówiłem, że dużo się u nas zmieniło. Teraz jestem kimś. To właśnie wtedy Marek pomyślał po raz drugi, że traci czas. I wtedy także podjął decyzję, że rachunki między nimi muszą zostać wyrównane. Później było mu głupio, gdy szukał motywów tej decyzji. Bo jadąc tutaj niczego z nikim nie chciał wyrównywać, no może tylko z Anką, ale też odrobinę, nie do zera. Więc co go tak poruszyło, że właśnie od Rudego zaczął? Powodzenie w życiu, którym tamten na przemian kłuł i się zasłaniał? A może świadomość prostego faktu, że przez tę weszkę każda pobłażliwość zostanie opacznie zrozumiana? Coś z podjętej decyzji musiało się odbić na jego twarzy, bo Rudy nagle strzelił pytaniem: Przecież nie wróciłeś, żeby się mścić, co? Po dziewięciu latach Więc wiesz, że mam powód do zemsty na tobie powiedział cicho. Ucieczka Alisa świadczyła, że tamten też wie. A o czym świadczyła ucieczka Zosi? Na mnie? No coś ty, coś ty! Przecież ja ja ich wtedy tylko posłuchałem Posłuchałeś powtórzył i uśmiechnął się łagodnie. Rudy drgnął, w znieruchomiałych nagle oczach błysnął strach. Zaczął się cofać. On też mnie zna pomyślał Marek. A co byś zrobił, gdyby ci kazali skoczyć w ogień? zapytał. Skoczyłbyś? To byś się poparzył. Wtedy też się poparzyłeś, a bąble wyjdą dopiero teraz. Jesteśmy dorosłymi ludźmi! zaczął Rudy podrywając ramiona. Nie dokończył; silny cios 11\n13 przełamał nieudolną zasłonę i ugodził go w twarz. Rudy runął na chodnik. W głębi domu rozległ się stłumiony okrzyk. Marek uważnie spojrzał w okno, ale nie dostrzegł nikogo. Roztarł rękę i popatrzył na Rudego. Leżał nieruchomo i bezwładnie, robił wrażenie trupa, a przynajmniej nieprzytomnego. Właściwie miał ochotę jeszcze mu przyłożyć, żeby naprawdę stracił przytomność. Ale ta dziewczyna gdzieś w głębi domu Własna przewaga wzrostu, wagi, siły, umiejętności walki tak bezpardonowo na jej oczach nadużyta No i pogarda dla tej wszy rozmaślonej na chodniku. Wystarczy jeden cios, niedługo i tak się okaże, że o jeden za dużo. Właściwie już się zaczęło okazywać, już był na siebie zły. Ledwo przyjechał, a pierwszy napotkany łach sprowokował go do rękoczynów. Czy to się nigdy nie skończy? Przecież nie tego chciał wracając. A czego chciał? Jesteśmy kwita powiedział. Nasz rachunek został zamknięty. Pilnuj się, żebyś nie otworzył nowego. Rudy powoli zbierał się z chodnika. Robił to jakoś chyłkiem, jakby wciąż nie wierzył, że na tym jednym ciosie będzie koniec. Musiał mieć łajdak coś jeszcze na sumieniu. Jesteśmy kwita! potwierdził skwapliwie. Oczy miał przymrużone albo już podpuchnięte. Z rozbitego nosa kapała krew brudząc koszulkę i spodnie. Marek ruszył w górę ulicy omijając Rudego. Po sekundzie huknęła zatrzaskiwana furtka, zgrzytnął klucz. Rachunek otwarty! usłyszał. Otwarty na nowo! To parszywy szczur! Wciąż jeszcze w pułapce, a już zaczyna kąsać. Marek zawrócił. Chyba nie sądzisz, że ta furtka mnie zatrzyma? spytał z uśmiechem. Rudy cofał się powoli w kierunku domu. Nad jego głową w głębi mieszkania zamajaczył jakiś cień. Mogła to być dziewczyna, ale już na pewno ubrana. Rudy domyślił się, że ona jest gdzieś w pobliżu, bo wrzasnął nagle: Policja! Dzwoń na policję! I to też mnie nie zatrzyma powiedział Marek łagodnie. Minęło dopiero dziewięć lat, ty mały gnoju. Jeszcze rok do przedawnienia. Policja powtórzył Rudy cicho. Sflaczał nagle, ale nie przestał się cofać. Spomiędzy podpuchniętych powiek obserwował Marka oczami błyszczącymi nienawiścią. Nie miał ochoty już bić Rudego. Byłoby to równie bezcelowe, co prztyczki w nos wymierzane prawdziwemu szczurowi; albo zabić, albo ominąć. Natomiast miał ochotę przeskoczyć furtkę i obejrzeć dziewczynę z bliska. Rudy zapewne ścierpiałby i to, zaszachowany rokiem brakującym do przedawnienia, sparaliżowany strachem. Ale dziewczyna Ona mogła nie wytrzymać i zadzwonić po policję. A tego chciał jak najdłużej uniknąć; tutejszym glinom wolał się nie przypominać. Odwrócił się i ruszył swoją drogą. Idąc czuł, jak rodzi się w nim chłodna determinacja, bardzo przypominająca ponurą złość. Gdyby dało się ją wyartykułować dźwiękiem, zabrzmiałaby jak głuchy, ostrzegawczy warkot w piersi drapieżnika, który niespodziewanie napotkał przeciwników oddzielających go od pewnej zdobyczy. Drapieżnik. Zdobycz. Może i był drapieżnikiem, ale jadąc tutaj nie widział żadnej określonej zdobyczy. A to, że od początku musiał walczyć i rozdawać potężne ciosy w zupełnie błahych sprawach to było normalne. W końcu życie to bezustanna, często podświadoma walka o drobiazgi, jeżeli drobiazgiem można nazwać każdą minutę własnego istnienia. Strach, trochę złagodzony wyjaśnieniami Zosi, potem znów obudzony jej pogróżkami, tkwił w duszy Alisa i uwierał, ciążył we wnętrznościach jak ołowiany wąż. Wyjadę myślał. Nic tu po mnie. Z jednej strony Koń, z drugiej Mokrzycki. Niech Koń się wyszaleje. Niech Mokrzycki podziała. Ja muszę być daleko. Nie miał pojęcia, w jaki sposób znalazł się na ulicy Starego Doktora. Szedł w kierunku dworca, szedł szybko, jakby już teraz zamierzał kupić bilet i wsiąść do autobusu. Nagle, przed wejściem do hotelu Astor, zobaczył rozglądającą się bezradnie Krystynę, swoją narzeczoną, i cofnął się, bo miał zatelefonować do Rudego, a wolał, żeby Krystyny przy tej rozmowie nie było. Zawrócił w stronę poczty; spodziewał się, że przynajmniej jeden z zainstalowanych tam automatów będzie sprawny i nie zajęty. Nie zawiódł się. Numer Rudego miał zanotowany w głowie od dnia, w którym 12\n14 przeprowadzili pierwszy wspólny interes, od dnia, w którym niewielkie pieniądze zarabiane na sporadycznych publikacjach zaczęły się gwałtownie mnożyć. Telefon odebrała Wanda. Chciał powiedzieć, że wrócił Marek, jej braciszek, ale w tym samym momencie ona to powiedziała. Co? bąknął zaskoczony. Wrócił Marek, mój braciszek! powtórzyła wyraźnie ucieszona. Wiem, że jest to dla ciebie tak samo ważne jak dla Jurka, więc uprzedzam, bo nie życzę ci, żebyś się z Markiem spotkał i wyglądał tak samo jak Jurek. Alis wstrzymał oddech. Poczuł falę ciepła zalewającą twarz. Spocił się nagle. Co cię tak zamurowało? Rudy Rudy się z nim spotkał? wydyszał w słuchawkę. Przecież mówię. Kilka minut temu. Przed domem. Teraz siedzi obok mnie i przykłada lód do twarzy. Wygląda fatalnie. Mocniej ścisnął słuchawkę, przedramieniem osuszył twarz, odruchowo przygładził loczki i rozejrzał się chyłkiem, jakby sprawdzał, czy ktoś nie podsłuchuje. Co się stało? szepnął. Co? Mów głośniej, nic nie słychać. Co się stało? Wanda zachichotała. Mój braciszek strzelił Jurka w pysk. Widziałam przez okno. Raz go strzelił, ale bardzo dokładnie. Za co? A bo ja wiem! Jurek mówi, że za nic. Co? w słuchawce zaszemrał czyjś niewyraźny, odległy głos. Aha, teraz mówi, że za tamto. Mówi, że ciebie też strzeli, żebyś uważał. Alis znów się rozejrzał. Widziałem go powiedział cicho. Widziałem. I Zosia też. Uciekliśmy. Udało nam się. Zosia twierdzi, że nie mamy się czego bać, my z dawnej paczki, ale ale wychodzi na to, że jednak mamy. Zosia organizuje u siebie spotkanie dziś wieczorem, o wpół do jedenastej. Będą wszyscy z dawnej paczki. Prosiła, żebyście przyjechali. Do Zosi? Tak. Głos Wandy zabrzmiał w słuchawce z pewnego oddalenia; dzieliła się wiadomością z Rudym. Alis znów rozejrzał się chyłkiem. Potem odetchnął. Potem rozluźnił kurczowy chwyt spoconej dłoni na słuchawce. Nagle uświadomił sobie, że kuli się przy automacie. Energicznie wyprostował zgarbione plecy, ale po chwili nieświadomie znów się skulił. Czuł się jak tropiony, a nawet więcej: jak osaczony. Dobra, przyjedziemy powiedziała Wanda. Słuchaj, to będzie dopiero za dwie godziny, a Marek zapowiedział, że jak się dowie o mnie, to jeszcze tu wróci. Jurek panikuje. Mówi, że musi się schować. Co? Panikujesz, przecież widzę. Cały się trzęsiesz ze strachu. Wsiadajcie do auta i jedźcie gdzieś poradził Alis. Do Gebelsa. Albo do Anki. Niezła myśl! W porządku, Adam, muszę kończyć, bo ten tu zdechnie mi ze strachu. Spotkamy się u Zosi. Tak bąknął. Odwiesił słuchawkę. Naraz pożałował, że dzisiaj po południu uległ Krystynie i zgodził się na ten spacer po Śródmieściu; mimowolnie został wplątany w wydarzenia, których finał mógł boleśnie wstrząsnąć jego życiem. Pomyślał o Gebelsie. Silny, duży, pewny siebie. Na dokładkę policjant. Na pewno coś poradzi. Nie miał numeru jego telefonu, ale mógł tam pójść. Rozejrzał się niewiele jednak widział, bardziej patrzył w siebie, niż na otaczający go tłum i machinalnie ruszył w kierunku hotelu Astor. Jeżeli Koń poszedł do ojca, to znajduje się całkiem blisko, na Ku Słońcu. Jeżeli poszedł Po drodze wymierzył pierwszy cios: Rudy na Willowej, dosłownie kilka kroków stąd, przykłada lód do 13\n15 twarzy, na której wylądował ten cios, i zdycha ze strachu, jak to określiła Wanda. Jego szczęście, że może sam ten lód przykładać, że ma jeszcze na to siły. Koń najwyraźniej był w łaskawym nastroju, bo inaczej Rudy kwalifikowałby się na oddział reanimacyjny miejscowego szpitala. Albo od razu do kostnicy. Zaczęło się! pomyślał. Od dawna wiedział, że kiedyś się zacznie. Wiedział już dziewięć lat temu, gdy brał udział w posłaniu Konia za kratki. Już wtedy zaczął się bać. Był słaby. Miał wyobraźnię. Ten mariaż w sytuacjach życiowych, w które się uwikłał, sprawił, że charakter miał rozchwiany jak dymek z papierosa. Zaczęło się! powtórzył. Wyjadę. Jak najszybciej! postanowił. Miał ochotę wyjechać już teraz. Niestety, wybrał się na ten weekend z narzeczoną i musiał liczyć się z jej zdaniem. Krystyna była mądra, bezkompromisowa i odważna. Gdyby zaczął panikować, doszłaby prawdy, dogrzebałaby się jego strachu. Do tego nie mógł dopuścić. A Krystyna przyjechała tu w konkretnym celu, chciała zobaczyć kasyno i organizowane w niedzielę wieczorem tańce nad rzeką dla uczczenia najkrótszej nocy w roku. Wynurzyła się z tłumu tak samo jak tłum nierealna. Zmusił się do powrotu, do skoku w konkret, w tu i teraz. Zmusił się do cierpliwości: Krystyna zgłosiła pretensje za zostawienie jej samej. Przepraszam powiedział. Zgubiliśmy się. To zwykły przypadek. Przepraszam cię. Uśmiechnęła się. Opowiadałem ci kiedyś o moim koledze policjancie rzekł. Dawno go nie widziałem. Chciałbym, żebyście się poznali. On może być niewyczerpaną kopalnią tematów. Chodźmy tam, dobrze? A kasyno? Kasyno i tak otwierają dopiero o dziesiątej. Pójdziemy, co? Gebels jest wielki, silny, pewny siebie. Przed dziewięciu laty potrafił wspierać Figata w jego atakach na Konia. Tak. Gebels jest wielki i silny. I tym razem jeszcze nie dotarł do Anki. Właśnie zbliżał się do przecznicy zwanej Ku Słońcu, kiedy zatrzymał go widok znajomej, szeroko otwartej furtki. Tylne wejście na podwórko jego domu, a raczej domu jego ojca, bo tak zawsze nazywał dom, w którym się wychował. Ojciec był przyczyną tej nazwy, gdyż od niepamiętnych czasów chlał jak straceniec, a w pijanym widzie lubił wypominać żonie, że wszystko jest jego i dla podkreślenia słuszności tych roszczeń natychmiast brał się za niszczenie własności. Ponieważ do własności zaliczał także rodzinę, tłukł więc rodzinę i sprzęty, dom utrzymując w stanie permanentnego pobojowiska, rodzinie zmieniając życie w piekło. Nie skutkowały odwykówki, nie skutkowały kolegia. Do sprawy sądowej a więc do pewnego wyroku jakoś nie doszło. Skutecznym lekarstwem na demona zniszczenia szalejącego w pijanej piersi okazały się dopiero pięści piętnastoletniego wówczas Marka. Pierwsza walka była krótka: zamroczony wódką ojciec nie miał siły się bronić. Przez następne trzy dni nie pił zbierał siły do rozstrzygającej bitwy. Zaprosił syna do ogródka, na niewielki skrawek udeptanej ziemi. Był z niego kawał chłopa, więc później trzech sąsiadów miało sporo roboty z odniesieniem go do domu. Chorował cztery tygodnie, a na indagacje lekarza, który pierwszego dnia przyszedł go zbadać, odpowiedział niechętnie, że zderzył się z autobusem. Od tamtej pory przestał bić i niszczyć, ale nie przestał pić. Na to nie było lekarstwa. I znienawidził Marka. Dopóki żyła matka, Markowi było to obojętne. Nie musiał siedzieć w domu ojcu, żeby nie bił, wystarczała sama świadomość, że Marek istnieje. Więc wracał tylko na noclegi, a gdy związał się ze starszą o kilka lat Cyganką, i tego zaniechał. Wrócił do domu po śmierci matki, żeby zająć się utrzymaniem i wychowaniem sióstr, trzynastoletniej Zosi i dziewięcioletniej Wandy. Okres ten nie trwał długo, niespełna dwa lata, ale Marek nie lubił go wspominać, bo ten czas wciąż w jakiś męczący sposób trwał w nim i był pośrednią przyczyną niezdolności do podjęcia skutecznego, godziwego, dorosłego życia. Może właśnie dlatego wrócił, żeby znaleźć jakieś zakończenie. Wszedł na podwórko, bo szeroko otwarta furtka zapraszała, bo nagle zapragnął zobaczyć ojca i siostry (miał nadzieję, że Wanda jest w domu). W końcu od dziewięciu lat nie miał o nich żadnych wiadomości. 14\n16 Dom liczył trzy piętra i z kształtu przypominał literę L. Krótsze ramię przytykało do ulicy Ku Słońcu (na nią też wychodziła brama), a dłuższe od wschodu zamykało podwórko. Omiótł spojrzeniem cztery równoległe rzędy otwartych okien i nagle spłoszył się, że zobaczy go ktoś z sąsiadów. Wiedział, że zostanie natychmiast rozpoznany przekonało go o tym zachowanie Zosi, Alisa i Rudego a nie miał najmniejszej ochoty na żadne pogaduchy. Wsunął się do bramy. Wchodząc w drzwi mieszkania ojca nie zadzwonił, bo nigdy tego nie robił. Chata od progu prezentowała się nieźle, przedpokój był czysty i niedawno odmalowany. Marek zawahał się. Gdyby zastał smród, brud, pobojowisko, czułby się pewniej. Z niechęcią i wstydem uświadomił sobie, że obawia się ukłucia żądłem cudzego powodzenia. A może ojciec już tu nie mieszka? Wrócił na korytarz. Nie mogło być żadnych wątpliwości: tę drewnianą wizytówkę pod dzwonkiem on sam kiedyś zrobił. Chłodna determinacja, która zaczęła w nim narastać po spotkaniu z Rudym, nagle opadła przynosząc ulgę. I nawet jakąś radość. I prawie wzruszenie. A więc Ojciec wreszcie się uczłowieczył Trochę późno, ale to przecież ojciec Marek nawet nie przypuszczał, że w głębi duszy pragnął powiedzieć do niego tato. Bo gdy do ojca mówi się skurwysynu Wszedł. Zajrzał do narożnego, zachodniego pokoju. Poziome promienie zachodzącego słońca biegły równolegle do drzwi, więc jego oczy nie zostały bezpośrednio porażone, ale i tak oślepiony blaskiem panującym w pokoju nie widział nic przez kilka długich sekund. Potem zobaczył ojca. Poznał go od razu i pomyślał, że dla większości mężczyzn biologiczny zegar życia zatrzymuje się między czterdziestką i pięćdziesiątką. Ojciec wyglądał tak jak dziewięć lat temu. Może nawet lepiej. Był jasnym blondynem o bujnej czuprynie Marek po nim odziedziczył włosy więc ewentualnej siwizny nie było widać. Siedział w fotelu i drzemał, zaróżowioną i dokładnie ogoloną twarz wystawiając na działanie słońca. Miał na sobie czystą, wyprasowaną, niebieską koszulę, szare spodnie z ostrym kantem, a na stopach eleganckie skórkowe klapki. Gdyby Marek miał więcej doświadczenia, domyśliłby się natychmiast, że jest z nim kobieta. Ale nie miał, był więc tylko przyjemnie zdziwiony. Nawet więcej: ucieszony. Bo takiej twarzy, spokojnej, nie obrzękłej, o zdrowej cerze, ojciec nie zdołałby się dopracować miesiącem czy dwoma abstynencji; musiał nie pić znacznie dłużej. Wszedł do pokoju, zamknął za sobą drzwi, a gdy się odwrócił, napotkał wzrok ojca. I nagle, jak dawniej, poczuł wstręt i nienawiść. Tak po prostu, w jednej chwili. Odruchowo zacisnął pięści i przygiął ramiona w łokciach. A więc wróciłeś! powiedział ojciec. Marek ruszył ku niemu, w tej samej chwili ojciec zerwał się z fotela i uskoczył pod ścianę. Stój! Stanął. Oddzielała go od ojca pozioma struga słonecznego blasku. Chciałem się przywitać powiedział cicho. Rzeczywiście chciał, nie przyszedł tutaj, żeby się bić. A po co przyszedł? Targnęło nim podejrzenie, że rozmowa z Rudym i wizyta u ojca to podświadome wybiegi mające opóźnić rozstrzygające spotkanie z Anką. Ale czy to spotkanie cokolwiek rozstrzygnie? Witaj. Tak będzie lepiej, na odległość rzekł ojciec. Stał zgarbiony pod ścianą, obok przysadzistego kredensu, na którym Marek lubił sadzać Ankę i kochać się z nią, bo pierwszy najszerszy blat kredensu sięgał akurat do wysokości jego bioder. Dlaczego się mnie boisz? zapytał. Jednocześnie myślał o ucieczce Zosi. Zdziwiony? Pracowałeś na to parę ładnych lat. Marek skrzywił się. Tak, pracowałem! sarknął. Bez przyczyny! Bez twojej zasługi! Moje zasługi są ogólnie znane. Pomińmy je. Ojciec zachichotał. Oderwał się od ściany, zrobił pół kroku i zatrzymał się przed strugą światła. Najwyższy czas, żebyś uświadomił sobie swoje. A na marginesie: tak bardzo to ja się ciebie nie boję. Po prostu wolę zachować ostrożność. Rozumiesz: z bandytą nigdy nic nie wiadomo. 15\n17 Z bandytą? powtórzył cicho. I zdziwił się, że w jego głosie zabrzmiało pytanie. Bandyta, kryminalista, co za różnica! Ojciec wzruszył ramionami. Przysporzyłeś parszywego rozgłosu naszemu nazwisku, jak nikt z Jasionowskich. Wśród okolicznych mętów do dzisiaj jesteś legendą. Wśród mętów? powtórzył. I znów zabrzmiało to pytanie. Miał wrażenie, że mózg rozregulował się nagle i funkcjonuje na zasadzie echa. Wracasz, człowieku, do rodzinnych stron, do ludzi, którzy wyrządzili ci kiedyś krzywdę, myślisz, że może tym razem zachowają się przyzwoicie, a oni znów walą cię poniżej pasa Co prawda ojciec i Zosia nie mieli z tamtą sprawą nic wspólnego, ale przecież byli rodziną. Najbliższą. Ten ich strach Czy rzeczywiście istniał w ich pamięci jako niebezpieczny, notoryczny bandyta? Przecież na Zosię nigdy nie podniósł ręki, nie krzyknął nawet Porządni ludzie już zdążyli o tobie zapomnieć powiedział ojciec. Ale teraz, kiedy wróciłeś urwał i machnął ręką. Spojrzał na Marka uważnie. Po cholerę wróciłeś? Chcesz odgrzebywać tamto stare gówno? Mało ci było raz? Chcesz, żeby wkopali cię znowu? Nie wkopią mnie, nie dam im powodów powiedział z przekonaniem. To, że ojciec znał prawdę, świadczyło, że interesował się jego losami przed dziewięciu laty. A zresztą, pchaj się w co chcesz, mnie to nic nie obchodzi! Ojciec wzruszył ramionami. Już dawno wytłumaczyłem sąsiadom, że nie mamy ze sobą nic wspólnego. A teraz gadaj, czego chcesz? Po coś tu przyszedł? Zaciekawienia w tych pytaniach nie było wiele. Wrogości również. Było trochę niechęci, ale dominowała obojętna poprawność: ojciec pytał, bo w jego mniemaniu należało zapytać. Po nic szczególnego odpowiedział. Jednocześnie zastanawiał się, czy stary zdoła go sprowokować. Miał nadzieję, że nie. Chciałem zobaczyć, jak żyjecie. My? No ty, Zosia, Wanda Toś się nieźle wybrał! Ojciec zachichotał. Nagle wstąpił w smugę światła i z fragmentu podłogi zasłoniętego fotelem podniósł tacę z butelką wódki, wodą sodową i dwiema szklankami. Postawił ją na kredensie. Ja nie mam z tymi dziwkami nic wspólnego. Tak jak z tobą. Z dziwkami? powtórzył; znów to cholerne pytające echo! Zacisnął pięści. Uważaj na słowa, żeby nam potem nie było przykro! wycedził. Pomału, synku! Duży jesteś, silniejszy od tatusia, ale za co chcesz tatusia bić? Za prawdę? Chlapniesz? zapytał spoglądając przez ramię. Marek odruchowo skinął głową. I zaraz tego pożałował. Po raz pierwszy miał się napić z ojcem, miał się stać jego wspólnikiem Nie, zaraz, kiedyś dawno, tak, byłby wspólnikiem. A dzisiaj? Dzisiaj nie miało to żadnego znaczenia. Więc pijesz powiedział. A piję! Stary znów zachichotał. Sprawnie otworzył butelkę i rozlał wódkę do szklanek. Jak dawniej Nie! Nie jak dawniej. Teraz piję inaczej. Przecież pamiętam, jak tłumaczyłeś matce, że dla takiego alkoholika jak ty nie ma innego sposobu picia. Bo nie ma. Jak już wpadam w cug, muszę pociągnąć przynajmniej przez dwa tygodnie. Potem tydzień trzeźwienia i mam spokój na pół roku. Przedtem do spółki z matką robiliście mi piekło na ziemi o każdego kielicha, dlatego chlałem jak świnia, na okrągło. Teraz jest inaczej. Biedny Może należało ci współczuć? Nie współczuć. Po prostu pozwolić żyć. Teraz jest inaczej. Teraz mam dom, w który co jakiś czas mogę chlać do upadłego i nikt nie uważa tego za zbrodnię. A mnie po takim cugu nie ciągnie do wódki przez długi czas. Żyjesz z kimś? Mam żonę powiedział. Odwrócił się ze szklankami w dłoniach. Marek odebrał swoją; przezroczysty płyn zabłysnął żółtawo w strudze światła. Więc ożeniłeś się. A tak! Nie lubię żyć na kocią łapę, w przeciwieństwie do moich dzieci. Ciekawe, po kim 16\n18 odziedziczyliście te kurewskie skłonności, bo przecież nie po mnie! Marek wpatrzył się w szklankę. Widzisz, nie mam zamiaru narzucać ci, co masz mówić powiedział cicho, ale serdecznie ci radzę, staraj się szanować pamięć matki. Nawet gdybyś znał jakieś fakty, to po prostu o nich zapomnij. Rozumiesz? Zdaje się, że rozumiem. No to zdrowie! Zdrowie. Marek dawno nie pił i zapewne dlatego nie poczuł smaku alkoholu. Dopiero fala ciepła podnosząca się z żołądka przekonała go, że wychylił pół szklanki przyzwoitej wódki. Wracając do moich sióstr O niczym nie wiesz? Ojciec przyjrzał mu się ciekawie. Odebrał szklankę i wraz ze swoją odstawił na tacę. No tak, nie mieliśmy pojęcia, gdzie się obracasz, bo przez dziewięć lat nawet listu nie przysłałeś. Po cichu liczyłem, żeś wyciągnął gdzie kopyta. Czego się spodziewałeś? Że padnie ci w ramiona? Że uroni łzę radości na przywitanie? Jasne, że nie! Więc dlaczego jest ci przykro? Ależ ależ wcale ci nie jest przykro. Wcale! po prostu wstyd ci za niego. Po prostu Nawet tego, że się wstydził, nie jednak mógł okazać, więc bez zmrużenia powiek wytrzymał długie, trochę rozbawione spojrzenie ojca. I już przewidywał, że jednak stary zdoła go sprowokować. Twoje siostry Ojciec znów zachichotał. Rzeczywiście żona i obecne życie musiały go pieścić, jeśli tak bez przerwy miał powody do radości. Twoje siostrunie to zwyczajne dziwki. Utrzymanki, kurwy amatorki, jak kto woli. Zosia zaczęła bardzo wcześnie, rok, najwyżej półtora po tym, jak ciebie wsadzili. Sprzedała się bardzo bogatemu facetowi Komu? zapytał cicho. Czy ja wiem, różnie mówili. Ojciec wzruszył ramionami. Pobędziesz w mieście dzień dwa i wszystkiego się dowiesz. Ze szczegółami, jak to u nas. Parszywa dziura zamilkł, spuścił głowę i zgarbił się. Wyglądał na zmęczonego. Albo starego. Dziwki. Kurwy amatorki! powtórzył Marek w myślach. Kiedyś był dumny ze swoich sióstr, szczególnie z Zosi. Teraz z własnego zaskoczenia czerpał nadzieję: to nie może być prawda! I jednocześnie wiedział, że ojciec nie ryzykowałby kłamstwa, szczególnie po ostrzeżeniu dotyczącym matki. Dziwki? Kurwy amatorki? Pamiętał. Zosia. Wysoka, zgrabna, piętnastoletnia pannica, z wyraźnie rysującymi się piersiami. Bardzo ładna, podobno piękna. Rudemu na jej widok zapalały się w kaprawych ślepiach pożądliwe błyski. Ostrzegł go kiedyś, żeby łapy trzymał z daleka. Dzisiaj zobaczył Zosię przelotnie, już dorosłą, już kobietę. Spróbował odtworzyć w pamięci jej sylwetkę, ale widział tylko bladą przestraszoną twarz. Bała się. Czyżby miała powód do strachu? Dziwka? A Wanda? Jedenastoletnie delikatne dziecko o wielkich jasnobłękitnych oczach. Jak wygląda dzisiaj? Czy ona także ma powód do strachu? Kurwa amatorka? Gadaj! ponaglił ojca. Ten podniósł głowę i błysnął hardym spojrzeniem. Chlałem wtedy, a jakże! powiedział. Dlatego niczego nie zauważyłem. Chlałem Ale co miałem robić? Już rok minął, jak ciebie zamknęli, a ludzie wciąż jeszcze gadali. Byli tacy, co mi w oczy mówili, że to przeze mnie, przez moje picie. Więc chlałem jeszcze bardziej: na złość! I niczego nie zauważyłem. A Zosia miała coraz więcej forsy i coraz lepsze ciuchy. Znikała na całe dnie, ale było lato, wakacje, więc co w tym dziwnego? Dopiero gdy nie wróciła kilka razy na noc Dopiero gdy przyszły do mnie Lewicka z Pietraszkową Wszyscy już wiedzieli, tylko ja nie. Sprzedała się bogatemu bydlakowi! Chciałem ją zabić! Zosia, rozumiesz? Wyśmiała mnie. I poszła sobie. Od tamtej pory nie wróciła do domu. Tylko z Wandą spotykała się gdzieś na mieście, dawała jej pieniądze, ciuchy. Zabraniałem, ale dzieciak nie słuchał zamilkł, znów spuścił głowę. Zosia pomyślał Marek. Do dzisiaj był dumny ze swojej pięknej siostry. Pomyślał o Wandzie. Zobaczył zapamiętany obrazek delikatnej, jasnowłosej, jedenastoletniej dziewczynki. Od tamtej pory minęło dziewięć długich lat i z dziewczynki wyrosła kobieta. Kurwa amatorka? 17\n19 Ojciec nalał wódkę do szklanek. Wypili. Co miałem robić? zapytał cicho i niespokojnie spojrzał na Marka. Zabić ją? Albo tego faceta? Kto to był? Twój kolega ze szkoły. Przychodził tu często. Zawsze mu się ślepia świeciły na widok Zosi. Rudy? Nie był rudy, raczej blondyn, taki nieduży, łysawy. Mieszkał niedaleko, na Willowej. Rudy! powtórzył Marek. A przecież go ostrzegałem Ostrzegał tego wrednego skurwysyna. A przed piętnastoma minutami miał go w zasięgu ręki i tylko raz! Gorąca fala krwi runęła w czaszkę i czerwoną mgłą przysłoniła oczy. Miał go w zasięgu ręki! Ale wróci tam, wróci zaraz, jak tylko stąd wyjdzie, a wtedy! Co tak sterczysz? Siadaj powiedział ojciec i wskazał krzesło. Sam obrócił fotel i przyciągnął go do ściany. Jasne! Trzeba usiąść, uspokoić się. Po cholerę się tak podniecasz, synu? Wściekasz się, że ta twoja duma akurat z Rudym, z tą mendą, wszą, co? No i dobrze, niech będzie nawet z nim. Nie ma sensu się wściekać, jeszcze wszystkiego nie wiesz. Usiadł naprzeciw ojca. Przedzielała ich struga słonecznego blasku. Mów dalej poprosił. Dalej? Stary przymrużył oczy i pokiwał głową. Wyglądał na odprężonego, jakby wyrzucił z siebie to, co najbardziej bolało, czego do dziś nie umiał strawić. Ma jednak łeb do interesów ta twoja siostrunia. Piękna dupa i nic więcej. Sprzedała tę swoją piękną dupę i zrobiła interes. Z tym twoim kumplem byli nawet długo razem, prawie pięć lat. Dorobiła się na tym nieźle, a ludzie gadali już coś o małżeństwie Ale wtedy wtrącił się ktoś, kto od dawna trzęsie tą dziurą i podkupił twoją siostrę. Za ile tego nie wiem, ale musiał słono wybulić Trzęsie? Czyli Mokrzycki? Ten dziad? Tak, Mokrzycki. I dziad, też prawda. Ale dla kurwy to nie różnica, czy ktoś ma sześćdziesiąt, czy dwadzieścia pięć lat. Kurwa różnicę mierzy grubością portfela. A Mokrzycki ma portfel znacznie grubszy od twojego kolegi. Marek bezwiednie zacisnął pięści. Cholera, brudu tyle, że można byłoby obdzielić kilka rodzin! A na dokładkę to jeszcze nie koniec! Co dalej? Zosia ma teraz dom gdzieś na Złotnie, kupę forsy, niezły wózek i dzieciaka. Czyli, syneczku, ja mam wnuka, a ty siostrzeńca. Niestety istnieją nie rozstrzygnięte wątpliwości, kto jest jego ojcem. Połowa miasta uważa, że stary Mokrzycki, a druga połowa, że jego syn. Figat?! Ojciec wzruszył ramionami. Jego syn powtórzył. Jak się to wszystko cholernie posplatało! Rudy i Figat biorą czynny udział w sprawie Zosi. Alis wieje dziś przed nim na dworcu. Jeszcze brakuje tylko Gebelsa i Anki, a byłby komplet zdradzieckich gnojków, którzy dziewięć lat temu posłali go za kratki. Neutralność! Gdzie ta troskliwie wypracowana neutralność! Wystarczyło postawić nogę na śmierdzącej ziemi tego miasta A Wanda? Ojciec położył dłonie na kolanach i przez chwilę przyglądał się im w skupieniu. Potem wstał, nalał wódki. Marek odmówił ruchem głowy, więc wypił sam. Usiadł. Ty zawsze byłeś moją dumą powiedział cicho. Nawet wtedy, jak mi wtłukłeś. W końcu mało który chłopak w wieku piętnastu lat da radę ojcu, który waży dziewięćdziesiąt kilo i też wie, co to walka. Żebyś ty wiedział, jak się cieszyłem, kiedy zdałeś do najlepszego liceum w mieście. Byłeś moją dumą nawet wtedy, kiedy cię zamknęli, bo zachowałeś się jak mężczyzna i nikogo nie sprzedałeś. Tak, z ciebie byłem dumny. Ale zawsze najbardziej kochałem Zosię. Po tym, jak się sprzedała, myślałem, że całe uczucie przeniosę na Wandę. Ale jakoś nie umiałem jej kochać. Może już się wypaliłem, a może bałem się, że i ona pójdzie w ślady Zosi. Dlatego było mi prawie obojętne, kiedy rzeczywiście poszła. Nawet do tego samego faceta, jak mu tam, Rudego. Widocznie jest 18\n20 w nim coś, co przyciąga kobiety z naszej rodziny Szmal! Chyba tak. Ojciec pokiwał głową. Wanda jest z nim od trzech lat i pewnie niedługo kupi sobie dom. Chyba że jest głupsza od Zosi. Ale nie sądzę. Wiesz już wszystko, synu. No, może nie wszystko, ale dużo, bardzo dużo. Wiesz, kim była naga dziewczyna odchodząca w głąb pokoju, błyskająca bielą pośladków. Twoja siostra Wanda. Łaziła nago, żeby Rudy mógł ją w każdej chwili zerżnąć albo żeby ona mu ciągnęła druta. Wcześniej, przez pięć lat, łaziła tak inna dziewczyna, druga twoja siostra, Zosia, z której zawsze byłeś cholernie dumny. Potem sprzedała się bogatszemu facetowi, dziadowi Mokrzyckiemu, którego od dawna nie cierpisz. Teraz ma dziecko. Ale z kim? Z ojcem? Czy z synem? Dziwka. Jedna i druga. Kurwy amatorki. Spojrzał na ojca. Siedział ze spuszczoną głową, z dłońmi płasko leżącymi na kolanach. Nagle zrobiło mu się żal tego starego człowieka. Przepił życie, ale kto wie, dlaczego kiedyś zaczął pić. Czy tylko z powodu skłonności? Z syna mógł być dumny jedynie dlatego, że ten jako piętnastoletni szczeniak rozłożył go w równej walce, a potem w śledztwie zachował się jak mężczyzna i nie wydał wspólników. Szczególny rodzaj dumy. Z córek nie mógł być dumny. Chociaż rozwijając dalej ten szczególny rodzaj dumy W końcu robiły grubą forsę, nieźle radziły sobie w życiu. Wstał. Spadam powiedział. Ojciec poderwał się szybko. Co chcesz zrobić? zapytał niespokojnie. Jeszcze nie wiem odparł zgodnie z prawdą. Jedno tylko wiedział na pewno: nie wróci teraz do Rudego. Ani Zosi, ani Wandy nikt do niczego nie zmuszał, bo kuszenie szmalem to tylko oferta, co najwyżej prowokacja. Gdyby chciał się mścić, musiałby zacząć od sióstr, a na to raczej nie było go stać. Najlepiej zostaw to wszystko tak jak jest. Nie wtrącaj się. Ten twój kolega wygląda na gnidę, ale w naszym bajorze to szczupak. A Mokrzycki sam wiesz to rekin. Jak cię dopadną z obu stron Tak, wiem! Marek skrzywił się. Mogę im co najwyżej łby poukręcać, ale na to za mały za mnie bandyta. Spadam. Strzemiennego? Mnie wystarczy. No to bywaj powiedział ojciec i zawahał się, a potem szybko wyciągnął rękę. Marek nie wytrzymał, zadygotał. Dwie kurwy, pijak i kryminalista! warknął tłumiąc dygot. Wspaniała rodzinka! Całe szczęście, że nie pozwoliłem ci mówić o matce! Nie dotknął ręki ojca; czuł, że ten gest pojednania byłby jednocześnie gestem potępienia dla sióstr. Odwrócił się i odszedł szybko. Wychodząc z mieszkania splunął na przeciwległą ścianę korytarza nie tylko dlatego, że kiedyś zawsze tak robił, ale także dlatego, że w ustach miał gorycz. Może od wódki. Tak jak planował, nie wrócił na willową; wyszedł przez bramę na Ku Słońcu. I tam zatrzymał go znajomy widok. Wąska, przypominająca wąwóz uliczka, zabudowana trzypiętrowymi czynszówkami, wytyczona na osi wschód zachód, tonęła w jaskrawej rzece czerwonego słonecznego światła. O tak, pamiętał te letnie wieczory, podczas których domy zdawały się chylić nad asfaltem, a niewyraźne ludzkie sylwetki rzucały ostre i długie, rozdęte w głowach cienie. Ulicą władało światło, rozedrgane, falujące, kapryśnie deformujące konserwatywną rzeczywistość. I nagle poczuł, że jest w domu. Nagle zapomniał o wszystkim, co dzisiaj się wydarzyło, o wszystkim, co stało się w ciągu dziewięciu długich lat. Przez chwilę miał nawet wrażenie, że znów jest tamtym zadziornym dziewiętnastoletnim chłopcem. Przez chwilę tylko Bo to, co usłyszał od ojca, natarczywie narzucało się świadomości. No cóż, sytuacja stała się dosyć jasna. Szybko znalazło wytłumaczenie kilka dziwnych spraw, jak choćby ucieczka Zosi. Pewnie dziewczyna myślała, 19


Ghost - Koszulki i bluzy z nadrukiem w IdeaShirt\nGhost wszystkie produkty\nCandy keep monsters away Wystarczy kilka cukierków, by czuć się bezpiecznym w dniu halloween. 49 PLN Cukierek wyrzuci potwory precz Ten jeden cukierek w dzień Halloween pozwoli Ci wyrzucić potwory za próg! 49 PLN Principal of spook kids Dyrektor najstraszniejszych dzieciaków! Zabawny nadruk dla starszych pilnujących... 49 PLN Ojciec strasznych dzieciaków Nadruk dla ojców, którzy idą ze swoimi strasznymi dziećmi na polowanie na... 49 PLN Of my thumbs Zabawny nadruk dla fanów Halloween i jedzenia cukierków po udanym dniu. 49 PLN Nie wchodzić w drogę Na tej koszulce znajdują się wyłącznie same złe rzeczy. 49 PLN Counselor of spook kids Nadruk tylko dla strasznych dzieci i osób, które będę ich pilnować w czasie... 49 PLN Flying monkeys Chyba nie chcesz, aby wypuścić na Ciebie moje latające małpki? 49 PLN Moje małpy Dla ciebie wypuszczę moje latające małpy. Zabawny nadruk dla fanów filmów... 49 PLN And cauldron bubble Niech wszystko się grzeje w kotle. I niech będzie tak gorące, aby pojawiły się... 49 PLN Dwie pary oczu i gorący kociołek To tylko początek przepisu na przywołanie demona. Chcesz wiedzieć więcej? 49 PLN Drink up witches Pijemy wiedźmy! Śmieszny nadruk dla imprezowiczek i fanów Halloween. 49 PLN Pijemy wiedźmy Czas się napić wiedźmy! Idealny nadruk na wyjście na halloweenową imprezkę. 49 PLN Codzienne Halloween Kiedy każdy dzień jest przyjemny, to zawsze masz humor jak w Halloween. 49 PLN Everyday Halloween Codziennie jest Halloween, przynajmniej dla niektórych z nas. A dla ciebie? 49 PLN A little pumpkin Dla wszystkich przyszłych mam, kóre właśnie w okolicy Hallowen spodziewają się... 49 PLN Mała niespodzianka Dla wszystkich przyszłych mam, które mają termin na październik i okolice... 49 PLN Nothing under bed Powtarzam po raz ostatni, pod twoim łóżkiem niczego nie ma! 49 PLN Nic pod łóżkiem Powtarzam po raz ostatni, pod łóżkiem nikogo i niczego nie ma. 49 PLN Czas na wiedźmy No nasz czas wiedźmy, brać miotły i w drogę szaleć w czas Halloween. 49 PLN


SL generacji R129 debiutował już 30 lat temu, w 1989 roku. Z pewnością jednak żaden miłośnik marki nie miałby nic przeciwko, gdyby ten model, podobnie jak G klasa, trwał w ofercie bez zasadniczych zmian w karoserii do dziś. Jego wyważone linie są wzorem doskonałych proporcji i harmonii, mają w sobie lekkość i klasę. Klasyczna konfiguracja i nominalny stan, do tego drobiazgowy serwis i to jest przepis, by taki Mercedes 500 SL R129 mógł zaświecić pełnią blasku i zwrócić na siebie uwagę na każdym zlocie. Pod maską 5-litrowe V8, w środku czarna skóra, na karoserii fabryczny lakier 199 blauschwarz, a rodowód jego Szwajcaria. To wszystko składa się na przepis, który niemal gwarantuje wspaniale spędzony letni sezon, a także kolejne, za jego kierownicą.\nSkrzynia biegów: automatyczna 4 biegowa\nW Polsce wymieniliśmy górne mocowania amortyzatorów, gumy stabilizatora, uszczelki pokrywy zaworów, świece, pasek wielorowkowy wraz z napinaczem, poduszki silnika, wspornik układu kierowniczego, szybki w miękkim dachu, wycieraczkę szyby oraz reflektorów. Ponadto zostały założone nowe pomarańczowe kierunkowskazy, akumulator, wygłuszenie maski, niektóre zużyte drobiazgi takie jak lusterka w daszkach przeciwsłonecznych, osłony daszków, przycisk schowka. Są to najczęściej zużywające się elementy plastikowe wnętrza. Radio zostało sprawdzone i wymienione zostały żaróweczki podświetlenia. Zapobiegawczo przelutowane i zostały niektóre moduły, w których tworzą się tzw. „zimne luty” (świateł, kierunkowskazów i wycieraczek oraz regulator napięcia). Silnik i wtrysk mechaniczny został wyregulowany przez naszych najlepszych fachowców w zaprzyjaźnionym warsztacie. Klimatyzacja sprawdzona i uzupełniony czynnik.\nPoprzedni wpisMercedes E 220 C124 1995 – 26900 PLN – ŁódźNastępny wpisMercedes 380 SL R107 1982 – 49700 PLN – Józefosław


Euphoria Music Club Łeba: cennik, bilety, opinie\nPoniedziałek 21:00- 6:00\nWtorek 21:00- 6:00\nŚroda 21:00- 6:00\nCzwartek 21:00- 6:00\nPiątek 21:00- 6:00\nSobota 21:00- 6:00\nNiedziela 21:00- 6:00\ndla lubiących potańczyć super sprawa ;)\nEuphoria Music Club to najpopularniejszy klub w Łebie. To również idealne miejsce dla tych, którzy chcą rozerwać się i poznać nowych ludzi. Jeśli jesteś imprezowiczem, który poszukuje całkowicie nowych wrażeń i chce świetnie zabawić się ze swoją ekipą – koniecznie wybierz się na imprezę do Euphoria Music Club! Euphoria jest największym klubem w Łebie – to lokal o powierzchni ponad 600m kwadratowych. Znajdują się tam 2 duże sale, spory parkiet i przestronny taras, z którego rozciąga się widok na centrum Łeby. Na imprezowiczów spragnionych wyjątkowych wrażeń czeka tu najlepsza muzyka, interesujący goście (Ronnie Ferrari, Miły Pan), znani w kraju i za granicą DJ-e (nagradzany DJ HAZEL) oraz profesjonalna obsługa. Imprezy organizowane w Euphoria Music Club przechodzą do historii i budują wiele wspomnień. Niezwykłą opcją mogą okazać się imprezy tematyczne, które są tam organizowane. Jeśli szukasz miejsca, w którym będziesz mógł świetnie się bawić, poznawać nowych ludzi, tańczyć w rytm najlepszej klubowej muzyki, poznawać celebrytów i znane gwiazdy, a także spróbować najlepszych drinków i koktajli – nie zwlekaj! Odwiedź niesamowity klub Euphoria Music Club i baw się do białego rana! W tym klubie nigdy nie zwalnia się tempa. Odwiedź Euphoria Music Club w Łebie i przeżyj gorącą noc w ulubionych rytmach muzyki! Przy dyskotece znajduje się bezpłatny parking. Warunkiem wejścia do klubu jest ukończenie 18 roku życia. Imprezy zaczynają się o 21:00! Z pewnością nie może cię tam zabraknąć! Świetna zabawa gwarantowana!\nEuphoria Music Club to najpopularniejszy klub w Łebie. To również idealne miejsce dla tych, którzy chcą rozerwać się i poznać nowych ludzi. Jeśli jesteś imprezowiczem, który poszukuje całkowicie nowych wrażeń i chce świetnie zabawić się ze swoją ekipą – koniecznie wybierz się na imprezę do Euphoria Music Club!\nEuphoria jest największym klubem w Łebie – to lokal o powierzchni ponad 600m kwadratowych. Znajdują się tam 2 duże sale, spory parkiet i przestronny taras, z którego rozciąga się widok na centrum Łeby.\nNa imprezowiczów spragnionych wyjątkowych wrażeń czeka tu najlepsza muzyka, interesujący goście (Ronnie Ferrari, Miły Pan) , znani w kraju i za granicą DJ-e (nagradzany DJ HAZEL) oraz profesjonalna obsługa.\nImprezy organizowane w Euphoria Music Club przechodzą do historii i budują wiele wspomnień. Niezwykłą opcją mogą okazać się imprezy tematyczne, które są tam organizowane.\nJeśli szukasz miejsca, w którym będziesz mógł świetnie się bawić, poznawać nowych ludzi, tańczyć w rytm najlepszej klubowej muzyki, poznawać celebrytów i znane gwiazdy, a także spróbować najlepszych drinków i koktajli – nie zwlekaj! Odwiedź niesamowity klub Euphoria Music Club i baw się do białego rana!\nW tym klubie nigdy nie zwalnia się tempa. Odwiedź Euphoria Music Club w Łebie i przeżyj gorącą noc w ulubionych rytmach muzyki!\nPrzy dyskotece znajduje się bezpłatny parking.\nWarunkiem wejścia do klubu jest ukończenie 18 roku życia.\nImprezy zaczynają się o 21:00! Z pewnością nie może cię tam zabraknąć! Świetna zabawa gwarantowana!\nul. Derdowskiego 3A, Łeba


Etui iPhone 13 - Moshi Arx kompatybilne z MagSafe - Obudowa, case, etui - iPhone, iPad, MacBook, Airpods\nEtui Moshi Arx kompatybilne z MagSafe dla modeli iPhone 13\nOzdobne etui ochronne z najnowszej serii Moshi Arx w kolorze Mirage Black do modeli iPhone 13. Zintegrowany pierścień magnetyczny sprawia, że etui jest w pełni kompatybilne z ładowarką oraz akcesoriami MagSafe.\nSmukła, twarda obudowa Moshi oferuje doskonałe połączenie designu, funkcjonalności i ochrony przed upadkiem. Ten amortyzujący futerał ma wytłoczoną ramę, która zapewnia lepszą przyczepność podczas trzymania w dłoni. Podobnie jak wszystkie etui Moshi na iPhone'a, Arx jest w 100% nietoksyczny i wolny od BPA. Kompatybilny z MagSafe do szybkiego, bezprzewodowego ładowania.\nUnikalne wykończenie Arx zapewnia teksturowany, trójwymiarowy efekt, który jest całkowicie gładki w dotyku.\nWytrzymała hybrydowa konstrukcja Arx wykorzystuje twarde i miękkie polimery, aby zapewnić miękkość i łatwość chwytania. Etui jest testowane pod kątem odporności telefonu na upadki pod każdym kątem i spełnia normy wojskowe (MIL-STD-810G, certyfikat SGS).\nStylowa tłoczona rama otaczająca Arx poprawia przyczepność i zapewnia dodatkową ochronę przed uderzeniami i wstrząsami.\nPODWYŻSZONA RAMKA I PRZYCISKI\nChroni ekran dotykowy po złożeniu na płasko, zapewniając dodatkową przyczepność dzięki wytłoczonemu wzorowi z TPU. Wypukłe i zoptymalizowane metalowe przyciski boczne pozwalają łatwo chwycić i zlokalizować elementy sterujące telefonu, aby dostosować głośność i wybudzić/uśpić ekran.\nBezproblemowe ładowanie. Obsługuje ładowanie MagSafe, dzięki czemu iPhone może zatrzasnąć się magnetycznie w celu szybkiego, bezprzewodowego ładowania.


Przerwany koncert - Rosja i świat - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nwalter622 09.12.18, 19:53\nRozumiem - polityka polityką.\nAle po kiego te menele przerywają koncert.\nRe: Przerwany koncert\neva15 09.12.18, 20:27\nCałe szczęście, że widownia tę hołotę wygwizdała, a koncert dalej się odbył.\nrosjaiswiat1 09.12.18, 20:41\nMoim zdaniem nie powinien wojskowy chor im Aleksandrowa wystepowac w kraju, w ktorym niszczy sie pamiec o tych, kto oddal swoje zycia za to, zeby Polacy, jako narod, mieli przyszlosc.\neva15 09.12.18, 22:00\nJa rozumiem Twoje zastrzeżenia, ale sama nie wiem, co sądzić... Bo z drugiej strony na takie koncerty idą ludzie, którzy lubią rosyjską kulturę, niezależnie od zidiociałej polityki. No i czemu nie dać im możliwości kontaktu z tą kulturą?\nTrudne to wszystko, gdy do kultury i sztuki wtrąca się polityka.\nmonalisa2016 10.12.18, 00:24\nIm bardziej wciskaja do lbow patologiczna rusofobie Polakom tym bardziej bedzie spoleczenstwo sterowac w odwrotnym kierunku, juz powoli zmienia sie ta "pozadan odgornie milosc" do wuja Sama. Polak daje sie do pewnego stopnia wodzic za nos, a to byl klasyczny przyklad ktory jeszcze bardziej spoteguje nienawisc do tych osob ktorzy usilnie wciskaja narodowi swoja pudlowska do ujadania na zawolanie rosofobiczna propagande. Jak bylo z KOD i innymi burdami?\nrosjaiswiat1 10.12.18, 14:57\n> Trudne to wszystko, gdy do kultury i sztuki wtrąca się polityka.\nWlasnie, i dlatego uwazam, ze nie ma potrzeby dawac pretekst wykorzystywania kultury i sztuki dla prowokacje politycznych. Bo nastepnie moga rzucic granat na scene.\namunicyjny1 14.12.18, 12:35\nTo takie same przegięcie tylko w drugą stronę.Nie było biletów w Olsztynie więc pojechałem do Koszalina [580 km] Było warto\nrosjaiswiat1 14.12.18, 21:21\n> To takie same przegięcie tylko w drugą stronę.Nie było biletów w Olsztynie więc\n> pojechałem do Koszalina [580 km] Było warto\nJa zdaje sobie sprawe z tego, ze w Polsce mieszka mnostwo ludzi, ktore kochaja rosyjska kulture, i sama Rosje. Ale....\nMoze na takim przykladzie, celowo bardzo drastycznym:\nJestem pewien, ze w hitlerowskich Niemcach bylo sporo ludzi, ktore uwielbiali rosyjski Bolszoj Teatr. Czy, powiedzmy, w roku 1942 byliby stosowne wystepy rosyjskich artystow w Berlinie?\nObecnie przeciwko Rosji prowadzi sie wojna, na szczescie nie goraca, a Polska robi wszystko, zeby byc w awangardzie ataku na Rosje.\namunicyjny1 14.12.18, 21:36\n> Obecnie przeciwko Rosji prowadzi sie wojna, na szczescie nie goraca, a Polska r\n> obi wszystko, zeby byc w awangardzie ataku na Rosje.\nTo nie pomagajmy im w tym i tyle.Koncert oglądało w sumie kilkanaście tysięcy ludzi,o czym świadczy pojawienie się kilku dupków? Zachowaj proporcje,bo twoje porównania to kuriozum\nrosjaiswiat1 14.12.18, 21:48\n>Zachowaj proporcje,bo twoje porównania to kuriozum.\nI wlasnie takie mialo byc, przeciez zaznaczylem to.\nA teraz calkiem powaznie. Jak sam piszesz koncert ogladalo kilkanascie tysiecy ludzi. To naprawde jest kropla w morzu, nie majaca zadnego wplywu na polityke Polski. W Polsce nie ma zadnej liczacej sie partii, ktora w swoim programie mialaby zmiane polityki Polski wobec Rosji, a to znaczy, ze w Polsce nie ma takiego zapotrzebowania. Wiec co moge poradzic tym niezbyt licznym Polakom, dla ktorych Rosja nie jest wcieleniem zla? Jezdzic na koncerty swoich ulubionych rosyjskich artystow do Niemiec, i w ten sposob nie beda narazac swoje zycie na niebezpieczenstwo./Bo jak juz pisalem w tym watku - nie da sie wykluczyc, ze nastepnie rzucam granat na scene, a moze i bedzie zdetonowana bomba na widowni. I nie mow, ze czegos takiego nie moze byc. W komentarzach pod filmikiem jest bardzo duzo wpisow banderowcow, ktore nazywaja Polakow, chodzacych na koncerty chora Aleksandrowa - watnikami, wiec dla nich nie ma roznicy miedzy tymi watnikami, ktorych oni spalili w Odesie, i tymi watnikam-Polakami, ktore chodza na wystepy rosyjskich zespolow.\nbrat_kryzysa 15.12.18, 11:26\nTeż byłem w Koszalinie , pewnie się minęliśmy\namunicyjny1 15.12.18, 13:21\n> Też byłem w Koszalinie , pewnie się minęliśmy\nSzkoda,wypilibyśmy za po frontowej setce za pabiedu ..\nwalter622 09.12.18, 21:30\n> Całe szczęście, że widownia tę hołotę wygwizdała, a koncert dalej się odbył.\nJedna z zachodnich oper odwołała koncerty z udziałem A. Netrebko, bowiem ona\npodarowała 1 mln. rubli na odbudowę zniszczonego przez banderowców teatru w\nInny kwiatek - G. Bregovic i E Kustorica mają zakaz koncertowania w Polsce bo odwiedzili Krym !\nlubat 10.12.18, 10:20\nDwie uwagi do przerwanego koncertu:\n1. "prawdziwi polacy" nie przerwali koncertu, oni wskoczyli na scenę w momencie, kiedy uzbrojeni w szable tancerze zakończyli numer i zeszli ze sceny. Gdyby wskoczyli wcześniej, to mogliby się nadziać na szable\n2. Nie rozumiem, skąd to idealne nagłośnienie "demonstrantów"? Wskazywałoby to na współpracę z organizatorami koncertu.\nwalter622 10.12.18, 17:14\n> Gdyby wskoczyli wcześniej, to mogliby się nadziać na szable\nSpoko. Na szable by się nie nadziali .\n1. To były nie szable tylko szaszki (bez jelca)\n2. Ze względów bezpieczeństwa to chyba nie były prawdziwe szaszki tylko teatralne\nA ty faktycznie prawdziwa szaszka .\nthe-great-inuk 10.12.18, 18:13\n> A ty faktycznie prawdziwa szaszka .\nAle gdy w sąsiednim ALDIKU lub LIDLIKU oferują ostre narzędzia, szybko opuszczam ich pomieszczenia handlowe.\nTym bardziej, że tam coraz więcej klientów z dalekich stron.\nwalter622 10.12.18, 21:44\nA tak w młodości się zajmowałem (bez szaszki rzecz jasna) dzigitowką.\nthe-great-inuk 10.12.18, 22:49\n> Lubo !\nZakładam, że wszyscy ubezpieczeni na życie i zdrowie w PZU ?\nPo naszemu: Hoffentlich Allianz versichert?\nbrat_kryzysa 11.12.18, 17:25\nJutro chlopaki bede na zywo ogladal Chor Aleksandrowa, jak wyskoczy jakas znow przeplacona gnida to uslyszycie o mnie w telewizji\nlubat 11.12.18, 17:31\nTylko nie strzelaj do "gnidy"\nbrat_kryzysa 13.12.18, 14:48\nCałe szczęście żaden przygłup nie wyskoczył, koncert coś pięknego, wszyscy zachwyceni, artyści oklaskiwani na stojąco, brak słów by opisać piękno.\nObraz jaki zapamiętam to polscy weterani wojny, dziadkowie, babcie , zepchnięci i zapomnieli przez plugawcow politycznych, obrzydliwe oni walczą ze swoim narodem\nRe: Nide powinnoi wystepowac\nboavista4 15.12.18, 18:09\nPamietam koncerty Jazzowe w Krakowie, kiedy kwitl antyamerykanizm, wzyscy chodzili zeby pokazac swoja niechec do ZSRR. Teraz sytuacja sie odwraca. Obecna rusofobia wyprodukuje rusofilie. Trzeba wiecej koncertow tradycyjnej muzyki rosyjskiej wszedzie gdzie Rosja jest demonizowana.\nA teraz mowi Putin: www.facebook.com/rianru/videos/2193223480960457/?notif_id=1544867522637568&notif_t=live_video_explicit\n25.08.19, 17:05 Pływający Czarnobyl ? (5) borrka\nDolacz do ligi "Jednosc" kod dostepu:579223097\nMuzeum Kuklińskiego Kanonia\nŁódź: Kolejni pracownicy pogotowia staną przed ...\npan prezydent gafa


Novoxidyl szampon - opinie o szamponie przeciw wypadaniu włosów • Lek na wypadanie i porost włosów\nSłyszałam kiedyś o przypadłości, jaką jest łysienie plackowate, ale nigdy nie sądziłam, że będzie to bezpośrednio dotyczyć także mnie. W rodzinie wszyscy mieli bujne, gęste włosy, dlatego byłam bardzo zdziwiona, gdy fryzjerka powiedział mi, że zauważyła u mnie miejsce bez włosów, co wygląda właśnie na początki tej choroby. Byłam przerażona. Od razu zmieniłam szampon na taki, który wspomaga porost włosów.\nKupiłam Novoxidyl przez opinie ekspedientki w drogerii\nW drogerii w rękę wpadł mi szampon przeciw wypadaniu włosów Novoxidyl. Ekspedientka powiedziała mi, że klientki mają o nim dobre opinie, dlatego postanowiłam wypróbować go na sobie. Zapewniała, że szampon ogranicza wypadanie włosów spowodowane różnymi przyczynami, dlatego trochę mnie to uspokoiło i z ogromną nadzieją zaczęłam go stosować kilka razy w tygodniu. Szampon miał dobrą konsystencję, nieźle się pienił, tylko jego zapach nie do końca mi odpowiadał. Nie przywiązywałam jednak do tego większej wagi, najważniejsze, aby był skuteczny.\nEfekty po stosowaniu szamponu\nKażdego dnia spoglądałam w lustro czekając na poprawę i miałam wrażenie, że nie zmienia się zbyt wiele, ale postanowiłam być cierpliwa i wytrwała. Przecież nie ma cudów, nic nie dzieje się od razu. Po miesiącu, podczas kolejnej wizyty w salonie fryzjerka zapytała mnie dlaczego nic nie robię z tym łysym miejscem i powiedziała, że problem może narastać. Myślałam, że się przesłyszałam. Jak to nic nie robię? Od miesiąca stosuję szampon, który ma mi pomóc, a nie widać żadnych rezultatów. Byłam bardzo zmartwiona. Fryzjerka powiedziała, żeby wypróbować inny preparat, skoro ten nie działa jak powinien.\nSkutki uboczne i ostateczna decyzja o rezygnacji\nCo więcej, zauważyła u mnie łupież, którego wcześniej nigdy nie było. Powiedziała, że skład szamponu może nie być odpowiedni dla mojej skóry głowy i rzeczywiście tak było, bo zaczęłam odczuwać swędzenie i dyskomfort. Do produktu dołączona była ulotka, według której szampon ma także działanie przeciwłupieżowe, jednak w moim przypadku zadziałał zupełnie odwrotnie. Co tu dużo mówić. Kompletna porażka. Nie dość, że zmagam się z łysieniem, to teraz dodatkowo mam swędzącą skórę głowy i łupież. Nie wiedziałam co robić, ale postanowiłam poczytać w internecie opinie o różnych preparatach na wypadanie włosów i wypróbować ten polecany przez internautów.\nRozwiązanie znalazłam dopiero robiąc dogłębne przeszukiwania w internecie\nZ moich poszukiwań wynikało, że skuteczny jest suplement diety VitalHair na łysienie i wypadanie włosów. Nie chciałam już tracić więcej czasu i kupiłam te tabletki od razu. Efekty były zaskakująco szybkie. Suplement zadziałał skutecznie pobudzając porost nowych włosów. Nareszcie pozbyłam się problemu, który spędzał mi sen z powiek. Koszmary o przymusowym noszeniu peruki już mnie nie dotyczyły. Dodatkowo po zastosowaniu suplementu VitalHair moje włosy stały się błyszczące, zdrowe i pełne blasku.\nI to jeszcze jak! Spoglądam w lustro i cieszę się moimi pięknymi włosami. Moja fryzjerka również była pod wrażeniem efektów stosowania VitalHair. Stwierdziła, że moje włosy są w znacznie lepszej kondycji, a po łysym miejscu nie ma śladu. Nareszcie czułam się spokojna i szczęśliwa. Odzyskałam radość życia i pewność siebie.\nsześćdziesiąt osiem + = siedemdziesiąt jeden


Miś Fretki | Fineasz i Ferb Wiki | FANDOM powered by Wikia\nBohaterowie, Zabawki\tMiś Fretki\nMiś Fretki — przytulanka Fretki. Jego wygląd wskazuje na to, że miała go bardzo długo. Miś został załatany ponad dwa razy. Jedno jego oczko jest luźno zawieszone na nitce. Fretka mówi do pluszaka tak jakby był człowiekiem. Miś pojawił się po raz pierwszy w odcinku "Ja, Brobot".\nMiś dla Fretki może być oparciem w panice. Przebywał razem z nią w schronie podczas ''inwazji robotów''. Dzwoniąc do mamy, Fretka trzyma misia w ręce.\nNa końcu odcinka zdjęcie Fretki przypadkowo wylądowało w maszynie Fineasza i Ferba, przez co powstał robot Fretki - Fretkoid. Fretka widząc swojego robota ucieka do schronu. Gdy tam jest widzi Fretkoida trzymającą jej misia, od razu jej go zabiera.\nDundersztyc także ma misia bardzo podobnego do misia Fretki ("Rycerski turniej").\nStefa także jest właścicielem misia z niebieską kokardą, bardzo podobnego do misia Fretki ("Lato to wrażeń moc").\nMajor Monogram również ma podobnego misia, ale nosi on fedorę i jest maskotką O.B.F.S. ("Ekskaliferb", "Dynastia Dunów").


Jagna Wróblewska 13.07.2012 12:59\nGroźny rottweiler, colour blocking i neonowe szydełko. Sprawdźcie nasze blogowe znaleziska.\nInspiracje z blogów Groźny rottweiler, colour blocking i neonowe szydełko. Co nowego na blogach? Inspiracje z blogów modowych. Motywy zwierzęce się zmieniają! Zapomnijcie o łagodnych jeleniach i kotach, teraz na topie są rottweilery. Oszalałyśmy na punkcie farbowanych końcówek! Wygląda na to, że stylizacja blogerki Mashy Sedgwick została skomponowana na użytek turkusowych włosów. Szara koszulka o "spranej" fakturze została zestawiona z miętową spódniczką w plisy. Całość uzupełniła butami na dużych koturnach a la Lady Gaga. Biżuteria też jest dopracowana do perfekcji. Nie inaczej jest z propozycją w klimacie boho-chic, którą znalazłyśmy na stronie lookbook.nu. Ta stylizacja udowadnia, że wcale nie trzeba odsłaniać ciała, żeby nosić krótkie topy. Pudrową maxi spódnicę połączono z jeansowym topem z Romwe.com, torebką z frędzlami i boskimi platformami w indiańskie wzory. Colour blocking będzie nam bardzo bliski, szczególnie tej jesieni! Mamy w planach zakup płaszczyka z rękawami w innym kolorze. Motywy zwierzęce też się zmieniają! Zapomnijcie o łagodnych jeleniach i kotach, teraz na topie są rottweilery!\nOszalałyśmy na punkcie farbowanych końcówek! Wygląda na to, że stylizacja blogerki Mashy Sedgwick została skomponowana na użytek turkusowych włosów. Szara koszulka o "spranej" fakturze została zestawiona z miętową spódniczką w plisy. Całość uzupełniła butami na dużych koturnach a la' Lady Gaga. Biżuteria też jest dopracowana do perfekcji.\nNie inaczej jest z propozycją w klimacie boho-chic, którą znalazłyśmy na stronie lookbook.nu. Ta stylizacja udowadnia, że wcale nie trzeba odsłaniać ciała, żeby nosić krótkie topy. Pudrową maxi spódnicę połączono z jeansowym topem z Romwe.com, torebką z frędzlami i boskimi platformami w indiańskie wzory.\nColour blocking będzie nam bardzo bliski, szczególnie tej jesieni! Mamy w planach zakup płaszczyka z rękawami w innym kolorze. Wersja ze zdjęcia w wydaniu total też jest niczego sobie!\nMotywy zwierzęce też się zmieniają! Zapomnijcie o łagodnych jeleniach i kotach, teraz na topie są rottweilery!\nNa koniec coś z warszawskiej ulicy. Szydełkowe sukienki! Jedna w wersji tradycyjnej, a druga w kolorze neonowym. Która bardziej wam się podoba?


GARRY MONK PRZYJMUJE LEEDS UNITED. BIRMINGHAM vs LEEDS UTD\nGARRY MONK PRZYJMUJE LEEDS UNITED. BIRMINGHAM vs LEEDS UTD\nOpublikowano: 05 kwiecień 2019 | krzynek\nW zeszłym tygodniu EFL ukarało 9 punktami kary Birmingham City. Dzięki temu drużyna Garry'ego Monka z bezpiecznej pozycji w tabeli osunęli się na 18 pozycję i nagle muszą się martwić o pozostanie na zapleczu Championship. The Blues w jesien jako pierwsza drużyna w lidze znalazła sposób na Leeds United Marcelo Bielsy. Teraz Leeds będzie chcialo sie zrewanżować za tamtą porażkę. Początek stracia o godzinie 16.\n9 punktów odjętych za złamanie FFP to nie jedyne zmartwienie kibiców Birmingham. The Blues ostatnio notują fatalną serię 5 porażek z rzędu. Tydzien temu mimo dwukrotnego prowadzenia, ulegli West Bromwich Albion 2-3. Były opiekun Leeds United w tym spotkaniu będzie mógł skorzystać z usług Maikela Keiftenbelda. Obrońcy Leeds szczególna uwagę będą musieli skupić na che Adamsie, który do tej w lidze zdobył 21 goli, a EFL wybrało go 11 sezonu nominując przy okazji do nagrody Piłkarza Sezonu. To właśnie 23-latek w pierwszym meczu obydwu drużyn strzelił obydwie bramki.\nW zeszłym tygodniu Leeds wykorzystało potknięcie Sheffield United i wróciło z powrotem na drugie miejsce w tabeli. Mecz z Bimingham mógł byc pierwszym w tym sezonie, kiedy Marcelo Bilesa miałby do dyspozycji całą kadrę. Niestety więzadła w kolanie uszkodził Barry Douglas i pełnej kadry Argentyńczyk nie będzie miał już do końca sezonu. Trener Pawi znów będzie mógł wybrac do składu Kemera Roofe'a, który wyleczył już kontuzję kolana. Do bramki wróci też po zawieszeniu Kiko Casilla.\nPiłkarze i kibice Birmibgham City oraz Preston North End chyba sie nie spodziewali, jak wiele od nich może zależeć sytuacja bezpośredniego awansu do Premier League. W przeciągu kilku dni obydwa te klubu na przemiennie zmierzą się z Leeds i Sheffiled United. Meczów do końca ligi coraz mniej, także ewentualna strata punktów któreś z drużyn z Yorkshire w tych dwóch meczach może być bardzo bolsena. Ostatnio ekipa Garr'ego Monka przeżywają bardzo ciężki czas, ale, szczególnie u siebie The Blues, są ciężzcy do pokonania. Garry Monk nie raz udowodnił, że wraz z Pepem Clotetem potrafią swój zespół zorganizowac bardzo dobrze w tyłach. Z przodu Birmingham będzie miało bardzo gorźny duet napastników Adams - Jutkiewicz, dlatego o 3 punkty na St Andrews nie będzie tak łatwo, jak możnaby się spodziewać do układzie tabeli. Niemniej jednak drużynie chcącej awansować do Premier League nie wyapda, żeby dwa razy w sezonie tracić punkty z takim zeposłem jak Birmingham. W głowie niestety krąży mi remis.\n#6 hjolsi 2019-04-06 15:26\nKemar Roofe gdzie jesteś?!\nTego gówna nie da się oglądać...\n#5 Paw 2019-04-06 15:18\nmoj boze kurwa drogi bamford... ten chlop powaznie potrzebuje chyba miec pilke na linii bramkowej wystawiona zeby cos ustrzelic. nie do wiary co on marnuje, szkoda bo wydawalo sie po meczach z wba i bristol ze nastrzela dla nas goli w tej koncowce. dzieki bogu roofe juz moze grac\n#4 Paw 2019-04-06 14:34\nszable prowadza wiec znow jestesmy w opalach\n#3 Paw 2019-04-06 14:33\nklasyczne leeds. bamford trafil w slupek minute pozniej birmingham ktore nie gra nic strzela gola z dupy.\n#2 Paw 2019-04-06 12:29\nnorwich juz chyba poza zasiegiem swoja droga. 3-0 do przerwy , bedzie 8 pkt przewagi nawet jesli wygramy dzis to raczej juz ich nie dogonimy.\n#1 Paw 2019-04-06 12:24\nseria birmingham to zaden pozytyw dla nas bo juz przeszlosc pokazala ze takie druzyny zwlaszcza z nami uwielbiaja przerywac dlugie serie porazek (np qpr). remis bedzie dobry, zwlaszcza ze szable maja wycieczke do preston ktore walczy o baraze i w ogole sie nie zdziwie jezeli tam wtopia, norwich juz tej wiosny dostalo tam porzadny lomot. nie mniej jednak musimy robic swoje, zagrac lepiej z tylu niz z millwall bo akurat birmingham w przeciwienstwie do nich ma napastnikow ktorzy potrafia strzelac gole


NICI Plecak szkolny , żółto-różowe, dwie owce | MALL.PL\nJesteś tutaj: Strona główna›Dla dziecka›Zabawki›Artykuły szkolne›Plecaki szkolne›NICI Plecak szkolny , żółto-różowe, dwie owce\nNICI Plecak szkolny , żółto-różowe, dwie owce\nMarka: NICI Nr katalogowy: 100022209375\nElsa & Gustav – świetny plecak szkolny z nadrukiem firmowym NICI , kolor różowo-żółty w kropki.\nNr katalogowy: 100022209375\nWysokiej jakości plecak z imponującym motywem miłości owiec marki NICI , idealny dla uczennic od około 3 . do 7. klasa szkoły podstawowej.\nPlecak ma wodoodporną powierzchnię i dwie oddzielne komory do bezpiecznego przechowywania przyborów szkolnych. Przestronna przednia kieszeń na zamek na przekąski lub mniejsze przedmioty. Po obu stronach plecaka kieszenie na butelkę z napojem.\nErgonomicznie kształt i oddychający tył plecaka. Funkcjonalnie ukształtowane pasy barkowe o idealnej szerokości są przyjemnie wyściełane, oddychające i można je regulować na wysokość , aby równomiernie obciążać plecy dziecka. podszewka z pętelką u góry do zawieszenia lub noszenia na krótki czas.\nWymiary: wysokość 43 cm x szerokość 33 cm x głębokość 16 cm.\nSkład materiału: 100% poliester. Waga plecaka: 821 g.\nŚwietny plecak, który sprawi, że wszystkie uczennice będą bardzo szczęśliwe!\nWymiary całego zapakowanego produktu: szerokość: 339mm, wysokość: 471mm, Długość: 66mm