Zimbabwe: Zatrzymać - zwolnić - Afryka.org | Fundacja Afryka Inaczej\nZimbabwe: Zatrzymać – zwolnić\n5 czerwca 2008 • Wiadomości\nafryka.org • Wiadomości • Zimbabwe: Zatrzymać – zwolnić\nWłaściwie nie ma już dnia bez doniesień o kolejnych aktach przemocy w Zimbabwe. Tuż przed wyborami, które odbędą się 27 czerwca br. atmosfera staje się coraz bardziej napięta. W środę do został zatrzymany przywódca opozycji, Morgan Tsvangirai.\nTsvangirai, który przewodzi opozycyjnemu Movement for the Democratic Change (MDC) był już kilkakrotnie zatrzymywany przez policję. Dwa razy postawiono mu nawet zarzut zdrady stanu, a w ubiegłym roku został dotkliwie pobity przez policję.\nTa ostatnia jest narzędziem w rękach prezydenta Roberta Mugabe, który przegrał w marcu z Tsvangirai’em w wyborach prezydenckich. A ponieważ komisja wyborcza, również kontrolowana przez Mugabe, ogłosiła, że Tsvangirai nie zdobył wystarczającej większości głosów, 27 czerwca odbędzie się ich druga tura.\nTeraz Mugabe chce być znacznie lepiej przygotowany. Dlatego za pośrednictwem policji, armii i bojówek swojej partii Zimbabwe African National Union – Patriotic Front (ZANU-PF), stara się osłabić obóz rywala w wyścigu o fotel prezydenta.\nTsvangirai został zatrzymany w trakcie prowadzenia swojej kampanii wyborczej. Jednak po kilku godzinach policja wypuściła go i nie postawiono mu żadnego zarzutu. Wcześniej z aresztu został wypuszczony inny opozycjonista, Arthur Mutambara, który trafił za kraty po skrytykowaniu prezydenta Mugabe.\nA sam Mugabe? Pojechał na szczyt poświęcony kryzysowi żywnościowemu, zorganizowany w Rzymie przez FAO, chociaż to Mugabe jest wskazywany jako przyczyna podobnego kryzysu w Zimbabwe.\nAle nawet pod jego nieobecność w kraju walka o władzę w Zimbabwe trwa.\n#mdc #mugabe #Tsvangirai #wybory #zanu #zimbabwe


Apartamenty w Saignelegier - Oferty apartamentów w Saignelegier - eSky.pl\nApartamenty - Saignelegier\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej apartamentów w Saignelegier\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Saignelegier są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Saignelegier zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nSaignelegier - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Saignelegier charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Saignelegier z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Saignelegier znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Saignelegier?\nDostępne apartamenty w Saignelegier w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Saignelegier posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Saignelegier?\nUdogodnienia w apartamentach w Saignelegier są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Saignelegier przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Saignelegier?\nRezerwacja apartamentów w Saignelegier jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Saignelegier wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Saignelegier?\nCena apartamentu w Saignelegier jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Saignelegier są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Barraux


BEST WESTERN TIVERTON HOTEL (Anglia) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Best Western Tiverton Hotel\nHotele w pobliżu Monsters Mansion\nHotele w pobliżu Tiverton Canal Co\nHotele w pobliżu Yearlstone Vineyard\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Best Western Tiverton Hotel\nAtrakcje w pobliżu obiektu Best Western Tiverton Hotel\nBest Western Tiverton Hotel opinie\nNr 2 wśród 5 hoteli w lokalizacji Tiverton\nBlundells Road, Tiverton EX16 4DB Anglia\nPort Lotniczy Exeter19 km\nUżytkownik FoxyPhilDerby napisał recenzję lip 2017\nDerby79 przesłanych treści44 podziękowania\nSkorzystaliśmy z tego hotelu na jedną noc w drodze powrotnej z Kornwalii. Miły hotel z pokojami dobrej wielkości. Restauracja i bar były bardzo dobre i dobre jedzenie. Jest to trzy gwiazdki więc to, co dostajesz. Jednak hotel jest w, co wydaje się być, przemysłowej dzielnicy z…\nMatka moja żona i teść i ja właśnie był to piękny czas w tym hotelu. Jedzenie było wspaniałe, a personel dał doskonałą obsługę. Jedna osoba którą otrzymaliśmy dobra obsługa była Rachel w jadalni. Nic nie było zbyt wielkim problemem. Na pewno polecam ten hotel.\nnotts, United Kingdom43 przesłane treści16 podziękowań\nPo raz kolejny cudowny pobyt do naszych ulubionych hotel\nWłaśnie wróciłem z 6 dniowego pobytu. cel do odwiedzenia starszych krewnych i odpocznij sobie. Ten hotel jest coś specjalnego, fantastyczne kierownictwo i wspaniały personel nie więcej niż się spodziewaliśmy. sprawiają, że czujemy się więc tutaj mile widziany. Ashleigh w…\nUżytkownik lincs3 napisał recenzję lip 2017\nZatrzymaliśmy się tutaj na 2 noce na rodzinne wesele w Tiverton . Nie mogę niczego zarzucić! ! Tak bardzo nam się spodobało, że ponownie w tym miesiącu czyste! Przyjazny! Doskonała lokalizacja wspaniałe śniadanie i to dużo\nTrzy noce w interesach spędziliśmy w tym hotelu. Znajduje się w odległości krótkiego spaceru od głównej dzielnicy handlowej w hotelu było cicho i wygodne pokoje i bardzo dobry personel sprzątający. Miasto ma wiele do zaoferowania w tym wielokrotnie nagradzanym muzeum i wiele…\nZdjęcie przesłane przez kierownictwo obiektuBest Western Tiverton Hotel\nUżytkownik ScrapFree opublikował zdjęcie kwi 2017\nFrauenfeld, Szwajcaria259 przesłanych treści17 podziękowań\nUżytkownik Interailtraveller opublikował zdjęcie mar 2016\nBath, Wielka Brytania314 przesłanych treści68 podziękowań\nUżytkownik Elizabeth A opublikował zdjęcie lip 2013\nPortsmouth, Wielka Brytania302 przesłane treści86 podziękowań\nUżytkownik jrhclink zadał pytanie wrz 2018\nBarnstaple, Wielka Brytania1 przesłana treść\nOdpowiedź użytkownika RhysRoberts\nUżytkownik parkes40 zadał pytanie wrz 2017\nUżytkownik 817chris52 zadał pytanie cze 2017\nOdpowiedź użytkownika Janine F\nUżytkownik Devongirlie zadał pytanie lut 2017\nNewton Abbot278 przesłanych treści40 podziękowań


Murcki-Staszic: siedmiu poszkodowanych po wstrząsie pod ziemią - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\n23 sierpnia 2018\tPortal gospodarka i ludzie autor: BL\nW kopalni Murcki-Staszic miał miejsce wczoraj, 22 sierpnia, wypadek zbiorowy. Wstrząs, określany jako lekki, miał miejsce na poziomie 900\nGórnictwo: wstrząs na Marcelu\nRudna: już tylko jeden górnik uwięziony pod ziemią\nKGHM: ratownicy odnaleźli kolejnego górnika\nElektryk 13 września 2018 18:10:56\nKto odpowie za katastrofe jak zerwie sie tzw PIOMA, wisi na włosku jedni jeszcze jada, inni ida obok, ale zgina wszyscy!!! Kto za to odpowie??? 5 taśm z pomostami do jazdy ludzi i wszedzie zakaz kto rzadzi tym BURD...M\ngreg 25 sierpnia 2018 23:36:02\nMoże konkretnie nazwiska tych tępych ŁBÓW Zainteresowani i tak wiedzą o kogo chodzi\nK.D 24 sierpnia 2018 16:37:49\nWitam Was Górnicy.Niech kopalnia przyjmuje taki dozór jak [...] i [...] to ten Staszic bardzo szybko zamkną. Takich tępych i nieudolność ludzi powinno się zatrudnić do zamiataniaulic a nie na kopalnie i to do dozoru PORAŻKA.\nRoman 24 sierpnia 2018 10:24:46\nKWK STASZIC znam bardzodobrze,problemy zaczęły się na tej grubie od 2008 roku ,złe zarządzanie kopalnią,oraz brak fachowców.Serwis fabryczny nie rozwiąże wszystkich problemów.\nŚcianowiec 24 sierpnia 2018 01:12:46\nMasakra jest na ściśnie na wnęce jest ponad 40C nie da sie wytrzymać, jazda na 6 zmian !!!!!!!! Chodnik wentylacyjny ze ściany po 40c zróbcie cos !!!!\nKoń 23 sierpnia 2018 23:30:00\nDozorowy pggg 23 sierpnia 2018 22:47:40\nNapinacie sie a i tak was zamkną\nemeryt 23 sierpnia 2018 21:40:42\nDo Zbyszek: Odeszlem na emeryture z KG3 pare lat temu i mam pewne przypuszczenia i obawy ktoz to moze byc.\nJa 23 sierpnia 2018 21:27:12\nTego dnia był komplet ludzi w scianie. Zle redaktor zinterpretował w artykule. Profilaktyka strzałowa kuleje na tej grubie i tu są winni!\nZbyszek 23 sierpnia 2018 20:36:04\nDo emeryt : Nie chciał by Pan wiedzieć co to za gwiazdor jest ten kierownik\nemeryt 23 sierpnia 2018 19:39:31\nSiedmiu gornikow w scianie na zmiania A to patologia co za gwiazdor jest tam kierownikiem?\nRadek 23 sierpnia 2018 18:41:30\nWymienić [...] i [...] nieudacznik z kwk Śląsk i Pan [...] który prowadzi politykę zamiast fedrować gratulacje za front robót i tylko jedną ścianę którą nie potraficie jechać\nRomeo 23 sierpnia 2018 17:40:07\nMurcki zamkneli przez Staszic Moze ja wkoncu zamkna dojna krowa i tyle\nRomek, 23 sierpnia 2018 17:03:50\nWszyscy jadą na tym samym wózku a władza się cieszy skłócić załogę o to im chodzi. Jeszcze jedno skoro Staszic to potęga to dlaczego nie pokażą jak wygląda ten zajechany moloch który ciągnie wszystkie kopalnie na dno, tylko na zdjęciu są Boże Dary.\nRomeo 23 sierpnia 2018 16:04:12\nRrr 23 sierpnia 2018 14:52:32\nSzefie daj już se siana z tym kto i którą kopalnie zamknął. Przyjdzie pora i na Twoją i to bez pomocy tych z Murcek Wieczorka czy Śląska. To są tacy sami ludzie jak Ty i też chcą pracować niezależnie gdzie. Ale każdy z nich Ci powie panie staszicoku że ta twoja kopalnia już dawno jest przereklamowana. Sami ja wykonczyliscie i ten wasz dozór. A później będziesz płakał bo dojeżdżać będziesz gdzieś na Halemba albo dalej.\nSylwek 23 sierpnia 2018 14:17:26\nTeraz 7 dzień wcześniej jeden w ciągu miesiąca kilkunastu ilu z nas jeszcze musi ucierpiec? Zaczyna być tak jak na ścianie 3bs jest tak mało ludzi ze od jutra znowu na 4 zmiany wydobycie a potem biegiem z buta pod piome ale to nikogo z góry nie interesuje bo zjedzie jeden z drugim raz na tydzień, druga sprawa gdzie są pomiarowcy? od gw 6 w stronę ściany jest temperatura dochodzimy pod ścianę i trzeba koszulke wykrecac, od klimatyzacji do 37 sekcji może nie ma temperatury ale od 38 sekcji można się poczuć jak w saunie dlaczego każdemu to odpowiada? bo ktoś na górze nas przeniesie gdzie indziej? to niech przenosi już i tak nikt nie chce na tej chorej ścianie pracować\nSzef 23 sierpnia 2018 11:02:26\nMurckol wy już Boskie Dary zamknęliscie tak ostro fedrowaliście :)Teraz Staszic kombinujecie jak zamknąć .\nMurckol 23 sierpnia 2018 10:28:38\nZamknac to trzeba ta ścianę. Ściana śmierci to jest tylko.\nMatti 23 sierpnia 2018 09:05:02\nŁooo. ..a nie lepiej zamknąć kopalnię ?


Szczypce Baron Broil King - 64032 id: 2868 | Sklep GrillCenter\nSzczypce Baron Broil King - 64032\nSzczypce Baron Broil King – 64032 – podstawowe akcesorium podczas każdego grillowania. Szczypce posiadają silikonową rękojeść oraz uchwyt do zawieszenia na grillu. Specjalna, innowacyjna konstrukcja umożliwia wygodne chwytanie grillowanych potraw.\nSzczypce Baron Broil King – 64032 – jedno z podstawowych akcesoriów w jakie powinien zaopatrzyć się każdy posiadacz grilla. Uniwersalne szczypce posiadają ergonomiczną, silikonową rękojeść oraz uchwyt, dzięki któremu bez problemu odwiesimy akcesorium na grillu.\nSzczypce Baron Broil King to niezastąpione narzędzie do grillowania, które pozwoli na bezpieczne położenie oraz ściągnięcie grillowanych potraw z grilla. Szczypce posiadają wyprofilowaną konstrukcję, która gwarantuje wyjątkową chwytliwość grillowanych dań. Szczypce posiadają dwie strony – jedna jest płaska i pozwala na łatwe podnoszenie jedzenia. Druga strona posiada z kolei ząbkowane zakończenie, które zapewnia wcześniej wspomnianą chwytliwość szczypiec.\nSzczypce Baron Broil King posiadają długość 45 cm i zostały wykonane z wysokiej jakości stali szlachetnej. Szczypce posiadają mechanizm blokujący.\nŁatwe, wygodne i bezpieczne grillowanie za każdym razem! Dzięki szczypcom Baron Broil King bez problemu przewrócisz grillowane potrawy. Idealne do każdego rodzaju potraw – do mięs, warzyw czy też ryb.\nCechy charakterystyczne szczypiec Baron Broil King - 64032:\n- Materiał: stal szlachetna, silikon,\n- Do każdego rodzaju potraw,\n- Unikatowa chwytliwość,\n- Posiadają dwie strony (jedna płaska a druga ząbkowana).


DRUM BUN! Rumunia 26 kwietnia – 5 maja 2013 – DreamsOnWheels\nTagi: Arad, Baile Herculane, Bran, Brasov, Braszów, camping Aquaris, camping Hercules, camping Poieni, camping Vampire, kemping Aquaris, kemping Hercules, kemping Poieni, kemping Vampire, Minis, Rasnov, Romania, Route Roemenie, Rumunia, Sapanta, Sighisoara, Timisoara, Transfogarian Road, trasa Transfogaraska\nMyśląc o Rumunii w głowie pojawia mi się szeroko pojęta przyroda: wzgórza, góry, pagórki, zieleń, rzeki, rzeczki, strumyki, owce, kozy, konie, krowy, pasterze, winorośl, wozy oraz drogi, które w większości wyglądają tak, jakby asfalt wyjątkowo im nie służył, więc zrzucają go z siebie, oddając się z powrotem we władanie natury.\nDrugie skojarzenie to ludzie korzystający z tej wszechobecnej natury. Nie ujarzmiają jej, nie ingerują za bardzo, acz śmiecą pokładając się na kocykach, gdzie tylko się da i wysiadując całe dnie przed domami na ławeczkach (które to ławeczki postawione są przed każdym domem w każdej wsi). Na pewno nie jest to Rumunia ze stereotypów, gdzie wszędzie widać biedę, żebraków i Cyganów, choć tak się składa, że akurat te trzy zjawiska występują nierozłącznie.\nNa peryferiach niektórych miasteczek i wsi czasem widać osiedla rozpadających się altanek i cygańskie rodziny z gromadą dzieci przesiadujące na gołej ziemi. W centralnej Rumunii widzieliśmy cygańskie tabory, wozy większe i mniejsze z całym dobytkiem ożywionym i nieożywionym ciągnięte przez wybiedzone konie. Raz, w Sighisoarze widzieliśmy żebrzącą Cygankę i Cygana z kikutem zamiast ręki. To wszystko. Żadne dzieci we wsiach nie rzucały w nas kamieniami, bo nie daliśmy im cukierków. Żaden policjant nie zatrzymał nas bezzasadnie próbując wymusić łapówkę.\nRumunia jest dzika tylko w tym znaczeniu, że zdominowana przez przyrodę. Choć jeśli by zawiązać komuś oczy, przenieść go do Timisoary czy Aradu i kazać zgadnąć, gdzie jest, Rumunia byłaby ostatnim trafieniem. Kontrasty.\nWłaściciel jednego z kempingów, Rumun, tłumaczył nam, że przez długie lata gospodarka w Rumunii była centralnie sterowana, wszystko, co najważniejsze, skupiało się w Bukareszcie, a reszta kraju leżała odłogiem. Potracono ważne kontrakty, społeczeństwo z przymusu zdało się na państwo, przestało okazywać jakiekolwiek objawy przedsiębiorczości, a specjaliści powyjeżdżali za granice. Cóż, brzmi znajomo.\nPrzez siedem pełnych dni w Rumunii przejechaliśmy przez Maramuresz, Transylwanię, Wołoszczyznę oraz Kriszanę i Banat. Z braku czasu nie dojechaliśmy do krain wschodnich, czyli Dobrudży (Mamaia, Konstanca i wszystkie obecne na wybrzeżu planety – jeszcze tam wrócę!) i Mołdawii. Pominęliśmy również Bukareszt – powoli omijanie stolic wszystkich odwiedzanych krajów wchodzi nam w krew. Jadąc z północy na południe i z powrotem, wjeżdżając na góry i zjeżdżając z nich serpentynami, przejeżdżając przez przeróżne wsie (w Rumunii wieś wsi nierówna) i miasta, nie przestawaliśmy się dziwić, jak zróżnicowany może być jeden kraj.\nDupa Ziduri, Braszów\nPierwotnie mieliśmy jechać przez Węgry. Dobrymi drogami, szybko i sprawnie. Jednak zbytnio się rozluźniwszy zaufałam nawigacji, która prowadziła w stronę granicy z Ukrainą. Nic to, pomyśleliśmy, paszporty są, Marcin w przewidywalności swej zadbał o zieloną kartę. Witaj Ukraino!\nPrzyzwyczajeni do bezbolesnego przekraczania granic, mimo, że obydwoje, jedno bardziej, pamiętamy czasy sprzed Unii, zdziwieni byliśmy biurokratyzmem i ogromem niepotrzebnie wykonywanej na granicy słowacko-ukraińskiej roboty.\nPrzejście graniczne Użhorod. Kolejki szczęśliwie nie było, raptem kilka aut, ale wszystko zajęło około godziny. Na początek celnik wziął nasze dokumenty, spisał stan licznika i baku i poszedł. Potem wlazł do kampera i sobie obejrzał. Na dobrą sprawę przemycać moglibyśmy co dusza zapragnie. Cigaretów, o które nachalnie pytali, całe kartony. Mieliśmy mały problem z ustaleniem czy przewozimy gruz, czy też nie, w końcu my zrozumieliśmy, że pan pyta, czy auto jest zarejestrowane jako osobowe czy ciężarowe, a pan uwierzył, że nie, gruzu nie, trochę piasku jak się naniesie, ale mamy odkurzacz, trochę to zawsze czyściej. Uwierzyli, że my turysty, widać lubią turystów, dali karteczkę z marką naszego auta i numerem rejestracyjnym, którą zabrał kolejny pan nieco dalej. To było wszystko, Ukraina przyjęła nas do siebie.\nI tu zdziwienie. O ile Słowacja nie podoba nam się wcale, próbujemy i nic z tego, brzydki to kraj, o tyle Ukraina bardzo przypadła nam do gustu. Myślę, że to kwestia wielu dziwnie zestawionych czynników, choćby: przepięknej pogody, ładnego miasteczka Użhorod, drzew o pniach pomalowanymi na biało, kawiarenek pełnych ludzi, konia pasącego się na środku ronda, licznie jeżdżących po ulicach ład, wołg i „żiguli” jakby wyjętych z ubiegłego stulecia, równie licznie jeżdżących po ulicach wozów z końmi, jakby wyjętych sprzed dwóch stuleci, a na dokładkę świetnie wyposażonego sklepu z przepysznymi produktami w mega atrakcyjnych cenach.\nTętniący życiem kraj pełen swojskich kontrastów. Zwykła przygraniczna miejscowość, a ludzi jak w Międzyzdrojach na promenadzie. Nie turystów, swoi z domów wychodzą, w knajpkach siedzą. A my po chatach pochowani. Oczywiście bardzo uogólniam, ideę przekazuję, pierwsze spostrzeżenie po smutnej Słowacji i odrobinę weselszej Polsce. Powodów takiego stanu rzeczy można doszukiwać się w czynnikach ekonomicznych, mianowicie bardzo tanich wódce i benzynie. No i słońcu!\nI tu nastąpiło drogowe rozluźnienie, zawinił rzecz jasna czynnik ludzki, który wypił rosyjskiego drinka z puszeczki w pełnym słońcu. Złośliwa nawigacja głosem Hołowczyca skierowała nas z Mukaceve na drogę przez Berehove do granicy w Djakove. A powinniśmy jechać z Mukaceve prosto drogą H09 do granicy w Solotvynie. Krótka ta decyzja o mały włos nie sprawiła, że zostałabym sama na środku jednej wielkiej dziury, z kamperem, który całym sobą mówi: dalej nie jadę i bez chłopa, który powiedziawszy to samo, poszedłby w pole.\nPrzez kolejne 80 km do Sapanty, która była naszym celem na ten dzień, atmosfera w kamperze była DOŚĆ napięta… Przez wieczór i dzień następny też, dobrze, że w planach mieliśmy zwiedzanie cmentarza, klimat podobny. Krótko mówiąc: przejechaliśmy najgorsze i najdłuższe 80 km w naszych życiach. Dziura na dziurze dziurę pogania, w dodatku góry. 3 godziny ten koszmar trwał. Nie przesadzają ci, którzy ostrzegają przed drogami na Ukrainie i w Rumunii.\nW wiosce Piatra albo Remeti tuż przed Samantą, mieszkają bogaci Cyganie. Jeden przy drugim stoją kiczowate, mocno przyozdobione architektoniczne potworki, z wieżyczkami, kolumnami, półokrągłymi oknami, daszkami, skosami, zwisami itp. Na ciasnych działkach, zatem wystrzelone na trzy, czasem cztery piętra. Droga dziurawa jak Marcina skarpetki z Lidla po dwóch użyciach. W Sapancie zatrzymaliśmy się na kempingu Poieni.\nSapanta, str. Pastravariei nr.638, Maramures\nAby do niego dojechać trzeba minąć Wesoły Cmentarz i jechać w górę wioski. Po lewej stronie przy dużym domu z restauracją jest sporych rozmiarów pole nad strumyczkiem. Można płacić w lejach lub w Euro. Łazienki są, standard podstawowy, czysto, woda ciepła kończy się szybko, a i pojęcie „ciepła” jest dyskusyjne. Nie ma zrzutu na nieczystości ani na szarą wodę. Za to gospodarze obdarzają swoich gości sporym zaufaniem, bo w niedzielę poszli sobie normalnie do kościoła wiedząc, że wyjeżdżamy i nie zapłaciliśmy jeszcze. Dzień wcześniej nie chcieli od nas żadnych dokumentów. Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie, zrobiłam kopertkę, w kopertkę włożyłam 10 EUR, o 2 więcej niż wymagane i włożyłam z pisemnymi podziękowaniami w drzwi. To czyniąc, udaliśmy się na cmentarz.\nWstęp na cmentarz jest płatny, trafiliśmy jednak szczęśliwie na prawosławną Niedzielę Palmową i weszliśmy za darmo. Cała wioska zgromadzona była w i pod cerkwią na Wesołym Cmentarzu. Od najmłodszych dzieciątek po seniorów, wszyscy bez wyjątku ubrani byli w tradycyjne stroje. Kobiety stały bliżej cerkwi, mężczyźni dalej. Wszyscy mieli ze sobą gałązki, które po mszy poświęcono. Potem te poświęcone gałązki zanieśli na groby bliskich.\nW Sapancie oprócz Wesołego Cmentarza jest jeszcze jeden, z mniejszą ilością niebieskich krzyży, jednak ładniej położony i dużo bardziej intymny. Żeby do niego dojść, trzeba zgodnie ze znakiem umieszczonym na płocie Wesołego Cmentarza iść w stronę muzeum poświęconemu pomysłodawcy wesołych nagrobków, minąć muzeum, iść prosto i skręcić w pierwsza uliczkę w prawo. Potem troszkę prosto i już.\nWesoły Cmentarz, Sapanta\ncmentarz we wsi, Sapanta\nZatrzymaliśmy się na kempingu Aquaris, bliziutko centrum. Byliśmy sami na placu, końcówka kwietnia to w końcu jeszcze nie sezon. Kemping niedrogi, 50 lei, bardzo przyzwoite warunki, ładne łazienki, ale zrzutu na nieczystości i szarą wodę nie widzieliśmy, co nie oznacza, że ich nie było – duża część kempingu była jeszcze zamknięta.\nStrada Nicolae Titulescu 2-4, Sighișoara 545400, Romania\nUdaliśmy się na wieczorny spacer po średniowiecznej starówce „Małego Carcassonne” – o tej porze wszystko jest klimatycznie podświetlone, można wczuć się w mroczny klimat kojarzony z Rumunią przez hrabiego Drakulę.\nZdecydowanie warto zobaczyć Sighisoarę. Warto również wspiąć się po drewnianych schodach na wzgórze, aby zobaczyć, jak ładnie współgra współczesne liceum umieszczone w zabytkowym budynku z sąsiadującym Starym Kościołem. Tuż przy kościele z sal szkolnych podczas przerw leci głośna popowa muzyka, a młodzież posiaduje na kościelnych schodkach w głos się śmiejąc. Sacrum i profanum się przeplata, u nas nie do pomyślenia.\ndom narodzin Wlada Palovnika\nzamek w Sighisoarze noca\nschody do szkoły i starego Kościoła, Sighisoara\nPierwsze duże rumuńskie miasto, które rozpoczęło zmiany w naszym postrzeganiu Rumunii, do tej pory kojarzonej jednak z wioskami, bo tylko te widzieliśmy. Żywe, tłoczne, pełne młodych ludzi, sklepów, rzeczy ładnych – starówka i brzydkich – socjalistyczne bloki poza nią. Co prawda we wszelkich przewodnikach przedstawia się Braszów jako hit hitów, a to gruba przesada. Porównuje się je do Krakowa. Faktycznie ładnie odrestaurowana, acz nieduża starówka. Faktycznie wielki Czarny Kościół, ale zamknięty w poniedziałki (a był poniedziałek) i w rusztowaniu (klątwa jakaś, Neuschwainstein w rusztowaniu, florencka katedra częściowo w rusztowaniu, teraz to). W drodze powrotnej przejeżdżaliśmy przez Timisoarę i Arad (piękne kamienice i budynki użyteczności publicznej) i żałuję, że jednak na Braszów przeznaczyliśmy czas. Nie odżegnuję od zwiedzania tego miasta, jednak przy ograniczonej ilości czasu, a takim właśnie dysponowaliśmy, trzeba wybierać. Teraz wybrałabym inaczej.\nBran i Rasnov.\nZ dużej oferty rumuńskich zamków do zwiedzenia wybraliśmy Bran, Rasnov i Poienari.\nBran to ładny, nieduży zamek obronny. Całe dwie sale w środku poświęcone są hrabiemu Drakuli, który zamku na oczy się widział. Z czasem przekształcony w letnią rezydencję królowej Anny. Wnętrza dostosowane do dworskiego życia – pokój gier, pokój muzyczny, sypialnie, kuchnie, pokoje bez konkretnego użytku do posiedzenia, biblioteczka, piękne piece kaflowe. Wstęp 25 lei.\nRasnov to pozostałości twierdzy obronnej. Z naciskiem na pozostałości, ale sklepiki oczywiście są, sprzedawcy ubrani w stylu rycerskim, pasuje. Pogoda była piękna, słonko grzało, wspięliśmy się na wzgórze, na którym twierdzę zgodnie z przeznaczeniem ulokowano, 7 minut nam to zajęło, usiedliśmy zatem na ławeczce, a pan na akordeonie rzewnie przygrywał. Fajnie było na Rasnov. Wstęp 5 lei.\ngdzie jestem, gdzie jestem?? Rasnov\nwidok z Rasnov\nciągnik na Rasnov\nSpaliśmy na kempingu Vampire w Branie, czyli tuż przy zamku, spokojnie można spacerkiem z kempingu do zamku udać się, czy też rowerem. Kemping duży, u podnóża zaśnieżonych Karpat, z prywatnym stadem owiec koszącym trawę i pasterzem. 70 lei z prądem. Wi Fi przy recepcji 4 leje za godzinę. Na kempingu oprócz nas jeden kamper, a w nim Rumun, który jak się okazało przepracował w Polsce lat naście i gadał po polsku. Zbieg okoliczności.\nStrada Sohodol 77 C – RO – 507025 – Bran\nN45° 30′ 41″ E25° 21′ 51″\nKorzystając z chwili nicnierobienia, ruszyliśmy wreszcie rowery w celu odbycia wycieczki po okolicy. Przejechaliśmy przez górskie wioski. Szczekały na nas psy i mijaliśmy się na dróżce z nieprzywiązanymi do niczego krowami. Boję się zwierząt z zębami i większych ode mnie, więc było to straszne.\nAby nastroić się na wizytę w prawdziwej siedzibie Wlada Palovnika, tego wieczoru odważnie postanowiliśmy obejrzeć film „Drakula” Copolli. Kto widział ten film i był w Rumunii ten wie, jak czcze były to nadzieje i jak nijak ma się film do prawdziwej historii Wlada i samej Rumunii.\nKolejnym celem naszej wycieczki, najbardziej chyba oczekiwanym, była Trasa Transfogaraska. Nie znaleźliśmy jednoznacznych informacji, czy w maju jest już w całości przejezdna, czy nie, zatem zaryzykowaliśmy.\nPostanowiliśmy wjechać na nią od południa, od Curtea de Arges, żeby najpierw zobaczyć Poienari, czyli właściwy zamek Drakuli i jezioro Vidaru. Mieliśmy nadzieję na nocleg nad jeziorem Vidaru, stamtąd chcieliśmy pojechać rowerami na Poienari, bo blisko i już kamperem dalej na północ. Było inaczej. Podjazd od strony południowej to serpentyny w gęstym lesie. Wzdłuż trasy nad jeziorem jest sporo zatoczek, na których można zatrzymać się i gapić na jezioro, nie wyobrażaliśmy sobie jednak noclegu w takim miejscu. Po pierwsze ze strachu, że ktoś w nas wjedzie, po drugie ze strachu przed nocą w górach w ciemnym lesie. Jednak wszędzie widać było ślady biwakowania, co może oznaczać, że w sezonie więcej śmiałków, więc i może spać tam mniej straszno.\nPrzez pierwsze 70 km Transfogaraskiej widoki wcale nie przypominają tych ze zdjęć. Czekaliśmy zatem na cuda na samym szczycie, odliczając kilometry wraz z nawigacją. Kiedy zaczął pojawiać się śnieg, zaczęło się również robić ciekawie. Pokonaliśmy pierwszy tunel z radością, że o proszę, przejezdny, po czym zatrzymaliśmy się przed hałdą śniegu. Góry Transfogaraskie pokonały nas zanim zobaczyliśmy to, co najpiękniejsze, 25 km przed końcem trasy.\nDzięki gościnności gospodarzy hotelu nieopodal, przespaliśmy się na parkingu za 10 lei. Rano poszliśmy na przechadzkę. Przeszliśmy jakiś kilometr lub dwa w górę. Cudnie jest łazić po śniegu w krótkim rękawku przy pełnym słońcu z widokiem na zaśnieżone szczyty. Jedyny dźwięk to topniejący śnieg, wokół nieskazitelnie. Myślę, że to magiczne wspomnienie najbardziej zapadnie mi w pamięć.\nW drodze powrotnej zwiedziliśmy zamek Poienari. Żeby dostać się na zamek, trzeba przebyć morderczą wędrówkę po nieskończonej ilości schodów. Na szczycie byłam wykończona, a nie jestem kondycyjnie aż tak beznadziejna. A zamek Poienari nie rekompensuje cierpień, ruiny ot co, nasz Chojnik przy tym to gmach! No, ale nie mieszkał w nim Drakula.\nU stóp zamku Poienari płynie rzeka Arges, a nad nią w dni wolne od pracy, a takim był ten – 1 maja – biwakują Rumuni w wieku różnym. Grillują, moczą nogi, opalają się, gra muzyka. Biwakują zresztą wszędzie, gdzie tylko znajdą kawałek trawnika. Naród mocno biwakujący i mało wymagający. I bardzo śmiecący przy tym.\npod Poienari. Milusio\nZatrzymaliśmy się na z trudem znalezionym kempingu Herkules prowadzonym przez małżeństwo rumuńsko-niemieckie. Postanowiliśmy trochę odpocząć od jeżdżenia i zostać tu przez dwie noce i cały długi dzień!\nNat. Road (DN)6, km 382 327270 Mehadia/Baile Herculane\nN 44°52.149′ E 22°23.315′ (z naszej nawi)\nN 44°52’9″ E 22°23’16” (ze strony www)\nNiespiesznie z rana, zasięgnąwszy rady u właścicielki kempingu pojechaliśmy rowerami zwiedzić kurort. Przejechaliśmy całe, bardzo ładne Baile Herculane. Najbardziej nas zdziwiło, że piękne budynki łaźni, kamienice i hotele z końcówki XIX i początków XX wieku stoją puste i niszczeją, a wokół wyrastają wysokie, obrzydliwe, betonowe hotele. Gdyby nie to, miasteczko wyglądało by jak zatrzymane w czasie.\nZa hotelem Roman kończy się Baile Herculane, ale nie kończą się atrakcje źródlane. Zatem pojechaliśmy drogą w lewo, w górę, w górę, w górę, a potem w dół, w dół, w dół, a potem w góórę, w góóórę, w góóórę, i w dól, w dół, w dół. Po drodze widzieliśmy dzikie baseniki termalne, w których moczyło się dużo Rumunów, potem basen odkryty, a wokół niego biwakujące i grillujące rumuńskie rodziny, potem ogromną tamę, na którą nie można było wjechać, a potem, przed kolejnym w górę, w górę, w górę stwierdziliśmy, że zdecydowanie wolimy w dół, w dół, w dół i zawróciliśmy ochoczo.\ndarmowe baseniki termalne\nNiezwykle malownicza wycieczka. Około 80 km trasy od Orsovy do Moldovy Veche wiodącej tuż nad brzegiem Dunaju, która ani na chwilkę się nie nudzi, przemierzyliśmy kamperem. Aczkolwiek bardzo, ale to bardzo polecam przejechanie jej rowerem, od początku do końca. Wtedy należałoby przeznaczyć na tę wycieczkę jakieś trzy dni przy średniej kondycji i z postojami na delektowanie się ciszą i spokojem (na początku maja, nie wiem jak ruch na tej trasie wygląda w szczycie sezonu).\nW celu zaznajomienia się z atrakcjami występującymi po drodze, odsyłam do przewodnika Pascala, bardzo wyczerpująco są one opisane.\nPrzejazdem jedynie, czasu brak, a szkoda. Piękne stare miasta, okazałe kamienice, duże, żyjące ośrodki – lubię. Było mi żal. Jednak nauczona doświadczeniem zaprzestałam jęczenia na rzecz otwarcia się na przyszłość i warto było.\nKemping Route Roemenie\n298 Minis – Arad N 46°08.013′ E 21°35.941′\n*obie nawigacje zapytane o kemping w pobliżu pokazywały kempingi na Węgrzech. To samo działo się w przypadku zapytania o atrakcje turystyczne, sklep itp. Rumunia jest nawigacyjną czarną dziurą pod tym względem.\nDroga na kemping Route Roemenie oznakowana jest dobrze. Im dalej w pole jechaliśmy, tym bardziej cieszyły nam się gęby. W końcu wylądowaliśmy wśród winnic, na niedużym kempingu prowadzonym przez małżeństwo rumuńsko-holenderskie. Na zamówioną kolację przyniesioną pod kampera dostaliśmy nadziewane papryczki z winem z winnic właściciela (nie, nie za darmo. Nic na świecie nie ma za darmo). Z pogawędki uciętej z panem Rumunem właścicielem dowiedzieliśmy się, że oprócz posiadania kempingu i winnic w Rumunii, normalnie pracuje z żoną w Holandii i prowadzi fundację pomagającą dzieciom z biednych rumuńskich rodzin oraz dom dziecka. Otacza te dzieci opieką finansową i nie tylko, a niektóre z nich wysyła do szkól w Holandii, fundując im po prostu lepsze życie. Wspiera również finansowo, jak wielu innych Holendrów (tak mówił), kilka biednych rumuńskich rodzin. Znając te fakty, przełknęłam cenę kolacji równą cenie noclegu. 65 lei/noc. A przeczytawszy na stronie internetowej kempingu, że dochód z niego przeznaczany jest na pomoc dzieciakom w ogóle nie żałuję wydanych pieniędzy.\nPrzed ostatecznym wyjazdem z Rumunii, zrobiliśmy sobie rowerową wycieczkę po okolicach Minis, odkrywając kolejną twarz tego kraju – bardziej winną. Tu sprecyzowałam też swoje marzenia – stary dworek wśród winnic i mały kemping gdzieś, gdzie jest ciepło. Może być nawet Rumunia. Jeszcze tylko gdyby morze było za wzgórzem…\nTym gorliwym pragnieniem zakończę ciut przydługą relację z Rumunii. Wszystkim, którzy dotrwali do tych słów – serdeczne dzięki i gratulacje:)\n2 thoughts on “DRUM BUN! Rumunia 26 kwietnia – 5 maja 2013”\nAnonim\t 8 stycznia 2015 at 01:21\t Odpowiedz\nsąsiad Leszcza\t 10 maja 2013 at 08:22\t Odpowiedz\nPrzeczytane! Do samego końca 🙂


Miedziany wieszak stojący Arlen 12X - sklep Edinos.pl\nProfeos PLN 488.00 http://schema.org/NewCondition http://schema.org/InStock edinos.pl https://www.edinos.pl//wieszak-stojacy-arlen-12x-miedziany 2022-12-31\nUrządzasz swoje wnętrze? Jesteś wielbicielem nowoczesnego i niebanalnego designu? Rozglądasz się za atrakcyjnym wizualnie wieszakiem stojącym do przedpokoju, garderoby czy biura?\nUbrania Twojej rodziny oraz gości nie muszą miąć się rzucone na fotel... Już teraz mogą komfortowo spoczywać na najmodniejszym wieszaku stojącym Arlen 12X marki Profeos. Produkty Profeos charakteryzują się oryginalnym designem i precyzją wykonania, a funkcjonalność i innowacyjność to cechy wyjątkowego wieszaka Arlen 12X.\nPraktyczny w użytkowaniu wieszak w kształcie drzewka Arlen 12X wyróżnia się nie tylko swoją unikalną formą, ale także zastosowaniem materiałów najlepszej jakości. Profil mebla w kolorze miedzi stworzony został z najwyższej jakości chromowanej stali o zawartości aż 37% chromu oraz 63% stali nierdzewnej, co gwarantuje mu niezwykły efekt wizualny, posiadając przy tym ponadprzeciętne cechy antykorozyjne oraz aż o 43% lepszą odporność na uszkodzenia mechaniczne od podobnych produktów konkurencji. Trwałe łączenia konstrukcji wykonane w najnowszej technologii 141 TIG w osłonie argonu, gwarantują najwyższą wytrzymałość i niepowtarzalny design. Rozmieszczone na różnych wysokościach, zapobiegające zsuwaniu się ubrań uchwyty przypominające gałęzie pozwalają na samodzielne zawieszenie odzieży także niższym domownikom. Wnieś do swojego przedpokoju nowoczesny i modny klimat z wieszakiem stojącym Arlen 12X!\n- Modny kolor: Miedziany.\nW ofercie posiadamy jeszcze ostatnie sztuki wieszaków Arlen 12X w tej cenie. Spraw by ten praktyczny w użytkowaniu mebel pozwolił spoczywać komfortowo także ubraniom Twojej rodziny. Zamów go jeszcze dzisiaj w atrakcyjnej cenie. Zainwestuj w swoje zupełnie nowe, wyjątkowo reprezentacyjne wnętrze już teraz.\nbosper57 napisał/a: wow!\nBardzo ładny miedziak, zaskoczony jestem jak bardzo można urozmaicić taki zwykły wieszak na odzież, wow!\nVatras napisał/a: unikalny\nDrogiego takiego nie ma, znajomi są nim zachwyceni i ciągle o niego dopytują, klimat jaki wprowadza jest niepowtarzalny :D


Chów i tresura brytanów | Dishonored Wiki | FANDOM powered by Wikia\nKsiążki\tChów i tresura brytanów\nChów i tresura brytanów – książka.\n[Urywek przewodnika tresera brytanów]\nZ każdego miotu jest zazwyczaj około czterech dobrych szczeniąt, ale zawsze topimy najsłabsze.\nTe, które zostaną, spędzają jakieś trzy miesiące ssąc swe matki, zanim ruszamy z ich tresurą. Na początku szkolenie jest proste - przynoszenie patyków i siad na komendę. Szczanie tylko na zewnątrz i takie tam. Ale z ósmym miesiącem każemy im polować na pokryte zapachem kukły ukryte w lesie, zabijać dzikie świnie na komendę i powalać człeka w pikowanej zbroi, ciągnąc go za przedramię.\nPod koniec pierwszego roku awansujemy te, które poddały się tresurze i odstrzelamy pozostałe. Potem zabierają je Rewidenci i nie widzimy ich nigdy więcej.\nZ jednym wyjątkiem. Gdy szedłem wzdłuż Clavering Boulevard, minął mnie Rewident, głoszący kazanie o Litanii Białego Urwiska i podłościach czarostwa. I nagle jego brytan zaczął skomleć i machać ogonem. Tak się dowiedziałem, że to był jeden z moich, wychowany od szczenięcia.


W terapii oraz edukacji dziecka z niepełnosprawnością nieocenioną pomocą staje się sprzęt komputerowy. Od kilku lat rodzice dzieci niepełnosprawnych mogą się starać o dofinansowanie zakupu sprzętu komputerowego oraz specjalistycznego oprogramowania w ramach programu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ?PEGAZ?.\nWiele dzieci już skorzystało z tej szansy. Jednak nie zawsze sam komputer wystarczy. Dzieci niepełnosprawne ruchowo często nie mają żadnej możliwości obsługi komputera za pomocą myszki i klawiatury. Tutaj z pomocą przychodzi specjalistyczny sprzęt oraz oprogramowanie do jego obsługi. Obecnie na polskim rynku dostępnych jest już wiele tego rodzaju włączników, adaptowanych myszy komputerowych, specjalistycznych klawiatur, joysticków itp. Wybór odpowiedniego sprzętu i programu powinien być uzależniony od potrzeb dziecka, a także jego możliwości ruchowych i intelektualnych, tak, aby mogło ono w pełni wykorzystywać komputer do terapii, edukacji, zabawy, a nie jedynie do oglądania bajek. Dobrze przystosowany komputer umożliwia dziecku wykonanie tego, co mogłoby robić, ale nie potrafi wykonać ze względu na ograniczenia ruchowe. Odpowiednio wyposażony komputer pomaga między innymi:\ndzieciom z głębszym i głębokim upośledzeniem uczyć się zależności przyczynowo-skutkowych ? włączania dźwięków, obrazków, muzyki, specjalnych gier\ndzieciom niepełnosprawnym ruchowo uczyć się pisać i czytać bez użycia ołówka i papieru ? dzięki klawiaturom wirtualnym, klawiaturom specjalistycznym, predykcji (podpowiadanie słów w trakcie pisania), syntezie mowy, która głośno czyta to, co dziecko napisze\ndzieciom niepełnosprawnym intelektualnie uczyć się i bawić z użyciem komputera\ndzieciom niemówiącym porozumiewać się za pomocą specjalnych programów\nsamodzielnie spędzać wolny czas przy zabawie, słuchaniu i wyborze muzyki, grach itp.\nGabinet logopedyczny Pestki wyposażony jest w sprzęt oraz oprogramowanie umożliwiające dostosowanie komputera do potrzeb dziecka niepełnosprawnego, a także komunikatory dla dzieci niemówiących. Wykwalifikowany i doświadczony specjalista służy pomocą w zakresie:\ndiagnozy możliwości i potrzeb dziecka\ndoboru odpowiedniego sprzętu komputerowego (włączników, interfejsu, klawiatury itp.)\ndoboru wygodnego, łatwego i jak najbardziej samodzielnego dostępu dziecka do obsługi komputera\ndoboru specjalistycznych programów\nprzygotowania opinii pedagogiczno-logopedycznej z uzasadnieniem potrzeby zakupu specjalistycznego sprzętu i oprogramowania dla rodziców starających się o dofinansowanie ze środków PFRON\nznalezienia odpowiedniej i najtańszej oferty na rynku\nporad w zakresie instalacji i montażu sprzętu i oprogramowania\nnauki obsługi komputera i urządzenia do porozumiewania przez dziecko niepełnosprawne\nZapraszamy na konsultację, w trakcie której będzie można dopasować i wypróbować sprzęt i oprogramowanie oraz otrzymać darmowe pomoce komputerowe dostosowane do różnych poziomów rozwojowych dziecka (prezentacje PowerPoint ? zabawy, wierszyki, piosenki, aktywności w programie Boardmaker Speaking Dynamically Pro, nakładki na klawiaturę Intellikey i inne).\nW szczególnych przypadkach istnieje możliwość konsultacji w domu dziecka, jeśli ze względu na stan zdrowia lub odległość nie może ono przyjechać do Centrum Pestka.\nW zależności od możliwości dziecka 1.5 godziny lub dwa razy 60 minut + przygotowanie opinii\nKonsultacja + wydanie opinii ? 120 zł\nKonsultacja poza Centrum Pestka płatna dodatkowo w zależności od miejsca zamieszkania dziecka: Kraków + 20 zł, poza Krakowem ? do ustalenia.\nKonsultacje prowadzi Ewa Przebinda ? pedagog i logopeda


Pomoc powodzianom – publikacja programu pomocy przez Komisję Europejską - Powodź informacje online\nPomoc powodzianom – publikacja programu pomocy przez Komisję Europejską\nKomisja Europejska opublikowała w internecie informację o programie pomocy przyjętym uchwałą Rady Ministrów Nr 87/2010 z dnia 1 czerwca 2010 roku w sprawie ustanowienia programu pomocy dla rodzin rolniczych, w których gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody spowodowane przez powódź, obsunięcie się ziemi lub huragan w 2010 r.\nPowyższy program pomocy został zarejestrowany w Komisji Europejskiej pod nr XA109/2010 i jest dostępny na stronie internetowej:\nProgram obowiązuje od 15 czerwca br. Po opublikowaniu go przez Komisję Europejską nie będzie on powodował konieczności udzielania pomocy publicznej w formule de minimis.\n* kredytów preferencyjnych na wznowienie produkcji w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej znajdujących się na obszarach, gdzie szkody powstały w związku z powodzią i innymi niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi; poręczeń i gwarancji spłaty ww. kredytów bankowych; kredyty te oprocentowane są obecnie dla rolników w wysokości 2 proc. w skali roku;\n* odraczania terminu płatności składek z tytułu ubezpieczenia w KRUS, rozkładania ich na dogodne raty, a także umarzania w całości lub części bieżących składek na indywidualny wniosek rolnika, który poniósł szkody spowodowane przez powódź i inne niekorzystne zjawiska atmosferyczne;\n* odraczania i rozkładania na raty płatności z tytułu umów sprzedaży i dzierżawy nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, bez stosowania opłat i odsetek za okres odroczenia;\n* stosowania przez wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast ulg w podatku rolnym za 2010 r. w związku z powodzią i pozostałymi niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi;\n* udzielania pomocy społecznej rodzinom rolniczym w formie jednorazowego zasiłku celowego w wysokości:\n– 2.000 zł dla rodzin rolniczych prowadzących gospodarstwa rolne o powierzchni do 5 ha użytków rolnych albo dział specjalny produkcji rolnej;\n– 4.000 zł dla rodzin rolniczych prowadzących gospodarstwa rolne o powierzchni powyżej 5 ha użytków rolnych.\nO pomoc w ramach programu będą mogli się ubiegać rolnicy, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej, szkody spowodowane przez powódź i inne niekorzystne zjawiska atmosferyczne, oszacowane przez komisje powołane przez wojewodów – wyniosą średnio powyżej 30 proc. średniej rocznej produkcji rolnej (w stosunku do produkcji z 3 lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły szkody, albo 3 lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody z pominięciem roku o wielkości produkcji najwyższej i najniższej).\nPlanowana wysokość pomocy dla gospodarstw rolnych ze środków budżetu państwa może wynieść łącznie we wszystkich formach 200 mln złotych.\n#uchwaĹa rady ministrĂłw 87/2010 #uchwaĹa Rady MinistrĂłw nr 87/2010 #kredyty dla powodzian 2010 #uchwaĹa rady ministrĂłw z dnia 1 czerwca 2010 #program pomocy dla rodzin rolniczych powĂłdĹş 2010 #uchwaĹa rady ministrĂłw w sprawie ustanowienia programu pomocy dla rodzin rolniczych #UchwaĹa nr 87/2010 Rady MinistrĂłw #program specjalny dla powodzian #XA109/2010 #kredyt dla powodzian 2010 #kredyty dla powodzian #pomoc dla rolnikĂłw po powodzi #uchwaĹa rady ministrĂłw nr 87/2010 z dnia 1 czerwca 2010 r #pomoc rzadowa dla powodzian 2010 #uchwaĹa 87/2010 rady ministrĂłw #pomoc dla powodzian rolnikĂłw #pomoc dla rolnikĂłw powodzian 2010\nTags adek, asno, cych, de minimis, dla, huragan, ministr, pdf program, Pomoc, powy, przez, rodzin, roku, rolnej, skali, specjalnych, spowodowane, stwa, tytu, zwi\nOcena aktualnej sytuacji hydrologicznej w dniu 15.04.2013 r.\npowĂłdĹş jordanĂłw, sytuacja powodziowa w czechach 2010, pomoc rolnikom po powodzi, skutki powodzi 2010, powĂłdĹş wrzesieĹ 2010, uchwaĹa Rady MinistrĂłw nr 87/2010, rozliczenie pomocy dla powodzian, bogatynia pomoc sms, powĂłdĹź wadowice 2010, yhs-fh_lsonsw\n2020 Pomoc powodzianom – publikacja programu pomocy przez Komisję Europejską - Powodź informacje online


Dane z Polski o inflacji bazowej zgodne z prognozami - RMF24.pl\nDane z Polski o inflacji bazowej zgodne z prognozami\nPoniedziałek, 22 listopada 2010 (17:25)\nW ostatnich godzinach miał miejsce spadek kursu EUR/USD w okolice poziomu 1,3610. Miejsce entuzjazmu rynkowego wywołanego przez porozumienie pomiędzy EU i MFW a Irlandią w sprawie programu pomocowego zastąpiła niepewność m.in. odnośnie losów budżetu tego kraju na przyszły rok. Jednym z warunków udzielenia wsparcia Irlandii są zdecydowane oszczędności budżetowe w ciągu najbliższych lat.\nMogą się jednak pojawić problemy z przyjęciem budżetu na 2011 r., który je zakłada, bowiem wymaga on poparcia polityków niezależnych, a dzisiaj jeden z nich wskazał, iż raczej nie będzie głosował "za". Tego typu spekulacje i zachowanie eurodolara nimi spowodowane sugeruje, iż jeszcze trochę czasu minie, zanim problemy mniej rozwiniętych krajów strefy euro przestaną oddziaływać na rynek.\nWartość euro względem dolara wybiła się dzisiaj dołem z czterodniowego kanału wzrostowego, co tworzy przestrzeń do większej zniżki. Za scenariuszem spadkowym przemawia m.in. fakt, że obserwowane w ostatnich dniach odbicie w notowaniach EUR/USD zatrzymało się już na poziomie 38,2 proc. zniesienia zniżki, jaka miała miejsce od początku do połowy listopada, co świadczy o jego słabości. Najbliższe istotne wsparcie w kierunku którego zmierzać może eurodolar to poziom 1,3560, kolejne to dopiero minimum z minionego tygodnia, tj. 1,3450.\nZłoty w trakcie dzisiejszej sesji europejskiej nieco stracił na wartości. Kurs EUR/PLN wzrósł w okolice 3,9400 natomiast USD/PLN do 2,8900. Sytuacja techniczna w notowaniach tych par walutowych jednak nie uległa zmianie. Pierwsza z nich wciąż pozostaje w płasko nachylonym kanale spadkowym, natomiast druga nie przebiła jeszcze kluczowego oporu 2,9000.\nPolska waluta nie zareagowała na zgodne z oczekiwaniami i ostatnim odczytem dane o inflacji bazowej w październiku (wyniosła ona 1,2 proc. r/r). Krajowy rynek oczekuje już na jutrzejszą decyzję Rady Polityki Pieniężnej w sprawie stóp procentowych. Dzisiejsze dane nie zmieniły nastawienia inwestorów względem tej decyzji. Po ostatnich wypowiedziach A. Bratkowskiego z RPP wydaje się, iż koszt pieniądza w naszym kraju do końca bieżącego roku pozostanie bez zmian. Taki scenariusz jest raczej neutralny dla notowań polskiej waluty.


Atlantyda: gdzie ją znaleźć?\nBestseller polskiej fantastyki. Nowa saga o Atlantydzie na polskim rynku wydawniczym\nAtlantydę poznaliśmy dzięki Platonowi. A może to za dużo powiedziane? Może raczej: dowiedzieliśmy się o niej z dialogów Timaios i Krytias. Platon odwoływał się do ustnej tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie w rodzinie Solona z Aten. Solon zaś miał tę historie usłyszeć od kapłanów egipskich. Wg tych źródeł Atlantyda znajdowała się za słupami Herkulesa, czyli - jak byśmy dziś powiedzieli - za Gibraltarem i północnym wybrzeżem Maroka. W IX tysiącleciu przed naszą erą miało Atlantydę zniszczyć trzęsienie ziemi niebywałych wręcz rozmiarów.\nCo ciekawe, starożytni historycy, geografowie i filozofowie ze względu na autorytet Platona i niezwykle szczegółowe opisy Atlantydy uznawali tę historię za prawdę.\nJedynie uczeń Platona, Arystoteles, uważał, że nie jest to prawda. Podobnie sądzili Strabon, grecki geograf oraz rzymski przyrodnik Pliniusz.\nRozkwit popularności zaginionego lądu przypada na wieki XIX i XX. Do roku 1920 ukazało się tysiące artykułów naukowych i utworów literackich o Atlantydzie. Jednak luminarze nauk humanistycznych podchodzili do tematu bardzo ostrożnie, uważali, że Platon chciał, poprzez tę utopijną historię, przedstawić swoje poglądy społeczne i polityczne. Również dziś naukowcy przyjmują tę historię raczej sceptycznie. Mimo to popularność Atlantydy przyczyniła się do rozwoju wielu nauk: geografii, archeologii, geologii, etnografii, klimatologii, a nawet historii sztuki. Dzięki Atlantydzie (czy może raczej dzięki Platonowi i jego adwersarzom?) poszerzyła się nasza wiedza o kształtowaniu się kontynentów i charakterze oraz ukształtowaniu dna morskiego.\nNie wspominając o takich "drobiazgach", jak poznanie starych cywilizacji amerykańskich czy trudno dostępnych rejonów naszej planety.\nPrzez wieki powstawały nowe hipotezy, mityczną wyspę chciano widzieć w różnych punktach na kuli ziemskiej: na Oceanie Atlantyckim oczywiście, na Karaibach, w Tiahuanaco, na Krecie, na Antarktydzie, w południowej Hiszpanii, na przylądku Spartel (północnozachodnie Maroko), w Tyrze, na Sardynii i w wielu innych miejscach naszej planety. Później wskazywano na Morze Śródziemne, najczęściej na wyspę Santoryn (Thira) na Morzu Egejskim. Jednak najczęściej trafiały do ludzi informacje o Atlantydzie - czy istniała, czy też wciąż jest mitem? -z literatury. Pisali o niej: Robert E. Howard, Arthur Conan Doyle, Pierre Benoit, Aleksy Tołstoj, Margit Sandemo, Andy McDermott i inni. Tolkien zafascynowany Atlantydą stworzył w swych książkach wyspę Númenor, kopię zaginionego lądu. Jules Verne w "20 000 mil podmorskiej żeglugi" umieścił fragment o odkryciu ruin Atlantydy przez kapitana Nemo.\nMichalina Olszańska w swojej książce "Dziecko Gwiazd Atlantyda" opowiada o fantastycznej historii tej wyspy. Natomiast w książce "Atlantyda, wyspa ognia", którą napisał Maciej Kuczyński jest opowiedziana historia pewnego człowieka, dążącego do poznania sekretów mieszkańców Atlantydy. Do mitycznej krainy nawiązała także w swoim wierszu "Atlantyda" Wisława Szymborska. Poszukiwaniom zaginionej Atlantydy poświęcił również jeden tom swej trylogii "Projekt" Andreas Wilhelm.\nI oto znowu pojawia się Atlantyda, tym razem w polskiej współczesnej prozie. W ub. roku specjalnie w tym celu powołane Wydawnictwo Azyl wydaje pierwszy wolumin - planowanej na kilka tomów - sagi "Atlanci". Tom zatytułowany "Kakrachan". Przeczytałem go z zainteresowaniem. Sensacyjna akcja nie jest tu głównym wątkiem, ale jakby tłem, na którym rozgrywają się dramaty. Autorka nie skupia się na cudach pozaziemskiej techniki, ale na skomplikowanych relacjach między członkami opisywanej społeczności. Porusza problem, bliski również nam, Polakom. Nie będę zdradzał jaki - żeby czytelnikom nie odbierać przyjemności czytania. Autorka pisze prostym językiem, używa jasnych sformułowań, dialogi są dynamiczne, fabuła klarowna. Ponadto język pierwszego tomu ma swoją melodię, melodię słowa, dzięki czemu czyta się go łatwo i szybko.\nPolecam tę książkę każdemu miłośnikowi fantastyki. Nie tylko ja zresztą, bo portal Paranormal Books uznał tę książkę za jedno z 6 najlepszych czytadeł ub. roku. "Znaleźliśmy się na czwartym miejscu wśród książek, które w 2013 roku wzbudziły najwięcej pozytywnych emocji i dzięki temu zasłużyły na to wyróżnienie." - piszą wydawcy.\nKim jest Autorka? To kolejny smaczek tej sagi: nic o niej nie wiadomo. Nazywa się - to oczywiście pseudonim literacki - Olis Nari Lang. Jak piszą o niej wydawcy: "Przeczytana w dzieciństwie #książka Ericha von Danikena "Oczy Sfinksa. Tajemnice Piramid" sprawiła, że na starożytne cywilizacje nigdy już nie była w stanie patrzeć tylko i wyłącznie oczami wykładanej w szkołach poprawnej archeologii. Ta fascynacja stopniowo prowadziła do niekontrolowanego gromadzenia nowej wiedzy, wypraw podróżniczych i do napisania tej książki..."\nAutorka udzieliła również jedynego, jak dotychczas, wywiadu dla portalu Recenzjum. Oto jego fragmenty:\n"R: Jak to się w ogóle zaczęło? Kiedy padła decyzja, że zostanie Pani pisarką?\nO.N.L: Podobno mówiłam to już w wieku 5 lat, to tzn. że będę pisać. Tak przynajmniej mówią rodowe opowieści. I prawda jest taka, że myślałam o tym od zawsze. Tylko nigdy nie udawało się zrealizować tego celu. Wydawało się, że zawsze jest coś ważniejszego, pilniejszego, konieczniejszego. Saga Atlanci, dla mnie to jedna z tych historii, które są z tobą od zawsze, towarzyszą ci przez lata i wreszcie nie masz już innego wyjścia, jak tylko pozwolić im "wyjść na zewnątrz". No i obawiam się, że teraz puszka Pandory została otwarta... […]\nR: Jak wyglądało nawiązanie współpracy z wydawnictwem Azyl, czy próbowała Pani gdzieś wcześniej?\nO.N.L: Nie, nie zdążyłam spróbować. Współpraca z Wydawnictwem Azyl? Miałam przysłowiowe szczęście, że trafiłam na ludzi podobnie zakręconych jak ja, którzy zechcieli uwierzyć w tę historię i się zaangażować.\nR: Czy spodziewała się Pani tak pozytywnej reakcji czytelników na "Atlantów"?\nO.N.L: Myślę, że jeszcze za wcześnie na oceny. Ale spotkałam się z kilkoma opiniami, które po prostu mnie urzekły. I nie chodzi o to, że były szczególnie pochlebne, tylko że kilku osobom udało się dokładnie odczytać przekaz, który w "Kakrachanie" chciałam zawrzeć. To cudowne uczucie, gdy ktoś tak dobrze cię rozumie, gdy udało ci się sprawić, by patrzył na świat (na stworzony przez ciebie świat) twoimi oczami. Dla mnie to chyba nawet najlepsza część bycia pisarzem. […]\nO.N.L: To jest mój debiut w pełnym tego słowa znaczeniu. Trudno powiedzieć ile trwały prace, nazwijmy je koncepcyjne, nad całą sagą, a ile nad pierwszym tomem. Fizycznie, pierwszy tom pisałam około dziewięć miesięcy :-) Tak to już jest, że jak się nie zdąży w siedem dni, to trzeba przynajmniej wyrobić się w tym drugim terminie.\nNie, nie było żadnych trudności. Wręcz przeciwnie - wreszcie czułam, że wszystko jest tak, jak być powinno, że robię to, co powinnam, że jestem na właściwym miejscu. […]\nO.N.L: Jak ujął to Samuel Johnson: "Clear your mind of can't". Co na swój prywatny użytek przetłumaczyłam jako "Niewiele jest w życiu rzeczy niemożliwych do wykonania". Chciałabym, aby każdy zawsze o tym pamiętał."\nA na zakończenie jeszcze kilka słów o drugim tomie sagi "Atlanci", zatytułowanym "Wyspa Sześciu Pierścieni". Jestem jedną z nielicznych osób na rynku wydawniczym, które miały okazję przeczytać ten, czekający na premierę, tytuł. Nieco zmienił się język, którym posługuje się Autorka, stracił trochę swoją melodię, która tak mnie zauroczyła w tomie pierwszym. Jednak druga część sagi jest dynamiczniejsza, akcja bardziej wartka, ciekawsza jest też konstrukcja całości, dość niebanalne zmiany tempa i miejsc akcji. Również warto ten tom przeczytać.\nNiebawem premiera, a o tomie drugim tak pisze wydawca:\n"[…] Druga część doskonałej sagi Atlanci, "Wyspa Sześciu Pierścieni", to historical fiction w mistrzowskim wydaniu. Wprawdzie zagadka Kakrachana zostaje rozwiązana, ale rodzą się kolejne wątpliwości i pojawiają nowe tajemnice. Chociaż coraz więcej dowiadujemy się o Atlantach, zdumiewających przedmiotach i budowlach, to wciąż nie wiemy, co czeka nas na końcu tej drogi. Jak rozwinie się historia Dalemy i Zamira? Kim są Atlanci i dlaczego Podziemie z nimi walczy? Jaką rolę spełniają przepowiednie? A może nikt z bohaterów nie ma wpływu na to, co się zdarzy, ponieważ to już dawno zostało zaplanowane…\nNiezwykła historia, wciągająca akcja, zadziwiająco realny świat Atlantydy - to sprawia, że "Wyspa Sześciu Pierścieni" pochłania bez reszty…"\nZgadzam się z większością stwierdzeń z tego tekstu z obwoluty drugiego tomu sagi. Z jednym wyjątkiem: czy aby na pewno jest to historical fiction? Niestety, jeszcze Atlantydy nie odnaleźliśmy, chyba że każdy z nas - tak jak Autorka - odnajduje ją w… sobie.\nNajważniejsze 30 sekund dnia - 31 października 2016 Video


Czarna torba szkolna na ramię DISNEY Witch - Dziecko Torby sklep eButik.pl\nCzarna torba szkolna na ramię DISNEY Witch\nKod produktu: DWB-013\nCzarna torba do szkoły z motywem czarodziejek Witch z bajkowej kolekcji Disney dla najmłodszych! Modne plecaki szkolne, torebki, piórniki, kosmetyczki dla księżniczek i małych odkrywców! Daj się zaczarować!\nIdealna torba dla małych wielbicielek Witch! Posiada praktyczne komory na wszystkie potrzebne rzeczy. Regulowany pasek na ramię to gwarancja komfortu noszenia.\nfason: szkolna duża torba na ramię\nwzór: nadruk Witch\ndodatki: 1 duża komora, regulowane ramię, podszewka, 2 kieszonki z przodu zapinane na suwak\nwymiary: szerokość- 40,5 cm, wysokość - 24 cm\nTorba na ramię z uchwytami\nTorba na ramię w kolorowe trójkąty\nSzara torba na ramię w kolorową kratkę\nTorba na ramię w etniczne wzory\nZielona torba sportowa z naszywką\nZielona torba na ramię w graficzne wzory\n74,90 zł37,45 zł


szkolenia szkoła motywacja artystyczne stylizacja języków gdańsk Blender komunikacja business english NLP językowy Flash Dreamwawer. CMS : Joomla! szkoła projektowania wizaż perswazja hiszapński CorelDRAW motywowanie szkoł szkoła makijażu obcych Grafika & animacja : Photoshop 3D Max stres studia podyplomowe warsztaty angielski InDesign\nJuż w listopadzie rusza druga edycja! W ciągu tego roku poznasz od podszewki tajemnice wywierania wpływu, przywództwa oraz wystąpień publicznych i staniesz w przed wyborem: stworzysz swoje imperium szkoleniowe lub nadasz rozmachu własnej karierze zawodowej.\nCentrum Językowe Wave organizuje kursy języków obcych: angielskiego, hiszpańskiego, niemieckiego, francuskiego, szwedzkiego, rosyjskiego i ukraińskiego.\nMamy doświadczenie i wiemy jak uczyć.\nJesteśmy elastyczni. Stworzymy kursy na...\nZapraszam na indywidualne szkolenia komputerowe. Kursy mogą się odbyć na terenie całego kraju w Twoim biurze / domu lub w naszej placówce. Po szkoleniu, na życzenie klienta wystawiamy imienny dyplom ukończenia kursu ( pol. / ang. / niem. ). Faktura VAT. Rodzaje kursów: Grafika & animacja : Photoshop, Gimp, Flash, InDesign, Premiere,...\nEPSP: dotacje z UE na studia, szkolenia, kursy językowe


Badania Archives - Page 2 of 5 - UX BLOG\nTworzenie person jest jednym z ulubionych zajęć badaczy i projektantów User Experience. Wykonane prawidłowo są świetnym kołem zamachowym dla całego zespołu projektowego. Stworzone po łebkach, na podstawie tylko samych wyobrażeń i wizji bez pokrycia w\n„Badania jako podstawa projektowania User Experience” – z perspektywy projektanta\nIn Badania 21 stycznia 2016 Stanisław Wanatowicz\nPrzyznam się bez bicia, że dość długi zbierałem się do tytułowej książki. Po prostu tematyka badań User Experience nie jest mi tak bliska, jak aspekty stricte projektowe. Z tego względu nie jestem w stanie ocenić,


Nie bój się, wypłyń na głębie!: 2018\nO. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy, Żyć Bogiem\nTajemnica przyjaźni między Bogiem a ludźmi cała opiera się na naturze miłości, ta zaś nie jest miłością ludzką, lecz Bożą, dzięki której człowiek staje się zdolny miłować na sposób boski. Jezus nieraz mówił o tej miłości Bożej udzielonej ludziom, w szczególny zaś sposób w czasie Ostatniej Wieczerzy. „Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej!” (J 15, 9). A zwracając się do Ojca: „miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, niech będzie w nich, i Ja w nich” (J 17, 26). Taka jest droga miłości Bożej: od Ojca do Syna, od Syna do ludzi. Ludzie zostali pobudzeni, aby „trwali”, to jest żyli w tej miłości i uczestniczyli w życiu miłości nieskończonej, jaką jest Bóg, i aby miłowali Boga miłością godną Jego, a więc Jego miłością. To jest wspólnota przyjaźni. Jaki będzie udział człowieka w odwzajemnieniu przyjaźni Bożej? Powiedział to Jezus: „Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. — Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej” (J 15, 14. 10). Wspólnota przyjaźni wymaga jedności uczuć, pragnień, woli. Przyjaciel chce tego, czego pragnie przyjaciel. Człowiek jest przyjacielem Boga, jeżeli chce i czyni to, czego chce Bóg. Jeśli zachowuje Jego przykazania, jeśli we wszystkim szuka nie własnej woli, lecz woli Boga. Zrozumiałe więc, dlaczego Abraham, gotowy spełniać wolę Bożą do tego stopnia, że opuścił swój kraj, swój dom, swój naród, że sięgnął po miecz, by ofiarować syna, został nazwany przyjacielem Boga.\nMiłość Boga darmo dana, uprzedzająca człowieka, żąda odwzajemnienia taką miłością przyjaźni, dzięki której człowiek oddaje się całkowicie Bogu, pragnąc tylko tego; czego Bóg chce. Ta odpowiedź człowieka ściąga nowe łaski miłości Boga: „Kto Mnie miłuje, ten będzie\numiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował. — Ojciec sam was miłuje, bo wyście Mnie umiłowali” (J 14, 21; 16, 27). W ten sposób miłość. wzrasta w sercu człowieka, sprawiając, że ten staje się coraz zdolniejszy do miłowania; jego przyjaźń z Bogiem staje się głębsza i przygotowuje go do przyjaźni wiekuistej.\nAutor: Alodia o 09:35 Brak komentarzy:\nSłowo, które Pan oznajmił Jeremiaszowi: «Wstań i zejdź do domu garncarza; tam usłyszysz moje słowa». Zstąpiłem więc do domu garncarza, on zaś pracował właśnie przy kole. Jeżeli naczynie, które wyrabiał, uległo zniekształceniu, jak to się zdarza z gliną w ręku garncarza, robił z niego inne naczynie, według tego, co wydawało się słuszne garncarzowi. Wtedy Pan skierował do mnie następujące słowo: "Czy nie mogę postąpić z wami, domu Izraela, jak ten garncarz? – mówi Pan. Oto bowiem jak glina w ręku garncarza, tak jesteście wy, domu Izraela, w moim ręku".\no. Wojciech Czwichocki OP, "Oremus" sierpień 2006, s. 12\nAutor: Alodia o 09:29 Brak komentarzy:\nO. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy,...


Wrocław. Płetwonurkowie pracują przy remoncie mostów Pomorskich [ZDJĘCIA] | Wrocław Nasze Miasto\nRedakcja 24 marca 2020, 15:49\nJak informują Wrocławskie Inwestycje nadzorujące ten remont, płetwonurkowie działali przy mostach Pomorskich w poniedziałek.\nDokumentowano pod wodą stan techniczny mostu Pomorskiego Południowego m.in. pięknych baszt, które przejdą renowację pod okiem konserwatora zabytków - informują urzędnicy.\nPrace prowadzone były w wodzie, której temperatura wynosiła zaledwie 3 stopnie.\nCiekawe rzeczy dzieją się także pod samą przeprawą, gdzie od kilku dni montowane są dziesiątki metrów rusztowań. Posłużą one konserwacji i odbudowy części nośnej zabytkowej przeprawy. Rusztowania są już widoczne po wschodniej stronie mostu, czyli tej od ulicy Grodzkiej. Zobaczcie na zdjęciach w galerii jak toczą się prace na mostach Pomorskich. Będą one trwały przez trzy lata.


Myth & AstroGirl: Myth, Dziennik Superbohatera 07.02.14r. Piątek\nOtóż dzisiejszy dzień jest tak ważny dlatego że dziś jest ten dzień w roku gdy po zimie, mroku i okropności, przychodzi wiosna, światło i dobroć. Nawet posprzątałem w Centrum Dowodzenia, aż Ariadna się zdziwiła że jest tu tyle miejsca. A tak, bo wy nie wiecie. Tzn wiecie ale no, jakiś czas temu dzięki wielkiemu magicznemu wielorybowi przyzwałem mojego anioła stróża, no i ona nazywała się Alicja, tylko że to jest kobieta jednak... I uznała że na Ziemi będzie nazywać się Ariadna, mi to nie przeszkadza więc tak ją teraz nazywamy z Luną. No tak, Luna, ech, ostatnio zrobiła się odrobinę zazdrosna chyba, tylko nie wiem czy o to że wszędzie za mną chodzi Ariadna i nawet śpi w jednym łóżku... Czy może dlatego że ona nie ma swojego anioła stróża.\nZ dobrych informacji to jeszcze R.O.M.A.N. się odezwał, niebawem wróci z jednego z równoległych światów. Zaczyna mi już go brakować. A i zacząłem pracę nad nowym pancerzem, jest nieźle. Mam już większość klatki piersiowej, naramienniki, pośladki i ochraniacz na krocze. Ale to jeszcze nie koniec, czuję że dziś zbuduje jeszcze jakieś "hohohohohohoh". Z jeszcze lepszych informacji to zacząłem prowadzić sesję rpg, ludzie na nich płaczą. Jestem z siebie dumny.\nNiedawno znalazłem fajną piosenkę "Monster" zespołu Skillet, 2 dni chodziłem i słuchałem jej bo wiedziałem że coś mi przypomina i że już ją słyszałem, po dwóch dniach zdałem sobie sprawę gdzie i kiedy ją słyszałem. Ale wam nie powiem, żyjcie w niewiedzy.\nNo i powiem wam że całkiem przyjemnie się siedzi w nowym bałaganie (nie wspomniałem że zrobiłem porządek tylko po to by zrobić większy bałagan?). Słucha muzyki i nie przejmuje tym że alarm może nagle zadzwo....\nTak, to alarm.\nTym razem po mieście piędzi jakąś dziwna dziewczyna siedząca w ogromnym kole z nieznanego pierwiastka. Czyli jednak szykuje się typowy dzień, a już miałem się zdrzemnąć. Natychmiast wyruszyłem, sam. Dlaczego sam? Bo Luna jeszcze nie przyszła a Ariadna akurat wyszła. Powiem wam że strasznie nie lubię starych babć typu "lodówka w dupie". No wsiadam do autobusu bo oczywiście pancerz w budowie więc sobie nie polecę. W autobusie może z 10 osób, miejsc 40. Wsiadaj sobie dwie babcie. Podchodzą do mnie i mówią "Jaka to młodzież w dzisiejszych czasach zdziczała, jeszcze sobie siedzą! a my stare, zmęczone musimy stać" (miała 30 wolnych miejsc). Miałem do wyboru strzelić jej w twarz z pistoletu, pociąć kataną, zignorować albo ustąpić miejsca. Pomyślałem że może jest ślepa (nie była) i tylko jej się wydaje że nie ma miejsc siedzących. No to mówię:\n-No proszę niech pani sobie usiądzie.- a wiecie do mi odpowiedziała ta stara jędza?\n-Ja na ugrzanym nie siadam.-Rozumiecie? Wyobraźcie sobie jaka we mnie furia wstąpiła.\n-No ale ja nie mam w dupie lodówki tak jak pani.-akurat zatrzymywał się autobus, z taką siłą nacisnąłem przycisk otwierania drzwi i z taką furią wyszedłem z autobusu że gdyby to były drzwi obrotowe to by się kręciły nonstop przez wieczność.\nKrój czarnego body świetnie podkreślał jej wszelkie kobiece walory, czerwona szminka na ustach dodawała powabności, typowa femme fatale, pędzi sobie typowym monocyklem niszcząc wszystko na swojej drodze. Próbowałem do niej strzelać ale dziwny pierwiastek z którego był wykonany pojazd niwelował nawet skutki działania pocisków przeciwpancernych typu "a pieprz się". Użyłem więc do jej pokonania mojego obciążenia genetycznego, nieprzeciętnie wielkiej inteligencji. Wspiąłem się na balkon pobliskiego bloku, by wejść z niego na kolejny i kolejny. Gdy dotarłem do najwyższego, 10 piętra, wskoczyłem na pobliskiego żurawia budowlanego. Podreptałem do kokpitu, uruchomiłem żurawia, na szczęście miał akurat przymocowaną kulę do wyburzeń. Odpowiednio rozbujałem kulę i uderzyłem w nadjeżdżający ideał kobiecości. Co prawda najpierw trafiłem w blok i siedzibę urzędu transportu miejskiego ale to się nie liczy. Trafiłem ją! Jej monocykl poszedł w diabły. Zszedłem z żurawia i popędziłem obezwładnić kobietę. Pachniała naprawdę pięknie i zachęcająco- Typowa Femme Fatale. Potem przyjechała policja i zapakowali ją do radiowozu.\nJak potoczy się dalej moje życie? o co w ogóle chodzi? dlaczego żyjesz w niewiedzy?\nMagdalena Pokusa 7 lutego 2014 21:02\nZaskoczył mnie brak kontynuacji historii z Aniołkiem ale tak też jest dobrze :)\nNieee jestem zazdrosna :P Teraz już wiem, dlaczego Ariadna znika na noc i nigdzie jej nie ma...\nChyba każdy przeżywał raz traumę związaną z zjawiskiem babć podróżujących transportem miejskim :) Hah, to z rozgrzanymi miejscami to szczyt chamstwa i upierdliwej uszczypliwości!\nSektencja 8 lutego 2014 14:25\nAno, życie jest okrutne. :<


Bizutik.pl srebrne kolczyki - Poszukiwane strony WWW - Top-wanted.pl\nStrona główna » Firma » Biżuteria » Bizutik.pl srebrne kolczyki\nDodano: 18.12.2017 godz.10:12\nZachęcamy serdecznie do zapoznania się z ofertą naszego sklepu internetowego, który zapewnia bardzo wysokiej jakości biżuterię. Cały czas inwestujemy w nasz rozwój zapewniając towary najwyższej jakości. Możemy zapewnić między innymi pierścionki, kolczyki, wisiorki, bransoletki a także sporo innych towarówproduktów. Jesteśmy w stanie zagwarantować, że każdy kto zdecyduje się na zapoznanie z naszymi artykułami będzie w pełni zadowolony. Cechami charakterystycznymi naszego sklepu są ciekawe ceny, wiele sposobów na wysłanie produktów a także bardzo dużo różnych sposobów na zapłacenie za zakupy.\nTytuł: Bizutik.pl srebrne kolczyki\nsklep internetowy z biżuterią, sklep internetowy\nKomentarze dla wpisu "Bizutik.pl srebrne kolczyki":\nJuż od 2008 roku nasza firma zajmuje się oferowaniem wysokiej jakości biżuterii, produkcją jej według konkretn ... - szczegóły wpisu


Dania główne Naleśniki z sosem brzoskwiniowym\nNaleśniki to jedno z najprostszych i jakże wdzięcznych dań. Ile kultur, tyle naleśnikowych teorii i przepisów. Gdzieniegdzie przyrządzane w sposób wykwintny i na specjalne okazje, w innych zakątkach uważane za danie podrzędne. Jedno jest pewne - naleśnik to danie o dużym potencjale, które jeszcze nie raz nas zaskoczy. Uwielbiają je nie tylko dzieci. Można je przyrządzać i podawać na wiele sposobów i nigdy się nie nudzą. Tym razem proponuję naleśniki na słodko, z białym serem i pysznym brzoskwiniowym sosem.\n2½ łyżki galaretki brzoskwiniowej*\nPuszkę z brzoskwiniami otwieramy, wyjmujemy brzoskwinie. Syrop z brzoskwiń wlewamy do rondelka i dodajemy cukier. Połowę owoców kroimy na mniejsze kawałki. Drugą połowę brzoskwiń miksujemy w blenderze na mus. Mus dodajemy do syropu z brzoskwiń i podgrzewamy do momentu, aż się zagotuje.Zdejmujemy z palnika i dodajemy pokrojone brzoskwinie.\nW gorącej wodzie rozpuszczamy galaretkę i dodajemy do podgrzewanego musu z owocami. Odstawiamy do całkowitego wystudzenia, aż sos zgęstnieje. Sos powinien mieć konsystencję kisielu. Naleśniki smarujemy serkiem, składamy i polewamy sosem brzoskwiniowym. Dekorujemy świeżą miętą.\n- w okresie letnim do zrobienia sosu, można wykorzystać świeże owoce.\n- naleśniki w tej wersji możemy podać na deser lub jako danie obiadowe


Jak znielubić teatr - BLOG Grzegorza Kempinsky'ego | BLOG Grzegorza Kempinsky'ego\nHome » Polecane » Jak znielubić teatr\nJak znielubić teatr\nPosted on lip 17, 2015 in Polecane, Teatralne\nJak znielubić teatr to znakomita rozmowa z Stanisławą Celińską, która do bólu szczerze opowiada o sobie i o tym dlaczego znielubiła teatr Warlikowskiego.\n“Dokonałam wyboru i zostawiam mroczne, dekadenckie rzeczy, które nie niosą nadziei…”, mówi wybitna aktorka Stanisława Celińska.\n“W dzisiejszej sztuce brakuje dobra…”\n“Tego, co robi Krzysztof, już psychicznie i fizycznie nie wytrzymuję…”\n“Koledzy skakali po scenie jak stado koni i ja nie chciałam z nimi przebierać nogami. Mogłabym skakać w stadzie, gdybym wierzyła w ten teatr. A ja czułam się śmieszna, dziwna, obca…”\n“Jakieś mieszanki, dialogi z filmów, ktoś dopisuje coś Szekspirowi, Proustowi. Mnie to nie interesuje….”\n“Przestałam wierzyć w ten teatr: te same rozwiązania, kostiumy, scenografia… Efekciarstwo, pozór, a ja wolę prawdę…”\nA ja sobie myślę, że jeśli największa gwiazda takiego teatru mówi takie rzeczy i odchodzi z teatru Warlikowskiego, to jest nadzieja, że w ogóle czasy “nowego teatru” szybko się skończą.\n– Dokonałam wyboru i zostawiam mroczne, dekadenckie rzeczy, które nie niosą nadziei – wybitna aktorka Stanisława Celińska opowiada, dlaczego zamiast grać u Krzysztofa Warlikowskiego czy Agnieszki Holland, woli śpiewać piosenki.\n«Newsweek: Wychodzi pani na mądralę.\nSTANISŁAWA CELIŃSKA: Dlaczego? – Na najnowszej płycie “Atramentowej” wyśpiewuje pani mądrości życiowe w rodzaju “Trzeba wstać, bo świt, trzeba żyć” albo “Bo picie wódy to nie jest dobra rzecz” ze spokojem stoika, który już wszystko wie. SC:- Kocham Cesarię Evorę, ale nie rozumiem słów, które ona śpiewa. Nagrałam więc piosenki, jakie chciałabym usłyszeć. Ale nie śpiewam z pozycji mądrali, tylko kogoś, kto ma te same wątpliwości i pytania, co słuchacze. Mam tutaj ukochany wiersz Rilkego, zaraz go znajdę, z cyklu “Sonety do Orfeusza”. “Gdy pamięć ziemska cię wygania/ do milczącej ziemi powiedz płynę/ do spieszącej wody powiedz jestem”.\n– Ten wiersz radzi, jaką przyjąć postawę życiową: nie daj się zamknąć w jednej roli, nie płyń na fali, stawiaj światu opór. Jestem kojarzona z rolami silnych kobiet, na scenie często krzyczę, tryskam energią. Ale dziś – w tym świecie pełnym wrzasku, pędu – odwagą jest powiedzenie czegoś spokojnie, co nie znaczy, że bez emocji. Długo do tej odwagi dojrzewałam.\nPani tu Rilkego cytuje, ale teksty, które pani śpiewa, są po prostu banalne, kiczowate.\n– Prostota czasami trąci o banał. W świecie zalanym lawiną dźwięków i informacji najprostsze prawdy są trudne do wyłowienia; te o Bogu, miłości i samotności. Chcemy porozmawiać o nich z kimś szeptem… Taki jest przekaz tej płyty. Okazało się że trafny. Słyszał pan, że “Atramentowa” już jest złota? [Sprzedało się ponad 10 tys. egzemplarzy – przyp. red.]. Żadna z ról nie dala mi tyle radości, co te piosenki. Może dlatego, że pochodzę z rodziny muzycznej i muzyka jest mi bardzo bliska, mama grała na skrzypcach, tata na fortepianie, jako dziecko słuchałam Chopina? A może już dojrzewam do kondensacji? Wierzę, że w piosence przez trzy minuty można powiedzieć tyle, co podczas trzech aktów spektaklu.\nA mnie się wydaje, że ludzie kupują płytę Celińskiej, bo lubią, jak mądre banały śpiewa osoba po przejściach. Jak pani: alkoholizm, rozwód, zejście na dno i wreszcie sukces.\n– Osoba po przejściach mogłaby je też wykrzyczeć. Jak przestałam pić, to właśnie tak się zachowywałam na scenie. Krzyczałam: “Jestem, wracam, żyję!”. Dzisiaj już mogę coś ważnego powiedzieć cicho. No, ale nie jest wyłącznie słodko.\nMówi pani o piosence do syna? “Przepraszam cię, synku / za smutno rdzawe kolory / mordercze popołudnia/ i samobójcze wieczory”.\n– Jak Muniek Staszczyk przysłał mi tekst, to pomyślałam: “Nieźle mi przypierdolił”. Co innego mówić w wywiadach o trudnych sprawach, a co innego włączyć w to dziecko, nawet dorosłe. Jak zaczęłam nucić “Przepraszam cię, synku…”, pojawiły się łzy, gula w gardle, wróciło poczucie winy, dawne wspomnienia. Wybaczyłam sobie, bo inaczej nie można iść dalej. Zdecydowaliśmy z Muńkiem, że trzeba to zaśpiewać, przełamując własne wzruszenie, wstyd i ból, bo może w ten sposób pomożemy ludziom pijącym i ich dzieciom. Może wybaczą sobie w imię miłości. Tak naprawdę chciałabym mówić ludziom o czymś dobrym, co przyniosło mi nadzieję, ukojenie, wiarę. Bo moja wiara mnie ocaliła.\nNie wierzę – mówi to ta sama osoba, która gra w teatrze Krzysztofa Warlikowskiego: drażniącym, niewygodnym, dalekim od łatwych pocieszeń, rozdrapującym rany…\n– Dokonałam wyboru i zostawiam mroczne, dekadenckie rzeczy, które nie dają nadziei. W dzisiejszej sztuce brakuje dobra. Nie chodzi o to, by zostać moherem i przesiadywać w kościele jak dewotka. Ale chcę się wyraźnie opowiedzieć po stronie miłości, Boga, nadziei. Pokazywać jasną stronę życia. Żyjemy w czasach, w których Pan Bóg, Chrystus, miłość potrzebują reklamy; bo wszyscy widzą tylko zło, dekadencję, tak jakby dzień się kończył, a rano miało nie przyjść.\nI pani chce robić tę “reklamę”? To raczej nie z Warlikowskim. Dlatego odeszła pani w czerwcu z tego teatru?\n– Tak. Mój pobyt w tym teatrze się skończył. Tego, co robi Krzysztof, już psychicznie i fizycznie nie wytrzymuję. Ile można? Przeżyłam śmierć bliskich, dużo trudnych rzeczy i jeżeli chcę mówić o trudnej stronie życia, to nie w ten sposób – nie na zasadzie babrania się w tym wszystkim.\nJuż podczas prób “Kabaretu warszawskiego” w 2013 r. pokłóciła się pani z Warlikowskim. Wyszła pani z próby, pojechała na działkę i nie wróciła.\n– W pierwszej części spektaklu zagrałam Jacqueline Bom Bom, tancerkę rewio-wą, którą szef wysyła na przedwczesną, jej zdaniem, emeryturę. Wraca załamana do domu, upija się z o wiele młodszym kochankiem [w tej roli Redbad Klynstra – przyp. red.]; w końcu zakłada na głowę worek plastikowy, jakby popełniała samobójstwo. Zagrałam to resztką sił. Pomyślałam: “Znowu alkohol, dół, śmierć…”.\nJuż mnie to nie kręci. Jak byłam młoda, nagrałam się kurw i pijaczek. Nie jestem moherem, ale jak miałam w drugiej części modlić się do Matki Boskiej o orgazm dla kogoś, to mi to zgrzytało.\nJa znam wersję, że się pani obraziła za brak dużej solowej roli.\n– Koledzy skakali po scenie jak stado koni i ja nie chciałam z nimi przebierać nogami. Mogłabym skakać w stadzie, gdybym wierzyła w ten teatr. A ja czułam się śmieszna, dziwna, obca. To nie jest tak, że wymagam specjalnego szacunku, ale jestem jednak przyzwyczajona do hierarchii w teatrze. Kiedyś we Współczesnym, jak tupnęłam na próbie na Tadeusza Łomnickiego, to Erwin Axer wziął mnie na bok i powiedział: “Stasiu, w teatrze jest hierarchia”. Po latach zrozumiałam, że hierarchia to nie tylko wybitne nazwisko, ale też lata spędzone na scenie. Jak marudziłam, że jestem zmęczona graniem głównej roli, to Barbara Drapińska posłała mnie po papierosy i zapałki, żeby mi wyrównać pod sufitem. Miał mnie kto ustawić. A tutaj jest zupełnie inna sytuacja.\nPewnie tak było wcześniej, tylko byłam mniej zmęczona, bardziej wierzyłam w ten teatr. Teraz przestałam i zaczęło mi przeszkadzać.\nNa próbie powiedziała pani, że ma dość tego, bo robicie spektakl o ofiarach World Trade Center, podczas gdy w Powstaniu Warszawskim zginęło 200 tysięcy cywilów.\nI jeszcze, że już ma pani dość ciągłego grania w spektaklach o pedałach i Żydach.\n– Nie jestem antysemitką, sama zagrałam Ninę, młodą Żydówkę w “Krajobrazie po bitwie”.\nRozumiem, że zrobiliśmy “Dybuka”, by otworzyć temat żydowski. Mówienie o tożsamości płciowej, miłości między mężczyznami czy kobietami miało sens, kiedy robiliśmy “Oczyszczonych” 15 lat temu. Poszerzaliśmy wtedy dyskusję. Ale Krzysztof zamknął się w tych tematach. Jakby chciał – powiem ordynarnie – przypodobać się światu. A ja chciałabym jeszcze inne tematy poruszyć w życiu i na scenie.\nI to ciągłe babranie się w złu, brak światła, szukanie diabła we wszystkim… Ja wolę szukać anioła. Diabła już kiedyś znalazłam. Ciało się zbuntowało.\n– Krzysztof zaczął próby do nowego spektaklu “Francuzi”. Miałam zagrać Fedrę, dojrzałą kobietę, która zakochuje się w pasierbie. On, czyli Hipolit, w ogóle nie jest nią zainteresowany, następuje szereg tragedii i w końcu z tych wszystkich nieszczęść Fedra pije jodynę. Popełnia samobójstwo. Znowu dramat…\n-… szarpanie flaków, ran. Z trudem uczyłam się tekstu, na próbach płakałam. I byłam nieznośna. Myślałam: jak mam to wiarygodnie zagrać? Nie potrafiłabym i nie chciałabym zagrać Anny Kareniny, która zostawia dzieci i idzie za chłopem. Podobnie z Fedrą – też zostawia dzieci, popełniając samobójstwo. Myślę, że prawda tych postaci jest bardzo bliska szaleństwa.\nŻeby to dobrze zagrać, trzeba się do tej granicy mocno zbliżyć. I tego się przestraszyłam.\nPrzeprosiłam Krzysztofa i odmówiłam. Tak jak nie chciałam zagrać u Agnieszki Holland.\nMiała zagrać pani główną rolę w filmie według powieści Olgi Tokarczuk.\n– Holland wybrała mnie spośród wielu aktorek, roboczy tytuł filmu “Pokot”. Postaci, którą miałam grać – Duszejce – giną dwa ukochane psy. Odkrywa, że zostały zastrzelone podczas nielegalnego polowania. Bezskutecznie stara się, by ukarano myśliwych. Bierze więc sprawiedliwość w swoje ręce. Na początku przekonywałam się, że kocham psy i mam coś wspólnego z tą postacią. Wmówiłam sobie nawet, że byłabym zdolna zabić, gdyby im coś się stało. Ale w afekcie? Z premedytacją? Trzy tygodnie przed zdjęciami mieliśmy próbę – cała ekipa. Już po wszystkim chciałam się zapaść. Znowu moje ciało przyszło mi na ratunek. Zamiast płakać, poszukałam ratunku w przyrodzie. Pojechałam na ukochaną działkę, popatrzyłam na drzewa, niebo, poczułam się dobrze. Obudziłam się wyspana, szczęśliwa i dotarło do mnie, że nie dam rady grać Duszejki, wziąć na siebie jej dramatu.\nAle to przecież tylko rola? Wiele razy powtarzała pani, że ma zawód w małym palcu.\n– Myślę, że nie chodziło o zmęczenie. Zawsze lubiłam kontrasty, nie dawałam zamknąć się w jednej roli. Tym razem jednak poczułam, że tak dobrze mi się śpiewa te piosenki z “Atramentowej”, ludzie mnie kojarzą z dobrą Stasią, a ja zaraz mam biegać po ekranie z siekierą? Nie muszę grać wszystkiego! Trzeba za czymś się opowiedzieć. Nie można być lalką pociąganą za sznurki. Wiem, że artysta bywa kurwą, że służy to temu, to tamtemu. Ale może ja już nie muszę? Jestem na emeryturze, owszem, małej, ale mogę zacząć odmawiać ról, które mnie niszczą. Zadzwoniłam do Agnieszki Holland i przeprosiłam.\nGdyby to była inna książka, żeby tam czuć było Boga, dobro, nadzieję… Żebym wierzyła, że to ma sens, tobym w to poszła – urobiła się, padła. Ale ja w tę historię sama nic uwierzyłam; ta Duszejko wydawała mi się strasznie papierowa, a cała historia naciągana.\nKrzysztof Warlikowski zresztą też kiedyś wystawiał wielkie teksty: Szekspira, Sofoklesa, Sarah Kane, Koltesa. A teraz jakieś mieszanki, dialogi z filmów, ktoś dopisuje coś Szekspirowi, Proustowi. Mnie to już nie interesuje. Zresztą jak usłyszał, że zrezygnowałam z Holland, strasznie się przejął, ale chyba zrozumiał, że jestem zmęczona. Ja jestem przy nim cały czas, od początku.\nSpotkaliście się w 1998 roku. Kim była wówczas Stanisława Celińska?\n– Miałam 51 lat, od 10 lat nie piłam, tułałam się po teatrach. Był czas, że musiałam sprzedać antyki, żeby było na życie. Zasuwałam, miałam dzieci na utrzymaniu: syn 23 lata, a córka 21. Brałam, co się dało: recital, teatr, film, nawet epizody. Wiedziałam, że narozrabiałam i teraz muszę odpokutować. Byłam w Teatrze Studio na etacie, na próbie pojawił się on: niewysoki, z kolczykiem w uchu. Pomyślałam cynicznie: to pewnie jeden z tych młodych porąbanych reżyserów.\nZobaczyłam, że jednak dobrze kombinuje, robi teatr misteryjny… Ale bałam się w to pakować.\nMiałam inne zadania niż teatr: zarabiać, prać, gotować. Rozjechaliśmy się na wakacje, myślę, we wrześniu zrezygnuję. A on na pierwszej próbie: “Myślałem całe wakacje o tobie…”. I jak miałam się wymiksować? Marzyłam wtedy, aby do końca oddać się teatrowi, by grać całą sobą. Stąd chęć wyjechania w latach 60. do Jerzego Grotowskiego. Szukałam misterium w sztuce, dlatego po latach zrobiłam “Księgę Hioba”. Kiedy spotkałam Krzysztofa, byłam zaoraną matką, ale on tę pasję we mnie przypomniał, rozbudził na nowo. Byłam też zaniedbaną kobietą, Krzysiek żartobliwie nazywał mnie nawet dresiarą. A jednocześnie mówi, że widzi we mnie Agnieszkę z “Nocy i dni”. Zobaczył we mnie coś, czego sama już nie widziałam. Odmłodził mnie, sprawił, że inaczej zaczęłam o sobie myśleć. Jego uwielbienie dla mnie było poruszające.\nDo tego stopnia, że zagrała pani matkę Hamleta.\n– Wtedy już nie grałam dramatycznych amantek, byłam grubą, silną babą. Śpiewałam “Song sprzątaczki”, jakbym chciała powiedzieć światu: wróciłam i jestem mocna. Gdzie ja do roli matki Hamleta? Ona należała do eleganckich aktorek typu Teresa Budzisz-Krzyżanowska. Jeszcze większe zaskoczenie przeżyłam, kiedy zaproponował, bym zagrała szukającą miłości tancerkę peep-show w “Oczyszczonych”. Trzy razy chciałam uciec, aż wreszcie poszłam do prawdziwej kabiny zobaczyć, jak to się robi. Zrozumiałam, że to musi zagrać kobieta dojrzała, wtedy ma to sens. Odważyłam się obnażyć piersi. Ostatni raz w “Krajobrazie po bitwie” po kazałam dwa piegi, a potem nic nic było. Co ja miałam pokazywać? Ale pokazałam.\nNie sztuka podpisać się pod Warlikowskim dzisiaj, kiedy jest uznany. Sztuką było stać przy nim, kiedy był jeszcze nieznany i wyszydzany, robił “Zachodnie Wybrzeże”, “Oczyszczonych”, “Hamleta”, “Burzę”.\nZ kim się pani przez te lata zaprzyjaźniła w teatrze?\n– Z nikim. W tym teatrze jest Zygmunt Malanowicz, z którym poznaliśmy się w 1970 roku, kręcąc “Krajobraz po bitwie” Wajdy. Jest moim przyjacielem. Na wyjazdach opiekował się mną Adam Kasjaniuk, który jest organizatorem pracy artystycznej, spędzałam czas z garderobianymi. Nie miałam siły biegać z zespołem. Wiedziałam, że ode mnie dużo zależy, że muszę być taką energetyczną lokomotywą zespołu. Jak ja ruszę, nadam ton, to inni też pójdą. Kumulowałam siły, by wieczorem zagrać tak, jak trzeba.\n– Tak. Nie piję alkoholu, więc te wszystkie biesiady nocne interesowały mnie, dopóki rozmawialiśmy o teatrze. Gdy zaczęło się samo gadanie o czymkolwiek i picie, to już mnie nie bawiło. Brałam jakąś robotę, uczyłam się tekstu w pokoju. Bycie na tym dworze Krzysztofa, w grupie adorującej go, już mnie nie interesuje.\nA może pani chciała być gwiazdą tego teatru, a chętnych było więcej?\n– Przez lata to ja nią byłam… Ale to chyba nie o to chodzi. Przestałam wierzyć w ten teatr: te same rozwiązania, kostiumy, scenografia… Efekciarstwo, pozór, a ja wolę prawdę. A może po prostu już nie mam siły pruć żył przez pięć-sześć godzin?\nCzuje się pani zmęczona?\n– Gram uczciwie. Jeżeli tańczę salsę w “Opowieściach afrykańskich” o 24, to jestem gotowa od 19. Poza tym mam kłopoty z kolanami, zwyrodnienia się pogłębiają. Dobrze by było trochę schudnąć, ale w tym zawodzie to trudne. Dieta mówi: ostatni posiłek o 19, a ja wtedy zaczynam spektakl. Mogę zjeść o 18, ale wtedy zasnę w pierwszym akcie. Odpada. Wracam po wszystkim do domu, środek nocy, rozdygotana, w emocjach i co? Mam na głodniaka położyć się spać? Jedzenie uspokaja.\nKatoliczka, aktorka wychowana na tradycyjnym teatrze, domatorka. Może zrozumiała pani, że nie pasuje do tego teatru?\n– To nie jest już moja bajka, to prawda. Przez lata wierzyłam, że to jedyny żywy teatr w Polsce. Wybór był jasny: albo zostajesz u Warlikowskiego i godzisz się na te tematy, pracę, zespół – albo idziesz do starego, tradycyjnego, często martwego teatru. A ja chciałam być w zespole. Bałam się być bez etatu. Może ze względów finansowych? Kredyty, pomagam swoim dzieciom. Może jestem z pokolenia, które nie wierzy, że szczęście i bezpieczeństwo są poza zespołem? Nie zauważałam, jak toksycznym uczuciem jestem związana z tym teatrem, kłamałam sobie, że jest OK. A teraz myślę: mam emeryturę, na kredyt zarobię, a jak trzeba będzie, to sprzedam mieszkanie i pójdę do dzieci. Ale zrobię wszystko, żeby być wolna.\nCo pani czuje, odchodząc po 17 latach?\n– Znielubiłam “teatr na maksiora” ten oparty na krzyku, przemocy wobec widza. Chciałabym pójść do teatru i usłyszeć proste prawdy. No i bardzo mi się spodobało, że mam te piosenki.


Rozmowa ze zwierzętami - mobi, epub mobi,epub, eBook | Księgarnia Gandalf.com.pl\nRozmowa ze zwierzętami - mobi, epub, eBook\nRozmowa ze zwierzętami (twarda) 30.39 zł\nRozmowa ze zwierzętami - mobi, epub - opis produktu:\nKarsten Brensing, biolog morski i doktor etologii, w Misterium życia zwierząt pokazał zadziwiające bogactwo przeżyć i emocji zwierząt - niewiarygodne praktyki seksualne, imprezowanie, myślenie abstrakcyjne, uczucia i marzenia.\nKomunikacja pomiędzy zwierzętami jest powszechnym zjawiskiem i to często w zaskakująco rozwiniętej formie - poczynając od pewnych gatunków bakterii, które porozumiewają się między sobą, przez wspólne rozmowy niektórych insektów, a kończąc na delfinach stosujących skomplikowaną gramatykę i sikorkach mówiących całymi zdaniami.\nCzy potrafimy rozmawiać ze zwierzętami?\nCzy istnieje jakiś uniwersalny kod porozumiewania się albo wręcz aplikacja na telefon z funkcją tłumaczenia?\nCzy możemy nauczyć zwierzęta mówić?\nDla większości z nas zwierzęta są jak tajemna księga. Tę księgę właśnie otwieramy.\nNasz stronniczy optymizm - mobi, epub\n32,52 zł 39.18\nKosmos Możliwe światy - mobi, epub\nNie jesteś sam w domu - mobi, epub Historia naturalna stworzeń, z którymi dzielimy życie\n-17% Rozmowa ze zwierzętami - mobi, epub ebook


Neurolożka. Piękny umysł, który się zgubił - Barbara K. Lipska - Książka - opinie, oceny, ceny - nakanapie.pl\nNeurolożka. Piękny umysł, który się zgubił - lista autorów\nAutor: Elaine McArdle\nISBN: 978-83-268-3248-2, 9788326832482\nKategorie: Medycyna, Zdrowie, Biografia, Reportaż\ndodana przez: abdita\n“Neurolożka. Piękny umysł, który się zgubił” to niezwykła książka! To próba odpowiedzi na pytanie o istotę czlowieczenstwa. To próba odpowiedzi na pytanie kim jesteśmy i jak choroba może zmienić, zniszczyć człowieka oraz wpłynąć na jego rodzinę. Ta książka to nie tylko szczery opis walki Barbary Lipskiej (wybitnej specjalistki neuronauk, ktora ... Recenzja książki Neurolożka. Piękny umysł, który się zgubił\n@ladypasja × 2\n"Neurolożka.Piękny umysł,który się zgubił". Barbara K.Lipska,Elaine McArdle wyd.Agora\nKsiążka jest dziennikiem lub też formą zapisek doktor Barbary Lipskiej (Polka mieszkająca w USA),z czasu kiedy zachorowała na raka.Specjalizuje się w chorobach psychicznych,więc cała książka poświęcona jest tej tematyce. Choroba okazuje się nie być litościwa i wyrządza bardzo duże zmiany w jej mózgu,które śmiało można porównać do objawów schizo... Recenzja książki Neurolożka. Piękny umysł, który się zgubił\n@bewitchingbooks × 1\nEmpik Go Audiobook\nCzyta : Ewa Abart\nBarbara K.Lipska mieszkająca w USA ,neurolożka specjalistka od chorób psychicznych.\nInteresujący i wciągający obraz kobiety która tyle przeszła podczas choroby , i nie tylko ona bo ucierpiała tez na tym i jej rodzina .To jest nie do opisania co dzieje się z człowiekiem gdy guz zaatakuje mózg.\nByłam w szoku ,gdy dowiadywałam się ile guzów zaatakowało mózg pani Barbary i jaką terapię przeszła ,już nie mówiąc o tym że przez te guzy główna bohaterka tej książki nie zawsze wiedziała co robi i mówi .\nCiekawa historia, napisana w bardzo fajny sposób. Dodatkowo przemycone ciekawostki z zakresu biologii i zdrowia psychicznego.\nO nie! Książka Neurolożka. Piękny umysł, który się zgubił. czuje się pominięta, bo nikt nie dodał jeszcze do niej cytatu. Może jej pomożesz i dodasz jakiś?


1 ARCHITEKTURA I URBANISTYKA OPIS TECHNICZNY PLANU ZAGOSPODAROWANIA TERENU SPIS ZAWARTOŚCI OPRACOWANIA Przedmiot i zakres opracowania. Podstawa opracowania. Opis\n2 PRZEDMIOT I ZAKRES OPRACOWANIA 1. Przedmiot opracowania: 1. Nazwa i adres obiektu budowlanego: PROJEKT BUDOWLANO-WYKONAWCZY BUDYNKU MIESZKALNEGO WIELORODZINNEGO SOCJALNO-KOMUNALNEGO DZIAŁKA NR EW.65/2, UL.UMIASTOWSKA, W.UMIASTÓW GMINA OŻARÓW MAZOWIECKI POWIAT WARSZAWSKI ZACHODNI WOJ.MAZOWIECKIE 2. Inwestor: URZĄD MIASTA I GMINY W OŻAROWIE MAZOWIECKIM Ul. Kolejowa 2, Ożarów Mazowiecki Tel , fax Architektura: Główny projektant: mgr inż. arch. Adam Karkusiewicz uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej bez ograniczeń nr MA/027/06 nr wpisu do MOIA nr MA-1847 Sprawdzająca: mgr inż. arch. Izabella Kozłowska nr upr. 295/87 PRACOWNIA PROJEKTOWA ArchiKar ARCHITEKT ADAM KARKUSIEWICZ Warszawa ul. Niemcewicza 26lok.4, tel Niniejszy opis został sporządzony do Projektu Budowlanego i jest integralną częścią całego projektu; który należy rozpatrywać łącznie z odpowiednimi rysunkami branży architektonicznej i opracowaniami (projektami) związanymi. Umowa pomiędzy Inwestorem a Jednostką projektowania. Obowiązujące normy i przepisy budowlane. PODSTAWA OPRACOWANIA\n3 2.ISTNIEJĄCY STAN ZAGOSPODAROWANIA DZIAŁKI Na działce znajduje się obiekt budowlany oddalony w znacznej odległości od projektowanego budynku. Na działce znajdują się niskie drzewa. 3. PROJEKTOWANE ZAGOSPODAROWANIE DZIAŁKI 3.1 PROJEKTOWANA ZABUDOWA Na terenie działki o kształcie prostokąta położonej na osi wschód-zachód planuje się usytuowanie budynku socjalno-komunalnego spełniającego funkcję mieszkań dla Gminy w Ożarowie Mazowieckim. Projektuje się budynek z trzema kondygnacjami nadziemnymi. Druga kondygnacja nadziemna posiada mieszkania, w których są do każdego z nich przypisane antresole posiadające powierzchnie mniejsze niż na niższej kondygnacji. 3.2 UKŁAD KOMUNIKACYJNY Dojazd do budynku poprzez zjazd bezpośredni z ulicy gminnej. Na działce lokalizuje się 32miejsca postojowe na terenie. Przyjęto wg planu miejscowego 1samochód /1,5mieszkania Czyli: 20mieszkań=30miejsc postojowych Zaprojektowano 32m.pos.- warunek został spełniony 3.4 UZBROJENIE TERENU Budynek będzie zasilany w sieci: - energetyczną - wodną - kanalizacyjną (do czasu wykonania sieci kanalizacyjnej gminnej do bezodpływowego zbiornika na nieczystości szczelnego) - gazową Wody opadowe z dachu budynku i utwardzonego terenu odprowadzane na teren działki. Ze względu na dużą powierzchnie terenu oraz dobrą przepustowość gleby odprowadzenie wód opadowych nie pogarsza stanu wodnopławnego. Wszystkie instalacje przyłączy (energii, wody, kanalizacji, gazu) do budynku będą opracowane w odrębnym opracowaniu i złożone do gminy w formie zgłoszenia przyłączy. Projekty przyłączy będą uzgodnione w odrębnych opracowaniach z ZUD. 4. CHARAKTERYSTYCZNE PARAMETRY\n4 5. INFORMACJE OGÓLNE Działka znajduje się na obszarze zabudowy mieszkaniowej według Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy istnieje możliwość budowy budynku mieszkalnego o charakterze budynku socjalno-komunalnym. Teren nie podlega wpływom eksploatacji górniczej. Teren nie podlega ochronie konserwatorskiej. Działka posiada dostęp do drogi publicznej. Charakter i rodzaj projektowanej zabudowy, a także istniejąca zabudowa nie stwarza zagrożeń dla higieny i zdrowia użytkowników, nie zalicza się także do przedsięwzięć kwalifikowanych w odrębnych przepisach. Według obliczeń zostało spełnione zaprojektowanie min.80,67%pow. Biologicznie czynnej- powierzchni działki. Projektuje się nasadzenie 20większych drzew oraz wiele mniejszych i krzewów. 6. ZASIĘG ODDZIAŁYWANIA INWESTYCJI I WPŁYW NA SPOSÓB WYKORZYSTANIA SĄSIEDNICH NIERUCHOMOŚCI 6.1 SPOSÓB ZAGOSPODAROWANIA DZIAŁKI Planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z istniejącym sposobem wykorzystania działki inwestora oraz działek sąsiednich. Projektowana inwestycja nie wpływa na sposób wykorzystania sąsiednich nieruchomości, a granice oddziaływania w trakcie budowy jak i użytkowania zamykają się w granicach rozgraniczających teren inwestycji. Jeżeli wykopy naruszałyby korzenie drzew to projektuje się wykonanie specjalnych opasek z geowłókniny (i innych potrzebnych zabezpieczeń) zabezpieczających korzenie od instalacji i fundamentów. 6.2 JAKOŚĆ I ODPROWADZENIE ŚCIEKÓW Obiekt będzie posiadał przyłącze kanalizacyjne (do czasu wykonania sieci kanalizacyjnej gminnej do bezodpływowego szczelnego zbiornika na nieczystości) 6.3 EMISJA ZANIECZYSZCZEŃ GAZOWYCH Emisja zanieczyszczeń nie przekroczy dopuszczalnych norm. 6.4 EMISJA HAŁASU I WIBRACJI Obiekt nie emituje hałasu i wibracji powyżej dopuszczalnych norm. 6.5 WPŁYW NA POWIERZCHNIĘ ZIEMI Obiekt nie wpływa negatywnie na powierzchnię ziemi. Masy ziemi z wykopów będą wyrzucane częściowo na tył działki po wykonaniu fundamentów wykorzystane do zasypów. Ilość ziemi z wykopów wynosi 740m3 do wykorzystania na terenie. 6.6 WYTWARZANE ODPADY Planowana inwestycja nie wpływa na środowisko. Na terenie posesji będą wydzielone miejsca na zamknięte szczelne pojemniki na śmieci, które będą wywożone regularnie przez odpowiednie służby.\n5 6.7 WPŁYW NASŁONECZNIENIA NA INNE BUDYNKI Budynek projektowany nie zasłania innych okien sąsiednich budynków. Warunek obliczono według : 13. (8) 1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w 57 i Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Obliczenia: Wysokość budynku wynosi 12m i w pobliżu bud. Projektowanego w takiej odległości nie jest żaden obiekt budowlany. Warunek został spełniony. 7. PODSUMOWANIE Projektowana inwestycja nie pogarsza stanu środowiska i nie sposobu zabudowy działek sąsiednich. determinuje


GTK Gliwice. Powrót pod skrzydła Turkiewicza - Dziennik Sport\nEnerga Basket Liga 6 sierpnia 2019\nW Gliwicach powoli dobiega końca budowa zespołu na nowy sezon. W kadrze obecnie jest dziesięciu zawodników. Najnowszym nabytkiem został Piotr Hałas, który może grać na pozycji rozgrywającego bądź rzucającego.\n32-latek pochodzi z Wrocławia, ale większość kariery spędził na Górnym Śląsku. Karierę zaczynał w Śląsku Wrocław. Z klubem tym wywalczył mistrzostwo Polski juniorów starszych (2005), a trenerem zespołu był… Paweł Turkiewicz, obecny szkoleniowiec GTK.\nWydawało się wówczas, że kariera Hałasa rozwija się wręcz wzorcowo. W barwach Śląska w sezonie 2006/07 zdążył nawet zadebiutować w ekstraklasie. Zagrał w jednym spotkaniu, po czym… klub ogłosił upadłość. Młody koszykarz musiał szukać nowego pracodawcy. Wybór padł na I-ligowy wówczas AZS AWF Katowice. Jego kolejnymi klubami były: GKS Tychy, Sokół Łańcut, Stal Ostrów Wlkp. i od 2013 roku ponownie GKS Tychy. Ostatni sezon był dla niego jednak bardzo pechowy. Już w trzecim spotkaniu doznał poważnej kontuzji kolana, która oznaczała dla niego koniec rozgrywek.\nGTK Gliwice. Kandydat na lidera\nDecyzja Hałasa o opuszczeniu GKS-u jest sporym zaskoczeniem. – Zarówno ja, jak i trener Jagiełka chcieliśmy kontynuować współpracę, ale na przeszkodzie stanęły warunki finansowe. W Tychach doszło do sporych zmian. Odszedł prezes spółki Tyski Sport, a nowy ma inne spojrzenie na koszykówkę. To spowodowało, że musieliśmy się rozstać. W GKS-ie spędziłem jednak bardzo dużo czasu i wiele mu zawdzięczam. Zawsze będę go wspominał miło – podkreśla Hałas, który na treningi w GTK i mecze będzie miał bardzo blisko. – Od czterech la mieszkam w Gliwicach. Kiedy więc zadzwonił trener Turkiewicz długo się nie zastanawiałem. Z prezesem także szybko doszedłem do porozumienia – mówi koszykarz. – To niezwykle ciekawa sytuacja. Może się zdarzyć, że u trenera Turkiewicza zaczynałem swoją przygodę z koszykówką i u niego ją mogę skończyć – dodaje.\nPo kontuzji kolana nie ma już śladu. – Od urazu minęło dziesięć miesięcy. Ciężko pracowałem, by wrócić do pełnej dyspozycji i jestem gotowy do trenowania na pełnych obrotach – zapewnia Hałas, którego w GTK czeka spora rywalizacja o minuty na parkiecie. Na jego pozycji są: Duke Mondy, Brandon Tabb, Kacper Radwański i Mateusz Szlachetka.\nPowiązaneBrandon TabbDuke MondyEnerga Basket LigaGTK GliwiceKacper RadwańskikoszykówkaMateusz SzlachetkaPiotr Hałas