150 – lecie istnienia II LO\nTekst zamieszczony w Biuletynie okolicznościowym wydanym z okazji 150 – lecia istnienia II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej – Curie w Piotrkowie Trybunalskim 1856 – 2006\nNiniejsza publikacja przygotowana z okazji 150 - lecia powstania szkoły stanowi zapowiedź większej monografii.\nAby taka powstała potrzebna jest współpraca wielu zainteresowanych i zaangażowanych osób związanych ze szkołą: absolwentów, pedagogów, rodziców i przyjaciół szkoły.\nProsimy o przesyłanie materiałów archiwalnych, wspomnień i zdjęć, które pomogą w stworzeniu monografii poświęconej II Liceum Ogólnokształcącemu im. Marii Skłodowskiej – Curie. Szczególnie prosimy o wszelkiego rodzaju informacje dotyczące ostatniego półwiecza – okazało się bowiem, że dysponujemy stosunkowo niewielkim ich zasobem, a są to przecież czasy, których liczni świadkowie są wśród nas.\nMateriały proszę przesyłać na adres szkoły lub drogą mailową.\n„Pamiętajcie o tym, że wychowanie zaczyna się od serca.”\nsiostry Emilia i Felicja Krzywickie\npo 1964r. – w nowym budynku\n1856 – Felicja Krzywicka otwiera pensję dla dziewcząt w gmachu przy ul. Kaliskiej (obecnie ul. Słowackiego 11); szkoła sukcesywnie dochodzi do pięciu klas.\n1881 – zamknięcie szkoły przez znanego polakożercę, kuratora warszawskiego okręgu szkolnego – Apuchtina.\n1881 – Emilia z Karczewskich Dobrzańska, wychowanka i uczennica sióstr Krzywickich, otwiera w tym samym gmachu szkołę 4 – klasową.\n1883 – zamknięcie i tej szkoły przez władze rosyjskie; w jej miejsce Emilia Dobrzańska tworzy tzw. stancję dla dziewcząt, w której nauka odbywa się tajnie.\n1898 – uruchomienie 4 – klasowego zakładu naukowo – wychowawczego dla dziewcząt przez siostrzenicę Emilii Dobrzańskiej, także wychowankę sióstr Krzywickich, Henrykę Domańską.\n1905 – po strajku szkolnym nauka odbywa się na tajnych kompletach; ich główną organizatorką jest Helena Trzcińska.\n1906 – 1 września zostaje otwarta szkoła pod nazwą 7 – klasowego Zakładu Naukowego Żeńskiego Heleny Trzcińskiej; mieściła się przy ulicy Bykowskiej (obecnie ul. Wojska Polskiego 41).\n1906 – przekształcenie 4 – klasowej pensji Henryki Domańskiej na 7 – klasowy Zakład Naukowy Żeński w Piotrkowie; szkoła pracowała według programu rządowego, tzn. nauczano w niej przede wszystkim języka rosyjskiego, historii i geografii Rosji; języka polskiego oraz literatury i kultury polskiej nauczano konspiracyjnie na oficjalnych lekcjach rysunków, robót ręcznych itp.\n1908 – pierwsze rozdanie świadectw maturalnych w szkole Heleny Trzcińskiej.\n1910 – szkoła Henryki Domańskiej przekształca się w 8 – klasowe gimnazjum humanistyczne.\n1920 – Henryka Domańska przekazuje szkołę Zrzeszeniu Nauczycieli Szkół Średnich.\n1932 – pensja Heleny Trzcińskiej łączy się z gimnazjum żeńskim Zrzeszenia Nauczycieli\nSzkół Średnich; powstaje zatem jedno żeńskie gimnazjum państwowe, tzw. „Zrzeszenie”, którego dyrektorem zostaje Wanda Grabowska, długoletnia nauczycielka pensji Henryki Domańskiej; szkoła, do roku 1964, mieści się w gmachu przy ul. Słowackiego (dawna ul. Kaliska), do którego dobudowano III piętro.\n1939 – 1945 – przerwa w oficjalnej działalności gimnazjum w związku z wojną i okupacją hitlerowską; szkoła pracuje konspiracyjnie (tzw. tajne komplety), w prywatnych domach, prowadząc ewidencję, egzaminy i rozdając świadectwa.\n1945 – wznowienie działalności szkoły za sprawą dyrektor Wandy Grabowskiej, którą jednak komunistyczne władze rychło pozbawiają stanowiska.\n1964 – przekształcenie szkoły w koedukacyjne II Liceum Ogólnokształcące.\n1964 – uroczyste przekazanie szkole nowego gmachu przy ulicy Żeromskiego 7 (obecnie ul. Żeromskiego 11) i nadanie jej imienia Marii Skłodowskiej – Curie.\nPoczątek historii naszej szkoły sięga czasów gdy emancypacja kobiety, jej wyzwolenie z przesądów i konserwatyzmu epoki, spotykały się ze sprzeciwem w najszerszych kołach społeczeństwa, wywoływały żarty, ironiczne uśmiechy, niekiedy nawet złośliwe uwagi.\nW miarę upływu czasu wraz z rozwojem nauki i oświaty na ziemiach polskich zaczęła krystalizować się nowa, lepsza droga ku postępowemu nurtowi kobiecemu. Kultywowanie w narodzie tradycji Komisji Edukacji Narodowej, która mówiła m.in.o wykształceniu kobiet, dodawały bodźca dążeniom narodowym i stwarzały, wbrew intencjom zaborcy, warunki dla rozwoju szkół, m.in. zakładów naukowych żeńskich.\nNa gruncie takiego właśnie przekonania powstała także nasza szkoła.....\nW 1848 roku przybyły z Rożenka nad Pilicą dwie siostry – Felicja i Emilia Krzywickie, nauczycielki domowe, córki kapitana wojsk polskich, poległego na Woli przy boku generała Sowińskiego w 1850 roku i Marii z Boszkiewiczów, wnuczki pułkownika poległego w czasie obrony Pragi.\nEmilia Krzywicka Felicja Krzywicka\nJedna z sióstr uzyskała w 1856 roku pozwolenie na otworzenie pensji, która, stopniowo rozwijając się, doszła do pięciu klas i posiadała wielu wybitnych nauczycieli. Obie siostry były współkierowniczkami zakładu i mimo trudnych warunków prowadzenia szkoły, zwłaszcza po 1863 roku, umiały długo oprzeć się procesowi rusyfikacji a w dusze swych wychowanek skutecznie zaszczepiały płomienną miłość do ojczyzny, wysokie zalety moralne i poczucie obowiązku.\nJak wynika ze wspomnień poświęconych Felicji Krzywickiej, cieszyła się ona przez prawie czterdzieści lat swojej pracy wyjątkowym zaufaniem i nieopisanym szacunkiem swoich wychowanek.\nW 1881 roku w okresie tzw. „ nocy apuchtinowskiej”, kiedy to z wyjątkową determinacją zaborca usiłował wynaradawiać Polaków, stosując szeroko zakrojone restrykcje, odczuła to także szkoła sióstr Krzywickich. Po ponad 20 latach istnienia placówka została zamknięta, ale pamięć o niej była wciąż żywa a jej wychowanki wielce zdeterminowane czynić wszystko by kontynuować dzieło jej założycielek i duchowych patronek.\nJedna z nich, Emilia Dobrzańska z Karczewskich ( potem także wykładowca botaniki i języka francuskiego w szkole sióstr Krzywickich) w 1881 roku otworzyła w tym samym gmachu przy ulicy Kaliskiej (obecnie Słowackiego 11) 4-klasową szkołę, której istnienie od samego początku budziło trwogę władz zaborczych i w konsekwencji doprowadziło do jej zamknięcia po dwóch latach działalności.\nW 1883 roku pod pretekstem utworzenia stancji dla dziewcząt, Emilia Dobrzańska z Karczewskich zorganizowała prężnie działający zakład wychowawczy dla dziewcząt, w którym odbywało się ich tajne nauczanie. Warto zauważyć w tym miejscu, że do tej pory sądziliśmy jakoby organizatorką tej pensji była Emilia Krzywicka. Dziś wiemy z całą pewnością, że była to żona wieloletniego (28,5 lat) właściciela i redaktora naczelnego czasopisma „Tydzień”, poety i prawnika wykształconego w Szkole Głównej w Warszawie, Mirosława Dobrzańskiego – Emilia Dobrzańska. Urodziła się ona, podobnie jak siostry Krzywickie, w Rożenku, wychowała w dworku należącym do rodziny jej ojca, Franciszka Karczewskiego. Zaś najmłodsza z jej córek – Anna Dobrzańska (z męża Moździńska) będzie w latach 1914-1918 nauczycielką języka polskiego w ósmej klasie Gimnazjum Zrzeszenia Nauczycielstwa w Piotrkowie Trybunalskim, o którym będzie jeszcze mowa. Po dzień dzisiejszy nasza szkoła utrzymuje żywy kontakt z wnukiem Anny Dobrzańskiej, panem mgr inż. Krzysztofem Rondo, który mieszka w Gdyni i jest dla nas nieocenionym źródłem informacji na temat założycielek naszej szkoły. Dowodem tego, że szkoła kierowana przez Emilię Dobrzańską odpowiadała wymaganiom ówczesnego społeczeństwa, jest fakt, że inżynierowie z Zagłębia Dąbrowskiego, a nawet ziemianie, którzy ze względu na swoje materialne warunki mogli wybierać dla swoich dzieci szkoły w całym kraju i za granicą, temu ognisku wychowawczemu przyznali pierwszeństwo i tu między innymi przysyłali swoje córki.\nW 1896 roku zmarła duchowa patronka Emilii Dobrzańskiej i jej uczennic – Felicja Krzywicka. Na pogrzeb zjechały się licznie wychowanki a napisy jakie pojawiły się na wieńcach – „od byłych uczennic”, „naszej ukochanej”, „wzorowi niewiast od młodzieży” itp. – wskazują na wielkie przywiązanie i bliski kontakt wychowanek ze swoją kierowniczką.\nPo zamknięciu szkoły Emilii Dobrzańskiej, zaraz w następnym roku , ukazało się w czasopiśmie piotrkowskim ogłoszenie o utworzeniu 4-klasowej pensji przez panią Leontynę Rajską. Mieściła się ona naprzeciwko zakładu sióstr Krzywickich, w domu Tamilina. Pensja Leontyny Rajskiej istniała do roku 1895.\nBrakuje nam danych by jednoznacznie stwierdzić jakiego rodzaju stosunek łączył pensję Rajskiej ze szkołą sióstr Krzywickich. Z relacji jednej z wychowanek sióstr Krzywickich wynika, że przełożona Rajska niejednokrotnie ostrzegała je o możliwości wizyty inspektora, aby zdążyć ukryć dowody tajnego nauczania. Świadczy to jednoznacznie o pewnej przyjaźni i poczuciu realizacji tych samych celów w obliczu zagrożenia ze strony zaborcy.\nW 1989 roku Henryka Domańska, wychowanka sióstr Krzywickich i jednocześnie siostrzenica Emilii Dobrzańskiej, otworzyła 4-klasową pensję dla dziewcząt na bazie jej szkoły.\nHenryka Domańska była córką Edwarda i Teodozji z Karczewskich, starszej siostry Emilii. Urodziła się 12 lipca 1863 roku w Piotrkowie Trybunalskim w dworku na Starostwie. W piotrkowskim kościele oo. Jezuitów jest tablica pamiątkowa poświęcona jej pamięci. Henryka początkowo uczyła się w pensji sióstr Krzywickich, potem w Jazłowcu, a w 1880 roku złożyła we Lwowie nauczycielskie egzaminy państwowe. Następnie wróciła do Piotrkowa Trybunalskiego i podjęła pracę w pensji Emilii Dobrzańskiej, a po jej wspomnianym amknięciu przez kuratora Aleksandra Apuchtina w 1883 roku została kierowniczką Seminarium Nauczycielskiego w Stanisławowie. W 1886 roku złożyła w Piotrkowie rosyjski państwowy egzamin nauczycielski uprawniający ją do prowadzenia szkoły, co pozwoliło jej w 1898 roku przejąć tajną pensję Emilii Dobrzańskiej ( po placówce pań Krzywickich odziedziczyła część sprzętów szkolnych i pomocy naukowych co świadczy o łączności obu szkół i kontynuacji tradycji placówki założonej przez Emilię i Felicję), tworząc własny 4 - klasowy zakład naukowo-wychowawczy ( przekształcony od 1906 roku w 7-klasową pensję żeńską, potocznie nazywaną Gimnazjum Humanistycznym ( o czym jeszcze będzie mowa). Zaś w 1920 roku oddała swą szkołę Zrzeszeniu Nauczycieli i opuściła Piotrków. Przez kilka lat pracowała w gimnazjum żeńskim wspomnianej już Leontyny Rudzkiej (Leonia Rudzka była jej krewną). Zmarła 9 czerwca 1923 roku w Zamościu.\nSzkoła Henryki Domańskiej mieściła się początkowo w budynku narożnym przy ulicy Stronczyńskiego i Wojska Polskiego, wreszcie w 1902 roku przeniesiona została do gmachu przy ulicy Kaliskiej (dziś Słowackiego).\nNiestety wkrótce przyszedł pamiętny rok 1905, kiedy to rewolucja w Cesarstwie Rosyjskim, zapoczątkowana tzw. Krwawą Niedzielą, rozlała się także na Kraj Przywiślański, jak określano polskie ziemie zagarnięte przez Rosjan.\nW rzeczywistości polskiej żądania reform politycznych i socjalnych zostały wzbogacone o postulaty narodowe, o hasła swobody rozwoju polskiej kultury i oświaty, dopuszczenia języka polskiego do szkół i życia publicznego, wreszcie autonomii politycznej. One właśnie legły u podstaw strajku szkolnego, który rozpoczął się 28 stycznia 1905 roku w Warszawie, potem dotarł i do innych miejsc w kraju.\nMłodzież polska najsilniej odczuwała zniewolenie i ona stanowiła główną siłę oporu przeciw znienawidzonej carskiej tyranii a uczniowie piotrkowskich szkół w niczym jej nie ustępowali. Do masowego wystąpienia szkół rządowych młodzież piotrkowska przygotowywała się od dawna. Przez lata działały zakonspirowane koła samokształceniowe, w których poznawano historię i literaturę polską, nabywano znajomości spraw politycznych i społecznych. Powstawały poufne chóry, zespoły muzyczne, teatralne i dyskusyjne. Wszystkie te działania koordynowały tajne organizacje, działające na terenie dwóch rządowych piotrkowskich gimnazjów – męskiego i żeńskiego oraz szkoły miejskiej, zwanej „Aleksanrówką”, przy której prowadzono roczny kurs pedagogiczny dla nauczycieli szkół elementarnych. Był to Związek Młodzieży Polskiej, tzw. Zet, działający w środowiskach akademickich, gimnazjalnych wszystkich trzech zaborów oraz tzw. Pet, czyli konspiracyjna organizacja polskiej młodzieży gimnazjalnej „Przyszłość”, mająca podobny zasięg.\nO duchu buntu i oporu wśród piotrkowskiej młodzieży świadczy wiele wydarzeń poprzedzających decydujące starcie z opresyjnym nadzorem szkolnym. Przytoczmy jedno z nich, znane nam z relacji ustnej ówczesnych uczennic, pań Janiny Kozłowskiej – Przepieściowej i Marii Krajewskiej oraz ze wspomnień Tadeusza Kupczyńskiego, także uczestnika tych wydarzeń („Wspomnienia o strajku szkolnym w Piotrkowie”).\nOtóż w dniu 3 maja 1904 roku młodzież gimnazjalna zgromadziła się na nabożeństwie majowym w kościele popijarskim, mimo wyraźnego zakazu władz szkolnych. Po nabożeństwie, w czasie którego odśpiewano „Boże coś Polskę”, padło hasło aby przejść przez miasto. Pochód ruszył ulicą Pijarską, Starym Rynkiem, Sieradzką, Kaliską i z powrotem Kaliską, Toruńską ku Alei Cmentarnej. Już na Starym Rynku widok kolumny uczniów wywołał olbrzymie zaniepokojenie. W kilka chwil Rynek zamarł. Kupcy zamykali sklepy, zasłaniali żaluzje. Było słychać tylko maszerujący tłum, atmosfera stawała się niebezpieczna. Wielu uczestników marszu, wielce zaniepokojonych, zaczęło ukradkiem uciekać do domów. Znienacka za rogiem ulicy Toruńskiej wyłoniła się postać inspektora Francewa, wracającego spokojnie w towarzystwie żony ze spaceru. Wzburzony widokiem zbliżającej się kolumny, ustąpił machając ręką, coś wykrzykiwał i notował nazwiska demonstrujących. Nazajutrz śledztwo prowadził osobiście dyrektor męskiego gimnazjum, Chabarow. Obwinieni, wzywani pojedynczo i grupami, przyznawali się do udziału w pochodzie, zaprzeczając antypaństwowemu charakterowi zajścia. Ostatecznie wyciągnięto konsekwencje wobec nich, obniżając oceny z zachowania i zastosowano kary karceru i napomnień.\nKońcowe miesiące ostatniego przed strajkiem roku szkolnego minęły w atmosferze rosnącej względem szkoły niechęci.\nWznowione po letnich wakacjach lekcje toczyły się w atmosferze jeszcze większej wrogości, lekceważenia szkoły, zobojętnienia dla zwykłych obowiązków. W grudniu nastroje w piotrkowskich szkołach uległy eskalacji wobec grudniowego postanowienia Zjazdu Petu w Warszawie o rozpoczęciu walki o spolszczenie szkoły rosyjskiej na ziemiach polskich. Obradom zjazdu zresztą przewodniczył piotrkowianin – Stanisław Dobrowolski.\nKiedy wiadomości o tym dotarły do Piotrkowa, działania przygotowawcze do strajku ruszyły pełną parą. Powołano Komitet Porozumiewawczy, aby skoordynować wystąpienia młodzieży z obu organizacji i wszystkich szkół. We wszystkich klasach komitety strajkowe wyznaczyły przodowników akcji i czekano na hasło rozpoczęcia akcji strajkowej z Warszawy. W pracach przygotowawczych do strajku czynnie uczestniczyli rodzice, ale także i nauczycielki, m. in. Helena Trzcińska (nauczycielka na pensji żeńskiej) oraz siostry Walentyna i Helena Psarskie ( także nauczycielki w prywatnych szkołach żeńskich). Mieszkanie Heleny Trzcińskiej było często odwiedzane przez młodzież, poszukującą wsparcia w trudnych chwilach.\nPonieważ do Komitetu Strajkowego zaczęły dochodzić wieści z Warszawy o masowym zamykaniu szkół za udział uczniów w bojkocie, w Piotrkowie Trybunalskim postanowiono przyspieszyć planowany termin rozpoczęcia strajku z 3 na 1 lutego 1905 roku.\nPierwszoplanową rolę w piotrkowskim strajku szkolnym odegrała młodzież Gimnazjum Męskiego, ale warto wspomnieć o udziale w nim uczennic z Gimnazjum Żeńskiego. Kierowały nim tu Kazimiera i Maria Krajewskie, Maria Miklewicz i Stefania Sobańska.\nRankiem 1 lutego 1905 roku, jak zwykle, uczennice Gimnazjum Żeńskiego spotkały się w auli szkoły razem ze swoimi dyżurnymi nauczycielkami na modlitwie. Wyjątkowo jednak starsze uczennice zajęły inne miejsce niż zwykle, wysuwając się na czoło, pozostawiając za sobą młodsze koleżanki. Żądano spotkania z kierownikiem zakładu, Rosjaninem o polskim nazwisku – Zaleskim, by przedstawić mu postulaty strajkowe. Odczytała je Stefania Sobańska. Domagano się: dostępnej dla wszystkich polskiej szkoły, nauczycieli Polaków i umożliwienia społeczeństwu polskiemu możliwości wpływania na sprawy polskiego szkolnictwa. Dyrektor Zaleski postulatów nie przyjął, usiłował nakłaniać uczennice do zachowania spokoju, zaś Sobańska rzuciła hasło opuszczenia szkoły i wyjścia ze swoimi żądaniami na ulice. Wtedy uczennice zamknięto w budynku, pod który tymczasem podszedł skandujący tłum uczniów Gimnazjum Męskiego. Wyważono drzwi, gimnazjalistki dołączyły do swoich kolegów i wraz z nimi ruszyły na ulicę Petersburską (tak przemianowały władze carskie ulicę Kaliską). Manifestowano pod hasłami walki o polską szkołę.\nW Gimnazjum Żeńskim, tak jak w innych szkołach w Piotrkowie, odbywały się gorączkowe narady pedagogów. Już 2 lutego 1905 roku postanowiono zwolnić ze szkoły 186 uczennic, biorących udział w strajku. Zatwierdziła to Rada Pedagogiczna 18 lutego. Wtedy też postanowiono wznowić zajęcia 23 lutego. Aby uchronić się od dalszych ekscesów, powzięto liczne środki ostrożności. Wychowawczynie i damy klasowe miały pilnować na korytarzu, aby do szkoły nie weszły obce osoby. Woźni zostali zobowiązani do stałego pilnowania drzwi wejściowych i zamykania ich na klucz po rozpoczęciu lekcji.\nZ powodu napiętej sytuacji w mieście wznowienie zajęć w planowanym terminie nie doszło do skutku. Udało się to dopiero 1 marca 1905 roku, ale do szkoły powróciła garstka uczennic, prawie wyłącznie dzieci rodziców prawosławnych. Na ogólną liczbę 104 przybyłych na zajęcia, były tylko dwie Polki.\nRada Pedagogiczna Gimnazjum Żeńskiego, zgodnie z poleceniem kuratora Szwarca, na posiedzeniu 6 marca 1905 roku podzieliła uczennice na trzy grupy w zależności od ciężaru winy za udział w strajku. W tym miejscu należy wspomnieć, że personel pedagogiczny tej szkoły składał się z samych nauczycieli Rosjan, stąd ta uległość i ślepe wykonywanie poleceń władz carskich.\nZachowany protokół posiedzenia pozwala na ustalenie nazwisk najbardziej aktywnych uczestniczek strajku: Stefania Sobańska, Felicja Wojeńska, Anna Kielbasińska, Zofia Lindtke, Irena Zakrzewska, Sonia Stuczewska, Zofia Mrozewicz oraz Eugenia Pańska i Maria Potok.\nKurator Warszawskiego Okręgu Naukowego całkowicie zaakceptował uchwałę Rady Pedagogicznej i usunął ze szkoły z tzw. „wilczym biletem” 69 uczennic. Nie zahamowało to jednak bojkotu szkoły rosyjskiej w Piotrkowie. W Gimnazjum Żeńskim dnia 29 maja 1905 roku doliczono się 132 uczennic, w tym 8 Polek (przynależność narodową określano według wyznania).\nPojawił się natomiast problem związany z bezwzględną koniecznością zajęcia się młodzieżą wolną od obowiązku szkolnego. Nie można było dopuścić do narastania zaległości w nauce. Niezwłocznie przystąpiono do organizowania prywatnych kompletów tajnego nauczania w Piotrkowie Trybunalskim i pozostałych miejscach guberni rosyjskiej. Dzięki wyjątkowej energii Władysława Malangiewicza i Heleny Trzcińskiej – organizatorów tajnego nauczania na terenie naszego miasta – praca ruszyła z miejsca w szybkim tempie i objęła całą młodzież. Trudności wynikały z braku lokali i problemów z pozyskaniem wykwalifikowanej kadry nauczycielskiej. Przezwyciężono je jednak, peregrynując w małych grupkach z mieszkania do mieszkania, zaś do pracy pozyskując osoby prywatne, studentów i nauczycieli szkół niepaństwowych. Do wykładających należeli m. in. Z. Barańska, W. Lipińska, Z. Brunówna, M. Malangiewiczówna, A. Czyńska, J. Paszkowska, Z. Grabowska, A. Święcicka, J. Piaskowski, J. Smolarkiewicz, S. Fabiani ( znany profesor i późniejszy dyrektor Gimnazjum Męskiego w Piotrkowie, ożeniony z Klementyną Dobrzańską, siostrą Mirosława Dobrzańskiego), B. Rudzki, M. Trajdos, M. Żarski, J. Stankowski, T. Małachowski, T. Kupczyński (...).\nOd 1 września 1905 roku Helena Trzcińska rzuciła posadę u Henryki Domańskiej i stanęła na czele żeńskich tajnych kompletów w Piotrkowie. Tajne nauczanie trwało do końca roku szkolnego 1904/1905 i w mniejszych już rozmiarach do końca 1905 roku. Dnia 20 czerwca 1905 roku odbyło się uroczyste zakończenie roku szkolnego na tajnych kompletach. Pierwsze rozdanie świadectw maturalnych nastąpiło dnia 23 czerwca 1908 roku. Odbyło się ono w sali Towarzystw Dobroczynności (późniejszy Dom Młodzieży przy ul. Wojska Polskiego). Do zebranych rodziców i uczniów przemówiła Helena Trzcińska, a młodzież otrzymała pamiątkowe książki z pamiątką dedykacyjną.\nTymczasem władze rosyjskie zdecydowały się na wprowadzenie pewnych reform: zwiększenie liczby godzin nauki języka polskiego w szkołach początkowych i zezwolenie na naukę po polsku matematyki w wyższych klasach tych szkół. W gimnazjach rządowych zezwolono na naukę po polsku języka narodowego, zaś w średnich szkołach prywatnych, nie nadających praw do studiów, pozwolono na nauczanie po polsku wszystkich przedmiotów, oprócz języka rosyjskiego, historii i geografii Rosji, zniesiono także zakaz rozmawiania po polsku w obrębie szkoły.\nTe częściowe ustępstwa, wbrew oczekiwaniom władz, nie przerwały bojkotu szkoły. Sytuacja zmieniła się dopiero po ogłoszeniu carskiego reskryptu zezwalającego na zakładanie prywatnych szkół z polskim językiem nauczania.\nWtedy to szereg osób złożyło podania o utworzenie szkół. Inż. Jacobson złożył podanie o utworzenie 8-klasowej i 4-klasowej szkoły męskiej. Podobne podanie złożyła Henryka Domańska pragnąc utworzyć 5, 6 i 7-klasową szkołę żeńską. O utworzenie szkoły 7 i 5-klasowej starała się także Helena Trzcińska, nauczycielka języka polskiego na pensji Domańskiej; wreszcie Emilia Dobrzańska o utworzenie 6-klasowej szkoły a Zofia Sapińska – szkoły 7-klasowej. Zgodę na utworzenie szkół uzyskali w piotrkowskim, prawie wszyscy spośród wnioskujących o nie, m.in. inż. Jacobson na utworzenie gimnazjum męskiego, Henryka Domańska na utworzenie gimnazjum żeńskiego z przekształconej 4-klasowej pensji działającej od 1898 roku, a także Emilia Dobrzańska i Helena Trzcińska. Warto wspomnieć tu o tym, że Emilia Dobrzańska zrzekła się swojej koncesji, uważając, że dwie pensje: H. Domańskiej i H. Trzcińskiej, zaspokoją potrzeby Piotrkowa i okolic.\nJednak dom Emilii Dobrzańskiej w tym czasie stał się ostoją, a sama jego właścicielka, duszą życia pozaszkolnego. Tam odbywały się przedstawienia, lektura literatury pięknej i rozmaite imprezy związane z rocznicami narodowymi.\nWprawdzie nie brakowało w Piotrkowie i innych domów, które chętnie udzielały gościny dla występów artystycznych i zebrań, te bowiem w szkołach odbywać się nie mogły, ale ich charakter i treść ściśle były związane z atmosferą szkoły i wypływały z założeń wychowawczych zarówno przełożonej, jaki i personelu nauczycielskiego.\nZa wspomnianą powodzią podań o koncesje na utworzenie polskich szkół nie przemawiały względy materialne, ale głęboka troska o szkołę polską, o zyskanie na czasie i asekurację na wypadek odmowy ze względów personalnych lub innych. Za takim postępowaniem wskazywały przykłady z innych terenów Królestwa.\nNa przykład organ lubelski donosił w tym okresie, że w 1906 roku społeczeństwo lubelskie własnymi siłami i własnym kosztem starało się od szeregu lat o pozwolenie na otwarcie gimnazjum realnego. Odmówiono, nie godząc się na realne. Wówczas złożone zostało podanie o gimnazjum klasyczne. Pozwolenie przyszło po 3 latach oczekiwania, w tym samym czasie kiedy wydany już został dekret pozwalający na otwarcie w Królestwie Polskim szkół prywatnych bez żadnych praw, ale z językiem wykładowym polskim. Konsorcjum lubelskie złożyło więc z początkiem września 1905 roku nowe podanie o zmianę gimnazjum z prawami na gimnazjum bez praw, z językiem wykładowym polskim. Po pół roku braku odpowiedzi ze strony władz, mimo ciągłych ponagleń, nic nie udało się uzyskać.\nPrzypadek powyższy nie był sporadycznym lecz bardzo charakterystycznym dla ówczesnych stosunków oświatowych.\nNa terenie piotrkowskim prośby, z wyjątkiem jednego podania, zostały załatwione pozytywnie, o czym już wspomniano, choć ze znacznym opóźnieniem, w różnych terminach i z pewnymi zmianami.\nSzkoła Domańskiej, przemianowana w 1906 roku na 7-klasowy Zakład Naukowy Żeński zwany Gimnazjum Humanistycznym w Piotrkowie Trybunalskim, stała na wysokim poziomie naukowym i moralnym. Pracowała według programu rządowego, tzn. nauczano w niej przede wszystkim języka rosyjskiego, historii i geografii Rosji, a także historii powszechnej w języku rosyjskim. Języka polskiego oraz literatury i kultury polskiej nauczano konspiracyjnie na oficjalnych lekcjach rysunków i robót ręcznych, do czego należało stworzyć bardzo skomplikowany plan lekcji, co też uczyniono. Warto wspomnieć i o pewnej grupie nauczycielek Rosjanek, wtajemniczonych w te kombinacje, które w czasie trwania polskich zajęć przesiadywały w kancelarii szkolnej w pogotowiu na wypadek wizyty inspektora. Najzabawniejszym był fakt, że przez pewien czas jedną z tych Rosjanek była właśnie córka inspektora.\nNaukę w Gimnazjum Żeńskim Domańskiej pobierało w roku szkolnym 1905/1906 – 216 uczennic. Sama jej założycielka zaś budziła szacunek i zaufanie, tak wśród uczennic, jak i rodziców oraz personelu nauczycielskiego. Szkoła była dla tej kobiety instytucją, przez którą pragnęła uruchomić jak najwięcej sił narodowych, wydobyć jak najwięcej walorów moralnych swych wychowanek, wyposażyć je na całe życie w siłę charakteru. Nie było w tej szkole mowy o korzyściach materialnych, bo skądże mogła je przynosić placówka bez praw, separująca się od tendencji i zamierzeń państwowych. Z przełożoną uczennice żyły jak z matką, co relacjonowała na Jubileuszowym Zjeździe Wychowawców i Wychowanek Gimnazjów Żeńskich w Piotrkowie Trybunalskim w 1959 roku jedna z uczennic – K. Ciesielska. Wspomniała ona także w swym referacie o wyjątkowej surowości Domańskiej przy jednoczesnej jej pobłażliwości wobec dzieci. Nigdy nie słyszano jej podniesionego głosu, nigdy nie widziano na jej twarzy zniecierpliwienia. Więzy jakie zawiązały się przez lata edukacji w tej szkole owocowały licznymi spotkaniami z jej założycielką także po jej ukończeniu.\nW 1910 roku placówkę Domańskiej przekształcono w 8-klasowe Gimnazjum Humanistyczne, które następnie jej założycielka przekazała Zrzeszeniu Nauczycieli Szkół Średnich w 1918 roku.\nTo samo uczyniono wkrótce z działającym od 1 września 1906 roku 7-klasowym Zakładem Naukowym Żeńskim Heleny Trzcińskiej, mieszczącym się w Piotrkowie przy ulicy Bykowskiej (obecnie Wojska Polskiego 41). Przy szkole był także internat dla zamiejscowych dzieci.\nHelena Trzcińska, urodzona w 1862 roku, od 18 roku życia nauczała młodzież w domach prywatnych. Na kilka lat przed strajkiem szkolnym z 1905 roku została nauczycielką języka polskiego w 4-klasowej pensji Henryki Domańskiej. Helena Trzcińska nie poprzestawała na pracy w tej szkole i na dawaniu lekcji w domach prywatnych. Brała także udział w pracy z młodzieżą żeńską gimnazjum rządowego w Piotrkowie. W tajnej organizacji odgrywała szczególną rolę. Ona była jedną z osób, które kierowały akcją strajkową w roku 1905.\nW 1910 roku szkoła przeżyła pożar. Zniszczone zostało drugie piętro, gdzie mieściły się sale lekcyjne. Helena Trzcińska była wtedy ciężko chora na zapalenie płuc. A jednak po dwóch tygodniach, dzięki licznym przyjaciołom i nauczycielom, szkoła znów rozpoczęła pracę przez co dzieci nie straciły roku. Matura odbyła się bez żadnych problemów zgodnie z planem. Kierownictwo w zastępstwie objęła Maria Chelińska, nauczycielka geografii a w internacie Zofia Majewska.\nPierwsza wojna światowa nie stworzyła pomyślnych warunków do pracy, ale mimo to szkoła była otwarta. W 1918 roku zorganizowano Seminarium Nauczycielskie, a szkołę, już 8-klasową, przeniesiono do budynku przy placu Kościuszki 5 i tam pozostała do końca roku szkolnego 1932/1933.\nSzkoła utworzona przez Trzcińską funkcjonowała do tego właśnie momentu, ponieważ wkrótce pojawiła się inicjatywa ze strony warszawskiego kuratorium o połączeniu ze szkołą Zrzeszenia Nauczycieli Szkół Średnich (dawną szkołą Domańskiej), w ramach której działało dawne Gimnazjum Humanistyczne. W taki sposób w 1933 roku doszło do porozumienia i utworzenia jednego żeńskiego gimnazjum państwowego, powszechnie zwanego odtąd „Zrzeszeniem”. Od sierpnia 1933 roku w gimnazjum zrzeszenia pracowało połączone grono nauczycieli obu szkół. Wtedy to przeszły ze szkoły Trzcińskiej długoletnie i zasłużone nauczycielki – Iza Piaszczyńska, Józefa Żmigrodzka, Aniela Szklarska, Maria Krajewska, Halina Wróblewska, Zofia Meyerowa, Regina Millerowa.\nWtedy także wyłoniła się potrzeba wybudowania trzeciego piętra w gmachu i odnajęcie sal w sąsiednim budynku.\nW rok po likwidacji szkoły Trzcińskiej, 2 lipca 1934 roku, jej założycielka zakończyła życie i pochowana została na miejscowym cmentarzu. Pamięć jednak o niej i jej szkole przeżyła w sercach jej wychowanek a przekazywana z pokolenia na pokolenie, przetrwała do dziś. Wyrazem hołdu ze strony wychowanek Trzcińskiej było umieszczenie przez uczestniczki zjazdu wychowanek w 1959 roku tablicy pamiątkowej na ścianie budynku dawnej pensji dla dziewcząt przy ulicy Kaliskiej. Napis na tablicy, po prawej stronie bramy, brzmi: „ W 105 rocznicę istnienia średnich szkół żeńskich w Piotrkowie Trybunalskim, założycielkom E. I F. Krzywickim, E. Dobrzańskiej, H. Domańskiej, H. Trzcińskiej i W. Grabowskiej – uczestniczki zjazdu z 13-14 VI 1959 r.”.\nWybuch wojny w 1914 roku zastał drugą przełożoną, Henrykę Domańską, na wakacjach, daleko od szkoły. Gdy po roku zdołała wrócić, zastała wielkie zmiany. Trzeba było borykać się z wieloma trudnościami a siły się wyczerpały.\nW 1918 roku szkoła przekształciła się w 8-klasowe Gimnazjum Humanistyczne. Coraz trudniejsze warunki materialne i coraz większe zmęczenie, zmusiły Henrykę Domańską do przekazania wypiastowanej i ukochanej szkoły Zrzeszeniu Nauczycieli Szkół Średnich, w którym duży odsetek stanowiły nauczycielki - absolwentki tej szkoły. O dalszych losach , związanych z połączeniem szkoły Domańskiej z placówką Heleny Trzcińskiej, mowa była już wyżej.\nNatomiast warto w tym miejscu wspomnieć o losach samej Domańskiej, która po 22 latach ciężkiej pracy opuściła szkołę równie biedna, jak do niej weszła. Znalazłyby się na pewno liczne, kochające ją jak matkę wychowanki, które z radością i dumą ofiarowałyby jej u siebie wygodne życie, ale niezależność duchowa Henryki Domańskiej nigdy nie pogodziłaby się z tym. Domańska przyjęła posadę nauczycielki języka francuskiego na pensji Leontyny Rudzkiej w Warszawie, a potem, pragnąc uzyskać rentę, pracowała w jednym z oddziałów Seminarium Nauczycielskiego. Niestety rozwijająca się choroba serca zmusiła ją do opuszczenia stanowiska jesienią 1921 roku. Zamieszkała u swojej siostrzenicy, u której w początkach czerwca 1923 roku zmarła. Pochowana została w Zamościu.\nW rocznicę jej śmierci zwołano pierwszy zjazd koleżeński, na którym zawiązano Koło byłych wychowanek i wmurowano tablicę w kościele oo. Jezuitów. W dziesięć lat później znów powstał pomysł zwołania kolejnego zjazdu koleżeńskiego, który zrealizowano 8 kwietnia 1934 roku.\nPo odejściu Henryki Domańskiej dyrektorem szkoły został profesor matematyki, Stanisław Izdebski, który na tym stanowisku pozostał przez 5 lat a po jego ustąpieniu 1 sierpnia 1926 roku stanowisko dyrektora w „Zrzeszeniu” objął były profesor języka niemieckiego na pensji Henryki Domańskiej, Andrzej Stawiski.\nDyrektor Stawiski, dzięki wysokiemu wykształceniu, pogodzie ducha i wielkiemu taktowi, zyskał sobie olbrzymie uznanie i sympatię grona pedagogicznego, uczennic i ich rodziców, czemu dano szczególny wyraz w obchodzie 25-lecia pracy zasłużonego jubilata w 1931 roku. Niestety, 15 stycznia 1932 roku, w drodze do pracy dyrektor Stawiski zmarł na zawał serca.\nWówczas dyrektorem „Zrzeszenia” została Wanda Grabowska, wieloletnia nauczycielka pensji Domańskiej. Stanowisko to powierzono jej w efekcie decyzji powziętych na ogólnym zebraniu „Zrzeszenia” w dniu 10 lutego 1932 roku.\nW dniu 24 marca 1932 roku Walne Zebranie Zrzeszenia w związku z reformą szkolną, uchwaliło przejęcie przez „Zrzeszenie” 7-klasowej koedukacyjnej szkoły powszechnej, którą prowadziły Aleksandra Rudzka i Zofia Żychlińska, a później kierownictwo objęła Wanda Konopacka. Wszystkie absolwentki „Zrzeszenia” wspominały jej dyrektor Wandę Grabowską jako doskonałą organizatorkę życia młodzieży w powierzonej jej placówce, ale także aktywną działaczkę Koła b. Wychowanek. Jak wspominały uczestniczki zjazdu wychowanek z 1959 roku, podejmowała ona także liczne prace społeczne, przewodniczyła zebraniom, wyjeżdżała na odczyty na wsie. Działała aktywnie w Towarzystwie Dobroczynności, w Kołach Młodzieży Towarzystwa Krajoznawczego, w Towarzystwie Szkoły Ludowej, w Towarzystwie Uniwersytetów Robotniczych oraz w Uniwersytecie Niedzielnym, prowadzonym z ramienia Rady Miejskiej w Związku Nauczycielstwa Polskiego.\nNależy zaznaczyć, że nie była to działalność opłacalna. Wynikała z poczucia obowiązku obywatelskiego.\nTym bardziej bolą dalsze losy Wandy Grabowskiej, które uległy drastycznym zawirowaniom wraz z nastałą wojną w latach 1939-1945 i jej konsekwencjami. Okupacja hitlerowska nie przerwała pracy szkół tak w Piotrkowie, jak i w innych miastach Polski. Zepchnięto je jednak do konspiracji przez co ciężko było utrzymać jednolity kierunek w kształceniu. Potworzyły się komplety, a jedną z tajnych dyrektorek była nadal Wanda Grabowska. Po okresie zawieruchy od 1945 roku przez kilka kolejnych lat odnawiano szkołę i tu ponownie wykazała się wyjątkową aktywnością Grabowska. Placówka wznowiła swą działalność w starym budynku przy ulicy Słowackiego pod dyrekcją niezmordowanej i pełnej zapały Grabowskiej Natychmiast po okrzepnięciu u władzy nowych sił politycznych, władze kuratorium, realizując politykę stalinizmu z pełnym zaangażowaniem i zarzucając wychowanie i edukację niezgodną z duchem czasu, zwolniły z dniem 7 marca 1948 roku Wandę Grabowską z piastowanego przez nią stanowiska. Niestety pierwsze próby rehabilitacji poważnie nadszarpniętego morale wieloletniej Dyrektor, w której krystaliczną czystość i bezinteresowność nigdy nawet przez moment nie zwątpiły jej wychowanki, nastąpiły w chwili kiedy Wanda Grabowska leżała w szpitalu walcząc z poważną chorobą. Pełne zadośćuczynienie nastąpiło dopiero w kilka dni po jej śmierci, która nastąpiła w dniu 18 października 1957 roku.\nZ historią piotrkowskich szkół żeńskich wiąże się ściśle historia działalności koła byłych wychowanek tych szkół tzw. „Piotrkowianek”, rozsianych po całej Polsce, aczkolwiek silnie związane ze swym gniazdem piotrkowskim. Koło powstało, jak wspomniano w 1923 roku, i do czasu II wojny światowej aktywnie wspierało działalność szkół żeńskich, udzielało pomocy finansowej niezamożnym uczennicom, fundowało stypendia. Do 24 listopada 1932 roku przewodniczącą siedmioosobowego zarządu Koła była Janina Ładnowska – Kowalczewska.\nZ protokołu zjazdu Koła w dniu 8 kwietnia 1934 roku, na którym ogłoszono sprawozdanie z jego działalności, wynika, że członkinie koła spotykały się corocznie na walnych zebraniach. Warto wspomnieć także o regularnie uiszczanej składce, która wynosiła na początku 12 zł. rocznie, później obniżono ją do 6 zł. Znaczne sumy na rzecz koła przekazywano z imprez i przedstawień dziecinnych, organizowanych przez wspomnianą szkołę Rudzkiej i Żychlińskiej, jak również z dobrowolnych składek. Koło utrzymywało bursę dla niezamożnych uczennic, tzw. „Ognisko Rodzinne”, utrzymywało chore uczennice przebywające w sanatoriach, dzieci ze szkół gospodarstwa wiejskiego, organizowało wreszcie kolonie letnie w Kole koło Piotrkowa.\nDo zarządu Koła w ciągu 10 sprawozdawczych lat należały: Ładnowska – Kowalczewska, ks. Szabelski, Grabowska, Kowalczewska, Ostrowska, Ciesielska, Hudecowa, Dybkowska, Owczarkowa, Świątkowska, Dobrzańska, Manteyówna.\nNiewątpliwie Koło wychowanek równie prężnie działało w następnych latach. Niemniej jednak nie doczekało się następnego X-lecia. Kiedy nadszedł dzień 1 września 1939 roku i rozpoczęła się wojna, urwał się ślad w dokumentach o dalszej działalności Koła aż do lat sześćdziesiątych tego stulecia.\nTylko trzy nazwiska dają spójnię Koła, mimo, że w tym okresie nie ma oficjalnej jego działalności. Są to: Wanda Grabowska oraz Kazimiera Ciesielska i Aleksandra Rudzka.\nPo zakończeniu wojny Koło nie mogło działać oficjalnie ale udało mu się rozwijać skrzydła u boku Komitetu Rodzicielskiego szkoły. Wówczas Koło organizowało bale w szkole: 9 lutego 1946 roku, 15 lutego 1947 roku, 31 stycznia 1948 roku i bal w restauracji „Europa” w 1949 roku. Zawsze cały dochód z tych imprez, jak relacjonowała długoletnia sekretarka Koła jeszcze z okresu przedwojennego – Alicja Budzyńska, przeznaczony był na potrzeby szkoły.\nA te były ogromne w obliczu braku własnego lokalu. Szkoła po wojnie krótko działała w budynku położonym w Alejach 3 Maja naprzeciw parku, dopiero 5 lutego 1946 roku została przeniesiona na ulice Słowackiego 9 z widokiem na Ogródek Bernardyński. Tu przed wojną stały reprezentacyjne kamienice, zburzone w pierwszych dniach wojny, stąd potoczne określenie placu po nich pozostałego – „Krzywda”. Budynek tej starej czynszowej kamienicy nie był w stanie pomieścić tak dużej liczby uczennic. Jeszcze Wanda Grabowska cicho marzyła o jej przeniesieniu w inne miejsce. Nikt nie śmiał marzyć o nowym budynku, powstałym specjalnie na potrzeby tej szkoły.\nNaprzeciw tym oczekiwaniom żywiołowo wystąpiły działaczki Koła byłych wychowanek, które włączyły się w ogólnokrajową akcję budowy „Tysiąca szkół na 1000 - lecie państwa polskiego” (tym bardziej dlatego, że rok obchodów Millenium Polski zbiegał się z 100 rocznicą istnienia szkół żeńskich w Piotrkowie Trybunalskim). Zorganizowano w tym celu kolejny zjazd koleżeński jesienią 1958 roku, na którym powołano Komitet Organizacyjny Zjazdu, którego Prezydium stanowiły: Kazimiera ze Stemplewskich Ciesielska (przewodnicząca), Aleksandra z Ładnowskich Rudzka (wiceprzewodnicząca), Emilia z Dubickich Nakonieczna (druga wiceprzewodnicząca), Czesława Czyż (skarbnik), Anna z Rybczyńskich Paszkowska (sekretarz), Bronisława z Wróblewskich Majcherska (członek) i Alicja Budzyńska (członek).\nRozpoczął się bardzo intensywny okres starań i zabiegów zmierzających w efekcie do uzyskania zgody na budowę nowego budynku szkoły u władz miejskich. Jednocześnie w dniach 13-14 czerwca 1959 roku doszło do Zjazdu Wychowawców i Wychowanek Gimnazjów Żeńskich w Piotrkowie, na którym pojawiło się 600 osób mieszkających na terenie całej Polski. Komitet Organizacyjny Zjazdu postawił sobie za cel nie tylko uczczenie pamięci wspaniałych wychowawców, o czym mowa była wcześniej, ale także zapoczątkowanie akcji zbierania funduszy na budowę własnego gmachu dla szkoły. W tym celu organizatorki zjazdu utworzyły i same zasiliły Komitet Społeczny Budowy Szkoły. Dnia 5 listopada 1959 roku, ze względu na uzyskanie zgody ze strony Prezydium Miejskiej Rady Miasta w Piotrkowie Trybunalskim, wybrano 7-osobowy zarząd Koła z przewodniczącą Kazimierą Ciesielską i sekretarzem – Anną Paszkowską.\nOficjalnie reaktywowane Koło „Piotrkowianek” byłych Wychowanek Średnich Szkół Żeńskich w Piotrkowie rozpoczęły walkę o uzyskanie od władz miasta lokalizacji na budowę szkoły, a także o kredyty na jej budowę. W czynie społecznym „Piotrkowianki” postanowiły dać szkole dokumentację by przyspieszyć jej budowę. Jedna z członkiń Koła – Anna Paszkowska – w tym celu odbyła w samym 1961 roku aż 55 delegacji między Piotrkowem, Łodzią i Warszawą, przemierzając na wysokich obcasach kilometry urzędniczych korytarzy biur Urzędu Miejskiego, Wojewódzkiego, ministerstw, biur geodezyjnych, architektonicznych i innych.\nPrzygotowania inwestycji trwały od jesieni 1959 do lipca 1961 roku; przygotowania do budowy – do 22 czerwca 1962 roku,; zakończenie budowy szkoły nastąpiło w grudniu 1963 roku. To dało możliwość natychmiastowego przeniesienia uczennic z gmachu przy ulicy Słowackiego no nowopowstałego – przy ulicy Żeromskiego 11 gdzie działa do dziś. Nauka w nowym budynku rozpoczęła się 27-28 stycznia 1964 roku a 15 lutego 1964 roku miało miejsce uroczyste nadanie szkole nazwy II Liceum Ogólnokształcącego imienia Marii Skłodowskiej – Curie i odsłonięcie tablicy pamiątkowej patronki szkoły, którą to także ufundowały „Piotrkowianki”. One także wyposażyły szkołę w firany, zasłony, gabinety stomatologiczny i lekarski.\nNależy bezwzględnie zauważyć, że prawie natychmiast po zakończeniu tego, jakże trudnego i zdawać by się mogło niemożliwego do zrealizowania zadania, jakim było powołanie do życia w nowym gmachu II LO im. M. Skłodowskiej – Curie, władze zmusiły „Piotrkowianki” do rozwiązania się (dlatego te zarejestrowały się jako Koło Środowiskowe PTTK w Piotrkowie Tryb.), dając dowód brakowi uznania za ich wieloletnią pracę i ignorancji wobec tego zadania.\nPrzeniesienie szkoły do nowego budynku oznaczało rozpoczęcie nowego okresu w jej historii jako szkoły koedukacyjnej, którą po dzień dzisiejszy tworzą kolejne pokolenia, żywiołowo podtrzymujące i pielęgnujące tradycje tak silnie zakorzenione przez matki – założycielki, siostry Emilię i Felicję Krzywickie, których ducha, podobnie jak ich następczyń i następców, wyczuwamy do dziś przechadzając się po korytarzach II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej – Curie w 150-rocznicę jego stworzenia.\nW okresie powojennym szkoła pełniła istotną rolę w życiu oświatowym miasta, skupiając wybitnych nauczycieli i wychowawców. Wśród nich nie sposób nie wspomnieć Adama Trybusa, mjr „Gaja”, który zawsze jeszcze w szkole i już na emeryturze, chętnie rozmawiał z młodzieżą, nie tylko o łacinie. W pamięci wychowanków na zawsze pozostaną m.in. Wanda Wesołowska, Zofia Rosenbach, Michał Fidelus, Leon Skurski. Kolejne pokolenia kończąc szkołę kontynuowały naukę na wszystkich kierunkach najlepszych polskich uczelni. Wybitni uczniowie brali udział w olimpiadach przedmiotowych osiągając sukcesy, także na szczeblu ogólnopolskim.\nPriorytetem zawsze była praca wychowawcza, kreowanie postaw patriotycznych. Służyło temu, m.in., organizowanie już w latach 50 – tych i 60 – tych obozów wędrownych, dzięki którym młodzież mogła znaleźć się w najpiękniejszych miejscach w Polsce. Ruch turystyczny rozwija się zresztą do dzisiaj – jesteśmy jedną z nielicznych szkół organizujących obozy letnie i zimowe, wycieczki krajoznawcze i naukowe. Uczniowie są też w Oświęcimiu i na Jasnej Górze.\nPod kierunkiem kolejnych dyrektorów: S. Stolarskiego, S. Sokołowskiego, J. Teperskiego oraz Ewy Florczyk fachowi nauczyciele uczyli i wychowywali – przy wsparciu specjalistów – pedagogów. Właśnie w naszej szkole, jako pierwszej ponadgimnazjalnej, rozpoczęli pracę pedagodzy. Jesteśmy dumni z tego, że w mieście i regionie, postrzegana jest nasza szkoła jako wyjątkowo przyjazna i wybierani jesteśmy nie tylko dla wysokiego poziomu nauki, ale też dla tej atmosfery.\nWspomnieliśmy już o sukcesach olimpijskich wcześniejszych lat – ich potwierdzeniem i kontynuacją jest klasyfikowanie II LO – w organizowanych od kilku lat przez „Rzeczpospolitą” i „Perspektywy” – rankingach szkół ponadpodstawowych oraz ponadgimnazjalnych, w gronie najlepszych szkół. W 2005 roku w tym rankingu zajęliśmy 40 miejsce w Polsce – 3 miejsce w województwie łódzkim, i była to, jak dotychczas, najwyższa lokata wśród szkół piotrkowskich.\nSzkoła wielokrotnie była wyróżniona przez władze państwowe i oświatowe, w tym w 1973 roku Medalem Komisji Edukacji Narodowej.\nNasi wychowankowie byli i są aktywnymi uczestnikami życia społecznego, osiągając sukcesy, realizując swoje ambitne plany. W 2002 roku, w ramach reformy systemu Edukacji, szkoła została przekształcona w 3 – letnie Liceum Ogólnokształcące, które przygotowuje młodzież do dalszej nauki na wszystkich kierunkach najlepszych uczelni polskich.\nHistoria II Ogólnokształcącego Liceum Żeńskiego w Piotrkowie Tryb., referat Kazimiery Ciesielskiej, przewodniczącej Komitetu Organizacyjnego Zjazdu, wygłoszony w trakcie Jubileuszowego Zjazdu Wychowawców i Wychowanek Gimnazjów Żeńskich w Piotrkowie Tryb.;\nPiotrkowskie uczennice wobec strajku szkolnego w 1905r., referat Elżbiety Konarskiej – Piotrowicz, Księga pamiątkowa zjazdu byłych uczennic i absolwentek II Gimnazjum i Liceum Żeńskiego w Piotrkowie Tryb. W 150 – lecie istnienia szkoły, 4 – 5 czerwca 2005r.;\nJanina Ciepluchówna – Historia Koła „Piotrkowianek” byłych wychowanek żeńskich szkół średnich w Piotrkowie Tryb. lata 1924 – 1939;\nInformacje i zdjęcia przekazane dzięki uprzejmości pana mgr inż. Krzysztofa Rondo;


Intel Optane SSD 3,2 TB na rynku jeszcze w tym roku · Testoria\nIntel Optane SSD to wydajne dyski SSD. Obecnie Intel wyjawił, że flagowe modele PX5800X trafią na rynek jeszcze w tym roku.\nOstatnie modele trafiły na rynek pod koniec 2020 r. i wtedy Intel wprowadził cztery wersje, o różnych pojemnościach. Były to warianty 400 GB, 800 GB, 1,6 TB, a także 3,2 TB, ale ten ostatni nie był dostępny. Jednocześnie Intel usunął listę dysków Optane ze swojej strony www. Był to zaskakujący ruch.\nWydaje się, że w firmie panuje pewne zamieszanie. Z jednej strony Intel chciał zrezygnować z serii Optane dla konsumentów i skupić się tylko na dostarczaniu tego typu dysków dla centrów danych. Dodatkowo było niemal pewne, że dyski Intel Optane SSD o pojemności 3,2 TB nigdy nie trafią na rynek.\nRanking: Dysk SSD do laptopa\nObecnie jednak, jak donosi zagraniczny serwis Tom’s Hardware, Intel ciągle potwierdza, że dyski 3,2 TB są na dobrej drodze do trafienia na rynek. I to jeszcze w tym roku.\nOptane SSD P5800X – czy warto czekać?\nDyski Intela wykorzystują drugą generację technologii 3D XPoint oraz nowy, opatentowany przez Intel kontroler SSD z interfejsem PCIe. Są przeznaczone do centrów danych i zapewniają wydajność do 7,2 GB/s (przepustowość sekwencyjna), jak i do 1,5 mln losowych operacji OPS 4K i do 1,8 mln IOPS przy mieszanych obciążeniach. Do tego cechują się niezrównaną trwałością na 100 zapisów dysku dziennie.\nNa rynku mamy obecnie duży niedobór komponentów, a firmy często podkreślają – nawet otwarcie – że koncentrują się na sprzęcie, na którym mogą więcej zarobić. Nie byłoby więc zaskoczeniem, gdyby Intel potraktował klientów korporacyjnych za priorytet i zaoferował swoje dyski tylko na rynek centrów danych. Póki co jednak firma utrzymuje, że Optane SSD 3,2 TB będzie dostępny również dla entuzjastów technologii, i to jeszcze w tym roku. Nie podano natomiast ceny, choć możemy założyć, że na pewno będzie wysoka.\nTu warto zauważyć, że dyski SSD z serii Optane zaczynają się w cenie od 1224 dol. To sprawia, że większość graczy i entuzjastów raczej nie jest nimi zainteresowana. Z drugiej strony, zwolennicy kryptowaluty Chia z pewnością zacierają ręce.\nDyski SSD gwałtownie drożeją – ostatnie chwile za zakup?\nPoprzedniCrossovery hybrydowe TOP 3 – szybki przekrój rynku\nNastępnyTwitter usunął post prezydenta Nigerii. Nigeria w zablokowała więc dostęp serwisu\nSzef Microsoftu zapowiada nową generację Windows\nWindows 11 trafi na rynek? Microsoft szykuje coś dużego\nW Google Arts & Culture zwiedzisz już obiekty UNESCO


Kurtka Parka Dorota Zielona Z Czarnym Futrem Czarny || Zielony - Brendi.pl\nInne od: Sixth June Paris\nRewelacyjna, najmodniejsza w tym sezonie zimowa kurtka parka w kolorze zielonym z czarnym futerkiem. Kurtka w środku z przodu ocieplona jest przyjemnym futerkiem, tył jest ocieplony wykończony podszewką. Ściągacz w pasie od środka pozwala na dowolne dopasowanie kurtki do sylwetki. Kurtka posiada dwie duże kieszenie z przodu na dole zapinane na napy oraz dwie kieszenie na piersi zasuwane na suwak. Dodatkowo na lewym ramieniu kurtka ma jedną kieszeń zasuwaną na suwak. Parka zapinana jest na napy oraz suwak. Kaptur kurtki jest nieodpinany. Kurtka posiada odpinane futerko przy kapturze. Suwaki i napy w kurtce są w kolorze srebrnym. Bawełniane ściągacze w mankietach. Tył dłuższy o około 9cm. Kurtka wykonana jest z materiałów najwyższej jakości. Materiał: 100% Bawełna.\nOpinie o Kurtka Parka Dorota Zielona Z Czarnym Futrem\nKurtka śliczna i ciepła. Niestety musiałam odesłać, bo okazała się za duża. Zwykle noszę S, ale tutaj to jak duże M.\nS 81 cm 87 cm 41 cm 52 cm 49 cm 56 cm 62 cm 47 cm\nM 81 cm 87 cm 42 cm 54 cm 51 cm 58 cm 62 cm 48 cm\nL 82 cm 88 cm 43 cm 56 cm 53 cm 60 cm 63 cm 49 cm


Rekordzista Polski nie odpuszcza! Będzie bił rekord Polski i zbierał brakujące środki na leczenie Małgorzaty Dyszkant! - Dziennik Policki - Regionalny Portal Informacyjny\nRekordzista Polski nie odpuszcza! Będzie bił rekord Polski i zbierał brakujące środki na leczenie Małgorzaty Dyszkant!\nsobota, 03, luty 2018 18:02\nDaniel Traut wyszedł już ze szpitala i pomału dochodzi do zdrowia.\n- Potrzebuję trochę czasu na dojście do siebie – mówi Daniel Traut. - Cały czas mam jednak w głowie akcję charytatywną, której podjąłem się aby pomóc zebrać pieniądze na leczenie pani Małgosi – kontynuuje Traut.\nRekordzista Polski w strzyżeniu na czas zadeklarował, że jest gotowy podjąć się nieoficjalnego bicia rekordu Polski i zbiórkę środków na leczenie Małgorzaty Dyszkant w nowym terminie.\n- Wydarzenie odbędzie się w nowym terminie. W piątek, 23 lutego o godzinie 10.00 w salonie Montibello w Policach rozpocznę trwające ponad 24 godziny strzyżenie i zbieranie środków niezbędnych na leczenie pani Małgosi – deklaruje Traut.\nRekordzistę Polski wspierał będzie szczeciński fryzjer Sebastian Lipiec oraz Anna Kosobucka, która w piątek w godzinach od 10.00 do 18.00 będzie modelowała paniom fryzury.\nDo pomocy włączy się również salon fryzjerski Avangarde ze Słubic wraz z Fundacją Grupy Pomagamy, który organizuje zbiórkę klientów, którzy udadzą się do Polic na strzyżenie.\n- Organizujemy kilkudziesięcioosobową grupę osób ze Słubic, którzy przyjadą do Polic i wezmą udział w akcji charytatywnej – wyjaśnia Sylwia Dobkiewicz z salonu Avangarde w Słubicach.\nDla osób, które chcą włączyć się w akcję, korporacja taksówkarska Taxi Dobosz, przygotowała specjalną inicjatywę. Na hasło „fryzjer” będzie dowozić klientów z terenu Polic do salonu bezpłatnie.\nZapraszamy do salonu fryzjerskiego przy ul. Bankowej w piątek, 23 lutego od godziny 10.00. Zakończenie akcji zaplanowano na sobotę, 24 lutego na godzinę 12.00.\nAktualnie na leczenie, zgamającej się z rakiem kory nadnerczy, Małgorzaty Dyszkant w klinice w Monachium zebrano kwotę 131 tysięcy. W dalszym ciągu brakuje około 30 tysięcy złotych.\nPomóc może każdy, wpłacając nawet niewielką kwotę. Wystarczy kliknąć >> tutaj <<.


Wielkie zadowolenie z wyników małego i10 - Motoryzacja\nWielkie zadowolenie z wyników małego i10\nCztery miesiące od wprowadzenia na rynek, model Hyundai i10 Nowej Generacji może pochwalić się wyjątkowo dobrymi wynikami sprzedaży w Europie i zdobyciem 10 istotnych nagród, przyznanych głównie przez ekspertów branży motoryzacyjnej. Hyundai zebrał już 58 tys. zamówień na i10, który jest najlepiej sprzedającym się modelem Hyundaia w segmencie A.\nZdobytym ostatnio wyróżnieniem jest prestiżowa nagroda Red Dot, powszechnie uznawana za wyznacznik innowacji w obszarze designu.\n„Hyundai i10 Nowej Generacji został zaprojektowany i stworzony w Europie i dla Europy, a przyznane nagrody i wysoka sprzedaż udowadniają, że zdecydowanie przekonał do siebie Klientów.” – powiedział Allan Rushforth, Wiceprezes i COO Hyundai Motor Europe.\nNa rynkach, gdzie i10 jest sprzedawany od początku, szacuje się jego niski spadek wartości. Wg analityków, w Niemczech, po 3 latach eksploatacji, samochód ma utrzymać 48,6% swojej wartości, co jest jednym z lepszych wyników. Podobne wyniki spodziewane są w innych krajach europejskich – we Francji 54,1%, w Hiszpanii 46% oraz 49,8% w Wlk. Brytanii.\nHyundai i10 Nowej Generacji jest produkowany w tureckiej fabryce Hyundaia w Izmit. Jej zdolność produkcyjną zwiększono do 200 tys. samochodów rocznie, dzięki inwestycji w rozbudowę i unowocześnienie, o wartości 508 mln euro. Obecnie 5 najlepiej sprzedających się modeli marki Hyundai produkowanych jest w dwóch europejskich fabrykach: i10 oraz i20 w Izmit (Turcja), natomiast ix20, ix35 oraz i30 w Nosovicach (Czechy).


Zapraszamy studentów do programu stażowego Żółta Misja ISOVER - Wydarzenia w kraju - Aktualności - budnet.pl\nZapraszamy studentów do programu stażowego Żółta Misja ISOVER\nDoświadczenie zawodowe w międzynarodowej grupie Saint-Gobain, sieć kontaktów w branży budowlanej oraz poznanie rozwiązań lidera na rynku materiałów izolacyjnych – to jedne z wielu korzyści, jakie ISOVER oferuje uczestnikom letniego programu stażowego. Akcja Żółta Misja skierowana jest do studentów III-V roku. Rekrutacja jeszcze trwa.\tCzytaj dalej\nCzytaj również: Podsumowanie forum BiznesUp! design made in Poland. 40.\nAkcja skierowana jest do studentów III-V roku, którzy chcą zdobyć swoje pierwsze doświadczenie zawodowe, lubią kontakty z ludźmi, nie boją się wyzwań, a także posiadają prawo jazdy i doświadczenie w prowadzeniu auta. Aby wziąć udział w rekrutacji, wystarczy przesłać CV na adres: praca.isover@saint-gobain.com.\nCzytaj również: W drodze do dorosłości - inicjatywa dla uczniów szkół podstawowych\nWięcej informacji o projekcie można znaleźć na stronie www.isover.pl/zoltamisja.\nNowe oblicze Skanska Commercial Development Liczba postów: 17540 Grupa: Aktualności\nW co warto obecnie inwestować? Liczba postów: 1123 Grupa: Trudne tema... Nie ma zalezności w co warto zainwestować i w większości przypadków jest to czysty strzał :P\nTransport za granicę Liczba postów: 493 Grupa: Trudne tema... Jeżeli twój transport ma być wykonany na terenie UE lub Polski, to możesz śmiało skorzystać z pomocy https://mpslogistic.com.pl/ . Z tego co wiem, zatrudniają n...\nJak pielęgnować skórę twarzy Liczba postów: 1166 Grupa: Trudne tema... Z kosmetykami tak jak z lekami. Te syntetyczne niby lepsze, a nie doceniamy darów natury. Moje problemy z trądzikiem rozwiązał pakiet kosmetyków marki Calluna M...\nSklep internetowy Liczba postów: 109 Grupa: Trudne tema... ja wiele rzeczy kupuję w sklepach internetowych, np: zabawki dla dzieci kupuję tutaj, polecam


Ona On i Medycynawaluta słowacji*\ngdzie strumyk plynie z wolna nuty\ndomek uBFywany do przeniesienia\nprezenterki tvp2 sadowska\njak uk�ada� p�yty jumbo\nPrzedwio�nie charakterystyka postaci\nTemat: Zakon Krzyżacki - AAR...jego własnością na papierze . W 1700 roku wybucha na Litwie wojna domowa między rodami magnackimi. Gdy August II Mocny w 1704 roku zostaje zdetronizowany , w Polsce przyspiesza proces rozkładu społeczno-politycznego państwa. Kolejne konfederacje dawały jasno do zrozumienia sąsiadom , że czas działać. Pierwszy krok zrobiła Szwecja zajmując polskie Inflanty , Rosja zajęła Witebsk . Brak reakcji króla polskiego był do przewidzenia . Polskie rody magnackie mogły wystawić większą armię niż król , lecz większość z nich została przekupiona . Zawisły czarne chmury nad Rzeczpospolitą . Wróćmy teraz do Zakonu . Kolonizacja Ameryki zwolniła , mało osób emigrowało na zachód tereny te były nie przyjazne człowiekowi , prerie nie stanowiły dobrych miejsc pod uprawę , nie zanotowano tez większych złóż opłacalnych w eksploatacji surowców . Jednak nad atlantyckie miasta...Źródło: eufi.org/showthread.php?t=16058Temat: Elekcja. Dobry czy zły sposób wybierania króla?...przeszłości). Znowu - skrót myślowy. Chodziło mi o okres od końca Jagiellonów (co jak co, ale dawali sobie jeszcze radę ze szlachtą, niestety dawali jej też coraz więcej władzy) do końca istnienia państwa, bo w tym czasie trudno ukazać jakąkolwiek inicjatywę RON, która miałaby nawet krótkofalowe dobre efekty. Za swoistą wolność religijną zapłaciliśmy kolejnym osłabieniem władzy centralnej co dało taki efekt, że rody magnackie były w stanie wywoływać wojny, które potem odznaczały się na kraju (vide Dymitriady, gdyby nie kresowi magnaci to nawet nasi kochani Wazowie najprawdopodobniej nigdy by się tam nie wyprawili. Swoją drogą Dymitriady to smród, który ciągnął się za nami latami.)\nWyczarowałaby pieniądze? Póki szlachta miała kasę to naprawdę paliła się do walki, wykładała kasę na wojsko zaciężne. Potem, gdy zaczęło...Źródło: eufi.org/showthread.php?t=32493Temat: Liberum Veto...do szlachty koronnej niż ruskiej. Gro szlachty litewskiej skupione było w klienteli różnych familii, samo słowo klientela wywodzi się z Rzymu bo dość trafnie oddawało ówczesne stosunki. Tutaj lobbing nie był wcale potrzebny bo klientela głosowała tak jak wybrał patron, sprzeciwić mogli się praktycznie członkowie samej familii i ich własne zastępy "herbowych z jedną wsią albo i nie". Musimy pamiętać o tradycji dzielenia ziemi, rody magnackie miały świadomość rezultatów tych działań i dlatego od schyłku średniowiecza w Europie arystokracja zaczęła wprowadzać ordynacje nie pozwalające na rozdrobnienie i utratę kontroli nad majątkiem rodowym. Tymczasem ubogi (rzecz względna) szlachcic na Rusi często siedział na darowanej przez patrona ziemi (siedział - odbierał utarg a lokalnie pracował nadzorca/ekonom) i raczej się nie wychylał na głosowaniach....Źródło: eufi.org/showthread.php?t=16934Temat: Pochodzenie nazwisk...Zresztą z tych bardziej znanych rodów magnackich nie wszystkie kończą się na "ski" np: Radziwiłł (Litewskie co prawda), Chodkiewicz, Potocki, Wiśniowiecki, Sapieha, Kmita, i trochę mniej znane, ale też magnackie np: Górka, Kiszka (litewskie), Ostroróg (wojewodowie wielkopolscy), Pac, Sanguszko, Weiher. To tylko kilka, rzeczywiście najwięcej jest rodów "ski", ale innych razem wziętych jest prawie tyle samo. Tu tylko rody magnackie (niektóre), a nie szlacheckie przedstawiłem. PS: Moje nazwisko kończy się na "cki". ;)Źródło: forum.gothic.phx.pl/showthread.php?t=7590Temat: August der Starke - nasz wspolny krol...wykształcenie i realizowane cele były podstawą sukcesu i podwaliną pod potęgę i hegemonię Rosji w Europie wschodniej. To co nie pozwala mi darzyć sympatią Augusta Mocnego, to jego lekka ręka w wydawaniu bajońskich sum na utrzymanie dworu... i nie tylko. Sama "hrabina" Cosel dostawała rocznie coś koło 100000 talarów. Kolejnym argumentem przeciw jest jego "niemrawa" polityka zagraniczna i wewnętrzna na początku XVIII w. Rody magnackie rosły w siłę, nie modernizowano armii, nie prowadzono poważniejszych wojen...\nAugust może budzić sympatię za to, że kraju - który jego ojczyzną nie był - nie traktował "po macoszemu". Ale mi to nie wystarczy, bo nie rządził nim dobrze...Źródło: zgorzelec.info/forum/viewtopic.php?t=1404Temat: Mapa samej Rzeczpospolitej do mp?Pomysł ciekawy, dobrze nadaje się do Rzeczpospolitej w XVII w. kiedy potężne rody magnackie rywalizowały z sobą i posiadały własne armie. Oczywiscie otwartego podziału nie było, ale to chyba nie przeszkadza :) .Źródło: eufi.org/showthread.php?t=14613Temat: Opowieści z Ludzkich Królestw - świat autorski...gubernie to (w nawiasie stołeczne miasto): Heigermund (Zanor), Kehlastia (Margtor), Durgenveim (Hagergrad), Asterling (Dorg), Nilhveim (Alkor) oraz Assenmund (Assengrad). Podział ten jest wprowadzony tylko po to, aby ułatwić monarsze zarządzanie państwem, gdyż gubernatorowie nie mają żadnego wpływu na poczynania króla. Ich zadaniem jest wypełniać wolę monarchy. Społeczeństwo Najwyższym stanem społecznym w Hoarnie są rody magnackie, wywodzące się od dawnych drużynników królewskich. Są oni posiadaczami dużej części ziemi w królestwie, jednak w zamian muszą płacić wysokie daniny na rzecz skarbu panstwa. Poniżej magnaterii znajdują się zwyczajni posiadacze ziemi i mieszczanie. Obie te grupy zobowiązane są do płacenia podatków (w pieniądzu bądź naturaliach), obowiązkowej służby wojskowej trwającej 4 lata (tylko mężczyźni) oraz...Źródło: linet.laohost.net/showthread.php?t=7323Temat: Boże Igrzysko (Warfrog Games/Phalanx Games Polska)...punkt gry. Brak jakiegokolwiek mechanizmu ograniczenia efektu "rzutu na taśmę". Problem ten jest mi znany z autopsji, to znaczy z ciągnącego się już ponad 5 lat doskonalenia własnej gry edukacyjnej "Wspólne Pastwisko". Podstawowe pytanie brzmi "Co zrobić, by warunki gry w ostatnim etapie nie różniły się kompletnie od warunków w poprzednich?". Nie chodzi tu tylko o problem związku z historią (choć oczywiście rody magnackie w XVI wieku nie planowały działań tak, by mieć jak najlepszą pozycję na koniec XVIII wieku ). Chodzi o to, że gra "owszem, możemy sobie pokooperować, ale tak, żebym to ja na tym najlepiej wyszedł" to jest zupełnie inna gra, niż "do przedostatniego etapu kooperujemy zgodnie, a potem to już wolna amerykanka". Obserwowałem to rok w rok, zanim znalazłem sposób, jak takiemu podejściu zaradzić. Moim...Źródło: strategie.net.pl/viewtopic.php?t=6441Temat: A w mediach polskojęzycznych dziś napisali/powiedzieli...W XIX nowobogaccy fabrykanci także jedynie słusznego pochodzenia wżeniali się w zubożałe rody magnackie-stąd teraz wysyp różnych -skych , którym filosemityzyzm z gęby aż kapie.Źródło: conservativepunk.net/forum/viewtopic.php?t=2862Temat: Polska podzielona na Rody SzlacheckiePrzerabiam sobie EU2 i postanowiłem zrobić MOD (zainspirował mnie temat Rzeczpospolita szlachecka, szkoda że zamknięty) w którym Polskie Ziemie podzielone byłyby między rody magnackie. Nadsyłajcie wszystko co może mi w tym pomóc. Nie wiem np. jakie ziemie dzierżyły dane rody.Źródło: eufi.org/showthread.php?t=19795Temat: Obrona polskiej granicy południowej i południowo-wschodniej...nie zdecydowało się na żadne ostateczne rozwiązania w tej kwestii. W związku z tym cały system obrony musiał opierać się o działania chaotyczne, będące głównie reakcją na akcję Tatarów.\nTaki system był wygodniejszy dla magnaterii, zwłaszcza po 1569 roku, kiedy to decyzją króla Zygmunta II Augusta, tereny pogranicza polsko-tureckiego trafiły do Korony, co dało impuls dla kolonizacji tych ziem, zwłaszcza przez silne polskie rody magnackie, dla których wygodniejsza była swoista mętna woda na terenach pogranicza, pozwalająca na faktycznie niczym nie ograniczone własne, prywatne rządy. To faktycznie magnateria ukrainna miała decydującą rolę w kreowaniu systemu obrony przed działaniami tatarskimi. To ich koncepcje realizowali starostowie Ukrainki, szczególnie aktywni wobec przeciwnika tatarskiego, niektórzy z nich potrafiący nie tylko paraliżowali...Źródło: zhw.amu.edu.pl/forum/viewtopic.php?t=220Temat: Potop2. Król starał się osłabiać tzw. stare rody magnackie (do których zaliczali się Radziwiłłowie) i umacniać swoją proabsolutystyczną pozycję w państwie popierając "nowobogackich" magnatów np. Sapiechę czy Gosiewskiego. Ostatecznie Janusz Radziwiłł otrzymał buławę wielką ale już polną dostał silnie związany z Janem Kazimierzem Gosiewski. Doprowadziło to do podziału w (i tak nielicznym) wojsku litewskim na oddziały starego i nowego zaciągu....Źródło: gis.manewry.vdl.pl/viewtopic.php?t=1408Temat: Dymitriady...Narodów odegrała zdrada Hieronima Radziejowskiego oraz Janusza i Bogusława Radziwiłłów. Ponadto, to właśnie szlachta polska poddała się pod Ujściem, licząc na łaskę króla Szwedzkiego. to jednak byli magnaci.\nja staram się patrzeć na szlachtę w dwóch przynajmniej okresach jej funkcjonowania jako stanu. Pierwszy, do bitwy pod Guzowem zaliczam do pozytywów. Później dominującą rolę zaczyna odgrywać magnateria, rody magnackie niekoniecznie polskie, i to tę grupę obwiniam za upadek Rzeczpospolitej.Źródło: forum.historicus.pl/viewtopic.php?t=593Temat: Tylko we Lwowie......Chmielnickiego ? powstanie w latach 1648-1655 kozactwa i chłopstwa ukraińskiego pod przywództwem hetmana kozackiego Bohdana Chmielnickiego przeciwko szlachcie polskiej.Społeczeństwo ukraińskie było bardzo zróżnicowane. Najniżej stało chłopstwo, czyli czerń. Była to warstwa niejednolita, złożona częściowo z miejscowych, a częściowo ze zruszczonych chłopów ? zbiegów z Korony.. Właściwe rządy sprawowały rody magnackie (gł. Wiśniowieccy, Zasławscy, Ostrogscy), złożone ze spolonizowanej szlachty ruskiej i zarządzające ogromnymi latyfundiami. Ich polonizacja motywowana była bardzo często ambicjami politycznymi i nieodłącznie związana z porzuceniem prawosławia. Dawna historiografia właśnie im przypisuje główną odpowiedzialność za wybuch buntów? ich zaborcza i ekspansywna polityka rolna miała prowadzić do stałego...Źródło: frizona.pl/showthread.php?t=3468Temat: Historia...ale robiła to tylko dlatego że władca obiecywał im rożne przywileje, ktore potem osłabiały jego pozycję w państwie i w konsekwencji w europie. Dlatego nie byłbym tak wylewny w przypisywaniu im tych wszystkich zaszczytów. Jedyny plus jaki sie im należy to to że w momencie gdy Polska stawała w punkcie praktycznie krytycznym dopiero wówczas stawali sie patriotami i robili swoje. A jeśli idzie o rozbiory to nie zapominajmy że to szlachta jak i większe rody magnackie, przekupywane przez rosjan zrywały sejmy niedopuszczając tym samym do uchwalania wielu potrzebnych w tamtych czasach uchwał, ktore mogłyby naprawic Polskę, nie twierdze że Poniatowski mógł to zrobic, bo jak wiadomo był on pieskiem Carycy i w rzeczywistości bał sie jej. Jednakże z całego tego zamieszania wyłaniała sie jedna rodzina, która mogła uratowac polskę - niestety sami nie byli w stanie tego robić - myśle tu o...Źródło: forum.gothic.phx.pl/showthread.php?t=6569\nCopyright © 2009 MY Ona On i Medycyna . All Rights Reserved.


Employer Branding Institute – skuteczne strategie, mistrzowskie kampanie employer branding\nmBank to bank uniwersalny, notowany na GPW w Warszawie. Zatrudnia ponad 7700 pracowników w centralach w Łodzi i Warszawie oraz placówkach. Ważnym elementem oferty mBanku studentów i absolwentów jest Program Rozwoju Młodych Talentów obejmujący praktyki oraz program stażowy zarówno w korporacyjnej jak i detalicznej części banku. Od początku działalności bank jest niekwestionowanym liderem we wdrażaniu innowacyjnych rozwiązań produktowych i technologicznych.\nTrzecia edycja Programu Rozwoju Młodych Talentów, która miała miejsce w 2015 roku. Obejmowała rekrutację studentów i młodych absolwentów na 9 profili stażowych w dwóch miastach w Polsce (w Warszawie i w Łodzi)\nDotarcie do najlepszych studentów na wybranych uczelniach i wydziałach w aż 9 profilach stażowych. Budowanie wizerunku mBanku, jako pożądanego pracodawcy\nlinia kreatywna „Zasmakuj kariery w mBanku”\nkulinarna aplikacja z rozbudowanymi animacjami dopasowująca w zabawny sposób kandydata do 3 głównych obszarów: analizy, biznesu i marketingu – bankowetalenty.pl\noryginalne aktywności offline – podjazd mBankowym foodtruckiem pod uczelnie i akademiki w Łodzi i w Warszawie, połączony z oznaczeniem się z mBankowymi ikonami na Facebooku;\nwarsztaty kulinarne w Łodzi i w Warszawie, podczas których uczestnicy i pracownicy mBanku wspólnie robili pizzę i mieli okazję w nieformalnych okolicznościach porozmawiać na temat tego, jak wygląda praca w tej organizacji;\nobrandowane kubki na kawę na kluczowych uczelniach;\noryginalna ulotka w kształcie garnka\nPonad 1500 jakościowych aplikacji;\n100% więcej czasu spędzanego na stronie przez użytkowników w porównaniu do ubiegłej edycji\n900 burgerów rozdanych z uśmiechem\nCopyright EBI© 2017\nTa strona używa cookies. Akceptuję Przeczytaj więcej


Blog - Zupa z ekologicznej kukurydzy Ulubiony Eko Sklep\n» Zupa z ekologicznej kukurydzy\nJAJA WIEJSKIE NA SZTUKI - ROZMIAR L (CENA ZA 1 JAJKO)\nMARGARYNA WEGAŃSKA BEZ OLEJU PALMOWEGO BIO NATURLI\nZupa z ekologicznej kukurydzy\nDodano: 15-02-2021 w kategorii: Przepisy autor: gotujwstylueko.pl\nMróz nie odpuszcza, dlatego dziś proponujemy rozgrzewającą zupkę z ekologicznej kukurydzy. Jest prosta w przygotowaniu i składa się ze zdrowych i naturalnych składników. Do naszego zimowego menu wpisała się na stałe dlatego myślimy że i na Waszych stołach zagości na dobre.\nUdanej przygody z gotowaniem.\nAby ją przygotować będzie potrzebne :\npietruszka - 600 g\nimbir kłącze (może być też suszony) - 2 cm\nkurkuma kłącze (suszona również się nadaje) - 1 cm\nbulion lub wywar warzywny - 2 litry\ntymianek (opcjonalnie) kilka listków\nKROK 1: Myjemy, obieramy pietruszkę, kroimy w grube plasterki.\nDo garnka wlewamy bulion, zawartość słoiczków z kukurydzą, pietruszkę, obrany imbir i kurkumę, wrzucamy jedną ostrą papryczkę. Gotujemy wszystko do miękkości pasternak ok 30 minut. Gdy jest miękki wlewamy mleczko kokosowe.\nKROK 2: Wyciągamy z garnka kurkumę, imbir i papryczkę (chyba, że lubimy bardzo ostre zupy to zostawiamy), miksujemy na gładki krem. Jeśli mamy łuski po kukurydzy, to przecieramy zupę przez sito, mieszając łyżką. Jeśli zupa jest dla nas zbyt gęsta wylewamy na sito trochę wody. Łatwiej przetrzemy zupę i ją rozrzedzimy.\nprzepis pochodzi z portalu gotujwstylueko.pl


Handel na rynku w niedzielę - e-Grajewo.pl - Portal Internetowy Grajewo i okolice\naktualizacja: 2020-05-26 09:19:59 nr wiadomości: 42404 przeczytano: 7435 komentarze: 4\nOd 31 maja 2020 r. zostanie wznowiony handel na targowisku miejskim w Grajewie także w niedzielę.\nSprzedających i kupujących obowiązują przepisy dotyczące zapobiegania zakażeniem COVID-19. Osoba upoważniona przez zarządcę targowiska egzekwuje przestrzeganie ograniczeń oraz zasad bezpieczeństwa przez sprzedających i kupujących. Nad przestrzeganiem zasad będzie także czuwała Policja.\nZe względu na uwarunkowania zewnętrzne, jak i możliwe niestosowanie się do zaleceń przez kupujących i sprzedających, w każdej chwili może nastąpić ponowne zamknięcie targowiska.\n21.05.2020 r. - Lokalne targowiska na stałe wpisały się w klimat poszczególnych miejscowości. Decyzja o ich zamknięciu, związana z epidemią koronawirusa, uderzyła nie tylko w kupców, zaopatrujących się w świeże owoce i warzywa czy przedmioty codziennego użytku.\nOtwarcie targowisk to jedna z oznak powolnego wracania do normalności. 17 kwietnia br. Targowisko Miejskim w Grajewie wznowiło działalność w stopniu ograniczonym (konieczna była rezerwacja miejsc). Teraz zniesiono powyższe ograniczenie – handlowcy już nie muszą dokonywać rezerwacji, dopuszcza się wjazd/wejście na teren targowiska wszystkim podmiotom wnoszącym opłatę targową.\nMimo otwarcia targowiska, handel musi odbywać się zachowaniem szczególnych środków ostrożności. Kupujący będą oczekiwać (w kolejce) na wejście na teren targowiska przy wskazanej bramie wejściowej, liczba klientów w tym samym czasie nie może przekraczać limitu 4 osób na jedno stanowisko sprzedaży. Nadal musimy pamiętać o zakrywaniu nosa i ust przy pomocy części odzieży lub maski.\nGiełda gołębi w Grajewie!\nTeraz wirus może zaatakować z mniejszą mocą niż przed 17 kwietnia (sarkazm). I na co było to wszystko..? Tyle, że ludzie tracili środki na życie i prowadzenie działalności.Też zostałam poszkodowana przez głupie, wg mnie, decyzje.\nNapisał: poszkodowana dodano: 2020-05-21 18:09:53\nśrodki ostrożności zachowane,,,komuś nawet nie chce się otworzyć drugiej bramy i wszyscy tłoczą się w jednym miejscu,gratuluje pomysłowości..\nNapisał: wes dodano: 2020-05-22 13:32:08\nDo wes. Słuchaj druga brama jest zamknięta bo to są takie wymogi.Ktore są odgórnie wydane.Myslę że dasz radę dojść do pierwszej bramy jak dałeś radę dojść na rynek.Czlowieku nie rób problemów.Bamy dla księcia nie oywozyli\nNapisał: Kasia dodano: 2020-05-26 22:37:14\nProsze powiedziec dlaczego druga brama wejsciowa jest zamknieta a brama zamykajaca rynek od dziejacej nam drugiej polowy rynku jest otwarta na osciez caly dzien i cala noc Dlaczego zarzadca rynku nie dba o bezpieczenstwo tej targowicy Drugi tydzien brama jest otwarta i kto chce chodzi po niej i buszuje na terenie targowicy noca a patroli policji tam nie zobaczysz no bo i po co maja tam kontrolowac Prosze o wyjasnienie dlaczego takie sa zaniedbania i zabezpieczenia porzadne tej targowicy\nNapisał: Ewa dodano: 2020-05-26 22:56:24\nTV 30" 479 ZŁ, TV 50" 1399 ZŁEMI MODA MĘSKAMEDICUS - USG 4DNIE PŁAĆ ZA PRĄD!OBIADY NA WYNOS I Z DOWOZEM - EKOLEX TEL. 607110229GAZ BUTLA 45 ZŁDELIKATESY CENTRUM - GAZETKAOBIADY NA ABONAMENT 16 ZŁDO FORMY Z EFEKTEM!CZAS NA KLIMATYZACJĘ!WYGODNE ZAKUPY INTERNETOWEMERKURY REAKTYWACJA!GIEŁDA OGŁOSZEŃ


BOLSIUS Podgrzewacze zapachowe wanilia 30 sztuk - Bdsklep.pl - najniższe ceny, zakupy z dostawą do domu\nBDsklep.pl Chemia Odświeżacze Świece zapachowe BOLSIUS Podgrzewacze zapachowe wanilia 30 sztuk\nBOLSIUS Podgrzewacze zapachowe wanilia 30 sztuk\nProducent: Bolsius\tMarka: Bolsius\tBOLSIUS Podgrzewacze zapachowe wanilia 30 sztuk\nZapachowe podgrzewacze aromatyzują pomieszczenia. Wanilia należy do najpopularniejszych zapachów: z łatwością dostosowuje się do chwili i niesie słodką nutę, która nie przytłacza. Umożliwiają proste dozowanie zapachu - można palić jeden lub kilka jednocześnie. Dzięki temu są również doskonałe do małych pomieszczeń.\nBOLSIUS Podgrzewacze zapachowe wanilia 30 sztuk,\nBOLSIUS Podgrzewacze zapachowe żurawina 30 sztuk\nSzacunkowy koszt i czas dostawy produktu BOLSIUS Podgrzewacze zapachowe wanilia 30 sztuk:


CDC rozprowadzi peramivir bezpośrednio do szpitala po sprawdzeniu wniosku od licencjonowanego lekarza. Dostawcy usług medycznych i pacjenci rozważający stosowanie peramiwiru w ramach EUA muszą uważnie przeczytać Arkusz informacyjny Peramivir dla dostawców opieki zdrowotnej oraz Arkusz informacyjny Peramivir dla pacjentów i rodziców / opiekunów , aby ocenić ograniczony i wstępny charakter dostępnego bezpieczeństwa i skuteczności dane.2.3. Należy rozważyć alternatywne metody podejmowania decyzji terapeutycznych dla poszczególnych pacjentów ho...\nCzasem za bohaterów uważa się takie osoby, które bohaterami bynajmniej nie są. Typowym przykładem tego są różne formy miłości młodzieńczej, a szczególnie tak zwana adoracja, w której prawdopodobnie odgrywa też rolę rozwijająca się w tym czasie potrzeba seksualna (Baley, 1932, s. 96, Wald, 1960, s. 230). Adoracja taka może dotyczyć nauczyciela, aktora filmowego, działacza politycznego, każdego, kto chociażby z racji swej funkcji społecznej nadaje się do ubrania go w to wszystko, co młody człowiek chciałby w nim widzieć. Można by powied...\nOkolica prawego podżebrza, zwłaszcza miejsce rzutu pęcherzyka żółciowego, bywa w przypadkach raka pęcherzyka przeważnie bolesna. Wątroba, jeżeli nie ma w niej przerzutów, wystaje czasami nieco spod łuku żebrowego i jest wrażliwa. Jej brzeg bywa nieraz zgrubiały i twardy, zwłaszcza w miejscu rzutu pęcherzyka, zależnie od szerzenia się na nią nacieku rakowego pęcherzyk żółciowy w przypadkach raka w nim usadowianego jest niewyczuwalny albo wyczuwalny jako twór skurczony, o powierzchni nierównej, twardy wskutek nacieku rakowego i bolesny, rzad...\nObjawy. W związku z nieskomplikowaną czynnością pęcherzyka żółciowego, usadowiony w nim rak objawia się klinicznie zazwyczaj późno, nieraz dopiero na kilka miesięcy przed śmiercią. Pierwsze objawy raka pęcherzyka polegają na uczuciu bólu w prawym podżebrzu o charakterze kłującym, gniotącym lub w postaci kolki. Bóle tępe odczuwa chory podczas zginania się, ruchu, kaszlu, wysiłku fizycznego, nieraz gdy kładzie się na prawy bok. Zależą one od równoczesnego zapalenia pęcherzyka, zapalenia torebki wątrobowej w jego okolicy, zwiększenia c...


Sektor 3.0 - Crossweb\nIT, e-marketing, bezpieczeństwo, nowe media, monitoring\n30.05.2017 (wtorek) - 31.05.2017 (środa)\nRELACJA LIVE: http://sektor3-0.pl/live/\nRELACJA LIVE NA FB: https://www.facebook.com/sektor3.0/\nCo oznacza nadchodząca premiera technologii 5G? Jak budować wiarygodność organizacji w dobie „fake news”? W jaki sposób przygotować dobrą kampanię viralową? Jak używać wirtualnej rzeczywistości do pozyskiwania środków na działania? To tylko przykładowe tematy, którymi będą zajmować się uczestnicy Festiwalu Sektor 3.0, największego\nw Polsce wydarzenia poświęconego wykorzystaniu nowych technologii w działaniach społecznych. Spotkanie odbędzie się 30 i 31 maja w Warszawie. Weźmie w nim udział blisko 600 osób, w tym 70 krajowych i zagranicznych ekspertów od nowych technologii. Tegoroczne hasło przewodnie Festiwalu to „Shape your future”.\nWydarzenie rozpocznie się od mocnego akcentu międzynarodowego. Podczas sesji inauguracyjnej na scenę zostaną zaproszeni goście specjalni. George Zamka, astronauta NASA, podzieli się swoimi doświadczeniami związanymi z wykorzystaniem nowych technologii. Profesor Peter O. Gloor\nz Massachusetts Institute of Technology przedstawi najnowsze trendy technologiczne, z kolei Karen Graham z Idealware podpowie, jak przygotować organizację na wyzwania czekające w przyszłości - mówi Dawid Szarański, dyrektor Festiwalu.\nZ kolei po zakończeniu części warsztatowej uczestnicy Sektora 3.0 wezmą udział\nw międzynarodowej debacie. O roli i przyszłości nowych technologii będą rozmawiać, między innymi: prof. Junseok Hwang (Seoul National University, Korea Południowa), Kineret Karin (TechForGood, Singapur), a także Michał Dżoga z Intela oraz Michał Boni, poseł do Parlamentu Europejskiego.\nPodczas Festiwalu wręczona zostanie również nagroda Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności Sektor 3.0 w wysokości 40 tysięcy złotych. Otrzyma ją organizacja pozarządowa, która w sposób innowacyjny wykorzystuje nowe technologie w swojej działalności lub ma szczególne osiągnięcia dotyczące prowadzenia działań promocyjnych, badawczych czy edukacyjnych związanych\nz technologiami w trzecim sektorze. Chcemy nagrodzić dobre praktyki i dać czytelny sygnał, jak duże znaczenie przywiązujemy do praktycznego wykorzystania możliwości Internetu i nowych technologii w działaniach społecznych – mówi Dyrektor Programowy PAFW Radosław Jasiński.\nSektor 3.0 to nie tylko nazwa Festiwalu - to program Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności,\nw ramach którego organizacje pozarządowe wykorzystują najnowsze rozwiązania technologiczne w działaniach społecznych. W rezultacie funkcjonują sprawniej, docierają do większej liczby ludzi, a ich doświadczenia związane z nowymi technologiami inspirują innych do efektywniejszego działania. Za realizację programu Sektor 3.0 odpowiada Fundacja Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego. Więcej informacji: http://sektor3-0.pl/festiwal.\nIT , programowanie , startup\n#32 [Warszawa] Microservice development (with examples in NServiceBus)\n6th Carrots Birthday Meetup!\nIT , Networking\nWarsawJS Workshop #11 - React.js dla zaawansowanych


Anna Walulik - Książki | Dobreksiazki.pl\nKatechizm SP 6 Przemienieni przez Boga ćw w.2014 W\nZbigniew Marek SJ (red.) Anna Walulik\n12,50 zł 10,09 zł\nKatechizm GIM 3 Jezus prowadzi i zbawia NPP w.2014\n20,00 zł 13,95 zł\nPodręcznik do religii dla III klasy gimnazjum. Seria: W drodze do Emaus Podręcznik dla ucznia dostępny w wersji tradycyjnej (papierowej) lub elektronicznej (na płycie DVD dołączonej do zeszytu dla ucznia). Treści zawarte w podręczniku objaśniają istotę chrześcijańskiego rozumienia i wyrażania w życiu odpowiedzialności za siebie i swoje otoczenie. Autorzy położyli nacisk na to, by swoje wysiłki katechizowany łączył z pomocą niesioną mu przez Boga w sakramencie bierzmowania. Z tego powodu sakrament ten zostaje wyeksponowany jako działanie Jezusa Chrystusa mocą Ducha Świętego umacniające człowieka do "bycia odpowiedzialnym". W tym świetle zostaje objaśniana potrzeba ludzkiego wysiłku do rozwijania w sobie Bożego życia, które Jezus Chrystus ofiarowuje człowiekowi za pośrednictwem Kościoła i jego sakramentów. Ponieważ sam rozwój życia opartego na zasadach wiary może przyjmować bardzo różne postaci, zostają młodzieży podane charakterystyczne jego rysy, które nakreślił przed ludźmi w Modlitwie Pańskiej sam Jezus Chrystus. Treści przyporządkowane zostały dziewięciu grupom tematycznym. Każdą z nich rozpoczyna jednostka lekcyjna, której celem jest przybliżenie młodzieży Bożego patrzenia na sprawy ludzkiego życia. Zetknięcie się ze słowem Bożym ma nieść jej pomoc w nabywaniu umiejętności religijnego interpretowania spraw ludzkiego życia, które komentują postaci ze świata nauki czy kultury. Wiarygodności odpowiedzi udzielanych człowiekowi przez Pana Boga katechizowany może doszukiwać się w postaciach, które w swoim życiu odpowiedzialnie potraktowały Boga i Jego słowa. Do podręcznika został przygotowany zeszyt ucznia. Podręcznik zgodny jest z programem "Pójść za Jezusem Chrystusem" nr AZ-3-01/10. autorstwa Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski z 9 czerwca 2010 r. Nr dopuszczenia podręcznika AZ-033-01/10-KR-2/14 Data dopuszczenia: 13 stycznia 2014 r.\nBanasiak Agnieszka Łasek Leticja Anna Walulik\n10,50 zł 8,83 zł


Portal eGarwolin.pl 27/02/2019 14:31\nW nowej hali sportowej przy Szkole Podstawowej nr 5 w Garwolinie odbyła się uroczystość nadania obiektowi nazwy. Pomysł nazwy Hali Stulecia wiąże się z obchodzoną w ubiegłym roku setną rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości.\nUroczyste otwarcie i poświęcenie nowoczesnej hali sportowej przy Szkole Podstawowej nr 5 w Garwolinie odbyło się we wrześniu 2018 roku (Czytaj więcej>>>). Podczas uroczystości, dyrektor SP nr 5 Jacek Zowczak przyznał wówczas, że budowa hali sportowej przy Piątce jest spełnieniem marzeń. Zasugerował także, że w związku z otwarciem hali w setną rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości, obiekt mógłby nosić nazwę Hali Stulecia. Pomysł ten spotkał się z aprobatą uczestników ubiegłorocznej uroczystości i wywołał gromkie brawa.\nW hali przy Piątce trwa uroczystość nadania obiektowi nazwy. Po powitaniu gości odczytano uchwałę o nadaniu nazwy Hala Stulecia. W programie uroczystości przewidziano część artystyczną i mecz towarzyski oraz spotkanie okolicznościowe.\nPomysł budowy hali sportowej przy SP nr 5 w Garwolinie zrodził się w 2006 roku. Po opracowaniu koncepcji i projektu pełnowymiarowej hali, ze względów finansowych, realizacja inwestycji nie znalazła poparcia większości rady przez kolejne kadencje. Dopiero rada poprzedniej kadencji, kierowana przez przewodniczącego Marka Jonczaka przy poparciu burmistrza Tadeusz Mikulskiego, podjęła decyzję o budowie hali. Umowę z przedsiębiorstwem Rembud podpisano 23 sierpnia 2016 roku. Budowa zaczęła się we wrześniu. W 2017 roku miasto Garwolin otrzymało dofinansowanie inwestycji z Ministerstwa Sportu i Turystyki w wysokości ponad 2 mln zł. Całkowity koszt budowy wyniósł ponad 6 mln 400 tys. zł.\nGospodarze uroczystości dyrektor szkoły Jacek Zowczak i zastępca dyrektora Krystyna Antolak przedstawili historię powstania obiektu, a także dziękowali wszystkim zaangażowanym w powstanie hali.\nStulecie odzyskania przez Polskę niepodległości było ważnym okresem dla całego narodu, w tym również dla mieszkańców Garwolina. Pomysłodawcom nadania nazwy przyświecała chęć utrwalenia w pamięci roku jubileuszowego.\n– Niech Hala Stulecia w Garwolinie będzie katedrą demokracji. Niech będzie to miejsce, w którym wszyscy mieszkańcy miasta i powiatu znajdą przyczółek, w którym będą mogli rozwijać swoje zainteresowania. Niech będzie to miejsce tętniące życiem kulturalnym i sportowym. Niech duch zdrowej rywalizacji unosi się nad dachem hali. Niech z jej murów niech wyjdą olimpijczycy – życzyła burmistrz Garwolina Marzena Świeczak. Uchwałę o nadaniu nazwy hali odczytał przewodniczący Rady Miasta Jarosław Jaskuła. Później goście przecięli wstęgę.\nPodczas spotkania nie zabrakło części artystycznej w wykonaniu uczniów, zaś sportowych emocji dostarczył mecz rozegrany przez nauczycieli szkoły i radnych miasta. Przy gorącym dopingu publiczności reprezentacja szkoły wygrała z przedstawicielami miasta 3:2.\nHala sportowa przy SP nr 5 ma nazwę – Hala Stulecia komentarze opinie


Sołectwa – Urząd Gminy Biały Dunajec\nW skład gminy Biały Dunajec – liczącej ponad 7 tysięcy mieszkańców i 35,5 km kwadratowych powierzchni – wchodzi pięć sołectw: Biały Dunajec, Gliczarów Górny, Gliczarów Dolny, Leszczyny i Sierockie. Gliczarów Górny i Gliczarów Dolny to wsie położone na Pogórzu Spiskim, zaś Leszczyny i Sierockie znajdują się na Pogórzu Gubałowskim.\nCentrum administracyjne gminy. Pierwsze wzmianki na temat Białego Dunajca pojawiają się w 1564 r. Akt założycielski (lokacyjny) wsi Biały Dunajec został wystawiony piętnaście lat później – 23 lutego 1579 roku przez starostę królewskiego. Przez lata wieś była największą osadą na przedgórzu Tatr – aż do zaludnienia i usamodzielnienia się kolejnych miejscowości. Szybki rozwój Białego Dunajca nastąpił w okresie międzywojennym, kiedy to powstała fabryka tektury (1919 r.) i białodunajecka parafia (1938 r.). Ten wybuch społecznej energii po odzyskaniu niepodległości został szybko przytłumiony w mrocznych czasach okupacji niemieckiej. Jak w całej Polsce najwybitniejsi i najbardziej rzutcy przedstawiciele lokalnej społeczności zostali aresztowani, osadzeni w obozach, wielu z nich zginęło.\nLata powojenne to czas rozwoju instytucji kulturalnych, a także stopniowej zmiany charakteru miejscowości, odchodzenia od tradycyjnych zajęć ludności góralskiej, jakimi były pasterstwo i rolnictwo, na rzecz pracy w przemyśle oraz w coraz większym stopniu organizowaniu noclegów dla turystów. Przez pewien czas Biały Dunajec „specjalizował” się w przyjmowaniu grup kolonijnych; dzisiaj jego oferta jest znacznie bogatsza – działa tutaj wiele pensjonatów i hoteli, rozwija się sieć punktów gastronomicznych. Bliskość Tatr, Gorców, Pienin, Beskidów z Babią Górą, łatwość dojazdu do okolicznych stacji narciarskich i basenów z wodami geotermalnymi powodują, że Biały Dunajec z okolicami jest znakomitą bazą wypadową dla miłośników Podhala.\nGliczarów jest jedną z najpiękniej położonych wsi w paśmie Pogórza Spisko-Gubałowskiego, a dokładnie jego części zwanej Pogórzem Bukowińskim (inaczej Gliczarowskim) , rozciągającym się między doliną Białego Dunajca na zachodzie a doliną Białki na wschodzie Jego powstanie datowane jest na lata dwudzieste XVII wieku, kiedy starosta nowotarski Stanisław Witowski prowadził na Podhalu intensywną akcję kolonizacyjną, zakładając kilkanaście miejscowości. Zasadźcą wsi był Marcin Bafia, którego syn Andrzej otrzymał z rąk króla Jana Kazimierza przywilej na sołectwo w „Gleycarowie”.Wieś lokowana była na prawie wołoskim, co świadczy o tym, że jego pierwsi mieszkańcy zajmowali się głównie hodowlą owiec. Po drugiej wojnie światowej wieś została administracyjnie podzielona na dwie części: Gliczarów Dolny i Gliczarów Górny. Lata powojenne przyniosły ich szybki rozwój – zostały zelektryfikowane, zbudowano drogi, wzrosła liczba mieszkańców. Dzisiaj Gliczarów powoli traci swój rolniczo-pasterski charakter, stając się miejscowością turystyczną. Powstają tu wyciągi narciarskie, pojawiły się restauracje, pensjonaty i gospodarstwa agroturystyczne.\nLeszczyny są niewielką miejscowością położoną na wysokości 840 — 940 m n.p.m. pomiędzy Białym Dunajcem a Sierockiem. Pierwotnie stanowiły przysiółek Białego Dunajca. Pierwsze wzmianki o Leszczynach pochodzą z roku 1620, kiedy to osiedlił się tutaj gazda Bartłomiej Sikoń. Inne znane leszczyniańskie rody to Karciarze, Bukowscy, Lańdowie i Dziadkowcowie. Od roku 1980 Leszczyny stanowią samodzielne sołectwo. Zamieszkuje je około dwustu stałych mieszkańców.\nSierockie – wieś położona na Pogórzu Gubałowskim na wysokości 920-1010 m. n.p.m. Od południa graniczy z Bustrykiem, od zachodu z Czerwiennem, od północy z Bańską Wyżną, a od wschodu z Leszczynami. Sierockie posiada około pięciuset stałych mieszkańców. Ta jedna z najładniejszych widokowo wsi wierchowych na Podhalu dzieli się na następujące osiedla: Stos, Granatówka, Za Pasieką, Koziarowe Smrecki i Wielkie Pole. Pierwsze wzmianki o Sierockiem pochodzą z roku 1648, kiedy to wzgórze zasiedlili pasterze owiec. Nazwiska tych pionierskich osadników to Bobak (o przydomkach Koziar i Dudas), Strączek, Małkuch, Bąk oraz Kwak. Przez kilka stuleci Sierockie należało do gromady Zubsuche skupiającej cztery miejscowości: Ząb, Suche, Bustryk i Sierockie.