Operacja Coldfeet, czyli jak zabrać „Jamesa Bonda” z wrogiego terytorium | Polimaty.pl\nArktyka, 2 czerwca 1962 roku, godzina 11:00.\nCzłowiek w puchowym kombinezonie ledwo trzymał się na nogach. Mroźny wiatr wzmógł się i wściekle targał balonem, który połączony był długą liną z uprzężą ciasno opasującą polarnika. Drugi mężczyzna chwycił obiema rękami pasy uprzęży towarzysza i mocno wparł stopy w lód, by pomóc koledze utrzymać pozycję wertykalną.\nNa nic to!\nKolejny podmuch wiatru szarpnął balonem i wyrwał paski uprzęży ze zgrabiałych rąk. Mężczyzna przypięty do balonu przewrócił się i szorując brzuchem po lodzie przejechał kilkadziesiąt metrów, zanim zatrzymał się w jakiejś zaspie. Na szczęście nie stracił przytomności.\nPrzez wycie wiatru przebił się dźwięk silników bombowca B-17. Mężczyzna leżący w zaspie poczuł, jak potężna siła unosi go ku górze.\nWizja skoku Lenormanda\nŁatwiej zrzucić, trudniej wrócić\nŻołnierze, komandosi, dywersanci i inne Jamesy Bondy powinni zrobić zrzutkę i zebrać pieniądze na budowę pomnika niejakiego Louisa-Sebastiena Lenormanda. Ten to bowiem jegomość według niektórych źródeł wykonał pierwszy udany skok ze spadochronem własnej konstrukcji. Zeskoczył z balkonu obserwatorium w Montpellier i wylądował na ziemi bez uszczerbku dla własnych kości.\nJego wynalazek oraz machina stworzona nieco ponad sto lat później przez braci Wright, która przeszła błyskawiczną ewolucję sprawiły, że szybkie przerzucanie odpowiednio przeszkolonych ludzi na terytorium wroga w celu zrobienia mu kuku stało się dość proste.\nNo dobrze, zrzucić to jedno. Ale czy da się człowieka równie szybko z owego terytorium wydostać?\nZałóżmy, że nasz James Bond wykonał swoje zadanie, ale został zdekonspirowany. W pościg za nim rusza masa złych facetów i jak go dorwą to będzie miał przerąbane. Co zrobić? W jaki sposób błyskawicznie wydostać go ze środka wrogiego terenu?\nAmerykanie zwrócili uwagę na system stworzony przez Lytle’a Browna w latach 20-tych, który umożliwiał podejmowanie przez samolot poczty z odległych i pozbawionych lądowisk osad. Składał się on z dwóch wysokich drewnianych słupów ustawionych w odległości 15 metrów od siebie oraz liny rozciągniętej między ich wierzchołkami, której końce przywiązane były do ładunku spoczywającego na ziemi. Samolot zniżał lot, jeden z członków załogi wysuwał z niego długi kabel zakończony hakiem, chwytał rozciągniętą między słupkami linę i wciągał ładunek na pokład.\nDziałało to całkiem sprawnie. Ale… czy można w ten sposób podejmować ludzi?\nW 1943 roku Amerykanie rozpoczęli testy mające na celu sprawdzenie, czy ten sposób sprawdziłby się w przypadku np. ratowania zestrzelonych pilotów. Najpierw użyli manekinów nafaszerowanych instrumentami pomiarowymi. Wyniki nie były zachęcające – podejmowany w ten sposób delikwent poddany byłby olbrzymiemu przeciążeniu, które mogło doprowadzić do wielonarządowych obrażeń i śmierci.\nUżyto więc bardziej elastycznej liny i zaprojektowano system amortyzatorów, które miały złagodzić szarpnięcie. Poprawiono także uprząż.\nKiedy poprawki zostały wprowadzone przetestowano całe ustrojstwo na owcach. Pionierka niestety nie przeżyła – udusiła ją zbyt ciasna uprząż. Jej następczynie co prawda beczały rozpaczliwie, kiedy były brutalnie podrywane z ziemi, ale operację przeżyły. Zdecydowano, że pora przetestować system na ludziach.\nNa ochotnika zgłosił się spadochroniarz porucznik Alex Doster, a do próby doszło 5 września 1943 roku. Samolot zniżył lot, pilot zredukował prędkość do 125 mil na godzinę i w momencie, kiedy kabel zahaczył o linę między słupkami porucznik Doster z ogromną siłą został poderwany z ziemi. Przeżył. Szybując za samolotem pomachał nawet radośnie do swoich towarzyszy. Wciągnięcie go na pokład maszyny trwało trzy minuty.\nPozytywny wynik testu dał konstruktorom kopa do dalszych działań. Opracowano zestaw zawierający teleskopowo rozkładane słupki, linę i uprząż, który mieścił się w niewielkim zasobniku. Samolot mający za zadanie wydostać zestrzelonego pilota lub agenta z wrogiego terytorium zrzucał mu ów zasobnik, następnie krążąc czekał aż rozstawi on słupki, założy uprząż i podejmował go z ziemi.\nPodczas II wojny światowej Amerykanie ani razu nie mieli okazji sprawdzenia tego systemu w warunkach bojowych. Brytyjczycy użyli go kilkakrotnie w celu ratowania swoich agentów. System ten miał wiele wad. Wymagał otwartego, płaskiego terenu, nad którym pilot mógł obniżyć pułap lotu i był niezbyt przyjemny dla podejmowanego.\nRobert Edison Fulton w czasie podróży\nTrzeba było opracować coś lepszego\nRobert Edison Fulton był człowiekiem, którego życiorys mógłby z powodzeniem służyć jako scenariusz filmowy. Urodzony w 1909 roku w bardzo bogatej rodzinie (jego ojciec był prezesem firmy Mack Trucks produkującej ciężarówki i istniejącej do dzisiaj) otrzymał imię po Thomasie Edisonie (notabene – przyjacielu rodziny). Był więc niejako skazany na zostanie wynalazcą :-).\nJego dziadek od strony matki, Ezra Johnson Travis rozwinął sieć połączeń dyliżansowych na Dzikim Zachodzie, która z czasem przekształciła się w popularne do dzisiaj w Stanach Zjednoczonych linie autokarowe Greyhound Bus Line.\nRobert Fulton ukończył najlepsze szkoły w Stanach i Szwajcarii. Kiedy opuścił mury Harvardu z dyplomem w ręce poświęcił jeszcze rok na studiowanie architektury w Wiedniu, a następnie wyruszył w podróż życia – z Londynu do Tokio na motocyklu Douglas. W ciągu 18 miesięcy pokonał 25 tysięcy mil, zużył kilometry taśmy filmowej, wykonał tysiące zdjęć (był zapalonym filmowcem i fotografem), spędził pewien czas w tureckim więzieniu, był postrzelony przez Pusztunów, uciekał przed irackimi bandytami i gościł w bajecznych pałacach indyjskich maharadżów.\nW połowie lat 30-tych podjął pracę w liniach lotniczych Pan American Airways dokumentując na taśmie filmowej rozwój sieci połączeń lotniczych z Ameryką Południową i wyspami Pacyfiku.\nPodczas II wojny światowej opracował prototyp symulatora lotu do szkolenia pilotów. Miał on postać zamkniętej kabiny przypominającej kokpit samolotu, w którym siedzieli instruktor i student. Przed nimi rozpięty był ekran, za którym znajdował się projektor połączony z drążkiem sterowym trzymanym przez studenta oraz lustro, które odbijało obraz z projektora, ukazujący się na ekranie. Manipulując drążkiem student miał wrażenie sterowania prawdziwym samolotem.\nO dziwo! Siły Powietrzne USA nie były zainteresowane tym wynalazkiem! Fulton wprowadził więc kilka poprawek i przerobił symulator lotu na symulator walki powietrznej. Ten zwrócił na siebie uwagę decydentów i do końca wojny Siły Powietrzne zakupiły ponad 500 sztuk urządzenia za sumę 6 milionów dolarów.\nPo wojnie Robert Fulton zakupił szmat ziemi w stanie Connecticut i poświęcił się pracy nad wynalazkiem, który nazwał Airphibian. W jego zamyśle było to skrzyżowanie samochodu z samolotem. Przewidywał, że raptownie bogacące się i skrajnie zmotoryzowane społeczeństwo amerykańskie będzie wkrótce potrzebowało nowego środka komunikacji, który pozwoli odciążyć zakorkowane do granic możliwości ulice i autostrady. Zbudował osiem wersji pojazdu, lecz wkrótce skończyły mu się pieniądze i musiał sprzedać firmę. Jej nowi właściciele postanowili nie kontynuować projektu.\nLatający samochód Fultona\nPodczas prac nad nim zapoznał się z wyżej opisanym systemem podejmowania ludzi przez samoloty w sytuacjach ekstremalnych i uznał, że ma on wiele wad. Co by się stało, gdyby trzeba było wydobyć agenta z niedostępnego terenu – na przykład w górach albo ze środka dżungli?\nIle czasu ma nad nim krążyć samolot czekając, aż ten rozłoży słupki, rozciągnie pomiędzy nimi linę i założy uprząż? Ma on poprosić prześladowców, by łaskawie wstrzymali się z pościgiem zanim on wykona te czynności?\nUznał, że należy użyć balonu wypełnionego helem. Unoszący się w powietrzu balon połączony był długą i wytrzymałą liną z uprzężą, którą zakładał na siebie podejmowany człowiek. Lecący nisko samolot przechwytywałby linę i wciągał człowieka na pokład.\nFulton przedstawił szkic swojego projektu admirałowi Luisowi de Florez – szefowi Działu Badań Centralnej Agencji Wywiadowczej. Ten z kolei przekazał go Marynarce Wojennej słusznie przewidując, że będzie ona znacznie bardziej nim zainteresowana, niż CIA, która właśnie rozpoczynała zimnowojenną Wielką Grę z radzieckim KGB.\nMarynarka Wojenna wykazała zainteresowanie projektem, który mógł posłużyć do ratowania pilotów zestrzelonych nad oceanem i zapewniła Fultonowi niezbędne fundusze. W 1958 roku wynalazca zakończył prace. Ich wynikiem był zasobnik zawierający uprząż, wytrzymałą nylonową linę o długości 150 metrów, butlę z helem oraz powłokę balonu.\nSamolot zrzuca zasobnik w pobliżu miejsca, gdzie znajduje się agent wzywający pomocy. Ten natychmiast zakłada na siebie uprząż, przywiązuje doń linę, napełnia balon helem i wypuszcza go w powietrze. Samolot nawraca. Na jego dziobie zamontowane są dwa metalowe „rogi” odchylone pod kątem 70 stopni, pomiędzy którymi znajduje się mechanizm chwytający i zabezpieczający linę. Pilot manewruje tak, by uchwycić linę między „rogami” w miejscu tuż pod balonem, gdzie jest zabarwiona na czerwono. Mechanizm chwyta linę i odcina jej górną część uwalniając balon. Lina „kładzie się” pod brzuchem bombowca. Zgodnie z prawami fizyki i geometrii agent najpierw podrywa się pionowo w powietrze, by następnie zakreślić w powietrzu półparabolę i przejść do lotu poziomego za bombowcem. Załoga samolotu chwyta linę za pomocą bosaka i mocuje ją do wciągarki. Po chwili podejmowany agent jest już na pokładzie. Kurtyna. Oklaski.\nOczywiście nie od razu doszło do testów na ludziach. Pierwszą istotą poderwaną w ten sposób z ziemi była świnia. Użyto tego zwierzęcia, ponieważ system nerwowy świni podobny jest do ludzkiego. Prosiak przeżył operację, ale na pokładzie bombowca zaatakował jego załogę i dotkliwie pogryzł operatora wciągarki.\nPierwszym testerem systemu STARS (Surface-To-Air-Recovery-System) został sierżant Piechoty Morskiej Levi Woods, który 12 sierpnia 1958 roku został z powodzeniem podjęty z ziemi i wciągnięty na pokład samolotu rozpoznawczego Lockheed P-2 Neptune.\nPierwszą fazę operacji porównał do kopniaka w tyłek. Po poderwaniu z ziemi pierwsze 30 metrów powietrznej podróży przebył unoszony pionowo w górę z niewielką prędkością, by potem lecieć poziomo za bombowcem z prędkością 125 mil na godzinę. Wciągnięcie go na pokład zabrało sześć minut. Operacja zakończyła się pełnym sukcesem.\nUznano, że system Skyhook (jego nieoficjalna, ale znacznie popularniejsza nazwa) został przetestowany i jest gotowy do użycia w warunkach bojowych. Lub zbliżonych do bojowych.\nOperacja Zimne Nóżki\nW maju 1961 amerykański samolot zwiadowczy wykonujący lot nad biegunem północnym zauważył opuszczoną radziecką bazę polarną. Arktyka w tamtym czasie znajdowała się w polu zainteresowania obu supermocarstw – amerykańskie i radzieckie bazy polarne służyły nie tyle celom naukowym, co monitorowaniu ruchów okrętów podwodnych przeciwnika.\nKilka dni po tym wydarzeniu Rosjanie ogłosili, że musieli opuścić jedną ze swoich baz wskutek uszkodzenia prowizorycznego pasa startowego dzięki któremu dostarczano zaopatrzenie. Amerykańska Marynarka Wojenna nabrała wielkiej ochoty na zbadanie opuszczonej stacji.\nProblem polegał na tym, że leżała ona daleko poza zasięgiem lodołamaczy, o helikopterach nie wspominając. Szef całej operacji, którą ochrzczono kryptonimem „Coldfeet” kapitan John Cadwalader uznał, że jest to doskonała okazja do użycia systemu Skyhook.\nTermin operacji wyznaczono na wrzesień. Jej punktem wypadowym miała być baza Sił Powietrznych w Thule na Grenlandii odległa od sowieckiej stacji o 600 mil.\nStarannie wybrano dwóch głównych uczestników operacji – ludzi, którzy po zrzuceniu na spadochronach mieli przez kilka dni przebywać w opuszczonej stacji, by później za pomocą systemu Skyhook wrócić do cywilizacji.\nZostali nimi major James Smith z Sił Powietrznych – spadochroniarz z doświadczeniem polarnym, znający doskonale język rosyjski oraz porucznik Leonard LeSchack z Marynarki Wojennej, geofizyk ze sporym doświadczeniem zdobytym na Antarktydzie.\nTen drugi nie skakał wcześniej ze spadochronem, więc wysłano go na przyspieszony kurs do bazy w Lakehurst. Obydwaj przeszli także intensywne szkolenie w systemie Skyhook w Maryland.\nW międzyczasie pojawiły się pewne problemy. Sprzęt przeznaczony do operacji przetestowano w specjalnych chłodniach. Testy wykazały, że nie wszystko działa w niskich temperaturach tak, jak powinno. Usunięcie usterek zajęło sporo czasu. W dodatku zaczęły pojawiać się głosy sceptyków twierdzących, że ta cała operacja to niepotrzebne ryzyko, szafowanie ludzkim życiem itp.\nPrzygotowania się przedłużały, a w tym czasie radziecka stacja położona na olbrzymiej płycie lodowej zdryfowała na północ i znalazła się poza zasięgiem. Całe przedsięwzięcie trzeba było odłożyć do następnego roku.\nW marcu 1962 roku kapitan John Cadwalader dowiedział się, że Rosjanie opuścili jeszcze jedną stację arktyczną. Była ona położona w znacznie bardziej dostępnym miejscu i w dodatku była nowsza, niż poprzednia – można się było spodziewać, że znajduje się na niej najnowszy radziecki sprzęt podsłuchowy.\nKanadyjczycy zgodzili się udostępnić swoją bazę lotniczą w Resolute Bay. Przygotowania do operacji „Coldfeet” ponownie ruszyły pełną parą.\nDo kanadyjskiej bazy przyleciały dwie amerykańskie maszyny przystosowane do warunków arktycznych – Lockheed P-2 Neptune oraz C-130 Hercules. Rozpoczęły one regularne loty w celu zlokalizowania radzieckiej stacji. Znalezienie jej na lodowej pustyni wcale nie było zadaniem łatwym. Stacja NP-8 była, podobnie jak poprzednia stacją dryfującą, położoną na olbrzymiej lodowej płycie, która zmieniała położenie. Ustalenie jej aktualnej pozycji było kluczowe.\nKolejne loty nie potrafiły zlokalizować radzieckiej stacji. Kapitan Cadwalader musiał po raz kolejny odwołać całą operację.\n4 maja 1962 roku samolot wykonujący rutynowy lot zwiadowczy nad Arktyką natknął się na radziecką stację daleko na wschód od miejsca, gdzie szukano jej miesiąc wcześniej. Operacja „Coldfeet” znowu otrzymała zielone światło.\nTym razem zrezygnowano z pomocy Kanadyjczyków i zdecydowano, że bazę wypadową stanowić będzie Przylądek Barrow na Alasce – najdalej na północ wysunięty punkt Stanów Zjednoczonych.\nRobert Fulton pracował w tym czasie dla CIA i ściśle współdziałał z niewielką firmą lotniczą z Arizony należącą do Agencji. Intermountain Aviation specjalizowała się w wykonywaniu supertajnych misji lotniczych dla CIA i jej piloci do perfekcji opanowali użycie systemu Skyhook. Fulton zaproponował im wzięcie udziału w operacji „Coldfeet” i wsparł ofertę czekiem na 30 tysięcy dolarów. Szefostwo Intermountain Aviation wyraziło zgodę.\n26 maja 1962 roku dwa samoloty tej firmy – bombowiec B-17 Latająca Forteca oraz transportowiec C-46 Commando wylądowały na Przylądku Barrow. Następnego dnia bombowiec wystartował w poszukiwaniu radzieckiej stacji.\nPogoda znacznie się pogorszyła. Pilot Connie Seigrist wspominał potem, że lecąc nad lodową pustynią miał wrażenie, jakby wisiał w próżni – lód sięgający po horyzont zlewał się z polarnym niebem stwarzając wrażenie wszechobecnej, białej nicości. Mimo kilkunastu godzin w powietrzu i wielokrotnego krążenia nad lodowym pustkowiem nie udało się tego dnia odnaleźć celu operacji. Bombowiec zawrócił do bazy.\nNastępnego dnia, 28 maja wystartował ponownie. Tym razem szczęście dopisało i załoga zobaczyła skromne zabudowania opuszczonej radzieckiej stacji polarnej NP-8. Major Smith założył spadochron i wyskoczył z bombowca. Chwilę potem to samo zrobił porucznik LeSchack. Pozostali członkowie załogi wypchnęli zasobnik ze sprzętem i żywnością. Kiedy pilot odebrał przez radio potwierdzenie od majora, że obaj wylądowali szczęśliwie zawrócił maszynę w kierunku Przylądka Barrow.\nMajor Smith i porucznik LeSchack mieli pozostać na miejscu przez trzy dni i wykorzystać ten czas na dokładne obejrzenie stacji, zbadanie jej sprzętu i zebranie próbek jej wyposażenia, na które z niecierpliwością czekali specjaliści z Marynarki Wojennej.\nW tym czasie na Przylądku Barrow trwały przygotowania do podjęcia obu śmiałków. Na dziobie bombowca B-17 zamontowano dwa stalowe „rogi”, a między nimi umieszczono mechanizm chwytający. Przeprowadzono także udany test systemu.\n31 maja bombowiec wystartował ponownie, by podjąć obu oficerów i zebrany przez nich sowiecki sprzęt. Na pokładzie oprócz pilotów i operatora wciągarki znaleźli się także kapitan Cadwalader – dowódca całej operacji oraz Robert Fulton, który chciał na własne oczy zobaczyć działanie swojego wynalazku w realnych warunkach.\nNiestety – tego dnia mgła zasnuła lodową pustynię i odnalezienie stacji stało się niemożliwe. Sytuacja powtórzyła się dnia następnego. Obliczony na trzy dni pobyt Smitha i LeSchacka w radzieckiej stacji niebezpiecznie się wydłużał…\n2 czerwca razem z Latającą Fortecą na poszukiwania ruszył patrolowy Neptune. Miał lepsze wyposażenie nawigacyjne, niż Forteca i szczęśliwie udało mu się odnaleźć stację, na której dwaj oficerowie już od dwóch dni czekali na ratunek. Kiedy B-17 znalazł się nad celem pogoda znów się pogorszyła. Smith i LeSchack najpierw przygotowali ładunek sprzętu, który został podjęty przez Fortecę bez większych problemów.\nNastępny w kolejce był LeSchack. Balon napełniony helem i przywiązany do uprzęży uniósł się w powietrze, lecz po chwili porywisty wiatr zaczął nim targać na wszystkie strony. Major Smith w ostatniej chwili chwycił paski uprzęży towarzysza usiłując utrzymać go w miejscu. Moment później jednak wiatr szarpnął balonem tak mocno, że LeSchack przewrócił się na brzuch i przejechał kilkadziesiąt metrów po lodzie. Na szczęście po chwili przelatujący nad nim bombowiec uchwycił linę i po kilku minutach porucznik był już na pokładzie. Podjęcie majora Smitha również przebiegło pomyślnie. Na pokładzie B-17 obydwaj otrzymali na rozgrzewkę po szklance szkockiej whisky.\nKilka dni później specjaliści z US Navy przeżyli bardzo niemiłe zaskoczenie. Okazało się, że radziecki sprzęt zabrany ze stacji przez dwóch oficerów jest znacznie bardziej zaawansowany technicznie, niż jego amerykańskie odpowiedniki. A dokumenty jakie Smith i LeSchack znaleźli jasno dowodziły, że Rosjanie od dłuższego czasu interesowali się Arktyką i dysponowali znacznie większą wiedzą meteorologiczną i oceanograficzną dotyczącą tego regionu.\nSystem Skyhook był jeszcze wiele razy używany w celu podejmowania ludzi znajdujących się na nieprzyjaznym terenie. Wprowadzenie do użytku śmigłowców wielozadaniowych o dużym zasięgu i z możliwością uzupełniania paliwa w trakcie lotu sprawiło, że wynalazek Roberta Fultona stracił na znaczeniu. W 1996 roku ostatecznie z niego zrezygnowano. Jego twórca zmarł osiem lat później.\nRobert Fulton’s Skyhook and Operation Coldfeet, https://www.cia.gov\nRobert Edison Fulton, Jr., http://en.wikipedia.org\nFulton surface-to-air recovery system, http://en.wikipedia.org\nPrevious Post Jak świat widzą zwierzęta?\nNastępny wpisThe Flight of the Valley\nZachowane przed zapomnieniem #27


czwartek, 2 kwietnia 2020 r. Damian\nPandemia koronawirusa niesie za sobą nie tylko ogromne zagrożenie, ale także szereg ograniczeń. Sprawdziliśmy, jak w obecnej sytuacji funkcjonuje Urząd Dzielnicy Praga Południe i poczty na terenie Saskiej Kępy. Podpowiadamy także, gdzie należy się zgłosić z bolącym zębem.\nPoczty na Saskiej Kępie\nW związku z rozprzestrzeniającym się koronawirusem Poczta Polska wprowadziła zmiany. Teraz urzędy pocztowe czynne są krócej, bo pracują w trybie sześciogodzinnym.\nSprawdź, w jakich godzinach otwarta jest Twoja najbliższa placówka na Saskiej Kępie.\nUrząd Pocztowy (UP Warszawa 33)\nAleja Jerzego Waszyngtona 26\nPoniedziałek : 08:00 - 14:00\nPiątek : 08:00 - 14:00\nSoboty: 09:00 -12:00\nFilia Urzędu Pocztowego (FUP Warszawa 33)\nulica Zwycięzców 46\nWtorek; 08:00 - 16:00\nulica Francuska 11A\nFilia Urzędu Pocztowego (FUP Warszawa 131)\nulica Egipska 7\nSoboty , niedziele i święta: placówka nieczynna.\nUrząd Dzielnicy Praga Południe również na czas epidemii wprowadził pewne ograniczenia. Teraz tylko na parterze w Wydziale Obsługi Mieszkańców będzie można załatwić wszystkie sprawy urzędowe.\nPrzy wejściu natomiast (obok stanowiska ochrony) udostępniony został specjalny telefon dla interesantów, z którego będzie można połączyć się z pracownikami urzędu.\nZ domu jednak też można zatelefonować do urzędników, dlatego poniżej publikujemy numery do poszczególnych wydziałów.\nWydział Infrastruktury dla Dzielnicy Praga Południe\n22 44 35 356\n22 44 35 180\n22 44 35 527\n22 44 35 500\nWydział Organizacyjny dla Dzielnicy Praga Południe\n22 44 35 104\nWydział Prawny dla Dzielnicy Praga Południe\n22 44 35 226\n22 44 35 130\n22 44 35 492\n22 44 35 493\n22 44 35 520\nWydział Administracyjno-Gospodarczy dla Dzielnicy Praga Południe\n22 44 35 220\nZespół Kultury dla Dzielnicy Praga Południe\n22 44 35 201\n22 44 35 283\n22 44 35 363\nWydział Gospodarki Nieruchomościami i Nadzoru Właścicielskiego dla Dzielnicy Praga-Południe\n22 44 35 575\n22 44 35 270\n22 44 35 289\n22 44 35 157\n22 44 35 560\n22 44 35 109\n22 44 35 496\n22 44 35 517\n22 44 35 463\n22 44 35 509\n22 44 35 216\n22 44 35 179\n22 44 35 483\nGdzie wyleczysz chorego zęba?\nKoronawirus skutecznie przyćmił inne problemy zdrowotne. Bolący ząb też potrafi uprzykrzyć życie. Jednak większość klinik stomatologicznych na czas epidemii zawiesiła swoją działalność lub ją bardzo ograniczyła.\nNa Saskiej Kępie nadal przyjmuje swoich pacjentów punkt Dentyści Saska, który znajduje się przy ulicy Saskiej 6A lokal U4 (1 piętro).\nW tym jednak okresie prowadzone są tu wyłącznie te najpilniejsze zabiegi, wymagające szybkiej interwencji. Dyżury dentystów dopasowywane są zatem do ilości pacjentów z bólem zębów, bo tylko takich obecnie przyjmuje placówka.\nDlatego zalecamy Wam kontakt telefoniczny: 506 416 569.\nWięcej szczegółów znajdziecie na stronie placówki.\nZakład Lecznictwa Otwartego (ZLO) przy ulicy Saskiej 61 zawiesił udzielanie świadczeń w pracowni fizjoterapii.\nRejestracja przyjmuje jednak zapisy na tego rodzaju zabiegi, ale na okres po zakończeniu pandemii. W pozostałych przypadkach można się nadal zgłaszać. Przychodnia czynna jest od poniedziałku do piątku w godzinach 7:00 – 20:00.\n22 617 30 01\n22 617 30 02\n22 617 30 03\n22 617 30 04\n22 617 67 33\n22 617 67 07\nWięcej szczegółów znajdziecie na stronie internetowej placówki.\nPrzychodnia Formedica przy ulicy Berezyńskiej 39 czynna jest teraz w krótszym wymiarze godzin, mianowcie od godziny 8:00 do 16:00. Zapisy prowadzone są tradycyjnie przez telefon (22 616 22 15) Więcej informacji znajdziecie na stronie przychodni.\nKlinika lekarsko-stomatologiczna Provital znajdująca się przy ulicy Brazylijskiej 13 dostępna jest od poniedziałku do piątku od godziny 7.00 do 20.00 oraz w soboty od 10.00 do 14.00. Szczegóły pod podanymi poniżej numerami telefonu: 22 428 17 04 lub 508 075 114 oraz na stronie internetowej kliniki.\nPamiętajcie jednak o tym, że w dobie pandemii nie należy na własną rękę, bez wcześniejszej konsultacji telefonicznej odwiedzać żadnej przychodni. Oczywiście to wszystko dla naszego wspólnego dobra.\nTagi: Koronawirus, Covid-19, Poczta, Urząd, Lekarz, Stomatolog


POUSADA PALACIO DE ESTOI - Estói, Portugalia\nRua Sao Jose, Estói, Portugalia\nOferujący 63 współcześnie urządzone pokoje, Pousada Palacio De Estoi dysponuje też zewnętrznym basenem i kaplicą. Obiekt został otwarty w 2009 i oferuje antyczną architekturę.\nPousada Palacio De Estoi ulokowany jest blisko naturalnej piaszczystej plaży. Odległość między centrum Dystryktu Faro a obiektem wynosi 10 km.\nCarmo Church znajduje się w odległości 10.4 km od hotelu, a Plaża w Faro - 13.3.\nPousada Palacio De Estoi oferuje pokoje o niepowtarzalnym wystrojem wystroju posiadające sejf prywatny, ogrzewanie, płatną dodatkowo telewizję, telewizję z kanałami satelitarnymi i mini bar, co bezspornie zapewni miły pobyt w Dystrykcie Faro. Z niektórych pokoi ukazuje się widok na ogród. Ponadto, dostępne są prywatne łazienki, wyposażone w prysznic, suszarkę do włosów i szlafroki.\nPoranne posiłki w Pousada Palacio De Estoi dostarczają energii potrzebnej dla rozpoczęcia dnia. Wliczone w cenę noclegu śniadanie doceni każdy, kto zamierza ćwiczyć pieszą turystykę, kajakarstwo i jazdę konną. Gościom spodobają się wybitne posiłki w restauracji na wolnym powietrzu serwującej kuchnię morską. Goście mogą odpocząć w ogrodowym barze, w którym barista zaproponuje im tropikalne napoje.\nObiekt jest godzien uwagi ze względu na przepiękną lokalizację. Wystarczy 15 minut, żeby dojechać do lotniska Faro.\nGościom podróżującym w celach biznesowych Pousada Palacio De Estoi oferuje centrum biznesowe, udogodnienia konferencyjne i kserokopiarkę.\nDla gości z dziećmi przewidziano mini klub, kołyski i basen. Goście dbający o kondycję mogą skorzystać z sali gimnastycznej i centrum fitness.\nPousada De Estoi, Portugalia\nSarrazola House Guest House Sintra\nCasa Do Conde Apartment Lisbon


Najpopularniejsze polskie zespoły rockowe - Zapytujemy.pl\nMar 08, 2018 by Alex\tin Rozrywka\nPrzeszkodą może być sam język polski, którego za granicą zwyczajnie nie rozumieją, jednak wiele osób twierdzi, że przyczyna leży tu po stronie przesytu rynku międzynarodowego muzyką popularną i wysokimi wymaganiami, z jakimi musieliby zmierzyć się PR-owcy chcący wyprowadzić polski pop na szczyty światowych list przebojów. Zupełnie inaczej wygląda jednak sprawa bardziej niszowych zespołów oraz gatunków muzycznych, które nie koniecznie nadają się do typowego radia popularnego. Jedną z takich kategorii jest niewątpliwie polski rock, który choć rzadko puszczany w komercyjnych stacjach, wśród prawdziwych koneserów robi furorę. I to nie tylko w Polsce! Dziś przyjrzymy się rockowym zespołom z rodzinnego podwórka, których kariery kwitną dziś na całym świecie.\nPolskie zespoły rockowe – zestawienie\nNasze zestawienie otwiera Tides from Nebula – młoda grupa post-rockowa, która rozpoczęła swoją działalność w 2008 roku i od razu znalazła wierne grono odbiorców zarówno w kraju, jak i poza jego granicami. Już w pierwszym roku swojej działalności zespół koncertował z amerykańską grupą Caspian oraz włoskim At the Soundawn. To niewątpliwie przyniosło grupie sporą popularność w Europie. Za sukces odpowiada jednak przede wszystkim niewątpliwy talent muzyków. Co ciekawe, aktualnie Tides from Nebula posiada w swoim zanadrzu zaledwie trzy albumy. Kto wie, jak daleko mogą dojść w następnych latach.\nZałożony w 1993 roku Frontside to grupa, która w swojej karierze przeszła już wiele zmian. Pierwsze brzmienia utrzymywane w klimatach hardcore z czasem przerodziły się w metalcore i deathcore, by w 2014 roku zupełnie odbić stylistycznie od wcześniejszych materiałów i wejść w szeroko pojętego rocka. Taka różnorodność została jednak doceniona przez wiernych fanów w Polsce i na świecie, również za sprawą albumów trzech albumów wydanych w języku angielskim.\nPolska klasyka rocka, czyli pochodzący z Łodzi zespół Coma to pozycja, której z pewnością nie może zabraknąć w takim zestawieniu. Ich obecność w świadomości fanów rocka na całym świecie jest najlepszym dowodem na to, że zespół od lat radzi sobie świetnie również poza krajową areną. Coma jest jednym z najbardziej utytułowanych zespołów rockowych kraju, z wieloma statuetkami oraz hitami pojawiającymi się regularnie w rozgłośniach radiowych. W 2007 roku zespół zagrał jako suport dla Linkin Park oraz Pearl Jam na stadionie narodowym w Chorzowie. Ich ostatni album, zwany potocznie „czerwonym albumem” ukazał się również w anglojęzycznej wersji językowej, Set your dogs on me wydanej dzięki niemieckiej wytwórni EarMusic.\nPolska grupa tworząca muzykę z pogranicza rocka i metalu progresywnego to prawdziwa perełka w naszym zestawieniu. Choć dopiero piąty krążek, zatytuowany Shrine of New Generation Slaves przyniósł zespołowi komercyjny sukces w Niemczech, Belgii, Szwajcarii, Holandii, czy Finlandii, grupa jest rozpoznawalna wśród koneserów tego gatunku na terenie całej Europy. W swojej twórczości artyści poruszają zagadnienia takie jak problemy psychiczne, miłość oraz konflikt wewnętrzny, co właściwie jest tematyką często utożsamianą z tym konkretnym gatunkiem muzycznym. Co zaskakujące, popularność grupy poza granicami kraju nie przekłada się na rozpoznawalność w Polsce – tu nigdy nie trafili do szerokiej grupy odbiorców. Mimo to Riverside to niewątpliwie warta uwagi grupa rockowa, o której Europa usłyszy jeszcze wielokrotnie.\nRockowo-metalowy zespół Behemoth został już niejednokrotnie okrzyknięty najbardziej rozpoznawalną polską grupą muzyczną na świecie i choć w teorii twórczość grupy nie zalicza się ściśle do rocka, trudno pominąć ją w tym zestawieniu. Założony w 1991 zespół skupia się dziś przede wszystkim na różnych odmianach ciężkiego metalu, ciesząc się uznaniem na rynku polskim i światowym. Behemoth jest pierwszym zespołem rockowym w historii polskiej muzyki, którego album znalazł się na liście sprzedaży Billboard – wydany w 2007 roku The Apostasy był notowany w pierwszym tygodniu sprzedaży na 149 miejscu. I choć nie jest to szczyt, każdy wielbiciel tego typu muzyki w USA czy Europie rozpozna nazwę Behemoth wśród najlepszych przedstawicieli gatunku.\nZagraniczni wielbiciele muzyki rockowej mogą mieć problem z przeczytaniem nazwy ekipy z Tych, jednak nawet to nie stoi na przeszkodzie by ich muzykę doceniano za granicą. Muzyka z pogranicza rocka i bluesa nie jest dziś najpopularniejszą, jednak ten polski zespół rockowy może pochwalić się niegasnącą rozpoznawalnością na rynku muzycznym już od 1973 roku. Powodem, dla którego są rozpoznawalni za granicą są niewątpliwie rockowe festiwale w Polsce, w tym odwiedzany przez wielu zagranicznych wielbicieli dobrego rocka i metalu festiwal Woodstock oraz jedna z pierwszych tras koncertowych po całej Europie promująca pierwszy album zespołu – Cegła.\nKult to jeden z tych polskich zespołów rockowych, których nie trzeba przedstawiać znawcom polskiej sceny muzycznej. O ich spojrzeniu na rock alternatywny i wpływy z punktu, new wave czy jazzu usłyszeliśmy po raz pierwszy w 1982 roku i choć na przestrzeni lat ekipa zmieniała zarówno skład, jak i brzmienie wielokrotnie, ich rozpoznawalność pozostaje wciąż na bardzo wysokim poziomie. Co ciekawe, choć Kult to zdecydowanie zespół polski i to na krajowej scenie święcił największe triumfy w karierze, rozpoznawalność ich charakterystycznego brzmienia wśród koneserów muzyki rockowej za granicą jest niepodważalna.\nChoć swoją sławę zagraniczną zawdzięczają przede wszystkim dzięki supportowaniu w 1994 roku koncertu Aerosmith oraz dwóch koncertów Def Leppard w 2003 roku, IRA to zdecydowanie jeden z bardziej rozpoznawalnych polskich zespołów rockowych. Ich brzmienie zmieniało się na przestrzeni lat, przechodząc od delikatnego pop-rocka, przez hard rock, heavy metal, glam metal, a nawet rock alternatywny i post grunge. Dla IRA to właśnie zmiany pozwoliły na liczne sukcesy na rynku polskim i międzynarodowym i choć grupa zawiesiła na pewien czas swoją działalność w 1996 roku, a przez lata ekipę opuszczali kolejni artyści, IRA trzyma się sceny muzycznej do dziś, wybrzmiewając dobrymi dźwiękami w uszach koneserów rocka na całym świecie.\nMając za sobą niesamowity wokal Katarzyny Nosowskiej trudno nie zdobyć sławy zarówno w kraju, jak i za granicą. Założony w 1992 roku Hey to polski zespół rockowy odbijający się swoją twórczością od różnych mniejszych gatunków obrębie rocka. Bez Hey trudno wyobrazić sobie współczesną polską scenę muzyczną. Zespół pojawił się wielokrotnie na festiwalu Woodstock (nagrywając tam nawet album koncertowy) i jako jeden z niewielu polskich zespołów nagrał koncert dla MTV Unplugged, który odbił się echem także za granicą. Ważnym wydarzeniem z punktu widzenia europejskiej kariery Hey okazała się też nominacja do MTV Europe Music Awards w kategorii. Najlepszy Polski Wykonawca.\nDrugi na liście heavymetalowy ukłon zagranicznej sceny muzycznej w stronę polskiego zespołu rockowego należy się zespołowi Acid Drinkers, który choć gustuje w zdecydowanie cięższych brzmieniach i trafia w gusta specyficznych odbiorców z łatwością może być uznany za jednego z najlepszych reprezentantów polskiej muzyki za granicą. Powstała w 1986 roku w Poznaniu grupa wydała do dziś aż 15 albumów, otrzymała ośmiokrotnie nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego, Fryderyka oraz była wyróżniona w plebiscytach branżowych czasopism takich jak Metal Hammer, Teraz Rock i Thrash’em All. W zestawieniach najpopularniejszych polskich zespołów rockowych za granicą już od wielu lat utrzymuje się w pierwszej 30, czego dowodem jest między innymi lista opublikowana przez amerykański Ultimate Guitar.\nPolskie zespoły rockowe – podsumowanie\nRynek polskiej muzyki rockowej, metalowej oraz post-rockowej popularnej za granicą jest niezwykle bogaty. Zaledwie rok temu wspomniany już amerykański portal ultimate guitar stworzył listę 31 najlepszych polskich zespołów rockowych. Poza wspomnianymi już artystami wymienieni tam zostali między innymi Illusion, Power of Trinity, Ampacity, oraz Lipali. Takie zestawienie to chyba najlepszy dowód na to, że polska muzyka jest rozpoznawalna na arenie międzynarodowej i zyskuje uznanie szerokiego grona fanów.


umieć być szczęśliwym - JoT Eff - poetry\numieć być szczęśliwym\nMoże w tym właśnie leży istota dzieciństwa,\numieć być szczęśliwym bez żadnego określonego powodu.\nNajwięcej mnie zostało przy tej leśnej drodze,\ntej, co prowadzi prosto z Woli Kocikowej\nna Ryczów. Mija Brzuchacz, na który nie wolno\nbyło dzieciom się wspinać. I tak się wspinały.\nTo były dobre czasy. Żyła jeszcze babcia.\nKrzątała się przy piecu zaniepokojona,\nco tak długo robimy daleko od domu,\nczy aby na ten Brzuchacz nie przyszło się komu\nwdrapywać. Parys biegał po lesie za nami,\nzanim zdechł biedactwo i został pogrzebany\npod tym włoskim orzechem, co go wuj Michał ściął,\nbo dużo dawał cienia i przestała kwitnąć\nmalwa, co jej teraz nie ma.\nNie ma też smolinosów - żołtobarwnych lilii\ni spacerów wieczornych z babcią po ogrodzie,\nnie ma dziadka przy studni z drugiej strony domu,\nzostała tylko droga w Woli Kocikowej.\n...najwięcej mnie zostało przy tej właśnie drodze,\nbyło dzieciom się wspinać. Ciągle się wspinają.\nnumber of comments: 16 | rating: 0/4 | report | add to favorite\nbardzo mi się podoba - ładnie spięte klamrą, liryczne wspomnienia\nto wiersz z czasów, kiedy myślałam, że bez regularnej mickiewiczowskie trzynastki nie ma poezji. Dziękuję Barnabo.\ntrochę mi szkoda, że Jolka nie zasila prozy - to by dopiero było czytadło, ale tak dla mnie pewnie tylko\nMyślałam o tym, żeby pomimo poezji, spisać Jolkę prozą, szczególnie nasze sanatoryjne dzieciństwo. Ale ciągle jestem na początku przygody z literaturą i na razie w ten sposób szlifuję warsztat. Jeśli zdążę przed czasem to się skuszę na takie czytadło.\ntrudno iść drogą, na której może nie być wsparcia wielbicieli lub rzeszy również piszących pochlebców...\nno nie wiem, myślę, że szukanie też rzeszy zabiera nie potrzebnie czas, który można przeznaczyć na pisanie. Mi samo pisanie sprawia przyjemność. Czasem spełnia rolę terapeutyczną, teraz już rzadziej, ale kiedyś tylko taką miało rolę. Ja teraz mało piszę, dlatego wklejam moje wiersze i przeglądam się w oczach czytelników. Czasem, dzięki temu znajduję brakujące ogniwo.\nTeż mi się podoba... Tego typu forma to nie do końca moja broszka, ale się podoba.\nwidzisz, Kim Jo - niektórym czytelnikom wartość tekstów może podnosić ładny wizerunek twórcy, a przecież na dłuższą metę, to nie powinno mieć znaczenia w odbiorze jakiejkolwiek sztuki\na gdzie mam to widzieć?\no przykład poproszę.\nAch te wspomnienia.. Bardzo lirycznie. Podoba mi się:)\nTo były cudowene czasy, kiedy dzieci chodziły jeszcze samopas. Teraz nawet wiejskie trzymane są za ogrodzeniem. Widać, że te wsponienia ją jeszcze bardzo żywe i takie nieomal dotykalne\ntrafne spostrzeżenie, to były dobre czasy.\n"To były piękne dni, Po prostu piękne dni, Nie zna już dziś kalendarz takich dat..." Taki jakby krąg życia... Wzruszający wiersz.


DARCZYŃCY | BTT-Team\nFirma która zajmuje się namierzaniem i odnajdywaniem skradzionych obiektów.\nGannet Guard Systems S.A. w Polsce działa od 1997 roku a Ich korzenie wywodzą się ze Skandynawii. Firma oferuje moduł, GanTrack który został w całości opracowany i wytworzony w Norwegii, na zamówienie jednego z największych towarzystw ubezpieczeniowych – Unii Storebrand, do odszukiwania łodzi turystycznych i jachtów. W efekcie dalszego rozwoju, znalazł on zastosowanie w różnych segmentach rynku. Stosuje się go do ochrony maszyn budowlanych, samochodów, łodzi, przyczep kempingowych oraz kontenerów, których kradzieże stanowią poważny problem nie tylko w Skandynawii, ale również w Polsce.\nW 2010 roku Gannet Guard Systems S.A. wzbogaciła swoją ofertę o innowacyjne systemy GPS, pozwalające monitorować pojazdy w bieżącym czasie. Tym samym Gannet Guard stała się jedyną firmą na rynku oferującą zarówno systemy logistyczne oraz radiowe, w zależności od wymagań Klientów.\nFirma FINISH-A , założona została w 1983 r. Przez ten czas zdążyła sobie zdobyć ogromne grono zadowolonych klientów, a także miano solidnego i uczciwego partnera w interesach.\nGłówną profesją firmy to działalność w branży instalacyjnej i grzewczej. Firma wprowadza na rynek własne wyroby oraz udoskonalenia. Współpracuje z dużymi firmami z branży, jako kooperanci detali i wyrobów.Priorytetem dla firmy jest wprowadzanie nowych rozwiązań w branży instalacyjnej a w szczególności ogrzewania podłogowego. Szczególny nacisk kładziemy an stale podwyższanie, jakości wyrobów stosując nowe technologie, unowocześniając park maszynowy. Solidność i wiarygodność stanowi stała, młoda i wykwalifikowana kadra.\nPoraz drugi, także BMW 7 KLUB POLSKA wspiera nas a przede wszystkim dzieciaki z domów dziecka.\nDanny Garage to firma jedyna w swoim rodzaju. W jednym miejscu łączy wieloletnie doświadczenie kilku marek które od lat z powodzeniem działają na naszym rynku.\nZapewniają bardzo szeroki zakres usług związanych z motoryzacją. W odróżnieniu od innych firm na Polskim rynku nie zlecają prac podwykonawcom. Większość usług z ich oferty wykonywana jest na miejscu przez zespoły wyspecjalizowane w swojej dziedzinie.\nW ofercie Firmy znajdziecie takie usługi jak:\nOklejanie samochodów – zmiana koloru, reklama


Ceramiczny talerzyk na przyprawy - z kurką - Koronkowa Filiżanka\nCeramiczny talerzyk na przyprawy - z kurką\n> Kuchnia>Ceramiczny talerzyk na przyprawy - z kurką\nCeramiczny, biały talerzyk np. na przyprawy lub ćwikłę, chrzan i coś jeszcze. Talerz jest bardzo oryginalny, porządku na nim pilnuje niewielka kurka. Talerzyk może służyć też jako ozdoba, gdy ułożymy na nim pisanki.\nWymiary: 15 cm x 14 cm x 7 cm


Naukowcom udało się wyhodować organ wewnątrz zwierzęcia\nNaukowcom udało się wyhodować organ wewnątrz stabilnych, sterylnych warunków w laboratorium. Ale żeby w zwierzęcym ciele? To dopiero niezwykłe!\nBadacze z Uniwersytetu w Edynburgu to prawdziwi cudotwórcy. Udało się im zrobić coś, o czym inni do tej pory mogli pomarzyć. Wyhodowali oni zupełnie nowe gruczoły grasicy wewnątrz ciała myszy. Dokonali tego przez „przeprogramowanie” genów wewnątrz komórek regenerujących tkanki. Połączyli je przy okazji z komórkami pomocniczymi i voila! Nowy organ jak znalazł! Naukowcy nawet nie musieli używać jakichś dziwnych, magicznych sposobów, by grasica zaczęła rosnąć. Po prostu wszczepili komórki i czekali. Skutek był powalający. Organ był pełnych rozmiarów i wytwarzał komórki T (te walczące z wirusami) w równie efektywny sposób.\nTylko w czym tkwi tu haczyk? Wiecie, tego osiągnięcia udało się dokonać na myszy, która jest zwierzęciem małym, a grasica jest stosunkowo łatwa do odnowienia. Nie jest tak łatwo przywrócić serce czy płuca, ale jest jakiś postęp. Zabiłoby to (w pozytywny sposób) wszelkie przeszczepy organów, co nie zmuszałoby do czekania na dawców. Tylko trzeba wpierw rozwinąć, co do tej pory udało się osiągnąć, a to nie będzie takie proste. Niech cudotwórcy z Edynburgu walczą dalej!\nEdynburg hodowanie organów mysz naukowcy organ\nChińska łódź głębinowa dotrze do San Francisco w 100 minut\nJak działa mechanika kwantowa?


Kolorowe koła - Kolczyki - Domek na Drzewie - eko zabawki\nDzisiaj jest: wtorek, 23 października 2018r.\nDomek na drzewie: Strona główna / Oferta / Dla mamy / Biżuteria / Kolczyki / Kolorowe koła -\njenga buty do ciągnięcia ręcznie robione małpka drewniany klocki grzechotka ślimak Wpisz nazwę lub markę produktu balansujaca zabawka żółty kolczyki literki naturalna ręcznie drewniana franc żyrafka bajo niebieski czerwony bucik sensoryczna kartka żyrafa jeżdżąca girlanda ekologiczna\nDomek na Drzewie,\nKoczyki wykonane metodą quillingu.\nPełne koło w żywych barwach.\nDługość kolczyka ok 6cm\nŚredniaca koła ok 2,5 cm\nBigle posrebrzane antyalergiczne.\nKolczyki pokryte bezbarwnym błyszczącym lakierem.\n* kolczyki nie są wodoodporne\nKażdy para kolczyków została wykonana ręcznie z najwyższą starannością. Dzięki metodzie jaką wykonano kolczyki można uzyskać niepowtażalne wzornictwo. Równocześnie kolczyki są bardzo lekkie i filigranowe. Praca nad każdym wzorem jest wynikiem natchnienia chwili. W pracę wkładamy całe serce i o takie traktowanie naszych produktów prosimy.\nKażda para kolczyków jest wykonana w jednym egzemplarzu. Jeżeli znalazłaś wzór, który Ci się spodobał ale nie ma go aktualnie w sprzedaży lub wolałabyś inne kolory skontaktuj się z nami. Specjalnie dla Ciebie przygotujemy kolczyki o jakich marzysz.\nJesteś 178337 gościem na stronie sklepu\nNasz sklep funkcjonuje od 2199 dni.


Anker Nebula 4K Streaming Dongle: Android TV, 2GB RAM i wsparcie 4K za 89 dolarów | gagadget.com\nAnker Nebula 4K Streaming Dongle: Android TV, 2GB RAM i wsparcie 4K za 89 dolarów\nAutor: Mirosłw Tryńko | 07.10.2021, 11:35\nChiński producent Anker pod swoją marką Nebula wprowadził na rynek kompaktowy dekoder do telewizora.\nModel ten nosi nazwę Anker Nebula 4K Streaming Dongle. Urządzenie działa pod kontrolą systemu Android TV 10 z obsługą Chromecast i Google Assistant. Przy okazji system, według producenta, ma zainstalowanych wiele różnych aplikacji, w tym Youtube, Netflix, Disney+, Hulu, HBO Max, Amazon Prime, itp.\nNowość napędzana jest przez czterordzeniowy, 64-bitowy procesor Cortex-a53 sparowany z 2GB RAM i 8GB ROM. Może odtwarzać treści HDR10 w rozdzielczości 4K 75 klatek na sekundę. Deklarowana jest obsługa formatów MPEG, MP3, WMA, AC3, H.265, H.264, AVC 4K, RealVideo i innych formatów audio i wideo. Do gadżetu dołączony jest pilot zdalnego sterowania.\nAnker Nebula 4K Streaming Dongle jest już w sprzedaży na oficjalnej stronie firmy. Cena wywoławcza to 89 dolarów.


Patriotyzm, Nacjonalizm i Szowinizm | Prawica.net\nIgnacy Nowopolski Offline na PN: 7 lat 45 tyg. temu Nasza witryna Nowościmoje\nidee Patriotyzm, Nacjonalizm i Szowinizm\nzaloguj się lub zarejestruj aby dyskutować. 7 replies\nśr, 2006-12-13 17:40\nIgnacy Nowopolski Offline Od: śr, 16:43 Jednym z istotnych elementów ogłupiania społeczeństwa w okresie PRLu i III RP było mieszanie pojęć i nadawanie im nowego znaczenia lub konotacji pozytywnej względnie negatywnej, w zależności od potrzeb propagandowych. Jednym z kluczowych spraw była troska o dobro wspólne Narodu, będące kwintesencją patriotyzmu. Tylko pozbawiając społeczeństwo tej troski (patriotyzmu) można było skutecznie je zatomizować i rozgrywając jednych przeciw drugim efektywnie je kontrolować.\nW okresie PRLu patriotyzm zastąpiono internacjonalizmem, a w III RP nacjonalizmem i szowinizmem, nadając im przy tym skrajnie negatywną konotację i obrzucając nacjonalistów i szowinistów (czytaj patriotów) epitetami w rodzaju oszołomy, ciemniaki, pieniacze, faszyści itp.\nW tym miejscu w celu klaryfikacji pojęć i sprowadzenia ich do rzeczywistego kontekstu, przedstawiam definicje tytułowych pojęć z ?neutralnego? i w miarę niezmiennego w czasie źródła jakim jest Webster Dictionary:\nPatriotyzm: miłość i oddanie krajowi.\nNacjonalizm: lojalność i oddanie krajowi, szczególnie w sensie wynoszenia jednego narodu ponad inne i kładzeniu pierwszorzędnego nacisku na promocję jego kultury i interesu w stosunku do innych.\nSzowinizm: przesadny lub ślepy patriotyzm [/quote]\nJak widać z powyższego, żadne z tych pojęć nie jest aż tak ?straszne? w swoim rzeczywistym znaczeniu, jak usiłują nam wmówić rzecznicy politycznej poprawności.\nLata indoktrynacji zrobiły jednak swoje. Słowo patriotyzm w najlepszym wypadku jest wymawiane z Polsce z wstydliwym zażenowaniem. Każda inicjatywa mająca na celu dobro wspólne (patriotyczna) jest przyjmowana z niedowierzaniem. Zazwyczaj na początku otoczenie stara się domyślić jaki to interes może mieć pomysłodawca, podejrzewając go o hipokryzję. Gdy się natomiast okaże, że miał on na uwadze autentycznie dobro wspólne, okrzykuje się go szowinistą, nacjonalistą a więc oszołomem głupcem i ciemniakiem. Jaki bowiem rozsądny człowiek będzie dbać o innych, nie licząc być może członków swojej najbliższej rodziny?\nDla tych członków społeczeństwa, którzy choćby nominalnie uważają się za Chrześcijan/katolików, ukuto teorię jakoby nacjonalizm był sprzeczny z doktryną Kościoła, bo wynosi Naród ponad Boga. Jest to teoria tak atrakcyjna jak nieprawdziwa. Atrakcyjna, bo nie tylko pozwala z czystym sumieniem umyć ręce od spraw Ojczyzny i czcić Zbawiciela w nowoczesny bezstresowy sposób, ale także z ?europejską? wyższością spoglądać na ?zaściankowe, moherowe berety? Ojac Rydzyka.\nNieprawdziwą, ba niezgodną w teorii z definicjego słowa. Niezgodną rownież w praktyce, bo polscy nacjonaliści wypisywali sobie na sztandarach słowa ?Bóg, Honor, Ojczyzna? (Bóg na pierwszym miejscu).\nBez względu na indywidualny stosunek do omawianego problemu, jedno nie ulega wątpliwości. Bez takiego spoiwa jakim jest patriotyzm, żadna wspólnota nie ma szans na trwanie. Negatywne efekty jego braku widać coraz wyraźniej w polskim społeczeństwie.\nGłosów: 0 Ignacy\nzaloguj się lub zarejestruj aby dyskutować. czytano: 6282\nczw, 2006-12-14 20:28\n#1 Krzysztof M Offline Od: pon, 12:40 Istotą manipulacji językowych jest to.... Istotą manipulacji językowych jest to, że słowa mają się słuchaczom "kojarzyć", nie muszą mieć znaczeń. Skojarzenie, a nie znaczenie jest teraz tym, co słowo ma nieść w przestrzeni medialnej. ... Jeszcze definicje. "Nacjonalizm" - postawa społ.-polit. i ideologia uznająca interes własnego narodu za wartość najwyższą (...). "Szowinizm" - ideologia i postawa wyrażające się w bezkrytycznym stosunku do własnego narodu oraz w postawie nienawiści do innych narodów. Co Państwo na to?\nzaloguj się lub zarejestruj aby dyskutować. czw, 2006-12-14 20:50\n#2 Prawicowiec Offline Od: nie, 16:31 Patriotyzm Prawicy RP Prawica RP widzi w patriotyzmie istotny element swej charakterystyki, czemu daje wyraz w punkcie 5 deklaracji ideowej (link http://prawica.net/node/4541):\nZakładamy Prawicę RP (partię polityczną)\nzaloguj się lub zarejestruj aby dyskutować. pi, 2006-12-15 18:12\n#3 Gustaw B Offline Od: pon, 8:44 Mamy podobne spostrzeżenia: Mamy podobne spostrzeżenia: Oto link: http://www.prawica.net/node/1835 Jak widać, łatwiej jest zauważyć ów problem, gdy analizujemy publikacje anglojęzyczne; po prostu nie zostały poddane aż tak brutalnej rewizji.\nModyfikacje warstwy semantycznej pojęć takich jak nacjonalizm czy szowinizm, to jeden z zabiegów socjotechnicznych, mających na celu kształtowanie polskiego społeczeństwa w duchu ?politycznej poprawności?. W taki właśnie proceder zaangażowane są ?polskie? środowiska naukowe socjologów, historyków itd.\nInterpretacje, które stawiają nacjonalizm ponad wartości ogólnoludzkie czy chrześcijańskie (?jako uznający interes własnego narodu za wartość najwyższą.?) w odniesieniu do Polski nie mają sensu. Rzekomy ateizm Dmowskiego nie ma tu żadnego znaczenia, i nie jest argumentem. Zwróćmy uwagę na polskie realia: jeśli nawet odrzucimy ? dominującą wśród Polaków ? etykę chrześcijańską, to jeszcze pozostaje szlachecki kodeks honorowy, który kształtował system wartości całego społeczeństwa.\nI jeszcze ważna uwaga dotycząca sytuacji wśród narodów ościennych: ideologia nazizmu była zaprzeczeniem chrześcijaństwa, a z kolei szowinizm ukraiński bazował na rzeźnickiej tradycji buntów chłopskich(!), a ponadto, w jego manifestach ideowych wyraźnie odrzucono wartości chrześcijańskie. Jak wiadomo, ideologie te doprowadziły do masowych morderstw.\nPrzy okazji przyjrzyjmy się zmianom, jakiem uległ termin ?antysemityzm?:\nWeźmy na przykład stare wydanie ?Słownika wyrazów obcych? z 1961 r., gdzie ?antysemityzm? definiowany jest jako ?nienawiść[!] do Żydów (narodowościowa, religijna, rasowa) /?/? itd.\nWe współczesnym internetowym wydaniu ?Słownika Języka polskiego? PWN czytamy:\n?antysemityzm [gr.-łac.] - wynikająca z różnego rodzaju uprzedzeń postawa niechęci, wrogości wobec Żydów i osób pochodzenia żydowskiego.?\nZwróćmy uwagę, jak bardzo rozszerzył się obszar znaczeniowy terminu; jak wiadomo ?nienawiść? jest zjawiskiem patologicznym, które daleko wykracza poza granice zdrowego rozsądku, a jest ekstremalną formą ?wrogości?, i niewiele ma wspólnego z ?niechęcią?. ?Niechęć? wg tegoż słownika to 1. ?brak chęci do czegoś?, 2. ?nieprzyjazne uczucia względem kogoś?. A teraz zestawmy ?brak chęci? z ?nienawiścią? ?To jakby ?kto nie z nami, ten przeciwko nam?.\nzaloguj się lub zarejestruj aby dyskutować. sob, 2006-12-16 02:15\n#4 Ignacy Nowopolski Offline Od: śr, 16:43 To prawda To prawda, ze "eksperci" z anglosasami nie moga sobie na tyle semantycznych manipulacji pozwolic co z Polakami.Tym bardziej, ze Rodakom wystarczy argumnet, ze takia a nie inna interpretacja i postawa z niej wynikajaca jest "europejska & nowoczesna" a to ju wystarczy do akceptacji.\nzaloguj się lub zarejestruj aby dyskutować. sob, 2006-12-16 10:00\n#5 Krzysztof M Offline Od: pon, 12:40 Nasze elity siedzą w różnych miejscach... Nasze elity siedzą w różnych miejscach... Ale nigdy tam, gdzie powinny. Więc i ton nadają inni, a nie elity rzeczywiste. Chamstwo i prymityw dorwało się do władzy wiele, wiele lat temu... i tak zostało do dziś (a zaczęło się od Piłsudskiego). Więc dziś nie ma komu bronić języka, bronić gospodarki, bronić historii... To znaczy byłoby komu, ale Polacy są na etapie odmrażania sobie uszu trzymając w rękach czapki... No to uszy będą odmrożone. Gdzie jest napisane, że za 50 lat, może za 100 lat Polska ma istnieć jako kraj niezależny, kraj, gdzie ludziom chce się żyć? PS. Tak się zastanawiałem kiedyś, jak to jest z tym Piłsudskim? Niby komuna go zwalcza, ale jakoś tak niezbyt skutecznie. Nie pasowało mi to jakoś... Teraz rozumiem. Komunie to pasowało. Pasował Piłsudski tym, którzy dawno temu zęby ostrzyli na wypracowany przez nas majątek, pasował jako pseudo-autorytet dla tubylców. Wiedzieli, że z takim wzorcem daleko nie zajedziemy, a jeśli już zajedziemy, to właśnie tam, gdzie chcą, żebyśmy byli.\nzaloguj się lub zarejestruj aby dyskutować. sob, 2006-12-16 19:34\n#6 Gustaw B Offline Od: pon, 8:44 No właśnie? Dochodzimy No właśnie? Dochodzimy do istoty sprawy. Ludzie często nie rozumieją skąd wzięły się obecne polskie ?elity?. A trzeba cofnąć się do końca lat 40tych. Instytuty naukowe były wtedy oczyszczane z resztek przedwojennych elit, a prawdziwa inteligencja ganiała się po lasach z ubecja, i była mordowana w katowniach UB i NKWD. Katedry uniwersyteckie obsadzano przeróżnymi Kołakowskimi, Wiatrami, Janionami. Czasy były parszywe. Jak to ujął pewien poeta: ??i tylko prostytutkom zdarzało się głosić rzeczy mądre i wolne od wszelkiej cenzury?? Wypada tu wspomnieć, że ?dla dekoracji" i uwierzytelnienia pozwalano istnieć uczonym z prawdziwego zdarzenia, ale trzymano ich na krótkiej smyczy. Dlatego proces dekomunizacji powinien objąć środowiska naukowe, a zwłaszcza dziedziny humanistyczne. I miejmy świadomość, że byłaby to operacja częściowa i w dużej mierze symboliczna, bo i tak pozostanie liczne grono wychowanków, często ludzi zdeprawowanych, którym brakuje intelektualnej uczciwości. I tak oto mamy do czynienia z całą sforą specjalistów od polskiego nacjonalizmu czy antysemityzmu, a katedry uniwersyteckie i instytuty naukowe obsadzone są ordynarnymi polakożercami. Oczywistym problemem jest np. skład personalny instytutów socjologii PAN czy UW? Co opowiadają swoim studentom ?uczeni? z Uniw. im. Ks. Prymasa Wyszyńskiego, jak np. ks. Prof. Czajkowski, albo ?filozof? o zacięciu historycznym, niejaki Majcherek (?majcherkowanie historii?, jak ktoś to ujął)? Wiadomo?\nI upłyną długie lata, zanim ogół Polaków będzie mógł wreszcie poznać własną historię. Gustaw B\nzaloguj się lub zarejestruj aby dyskutować. sob, 2006-12-16 21:11\n#7 Krzysztof M Offline Od: pon, 12:40 Jasne, że tak! Jeszcze tylko dodam, że jeżeli kropla wydrążyła skałę, to może to zrobić ponownie... ;-) Pozdrawiam.


10-lecie portalu Ranking MLM | Ranking MLM\nDokładnie 4 stycznia 2010 roku został uruchomiony portal www.rankingmlm.pl. Od pierwszego dnia strona stała się najbardziej popularna w branży MLM dzięki strategii zaciekawienia odbiorcy. Już dwa miesiące wcześniej pojawiła się informacja, że tworzymy coś nowego i niesamowitego. Część rynku pisała, że dobrze a część, że nie.\nPierwszy Ranking Tuzów MLM\nTo było wielkie, nieoczekiwane BUM. Od tego dnia stało się tradycją, że publikujemy go raz w roku. Multi Level Marketing stał się jeszcze bardziej globalny a my razem z nim. Listę tuzów z 2018 roku znajdziesz klikając tutaj.\nRankingMLM od początku miał być narzędziem dla liderów i firm MLM do budowania wizerunku, dzielenia się wiedzą i przekazywania bieżących, ciekawych informacji z branży. Dalej to kontynuujemy tylko z jeszcze większym rozmachem. W 2019 roku powstał również międzynarodowy portal www.rankingmlm.com, którego celem jest promocja liderów i firm MLM na świecie. Dzielimy się tam także wiedzą ekspertów, przekazujemy news’y oraz łączymy liderów MLM na całym świecie.\nPrzeprowadziliśmy kilkaset wywiadów z ciekawymi ludźmi, m.in.:\nPisali dla nas m.in.:\nW tym czasie byliśmy świadkami narodzin i upadków kilkudziesięciu polskich firm MLM.\nJeszcze więcej weszło do Polski. Nie wszystkim się udało, ale o tym będzie oddzielny artykuł.\nOpublikowaliśmy ważne rankingi…\nRanking osobowości opiniotwórczych\n10 zagranicznych firm, które zmieniły MLM\nDo naszego zespołu dołączyli…\nPozyskaliśmy wielu korespondentów z Polski i ze świata. To dzięki takim ludziom jak Wy możemy być jeszcze lepsi. Z chęcią słuchamy Waszego głosu. Zapraszamy do kontaktu i opinii.\nJesteśmy Wam wdzięczni za to, że jesteście!\n10-lecie portaluDaniel KubachmediamlmMulti-Level Marketingnetwork marketingrankingranking mlmredakcjaWywiady\nPoprzedni postDawid Bagiński - As Marketingu i Biznesu\nNastępny postAlbo masz wymówki albo rezultaty - Justyna D...


Miyajima (宮島), czyli wyspa niedoskonałego piękna | W krainie tajfunów\nMiyajima (宮島), czyli wyspa niedoskonałego piękna\nPo dniu spędzonym w Hiroszimie, przyszedł czas na moment, którego w podróżach nie lubię najbardziej – ostatni dzień (tym razem niestety krótkiego) pobytu. Aby dobrze nastroić się na nadchodzący tydzień, stwierdziłam, że najwyższy czas wybrać się poza miasto. Wybór nie był trudny, bo najpopularniejszym kierunkiem na krótkie wypady nie tylko dla mas turystów, ale także dla mieszkańców okolicy jest wyspa Itsukushima (厳島), znana bardziej jako Miyajima (宮島) – „wyspa świątyń”.\nMuszę przyznać się, że o prawdziwej nazwie wyspy dowiedziałam się dopiero po jakimś czasie: wszyscy, łącznie z ludźmi w Hiroszimie, używają zawsze nazwy „Miyajima”. Nawet mieszkańcy samej wyspy! Już sama nazwa daje nam spory wgląd w to, z czego jest ona najbardziej znana: ze świątyń. A konkretnie z jednej, Itsukushima-jinja (厳島神社). Zapewne nic Wam to nie mówi, nieprawdaż? Ale jeśli wspomnę, że cieszy się ona ogromną popularnością głównie z powodu wielkiej bramy torii, stojącej w morzu, to myślę, że większości z Was zacznie coś tam w głowie świtać. Brama ta jest jednym z najczęściej pokazywanych zdjęć z Japonii – w Internecie, w telewizji, na okładkach wszelkich przewodników, magazynów i książek. Jej obraz jest już tak zakorzeniony w ludzkiej świadomości jako coś w 100% japońskiego, że nawet dla osoby, która ma średnie pojęcie o Azji i różnicach między krajami tego kontynentu, obrazek z torii z Itsukushimy zdaje się wręcz krzyczeć „Oto Japonia!”.\nNie łudźcie się jednak, myśląc, że cała Japonia to kraina takich magicznych miejsc. Jednakże świątynia Itsukushima ma w sobie coś specjalnego na tyle, że od dawna uznawana jest powszechnie za jedno z najpiękniejszych miejsc w Japonii. Kiedy wspomniałam znajomej w pracy, że wybieram się na Miyajimę, ta od razu westchnęła, że tylko wizyty tam brakuje jej do zaliczenia „trzech krajobrazów”. Oczywiście nie miałam pojęcia, o co chodzi, bo brzmiało to bardziej jak zbieranie jakiś kart do kolekcji niż po prostu zwiedzanie, ale na szczęście zostałam prędko uświadomiona na temat kanonu japońskiej estetyki.\nOtóż dawno, dawno temu, w 1643 roku, wielce poważany w kraju filozof neokonfucjański Hayashi Gahō (林鵞峰), znany także jako Hayashi Shunsai, wydał książkę ze swoimi przemyśleniami zatytułowaną „Nihon Kokuji Sekikō” (日本国事跡考). W dosłownym tłumaczeniu oznacza to ‚Przemyślenia na temat pozostałości krajowych spraw Japonii‘, co brzmi dość szkaradnie. Nie miałam okazji tego przeczytać ani szczerze mówiąc nie zamierzam; podejrzewam zresztą, że specjalnie by mnie ona nie zafascynowała. Jednakże w swym dziele Hayashi wymienia trzy miejsca, które według niego oferują najpiękniejszy widok w całym kraju. Miejsca te ochrzcił mianem „trzech japońskich pejzaży” (日本三景 Nihon-sankei). Jego idea zakorzeniła się w japońskiej świadomości dość szybko i stan ten trwa do dziś. Nieważne komu wspomniałam o tym, że byłam w Miyajimie, reakcja była z reguły tylko jedna: najpierw zwykle „świetnie!”, po czym „a pozostałe dwa krajobrazy juz widziałaś?”.\nTe trzy miejsca to:\nZatoka Matsushima (松島); prefektura Miyagi (宮城)\nMierzeja Amanohashidate (天橋立); prefektura Kyōto (京都)\nWyspa Itsukushima (厳島) / Miyajima (宮島); prefektura Hiroszima (広島)\nTym razem opowieść będzie o trzecim z miejsc – „wyspie świątyń”, na którą po leniwym śniadaniu przypłynęłam lokalnym promem. Mimo że transportu morskiego nie lubię, a dokładniej to nienawidzi go mój błędnik, nie mogłam się tym razem nacieszyć zapachem morskiego powietrza. Wszyscy Japończycy cisnęli się w dusznej kajucie, w której ścisk mógłby spokojnie konkurować z tym, co muszę przeżywać codziennie rano w linii Yamanote. Tylko ja, jako jedna z niewielu, stałam sobie na zewnątrz, oparta o barierkę i miałam tyle miejsca, że mogłabym się tam spokojnie położyć, gdyby mnie tylko naszła taka ochota.\nNagle, jak to w japońskich środkach transportu bywa, ze środka wysypał się tłum, który przez ostatnie kilkanaście minut prowadził żywot niczym sardynki w puszce i zaczął napierać na zewnątrz, aby wydostać się na Miyajimę – teraz, zaraz, natychmiast. Jakby wszyscy, zbiorowo, byli gdzieś spóźnieni. Przytulona do barierki poczekałam aż większość pasażerów wysiądzie i podążyłam za kilkoma rodzinami z dziećmi powolnym krokiem, obawiając się tylko, żeby przypadkiem nie zatruć się świeżym powietrzem. Po wyjściu z mini-portu powitał mnie widok kilkunastu saren, które w ogóle nie wydawały się przepłoszone, a wręcz przeciwnie – część z nich nie omieszkała podchodzić do turystów z dość groźnym błyskiem w oku. Ja postanowiłam okrążyć je i obejrzeć z dystansu, bo nie chciałam im zakłócać spokoju. W końcu to całkiem klawe życie – wylegiwać się na płazy i spędzać całe dnie, drepcząc wśród starych klimatycznych sklepików, podziwiając jeden z najpiękniejszych widoków w Japonii, kiedy tylko się zechce, czyż nie?\nGłówną atrakcją wyspy jest świątynia, z którą dzieli swą nazwę – Itsukushima-jinja. Już na promie zauważyłam coś, co mnie bardzo ucieszyło, a mianowicie, że jest odpływ. Co to oznacza? Ano możliwość podejścia do jednego z symboli Japonii i zobaczenie go z bliska. Człowiek nie uświadamia sobie w ogóle ogromu torii, patrząc na nią z daleka. Podziwiając sylwetkę czerwonej bramy na tle górzystej wyspy z pokładu promu nie zdawałam sobie kompletnie sprawy, że jest ona zaiste ogromna. Idąc powoli wzdłuż brzegu morza w kierunku majaczącego w oddali czerwonego obiektu, wymijając przy okazji slalomem grupki saren, które patrzyły na mnie dość podejrzliwie, po kilkunastu minutach doszłam do bramy wejściowej na teren świątyni. Zapominalskim oraz pogrążonym w niewiedzy, że wkrótce będzie można nasycić swe zmysły widokiem jednego ze sławetnych „trzech pejzaży” o tym fakcie przypomina spora kamienna latarnia. Każdy chciał sobie zrobić przy niej zdjęcie i to aż tak bardzo, że w pewnym momencie utworzyła się do niej grzeczna kolejka. Zachowanie o 180 stopni inne niż kilka minut temu na pokładzie promu, jakby w mgnieniu oka atmosfera zasnutej chmurami wysepki ukoiła ich skołatane dusze.\nW miarę zbliżania się do bramy, zaczęłam się czuć… lekko zawiedziona. Zamiast skąpanego w falach symbolu japońskiej estetyki, moim oczom ukazała się torii wśród masy glonów i błota, które wydawały dość odpychający zapach. Chciałam się nacieszyć morzem, jednak aby do niego dojść, trzeba było przejść przez kilkadziesiąt metrów kałuż z kiszącymi się w nich wodorostami.\nPrzeskakując między sadzawkami i uważając, żeby nie ugrzęznąć w mało apetycznie pachnącym mule, wreszcie dokicałam jakoś do bramy. Gdy tylko stanęłam przy niej i uniosłam głowę w górę, uświadomiłam sobie, że jednak jest w torii coś niewytłumaczalnie majestatycznego. Mimo że z bliska brama okazała sie znacznie nadgryziona zębem czasu oraz podniszczona tu i ówdzie przez działanie słonej wody, to w tej niedoskonałości można było dostrzec jej piękno.\nZawsze fascynowała mnie japońska estetyka i pamiętam jak już w liceum zaczytywałam się esejami takimi jak „Pochwała Cienia” Jun’ichiro Tanizakiego. Kilka lat później, nawet pomimo wielu wykładów na temat estetyki w sztuce i literaturze, nadal nie potrafiłam pojąć, dlaczego Japończycy tak bardzo lubują się w… niedoskonałości. Im więcej próbowałam dowiedzieć się o niemalże ascetycznej estetyce zwanej wabi-sabi (侘寂), tym bardziej zdawałam się we wszystkim gubić. Wychowana w świecie, gdzie dąży się do symetrii i doskonałości w każdym calu, jakoś nie mogłam do końca zrozumieć, dlaczego japońscy koneserzy wydają fortunę na przykład na nierównomiernie wypalone czarki do picia herbaty. Ale tak patrząc na tą drewnianą bramę, poharatana przez naturę, czas i ludzi, uświadomiłam sobie, że jednak coś może w tym jest. W skrócie – piękne jest to, co jest niedoskonałe, nietrwałe, nieskończone i niesymetryczne.\nTo właśnie takie podejście sprawia, że Japońscy poeci potrafili zachwycić się spadającymi liśćmi z drzew na tyle, aby poświęcać im poematy. A dla wielu to lekko ukruszona czarka ma duszę, a nie ta wyprodukowana seryjnie, pomimo swego perfekcyjnego kształtu. Większość z nas ma obsesję na punkcie starzejących się obiektów, kupujemy nowy stół, bo po poprzednim było widać, że jest stary, wyrzucamy ubrania, bo widać na nich ślad czasu. Wabi-sabi podchodzi do tego wprost przeciwnie – starzejące się drewno, papier czy materiał ma często większą estetyczną wartość, bo tworzywo wzbogaca się śladami przemijania. Stojąc w rozkroku nad błotną kałużą i patrząc na nierówności w drewnianej konstrukcji, uświadomiłam sobie, że jednak jest w tym sporo racji. I cieszy mnie to, że Japończycy, którzy na co dzień coraz bardziej ulęgają zachodniej obsesji dążenia do perfekcji (do czego ja też się przyznaję – mea culpa!), są w stanie, nawet jeśli tylko czasem, zanurzyć się w pięknie niedoskonałości. Tak jak ja w ten pochmurny dzień, dotykając muszelek na starym drewnie z odpadającą gdzieniegdzie farbą. Wysoka na 16 metrów i zbudowana z niesamowicie trwałego drewna kamforowego, z pewnością będzie cieszyć tłumy jeszcze długo.\nNiemniej jednak, brama ta jest tylko jednym z elementów świątyni, której specjalnej atmosfery nadaje właśnie położenie nad samym brzegiem morza. Jak już wspomniałam powyżej, nie dane było mi zobaczyć Itsukushima jinja w pełnej glorii, kiedy to budynek zdaje się wręcz unosić nad powierzchnią wody. Mimo to sam pomysł, żeby zbudować świątynię nad brzegiem morza, skąd można podziwiać całą zatokę jest godny pochwały. Sama budowla jest dość niezwykła, bo składa się z wielu mniejszych budynków połączonych ze sobą niby pomostami, co sprawiło, że poczułam się poniekąd, jakbym znalazła się w innym świecie.\nGóra Misen (弥山), znajdująca się w centrum wyspy, była czczona już od około VI wieku, dlatego podejrzewa się, że jakaś świątynia znajdowała się tutaj już wtedy. Świątynia w obecnym kształcie powstała tu jednakże dopiero w XII wieku z polecenia najpotężniejszego człowieka w Japonii okresu Heian – Taira no Kiyomori (平清盛). Dlaczego jednak wpadł on na pomysł zbudowania świątyni dla swojego rodu w takiej właśnie formie? Otóż dzięki temu, że świątynię zbudowano na palach, uznaje się, że nie jest ona tak naprawdę zbudowana na świętej wyspie – tym samym, jest ona pierwszym krokiem potencjalnego pielgrzyma w drodze na szczyt świętej góry. Niestety nie udało mi się wejść na górę Misen z bardzo błahego powodu, jakim był prozaiczny brak czasu. Ale kiedyś, jeśli już będę miała taką możliwość, zacznę z pewnością swą wspinaczkę właśnie od wizyty w Itsukushima-jinja. Poświęcona jest ona Susano-no-Mikoto (須佐之男命), bogowi mórz i wiatrów, bratu najważniejszej bogini w całym panteonie – bogini słońca Amaterasu (天照) oraz boga księżyca – Tsukuyomiego (月讀).\nZnany jest on także jako Takehayasusanō no Mikoto (建速須佐之男命), co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Mąż Zsyłający Opady Wywołane Jego Potężnym Kichaniem”. Najbardziej w opisie całej wyspy zaciekawiło mnie to, że jeszcze dość niedawno świątynia miała jeszcze ogromny wpływ nawet na życie zwykłych mieszkańców.\nW 1878 roku zabroniono… umierania i narodzin w okolicy świątyni, żeby nie zaburzyć jej czystości.\nNie wiem jak bardzo posłuszni byli w tej materii mieszkańcy wyspy, jednakże według kilku źródeł tradycją było, aby kobiety w zaawansowanej ciąży, a także ciężko chorzy i starzy opuścili wyspę. Oficjalnie zakaz ten wygasł z końcem wojny, jednakże nie mam pojęcia czy zwyczaj ten jest w jakimkolwiek stopniu jeszcze kultywowany. W jakimś stopniu na pewno – do dziś wyspa nie posiada cmentarza i powszechnie przyjęte jest, że nie wolno na jej terenie nikogo grzebać.\nStojąc na pomoście i patrząc na Morze Wewnętrzne (瀬戸内海; Setonai-kai) z majaczącą za chmurami sylwetką Hiroszimy, moim oczom ukazała się prześliczna pagoda, schowana częściowo za drzewami. Bez zastanowienia obrałam sobie ją jako cel po wyjściu z przesiąkniętej morskim powietrzem świątyni Itsukushima. Po kilku minutach spaceru pod gore dotarlam do kolejnej świątyni. Toyokuni-jinja (豊国神社) znana jest raczej jako Senjo-kaku (千畳閣) , co znaczy „tysiąc mat tatami„. Nazwa ta w bardzo obrazowy sposób ukazuje jej ogrom. Wiem, że większości z Was przedstawianie rozmiaru pomieszczenia w ilości mat wydaje się zapewne co najmniej dziwne. Jednakże pomyślcie sobie, że zwykły japoński pokój ma rozmiar sześciu mat. I porównajcie to do liczby tysiąca. Troszkę dużo, prawda? O dziwo, w świątyni nie ma nic specjalnego, jej wnętrze jest zadziwiająco puste. Wchodząc do środka trochę nie wiedziałam o co chodzi, czy właśnie trwa jakiś remont? A może przygotowania do jakiejś ceremonii? Albo no nie wiem – ktoś wpadł na pomysł kradzieży wszelkich przedmiotów? Nic z tych rzeczy – świątynia jest po prostu… niedokończona. Jej budowę zlecił w 1587 roku sam Toyotomi Hideyoshi (豊臣秀吉) – jedna z najważniejszych postaci w całej historii Japonii. Ale niedługo potem umarł i jakoś nikt nie kwapił się zająć dokończeniem budowy. Świątynia nie posiada w związku z tym ani drzwi, ani nawet sufitu. Ot, taka ogromna altana, poświęcona duszy Toyotomiego.\nPo wnętrzu świątyni Toyokuni przeszłam szybko, bo chciałam jak najszybciej zobaczyć pagodę, która zrobiła na mnie takie wrażenie i sprawiła, że znalazłam w sobie motywację, żeby wspinać się po niezliczonych kamiennych schodach pod górę. Mimo siąpiącego deszczu. Malownicza 5-poziomowa pagodę Gojūto (五重塔) mogłam zobaczyć tylko z zewnątrz, ale i tak jej kunsztu nie da się opisać słowami. Widziałam już trochę pagód (np. tę na Haguro-san czy w Kōya-san), ale zawsze mnie zachwycają. Czar Azji?\nStojąc tak na wzgórzu i spoglądając na uliczkę w dole uświadomiłam sobie nagle, że z chęcią bym coś przekąsiła, a najlepiej to zaraz i na dodatek coś słodkiego. I w hurtowych ilościach. Na szczęście nie mogłam być w lepszym miejscu jeśli chodzi o takie zachcianki, Miyajima znana jest z tak zwanych momiji manjū (もみじ饅頭) – takiej słodkiej mini bułeczki z nadzieniem z anko. Lecz co w tej wersji manjū jest specjalnego? Kształt liścia klonu. A jak juz większość z was wie, do anko mam niesamowitą słabość (poświęciłam nawet temu przysmakowi kiedyś specjalnego posta!)\nChwilę po tym, jak zeszłam po wąskich schodach na dół i oddaliłam się od świątyń, zatopiłam się w tłumie oblegającym jedną z uliczek. Większość sklepów po obu stronach sprzedawała właśnie te przysmaki. W zakupionym przez koleżankę przewodniku, który skupiał się głównie na jedzeniu, polecone było kilka miejsc, więc postanowiłyśmy je odwiedzić i zobaczyć co specjalnego oferują. Skąd jednak wziął się pomysł robienia manjū akurat w takim kształcie? Jak to w Japonii bywa, powstanie każdego przysmaku związane jest z jakąś legenda czy opowieścią, często w kilku (nierzadko sprzecznych) wersjach. Tak też jest w tym przypadku. Jeden z wariantów zakłada, że momiji manjū przygotowano po raz pierwszy w 1906 roku z okazji odwiedzin pierwszego premiera Japonii, Itō Hirobumiego (伊藤博文). Cokolwiek by nie było inspiracją, choćby i grom z jasnego nieba, to jestem za nią niezmiernie wdzięczna.\nOprócz zwykłych ciastek wypełnionych przepyszną pastą anko, kilka sklepów oferowało także wersję dla odważnych – smażoną w głębokim oleju. Mnie jakoś niespecjalnie fascynował pomysł połączenia słodkiej bułki z panierką, a na koniec usmażenia tego w gorącym oleju, ale moje koleżanki nie mogły się wręcz doczekać skosztowania właśnie tej grzesznej opcji. Ustawiłyśmy się zatem w kolejce do miejsca, które przewodnik polecał jako najlepsze, by skosztować agemomiji (揚げもみじ) – smażonych momiji. Patrząc na liczne manjū nakłute na patyki, a następnie wrzucane do gorącego oleju, trochę odbierało mi apetyt, ale stwierdziłam, że raz się żyje i trzeba także takiej zamerykanizowanej wersji spróbować. O dziwo, w połączeniu z czarką zielonej herbaty, smażone manjū na patyku było całkiem smaczne!\nJa jednak pozostanę chyba w materii anko-tradycjonalistką. Najbardziej smakowały mi świeżo wypiekane momiji w jednym z największych sklepów na całej Miyajimie. Musiałam czekać na ich przygotowanie kilkanaście minut, ale uwierzcie mi, że było warto. I to jak.\nPo zjedzeniu gorącego ciastka wydałam niemalże fortunę na momiji manjū w przeróżnych smakach. Zielona herbata, krem, czekolada… Plus oczywiście kilka rożnych typów anko. Wymówką było obdarowanie znajomych, ale i tak przed powrotem do Tokio zjadłam sporo z nich sama, bez niczyjej pomocy. Ale to tak w ramach poznawania japońskiej kultury, czyż nie?\nNie tylko ja postanowiłam obkupić się w masę momiji, więc razem z koleżankami wyszłyśmy po jakiejś godzinie ze sklepu z żołądkami pełnymi słodkich pyszności i z torbami pełnymi mniejszych i większych pudełek, przeznaczonych czy to dla rodziny, czy też dla kolegów z pracy. Weszłam na moment do malutkiego sklepu, aby obejrzeć proces produkcji tych przysmaków, kiedy nagle usłyszałam krzyk. Wybiegłam na ulicę i widok który mnie zastał nie wiem czy mnie bardziej roześmiał czy przeraził. Moja drobna koleżanka szarpała się z sarną o torbę z momiji manjū, a po chwili usłyszałam dźwięk dartego papieru. Sarna próbowała dobrać się do zawartości torby, ale jako że się jej nie udało, zadowoliła się wywalczonym fragmentem torby, który zaczęła szarpać i gryźć w ferworze. Chyba miałam dobre przeczucie, że jednak coś z tymi sarnami jest nie do końca w porządku. Bliżej jej było do psa niż do obrazu uroczego bambi, który do tej pory miałam zakodowany w swojej świadomości, kiedykolwiek tylko pomyślałam o sarnach. Sarny w Narze są o wiele bardziej urocze!\nLekko roztrzęsione udałyśmy się na dłuższy spacer wzdłuż morza, z zamiarem poczekania na rychły zmierzch i obejrzenia sławetnej torii w wersji nocnej. Muszę przyznać, że mimo deszczu i ogólnego zmęczenia, warto było czekać na ten moment kilka dobrych godzin. Bo naprawdę brama otoczona wodą i podświetlona światłem reflektorów robi nieziemskie wrażenie. Jakby była otoczona jakąś magiczną aura, niemalże ogromną aureolą.\nNajbardziej podobało mi się chyba jednak to, że oprócz nas nie było w pobliżu nikogo. Żadnych marudzących dzieci, znudzonych turystów ani niezadowolonych z pogody par z nosem spuszczonym na kwintę. Przysiadłam na murku i siedziałam tak, bez ruchu, patrząc na lekko falujące odbicie bramy w wodzie. Trudno się było nie zgodzić z wyborem Hayashi Gahō. Nieważne czy świątynia Itsukushima jest częścią takiej czy innej listy pięknych miejsc, z pewnością na to zasługuje. Zwłaszcza gdy można ją podziwiać bez żadnych zbędnych przeszkód, wsłuchując się jedynie w szum fal i wpatrując w jej nieziemską aurę. Może faktycznie jest coś w tym miejscu na swój sposób świętego albo po prostu nie do pojęcia ludzkimi zmysłami? Żałuję, że nie udało mi się zobaczyć serca wyspy – góry Misen. Jednakże dzięki temu mam powód by tu jeszcze wrócić i spędzić na wysepce kolejny dzień czy dwa.\nTagsJaponia Miyajima Prefektura Hiroszima\n1 comment on “Miyajima (宮島), czyli wyspa niedoskonałego piękna”\nHahahah, no pięknie! Mi się też trafił odpływ kiedy odwiedzałam wyspę 😉\nPrevious Post Hiroszima (広島), czyli miasto feniksPrevious Post\nNext Post Sendai (仙台) – w cieniu „Jednookiego Smoka”Next Post\nKluczowe dla zrozumienia wabi-sabi jest „pojęcie „ubóstwa” i płynącej z niego prostoty, surowości, ale i samotności”.\nWięcej o tym możecie przeczytać w eseju „Wabi sabi. Estetyczny ascetyzm w sztuce zen” Barbary Cichy


Medziugorje (Medjugorje, Medjugorie). Orędzia z 1999\nOrędzia Matki Bożej dla parafii w Medziugorju i dla świata – 1999\n25.01.1999 25.02.1999 18.03.1999 25.03.1999 25.04.1999\n25.05.1999 25.06.1999 25.06.1999 25.07.1999 25.08.1999\n25.09.1999 25.10.1999 25.11.1999 25.12.1999 25.12.1999\nOrędzie z 25 stycznia 1999\nOrędzie z 25 lutego 1999\nDoroczne objawienie Mirianie Soldo, 18 marca 1999\nDrogie dzieci, pragnę, abyście Mi oddali wasze serca, abym mogła was poprowadzić po drodze, która wiedzie do światła i do życia wiecznego. Ja nie chcę, aby wasze serca błądziły w ciemnościach. Pomogę wam. Będę z wami na tej drodze odkrywania miłości i miłosierdzia Boga. Jako Matka proszę was, abyście Mi to pozwolili uczynić. Dziękuję, że odpowiedzieliście na Moje wezwanie.\nObjawienie trwało 6 minut (od 10.14 do 10.20) Najświętsza Panna mówiła o tajemnicach. Wszystkich pobłogosławiła.\nOrędzie Matki Bożej z 25 marca 1999\nDrogie dzieci, zachęcam was do modlitwy sercem. W szczególny sposób, drogie dzieci, wzywam was do modlitwy o nawrócenie grzeszników, za tych, którzy przeszywają Moje Serce i Serce Mojego Syna Jezusa mieczem nienawiści i codziennego bluźnierstwa. Módlmy się, drogie dzieci, za tych wszystkich, którzy nie pragną poznać miłości Boga, nawet jeśli są w Kościele (należą do Kościoła). Módlmy się, żeby się nawrócili, aby miłość ożywiła Kościół. To jedynie poprzez miłość i modlitwę, drogie dzieci, możecie przeżyć ten czas, dany wam na nawrócenie. Umieśćcie Boga na pierwszym miejscu, a wtedy zmartwychwstały stanie się waszym przyjacielem. Dziękuję, że odpowiedzieliście na Moje wezwanie.\nOrędzie Matki Bożej z 25 kwietnia 1999\nOrędzie Matki Bożej z 25 maja 1999\nOrędzie Matki Bożej z 25 czerwca 1999\nOrędzie Matki Bożej z 25 czerwca 1999 doroczne objawienie Ivance\nDo objawienia trwającego 7-8 min. doszło w domu Ivanki, jedynie w obecności rodziny: męża i ich trojga dzieci. Po objawieniu powiedziała, że modliła się za parafię i za rodziny. Powierzyła je Gospie, od której otrzymała następujące orędzie:\n«Drogie dzieci, dziękujcie Mojemu Synowi za wszelkie łaski, jakich On wam udzielił. Módlcie się o pokój, módlcie się o pokój, módlcie się o pokój!»\nOrędzie Matki Bożej z 25 lipca 1999\nDrogie dzieci! Dziś znowu cieszę się wraz z wami i zachęcam was wszystkich do modlitwy sercem. Zachęcam was, drogie dzieci, żebyście tutaj wszyscy dziękowali Bogu ze mną za łaski, jakie zostały wam udzielone za Moim pośrednictwem. Pragnę, abyście zrozumieli, że chcę tutaj stworzyć nie tylko miejsce modlitwy, lecz także – spotkania serc. Pragnę, aby Moje Serce, Serce Jezusa i wasze serca zlały się w jedno serce miłości i pokoju. To dlatego, drogie dzieci, módlcie się i cieszcie wszystkim, co Bóg tu czyni, choć szatan wywołuje kłótnie i niepokój. Ja jestem z wami i prowadzę was wszystkich po drodze miłości.\nOrędzie Matki Bożej z 25 sierpnia 1999\nDrogie dzieci! Dzisiaj znowu wzywam was do wychwalania Boga Stworzyciela w barwach przyrody. On nawet poprzez najmniejszy kwiat mówi wam o Swoim pięknie i głębi miłości, z którą was stworzył. Drogie dzieci! Niech modlitwa wypływa z waszych serc jak świeża woda za źródła. Niech pola pszenicy mówią wam o miłosierdziu Boga do każdego stworzenia. Dlatego odnówcie modlitwę dziękczynną za wszystko, co On wam dał.\nOrędzie Matki Bożej z 25 września 1999\nDrogie dzieci! Dziś zapraszam was na nowo do stania się posłańcami Mojego pokoju. Szczególnie teraz, kiedy mówi się, że Bóg jest daleko, lecz w rzeczywistości On nigdy nie był bliżej was. Wzywam was, żebyście przez lekturę Pisma Świętego odnowili modlitwę w waszych rodzinach, a wtedy doświadczycie radości ze spotkania z Bogiem, który kocha nieskończenie Swoje stworzenia. Dziękuję, że odpowiedziałyście na Moje wezwanie.\nOrędzie Matki Bożej z 25 października 1999\nDrogie dzieci! Nie zapominajcie: To jest czas łaski, dlatego - módlcie się, módlcie się, módlcie się. Dziękuję, że odpowiedzieliście na moje wezwanie.\nOrędzie Matki Bożej z 25 listopada 1999\nDrogie dzieci! Dziś zachęcam was do modlitwy. W tym czasie łaski niech krzyż będzie dla was znakiem wskazującym miłość i jedność, poprzez które przychodzi prawdziwy pokój. Dlatego, drogie dzieci, módlcie się w tym czasie, zwłaszcza o to, aby w waszych sercach narodził się mały Jezus, Stwórca pokoju. Jedynie poprzez modlitwę będziecie mogli stać się Moimi apostołami pokoju w tym świecie pozbawionym pokoju. Dlatego módlcie się, aż modlitwa stanie się dla was radością.\nOrędzie Matki Bożej z Medziugorja z 25 grudnia 1999:\nDrogie dzieci! To jest czas łaski. Drogie dzieci, dziś w sposób szczególny - z małym Jezusem, którego trzymam w ramionach - daję wam możliwość zdecydowania się na pokój. Przez wasze "tak" dla pokoju i przez wasze zdecydowanie się na Boga otwiera się nowa możliwość pokoju. To jedynie w ten sposób, drogie dzieci, czas tego wieku stanie się dla was czasem pokoju i pomyślności. To dlatego postawcie małego Jezusa, nowo narodzonego, na pierwszym miejscu w waszym życiu, a On was poprowadzi na drogę zbawienia. Dziękuję, że odpowiedzieliście na Moje wezwanie.\nObjawienie Jakowowi Colo w Boże Narodzenie 1999\nObjawienie rozpoczęło się o 15.00 i trwało 10 minut. Najświętsza Panna przybyła radosna, w złotej sukni, z Dzieciątkiem Jezus w ramionach. Mówiła o tajemnicach i wszystkich pobłogosławiła. Dała następujące orędzie:\nDrogie dzieci, dziś z okazji narodzin Mojego Syna, kiedy Moje Serce napełnia niezmierzona radość i miłość, zapraszam was do całkowitego otwarcia się i do całkowitego zawierzenia Bogu. Wyrzućcie z waszych serc wszelką ciemność i pozwólcie, aby światłość Boga, miłość Boga weszła do waszego serca i pozostała w nim na zawsze. Bądźcie nosicielami światła i miłości Boga dla wszystkich, aby w was i poprzez was wszyscy mogli odczuć i doświadczyć prawdziwej światłości i miłości, jakie tylko Bóg może wam dać. Udzielam wam Mojego matczynego błogosławieństwa.


Nowe połączenia PolskiBus.com z Radomia! - Centrum PRasowe\nPolskiBus.com ma przyjemność poinformować, że w związku z dynamicznym rozwojem siatki połączeń już od 3 marca linie P6 i P10 będą miały nowy przystanek w Radomiu. Dzięki temu mieszkańcy tego miasta otrzymują możliwość planowania podróży do aż 5 nowych miast.\nNowość w siatce połączeń PolskiBus.com - linie P6 i P10 będą miały nowy przystanek w Radomiu!\nMieszkańcy Radomia otrzymują dodatkową możliwość podróży do aż 5 nowych miast - Kielc, Krakowa, Ostrowca Świętokrzyskiego, Zakopanego oraz Rzeszowa\nPolskiBus.com ma ogromną przyjemność poinformować, że w związku z dynamicznym rozwojem siatki połączeń już od 3 marca linie P6 i P10 będą miały nowy przystanek w Radomiu. Dzięki temu mieszkańcy tego miasta otrzymują wspaniałą możliwość planowania podróży do aż 5 nowych, dodatkowych miast - Kielc, Krakowa, Ostrowca Świętokrzyskiego, Zakopanego oraz Rzeszowa oraz większą liczbę kursów do Warszawy - aż 15 połączeń dziennie! Już dziś, 24 lutego rezerwuj bilety na stronie www.polskibus.com.\n„Z przyjemnością chciałbym poinformować o nowych i niezwykle pozytywnych zmianach dla mieszkańców Radomia. W ramach rozbudowy naszej siatki połączeń, już od 3 marca autokary PolskiBus.com kursujące na liniach P6 i P10 będą zatrzymywały się w tym mieście. Dzięki temu Radom zyskuje nowe połączenia z kolejnymi wspaniałymi miastami oraz dodatkową liczbę codziennych kursów do stolicy. Jestem przekonany, że nasi Pasażerowie docenią to udogodnienie, które daje im jeszcze większe możliwości planowania komfortowych podróży z PolskiBus.com." - mówi Piotr Bezulski, Dyrektor Zarządzający PolskiBus.com.\nWszystkie kursy zarówno do, jak i z Radomia, są realizowane z przystanku Dworzec PKS przy ul. B. Prażmowskiego 8. Autokary PolskiBus.com z Radomia w kierunku Warszawy odjeżdżają codziennie o godzinach: 03:05, 04:45, 10:15, 11:15, 12:05, 13:40, 14:35, 15:25, 17:25, 19:05, 20:30, 21:20, 21:45, 22:15. Kursy do Krakowa będą realizowane o godzinach: 01:30, 07:45, 08:45, 09:45, 11:45, 14:45, 16:00, 17:30, 19:30, 21:15; a do Zakopanego o: 01:30, 08:45, 11:45, 16:00, 17:30. Autokary z Radomia w kierunku Rzeszowa odjeżdżają o godzinach: 01:45, 10:00, 13:45, 17:45, 20:15. Zaktualizowany rozkład jazdy jest dostępny na stronie internetowej www.polskibus.com/timetable.


Najlepsze akcje Jana Błachowicza w UFC! Przypominamy niesamowitą karierę Polaka [WIDEO] | Fansportu.pl\nStrona główna UFC Najlepsze akcje Jana Błachowicza w UFC! Przypominamy niesamowitą karierę Polaka\nFot. Najlepsze akcje Błachowicza, YouTube\nOd największej walki w historii polskiego MMA dzieli nas zaledwie kilkanaście godzin! W nocy z soboty na niedzielę odbędzie się UFC 259, a w main evencie zobaczymy starcie Jan Błachowicz vs Israel Adesanya.\nDla Cieszyńskiego Księcia jest to 37 walka w karierze. Polak do UFC trafił w 2014 roku. W debiucie już w 1. rundzie znokautował Latifiego. Niestety w kolejnych 5 walkach przegrał aż 4 razy.\nPolak mimo kolejnej porażki nie poddał się i powrócił do oktagonu 6 miesięcy później, żeby w fantastyczny sposób poddaniem duszeniem zza pleców Devina Clarka. To zwycięstwo rozpoczęło serię 4 wygranych. Passa została przerwana przez Thiago Santosa, jednak było to jedynie potknięcie w drodze na sam szczyt.\nBłachowicz vs. Adesanya – transmisja online. Gdzie oglądać? Kiedy walka?\nPo porażce z Brazylijczykiem Błachowicz pokazał, czym jest legendarna polska siła i zwyciężył kolejne 4 walki, w tym 3 przez potężne nokauty. Najpierw połamał szczękę Luke Rockholda. Następnie w pierwszej rundzie prawym sierpowym wyeliminował Corey’a Andersona.\nW ostatniej wale zmierzył się z Dominickiem Reyesem. Błachowicz mocno obił swojego rywala, połamał mu nos i w drugiej rundzie odniósł historyczne zwycięstwo. Jako pierwszy fighter z Polski zdobył mistrzostwo UFC.\nW pierwszej obronie pasa stanie do walki z niepokonanym Israelem Adesanya. Przed Błachowiczem prawdopodobnie największe wyzwanie w dotychczasowej karierze. Jeśli Nigeryjczyk zwycięży, będzie podwójnym mistrzem. Cieszyński Książę ma natomiast szansę na to by stać się prawdziwą gwiazdą UFC.\nPoprzedni artykułBest of Israel Adesanya: Najlepsze akcje w wykonaniu rywala Jana Błachowicza [WIDEO]\nNastępny artykułKibice Czerno More Warny uczcili rocznicę powstania klubu [WIDEO]\nWyniki na żywo z gali WOTORE III. Walki na gołe pięści....


„Dopóki czytasz, dopóty jesteśmy razem” (Ann Kirschner, "Listy z pudełka") – Zacofany w lekturze\nBrzmi to jak wstęp do banalnego romansu, ale jest jak najbardziej poważną historią o odtwarzaniu świata polskich ortodoksyjnych Żydów, który przestał istnieć wraz z zagładą jego mieszkańców. Sala Garncarz pochodziła z rodziny pobożnych, biednych Żydów z Sosnowca. Z całego licznego rodzeństwa ona przejawiała największą ciekawość świata, jej najtrudniej było usiedzieć w miejscu. Po wybuchu wojny Sosnowiec włączony został do Rzeszy, a tamtejsi Żydzi, poddani restrykcyjnemu prawu, mieli stać się niewolniczą siłą roboczą w obozach Organizacji Schmelt, pracować w fabrykach i na budowach.\nW październiku 1940 roku przyszło wezwanie, nakazujące starszej siostrze Sali, Róży, zgłosić się do obozu pracy w Geppersdorfie (dziś Rzędziwojowice). Sala postanowiła pojechać tam zamiast Róży, która, jej zdaniem, była zbyt wątła, by dać sobie radę. Teoretycznie miała przebywać poza domem sześć tygodni, pozostała w obozach do końca wojny, co – paradoksalnie – być może uratowało jej życie. Wiedziona, jak to nazwała jej córka, „instynktem archiwistki” od początku starannie zbierała listy z domu i od przyjaciółek, liściki wymieniane w obozie, urodzinowe laurki, zdjęcia; skrzętnie ukrywane przed rewizjami stały się podstawą do rekonstrukcji losów Sali i jej rodziny, wymownym świadectwem czasów Zagłady.\nKorespondencja nawiązana została dość szybko, chociaż z powodu obozowych ograniczeń pozostawała raczej jednostronna. Sala mogła pisać rzadko i zdawkowo opisywać swoje życie. Rodzice i siostry nie bardzo mogli sobie na tej podstawie wyobrazić obozową rzeczywistość: ciężką pracę, szykany, marne wyżywienie, kiepskie warunki mieszkaniowe, chociaż współczuli Sali oderwania od najbliższych i mocno za nią tęsknili. Listy z domu wypełniały drobne detale życia codziennego, ale też upomnienia Róży, by młodsza siostra pamiętała o wpojonych jej zasadach religijnych i moralnych. Wsparciem dla Sali w nowych warunkach była energiczna, starsza przyjaciółka Ala Gertner (stracona w 1945 roku w Auschwitz za pomoc w przygotowaniu buntu Sonderkommando), której w korespondencji poświęcano wiele miejsca. Obie strony zdawały sobie sprawę z wartości listownych więzów: „Czy wiesz, dlaczego tak dużo piszę? – pytała Róża. – Bo dopóki czytasz, dopóty jesteśmy razem”.\nW 1942 roku, wraz z pogarszaniem się warunków w sosnowieckim getcie, zmienił się ton listów do Sali. Nagle wiele spraw opisywano półsłówkami, ale wszystko wskazywało na to, że rodzina głoduje, a marny obozowy wikt stał się rzeczą godną zazdrości: „Po wielekroć dziękujemy Bogu, że co by się nie działo, nie musisz się martwić o jedzenie, a to wiele znaczy. […] Szczególnie dobrze nie wyglądamy, bo niby jakim sposobem?” Kilka dni później Róża jeszcze dobitniej wyraziła, jak wygląda sytuacja w Sosnowcu: „jesteśmy przeszczęśliwi, że nie ma Cię dziś z nami”. W getcie wszyscy drżeli przed wywózkami (określanymi w listach mianem „wesela”), a jedynym sposobem zabezpieczenia się przed nimi było zdobycie dobrej pracy.\nListy z domu urwały się po 12 sierpnia 1942 roku, kiedy zlikwidowano getto w Sosnowcu.\nOpowieść Ann Kirschner jest przejmująca dzięki wykorzystaniu pamiątek matki. Czytamy listy, przeplatane rzeczowym komentarzem autorki, uściślającym i wyjaśniającym wiadomości z korespondencji. Ponieważ nie zachowały się listy Sali, jej dzieje są słabiej zarysowane niż historia rodziny pozostawionej w Sosnowcu; jej przejścia wydają się mniej dramatyczne niż los reszty Garncarzy. Dopiero w drugiej połowie opowieści Sala wraca na pierwszy plan, kiedy próbuje poznać losy swoich sióstr i rodziców, nawiązać pozrywane kontakty, a wreszcie, już po wojnie, ułożyć sobie na nowo życie. Niewiele wspomnień ocalonych z Holokaustu jest tak bogato udokumentowanych; Sali udało się zachować listy ponad 80 nadawców. Materiały te można oglądać na stronie internetowej: http://web-static.nypl.org/exhibitions/sala/index.html wraz z dokładnymi objaśnieniami.\nAnn Kirschner, Listy z pudełka. Sekret mojej mamy, tłum. Barbara Gadomska, Aleksandra Geller, AMF 2008.\n(Visited 526 times, 15 visits today)\nKategorie biografia, historia, Holocaust, Kirschner Ann, wojna 14 komentarzy Zobacz wpisy\n14 komentarzy do wpisu „„Dopóki czytasz, dopóty jesteśmy razem” (Ann Kirschner, “Listy z pudełka”)”\nKoniecznie będę musiała przeczytać. Świetna jest też strona, do której link podajesz na końcu recenzji.\nJa ostatnio intensywnie zastanawiałam się nad tą książką i chyba się na nią zdecyduję.\nStrona znakomita, przystępna, a ilustracje robią wrażenie. O projekcie amerykańskich uczennic czytałem w książce Mieszkowskiej o Sendlerowej, faktycznie może być to ciekawa opowieść.\n12 maja 2013 o 19:06\nTo prawda, bardzo wzruszające są też reprodukcje listów i pocztówek na tej stronie. I rzeczywiście to wszystko opisane jest tak, że nawet osoba zupełnie niezorientowana w temacie nie poczuje się zagubiona. Na pewno jeszcze większe wrażenie musiała robić wystawa, bo wyczytałam, że ta strona jest internetowym zapisem ekspozycji, którą można było zwiedzić w 2006 r. w Nowym Jorku.\n13 maja 2013 o 06:00\nZbyt dokładne czytanie opisów na stronie może zastąpić lekturę książki – trzeba uważać.\n12 maja 2013 o 20:20\nTo są historie, które w miarę upływu lat stają się dla nas coraz bardziej niewyobrażalne. Niesamowite jest to, że Sala przechowała wszystkie te listy i że prowadzenie takiej korespondencji z osadzonymi w obozach było w ogóle dopuszczalne. Swoją drogą, zaintrygowały mnie zamieszczone na podlinkowanej stronie zdjęcia kartek z urodzinowymi życzeniami stu dwudziestu, nie zaś stu lat. Czemu akurat tylu?\nSala była w obozie pracy, przynajmniej początkowo wabiono do nich ochotników, więc listy do domu wręcz popierano – jako czynnik propagandowy. Korespondencja krążyła, choć nie bez zakłóceń.\nŻydzi życzyli swoim współwyznawcom 120 lat życia, gdyż wierzyli, że Mojżesz żył aż 120 lat. Takie wyjaśnienie znalazłem: http://tygodnik.onet.pl/0,60,34706,wecot_haberacha,artykul.html\nA dziękuję za wyjaśnienie, zawsze to miło poszerzać sobie horyzonty!\nMojżesz zawsze wydawał mi się z tych starotestamentowych, którzy osiągnęli najlepsze wyniki w długości życia (swego czasu wertowałam Stary Testament z wypiekami na twarzy, fascynując się tym, że można było żyć np. 846 lat), ale Żydzi z pewnością zgłębili tę tematykę bardziej dogłębnie niż ja.\n13 maja 2013 o 09:34\nPolecam się na przyszłość. A kwestii bohaterów co to żyli 846 lat przeczytałem kiedyś, że trzeba te liczby dzielić przez jakiś tam czynnik wynikający ze zmiany sposobów określania roku i wtedy uzyskamy normalniejszy wiek. Ale to pisał pan, który wierzył, że piramidy wybudowały ufoludki, więc i w tej kwestii mógł fantazjować:)\n13 maja 2013 o 13:17\nTu też tak napisali, więc na Twoim miejscu zmodyfikowałabym i poglądy na temat pochodzenia piramid!:P\nWidać hasło w wikipedii oparto na tejże książce o piramidach:P Chociaż może to nie autor inkryminowanego dzieła był autorem teorii o roku księżycowym:)\nKsiążka zapowiada się świetnie. Lubię takie lektury, jednak ich czytanie to jest bardzo trudne zadanie, przynajmniej dla mnie. Wojenne książki potrafią mnie przygnębić, ale i tak uważam, że warto, a nawet trzeba, po nie sięgać.\n13 maja 2013 o 06:01\nMyślę, że dla większości czytelników takie książki są trudne i wywołują przygnębienie. Ale czytać je, moim zdaniem, trzeba.\n13 maja 2013 o 17:08\nJedno z największych przeżyć w Muzeum Powstania Warszawskiego to właśnie listy z tamtych dni pisane przez dzieci, dorosłych (wzruszające i porażające), podobnie, jak listy pewnego żydowskiego małżeństwa na krakowskiej wystawie w Galerii Galicia. Jakże dziś żałuję, że nie zapamiętałam ich bohaterów. A biblijny wiek zawsze wydawał mi się taki bardziej symboliczny, niż realny, choć z drugiej strony, jeśli po przekroczeniu setki otrzymuje się 200 % emerytury, to po przekroczeniu 800 lat? no żyć, nie umierać.\n13 maja 2013 o 17:41\nSzkoda, że w polskim internecie takich kolekcji jak na lekarstwo.\nPo przekroczeniu 800 lat to już i klinika rządowa, i pochówek z kompanią reprezentacyjną:P


Apartamenty z 2 sypialniami w rozsądnych cenach z ładnym widokiem w Mahmutlar w Alanyi na sprzedaż\nNowoczesne niedrogie apartamenty z niesamowitym widokiem w Mahmutlar w Alanyi\nOdległość od centrum i morza.\nCiekawe apartamenty w Alanyi w rozsądnych cenach Oferują niesamowity widok na morze i góry\nKompleks zlokalizowany na wzgórzach Mahmutlar/Alanya, 3-pokojowe mieszkania i 4-pokojowe penthousy na sprzedaż w Sultan Hills III posiadają spektakularne widoki na góry i Morze Śródziemne.\nSultan Hills III jest zbudowany blisko plaży. Na osiedlu tym można osiągnąć spokój umysłu i odpocząć od stresów miasta. Niedaleko jest centrum miasta, około 10 minut piechotą, a tam znajdują się liczne restauracje, bary i sklepy. W okolicy tych nadmorskich mieszkań, dwa razy w tygodniu, organizowany jest bazar na którym lokalni farmerzy sprzedają świeże owoce i warzywa.\nbasen z brodzikiem, sauna, fitness, plac zabaw, tenis stołowy, bilard, boisko do koszykówki, generator zasilania awaryjnego, winda panoramiczna, zbiorcza instalacja telewizji satelitarnej, ochrona 24/7, parking, pięknie urządzony ogród.


Białko, jako paliwo napędowe organizmu – Play Newsy\nDom Newsy Białko, jako paliwo napędowe organizmu\nBiałko stanowi budulec naszego organizmu i choć potocznie kojarzy się z odpowiednim stanem naszych włosów, skóry i paznokci, często zapominamy o tym, że aby nasza sylwetka zdrowo i atletycznie się prezentowała, należy dostarczać naszemu organizmowi odpowiednich ilość tego makroskładnika.\nJaką ilość białka należy spożywać?\nNajczęściej zaleca się spożywani od 0,6-1 grama białka na kilogram masy naszego ciała. Taka ilość pozwoli nam swobodne budować masę mięśniową, nie zmuszając przy tym nerek do nadmiernej pracy, która byłaby spowodowana zbyt dużymi ilościami protein w naszym organizmie. Warto pamiętać, że białka będą świetnie sprawdzały się, jako makroskładnik dla osób, będących na diecie redukcyjnej tkankę tłuszczową – dzięki aminokwasom, które są w nich zawarte nasz organizm musi zużyć większe ilości energii, aby rozłożyć cząsteczki przyjętego pokarmu. Dodatkowo spożywanie dużej ilości protein daje nam stosunkowo szybkie i długotrwałe uczucie sytości względem tłuszczy oraz węglowodanów.\nSkąd pozyskiwać białko?\nGłównym i łatwo dostępnym źródłem białka są produkty odzwierzęca, zwłaszcza z drobiu – kurczak, indyk, jajka. Jeśli nie mamy żadnych nietolerancji świetnie sprawdzi się także nabiał – twaróg, serki wiejskie czy wysokobiałkowe jogurty. Jeśli zależy nam na diecie roślinnej, to duże ilości protein dostarczą nam warzywa strączkowe, takiej jak np. fasola. Obecnie popularnym rozwiązaniem jest także dostarczanie białka z odżywek białkowych, które są już powszechnie dostępne na rynku. Mogą one być tradycyjne, dla osób spożywających nabiał bądź wegańskie.\nPoprzedni artykuł Nie płacz, kiedy nie jadę\nNastępny artykuł Skup samochodów – ile można zarobić na sprzedaży auta?


Sklep Zoologiczno-Wędkarski Sp.c. Janina, Bernard, Marzena i Rafał Wojtaszek - Artykuły zoologiczne Orzesze woj. śląskie | Panorama Firm\nSklep Zoologiczno-Wędkarski Sp.c. Janina, Bernard, Marzena i Rafał Wojtaszek\nSzeroki wybór artykułów dla zwierząt\nul. Matejki 3, 43-180 Orzesze śląskie\n(32) 221 30 29\nOpis działalności firmy Sklep Zoologiczno-Wędkarski Sp.c. Janina, Bernard, Marzena i Rafał Wojtaszek w Orzesze\nFirmę Wojtaszek założyliśmy w 1993 roku. Nasza siedziba znajduje się w Orzeszu, w województwie śląskim. Właścicielami są Janina i Bernard Wojtaszek.\nProwadzimy sklep zoologiczno-wędkarski. Posiadamy szeroki asortyment artykułów. Służymy radą i pomocą w doborze odpowiednich produktów. Mamy wiele gatunków ryb i gryzoni oraz ptaków. Ponadto oferujemy duży wybór karm dla psów i kotów takich firm jak:\nMamy karmę dla ptaków i gryzoni. Naszą karmę można kupić również na wagę. Oferujemy niezbędne artykułu dla zwierząt. Zarówno do pielęgnacji, jak i odpoczynku czy transportu.\nW sklepie Wojtaszek zapewniamy szeroki wybór sprzętu wędkarskiego krajowych i zagranicznych producentów, między innymi JAXON, MIKADO, MITCHELL, MISTRALL, KONGER, ABU GARCIA, DRAGON, BERKLEY oraz wiele innych. Artykuły są przeznaczone zarówno dla zaawansowanych jak i początkujących wędkarzy. W stałej sprzedaży posiadamy sztuczne przynęty i najlepszej jakości zanęty, które swoje zastosowanie znajdą w różnych metodach połowów. Dodatkowo kupicie u nas różnorodne ryby i rośliny, akwaria oraz sprzęt akwarystyczny.\nGwarantujemy najwyższą jakość oferowanych produktów i konkurencyjne ceny!\nKarmy dla psów i kotów takich firm jak Royal Canin, Eukanuba, Arion, Purina, Josera, Brit, Ontario, Bozita, Pedigree.\nPokarmy dla gryzoni i ptaków: Nestor, Vitapol, Vitakraft, Dako-Art, Kameleon, Versele-LAGA, Tropifit, Megan.\nKlatki dla zwierząt firmy Inter-zoo, Ferplast i inne.\nSprzęt wędkarski, zarówno krajowych jak i zagranicznych producentów, takich jak: JAXON, MIKADO, MITCHELL, MISTRALL, KONGER, ABU GARCIA, SHAKESPER, YORK, FUX, KENART, DRAGON, BERKLEY, TRAPER, oraz wiele innych.\nFirma Sklep Zoologiczno-Wędkarski Sp.c. Janina, Bernard, Marzena i Rafał Wojtaszek z lokalizacji: Orzesze świadczy usługi m.in. w wymienionych obszarach:\nSuper, że mają w ofercie tak dużo rodzajów akwariów. Widać, że można wybierać spośród takich, jakie najbardziej odpowiadają.\nŚwietnie, że można mieć do nich takie zaufanie. Wiem, że jak doradzą mi zakup karmy to będzie to najlepsza karma.\nKupuję tam już od wielu lat. Ani razu się nie zawiodłem.\nŚwietny sklep zoologiczny. Polecam gdzie tylko mogę.\nKupuję tam karmę dla mojego psa. W tym sklepie mogę być pewna jakości :)\nMają fajną ofertę. Do tego niedrogo.\nPolecam ten sklep zoologiczny. Warto tam kupować.\nBardzo duży wybór artykułów zoologicznych. Myślę, że każdy znajdzie tam to, czego akurat potrzebuje dla swojego pupila :P\nrośliny do akwarium,\nsprzedaż karm dla psów\nJak prawidłowo stosować przekąski funkcjonalne w diecie psa?\nWielu właścicieli psów stosuje wysokiej jakości karmy dla psów, w nagrodę dając im resztki ze stołu w ramach przekąski lub nagrody. Czy jest to dobry zwyczaj?\nSklep Zoologiczno-Wędkarski: Jakie są korzyści z podawania karm specjalistycznych?\nZakup karmy dla zwierząt chorych powinien obejmować produkty zbilansowane, czyli takie jak w sklepie zoologicznym w Orzeszu. Czym są karmy specjalistyczne?\nZdrowa karma dla twojego psa\nJeśli zależy ci na zdrowiu i dobrej kondycji twojego psa, zainwestuj w wysokiej jakości, odpowiednio dobrane karmy mokre i suche.