Zagubione godziny - Karen White (171454) - Lubimyczytać.pl\nKaren White /\n7,35 (133 ocen\ti\t27 opinii) Zobacz oceny\nśledztwo, miłość, rodzina\nŚwietnie zapowiadającą się karierę jeździecką Piper Mills i marzenia o medalu olimpijskim niweczy doznany w trakcie zawodów uraz kręgosłupa. Dziewczyna pogrąża się w apatii i – nie wiedząc, co dalej robić ze swoim życiem – przeprowadza do domu swoich dziadków w Savannah, w którym, po utracie rodziców, upłynęło jej dzieciństwo. Mija sześć lat. Cierpiąca na alzheimera babcia Annabelle kończy...\nŚwietnie zapowiadającą się karierę jeździecką Piper Mills i marzenia o medalu olimpijskim niweczy doznany w trakcie zawodów uraz kręgosłupa. Dziewczyna pogrąża się w apatii i – nie wiedząc, co dalej robić ze swoim życiem – przeprowadza do domu swoich dziadków w Savannah, w którym, po utracie rodziców, upłynęło jej dzieciństwo. Mija sześć lat. Cierpiąca na alzheimera babcia Annabelle kończy życie w domu opieki. Dziadek umiera, pozostawiając Piper w spadku dom i kilka zagadkowych przedmiotów – złoty wisiorek, duży srebrny klucz, nieodebrane przez adresatkę listy pisane przez Annabelle do jej przyjaciółki Lillian. Do tej pory Piper uważała, że życie jej babki było mało interesujące, wręcz nudne. Teraz, zaintrygowana zagadkową spuścizną, postanawia wyjaśnić tajemnicę, wokół której przez lata panowała zmowa milczenia. Przeszukuje dom. Na poddaszu odkrywa zakamuflowane pomieszczenie oraz ukryty w kufrze sweterek dziecięcy. W metalowym pudełku zakopanym kiedyś przez dziadka w ogrodzie znajduje kartki z pamiątkowego albumu, starą fotografię przedstawiającą trzy młode dziewczyny oraz wycinek z gazety z 1939 roku mówiący o wyłowieniu z rzeki zwłok niezidentyfikowanego niemowlęcia. Piper odnajduje Lillian, żeby z nią porozmawiać o Annabelle, ale 90-letnia kobieta kategorycznie odrzuca prośbę o spotkanie. Dziewczynie pozostaje tylko jedno – pod przybranym nazwiskiem i pretekstem rzekomych badań genealogicznych wynajmuje domek na terenie posiadłości Lillian i nawiązuje kontakt z domownikami. Jak zakończy się jej prywatne śledztwo? Czy poznanie strasznej prawdy pozwoli Piper ostatecznie pogrzebać przeszłość i otworzyć się na miłość?\n7,77 (26 ocen i opinii)\n5,86 (28 ocen i opinii)\n7,93 (29 ocen i opinii)\nostatnia dodana przez zeberka363, 2 tygodnie temu, w grupie 52 książki w 2018 r.\nostatnia dodana przez Gabriela, 13 tygodni temu, w grupie Aktualności\nostatnia dodana przez Muminka, 16 tygodni temu, w grupie Aktualności\nOpinie czytelników (389)\nboziaczek | 2016-09-10\n"Zagubione godziny" to opowieść o poszukiwaniu prawdy o rodzinie i swojego miejsca na ziemi, odkrywaniu tajemnic, które nie chcą zostać odkryte...\nMiałam przyjemność poznać kilka takich książek o podobnej tematyce. Były to spotkania bardzo udane(choćby te z książkami autorki Kate Morton:), drugie nie co mniej. "Zagubione godziny" to książka wpisująca się raczej w ten drugi nurt. Karen White napisała historię poprawną, dość ciekawą, ale podaną w nudny sposób i bardzo przewidywalny. Tam, gdzie czytelnik już dawno zorientował się, co takiego jest "główną dramatyczną" tajemnicą z przeszłości, bohaterowie niestety krążą po omacku w poszukiwaniu wyjaśnienia. Jest to zabieg irytujący i pozwalający wątpić w inteligencję postaci. Książka zawiera dużo szczegółowych opisów, które spowalniają akcję i nużą czytelnika. To nie jest tak, że odradzam jej lekturę, ale "Zagubione godziny" to raczej przeciętna historia, o której zapomina się zaraz po przeczytaniu ostatniej...\nMiałam przyjemność poznać kilka takich książek o podobnej tematyce. Były to spotkania bardzo udane(choćby te z książkami autorki Kate Morton:), drugie nie co mniej. "Zagubione godziny" to książka wpisująca się raczej w ten drugi nurt. Karen White napisała historię poprawną, dość ciekawą, ale podaną w nudny sposób i bardzo przewidywalny. Tam, gdzie czytelnik już dawno zorientował się, co takiego jest "główną dramatyczną" tajemnicą z przeszłości, bohaterowie niestety krążą po omacku w poszukiwaniu wyjaśnienia. Jest to zabieg irytujący i pozwalający wątpić w inteligencję postaci. Książka zawiera dużo szczegółowych opisów, które spowalniają akcję i nużą czytelnika. To nie jest tak, że odradzam jej lekturę, ale "Zagubione godziny" to raczej przeciętna historia, o której zapomina się zaraz po przeczytaniu ostatniej strony.\nmiete | 2016-08-01\nOdniosłam nieodparte wrażenie, że książkę tą napisano według instrukcji składania bestsellera z Ikea. Czy w USA są sklepy Ikea ? I czy maja działy pod tytułem " złóż sobie swoje własne arcydzieło literackie"? Nie wiem ale jeśli tak to ta książka została napisana według takiej właśnie instrukcji w związku z tym jak wiele innych produkcji seryjnych jest wtórna i składa się z szeregu do cna zgranych elementów nie ma w niej nic innowacyjnego, nic z czym nie spotkałabym się już wcześniej w innych publikacjach. Do tego samo wykonanie też nie powala.\nPunkt pierwszy instrukcji : Tajemnica Rodzinna- większość z nas uwielbia tajemnice przy czym im bardziej zawikłane tym lepiej. Niestety w tym konkretnym przypadku tajemnica ta jest banalna i łatwo się jej domyślić a co to za tajemnica którą odgaduję się " z marszu"? Do tego dochodzi do zabawnej sytuacja w której czytelnik dawno się już tej "tajemnicy" domyślił natomiast bohaterowie ogarnięci jakąś "pomrocznością jasną"...\nPunkt pierwszy instrukcji : Tajemnica Rodzinna- większość z nas uwielbia tajemnice przy czym im bardziej zawikłane tym lepiej. Niestety w tym konkretnym przypadku tajemnica ta jest banalna i łatwo się jej domyślić a co to za tajemnica którą odgaduję się " z marszu"? Do tego dochodzi do zabawnej sytuacja w której czytelnik dawno się już tej "tajemnicy" domyślił natomiast bohaterowie ogarnięci jakąś "pomrocznością jasną" szamoczą się tylko i ku zgrozie czytelnika nie posuwają się w swoich domysłach ani o przysłowiowy krok. Robi się tak trochę jakby nudno i ziewaniem kwituje się kolejne nieporadne próby odgadnięcia "rodzinnej tajemnicy".\nPunkt drugi instrukcji: Wątki romansowe-wpychanie wątków romansowych niejako na siłę bo romans musi być! Bo to się podoba! I nie ważne , że niczemu takie rozwiązania nie służą ani nie popychają narracji do przodu ani nie powodują zrozumienia tajemnicy ani nie nadają kolorytu, Ot ! Wykorzystanie żałośnie wyeksploatowanego schematu , że jak główna bohaterka jest młodą kobietą to koniecznie na jej drodze trzeba postawić mężczyznę po przejściach i koniecznie żeby najpierw się nie tolerowali a na koniec kochali na zabój przy czym ta miłość w cudowny sposób ma rozwiązać wszystkie a zwłaszcza emocjonalne problemy głównej bohaterki ! No błagam zabijcie mnie raczej niż każcie wierzyć w takie bzdury !\nA w tej książce dodatkowo, jakby tego wszystkiego było mało, mamy dwa wątki miłosne i musimy w dwójnasób znosić tę pretensjonalność.\nPunkt trzeci instrukcji: Skomplikuj i zagmatwaj to co jest proste i nieskomplikowanie. Owszem przyznaje czasem taki zabieg naprawdę dobrze robi lekturze, pod jednym wszak warunkiem musi być mistrzowsko wprowadzony. W tym konkretnym przypadku z cala pewnością nie jest.\nPodczas lektury tej książki wciąż nie mogłam zrozumieć dlaczego bohaterowie tak bardzo się miotają zamiast przeprowadzić jedną rozsądną rozmowę która rozwiązała by wszystko. To jedyna moim zdaniem zagadka godna uwagi w tej książce.\nPoza tym nuda , nuda i jeszcze raz nuda w tak zwanym " miedzy czasie" musiałam przeczytać coś innego bo inaczej wywichnęłabym sobie szczękę od ziewania.\nNo i to zakończenie w którym trzeba brodzić po kostki w różowym lukrze!\nAnia K | 2013-12-29\nTakie książki lubię ,czytałam delektując się powieścią i chętnie poznawałam losy i pasje życiowe bohaterów.Od razu polubiłam Piper ,która jest główną bohaterką i trzymałam mocno kciuki kiedy próbowała odkryć sekret swojej babci ,który stanowił mroczną tajemnicę kładącą cień na jej rodzinę.Kibicowałam również Piper aby pokonała swoje fobie kiedy to po niefortunnym upadku z konia zaprzestała swojej pasji jaką było jeździectwo.W książce pełno jest ciekawych postaci co sprawia ,że lektura jest urocza ,bo jak nie polubić Helen,która pomimo tego że jest niewidoma ,nie poddaje sie i każe sobie urządzać pokoje w jaskrawych kolorach.Zachęcam do czytania ,ja czekam na następną wydaną ksiązke tej autorki.\nAksamitt | 2015-06-25\nPrzeczytałam książkę, której tytuł nie przynosi żadnych skojarzeń, nie znając autorki i nie będąc pewną w jakim stopniu to, co zostało napisane na okładce, charakteryzuje treść lektury.A jednak...\nZagadka i jej rozwikłanie przez bohaterkę jest tu osią, wokół której wszystko się toczy. A żeby móc to zrobić trzeba zwrócić się ku przeszłości. To tam zapisana jest historia trzech przyjaciółek, tragicznych wydarzeń, podjętym trudzie decyzji ważącym na losie każdej z nich. Losy jednej z tych dziewczyn będą szczególnie bliskie naszej bohaterce i staną się pomocne również dla niej samej dziś.\nCała książka to zbiór zagadek, przed Earlene trudna droga poszukiwań, której wyznacznikami staje się parę przedmiotów, jak wisiorek,listy,sweterek, klucz czy inne zapiski i zdjęcia. To wszystko elementy przeszłości. Te przedmioty nasuwają wiele pytań, a do tego jest przecież życie tu i teraz, problemy i fobie Earlene, z którymi musi się zmierzyć, żeby nie tkwić cały czas w martwym punkcie. Jest...\nCała książka to zbiór zagadek, przed Earlene trudna droga poszukiwań, której wyznacznikami staje się parę przedmiotów, jak wisiorek,listy,sweterek, klucz czy inne zapiski i zdjęcia. To wszystko elementy przeszłości. Te przedmioty nasuwają wiele pytań, a do tego jest przecież życie tu i teraz, problemy i fobie Earlene, z którymi musi się zmierzyć, żeby nie tkwić cały czas w martwym punkcie. Jest również zmagający się z rozpaczą po starcie Tucker i jego siostra Helen - osoby, które staną się pomocne w trudach poszukiwań.\nTo chyba dbałość o odpowiednią oprawę, w jaką ubrała tą historię autorka książka nie stanowi kolejnej banalnej opowieści, bo przecież treści zmagających się z dążeniem do poznania prawdy z przeszłości swojej i bliskich jest sporo, a nielicznym udaje się tylko stworzyć ciekawą opowieść.\nNatomiast czepię sie okładki, bo jest tak kiepska, że aż boli patrzenie na nią. Osobiście kojarzy mi się z romansem najlepiej paranormalnym, gdzie do takiej tresci ta "Śnieżka" pasowałaby idealnie.\nbasik | 2016-03-15\nNa półkach: Przeczytane, 52 książki 2016, Tajemnice z przeszłaści\n"Zagubione godziny" to powieść z tematyką jaką bardzo lubię, sekrety z przed lat, tajemnice rodzinne i dziewczyna po przejściach, która stara się dowiedzieć prawdy .\nAkcja dzieje się współcześnie, ale odnalezione dzienniki przenoszą nas w lata 30-dzieste XIX wieku, gdzie trzy przyjaciółki popełniły czyn, który spowodował zerwanie ich znajomości, a także odbił się na całym ich życiu.\nPowieść bardzo dobrze się czyta, jest owiana tajemnicą i trudno się domyślić, co tak naprawdę się kiedyś wydarzyło aż do końca książki.\nBardzo przypomina mi w stylu pisania powieści Kate Morton i Lucindy Riley, tak że z niecierpliwością czekam na dalsze jej powieści.\nMonika | 2016-09-04\nZdecydowanie lektury w moim guście, ciepła, niebanalna, intrygująca. Kawał psychologii ludzkich zachowań, spora dawka zwierząt, babcine tajemnice, spora porcja miłości. Polecam!\nMagdalena T | 2013-10-15\nMuszę stwierdzić, że przeczytałam tą książkę bez zapoznania się z opisem. Jak to możliwe? Zaryzykowałam. Przeczytałam w ciemno. Chciałam sama odkryć krok po koku o czym ona jest. Zdarzyło mi się to może z drugi raz w życiu. Więc faktycznie musiała mnie przyciągnąć tytułem i okładką. Miło jest czasem odkryć coś samemu i sprawdzić czy miało się nosa czy nie. Jak się okazało miałam nosa i nie żałuje, że oderwałam się na chwilę od świata fantasty. Tym razem mam w rękach coś o wiele lepszego. Coś co zainteresuje miłośników literatury obyczajowej, chociaż pewnie innych też. A to dlatego, że historia jest wciągająca od samego początku. Czytelnik zostaje wchłonięty przez stronice tej książki. Historia, którą opowiada nam autorka jest po prostu magiczna. Jest jedną wielką tajemnicą. Zagadką do odkrycia przez Piper, ale i przez nas samych. Bawimy się w detektywa i genealoga i odkrywamy tajemnice rodzinne. To już samo w sobie jest fantastyczne, do tego cofamy się w czasie i sklejamy elementy...\nMuszę stwierdzić, że przeczytałam tą książkę bez zapoznania się z opisem. Jak to możliwe? Zaryzykowałam. Przeczytałam w ciemno. Chciałam sama odkryć krok po koku o czym ona jest. Zdarzyło mi się to może z drugi raz w życiu. Więc faktycznie musiała mnie przyciągnąć tytułem i okładką. Miło jest czasem odkryć coś samemu i sprawdzić czy miało się nosa czy nie. Jak się okazało miałam nosa i nie żałuje, że oderwałam się na chwilę od świata fantasty. Tym razem mam w rękach coś o wiele lepszego. Coś co zainteresuje miłośników literatury obyczajowej, chociaż pewnie innych też. A to dlatego, że historia jest wciągająca od samego początku. Czytelnik zostaje wchłonięty przez stronice tej książki. Historia, którą opowiada nam autorka jest po prostu magiczna. Jest jedną wielką tajemnicą. Zagadką do odkrycia przez Piper, ale i przez nas samych. Bawimy się w detektywa i genealoga i odkrywamy tajemnice rodzinne. To już samo w sobie jest fantastyczne, do tego cofamy się w czasie i sklejamy elementy układanki w całość. Dzięki temu poznajemy historię trzech przyjaciółek. Tragiczną historię. Odkryjemy bolesną prawdę o ich życiu i decyzjach jakie musiały podjąć. Czytając ma się wrażenie jakby odkrywało się sekret własnej rodziny. Czy starsza pani zdradzi całą prawdę? Ważne jest też to, że dzięki odkrywaniu losów swojej babci, Piper pomogła sama sobie. Pomogła też innych. Historia o sile jaką człowiek posiada w sobie, o przeciwnościach losu ale także poruszana jest kwestia traktowania ciemnoskórych ludzi w tamtym regionie w dawnych czasach. To jest tło całej powieści i to doskonale skleja całość. Miejsca akcji pobudzają wyobraźnię (odkrywamy dziwny pokój na strychu) możemy wręcz poczuć zapach tego starego domu i zobaczyć zapuszczony ogród. Jest jeszcze inne miejsce. Miejsce związane z tajemniczymi drzewami, które cierpią i przerażają. Są też konie. Doskonałe postacie, żywiołowe, barwne. Realistyczne. Ludzkie, z problemami, smutkami i z własną przeszłością. Doskonałym spójnym i lekkim językiem została napisana ta książka. Ani przez moment nie powiało nudą. Wręcz przeciwnie, z każdą kartką chce się więcej i więcej. Wzruszająca i emocjonująca powieść. Coś co pozwala zastanowić się chwilę nad własnym życiem. Nad własnym tchórzostwem. Pokazuje, że warto walczyć i się nie poddawać. Autorka stworzyła coś sensownego i konkretnego. Coś co powoduje ciarki na skórze. Do tej książki wraca się i to nie raz. Jeśli ktoś sobie ceni dobrą literaturę to ta książka jest dla niego.\nAleksandra | 2014-04-22\nNa półkach: Przeczytane, 2014 r.\nPrzeczytana: 22 kwietnia 2014\nZupełnie przypadkiem odkryłam kolejną pisarkę, która tworzy magię. "Zagubione godziny" Karen White tematyką i stylem przypomina opowieści Kate Morton i Lucindy Riley, więc wniebowzięte będą miłośniczki rodzinnych tajemnic, piętrzących się z każdym rozdziałem zagadek, podróży do przeszłości i rozgrzebywania pamięci.\nW "Zagubionych godzinach" mamy i podróże do przeszłości (lata przed II wojną światową), tajemnice, które nie chcą być zabrane do grobu, zderzenie pokoleniowe między dziadkami, a wnukami.\nEarlene, kobieta po 30., po przejściach, w spadku po dziadkach dostaje dom i kilka zagadkowych przedmiotów: złoty wisiorek, duży srebrny klucz, stertę listów... No i zaczyna rozwiązywać tajemnice, jedna po drugiej, aż do ostatniej strony.\nCo otwiera tajemniczy klucz? Co kryje zakopana w ogrodzie skrzynka? Co kryją nieotwarte listy sprzed lat?\nJa już wiem i żałuję, że już wiem. Wolałabym jeszcze pobłądzić wśród tych zagadek.\nEponine | 2015-08-13\nNa półkach: Przeczytane, Wyd. Albatros, MBP Działdowo\nPrzeczytana: 13 sierpnia 2015\nJeszcze w trakcie czytania stwierdziłam, że autorka na pewno jest fanką "Przeminęło z wiatrem" i "Zaklinacza koni". Ja też znam i bardzo lubię te powieści, bez trudu znalazłam więc zaczerpnięte z nich motywy. Segregacja rasowa, dobrze wychowane panny z Georgii, miłość dwóch kobiet do tego samego mężczyzny - to znamy z Margaret Mitchell. Natomiast wypadek jeździecki i terapia konia z poranioną psychiką połączona z terapią ludzi po traumie to już motywy Nicholasa Sparksa. Od siebie autorka dodała nierozwikłaną tajemnicę rodzinną i muszę przyznać, że wyszło jej to bardzo zgrabnie.\nPiper Mills, była kandydatka do kadry olimpijskiej w skokach przez przeszkody, po groźnym wypadku mieszka razem z dziadkami. Jest niepełnosprawna i nie ulega wątpliwości, że nigdy już nie wsiądzie na konia, więc pogrąża się w swoim nieszczęściu. Tymczasem umiera jej dziadek, umiera babcia i nagle okazuje się, że przeszłość jej rodziny może kryć mroczną tajemnicę. Aby ją rozwikłać, pod przybranym nazwiskiem...\nPiper Mills, była kandydatka do kadry olimpijskiej w skokach przez przeszkody, po groźnym wypadku mieszka razem z dziadkami. Jest niepełnosprawna i nie ulega wątpliwości, że nigdy już nie wsiądzie na konia, więc pogrąża się w swoim nieszczęściu. Tymczasem umiera jej dziadek, umiera babcia i nagle okazuje się, że przeszłość jej rodziny może kryć mroczną tajemnicę. Aby ją rozwikłać, pod przybranym nazwiskiem Earlene Smith udaje się na plantację dawnej przyjaciółki babci. Tam poznaje niewidomą Helen, która pokazuje jej, jak można sobie radzić z niepełnosprawnością, a także Tuckera, który nie może się pozbierać po tym, jak jego chora psychicznie żona popełniła samobójstwo. Ale głównym obiektem zainteresowania Piper jest prababcia tej dwójki, Lilian, która ma klucz do rozwiązania zagadki sprzed lat. W miarę upływu czasu pomiędzy całą czwórką pojawiają się więzi, których na początku zupełnie się nie spodziewali.\nByła to bardzo przyjemna lektura, miła odmiana po książkach nagrodzonych niezliczonymi nagrodami, które śmiertelnie mnie nudziły. Najsłabszą stroną powieści jest wątek miłosny, co może świadczyć o niewielkim doświadczeniu autorki. Już od pierwszych rozdziałów wiadomo, kto z kim się zwiąże i jak będzie przebiegała ta relacja. Widać za to, że motyw rodzinnych perypetii został gruntownie przemyślany i starannie dopracowany. Początek rozbudził ciekawość, a dopiero ostatnie strony dały mi odpowiedź na nurtujące pytania i tak właśnie w dobrej zagadce powinno być.\nTa powieść może nie wprowadziła mnie w refleksyjny nastrój ani nie odcisnęła trwałego piętna na umyśle, ale dostarczyła rozrywki na dwa gorące dni. Polecam miłośnikom książek obyczajowych z elementami tajemniczości, historii i dramatu.\nEwi | 2013-08-21\nBardzo poruszająca i chwytająca za serce książka. Historia o rodzinie i przyjaźni. Brzmi prozaicznie, ot pewnie nic nowego i wydawało by się,że będzie wiało nudą, a tu wielkie zaskoczenie. Razem z Piper przeżywałam to wielkie pragnienie,żeby odkryć tajemnice babci.Książka na pewno nie jest przewidywalna, z pewnością jest pełna emocji i daje obraz tego,że tak naprawdę nikogo dobrze nie znamy, nawet członków rodziny, każdy ma swoje sekrety. Jest w tej książce coś co nie pozwala się od niej oderwać ani na chwilę.\nzobacz kolejne z 379\nBeatriz Williams, Karen White, Lauren Willig\nChcę przeczytać 213


DELET - Katz Abraham ben Aleksander z Kalisza\nKatz Abraham ben Aleksander z Kalisza\n(1741 Kołyszki [Kalisk] k. Mohylewa – 1810) – chasydzki rebe, jeden z przywódców ruchu (trzecia generacja) w Polsce i w Erec Israel. Był uczniem Dow Bera z Międzyrzecza. Wedle tradycji chasydzkiej, studiował też u wielkiego przeciwnika chasydyzmu, Elijahu ben Salomona Zalmana. Należał do nieformalnego zgromadzenia przywódców chas., zwanego Talk, którego charakter i cele są nieznane. Był reprezentantem nurtu ekstatycznego i antynomijnego w chasydyzmie. Jego stronnicy publicznie demonstrowali swobodny stosunek do halachy, drwili z „talmudystów”, tj. z reprezentantów judaizmu rabinicznego. Ich prowokacyjne zachowania przyczyniły się do wydania klątwy (cherem) na chasydów przez be(j)t din w Wilnie w 1772. W 1777 K. wyjechał do Ziemi Świętej z grupą ok. 300 chasydów, prowadzoną przez Menachema Mendla z Witebska. Po jego śmierci został tam przywódcą chasydów. Bliskie kontakty K. ze Szneurem Zalmanem z Ladów skończyły się z chwilą, gdy publicznie odrzucił jego filozoficzno-religijne koncepcje. K. nigdy nie uznał specyficznej funkcji cadyka i obstawał przy starej tradycji chasydzkiej, jeszcze sprzed wystąpienia Baal Szem Towa, kiedy to chasydzi łączyli się w małe chewry równorzędnych towarzyszy, którzy wspólnie – drogą dyskusji, medytacji i umartwiania – dążyli do mistycznej esktazy. Jego nauki zostały zebrane w zbiorze Chesed le-Awraham (1851), a listy – w Ig(g)erot kodesz (1927).


W rytmie serca – Inka Wieczeńska\nPosted on 28 listopada 2018 by Inka Wieczeńska under Moje wywiady\n– Profesor Sebastian Stec. Pani Inko czy mogłaby Pani przyjechać do Centrum Interwencji Naczynowo-Sercowej w Sanoku i porobić kilka zdjęć w trakcie zabiegów ablacji?. Mamy delegację z zagranicy i będziemy wprowadzać nowoczesne mapowanie serca w trakcie zabiegu ablacji. Mocniej zabiło mi serce. O tym nie mogłabym nawet zamarzyć. Co za wyzwanie, a jednocześnie wyróżnienie!!!.\n-Oczywiście Panie profesorze, z przyjemnością.\nPrzyjazne przywitanie z ekipą lekarsko-inżynieryjną i z drżącymi rękami pierwsze uwalnianie migawki. Aby wyszło!!!. Aby nie zawieść zaufania profesora!!!. Ale profesor swoją bezpośredniością i rozbrajającym uśmiechem dodawał otuchy. Szybko zaistniała przyjazna atmosfera. Spokojnie bez napięcia mogłam się oddać niezwykle interesującemu zadaniu. Myślę, że się udało i nie zawiodłam oczekiwań profesora. W efekcie powstało masę zdjęć do ewentualnych publikacji i dwia materiały do Gazety Sanockiej i Bieszczadzkiej. Sami zobaczcie .\nWielkim wydarzeniem stała się październikowa sesja zabiegów ablacyjnych w Podkarpackim Centrum Interwencji Sercowo-Naczyniowych w Sanoku.\nPod kierunkiem prof. Sebastiana Steca* w asyście niemiecko- holenderskiej ekipy lekarzy i inżynierów/ Manferda Piechury i Viktora Tona z niemieckiej firmy EPMAP oraz Sanjeeva Choundharya z funduszu badawczo- rozwojowego MediAlfa /do zabiegów ablacyjnych wprowadzono system zintegrowanego mapowania i stymulacji serca posiadający wiele unowocześnień. Podczas zabiegów ablacji, profesor wraz z ekspertem z Brazylii dr Thiago Osorio analizowali właściwości systemu przydatne w badaniu unerwienia mięśnia serca.\nSystem ten będzie nadal rozwijany przy udziale naukowców i inżynierów z Polski z możliwością tworzenia hologramów – obrazów serca we mgle. mówi prof. Sebastian Stec– Obecnie tworzymy kilka startupów na Podkarpaciu w celu wprowadzania myśli i patentów technologicznych do nowoczesnych systemów mapowania i ablacji. Planujemy w najbliższym czasie wprowadzić kilka badań naukowych nad polskimi elektrodami i systemem do mapowania (lokalizacji i wizualizacji na ekranie komputera) nie tylko anatomii serca, elektrycznych pobudzeń serca, ale również obszarów unerwienia. Jest to unikalne rozwiązanie pozwalające na wykonanie ablacji – odcięcia patologicznego unerwienia w mięśniu serca, które powoduje nagłe przerwy w pracy serca i naraża chorego na jego zatrzymanie iomdlenie.\nDla takich, często młodych chorych, nie ma odpowiednich rozwiązań, a wszczepienie stymulatora serca, który leczy tylko objawy, a nie przyczynę omdleń, jest ostatecznością. . Ma to niebagatelne znaczenie dla Podkarpackiego Centrum Interwencji Sercowo-Naczyniowych w Sanoku i społeczności Podkarpacia.\nPCIS-N powstało ponad 10 lat temu z inicjatywy interwencyjnych kardiologów grupy Carint na zapotrzebowanie mieszkańców dużego terenu w celu ratowania pacjentów z zawałem serca oraz leczenia zaburzeń jego rytmu.\nW centrum konsultacje prowadzi i zabiegi wykonuje 4 samodzielnych pracowników naukowych, kilkunastu samodzielnych kardiologów i elektrokardiologów. Zabiegi ablacji są tutaj wykonywane od ponad 5 lat pod kierunkiem prof. Sebastiana Steca, który pracuje w grupie zaangażowanych i doświadczonych specjalistów z zakresu ablacji, informatyki, inżynierii medycznej, ratownictwa medycznego i pielęgniarstwa.\nW roku 2018 profesor jako jeden z pierwszych w Polsce i w Europie Środkowej rozpoczął zabiegi z kardioneuroablacji, czyli leczenia nieprawidłowego unerwienia serca i odruchów ze wsparciem eksperta dr Thiago Osorio.\nWykonujemy, około 150 zabiegów ablacji rocznie – mówi prof. Stec – i około 1000 konsultacji chorych z Sanoka, Brzozowa, Rymanowa, Ustrzyk Dolnych, właściwie z całego Podkarpacia i innych regionów kraju. Wiemy, że dla wielu pacjentów ta dostępność do najnowocześniejszych zabiegów leczenia zaburzeń rytmu serca jest prawdziwym ratunkiem życia i jego jakości. Wykonujemy zabiegi pełnoprofilowe, a wybranych chorych kwalifikujemy do zabiegów kardiochirurgicznych i interwencyjnych poza Sanokiem.\nOd ponad roku centrum dysponuje nowoczesną salą zabiegową dla pełnoprofilowych zabiegów elektrofizjologicznych, interwencyjnego leczenia zaburzeń rytmu serca. Od kilku lat prowadzone są innowacyjne zabiegi z ograniczeniem lub całkowitym wyeliminowaniem promieniowania rentgenowskiego.\nWykonujemy zabiegi pełnoprofilowe… mówi profesor …i niekiedy unikalne w skali kraju i świata. We współpracy z Centrum Badawczo-Rozwojowym Medinice z Centrum Aeropolis z Jasionki w Rzeszowie organizujemy badania nad wprowadzeniem w roku 2019 kilku nowych metod diagnostyki i leczenia arytmii.\nPraca i plany centrum są imponujące. PCIS-N w Sanoku jest bardzo bliskie sercu profesora. Można powiedzieć, iż pełni funkcję jego ambasadora. Zastanawiam się, dlaczego akurat wybrał Pan Sanok?… Przecież nawet tu nie mieszka.\nDlaczego SANOK? mówi prof. Sebastian Stec – dlatego, że w nazwie miasta mieści się cel zabiegów podtrzymania prawidłowej funkcji węzła zatokowego (Sino-Atrial-Node -O-K) :-). Chcieliśmy, aby funkcja własnego rozrusznika serca węzła zatokowego była prawidłowa u chorych i nie była blokowana przez arytmię serca i nieprawidłowe odruchy nerwowe. SANOK oznacza więc prawidłowy rytm serca. To wspaniała nazwa dla prowadzenia ośrodka leczącego nieprawidłowy rytm serca.\nTrzeba powiedzieć, że Sanok to nie tylko dla profesora prawidłowy rytm serca, to także miłość do tych stron.\nW okolicznych Górach Słonnych uwielbiam przebywać … mówi prof. Stec – Dzień przed zabiegami mieliśmy okazję pokazać naszym gościom okoliczną piękną, sanocką jesień, a wieczorem wsłuchiwaliśmy się w odgłosy stada wilków przy pełni Księżyca. To w tych górach często biegam, spaceruję. Ostatnio w czasie maratonu Łemkowyna na 48 km.\nŻeby zrozumieć arytmię, która jak mówi profesor jest chaosem w rytmie serca polecamy Jego publikację „Zaburzenia rytmu serca” o objawach i leczeniu arytmii. Chorzy dowiedzą się, jak nietypowe objawy mogą u nich występować oraz jak trudne bywają w leczeniu i diagnozowaniu. Wielokrotnie dla chorych po zatrzymaniach krążenia trzeba szukać nowych rozwiązań i indywidualnych terapii.\nPacjenci wyrazili zgodę na publikowanie ich wizerunku.\n*Sebastan Stec- doktor habilitowany nauk medycznych, kardiolog, specjalista chorób wewnętrznych, samodzielny ekspert elektrofizjologii ablacyjnej. Były profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Rzeszowskiego. Były asystent naukowo-dydaktyczny w Klinice Kardiologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. Stypendysta Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej, Fellow of European Society of Cardiology. Dyrektor medyczny Centrum Naukowo-Badawczego Medinice S.A., Funduszu wynalazków Medi-Alfa, Aeropolis-Jasionka, Rzeszów. Autor kilku patentów medycznych. Absolwent II Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.\nKilkukrotny uczestnik festiwalu biegowego Łemkowyna oraz miłośnik przyrody Gór Słonnych, Beskidów i Bieszczadów\n← Kalendarz I to są właśnie moje Bieszczady 2019\nPejzaże dźwiękiem malowane →


Zdrowie | sprawdzony popularny spis\nIdealny wygląd w wieku powyżej 50-60 lat nie jest tak skomplikowany do osiągnięcia, jak mogłoby się wydawać. Wystarczy jedynie postępować zgodnie z tymi dyrektywami dotyczącymi mody, dalej utrzymując charakter garderoby w swoim osobistym stylu.\nCo widzisz po otwarciu szafy? Czy masz w niej pełno ciuchów, które sprawiają, iż czujesz się odpowiednio, kiedy je nosisz? Czy może jak większość z nas – masz asortyment amorficznych bluzek do zakrycia ramion i tłuszczu, który przeniósł się prosto na brzuch, gdy skończyłaś 50 lat?\nDobra wiadomość jest taka, iż bazowe zasady dotyczące Twojej garderoby nie uległy zmianie. Klasyczny wygląd z idealnym dopasowaniem są nadal podstawą – bez względu na to, ile ma się lat. Złożenie tych stylizacji jest bezproblemowe, gdy poznasz proste zasady, które pomogą Tobie wybrać kostiumy, jakie zaakcentują Twoje atuty, maskując ewentualne niedoskonałości.\nDużo starszych kobiet decyduje się na noszenie luźnych spodni oraz długich sukienek bez talii. To błąd, mnóstwo prawidłowiej wyjdzie się na tym, aby wybierać odzież o określonym kształcie. Na przykład spódnica w kształcie litery A wygląda prawidłowo na prawie każdej damie. Do tego załóż kurtkę lub marynarkę, jeśli chcesz uzyskać nieco więcej formalnego wyglądu, jednakowoż uważaj na dopasowanie: za rozległy fason może przytłoczyć Twoją figurę. Znając pierwszorzędny styl dla własnego rodzaju ciała, możesz poczuć się pewnie przy wyborze odzieży i oto właśnie chodzi w wieku dorosłym: o świadome modowo wybory.\nGryzonie są w stanie osłabić każdą konstrukcje, wyposażenie budynków, zabudowań gospodarczych bądź magazynów. Roznoszą choroby, bakterie, pasożyty. Podkradają i zanieczyszczają jedzenie, podgryzają fundamenty, gryzą przewody czy rury. Szczury i myszy stanowią ogromne zagrożenie dla zdrowia człowieka, zwłaszcza dla dzieci, osób starszych, o osłabionym układzie odpornościowym, oraz zwierząt domowych.


Dieta na dobre zachowanie - Maluch • Dziecko.Niania.pl\nDieta na dobre zachowanie\nTagi: zdrowie dziecka dieta dziecka karmienie dziecka\nOd tego, co dziecko je, zależy nie tylko jego zdrowie. Zachowanie również! Co warto podawać, a czego unikać?\nCo dziś podasz malcowi do jedzenia? Zanim zaczniesz przygotowywać posiłki, przekonaj się, jak to, co smyk zje, wpłynie na jego zachowanie. Są rzeczy, które sprawią, że będzie „niegrzeczny” (czytaj: niespokojny). I takie, po których zacznie się ładnie bawić.\nCiasto czy płatki\nDziecko uwielbia to, co słodkie (wszyscy mamy to zapisane w genach). Tyle, że dwieście lat temu słodkie potrawy jadało się głównie od święta, a teraz podajemy je dzieciom nawet kilka razy dziennie (cukier to przecież nie tylko ciastka i czekoladki, ale też słodki jogurt, kaszki, napoje). Wszelkie słodkie przysmaki zawierają węglowodany proste – są bardzo szybko wchłaniane przez organizm i szybko podnoszą poziom glukozy we krwi. To sprawia, że energii przybywa, a dziecko ma siłę do zabawy. Słodycze powodują też wydzielanie się w organizmie endorfin, zwanych hormonami szczęścia. To dlatego po zjedzeniu czegoś słodkiego maluszek jest zadowolony. Niestety, poziom glukozy we krwi po zjedzeniu słodkości najpierw gwałtownie rośnie, a potem równie szybko spada. Podobnie spada poziom endorfin. Efekt? Organizm znów domaga się czegoś słodkiego, bo słodycze są jak narkotyk – uzależniają. Częste jedzenie słodyczy może powodować u dziecka huśtawki nastrojów: najpierw jest radosne, mocno pobudzone, potem zaś – gdy poziom cukru spada – znów domaga się zjedzenia czegoś słodkiego. A gdy tego nie dostaje, wpada w złość.\nZupełnie inaczej na poziom glukozy we krwi wpływają węglowodany złożone (czyli te zawarte np. w kaszach, razowym pieczywie, płatkach owsianych, ryżu i wszelkich warzywach). Te rozkładają się stopniowo i powodują równie stopniowy, lecz stały, wzrost poziomu glukozy we krwi. Wspomagają też transport do mózgu tryptofanu – to aminokwas, z którego powstaje serotonina (poprawia nastrój). Jeśli chcesz, by twoje dziecko było spokojne, uśmiechnięte i zadowolone, jak najczęściej podawaj mu płatki, kasze, kluski (tylko te z ciemnej mąki), grahamki. Zwłaszcza na kolację (szybciej zaśnie).\nNa obiad: białko\nMięso, ryby, jajka, nabiał, a z produktów roślinnych – fasola, soja, soczewica zawierają dużo białka. Jest ono składnikiem wszystkich komórek, dostarcza także energii, poprawia pracę mózgu. Tyrozyna – jeden z aminokwasów, będących składnikami białka, wytwarza w mózgu substancje zwane katecholaminami, które wpływają na wzrost pobudzenia. Dlatego produkty zawierające duże ilości białka najlepiej podawać dziecku rano lub po południu, a nie tuż przed snem.\nUwaga na złe tłuszcze\nJeśli malec często jada frytki, pączki, ciastka, hamburgery, czyli słodycze i żywność tłustą, zawierającą izomery trans kwasów tłuszczowych, nie dziw się, że jest nadpobudliwy, nerwowy czy wręcz agresywny! Tłuszcze trans zaburzają bowiem produkcję długołańcuchowych kwasów tłuszczowych z rodziny omega-3, które są bardzo ważne dla prawidłowego funkcjonowania mózgu. „Śmieciowa żywność” jest też uboga w cynk, magnez, a także witaminy B1 i B6, wyjątkowo ważne dla prawidłowej pracy układu nerwowego i mózgu. Witamina B1 jest potrzebna do produkcji serotoniny, która poprawia nastrój. Jej zapasy są niewielkie i mogą się bardzo szybko skończyć: w ciągu kilku tygodni stosowania diety ubogiej w tę witaminę.\nAnemia, trudności w koncentracji, niechęć do zabawy, częste wpadanie w złość – mogą być spowodowane niedoborami żelaza. Z kolei nadpobudliwość, zmienność nastrojów, gorsza pamięć, trudności w skoncentrowaniu się – ich przyczyną może być to, że organizm dostaje za mało magnezu. Z badań Instytutu Żywności i Żywienia wynika, że niedobory magnezu ma co piąty przedszkolak i aż co drugi uczeń! Przyczyny to jedzenie żywności wysoko przetworzonej, w tym przede wszystkim fast foodów, oraz picie napojów typu cola (wypłukuje magnez). Dbaj o to, by codzienna dieta dziecka była bogata w produkty zawierające żelazo (mięso, ryby, jajka, kasze) oraz w witaminę C pomagającą w jego przyswajaniu (owoce i warzywa).\nWażne jest też, by dziecko jadło produkty bogate w magnez (ciemne pieczywo, kasza gryczana, brązowy ryż, płatki owsiane, orzechy, migdały, fasola). Dużo magnezu zawiera też kakao i czekolada. Nie podawaj jednak dziecku witaminizowanego kakao (jest zbyt słodkie), tylko naturalne (ewentualnie lekko je posłódź), a z czekolad wybieraj gorzką. Dziecku, które skończyło rok, można podawać od czasu do czasu wodę bogatą w magnez (np. Muszynianka, Piwniczanka) albo (po rozmowie z lekarzem) preparaty zawierające magnez. Warto też podawać dziecku amarantus (w sklepach, także internetowych, ze zdrową żywnością można kupić nasiona amarantusa, mąkę, a także gotowe produkty, m.in. małe chlebki, ciasteczka, musli). To zboże uprawiane przede wszystkim w Ameryce Południowej, zawiera dużo łatwo przyswajalnego białka, żelaza i magnezu (więcej niż czekolada!). Żadne inne zboże nie zawiera tylu składników mineralnych, co amarantus.\nZ daleka od konserwantów\nUnikaj podawania dziecku żywności wysoko przetworzonej, zawierającej konserwanty, barwniki, spulchniacze, poprawiacze smaku. Wszystkie one, co prawda, można dodawać do żywności – są odpowiednie przepisy, które to regulują – jednak warto pamiętać, że te składniki kumulują się w organizmie, a dzieci są na nie szczególnie wrażliwe. Naukowcy z Uniwersytetu Southampton w Wielkiej Brytanii przebadali trzylatki oraz dzieci w wieku osiem–dziewięć lat. Podzielili je na dwie grupy. Dzieci z pierwszej grupy dostawały do picia napoje zawierające barwniki i benzoesan sodu, z drugiej grupy – soki, jednocześnie były na diecie ograniczającej produkty, w których znajdują się sztuczne dodatki. Różnice było widać już po sześciu tygodniach: dzieci z pierwszej grupy były o wiele bardziej pobudliwe! Jak najczęściej podawaj więc malcowi żywność naturalną, nieprzetworzoną, czyli kasze, płatki, warzywa, owoce, ryby, mleko. Jeśli sery i jogurty – to naturalne, bez dodatku skrobi, żelatyny, pektyny, gumy guar. Zamiast różowej wędlinki, parówki czy kabanosa – niech malec zje kawałek upieczonego w domu mięsa z dodatkiem ziół, np. majeranku, bazylii, tymianku – a nie gotowej mieszanki przyprawowej ze wzmacniaczem smaku. A do picia podawaj mu wodę, sok lub kompot, a nie napoje o zapachu podobnym do zapachu jabłka.\nProdukty, które warto podawać\nProdukty bogate w magnez warto podawać maluszkowi, który ma problem w skoncentrowaniu się.\n- Kasza gryczana, płatki owsiane. Prócz magnezu mają błonnik, wapń, żelazo, witaminy z grupy B (np. Owies Nagi, Melvit, ok. 4,50 zł, Kasza gryczana prażona, Halina, ok. 7 zł).\n- Amarantus. Nazywany „zbożem przyszłości”. Oprócz magnezu ma dużo białka, nienasycowych kwasów tłuszczowych. Można kupić mąkę z amarantusa (znakomita, np. do szarlotki), gotowe ciasteczka, musli (Ekoprodukt.pl, od 4,50 zł)\n- Suplementy z magnezem. Wiele dzieci ma niedobory magnezu, jednak o podawaniu suplementów (np. Magnum Junior, ok. 18 zł), trzeba porozmawiać z lekarzem.\nNa te „E” szczególnie uważaj!\nNie wszystkie składniki oznaczane literką E są szkodliwe. Niektóre jednak, często spożywane, mogą u wrażliwych dzieci wywoływać skutki uboczne, m.in. nadpobudliwość.\n- Barwniki bazowe (E 102, E 104, E 110, E 122, E 124, E 151, E 155). Często są dodawane do oranżady, napojów, tzw. sztucznego miodu, owoców kandyzowanych, dekoracji tortowych, wafli, herbatników, chipsów, lodów, aromatyzowanych serów topionych, musztard, past rybnych, wędzonych ryb.\n- Konserwanty: benzoesany (od E 210 do E 213). Często są dodawane do owocowych galaretek, napojów owocowych, oranżady, niskocukrowych dżemów i galaretek, kandyzowanych owoców i warzyw, konserw rybnych, sosów na bazie majonezu, ogórków konserwowych i innych warzyw w occie, solance lub oleju, przypraw.\n- Siarczyny (od E 220 do E 228) Często są one dodawane do konserw, owoców kandyzowanych, napojów owocowych, wiórków kokosowych, kiełbas, herbatników, chipsów ziemniaczanych, suszonych pomidorów, warzyw i owoców w occie, suszonych owoców (moreli, śliwek, fig, bananów), owoców kandyzowanych, dżemów, polew do lodów i naleśników, koncentratów owocowych, niektórych musztard.\n- Wzmacniacze smaku. Glutaminiany (od E 620 do E 625) często są dodawane do mieszanek przyprawowych do zup (typu maggi, vegeta, jarzynka), sosów, mięs, zup i sosów w proszku, pasztecików, gotowych dań (klopsiki, pierogi, knedle, krokiety z nadzieniami mięsnymi i warzywnymi), a także potraw kuchni chińskiej.\nOceń artykuł 15 głosów\nja z moim podejściem zakładam,że to co mi przysyła firma cawtginroea w pudełkach jest zdrowe. Bardziej ambitnego podejścia nie zakładam, bo bym chyba zwariował. Poruszasz bardzo fajny temat świadomej konsumpcji. Badaniom nie wierzę, bo wyniki są rf3żne w zależności od sponsora. Staram się stawiać na zdrowy rozsądek, ktf3ry jednak zawodzi momentami. Yerba piłem, nie zachwyciło mnie. Fajny lans, może gdyby te liście palić coś by dało ;). Aż się prosi o Fakty i Mity odżywiania, nie ;)@Mikołaj: słowo dieta bez sensu się przyjeło w kulturze, bo rozumie się jako głodzenie się , zamiast sposf3b odżywiania. Tłumacząc od razu dla czytających. Dla mnie wypracowanie zdrowego odżywiania oznacza zbudowanie nawykf3w, przy ktf3rych komfortowo sobie żyję, nie poddaję się zbędnym pokusom, ale jednocześnie się nie głodzę.Podchodzenie od odżywiania książkami i na chybił-trafił z wyborem diety to pomyłka! Masz rację, że można zdrowo jeść, ale szum informacyjny w tym temacie wcale nie pomaga. Zagadka: Ile wody powinno się pić dziennie? To konkurs może być ;).Z chemią itd: nie wszędzie jest. Można wybierać świadomie i rozumiem, że o to Magdzie chodzi jak wybierać, po czym poznać co lepsze?Na podsumowanie z badaniami: 86% statystyk kłamie, a 79% ludzi wierzy w każdą przedstawioną im liczbę. Myślę, że to rozwiązuje wszystkie dylematy ;).


Pozytywna Energia Kamieni: Shiva Lingam\nWystępowanie Shiva Lingam:\nwspomaga wydajność i sprawność organizmu, wyostrza słabe punkty organizmu w szczególności bóle głowy i napięcia w okolicy pleców ma działanie harmonizujące i rozkurczowe w dolegliwościach podbrzusza\nWspiera: spokojne, stabilne i zrównoważone samopoczucie, w rozliczeniu się z przeszłością szczególnie z okresu dzieciństwa, pomocny w kontroli nad samym sobą i uwalnianu się od nieistotnych spraw, pomocny w skupianiu się na teraźniejszości, w rozwiewaniu osądów, wspiera w odczuwaniu całej palety uczuć, prowadzi do przekonania, że wszystko co się zdarza ma swój sens\nWzmacnia: zdolnośc słuchania innych, umiejętność rozwiązywania problemów, kontrolę nad samym sobą, ufność w przbieg życia\nSposoby wykorzysania dobroczynnych mocy Shiva Lingam:\nShiva Lingam w astrologii:\nKamień dla osób z ascendentem w Bliźniętach\nShiva Lingam oddziaływanie na czakry:\nPielęgnacja Shiva Lingam:\nEtykiety: Shiva Lingam\nZdolność-tworzenia 3 października 2014 22:16\nAle się cieszę, że się widzimy.\nBardzo lubię korzystać z Twoich informacji.\nAnia 4 października 2014 22:02\nCieszę się, że informacje są przydatne ;) Pozdrawiam ciepło!\nLily Sosna 2 sierpnia 2016 20:19\nNa reszcie wiem jak się nazywa kamień który znalazłam.\nAnia 19 maja 2017 09:03\nBardzo ciekawe, nigdy wcześniej nie interesowałam się jaka moc drzemie w kamieniach, ale teraz wiem, że warto poświęcić im trochę uwagi :)


2010-12-29\tTESTY CIĄŻOWE: Czy wynik zawsze jest wiarygodny?\ninformacje o testach ciążowych,\nwiarygodność testów ciążowych,\ntest ciążowy a ciąża,\nczułość testów ciążowych,\nwynik testu ciążowego,\nIstnieje jednak grupa czynników, która może zafałszować końcowy wynik testu ciążowego. Należą do nich przede wszystkim leki zawierające hCG (zazwyczaj podawane w zastrzykach) oraz picie dużej ilości płynów przed wykonaniem testu. Rozcieńczają one mocz i sprawiają, że hCG staje się trudne do wykrycia. Fałszywie pozytywny wynik może także wyjść po naturalnym lub sztucznym poronieniu, kiedy hormon hCG utrzymuje się jakiś czas w moczu. 3\nKomentarze (37). Ocena artykułu 4,9 na 5\npowiem tak... mi sie okres spoznil 3 tygodnie..(dzis dostalam, z samego stresu 3 tyg sie spoznil). 3 testy negatywne... 1 robiony w dniu spodziewanej miesiaczki, kolejny tydzien po .. i kolejny 2 tyg od planowanej miesiaczki.... robilam pink test. wydaje mi sie, ze to co tu piszecie to jest zwykle trollowanie i nakrecanie ludzi.. test wykonany poprawnie nie oszuka... czytalam rozne wypowiedzi i mam wrazenie, ze czytam wypowiedzi idiotek. np kwiatki typu " na drugi dzien zobaczylam druga kreske" ... jaki kur** drugi dzien? na ulotce wyraznie jest napisane, ze np po godzinie test jest nie wazny.. przeciez to sa reakcje chemiczne... nie czytacie kretynki ulotek a potem wprowadzacie ludzi w blad! tyle stresu ile najadlam sie przez czytanie waszych idiotyzmow sam pan bog wie jesli istnieje! dziewczyny moja rada - robcie testy na spokojnie, nie czytajcie for nawiedzonych mamusiek, a w razie watpliwosci beta i ginekolog, forum nie zastapi lekarza!\nPani ginekolog przepisała mi tabletki dla kobiet palących, brałam je 2 tyg po czym przestałam ,ponieważ źle się po nich czułam.Po dostawieniu kochałam się z chłopakiem bez zabezpieczenia...od tego czasu minęło już 4 tyg i do tej pory ani krwawienia z odstawienia ani miesiączki jak nie było tak nie ma . zrobiłam 3 testy, 2 miały jasną drugą kreskę trzeci był negatywny . Mam dalej robić test czy sobie odpuścić i czekać.? Pozostaw pole puste, aby dodać komentarz jako anonim.\nstosuje tabletki od lat, ostatnia wzialam z opoznieniem 14h, uprawialam sex z chlopakiem nastepnego dnia i nie mialam krwawienia z odstawienia!!!!!!! wyczekiwalam 3 dni od daty kiedy powinnam miec okres i zrobilam test - wyszedl negatywnie i mam watpliwosci czy brac kolejne opakowanie tabletek... czy test nie byl zrobiony za wczesnie???????? mam wzdety brzuch bol glowy i zawroty... a moze tylko sobie wkrecam?? Pozostaw pole puste, aby dodać komentarz jako anonim.\nbylam w 5 tyg ciazu, okres spoznial mi sie tydzien zrobilam test i od razu wyszly 2 kreseczki ... na drugi dzien lekarz mi potwierdził ciąze ... testy raczej zadko klamia , jak mi sie opoznial okres i robilam testy (jak nie bylam w ciazy) wykazywalo brak ciazy a jak ostatnio robilam pokazalo pozytw. i tak wlasnie sie okazało Pozostaw pole puste, aby dodać komentarz jako anonim.\nchyba za bardzo chcesz dziecka i dlatego nie mozesz zajsc w ciaze... a papierosy i alkohol nie maja az tak bardzo wplywu na to... bo dzo ludzi pije i pali i jakos kobiety zachodza w ciaze... spokojnie;)\nOd roku uprawiamy seks z chlopakiem. on dochodzi we mnie a mimo wszystko nic. dodam ze kochamy sie w weekend zazwyczaj 2 razy. (czesciej nie mamy jak). obawiam sie ze cos jest nie tak. dodam tez ze on pali papierosy i czasem pije alkohol. poradzcie. prosze.\nZacznij obserwować swoje ciało. Przy kochaniu się tylko w weekend nawet przez 5 lat możesz nie zajść w ciążę. Musisz mniejwięcej wiedzieć, kiedy jesteś płodna i wtedy się kochać z chłopakiem\nwbrew pozorom zajscie w ciaze nie jest takie latwie nawet jesli obie strony sa zdrowe to chyba tylko 4-5 dni w miesiacu kiedy moz edojsc do zaplodnienia to nawet jesli kochacie sie w ciagu tych 4-5 dni plodnych to prawdopodobienstow zaplodnienia wynosi chyba tylko 20-30%. Natomiast rok to spora ilosc zasu i chyba warto pomyslec o jakis badaniach.\nSprobuj mierzyc temperature przez co najmnie dwa cykle i rob testy owulacyjne, ja staralam sie o dziecko przez ponad rok i nic, dopiero jak sie wzielam za swoj cykl i dokladnie okreslilam dzien owulacji to zaszlam w ciaze od razu. Pozostaw pole puste, aby dodać komentarz jako anonim.\nmi sie spoznil okres ostatnio 7 dni... zrobilam test i wyszedl negatywny... a szkoda bo bardzo pragne dziecka... i po poludniu dostalam okres :(... tylko ze moja miesiaczka nie wyglada tak jak zawsze wygladala. zawsze mialam obfita a teraz nie... juz drugi miesiac tak... w tamtym mc tez mi sie spoznil okres... hymmmmm\nspoznia mi sie okres juz 7 dzien ;/ jeszcze nierobilam zadnego testu,jutro zamierzam zrobic,strasznie sie boje bo chcialabym skonczyc szkole (studium) od czasu do czasu bola mnie jajniki,raz jeden raz drugi ale tylko na chwile i przestaja,przed okresem zazwyczaj byl bol nie do wytrzymania... moj chlopak jest pewien ze to raczej nie ciaza. ale wszystko mozliwe.... boja sie wyniku na tescie ;/\nSpóźniał mi się okres. Nie robiłam testów. Wolałam od razu pójść do gina. Badanie ginekologiczne nie wykazało ciąży za to USG pokazało, że mam torbiel. No to ja generalnie lajcik a tu 16 stycznia na teście ciążowym wyskakują mi 2 kreski. Na drugim teście dzień później były już mocniejsze. 27 stycznia poszłam do ginekologa - na USG fasolina miała 7 tygodni. Co to za lekarz, który myli ciążę z torbielą?\nObecnie jestem mamą trzymiesięcznej Leny :)\nMi dzisiaj według miesiączki wychodzi 6 tydzień i 2 dni, na usg lekarz również powiedział że torbiel, 2 testy domowe plus 1 beta hcg dają wynik pozytywny. Jutro odbieram wyniki beta hcg ponowne, pocieszyłaś mnie żę torbiel może się okazać fasolką ;)\nTen artykuł mnie przeraził. Zrobiłam test ciążowy, okazało się, że nie jestem. Okres nadal mi się spóżnia, będę musiała powtórzyć.\nmi 2 testy wyszły negatywnie a robiłam w dłuższych odstępach ;/ i nie jakies tanie tandetne tylko porządne z apteki a byłam w 6 tyg :) moze bylo za wcześnie :) takei coś sie czuje uparcie dążyłam do tego aż lekarz skierował mnie na badanie krwi i wtedy wyszło :):) bo usg w takiej wczesniej ciąży nie wykryje niczego dopiero jak serduszko zaczyna pukać :)\n3grudnia robiłam test z rana pozytyw... Nie wierzyłam... zrobiłam drugi po południu pozytyw znowu... Na drugi dzień kolejny test z innej firmy i znowu pozytyw... Jestem w 8tygodniu ciąży, na początku nie byłam szczęśliwa, w przyszłym roku kończę studia, ale teraz jestem szczęśliwa. Dziecko to szczęście pamiętajcie ! A testy są wiarygodne, jeśli są dobrze przeprowadzone, rano z porannego moczu, po dacie oczekiwanej miesiączki.\na u mnie byl jeden test i od razu mocne 2 krechy, moja przyjaciółka zrobiła 3 bo nie wierzyła ze jest w ciazy i każdy wyszedł pozytywny , jest juz 2 miesiące mama. Z doświadczenia wiem ze sie sprawdzają\nżadne z moich dzieci (2) nie "pokazało się" na teście, a przy pierwszej ciąży zrobiłam 5 z różnych firm (przy drugiej po pierwszym negatywnym sobie darowałam). żaden ginekolog nic nie czuł (powinna się macica powiększyć) i dopiero na usg zobaczyłam fasolkę. byłam już w 10 tygodniu, a lekarka powiedziała: o! jednak ciąża...\nno nie sa wiarygodne!! Z mężem staraliśmy się o dziecko, zrobiłam 4!!! testy , każdy innej firmy i żaden nie wykazał ciąży! Dopiero testy z krwi( beta HCG) potwierdziły - 5 tydzień:))))) Teraz mam cudowna 14 miesięczna dziewczynkę!\nMi się okres spóźnial kilka dni, żeby mieć pewność zrobiłam test ten trzeci na obrazku na szczęście wyszedł negatywny:) w sumie nie było sytuacji żebym była w ciąży bo staramy się zawsze wszystko sprawdzić ale dla swojego spokoju ;) Pozostaw pole puste, aby dodać komentarz jako anonim.\nja bylam w 6. tygodniu ciazy a na tescie nic mi nie wyszlo, dopiero na usg u ginekologa\nprzewalone jak ktoś nie planuje potomstwa na daną chwilę, oddychasz z ulgą a za jakiś czas ginekolog Ci gratuluje dzidziusia ....\nno, to jest straszne. Ludzie powinni stworzyć coś bardziej wiarygodnego.\nbadanie krwi i badanie USG sa wiarygodne. czego Ty jeszcze oczekujesz?\nczegoś praktycznego i szybkiego pewnego ... chyba nic w tym złego ;] jak ktoś pracuje to nie ma czasu wiecznie łazić do ginekologa ...\nJak ktoś pracuje i "nie ma czasu wiecznie łazić do ginekologa" to się zabezpiecza i wtedy nie potrzebuje żadnych testów ani tym podobnych ;] Anonim\nNie wiem, czy to ważne, ale nie każdy kupuje testy ciążowe z obawą. Ja przez rok kupowałam co miesiąc, nie ze względu na głupotę, tylko z niecierpliwością. Ten ostatni kupowałam, nie dlatego, że okres mi się spóźniał, tylko tak z przyzwyczajenia. Jak test pokazał moją Nadię to pojechaliśmy do apteki po 2 inne by się upewnić (bo kreseczka była prawie niewidoczna). Moje wyczekane maleństwo ma już 2 miesiące.


#BYTOMtoNIEhasiok przygotował za mnie kolejny wpis. Bo jak tu nie wykorzystać cytaty ze spotkania mieszkańców Szombierek z el presidente z jesieni ubiegłego roku (było to przed referendum), gdzie sypał obietnicami jak z rękawa. I dobrze się stało, że strona projektu przesłuchała filmik z tego spotkania i przygotowała nam wspomnienie. Oddaję głos stronie BYTOMtoNIEhasiok:\n“Kolejne spotkanie z mieszkańcami Osiedla Fazaniec, na którym omawiałem z zainteresowanymi status wątpliwej decyzji dot. składowania odpadów w bliskim sąsiedztwie ich domostw”. To informacja ze strony Damian Bartyla. A teraz kilka pytań o deklaracje, które Bartyla złożył mieszkańcom na spotkaniu w październiku 2017r. :\n– „dostaniemy duże środki na utylizację tych odpadów” – ile dostaliśmy?\njak się pozbędziemy tych przedsiębiorców to zlecimy uczciwe badania postaramy się to świństwo wywieźć, zutylizować” – czy były badania? Czy „świństwo” wywieziono?\n– „w Narodowym Funduszu Środowiska są środki, są to środki europejskie i te fundusze pozyskamy” – ile tych funduszy Bartyla pozyskał?\n– „powołujemy społeczny komitet, który jakby ma wspomagać prezydenta miasta w walce z nieuczciwymi przedsiębiorcami, chciałbym że jedna dwie osoby również także z Państwa środowiska, żebyśmy się na bieżąco spotykali, wymieniali spostrzeżenia, czy coś się poprawia” – czy społeczny komitet powstał? Czy mieszkańcy Fazańca są jego członkami?\n– „takie spotkania będą w urzędzie dwa razy w miesiącu” – ile spotkań się odbyło, bo minęło już pięć miesięcy czyli odbyło się 10 spotkań?\nIle tego typu obietnic składał i składa obecny gospodarz Bytomia? Od lat przypominam powiedzenie “nikt Ci tego nie da co Ci Bartyla obieca”. Warto o tym pisać w roku wyborczym, na tyle często i z przykładami, aby ta prawda w końcu do bytomian dotarła!!!!


Mur Chiński. Fot....\nParyż, Sacre Coeur...\nZawsze należała do kolorowych osób w swoim rodzinnym miasteczku – Bartoszycach na Warmii. Wyróżniała się z tłumu. Po studiach pedagogicznych w Białymstoku już tam została, zakładając rodzinę i tworząc sobie nowe miejsce do życia. Rodzinne szczęście nie trwało długo. Nieszczęśliwy wypadek sprawił, że została sama z ośmiomiesięcznym synem Kajetanem.\nPraca w szkole nie starczała na wszystko. Zbyt ambitna, by liczyć na pomoc rodziny, wiedziała, że stoi przed wielkimi wyzwaniami, że musi dać sobie radę. Najpierw w każde wakacje, przez kilka lat, wybierała się do pracy w Niemczech, zostawiając syna pod opieką rodziny. Syn dorósł, dostał się na studia prawnicze w Warszawie, a ona wiedziała, że wydatki będą tylko większe. Już nie musiała być tuż obok niego. Skorzystała z zaproszenia koleżanki, która osiedliła się w Ameryce, spakowała niezbędne rzeczy i poleciała za ocean. Myślała, że wystarczy pół roku, najwyżej rok i wróci do Polski. Był 1989 rok. Nie wróciła na stałe do kraju do dziś.\nBożena Skuriat, bo o niej mowa, mieszka w Nowym Jorku. Dziś już nie ma tamtych kłopotów. Syn adwokat ma 43 lata i mieszka z żoną dentystką i dwójką dzieci w Warszawie. Odwiedzają się nawzajem każdego roku. Jednak ona – jak dawniej – wyznacza sobie kolejne cele do osiągnięcia. Z pracy jest zadowolona, bo przynajmniej dwa razy w roku może mieć dwu- lub trzytygodniowy urlop. I właśnie ten wolny czas ją najbardziej nakręca.\nBez podróży nie umie żyć\nPodróże stały się dla niej celem samym w sobie, bez nich nie umie żyć. Chociaż wychowała się jeszcze w socjalistycznej Polsce, mimo różnych przeciwności jeździła, gdzie się dało. Najpierw za sprawą mamy, która wyprawiała ją na zakładowe wycieczki po Polsce. Kiedy skończyła liceum, znała już prawie cały kraj. Ojciec – lekarz weterynarii – zapewniał jej coś innego – kontakt z przyrodą. Zabierał na polowania, do lasu i nad wodę. Przez wszystkie lata pobytu w Polsce odbyła dwie zagraniczne wyprawy do zaprzyjaźnionych krajów. „Niesamowite i piękne” – wspomina. Jedną miała za pomyślnie skończone studia – rejs czarnomorski od Odessy, przez Batumi, Sochi, Jałtę i Noworosyjsk. Drugą do Moskwy, Buchary, Samarkandy i Taszkientu. Obie egzotyczne i niepowtarzalne. Czasem myślała, by wrócić w te strony, na pewno dziś zmienione, ale nie lubi powtarzać tych samych tras.\nPo przylocie do Stanów Zjednoczonych Bożena zatrzymała się w Glenkow, w stanie Nowy Jork. Pracowała jako opiekunka dzieci. Po jakimś czasie przesiedliła się do Scarsdale, w Westchester, opiekując się przez długie lata amerykańskim chłopcem.\n– Jak tylko miałam wolny czas, chciałam coś oglądać i zwiedzać – wspomina. – Brak legalnego pobytu w tym czasie siłą rzeczy zawężał moje możliwości. Ale nie znałam Nowego Jorku, więc ze znajomą przeczesywałam w weekendy dzielnicę po dzielnicy, zostawiając na jesienne i zimowe dni wyjścia do teatrów, muzeów czy kina. Pewnego dnia wybrałyśmy się na Greenpoint do agencji turystycznej, bo chciałyśmy wyjechać na Florydę. Akurat w tym czasie wszystkie miejsca na ten kierunek były zajęte, ale wolne były na Hawaje. Tak po półtorarocznym pobycie w Ameryce poleciałam na Hawaje. Miałyśmy tylko zapewniony samolot i hotel. Nie znałam angielskiego, ale znała ten język moja towarzyszka podróży. Na miejscu wszystko okazało się łatwe. Poradziłyśmy sobie z tą wyprawą znakomicie. Korzystałyśmy z wycieczek hotelowych, propozycji było mnóstwo. Dziś pewnie wszystko zrobiłabym inaczej. Na pewno wynajęłabym samochód, a wtedy nawet nie miałam prawa jazdy. Po powrocie do Nowego Jorku tryskałam energią, chodziłam jak na wysokich obcasach, dumna, że dałyśmy sobie radę.\nZ czasem gdzieś zniknęła towarzyszka podróży Bożeny. Sama więc chodziła po biurach podróży, wyszukując ciekawe programy wycieczek i organizując kolejny wyjazd.\nW agencji Bartosz na Greenpoincie podsunięto jej pomysł, by dołączyła do grupy Chińczyków, bo ich agencja współpracowała z polską. Organizowane były niedrogie i ciekawe wyjazdy. Bożena pojechała z nimi do Orlando, Rhode Island, Jamesport, Mayflower, Bostonu, Albany i nad Lake George. W końcu wybrała się na 18-dniową wycieczkę z Turystą Travel po 18 stanach Ameryki. Jechali autobusem od Chicago, przez Yellowstone, San Francisco, Los Angeles do Kolorado i z powrotem do Nowego Jorku.\n– Teraz już wiedziałam, że sama mogę takie wyprawy organizować – dodaje. – Znałam już angielski, umiałam jeździć samochodem, potrzebowałam tylko kompana, ale zawsze kogoś znalazłam. Tak wyprawiłam się samolotem do Tampy, wynajęłyśmy z koleżanką samochód i zwiedziłyśmy całą Florydę, wracając z powrotem zachodnią stroną. Okazało się, że bardzo łatwo można poruszać się po Ameryce. Zwiedziłyśmy wiele miejsc, wypoczywałyśmy i pływałyśmy każdego dnia. Rok później z tą samą osobą poleciałam na wakacje do Nowego Orleanu. Przez przypadek trafiłyśmy na Mardi Grass, skąd przywiozłam wiele sznurów korali. Przy okazji pojechałyśmy do Galweston, Huston i Dallas w Teksasie.\nW mieszkaniu Bożeny na Boro Park pełno jest pamiątek z podróży. Z każdej przywoziła jakąś „durnostojkę”, jak je nazywa. Maski, dzwoneczki, obrazy, papirusy, wachlarze – wszystko gustownie wkomponowane w wystrój mieszkania.\n– Kiedy z Polski przylatywał mój syn, od razu pakowaliśmy się w samochód i ruszaliśmy w drogę do Kolorado, Maine, na Cape Code. Mieliśmy wtedy czas na długie rozmowy, zwiedzanie i inne przyjemności. Z nim i z parą znajomych odbyliśmy też lotniczą wycieczkę nad Florydą małym czteroosobowym samolotem. Przeżycie niesamowite. Nigdy nie wyznaczałam terminów wypraw. Spotykałam znajomego lub znajomą i zaraz coś zaczynało się dziać. Tak było z Małgosią, na którą po latach natknęłam się na Greenpoincie. Wiedziałam tylko, że chcę znowu gdzieś wyjechać. Ona była członkiem Automobil Club. Podpowiedziała, że klub ten może nam przygotować dokładny program całego pobytu, musimy jedynie wiedzieć, gdzie chcemy jechać. Klub wyposażył nas w informatory o hotelach, motelach, restauracjach, w mapy, a koleżankę – w zniżki dla członków klubu. Ruszyłyśmy do Kolorado, Arizony, Yuty i Nowego Meksyku. Doleciał do nas mój syn. Dołożyliśmy od siebie do programu Las Vegas, na deser. To była jedna z moich piękniejszych wypraw po Ameryce. Jednego dnia zeszliśmy w głąb Grand Canionu i wróciliśmy. Spaliśmy na terenie Parku Narodowego.\nRaz w roku w Polsce\nJeden wyjazd w roku zwykle Bożena rezerwowała na Polskę. Podczas dwu-lub trzytygodniowych wyjazdów znajdowała czas, by wybrać się gdzieś dodatkowo na tydzień. Czasem z synem lub z siostrą wyprawiała się do Grecji, na Wyspy Kanaryjskie, do Norwegii, Włoch, Maroka, Portugalii, na Kretę, do Chin, na Bałkany czy do Paryża z nastoletnią wnuczką. Nadrabiali wtedy czas spędzony z dala od siebie.\nBożena do każdej podróży przygotowuje się drobiazgowo. Wie dużo o każdym miejscu, do którego chce dotrzeć. Zbiera informatory, dowiaduje się, w co powinna się wyposażyć. Tak jej to weszło w krew, że nawet kiedy jedzie na weekend do miejscowości oddalonej o dwie godziny od Nowego Jorku, to – jakimś cudem – w bagażniku ma wszystko: wodę, wzmacniające batony, coś do przegryzienia, ręczniki, chusteczki, strój plażowy w lecie, okulary do wody i przeciwsłoneczne, adidasy, rolki, zestaw higieniczny. Szczegółowa do bólu i zawsze na wszystko gotowa.\nPo powrocie z każdej podróży od razu zasiada do swojego albumu, by opisać i przedstawić na zdjęciach kolejną wyprawę. Można tam znaleźć szczegółowy opis trasy, podpisane zdjęcia, zgromadzone foldery, adresy poznanych osób.\nKiedyś wklejała standardowe zdjęcia, teraz na Facebooku ma swoją stronę i tam wszystko upamiętnia. Zajmuje jej to czasem dwa, trzy tygodnie w wolne dni. Ale jak ktoś pyta, jest gotowa – wyjmuje albumy lub otwiera komputer.\nKiedy objechała Amerykę Północną, łącznie z Alaską, na którą wybrała się z biurem z Chicago, zapragnęła zjechać w dół, do Ameryki Południowej. Podczas wyprawy na Alaskę poznała Andrzeja Kulkę, wtedy pracownika agencji, zapalonego podróżnika, geologa z wykształcenia, a astrologa z zamiłowania. Swoją następną przygodę rozpoczęła już z biurem Andrzeja Kulki Exotica Travel do Peru. Zwykle organizował on niewielkie grupy, które przemieszczały się małymi busami.\n– Andrzej jest pasjonatem – wtrąca Bożena. – Niesamowity człowiek. Wyciąga w nocy ludzi i pokazuje piękne, rozgwieżdżone niebo. Wszędzie biega z aparatem lub kamerą, tak jakby nigdy w tym miejscu wcześniej nie był. A on już tam był i to wszystko widział. Wybiera ciekawe trasy, zmienia je po jakimś czasie, coś dokłada, by było atrakcyjniej. Ludzie do niego chętnie wracają.\nBożena po wyprawie na Alaskę i do Peru zapragnęła wyprawić się z Exotica Travel do Japonii. Nie udało się. Wycieczkę odwołano, ale ona już miała swój plan. I tak chciała się spotkać w Osace z siostrą, jej mężem i znajomymi, którzy mieli dolecieć z Polski. Nie chciała zdać się tylko na ich propozycje. Poleciała tydzień wcześniej, sama do kraju, w którym nie była. Przygotowana, na ile to było możliwe. W Nowym Jorku wykupiła bilety na wszystkie japońskie pociągi na cały tydzień. Zabrała przewodniki, informatory, słowniki.\n– Na lotnisku w Osace odebrała mnie znajoma Japonka Hitomi. U niej zostawiłam bagaże, zabrałam co najpotrzebniejsze i ruszyłam w drogę. Panicznie bałam się Tokio. Kiedy wysiadłam na peronie w tym mieście, nic nie było widać, tylko przesuwający się gęsty tłum ludzi. Nie wiedziałam, gdzie mam iść. Zatrzymywani Japończycy mówili tylko po japońsku. W tłumie dostrzegłam blondyna. Był Amerykaninem, wskazał mi kierunek wyjścia i powiedział, że jak tam dotrę, to już wszystko będzie dobrze. Dotarłam nie tylko tam, ale wszędzie, gdzie zaplanowałam. Ze znajomą Japonką Hitomi byłam w Kyoto, gdzie są gejsze i pałac cesarski, potem – już sama – wyruszyłam do Hiroszimy, Tokio, oglądałam osadę szogunów, pojechałam do Yokohamy, Kamakury, Kobe, byłam w teatrze japońskim, smakowałam różne potrawy i wróciłam do Osaki na spotkanie ze znajomymi i rodziną z Polski. Już nigdzie się nie spieszyłam, mogłam tylko cieszyć się ze spotkania, celebrować, bawić się i jeść wyśmienite placki z kapusty i mączki rybnej.\nZ Exotica Travel Andrzeja Kulki Bożena odbyła potem jeszcze kilka wypraw: do Meksyku, Brazylii i Argentyny, do Hondurasu i na Galapagos, do Izraela i Jordanii, do Ekwadoru i Chile. Z tej ostatniej wyprawy wróciła pod koniec lutego.\n– Każda z tych podróży była ciekawa i inna od następnej – mówi Bożena. – W zimie byłam w Argentynie i Brazylii. Temperatura dochodziła do 40 st. C, a my oglądaliśmy przygotowania do karnawału w Rio de Janeiro, wybrałam się do szkoły tanga, widziałam największe wodospady świata na granicy argentyńsko-brazylijskiej, w Brazylii – olbrzymią i znaną na cały świat postać Chrystusa, opalałam się na plaży w Copacabanie. Kiedy po kilku miesiącach zadzwonił do mnie Andrzej Kulka, że z rodziną wybiera się na sylwestra do Hondurasu, od razu odpowiedziałam, że lecę z nimi. To tam przekroczywszy właściwy wiek, bo jestem seniorką, puściłam się na linach nad dżunglą. Było pięknie, spędziliśmy czas na dwóch wyspach, gdzie drewniane knajpki wchodziły w wodę. Potem zachwycił mnie Ekwador i Galapagos, gdzie pływałam i nurkowałam z morsami, żółwiami, gdzie oglądałam pingwiny, iguany i fregaty z czerwonymi, wydętymi brzuchami. To podczas tego wyjazdu wybrałam się na wulkaniczną górę Cotopaxi – 5 tys. m w górę. Do Chile znowu pojechałam z biurem Andrzeja Kulki. Spotkałam tu wielu znajomych, wcześniejszych uczestników wypraw Exotica Travel. I znowu mam dużo wspomnień, zapamiętanych i zapisanych widoków, mam apetyt na życie i kolejną przygodę.\nHallo Bozena, jestem Klaus z Nemiec, przyaciel krzysztof z Forst. Bylismi w roku 1969 razem w Bialystok, Bartoszyce. Nak sie masz? Pozdraw Klaus\nZ wielka przyjemnoscia przeczytalam ten artykul oTobie samej i twoich wspanialych podrozach .Bardzo ciekwe zycie i bardzo ciekwe wszystkie Twoje podroze. Tylko pozazdroscic Twojej odwagi. Bozenko trzymaj sie nadal tak dzielnie i wspanialych dalsych podrozy!!!!\nJuż niedługo zabraknie miejsc na Ziemi, gdzie nie stanęła Twoja stopa.\nMysle ,ze trzeba kochac to co sie robi wowczas wszystko wychodzi, chcialabym miec taka towarzyszke podrozy,podziwiam energie i dobra organizacje, mysle ze zycie traci blask bez podrozy, serdecznie pozdrawiam,zycze wiecej ,i wiecej ,szerokiej drogi,moze los da ze kiedys sie spotkamy bo ja tez nie umiem zyc bez podrozy\nPiękne są te podróże życia-oj ,trzeba mieć dużo kondycji,przygotowań,widać,że wszystko ładnie wychodziło.Co dalej?Wietnam?Pozdrawiam.Tak trzymaj.


Gerlach z przewodnikiem - Linki SEO 24 - .:Grupa SEO 24:.\nCo sprawia, że wycieczki na Gerlach cieszą się sporym powodzeniem? Pierwsza kwestia to jego przystępna wysokość sięgająca 2655 m n.p.m. Kolejną fakt bycia najwyższym szczytem Tatr, Karpat oraz Słowacji. To, dlatego wejście na Gerlach jest częstym celem wielu turystów. Należy jednak pamiętać, że do wyprawy trzeba się dobrze przygotować i poznać trasę. Zawsze dobrze pokusić się o wejście na Gerlach z przewodnikiem. To decyzja, która zapewni bezpieczeństwo. Szczególnie, gdy wybrane zostaną usługi Ryszarda Gajewskiego właściciela biura erGuide. Jest instruktorem alpinizmu, członkiem UIAGM IVBV i zdobywcą ośmiotysięczników. Z jego wsparciem wspinaczka na Gerlach stanie się świetną przygodą. Już teraz poznaj ofertę biura opublikowaną pod adresem erguide.pl\nKategorie: Góry , Przewodnicy turystyczni , Góry Tagi: wyprawa na gerlach , gerlach przewodnik , gerlach z przewodnikiem , wejście na gerlach , wycieczki na gerlach , wspinaczka na gerlach , przewodnik na gerlach\nGerlach z przewodnikiem


Recenzja Sony Vaio Fit 14 (SVF14) - Notebookcheck.pl\nTest Sony Vaio Fit 14 (SVF14)\nVaio Fit 14 to laptop z 14-calowym ekranem (w testowanej wersji: dotykowym, o rozdzielczości 1600 x 900 pikseli). Nie jest to ultrabook, a raczej multimedialny model do użytku domowego. W testowanym egzemplarzu ciekawostkami były technologia NFC i hybrydowy dysk twardy.\nDo przeszłości odeszły czasy, kiedy laptopy multimedialne były potężnymi cegłami o ograniczonej mobilności. Słowo "Fit" w nazwie modelu notebooka Sony z 14-calowym ekranem ma wyrażać dążenie do osiągnięcia tego, co wiąże się ze sportem i zdrowym stylem życia. Może to w konsekwencji sugerować, że laptop ma smukłe kształty i będzie funkcjonował niezawodnie. Mierzący na wysokość 22 mm model Vaio SVF14 mógłby być zaliczany do ultrabooków, ale przeszkadza w tym jego zbyt duża masa (2,2 kg).\nKontrola jakości obudowy wypadła dla testowanego egzemplarza pomyślnie. Szczotkowane aluminium pokrywa wieko i miejsca oparcia dłoni, natomiast wiele innych elementów wykonano z polakierowanego na srebrny kolor tworzywa. To ostatnie, choć niezłej jakości, decyduje o tym, że sztywność omawianego modelu jest taka sobie. Jednostka zasadnicza ugina się szczególnie na obszarze za klawiaturą. Pokrywa ekranu okazała się natomiast zupełnie sztywna.\nZawiasy stawiają duży opór, ale działają niezbyt precyzyjnie.\nJakość wykonania można uznać za należytą, biorąc pod uwagę kategorię cenową, do której przynależy Fit 14. Autor nie zauważył w testowanym egzemplarzu rażących niedociągnięć. Na drobne niedostatki w postaci nie do końca równych szczelin między elementami nie zwraca się na co dzień uwagi. Pod tym względem jednak laptop Sony prezentuje się gorzej od Lenovo U430 i Samsunga 530U4E.\nPo usunięciu wszystkich śrubek na spodzie można wyciągnąć napęd optyczny. Pod nim kryją się jeszcze trzy śrubki, które należy odkręcić. Wreszcie można zdjąć spodnią osłonę i dostać się do podzespołów wewnętrznych. Można wyjąć/wymienić dysk twardy, akumulator, moduł pamięci RAM (osadzony w jedynym gnieździe). Przy niewielkim wysiłku da się także wyczyścić układ chłodzenia.\nWyposażenie w złącza jest na tyle ubogie, że wskazywałoby na przynależność omawianego laptopa do ultrabooków. Vaio Fit 14 posiada tylko dwa porty USB 3.0, a jedynym wyjściem sygnału wideo jest HDMI. Pochwalić można to, że znalazło się miejsce dla gniazda LAN i czytnika kart pamięci. Nie zrezygnowano z napędu optycznego. Nagrywarka DVD znajduje się na prawej ściance bocznej, a wszystkie złącza trafiły na lewy bok. Jeżeli więc ktoś chciałby posługiwać się lewą ręką umieszczoną przy laptopie myszką komputerową, może mieć problem. Użytkownicy praworęczni są w lepszej sytuacji.\nlewy bok: gniazdo zasilania, LAN, HDMI, 2 USB 3.0, gniazdo audio, czytnik kart pamięci, gniazdo blokady Kensingtona\nW przeciwieństwie do większego Vaio Fit 15 (SVF15) klawiatura omawianego modelu nie posiada oddzielnego bloku numerycznego. Poza tym ich klawiatury są bardzo podobne. Klawisze alfanumeryczne mają 15 x 15 mm. Są wykonane ze srebrnoszarego tworzywa. Wrażenia odbierane poprzez dotykanie klawiszy są pozytywne. Cieszy też eleganckie podświetlenie klawiatury (może być wyłączone, włączone na stałe lub włączać się w odpowiedzi na naciśnięcie klawisza).\nJeżeli ktoś chciałby pisać na tej klawiaturze dłuższe teksty, będzie niestety musiał pogodzić się z krótkim skokiem i niezbyt mocnym odskokiem klawiszy. Po naciśnięciu klawisza nie uzyskuje się więc precyzyjnej odpowiedzi. Pochwalić można natomiast to, że klawiatura nie jest głośna.\nGładzik Synaptics mierzy dokładnie 10,5 x 6,5 cm. Jest to rozwiązanie ze zintegrowanymi przyciskami. Funkcje lewego przycisku myszy i prawego przycisku myszy można więc uzyskiwać poprzez naciskanie odpowiedniego obszaru płytki dotykowej.\nDzięki powierzchni o dobrych właściwościach ślizgowych i dokładnemu odwzorowywaniu poleceń gładzik w omawianym laptopie jest dobrym zamiennikiem myszki komputerowej. Sporym ułatwieniem w codziennej pracy są funkcje dotyku wielopunktowego (gładzik rozpoznaje trzy palce jednocześnie).\nVaio Fit 14 posiada ekran dotykowy, który w zamierzeniu ma współpracować z kafelkowym interfejsem i nową koncepcją obsługi komputera z systemu Windows 8. W omawianym laptopie rozwiązanie to działa zadowalająco. Nie można narzekać na precyzję, a ekran jest czuły po same krawędzie. W przypadku używania klasycznego pulpitu roboczego metoda ta nie daje jednak żadnego pożytku - najlepiej działa się przy użyciu myszki i klawiatury.\nJako że omawiany model posiadał ekran dotykowy, trzeba wspomnieć o pewnej jego swoistej właściwości. Kiedy dokładnie się przyjrzeć z bliska, na powierzchni ekranu można dostrzec regularny, ciemny wzór. Wydaje się, że powierzchnia dodatkowej szyby nie jest tak przezroczysta, jak w innych laptopach z ekranami tego typu. Tak naprawdę jednak jest to widoczne tylko na białym tle. Wielu użytkowników zapewne nie zauważy nawet tego drobnego mankamentu.\nEkran omawianego modelu ma przekątną 14", a jego rozdzielczość to 1600 x 900 pikseli. Zagęszczenie pikseli wynosi więc 131 ppi. Matryca typu TN pochodzi od AU Optronics (B140RTN03). Dodatkowe piksele nie tylko poprawiają odwzorowanie drobnej czcionki i innych elementów obrazu ale też zapewniają większy obszar roboczy.\nŚrednia luminancja przy maksymalnej intensywności podświetlenia osiągnęła 224 cd/m². To przeciętny wynik. Podświetlenie okazało się dość równomierne.\nFit 14 a Adobe RGB\nFit 14 a sRGB\nFit 14 a W740SU\nJak w przypadku wielu innych laptopów do użytku domowego, testy wykazały, że matryca jest raczej słabo skalibrowana. Widoczne było zaniebieszczenie obrazu. Dla odcieni turkusu błąd DeltaE 2000 znacznie przekroczył 15. Średnia wartość na poziomie 9,48 generalnie wskazuje na mało wierne oddanie kolorów. Paleta barw jest dość mocno ograniczona.\nZ powodu błyszczącej powierzchni ekranu Vaio Fit 14 nie za bardzo nadaje się do pracy pod gołym niebem. Kiedy ekran jest zwrócony przodem do słońca, refleksy przeszkadzają na tyle mocno, że używanie laptopa jest udręką. Trzeba więc szukać miejsca w cieniu.\nDo największych wad większości matryc typu TN należą wąskie kąty widzenia. Problem ten dotyczy też modelu Vaio Fit 14. Swoboda ruchu do góry i w dół względem pozycji na wprost ekranu jest bardzo ograniczona. Także w poziomie jest jednak słabo - już przy około 30 stopniach odchylenia widoczne stają się pierwsze zmiany kolorów i kontrastu.\nkąty widzenia matrycy HD+ Sony Vaio Fit 14\nChoć procesory oparte na architekturze Ivy Bridge zostały zastąpione przez procesory Haswell, zastosowany w omawianym laptopie Core i5-3337U nie jest przestarzałym CPU. Choć w przeliczeniu na MHz osiągi Haswelli są o 5-10% lepsze, cechuje się on relatywnie wysoką częstotliwością taktowania. Wartość bazowa to 1,8 GHz, a maksymalna - 2,7 GHz (2,5 GHz dla dwóch rdzeni). Jest to procesor niskonapięciowy (ULV) o TDP na poziomie 17 W.\nW Vaio Fit 14 maksymalna częstotliwość taktowania osiągana była przez ten procesor zarówno na zasilaniu z sieci, jak i na zasilaniu z akumulatora.\nW teście jednowątkowym Cinebench R11.5 uzyskano 1,11 pkt. To wynik identyczny, jak w przypadku Lenovo U430 z procesorem i5-4200U (Haswell). Model Vaio Fit 15 z procesorem i7-3537U zdobył 1,28 pkt. (o 15% więcej). W teście wielowątkowym tej samej aplikacji bohater niniejszej recenzji z procesorem i5-3337U zdobył 2,5 pkt. Wynik Lenovo U430 okazał się o 2% gorszy (2,44 pkt.), a Sony Vaio Fit 15 ponownie okazało się o 15% lepsze (2,88 pkt.).\nDla wsparcia zintegrowanego z procesorem układu grafiki HD Graphics 4000 producent zastosował w omawianym laptopie dodatkową kartę GeForce GT 735M. Dzięki technologii Nvidia Optimus automatycznie dobierany jest właściwy układ grafiki, przy czym karta GeForce jest odpowiedzialna za wymagające aplikacje 3D.\nGeForce GT 735M to jedna z kart Nvidii opartych na architekturze Kepler. Mamy tu do czynienia z układem bazującym na chipie GK208. Jest to okrojona wersja, słabsza od modeli opartych na GK107, czyli m.in. GT 640M, GT 650M i GT 750M. Zamiast 128-bitowej szyny danych w przypadku GK208 szyna jest 64-bitowa. Skutkiem wyposażenia karty w 2 GB pamięci własnej DDR3 o taktowaniu 900 MHz jest relatywnie mała przepustowość pamięci, która ogranicza wydajność. Nie rekompensuje tego dość wysokie taktowanie rdzenia (575-940 MHz).\nJak się okazuje, GeForce GT 735M nie jest kartą wyraźnie wydajniejszą od GT 730M z magistralą 64-bitową (w Lenovo U430), natomiast dzięki 128-bitowej szynie karty GeForce GT 640M (z Acera M3-581TG) i Radeon HD 8750M (z Samsunga 530U4E) są sporo lepsze. Co więcej, górą jest nawet zintegrowany układ grafiki Iris Pro Graphics 5200 z czterordzeniowego procesora i7-4750HQ.\nW testowanym laptopie zastosowano hybrydowy dysk twardy Toshiba MQ01ABD075H o pojemności 750 GB (5400 obr/min), który otrzymał 8 GB pamięci podręcznej flash SLC. Korzyści płynące z funkcjonowania tejże trudno wykazać w testach syntetycznych. I tak w teście HD Tune średni odczyt sekwencyjny wyniósł 64 MB/s, podczas gdy normalne dyski twarde osiągają 85 MB/s i więcej. Również czas dostępu (17,2 ms) nie jest imponujący.\nJak jednak wygląda to w praktyce? W rzeczywistości transfery liniowe nie są tak istotne, jak częsty odczyt losowy. Dysk musi się jednak najpierw tego "nauczyć" - im częściej będzie uruchamiany jakiś program, tym szybciej będzie się to działo. Tylko 8 GB pamięci podręcznej to jednak bardzo mało.\nWyniki testu PCMark 7 potwierdzają przypuszczenie autora, że niewielka pojemność bufora dysku będzie ograniczała ogólną wydajność. Model Sony Vaio Fit 14 uzyskał w tym teście 2981 pkt. Wynik dysponującego porównywalnym procesorem Lenovo U430 (16 GB pamięci podręcznej), 3937 pkt., okazał się o 32% lepszy, a rezultat Samsunga 530U4E (24 GB pamięci podręcznej), 3791 pkt., był o 27% lepszy.\nprzesył danych (maksimum): 91.5 MB/s\n512K Write: 59.4 MB/s\n1272 Points ∼2% +24%\nW większości przetestowanych tytułów okazywało się, że karta grafiki jest zbyt słaba na nominalną rozdzielczość 1600 x 900 pikseli. Lepiej więc ograniczyć się do rozdzielczości 1366 x 768 pikseli i średnich detali. Na takich ustawieniach wiele aktualnie popularnych tytułów działa płynnie. Interesujące w wynikach testów gier jest to, że nie potwierdziła się w nich przewaga Radeona HD 8750M zaobserwowana w testach syntetycznych. GeForce GT 735M z omawianego laptopa zapewnił zbliżone wyniki do tych uzyskanych w teście Samsunga 530U4E.\nBattlefield 3 (2011) 42.6 31.2 23.3\nAnno 2070 (2011) 107 48.4 29.4\nDiablo III (2012) 104.5 72.3 62.4\nCounter-Strike: GO (2012) 149.7 119.4 78.2\nDead Space 3 (2013) 110.7 53.2 42.4\nCrysis 3 (2013) 28.9 17.8 13.2\nTomb Raider (2013) 84.8 40.7 23\nBioShock Infinite (2013) 65.4 35.2 29.2\nMetro: Last Light (2013) 29 21 12.8\nJeśli nie brać pod uwagę cichego szumu dysku twardego, omawiany laptop jest w spoczynku właściwie bezgłośny. Maksymalne natężenie hałasu w teście bez obciążenia wyniosło 29,9 dB. W przypadku niewielkiego obciążenia wentylator przeważnie nie działa.\nW sytuacji średniego obciążenia podzespołów (test 3DMark06) wszystko się zmienia. Natężenie hałasu rośnie szybko, osiągając wysoki, aczkolwiek znośny poziom (44,0 dB). W tym trybie laptop Sony jest znacznie głośniejszy od Lenovo U430 i Samsunga 530U4E.\n34.5 / dB\n44 / 44.6 dB\nNieco zbyt gorliwy w swoich poczynaniach wentylator jest co prawda źródłem dużego hałasu, ale dba jednocześnie o dość niskie temperatury. W teście bez obciążenia temperatury jednostki zasadniczej nie przekroczyły 44°C. Duże obszary spodu i wierzchu korpusu były tylko lekko ciepłe.\nW teście pełnego obciążenia (aplikacji Prime95 i FurMark) temperatury podzespołów nie osiągnęły krytycznych wartości. Taktowanie karty grafiki Nvidii utrzymywało się stale na maksymalnym poziomie (940 MHz), a jej temperatura wynosiła 69°C. Temperatura procesora Intela osiągnęła maksymalnie 78°C, a po obniżeniu częstotliwości taktowania CPU do wartości bazowej (1,8 GHz) ustabilizowała się na poziomie 72°C.\n38.9 °C 38.6 °C 28.4 °C\n40.7 °C 43.7 °C 29.2 °C\n33.2 °C 35.2 °C 33 °C\n28.1 °C 43.2 °C 33.5 °C\n29.6 °C 35.9 °C 34.1 °C\n31.6 °C 34.7 °C 33.9 °C\nzasilacz 50 °C | temperatura otoczenia 24.7 °C | Voltcraft IR-360\n34 °C 31.2 °C 28.7 °C\n36.2 °C 33.1 °C 29.8 °C\n31.6 °C 31.7 °C 31.5 °C\n28.7 °C 32.2 °C 31.2 °C\n30 °C 32.6 °C 31.7 °C\n31.2 °C 30.2 °C 32.6 °C\nzasilacz 33 °C | temperatura otoczenia 24.8 °C | Voltcraft IR-360\n(±) The average temperature for the upper side under maximal load is 35.7 °C / 96 F, compared to the average of 31.1 °C / 88 F for the devices in the class Multimedia.\n(±) In idle usage, the average temperature for the upper side is 32 °C / 90 F, compared to the device average of 31.1 °C / 88 F.\nGłośność maksymalna jest dostateczna, ale wbudowane głośniki nie zasługują na pozytywną ocenę. Wytwarzany przez nie dźwięk jest płaski i metaliczny, brakuje tonów niskich, a tony wysokie są mało szczegółowe.\nJako że wbudowany akumulator Vaio Fit 14 ma niewielką pojemność (41 Wh), nie można było oczekiwać rekordowych czasów pracy. W teście symulującym czytanie dokumentu tekstowego (Battery Eater Reader's Test) omawiany laptop pracował 5,5 h. Test symulujący korzystanie z internetu przez Wi-Fi trwał niespełna 4 h. Test obciążeniowy (Battery Eater Classic Test) zakończył się po 1,5 h.\nluz 7.4 / 10.9 / 12.5 W\nobciążenie 42.4 / 45.7 W\nSony Vaio Fit 14 ma sporo cech pozytywnych oraz interesujące rozwiązania. Oferuje chociażby wsparcie technologii NFC (komunikacja bliskiego zasięgu) i hybrydowy dysk twardy. Wydajność jest wystarczająca do wielu aplikacji użytkowych oraz gier.\nTesty wykazały też jednak sporo wad, które obniżają ostateczną ocenę omawianego laptopa. Przede wszystkim trzeba wytknąć słabe połączenie Wi-Fi, które zachowuje stabilność i zadowalającą szybkość transferów tylko na niewielką odległość. Inne mankamenty Vaio Fit 14 to relatywnie krótkie czasy pracy na akumulatorze, klawiatura o słabej odpowiedzi klawiszy i skromny zestaw złączy zewnętrznych.\nbohater testu: Sony Vaio Fit 14 (fot. Sony)\nNVIDIA GeForce GT 735M - 2048 MB, rdzeń: 940 MHz, pamięć: 900 MHz, DDR3-VRAM (szyna 64-bitowa), ForceWare 311.46, Optimus\n, DDR3 1600 MHz, 4 GB na stałe, 1x 4 GB, jedno gniazdo wolne\n14.00 cali 16:9, 1600 x 900 pikseli, pojemnościowy, AUO B140RTN03, TN, podświetlanie diodami LED, refleksująca: tak\n, hybrydowy, 8 GB pamięci flash\n2 USB 3.0, 1 HDMI, 1 blokada Kensingtona, gniazda audio: wejście/wyjście audio w jednym, czytnik kart: SD, SDHC, SDXC, NFC\nRealtek RTL8168/8111 Gigabit-LAN (10/100/1000MBit/s), Broadcom BCM43142 (b/g/n = Wi-Fi 4), Bluetooth 4.0 + HS\nwysokość x szerokość x głębokość (mm): 22.1 x 338 x 236\n41 Wh litowo-jonowy, wbudowany\nkamerka: 0,9 megpiksela, Exmor\ngłośniki: stereo, klawiatura: Chiclet, podświetlanie klawiatury: tak, zasilacz 65 W, McAfee Security, Vaio Care, 24 miesiące(y) gwarancji\n2.2 kg, zasilacz: 250 g\n+ obsługa NFC\n+ rozdzielczość 1600 x 900 pikseli\n+ cichy i chłodny w spoczynku\n- akumulator o relatywnie małej pojemności\n- klawiatura o słabej odpowiedzi\n> laptopy testy i recenzje notebooki > Laptopy > Recenzja Sony Vaio Fit 14 (SVF14)\nDeutsch | English | Español | Français | Italiano | Nederlands | Polski | Português | Русский | Türkçe | Svenska | Do not share my personal information | 30.06.2022 03:51


MARKSISTOWSKA TEORIA BYTU\neduteka Studia Humanistyczne Filozofia MARKSISTOWSKA TEORIA BYTU\nTeorię bytu materializmu dialektycznego moŜna przedstawić skrótowo (w zasadniczych rysach) w postaci następujących tez:\n1. Wszystko bądź jest materią, bądź jest pochodne i zaleŜne od materii.\nPrzez materię rozumie się najczęściej „obiektywny byt (rzeczywistość) dany nam we wraŜeniach zmysłowych (w doświadczeniu)" lub „niezaleŜne od czło-wieka (od jego świadomości) źródło wraŜeń". Stałymi cechami (atrybutami) materii są: przestrzenność, czasowość, zmienność, wieczność, podleganie prawi-dłowościom. W szkole marksistowskiej dominuje interpretacja względnie plura-listyczna: rzeczywistość składa się z wielu ściśle powiązanych ze sobą, wzajem-nie się warunkujących, jednakŜe odrębnych ciał (przedmiotów materialnych). Występuje teŜ interpretacja monistyczna (jakby spinozująca): świat rzeczywisty to jedna substancja materialna, która się artykułuje, róŜnicuje, której „porcje" jawią się w świadomości poznającej jako odrębne rzeczy, cechy, procesy, zda-rzenia.\n2. Świadomość jest najwyŜszą formą materii. Jest sposobem lub zdolnością odzwierciedlania rzeczywistości. Według niektórych marksistów moŜna mówić o świadomości (lub psychice) ludzkiej jako niematerialnej własności materialnego organizmu.\n3. F. Engels w Dialektyce przyrody głosił, iŜ w człowieku przyroda osiąga świadomość siebie i skoro „mamy pewność, Ŝe materia we wszystkich swych przemianach pozostaje wiecznie ta sama, Ŝe Ŝaden z jej atrybutów nie moŜe zginąć [...] z tą samą Ŝelazną koniecznością, z jaką materia wytrzebi kiedyś na ziemi najwyŜszy swój wytwór - myślącego ducha - z tą samą koniecznością będzie musiała go zrodzić ponownie w innym miejscu i w innym czasie".\n4. Lenin w Materializmie i empiriokrytycyzmie głosił, iŜ istnieją pewne najszer-sze, niedefiniowalne pojęcia, za pomocą których moŜna określić podstawową opozycję filozoficzną; są to „materia", „świadomość" i ich równoznaczniki. Opozycja między nimi jest bezwzględna tylko w aspekcie pytania o to, co pierwotne (nazywanego przez Lenina podstawowym zagadnieniem gnozeologicz-nym), poza tym aspektem jest to opozycja względna. Dzięki temu Lenin mógł równocześnie twierdzić, Ŝe istnieje jedynie materia.\n5. Dialektyczność jest podstawową właściwością bytu: wszystko jest zmienne, a źródłem „ruchu samoczynnego" materii (przyrody) jest walka przeciwieństw (sprzeczności). Rozmaite typy ruchu wyznaczają rozmaite sposoby organizacji materii, róŜne rodzaje bytu.\nDiałektyka to zarazem teoria bytu (przyrody) i teoria (metoda) badania bytu. Engels wymieniał trzy prawa dialektyki (przechodzenie zmian ilościowych w jakościowe i odwrotnie, wzajemne przenikanie się przeciwieństw, zaprzeczenie zaprzeczenia), Stalin cztery (wszechzwiązek zjawisk, powszechność zmiany, przechodzenie ilości w jakość, jedność i walka przeciwieństw); Mao Tse-tung podkreślał róŜnicę między sprzecznościami antagonistycznymi i nieantagonis-tycznymi. Niektórzy (np. Lukacs) w wykładzie dialektyki akcentowali kategorię totalności\n6. Człowieka i jego działalność konstytuuje nie myślenie, teoretyczna wiedza, lecz potrzeby Ŝyciowo-społeczne. Samoświadomość i myślenie abstrakcyjne są skutkiem i warunkiem pracy i jej społecznego charakteru. K. Marks (w Rękopisach ekonomiczno-filozoficznych z 1844 r.) wystąpił z nową - w stosunku do poprzedników - koncepcją natury ludzkiej i nową teorią alienacji, podkreślając przy tym humanistyczną orientację i motywację tej doktryny. Człowiek - w tym ujęciu - jest bardziej bytem społeczno-historycznym niŜ biologiczno-gatunkowym. Wprawdzie pod względem rodzaju biologicznego człowiek posiada pewne stałe wyposaŜenie, jednakŜe i jego cechy biologiczne (np. płeć) zmieniają swoją rolę i wagę zaleŜnie od okoliczności historycznych. Istotę jednostki ludzkiej konstytuuje splot relacji, jest ona „całokształtem sto-sunków społecznych".\nCzłowiek podlega rozmaitym ograniczeniom i wyobcowa-niom, podstawową jednak formą alienacji (wyobcowania, pozbawienia tego, co natura wyznacza lub dopuszcza) jest alienacja ekonomiczna, płynąca z prywatnej własności środków produkcji. Polega ona na tym, że wytwór pracy wymyka się kierownictwu sprawcy, że zarówno właściciel środków produkcji, jak i robotnik uwikłani są w pewne konieczności, zdeterminowani do grania określonych ról. Filozofia, religia i inne doktryny pełniące funkcję ideologiczną (stanowiące nadbudowę w stosunku do bazy ekonomiczno-społecznej) z jednej strony są pochodne od formacji ekonomicznej społeczeństwa, z drugiej mogą ją pod-trzymywać w istnieniu. Chcąc uwolnić człowieka od alienacji, od zniewolenia przez własne wytwory, od konieczności odgrywania roli wyzyskiwanego lub wyzyskiwacza, trzeba nie tylko przekształcić bazę, lecz równieŜ właściwie rozszyfrować funkcje nadbudowy.


15 Long Time No Shine Setting Powder - Utrwalający puder matujący is rated 5.0 out of 5 by 5.\nRated 5 out of 5 by KasiaKr from Mój faworyt! Dałam się skusić na ten produkt dzięki dobrym opiniom w Internecie i zdecydowanie nie żałuję! Pięknie utrwala makijaż przy czym nie zostawia efektu pudrowości na twarzy. Powiedziałabym, że daje satynowe wykończenie - pewnie dzięki temu, że jest tak drobno zmielony. Można go również z powodzeniem aplikować pod oczy, bowiem nie przesusza skóry. Musze również dodać, że puder ten nie zmienia koloru nałożonego wcześniej podkładu. Jednym słowem - dla mnie puder idealny!\nRated 5 out of 5 by Ola2015 from Puder doskonały Jestem bardzo zadowolona, puder jest drobno zmielony, ładnie stapia się z skórą czy to nałożony mokrą gąbką czy omieciony pędzlem, nadaje się u mnie pod oczami a także do całej twarzy, matuje ale bez ściągnięcia i zostawia naturalny efekt, zawiera drobinki odbijające światło, ładnie utrwala makijaż. U mnie stoi w rankingu najlepszych pudrów na podium razem z Laurą Mercier.\nRated 5 out of 5 by Marika Anna from Super Myślę, że nie ma co się rozpisywać, ponieważ opis produktu oddaje go w 100%. Bardzo ładnie wykańcza makijaż. Podoba mi się ilość jaka sypie się na wieczko pod wpływem jednego obrotu pudrem. Mam cerę mieszaną w kierunku tłustej, broda i czoło wytrzymały dzień bez poprawek. Nos musiałam poprawić 3razy, ale jak na to, że pod niego używałam tylko sam lekki podkład rozświetlający i krem siarkowy to naprawdę jestem z niego zadowolona.\nRated 5 out of 5 by Ag19 from Pozytywne zaskoczenie Mój ulubiony puder nie był dostępny, a ten poleciła mi konsultantka. Podeszłam do niego z dystansem, ale jestem zachwycona! Mocno matujący, Wiec od razu po nałożeniu może wyglądać dość sucho, ale po spryskaniu mgiełka wszystko pięknie się stapia. To, co lubie w tym pudrze- z czasem wyglada co raz lepiej, kiedy wszystko mocno osiada na skórze! Makijaz przez wiele godzin jest nieskazitelnie utrwalony! Uwaga- może się sprawdzić się przy suchej skórze.\nRated 5 out of 5 by lookrecja from Świetny puder, który nie daje płaskiego matu! Po długich poszukiwaniach pudru idealnego (przerobiłam La Prairie, Becca, MUF itp.), chyba wreszcie znalazłam właściwy produkt. Nadaje się zarówno do utrwalenia, jak i wykończenia makijażu. Jest transparentny, nie zmienia koloru podkładu (jak np. Becca czy La Prairie) i nie daje mącznej poświat, kiedy nabierze się go ciut za dużo (MUF). Bardzo ładnie wygładza twarz, sprawia, że wygląda świeżo i nie pudrowo. Prawdziwy produkt dwa w jednym. Duży plus za pojemność - niemal dwa razy większą niż inne marki (wyjątkiem tu jest La Prairie, który ma pojemność gigantyczną - największą ze wszystkich). Bardzo polecam!