Archiwa Z pamiętnika młodego tłumacza - Tłumaczenia przysięgłe Poznań - Blog\nArchiwa Kategorii: Z pamiętnika młodego tłumacza\nW poprzednim wpisie pod tytułem „Tłumaczenia przy laptopie” pisałem o pracy w pozycji wymuszonej na przykładzie tłumaczenia pisemnego. Czytaj więcej →\nTłumaczenia przy laptopie, a zdrowie\nJak tłumaczyć przy laptopie\nTłumaczenia wymagają pracy w pozycji wymuszonej. Mowa tu oczywiście o tłumaczeniach pisemnych. Każdy pracujący dłuższy czas przy komputerze będzie obciążony tym w pewnej perspektywie. Czytaj więcej →\nWiatajcie, właśnie próbowałem dokonać rejestracji konta na portalu tłumaczeniowym i jaka mnie spotkała niespodzianka? Czytaj więcej →


A jeśli lepiej być nie może?: 2011\nYrsa Sigurðardóttir "Spójrz na mnie"\nPrzeczytałam, doskonała, niedługo dopiszę więcej.\nTutaj o wcześniejszych kontaktach z Yrsą i jej powieściami.\nNo, to obiecane dopisanie treści zasadniczej :)\nMargret (Magga), Berglind (Begga), Halli, Peturek, Einvardur, Josteinn, Grimheidur córka Thorbjörna, Bragi, Fanndis, Margeir, Ragna, Bjarki, Tryggvi, Sigridur, Glodis, Aegir, Fridleifur. To imiona użyte w książce, już dla nich samych warto się zanurzyć na kilka godzin w świat prawniczki Thory. Powieść "Spórz na mnie" zaczyna się od sceny z kotem który natknął się na :) ducha :) Potem opiekunka chłopczyka idzie wieczorem do swojej pracy, spełnia podjęte zobowiązanie mimo, że po drodze śmiertelnie potrącił ją samochód. No i mamy wstawki o duchach i zjawiskach niewytłumaczalnych a nawet egzorcyzmy. Akcja dobiega tematu najszerzej opisanego, niepełnosprawności fizycznej i umysłowej. Mamy tu autyzm, śpiączkę, padaczkę. Thora przeprowadza rewizję wyroku na chłopcu z zespołem Downa, a właściwie dopiero ją przygotowuje. A wszystko to we współczesnej Islandii borykającej się z katastrofą gospodarczą po upadku systemu bankowego, w tle bezrobocie, drożyzna niepewność, gigantyczne zadłużenia i bankructwa. Jednak całość jest w miarę optymistyczna, a już wątek Belli sekretarki może doprowadzić do łez, takich wywołanych śmiechem. Bella: "Ekspres (do kawy) zepsuty. Pękł. Musicie kupić nowy. Rzuciłam w niego telefonem. To jego bulgotanie doprowadzało mnie do szału." Książka jest tak świeżo napisana i prędziutko przetłumaczona, że jest w niej już wspomniany Facebook :) Poza tym wszyscy ciągle piją kawę, także ja tutaj i teraz, kawy w zasadzie niepijąca, zaparzyłam sobie filiżankę i pociągam, choć mocno wpływowa nie jestem. Islandia, tak, chcę. Tylko poczekam aż u nich ceny znormalnieją.\nArnaldur Indriđason "Głos"\nPrzeczytałam, wkrótce więcej o "Głosie". Obrazek na okładce jak z blogu Pendragona :)\nTUTAJ i TUTAJ o poprzednich powieściach Arnaldura.\nSzkoda, że nie znam islandzkiego i muszę czekać miesiącami na tłumaczenia kolejnych tomów.\nObiecałam, wklejam zaległy tekst:\nErlendur, Elinborg, Sigurdur Oli, Sindri, Halldora, Gudlaugur (Gulli), Ösp Reynir, Finnur, Bergthora, Valgerdur, Addi, Baldur - to imiona z tej książki, cudne, nieprawdaż? :)\nUpolowałam w bibliotece wśród nowości piątą powieść Indridasona, trzecią przetłumaczoną na polski, niecierpliwie czekam na kolejne, a także na dwie pierwsze, zaległe, niech ktoś się wreszcie zabierze do roboty i nadrobi, my tu CZEKAMY!!!\nWpasowałam się przypadkowo w okres przedświąteczny z lekturą, czytałam kilka dni przed wigilią, prawidłowo, jak się okazało, akcja toczy się w ciągu kilku dni przed Bożym Narodzeniem, takie zbiegi okoliczności lubię.\nJuż na dzień dobry wpadamy w klimat specyficznego poczucia humoru policjanta oraz lekarza sądowego, z których jeden na widok martwego mężczyzny w stroju Mikołaja podśpiewuje sobie "Dzyń dzyń dzyń" a drugi pyta o renifery. Arnaldur wspaniale kontrastuje współczucie i doskonałą obojętność. Indridason łamie schemat typowego śledztwa, gdzie zbiera się grupa dochodzeniowa, na zebraniu rozdzielane są zadania, wymieniane są informacje i przypuszczenia. Erlendur tym razem instaluje się w miejscu popełnienia przestępstwa, dosłownie, wynajmuje pokój w naznaczonym zbrodnią hotelu. Z tej bazy od niechcenia, ale nie bez zaangażowania, prowadzi śledztwo posilając się przy hotelowym szwedzkim stole, tamże umawia się na randki. Co więcej, tam przychodzą do niego osoby na rozmowy i przesłuchania, łącznie z aresztantem. Regularnie odwiedza go córka. Wszyscy dopytują się o co chodzi i kiedy znów wróci do domu i zacznie "normalnie" funkcjonować. Bo przecież nadchodzą właśnie święta. Nad postępowaniem unoszą się zwiewnie dźwięki "Ave Maria" Schuberta wraz z melodią wysnuwaną chóralnie przez młode chłopięce aparaty głosowe. Podobał mi się motyw wyobcowanych samotników tylko pozornie biorących udział w życiu społecznym, znajdujących się w okresie okołoświątecznym w szczególnie niezręcznej sytuacji ("święta są dla ludzi szczęśliwych"). A w tle znowu narkomania i znowu zaginieni.\nSię przyzwyczaiłam i bardzo tęsknię do ciągu dalszego.\nStieg - konsekwencje niewłaściwego wyboru prezentu urodzinowego\nEva Gabrielsson i Stieg Larsson to znajomość trzydziestodwuletnia. Eva dwa razy odchodziła od Stiega. "Żyli" wspólnie około trzydziestu lat. Po śmierci Larssona została z mieszkaniem nabytym na spółkę i ze wspomnieniami. No i z ubezpieczeniem na życie. Miliony po złożonym do wydawnictwa rękopisie "Millennium" odziedziczył ojciec Siega i jego brat. Stieg napisał, złożył i wdrapawszy się na siódme piętro (winda była zepsuta) zszedł był na zawał. Eva chciała mu na nadchodzące 50 urodziny ufundować wspólnie z rodzeństwem pakiet badań lekarskich, ale ostatecznie wręczyli mu dvd. Eva ma żal i pretensję. Głęboki, zapiekły żal, na pograniczu nienawiści. Do wszystkich "nieprzyjaciół". Dlatego napisała to wspomnienie o wspólnym życiu. Bo nadal próbuje odzyskać część należnego jej wynagrodzenia za dzieło życia Stiega.\nMały Larsson wychowywał się z dziadkami w drewnianej chacie pod lasem. "Mieli jeden pokój i kuchnię, nie było tam ani wody ani elektryczności, ani toalety (...). Cały system ogrzewania stanowiła opalana drewnem kuchnia (...). Zimą temperatura na dworze spadała nawet do -37 stopni Celsjusza, a w ciągu dnia światło pojawiało się najwyżej na pół godziny. W takie dni Stieg wędrował do szkoły na nartach biegowych i przy blasku księżyca." Po śmierci dziadka wyrwany brutalnie z łona natury i ciepła kochającej się, zżytej rodziny zamieszkał w mieście z rodzicami. Obcymi w sumie rodzicami. Miasto też było obce. Trudne przejście. Rozumiem trochę jego trudności z przystosowaniem się. Wychowywałam się nie na wsi co prawda, ale w podmiejskich warunkach, każdego roku dzieciństwa przez kilka miesięcy nie schodziłam niemal z drzew rosnących w sadzie :) Dziczałam sobie do czasu wyprowadzki do "osiedla w mieście". Koszmar, nie przystosowałam się w pełni do teraz.\nNie rozumiem, dlaczego we współautorstwo książki została wplątana jakaś Francuzka i musiałam wspomnienia Szwedki o życiu w Szwecji ze Szwedem czytać w tłumaczeniu z francuskiego. Przecież Eva sama jest osobą piszącą, wspomina nawet o swoim dużym wkładzie do powieści Larssona: "Czysty przypadek sprawił, że to Stieg, a nie ja, wykorzystał wszystkie te elementy tworząc z nich literaturę". W miarę czytania coraz więcej mnie denerwowało, coraz mniej mi się podobał sposób w jaki Eva opisywała życie ze Stiegiem. Wspomnienia są niespójne, chaotyczne, niektóre wydarzenia są opisywane dwukrotnie, brak ciągłości, nic z niczego się nie wywodzi, nic z niczego nie wynika. Logika wydarzeń jest jakby pozorna. Moim zdaniem książka jest nie do końca wiarygodna, odnoszę wrażenie, że została napisana, by coś udowodnić. Czułam lekkie zażenowanie. Zamurowało mnie przy rytuale nio, mściwym przeklinaniu "wrogów". Nie podobają mi się też sprzeczności w tekście. W jednym miejscu na przykład pisze, że bardzo rzadko żeglowali, w innym miejscu następują opisy licznych wielodniowych wypraw żeglarskich, na łodzi własnej lub wynajętej, odbywanych regularnie co roku. Wyprawy odbywali na jesieni, bo poza sezonem jest taniej, później Eva pisze, że jak zawsze w sierpniu. Według Evy byli ze Stiegiem niezbyt zamożni, na nic nigdy nie mieli czasu, bo pracowali, nie mieli na życie. Ale regularnie wynajmowali domki letnie na wysepkach, kupili dużą łódź, bardzo często bywali w Londynie, odwiedzili Grenadę (Karaiby) no i kupili mieszkanie. Zawsze mnie zadziwia skandynawskie rozumienie ubóstwa. Stieg pół roku ciężko pracował w tartaku by zarobić na półroczną podróż do Afryki. Znowu mam wizję przełożenia sytuacji na polskie warunki - na co można odłożyć u nas po półrocznej harówce w tartaku?\nCzwarta część Millennium. Jasne, że chciałabym przeczytać. Tyle, że jest niedokończona i nie wiadomo gdzie w ogóle się znajduje. Eva opisała treść tego czwartego tomu, co jest absolutnym idiotyzmem, tego się po prostu nie robi!\nKiedyś na szczęście obejrzałam "Rashomona" Kurosawy i jakoś tak wynurzenia Evy brzmią mi jak fałszywe zeznanie przed sędzią na rozprawie. Może się czepiam, ale jakoś to wszystko się kupy nie trzyma. Męczyłam się czytając tę książkę, z kąta w którym się zaszyłam z lekturką weekendową co chwilę rozlegały się jęki i okrzyki zniechęcenia. Biografię Larssona pozostaje chyba odczytać z jego trzech wydanych powieści, patrząc poza słowa. Bo "zeznania" strony pokrzywdzonej przy podziale spadku niestety nie są dla mnie zbyt wiarygodne. Bije z nich zła energia. W przeciwieństwie do samej "trylogii" autorstwa, co jest dla mnie po ostatniej lekturze tym bardziej oczywiste, samego i wyłącznie Stiega.\ntytuł oryginału: MILLENNIUM, STIEG ET MOI\nAutor: xbw o 17:11 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: książki, literatura francuska, literatura szwedzka, Stieg Larsson\n(A thousand days in Tuscany)\nKsiążkę przeczytałam już jakiś czas temu, ale pamięć o niej cały czas mnie nie odpuszcza, muszę o niej napisać. Pierwszą część - "Tysiąc dni w Wenecji" - opisałam częściowo TUTAJ. Była lekka, łatwa i przyjemna, do "przelecenia" w mgnieniu oka. Nastawiłam się na równie łagodne przepłynięcie przez kontynuację i nadziałam się, bo ta powieść to niemal traktat filozoficzny, naszpikowany niezliczoną ilością praw i prawd życiowych, niezwykle trafnych i mądrych. Książki te są (obie), w warstwie fabularnej, o losach Amerykanki, która pokochała Włocha, Włochy, włoską kuchnię i odwróciła swoje życie do góry nogami podejmując szereg "rewolucyjnych" życiowych decyzji. Bohaterka zwana Chou pichci, żyje, gotuje, pisze, żyje, piecze, żyje, jest szczęśliwa, a wszystko to na toskańskiej prowincji. Wielokrotnie dziwiłam się natrafiając w książce na moje własne poglądy i świeżo odkryte "prawdy", wnioski, do których doszłam dawno lub dopiero co.\nFernando i Chou w wynajętej "stajni" przystosowanej na potrzeby mieszkalne prowadzą sielski żywot, budują piec do pieczenia chleba, organizują wyprawę nad Tybr po kamienie rzeczne do budowy podwórkowego rusztu pod "kociołek", asymilują się z lokalną społecznością, biorą udział we wspólnych zbiorach winogron i fig. Czytając "Tysiąc dni w Toskanii" śniłam (dosłownie!) o sadach przepełnionych drzewkami uginającymi się od zatrzęsienia dojrzałych w słońcu owoców :) Jak wiele osób marzy o takim sielskim, prostym, zwykłym życiu, a jak niewiele się na nie decyduje. Ciekawe - dlaczego?\nAutor: xbw o 12:59 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nPo festiwalu w Dusznikach przerzuciłam się na Staropolankę.\nAutor: xbw o 16:18 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Duszniki Zdrój, zdjęcia\ntraktorem przez step\nTulpan to imię dziewczyny, Tulipan. Jest też taki film Sergeia Dvortsevoya, kazachskiego dokumentalisty, który postanowił nakręcić fabułę. Filmu nie widziałam jeszcze w całości, ale urzekła mnie scena, kiedy dwóch facetów jedzie starym traktorem przez kazachski step, pustkowie po horyzont, płasko, jedynym urozmaiceniem stado wielbłądów, a z głośników (?) na maksa leci Boney M. Kiedy na to patrzę rozkładam się na atomy i okrążam w postaci rozproszonej kulę ziemską w całkowitej jedności z kosmosem ;)\nKiedyś oglądałam w TV wywiad z Dvortsevoyem, nadzwyczaj interesujący człowiek, bardzo "mój".\nTUTAJ TA SCENKA :) (od 4:00)\nkolejna przeczytana Gavalda - "Pocieszenie"\nO pierwszej przeczytanej książce Anny Gavaldy pisałam TUTAJ. Skonsumowałam dwukrotnie i na dodatek poszłam do kina na ekranizację (chyba niepotrzebnie), przeczytałam jeszcze zbiór jej opowiadań i kiedy w bibliotece wpadło mi w ręce "Pocieszenie", zgarnęłam pazernie i pognałam do domu czytać, co skutecznie wyłączyło mnie ze społecznego funkcjonowania na trzy dni, Ukasz świadkiem.\nO czym? Współczesny architekt, lat 47, Paryżanin sercem i duszą, w czasie niewypełnionym pracą rozczula się nad sobą. Że nie ma kobiety, bo ta z którą dzieli łóżko, to już nie to. Że nie ma dzieci, a jedynie córkę współspaczki. I że w ogóle jakoś nie bardzo, jakby niewłaściwy kierunek obrał. I toczy się tymi nieszczęsnymi koleinami, brnie dalej, choć stawiają wyraźnie coraz silniejszy opór. Inercja. Ma świadomość sytuacji, choć nie do końca, ale nie podejmuje sam z siebie żadnego działania. Dopiero kiedy umiera mu osoba bardzo bliska, najważniejsza, ale niewidywana od lat, do której miał nieuregulowany, sprecyzowany jedynie podświadomie, stosunek emocjonalny, zaczyna się powoli przełamywać. Źle się dzieje w jego życiu? No to może już pora, by zrobić coś poza schematem? Fajne postanowienie, ale niezwerbalizowane. Przechodzi do fazy czynów dopiero, kiedy przejeżdża po nim furgonetka. Swoją drogą, ciekawy mechanizm punktu zwrotnego, wyraźnie namacalny kopniak w tyłek od losu, bez niego często ani rusz, prawda? Przez pierwsze sto stron bohater gmera we własnym wnętrzu, potem przez dwieście stron przeżywa śmierć Anouk i wspomina wspólne chwile, co w końcu staje się męczące i nudne, na szczęście wtedy dochodzi do zwrotu i powieść dopiero teraz tak naprawdę zaczyna wciągać na sto procent. Charles zaczyna podejmować decyzje, szalone, ale nareszcie właściwe. Wyjeżdża z Paryża i "zupełnie przypadkiem" trafia do uroczego dzikiego wiejskiego zakątka, z lamą, kózką, kurami, kotami i brzydkimi psami, zaludnionego gromadką uroczych dzieciaków, skąpanych w pobliskiej rzece i w szczęściu, radosnych i w zasadzie już beztroskich. Od tego momentu już nie sposób się od kolejnych stronic odkleić, bo na scenę wkracza kobieta i nic już nie jest takie, jak było. Zaczyna się długa bajka, do której ma się ochotę przedostać, choć wiadomo, że jest fikcją.\nPrzy najbliższej wizycie w bibliotece poszukam jej kolejnych książek, zdaje się, że zostały mi jeszcze (tylko) dwie. Bardzo obiecująca sytuacja - wpadnięcie na trop współczesnego młodego autora. Można oczekiwać z przyjemnym dreszczykiem niecierpliwości na kolejne napisane, wydane i przetłumaczone utwory.\nEtykiety: malarstwo, plakat\nNie mogę się wydostać z kręgu słowa pisanego. Jadę busem przez Polskę wschodnią, a jest tak, jakbym książkę czytała. Radio nadaje tanecznie. "Relax, take it eeasy". Za szybą przesądni młodzi mężczyźni, idą we dwóch z głębokim wózkiem, w środku dzieciątko, przed nimi przeszkoda w postaci znaku drogowego wspartego na dwóch słupkach, coś w rodzaju bramki na chodniku, chłopaki zamiast przejść pod nią, manewrują wózkiem, z inicjatywy młodszego. Fakt, pamiętam z dzieciństwa, nie przechodzić, omijać, czemu? Na wszelki wypadek. Taki lokalny czarny kot. Wsiada para młodych, on kupuje bilet u kierowcy, sporo wolnych miejsc w malutkim busiku. "Siadamy?" - pyta ona błyskotliwie. Dochodzi mnie "zapach" kanapki z jakimś niemiło emanującym mięsiwem, fuj fuj. Nasycony chłopaczek po konsumpcji sięga do plecaka. Niektóre fragmenty życia są nadzwyczaj przewidywalne. Na pewno wyjmie napój słodzony gazowany i usłyszę odgłos otwierania. Wyjmuje butlę 1,5 litra i słyszę przez minutę dyskretne "sssssss". "Uuuuuuuuuuu....... Barbra Streisand!". Chyba potańczę. "It's a beautiful live, ooooo". Ooooo. Melodyjki coraz bardziej skoczne, młody kierowca. Pląsam w wyobraźni, przypięta do fotela pasem bezpieczeństwa. Brykam w parze z wyimaginowanym partnerem. I wspominam deptaną kilka godzin wcześniej trawę w już nie moim ogródku. I zrywane i zajadane bezwstydnie winogrona, także już nie moje, choć sadzone jeszcze przez mojego ojca. Jest dziwnie. Zasypiam i budzę się już w Warszawie, jak dobrze wrócić.\nAutor: xbw o 20:17 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: muzyka, podróże, proza życia\no wykonawcach festiwalu, dzień ostatni\nDrugi kontakt na żywo z młodym pianistą, wcześniej w "Lutosławskim" słyszałam Marcina w I koncercie fortepianowym Liszta, grał świetnie, szkoda tylko, że krótko (koncert trwa 16 minut). Teraz miał być Chopin. Wystąpienie mnie nie porwało, Koziak grał czasami za delikatnie, do przesady, nawet w momentach wymagających zdecydowania. Zaczął od nokturnu i było dobrze, potem scherzo było zbyt delikatne, ballada w miarę i polonez As-dur, ten słynny, też nie najlepiej. Myślałam, byłam prawie pewna, że będzie ciekawiej, piękniej. Marcin zagrał ciekawostkę, "Preludium i Nokturn na lewą (tylko) rękę" Skriabina, słuchałam już wcześniej na YT, ale ta wersja koncertowa też była dziwna. Potem była fantazja Liszta na temat mozartowski, do której jakoś nie mogę się ciągle przekonać. Znowu te oczekiwania. Ale chłopak jest bardzo miły i sympatyczny, to absolutnie nie ulega wątpliwości. Może brak mu po prostu pewności siebie?\nJakoś tak los mnie z nim dość często stykał ostatnio... Niedawno w Łazienkach Królewskich zagrał dwa polonezy, Chopina i Zarębskiego, siedziałam w drugim rzędzie zachwycona i po koncercie podeszłam porozmawiać chwilkę. Potem były Duszniki, po Marcinie spory kontrast, więcej witalności i energii, poweru :) Cykl Schumanna ciekawy, no i znowu, teraz już mój ulubiony, polonez Zarębskiego. Po koncercie znów można było zamienić słówko. A wieczorem się złożyło, że po raz kolejny sobie mogłam z finalistą KCh dłużej pogawędzić... Następnego dnia rano, kiedy wyjeżdżałam z festiwalowego miasteczka, wędrując z walizeczką w stronę przystanku, natknęłam się na pana Pawła, także z walizeczką :) Już po pierwszym wysłuchaniu na żywo gry Wakarecego odpłynęły jakiekolwiek wątpliwości, czy słuszny ten finał. On naprawdę jest bardzo dobrym i rozwijającym się pianistą. Słucham sobie akurat 2. koncertu Chopina, tego mniej popularnego f-molla, Paweł Wakarecy grał ten utwór w październiku na konkursie, a zapytany, dlaczego, nie jak wszyscy, e-moll, odpowiedział, "bo jest piękny". Doświadczam i przyznaję rację.\nNajlepszy koncert Daniila ze wszystkich na których byłam osobą swoją, w sumie czterech. Chłopak się wyraźnie rozwija. Dostał ogłuszające brawa, najgłośniejsze z osiemnastu dusznikowych koncertów. Nie milkły długo, aż po piąty bis, Rachmanianę. Koncert Daniila nie był JAK spełnienie marzeń. BYŁ spełnieniem marzeń. Nikt nie pozostał zawiedziony, rozczarowany, chłopak dał z siebie sto procent, Campanella + Mefisto Walc to najlepsze utwory z koncertu, jeden po drugim powalały, masakrowały, wgniatały w fotele, nie było siły by wstać i wyjść na przerwę... To było big bara boom, fajerwerki w pozytywnym znaczeniu, ukoronowanie, wisienka na torcie tegorocznego festiwalu. Wszystkie utwory były bardzo "Daniłowe" grał je "po swojemu", jak czarodziej, który dotknął fortepianu i zaczarował go i od tej pory instrument wydaje tylko dźwięki według życzenia, zaczarowane i oczarowujące publiczność, czyste, perełkowe, szemrzące. Bo nawet wściekłe diabelskie momenty Mefisto też czarowały, publika była zahipnotyzowana, w transie. Campanella idealna, bezbłędna, porywająca, mam wrażenie, że tak dobrej wcześniej jeszcze nie zagrał. Daniil zadowolony, uśmiechnięty, szczęśliwy, kłaniający się co chwilę z ręką na sercu we wszystkich kierunkach, z charakterystycznym wyrazem twarzy, z mokrymi potarganymi włosami. I cały czas utrzymuje kontakt z publicznością. Po przerwie - mazurki zagrał cudnie jak zawsze, takie chopinowsko-daniłowe perełeczki. Etiudy zagrał po swojemu i nie wiem już czy wolę jego wykonanie czy Geniusasa. Boję się się etiud 10 i 12, zwłaszcza po diabelskim walczyku. Szczęście, że Prokofiewa nie wmanewrował do tego zestawu.\nDla mnie w Daniile fascynujące jest to, że on się tak błyskawicznie rozwija, rozszerza repertuar, dołącza ciągle nowych kompozytorów i kolejne nowe utwory w tempie błyskawicznym. Jak dobrze posłuchać w jego wykonaniu także Bacha, Beethovena, Schuberta, Schumanna. No i f-molla (to wkrótce). Poza tym - czekam na Rachmaninowa, nieustająco.\nEtykiety: Daniil Trifonov, Duszniki Zdrój, Fryderyk Chopin, koncert, muzyka klasyczna, Paweł Wakarecy, plakat, relacja\no wykonawcach festiwalu, dni kolejne\nPrzesympatyczna młoda Włoszka z rozbrajającym uśmiechem zagrała całkiem porządny koncert, wyglądała uroczo, grała dobrze, czegóż chcieć więcej. Nie było fajerwerków, nie było rozczarowania, zagrała ciekawie zgodnie z oczekiwaniami. Chopin był zagrany "akurat" i nawet polonez As-dur zdaje się że bezbłędnie i wzorcowo. Najładniejsze chyba były utwory na bis, których to tytuły Leonora własnoręcznie, na skrawku koperty, dla nas po koncercie zanotowała.\nZa moich młodych lat Marek Niedźwiedzki lansował w Trójce takiego pana grającego niesamowicie wolne kawałki, Elvisa Costello, specjalnie dla grupy odbiorców którą nazywał klubem nudziarzy. No bo pan Elvis przynudzał, ale robił to cudnie i miał spore wierne grono odbiorców.\nPiemontesi też przynudzał i to się podobało! Jego grę próbowałam zobrazować A. jako "plum" - ... - cisza - ... - "plum". Dźwięków w czasie jego koncertu było stosunkowo niewiele i gęstość ich padania też nie była duża. Już na początku nastąpiło przetasowanie w stosunku do wydrukowanego programu, pianista zaczął od sonaty Janacka, której druga część nosiła tytuł "Śmierć". Grał cudnie, czysto, a na słuchaczy padał jakiś cień od tej muzyki, trochę ciężki, trochę smutny, ale mimo wszystko piękny. Preludium cis-moll i dwa mazurki op. 59, były niesamowicie nastrojowe, jakieś takie nieobecne. Potem sonata Beethovena A-dur op. 101 i przerwa, a po niej sonata A-dur 959 Schuberta, całość w jednym sosie, w innym wymiarze, w innej czasoprzestrzeni, na zwolnionych obrotach, w krainie gdzie czas nie ma znaczenia. Jeśli ktoś był zmęczony, spokojnie mógł podrzemać... Dość rzęsiste brawa były chyba jedynym elementem kontrastu w całości tego wydarzenia. Co prawda Piemontesi nie jest Rosjaninem, ale jeśli kiedyś natknę się na jego nagrania, z przyjemnością i zainteresowaniem wysłucham, a może nawet pewnego dnia poszukam sama z siebie, jeśli będę akurat we "Franceskowym" nastroju.\nMistrz prowadzący w Dusznikach kursy mistrzowskie dał koncert w kościele, w pięknym bogatym wnętrzu z amboną-wielorybem. Słuchacze jeszcze przed pierwszym dźwiękiem koncertu byli wprowadzeni w odpowiedni nastrój. Liszt, tylko, ale ten spokojny, liryczny, poetycki, nastrojowy, melancholijny, uduchowiony, nawet wzniosły. Sam tytuł wymowny "Harmonies poetiques et religieuses". Można było unieść się ku niebiosom, popłynąć przez chwilę na obłokach ku wieczności...\nMłodziutka sympatyczna długowłosa dziewczynka, trochę jak rusałka, grała muzykę, która do mnie w większości nie trafiała. Prawdopodobnie grała dobrze czy nawet bardzo dobrze, przynajmniej większość utworów. Strasznie podobały mi się fragmenty 2. sonaty Prokofiewa i Szeherezada Szymanowskiego. Polonez-fantazja z lekka poturbowany nie mógł się podobać, Ola próbowała go zagrać jakoś dziwnie. Gabaidulina to już muzyka współczesna i trochę ciężko mi było wysłuchać utworu w całości. Absolutnie nie jest kandydatką na konkurs chopinowski, ale już do konkursu Czajkowskiego może śmiało za jakiś czas startować. Życzę Oli sukcesów i będę się starała bardziej zaprzyjaźnić z jej interpretacjami, bardziej zrozumieć a może i polubić, o ile nie będzie porywała się na Chopina.\n10 marca tego roku w Filharmonii Narodowej miałam okazję dać się oczarować Lukasowi dokładnie tym samym programem, więc w Dusznikach miałam powtórkę, 24 etiudy i sonata h-moll Liszta. Okazało się, że 7 sierpnia Lukas nagrał dla DUX komplet etiud i nareszcie będzie płyta! A 29 lipca w Muzycznych Ogrodach wysłuchałam na żywo sonaty h-moll w wykonaniu Rosjanina Jury Margulisa. Na Geniusasa i jego festiwalowy program czekałam prawie tak bardzo jak na Daniila, ciekawa porównań. I kiedy chwila nastała zastygłam i ucieszona jak dziecko trwałam sobie w zaczarowanym świecie Chopina, Liszta i Geniusasa, zamieniłam się w zbiór atomów i przemieszałam z atomami muzycznej energii, którą wysyłał w eter Lukas. Kiedy doszło do "najpiękniejszego tematu Chopina" czyli etiudy trzeciej w pierwszym cyklu, młody artysta "zamknął obwód", odwrócił głowę, skulił się w sobie, wtulił głowę w ramiona i w wielkim natchnieniu snuł melodię. Lukas koncentrował się maksymalnie, grał na sto procent możliwości, nie odpuścił ani na moment, zapadał się gdzieś w głąb siebie i stamtąd czerpał i nam dawał. A publika jak w transie, nikt nie pozostał obojętny, ludzie się kiwali, zwijali w kłębek, zamykali oczy, jakaś zbiorowa hipnoza, było cudnie. Zrobiłam rundkę wokół Dworku Chopina, w cienkiej bluzce, nie zważając na zimno, nie czując i nie zauważając go. Pewnie mogłabym przez jakiś czas służyć za agregat prądotwórczy Jak zwykle w takich momentach wzruszam się na wspomnienie geniuszu Chopina, bo gdyby Fryderyk nie skomponował, to by Lukas nie zagrał. Po przewie spędzonej między innymi w towarzystwie zachwyconego Pana Redaktora Z PR i TVP idziemy na dobicie. Sonata. Dobił, dopełnił. Sekwencji wzruszeń ciąg dalszy. Otworzyłam się na przekaz całkowicie, wchłaniałam oczami, uszami, każdym porem skóry. I bisy, pierwszy leciutki, króciutki, prościutki, dwa kolejne i czwarty porządny długi solidny pożegnalny bis, zdaje się, że Rachmaninow. Jakby tego wszystkiego było mało, w garderobie przy autografach podeszłam do Geniusasa bliziutko, by się o coś zapytać (między innymi język z wrażenia mi się poplątał i zamiast e-moll wyszło mi e-mail ), i olśniło mnie, jaki on jest piękny! Nie na zdjęciu, nie z pewnej odległości, ale tak z pół metra. Buzia kawa z mlekiem, dorodny, normalnie Dorian Gray. Opalony, zadowolony, zdrowy, wypoczęty (nawet po TAKIM koncercie śladu zmęczenia), spokojny. Wzięłam autograf dla K. - i kolejne zaskoczenie, jaki skromny podpis, bez rozmachu. Rozbroił mnie kompletnie. Lukas to ideał, perfekcja, koncentracja, skupienie, zaangażowanie, dojrzałość. Mądrość i rozwaga. A wszystko w ciele wesołego, rozbrykanego, imprezowego dwudziestojednolatka...\nPrzy wejściu na salę otrzymaliśmy niespodziewanie karteczki z nowym repertuarem dość znacznie różniącym się od zapisanego w programie. Zdarza się. Na szczęście rozpoczął moją ukochaną sonatką Scarlattiego. Eduard urodzony na Syberii, znany mi był z konkursów Rubinsteina i Czajkowskiego. Bach Kunza głośny ale interesujący i zajmujący. I nagle, jakoś strasznie szybko, przerwa. Potem trochę hiszpańskiej muzyki (Isaac Albeniz) i nokturn Paderewskiego, Rachmaninow i Liszt, jeden bis chyba tylko i koniec, najkrótszy koncert festiwalu, 1.45. W garderobie zapytałam, czemu tak krótko, odpowiedział, że jest w trakcie trasy koncertowej, zaraz ma następny występ i jest bardzo zmęczony. Kiedy powiedziałam, że z grupą znajomych oglądaliśmy jego występy on-line w obu konkursach, ucieszył się! Jego urok osobisty - niesamowity, uosobienie wdzięku, niewinności i słodyczy. Kunza warto posłuchać. I warto na niego popatrzeć z bliska :) W najbliższych planach mam ponowne przesłuchanie jego nagrania z obu konkursów, zdecydowanie z wizją.\nWedług programu cała pierwsza połowa koncertu miała być chopinowska, hurra! I znowu zaczyna od nokturnu. Usypiające. Czy naprawdę nie można zaczynać koncertów od czegokolwiek innego? Jest późno, zasnę chyba. Dalej barkarola, coraz lepiej, Lugansky uwziął się by takich jak ja, chodzących spać z kurami, ukołysać do snu. Ale nie, barkarola idealna, preludium też, scherzo super, i polały się łzy czyste rzęsiste, nie tylko me ale i sąsiadów, chlipali równo wszyscy, młodzi i starsi, obu płci. Kolejny nokturn. Trzeba będzie uzupełnić płyny. Po to tu jesteśmy, tego pragnęliśmy, czerpiemy garściami, Luganski spełnia oczekiwania, obdarowuje szczodrze. A kiedy doszło do ballady nr 4 coś się zmieniło, bardzo wyraźnie. Nie było już idealnie i wzorcowo, było inaczej, eksperymentalnie, ciekawie, niespodziewanie, pianista zaskoczył, odstąpił od "słusznej interpretacji". Dawka wrażeń za duża, robię rundkę wokół dworku dla ochłonięcia. Przychodzi mi do głowy, że mogłabym tego pianistę bardzo bardzo polubić... Niebezpiecznie... Po przerwie tylko Liszt i to mnie ratuje, zauroczenie Luganskim oddala się na bezpieczną odległość. Przez chwilę jest głośno, ale potem już umiarkowanie i lirycznie, zaczynam coraz bardziej wstępować na ścieżkę lisztowską. Przy "Zamieci" staje mi przed oczami "Gorączka złota" Chaplina, książki Curwooda i omiata mnie jakieś ogólne wrażenie z kina niemego. Kolega J. opowiadał nam, jak kiedyś, przed wielu laty, ta melodia śniła mu się i do dziś nie wiedział, co to. Jeszcze tylko trzy subtelne bisy (Rachmaninow?), nieudana próba uchwycenia na zdjęciu jego głębokiego spojrzenia (jak na zdjęciu z Programu), autograf for Agneszka i jakoś tak dziwnie emocje się ulotniły.\nWyszła do nas w pięknej czerwonej sukni. Nadzwyczaj sprawnie poradziła sobie z aż sześcioma kompozytorami, nic dziwnego, repertuar przygotowała już na konkurs Rubinsteina w Tel-Avivie i na konkurs Czajkowskiego. Nie doszła do Finału (osiągnęła jednak Etap II), a w Moskwie osiągnęła drugą turę II Etapu. Scarlatti i Haydn zagrani pięknie, pewnie, melodyjnie, harmonijnie, stylowo. Wariacje Schumanna dane nam było wysłuchać dwukrotnie, wcześniej na nocnym koncercie o nazwie Nokturn, prosto z lotniska niemal, a leciała z USA. Potem był Cesar Franck i ciekawy utwór "Preludium, Chorał i Fuga", który zaczyna się niewinnie, a kończy jak Wagner grany przez Juliannę. Rachmaninow - Etudes-Tableaux 12 i 6 super! Tocatta Prokofiewa bum bum i na koniec dwa dość subtelne bisy. Sarę polecał kolega B., wysłuchałam więc ze szczególną uwagą, technicznie ładnie, przekaz, kontakt był, ona nadawała, ja odbierałam. Podobało mi się. Postanowiłam sobie słuchać więcej Prokofiewa.\n19 rapsodii węgierskich Liszta zagranych non stop jawiło się przerażająco. Okazało się, że będzie niespodzianka i artysta zagra w cyklach z dwoma przerwami po dziesięć, nie więcej!, minut. No i kolejność nie będzie oczywista, bo najpierw nr 5, potem 2, 4, 1, 3, 6, przerwa, potem 12, 11, i tu się pogubiłam, łatwiej zapamiętać liczbę Pi po przecinku. Pianista wyszedł na scenę z panią, zdaje się, że była nią Yumi Palleschi, uczestniczka kursu mistrzowskiego oraz z wielkim plikiem nut. Znaczy się, będzie przekładanie. Obok pokaźnego stosiku ściąga, w jakiej kolejności. Było piknie, publiczność nie wytrzymała i po którejś rapsodii zaklaskała krótko, po kolejnej znowu, na co artysta siedząc leciutko się skłonił i zabrał do gmerania w nutach. Rzut oka na ściągę i przekładanie, mieliśmy chwilę na powiercenie się na niewygodnych krzesełkach. Rapsodie Liszta do najłatwiejszych w odbiorze nie należą, a w komplecie mogą powalić słonia, nawet nie wiem jak doskonale zagrane. A wykonanie festiwalowe, na ile mogłam się zorientować, było cud piękności. Całość bardzo mi się podobała, zachwyt przewyższał ogłuszenie i zmęczenie. Zawsze kiedy monotonne fragmenty przytępiały mój odbiór, następował jakiś "ekstra" moment który stawiał czujność na baczność. Ale artysta próbował zagłaskać kota, gdyby nie przerwy, to nie wiem, czy by kto wytrzymał. To był najdłuższy koncert, trwał trzy godziny. Po drugiej części publika była jakoś dziwnie przerzedzona. Atmosfera na sali rozluźniła się, zjednoczyliśmy się w bólu, jak towarzysze niedoli, bohaterscy do końca. Skoro Bellucci wytrzymuje za klawiaturą, to my nie wytrzymamy? Trzeba podołać wyzwaniu. Muzyka rapsodii węgierskich nie za bardzo klasyczna w całości, momentami jest lekko knajpiana, z przytupem, w tan. W kilku momentach brakowało mi gwaru rozmów wśród szczęków szkła w tle w zadymionej atmosferze jakiegoś pubu. Pojawiły się teorie spiskowe, że rapsodii tak naprawdę jest więcej, jakieś 25 i że na bis będzie rapsodia 20 Tuż przed końcem Don Giovanni zaczął układać sobie nuty, trwało ze dwie minuty. Było tych stronic zatrważająco dużo, coś tam się nie zgadzało, przekładania a przekładania. Udało się, niepotrzebne można odłożyć na bok. Spoglądamy na siebie nawzajem z dziwnymi minami, u schyłku wytrzymałości wszelkiej, my, niedobitki z trzeciej części koncertu. Nuty nie były poukładane w kolejności grania, przed każdą rapsodią trwały poszukiwania właściwych stronic. Nareszcie, koniec, można było poznać po mocnym westchnieniu ulgi i oddaleniu się pani przekładającej. Z pewną taka nieśmiałością pani wręczająca kwiaty niby to rozpoczęła powolne, niepewne zbliżanie się do pianisty ze zwyczajowym bukietem kwiatów. Don Giovanni minął ją obojętnie i udał się za kulisy, pani za nim. A na widowni kolejna seria wymiany zdziwionych spojrzeń. Czy jesteście zdziwieni, że bisów nie było? Niedobitki, całkiem w sumie liczne jak na poziom tortur (pięknem doskonałym w hurtowych ilościach) przy wyjściu otrzymały sprawność harcerską i odznakę za wytrwałość. Każdy dostał plakietkę z napisem "dzielny harcerz". Teraz jest jasne, czemu te rapsodie prawdopodobnie nigdy wcześniej nie były wykonywane w komplecie.\nAutor: xbw o 21:11 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Duszniki Zdrój, Eduard Kunz, Fryderyk Chopin, koncert, Lukas Geniusas, muzyka klasyczna, relacja\no wykonawcach festiwalu, pierwsze koncertowe dni\nZdrowa na ciele i umyśle, bez muzycznego wykształcenia, porwałam się na opisanie wrażeń z koncertów w Dusznikach. Rzecz osobista, z serca płynąca, wiarą i czuciem przetwarzana, szkiełko i oko mi w tej dziedzinie nie było dane.\nNie przypisywałabym braku oszałamiającego sukcesu Ingolfa faktowi, że pierwszy ma najtrudniej. Inauguracja powinna być mocnym wejściem, wprowadzeniem do wrót muzycznego raju, teoretycznie wybór dokonany był właściwy, Wunder powinien temu podołać, ale nie podołał. Mam wrażenie, że spadł na niego ciężar, którego nie potrafi i nie chce udźwignąć, odcina kupony od sukcesu konkursowego. Lubię Ingolfa, bo jego nie da się nie lubić, jest uroczy, wdzięczny, przesympatyczny, gra pięknie, ma cudne momenty. Ale mój pierwszy i jedyny kontakt na żywo z graną przez niego muzyką utwierdził mnie w przekonaniu, że nie zostanę jego wielbicielką. Kupił mnie, podobały mi się jego wykonania, ale nie porwał mnie bez reszty, nie zachwycił. Bolero - brzmiało mi jeszcze w uszach wykonanie Khozyainova, dwukrotnie na żywo dzień po dniu, porywające. Bolero rozpoczynające festiwal nie zachwyciło, choć powinno. Ballada zagrana ładnie, Andante Spianato z Wielkim Polonezem ok. Nie rozumiem w sumie, dlaczego tak wyraźnie sobie "odpuścił", czy nie chciał się postarać, czy może nie potrafił zagrać lepiej, oto jest pytanie. Byłam rozczarowana pierwszą połową, ale cieszyło mnie, że wreszcie słyszę Chopina na żywo, w dobrym wykonaniu, w gronie przyjaciół, że rozpoczęło się spełnianie wielkiego marzenia o 18 koncertach. Myślę sobie po cichu, że Ingolfa po prostu męczy wykonywanie Chopina w kółko na żądanie, trochę jak katarynka. Po przerwie był Mozart i powolutku Wunder się ożywiał, rozkręcał, rozgrzewał, jakby dopiero teraz zaczęło go interesować i cieszyć to co gra. Trzecia część sonaty Mozarta zaczęła mnie porywać, czułam wyraźnie radość, płynącą zarówno ode mnie, jak i od Ingolfa w naszą stronę, taką szczerą i autentyczną. Nie pamiętam już swoich odczuć w szczegółach, za dużo czasu upłynęło i nałożyły się kolejne wrażenia, ale ucieszyłam się, że im dłużej gra, tym pozytywniej go odbieram, tym bardziej się ociepla jego stosunek do muzyki, rozkręca siebie i nas. Trochę się boję o jego przyszłość muzyczną, nie zapowiada się, by szedł jak burza, on nie z tych. Mam wrażenie, że pianista się trochę pogubił rozdarty między oczekiwaniami w stosunku do niego, a jego własnymi autentycznymi pragnieniami.\nNa festiwalu zaistniał jako specjalista od Liszta, jako zwycięzca tegorocznego konkursu Lisztowskiego w Utrechcie. W związku z tym zaczął od Beethovena :) Jakoś tak ten cały koncert przemknął się troszkę obok mnie, był trudnym wprowadzeniem w muzykę Liszta i to od razu na żywo. Nie ocenię gry Masataki bo nie potrafię, muzyka była mi nieznana, ale docierała do mnie jeśli nie w całości, to w dużych fragmentach. W każdym razie będę obserwowała poczynania Japończyka i jeśli nadarzy się sposobność wysłuchania go w mediach, przez Internet, to chętnie i z radością obejrzę, posłucham, na pewno przeszperam YTubkę. A jeśli będę mogła, to pójdę na każdy jego koncert. Polubiłam go. A kiedy na bis zagrał Campanellę publika się poderwała do Wielkich Braw. I tak sobie myślę, że posłucham jego nagrań, kiedy już poznam i osłucham się z utworami Liszta, wtedy gra pana Goto, przypuszczam, sprawi mi wiele przyjemności. Masataka ma 26 lat, rocznik 1985 http://www.masatakagoto.com/\nPodchodziłam do tego koncertu nieufnie, jak pies do jeża. Ani Haydn, ani Brahms nie olśnił mnie, a to z tego powodu, że utwory były mi nieznane, jakby obce, w żaden sposób nieoswojone, po prostu na razie za trudne. I w ogóle trochę głośno było. Zdawałam sobie sprawę, że pianista gra przecudnie i byłam zła na siebie, że nie umiem, miałam nadzieję, jeszcze, odebrać pełni jego przekazu. Publika wokół mnie szalała, brawa ogłuszały, a ja, jak sierotka, siedziałam naburmuszona i czekałam na koniec z lekkim zniecierpliwieniem. Kiedy Denis (okrrrropne imię) zaczął grać Liszta, trochę się przecknęłam, a na Mazepie przeżyłam jakąś niesamowitą metamorfozę, jakieś kanaliki się mnie odetkały i nareszcie z całą potęgą zwalił się na mnie jak wielka góra przekaz muzyczny od Kozhukhina, zmiażdżył, zmasakrował i przygniótł. Artysta w bisach dał mi szansę na podniesienie się, grał Debussego i Rachmaninowa tak cudnie, lirycznie, delikatnie, szemrząco, czarownie (ach, te chłopaki z Niżnego Nowgorodu..., co oni im tam do tej wody dosypują...), że zamiast odetchnąć, to ja już całkiem zniknęłam, rozpłynęłam się, we łzach i w ogóle. Wyszliśmy na zewnątrz, ustawili w kolejce po autografy, a ja się nie mogłam pozbierać, aż koleżanka A. mnie ofuknęła, co i tak nic nie dało. Trzęsłam się jeszcze od skrajnych najgłębszych emocji długie minuty. Wiem, że nie odstąpię od Kozhukhina do końca świata, uczepię się i będę trwała, póki koncertuje, będę słuchała każdziutkiego jego nagrania jakie wpadnie mi w ręce. Na jego następny koncert pójdę przygotowana, jak najlepiej zdołam, by jak najwięcej odebrać, by nic nie umknęło już mojemu uchu i mojemu sercu, duszy, emocjom. Denis gościł już na festiwalu w zeszłym roku, co bardzo pięknie opisał: "Zeszłoroczny koncert w Dworku Chopina był najbardziej ekscytującym wydarzeniem w moim artystycznym życiu. Atmosfera, ludzie, którzy czują i szanują muzykę Chopina, ich otwartość i cel, dla którego tu przyjeżdżają – to wszystko sprawia, że stajemy się jedną wielką rodziną. To duża przyjemność pracować tu i koncertować." Reszta wywiadu w numerze 2 biuletynu http://www.chopin.festival.pl\nCzterdziestoletni Japończyk, laureat Konkursu Chopinowskiego (III miejsce w 1990 roku, otrzymał też nagrodę specjalną za wykonanie sonaty) zapewnił nam pewnego sierpniowego poranka niesamowite przeżycia. Nie spodziewając się niczego specjalnego, planując "urwanie się" z maratonu po jakimś czasie ruszyliśmy naszą czteroosobową gromadką, objęliśmy w posiadanie całą pierwszą ławkę. Maraton miał trwać pięć godzin z trzema niewielkimi przerwami. Artysta grał na rzecz ofiar trzęsienia ziemi i tsunami w Japonii. Ciekawostką było, że miał wykonać tylko utwory Chopina, w kolejności ich powstawania. Liczyłam, że pewnie ilość nie przejdzie w jakość, bo to niemożliwe. No i się rozczarowałam, Yukio nas zaczarował, przykuł do okrutnych madejowych ławeczek twardych i bez oparć na ponad pięć godzin non stop. Dołączyła do nas K. i już w pięcioro, wznosiliśmy po każdym utworze okrzyki zachwytu, ocierali łzy i upajali się taką ilością muzyki Fryderyka w tak zaskakująco interesującym i pięknym wykonaniu. Błędy oczywiście były, ale jakoś w danym kontekście nie miały prawie żadnego znaczenia, nie przeszkadzały, nie raziły. Okoliczności przyrody: park, przechodnie, dzieci, muszla koncertowa i fortepian Yamaha. Przy okazji - baliśmy się o brzmienie, jednak, ku kolejnemu zaskoczeniu, Yamaha i muszla koncertowa to dość dobre zestawienie, brzmienie było w porządku. Ale miłość Yokoyamy do Chopina była tak wyraźna, tak wielka, tak wspaniale przekazana publiczności, że mieliśmy dreszcze. Grał cudnie, z przeogromną pasją, wielce zaangażowany. Zachwyt. Pierwsze było 12 etiud op. 10, potem Andante spianato z Wielkim polonezem i pierwsza Ballada, 40-letni Japończyk w niesamowity jakiś sposób potrafił przekazać młodzieńcze muzyczne porywy Chopina. Prawie jakby sam młody Fryderyk grał... Potem kolejny cykl etiud niemal połączony z cyklem 24 preludiów i nasze kolejne zachwyty i oznaki podziwu, że on ciągle daje radę, że paluszki jeszcze nie poodpadały, że kręgosłup nie boli, i że jakościowo cały czas jest ok, a słodycz i niezwykłe piękno nadal płyną ku nam szerokim strumieniem, prosto w spragnione serca i dusze. I tak było do końca, pianista utrzymał poziom na każdej płaszczyźnie, a nawet było coraz lepiej, bo utwory były coraz bogatsze, coraz dojrzalsze. Ballady 2, 3 i 4, Fantazja, Scherzo nr 4, Barkarola i Polonez-Fantazja, to było niemal nie do uwierzenia. Na amen zaskoczył nas i załatwił sonatą h-moll (o jego sukcesach na KCh w 1990 dowiedzieliśmy się później)...\nOd samego początku była konsternacja i zaskoczenie. Pianista rozpoczął jakimś króciutkim nieznanym utworem, po czym zaczął przemówienie po angielsku. Nie za bardzo było słychać co mówił, nie było mikrofonu, nie było tłumacza, a on mówił i mówił. Potem zagrał program, tyle, że utwory Chopina grał non stop i publiczność w końcu nie wiedziała czy klaskać i kiedy. Barkarola była dziwnie inna od powszechnie znanej interpretacji, ciekawie się jej słuchało i mnie podobała się najbardziej (potem w czasie koncertu Nokturn Janusevicius zagrał właśnie ten utwór). W drugiej części koncertu, Schubert/Liszt, Wagner, Liszt publiczność po utworach już nie klaskała, bo nie była pewna czy pianista znów nie zechce zagrać całości w bloku bez przerw i czy mu brawa nie przeszkodzą, więc pianista w ciszy wstawał i wtedy rozlegały się brawa. Taka zupełnie niepotrzebna atmosfera niezdecydowania, artysta nie wyczuwał publiczności i vice versa. Trudno w takich okolicznościach o udany koncert. Sala nie była przepełniona już na początku, po przerwie jeszcze się przerzedziło, a bisów prawie nikt nie chciał i ludzie zaczęli chyłkiem wymykać się z sali w czasie braw końcowych. Skutkiem czego bis był SZTUK JEDEN. Szkoda, bo cudny, choć do tej pory nie wiem co i czyje. Trochę z przekory zamierzam w wolnej chwili posłuchać sobie jego nagrań na YT, zamiast bisów, których nie było.\nJanusevicius doszedł niejako przez przypadek, w czerwcu, jako zapchajdziura, w tym czasie miał wystąpić laureat konkursu Rubinsteina, który wygrał przecież Daniil... A przecież w tym roku w Tel Avivie doszedł do II etapu, do finałów nie został dopuszczony... Nie mogli zaprosić choć finalisty, do wyboru było jeszcze pięciu...\nZ wielką wolą wysłuchania i polubienia, otwarta jak wrota stodoły, przystąpiłam, chciałam, starałam się. Julka wyglądała zachwycająco, nie mogłam oderwać wzroku. Podobnie dostojnie grał Filip Kopaczewski na konkursie Czajkowskiego. A ona była śliczna, pięknie upięte włosy, masa wdzięku, coś tam się jeszcze błyszczało delikatnie, jakaś broszka i spinka we włosach, mimo że w spodniach i na czarno, w obcisłym czarnym stroju. Piękno (z daleka i z boku). Nie mogłam wzroku oderwać. Słuchu także nie odrywałam, ale wchodziło opornie. NIKT NIGDY nie powinien zaczynać koncertu od nokturnu (chyba, że gra same nokturny ). Niestety Yulianna zaczęła od Chopina. Jeśli chodzi o mnie to wysłałabym ją na kursy mistrzowskie go naszego kolegi amatora Janusza, on z lekkością potrafi przekazać to, co muzyka Chopina ze sobą niesie i co ma w sobie najcenniejszego. Niestety, między Avdeevą a mną stanęła gruba betonowa przegroda nieprzenikalna, nie drgnął mi mięsień, nie dotarła do mnie ANI JEDNYM dźwiękiem. Ja odbieram sercem, duszą, emocjami, Julka GENERUJE dźwięki beznamiętnie jak maszyna, jak cyborg, któremu wmontowano komputerek zamiast mózgu. Ja nie pajmu, jak komukolwiek może się podobać w jej wykonaniu Chopin, którego muzyka to emocje właśnie i duchowe nienazwane eteryczne nieuchwytne piękno w czystej postaci. Lisztem Yulianna mnie jedynie ogłuszyła, a po Wagnerze miałam wrażenie, że ona zaraz skopie fortepian. Zdziwiło mnie także, że na scenę nie wpadli terroryści opleceni kabelkami, z granatami, bombami. Pianistka już od chopinowskiego Scherza rzucała się na biedny fortepian jak wściekły pies po komendzie "zabij". Przyszło mi na myśl jeszcze jedno skojarzenia, bardzo skrzywdzonej kobiety, która odreagowuje na klawiaturze swoje wszelkie doznane w życiu krzywdy. Przykro mi, takie są moje odczucia, tez wolałabym wyjść z uśmiechem na twarzy, promieniując zadowoleniem, ale nijak nie mogłam. Nie wykluczam, że kiedyś zostanę wielbicielką Julki, może moja percepcja muzyki ewoluuje właśnie w tę stronę, póki co jednak małe szanse, nie planuję słuchać jej wykonań w najbliższym czasie. Myślę, że Julianna ma dożywotnio zapewniony byt, zawsze znajdzie pracę jako zagrzewająca wojowników do walki. Wystarczy, by przed bitwą zagrała żołnierzom Wagnera, a na pewno ją wygrają. Sama po festiwalowym koncercie miałam ochotę, niczym Woody Allen, "najechać na Polskę".\nAutor: xbw o 20:50 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Denis Kozhukhin, Duszniki Zdrój, Fryderyk Chopin, koncert, muzyka klasyczna, relacja\nAutor: xbw o 16:31 1 komentarz: Linki do tego posta\nEtykiety: Duszniki Zdrój, podróże\nopłata klimatyczna 3 złote za dobę\nAutor: xbw o 16:03 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Duszniki Zdrój, podróże, zdjęcia\nDuszniki. Duszniki Zdrój\nMoje zainteresowanie muzyką Fryderyka doszło do etapu Festiwal Chopinowski. Postanowiłam pójść na całość ;). Karnet, znaczy się osiemnaście koncertów. Dziewięć dni w strefie klimatu opłacanego 3 zł/dobę. W przestrzeni muzycznej bezcennej i niezapomnianej.\nBardzo Ważne Drzwi w Dworku Chopina znajdującym się w Parku Zdrojowym, za nimi Sala Magii oraz Czarów rzucanych przez pianistów przy pomocy czarnego fortepianu ze sceny prosto na zgromadzoną publiczność. Przeważnie celnie trafiali, z małymi wyjątkami, kiedy rzucanie uroku im nie wychodziło lub docierało nierównomiernie.\nSala z madejowymi krzesełkami, na których twardość staraliśmy się nie zważać, ale już gęstość rozstawienia dawała się we znaki. Ale skoro lepiej być nie mogło...\nWrażeń mam mnóstwo, nie sposób umieścić ich w jednym-dwóch postach. Więc na raty. Nie będzie fachowo, ale za to od serca. W ilości znacznej. Niech ten rok upłynie jak najszybciej, niech już znowu nadejdzie sierpień i kolejne muzyczne lato w Dusznikach. Niby nic takiego, a uzależnia od pierwszego razu. Czego i Wam życzę.\nAutor: xbw o 23:13 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Duszniki Zdrój, Fryderyk Chopin, muzyka klasyczna, podróże, zdjęcia\nStieg - konsekwencje niewłaściwego wyboru prezentu...


przez BE3R » 15 Paź 2019, o 20:16\nWielki Płaz już nie będzie samotny a co za tym idzie Forum dostanie nowy zastrzyk energii młodej krwi i w ogóle wow. Oto pojawia się nie jeden a dwa nowe płazy <papug> w pakiecie były. Powitajcie Nantela i Nicciego jako dwóch nowych Żabministratorów. Teraz możecie męczyć kogoś kto będzie odpowiadał\nCałkiem poważnie,obaj długo są na forum i wyraźnie pokazali, że chcą i potrafią. Silne wzmocnienie zarówno dla mnie jak i dla całego forum. Jestem przekonany że najbliższy czas przyniesie dużo zmian i rozruch forum. A obu wybrańcom gratuluję i życzę siły i wytrwałości.\nprzez Quorn » 15 Paź 2019, o 20:31\nGratulacje Nicci i Nantel.


Brawo Galicja Vitis 2015! Polskie wina znów pokazały klasę! - Nasze Winnice\nNasze Winnice > Winnice Polskie > Wydarzenia > Konkursy > Brawo Galicja Vitis 2015! Polskie wina znów pokazały klasę!\nChampion w kategorii win różowych – słowackie wino Frankovka Modra 2014 (85,67) – Vino Masaryk.\nChampion w kategorii wina czerwone – słowacki Merlot 2012 (92 pkt) – Martin Pomfy – Mavin.\nChampion w kategorii wina musujące – czeskie Frizzante Zweigeltrebe Rose 2014 (84,33 pkt.) – Viniarsvi Lacina.\nChampion w kategorii wina naturalne słodkie – słowackie wino Tokajsky vyber 6 put. 2013 (92,33 pkt) – Tokaj & CO.\nChampion w kategorii wina likierowe – Feromer 2013 (86 pkt) – Winnica Golesz z Jasła.\n– Nie jestem tu pierwszy raz, to już tradycja. A tradycja podkarpackiego winiarstwa przypadła mi bardzo do gustu . Zrobić tu dobre wino jest bardzo trudno, ale Polacy pokazali, że można. Spotkałem się tu z pięknymi polskimi winami, a co należy podkreślić, jest tu silna konkurencja zagraniczna. Konkurs zorganizowany na bardzo wysokim poziomie – mówi profesor Fedor Malik słynny nauczyciel słowackich i czeskich winiarzy.\n– Według mnie Galicja Vitis to najlepszy i największy konkurs w Polsce, z największą liczbą zgłoszonych win i doświadczonymi degustatorami. Bardzo mi się podoba pomysł organizatorów, że w każdej komisji był Węgier, Polak, Czech i Słowak. Uważam, że to bardzo profesjonalny konkurs, o szerokiej różnorodności win w licznych kategoriach. Uważam, że dla polskich winiarzy to bardzo dobrze, że mogą porównywać swoje wina z winami zagranicznymi i jak się okazuje często wygrywać. To dobrze rokuje na przyszłość dla polskiego winiarstwa – podkreśla Martin Kristek, doświadczony degustator i organizator międzynarodowego konkursu win „Cuvee” w Czechach.\n– Najciekawsze i najfajniejsze jest to, że konkurs pędzi jak przysłowiowy „wóz bez woźnicy”, co roku mamy więcej win, aż strach pomyśleć, co będzie za rok czy dwa. Bez dwóch zdań to będzie największy międzynarodowy konkurs w Europie środkowej. Jeszcze większym zaskoczeniem był fakt ze na 416 win aż 145 było z Polski, co świadczy o tym, że polscy producenci są nim żywo zainteresowani, nie mówiąc już o pozostałych winiarzach z Europy. Szybko rośnie rzesza producentów, którzy o tym konkursie wiedzą. I to wszystko w niesamowicie krótkim czasie, to piąta edycja ale międzynarodowa i naprawdę znana, dopiero od trzech lat, kiedy przeniesiono jej organizacje, do Łańcuta do tego pięknego zamku. Chapeau bas dla organizatorów! – komentuje Wojciech Gogoliński, czołowy polski degustator i krytyk winiarski, redaktor-senior magazynu Czas Wina.\nOrganizatorami Konkursu Galicja Vitis 2015 byli: Stowarzyszenie Winiarzy Podkarpacia i Fundacja Na Rzecz Rozwoju i Promocji Winiarstwa „Galicja Vitis”. Partnerem było Województwo Podkarpackie.\n– To dla mnie duża satysfakcja, że Galicja Vitis tak szybko rośnie w siłę liczbą i jakością zgłaszanych win. Zauważyłem, że o naszym Konkursie mówi się i pisze co raz więcej za granicą. Moim celem od samego początku było to, by konkurs Galicja Vitis nawiązując do ciekawych tradycji galicyjskich, łączył i zaprzyjaźniał nas z sąsiednimi krajami. Winiarstwo polskie nie może się przecież prawidłowo rozwijać bez ścisłych kontaktów z naszymi sąsiadami z tej samej strefy klimatycznej – mówi Roman Myśliwiec, pomysłodawca konkursu, prezes Stowarzyszenia Winiarzy Podkarpacia, założyciel Fundacji Na Rzecz Rozwoju i Promocji Winiarstwa „Galicja Vitis”.\nW liście gratulacyjnym do uczestników i organizatorów Konkursu marszałek życzył „dalszych sukcesów w rozwijaniu cennych pasji oraz realnych rozwiązań problemów, z jakimi Państwo zmagają się przy produkcji wina.”\nPoprzedni artykuł Winnica Alvarium\nNastępny artykuł Brawa dla polskich winiarzy!11 złotych i 4 srebrne na Galicja Vitis 2015!


Kebab Niechobrz | Najlepsze kebaby w powiecie Rzeszowskim\nKebab Niechobrz - Lista polecanych kebabów w Niechobrzu\nSprawdź polecane przez nas restauracje. Kebab Niechobrz to tradycyjna szybka kuchnia. Tradycyjne tureckie potrawy, czyli kebab już od wielu lat. Spis lokali z całego miasta. Istnieje możliwość zamówienia kebaba praktycznie w ciągu całej doby, skontaktuj się telefonicznie w celu uzyskania szczegółowych informacji bądź przejdź do zakładki konkretnej restauracji.\nOferowane kebaby są w atrakcyjnych cenach oraz w wielu wariantach, z mięsem z kurczaka, z baraniny, na grubym czy na cienkim cieście, z sosem łagodnym, albo ostrym — u nas każdy znajdzie idealnego kebaba. Nasze restauracje już na dobre wpisały się na mapę gastronomiczną Niechobrza.\nKebaby w Niechobrzu - Sprawdź nasz Ranking kebabów\nSolidne porcje, wysokiej jakości składniki, szeroki wybór potraw oraz dowóz na terenie miasta i okolic — to wyznaczniki cechujące nasze wyróżnione restauracje, zasmakuj w pysznym kebabie w Niechobrzu.


Mój świat kolorów...: 2021\nwitam wszystkich przedświątecznie:)\ndzisiaj pokażę Wam mój pierwszy grudniownik, który zrobiłam wspólnie z Gosią Salamon na warsztatach online. Nie rozpisuję się, bo będzie dużo zdjęć i jest to jednocześnie ostatnia świąteczna praca.\nDużo zdjęć ale żal nie pokazać każdej strony i detali. Bardzo dziękuję za wszystkie odwiedziny i świąteczne życzenia, które otrzymałam od Zosi, i Małgosi,\na taką cudną niespodziankę otrzymałam od Justynki, bałwanek jest naj....\nJeszcze chcę bardzo podziękować Reni za świąteczne życzenia i chustę Fanaberia, cudnej urody, którą dla mnie wydziergała.\nZdjęcie zapożyczyłam od Reni aby wam ją pokazać:)\nReniu chusta jest piękna i bardzo starannie wykonana, dziękuję Kochana:) A ponieważ jest to ostatni wpis przed świętami , to chcę\nwam Kochani życzyć\nzdrowych, pełnych ciepła i życzliwości spotkań z najbliższymi przy świątecznym stole.\nAutor: Mój świat kolorów o 16:41 22 komentarze:\ndzisiaj ostatnia część kartek, tradycyjnie mix papierów i dużo wycinanek. Bardzo polubiłam wycinanie:))\nBardzo dziękuję za wszystkie odwiedziny! Życzę udanego tygodnia i zapraszam wkrótce, Barbara:)\nAutor: Mój świat kolorów o 08:20 18 komentarzy:


Klub Kuźnia | JestemRodzicem.pl - serwis dla rodziców\nTag: Klub Kuźnia\nKlub „Kuźnia” Ośrodka Kultury im. C.K. Norwida zaprasza 16 stycznia na 12 edycję szafingu w Kuźni. Co można wziąć na Szafing? Niemal wszystko: ubrania, książki, płyty, biżuterię, sprzęt domowy, filmy… Ważne jest, by wszystkie rzeczy przyniesione na wymianę były w dobrym stanie. Jak przygotować […]\nTagi: Klub Kuźnia kraków szafing\nMamiarnia – otwarte spotkania dla mam\nKlub Kuźnia zaprasza na październikowe otwarte spotkania dla mam „Mamiarnia„. Będzie to miejsce przyjazne rodzicom, takie, w którym mamy z małymi dziećmi będą mogły się spotkać, porozmawiać przy herbatce i słodkim co nieco. Macierzyństwo jest czasem pięknym, ale także trudnym, warto poszukać rady i […]\nKrakowski Klub Kuźnia zaprasza dzieci 20 sierpnia na pirackie zajęcia. Są to pełne przygód i uśmiechu zabawy w tak lubianych przez dzieci pirackich tematach. Wraz z prowadzącym milusińscy przeniosą się na piaszczyste plaże i zanurkują w morskich głębinach po ukryte skarby. Takie zajęcia to […]\nDodano: 19 sierpnia 2013r.\nTagi: Klub Kuźnia kraków Ośrodek\nZmień odzież na wiosnę!\nKlub Kuźnia zaprasza 18 kwietnia od godziny 16:00 do 18:00 na kolejny Szafing w Kuźni pod hasłem „Wiosenne szaf wietrzenie”. Podczas spotkania można niemal wszystko sprzedać i kupić: ubrania, książki, płyty, biżuterię, sprzęt domowy, filmy. Ważne jest, by wszystkie rzeczy przyniesione na wymianę były […]\nKlub Kuźnia zaprasza na bajki europejskie\nBiblioteka Klubu Kuźnia Ośrodka Kultury im. C.K.Norwida zaprasza 14 i 21 marca, o godzinie 17.30 na spotkania z książką w ramach cyklu „Bajki Europejskie„. Organizatorzy pragną przez wspólne czytanie połączone z ćwiczeniami i zagadkami umysłowymi, zabawami ruchowymi i plastycznymi, przybliżyć literaturę dziecięcą polską i […]\nTagi: Bajki Europejskie Klub Kuźnia kraków


Pisanie biznes planu Jaworzno - 10 wykonawców - Cena\nPisanie biznes planu w Jaworznie\nWykonawca, Jaworzno, Pisanie biznes planu\nFirma pisała mi biznes plan do pozyskania środków w ramach dotacji z Urzędu Pracy. Jestem bardzo zadowolona z efektów pracy. Będę polecać Państwa znajomym.\nSuper napisany biznes plan dostałam dofinansowanie. Polecam pełen profesjonalizm. Będę korzystała z usług Pani Adrianny.\nElmira Tovkes, Fjord Solutions Sp. z O.O.\nDobrze się wspolpracuje\nSzybki kontakt, miła obsługa\nCo prawda ostatecznie nie doszło jeszcze do współpracy, ale polecam ze względu na dobry kontakt z Panem Jakubem.\nSzybko, bezboleśnie, dobra komunikacja. Polecam!\nA.M. Agata Molęda\nPolecam współpracę z Panią Agatą!\nOtrzymałam rzetelnie sporządzony biznesplan. Po otrzymanej dotacji z urzędu pracy powierzyłam Pani Agacie prowadzenie księgowości firmy i jestem bardzo zadowolona.\nPisanie biznes planu Jaworzno: Powiązane usługi\nPisanie biznes planu: ostatnie zapytania w Jaworznie\nPomoc w napisaniu biznesplanu na działalność pozarolniczą w usługach ogólnobudowlanych\nHalyna dodała zapytanie:\ndzień dobry. potrzebuję biznes plan do Urzędu Wojewódzkiego w Bydgoszczy w celu otrzymania karty pobytu. branża budowlanka PKD 4333Z\nDzień dobry potrzebuje biznes planu odnośnie malej gastronomi\nPotrzebuje dotacji na budowę domu z przeznaczeniem pod wynajem dla turystów . Dom o powierzchni nie wymagającej pozwolenia bądź zakup gotowego domu drewnianego .Działkę posiadam.\nWitam, potrzebuje biznesplanu na otwarcie firmy i przyznanie dotacji z urzędu pracy.\nDofinansowanie do organizacji turnusów rehabilitacyjnych ze środków unijnych\nBiznes plan , dla założenia działalności związanej z firmą transportową\nPomoc w napisaniu biznes planu\nBiznes planu na dofinansowanie do otwarcia firmy. Usługi mini koparką .\nIle ocen dostępnych jest w kategorii Pisanie biznes planu w Jaworznie\nW kategorii Pisanie biznes planu w Jaworznie dostępnych jest 10 opinii, które wykonawcy zdobyli od swoich dotychczasowych klientów. Średnia wszystkich ocen w tej kategorii wynosi 4.7.\nW jaki sposób mogę ocenić wykonawcę w kategorii Pisanie biznes planu?\nIle zapłacę za usługi w kategorii Pisanie biznes planu w Jaworznie?


Hejt na urodziny | Nowiny Krapkowickie - Wydarzenia, Krapkowice\nwtorek, 12 Kwiecień, 2016 - 13:45\nFelieton naczelnego • „Nowiny Krapkowickie” obchodzą czwarte urodziny! 10 kwietnia 2012 roku ukazał się pierwszy numer naszej gazety. Minione cztery lata to dla ludzi stanowiących zespół redakcyjny „Nowin” czas nie tylko wytężonej pracy, ale także wspaniałej przygody oraz realizacji pasji, jaką jest obiektywne i niezależne informowanie opinii publicznej powiatu krapkowickiego o tym, co dzieje się na naszym terenie. Każdy uważny i uczciwy obserwator, niezależnie od tego, czy nas lubi, czy nie, po prostu musi stwierdzić, że powstanie „Nowin Krapkowickich” diametralnie zmieniło mapę informacyjną naszego powiatu. Co więcej nie tylko zmieniło, ale także uzdrowiło tę bardzo ważną dziedzinę życia społecznego. Powstało bowiem źródło informacji, które nie jest przez nikogo kontrolowane, dlatego nie manipuluje i nie przemilcza. Jako gazeta niezależna nie jesteśmy w niczyim ręku, ani w niczyjej kieszeni.\nKiedy powstaliśmy, ludzie nam nieżyczliwie wieszczyli, że nie dotrwamy do pierwszych urodzin. Dziś, choć nadal dla wielu jesteśmy niewygodni, ludzie ci pogodzili się z faktem, że „Nowiny” będą nadal funkcjonować po to, aby informować. Informowanie jest naszym główny celem, po to powstaliśmy i po to działamy, i wciąż się rozwijamy. „Nowiny” to nie efekt chciwości, pomysłu na intratny biznes, w którym nigdy dosyć kasy, nie powstaliśmy także po to, aby prowadzić wojny i wojenki z kimkolwiek, nie istniejemy dlatego, że chcemy coś komuś udowodnić. „Nowiny” to przedsięwzięcie, które powstało właśnie dla uzdrowienia chorej sytuacji, dla normalizacji tego, co unormowania ewidentnie wymagało.\nSzczególnie dla niektórych samorządowców jesteśmy jak ość w gardle. Ci nieodpowiedzialni ludzie, zamiast ciężko pracować dla dobra lokalnej społeczności powiatu krapkowickiego i konkretnych gmin, tam gdzie zostali wybrani, zajmują się utrudnianiem nam życia. Ludzie ci – anonimowo w internecie oraz pokątnie wśród swoich klakierów opowiadają przeróżne historie na nasz temat, ale także, jako że mają władzę, szantażują i zastraszają swoich podwładnych z naszego powodu. Zdajemy sobie sprawę, że w miarę zbliżania się kolejnych wyborów samorządowych frustracja tych osobników z naszego powodu będzie się pogłębiać i będzie narastać. Dlatego już w najbliższych tygodniach i miesiącach spodziewamy się zwiększonej ilości „hejtu” w internecie oraz innych brudnych zagrywek ze strony tych ludzi i ich klakierów.\nPomimo tego chcemy zapewnić naszych Czytelników, że nadal będziemy robić to, co robimy od czterech lat – informować, relacjonować, komentować. I dlatego chcemy Wam z okazji czwartej rocznicy serdecznie podziękować za współpracę i za zaufanie, jakim nas obdarzyliście. Dziękujemy tym, którzy czytają nas od początku oraz coraz liczniejszemu gronu Czytelników, którzy potrzebowali nieco więcej czasu, aby przekonać się do nas. Jest nam z tego powodu niezmiernie miło. Wasze zaufanie i współpraca to dla nas największy prezent.


Test Storagefocus: QNAP TS-509 Turbo Station - BackUp Academy\nBackUp Academy / Wpisy / Pamięci masowe - NAS / Test Storagefocus: QNAP TS-509 Turbo Station\n. Update: 2 lipca 2013 18:54\nSerwer NAS QNAP TS-509 Turbo Station zwyciężył w przeprowadzonym przez nas przeglądzie małych serwerów NAS. Wyróżniał się wydajnością i funkcjonalnością. Zdecydowanie zasłużył, aby przedstawić w szczegółach jego możliwości.\nSerwer znajduje się w masywnej czarnej obudowie. Twarde dyski montowane są w solidnych kieszeniach (każda zamykana na kluczyk), które można „na gorąco” podłączać do serwera. Na przedniej obudowie znajdują się diody informujące o stanie urządzenia, jego aktywności w sieci, a także dołączonych urządzeń USB i twardych dysków. Obok nich jest włącznik oraz gniazdo USB do przyłączania zewnętrznej pamięci (przenośnego twardego dysku lub pamięci flash) wraz z przyciskiem do automatycznego kopiowania zawartości dołączonego urządzenia na wewnętrzne dyski serwera.Na przednim panelu serwera jest też duży wyświetlacz informujący o bieżącym stanie urządzenia, wyświetlający jego numer IP i wersję firmware’u. Po naciśnięciu na dwie sekundy przycisku obok wyświetlacza, uzyskujemy dostęp do menu, gdzie możemy zmienić ustawienia sieciowe, uzyskać szczegółowe informacje o znajdujących sie wewnątrz twardych dyskach (temperatura itp), woluminach, temperaturze całego systemu, zmienić hasło, zrestartować lub wyłączyć urządzenie.\nTylni panel serwera mieści wiele portów – zasilający, dwa sieciowe (pozwalają na agregację linku), cztery USB, jeden eSATA, port konsoli RS-232 oraz port monitora (15-pin) opisany jako „reserved” (na dołączonym monitorze wyświetlane są komunikaty systemy Linux, na którym bazuje serwer TS-509).\nZapraszamy do lektury szczegółowego testu serwera QNAP TS-509 Turbo Station\nTags:backup, dysk sieciowy, Pamięci masowe - NAS, QNAP, serwer plików, TS-509Pro


VI Targi Edukacji Międzykulturowej – Wielokultury Wrocław\nWrocławskie Centrum Rozwoju Społecznego we współpracy z Biurem Saksonii we Wrocławiu, Przedstawicielstwem Regionalnym Komisji Europejskiej z siedzibą we Wrocławiu oraz Uniwersytetem Wrocławskim serdecznie zaprasza do wzięcia udziału w VI Targach Edukacji Międzykulturowej pt. „Zwroty akcji w edukacji. Zmiany i adaptacje do nowej sytuacji społecznej i kulturowej” – IV edycja międzynarodowa organizowanych w dniach 23-25 września 2020 r. we Wrocławiu.\nOprócz wykładów i paneli dyskusyjnych, które transmitowane będą on-line z Centrum Kultury i Edukacji Żydowskiej w synagodze Pod Białym Bocianem, zaplanowaliśmy wraz z Partnerami wiele wydarzeń towarzyszących, w których będzie można wziąć udział na miejscu: warsztatów, seminariów, pokazów filmowych Brave Cinema i spotkań związanych z tematyką międzykulturową.\nChcielibyśmy, aby Targi stały się miejscem – przystankiem, gdzie wspólnie zastanowimy się na tym, co nas spotkało w ostatnich miesiącach i co może spotkać w najbliższej przyszłości. Kryzys chcemy potraktować twórczo: jako przełom, który może stać się źródłem nowej wiedzy, doświadczenia oraz zmiany na lepsze. Liczymy, że poznamy sprawdzone w czasie kryzysu metody, aby lepiej i sprawniej móc sprostać przyszłości. Zastanowimy się nad zmianą w szerokim kontekście: adaptacją, przystawalnością pojęć, metod i postaw do obecnej rzeczywistości.\nZależy nam na rozmowie, dlatego zaplanowaliśmy wiele debat. Podejmiemy temat edukacji międzykulturowej w sytuacji kryzysowej, budowania relacji międzykulturowych, które wychodziłyby poza zwyczajowe role i podziały na rzecz partnerstwa i współpracy. Zapytamy o rolę oświaty w budowaniu i podtrzymywaniu tożsamości mniejszości narodowych i etnicznych w Polsce. Przyjrzymy się mniejszościom, które w świetle przyjętych definicji za mniejszości do tej pory nie uchodziły: migrantów, rodziny wielokulturowe, a także grupy zróżnicowane kulturowo przez płeć, religię czy wiek. Poruszymy ważny temat współpracy w zakresie edukacji międzykulturowej w europejskich miastach oraz możliwości udziału dzieci w polityce – nie tej „wielkiej”, ale lokalnej, wpływającej na najbliższe otoczenie życia codziennego. Przyjrzymy się doświadczeniom uczelni wyższych w integrowaniu zagranicznych studentów i pracowników oraz postaramy się zdekonstruować mity na temat nowej migracji ukraińskiej w naszych miastach. Wśród rozmów pojawi się też wiele niespodzianek filmowych i artystycznych.\nPrzy okazji Targów będzie można wziąć także udział w wydarzeniach towarzyszących – warsztatach, seminariach, pokazach filmowych i spotkaniach związanych z tematyką międzykulturową.\nProgram oraz szczegółowe informacje o zapisach i uczestnictwie znajdziecie Państwo wkrótce na stronie www.wielokultury.wroclaw.pl oraz profilu facebookowym Wielokultury Wrocław.\nUdział w Targach Edukacji Międzykulturowej oraz we wszystkich wydarzeniach towarzyszących jest bezpłatny. Obowiązują jednak zapisy.\nProgram Targów Edukacji Międzynarodowej 2020\nVI Targi Edukacji Międzykulturowej są realizowane w ramach projektu ReSTART, który jest współfinansowany z Programu Krajowego Funduszu Azylu, Migracji i Integracji (FAMI) oraz budżetu państwa.


Wiko - SzklanySamuraj.pl\nWiko Jerry Max to bardzo tani smartfon z ogromną baterią. Czy warto go kupić? [TEST]\nDawno nie miałem w rękach smartfona, który kosztuje 450 złotych. Czy za takie pieniądze można kupić...\nSmartfon 512 MB RAM jest jak rower… z co chwilę odpadającym kołem\nCzego mona oczekiwać po rowerze, któremu co 50 metrów odpada koło? Niczego! Tak właśnie jest ze...\nWiko pokazało niedawno dwa urządzenia na naszym rynku: WIM oraz WIM Lite. Ten drugi ma świetną cenę...\nWiko UFeel Prime to średniak z 4 GB pamięci RAM, a to nie jedyna jego zaleta. Tylko czy w urządzeniu ze...


Chcę by ktos mi pomógł zdiagnozować. • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nChcę by ktos mi pomógł zdiagnozować.\nprzez 345dfrt34wesdf 25 paź 2009, 21:01\nChciałbym opisać swój problem który dręczy mnie już właściwie od wielu lat. Pisać będę ogólnie i to co najważniejsze bo gdybym miał wszystko dokładnie opisywać to nie starczyłoby miejsca chyba... Więc... Wszystko zaczęło się jeszcze w gimnazjum od ataku paniki podczas wycieczki z rodzicami nad wodę. Strasznie mnie to wtedy zmartwiło, bałem się że jestem na coś poważnie chory. Takie stany powtarzały się i przez to zacząłem miewać natrętne myśli (obawy o choroby etc.) zacząłem czytać coś na te tematy i przypisałem to nerwicy natręctw (ulżyło mi). Jednak natrętne myśli, towarzyszyły mi jeszcze bardzo długo bo przez cały okres gimnazjum. Chodziłem do psychologa ale nie wiele mi to dało. Myśli miałem treści raczej nadprzyrodzonych, bałem się opętania, halucynacji, tego że jestem jakiś poważnie chory etc ;p wiem może to brzmi śmiesznie, ale nie było to dla mnie przyjemne. W pewnym okresie tych natrętnych obaw i myśli, doszło do czegoś dziwnego czego nie potrafię opisać. Mianowicie, gdy np był okres (bo działo się o okresowo, raz miałem takie treści a raz inne), i gdy był przykładowo okres kiedy bałem się halucynacji, że zacznę widzieć jakieś diabły etc, zacząłem mieć problemy z postrzeganiem rzeczywistości, tzn. Przykładowo przyszła do mnie natrętna myśl że w moim pokoju stoi diabeł cokolwiek innego, wiedziałem że to tylko natrętna myśl ale nie miałem takiej 100% pewności (a raczej świadomości) tego że rzeczywiście tego tam nie ma. Po prostu sam sobie nie wierzyłem, trudno to opisać. Patrząc w to miejsce nie widziałem niczego ale mój mózg mi mówił natrętnie że coś tam może być czego nie ma. Takie błędne koło. Obawy o choroby psychiczne, urojenia, strasznie się wtedy źle czułem. Różnie to naprawdę wyglądało. Jednak to nic w porównaniu z tym co przeżyłem później (ale jeszcze w gimnazjum). Trudno mi o tym mówić bo to nieco dziwne, mówiłem to tylko dwóm osobom jak dotychczas. Byłem wtedy z mamą u babci we Wrocławiu, praktycznie jeździliśmy tam co roku niegdyś. Pewnego dnia, wybrałem się z ciotką na cmentarz, posprzątać grób dziadka, kogoś tam jeszcze... Pamiętam jak stałem i nudziłem się kiedy ciotka coś tam pucowała, popatrzyłem na czyjś nagrobek z imieniem i zdjęciem tej osoby, nie znałem tej osoby w ogóle ale natrętnie się patrzyłem. Gdy wróciliśmy przez całą drogę i po powrocie coś mnie dręczyło i nie dawało spokoju. Jeszcze tego samego dnia wieczorem, siedząc przed TV, "uroiłem"(?) sobie że duch tej osoby w jakiś, nie wiem, magiczny sposób wszedł we mnie i wyparł moją osobowość, ten motor natręctw tak mocno się uruchomił że zacząłem sobie wymyślać różne konsekwencje tego. Czyli wszystkie moje wspomnienia zostają zastąpione przez wspomnienia tej osoby, że zaczynam się zachowywać jak ta osoba etc... to było naprawdę straszne. Bardzo źle się czułem. Ciężko mi się teraz do tego wraca. Chodzi mi o ten szablon jaki podawałem przykładowo związany z obawami o halucynacje, wiedziałem że mam swoje wspomnienia potrafiłem sobie wszystko przypomnieć co tylko chciałem ale czułem jakiś taki mocny dyskomfort. Po powrocie do Rzeszowa (mieszkam w Rzeszowie). jeszcze przez długi czas mnie to dręczyło. Zacząłem też sobie tworzyć pod tym kątem inne urojenia, że np. jakaś całkiem nieznajoma osoba idąca ulicą wciela się we mnie i znowu przeżywam ten sam koszmar, tego typu myśli i obawy o zaburzenia osobowości. W dodatku zacząłem mieć problemy z koncentracją, pewnego razu aż tak mocne, że stwierdziłem że nie potrafię kontrolować własnych myśli, nie potrafiłem sobie wyobrażać tego co np zawsze mnie uspakajało czy to co po prostu lubiłem sobie wyobrażać. Byłem wykończony tym wszystkim. Kiedy skończyłem gimnazjum i ruszyłem do liceum. Poprawiło się. I to bardzo. Nauczyłem się z tym walczyć, w sumie to nawet nie pamiętam jak. Ale się nauczyłem. Działa to na zasadzie że, gdy miałem jakieś natrętne myśli czy jak to nazwać te urojenia, przypominałem sobie w dość taki specyficzny dla siebie sposób, jakąś niezbyt odległą w czasie chwile która była dla mnie dobrą chwilą. Albo co robiłem przed chwilą i tak dalej. Też to męczyło nieco, ale sprawiało ulgę gdy się udało. Wymagało to w sumie skupienia nad tą chwilą, ułożenia sobie wszystkiego w głowie i zdania sobie sprawy że tak naprawdę nic złego się nie dzieje i że jest dobrze i że trzeba iść do przodu. W liceum często sobie tym pomagałem. Ale ogólnie było już dobrze. W 2 klasie, czułem że robi się coraz lepiej, i rzeczywiście było dobrze, dobrze mi szło w nauce. Poznałem dziewczynę, którą pokochałem i nadal kocham, nie jesteśmy już razem i dużo się przez to we mnie zmieniło, zacząłem pić, palić, poznawałem ludzi ze środowisk muzyki alternatywnej, punków, metali. Jeden jest moim najlepszym przyjacielem. Pragnę też zaznaczyć że nie było to dla mnie jakąś odskocznią ogromną, gdyż sam się wychowywałem w takich klimatach. Choć nie powiem że właśnie dopiero wtedy bardziej się zaangażowałem. Jak już pisałem picie, palenie papierosów i nie tylko... Czasami przeginałem pałę, ale w gruncie rzeczy dobrze mi było, nie żałuję. Pod względem moich objawów to właściwie w tym okresie czułem się bardzo dobrze, w pewnym momencie już mi nawet wszystko przeszło. Miewałem tylko jakieś minimalne natręctwa, czułem się dobrze przez bardzo długo.Jakieś tylko zwykle ruchowe natręctwa zazwyczaj zazwyczaj albo np dążenie do pewnych liczb np 5 omijanie 6 i 8 etc takie typowe książkowe natręctwa które nie przeszkadzały aż tak bardzo.\nNo aż do ostatniego czasu... czuje że mam nawroty, może to przez tryb życia? Np. dzisiaj, czułem się dobrze do momentu kiedy wróciłem ze szkoły (policealna). Rozbierałem się, i gdy zdejmowałem torbę, naciągnąłem sobie słuchawkę która wisiała z pod bluzy i uderzyła mnie w głowę, tak (przepraszam za wyrażenie) chujowo... ;| śmiesznie bym powiedział, normalnie bym się z tego zaśmiał. Ale ja wkręciłem sobie że przez to uderzenie uszkodziłem sobie pamięć i straciłem pamięć (często się tego bałem swojego czasu, to mógłbym też powiedzieć taki lęk przed utratą kontroli nad sobą, tak nawet psycholog stwierdziła kiedyś, a nie mówiłem jej tego co tutaj pisze). Uderzyłem się w dodatku w tą stronę twarzy którą mam przeziębioną (przewianą czy jak to się mówi) i przez to jeszcze bardziej się w to wkręcam, mimo że przeziębioną twarz mam już od kilku dni. I np. wszystko sobie potrafię przypomnieć, ale czuję jakiś dyskomfort, próbuję odtworzyć wszystko po kolei czyli, jak wracałem do poprzednich chwil, przed uderzeniem tej słuchawki, w głowę i sobie tłumacze że "przecież mam przeziębioną twarz, nie boli mnie od uderzenia, to było lekkie uderzenie to było nic, nic mi się nie dzieje." Ale zauważyłem że coraz trudniej mi walczyć według tego mojego sposobu co opisywałem wyżej z tym. Tak od pewnego czasu już mam, różnego rodzaju treść i coraz trudniej mi z tym sobie poradzić. Czuję się raz źle, raz dobrze, tak wahania mam. Zupełnie jakbym był podzielony na dwie jakby to napisać, "połowy" jedna nie wierzy drugiej. Jedna patrzy, wie jakie są fakty, że nic się nie dzieje, a druga nie wierzy tej pierwszej połowie. Wiem że to może dziwnie wszystko brzmieć, mnie samego to przeraża. Chciałbym żeby ktoś mógł mi pomóc to zdiagnozować, może ktoś ma podobne doświadczenia. Chciałbym porozmawiać. Z góry bardzo dziękuję jeżeli ktokolwiek to przeczyta i odpowie.\n25 paź 2009, 19:52\nRe: Chcę by ktos mi pomógł zdiagnozować.\nprzez celineczka3 26 paź 2009, 14:43\nWyglada to na nerwice przebiegającą z lękiem..natręctwa są wyrazem tego lęku. Ogolnie w nerwicy moga wystepowac bardzo dziwne objawy łacznie z takimi opisanymi przez Ciebie.Te jazdy z przejeciem osobowosci bardzo kojarza mi sie z tym ze byc moze masz problemy w grupie, czujesz sie czasem niewidoczny.Ale to tylko taka moja hipoteza, Ty juz musisz sie zastanowic nad tym co mogloby byc ewentulana przyczyna takich jazd. Bez wzgledu jednak co to jest i skad sie bierze powinienes pojsc na terapie.Moze wystarczy kilka spotkan i poczujesz sie lepiej.W Rzeszowie na pewno znajdziesz kogos sensownego;slyszalam ze dobra jest Pani Bogumila Doeringer-Kuśnierz i przyjmuje na NFZ to wazne.Pozdrawiam\nprzez etien 26 paź 2009, 15:18\nZ tego co piszesz wygląda mi to na zaburzenia obsesyjno - kompulsywne czyli potocznie nazywając nerwicę natręctw. Mózg płata nam figle. Podobno mózg zawsze sobie coś wymyśli aby poczuć się "lepiej", a mianowicie czegoś się bardzo boisz - jednak jest to tak silny lęk, iż nie jesteś sam w stanie stanąć z tym lękiem twarzą w twarz i mózg wymyśla te wszystkie dziwne jazdy bo woli bać się (Ty wolisz bać się ) np. diabłów niż tego co jest realną przyczyną lęku.\nJesteś bardzo niestabilny psychicznie i dlatego jesteś obecnie w stanie wkręcić się we wszystko... Tylko, że powodowany lękiem to ty sam się nakręcasz i nakręcasz.\nPowiem tylko, że jak nn było u mnie silne też się bardzo wkręcałam i to było straszne odczucie. Poczucie nierealności, wyobcowania - poczucie że szaleję albo zaraz oszaleję. Niepewność co jest realne: czy to co się dzieje, czy to co sobie wkręcam? Gdzieś resztkami sił próbowałam utrzymać się w tym co podpowiadał zdrowy rozsądek, ale było ciężko. Nie chcę pisać konkretnego przykładu, bo nie chcę tego sobie dokładnie przypominać. I zwyczajnie boje się o tym pisać - nie chcę wywoływać wila z lasu. Nie chcę zaburzać własnego spokoju - a my z nerwicą łatwo się wkręcamy w tych tematach, szczególnie tych wobec, których wykazujemy jakomś tam słabość.\n345dfrt34wesdf najlepiej zrobisz jak pójdziesz do lekarza! Tym bardziej, że jesteś teraz wg mnie tak podatny na wkręcanie się w te różne jazdy, że może okazać się, iż na ten czas leki są niezbędne.\nprzez 345dfrt34wesdf 27 paź 2009, 19:59\ncelineczka3. Tak, z tym że źle się czuję w grupie to trafiłaś w dziesiątkę. Odkąd pamiętam nawet, nigdy nie potrafiłem udzielać się w takich sytuacjach. np. szkoła, klasa a teraz praca, denerwuje się mocno w miejscach gdzie jest natłok ludzi. Nie wiem jaki to może mieć związek. Ale może coś w tym jest. Zastanowić się nad przyczyną? Może ją znam, nie wiem. Dzieciństwo miałem trudne bardzo. Mogę sobie zdawać z tego sprawę. Ale to i tak mi nic nie daje. Po swoim pierwszym poście dostałem mocnego ataku paniki. I postanowiłem powiedzieć mamie że znowu mam nawroty. Kupiła jakieś leki uspakajające. I na tygodniu pójdę prawdopodobnie do jakiejś pani psycholog. Co dalej, czas pokaże.\netien. To co napisałaś, tak samo jak koleżanka... To po prostu o mnie. Lepiej się tego nie dało określić. Zdaję sobie sprawę że żeby wyjść z tego trzeba zrozumieć i wrócić do "tego źródła". Nie wiem jak, i do czego dokładnie. To wszystko już mnie strasznie męczy...\nprzez eksajter 29 paź 2009, 20:18\nTo co opisujesz wskazuje na ZOK... "zaburzenia kompulsywno-obsesyjne". Masz podobne objawy co większośc na to cierpiących. Dobra rada idz do psychiatry dokladnie powiedz mu co Ci jest jakie masz problemy on zapisze Ci odpowiednie leki. I zastanów sie nad terapia u psychologa, żeby pomogł Ci podnieść sie na duchu tzn. psychicznie. pozdro.


Pokolenie Z będzie dyktować większość trendów - Handel dystrybucja\nData: 25-05-2021, 17:23\nMałgorzata Bombol dyrektor Instytut Zarządzania Wartością, SGH\n- W tej chwili żyje w Polsce około 6 generacji. Mamy generację powyżej 85 roku życia oraz generację cichą – są to starsi konserwatywni konsumenci. W e-commerce są oni niewidoczni – mówiła Małgorzata Bombol podczas sesji Future II. Rozmowy o trendach przyszłości.\n- Mamy baby boomers i generację X, Y i Z. Najbardziej przyszłością planety martwią się dwie ostatnie generacje: generacja Y, czyli millenijna i generacja Z, czyli urodzeni po 1995 roku. Ta ostatnia to generacja niedoceniana, często są to nastolatki i można pomyśleć, że co oni mogą wiedzieć. Ale to oni, plus generacja millenijna, będą wyznaczali oczekiwania wobec handlu, konsumpcji i świata e-commerce. To właśnie generacja Z mówi, że np. loty na weekend w Europie są „obciachowe”, bo pozostawiają ślad węglowy. Czy komuś z generacji baby boom, która zachwycała się takimi możliwościami, przyszłoby to do głowy? Tu obserwujemy istotną zmianę pokoleniową – dodała.


KOLIBER Robomax KH-SM1460SV6-S 1400W Robot kuchenny planetarny - niskie ceny i opinie w Media Expert\nPOJEMNOŚĆ MISY ROBOCZEJ [l] od 6.0 do 6.9\n40,51 zł x 10 rat 0%\nNapęd urządzenia jest w pełni metalowy. Dzięki użyciu tego materiału urządzenie będzie służyć Ci niezawodnie przez długie lata.\nZestaw zawiera stalową misę o pojemności 6 l, pokrywę, a także 3 specjalne metalowe końcówki: mieszadło, hak, trzepaczkę.\nAkcesoria ze stali nierdzewnej, Metalowa misa, Obudowa metalowa i z tworzywa ABS, Stabilna podstawa\nHak, Mieszadło, Misa, Pokrywa do misy, Trzepaczka\nNazwa producenta/importera KOLIBER\nGrażyna 9 maja 2022\nRobot planetarny extra\nRewelacja, szybko, sprawnie, towar spełnia oczekiwania.\nMarzena 22 stycznia 2022\nBardzo fajny robot w dobrej cenie. Spełnia wszystkie wymogi i święta stały się łatwiejsze. Super ubija białka, śmietanę ale i wyrabia ciasto na chleb. Osłona chroni przed zachlapaniem ale też bez problemu można dodawać kolejne składniki bez unoszenia robota i bez zaprzestania pracy. Jestem bardzo zadowolona.... no może jest ciut za głośny, ale to zazwyczaj jest tylko parę minut pracy, więc w niczym to nie przeszkadza.\nEmilia 8 marca 2022\nBardzo udany zakup, niesamowicie pomocny. Ciasta, których do tej pory nie lubiłam robić, przychodzą mi z łatwością. Estetyczne wykonanie, mocno trzymające nóżki podłoża. Białka na bezę ubite w mig. Osłona przeciw bryzgowa świetna sprawa, można jej otwór schować pod ramię robota chroniąc produkty przed rozpryskaniem. 10/10\nAgnieszka 25 marca 2022\nSolidny i wydajny robot kuchenny w przystępnej cenie, super się prezentuje, bardzo ułatwia pracę skracając czas wyrobu ciast.\nMarlena 12 listopada 2021\nRobot spełnia swoją funkcję rewelacyjnie. Duża i funkcjonalna misa, jest bardzo poręczna i łatwa w czyszczeniu. Misa dodatkowo została uposażona w pokrywę chroniącą przed chlapaniem wraz z otworem, dzięki czemu możemy zapomnieć o kombinowaniu podczas jednoczesnego miksowania i wrzucania produktów do misy. Ale to tylko jedna z wielu zalet tej pomocy kuchennej. Ponad to, robot jest bardzo szybki, dobrze miksuje i zbiera wszystkie produkty z boków misy, przez co unikniemy niechcianych grudek w cieście. Produkt ten jest produktem uniwersalnym ze względu na 3 wymienne końcówki do ubijania, miksowania i mieszania ciasta. Polecam w 100% i myślę, że posłuży mi na długie lata.\nMałgorzata 24 listopada 2021\nJestem zadowolona. Myślę, że długo mi posłuży.\nŁukasz 21 grudnia 2020\nNajwyższy stosunek jakości do ceny.\nBardzo porządnie wykonany robot planetarny. Moc silnika i metalowa przekładnia robią robotę. Mieszadło K z teflonem idealnie zbiera kremy z misy. Widać, że to narzędzie profesjonalne a nie jakiś kombajn do wszystkiego. Poza tym jest ładny.\nInstrukcja obsługi Robot kuchenny planetarny KOLIBER Robomax KH-SM1460SV6-S 1400W\nRobot kuchenny ETA Gratussino Maxo II 002390080\nRobot kuchenny planetarny SENCOR STM 6352BL 1000W z blenderem kielichowym\nRobot kuchenny planetarny SENCOR STM 6353OR 1000W z blenderem kielichowym


Czeski producent amunicji firma Sellier&Bellot rozwija się intensywnie - Andrzej Turczyn\nSytuacja w zakresie bezpieczeństwa w Europie i na świecie sprawia, że rośnie popyt na produkty czeskiego producenta amunicji – przedsiębiorstwa Sellier&Bellot (S&B). W ubiegłym roku firma S&B wygenerowała obrót rzędu 3,8 mld. koron (615 milionów zł), w tym roku firma planuje obrót w wysokości 4,1 mld. koron (664 milionów zł). W ciągu ostatnich pięciu lat obroty podwoiły się.\nFabryka w Czechach corocznie produkuje ponad miliard sztuk amunicji. Dwie trzecie sprzedaży to rynek klientów cywilnych, jedna trzecia dla wojska, sił policyjnych i innych formacji mundurowych. Zdecydowana większość produkcji przeznaczona jest na eksport (85%). Od tego roku S&B rozpoczął dostawy amunicji do czeskiej armii, która może w latach od 2017 do 2021 kupić amunicję za trzy miliardy koron (486 milionów zł).\nFirma zatrudnia 1600 pracowników i jest od 2009 roku częścią brazylijskiej grupy Companhia Brasileira de Cartuchos (CBC), znanej także jako Magtech. Obecnie firma pracuje nad zastąpieniem ołowiu w pocisku innym rodzaje metalu. “Jasne jest, że wszystko sprawi, że Unia Europejska chce zakazać używania ołowiu, alternatywą będzie miedź lub mosiądz” – mówi dyrektor Sellier&Bellot Radek Musil. W tym roku Sellier&Bellot na programy badawczo-rozwojowe, nowy sprzęt i technologie, maszyn, firma planuje wydać prawie 600 milionów koron (97 milionów zł).\n(źródło m.ihned.cz sellier-bellot.cz)\nKolejny dowód na to, że nasi południowi sąsiedzi doskonale zarabiają na cywilnym rynku broni i tego co z bronią związane. To także kolejny dowód na to, że fundamentem rozwoju i stabilizacji przemysłu zajmującego się produkcją strzelecką nie są zamówienia państwowe, a rynek cywilny. Gigantyczne obrony, gigantyczne inwestycje, wielki zakład pracy dla obywateli czeskich.\nW Polsce oczywiście są jacyś producenci amunicji, ale skala produkcji jest przy prezentowej przez czeskiego producenta mniejsza. Jest w Polsce Mesko (element państwowego giganta PGZ), którego oferta niemal wyłącznie skierowana jest do wojska. Jest producent amunicji Fabryka Amunicji Myśliwskiej “FAM-PIONKI”, który produkuje amunicję do broni gładkolufowej. Na tym chyba kończy się lista producentów amunicji w Polsce. Trudno rozwinąć skrzydła w sytuacji gdy wewnętrzny popyt jest administracyjne tamowany przez przeróżnych szaleńców dbających pozornie o bezpieczeństwo Polaków, czyli o to aby byli rozbrojeni.\nGłupia sprawa, ale za tzw. komuny było jakoś inaczej. Znalazłem ostatnio pudełka po amunicji z lar 80 tych. Produkowano w Polsce i wywożono do odbiorców zagranicznych, oczywiście w Polsce także sprzedając. Musiała być tego całkiem niezła skala, skoro będąc uczniem szkoły średniej miałem okazję strzelać i do dzisiaj zachowałem pudełka po nabojach. Dowód na zdjęciach poniżej. Dzisiaj amunicji bocznego zapłonu nie produkuje się w Polsce, bo… ktoś wpadł na pomysł aby Polacy byli dokumentnie rozbrojeni.\nOczywiście cywilny rynek broni, a tym samym amunicji w Polsce wyraźnie rośnie. Póki co korzystają na tym producenci zagraniczni. Nie ukrywam, że dochodzą do mnie strzępy informacji, że oczy przedsiębiorców zwracają się ku produkcji amunicji. Gdyby nawet utrzymać obecny kształt prawa, rozwój następowałby systematycznie. Oby tylko ktoś nie przejął się za mocno rygorystycznym wdrażaniem dyrektywy Bieńkowskiej, a będzie coraz lepiej. Nie wspominam nawet o sytuacji uchwalenia projektu ustawy, który jest w Sejmie, wówczas ta dziedzina musiałaby przeżywać naprawdę rozkwit.\nNiestety w Polsce warunki dla przedsiębiorców są ekstremalnie trudne. Ciągłe zmiany przepisów, interpretacji, stawek podatkowych. Rządzą nami teoretycy, którzy w życiu w jakiejkolwiek działalności nigdy nie uczestniczyli, nie mają pojęcia co oznacza życie przedsiębiorcy. Lekką ręką zdemoralizowani urzędnicy i politycy potrafią gasić regulacjami i kontrolami całe przedsiębiorstwa, a nawet utrzymywać w niedorozwoju całe dziedziny gospodarki. W sprawie broni ta ekstremalna sytuacja jest jeszcze dodatkowo potęgowana tym, że politycy uważają, że dostęp do broni palnej dla praworządnych obywateli – w ślad za tym przemysł strzelecki – to element bezpieczeństwa, w którym ważniejsze są ich nieracjonalne fobie niż możliwość normalnego funkcjonowania.\nNo cóż, na szczęście są Czesi i jest o czym pisać i z kim polski niedorozwój porównywać. Gdyby który polski polityk chciał coś w tej dziedzinie zmienić, chętnie podsunę kilka pomysłów i powiem jak sprawić, aby Polska gospodarka w tej dziedzinie rosła w siłę.\nNie zapominajcie o wsparciu Fundacji Trybun.org.pl, bez tego wsparcia nie da się zamienić bloga w serwis.\nTags: amunicja, Czechy, Fam-Pionki, Magtech, Mesko, politycy, procent, rozwój, rynek cywilny, urzędnicy


tokfm.pl/PAP 13.01.2022 12:01\nNa posiedzeniu Stałej Rady OBWE Rau przedstawił priorytety polskiego przewodnictwa w tej organizacji. Nawiązał do historii Polski oraz do jej doświadczenia oporu wobec imperialnych aspiracji sąsiadów i podporządkowania się obcemu mocarstwu. - Zerwanie żelaznej kurtyny 30 lat temu było dla mojego narodu i całej Europy Środkowej momentem odzyskania suwerenności i państwowości - podkreślił.\n- To był właśnie ten moment, w którym miały miejsce bardzo tragiczne epizody w naszej historii, kiedy władze komunistyczne otworzyły ogień do demonstrujących robotników, przedstawicieli tego samego narodu, w Gdańsku i Gdyni w 1970 r. oraz w 1981 r. w Kopalni Wujek w Katowicach - mówił, wskazując, że to doświadczenie Polski powinno być dokładnie przestudiowane przez wszystkich, którzy mogą sądzić, że użycie siły przeciwko własnym ludziom jest dobrą opcją i przyniesie trwałe rozwiązania.\nRyzyko wojny największe od 30 lat\nZaznaczył, że obecnie państwa OBWE mierzą się ze szczególnymi wyzwaniami dla pokoju i bezpieczeństwa. - Przedłużające się konflikty, konfrontacje wojskowe, radykalizacja, terroryzm, wraz z postępującą erozją reżimów kontroli zbrojeń, skutki pandemii COVID-19 oraz głębokie naruszenia praw człowieka i podstawowych wolności jednostek prowadzą do rosnącej niepewności, nieprzewidywalności, podziałów i lęków narastających w naszych społeczeństwach. Wydaje się, że ryzyko wojny na obszarze OBWE jest obecnie większe niż kiedykolwiek w ciągu ostatnich 30 lat - stwierdził.\nWymienił też Gruzję, Naddniestrze i Górny Karabach jako miejsca, gdzie należy wzmocnić wysiłki zmierzające do ustanowienia trwałego pokoju. Jak dodał, również ostatnie wydarzenia w Kazachstanie wzbudziły duże obawy.\n- Od kilku tygodni mamy do czynienia z możliwością poważnej eskalacji militarnej w Europie Wschodniej. Analitycy wojskowi wskazali na duże zwiększenie liczby wojsk w regionie. W ostatnim czasie słyszeliśmy żądanie gwarancji bezpieczeństwa związanych z ważną częścią obszaru OBWE oraz ponowny dyskurs o strefach wpływów - powiedział. Zaznaczył, że te aspekty wymagają poważnej międzynarodowej oceny i właściwej reakcji opartej na zasadach prawa międzynarodowego. Jak wskazał, problem nie dotyczy jednego czy dwóch krajów, ale stanowi wyzwanie dla stabilności i bezpieczeństwa systemu europejskiego.


Kapcie BIRKENSTOCK - Davos 1011221 Anthracite - Szare klapki męskie Birkenstock, z materiału, bez zapięcia. Za 259.00 zł. - Klapki męskie - Obuwie męskie - Dla mężczyzn - Chillizet.pl\nKapcie BIRKENSTOCK – Davos 1011221 Anthracite\nPrzyjemne w użytkowaniu kapcie marki Birkenstock. Cholewka – Materiał – Filc pozwala stopie odpocząć. Wewnętrzna wyściółka to filc. Stopa opiera się na chłonnej wkładce: skóra. Podeszwa: wysokogatunkowe tworzywo jest odpowiednia do noszenia w domu. Model wyposażono w technologię EVA. Pozwalają na swobodny, nieskrępowany ruch.\nsandały męskie birkenstock sandały męskie bez zapięcia dla mężczyzn eobuwie.pl szare klapki męskie klapki męskie bez zapięcia sandały męskie ze sklepu eobuwie.pl dla mężczyzn birkenstock klapki męskie ze sklepu eobuwie.pl szare sandały męskie klapki męskie birkenstock\nKapcie BIRKENSTOCK - Davos 1011220 Anthracite\nKapcie GRÜNLAND - Lecy CI1409-38 Anthracite


Próbki perfum damskich | Najlepsze opinie i ceny ✅ Sklep perfumyonline.pl Najlepsze ceny i opinie! ✅ Sklep perfumyonline.pl\nPerfumy dla kobiet/wody kolońskie\nPrezentujemy oryginalne próbki perfum damskich, dzięki którym możesz sprawdzić na własnej skórze nowy zapach i ocenić, czy będziesz chciała zakupić go w pełnym wymiarze. Niewielka, poręczna pojemność wprost do torebki pozwala na kilka użyć, dzięki czemu z zapachem można "przebywać" przez kilka dni i zdecydować, czy chce się go nosić dłużej.\nDlaczego warto kupować próbki perfum damskich?\nPrzede wszystkim najlepiej pozwalają ocenić to, jak będziesz się czuła z danym zapachem. Ani testowanie za pomocą blotera, ani nawet aplikowanie perfum na skórę w drogerii nie jest sposobem na to, by sprawdzić, jak zapach utrzymuje się na skórze, jak się rozwija, które nuty dominują i czy nie będzie on dla Ciebie drażniący, czy duszący. Najlepsze i najbardziej miarodajne jest aplikowanie perfum bezpośrednio na czystą skórę rano, kiedy Twoje zmysły są wypoczęte i gotowe na nowe doznania. Nawet jeżeli słyszysz o danym zapachu pochlebne opinie wśród koleżanek, a może nawet czytasz w Internecie, że perfumy mają Twoje ulubione nuty zapachowe, najlepiej skorzystać właśnie z próbek. Wyobrażenie o zapachu, a także o tym, jak ewoluuje na skórze przez cały dzień, może bowiem być zupełnie niewspółmierne do tego jak jest naprawdę.\nOgromna zaleta próbek to nie tylko możliwość wypróbowania oryginalnego zapachu, ale także cena stanowiąca jedynie ułamek kosztu całego flakonika. Nawet jeżeli po kilku dniach używania perfum, które zgodnie z pierwszym wrażeniem Ci się spodobały, stwierdzisz, że jednak to nie to, strata nie będzie zbyt wielka. Nie będziesz również musiała poszukiwać kogoś, kto zechce odkupić od Ciebie pełnego flakonika nietrafionego zapachu, szczególnie jeżeli są to perfumy niszowe i mają niewiele zwolenniczek. Jeżeli zaś pokochasz dany zapach, zapraszamy do kategorii z perfumami damskimi, by kupić produkt pełnowymiarowy.\nPerfumy damskie próbki - znajdź idealny zapach dla siebie\nW naszym sklepie oferujemy całą gamę próbek perfum damskich słodkich, świeżych, kwiatowych, owocowych, korzennych i wodnych. Możesz wybierać pośród zapachów codziennych, wieczorowych, biznesowych czy też romantycznych. Do pracy polecamy delikatne, lekkie perfumy bez tzw. ogona. Najlepiej sprawdzą się kompozycje świeże i owocowe. Na randkę zaś wybierz perfumy upojne, słodkie, z nutą czekolady, wanilii i piżma. Jeżeli nie wiesz, czy jakiś modny, popularny zapach jest dla Ciebie i czy będzie się pięknie rozwijał także na Twojej skórze, serdecznie zapraszamy do wypróbowania maleńkich pojemności w postaci oferowanych przez nas próbek perfum.


NATEC Etui/Opaska sportowa na ramię do smartfona X4 EXTREME MEDIA - ale.pl - smartfony tablety komputery\n> NATEC Etui/Opaska sportowa na ramię do smartfona X4 EXTREME MEDIA\nHP Laptop 15-ra048nw 500GB / 4GB / 15,6" / Win10Home\nDla aktywnych i mobilnychOpaska...\nNATEC Etui/Opaska sportowa na ramię do smartfona X4 EXTREME MEDIA\nDla aktywnych i mobilnychOpaska sportowa na ramię do smartphonów Natec X4 to produkt zaprojektowany dla osób prowadzących aktywny styl życia, którzy nie lubią rozstawiać się ze swoim smartphonem podczas uprawiania sportów takich jak bieganie, jazda na rowerze czy ćwiczenie na siłowni.Opaska sportowa na ramię dzięki swojej budowie i wykorzystanym materiałom chroni nasz telefon przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi, kurzem, zarysowaniami i uszkodzeniami mechanicznymi.\nData dostępności: 2017-08-02\nDla aktywnych i mobilnych\nOpaska sportowa na ramię do smartphonów Natec X4 to produkt zaprojektowany dla osób prowadzących aktywny styl życia, którzy nie lubią rozstawiać się ze swoim smartphonem podczas uprawiania sportów takich jak bieganie, jazda na rowerze czy ćwiczenie na siłowni.\nOpaska sportowa na ramię dzięki swojej budowie i wykorzystanym materiałom chroni nasz telefon przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi, kurzem, zarysowaniami i uszkodzeniami mechanicznymi.\nProdukt wykonany jest z neoprenu. Zaletą tego materiału jest to, że podczas wysiłku fizycznego przy większej potliwości ciała nie podrażnia skóry.\nPodczas użytkowania opaski telefon umieszczony jest za folia ochronną, która współpracuje ze wszystkimi ekranami dotykowymi.\nUżytkownik dzięki regulowanemu zapinaniu na rzep sam dopasowuje opaskę do swojego ramienia.\nOpaska posiada małą kieszonkę do przechowywania kluczy lub monet. Odblaskowe elementy umieszczone na opasce zapewniają większe bezpieczeństwo i widoczność szczególnie w nocy.\nDostępne są również inne modele dedykowane do różnych rozmiarów telefonów.\nKod dostawcy: NET-0594\nTyp: etui - opaska\nPrzekątna ekranu: Brak danych\nPasuje do: Kompatybilna z modelami telefonów:- Sony Xperia Z, Sony Xperia SP- Samsung S4 Active, Samsung Galaxy S4, Samsung Galaxy S3, Samsung Galaxy Express- Nokia Lumia 930, Nokia Lumia 1020, Nokia Lumia 925, Nokia Lumia 920, Nokia Lumia 635, Nokia Lumia 630,- HTC One, HTC One X+, HTC One Mini, HTC Desire 500, HTC Desire 300\nWymiary: - Do telefonów o rozmiarach około: 137x70x8mm- Dla ramienia z obwodem: 28 - 40cm


Gminne Centrum Kultury - Urząd Miejski w Białej\ntel. / fax (077) 4387026\nMiejsko-Gminny Ośrodek Kultury, Sportu, Turystyki i Rekreacji - ul. Prudnicka 35\nDział organizacji imprez: Joachim Kosz i Olaf Scholz\nKsięgowość: Halina Jonak\nZakres działania ośrodka to prowadzenie statutowej działalności z młodzieżą w zakresie upowszechniania kultury (poezja, plastyka, muzyka, piosenka, turystyka), organizacja i współudział w imprezach kulturalnych, artystycznych, regionalnych, masowych, przy ścisłej współpracy ze szkołami i instytucjami działającymi w naszym środowisku. Współpracuje z ościennymi Domami Kultury w Prudniku, Korfantowie, Głogówku i Lubrzy.\n2. Kluby i Świetlice Wiejskie.\n3. Biblioteki Publiczne w Białej i Łączniku.\n4. Stanowisko pracy ds. sportu i rekreacji.\n- Koncert noworoczny - styczeń,\n- Noworoczne spotkanie seniorów – 21 stycznia,\n- Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy – druga niedziela stycznia,\n- Gminny konkurs recytatorski – luty / marzec,\n- Akcja „Biała Zima” dla dzieci – podczas ferii zimowych,\n- Konkurs kroszonkarski – marzec / kwiecień,\n- Kawiarenka poetycka – w każdym kwartale,\n- Gminny konkurs poezji śląskiej – druga dekada marca,\n- Obchody Konstytucji 3-maja - maj,\n- Majówka w Łączniku – ostatni weekend maja,\n- Gminny przegląd szkolnych zespołów artystycznych – w pierwszym tygodniu czerwca,\n- Bialska Parada Orkiestr Dętych – maj,\n- Dni Białej – ostatni weekend czerwca,\n- Powitanie lata (festyn dla dzieci) – trzecia niedziela lipca,\n- Plenery malarskie - lipiec/sierpień,\n- Zawody w wyścigach drezyn ręcznych - lipiec/sierpień,\n- Dni Chrzelic - sierpień,\n- Pożegnanie lata (festyn dla wszystkich) – ostatnia niedziela sierpnia,\n- Gminne Święto Plonów (Dożynki) – druga niedziela września,\n- Koncert z okazji Dnia Niepodległości – 11 listopada,\n- Mikołajki – 6 grudnia,\n- Mistrzostwa gminy w halowej piłce nożnej – luty,\n- Turniej w skacie sportowym – luty, marzec,\n- Turniej piłkarski o puchar burmistrza - druga niedziela lipca,\n- Turnieje piątek piłkarskich oraz tenisa ziemnego – lipiec, sierpień.\nkonferencyjna (150 osób):\n- wynajem sali na szkolenia i konferencje - 150 zł.\n- wynajem sali na prezentacje i pokazy - 130 zł.\nbankietowa (80 osób):\n- przyjęcia urodzinowe, komunie, jubileusze - 300 zł.\n- przjęcia pogrzebowe z wykorzystaniem kuchni - 200 zł.\n- wynajęcie sali na uroczystości rodzinne - 130 zł.\nsala konferencyjna sala3.jpeg sala2.jpeg\nOśrodek dysponuje miejscami noclegowymi. Więcej o noclegach...\nOd 2005 roku na terenie ośrodka funkcjonuje Gminne Centrum informacji, w którym można bezpłatnie korzystać z pięciu stanowisk komputerowych z dostępem do internetu. Ponadto udostępniona jest siłownia, czynna w dniach:\nponiedziałek - czwartek: od 18.00 do 20.00\n- dorośli - 4 zł/h\n- dzieci i młodzież - 2 zł/h\n- karnet na 10 wjść dla dorosłych - 30 zł.\n- karnet na 10 wejść dla dzieci i młodzieży - 15 zł.\nDwa razy w tygodniu (wtorki i czwartki od 18.00 do 19.00) odbywa się gimnastyka przy muzyce. Zajęcia prowadzi pani Marzena Spychała.\nsala komputerowa siłownia Ping.jpeg\nMiejsko - Gminny Ośrodek Kultury Sportu Turystyki i Rekreacji,\nBialskie Towarzystwo Kulturalno - Oświatowe z Kołem Miłośników Kresów Wschodnich,\nStowarzyszenie Bialska Orkiestra Dęta,\nPrzy Gminnym Centrum Kultury działa założona w 1991 roku orkiestra dęta, która od 2006 roku funkcjonuje jako Stowarzyszenie Bialska Orkiestra Dęta. Od 2004 roku orkiestrze towarzyszy grupa mażoretek oraz zespół taneczny prowadzony przez p. Jolantę Świdzińską. Więcej...\nna instrumentach klawiszowych - prowadzonych przez p. Damiana Weinkopfa\nna instrumentach dętych - prowadzonych przez p. Andrzeja Weinkopfa\ngry na gitarze - prowadzonych przez p. Stanisława Michałowskiego\nśpiewu w zespołach wokalnych - prowadzonych przez p. Iwonę Preusner\nW każdy piątek w godzinach od 17:00 do 19:00 odbywa się KURS TAŃCA TOWARZYSKIEGO płatny 10zł/h lub 40zł/m-c prowadzony przez p. Joannę Zmarzlik.