Dostawy gazu do odbiorców są niezagrożone - Surowce i paliwa - parkiet.com\nPublikacja: 19.11.2021 05:19\n- Mamy działające sprawnie połączenia między-systemowe z takimi krajami jak Niemcy, Ukraina, Czechy. Ponadto spółka PGNiG, z którą Gaz-System ściśle współpracuje, w ostatnim okresie szeroko komunikowała, że posiada obecnie pełne magazyny gazu - zapewnia Tomasz Stępień, prezes Gaz-Systemu.\nW Europie brakuje odpowiednich zapasów gazu ziemnego, a import jest za mały w stosunku do popytu. Ponadto surowiec jest wyjątkowo drogi. Czy w tej sytuacji polscy odbiorcy mogą obawiać się przerw w dostawach w najbliższych miesiącach, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia srogiej zimy i ponadprzeciętnego zużycia gazu?\nGaz-System, który jest operatorem krajowej sieci przesyłowej gazu jest przygotowany na sytuację związaną z przerwami dostaw gazu do Polski. Wynika to w dużej mierze z faktu, że praktycznie co roku mamy do czynienia z ryzykiem dotyczącym ciągłości dostaw surowca z Rosji nie tylko do Polski, ale i do większości państw Europy Zachodniej. Na przestrzeni ubiegłych lat to zagrożenie w naszym kraju urzeczywistniło się kilkukrotnie. Jednak dziś, m.in. dzięki realizowanym przez Gaz-System inwestycjom, jesteśmy bardziej niż kiedykolwiek wcześniej odporni na taką sytuację. Część naszego krajowego rocznego zapotrzebowania na gaz pokrywamy z własnego wydobycia. Posiadamy także działającą i stale rozbudowywaną infrastrukturę przesyłową, która umożliwia nam pozyskanie tego surowca z różnych kierunków dostaw. Jednym z elementów tej infrastruktury jest obecnie rozbudowywany terminal LNG w Świnoujściu, dzięki któremu możemy pozyskiwać gaz w formie skroplonej praktycznie z całego świata. Poza tym na gazociągu jamalskim mamy możliwość wykorzystania tzw. fizycznego rewersu, co oznacza, że możemy ściągać surowiec także z kierunku zachodniego do Polski. Mamy działające sprawnie połączenia międzysystemowe z takimi krajami jak Niemcy, Ukraina, Czechy. Ponadto spółka PGNiG z którą Gaz-System ściśle współpracuje w ostatnim okresie szeroko komunikowała, że posiada obecnie pełne magazyny gazu. Dlatego zapewniam, że od strony ciągłości dostaw jesteśmy bezpieczni i mogę jedynie dodać, że w 2022 roku sytuacja Polski od strony infrastruktury przesyłowej jeszcze znacząco się poprawi. Kluczowe projekty Gaz-Systemu takie jak budowa interkonektorów gazowych ze Słowacją, Litwą a także Danią są bowiem obecnie na ukończeniu.\nDo końca 2022 r. Polska może sprowadzać z Rosji nawet ponad 10 mld m sześc. gazu rocznie. To około połowy naszego zapotrzebowania. Umowa nie będzie jednak przedłużona. W tej sytuacji krytyczna może być nie ta, ale przyszła zima.\nNie widzę takiego zagrożenia przede wszystkim ze względu na planowane zakończenie w przyszłym roku budowy trzech nowych interkonektorów z Danią, Słowacją i Litwą, których łączna moc przesyłowa znacząco przewyższa ilość gazu, jaką odbieraliśmy rocznie z kontraktu jamalskiego.\nCzy do zwiększania importu z Zachodu moglibyśmy też w większym stopniu niż obecnie wykorzystać gazociąg jamalski, którym co do zasady surowiec z Rosji płynie do Polski i Niemiec?\nPolski odcinek gazociągu jamalskiego jest przystosowany do przesyłu gazu ze wschodu na zachód w ilości maksymalnej około 33 mld m sześc. rocznie. Przy czym dzisiaj nasz kraj – ze względów technicznych – może z niego odbierać surowiec tylko w dwóch miejscach w łącznej ilości do około 10 mld m sześc. rocznie. W przyszłości jako operator tego gazociągu chcemy móc go wykorzystywać bardziej elastycznie poprzez połączenie tego gazociągu z krajową siecią przesyłową w kilku nowych lokalizacjach. Dlatego w Krajowym Dziesięcioletnim Planie Rozwoju na lata 2022–2031 zaplanowaliśmy budowę klilku nowych połączeń. Zakładamy, że docelowo polski odcinek gazociągu jamalskiego będzie magistralą transportującą gaz z terminalu LNG w Świnoujściu oraz z Baltic Pipe do innych rejonów naszego kraju, a nawet do Niemiec czy na Litwę.\nZdecydowanie najszybciej zwiększymy możliwości dostaw do Polski poprzez gazoport w Świnoujściu. W pierwszym etapie, czyli do końca tego roku, jego przepustowość ma wzrosnąć z 5 do 6,2 mld m sześc. Czy ten termin jest aktualny?\nRozbudowa terminalu LNG w Świnoujściu jest na bardzo zaawansowanym etapie. Pierwsza część inwestycji, polegająca na montażu dwóch nowych regazyfikatorów SCV, zakończy się na przełomie tego roku i umożliwi zwiększenie przepustowości obiektu z 5 do 6,2 mld m sześc. rocznie. Inwestycja ta jest dość skomplikowana ponieważ prace montażowe związane z podłączeniem nowych regazyfikatorów mogą być wykonywane tylko w okresach, kiedy na terminalu nie jest rozładowywany statek z ładunkiem LNG, który przypłynął do Polski. Ciągłość obsługi dostaw gazu wynikających z zawartych kontraktów handlowych ma bowiem charakter nadrzędny względem rozbudowy. Inwestycje dotyczące montażu nowych jednostek SCV zakończymy zgodnie z harmonogramem na przełomie 2021 i 2022 r. Z kolei na koniec 2023 r. planujemy zwiększyć przepustowość gazoportu do 8,3 mld m sześc. rocznie dzięki wybudowaniu trzeciego zbiornika i nowego nabrzeża.\nNastępne do użytku mają być oddane połączenia ze Słowacją i Litwą. Ich uruchomienie planowano w I kwartale i lipcu 2022 r. Czy obie inwestycje będą zrealizowane na czas?\nInterkonektory z Litwą i Słowacją są na końcowym etapie budowy. Na niektórych odcinkach tych inwestycji trwają już odbiory techniczne i przygotowanie do eksploatacji. Połączenie ze Słowacją będzie posiadało techniczną możliwość przesyłu gazu na przełomie I i II kwartału 2022 r. W związku z tym, że na etapie uruchomienia tej inwestycji nie doszło do zawarcia kontraktu przesyłowego na tym gazociągu, dopiero po oddaniu go do użytkowania będziemy mogli ogłosić rynkową aukcję na rezerwację dostępnych na nim nowych mocy przesyłowych. To nastąpi zapewne w lipcu 2022 r. W tym czasie liczymy też na uruchomienie pierwszych testowych przepływów gazu poprzez polsko-litewski interkonektor, tzw. GIPL.\nKluczowe znaczenie dla naszego kraju ma dziś jednak projekt Baltic Pipe, który pozwoli na import surowca ze złóż norweskich. Na jakim etapie realizacji jest dziś każdy z pięciu komponentów tego przedsięwzięcia?\nRealizacja całego projektu wiąże się z budową około 900 km gazociągu oraz czterech tłoczni. Połączenie biegnące po dnie Morza Północnego jest już gotowe. W ostatnich dniach zakończyliśmy budowę najważniejszej części polskiego odcinka projektu Baltic Pipe, która przebiega po dnie Bałtyku. 274 km gazociągu łączącego wybrzeże duńskie z polskim mamy już ułożone. W efekcie zostaje do zakończenia tylko lądowa część w Danii i Polsce. W naszym kraju zaawansowanie prac oceniam na poziomie ponad 70 proc., przy czym same prace układkowe są na większości odcinków prawie zakończone. Oczywiście realizowane są one zgodnie z ustalonym harmonogramem. Mimo pewnych chwilowych trudności z pozwoleniami środowiskowymi na rozbudowę dwóch krótkich odcinków gazociągu lądowego w Danii, również tam prace przebiegają sprawnie. W efekcie dziś możemy potwierdzić, że 1 października 2022 r. popłynie poprzez Baltic Pipe pierwszy gaz z Norwegii do Polski.\nPoczątkowo moce przesyłowe Baltic Pipe będą jednak znacznie mniejsze od zakładanych 10 mld m sześc. rocznie?\nZe względu na wydłużenie się terminów budowy wspomnianych dwóch krótkich odcinków gazociągu w Danii, zakładamy, że w pierwszych trzech miesiącach eksploatacji przepustowość Baltic Pipe wyniesie 2–3 mld m sześc. rocznie. Będzie ona na tym poziomie, ponieważ dotychczas istniejąca sieć gazociągów w Danii od strony technicznej pozwala przesyłać właśnie takie ilości surowca. Po zakończeniu budowy wszystkich nowych odcinków lądowych Baltic Pipe w Danii osiągniemy pełną planowaną przepustowość 10 mld m sześc., co nastąpi na początku 2023 r.\nNie macie obaw, że procedura wydawania nowych pozwoleń środowiskowych w Danii wydłuży się i związku z tym uzyskanie pełnej przepustowości przesunie się w czasie?\nEnerginet, operator duńskiej sieci, realizujący projekt jej rozbudowy zapewnia nas, że uzyskanie nowych pozwoleń środowiskowych jest sprawą techniczną, związaną ze zmianą krajowych przepisów prawnych. Co więcej nie widzi przesłanek, aby nie zostały one wydane w terminie, który pozwoli na uzyskanie pełnej przepustowości Baltic Pipe w 2023 r.\nNiedawno Energinet informował, że koszt realizowanej przez niego lądowej części gazociągu Baltic Pipe wzrośnie o 135 mln euro do 1,1 mld euro. Czy po stronie Gaz-System koszty też mogą wzrosnąć?\nWszystkie umowy, jakie podpisaliśmy na budowę Baltic Pipe, są realizowane zgodnie z określonymi w nich wynagrodzeniami. Nie było żadnych nowych aneksów, które podwyższałyby te kwoty. Dlatego działamy zgodnie z założonym wcześniej planem rzeczowo - finansowym i nic w tej kwestii się nie zmienia.\nIle wynosi wartość wszystkich realizowanych obecnie przez Gaz-System inwestycji?\nPlan inwestycyjny spółki określony na lata 2016-2024 opiewa na kwotę 20 mld zł. Z tego w tym roku wydatkujemy około 6 mld zł, a w przyszłym około 5 mld zł.\nPierwotnie w planach była również budowa nowego połączenia z Ukrainą. Dlaczego dotychczas nic z tego nie wyszło?\nObecnie mamy dwa gazociągi łączące nas z Ukrainą, których przepustowość nie jest w pełni wykorzystywana. Gaz-System jest gotowy do budowy nowego połączenia, ale do uzgodnienia pozostają kwestie dotyczące finansowania tej inwestycji przez stronę ukraińską. Dziś powstanie nowego interkonektora z Ukrainą zależy od tego, czy uda się pozyskać dla tego projektu unijne wsparcie lub czy dojdzie do zawarcia kontraktu przesyłowego z firmą lub firmami, które będą chciały korzystać z takiego nowego połączenia.\nJakie jeszcze inwestycje planuje Gaz-System?\nChcąc sprostać rosnącemu zapotrzebowaniu na gaz w Polsce rozpoczęliśmy tzw. projekt FSRU czyli budowę nowego punktu wejścia do krajowego systemu przesyłowego na północy Polski. Obecnie projektowane są gazociągi lądowe, które połączą nowy terminal pływający typu FSRU w rejonie Zatoki Gdańskiej, z budowaną tłocznią gazu w Gustorzynie. W części morskiej tego projektu - dla określenia docelowej przepustowości jednostki FSRU - w sierpniu tego roku została uruchomiona (1 etap) tzw. procedura open season. Głównym jej celem jest potwierdzenie zapotrzebowania na nowe zdolności regazyfikacji LNG przez uczestników rynku. Chcę podkreślić, że dla zapewnienia odpowiedniej elastyczności, sprawności i bezpieczeństwa przesyłu gazu do odbiorców w Polsce, poza rozbudową gazociągów i nowych punktów wejścia do systemu, w nadchodzących latach konieczne jest przeprowadzenie szeregu inwestycji dotyczących podziemnych magazynów gazu. Jako Gaz-System chcemy wybudować duży magazyn o pojemności nawet do 2,5 mld m sześc. w okolicach Damasławka. Abyśmy mogli przystąpić do tej inwestycji potrzebujemy zgody Rządu RP i zmiany przepisów prawnych w tym obszarze. Jeśli nasza spółka uzyska uprawnienia do prowadzenia działań inwestycyjnych w obszarze magazynowania, wówczas potrzeba będzie jeszcze około ośmiu lat na budowę nowych magazynów w kawernach solnych.\nTomasz Stępień funkcję prezesa Gaz-Systemu pełni od grudnia 2015 r. W spółce jest już od 2008 r. Był m.in. odpowiedzialny za koordynację projektu budowy terminalu LNG w Świnoujściu i nadzór właścicielski nad zależną firmą Polskie LNG. Kierował także projektem budowy podziemnego magazynu gazu. Wcześniej (2007–2008) pracował w PGNiG i zajmował się m.in. projektem budowy terminalu LNG i gazociągu Baltic Pipe. Z kolei w latach 2005–2007 był zastępcą dyrektora departamentu dywersyfikacji dostaw nośników energii w Ministerstwie Gospodarki. Był również członkiem rad nadzorczych Nafty Polskiej oraz Biura Studiów i Projektów Gazownictwa Gazoprojekt. TRF


Urodziny księdza Bosko na Winogradach | Salezjanie Księdza Bosko w Polsce\nWielkie świętowanie rozpoczęliśmy salezjańskim słówkiem ks. Piotra Marchwickiego SDB. Potem był czas wysyłania balonów prosto do SALEZJAŃSKICH OGRODÓW. Kiedy już balony z helem zniknęły nam z pola widzenia, radosnym marszem udaliśmy się na salę gimnastyczną, gdzie czekała na małych przyjaciół ks. Bosko masa atrakcji. Był spektakl TEATRU DROGA, były animacje i pokaz kuglarski. Nie zabrakło animatorki na szczudłach i dużej ilości konfetti. Kluczowym punktem był oczywiście TORT – w tym roku w kształcie boiska z księdzem Bosko grającym w piłkę. Po słodkościach rozpoczęliśmy prawdziwą potańcówkę. Bawiliśmy się wyśmienicie. Animatorzy, wychowawcy, dzieci – wszyscy tworzyliśmy jedność, bo wszyscy jesteśmy księdza Bosko.


MYJKA [jaką myjkę wybrać?] - Strona 16 - Narzędzia - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nNilfiks parametry dobre za rozsądną cenę,. tylko pytanie jak daleko do serwisu,bo jeśli np.trzy przedstawicielstwa na kraj,wysyłać części nie chcą bo nagminnie są zwroty,a jechać za d*perelą kilkuzłotową 500 km,gdy serwis karchera jest za oknem,wybieram używkę.\nNo panowie zakupiłem tą myjkę Pierwsze wrażenie robi rewelacyjne. Ma masę, plastiki bardzo porządne i dobrze wykonane, duże solidne koła. Mosiężne dysze i oczywiście pompa. Bardzo elastyny wąż i gruby kabel zasilający. Na razie używałem 5 min więc nic więcej nie jestem w stanie powiedzieć. Stary karcher wygląda przy niej jak krasnoludek\nZ tego co wiem to alto jest robione na podzespołach wapa a wiec górna półka. Sam mam wap alto super 2000 ale to już potężna myjka\nmam myjkę karcher i coś mi świruje, tzn. jak nacisnę przycisk na lancy to chwile pryska i przestaje, po chwili znowu pryska i znowu przestaje i tak cały czas\nwiecie może co jej dolega?\nHe he sam jesteś prostata:) Sprawdź filterek na zasilaniu wody\nJeśli widzicie reklamę to w poście macie przycisk "raportuj". Usunąłem ostatnie kilka postów które odchodziły od tematu\nUżytkuje ktoś z was myjkę sthil-a re98 albo 108 ? warto taką kupić do typowych przydomowych zastosowań?\nMam problem z myjką WAP jubile 25. Jaka powinna być w niej dysza. Myjka dobija ciśnienie do 150 bar, ale podczas mycia nie może dobić do 50. Wydaje mi się że za mała wydajnść pompy. szukać mniejszej dyszy czy coś jest popsute?\nNie powiem jaka jest w tym modelu dysza ale na pewno jest za duża. Zamontuj mniejszą i sprawdz ciśnienie. w pracy ciągłej powinna być w granicach 120 140bar\nok. muszę poszukać mniejszej.\nJa mam troche wieksza bo 128 plus ale jak na razie zdaje egzamin mam juz ja 4 miechy\nIlo tłoczkowa jest pompa?\nWitam, co powiecie o myjce karcher 4.80 md?? Jest w makro na promocji za 650zł. Opłaca się brać?? Dobrze myje ??\nJednorazówka, nienaprawialna w razie awarii.\nczyli zakup nie na fakturę i zajeździć a potem korzystać z rękojmi\nWg mnie wywalenie kasy.\nwitam, ja od kilkunastu lat uzytkuje karcher hd 890 i jest to urzadzenie jak dotychas bezawaryjne, minusem jest zasilanie siłowe, plusem płaszcz wodny na silniku, do tego długi przewód z zwykła dysza i nie ma bata, żeby czegoś nie szło umyć...POLECAM, ja kupiłem ja za 1000zł jako używkę z Niemiec od kolesia który handluje na floomarkach, zwozi do Polski i naprawia\nZasilanie siłowe to plus anie minus. Jak podłączysz jednofazową o dużej mocy to nie tylko byle jakie gniazdko spalisz ale może słabsza instalacja pójść, o spadkach napięcia i wpływie na elektronikę nie wspominając.\ntak tyl, że nie zawsze z gniazdami siłowymi pasuje i trzeba ciężki przedłużacz taszczyć... ;[ ale też uważam, że na gospodarstwo pseudo myjki typu "odkurzacz"(bo tak te za 300zł pracują się nie nadawają...\nKarcher hd 1090 maszyna nie do zajechania, dysza turbo rwie wszystko. Tak mocne urządzenia muszą mieć zasilanie 380V, przy 220V żadna instalacja nie wytrzyma. Używaną po remoncie można kupić za 2 tys.\nJa też jak miałbym kupić myjkę to tylko z tych HD890 czy podobnych. Często coś maluję i potrzebuję konkretnego sprzętu a nie zabawki, niestety ceny nowych z tymi parametrami co bym chciał mnie przerażają i prawdopodobnie zainwestuję w taką używkę. Poczytałem opinie i utwierdziłem się w przekonaniu że to dobry wybór. A co do zasilania siłowego to nawet moim zdaniem jest zaleta, z resztą przy takiej mocy silnika nie da rady tego obejść.\nDobry wybór. Nie będziesz żałował.\nJaka myjke polecicie ma być konkret sprzet najlepiej i nowa do 8 tyś zł na siłe obowiązkowo, podgrzewanie wody i bardzo wysokie ciśnienie Czekam na propozycje\nCiśnienie to nie wszystko. Musi być odpowiedni przepływ. Za 8 tys to wątpię że coś nowego kupisz o takich właściwościach jakie podałeś.


Siedzenie nie boli\nponiedziałek, 03 marzec 2014 08:59\nDłużej nie wysiedzisz. Ciągle się kręcisz, wszystkie miejsca są tak samo niewygodne. Okazuje się, że nie jest to wina fotela, czy krzesła - problem tkwi w Twoim własnym siedzeniu! Jeśli boli, piecze, swędzi to najprawdopodobniej hemoroidy dają o sobie znać. Wstydzisz się szukać pomocy? Tym razem wystarczy tylko wizyta w aptece.\nSiedzący tryb życia, alkohol, częste spożywanie ostrych potraw to tylko kilka z przyczyn powodujących chorobę hemoroidalną. Niezależnie od tego jakie są powody tej dolegliwości, każdy kto na nią cierpi przyzna, że znacznie obniża komfort życia. Długie bagatelizowanie symptomów zapalenia hemoroidów może skończyć się na stole operacyjnym. Dlatego, gdy pojawią się pierwsze oznaki tej choroby, należy jak najszybciej działać. W aptece dostępnych jest wiele preparatów bez recepty, które zapewniają łagodzenie bólu i świądu.\nDo grupy nowoczesnych, preparatów stosowanych w leczeniu choroby hemoroidalnej należy Ruskorex, dystrybuowany przez Angelini Pharma Polska. Z myślą o różnorodnych potrzebach klientów, lek ten występuje w postaci maści i czopków. Produkt posiada unikalne połączenie substancji czynnych: ruskogeninyi chlorowodorku tetrakainy, które działają znieczulająco i kompleksowo leczą hemoroidy.\nDruga substancja aktywna Ruskorexu to chlorowodorek tetrakainy jest lekiem silnie znieczulającym, przynoszącym ulgę nawet do 2 godziny. Substancja ta nie podrażnia tkanek, dzięki czemu jest bezpieczna i komfortowa w użytkowaniu.\n• silne znieczulenie,\n• kilkakrotnie silniejsze od pozostałych środków,\n• działa do 2h.\nSugerowana cena ok.: Ruskorex czopki 10 33,50 zł Ruskorex maść 40g 33,40 zł\nWięcej w tej kategorii: « Per rectum czyli, o co chodzi? Laserowa korekcja wzroku okiem eksperta »


Chaty Wichrowe Wzgórze - Krynica-Zdrój\nChaty Wichrowe Wzgórzedomki letniskowe i całoroczne\nCena od: 349 PLN / 1 dzień Obiekt Chaty Wichrowe Wzgórze usytuowany jest w Krynicy-Zdroju, a jego Goście mają do dyspozycji taras oraz czynny w sezonie odkryty basen. Parking jest bezpłatny. Dom obejmuje aneks kuchenny ze zmywarką. Pościel i ręczniki są zapewnione.\nW naszej ofercie m.in.: całkowity zakaz palenia, ogrzewanie, plac zabaw dla dzieci, pokoje rodzinne, parking na miejscu, dostęp do Internetu, sprzęt do grillowania, ogród, pokoje dla niepalących, taras słoneczny, taras, parking, WiFi, bezpłatny parking, narciarstwo, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, parking przy ulicy, bezpłatne WiFi, prywatny parking.\nPrzed przyjazdem należy dokonać przedpłaty przelewem. Personel obiektu przekaże Gościom szczegółowe informacje po dokonaniu rezerwacji. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Chaty Wichrowe Wzgórze o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Depozyt na poczet zniszczeń w wysokości PLN 200 jest wymagany po przyjeździe. Będzie to płatność gotówkowa. Zapłacona kwota powinna zostać zwrócona przy wymeldowaniu. Całość depozytu zostanie zwrócona w gotówce po sprawdzeniu stanu obiektu.\nDomek 9 osobowy (1 łóżko pojedyncze, 1 bardzo duże łóżko podwójne, 2 łóżka pojedyncze, 1 bardzo duże łóżko podwójne, 1 bardzo duże łóżko podwójne - 72 mkw).\nOferta naszego partnera Booking.com BG.234160


23-latek spod Brzegu zabił nożem swojego brata. Sąd skazał go na 8 lat więzienia | Nowa Trybuna Opolska\nMirela Mazurkiewicz 27 stycznia 2022, 16:13\nProces Marka U. z Przylesia w gminie Olszanka toczył się przed Sądem Okręgowym w Opolu. 23-latek nie przyznał się do winy, choć opisał, co się wydarzyło feralnego dnia w domu. Mirela Mazurkiewicz\nOskarżony twierdzi, że poszedł uspokoić Jakuba, bo ten zaczął demolować mieszkanie. Wtedy brat miał się na niego zamachnąć hantlem do ćwiczeń, więc Marek chwycił za nóż i zabił. Sąd Okręgowy w Opolu uznał, że 23-latek działał z zamiarem ewentualnym, czyli godził się z tym, że jego brat może ponieść śmierć.\n- Tego dnia siedziałem w pokoju przed komputerem. W pewnym momencie usłyszałem straszny huk. Pod pretekstem wyjścia do łazienki zapytałem Kubę, co robi. On stwierdził, że rozpie...la tę ruderę - relacjonował 23-letni Marek U. przed Sądem Okręgowym w Opolu, gdzie toczył się jego proces.\nKrótko przed feralnymi wydarzeniami Marek wysłał mamie wiadomość, że brat demoluje mieszkanie. Z jego relacji wynika, że hałas był coraz donośniejszy, co wskazywało na to, iż agresor nie zamierza się uspokoić.\nPadły dwa ciosy nożem kuchennym w klatkę piersiową oraz w brzuch. Jakub zmarł kilkadziesiąt minut później, mimo, że mieszkająca w tym samym budynku ciocia próbowała go ratować.\nMarek U. nie mówił wówczas policjantom, że został zaatakowany przez brata. Przed sądem tłumaczył to stresem i emocjami.\nJakub, jak wynikało z relacji brata, kilka lat wcześniej zaczął intensywnie ćwiczyć formę. Zdarzało mu się demolować mieszkanie, zniszczył m.in. szafkę i telewizor.\n- On najczęściej tak się zachowywał po narkotykach albo jak ich nie miał. Dostał pracę w fabryce, ale popracował miesiąc. Ja pracowałem dorywczo i dla świętego spokoju dawałem mu pieniądze, podobnie jak mama i tata - wyjaśniał oskarżony. - Kuba potrafił zdobyć pieniądze. Wmuszał, groził. Relacje z mamą miał napięte. Obrażał ją. Mówił np. że jest nieudacznikiem albo że dała mu chu..we geny.\nOjciec młodych mężczyzn, choć nie mieszkał z nimi, twierdził, że próbował rozmawiać z synem, ale ten nie był skory do zwierzeń.\n- Wydaje mi się, że on miał żal do swojej matki, że dzwoniła na niego na policję - mówił prokuratorowi. Przed sądem stwierdził, że nie wiedział, iż syn ma problem z narkotykami.\nMarek U., choć opisał, co się wydarzyło feralnego dnia, nie przyznał się do winy. Za zabójstwo groziło mu od 8 lat więzienia nawet do dożywocia. Sąd wymierzył mu karę 8 lat. Uznał przy tym, że 23-latek działał z zamiarem ewentualnym, czyli zadając ciosy godził się z tym, że jego brat nie przeżyje.\nGość 27.01.2022 17:02:28\nKargule i Pawlaki - ciąg dalszy.


Programowanie w języku Java. Podejście interdyscyplinarne. Wydanie II, Introduction to Programming in Java: An Interdisciplinary Approach (2nd Edition), Autor: Robert Sedgewick , Kevin Wayne, Wydawnictwo HELION\nProgramowanie w języku Java. Podejście interdyscyplinarne. Wydanie II 99.00zł 72.27zł\nTytuł: Programowanie w języku Java. Podejście interdyscyplinarne. Wydanie II\nTytuł oryginalny Introduction to Programming in Java: An Interdisciplinary Approach (2nd Edition)\nAutor: Robert Sedgewick , Kevin Wayne\nData wydania: 07/2018 (wydanie 2)\nProgramowania uczą się już najmłodsi w szkole podstawowej. Umiejętność kodowania będzie wkrótce jednym z wyznaczników dobrego wykształcenia.\nRozwiązywanie złożonych problemów za pomocą specjalnie napisanego kodu jest dogodnym sposobem pracy nie tylko inżyniera czy informatyka, ale również biologa, fizyka czy nawet socjologa.\nOznacza to, że znajomość języka programowania i choćby podstawowych zagadnień algorytmiki jest cennym uzupełnieniem warsztatu każdego, kto zajmuje się nauką czy techniką. Jeśli więc w programie Twoich studiów zabrakło kursu programowania, warto uzupełnić tę lukę!\nTrzymasz w rękach znakomity, interdyscyplinarny podręcznik programowania, w którym skupiono się na zastosowaniu kodu Javy do badań z wielu ciekawych dziedzin. Przedstawiono tu zagadnienia podstawowe (zmienne, typy danych, przepływ sterowania, operacje wejścia-wyjścia) oraz bardziej zaawansowane (funkcje, zagadnienia programowania obiektowego, własne typy danych).\nW książce znalazło się również solidne wprowadzenie do algorytmów i struktur danych z uwzględnieniem charakterystyki wydajności implementacji. Kluczowym elementem wyróżniającym tę publikację spośród innych jest jednak zastosowanie prezentowanych koncepcji do rozwiązania konkretnych problemów nauki i inżynierii.\n• Podstawowe zasady budowania programów w Javie\n• Instrukcje warunkowe, pętle, tablice\n• Sterowanie grafiką i dźwiękiem z poziomu Javy\n• Funkcje, biblioteki, rekurencja\n• Projektowanie API, hermetyzacja, dziedziczenie\n• Studia przypadków i przykłady zastosowań w nauce i technice\nTytuł książki: "Programowanie w języku Java. Podejście interdyscyplinarne. Wydanie II"\nKlienci, którzy kupili „Programowanie w języku Java. Podejście interdyscyplinarne. Wydanie II”, kupili także:


Marzec » 2017 » Szkolenia online\nPosted in Bez kategorii | Marzec 21st, 2017\nPraca w służbie zdrowia, obejmuje wiele zawodów. Wśród nich znajduje się lekarz, pielęgniarka, fizjoterapeuta, dietetyk, położnik salowa, kucharz i inni. Wszystkie te osoby, przed rozpoczęciem pracy w szpitalu, muszą przejść odpowiednie szkolenia. Wynika to z konieczności zachowania wysokiego stopnia bezpieczeństwa w miejscu pracy. Mowa tu o bezpieczeństwie zarówno pacjentów jak i pracowników placówki medycznej. Do […]\nJeśli pragniemy być doskonali i idealni w tym, co mamy zacząć w przyszłości robić powinniśmy uczestniczyć na wszelkiego rodzaju szkoleniach, z których płynie nieograniczona wiedza niezbędna chociażby do wykonywania takiej czynności jak jazdy samochodem. Szkolenia nauki jazdy są przeznaczone dla osób, które albo pragną doszkolić swoje umiejętności w prowadzeniu samochodem, albo też dążą całym sobą […]\nJak się okazuje można przejść specjalistyczne szkolenia pod okiem fachowca, którym wskaże nam jak powinniśmy prowadzić własną firmę. Dzisiaj rządzi reklama, ale większość z nas nie ma o niej zielonego pojęcia. Dopiero takie szkolenie jest wstanie rozjaśnić nam obraz jak ma to wszystko wyglądać. Nie wiemy jak zacząć, jak założyć działalność gospodarczą? Nie ma problemu […]\nBardzo dobrym rozwiązaniem jest zrobienie kursu z tworzenia stron internetowych. Dzisiaj jest tyle firm, które chcą mieć profesjonalne strony internetowe, że każdy znajdzie kogoś chętnego komu takową stronę wykona. Tworzenie stron nie jest trudne pod warunkiem, że dowiemy się jak to zrobić. Szkolenie bardzo szybko wskaże nam właściwą drogę i będziemy mogli zająć się nową […]\nKażdy na pewno dobrze wie, w jakiej dziedzinie się podszkolić? Bardzo często wybieramy szkolenia na zasadzie tego, co jest popularne w danej chwili. Niekiedy trzeba zrobić szkolenie żeby dostać pracę, albo awans. Przecież osoby pracujące na stacji benzynowej przechodzą odpowiednie szkolenia. Głownie chodzi o bezpieczeństwo, bo nigdy nie wiadomo, co się może przydarzyć. Tankowanie gazu […]\nKażda firma ma dzisiaj księgową, która tym wszystkim zarządza. W naszym kraju ciągle zmieniają się przepisy i taka osoba bardzo często musi robić szkolenia i kursy żeby mogła w legalny sposób zajmować się wszystkimi papierkami. To bardzo poważne zajęcie i osoba, która to robi musi być w 100% profesjonalistą. Szkolenia są jej potrzebne, bo na […]\nBardzo częstym i pomimo tego obowiązującym szkoleniem które musi koniecznie przejść każdy nowo zatrudniony pracownik jest szkolenie BHP. Szkolenie to jest nieodzownym czynnikiem do tego by nowo zatrudniony pracownik mógł bezpiecznie wykonywać swoją pracę i nie doprowadzić do wypadku, jaki może się zdarzyć z powodu nieumiejętnego korzystania z narzędzi czy maszyn dostępnych na terenie pracy. […]\nNiezwykle ważnym jest dla pracodawcy aby raz na jakiś czas wysyłać swoich pracowników na różnego rodzaju szkolenia dzięki którym będą w stanie udoskonalić swoje wszystkie umiejętności wraz z podniesieniem wiedzy oraz klasyfikacji zawodowych. Wysyłając pracownika na szkolenie mamy zamiar uzupełnić lub udoskonalić umiejętności i kwalifikacje zawodowe. Jeśli pracownik jest nowy w firmie wysyłamy go na […]\nSzkolenia to nieodłączny element każdego zawodu. Dokształcanie się i rozwijanie umiejętności, gwarantuje kompetencję i wysoką jakość udzielanych usług. Wyróżnia się szkolenia indywidualne i grupowe, finansowane przez samego zainteresowanego, lub też firmy. Występuje jednak jeszcze jeden rodzaj szkoleń, finansowanych z funduszów Unii Europejskiej. Dotyczy on głównie placówek państwowych takich jak szkoły i przedszkola, oraz różnego rodzaju […]\nWybór odpowiedniego szkolenia dla siebie czy pracowników jest bardzo ważny. Trzeba się poważnie zastanowić nad tym, co będzie dla nas najlepsze. Jakby nie patrzeć przypadkowe szkolenia nie mają żadnego sensu, bo co niby mają nam czy pracowników dać? Odbędą je i na tym się ich rola skończy, a tak naprawdę nic dobrego z nich nie […]


Ewidencję upoważnień do zbiorów danych znacznie łatwiej prowadzi się, jeżeli wspiera nas w tym nowoczesny system informatyczny – mówi Katarzyna Jaśniewicz, Product Manager z firmy Unit4 Polska, która jest producentem oprogramowania dla biznesu marki Teta. Do oprogramowania Teta ERP, Teta HR i Teta EDU uruchomiliśmy dodatek RODO Advanced, w którym znajdują się m.in. funkcjonalności znacznie ułatwiające prowadzenie ewidencji upoważnień, takie jak: rejestrowanie upoważnień dla osób przetwarzających dane, szybki dostęp do aktualnych upoważnień oraz standaryzacja opisów upoważnień do przetwarzania danych we wskazanym celu i zakresie – dodaje Katarzyna Jaśniewicz. 3. Weryfikacja środowiska informatycznego\n8 definicji umożliwiających skuteczne zapomnienie danych osobowych konkretnych osób. Tutaj odwołujemy się do danych pracowników, członków rodziny, osób biorących udział w obsłudze projektów, i procesów Logistycznych oraz kontrahentów, jeżeli są osobami fizycznymi. Użytkownik, oprócz tego, że uruchamia funkcję, musi wprowadzić indywidualny i jednorazowy kod umożliwiający mu skorzystanie z funkcji zapomnienia. - dodaje Katarzyna Jaśniewicz.\nRobiąc przegląd dokumentacji w firmie pod kątem RODO należy też przejrzeć wszystkie dokumenty obecnie obowiązujące – politykę bezpieczeństwa i instrukcje zarządzania systemami informatycznymi. RODO co prawda nie wymaga tych dokumentów, ale nie ulega wątpliwości, że posiadanie ich pomoże w zarządzaniu danymi, dlatego dobrze jest je zachować i dostosować do nowych przepisów RODO, takich jak prawo do zapomnienia czy przenoszenia danych.- mówi Karol Brucko - Stępkowski, radca prawny z kancelarii SBS.


Sowie czary. Ratunek dla Srebrnej Łapy książka w księgarni Tuliszków\n» Sowie czary. Ratunek dla Srebrnej Łapy\nKod produktu: CZYTELNIA 00019\nFlora po przeprowadzce z miasta na wieś znalazła nową przyjaciółkę – zaczarowaną sowę, która rozumie mowę ludzi i innych zwierząt. Odtąd dziewczynka i ptak spędzają ze sobą wiele czasu i rozumieją się jak nikt inny. Razem przeżywają wiele niesamowitych przygód. Pewnego dnia znajdują w szopie małego bezbronnego liska. Przyjaciółki postanawiają pomóc maleństwu, lecz nie jest to łatwe. Czy uda się im znaleźć liskowi nowy dom? Czy Srebrna Łapa znajdzie swoje miejsce na Ziemi? I kim tak naprawdę okaże się asystentka ojca Flory? Ciepła, wzruszająca opowieść o przyjaźni, potrzebie akceptacji i pomocy innym. Wciągająca powieść - idealna na nagrody dla szkół podstawowych! Zobacz fragment książki Zobacz: Film o książce Tematy powiązane: Beletrystyka dla dzieci, Fantastyka dla młodzieży, Książki dla bibliotek, Nagrody dla szkoły podstawowej, Narodowy Program Rozwoju Czytelnictwa, Zwierzęta\nCórka wypożyczyła z biblioteki ten tytuł..nie mogła oderwać się od lektury, opowiadała cały weekend. Polecam każdej dziewczynce.


GraceSuarez | 2017-04-09\nOstatnio nabrałam chęci na bajki w wersji książkowej. Tak jakoś mój wybór padł na 'Ruchomy zamek Hauru' niektórym pewnie znaną z japońskiego anime.\nRozpoczynając książkę już wiedziałam, że będę się dobrze bawić. Było zagadkowo i magicznie - tak jak lubię w fantastyce. Niestety akcja zatrzymała się całkowicie na czas pobytu Sophie w zaczarowanym zamku. Również czarnoksiężnik Hauru pojawiał się sporadycznie i niewiele było o tej postaci wiadomo. Wracając natomiast do Sophie drażniło mnie jej podejście do samej siebie. Została zamieniona w starą kobietę i z pokorą to przyjęła. To taka bezbarwna bohaterka, która dopiero na samym końcu książki zaczyna się 'unosić' i mieć własne zdanie.\nJest to lekka opowieść, nieraz trochę nużąca z elementami dobrego humoru. Taka prosta bajeczka, od której nie należy wymagać zbyt wiele. Dobra odskocznia jeśli jest się po ciężkim kawałku literatury i marzy się o odpoczynku.


PORUCZNIK DYPLOMOWANY KAROL RIEDL\nNie przebrzmiały jeszcze echa zwycięskich walk wiosną 1920 roku na Ukrainie i pod Kijowem, gdy zaczęły dochodzić coraz bardziej niepokojące wiadomości z frontu litewsko-białoruskiego. Jak piorun gruchnęła wieść o utracie Mińska, potem tak drogich sercom polskim Wilna i Grodna. Rosja sowiecka po zgnieceniu wrogów wewnętrznych wszystkie swe siły przerzuciła na front polski, z zamiarem jak najszybszego opanowania Warszawy. By powstrzymać pochód czerwonych wojsk sowieckich, niszczących i palących kraj polski, trzeba było przeciwstawić żywy, silny mur wojska polskiego, natchniony miłością ojczyzny i wiarą w zwycięstwo.\nW pierwszych dniach lipca 1920 r. Naczelnik Państwa Marszałek Józef Piłsudski powołuje do życia Radę Obrony Państwa i nakazuje formowanie armii i oddziałów ochotniczych. Zew „Do broni!" nie przebrzmiewa daremnie w miastach i wioskach polskich. Liczne zastępy ochotników zgłaszają się do biur zaciągu i przykładem swym porywają innych. Chwyta za broń również i Wielkopolska, dając dowody wysokiego swego patriotyzmu i ofiarności.\nORGANIZACJA PUŁKU W POZNANIU.\nW tych pamiętnych dniach ziemiaństwo wielkopolskie postanawia wystawić ochotniczy pułk kawalerii. Po długich naradach w dowództwie okręgu generalnego i w urzędzie województwa poznańskiego rotmistrz Ignacy Mielżyński otrzymuje 13 lipca 1920 r. od Naczelnego Dowództwa zezwolenie na formowanie ochotniczego pułku kawalerii. Miał on tworzyć się początkowo przy szwadronie zapasowym 16-go pułku ułanów w Bydgoszczy, zostaje jednak na prośbę rotmistrza Mielżyńskiego przeniesiony do szwadronu zapasowego 15-go pułku ułanów w Poznaniu. Nowo powstający pułk otrzymuje nazwę „1-szy Ochotniczy Pułk Jazdy Wielkopolskiej Nr 215". Napływ ochotników był najlepszym dowodem zapału, jaki ogarnął zachodnie połacie Polski. Już po upływie dwóch tygodni pułk liczył przeszło 400, pochodzących z kół ziemiańskich, akademickich i rolniczych, ochotników, którzy w większej części przybyli z własnemi końmi i rzędem. Byli to bez wyjątku ludzie nie podlegający obowiązkowi służby wojskowej, którzy bądź to mięli za sobą wojnę światową, jako byli żołnierze armii niemieckiej, bądź też byli w wieku 16-18 lat, zupełnie niewyszkoleni. Brak doświadczenia i wyszkolenia wojskowego wyrównywali zapałem i ambicją. Jak za świetnych czasów rycerstwa służyli w jednym szeregu ojciec z synem, a obywatele ziemscy przybywali do pułku ze służbą dworską i końmi.\nWyszkolenie pułku napotykało na olbrzymie trudności. Brak instruktorów, rozmaity wiek i poziom wyszkolenia ochotników, wreszcie niedostatek w uzbrojeniu stawiały przed organizatorami pułku ciężkie zadania. W wyniku szkolili ochotników podoficerowie byłej armii niemieckiej, nie znający komend ani regulaminu polskiego, radząc sobie jak się dało.\nUmundurowanie i ekwipunek pułk otrzymał dość wcześnie; gorzej jednak było z bronią, którą wydano dopiero na kilka dni przed wyruszeniem na front. Do tej chwili pułk musiał zadowalać się 50 karabinkami, pożyczonymi z 15-go pułku ułanów. Lanc pułk nie odebrał, gdyż nie było czasu do nauczenia ochotników władania niemi.\nBrak koni z jednej, duża ilość ochotników z drugiej strony zmuszały do stworzenia szwadronów o składzie dwóch plutonów konnych i dwóch plutonów pieszych. Wszystko to dosadnie przedstawia olbrzymie trudności, jakie piętrzyły się przed oficerami pułku. Jeżeli pokonano je i jeśli pułk w 4 tygodnie po rozpoczęciu formowania zdał egzamin żołnierski w obliczu wroga, należy przypisać to niezwykłemu zapałowi i poświęceniu ochotników oraz niezmordowanej pracy i energii dowódcy pułku i jego oficerów.\nObsada pułku przy wyruszeniu na front pomorski była następująca:\nDowódca pułku: rotmistrz Ignacy Mielżyński.\nAdiutant: podporucznik Janusz Czarnecki.\n1-y szwadron: dowódca szwadronu – porucznik Kazimierz Ciążyński oraz podchorążowie: Tadeusz Frezer, Stefan Kierski i Stanisław Skórzewski.\n2-i szwadron: dowódca szwadronu – podporucznik Stanisław Rembowski oraz chorąży Zygmunt Stanikowski.\n3-i szwadron: dowódca szwadronu – podporucznik Zygmunt Wolniewicz oraz podchorąży Marceli Czarnecki.\n4-y szwadron: dowódca szwadronu – rotmistrz Marjan Drouel oraz podchorąży Stefan Kognowicki.\nWALKI NA FRONCIE POMORSKIM.\nDnia 12 sierpnia 1920 r. nadszedł z dowództwa okręgu generalnego Poznań telefoniczny rozkaz do odmarszu. Wtargnięcie zdążającej do obejścia Warszawy od zachodu 4-ej armii sowieckiej oraz III konnego korpusu na Pomorze i bezpośrednie zagrożenie Grudziądza i Torunia, zmusiły Naczelnego Wodza do zebrania wszystkich sił , będących w jego dyspozycji i przeciwstawienia ich oddziałom nieprzyjaciela, upojonym dotychczasowemi zwycięstwami. To też pułk w cztery tygodnie po rozpoczęciu formowania, niekompletny i prawie niewyszkolony, miał już w kilka dni później stanąć w obliczu wroga. Ogłoszenie rozkazu o wymarszu wywołało w szwadronach olbrzymi zapał i radość, nawet ochotnicy, przybyli dopiero przed kilkoma dniami i nie posiadający żadnego wyszkolenia, zaklinali i błagali swoich dowódców, by wziąć ich na front i nie pozostawiać w kadrze. Pułk wyruszył licząc w swym stanie 878 ludzi i 350 koni w składzie czterech szwadronów i szwadronu karabinów maszynowych, w szwadronach po dwa plutony piesze.\nDnia 13 sierpnia, po przeglądzie przez dowódcę pułku, pułk odmaszerował na dworzec kolejowy poznański, żegnany w mieście przez ludność. Pierwsze transporty odjechały o godzinie 21 do Torunia. Tam dowódca pułku otrzymał z dowództwa okręgu generalnego Pomorze, które kierowało obroną na swoim terenie, rozkaz wyładowania ułanów na stacji kolejowej Golub i obsadzenia linji rzeki Drwęcy.\nWALKI NAD RZEKĄ DRWĘCĄ.\nNad ranem 14 sierpnia pułk przybył do Golubia. Wiadomości otrzymane na miejscu były niepokojące; podjazdy sowieckie miały już znajdować się o 5 kilometrów od stacji. Wyładowano transporty w ciągu 3 godzin i wysłano patrole w kierunku rzeki Drwęcy, pułk zaś wyruszył ubezpieczonym marszem do nakazanego obszaru, dokąd dotarł w godzinach popołudniowych. Nie napotkawszy nieprzyjaciela, pułk przeszedł koło wsi Owieczkowo na postój ubezpieczony. Pułk, podlegając bezpośrednio dowódcy okręgu generalnego Pomorze, miał za zadanie obronę linji rzeki Drwęcy i utrzymania łączności między Działdowem i Toruniem. By stwierdzić, czy wiadomości o nieprzyjacielu są prawdziwe i nawiązać z nimi styczność, wysłano zaraz po przybyciu do Owieczkowa dwa patrole z 1-go i 2-go szwadronów, pod dowództwem wachmistrza Ganskiego i wachmistrza Brezy, w kierunku Rypina i Brodnicy. Szwadrony, korzystając z wolnego czasu przeprowadziły ćwiczenia w bojowem strzelaniu, gdyż w Poznaniu czasu na to nie było. Każdą chwilę, czy to w postoju, czy też wypoczynku wykorzystywano do dalszych ćwiczeń. Oficerowie pułku bowiem zdawali sobie sprawę z wielkich niedomagań w dziedzinie wyszkolenia. Poza tem na rozkaz dowódcy pułku stworzono komisję rekwizycyjną, która miała dostarczyć pułkowi brakujących koni i wozów.\nNad ranem 15 sierpnia patrole, wysłane poprzedniego dnia, wróciły, przywożąc cenne wiadomości. Stwierdziły one, że przed dwoma dniami były w Rypinie patrole kozackie, lecz wycofały się. Między Lidzbarkiem i Brodnicą stwierdzono siły około brygady nieprzyjacielskiej piechoty. Stary Zieleń zajęty był przez siły nieprzyjacielskiej piechoty:prócz tego około 1500 ludzi piechoty nieprzyjacielskiej posuwało się wozami z Glinek na Klonowo. Po drodze patrole napotkały rozbitków z grupy operacyjnej pułkownika Habiga z pod Działdowa. Ludność niemiecka nie taiła swej radości i zadowolenia z powodu niepowodzeń Polaków. Brodnica była jeszcze w rękach resztek grupy pułkownika Habiega w sile około 150 ludzi i 2 dział oraz cywilnej straży obywatelskiej.\nW drodze powrotnej piechota nieprzyjacielska ostrzeliwała patrole w odległości 7 kilometrów od Rypina. Te meldunki wyjaśniły położenie pułku, który dotychczas żadnych bliższych danych o nieprzyjacielu i położeniu ogólnem nie posiadał. Sytuacja nie była pomyślna, gdyż w tej chwili poza 215-ym pułkiem ułanów nie było żadnego zorganizowanego oddziału wojskowego w pobliżu.\nDowódca pułku, który dnia poprzedniego wieczorem wyjechał samochodem do Grudziądza, powrócił około południa z rozkazami, na których podstawie wyznaczono go na dowódcę „grupy operacyjnej rotmistrza Mielżyńskiego"; w skład jej prócz 215-go pułku ułanów weszły resztki grupy operacyjnej generała Roji i pułkownika Habiga, oddział wydzielony z kadry 5-go pułku strzelców konnych, 4-a bateria 16-go pułku artylerii polowej, pociąg pancerny „Wilk" oraz różne służby. Dowództwo pułku objął porucznik Ciążyński, dowódca 1-go szwadronu. Wobec stwierdzonego w dniu poprzednim przez własne patrole marszu nieprzyjaciela z kierunku Lidzbarka na Brodnicę, było zadaniem pułku osiągnąć jak najszybciej Brodnicę, by obronić ją przed natarciem nieprzyjacielskiem. Mając oddziały piesze i konne, porucznik Ciążyński zdecydował się na stworzenie dwóch grup: konnej w składzie 1-go szwadronu i konnych plutonów 2-go i 4-go szwadronów oraz pieszej w składzie 3-go szwadronu, pieszych plutonów 2-go i 4-go szwadronu i szwadronu ciężkich karabinów maszynowych pod dowództwem podporucznika Wolniewicza. Grupa konna miała przejść do Rypina i stamtąd przez Michałowo-Jastrzębiec zaatakować lewe skrzydło nieprzyjaciela, aby opóźniając marsz jego na Brodnicę, ułatwić przez to osiągnięcie Brodnicy przez oddział pieszy, który maszerował najkrótszą drogą wprost do Brodnicy w celu jej bezpośredniej obrony.\nNiestety wypadki rozgrywające się na froncie nie zezwoliły na urzeczywistnienie tego planu.\nO godzinie 18, gdy pułk był około 10 km na północny wschód wsi Wrocki, nadszedł meldunek o rozbiciu resztek grupy pułkownika Habiga w Brodnicy i o zajęciu miasta przez nieprzyjaciela o 15 godzinie. Ponieważ wobec popłochu pośród cofających się z Brodnicy oddziałów dowódca grupy obawiał się, że nie utrzymają one Jabłonowa, skierował tam 215-y pułk ułanów, z zadaniem utrzymania tego ważnego węzła do chwili nadejścia zapowiedzianych posiłków z Inowrocławia. Późną nocą pułk osiągnął Jabłonowo i mijając miasteczko stanął w pobliżu zamku, opuszczonego przez właściciela. Przybycie pułku forsownym marszem na czas do Jabłonowa dało cofającym się w tym kierunku oddziałom, rozbitym pod Brodnicą moralne i faktyczne oparcie. Umożliwiło to dowódcy grupy zorganizowanie obrony na tym odcinku. Wobec nowego położenia dowódca grupy postanowił zatrzymać w Jabłonowie tylko 2-i szwadron i szwadron karabinów maszynowych jako jądro obrony, do której też wchodziły rozbitki grupy pułkownika Habiga, resztę pułku zaś skierował do Gołubia dla utrzymania łączności z Toruniem i osłony linii kolejowej Jabłonowo – Toruń. Nad ranem 16-go sierpnia, po trzygodzinnym zaledwie wypoczynku 215-y pułk ułanów z powrotem do Gołubia, opuszczonego zaledwie przed dwoma dniami. W ten sposób wykonał w ciągu 24 godzin 90 kilometrów marszu, co, biorąc pod uwagę brak wprawy ułanów i koni w tym względzie, było nader wielkim wysiłkiem.\nPozostałe w Jabłonowie szwadrony miały trudne zadanie. Musiano zbierać po ulicach miasta i wioskach okolicznych luźne grupy pojedyńczych żołnierzy zupełnie zdemoralizowanych i organizować w nowe związki. W ciągu dnia nadjechały transportami 359-y i 362-i pułki piechoty, 214-y pułk artylerii polowej i 1-y szwadron 218-go pułku ułanów. W nocy przyjechał pułkownik Aleksandrowicz, wyznaczony na dowódcę „grupy jabłonowskiej". Rotmistrz Mielżyński, dotychczasowy dowódca grupy powołany został na stanowisko szefa sztabu. W międzyczasie nadchodziły wiadomości o nieprzyjacielu, który po zajęciu Brodnicy ścigał grupę pułkownika Habiga. Piechota nieprzyjacielska dotarła już do Czekanowa, oddalonego o 15 kilometrów od Brodnicy w kierunku Jabłonowa.\nW tem położeniu dowódca grupy, pułkownik Aleksandrowicz postanawia zdobyć za wszelką cenę Brodnicę i odrzucić wroga za rzekę Drwęcę. W tym celu przeznacza dzień 17 sierpnia na przegrupowanie wojsk i rozpoznanie nieprzyjaciela. Nazajutrz, 18 sierpnia ma nastąpić natarcie. W ciągu dnia 17 sierpnia szwadron karabinów maszynowych, pozostawiony w Jabłonowie, dołączył do pułku w obszarze Gołubia. Wysłano podjazdy i patrole rozpoznawcze w kierunku rzeki Drwęcy i Brodnicy. Wśród nich wyróżnił się podjazd Marcelego Czarneckiego w sile 1 plutonu 3-go szwadronu, który wysłany z Gołubia na Brodnicę z zadaniem rozpoznania stanowisk nieprzyjacielskich, przedarł się przez linję sowieckich placówek i wyjaśnił rozmieszczenie jego odwodów. Tegoż dnia zginął na jednym z patrolów śmiercią bohaterską najmłodszy ułan pułku, 16-letni Zbigniew Szlagowski. Zgłosił się on jako ochotnik do patrolu i chcąc w zaroślach nad rzeką Drwęca bliżej zbadać położenie nieprzyjaciela, zsiadł z konia i wyczołgał się z zarośli. Mimo zasypania go gradem kul i ciężkiej rany, powrócił dopiero po ukończeniu zwiadu i umarł na rękach kolegów, szepcząc: „Tak miło umierać dla Ojczyzny".\nLosy zrządziły jednak, ze wysiłki i ofiary, poniesione w przeddzień boju, nie były daremne. Dokładne wiadomości o wrogu pozwoliły dowódcy grupy, pułkownikowi Aleksandrowiczowi, na decyzję, która miała w całości doprowadzić do zwycięstwa.\nO świcie dnia 18 sierpnia rozpoczęło się natarcie na nieprzyjaciela, zajmującego stanowiska pod Czekanowem i pod Lipnicą. Natarcie główne w składzie 359-go i 362-go pułków piechoty, 2-go szwadronu 215-go pułku ułanów i artylerji posuwało się po osi Jabłonowo-Brodnica: natarcie pomocnicze zaś prowadził 215-y pułk ułanów, uderzając z Gołubia przez Lipnicę na Brodnicę. Natarcie główne napotkało w pierwszej chwili na północ od Czekanowa na silny opór nieprzyjaciela. Wywiązała się zacięta walka, w czasie której pozycje nieprzyjacielskie przechodziły kilkakrotnie z rąk do rąk. Straty po obu stronach były znaczne. Zginął tam śmiercią bohaterską dowódca 2-go szwadronu, podporucznik Stanisław Rembowski podczas ataku pieszego na czele swojego szwadronu. Po zażartej walce zdobyto wspólnemi siłami o godzinie 11 Czekanowo, a nieprzyjaciel wycofał się. W międzyczasie nieprzyjacielska piechota pod naciskiem 215-go pułku ułanów opuściła swe stanowiska pod Lipnicą i wycofała się w kierunku Brodnicy do obszaru wsi Mszano, gdzie się okopała. Wracający z podjazdem podchorąży Czarnecki, wysłany poprzedniego dnia z Gołubia na Brodnicę wpadł na tyły tego oddziału i widząc niebezpieczeństwo grożące pułkowi wysłał dokładny meldunek, sam zaś z plutonem zaszarżował nieprzyjaciela, który po niezdecydowanym oporze rozpierzchł się, pozostawiając w rękach podjazdu 2 karabiny maszynowe i 8 jeńców.\nNieprzyjaciel, widząc Brodnicę zagrożoną od strony Jabłonowa i toru kolejowego Gołub-Brodnica, usiłował uporczywemi przeciwnatarciami powstrzymać napór naszych oddziałów, starając się jednocześnie obejść nasze skrzydła i odciąć natarcie główne od odwodów, pozostałych w obszarze Jabłonowa. Na prawem skrzydle zauważono ruch jednego nieprzyjacielskiego batalionu piechoty z Brodnicy, w kierunku południowo-zachodnim, lewym brzegiem Drwęcy. By zabezpieczyć się przed możliwem oskrzydleniem z tej strony, przeszedł na rozkaz dowódcy pułku, porucznika Ciążyńskiego, 1-szy szwadron z plutonem karabinów maszynowych na lewy brzeg Drwęcy i uniemożliwił ogniem dalsze posuwanie się bataljonu nieprzyjacielskiego. W walce tej wyróżnił się wachmistrz Klimacki z 1-go szwadrony, który pomimo ciężkiej rany wytrwał ze swym plutonem, odpierając uderzenie nieprzyjacielskie. Dalsze natarcie pułku na wieś Mszano i wieś Szabda odrzuciło go od Brodnicy. Odznaczył się tu starszy ułan Konwiński z 3-go szwadronu, który z wachmistrzem Janikowskim z tegoż szwadronu dopadł dwa nieprzyjacielskie karabiny maszynowe i po unieszkodliwieniu obsługi skierował ogień ze zdobytych „maszynek" na zbliżające się przeciwnatarcie nieprzyjaciela. Powodzenie pułku należy w znacznym stopniu przypisać doskonałemu działaniu szwadronu karabinów maszynowych, na którego barkach z braku artykerji spoczywał cały ciężar walki ogniowej. To też zasługują tu na wyróżnienie wytrwałość i poświęcenie dowódcy szwadronu, chorążego George'a i dowódcy 11 plutonu wachmistrza Falkowskiego, który w największym ogniu, przebiegając od jednego karabinu maszynowego do drugiego, usuwali zacięcia i kierowali ogniem niewyszkolonych dostatecznie ułanów. Na przeciwległym skrzydle zamiar wroga obejścia lewego skrzydła pułku udaremnił 2-i szwadron, który przerzucony na zewnętrzne skrzydło natarcia głównego miał uderzyć na Brodnicę od północy. Zaszarżował grupę obchodzącą nieprzyjaciela i odrzucił ją.\nNieprzyjaciel, widząc wszystkie swe wysiłki udaremnione, rozpoczął w godzinach popołudniowych odwrót w dwóch kierunkach: na Lidzbark i na Nowe Miasto. Na kolumnę nieprzyjacielską, cofającą się w tym ostatnim kierunku wpadł 2-i szwadron 215-go pułku ułanów, szerząc wśród wroga popłoch i zniszczenie. Szwadron ten zdobył wówczas 3 sowieckie sztandary pułkowe. Późnym wieczorem wycofały się ostatnie oddziały nieprzyjacielskie z Brodnicy na Lidzbark, polskie zaś wojska wkroczyły do miasta. Straty pułku były stosunkowo nieduże: 11 zabitych, w tem jeden oficer i 59 rannych okupiło chrzest i dobre imię bojowe pułku. Zdobycz była wielka, 3 sztandary, 21 karabinów maszynowych, dużo jaszczy, wozów i kilkuset jeńców wpadło w ręce pułku. Zdobycz ta zapewne byłaby kilkakrotnie większa, gdyby nie zaniechany pościg za umykającym w kierunku granicy niemieckiej wrogiem. Jedynie 2-i szwadron ścigał krótki czas nieprzyjaciela w kierunku Lidzbarku i musiał, nie mając dostatecznych sił, zaniechać dalszego pościgu. Brak odwodów konnych oraz wyczerpanie zupełne oddziałów marszami kilkudniowemi i całodzienną walką ułatwiły nieprzyjacielowi zerwanie styczności i odwrót.\nDopiero 19 sierpnia pułk rozpoczął pościg za nieprzyjacielem i usiłował odciąć go od niemieckiej granicy. 20 sierpnia zajął Nowe Miasto i Lubawę, wyłapując po drodze sporo jeńców i rozbitków sowieckich; znaczna część jednak zdążyła przekroczyć już granicę niemiecką.\nNa tem zakończono działanie, mające na celu wyparcie nieprzyjaciela z Pomorza. Za swą dzielną postawę otrzymał pułk od dowódcy okręgu generalnego Pomorze pochwałę następującej treści):\nUZNANIE I POCHWAŁA.\nDnia 18 sierpnia 1920 roku oddziały grupy pułkownika Aleksandrowicza rozwinęły atak na Brodnicę zajętą przez poważne siły nieprzyjacielskie. Dzięki bohaterskiej walce naszych żołnierzy, prowadzonych osobiście przez dzielnego pułkownika Aleksandrowicza, który szedł zawsze naprzód przed szturmującymi oddziałami, Brodnica została przez nas opanowana, rozbity zaś nieprzyjaciel poniósł wielką klęskę.\nW imieniu służby wyrażam pułkownikowi Aleksandrowiczowi, szefowi jego sztabu, rotmistrzowi Mielży ńskiemu, dowódcom poszczególnych oddziałów, którzy zgodnem współdziałaniem przyczynili sio do zwycięstwa, oraz wszystkim oficerom i żołnierzom grupy pułkownika Aleksandrowicza, w szczególności zaś 215-u pułkowi ułanów moje, w imieniu służby, uznanie oraz serdeczne podziękowanie za akcję tak świetnie przeprowadzoną ku chwale polskiego oręża i żołnierza, który ojczystej ziemi broni będzie do ostatniej kropli krwi.\n(—) Simon, Generał-porucznik i D-ca O. Gen.\nRozkazem armji zachodniej generała porucznika Raszewskiego wszystkie wojska na Pomorzu zostały podzielone na trzy części : „dywizja Poznań I", „grupa pułkownika Aleksandrowicza" i „rezerwa Dowództwa Okręgu Generalnego Pomorze".\n215-y pułk ułanów wszedł w skład „dywizji Poznań I" którą dowodził pułkownik Załęski. Czasowo został przydzielony do grupy pułkownika Aleksandrowicza kombinowany szwadron konny z zadaniem nawiązania łączności z 5-ą armją generała Sikorskiego i odszedł do rejonu Działdowa. Reszta zaś pułku pozostała w Lidzbarku, gdzie pułk otrzymał 100 koni z rzędami z zapasu koni w Poznaniu. 24 sierpnia pułk przeszedł do Żuromina w celu oczyszczenia okolicznych lasów od rozbitków sowieckich. Po ukończeniu tego zadania zajęto się uporządkowaniem broni i ekwipunku, a przedewszystkiem poprawieniem stanu koni które mocno ucierpiały. 6 września pułk załadowany w Lidzbarku, odjechał wieczorem do Poznania. Następnego dnia, 7 września, zgotowano pułkowi owacyjne przyjęcie na ulicach miasta i zarzucono ułanów kwiatami. Wieści o zwycięskich walkach pod Brodnicą i 3 zdobyte sztandary rosyjskie, na czele pułku wiezione, niemało przyczyniły się do tego.\nREORGANIZACJA PUŁKU PO POWROCIE Z FRONTU POMORSKIEGO.\nPułk zakwaterowano w Poznaniu w koszarach 15-go pułku ułanów. Tu przystąpiono zaraz do uzupełnienia braków w ludziach, koniach i materjale, i wyzyskano krótki czas, będący do dyspozycji, dla szkolenia. Uzupełnienie w ludziach pułk otrzymał z 15-go i 17-go pułków ułanów, konie zaś i materjał brakujący — z dowództwa okręgu generalnego Poznań. Wyekwipowano i uzbrojono pułk do pełnego etatu wojennego. Poza tem przybyło do pułku kilkunastu oficerów, przeważnie z 17-go pułku ułanów. W związku z powyższem zaszły zmiany w obsadzie oficerów i gdy pułk wyruszał na front wschodni, była ona następująca :\ndowódca pułku: major Ignacy Mielżyński,\nadjutant— podporucznik Józef Wichliński:\n1-y szwadron: dowódca szwadronu, porucznik Kazimierz Ciążyński, podporucznik Zieliński, chorąży Jan Kayzer, podchorążowie: Tadeusz Frezer, Stefan Kierski, Stanisław Skórzewski.\n2-i szwadron: dowódca szwadronu, podporucznik Raczyński, chorąży Zygmunt Stanikowski.\n3-i szwadron: dowódca szwadronu, rotmistrz Stanisław Długaszewski. podporucznik Stanisław Geppert, podchorąży Marceli Czarnecki.\n4-y szwadron : dowódca szwadronu rotmistrz Marjan Drouer, podporucznik Henryk Rzewuski i podcharąży Stefan Kognowicki.\nSzwadron karabinów maszynowych: dowódca szwadronu, chorąży Michał George.\nLekarz pułku- porucznik- lekarz Dr. Spychalski.\nLekarz weterynarji- kapitan- lekarz weterynarii Mendyk.\nOficer gospodarczy- podporucznik Wężyk.\nOficer prowiantowy- podporucznik Sikuciński.\nKapelan pułku- ksiądz Rosochowicz.\nSzwadron zapasowy: dowódca- podporucznik Zygmunt Wolniewicz.\nStan pułku odjeżdżającego w pole wynosił 14 oficerów, 141 podoficerów, 636 szeregowców i 748 koni.\nChwała bojowa, jaką pułk okrył się pod Brodnicą, znalazła swój oddźwięk w żywiołowym odruchu społeczeństwa poznańskiego, które zawiązało komitet honorowy dla ufundowaniu pułkowi sztandaru. Już 14 września 1920 roku złożyły p. Drwęcka, żona prezydenta miasta Poznania i p. Mielżyńska, żona dowódcy pułku, w imieniu komitetu Pań Poznania ufundowany piękny sztandar z zaszytemi relikwjami świętej Teresy z obrazem Maiki Boskiej z jednej i Białym Orłem z drugiej strony. Ten znak bojowy wręczył pułkowi dowódca okręgu, generał- porucznik Raszewski, po uroczystej mszy polowej na błoniach Grunwaldskich.\nNiedługo jednak trwały przyjemne dni w Poznaniu. Po krótkim bowiem wypoczynku i dokonaniu uzupełnienia pułk zgłosił pogotowie marszowe i wyjechał transportami kolejowemi 24 września 1920 roku na front wschodni.\nWALKI NA BIAŁORUSI.\nPrzez Kalisz- Warszawę- Czeremchę skierowano pułk do stacji kolejowej Świsłocz i Andrzejewicze, gdzie wyładowano go dnia 27 września. Stąd wyruszył przez Wołkowysk do Krzemienicy i stanął tam na nocleg. W tym czasie na Litwie i Białorusi wrzał boj, albowiem Naczelny Wódz zaatakował zebrane nad Niemnem i Swisłoczą armje sowieckie, dążąc do ostatecznego ich zniszczenia. Była to bitwa rozsrrzygająca o losach wojny- t. zw. „bitwa o pokój".\nPułk 215-y ułanów wszedł w skład grupy operacyjnej generała Junga, do której należała 15-a dywizja piechoty i kilka innych oddziałów. Wojska sowieckie po nieudanym boju o Wołkowysk cofały się w kierunku wschodnim, niszcząc, paląc i rabując po drodze. Styczność z nimi była utracona. Zadaniem grupy operacyjnej generała Junga było ścigać i rozbić wroga. Jeszcze w dniu 27 września dowódca pułku, major Mielżyński. otrzymał od Naczelnego Wodza Marszałka Józefa Piłsudskiego, którego pociąg zajechał przed wyładowaniem pułku na stację Andrzejewicze, rozkaz wraz z 18-ym pułkiem ułanów obejścia nieprzyjaciela od południa, nie zwracając uwagi na łączność z sąsiadami, dalej przejścia przez Szczarę i opanowania Baranowicz, celem odcięcia Rosjan i uniemożliwienia im dalszego wywożenia materjału przez Baranowicze do Mińska. W wykonaniu tego rozkazu pułk osiągnął 28 września Buksztowo.\nDZIAŁANIE NA MIR I POTYCZKA POD CYRYNEM.\nW międzyczasie 18-y pułk ułanów otrzymał inne zadanie i odszedł do dyspozycji dowódcy 4-ej armji w Słonimie, wobec czego również i 215-u pułkowi zmieniono zadanie.\nPodporządkowano dowódcy pułku jeden bataljon 62-go pułku piechoty i 5-ą baterję 15- go pułku artylerji polowej, z zadaniem jak najszybszego opanowania Miru, celem odcięcia rozbitego już nad Niemnem nieprzyjaciela, cofającego się z obszaru Nowojelnia-Nowogródek. Marsze były bardzo uciążliwe, nie tylko ze względu na ich forsowność, lecz też ze względu na piaszczysty teren i zniszczone mosty. Zabagnione brzegi rzek Rosi, Zelwianki i Szczary, stawiały poważne przeszkody. Skutkiem tego tabor pułkowy odrazu pierwszego dnia pozostał daleko za pułkiem i w związku z tem dołączono go do taboru 15-ej dywizji piechoty. Do pułku powróciły tabory dopiero po zawieszeniu broni.\nDnia 29 września, maszerując przez Piasek, osiągnięto Kuryłowicze. Nazajutrz 30 września rano wyruszono w kierunku Iwieś. Po kilkugodzinnym marszu pułk dotarł do rzeki Szczary pod wsią Wielką Wolą. Most był doszczętnie spalony i trzeba było przeprawiać sic przez bardzo głęboki bród. Przed rozpoczęciem przeprawy przemówił major Mielżyński do zebranego pułku i określając zadanie, które otrzymali ułani, wezwał wszystkich do jak największych poświęceń i karności. Przeprawa była bardzo ciężka; taczanki, kuchnie i wozy bagażowe trzeba było linami i łańcuchami przez bród przeciągać, a konie musiały w dwóch miejscach płynąć. Po przejściu rzeki wysłano na północ i południe patrole dla nawiązania łączności z 2-ą i 14-ą dywizjami piechoty. Pułk maszerował marszem ubezpieczonym wśród nieustających utarczek straży przedniej przez Rudę Jaworską do Miedwinowicz, które osiągnął w godzinach południowych. Opór nieprzyjaciela na wschodnim brzegu Szczary stale wzrastał i zmuszał do ciągłego rozwijania się czołowych szwadronów. Ponieważ miejscowi Polacy donieśli o ładowaniu nieprzyjacielskich transportów na stacji kolejowej Nowojelni, dowódca pułku skierował 1-y szwadron i szwadron karabinów maszynowych, pod dowództwem porucznika Ciążyńskiego, do Nowojelni, celem przeszkodzenia nieprzyjacielowi w wywiezieniu transportów. Pułk zaś osiągnął wieczorem tegoż dnia Iwieś, gdzie stanął na nocleg. W ciągu dnia wzięto kilkudziesięciu jeńców i 1 samochód.\nW nocy nadszedł z dowództwa grupy rozkaz) pozostawienia, ze względu na powolne posuwanie się, piechoty i artylerji w Iwiesiu i wykonania dalszego zagonu na Mir. Wyciąg z rozkazu tego brzmi:\n..Grupa podpułkownika. Mielżyńskiego: 1) pozostawia baon i baterję w rejonie Ogrodniki- Iwieś pod rozkazy dowództwa XXX brygady piechoty. Zadanie tego baonu, nawiązanie łączności z 21 D. P. w .Nowojelni. 2) reszta sił przeprowadza raid kawaleryjski dla odcięcia nieprzyjacielowi odwrotu z rejonu Ogrodniki- lasami na południe jeziora Świteź- na południe od Cyryna w kierunku na Mir, gdzie została skierowana również kawalerja 4-ej armji".\nMimo dużego przemęczenia ludzi i koni, spowodowanego forsownemi marszami, pułk ruszył 1 października o świcie w kierunku Cyryna. Podczas popasu obiadowego pod wsią Soleniki wysłano patrol rozpoznawczy pod dowództwem wachmistrza Riczki do Worończy, gdzie według zeznań miejscowej ludności miała znajdować się nieprzyjacielska piechota. Wobec wycofania się nieprzyjaciela z Worończy na Cyryn, wachmistrz Riczka zwrócił się w tym kierunku i dotarłszy do rzeki Serwecz, rozpoczął zwiad brodów. Tu spotkał się z dowódcą pułku. który z powodu przemęczenia ułanów wybrał 40 ochotników na najlepszych koniach i sam przybył samochodem celem jak najszybszego opanowania wschodniego brzegu rzeki. W czasie przeprawy przez bród został oddział ostrzelany ogniem karabinowym ze wsi Cyryn; nie przeczuwając zasadzki, wachmistrz Riczka zwrócił się z patrolem ku północnemu wylotowi wsi, podczas gdy dowódca pułku z ochotnikami wszedł do wsi i obsadził wschodni skraj. Teraz dopiero rozpoczęli Rosjanie, którzy zajmowali w sile 1 bataljonu z artylerją dawne okopy rosyjskie, gwałtowny ogień artylerji i karabinów maszynowych, usiłując obejść wieś od południa i obsadzić bród przez rzekę. Widząc to, major Mielżyński na czele ochotników zaszarżował nieprzyjaciela broniącego brodu, przebił się na zachodni brzeg rzeki i ze stratą jednego tylko konia połączył się z pułkiem, który na odgłos strzałów pospiesznym marszem dochodził już do rzeki od zachodu. Czynem tym uratował dowódca pułku garstkę ochotników przed niechybną niewolą. Wachmistrz Riczka, korzystając z odwrócenia uwagi nieprzyjaciela na szarzę dowódcy pułku, przebił się również, uprowadzając z sobą 5 jeńców. W walce tej odznaczyli się szczególnie kapral Miara, starszy ułan Karnerduła i ułan Jakubowski z 4-go szwadronu.\nWobec zapadnięcia zmroku i widocznej przewagi nieprzyjaciela nie rozpoczynano już walki o przeprawę. Pułk początkowo zajął okopy niemieckie, później zaś na skutek silnego ognia nieprzyjacielskiej artylerji wycofał się do wsi Rowiny.\nNastępnego dnia, nie mogąc z powodu braku artylerji natrzeć czołowo, pułk przeprawił się przez Serwecz pod Krasną i uderzył na skrzydło nieprzyjaciela w okopach rosyjskich. Przeciwnik wycofał sic w kierunku wschodnim na Mir. Pierwszy dopadł okapów nieprzyjacielskich podporucznik Rzewuski na czele plutonu 4-go szwadronu, biorąc jeden karabin maszynowy i licznych jeńców\nNieprzyjaciel cofał się, pozostawiwszy kilka słabszych oddziałów osłaniających, które utrudniały pułkowi pościg. Poważniejszy opór stawili Rosjanie na zachód od Miru, gdzie okopała się piechota nieprzyjacielska. Około 10 godziny, idący w straży przedniej, 2- gi szwadron nawiązał z nią łączność. Na rozkaz dowódcy pułku 3- i i 4-y szwadrony obeszły północne i południowe skrzydła nieprzyjacielskie i zbieżnem natarciem w szyku pieszym zmusiły wroga do odwrotu. Odznaczył się tu dowódca 3-go szwadronu, rotmistrz Długaszewski, który na czele swego szwadronu dzielnie wyparł przeważającego wroga z zajmowanych stanowisk. Oddziały sowieckie wycofały się przez Mir na Stołpce. Mir zaś zajęty został o godzinie 13 przez pułk. W walce tej wzięto zgórą 100 jeńców, samochód, 2 jaszcze, kilka kuchen polowych, wozów oraz sporo broni ręcznej i amunicji.\nPułk pozostał w obszarze Mira, by czekać na przybycie 15-ej dywizji piechoty. Wysłano więc patrole rozpoznawcze za cofającym się nieprzyjacielem w kierunku Niemna, pułk zaś za kwaterował w miasteczku i okolicznych wsiach, dając nareszcie tak potrzebny koniom wy poczynek.\nPodjazd porucznika Ciążyńshiego.— Dnia 4 października dołączył w Mirze do pułku podjazd porucznika Ciążyńskiego w- składzie 1-go szwadronu i szwadronu karabinów maszynowych, wysłany 30 września z Miedwinowicz do Nowojelni. 30 września zajął on po uciążliwej przeprawie przez rzekę Mołczadź Nowojelnię, skąd spłoszył nieprzyjacielską piechotę i tam zanocował. Następnego dnia o świcie podjazd wyruszył w kierunku Miratycz. Pod wsią Wałówką został ostrzelany silnym ogniem karabinów maszynowych i powtarzalnych. Po spieszeniu się porucznik Ciążyński natarł z dwóch stron na wieś i zdobył ją w walce wręcz, biorąc kilkudziesięciu jeńców i kuchnię polową. Wysłany w pościg pluton 1-go szwadronu, pod dowództwem wachmistrza Gańskiego, wpadł między cofającą sic piechotę nieprzyjacielską i wziął przeszło 100 jeńców i kilkanaście koni z rzędem. Reszta nieprzyjaciela pierzchnęła w kierunku Rajców. W ciągłej styczności z nie przyjacielem podjazd prowadził dalej swój ruch i po wyparciu wroga ze wsi Szczonowo dotarł do Kajszówki. Stamtąd ostrzelał ogniem karabinów maszynowych uciekające w stronę Ostaszyna oddziały i tabory sowieckie, gdyż ze względu na przemęczenie koni ścigać ich nie mógł. Tego dnia podjazd wykonał około 80 kilometrów marszu (w linji powietrznej) wśród ciągych walk i utarczek z nieprzyjacielem. Po przenocowaniu w Szczonowie porucznik Ciążyński usiłował 2 października rano przeprawie się pod Ostaszynem przez Serwecz. Silny opór nieprzyjaciela. który wyrządził podjazdowi dość znaczne straty w ludziach i koniach, zmusił porucznika Ciążyńskiego do zaniechania swego zamiaru. Wobec tego podjazd przeprawił się przez rzekę Serwecz bardziej na południe i maszerując przez Dołmatowszczyznę, połączył się w Mirze z pułkiem.\nPodjazd podchorążego Kognowiekiego. — Na wzmiankę zasługuje również podjazd 4-go szwadronu, przeprowadzony pod dowództwem podchorążego Kognowickiego. Wysłany 30 września z Miedwinowicz dla osłony lewego skrzydła pułku, napotkał pod Jurewiczami kompanję nieprzyjacielską, palącą właśnie most przez rzekę Podjaworkę. Spieszył więc swój pluton i po wykonaniu napadu ogniowego, natarł na nieprzyjaciela, zmuszając go do ucieczki i ratując most. W dalszym swym marszu wpadł w nocy z 30 września na 1 października w zasadzkę nieprzyjacielską, z której wyratował go oddział piechoty 15-ej dywizji. października po krótkiej walce z nieprzyjacielską strażą tylną, podjazd zajął Zdięciół i stąd pomaszerował przez Nowojelnię- Miratycze do Miru, gdzie stanął w dniu 3 października.\nWALKI NAD NIEMNEM I DZIAŁANIE NA MIŃSK.\nPo nadejściu oddziałów 15-ej dywizji piechoty do Miru, pułk objął osłonę linji rzeki Niemen na odcinku Borek Żukowy- Ławryszewo. Nieprzyjaciel zachowywał się dość biernie i ustępował wszędzie, gdzie go zaatakowano. 9 października otrzymał pułk rozkaz przejścia do obszaru Naliboki- Prudy i utrzymania tam łączności z XXX brygadą piechoty, która miała przejść do obszaru Rubieżewicz i wysunąć jeden batalion do Kojdanowa. W tym celu przydzielono pułkowi I bataljon 59-go pułku piechoty i baterję 15-go pułku artylerji polowej. Tymże rozkazem wydzielono na dłuższy czas 3-i szwadron pod dowództwem rotmistrza Długaszewskiego, do XXX brygady piechoty. Ponieważ rozkaz ten nadszedł późnym wieczorem, dowódca pułku postanowił ściągnąć rozrzucone szwadrony i przejść Niemen dopiero o świcie. W nocy jednak nadszedł odmienny rozkaz, w myśl którego pułk (bez 3-go szwadronu) miał był złączony z XXIX brygadą piechoty, jako grupa pułkownika Wrzalińskiego, z zadaniem opanowania 11 października Iwieńca, 12 zaś Rakowa, oraz przeprowadzenie zwiadów rozpoznawczych w kierunku Mińska i Zasławia. Rozkaz operacyjny dowódcy 15-ej dywizji piechoty )informując, że nieprzyjaciel gromadzi się w obszarze Mińska, oraz, że na skutek mającego za kilka dni nastąpić rozejmu, wojska polskie zatrzymają się na linji. osiągniętej w chwili rozejmu zapowiadał energiczny ruch naprzód.\nDecydujące zadanie miała wykonać grupa „Mir" (1-a dywizja legjonów oraz 2-a i 4-a brygady jazdy), zdążająca do przecięcia kolei Mińsk- Molodeczno, zaś grupa pułkownika Wrzalińskiego miała przykryć prawe skrzydło grupy „Mir", wysuwając się w dniu 11 października do obszaru Iwieniec- Prowinki, w dniu zaś następnym osiągnąć linję: Lipowina- Krestowszczyzna- Raków.\nW wykonaniu tego rozkazu pułk przeszedł 10 października o świcie Niemen i po bardzo forsownym marszu, w ciągłej styczności z uchodzącym nieprzyjacielem, po bezdrożach puszczy Nalibockiej, zajął jeszcze tego dnia Iwieniec, zaś 1-ym szwadronem Raków, robiąc przeszło 100 kilometrów marszu. Przydzielony bataljon i baterja pozostały już w pierwszych godzinach marszu daleko w tyle. Kto zna puszczę Nalibocką, wie, z jakie mi trudnościami połączone jest przejście jej w październiku, po rozmokłych drożynach leśnych, przy ciągłym oporze nieprzyjacielskich straży tylnych, gdzie o zboczeniu z osi marszu mowy być nic mogło. Trzeba było nadludzkich wysiłków ułanów, by przestrzeń tą w tak krótkim czasie przebyć. To też przejście przez puszczę Nalibocką w październiku 1920 roku pozostanie jedną z najpiękniejszych kart chwały młodego pułku.\nZ Iwieńca pułk wysłał podjazdy rozpoznawcze na Zasław i Nowy Dwór, sam zaś pozostał przez dwa dni do nadejścia XXIX brygady piechoty.\nDnia 15 października pułk otrzymał rozkaz opanowania Zasławia, gdzie według meldunków własnego podjazdu znajdowała się nieprzyjacielska brygada piechoty. Tegoż dnia po krwawem starciu z nieprzyjacielskim pułkiem piechoty w Wołmie i odrzuceniu go w kierunku Mińska 215-y pułk ułanów zajął Zasław. tracąc jednak łączność z XXIX brygadą i 15-ą dywizją. Dopiero wieczorem 14 października udało się patrolowi 2-go szwadronu, pod dowództwem kaprala Chudego, nawiązać łączność z dowództwem 15-ej dywizji, której oddziały zostały daleko wtyle. Patrol ten przywiózł również rozkaz generała Junga, by dążyć do opanowania przez zaskoczenie Mińska, na który też miała 16 października natrzeć 14-a dywizja piechoty.\nW ciągu 15 października pułk podsunął sic do Ratomki i wysłał rozpoznanie w kierunku Mińska.\nJeden z patrolów pod dowództwem plutonowego Konieczki z 1-go szwadronu napotkał w lasach na północny zachód od Mińska kompanję sowieckich strzelców syberyjskich i w walce z nią wziął 6 jeńców i 1 karabin maszynowy, oraz przywiózł cenne meldunki co do stanowisk nieprzyjacielskich. Dowódca pułku, przewidując silny opór nieprzyjacielski od zachodu, postanowił w tym kierunku związać nieprzyjaciela, do Mińska zaś wtargnąć od północy, skąd zapewne nieprzyjaciel niebezpieczeństwa nie przeczuwał. Plan ten wy konano. Szwadron 2-i, wysłany dla obejścia nic przyjaciela od północnego wschodu, wdarł się 16 października o godzinie 7 do Mińska. W tym czasie 14-a dywizja piechoty atakowała Mińsk od zachodu i również wtargnęła po kilkugodzinnej walce do miasta. 2-i szwadron wpadł na tyły uciekających Rosjan, szerząc, jak i pod Brodnicą, nieopisany popłoch.\nNiestety wiadomość o zawarciu zawieszenia broni uniemożliwiła pościg i wykorzystanie powodzenia. Zasmuceni i z ciężkiem sercem, żegnani ze łzami i rozpaczą przez polską ludność, opuszczali dzielni ułani 2-go szwadronu Mińsk. Po połączeniu się z pułkiem w Ratomce ułani przeszli za tymczasową linję demarkacyjną do Bodun.\nZAWIESZENIE BRONI I SŁUŻBA KORDONOWA.\nDnia 18 października pułk przeszedł do Rakowa, a stad do Iwieńca, wy znaczonego pułkowi jako postój tymczasowy. W Wołmie dołączył do pułku 3-i szwadron, który, odchodząc ze składu XXX brygady, otrzymał w dowód dobrego spełniania swych żołnierskich obowiązków od dowódcy tej brygady piękny rozkaz pochwalny, następującej treści:\nDnia 9.X.1920 roku. rozkazem dywizji Nr. 142, został przydzielony do mej grupy III szwadron 215-go pułku ułanów, pod dowództwem rotmistrza Długaszewskiego.\nPrzez cały czas wspólnej pracy III-go szwadronu, nie szczędząc swej pracy doskonale wspomagał akcję piechoty, czy to posuwając się na skrzydle grupy- osłaniając ją czy to prowadząc intensywne wywiady na przedzie, których umiejętność prowadzenia zawsze w kawalerji ceniona była i czego nam przedtem stałe brakowało.\nRozkaz, odbierający mi z grupy III-i szwadron, prawdziwą mi zrobił przykrość. W imieniu służby całej brygady i swojem, wyrażam III-mu szwadronowi, p. oficerom i żołnierzom cześć i uznanie za dzielną postawę i pracę ciężka. A przedewszystkiem dziękuję w imieniu służby rotmistrzowi Długaszewskiemu za dzielne i umiejętne kierowanie szwadronu, za wielką i niezastąpioną pracę okazaną piechocie.\nRozstaję, się i z panem i jego szwadronem, życzę Wani szczęścia i powodzenia w służbie „Ku Chwale Ojczyzny".\n(—) Gałęcki, Pułkownik i d-ca 30-ej Brygady.\nTegoż dnia pułk wyszedł ze składu grupy pułkownika Wrzalińskiego i otrzymał od dowódcy grupy następujące podziękowanie:\nZ dniem dzisiejszym wyszedł ze składu podległej mi grupy 2l5-y pułk ułanów (1 pułk ochotniczy jazdy Wielkopolskiej). W czasie swej obecności na froncie, pułk pod wypróbowanem i umiejętnem dowództwem podpułkownika Mielżyńskiego, przyczynił się w znacznej mierze do osiągniętych sukcesów. Zdobycie okopów pod Cyrynem bez artylerji i marsz na Mir, chlubne karty stanowić będzie w dziejach pułkowych. Prócz okazanej dzielności, i sprawności pułku w walce, podkreślić muszę także zrozumienie wszelkich otrzymanych żądań i ścisłe ich wykonywanie. Ułani 215-go pułku okazali ponadto jako łącznicy i jeźdźcy meldunków i dokładność i punktualność, godną naśladowania, w tej służbie, przywożąc meldunki do oddziałów na czas, i orjentując się doskonale w terenie.\nZ żalem żegnam odchodzących, lecz zapewniam, że współpraca ich z podległą mi piechotą pozostanie w naszej pamięci.\nNa tem miejscu składam w imieniu służby dowódcy pułku, oficerom, i szeregowym me podziękowanie i uznanie za ich wydatną działalność."\n(—) Wrzalińki, Pułkownik i dowódca brygady.\nW okolicy Iwieńca pułk pozostał do 19 listopada 1920 roku. kwaterujac w pobliskich wsiach. Świerzb wśród koni i tyfus wśród ludzi szerzyły się bardzo i tępienie tej zarazy wymagało ofiarnej pracy ze strony przedewszystkiem oficerów i podoficerów. Odchodząc 20 listopada ze składu 15-ej dywizji piechoty do służby kordonowej na linję demarkacyjną, pułk otrzymał od dowódcy dywizji następujący rozkaz pochwalny (Nr. 3330/adj), który wymownie świadczy o zasługach bojowych pułku :\n,,Z wyższego rozkazu odchodzi 215-y pułk ułanów ze składu 15 D. P. Wlkp. Pułk ten przybył w chwili, gdy z rozkazu Naczelnego Wodza zadaniem naszem było, przez forsowny bez chwili wytchnienia prowadzony pościg, zmusić nieprzyjaciela do podpisania jaknajszybszego pokoju i w związku z tem, wykreślenia korzystnych dla naszej Ojczyzny granic.\n215-y pułk ułanów, choć złożony przeważnie z młodego ochotnika może jednak z dumą sobie powiedzieć, że wszystkie z tym głównym celem związane zadania, mimo trudnych przeszkód z niezwykłem poświęceniem, wypełniał.\nW czasie akcji na Mir skutecznie osłaniał ruchy piechoty, prowadząc w ciągłych potyczkach forsowny pościg za nieprzyjacielem, biorąc przytem wielu jeńców i znaczną zdobycz.\nPrzez ofiarne ataki, prowadzone osobiście przez dowódcę pułku na stare okopy rosyjskie (obsadzone silnie przez piechotę i artylerię nieprzyjacielską) pod Ostaszynem i Cyryniem, zmylił nieprzyjaciela co do ilości wojsk przed nim stojących i ułatwił przez to piechocie sforsowanie okopów pod Skorobowo.\nW dalszym pościgu (w ciągłych potyczkach) na piętach nieprzyjaciela, zajął 215-y pułk ułanów Mir, wkroczywszy tam, jako pierwsza formacja 15 D. P. Wlkp.\nPrzechodząc następnie przez spalone mosty oraz popsute drogi puszczy Nalibockiej, osiągnął w jednym dniu 100 kilometrów marszu w ciągłych walkach, ze stawiającym zacięty opór nieprzyjacielem. W akcji na Mińsk popierał 215-y pułk ułanów niezwykle skutecznie atak 59 pp.Wlkp., posuwając się na jego skrzydle, docierając nawet jednym plutonem dnia 16.X do Mińska, zajmując go o godzinie 7 przed wkroczeniem tamże 14 d. p.\nŻe 215-y pułk ułanów pochlubić się może w swej młodej dotychczasowej historji takiemi czynami, zasługa w tem jest nietylko zapału i porywu jego ochotników, ale także i przykładu, jaki im dawał energiczny, odważny, doświadczony i ukochany przez swych ułanów dowódca pułku, podpułkownik Mielżyński i jego dzielni doświadczeni oficerowie i podoficerowie, zawsze będący na czele swych oddziałów.\nŻegnając się z żalem z 215-ym pułkiem ułanów, dziękuję dowódcy, pułkownikowi Mielżyńskiemu. wszystkim oficerom, podoficerom i ułanom w imieniu służby za ich trudy i życzę im żołnierskiego powodzenia w oczekującem ich szczytnem zadaniu osłony rubieży Rzeczypospolitej i rychłego powrotu do ukochanej Wielkopolski".\nZ obszaru Iwieńca pułk przeszedł na linję demarkacyjną objął odcinek Raków-Sieniawka, szerokości około 120 kilometrów, tworząc punkty kontrolne w Rakowie, Stołpcach, Nieświeżu i Sieniawce.\nW drugiej połowie stycznia ściągnięto pułk do obszaru Żuchowicz celem odtransportowania go do Wielkopolski.\nW tym czasie pułk spotkał niemały zaszczyt. W uznaniu dokonanych czynów bojowych i żołnierskiej postawy został przemianowany na rozkaz Naczelnego Wodza z pułku ochotniczego na „26-y pułk ułanów Wielkopolskich". Świadomość, że wysiłek ich nie poszedł na marne, niech będzie nagrodą dla tych wszystkich ochotników, którzy w pamiętnych dniach lipca i sierpnia 1920 roku tworzyli podwaliny pułku ochotniczego.\nTwórca zaś i dowódca pułku, major Mielżynski, odchodząc do rezerwy po powrocie pułku do garnizonu, otrzymał od dowódcy Okręgu Korpusu Poznań podziękowanie w rozkazie Nr. 62/2l następującej treści:\nMajor Mielżyński Ignacy stworzył podczas inwazji bolszewickiej w krótkim czasie pułk ten z ochotników wielkopolskich. Jego sprężystemu kierownictwu i wielkiej pracy zawdzięczać należy, że 26-y pułk ułanów w czasie najkrytyczniejszym mógł chlubnie się przyczynić do odparcia nieprzyjaciela i do jego ostatecznego rozgromienia.\nJego rycerskość, wielka odwaga osobista, wysokie poczucie obowiązku żołnierskiego i wpływ, który major Mielżyński wywierał na każdego ze swoich podwładnych, pozostawi niezatarte wspomnienia w tradycji pułku.\nMajorowi Mielżyńskiemu Ignacemu wyrażam za jego wielkie zasługi, położone w obronie Ojczyzny w imię dobra służby moje podziękowanie.\n(—) Dow. Okręgu Gen., Raszewski, gen.-por.\n4 lutego 1921 roku pułk załadował się w Baranowiczach i odjechał do swego garnizonu pokojowego w Lesznie.\nTem samem pułk zakończył swoje działania wojenne, które doprowadziły ułanów pomorskich do najdalszych rubieży wschodnich Rzeczypospolitej Polskiej. Powołany do życia w najcięższych chwilach, przeżywanych przez zagrożoną Ojczyznę, pułk spełnił swój obowiązek tak na Pomorzu, jak i na Białorusi, walcząc u boku starych pułków, jako „równy z równymi". Nazwa „Pułk Ochotniczy" uważana była zawsze jako zaszczyt, ale też ułani z pod tego znaku ujmy jej nie przynosili. Za przykładem swoich dzielnych oficerów nie szczędzili ofiar i trudów, by wywalczyć ukochanej Ojczyźnie zaszczytne zakończenie zmagań wojennych. Nazwiska 14 poległych, 16 odznaczonych orderem „virtuti militari" i 95 nadanych „krzyży walecznych" oraz liczne rozkazy pochwalne stwierdzają bohaterskie, czyny „ochotników wielkopolskich" i będą i nadal późniejszym pokoleniom pułku świeciły, jako przykład i podnieta w ich żmudnej pracy pokojowej na najdalszych krańcach Rzeczypospolitej. Ochotniczy pułk ułanów wielkopolskich na straży północno-wschodnich kresów, w Horodzieju i Baranowiczach, oto symbol odrodzonej i zjednoczonej Ojczyzny.\nPo wy jeździe 215-go pułku ułanów na Białoruś, w Poznaniu pozostawał w koszarach 15-go pułku ułanów szwadron zapasowy pułku, który w październiku 1920 roku przydzielono do szwadronu zapasowego l6-go pułku ułanów w Bydgoszczy. Było to jednak tylko chwilowe, gdyż po dwóch tygodniach powrócił do Poznania. Dnia 3 listopada 1920 roku dowództwo szwadronu zapasowego objął rotmistrz Janusz Bokszczanin z 16-go pułku ułanów. Jego to wysiłkom zawdzięczać należy, że szwadron zapasowy podołał późniejszym zadaniom przy demobilizacji pułku. Z powodu powrotu 15-go pułku ułanów z frontu szwadron zapasowy 215-go pułku ułanów przeniesiony został do wsi Wiry, koło stacji kolejowej Puszczykowo. Stamtąd szwadron odszedł do pułku dnia 1 stycznia 1921 roku w sile 100 ludzi, pod dowództwem chorążego Piątka. Z końcem lutego 1921 roku szwadron zapasowy odjechał transportem kolejowym do Leszna i tam się połączył z pułkiem.\nŚwięto pułkowe obchodzi pułk dnia 18 sierpnia, w rocznicę swego pierwszego boju pod Brodnicą. Dzień ten rok rocznie odnawia serdeczne uczucia i stosunki, łączące obecny pułk z jego twórcami-ochotnikami. Mimo olbrzymiej przestrzeni, dzielącej dzisiejszy garnizon od kolebki pułku- Wielkopolski, przybywają, oni licznie, by przywieść swym młodszym kolegom pozdrowienia „starej wiary". Dzięki staraniom byłego dowódcy pułku, podpułkownika rezerwy Ignacego Mielżyńskiego i ochotników pułku, z podchorążymi Amrogowiczem i Gustawem Brezą na czele, pułk otrzymał od swych twórców, nowy, przepisowy sztandar, pięknie wykonany, w którego rogach widnieją herb Poznania i orzeł zygmuntowski, jako symbol pochodzenia pułku, oraz herb miasta Brodnicy, pod którą pułk otrzymał swój chrzest bojowy. Sztandar ten wręczył dowódcy pułku podczas święta pułkowego 18 sierpnia 1925 roku w imieniu Prezydenta Rzeczypospolitej dowódca okręgu korpusu IX, generał Józef Rybak.\n1. ppor. Rembowski Stanisław.\n1.uł. Cichowlas Szczepan\n2.uł. Ciszewski Henryk\n3.uł. Frąckowiak Stanisław\n4.uł. Karasiewicz Stefan\n5.uł. Kowalski Bronisław\n6.uł. Kubiaczyk Jan\n7.uł. Piotrowski Stanisław\n8.uł. Pracki Wacław\n9.uł. Selerzyński Wincenty\n10.uł. Stachowiak Wacław\n11.uł. Stefański Leon\n12.uł. Szlagowski Zbigniew\n13.uł. Tutlewski Wawrzvn.\n„VIRTUTI MILITARI" V KLASY.\n1.rtm. Bokszczanin Janusz\n2.por. Ciążyński Kazimierz\n3.podch. Czarnecki Marceli\n4.rtm. Długaszewski Stanisław\n5.podch. Donner Marjan\n6.wachm. Falkowski Teodor\n7.chor. George Michał\n8.wachm. Klimacki Józef\n9. plut. Konieczka Kazimierz\n10.st. uł. Konwiński Józef\n11.por. Marszewski Zygmunt\n12.ppłk. Mielżyński Ignacy\n13.ś. p. ppor. Rembowski Stanisław\n14.ś. p. uł. Szlagowski Zbigniew\n15.wachm. szt.. Wieczorek Stanisław\n16.ppor. Wichliński Józef\nKrzyżem walecznych odznaczony cli zostało 21 oficerów i 74 szeregowych.\nW czasie 6-tygodniowego pobytu na froncie pułk zdobył około 450 jeńców, 23 karabiny maszynowe, 3 sztandary, oraz wiele samochodów, kuchen, wozów i materjału wojennego.\n W rzeczywistości działała tam cała 12-a dywizja piechoty sowieckiej, w składzie trzech brygad, wzmocniona 86-ym pułkiem kawalerji.\n Z dnia 18 VIII 1920 r. I. dz. 802/pf. Szt.\n Z dnia 30.IX.1920 roku, Nr. 3119/op.\n Z dnia: 10.X.1920 roku, Nr. 3162/op.\nHow does it work? Unlike other drugs that improve potency, you do not need to plan sexual intercourse to the minute. topdrugscanadian.com/buy-black-cialis-online You can buy Black Cialis and take it for breakfast, and in the afternoon or evening — when there is time to arrange a romantic date.


Synkowie mamusi, czyli walka o spadek - Jelonka.com\nSynkowie mamusi, czyli walka o spadek\nNiedziela, 22 lutego 2015, 9:09\nW sobotę (21.02) na scenie teatralnej Hotelu Gołębiewski w Karpaczu zaprezentowano przedstawienie impresaryjne “Pół na pół” reżyserii Wojciecha Malajkata, określane przez realizatorów jako “czarna komedia”. Spektakl powstał na podstawie sztuki Jordiego Sáncheza i Pepa Antóna Gómeza. W obsadzie znaleźli się: Piotr Polk i Piotr Szwedes. Produkcja: G–Invest Olaf Gruszka i Piotr Szwedes. Organizatorem wydarzenia jest firma EMY.\nNie często na krajowych scenach grane są czarne komedie. Zostały one wyparte przede wszystkim przez anglosaskie farsy. Najczęściej teatry sięgają po adaptacje kryminalnych powieści Agathy Christie albo po sztukę “Arszenik i stare koronki” Josepha Kesselringa, rozsławioną przed laty filmem o tym samym tytule. Wojciech Malajkat nie chciał iść na łatwiznę sięgając po kolejny tytuł autorki “Dziesięciu małych Murzynków” i postarał się o prawa autorskie do sztuki hiszpańskich dramatopisarzy Jordiego Sáncheza i Pepa Antóna Gómeza “Pół na pół” (Mitad y mitad) w przekładzie Rubi Birden.\nSpektakl przedstawia perypetie dwóch przyrodnich braci. W realizacji ich życiowych planów i marzeń stoi na przeszkodzie matka. Dominik (Piotr Szwedes), z zawodu nauczyciel, ma dość opiekowania się na wpół sparaliżowaną nestorką rodu, która piętnaście lat temu doznała udaru mózgu. Z kolei zadłużonemu po uszy Robertowi (Piotr Polk) zależy na pieniądzach ze spadku.\nDominik i Robert krok po kroku odkrywają mroczne tajemnice, które tylko potwierdzają, jakim potworem była i jest ich własna matka. Staruszka co prawda nie pojawia się na scenie, ale jej obecność sygnalizuje natarczywy dzwonek. Publiczność ma świadomość, że matka nadal tyranizuje otoczenie. I kiedy widzom wydaje się, że już poznali całą prawdę, finał zaskakuje.\nWojciech Malajkat stara się pokazać, ile humoru można odnaleźć w całkiem poważnym temacie. Wykorzystał tekst do maksimum, wydobywając z dialogów to, co najważniejsze, a resztę pozostawiając w sferze dopowiedzeń. Można powiedzieć, że śmiech widzów w pewien sposób “puentuje” niektóre sceny. Dramat jest więc z jednej strony komedią lekką i przyjemną - w sam raz na długie zimowe wieczory. Z drugiej strony pozostawia jednak pewien niepokój.\n~iras 22-02-2015 12:06\nWłaśnie podobnie jestem tyranizowany przez własną matkę i wujka. Niech ją szlag i jego trafi. Zachowki sobie wymyślili i życie mi marnują!!!\n~arus 22-02-2015 19:55\nBardzo dobra sztuka, z inteligentnym, czarnym humorem. To nie tandetne komedyjki grane w Norwidzie. Polecam!\n~teatromanka 23-02-2015 14:04\nDobra reżyseria, świetna obsada, zapowiadająca się ciekawie fabuła. Brawo! znowu Gołebiewski będzie pękał w szwach, a sala w Norwidzie świecić pustką. Spamerzy z Norwida już gryzą pazury z nerwów.\n~ardo 4-03-2015 11:20\nTa sztuka jest totalnie pojechana! Rewelacja! Jeśli ktoś lubi czarny humor, będzie zachwycony.


Spółka z o.o jako forma prowadzenia działalności gospodarczej | Duszpasterstwo przedsiębiorców TALENT\nSpółka z o.o jako forma prowadzenia działalności gospodarczej\nNa początku ubiegłego tygodnia (24 lutego) odbyło się spotkanie internetowe dotyczące zalet prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spotkanie poprowadził adwokat Piotr Proniewski, absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, przez wiele lat pracujący jako ” in house lawyer” (prawnik wewnętrzny) w dużych firmach usługowych i handlowych, a od 2009 r. wspólnik w krakowskiej Kancelarii Adwokackiej Proniewski Przybyłka s.c. (www.ppsc.pl).\nW tym odcinku cyklu video spotkań on-line mogliśmy poznać specyfikę prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W trakcie spotkania Spółka z o.o. została skonfrontowana z indywidualną działalnością gospodarczą. Poznaliśmy podstawowe różnice tych form prowadzenia działalności, ich wady i zalety. Dowiedzieliśmy się także jak założyć lub przekształcić swoją firmę w Spółkę z o.o. oraz jakie wiążą się z tym koszty. Spotkanie przybliżyło wszystkim zainteresowanym tematykę prowadzenia działalności w formie Spółki z o.o. i być może przyczyniło się do podjęcia decyzji co do założenia spółki lub zmiany formy prowadzonej działalności.\nCzy spółka z o.o.o jest rozwiązaniem dla wszystkich przedsiębiorców – zdaniem prelegenta spotkania na pewno nie. Ale w czasach szybko zmieniających się realiów rynkowych i przez to zwiększonego ryzyka niepowodzenia biznesowego lub wręcz przeciwnie jego powodzenia – Spółka z o.o. to na pewno dobre rozwiązanie dla wielu przedsiębiorców. Przed podjęciem decyzji o wyborze spółki z o.o. jako docelowej formy prowadzenia działalności warto było poznać z czym tak na prawdę mamy do czynienia – co dzięki temu zyskamy i jak zmieni się nasza sytuacja w obrocie gospodarczym.\nW kwestii składek ZUS odprowadzanych przez wspólników Spółki z o.o. autor uzupełniająco wyjaśnia:\nZgodnie z art.8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się m.in. wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności do zaprzestania jej wykonywania (art. 13 ustawy). Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą finansują w całości sami ubezpieczeni (art. 16 ust.1 pkt 1).W związku z powyższym, wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (niezależnie od tego czy dodatkowo pełni także jakąś funkcję w organach spółki) ma obowiązek zgłoszenia siebie do ubezpieczeń w ZUS w momencie rozpoczęcia prowadzenia działalności w tej formie, oraz samodzielnego opłacania składek.


Praca dyplomowa - fotografia lub grafika ~ Pomiędzy sztuką a rzemiosłem...\nBoża Siłaczka 2 maja 2010 15:44\nJa też robiłam aneks z grafiki warsztatowej do dyplomu.Piękna sprawa,uwielbiam grafikę,niestety czas i warunki teraz nie pozwalają mi na to.Może jeszcze kiedyś powrócę.\nCo do sesji to też ciekawy pomysł,ale ciężko będzie kogos zwerbować.Może napisz skąd jesteś,bo trudno byłoby się wybrać na drugi koniec Polski np.:)\nangella 2 maja 2010 19:17\nJeśli mogłabym się na coś przydać to bardzo chętnie;)\nArtMarconi40 3 maja 2010 00:01\nWitaj Yadis :)\nMam na imię Marek i dziękuję, że swoją wiedzą dzielisz się z innymi. Tym samym bardzo pomagasz. Mnie samemu również jak najbardziej. Twój blog, porady tym bardziej mnie zainteresowały, ponieważ z pewnych względów najlepiej wybrać tak jak i Ty - fotografię i grafikę warsztatową (artystyczną) lub komputerową. Nie można być we wszystkim doskonałym. Dobrze jest poświęcić się czemuś, w czym czujemy się najlepiej. Wybór specjalizacji to ułatwia, a do tego nakierowanie, pomoc w wyborze przez wykładowców. Oni bowiem najlepiej znają swoją "dzieci", którym poświęcają przez parę lat studiów mnóstwo uwagi.\nMam nadzieję, że jeszcze długo będziesz prowadziła swojego bloga i nie opuścisz jego fanów?\nGdybym i ja mógł w czymś pomóc, to chętnie porozmawiam, e-mail: victorus.p4@gmail.com


Sprzedaż Tylko miłość potrafi zatrzymać czas\nSprzedaż Tylko miłość potrafi zatrzymać czas i informacje\nZ nami wybierz tanie Fototapety. Produkt Tylko miłość potrafi zatrzymać czas e-Shop Oobrazy.pl Kup w cenie 119 PLN. Przetestuj produkt Tylko miłość potrafi zatrzymać czas jest zwykle sprzedawany po cenie 119 PLN. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\nZaoszczędź na sprzedaży Tylko miłość potrafi zatrzymać czas. Możesz zobaczyć bieżące wydarzenie i rabaty na stronie sprzedawcy (tutaj nie musi być aktywne). Wierzymy, że zaoszczędzisz pieniądze, kupując pieniądze;)\n- kod EAN i ID towarów 419973488\nZobacz jakie opinie mają użytkownicy o produkcie Tylko miłość potrafi zatrzymać czas\nPopularne opinie o Tylko miłość potrafi zatrzymać czas\nKupił: Tylko miłość potrafi zatrzymać czas\nRabaty na produktyTylko miłość potrafi zatrzymać czas\nCeneo jest świetnym doradcą przy zakupie . Możesz spojrzeć na pytania Tylko miłość potrafi zatrzymać czas. Lub po prostu przejrzyj listę e-sklepów oferujących Fototapety i wybierz najbliższy punkt dystrybucji i najwyższą cenę. Sprawdź najlepsze ceny w ceneo\nObraz Jezioro Wolsztyńskie z zegarem\nObraz Gąsienica i przyjaciele na łące


Acer Windows Mixed Reality Developer Edition to tańszy HoloLens\nWażny krok Microsoftu na drodze do popularyzacji koncepcji mieszanej rzeczywistości\nTo koniec pierwszego etapu tej podróży. HoloLens przestają być jedynym zgodnym z Windows Holographic Mixed Reality urządzeniem. Czas na kolejny krok. I zapowiedź czegoś znacznie tańszego.\nMicrosoft ponad dwa lata temu zaprezentował urządzenie, które może być pierwszym istotnym krokiem do całkowitej zmiany pojmowania czegoś takiego, jak komputer osobisty. HoloLens to urządzenie, które zastąpi ci zarówno telefon, jak i komputer osobisty, prezentując interfejs bezpośrednio przed naszymi oczyma, a którego przestrzenią roboczą jest otaczająca nas rzeczywistość.\nA tak właściwie, to nie tyle HoloLens, co jego następcy. Od Microsoftu, partnerów Microsoftu i od konkurencji. Sam HoloLens się do tego jeszcze nie nadaje. To urządzenie koncepcyjne, za duże, za drogie i oferujące zbyt krótki czas pracy na akumulatorze. Dlatego też na razie mają dość niszowych klientów.\nWiemy już, że Microsoft pracuje nad następcą oferowanych aktualnie gogli. Wiemy też, że rozwiązania techniczne HoloLens są otwarte dla partnerów Microsoftu, którzy zechcą stworzyć swoją ich wersję (lepszą i / lub tańszą) z Windows 10, który zawiera w sobie moduł Windows Holographic do obsługi rzeczywistości wirtualnej i rozszerzonej. A właściwie, to Windows Mixed Reality. Microsoft zmienia nazwę modułu i wykonuje kolejny krok celem przybliżenia mieszanej rzeczywistości szerszemu gronu.\nHoloLens jest koszmarnie drogi. Acer Windows Mixed Reality Developer Edition pozwoli otworzyć wyobraźnię mniej zamożnym twórcom.\nNie żadnych technicznych przeciwwskazań by każda jedna aplikacja na Windows 10 zadziałała również w mieszanej rzeczywistości. Jednak dopóki jej twórca nie wymyśli do niej odpowiedniego interfejsu i zastosowania, to jedyna korzyść w uruchomieniu takiej aplikacji jest możliwość powieszenia okna z nią w dowolnym miejscu w przestrzeni.\nProblem w tym, że nawet jak już wymyślimy aplikację która lepiej wykorzystuje rzeczywistość mieszaną, to i tak by to przetestować musielibyśmy kupić sobie HoloLensa, który kosztuje na razie absurdalne pieniądze, a jego dostępność jest ograniczona.\nZestaw Acer Windows Mixed Reality Developer Edition ma to zmienić, choć jego cena, choć ma być „znacznie przystępniejsza”, nie jest jeszcze znana. Na razie urządzenia te zostaną wysłane nieodpłatnie wszystkim programistom, którzy uczestniczyli w sesji Windows Mixed Reality na konferencji GDC.\nCo wiemy o Acer Windows Mixed Reality Developer Edition?\nNa razie dość niewiele. Urządzenie ma dwa wyświetlacze LCD o rozdzielczości 1440 x 1440 pikseli z maksymalnym odświeżaniem 90 Hz. Posiadają też złącze 3,5 mm jack do słuchawek i mikrofonu, złącze HDMI 2.0 i złącze USB 3.0.\nWiemy też, że urządzenie zostało zaprojektowane tak, by być tanie, oraz tak, by jak najbardziej ułatwić programistom testowanie aplikacji.\nPierwsze zadanie osiągnięto poprzez rezygnację ze szkła holograficznego na rzecz wyżej wspomnianych wyświetlaczy, na których prezentowane jest nasze otoczenie z nałożonymi aplikacjami. Czyli odwrotnie jak w HoloLens, zamiast jak tam nakładać bezpośrednio na rzeczywistość obiekty cyfrowe, gogle Acera „importują” rzeczywistość do obiektów cyfrowych. Precyzyjne mapowanie przestrzeni jednak pozostało, więc obiekty nadal bardzo precyzyjnie z tą rzeczywistością współgrają.\nDrugie zadanie osiągnięto w dość komiczny sposób. Ian Hamilton z redakcji UploadVR skomentował to bardzo trafnie, o tak:\nOtóż wyświetlacz gogli można w łatwy sposób usunąć z pola widzenia bez konieczności zdejmowania całych gogli. Ułatwić to ma szybkie wprowadzenie poprawek do kodu źródłowego na naszej maszynie roboczej i sprawdzanie efektu naszej pracy na goglach. Zmyślne, i nawet widzę zastosowanie w wersji dla konsumentów. Choć bez wątpienia komiczne.\nNo właśnie w sumie, to… nigdzie. Microsoft póki eksploruje możliwości, jakie daje mu wynaleziona przez niego technika i na razie stara się jak umie stymulować wyobraźnię deweloperów, by ci poszerzali jej horyzonty i wdrażali do (mieszanej) rzeczywistości jak najwięcej swoich pomysłów.\nJeszcze w tym roku pierwsze urządzenia od Della, HP, Asusa, Lenovo i 3Glasses trafią na rynek, a w pierwszej połowie przyszłego roku moduł Mixed Reality otrzymają wersje Windows 10 przeznaczone na konsole do gier. Na razie jednak będą bardziej testowaną na żywym rynku ciekawostką niż zapowiadaną rewolucją. Czekamy na HoloLens drugiej generacji, które – miejmy nadzieję – będą znacznie wygodniejsze. Jeżeli inżynierowie Microsoftu rozgryzą jak stworzyć urządzenie, które chcemy zawsze na sobie nosić i którego akumulator również na to pozwala.\nJest tylko jeden problem. Jeden jedyny, ale za to poważny. Czas ucieka…\nTagi: AcerAcer Windows Mixed Reality Developer Editionhololenshololens alternatywyMicrosoftrzeczywistość mieszanawindows 10windows mixed reality


pandemia koronawirusa – Wiadomości Prawne\n30 kwietnia, 20200147 Branża start-upowa oraz organizacje publiczne jednoczą się w walce z pandemią koronawirusa. Powstaje szereg akceleratorów technologicznych, które mają przyspieszyć i ułatwić wdrożenie nowych, innowacyjnych rozwiązań dla przedstawicieli branży medycznej. Powstają systemy automatyzujące pracę lekarzy, środki ochrony...\n28 kwietnia, 20200114 Niewiele umów najmu lokali zakładało w swoich zapisach takie nadzwyczajne sytuacje jak pandemia koronawirusa. Problemy mają zarówno wynajmujący, jak i najemcy, którzy borykają się z ograniczeniami w działalności, utratą przychodów i niemożnością opłacenia czynszów. – To może spowodować zalew pozwów do sądu...\n24 kwietnia, 2020168 W Warszawie powołano dotychczas tylko ok. 240 z 750 komisji obwodowych. – W pozostałych brakuje wymaganych minimum pięciu osób do składu komisji – mówi Karolina Gałecka, rzeczniczka Urzędu m.st. Warszawy. Sejm przegłosował ustawę, która pozwoliłaby przeprowadzić wybory prezydenckie za pośrednictwem Poczty Polskiej....