"Rolnik szuka żony": czy twórcy programu chcą powtórzyć obsadę? Grzesiek ma sobowtóra! - WP Teleshow\n"Rolnik szuka żony": czy twórcy programu chcą powtórzyć obsadę? Grzesiek ma sobowtóra!\nTeż zauważyliście, że Grzegorz z piątej edycji jest bardzo podobny do Grzegorza Bardowskiego z drugiego sezonu show? Oczywiście nie chodzi o samo imię.\nW niedzielny wieczór piąty sezon "Rolnik szuka żony", jeden z największych hitów TVP, wystartował na dobre. Marta Manowska przywiozła rolnikom wyczekiwane listy od dziewczyn i kobiet, ktore zapragnęły zaryzykować i powalczyć o serca farmerów.\nJednym z uczestników jest Grzegorz, łudząco podobny do Bardowskiego. Wydaje się, że łączy ich nie tylko imię, wygląd ale także temperament. Nic dziwnego, że został wręcz zarzucony listami od dziewczyn. Czytając jeden z nich autentycznie się wzruszył. Sam prawdziwy Bardowski napisał na Instagramie, że jego żona nie widzi podobieństwa, ale trzyma kciuki za swojego "następcę".\nCzy to przypadek, że w programie pojawia się takie podobieństwo? Z resztą nie jedyne! Pojawił się też bardzo młody uczestnik (Krzysztof) przypominający religijnego Szymona czy niezdecydowanego Karola z poprzednich sezonów. A najstarszy Jan? Wypisz wymaluj Zbigniew czy Mikołaj. Czy to możliwe, że producentom wydaje się, że jest tylko jeden sprawdzony wzór na oglądalność? Czy nie chcą ryzykować rożnymi osobowościami i historiami, tylko wiecznie odgrzewać nam ten sam kotlet?\nCzy ten przepis im się sprawdzi, przekonamy się już niebawem.


Heikki Kovalainen Open 2018 - Sand Valley Golf Resort - Best in Poland - TOP 100 in Continental Europe\nHeikki Kovalainen Open 2018\nIX edycja Heikki Kovalainen Open za nami. Dziękujemy wszystkim, którzy ponownie przyczynili się do tego, że ten event jest tak wyjątkowy. Wielkie podziękowania dla samego Heikkiego, który od dziewięciu lat przyjeżdża do Pasłęka i chce pomagać lokalnym dzieciom w potrzebie. To z jego inicjatywy turniej stał się charytatywny. Na przestrzeni ostatnich dziewięciu lat udało nam się zebrać ponad 200 000 PLN. Pieniądze trafiły do lokalnego Domu Dziecka w Marwicy; środki zostały wykorzystane m.in. na tworzenie mieszkań usamodzielnień, mieszkań treningowych, do których mogą trafić młodzi ludzie po opuszczeniu domu dziecka. Przy wsparciu asystenta usamodzielnienia młody człowiek może spokojnie mierzyć się z samodzielnością, nie martwiąc się o to, gdzie się podzieje, gdzie będzie mieszkał.\nW tym roku również wsparliśmy Dom Dziecka w Marwicy, a także Stowarzyszenie Pasłęk Pomagamy oraz Stowarzyszenie Jutrzenka. Pieniądze zebraliśmy podczas licytacji różnych przedmiotów (największym powodzeniem cieszyła się koszulka z podpisem Roberta Lewandowskiego) oraz ze specjalnej akcji „Król Bunkrów”,czyli każdy kto trafił do bunkra lub waste bunker wrzucał do skarbonki 10 zł. Rekordzistą bukrów został Robert Kafar.\nNie zapominajmy, że Heikki Kovalainen to także event sportowy. W turnieju wzięło udział 96 zawodników; z czego aż 21 z pojedynczym HCP! Kategorie brutto zdominowali Goście z Finlandii:\n1. Piispa Pasi 72\n2. Kaarna Antti-Pekka 74\n3. Jyras Petri 74\nStableford net 0-18 HCP\n1. Olli Pylkkonen 39\n2. Seppo Hujanen 37\n3. Wiesław Smalarz 37\nStableford 18.1-36 HCP\n1. Agnieszka Świętonowska 39\n2. Agnieszka Ścisk 36\n3. Marek Małuch 35\nEvent był nie tylko dla ciała ale również dla ducha. W tym roku dzięki wspaniałej Elisabeth Krogull, która przekazała jedną ze swoich prac na licytację. Prace Elisabeth można podziwiać do końca sezonu w Domu Klubowym na Sand Valley.\nNa koniec chcielibyśmy podziękować partnerom: Wina Wineckich oraz MMGolf\nJuż za rok jubileuszowa X edycja Heikki Kovalainen Open!


Praca Jako opiekunka do dziecka Gniezno\n1-20 z 4386 wyników\njako kierowca Gniezno\njako opiekunka Gniezno\njako sprzątaczka Gniezno\njako niania Gniezno\n...profesjonalną pomoc także mamom, zarówno przed porodem, jak i po narodzinach dziecka. Szczególnie ważna jest dla nas jakość świadczonej opieki.... ...opieki nad trójką dziećmi w Kostrzynie (koło Poznania).\n- doświadczenia na podobnym stanowisku... dokładniej\nOpiekunka osoby starszej, Bremen - od 06.06. na 2 miesiące\n...wywodzi się ze spółki kapitałowej posiadającej ponad 10-letnie doświadczenie na rynku europejskim. Poszukujemy osób do pracy jako: Opiekunka osoby starszej, Bremen - od 06.06. na 2 miesiące Nr ref. BRI0606 Zapewniamy: • Legalne i bezpieczne zatrudnienie, •... dokładniej\npoznaniak.pl - neeon.pl - meega.pl\n...profesjonalną pomoc także mamom, zarówno przed porodem, jak i po narodzinach dziecka. Szczególnie ważna jest dla nas jakość świadczonej opieki.... ...pochwalić się statusem Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej. Opiekunka/Poznań Obecnie poszukujemy Niani z Poznania ( preferowane... dokładniej\nOpiekunka osoby starszej, Bielefeld od 01.06. na 2 miesiące\n...wywodzi się ze spółki kapitałowej posiadającej ponad 12-letnie doświadczenie na rynku europejskim. Poszukujemy osób do pracy jako: Opiekunka osoby starszej, Bielefeld od 01.06. na 2 miesiące Nr ref. BRI0106 Zapewniamy: • Legalne i bezpieczne zatrudnienie, •... dokładniej\nOpiekunka osoby starszej, Mönchengladbach - od 28.05. na 2..\n...wywodzi się ze spółki kapitałowej posiadającej ponad 10-letnie doświadczenie na rynku europejskim. Poszukujemy osób do pracy jako: Opiekunka osoby starszej, Mönchengladbach - od 28.05. na 2 miesiące Nr ref. AV2805 Zapewniamy: • Legalne i bezpieczne... dokładniej\nOpiekunka osoby starszej, Alfter - ZASTĘPSTWO od 31.05. na..\n...wywodzi się ze spółki kapitałowej posiadającej ponad 10-letnie doświadczenie na rynku europejskim. Poszukujemy osób do pracy jako: Opiekunka osoby starszej, Alfter - ZASTĘPSTWO od 31.05. na 2 miesiące Nr ref. BRI3105 Zapewniamy: • Legalne i bezpieczne... dokładniej\n...wywodzi się ze spółki kapitałowej posiadającej ponad 12-letnie doświadczenie na rynku europejskim. Poszukujemy osób do pracy jako: Opiekunka osoby starszej od 31.05. ZASTĘPSTWO na 1 miesiąc Lenggries Nr ref. BOSL3105 Zapewniamy: • Legalne i bezpieczne zatrudnienie,... dokładniej\nOtrzymaj najnowsze oferty pracy na zapytanie "praca Jako opiekunka do dziecka Gniezno" na email\n"jako opiekunka do dziecka Gniezno"


Marcin Makowski: ”Kościół Piotra S.”, "poświęcenie większe od Jezusa"? Ludzie, pójdźcie po rozum do głowy - WP Opinie\nkodsamospaleniepiotr s.sumieniegrzegorz kramerpłk adam mazgułasamospalenie w Warszawie\nGdy Piotr S. podpalił się pod Pałacem Kultury i Nauki, w opozycyjnych mediach wstrzymano oddech. Wreszcie przyszedł ostatni sprawiedliwy, który zrobił to, na co rzesze piszących o pełzającym w Polsce faszyzmie nie miały odwagi. Dziś już wiemy, że była to ofiara z jego życia. Niektórzy wprost czekali na tę śmierć, a gdy się wydarzyła, dziękowali jak za świętego nowej religii. ”Ty jesteś Piotr, (czyli skała) i na tej skale zbuduję kościół mój” - zacytował Ewangelię jeden z założycieli KOD-u. I szybko dopisał, żeby nie było wątpliwości o kogo chodzi: ”Piotr Skała”. Z kolei płk. Mazguła uznał, że to czyn większy niż poświęcenie Chrystusa, przy którym śmierć na krzyżu "przypomina groteskę". Czy to jeszcze normalne?\nW miejscu, gdzie dokonano aktu samospalenia wieczorem zebrała się grupa osóbŹródło: East News\nTo, w jaki sposób media zareagowały na wiadomość o samospaleniu, a następnie śmierci Piotra S., zasługuje nie tyle na felieton, co doktorat z psychologii społecznej. Parada hipokryzji, licytacja na wielkie kwantyfikatory, zawody w przerzucaniu się winą - tak wyglądało ostatnich dziesięć dni. A mówimy tylko o wierzchołku góry lodowej. Dramatyczna historia Piotra S. od początku została skonsumowana politycznie, i to równie szybko oraz doszczętnie, że rozsądnie myślący człowiek musi sobie zadać jedno pytanie. Czy myśmy w Polsce wszyscy powariowali?\nStreamy na żywo ze stawiania zniczy w miejscu samospalenia, portrety ”Szarego Człowieka” w tygodnikach, które w blokach startowych z sylwetkami nieszczęśnika czekały na informację o jego śmierci. Bo one przecież wszystkie były gotowe dużo wcześniej. Dosłownie minuty po komunikacie o zgodnie Piotra S., na portalu ”OKO.press” już wisiała klepsydra, manifest, cały tekst, będący politycznym epitafium. Można powiedzieć, że on tego chciał. To, co zrobił miało poruszyć ludzkie sumienia. Tylko czy rolą mediów i polityków jest bierne relacjonowanie cudzych przekazów? A może odpowiednia ich ocena i refleksja, że gloryfikowanie tak rozpaczliwych czynów zachęca innych do brania przykładu z samobójcy? Gdy pod Kancelarią Premiera w 2011 i 2013 roku doszło do podobnych zdarzeń, jakoś potrafiliśmy mówić o nich z większym umiarem. Co się od tego czasu zmieniło?\nByć może wszyscy, podobnie jak Piotr S., staliśmy się ofiarami własnej propagandy. Jedni uwierzyli w złoty wiek, inni w narodziny totalitaryzmu. I tylko wybór tytułów gazet albo kanałów telewizyjnych dzielił nas od mentalnej przeprowadzki do jednego z nich. Nie umiem zrozumieć, co motywowało tym człowiekiem. Dlaczego w połowie kadencji demokratycznie wybranego rządu, zwątpił w demokrację tak bardzo, że nie widział dalszego sensu własnej egzystencji.\nNie umiem również odnaleźć w jego zachowaniu bohaterstwa. Znajduję natomiast wyrazy współczucia dla rodziny i szacunek dla majestatu śmierci. Od początku było jednak oczywiste, że na tym jego historia się nie skończy. Nie przewidziałem tylko, że oprócz politycznego danse macabre, dojdzie jeszcze wymiar religijny. ”Ty jesteś Piotr, (czyli skała) i na tej skale zbuduję kościół mój” - na Facebooku zacytował Ewangelię jeden z założycieli KOD-u, Paweł Wimmer. W komentarzu pod postem błyskawicznie rozwinął również skrót od nazwiska samobójcy. Już nie Piotr S., ale ”Piotr Skała”. Znacznie dalej w swoich teologicznych rojeniach poszedł jednak płk. Adam Mazguła. "Pan Piotr oddał wszystko, co miał najcenniejszego, życie. Wybrał męczeńską śmierć w imię wolności, nie dla siebie, dla innych ludzi" - napisał również na swoim Facebooku. "Jakże groteskowa wydaje się wymuszona śmierć na krzyżu zbawcy świata w obliczu tego samospalenia. Zwykły szary człowiek, a tak niezwykły" - dodał.\nCo mamy przez to rozumieć? Oto narodziła się głowa kościoła opozycji? Większa od Jezusa Chrystusa? Męczeńska śmierć na własne życzenie kładzie jakiś fundament pod opór przed władzą Prawa i Sprawiedliwości? Piotr S. był apostołem moralnego odrodzenia Polski? I dlatego zostawił swoją rodzinę, która sama do końca nie rozumiała jego desperacji? "Panie Piotrze S. mam nadzieję, że w Nim znalazłeś to, o co tak walczyłeś. Dziękuję za odwagę. R. i. P." – napisał na Twitterze jezuita, o. Grzegorz Kramer. Choć wpis szybko usunął, pokazuje on, że z tą śmiercią nie potrafią sobie poradzić również niektórzy duchowni. To po prostu przerażające i udowadnia, że nie tylko skrajna prawica ma swoich sekciarzy.\nCzy zmiana czasu ma sens? Sonda\nW teologii Kościoła katolickiego samobójstwo nie jest aktem odwagi, ale raczej rozpaczy. Choć dziś nie zakłada się już, że osoby podnosząc rękę na własne życie skazują się na potępienie, sugerowanie, że walka z obecnym rządem może być częścią jedności z Bogiem, uważam za absurdalne. I tym bardziej szkodliwe, że na poparcie swoich słów o. Kramer zacytował następnie ks. Józefa Tischnera, który stwierdził kiedyś - w odniesieniu do samospalenia mnichów buddyjskich - że ”sumienie jest ostateczną instancją, która rozstrzyga o tym, co człowiek powinien, a czego nie powinien zrobić”. ”Widzieć więcej. O to chodzi” - dopisał pod tym cytatem jezuita.\nSumienie wszystkiego nie usprawiedliwi\nPrzykro to stwierdzić, ale podobne stawianie sprawy zakrawa na skrajną nieodpowiedzialność. Polityczny aspekt samobójstwa Piotra S. to jedna strona medalu, ale jeśli wciągniemy do tego wiarę, mamy receptę na kolejne podobne tragedie. Kto wtedy weźmie za nie odpowiedzialność, jeśli samemu zamiast współczuć, ”dziękuje za odwagę”? Warto również przypomnieć, że sumienie nie jest w teologii katolickiej nieomylną instancją moralną. Jest ostateczną w tym sensie, że nikt za nas nie posłuży się sumieniem, ale jeśli zostanie ono źle uformowane, może błędnie ocenić rzeczywistość.\nZupełnie wprost pisał o tym Jan Paweł II w encyklice Veritatis splendor, krytykując etykę indywidualistyczną, która usprawiedliwia różne kontrowersyjne zachowania ”zgodą z własnym sumieniem”. Czy Piotr S. się mylił, a jego rozpacz pójdzie na marne? Nie mi to osądzać. Jeśli jednak ktoś chce go wynieść na naprędce wybudowane ołtarze, powinien pójść najpierw po rozum do głowy. Wszyscy powinniśmy po niego pójść i wziąć głęboki oddech. Drugi Piotr S. nie może się powtórzyć.


Szarek komośnik - niełatwa ochrona buraka cukrowego\nSzarek komośnik – niełatwa ochrona buraka cukrowego\nZ dodatkiem adiuwantu\nMigrujący szarek komośnik – ochrona plantacji\nWięcej na temat zagrożeń w uprawie buraka cukrowego i ochronie plantacji przeczytasz w kwietniowym wydaniu miesięcznika Agro Profil\nPlantatorzy stają przed coraz trudniejszym zadaniem, jakim staje się ochrona buraka cukrowego przed agrofagami. Utrudnienia dotyczą wszystkich faz rozwojowych tej rośliny, od wschodów aż po zbiory. | dr hab. Jacek Piszczek, prof. IOR-PIB, TSD Toruń\nCoraz bardziej niezrozumiałe decyzje unijnych urzędników eliminują z rynku kolejne substancje czynne pestycydów. Do ochrony przed częścią agrofagów zupełnie brakuje środków, a skuteczność pozostających do dyspozycji rolników w wielu przypadkach jest znacząco niższa niż konieczna do zapewnienia odpowiedniej obsady i zdrowotności roślin. Obecnie dużym problemem jest migrujący szarek komośnik, który dotarł już do centrum kraju.\nPierwsze trudności pojawią się już w 2021 r. na skutek wycofania desmedifamu, jednej z podstawowych substancji czynnych do zwalczania zachwaszczenia. O ile sprawdzą się przewidywania o zakazie stosowania fenmedifamu, o tyle walka z najgroźniejszymi chwastami dwuliściennymi – komosą i szarłatem będzie bardzo utrudniona. Skuteczna regulacja zachwaszczenia jest jednym z podstawowych warunków umożliwiających stosowanie siewów punktowych i wielkoobszarowej uprawy buraka. Przy braku nowych substancji czynnych (nie ma jak dotąd na ten temat sygnałów ze strony firm fitofarmaceutycznych) trzeba poszukać sposobów podniesienia skuteczności działania pozostających do dyspozycji preparatów. Wyniki prowadzonych w Stacji IOR-PIB w Toruniu doświadczeń sugerują, że bardzo pomocne będzie zastosowanie do cieczy opryskowych dodatku odpowiednich adiuwantów. Uzyskane dzięki nim lepsze pokrycie liści i wchłanianie może znacząco podnieść skuteczność zabiegów ochronnych prowadzonych za pomocą pozostających do dyspozycji plantatorów chwastobójczych substancji czynnych.\nAlternatywnym rozwiązaniem wydaje się wprowadzenie do praktyki technologii CONVISO. System składa się z 2 nierozłącznych elementów: odmiany buraka posiadającej odporność na sulfonomoczniki (ALS) i nominowanego herbicydu Conviso One. Można go stosować jednokrotnie w pełnej dawce 1 l/ha lub w dawkach dzielonych, dwukrotnie po 0,5 l/ha. Jednak jak dotąd w Polsce nie wpisano do rejestru żadnej odmiany odpornej na herbicydy z grupy ALS. Przyczyną jest ich wyraźnie niższe plonowanie od odmian standardowych. Można je jednak uprawiać, gdyż kilka jest umieszczonych na liście wspólnotowej. Utrudnieniem w stosowaniu tej technologii jest fakt, że w roślinach następczych (zwykle w pszenicy) konieczne jest prowadzenie specyficznej ochrony. Skuteczność tych preparatów ogranicza także coraz częściej spotykana odporność coraz większej liczby gatunków chwastów na substancje czynne z grupy sulfonomoczników. Co ciekawe, w Niemczech zarejestrowano jedynie połowę dawki zalecanej przez producenta, która nie zapewnia skutecznej ochrony przed zachwaszczeniem i stawia pod znakiem zapytania sensowność technologii Conviso w tym kraju. Wydaje się, że mimo niewątpliwych zalet, technologia CONVISO znajdzie ograniczone zastosowanie głównie na polach, na których występują problemy z burakochwastami\npochodzącymi z tradycyjnych odmian buraka.\nJest to chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych, o długość ciała 10—12,5 mm. Żeruje na zielonych częściach roślin, zwłaszcza młodych roślin buraka cukrowego (faza 2-4 liści). Im wcześniej szkodnik pojawi się na plantacji, tym większych szkód może narobić. Początkowo szkodnik występował w południowej części kraju, jednak jego występowanie przemieszcza się dalej w głąb kraju. Szarek komośnik żeruje szczególnie w nocy i potrafi podczas jednej nocy dokonać całkowitego spustoszenia plantacji, co zmusza rolników do przesiewania.\nSzarek komośnik to szkodnik, to szkodnik który stanowi duży problem dla plantatorów buraka w Polsce południowo-wschodniej. Zasięg jego występowania przesuwa się powoli w kierunku centrum kraju (do chwili obecnej dotarł w okolice Krasnegostawu, Sandomierza i Działoszyc). Ochrona buraka przed tym dużym chrząszczem jest niełatwym zadaniem i także w tym przypadku rolnicy dysponują bardzo wąską grupą substancji czynnych, z których stałą rejestrację mają lambda-cyhalotryna (Karate Zeon 050 CS) i tau-fluwalinat (Mavrik Vita 240 EW). Czasowo do lipca 2021 r. dopuszczony został preparat Proteus 110 OD zawierający tiachlopryd i deltametrynę. Od tego sezonu rozszerzoną etykietę do zwalczania szarka komosnika ma Cyperkill Max 500.\nNastępny artykułCo z suszą i przymrozkami? Widać pewne zmiany [POGODA]


pierś z kurczaka w cieście francuskim - przepis - Kulinaria Wizaz.pl\nautor: beata543, kategoria: z drobiu , dodano: 2012-04-11\npierś z kurczaka [1 szt.]\nciasto francuskie [1 op.]\npieczarki [5 szt.]\ncebula [1 ]\nboczek wędzony [4 plastry]\n1. Pierś z kurczaka kroimy na pół i następnie każdą połówkę przekrawamy wzdłuż. Posypujemy ją solą , pieprzem i ulubionymi przyprawami.\n2. Cebulę i pieczarki , kroimy w plasterki i podsmażamy na patelni.\n3.Z Ciasta francuskiego uformować 2 platy o wymiarach 15x25 cm, polożyć na posypaną mąką blaszkę i wstawiamy na 10 min. do lodówki.\n4. Po tym czasie, wyjmujemy i nacinamy w następujący sposób: z każdej strony wzdłuż dłuższego boku robimy ok. 8 nacięć , w odstępach, co 1,5-2 cm ;po środku ciasta mają zostać jakieś 4-5 cm niepociete,( ja wykonuję to na oko) .\n5. Na tak przygotowanym cieście ,kładziemy pierś kurczka, na to pieczarki z cebulą, nakrywamy to pozostałą połówką piersi i na wierzchu układamy plasterki chudego boczku lub szynki ( na szynkę możemy położyć plaster sera żółtego). Tak samo postępujemy z drugą piersią.\n6. Zabieramy się za zaplatanie ciasta. Paseczki przekładamy na zminę: prawy,lewy, prawy, lewy, trochę jak sznurówki w bucie :). Pomiedzy paseczkami , powinny zostać maleńkie przerwy, aby kurczak mógł odparować podczas pieczenia.\n7. Gotowe zawiniątka wkładamu na 15 min do lodówki, a po wyjęciu smarujemy z wierzchu roztrzepanym jajkiem.\n8. Pieczemy w nagrzanym piekarniku w 200 stopniach ok. 25-30 min . ( ja piekłam 45 min.)\nCiasto powinno zrobić się złociste i chrupiące. A zapach w domu niesamowity :)\nPodawać ze sałatką lub surówką.\nbabeczki lub babka jogu... »\nrolada szpinakowo - ło... »\nwielkanocne babeczki »\njajka faszerowane tuńc... »\nkora dębu »\nKategoria: ciasta biszkoptowe\nKurczak po Hawajsku »\nGulasz paprykowy »\nKurczak z ananasem na orientalną nutę »\nCiasteczka francuskie z...


Jedna z najbardziej rozpoznawalnych basistek młodego pokolenia. Zdobywała doświadczenia m.in. w orkiestrze i zespole metalowym, obecnie gra w zespole Zouzy, gdzie w sekcji rytmicznej łączy kobiecą finezję ze sportową dyscypliną...\nWojciech Wytrążek: Co się stało, że w ostatnich latach tak wiele dziewczyn gra na basie?\nMarlena Rutkowska: Nie mam pojęcia co zdarzyło się u innych dziewczyn, ale jestem bardzo zadowolona, że jest nas dużo. W dzisiejszych czasach nie przypisywałabym, że pewne umiejętności są męskie albo żeńskie. Kobiety nabrały odwagi do działań niestereotypowych. Kiedyś podchodziłam do tego tematu z zazdrością – tyle jest basistek, a ja chcę być najfajniejsza. Teraz się cieszę, że jest taki girl power i niektóre moje koleżanki grają na fantastycznym, światowym poziomie. Bardzo się cieszę z ich sukcesów – to mnie inspiruje, by podnosić sobie poprzeczkę.\nBas to Twój pierwszy instrument?\nTak, od początku wiedziałam, że to musi być gitara basowa. Trenowałam wyczynowo pływanie i skończyłam tragicznie w wieku 17 lat. Miałam pasję w życiu, a ona się skończyła, więc zaczęłam szukać kolejnej. Zawsze słuchałam muzyki i w pływaniu była dla mnie ważna rytmika, którą nadawałam sobie muzyką. Ta pulsacja we mnie została i pozostawało tylko pytanie, na co ją przełożyć. Wielu moich znajomych nie słyszało linii basowych, a ja słyszałam i wydawało mi się, że to jakiś zarodek talentu, że warto spróbować grać na basie. Grałam w różnych kapelach w Skierniewicach, dostałam też zaproszenie do orkiestry. Kompletnie nie umiałam czytać nut, a tam ćwiczyli fajne rzeczy jak np. „Piraci z Karaibów” czy „Dzieci Sancheza”. Grałam tę samą linię basową co tuby, więc na próbie uczyłam się na pamięć, a potem patrzyłam na nuty i po jednym razie chciałam grać w tej orkiestrze. Dzięki temu nauczyłam się czytać nuty.\nWyszłaś z basenu i od razu muzycznie wskoczyłaś do głębokiej wody.\nTo było genialne doświadczenie, bardzo dużo nauczyłam się w ten sposób. Nasz dyrygent miał słuch absolutny. Grając w orkiestrze musiałam dokładnie słuchać co grają skrzypce i pozostałe instrumenty. Dla mnie muzyka to też przestrzeń, więc granie w takiej orkiestrze, między tyloma instrumentami było bardzo ciekawym doświadczeniem. Trzeba było pilnować tempa dyrygenta i szybko reagować. Potem zaczęłam szukać warsztatów, jeździłam do Jaworek – tam się dużo nauczyłam i poznałam wielu ciekawych ludzi. Nie byłam na tyle odważna, żeby wychodzić na jamy w Warszawie, bo szczerze mówiąc, jeśli chodzi o improwizację to jestem kiepska, ale wiedziałam, że jest dla mnie miejsce w muzyce.\nPrzez pewien czas grałaś też cięższe klimaty w zespole Made of Hate.\nW 2014 r. zarejestrowałam z nim płytę pt. „Out of Hate” – to były moje pierwsze nagrania i niesamowite wyzwanie, bo miałam tydzień na nauczenie się numerów. Dostałam je od gitarzysty Michała Kostrzyńskiego zapisane nutowo i w nagraniu demo. Pamiętam, że studia wtedy trochę poszły na bok, bo przez tydzień siedziałam po kilkanaście godzin dziennie, żeby nauczyć się materiału. Kiedy wchodziłam do studia, umiałam zagrać każdy kawałek od początku do końca. W studio wyszły pewne mankamenty i trzeba było parę rzeczy poprawić. Nagranie na setkę jest moim marzeniem. Chciałabym nie przejmować się drobnymi niedoskonałościami i móc nagrać materiał na 100%.\nZespół Zouzy to dla Ciebie przełom, ale też zupełnie inna stylistyka muzyczna.\nDzięki warsztatom koledzy polecili mnie do klubu Syreni Śpiew w Warszawie i tam spotkałam nowych ludzi, poznałam się z wokalistką, z którą teraz mamy zespół Zouzy. Ważnym wydarzeniem dla mnie było podpisanie kontraktu z Gorgo Music. W końcu czuję, że jest zawodowo, że ktoś się mną opiekuje. Cieszę się, że pracuję z takimi ludźmi jak Katarzyna Chrzanowska i Łukasz Bartoszak, którzy słuchają, co mam do powiedzenia, razem znajdujemy dobre rozwiązania, a oni są skuteczni w działaniu. Dają mi możliwości, wierzą we mnie i chcą, żeby mój talent rozwijał się razem z zespołem Zouzy, który współtworzą ze mną: Sabina Nycek (śpiew), Karolina Synowiec (perkusja), Maja Lenar (instrumenty klawiszowe) i Anna Moranda (gitara).\nOglądając klipy zespołu Zouzy odnoszę wrażenie, że świetnie czujesz się w tym zespole.\nSzczerze mówiąc spełniam swoje marzenie. Kapela samych kobiet to fajna sprawa. Lubię ten czas, gdy przyjeżdżamy na koncert, wyładowujemy graty z busa i za chwilę będzie koncert. To jest wesołe granie i wydaje mi się, że też coś nowego. Jest sporo zespołów kobiecych, ale w takim wydaniu popowym czuję, że robimy coś innowacyjnego. Bardzo lubię moment wyjścia na scenę. Wydawałoby się, że dziewczyny na widowni będą patrzeć na nas bykiem, a mężczyźni będą się ślinić, a okazuje się, że jest zupełnie inaczej. Dziewczyny czują siłę i dostają dzięki nam skrzydeł. Martwię się o młode pokolenie, bo coraz więcej osób dopada depresja i to też słychać w muzyce. Dla mnie gitara basowa jest narzędziem, do tego, by zawalczyć o takich ludzi – zarazić ich pasją, radością i tym, że w życiu naprawdę może być fajnie. Zależy jak je sobie poukładamy. Dwadzieścia lat temu artyści chcieli się buntować. Ja chcę robić coś pozytywnego dla naszego kraju, dla wszystkich młodych ludzi.\nW Tobie jest ogromnie dużo radości i muzyka metalowa jakoś nie do końca mi do tego pasuje, ale mogę się mylić.\nKiedyś na pewno wrócę do mocnych brzmień, bo to we mnie siedzi. Nagrałam płytę „Out of Hate”, więc tematyka nie musi być wcale związana z buntem, smutkiem i agresją. Myślę, że jako artyści powinniśmy umieć wychodzić ze stereotypów, według których muzyka metalowa musi się kojarzyć z czymś mrocznym. Kiedy na scenę wchodzi Periphery, to basista Adam „Nolly” Getgood ma na sobie koszulę w kwiatki. Tak samo Tosin Abasi z Animals As Leaders.\nKogo jeszcze lubisz słuchać?\nW zasadzie lubię posłuchać każdej dobrej muzyki. Lubię muzykę rockową, np. Foo Fighters, starą Nirvanę. Wychowywałam się na takich kapelach jak Deep Purple czy Electric Light Orchestra, słuchałam Jean Michel Jarra, sporo jazzu – nigdy się nie zamykałam na jakąś kategorię. Może to być śmieszne, ale obecnie słucham muzyki popowej i koncentruję się na tym, co zespoły wykonują na płycie i jak ten materiał aranżują do grania na żywo. Staram się podchodzić do muzyki trochę profesjonalnie, żeby znaleźć coś dla siebie. Jestem fanką Phila Collinsa i tego jak on pracuje przygotowując nagrania na płyty, a potem grając te piosenki na koncertach. Chyba łatwiej byłoby powiedzieć, czego nie słucham. Lubię każdą dobrze zagraną, dobrze wyprodukowaną muzykę. Nie umiem biegać przy innej muzyce niż Scooter, bo ma dla mnie idealne tempo na położenie i oderwanie nogi. Powiem szczerze, choć może będę przez środowisko zbanowana, ale uczę się być sobą i być odważna, że zauważyłam parę produkcji disco polo zrobionych na poziomie światowym, choć oczywiście teksty zupełnie do mnie nie przemawiają.\nCzyli grunt to być otwartym i umieć ocenić z czym mamy do czynienia.\nByłam niedawno na Black Eyed Peas i na koncercie Avishaia Cohena – to zupełnie rozbieżne kierunki, a jedno drugiemu nie przeszkadza. Avishai może nie jest nadzwyczaj sterylny, ale za to jest bardzo muzykalny, a ja lubię w muzyce człowieka, nawet jak mu się palec omsknie. Tak jest ze starymi płytami rockowymi, chociażby Led Zeppelin. Tak, jak muzyka jest szeroka, tak też i moje gusta i spojrzenie na nią. Dobrze jest spotykać osoby, z którymi można porozmawiać o muzyce i razem czegoś posłuchać. Nie szukam ludzi, którzy chcą popisać się przede mną wiedzą, ale chcą przeżyć coś muzycznego. Zawsze miałam kompleks, że późno zaczęłam grać, bo miałam wtedy 17 lat. Weszłam w to środowisko showbusinessu, czyli między rekiny. Zawsze robią na mnie wrażenie ludzie, którzy szczerze dzielą się ze mną muzyką, a nie ci, którzy chcą udowadniać, że czegoś nie wiem. Jestem bardzo otwarta, lubię słuchać nowych rzeczy i czerpać z nich inspiracje. Szanuję solowych basistów, ale ja nie potrafiłabym być solistką, jak chociażby Kinga Głyk, którą bardzo szanuję za to, że wytrzymuje tę presję czując się jak ryba w wodzie. Ja lubię być basistką, która dokleja się słuchając, co inni mają do zagrania. Z drugiej strony podziwiam też sidemanów, którzy w krótkim czasie umieją odnaleźć się w zespole i zagrać z nim znakomicie. W roli basisty ważne jest to, by móc słuchać innych na każdej płaszczyźnie.\nW jaki sposób pracujecie w zespole Zouzy?\nPrzede wszystkim słuchamy dużo muzyki, spędzamy sporo czasu na próbach, pracując w taki sposób, o jakim zawsze marzyłam. Nie wiedziałam jak potoczą się moje losy i czy w ogóle będę basistką, a teraz bardzo się cieszę, że mam zespół, w którym pracujemy analizując różne szczegóły, np. zwalniamy jakiś fragment, próbujemy zagrać go na różne sposoby – czuję, że jestem w jakimś organizmie. W zespole osiągnęłyśmy dobrą rzecz, bo obnażyłyśmy się ze swoich słabości, co jest trudne, bo jako muzycy mamy wysokie ego i jeśli się coś powie, żeby ktoś zgrał w taki czy inny sposób, to często pojawia się problem. Kiedy ktoś mi sugerował, by zagrać tak albo inaczej, to od razu mnie duma zżerała, bo co mi wokalistka będzie opowiadać, jak ja mam grać na basie. Tak naprawdę dobrze jest posłuchać, co inni mają do powiedzenia i może w jakimś punkcie znajdę coś dla siebie. Doceniam, że mam takie koleżanki w zespole i że mogę wykonywać taką pracę.\nCzyli „szczerość w naszym klubie to norma”.\nTak, wszystkie przychodzimy w krawatach, żeby się nie awanturować. (śmiech)\nGranie na basie wymaga przyzwoitej kondycji. Co myślisz na temat związku formy fizycznej z rozwijaniem warsztatu instrumentalnego?\nTo jest ważny temat. Skończyłam Akademię Wychowania Fizycznego i dzięki temu wiem, jak sobie nie zaszkodzić grając na basie. Nawet zastanawiałam się, czy robić doktorat, który dotyczyłby prewencji problemów u basistów. Orkiestry w Stanach czy w Australii mają swoich fizjoterapeutów, więc muzycy są tam traktowani jak profesjonalni sportowcy. U nas ten temat na razie raczkuje, ale są dobre symptomy i podejście zaczyna się zmieniać. Swego czasu robiłam ankiety z muzykami – kiedyś oni uważali, że chodzenie na siłownię oznacza zrobienie z siebie pakera. A ja wiem, że gdy pojawia mi się ból pod łopatką, to jest od basu, bo on wymusza niesymetryczną pracę całego ciała. Jak dodamy do tego godziny spędzone w busie i ćwiczenie na basie na siedząco, to problemy gotowe. Ja ćwicząc siedzę na dużej dmuchanej piłce, więc muszę się cały czas podpierać nogami i trzymać plecy prosto. Ćwiczenia odblokowują mięśnie i czuję, że dzięki nim mogę na instrumencie zrobić więcej. Kiedyś podchodziłam go gitary basowej, jak do sportu – ćwiczyłam, jakby to był trening, ale zauważyłam, że miałam pospinane mięśnie i nie grałam swobodnie, jakbym chciała. To miało też wpływ na dźwięki, bo słychać było napięcie. Podejście do instrumentu, jakie było pokazane w filmie „Whiplash” nie prowadzi do niczego dobrego. Nie chodzi o to, żeby się zajechać, tylko grać z głową i dać odpocząć mięśniom. Przede wszystkim trzeba odblokować głowę, nauczyć się oddychać podczas grania i mieć luz w postawie.\nMożna się jeszcze przy tym bujać – znacznie łatwiej mi grać, gdy się kołyszę.\nRuch to jest też forma komunikacji z kolegami muzykami, w ten sposób łapie się flow. Czasem nie jesteś w stanie usłyszeć dokładnie, co ktoś gra, wtedy ruch przekazuje informacje na scenie. Nadgarstki męczą też telefon, klawiatura i mysz, więc jestem ostrożna, by nie pisać dużo na ekranie smartfona i jak najmniej czasu spędzać przy komputerze. Nie wiem jak moje koleżanki sobie radzą, ale ja żeby uniknąć problemów z plecami biegam i ćwiczę na siłowni – muszę robić ćwiczenia odciążające kręgosłup.\nFoto: Mikołaj Sumiński\nPrzejdźmy teraz do ćwiczeń na instrumencie – jaki system preferujesz?\nMam kilka systemów ćwiczeń, które ewoluują, albo do których wracam. Podstawowe sprawy (typu ćwiczenie z metronomem, równe granie ósemek, szesnastek) Czytelnicy już znaleźli i sobie ugruntowali. Ostatnio najbardziej koncentruję się na feelingu. Zaczęłam analizować dyskografię Pino Palladino, koncentrując się na jego roli w zespole i sposobie, w jaki się do niego dopasował. Staram się skupiać na flow – trzeba pomyśleć np. jak zagrać shuffle – czy to ma być równa ósemka z kropką, czy jeszcze inna wartość rytmiczna, która nie jest dokładnie zapisana w nutach i jak swobodnie ją przerzucić na swój instrument. Dobrze jest skonsultować się z ludźmi, którzy słuchają muzyki, np. wokalistka mi mówi „Marla, ja bym w tym numerze myślała w half timie, w tamtym po niemiecku, a tu w czasie rzeczywistym, tak jak jest zapisane”. Bardzo koncentruję się na tym, by każdy numer grać z takim feelingiem, jaki jest gdzieś w środku mnie, a jednocześnie patrzeć co super basiści proponowali w różnych utworach i żeby trochę wybić z siebie tę matematykę.\nBasista tak naprawdę liczy kilka razy więcej, bo nawet grając półnuty czy całe nuty, wciąż myśli szesnastkami.\nTo jest bardzo dobre podejście, bo łatwiej trafić w punkt, pozostaje tylko kwestia jakimi szesnastkami. Teraz bardzo dużo ćwiczę rytmy shuffle. Ja nie gram dużo, w zasadzie bardzo mało, ale chcę grać tak, żeby to było kompatybilne z zespołem.\nSkoro o kompatybilności mowa, powiedz proszę jaki zestaw basowy złożyłaś.\nGram na gitarach Fender Jazz Bass, Fender Precision, Skervesen Bronto i ukulele bass Mahalo. Do czwórek zakładam struny La Bella 45-100, do piątki Payson Clark 45-130. Dalej: kabel Hesu, wzmacniacz Ampeg SVT3PRO, do tego kolumna Ampeg Heritage 410 HLF albo Hesu 210. Używam też preampu Darkglass B7K Ultra. Do zadań specjalnych mam klawisze Novation Bass Station II.\nMuszę Ci powiedzieć, że masz naprawdę nietuzinkowe podejście do muzyki.\nOstatnio zadałam sobie pytanie, dlaczego właściwie gram na basie. Zaczęłam grać, bo nie wyszła mi kariera pływacka i byłam bardzo zakompleksioną kobietą, a gitara basowa była pomostem do tego, by poczuć pewność siebie. W muzykę możemy włożyć każde emocje. Granie z kimś to coś wspaniałego, nie znam wspanialszej rzeczy na świecie. Muzyka jest wszechstronna i każdy może w niej odnaleźć drogę.\nFoto: Mattia Rosinski Photography\nRozmawiał: Wojciech Wytrążek\nZdjęcia: Mikołaj Sumiński i Mattia Rosinski Photography


rzecznik rządu - przeczytaj więcej na stronie - Dziennik.pl\nWszystkie decyzje o rozpoczęciu technicznych przygotowań do głosowania korespondencyjnego w wyborach prezydenckich były wydane zgodne z przepisami prawa; zarzuty wobec Poczty i PWPW nie mają uzasadnienia w stanie prawnym - podkreślił rzecznik rządu Piotr Müller odnosząc się do raportu NIK.\nPrzedłużenie obostrzeń? Rzecznik rządu zabrał głos\nZmianę zasad kwarantanny granicznej ogłosił rzecznik rządu Piotr Muller. "Dla przybywających ze strefy Schengen będzie ona obowiązkowa" - ujawnił szczegóły wiceminister infrastruktury Marcin Horała.\nSzczepienia przeciw COVID-19. "Mam nadzieję, że jeszcze w poniedziałek zostanie wymierzona kara, a następnie odbędą się postępowania dyscyplinarne wobec wszystkich winnych, którzy dopuścili się nadużyć w sprawie szczepień" - poinformował w TVP Info rzecznik rządu Piotr Müller.


Będzie nowe rozporządzenie w sprawie bhp przy obsłudze żurawi - Portal BHP\nZ początkiem września br. do konsultacji i opiniowania trafił projekt nowego rozporządzenia w sprawie bhp przy obsłudze żurawi przygotowany przez Ministerstwo Rozwoju i Finansów. Projektowane rozporządzenie będzie określało wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac związanych z obsługą żurawi wieżowych i szybkomontujących. Poznaj proponowane nowym rozporządzeniem rozwiązania prawne w zakresie bhp przy obsłudze żurawi.\nPrzepisy dotyczące bhp przy obsłudze żurawi przestają obowiązywać


Dumka dla Ukrainy - Radio Poznań\nPublikacja: 21.04.2022 g.12:03 Aktualizacja: 21.04.2022 g.19:30 Michał Sobkowiak\n- Przez trzydzieści parę lat swojego życia zawodowego napatrzyłem się na różne tragedie – śmierć, ból. To we mnie odżyło i nie mogłem pozostać obojętny – mówił Wojtek Wardejn o okolicznościach powstania nowej piosenki zespołu Długi Dystans.\nPremiera „Dumki” Długiego Dystansu odbyła się dziś w audycji „Mała czarna”. Lider zespołu, a nasz redakcyjny kolega, Wojtek Wardejn opowiadał jak powstało nowe nagranie.\n- Na co dzień jestem wśród ludzi, którzy przyjeżdżają z Ukrainy. Pomysł przyszedł, gdy patrzyłem w ich oczy – jedni mówią są smutne, a dla mnie są puste, bo stoją jakby przed murem albo na rozdrożu i nie wiedzą w którą stronę mają pójść – wyznał Wojtek Wardejn i dodał – Ja tak zrobiłem kilkanaście lat temu, zamknąłem za sobą drzwi, zabrałem psa, zabrałem coś jeszcze i odmieniłem swoje życie.\nCała rozmowa i piosenka do odsłuchania poniżej:\nW gnieźnieńskim teatrze premiera\nW piątkowy wieczór będzie można zobaczyć "Małego księcia" wg książki Antoine de Saint–Exupery.\nMinęło pięć lat od śmierci Magdaleny Abakanowicz\nW świecie sztuk plastycznych postaci niewątpliwie wybitnej. Jej prace znane są powszechnie.


Ogłoszenia nieruchomości na sprzedaż ul. Syta - Warszawa - Domiporta.pl\nOgłoszenia nieruchomości na sprzedaż: ul. Syta - Warszawa\nE R O V I L L A prezentuje Państwu luxusowo i bardzo starannie wykończony 3 pokojowy apartament z ogródkiem. Lokalizacja: __________________ Apartament znajduje się w bardzo dogodnej lokalizacji W...\nElegancki, słoneczny i przestronny apartament usytuowany na terenie zamkniętego osiedla, niedaleko centrum handlowego przy Placu Vogla. Rozkład : - salon połączony z otwartą kuchnią, łączna powierzch...\n110 m2 3 10 545 zł/m2\n66,37 m2 4 9 914 zł/m2\n**** English version below **** :: Krótko: Wilanów / Zawady, wysoki standard, 3 pokoje, 110m2, 2 miejsca parkingowe, komórka lokatorska. :: Dla kogo? Dla rodziny z 1 dzieckiem lub wymagającej pary. ...\n180 m2 4 15 833 zł/m2\nDZIAŁKA BUDOWLANA WILANÓW PLOT FOR SALE IN WILANÓW Działaka budowlana znajdująca się w Wilanowie, umieszczona w planie zagospodarowania MU3 . Nieruchomość w Wilanowie posiada dom o pow około 95 m...\n121 m2 4 12 645 zł/m2\nEUROVILLA prezentuje działkę budowlaną przy ul. Sytej w dzielnicy Wilanów/Kępa Zawadowska. Działka wielkości 1462mkw (w tym 251mkw drogi dojazdowej). Lokalizacja: -------------------------------- ...\n1462 m2 561 zł/m2\nE U R O V I L L A prezentuje działkę na sprzedaż Wilanów/Powsin Działka w kształcie kwadratu, regularna działka w niezwykle miłym otoczeniu, ekspozycja południowo -zachodnia. Lokalizacja --------...\nWitam serdecznie na moim ogłoszeniu, jestem Wojtek, prowadzę biuro nieruchomości, pomagam w uzyskaniu finansowania jeśli jest taka potrzeba (od ponad 12 lat), i zapraszam na prezentacje wyjątkowej nie...\n66,34 m2 4 9 784 zł/m2\n61,30 m2 3 8 997 zł/m2\n***BEZPOŚREDNIO*** Na sprzedaż 3 pokoje, 110m2 urządzony, elegancki apartament ulica Syta Wilanów. Wystrój apartamentu zaprojektowany w stylu glamour oraz wykończony z najwyższą starannością. Apartame...\n149,20 m2 5 8 780 zł/m2\n150 m2 w ZIELONEJ i CICHEJ części Wilanowa. IDEALNE DLA RODZINY. Obszerny i jasny salon 47,2 m2 z aneksem kuchennym 12,7 m2 oraz 4 bardzo ustawne pokoje o wymiarach ok. 19,2 m2, 15,3 m2, 10,3 m2 i 7,4...\nAtrakcyjna działka w drugiej linii zabudowy. Teren posiada miejscowy plan zagospodarowania ( pod zabudowę jednorodzinną) i jest częściowo zagospodarowany oraz ogrodzony. Wszystkie media w ulicy. Po wi...\n5200 m2 450 zł/m2\nKOMFORTOWE MIESZKANIE Z OGRÓDKIEM NA SYTEJ Mieszkanie zaprojektowane przez architekta . Duży salon połączony z otwartą kuchnią z wyspą ; w salonie działający kominek.Wyjście na kameralny, słonecz...\n109 m2 3 13 119 zł/m2\nWYJĄTKOWA OFERTA Ten wyjątkowy dom ulokowany jest niedaleko pałacu w Wilanowie, w cichej, ekskluzywnej i zielonej okolicy. Zamknięte osiedle gwarantuje bezpieczeństwo i komfort mieszkańców. Dom jest...\n650 m2 5 10 769 zł/m2\nJedno z niewielu, niepowtarzalnych mieszkań! Wnętrze urządzone dla wymagających i dbających o detale. Mieszkanie, za które pochwalą Cię znajomi i rodzina. Urokliwa oraz cicha nieruchomość znajduje si...\n56 m2 3 12 446 zł/m2\nNa sprzedaż działka na Wilanowie wraz z gotowym projektem, wszystkimi pozwoleniami oraz planami. Projekt znajduje się w bardzo dobrej lokalizacji, w cichej i spokojnej okolicy Wilanowa. Działka o p...\nOferuję do sprzedaży przestronne mieszkanie w otoczeniu zielonych terenów Wilanowa. ZALETY INWESTYCJI: - Niska zabudowa z windami - mniej ludzi, bardziej kameralnie - Lokal ma panoramiczne okna dzię...\n62,13 m2 4 8 419 zł/m2


Conrado17 08 Gru 2008 07:04 3826 6\n#1 08 Gru 2008 07:04\nW swojej pralce Whirlpool AWG 1036 (ładowana od góry) wymieniałem łożyska czynne i bierne. Przy okazji pomalowałem sprayem górne krawędzie blaszanych boków bo pordzewiały. W tym celu odkręciłem 4 amortyzatory i zdjąłem całą plastikową górę z klapą. Podczas tej operacji odłączyłem taki cienki gumowy wężyk który idzie od tylnej-spodniej strony plastikowego pojemnika bębna praktycznie pionowo do góry i podłączony jest do spodniej strony tego panelu z wszystkimi pokrętłami. Wężyk ściągnąłem z króćca właśnie od spodniej strony tego panelu.\nTeraz mam problem z założeniem z powrotem tego wężyka. Cała plastikowa góra jest już założona i amortyzatory przykręcone. W momencie kiedy chciałem podpiąć ten wężyk, króciec wsunął się do środka spodniej części tego panelu z pokrętłami.\nMyślałem , że jest on sztywną częścią tej obudowy ale się myliłem i teraz nie wiem jak mam podłączyć ten wężyk.\nCzy można ściągnąć górną obudowę z tymi pokrętłami i wypchnąć ten króciec do dołu? Jak to zrobić? Odkręciłem z tyłu pralki po bokach 2 śrubki które były w tym panelu z pokrętłami. Wcisnąłem do środka 2 plastikowe zatrzaski. Tylna część obudowy uniosła się jakieś 5mm do góry i koniec. Przód ani drgnie. Czy coś ją jeszcze trzyma? Czy muszę ściągnąć z osi te 3 pokrętła od programatora, temperatury i obrotów?\nJest jakiś inny sposób na podłączenie tego wężyka?\nW ogóle to od czego jest ten wężyk?\n#2 08 Gru 2008 07:08\nTam wewnatrz pod pokretłami jest hydrostat i tam nalezy wpiąć wężyk.\n#3 08 Gru 2008 07:13\n#4 08 Gru 2008 08:15\nPanel ma od środka 2 zatrzaski należy je przesunąć do tyłu i do góry.Pozdrawiam.\n#5 08 Gru 2008 10:25\nJa widzę tam 5 zatrzasków. Zamieszczam zdjęcie z ponumerowanymi zatrzaskami. Proszę powiedzieć które zatrzaski odpowiadają za panel sterowania. Zatrzaski numer 1, 2, 4, 5 wyglądają jakby trzeba je było przesunąć ku otwartemu bokowi pralki i do góry a nie do tyłu i do góry.\n#6 08 Gru 2008 11:14\nTo nie te zatrzaski, właściwe wyglądają jak te na zewnątrz.\n#7 08 Gru 2008 14:56\nA więc. Te zatrzaski które pokazałem na zdjęciu okazały się zatrzaskami mocującymi główną pokrywę pralki. Żeby ją zdjąć trzeba zatrzask środkowy (czyli trzeci) podważyć śrubokrętem a całą pokrywę lekko unieść i przesunąć w prawo.\nPanel sterowania trzymają z przodu 2 zatrzaski, oprócz tych z tyłu. Nie da ich się podważyć bo są w środku. Trzeba wsadzić śrubokręt od góry między klapę pralki a panel sterowania i tak podważyć panel aby przesunął się do tyłu. Jednocześnie drugą ręką trzeba panel unieść do góry. Zatrzaski znajdują się na ok. 1/4 długości panelu z lewej i prawej strony.\nPo zdjęciu osłony panelu pod spodem jest płytka z elektroniką, przykręcona trzema śrubami. Pod tą płytką majta się luzem hydrostat.\nRada na przyszłość. Jak już ktoś musi odłączyć wężyk hydrostatu to niech lepiej będzie to jego dolny koniec a nie górny.\nPodobne tematy Pralka Whirlpool AWG 1036 -jak podłączyć wężyk do hydrostatu\nProgramator roznitowałem bo innego dojścia nie ma niestety , teoretycznie mozna by cos wypatrzeć z zewnątrz ale trzeba by miec sokoli wzrok,Cześć.Mam... (8)


Trenerzy w Polsce i na świecie. Jak ekstraklasa i I liga mają się do światowych trendów? - weszlo.com\nTrenerzy w Polsce i na świecie. Jak ekstraklasa i I liga mają się do światowych trendów?\nOpublikowane 23.06.2020 17:39 przez\nGdzie trener ma najwięcej czasu, a gdzie najmniej? W których rozgrywkach daje się szansę młodym, a gdzie stawia raczej na nestorów? Jak kilkuletnia praca Marka Papszuna w Częstochowie czy Tomasza Tułacza w Niepołomicach ma się do najdłużej pracujących szkoleniowców na świecie? Czy stawianie w zdecydowanej większości na swoich na zapleczu najwyższej ligi jest „typowo polskie”, czy może to szersza tendencja?\nOstatnio raport na temat pracy szkoleniowców, trenerów, menedżerów – zwał jak zwał – opublikowało CIES Football Observatory. Niezwykle szeroki raport, dodajmy, bo bierze pod lupę 128 lig z 91 krajów na całym świecie. Z ciekawości zerknęliśmy, jak wypadamy na tle pozostałych. I spieszymy z kilkoma ciekawymi wnioskami.\nIle brakuje naszym, by imponować stażem?\nNie będziemy owijać w bawełnę – bardzo, bardzo wiele. Absolutnie rekordowym stażem może się pochwalić szkoleniowiec drugoligowego francuskiego Chambly, pan Bruno Luzi. Gdy obejmował stery zespołu na czele listy przebojów Billboard Hot 100 Usher z „U Remind Me” zmieniał właśnie „Lady Marmalade”. Lider najnowszego notowania, 6ix9ine miał pięć lat. Premierem Polski był Jerzy Buzek, a cały kraj czekał wciąż na premierę ekranizacji pierwszej części Harry’ego Pottera.\nJeśli wszystko pójdzie dobrze, za nieco ponad dwa miesiące Luzi dobije do siedmiu tysięcy dni na stanowisku.\nMarek Papszun w Rakowie Częstochowa jest zaś od 1528 dni. Daleko mu więc nawet do TOP20, które zamyka Gavin Chesterfield z Barry Town. Jego wynik na dziś to 2915 dni.\nNieco bliżej – ale wciąż cholernie daleko – jest Tomasz Tułacz z Puszczy Niepołomice. 1777 dni to nadal prawie cztery lata za plecami Chesterfielda.\nJeśli chodzi o czołowe ligi europejskie, one również w większości nie mają w czołówce swoich przedstawicieli. Wyjątki są dwa – Diego Simeone w Atletico, którego pozycja w klubie z Madrytu od paru lat jest niepodważalna. A także Christian Streich, który wykonuje kawał znakomitej roboty we Freiburgu. Gość od ośmiu lat wyciska z zawodników przeciętnych absolutne maksimum. Nie zrezygnowano z niego nawet po spadku w sezonie 14/15, odwdzięczył się szybkim powrotem do 1. Bundesligi i mistrzostwem zaplecza. To właśnie pod jego wodzą do Leicester wypromował się Caglar Soyuncu, dziś uważany za jednego z najbardziej obiecujących stoperów na świecie. Przy nim Maximilian Philipp błysnął na tyle, by Borussia Dortmund wyłożyła 20 milionów euro.\n…ale pracować dajemy\nOd jakiegoś czasu zauważalna jest tendencja, by jednak dać trenerowi więcej władzy i duży spokój. I tak całą strukturę na swoją modłę ma w Krakowie zbudowaną wiceprezes Michał Probierz. Ogromne wpływy, wykraczające daleko poza zwyczajowe kompetencje trenera mają Marcin Brosz, Marek Papszun. Niemal bezgranicznym zaufaniem cieszy się w Gliwicach Waldemar Fornalik. W Gdańsku wiążą przyszłość z Piotrem Stokowcem, w Śląsku dopiero co nową umowę podpisał Vitezslav Lavicka. I tak dalej…\nAle nie jest to trend ogólnoświatowy, co przedstawia nas na tle innych w naprawdę dobrym świetle. Jako tych, którzy mają cierpliwość i nie uprawiają awanturniczej polityki trenerskiej. Tylko w 22 z 128 lig przeanalizowanych przez CIES lig szkoleniowcy pracują dłużej niż w ekstraklasie.\nNieco inaczej sprawy się mają w I lidze, ta plasuje się około połowy stawki. Czy powinno to dziwić? No nie. Mocno upraszczając – w ekstraklasie jest 13 miejsc satysfakcjonujących działaczy, a więc wszystkie poza spadkowymi. W I lidze zaś – zaledwie sześć. A i będąc na pozycji barażowej można robotę stracić, czego dowodem Dominik Nowak.\nLokalsi na zapleczu\nA skoro już przy zapleczu jesteśmy, to tutaj stawiamy na swoich. No bo kto ma znać środowisko niższych lig lepiej od lokalsów? No a z drugiej strony trudno skusić niezłego zagranicznego szkoleniowca, by wdał się w młóckę o awans do najwyższej ligi za takie same pieniądze, za jakie można mieć rodaka. Donatas Venevicius, na którego tymczasowo postawiono w Suwałkach, jest dopiero drugim obcokrajowcem w Fortuna 1. Lidze. Pierwszym – Ivan Djurdjević, który legitymuje się już polskim paszportem i którego klasyfikowalibyśmy też raczej wśród „naszych”.\nNie jesteśmy w tym osamotnieni. Brazylijczycy, Francuzi, Koreańczycy, Meksykanie, Rumuni, Serbowie, Słowacy, Turcy, Ukraińcy – oni wszyscy nie mają nawet jednego zagranicznego szkoleniowca w drugiej lidze. W hiszpańskiej Segunda Division, włoskiej Serie B czy portugalskiej Segunda Lidze – to rodzynki.\nStawiamy na młodszych trenerów niż ligi z topu\nTo dość zrozumiałe. Rzadko kluby bijące się w najbardziej wymagających rozgrywkach świata ufają żółtodziobom. Takich przykładów jak Mikel Arteta w Arsenalu jest bardzo mało, w Premier League niemal połowa menedżerów jest już po pięćdziesiątce. Średnią najbardziej zawyża Roy Hodgson, jeden z pięciu najstarszych trenerów w analizowanych przez CIES ligach.\nU nas nikt średniej zdecydowanie nie zaniża – jak choćby 27-letni Ole Martin Nesselquist w norweskim Strommen, ani nie podnosi. Próżno w PKO Bank Polski Ekstraklasie szukać szkoleniowca po siedemdziesiątce, ba – nawet i po sześćdziesiątce. Najstarsi – Fornalik i Lavicka – dopiero za trzy lata dojdą do tej granicy.\nTak prezentujemy się na tle TOP5 lig europejskich:\nPremier League – 51,17 lat\nLigue 1 – 51,12 lat\nSerie A – 50,67 lat\nBundesliga – 49,82 lat\nLaLiga – 49,65 lat\nEkstraklasa – 47,41 lat\nKosmopoliga? Już nie\nKilka lat temu, u szczytu mody na zagranicznych trenerów, Michał Probierz w swoim stylu skomentował sprawę. Po tym, jak Quim Machado, trener Lechii, opowiedział o meczu po niemiecku, sam również zaczął mówić tym językiem. Był to czas, kiedy faktycznie wielu było szkoleniowców ściągniętych spoza granic naszego kraju. W pierwszej kolejce ekstraklasy tamtego sezonu – 2014/15 – tylko w dwóch spotkaniach mierzyli się dwaj polscy szkoleniowcy.\nObecnie w ekstraklasie pozostało czterech obcokrajowców i Aleksandar Vuković, którego chyba można już spokojnie klasyfikować jako „swojego, zasymilowanego” (choć CIES ujmuje go wśród zagranicznych). To zaś sprawia, że wiele lig nas w tym aspekcie wyprzedza. Dokładnie 55. Oczywiście na czele rozgrywek zdominowanych przez zagranicznych szkoleniowców są te z Zatoki Perskiej.\nA przynajmniej nie, jeśli chodzi o trenerów\nSpadek liczby zagranicznych szkoleniowców względem kilku lat wstecz nie sprawił jednak, że w ekstraklasie mniej chętnie stawia się na obcokrajowców-piłkarzy. Spośród 128 analizowanych, tylko w 23 ligach ich procent jest wyższy niż u nas. Mimo że wśród zatrudnionych w naszej lidze zagranicznych trenerów jesteśmy dopiero na 72. miejscu.\nTo jednak prawda stara jak uwielbiani przez polskich prezesów Słowacy. Wiara w to, że Martin Piłkarzović zwieziony przez zaprzyjaźnionego menedżera z serbskiego drugoligowca okaże się nieodkrytym talentem zawsze będzie większa niż ta, że Marcin Piłkarz zacznie kopać prosto i sensownie.\nJak trenerzy przywiązują się do piłkarzy\nDłuższy staż trenera to również dłuższy pobyt w klubie zawodnika? Tak wskazują badania CIES. Ekstraklasa zaś plasuje się nieco poniżej średniej.\nKto jest za to odpowiedzialny? W dwójnasób – wspomniany już w tym tekście Michał Probierz. No bo z jednej strony jest jednym z tych, co to pracują w naszej lidze najdłużej. Z drugiej zaś – to pod jego okiem dokonuje się wielki przemiał piłkarzy. Już kilka razy o tym mówiliśmy tu i tam, ale powtórzymy raz jeszcze. Bo zadziwiająca to statystyka, że najdłużej grający nieprzerwanie w Cracovii zawodnik to… Milan Dimun.\nGeneralnie zaś, od przyjścia Probierza na stadion przy ul. Kałuży latem 2017 roku uchowali się: wspomniany Dimun, Diego Ferraresso, a także wypożyczani po drodze Mateusz Wdowiak, Adam Wilk i Tomas Vestenicky.\ncies football observatory Ekstraklasa PKO Bank Polski Ekstraklasa Trenerzy\nPorównania zaczną mieć sens, gdy nasi trenerzy zaczną pracować gdzieś poza naszym grajdołkiem. Nie bez powodu ŻADEN polski trener od wielu, wielu lat nie prowadził klubu z jakiejkolwiek, choćby średnio poważnej ligi. Jak mnie pamięć nie myli, to ostatnie takie wydarzenia, to epizod Probierza w Grecji i spektakularny remont szatni Smudy w 2 Budeslidze. Nie bez powodu nasi szkoleniowcy są za granicą ignorowani. Nawet szrotozawodnicy gdzieś tam za granicę wyjeżdżają. Trenerzy zero, nul, nothing. To nie jest przypadek. Ciężko wskazać inną europejską piłkarską nację (powiedzmy o podobnych ambicjach), która tak marnie (a w zasadzie wcale) jest reprezentowana (nawet w czasie przeszłym) na ławkach europejskiej piłki. O czym to świadczy? O spisku? Powinien się teraz na dole ekranu pojawić pasek z napisem: „Europejscy decydenci piłkarscy boją się polskiej myśli szkoleniowej”?\nNie kwestionuję myśli przewodniej, ale chciałbym dopytać, bo się nie znam: a gdzie są te tłumy francuskich, holenderskich, belgijskich czy angielskich trenerów prowadzących drużyny na jakimś poważnym poziomie? Gdzie są tłumy Chorwatów, Serbów czy Szwajcarów na trenerskich stołkach?\nnp. przynajmniej lekko licząc 50 francuskich trenerów pracuje w reprezentacjach/czołowych klubach afrykańskich. A jeden Wegner ma więcej meczów w premiership niż niż nasi wszyscy trenerzy we wszystkich ligach top.5., a jak odliczymy grecję to we wszystkich ekstarklasach w europie (oczywiście poza litwami, łotwami czy śritwami). a że można z kraju postkoministycznego trenować w top5 udowodnił np. Czech Zeman. Chorwatów było full od Polski przez Bbenelux, austrię i szwajcaruie, o serbach szkoda nawet wspominac…. itp. itd. w dupie byś gówno widziałeś i powtarzasz frazesy ze starego artykułu z weszło\nps. sory za opisownię – z komury i po pijaku:)\nLol pracuja bo to ich byłe kolonie, a ludzie w Afryce nie są autorytetami w kwestii futbolu ot tak. Co to za przykład. Jakby Madagaskar był 200 lat polską kolonią to łatwo mi sobie wyobrazić, ze gdyby tam istniała 8 zespolowa liga to miala by 3-4 polskich trenerów.\nFajnie ze u nas prezesi sie ogarnęli, pierwszy krok zrobiony. Teraz czas na odważniejszą rozbudowe akademii i wprowadzanie młodych Polaków, ktorzy z reguly przynajmniej nie są słabsi od 50% starych obcokrajowców i mozemy powoli robić kolejny krok do przodu\nA kto mówi o tłumach? Wystarczy, że podam jedno nazwisko i już teza potwierdzona (uważnie przeczytaj). Polacy nie mają ANI JEDNEGO.\nFrancuz? Zidane może być?\nHolender? Huub Stevens?\nBelg? Tu obecnie jest sucho, acz wcześniej mieli np. Wilmotsa w Shalke.\nChorwat? Niko Kovac? Świeżutkie.\nSerb? Siniša Mihajlović?\nSzwajcar? Lucian Favre?\nZadanie, który polski trener choćby zakręcił się wokół klubów, które wymieni prowadzili?\nNasz kraj w prezentowanym zestawieniu został usytuowana na ostatnim uwzględnionym 58. miejscu razem z takimi państwami jak Zimbabwe, Salwador, Korea Północna, Singapur, Mozambik, Izrael, Iran, Węgry, Estonia, Boliwia, Armenia czy Belgia, które na dzień 1 czerwca 2020 roku miały jednego swojego trenera w zagranicznej drużynie. Naszym przedstawicielem w tym aspekcie był Marek Zub, który rozstał się już z łotewskim FK Tukums 2000.\nhahaha ale faceta na zdjęciu do artykułu, wgniotło w fotel,\npewnie ma cofkę z tego co widzi, ale to nie ważne, facio, aplikuj do lechii gdańsk,\nna trenejra nowego na 2021 będą puchary i sponsory takie jak ZIAJA, GWO, BROWAR AMBER\nProsto z ławki.\nA zaraz jaki trenejro się wypowie, że Polscy trenerzy nie muszą mieć kompleksów względem tych zagranicznych 🙂 Zgadza się, trenerzy w kraju się rozwijają, ale tylko pod względem teoretycznym. Ładnie opowiadamy banały z książek, a potem boisko wszystko weryfikuje


Rynek czeka na Fed - WP Finanse\nW oczekiwaniu na kluczowe rozstrzygnięcia w USA, które nastąpią w przyszłym tygodniu złoty tracił do dolara oraz euro drugi kolejny tydzień. Skala tych ruchów była jednak umiarkowana i póki co była to jedynie korekta wcześniejszego silnego umocnienia.\nRozstrzygającego charakteru nie miały amerykańskie dane o PKB za trzeci kwartał. Zgodnie z oczekiwaniami rynku amerykańska gospodarska urosła o 2% (w ujęciu anualizowanym, tj. 0,5% q/q), jednak struktura tego wzrostu jest niepokojąca – śladowy wzrost inwestycji, słaby eksport oraz kolejna spora kontrybucja zapasów, bez której wzrost wyniósłby zaledwie 0,6%. Dane są więc słabe, nie zmieniły one jednak obrazu rynku, który czeka na wydarzenia przyszłego tygodnia – decyzję Fed (środa) oraz miesięczne dane z rynku pracy. Można wręcz odnotować pewną poprawę nastrojów po godzinie 14.30, kiedy dane zostały opublikowane.\nBezpośredniego wpływu na rynek nie miały także czynniki krajowe, tj. lepsze dane o sprzedaży detalicznej, decyzja RPP o pozostawieniu stóp bez zmian oraz publikacja projekcji inflacyjnej. Wstrzymanie podwyżki jest jednak decyzją, która może ograniczyć ewentualne dalsze umocnienie złotego lub przynajmniej nie będzie dodatkową zachętą dla kapitału spekulacyjnego w sytuacji, gdybyśmy obserwowali dalsze osłabianie się dolara na światowych rynkach.\nWarto zwrócić uwagę, iż choć złoty tracił do euro i dolara, jednocześnie nieznacznie zyskał wobec franka szwajcarskiego. Stało się tak, ponieważ od dłuższego czasu notujemy systematyczne wzrosty na parze EURCHF. Jak sugerowaliśmy od pewnego czasu, umocnienie franka wobec euro w następstwie greckiego kryzysu było zbyt silne i obecnie obserwujemy korektę tamtego ruchu, co wpływa też na notowania CHFPLN.\nJest niemal pewne, że Fed zdecyduje się na powrót do strategii interwencji na rynku długu w celu obniżenia długoterminowych stóp procentowych, pytanie tylko w jakiej skali. Rynek na moment obecny oczekuje, iż będzie to kwota 500 mld USD rozłożona na okres 6 miesięcy. Można przyjąć założenie, iż taki ruch jest już wyceniony przez rynek. Natomiast warto pamiętać o dwóch kwestiach. Po pierwsze, dwa dni po decyzji Fed opublikowane zostaną dane z amerykańskiego rynku pracy. Po drugie w USA od ponad 2 miesięcy w dość szybkim tempie rosną oczekiwania inflacyjne. Jeśli dane z rynku pracy będą wskazywały na poprawę, a oczekiwania inflacyjne nadal będą wzrastać, Fed może być zmuszony do zrewidowania swojej taktyki. W takim scenariuszu dolar mógłby odrobić część strat przyczyniając się przynajmniej do przejściowego osłabienia złotego. Październik para USDPLN kończy w okolicach 2,85, para EURPLN 3,97, zaś CHFPLN 2,89.


00315 006391 20638439 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 83-89143-37-2 Data wydania: 2014-07-08\nTROPYFranciszek Mirandola TROPY Redakcja i wstęp Piotr Kitrasiewicz Jirafa Roja Warszawa 2005 © Copyright by Franciszek Mirandola © Copyright by Jirafa Roja, 2005 Skład i łamanie: Tatsu Projekt okładki: Natalia Gościniak Druk: Drukarnia Naukowo-Techniczna S.A. Wyłączny dystrybutor: FK Jacek Olesiejuk ul. Kolejowa 15/17, 01-217 Warszawa tel. (022) 862 38 20 www.olesiejuk.pl Wydanie I Warszawa 2005 ISBN 83-89143-37-2Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.virtualo.eu\nFranciszek Mirandola: Nadzieje i przekleństwo „Dał serię opowiadań fantastycznych, należących do najświetniejszych nowel, jakie wydała proza neoromantyczna. «Dziwność» świata i koszmarnej doli ludzkiej, ujęte bądź realistycznie z domieszką subtelnej ironii, bądź fantastycznie, otrzymały w prozie Mirandoli wymowę świetnych sztychów literackich o groteskowo wyrazistym rysunku”. Tak napisał o „Tropach” wybitny polski historyk literatury, prof. Julian Krzyżanowski w swojej monografii o dziejach literatury polskiej z 1979 roku. Jest to jeden z bardzo nielicznych głosów wskazujących na pokryte pyłem zapomnienia wybitne dzieło literackie autorstwa człowieka o ciekawej, choć bolesnej biografii i nietuzinkowej, niemal renesansowej umysłowości. Pigularz na Pegazie Franciszek Pik urodził się 13 grudnia 1871 (niektóre źródła podają mylną datę 1878) roku w Krośnie. Pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych i… aptekarskich. Ojciec przyszłego autora „Tropów”, Wojciech Pik, był krośnieńskim burmistrzem oraz właścicielem przekazywanej z pokolenia na pokolenie apteki,,Pod Jednorożcem". Matka pisarza, Maria ze Stacherskich, była bratanicą wynalazcy lampy naftowej, Ignacego Łukasiewicza, także farmaceuty z Krosna. Młody Franciszek niewiele miał do powiedzenia, jeśli chodzi o swój przyszły zawód. Tradycja rodzinna wymagała, żeby i on zarabiał na życie pracą w aptece czyli „pigularni” jak sam z niesmakiem nazywał rodzinną profesję. Pod naciskiem matki musiał porzucić naukę w gimnazjum i rozpocząć terminowanie do zawodu u znajomego aptekarza w pobliskim Rzeszowie. Pod zdobyciu szlifów czeladnika, Franciszek wyjechał do Krakowa na studia farmaceutyczne. Ukończył je w 1893 roku zdobywając dyplom magistra farmacji. Natychmiast jednak podjął kolejne studia, tym razem filozoficzne. Rozpoczął je na Uniwersytecie Jagiellońskim, a kontynuował na uczelniach w Heidelbergu, Berlinie i Paryżu. Dążąc do poznania uniwersalnej prawdy, przebywał także w Anglii i we Włoszech, a nawet dotarł do Indii, gdzie uległ fascynacji buddyzmem. Powrócił do kraju czyli Galicji u schyłku XIX stulecia. Bez entuzjazmu podjął pracę zarobkową w rodzinnej aptece w Krośnie. Z biegiem czasu zmieniał apteki i miejsca zamieszkania. Odziedziczoną „pigularnię” oddawał w dzierżawę, a sam angażował się jako farmaceuta w placówkach w Iwoniczu-Zdroju, Łącku, Stryju, Tymbarku, Krakowie. Mówił, że chce lepiej zarabiać, ale nie zawsze zmiany te szły w parze z faktyczną poprawą sytuacji materialnej. Miały one raczej podłoże psychologiczne. Niespokojny duch młodego Pika wymagał ciągłych zmian otoczenia, nowych wyzwań i wrażeń, poczucia wolności i niezależności. Przez cały czas bowiem, mieszając składniki chemiczne i lepiąc z nich pigułki, marzył o tym co uważał za swoje życiowe powołanie, a była nim literatura. W 1898 roku wydał pierwszy tom swoich wierszy:,,Liber tristium". Były to nastrojowe liryki utrzymane w młodopolskiej konwencji, lecz wyrastające ponad przeciętność, interesujące pod względem obrazowania i rytmiki słownej. Nie zdobyły szerokiego rozgłosu, ale autor zwrócił na siebie uwagę i wszedł do grona galicyjskich,,cyganów artystycznych", zwłaszcza do grupy krakowskich poetów i malarzy skupionej wokół postaci filozoficzno-literackiego guru dekadentyzmu jakim był pisarz i jeden z ideologów epoki, Stanisław Przybyszewski. Oprócz walorów artystycznych „Liber tristium”, pewną rolę przy zwróceniu uwagi czytelników na to dzieło odegrał literacki pseudonim Pika. Franciszek, dobrał go sobie od nazwiska renesansowego pisarza i humanisty włoskiego, Francesco Pico della Mirandoli. Tu Franciszek Pik, tam Francesco Pico. Oczywiście żadnego powiązania z arystokratycznym rodem włoskim nie było, ale młody Polak z zapadłej dziury galicyjskiej nie miałby nic przeciwko, aby przypisać sobie taki rodowód. Powieściopisarz Jerzy Bandrowski, brat Juliusza Kadena-Bandrowskiego, autora „Generała Barcza” i „Mateusza Bigdy”, wspominał, że kiedyś dla żartu zwrócił się do Pika w pociągu per,,panie markizie". Podobno sprawiło to Franciszkowi ogromną radość i niektórzy koledzy pielęgnowali w ten sposób jego snobizm mający podłoże w trudnym do zamaskowania kompleksie niższości. W każdym razie o ile dla farmacji istniał nadal Franciszek Pik, to dla literatury narodził się Franciszek Mirandola, a nazwisko to na okładkach książek intrygowało swoim obcym brzmieniem. Mirandola publikował swoje utwory poetyckie w ogromnej ilości czasopism polskich, wychodzących nie tylko na terenie zaboru austriackiego, ale i rosyjskiego, na ziemiach tzw. Kongresówki. Pismem, w którym zadebiutował, był „Dziennik Krakowski”. Z biegiem lat dochodziły nowe tytuły, między innymi, „Zycie”, „Krytyka”,,,Nowa Reforma",,,Głos Warszawski", „Naprzód”,,,Głos Narodu", „Robotnik”,,,Świat". W 1902 roku ukazał się kolejny tom jego wierszy zatytułowany po prostu,,Liryki". Odtąd nie wyda już książki poetyckiej, ale jako twórca da o sobie znać nowelami zebranymi w zbiorach,,Tempore belli" (1916) i,,Tropy" (1918). Do jego prozy jeszcze powrócę, a na razie – dla dopełnienia obrazu Mirandoli jako poety – popatrzmy jeszcze na jego twórczość zaangażowaną politycznie. Na początku XX wieku pan Franciszek związał się z Polską Partią Socjalistyczną. Pisał wiersze rewolucyjno-niepodległościowe (np. „Zahuczał grzmot” czy „Warszawianka 1905 roku”), które ukazywały się głównie w socjalistycznym,,Naprzodzie" i,,Robotniku" oraz w wydanej w 1906 roku w Krakowie antologii,,Lutnia robotnicza". Wiersze te ustępują jego utworom zawartym w obu tomach poezji. Wartości artystyczne schodzą w nich na drugi plan na rzecz doraźnej agitacji politycznej. Mają jednak artystyczny nerw i dobry rytm, co sprawiło, że do niektórych z nich skomponowano muzykę i wykonywano na zebraniach i podczas manifestacji, a „Warszawiankę 1905 roku” Mirandola napisał do rytmu melodii „Warszawianki” Karola Kurpińskiego. Zobaczmy jako ciekawostkę fragment jednego z tych zaangażowanych wierszy Mirandoli, pod tytułem „Idziemy jako fala wód”. ,,Idziemy jako fala wód Idziemy jako wicher po fali, Iżbyście raz zadrżeli i poznali, Co może lud". Pan Franciszek był także aktywnym działaczem PPS. Zbierał składki na zakup broni dla rewolucjonistów z zaboru rosyjskiego, a po jej nabyciu przechowywał podobno w swoim mieszkaniu krakowskim istny arsenał. W czasie jednej z manifestacji na Rynku Głównym spuścił z balkonu na Sukiennicach czerwony sztandar czym naraził się policji i musiał na jakiś czas opuścić bohemę spod Wawelu i powrócić do swoich aptekarskich zajęć. Polityczny okres w życiu Mirandoli sprawił, że w czasach Polski Ludowej próbowano go czasem zaklasyfikować jako poetę rewolucyjnego. Próby takie podjęły trzy czasopisma:,,Trybuna Literacka" w 1959 roku oraz,,Poezja" i,,Nowiny Rzeszowskie" (oba w 1972 roku). O Mirandoli pisano jednak sporadycznie, a jeśli już to głównie w prasie regionalnej. Młodopolski okres życia i twórczości Mirandoli przypomniał w 1956 roku na łamach wychodzącego w Krakowie „Dziennika Polskiego”, Jerzy Pilecki, pisząc o autorze,,Liber tristium" i,,Tempore belli": ,,Uczestnik gwarnych literackich zebrań,,Paonu", młodopolski poeta z zadumą w oczach, w których czaił się zagadkowy niepokój. W późniejszych latach, zgarbiony, z nieodstępnym papierosem w ustach, zawsze jeszcze z hiszpańską bródką, lecz w wyszarzałym, wytartym płaszczu, mocno zaaferowany, goniący po drobne zaliczki do wydawców". Właśnie, drobne zaliczki… Dotykamy tutaj odrębnej dziedziny działalności Mirandoli, dziedziny, która przyniosła mu największy rozgłos, a zarazem stała się jego przekleństwem i przyczyniła do upadku. Tłumacz na żebraczym wikcie Mowa oczywiście o licznych pracach translatorskich pana Franciszka. Przygoda z mniej lub bardziej sławnymi dziełami poetów i prozaików obcych rozpoczęła się w okresie Młodej Polski, a trwała do ostatnich chwil jego życia. Tłumaczył autorów niemieckich (Goethe), francuskich (France, Rolland), angielskich (Kipling), belgijskich (Maeterlinck), duńskich (Andersen), norweskich (Hamsun), szwedzkich (Bjornson, Lagerloef), indyjskich (Tagore). W sumie pozostawił po sobie około 300 tomów przekładów, a niektóre z jego translacji wznawiane są i w naszych czasach, między innymi, „Cierpienia młodego Wertera” Johanna Wolfganga Goethego,,,Colas Breugnon" Romaina Rollanda,,,Głód" Knuta Hamsuna,,,Gosta Berling" Selmy Lagerlof. Te właśnie tytuły uchodzą za najbardziej udane w dorobku tłumaczeniowym Mirandoli, który – po Tadeuszu Boyu-Żeleńskim – był najbardziej znanym polskim tłumaczem. Zwłaszcza w latach dwudziestych, kiedy to pan Franciszek porzucił twórczość literacką, a nawet dającą mu materialne oparcie, choć znienawidzoną pracę farmaceutyczną, i poświęcił się wyłącznie przekładom. To ostatnie dziesięciolecie jego życia było chyba najgorszym okresem. Oddajmy głos świadkowi tamtych wydarzeń, Stanisławowi Lamowi: ,,A z Franciszkiem Pik-Mirandolą, utalentowanym autorem „Tropów” i bardzo pilnym tłumaczem, ile to przeróżnych było kawałów z honorariami! Jeden jednak z tylu mniej lub więcej szablonowych utkwił mi specjalnie w pamięci. Wygrzewałem się z Mirandolą na słońcu w tak zwanej,,Dużej Ziemiańskiej", która w latach 19181923 mieściła się na rogu ulicy Kredytowej i placu Małachowskiego. Popijamy białą kawę z kremem i zajadamy się napoleonkami, co do których upewnia się nerwowo Mirandola:,,Ale to wy płacicie, bo ja feniga nie mam przy duszy" (…) próbuje zaciągnąć,,pożyczkę osobistą" w owych słynnych ówczesnych markach, wymieniając jakąś astralną sumę, w rzeczywistości odpowiadającą dwóm biletom tramwajowym i pudełku papierosów. Zrobiwszy tę transakcję, jest wprost wniebowzięty, kiedy tu nagle jak spod ziemi wyrasta Jakub Mortkowicz (znany wydawca warszawski – przyp. P.K.) i stając przy stoliku zwraca się do Mirandoli:,,Ach, dobrze, że ja pana widzę, panie Franciszku, co słychać z tym przekładem Cervantesa, na który dałem panu tysiąc marek przed pół rokiem?". Biedny Mirandola sposępniał, małe oczki zaczęły mu szybko biegać, powyszarpywana bródka jeżyć się; podnosząc głowę ku przybyłemu, jakby z głupia frant powiada:,,I pan miałby sumienie wymagać ode mnie, abym ja za te marne tysiąc marek na starość zaczął się uczyć po hiszpańsku?" (Stanisław Lam: „Zycie wśród wielu”. Warszawa 1968) Zwróćmy uwagę na to,,zaczął się uczyć". Lam ujawnia bowiem mało znane kulisy działalności przekładowej Mirandoli. Na pozór, podobnie jak jego renesansowy imiennik, był on lingwistą, poliglotą, znał i tłumaczył z tak wielu języków! Okazuje się, że jednak tylko z jednego – niemieckiego. Poznał go Franek Pik już w młodości jako mieszkaniec Galicji i obywatel austriacki, a potem wyszlifował i opanował w sposób biegły podczas studiów w Heidelbergu i Berlinie. Tłumaczeń z literatury światowej dokonywał z ich niemieckich przekładów. Tak było z autorami francuskimi, angielskimi, skandynawskimi… Na szczęście tłumacze niemieccy słynęli z dokładności i precyzyjności, możemy więc przyjąć, że przekłady przekładów zachowały w dużym stopniu ducha oryginału. Lata dwudzieste to okres narastającej biedy w życiu Mirandoli. Pracował dużo mozoląc się dniami i nocami nad tłumaczeniami, a zarabiał bardzo niewiele. Wydawcy płacili mu marnie, a szczególnym sknerą był pod tym względem właściciel i redaktor poznańskiego Wydawnictwa Polskiego, Rudolf Wegner. Wydawał on dobrze rozchodzącą się serię pod nazwą „Biblioteka Laureatów Nobla”, do której tłumaczenia wykonywał właśnie Mirandola. Wegner płacił grosze, a Mirandola, bojąc się utraty licznych zamówień, nie protestował, lecz starał się wywiązywać ze wszystkich zobowiązań. Pracował szybko i nie zawsze dobrze. Wytykano mu różnorodne błędy leksykalne i filologiczne, a zwłaszcza wynikającą z pośpiechu niechlujność. Ale wydawca drukował te tłumaczenia byle szybciej nie poddając ich zapewne żadnej adiustacji, płacąc panu Franciszkowi grosze. A on, z jakąś iście franciszkańską pokorą, przyjmował je bez protestów, nie zrywał współpracy z krwiopijcą i jeszcze podobno – jak wspominają świadkowie – był zadowolony. Ale coraz więcej pił. On, który nigdy nie gardził kieliszkiem, teraz coraz częściej wydawał zarobione i pożyczone pieniądze właśnie na alkohol. Mirandola zmarł w Krakowie 3 czerwca 1930 roku w skrajnej biedzie. Kilka dni wcześniej uczestniczył w pogrzebie swojego przyjaciela Władysława Orkana, który także głodował. Dwa dni przed śmiercią autora,,Tropów", on i jego żona Elżbieta, prawdziwa i wierna miłość jego życia, otrzymali wymówienie mieszkania z powodu nie płacenia czynszu. Groziła im eksmisja (mieszkali przy ul. Felicjańskiej). Wprawdzie urząd Miasta Krakowa przyznał Mirandoli zapomogę, ale śmierć była szybsza niż urzędnicy magistratu. Pieniądze otrzymała wdowa. Pisarza pochowano na cmentarzu Rakowickim. Śmierć Franciszka Mirandoli wywołała na łamach ówczesnych gazet dyskusję na temat warunków w jakich egzystowali ludzie pióra. Oskarżano lokalne i państwowe władze o obojętność, przytaczano nazwiska innych literatów (m.in. Orkana, Przerwy-Tetmajera), którzy podobnie jak Mirandola umarli albo nadal żyli w tragicznych warunkach. Przyjaciel Mirandoli, redaktor „Naprzodu”, Emil Haecker poświęcił mu wspomnienie pośmiertne na łamach swego czasopisma: ,,Bezpośrednio pod wstrząsającym wrażeniem śmierci przyjaciela, nie jestem zdolny do przeprowadzenia dokładnej analizy jego twórczości, ale niepodobna mi uchylić się od wskazania na główne składniki jego poglądu na świat i życie. Posiadał gruntowne wykształcenie przyrodnicze, był przekonanym darwinistą, pod względem przekonań społecznych socjalistą, zarazem na jego umysłowość potężny wpływ wywierała filozofia indyjska oraz filozoficzne systemy Schopenhauera i Nietzschego. Bardzo muzykalny, był entuzjastycznym wielbicielem Wagnera, który także jako poeta i myśliciel wycisnął na nim głębokie piętno. Przytem żywo interesowały Mirandolę zagadnienia podświadomego życia duszy: interesowali go zwłaszcza Karol du Prel i Huebbe-Schleiden, którego czasopismo,,Sphinx" abonował. Ulubionymi jego pisarzami byli romantyk niemiecki Novalis i moderniści francuscy Verlaine i Jules Laforque, których poezję tłumaczył". Wynalazca i prekursor Pisząc o życiu i rozlicznych zainteresowaniach Mirandoli nie sposób nie wspomnieć o jego pasji wynalazczej. Wiemy, że zaprojektował i zbudował niezwykły instrument muzyczny łączący zasady fortepianu z efektem muzyki skrzypcowej. Niestety, z niejasnych przyczyn wynalazek ten nie został opatentowany i nie doczekał się rozpowszechnienia. Podobnie wszechstronny był Francesco Pico della Mirandola. Ach, jak bardzo Franciszek Pik chciał dorównać swojemu włoskiemu ideałowi i „krewnemu”. Wróćmy jednak do prozy Mirandoli. Wydał on dwa zbiory opowiadań, drukowanych wcześniej w czasopismach. Pierwszy zbiór nosił tytuł,,Tempore belli" i ukazał się w 1916 roku. Zawarte w nim utwory dotyczyły I wojny światowej. Autor skupił się w nim na klimacie i atmosferze pożogi, apokaliptycznej zagłady, okrucieństwie i spustoszeniu jakiego wojna dokonała w ludzkich sercach i umysłach. Mirandola uciekał się do nieczęstego na polskim gruncie sięgania po elementy irracjonalne, fantastyczne, posługiwał się groteską oraz cechami zaczerpniętymi z raczkującego dopiero w naszej literaturze ekspresjonizmu. Drugi zbiór – zatytułowany właśnie,,Tropy" – został wysoko oceniony przez niektórych krytyków i badaczy literatury. Jest w nim większe nasycenie fantastyką i dziwnością. Mirandola wykreował w tych nowelach własny, niesamowity klimat sięgając – oprócz groteski i ekspresjonizmu – także po elementy surrealistyczne oraz symboliczno-baśniowe. Jego filozoficzna pasja i pragnienie dotarcia do Nieznanego, tutaj, na kartach „Tropów”, znalazła swoje artystyczne odbicie. Każde z tych, skąpanych w atmosferze tajemniczości, opowiadań to swoisty trop, szyfr, wskazujący drogę. Być może drogę donikąd, być może na manowce. Opowiadania te nie udzielają żadnej odpowiedzi, pokazują tylko ludzi dotkniętych pewnym,,nawiedzeniem", pogrążonych w męce szukania i zmagania się z niepewnością. A także bezsilnością ludzkiego umysłu i jego ograniczonym możliwościom poznawczym. Stosunkowo nieliczni przeczytali,,Tropy". Jeszcze mniej było tych, którzy o tej książce napisali. Niektórzy nie wiedzieli za bardzo o czym piszą. Na przykład, Stanisław Wasylewski, kreśląc w,,Kurierze Poznańskim" wspomnienie pośmiertne o Mirandoli nazwał,,Tropy" tomikiem wierszy. Natomiast cenny esej dotyczący jego twórczości ukazał się na rok przed śmiercią pisarza. W publikacji Jerzego Eugeniusza Płomieńskiego pt „Franciszek Mirandola. Poeta-nowelista-tłumacz” czytamy o „Tropach”: ,,Zawierają w długim cyklu głębokich parabol i nowel symbolicznych odwieczne pytanie na temat celu, przeznaczenia i dróg ideału człowieka. Triumfalny optymizm poety, wierzącego w narodziny nowego człowieka bierze górę w tej księdze myśli nad chwilowym pesymizmem niedawnego widza i świadka wojny światowej. W książce całej panuje wszechwładnie nastrój fantastyki. Realizm jest w niej świadomie wyciszony, przeduchowiony. W,,Pociągu nadzwyczajnym" ujarzmia ta sama prawie sugestywna, tajemnicza atmosfera,,Niewidzialnego ", którą w kilka lat później wyczaruje w swoim niezapomnianym,,Demonie ruchu" Stefan Grabiński. Jako rodzaj artystycznych akcesoriów wyprzedzają,,Tropy" polski ekspresjonizm. Aż dziwne, że krytyka nie zauważyła prawie tego utworu, który jest jednym z najgłębszych przemyśleń filozoficzno-literackiego zagadnienia regeneracji moralno-duchowej powojennego człowieka" (Lwowskie Wiadomości Muzyczne i Literackie, 1929) *** ,,Tropy" nie doczekały się wznowienia od ich pierwszej edycji w 1918 roku. Podobnie zresztą jak inne oryginalne dzieła Mirandoli, zarówno prozatorskie, jak i poetyckie. Pamiętamy go tylko jako pracowitego i obfitego tłumacza z literatur europejskich. Chyba niesłusznie. Spuścizna literacka tego galicyjskiego aptekarza, który porzucił bezpieczny kawałek chleba, żeby poświęcić się sztuce literackiej, co zakończyło się dla niego tragicznie, warta jest przypomnienia. I docenienia. Piotr Kitrasiewicz ZATRUTA STUDNIA Łan niezmierzony leżał pod żarem słońca. Na puszystym dywanie wybielałego od promieni złota uwijali się żeńce. Człowiek z wiadrem siedział na cembrowinie studni i spozierał zadumany wokół. Miał przykaz poić wszystkich spracowanych, gdy pić zapragną. To był jego urząd. Ochotnie wziął sznur z rąk poprzednika, który odszedł zwolniony ze służby we właściwym czasie. Silnemi ramiony pełnił wiadro dobytą z głębi ziemi krystaliczną wodą. Przychodzili rozradowani, świadomi, że pracują, jak trzeba, i chłodzili czoła na powiewie wiatru, nim usta przytknęli do wody. Przychodzili też, okryci kurzem drogi wędrowcy ze stron widać dalekich, nie będący pracownikami na złocistym łanie. Twarze ich były obce, ubiory nieznane, mowa dziwna. I tym dawał pić wedle przykazu. Zgłaszali się też próżniacy, szydzący z pracowników, ciskający im słowa szydercze. Spragnione ich usta pożądały napoju. I tym dawał wedle przykazu. Najchętniej nachylał wiadro ku ustom dzieci zgrzanych, spoconych, zmęczonych zbytkami. Poił spragnionych, bo ten był cel życia jego. A że myśli jego nie zajmowało w zupełności to zajęcie, przeto pozwalał im krążyć, gdzie chciały. Zrazu latały wokół ponad łanem i przyglądały się żeńcom. Byli tam młodzi chłopcy, chylący się elastycznie ku ziemi, dziewczęta w jasnych strojach roześmiane i zalotne, starzy ludzie osiwiali w pracy, poglądający często ku niebu, kobiety wiekowe w czarnych szatach, szepczące pacierze. Łzy padały gęsto z oczu tych kobiet, a spojrzenia szukały raz po raz mogił, kędyś w łanie życia skrytych. Byli tam kapłani, głoszący nauki pracującym. Podnosili ręce nad pochylonemi głowami, darząc pracowników błogosławieństwem niebiosów. Nie brakło też kramarzy z pudłami, pełnymi tandety, i wrzaskliwych skoczków, zachęcających do wesołości. Wróciwszy z ponad łanu, myśli usiadły na cembrowinie studni, pytając: – Gdzie teraz polecimy? – Lećcie wzdłuż gościńców dalekich, snujących się bezmiarem widnokręgu. Poleciały. Wzbiły się zrazu w niebo, by obrać kierunek, potem ruszyły każda w inną stronę świata. Człowiek z wiadrem pełnił tymczasem dalej swą powinność, w duszy miał przytem wielką ciekawość, co mu też jego myśli przyniosą. Siedział i pracował i tak był zajęty, że nie spostrzegł, iż jedna z myśli nie poleciała wraz z innemi, ale siedziała na cembrowinie niepewna i zakłopotana, strzepując jeno czasem skrzydełkami. – Czemu zostałaś tutaj? — spytał, spostrzegłszy ją nagle. – Chcę się udać gdzieindziej! – odpowiedziała. – A dokądże się to chcesz udać? – Chcę zejść w głąb studni. – Po co? – Chcę poznać, skąd płynie woda, chcę przebyć całą drogę źródła i widzieć, gdzie jego początek. – Więc idź! – Nie mogę tam zejść gołębiem. Przyzwól mi przemienić się w maleńką rybkę, albo pajączka wodnego, albo kreta, lub inne jakie stworzenie, tak, bym mogła zaspokoić me pragnienie. – Dobrze! — odparł — daję ci moc przybierania postaci, jakich ci będzie potrzeba. Idź i opowiedz coś widziała. Znikła, plusnąwszy we wodę, a człowiek z wiadrem pracował dalej, bardziej jeszcze niż przedtem ciekawy na to, co mu jego myśli przyniosą, i spoglądał często w dal, ku skrajowi widnokręgu. Gdy tak patrzył, ujrzał nagle daleko na równi jakąś postać idącą w jego stronę. Nieznajomy był biało odziany i połyskiwał na tle zieleni, jak obłok srebrzystego oparu. Ale obowiązek nie pozwolił Człowiekowi z wiadrem wpatrywać się długo w oddal. Zgłaszali się ludzie, których musiał napoić. Pracował wytrwale. Wszyscy jednak, którym przychylał wiadra, wydali mu się teraz mniej piękni, mniej godni. Dostrzegał brud ich rąk i twarzy, rzucały mu się w oczy ślady wyuzdania w ich rysach, w podkrążonych oczach widział szał cielesny, w drżeniu rąk, skutek nałogów brzydkich. Młodzieńcy wydali mu się łakomymi samcami, ludźmi żądnymi uciech, dziewczęta rozpustnicami. Starcy wyglądali na skąpców i bezmyślne ruiny, wiekowe kobiety na pozbawione czucia i pobożności dewotki, kapłani nawet przedstawiali mu się teraz bez wiary, bez zdolności do uniesień… świat mu cały zbrzydł i zczerniał w oczach. Pragnął, by nastała chwila spokojna, kiedy będzie mógł zobaczyć, co się stało z dziwnym nieznajomym. Gdy napoił ostatniego, postawił puste wiadro na cembrowinie, wstał i przysłoniwszy oczy ręką zapuścił spojrzenie w dal. – Bądź pozdrowiony! Głos jakiś rozebrzmiał tuż obok. Spojrzał zdumiony i zobaczył, że nieznajomy siedzi na wielkim kamieniu przy studni. Skłonił się przed nim głęboko. Potem ujął silnemi ramiony linę i wyciągnął świeżej wody. Pochylił wiadro ku jego ustom. Nieznajomy uczynił gest odmowny. – Nie piję tej wody — powiedział. Człowiek z wiadrem stał zadziwiony i patrzył na przybysza, a im dłużej patrzył, tem bardziej rosło jego zdumienie. Szata nieznajomego biała była i połyskiwała, jak srebro, mimo dalekiej wędrówki czysta, niepokalana. Spadała z jego ramion w przecudnych fałdach, niepodobna zgoła do ubiorów ludzi współczesnych. Ni rąbek jej dolny nawet nie nosił śladu pyłu lub błota, iż wydawało się, że nieznajomy nie dotyka stopami ziemi, ale unosi się ponad nią, jak anioł. Kapelusz złożył na trawie. Twarz jego okalały długie, ciemne włosy, spadające w kędziorach na ramiona. A twarz sama. Człowiek z wiadrem wpatrywał się w tę twarz długo. Zrazu zgoła nieznana, coraz mu się wydawała bliższą, bardziej pamiętną, podobniejszą do twarzy zapamiętanych kiedyś. – Znasz mnie? — spytał nieznajomy. – Nie wiem… coś sobie przypominam… — odparł z wahaniem. Potem dodał: — Wyglądasz panie, jak ktoś znany mi… – My wszyscy mamy podobne rysy… wszyscy… – Któż to wy jesteście? — spytał. – My wszyscy, nie pijący tej wody! – odpowiedział przybysz. W tej chwili szum się rozległ w powietrzu nad głowami rozmawiających. Człowiek z wiadrem spojrzał w górę i zobaczył stadko gołębi. Były to jego myśli, które wróciły z drogi. Sfrunęły na dół i przypadły do kolan nieznajomego, tuląc się doń miłośnie. Brał je łaskawie po kolei i przyciskał do piersi. Od dotknięcia jego rąk i szaty stawały się srebrzyste i piękne. Gołębie opowiadały, co widziały. Jak daleko sięgnąć mogły wzrokiem, wszędy na całym świecie pracowali ludzie. Ścinali lasy, karczowali poręby, drążyli się w głąb ziemi, szukając kopalin użytecznych, inni zaś, pozornie nic nie czyniąc, wytężali myśl nad sprawami świata, albo znów dumali o tem, żali w zaświatach, w przepastnych głębiach przestrzeni, znajdują się twory podobne ludziom, stworzone na ich podobieństwo. Znów inni zatapiali się w pytaniach o początku i sensie świata, byli zaś i tacy, którym ponad wszystko stało prawić, jak to żyć trzeba poczciwie i zgodnie z wolą bożą. Wszędy zaś, przy każdej gromadzie siedział zawsze Człowiek z wiadrem i poił spragnionych wodą dobytą z głębi ziemi, wspólnej rodzicielki wszystkich.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Tropy-ebookRO/p0209954i020" target="_blank" title="Tropy [Franciszek Mirandola] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tropy [Franciszek Mirandola] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Grajewo - oficjalny serwis miejski Sobotni poranek w Muzeum\nJesteś tutajAktualnościKulturaSobotni poranek w Muzeum\n27-11-2019, Katarzyna Paszkowska Katarzyna Paszkowska\nW sobotę, 23 listopada, skorzystaliśmy z zaproszenia Muzeum Historycznego w Ełku, dzięki czemu byliśmy współgospodarzami organizowanego przez nich „Sobotniego poranka w Muzeum”.\nW jego ramach przeprowadziliśmy żywą lekcję historii, podczas której liczna publiczność w różnym wieku miała możliwość m.in. wysłuchania krótkiego referatu o kawalerii II RP na przykładzie 9 PSK; zapoznania się z umundurowaniem wyjściowym oraz umundurowaniem, oporządzeniem i uzbrojeniem kawalerzysty z okresu II RP i walk kampanii wrześniowej 1939 r.; posłuchać na czym polega rekonstrukcja historyczna i dlaczego to robimy. Największą frajdę najmłodszym sprawiła jednak możliwość udziału w miniszkoleniu rekruckim, po którym każdy z uczestników otrzymał stosowne zaświadczenie. Spotkanie było dla nas przede wszystkim okazją do zapoznania kolejnej grupy odbiorców z barwą i tradycją 9 PSK, przypomnienia bohaterów z przeszłości oraz oczywiście promocją naszej działalności i Miasta Grajewo. Szczególnie miłym momentem było dla nas spotkanie z synem byłego żołnierza 9 PSK, który przekazał nam kopie dwóch zdjęć z okresu służby Jego ojca – Edwarda Sokołowskiego – w szeregach 9 PSK. Jesteśmy niezmiernie wdzięczni za ten gest. Dziękujemy także Muzeum Historycznemu w Ełku i jego pracownikom za zaproszenie i ciepłe przyjęcie, a wszystkim uczestnikom spotkania za aktywny w nim udział. Do zobaczenia przy następnej okazji.


Lukoil zainwestuje w tym roku 20 mld USD - nafta\nDodano: 30-01-2014 10:31\nRosyjski gigant naftowy Lukoil zapowiedział, że jego nakłady inwestycyjne w 2014 roku przekroczą poziom 20 mld USD.\n- To będzie dla szczytowy rok dla naszych inwestycji: zakończymy prace w rafineriach, uruchomimy produkcję ze złoża West Qurna-2 w Iraku i rozpoczniemy budowę infrastruktury na polach Kandyma i Filanowsky - powiedział szef Lukoil Wagit Alekpierow, cytowany przez rosyjskie media.\nJeśli chodzi o produkcję ropy naftowej ze złoża West Qurna-2 na terytorium Iraku, to w maju ma ona osiągnąć poziom 120 tys. baryłek dziennie (6 mln ton surowca w skali roku), a w okolicach listopada br. wzrosnąć do poziomu 400 tys. baryłek dziennie (20 mln ton rocznie).\nOprócz tego Lukoil podejmie decyzję w sprawie realizacji wspólnych projektów z meksykańską firmą Pemex, w ramach podpisanej niedawno umowy o współpracy.\n- Rozważamy kilka możliwości, w tym projekty naziemne, które już są zagospodarowywane, jak i morskie, szczególnie w najgłębszych partiach Zatoki Meksykańskiej. Decyzja co do projektów, w które się zaangażujemy, powinna zapaść jesienią – powiedział Wagit Alekpierow.\nPrezes Lukoila dodał, że koncern rozważy również powrót do projektu Anaran w Iranie, kiedy sankcje dotyczące eksportu ropy przez ten kraj zostaną zniesione.\nDo artykułu: Lukoil zainwestuje w tym roku 20 mld USD


Eucharystia w dobie kryzysu ponowoczesności | Magazyn Kontakt\nDogmaty nie przynależą do domeny wiedzy. Nie „wiemy” o tym, że Chrystus jest obecny w Eucharystii. My w to wierzymy, a przez to jest on nam prawdą – prawdą absolutną, która przekracza naszą wiedzę.\nDzisiejsze fałszywe rozumowanie, że dogmat przekazuje nam informacje na określony temat, ma swe źródło w aktualnym kryzysie wiedzy, która rozumiana jest w sposób pozytywny (a więc może być falsyfikowalna). Taki los zgotował nam poniekąd Kartezjusz, choć może winę ponosi już Jan Duns Szkot, jak głosi jedna z tez Radykalnej Ortodoksji. Dogmaty traktujemy w sposób pozytywny i literalny, jako zbiór informacji, które poszerzają naszą wiedzę w danej sprawie. Msza wewnątrz takiego systemu rozumowania jawi się konsekwentnie jako świecki spektakl, pusty performans, a w zasadzie baudrillardowska symulacja – znaki i symbole są przypadkowe, nie związane ze sobą, są symulakrami, czyli obrazami nie odnoszącymi się do niczego poza sobą samymi, czystym pozorem. Jako uczestnicy takiego spektaklu patrzymy a nie widzimy, słuchamy a nie słyszymy, mówimy a nie rozumiemy. Nie bójmy się przyznać: w tym ujęciu największy symulakr-fetysz to Eucharystia. Bo „wiemy” czym jest. Posiadamy pewną informację: Eucharystia to Chrystus. Nie rozumiemy, a raczej „rozumiemy” naiwnie – bo wydaje nam się, że posiadamy pozytywną wiedzę, pewność. Nie ma nic tajemniczego, a jeśli jest „tajemnica” to na zasadzie passusu w znanej nam i „rozumianej” przez nas definicji dogmatu. „Dokonuje się tajemnica” – ale co to dzisiaj znaczy?\nDogmatów nie należy czytać literalnie, nie przekazują nam takiej wiedzy, jaką daje nauka. Mają za zadanie doprowadzać nas do Prawdy. Nie powinniśmy ich rozumieć w sposób statyczny, jako stwierdzenie faktu, lecz na sposób pedagogiczny i anagogiczny – wychowujący, prowadzący nas do Boga i uwznioślający naszego ducha. Historia dogmatów nie składa się z „wynajdywania” czy „odkrywania” pewnych prawd – jest jedynie werbalizacją tego, co w Kościele istniało już od wieków: w wierze, zwyczajach, obrzędach. Sama formuła dogmatu to nic innego jak postawienie kropki na końcu zdania przez Magisterium. Trzeba uważać, by poprzez pragnienie ortodoksji nie zostać fałszywymi fundamentalistami, absolutyzującymi literę i wyizolowane „prawdy” (de facto definicje) – i zostać w ten sposób kuratorami pilnującymi eksponatów w muzeum, szczegółowo opisanych i posegregowanych, gdzie wszystko jest skatalogowane i na wszystkie obiekcje są gotowe odpowiedzi (jak opisywał neotomistów de Lubac). De Lubac ponad pół wieku temu ostrzegał przed tym, że w nowożytności teologia (nawet przez osoby uważające się za ortodoksyjne) jest traktowana w ten sam sposób jak nauki naturalne – z tą różnicą, że dane są czerpane z objawienia, a nie z empirii.\nNie można uznawać dogmatów za arbitralne, samodzielne elementy przekazujące nam pewne konkretne informacje czy dane. Dogmat jest o tyle czytelny o ile występuje w sieci wszelkich dogmatów (tych wyartykułowanych i tych ukrytych, choć obecnych), całego dostępnego nam Objawienia – wszystkich jego odłamków, ziaren, których Kościół jest depozytariuszem. Dogmaty istnieją w tej pajęczej sieci powiązań. Każdy z nich ma nam pełniej odsłaniać prawdę, objawioną w konkretnej osobie i w konkretnym czasie – w Jezusie z Nazaretu, który jest Logosem.\nSens w świecie białek i atomów\nDogmaty nie przynależą do domeny wiedzy (w jej klasycznej wykładni). Należy przyznać, że nie mamy dostępu do jakiegoś ogólnego oglądu rzeczywistości, dostępu do pełnej wiedzy o świecie, wszelkich informacji. Poznanie, które dają nam dogmaty jest zupełnie inne od poznania naukowego. Św. Grzegorz z Nyssy mówi nam, że „Poznanie, zgodnie ze swoim znaczeniem, nie zawsze oznacza wiedzę, ale usposobienie względem tego, co pożądane…”. Scjentystyczna diagnoza człowieczeństwa jest brutalna: jesteśmy mutacjami białka, strumieniami atomów, nie ma w nas nic nadzwyczajnego i nieprzewidywalnego. Bardziej poetycko – jesteśmy pyłem, niczym, tańczącymi marionetkami, które ostatecznie toczą czerwie. Objawienie nie daje nam wiedzy, nie sprawia, że przestajemy być tą zbitką komórek, przeprowadzających skomplikowane biochemiczne procesy. Objawienie jest jednak zdarzeniem, które tworzy wyłom w naszym sposobie postrzegania rzeczywistości. Po nim nic już nie jest takie samo. Całe objawienie jest promieniującą szczeliną w strukturze kosmosu, przez którą prześwietla na nas Boża Chwała. Wcielenie Boga, jako niewyobrażalne, stało się (factum est). To czego nie można uchwycić, do czego nie można dojść poprzez nasze pojmowanie wiedzy. Objawienie to nie zbiór informacji. To rozdarcie, które pozwala nam zerknąć w otchłań niewyobrażalnego. Jest paradoksem par excellence.\nW każdym momencie przeistoczenia się, przy każdej zdarzającej się eucharystii, to niewyobrażalne uobecnia się. Objawienie nadaje sens, odsłania cel. Dogmaty pomagają nam dostrzeganie tych pęknięć w rzeczywistości, w odsłonięciu sensu. Należy uważać, by nie stały się one fetyszami, ekranami przysłaniającymi nam te szczeliny – by nie były li tylko literą i prawem. Tak i Chrystus obecny w eucharystii nie może być dla nas idolem, fetyszem, gdyż wtedy zasłoni nam światło, którego On nam udziela. Nie „wiemy” o tym, że Chrystus jest obecny w Eucharystii. My w to wierzymy, a przez to jest on nam prawdą – prawdą absolutną, która przekracza naszą wiedzę. Mamy do Niej dostęp tylko przez pęknięcie, odpryski, przez które Bóg może nam się darmo udzielać. Za tą wyrwą jest jedyna prawda dostępna wyłącznie w tajemnicy („Tajemnica, – pisze ks. Robert Woźniak – czyli zbawcze odsłonięcie się Boga, jest ostatecznym kryterium wszelkiej prawdy”).\nEucharystia to relacja\nPickstock i Milbank w „Truth in Aquinas” dają jednoznaczny wyraz temu, że Eucharystię należy rozumieć przede wszystkim w jej wymiarze relacyjnym (w relacji do wspólonty Kościoła) i eklezjalnym (dokładnie jako działanie eklazjalne – action of ecclesia), jak i partycypacyjnym. Bez tych elementów, rozumiejąc Eucharystię w sposób statyczny idolatryzujemy ją, tworzymy kolejny fetysz. W tradycji patrystycznej Eucharystia jako tajemnica (musterion) zakładała przybycie. Wcielenie musi być nieustannie obecne, musi być nam dawkowane, byśmy mogli przez to jak najbardziej bezpośrednie uczestnictwo (spożywanie) stawali się jednym ciałem Chrystusa.\nW ostatniej tece Pressji Paweł Rojek w swoim tekście „Semiotyka Eucharystii” (Pressje XXXII-XXXIII) rozwinął koncepcję metonimiczności Ciała i Krwi Chrystusa w Eucharystii. Jakkolwiek ta koncepcja wydaje się mieć większy potencjał niż klasyczne wykładnie, np. jeśli chodzi o aspekt partycypacyjny – wszyscy członkowie Kościoła spożywają i piją to same ciało i tą samą krew – rodzi jednak pewne problemy, gdyż w przeciwieństwie do relikwii świętych (które działają na podobnej metonimicznej zasadzie) Eucharystia nie dotyczy partykularnych, wyabastrachowanych fragmentów ciała Chrystusa, lecz pełni jego wcielenia. Wydaje się ponadto, że to ujęcie również podkreśla jedynie synchroniczną obecność Chrystusa, pomijając dynamiczny i eklezjotwórczy aspekt tego wydarzenia. Transsubstancjacja jako moment uobecnienia się Boga i Eucharystia muszą być postrzegana jako dar samoudzielającego się Boga, a nie wyabstrahowany fakt. Jakkolwiek metonimiczna interpretacja transsubstancjacji wydaje mi się jak najbardziej ortodoksyjna, gdyż podkreśla rzeczywistą i pełną obecność Boga w chlebie i winie, nie jest wystarczająca – pomija bowiem cały aspekt czasowy i dynamiczny. Rojek ma dobrą intuicję pisząc, że „przeistoczenie chleba i wina musiałoby mieć swój dalszy ciąg w rzeczywistym przeistoczeniu człowieka”, gdyż jak piszą Pickstock i Milbank w odniesieniu do Eucharystii u Tomasza z Akwinu: Eucharystia, w dalece intymniejszy sposób, poprzez smak, włącza nas w boską substancję, dlatego iż stając się częścią ciała Chrystusa jesteśmy włączeni w samą unię hipostatyczną”.\nEucharystia nie może być postrzegana jako fetysz – nie dlatego, że jest to termin obcy tradycji teologicznej, ale z tego względu, że fetysz zakrywa to co Realne, jest idolem. Poprzez transsubstancjację Bóg się nam odkrywa, eucharystia więc nie może stanowić zasłony przed Prawdą. Pojęcie transsubstancjacji w ujęciu Akwinaty, jak twierdzą Pickstock i Milbank, są jak najdalsze od rozumienia Eucharystii jako fetyszu. Fetyszyzacja obecności Chrystusa w Eucharystii skupia się tylko na fakcie przyjęcia Ciała i Krwi. Z kolei w ortodoksyjnym ujęciu nie można pominąć wartości niegasnącego pragnienia otrzymania Eucharystii oraz partycypacji w żywym ciele Chrystusa, które są niczym innym jak zbawczym pragnieniem Boga.\nRozdarcie zasłony (ekranu) w świątyni w momencie śmierci Jezusa odsłania to, co było niewyobrażalne dla Żydów – śmierć samego Boga. Największe tabu żydowskie zostało przełamane w tym jedynym wydarzeniu – wcieleniu i śmierci Chrystusa. Święte świętych staje się puste – zostaje pustym znakiem. A to co było dotychczas zasłonięte przez Prawo i literę zostało ostatecznie odsłonięte w jedynym swojego rodzaju wydarzeniu. To niewyobrażalne nie pozwala na to, by świat funkcjonował dalej tak samo. Jest to największy, niepojęty skandalon, którego ludzkość nie jest w stanie przyjąć inaczej jak poprzez wiarę. Gdyż nigdy nie będziemy mieli wglądu w większy obraz, nigdy nie będziemy wiedzieć co tak naprawdę się zdarzyło. Prawda nas nieskończenie przerasta. Owo jedyne w swym rodzaju wydarzenie jest nieustannie i ciągle powtarzane wewnątrz wspólnoty Kościoła. Bóg staje się obecny w naszym całkowicie przyziemnym i zwyczajnym życiu, co podkreśla traumatyczność tego wydarzenia (jak widzi to Marcus Pound w swym lacanowskim ujęciu eucharystii).\nDziękuję za ten tekst. W czasach gdy niektórzy katoliccy dziennikarze młodego pokolenia o tzw. ortodoksyjnym odchyleniu śmieją się z fragmentów Mszy Św. (między innymi z czwartej modlitwy Eucharystycznej) dobrze jest przypomnieć w jakim świecie żyjemy, z jaką wizją człowieka mamy do czynienia przez projekcję naukowego paradygmatu na społeczeństwo i człowieczeństwo. Czwarta modlitwa przypomina nam o jeszcze jednym, bardziej dramatycznym, aspekcie Eucharystii: (fragment) “Wejrzyj, Boże, na Ofiarę, * którą sam dałeś swojemu Kościołowi * i spraw, aby wszyscy, którzy będą spożywali ten sam Chleb, * i pili z jednego Kielicha, * zostali przez Ducha Świętego złączeni w jedno ciało * i stali się w Chrystusie żywą ofiarą ku Twojej chwale.” Słowa o Chlebie i Kielichu pojmuje się w sposób statyczny ale przecież świadomość że przez wiarę (dar Ducha Św.) wtopieni jesteśmy w Kościół mistyczny. ofiarniczy – to jest wspaniała, dynamiczna perspektywa w tym ponowoczesnym świecie.


Ach to życie moje DWA: Moje o mnie 14\nMoje o mnie 14\nIDĄ - WALENTYNKI !!!\ndodano: 03 stycznia 2011 21:40\ndodano: 03 stycznia 2011 19:57\nśliczny obraz i kolory takie soczyste:)\ndodano: 21 grudnia 2010 11:31\ndodano: 18 grudnia 2010 16:53\nPięknych i Wesołych Świąt Bożego Narodzenia.Zdrowia i radości,miłości i spełnienia marzeń..Oraz cudownych chwil i tylko pięknych dni w w Nowym Roku:)) Pozdrawiam serdecznie.\ndodano: 18 grudnia 2010 13:11\nPiękny bukiet. Już to wystarczy aby dziękować. Pogodnych i zdrowych Świąt z Noworocznym szczęściem życzy LW\ndodano: 17 grudnia 2010 23:10\nŚliczny ten obraz :) Zdrowych i Wesołych Świąt Bożego Narodzenia oraz wiele radości i uśmiechu w Nowym Roku. Pozdrawiam serdecznie :)\ndodano: 17 grudnia 2010 20:29\nPiekne!!!! Wszystkiego najlepszego z okzji nadchodzacych Swiat Bozego Narodzenia i Nowego Roku:)))\ndodano: 17 grudnia 2010 11:56\nObraz świetny. Szkoda tylko, że nie mieści się cały na monitorze. Oglądany na raty nie sprawia przyjemności jaką niewątpliwie kryje. Pozdrawiam AL\nAutor: Jak Koroneczka Ach to życie moje dwa o 6/22/2013 04:58:00 AM