luty 2017 - nebule.pl\nJak się bawić z niemowlętami, na co warto zwracać uwagę i z czego korzystać? W dzisiejszym wpisie przedstawię Wam moje pomysły na zabawy wspierające rozwój naszych maluchów.\nTak naprawdę tak małe dzieci nie potrzebują wielu bodźców i nie trzeba być żadnym specjalistą żeby bawić się ze swoim dzieckiem. Najlepiej kierować się tym co lubimy i tym jak reaguje dziecko. Nawet siedząc na podłodze z pudełkiem mokrych chusteczek możemy zająć naszego malucha ciekawą, rozwijającą zabawą.\nWażne żebyśmy zachowali odrobinę zdrowego rozsądku i np. nie podrzucali dziecka do sufitu czy też trzymając go za same dłonie kręcili w kółko.\nTakie maluchy uwielbiają zabawy z innymi ludźmi i jest to zupełnie normalne. Mogę Wam zagwarantować, że jest niewiele takich dzieci, które przez pół godziny będą zajmować się jedną rzeczą i nie wołać płaczem opiekuna. Niemowlęta bardzo szybko się nudzą i często płaczą właśnie z tego powodu.\nDlatego dziś opiszę Wam nasze zabawy.\nPrzedstawione zabawy najlepiej nadają się dla niemowląt w wieku 6-9 miesięcy, ale nawet roczniaki będą nimi zainteresowane.\nChyba najbardziej znana zabawa na świecie. U nas sprawdza się nawet siedząc przy stole. Julek jest już tak uwarunkowany, że śmieje się na same słowa „kuku” – nikt nie musi się chować. Przerobiliśmy mnóstwo wersji: ja z pieluchą na głowie, Julek z otulaczem na głowie, Lilka wyglądająca zza fotela, Daniel otwierający drzwi… Dzieci uwielbiają tę zabawę.\nDla raczkującego malucha możemy utrudnić zadanie i np. schować się za zasłonę i nawoływać dziecko. Nam się wydaję, że to zwykła zabawa, maluchy w tym czasie ćwiczą uwagę słuchową i podążanie za źródłem dźwięku.\nBurzenie wieży z klocków\nWydawać się może, że ta zabawa nie jest wcale rozwijająca, ale to błędne myślenie. Wystarczy, że zbudujemy wieżę z kilku klocków na podłodze lub stoliku, a dziecko ją zburzy – będzie miało ubaw, a dodatkowo dziecko będzie zdawało sobie sprawę z celowości swoich czynów oraz ćwiczyło koordynację ręka- oko.\nMało tego, żeby dziecko nauczyło się budować z klocków to właśnie najpierw musi poćwiczyć burzenie. Polecam szczególnie zabawę ze starszym rodzeństwem. Tylko należy je uprzedzić, że zabawa na tym się opiera, bo inaczej awantura murowana;)\nPrzeciąganie się z dzieckiem\nDaj mu do trzymania pieluchę lub kocyk i udawaj, że probujesz mu to wyciągnąć. Niemowlę będzie bardziej zaciskało dłonie na obiekcie. Ja w tej zabawie mówię: „Daj, daj, daj mi kocyk”, a on się śmieje. Jest to bardzo fajna zabawa na dostosowywanie siły mięśniowej do przedmiotu.\np.s. Na początku podłóżcie coś z tyłu żeby dziecko, które puści kocyk nie uderzyło potylicą o podłogę.\nChyba wszystkie dzieci uwielbiają swoje odbicie w lustrze. Kiedy dziecko siedzi można mu założyć czapkę na głowę żeby zobaczyło, że coś się zmienia, a jego twarz pozostaje taka sama. Warto do tego wykorzystać różne czapki. W ten sposób będzie się uczyło swojego ciała.\nCześć i papa\nNie wiem czy wiecie, ale niemowlętom, które nie raczkują bardzo ciężko jest zrozumieć, że mama, która zniknęła za drzwiami żyje i ma się dobrze. Wg nich po prostu znikacie. Im dziecko więcej raczkuje tym ma więcej informacji wzrokowo-przestrzennych.\nMaluchy w tym wieku zazwyczaj już raczkują i właśnie wtedy odkrywają, że mama, która zniknęła za ścianą tak naprawdę jest. My codziennie żegnamy Tatę w drzwiach właśnie przez „papa” i gest machania ręką. Powoli, powoli Julek już zaczyna łapać. A jak Tata wraca z pracy to biegnie do niego na czworakach żeby się przywitać i powiedzieć „cześć”.\nNa dziś to tytle zabaw. Już niedługo pokażę Wam nowości z Julkowej półki.\nJeżeli spodobał się Wam ten post kliknijcie „Lubię to” na moim profilu na Facebooku: https://www.facebook.com/nebuleblog/\nTagi: zabawy z niemowlakiem\nNawet nie wiecie jak się cieszę, że te posty cieszą się takim zainteresowaniem, bo tworzenie ich to sama przyjemność. Uwielbiam wyszukiwać takie perełki i je Wam prezentować. Dziś będą książki również dla odrobinę starszych dzieci.\n“Siedmiu wspaniałych i sześć innych, nie całkiem znanych historii” Roksana Jędrzejewska -Wróbel wyd. Bajka\nWiecie co to jest bajkoterapia? To metoda, w której stosuje się czytanie określonych książek poruszających tematy bliskie dziecku. Dzięki temu, że bohater książki zmaga się z problemami, a później zazwyczaj je rozwiązuje, dziecko staje twarzą w twarz z różnymi swoimi lękami.\nTaka właśnie jest ta książka, myślę nawet, że jest to bajkoterapia dla rodzica. Opowiadanie o Kapciuszku dokładnie oddaje klimat mojego wpisu o rodzicielskim Wypaleniu bo Kapciuszkiem jest… mama, która wszystko robi przy dzieciach.\nBardzo fajna i mądra książka i do tego ilustracje Marianny Oklejak!\n“M.O.D.A. czyli METKI OBCASY DŻINSY ADIDASY” Katarzyna Świeżak, Katarzyna Bogucka wyd. Dwie Siostry\nŚwietna książka dla mamy i córki. Sama nie znałam wielu faktów, które znajdują się w książce. Czytam z Lilką z ogromną przyjemności i cieszę oko genialną grafiką.\n“Teatrzyk cieni. Wycinanka” opracowanie zbiorowe wyd. Egmont ART\nWydawnictwo Egmont raz na jakiś czas drukuje książki ART i właśnie teraz wydano 2 z nich. Ta wycinanka kosztuje niecałe 6 zł! Jest po prostu genialna i trzeba ją mieć. Można wycinać, robić teatrzyki, rysować po nich białą pastelą.\nMożliwości jest wiele, ogranicza nas tylko wyobraźnia. Myślę, że mogą nawet służyć dla noworodków do stymulacji wzroku np. jako karty lub mobil nad łóżeczkiem. Koniecznie sprawdźcie inne pozycje z tej kolekcji ART: tutaj\n“Chińskie cienie” opracowanie zbiorowe, Egmont ART\nKsiążka, która przedstawia propozycje do zabawy z cieniem. Najlepsze jest to, że do zabawy potrzebujemy własnych dłoni i tej książki. Uwielbiam takie nieoczywiste zabawy. Książka jest przepięknie wydana i przy każdej propozycji jest ciekawy, rymowany wierszyk.\n“Dlaczego?” Catherine Ripley wyd. Prószyński i spółka\nNie wiem czy Wasze 4- latki też zadają tyle pytań? Moja córka non stop o coś pyta. Jest taka ciekawa świata, że ta książka jest dla niej idealna. W prosty i naprawdę ciekawy sposób odpowiada na pytania, które może zadać dziecko.\nLubię takie książki, z których ja też mogę się czegoś dowiedzieć i tak właśnie jest w tym przypadku. Czytamy razem i przy okazji się uczymy. Zwróćcie uwagę na te piękne ilustracje!\n“Przygody dzieci z ulicy Awanturników” Astrid Lindgren wyd. Nasza Księgarnia\nJak wiecie mam ogromny sentyment do tej autorki. Uwielbiam wszystko, co wyszło spod jej pióra. Tak też jest z Lottą, która jest małym nicponiem;) Nasza Księgarnia właśnie wydała „Dzieci z ulicy Awanturników” oraz „Lottę z ulicy Awanturników” w jednym tomie z przepięknymi ilustracjami.\nPowiem Wam szczerze, że ja jeszcze jej nie czytałam, bo sobie ją oszczędzam na lato, kiedy usiądę z Lilką na ławce u babci i w takich oklicznościach przyrody będę jej czytać.\np.s. Wydanie jest przepiękne: z lekko żółtymi kartkami i w takim formacie żeby wrzucić do torby piknikowej.\n“Kto do pary?” Britta Teckentrup, wyd. Wilga\nŚwietny pomysł na książkę! Nie dość, że jest tu mnóstwo fajnych wierszyków to dzieci muszą wytężyć wzrok i znaleźć taką parę, która wyróżnia się na tle innych postaci. Wbrew pozorom nie jest to takie proste i kiedy jestem zmęczona to Lilka pierwsza odnajduje zagubiony obrazek. Zwróćcie uwagę na piękne ilustracje!\n“Coś tu nie gra” Britta Teckentrupp wyd. Wilga\nDruga książka z serii. Tym razem musimy znaleźć dwa obrazki, które różnią się kilkoma szczegółami.\n“Ignaś Kitek Architekt” Andrea Beaty wyd. Kinderkulka\nMyślałam, że Lilka jest za duża już na tę pozycję! Ależ się myliłam… nie wiem co takiego jest w tej książce, że ciągle ją czytamy. Tekst jest wierszowany i dość prosty, ilustracje również są niezbyt skomplikowane, a książka cieszy się ooogromnym powodzeniem.\nCodziennie czytamy Kitka. A czym jest książka? O spełnianiu marzeń i nie poddawaniu się. Czekam na kolejną książkę z tego wydawnictwa, tym razem o dziewczynce Rózi.\n“Wyznania zmyślonego człowieka” Michelle Cuevas wyd. Nasza księgarnia\nOstatnio szukałam książek na prezenty dla dzieci w rodzinie i zrobiłam niezłe rozeznanie. A poza tym wiem, że Wy też macie często starsze dzieci i szukacie dla nich czegoś ciekawego. Tak jest właśnie z tą książką.\n“Jacques podejrzewa, że nie jest przez nikogo lubiany. Nauczyciele ignorują go, kiedy zgłasza się do odpowiedzi, nikt nie wybiera go do drużyny i nawet jego własnym rodzicom trzeba przypominać, żeby zostawiali dla niego nakrycie przy stole!\nNa szczęście Fleur, siostra i wierna towarzyszka Jacques’a, zna jego myśli, jeszcze zanim przyjdą mu do głowy.\nPewnego dnia Jacques dokonuje przerażającego odkrycia: wcale nie jest bratem Fleur, tylko jej przyjacielem na niby! I tak oto rozpoczyna się zabawna i wzruszająca przygoda chłopca, który chce się dowiedzieć, kim naprawdę jest i co go czeka. Czy może zostać kimś prawdziwym, nawet jeśli z technicznego punktu widzenia nie istnieje…”\n“Połącz kropki Warszawa” Agata Toromanoff wyd. Egmont\nŚwietna książka dla dzieci starszych i młodszych, które mieszkają w Warszawie lub zamierzają odwiedzić to miasto. Jest również wersja z Krakowem KLIK oraz Paryżem.\nW książce znajdują się najpopularniejsze miejsca charakterystyczne dla tego miasta. Można nie umieć liczyć do 200, a i tak połączyć kropki (zobaczcie Lilki Barbakan). Super pomysł! Przy okazji można sporo dowiedzieć się o danym miejscach.\n“Zamkowe bajeczki” Dorota Gellner wyd. Bajka\nUwielbiamy takie książki! Długość w sam raz do czytania przed snem. Świetne, lekko przerysowane ilustracje i do tego genialny tekst. Całość jest naprawdę godna uwagi, szczególnie dla dzieci, które lubią księżniczkowe i rycerskie klimaty.\nSpecjalnie nie piszę, że jest dla dziewczynek, bo wcale tak nie jest. Nie ma tam różu, brokatu i słodkiej treści. Są za to rymy trafione w punkt oraz ilustracje, na które chce się zawiesić oko na dłużej. Jedna z naszych ulubionych książek.\n“Koala nie pozwala” Rafał Witek, wyd. Bajka\nNie mogę przestać się śmiać… Uwielbiam tę pozycję tak bardzo, że czasami ją sama czytam. Lilka też za każdym razem śmieje się głośno. O czym jest? O Koali, ale ja mam wrażenie, że jest to książka o granicach. O tym żeby je szanować. Lubię bardzo! A do tego przepiękne ilustracje Emilii Dziubak.\n“Wietrzyk” Sybille von Olfers\nJak wiecie lubię różnorodność, a nawet kontrasty, dlatego na naszej półce oprócz współczesnych książek i ilustracji znajdują się takie klasyki. Kiedyś cykl roczny wyznaczały pory roku i zmiany za nimi idące, a teraz jest trochę inaczej.\nLubię takie książki, które przypominają mi moje dzieciństwo. Taki właśnie jest “Wietrzyk” lekki, przyjemny, bez plastiku i krzykliwych kolorów.\n“Śpiąca królewna” Gabriela Mistral, wyd. Nasza księgarnia\nKiedy tylko zobaczyłam okładki tych dwóch książek pomyślałam, że to w końcu coś innego. I nie myliłam się! Gabriela Mistral jest laureatką nagrody Nobla z dziedziny literatury. Te książki to perełki, ale uwaga, nie są to typowe bajki dla dzieci.\nWg mnie są dla starszych, ich przekaz nie jest tak oczywisty jak nam może się wydawać. Nawet ich treść jest lekką wariacją na temat słynnych bajek, bo np. Czerwony Kapturek kończy się kiedy wilk zjada główną bohaterkę. Nikt nie przychodzi na ratunek.\nWg mnie są dla dzieci 5+\n“Czerwony Kapturek” Gabriela Mistral wyd. Nasza księgarnia\n“Pokaz mody. Stwórz własny zeszyt projektów” Louise Scott- Smith, Vaoux Georgia wyd. Bajka\nŚwietny pomysł na prezent dla starszej dziewczynki, która interesuje się modą. Za pomocą gotowych szablonów można samemu stworzyć własny zeszyt projektów.\nPamiętam jak sama ponad 25 lat temu rysowałam takie projekty i szyłam ubrania dla lalek ze skarpetek. Taki zeszyt niesamowicie by mnie wtedy ucieszył.\nMorze ciche, Jeroen van Haele wyd. Nasza księgarnia\nUważam, że wciąż jest za mało książek dla dzieci nawiązujących do niepełnosprawności. Ta książka jest właśnie o głuchym chłopcu, który z trudem porozumiewa się z otoczeniem.\nJednak jego sąsiad rozumie go bez słów i tłumaczy mu jak może usłyszeć “szum morza”. Warto jest czytać takie książki dzieciom, bo w taki sposób otwieramy je na inność.\n“To Twoja nowa książka naukowa” Harriet Russel wyd. Bajka\nGenialny pomysł na książkę! Macie w domu małych naukowców, którzy mają ciągły głód wiedzy? Zajrzyjcie koniecznie do tej książki. Znajdziecie tam wiele pomysłów na domowe eksperymenty i przeczytacie wiele ciekawych informacji.\nJeżeli spodobał Ci się ten wpis kliknij poniżej\nŁatwiej jest karmić łyżeczką – o rozszerzaniu diety niemowlaka\nRozszerzanie diety niemowlaka spędza sen z powiek wielu rodzicom (szczególnie kiedy mają pierwsze dziecko). Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że nie jest to łatwe, ale przy zachowaniu zdrowego rozsądku oraz podążaniu za dzieckiem można zrobić to w sposób miły i przyjemny.\nPolecam Wam również mój wcześniejszy wpis na ten temat Rozszerzanie diety niemowlaka\nJunior skończył 9 miesięcy i tak naprawdę dopiero niedawno zabraliśmy się za rozszerzanie diety. W porównaniu z Lilką idzie nam to zupełnie inaczej. Dlatego chciałam się z Wami podzielić moimi doświadczeniami w tym temacie.\nJak to było z Lilą?\nPoszło nam w miarę gładko i książkowo. Dlaczego? Rozwijała się bardzo szybko i już w wieku 6,5 miesiąca sama siadała, miała również zęby i dosłownie próbowała łapać nasze jedzenie z talerza.\nJak pewnie się domyślacie to są najbardziej widoczne objawy gotowości do jedzenia. Stosowałam bardzo restrykcyjnie metodę BLW (Baby Led Weaning) i NIGDY nie nakarmiłam jej łyżeczką (BLW).\nBałam się, że jeżeli zacznę ją karmić to cała praca przy BLW pójdzie na marne. A poza tym czułam się z tym dziwnie, więc byłam trochę niewolnikiem tej metody. Teraz jestem odrobinę mądrzejsza i postanowiłam zdać się na MOJĄ intuicję.\nDo 6 miesiąca jednemu i drugiem dziecku nie podawałam nic poza mlekiem. Żadnych herbatek, wody, ani przecieranych owoców. Są to wytyczne WHO dla dzieci karmionych piersią.\nKażde dziecko jest inne i trzeba na to przede wszystkim zwracać uwagę. Junior sam usiadł dopiero niedawno. Nie chciałam aż tak długo czekać z rozszerzaniem diety. Co więc zrobiłam? Po pierwsze zapytałam fizjoterapeutkę Agnieszkę Słoniowską, co myśli o rozszerzaniu diety dzieci niesiedzących i karmieniu dzieci w leżaczkach:\nCzy można dzieci karmić w leżaczkach?\nAgnieszka Słoniowska, fizjoterapeuta\nNie, głowa i tułów powinny znajdować się na czymś twardym np. może to być ręka rodzica lub twardy fotelik samochodowy. Jeżeli dziecko je w leżaczku to łatwiej jest mu się zadławić.\nGłowa dziecka jest biernie kontrolowana w odgięciu, jest nieodpowiednie napięcie mięśni centralnych w ciele a zatem i tych odpowiedzialnych za pracę języka. W takiej sytuacji dziecko bardziej wypluwa niż przełyka. Jeśli podajemy zupkę dziecku odchylonemu do tyłu to raczej pokarm spływa mu do gardła niż jest aktywnie przesuwany.\nDlatego znacznie lepszy jest twardy fotelik, który stabilizuje głowę. A najlepiej jest karmić na własnych kolanach twarzą w twarz. Oczywiście mowa o dzieciach, które z jakiegoś powodu nie mogą czekać z rozszerzaniem diety do czasu aż usiądą samodzielnie.\nA co z sadzeniem do krzesełka dziecka, które SAMODZIELNIE nie siada?\nNie sadzamy do krzesełka dziecka, które nie umie utrzymać pozycji czworaczej i nie na dłużej niż 20 minut. Dzieci niesiedzące sadzamy tylko do jedzenia.\nJunior przyjął pozycję czworaczą bardzo szybko, bo w wieku 4.5 miesiąca. Ale samodzielnie usiadł ok 8 miesiąca. Do rozszerzania diety podeszłam więc o wiele ostrożniej niż przy Lilce. Pojawiły się papki, jedzenie w słoiczkach, przecierane zupy. A to wszystko dlatego, że widziałam niepełną gotowość. Dałam na luz i zaczęliśmy dopiero około 7 miesiąca.\nPrzy pierwszym dziecku nie mogłam się wręcz doczekać kiedy podam coś innego niż mleko. Wiązałam z jedzeniem również nadzieje przespanej nocy (o ja naiwna). Z Julkiem trochę odwlekałam ten moment, bo wiedziałam co nas czeka i nie miałam już tak entuzjastycznego podejścia.\nZaczęliśmy od papek, przecieranych zup. Kupowałam również jedzenie w słoiczkach i karmiłam go łyżeczką. Najbardziej lubił musy owocowe z tubek do wyciskania. Powiem Wam szczerze, że dopiero teraz zaczynamy prawdziwe BLW. Siedzi już bardzo stablinie i widzę, że to jest właśnie ten moment. Potrafi złapać jedzenie, włożyć do buzi, obrócić kawałek jedzenia.\nNie ukrywam, że karmienie łyżeczką jest wygodne – dla dziecka i dla rodzica. W pewnym momencie nawet się lekko zagalopowałam, bo wszystko podawałam przecierane. Do porządku postawił mnie mój mąż, który powiedział, że napisze moim czytelniczkom, że daje synowi same papki;)\nPowiedział, że to właśnie dlatego Lilka jest taka jaka jest, bo jadła od początku sama. A co za tym idzie rozwijała mała motorykę, która ma wpływ na wiele funkcji np. na rozwój mowy. Ja to wszystko wiem, ale było mi tak wygodnie i tyle. Przemyślałam temat, zrobiłam rachunek sumienia i już wróciłam do podawania kawałków.\nJak mu idzie? Całkiem nieźle, lubi zdecydowane smaki i faktury. Mdłych rzeczy nie lubi. Podaję mu różne warzywa, owoce, makarony. Zdarza się, że karmię go również łyżeczką. Ostatnio nawet sama autorka metody BLW powiedziała, że karmienie łyżeczką jest ok, o ile odbywa się z poszanowaniem wyborów dziecka, bez zabawiania i odwracania uwagi.\nTeraz pewnie każdy zapyta, to ile zjada taki 9-miesięczny niemowlak?\nMój zjada niewiele. Ale ja się tym nie martwię. Je tyle ile chce, resztę popija moim mlekiem. Do picia podaję mu zwykłą wodę z bidonu lub z kubka Doidy.\nA co je Julian?\nRóżne rzeczy, to co akurat my jemy. Przy okazji wyszła mu alergia na cytrusy i jogurt naturalny, więc trochę mniej mamy do wyboru. Bardzo lubi jabłko. Aby zminimalizować ryzyko zakrztuszenia obieram mu je w całości i daje do rąk. On sobie skrobie zębami i nie jest w stanie odgryźć dużego kawałka. A co z warzywami?\nPodaję sezonowe: marchew, pasternak, pietruszka, batat lub mrożone (pamiętajcie, że lepiej kupić polską mrożonkę, która została zrobiona w czasie kiedy był sezon na to warzywo niż kupić mocno pryskane warzywa z zza granicy). Nie podaję oczywiście cukru, używam odrobiny syropu z agawy lub słodzę jabłkiem. Bardzo czekam na wiosnę i lato, bo wtedy o wiele łatwiej jest wymyślić zdrowy posiłek.\nA czego używamy? Może dziś pokażę nasze minimum, z którego korzystamy codziennie, a w oddzielnym poście napiszę o różnych gadżetach przydatnych przy rozszerzeniu diety.\nPrzez pierwsze dwa miesiące Julian korzystał z Tripp Trappa Lilki. Myśleliśmy, że może odda go na zawsze, jednak ona któregoś dnia powiedziała: “Julian, już możesz oddać moje krzesło”. Nie pozostawiła nam wyboru i mamy nowe dla Julka. Napiszę jeszcze o nim więcej w oddzielnym poście. Krzesło, które rośnie z dzieckiem Kidsmill Up\nMa podstawkę na nogi, która jest bardzo wygodna i do tego spada na nią jedzenie.\nŚliniaki, a właściwie dużo śliniaków\nNa sam poczatek najlepsze są te z rękawami. Wbrew pozorom nie łatwo jest znaleźć odpowiedni. Nie kupujcie białych ani jasnych śliniaków, ciężko z nich sprać różne rzeczy. Mi udało się znależć ideał.\nNie dość, że jest ciemny to jest w dobrym rozmiarze, zazwyczaj są dość duże. Nasz śliniak tutaj, a drugi dorwałam na targach Mamaville Nanolo. Do tego mam też różne inne.\nBeaba, miałam taki dla Lilki i był idealny\nTalerze, sztućce, kubki\nTalerze totalnie się nie sprawdzają, więc na sam początek ich nawet nie kupujcie. Po pierwsze odwracają uwagę od jedzenia, a po drugie dzieci ja podnoszą i zrzucają z całą zawartością na ziemię. Można jedzenie kłaść na tacy dołączonej do krzesełka lub kupić bardzo fajne maty Ezpz.\nTo jest genialny wynalazek, nie dość, że przyczepiają się do stołu, to nie są kolorowe i nie odwracają uwagi od jedzenia. Łatwo się myją i przechowują. Przegródki zachęcają do włożenia kilku produktów do wyboru. Kubek mamy doidy cup oraz bidon Skip hop.\nTe dwie rzeczy sprawdziły się przy Lilce i dlatego Juniorowi też je daje ( fioletowy kubek z brokatem nawet z nami został). A sztućce to łyżeczki. Wg mnie najlepsze są te zwykłe wąskie z Rossmanna. Są dość małe, mieszczą się w buzi dziecka i są płaskie, przez co dziecko może swobodnie ściągać z niej pokarm.\ntak je przechowujemy:)\na tu możesz znależć Maty Ezpz\nJulek bardzo lubi ten zestaw z Jerzykiem Skip hop. Łyżka jest mała i gruba. Dzięki temu sam próbuje nią operować. Wkłada ją również odwrotną stroną do buzi.\nA ja uwielbiam ten śliniak, biorę go zazwyczaj na wyjścia bo składa się w malutką torebeczkę.\nNo i kultowy bidon Skip hop\nTo tyle z rzeczy niezbędnych, w kolejnych postach napiszę jeszcze o gadżetach, które mogą się przydać przy rozszerzaniu diety.\nTagi: rozszerzanie diety niemowlaka\nGeografia przez zabawę\nWielokrotnie Wam już pisałam, że nauka przez zabawę jest najbardziej efektywna. Angażując kilka zmysłów mamy większą szansę zapamiętania czegoś. Dzieci uwielbiają się bawić, więc szkoda by było nie wykorzystać ich naturalnych zainteresowań i ogromnego głodu wiedzy.\nJeżeli zauważycie u swoich dzieci zainteresowanie geografią to polecam rozwijać ten temat w domu. Warto wtedy sięgnąć po zabawki, które wiele ich nauczą. Dziś zaprezentuję Wam nasze ulubione.\nNapisałam podobny post, tylko tematem przewodnim było CIAŁO CZŁOWIEKA<— Zabawki edukacyjne\nNa samym początku pokażę Wam książkę, która na nowo obudziła w Lilce tę pasję. Jest to bardzo wyjątkowa książka. Wg mnie bije na głowę kultowe mapy Mizielińskich.\nMnóstwo ciekawych informacji, cudowne ilustracje i szczegóły do wyszukania. To must have na półce przedszkolaka. Mamy tam opisane największe miasta świata, wraz z zabytkami, ciekawostkami i typową kuchnią. Jest genialna! Książka może być też również wstępem do podróżowania z dziećmi.\nTa książka to prawdziwe okno na świat.\nMamy również świetne, duże puzzle Mudpuppy. Lilka ma je już ponad 2 lata i nadal świetnie się sprawdzają. Zawsze coś nowego zobaczy i później szukamy dodatkowych informacji na ten temat.\nDo tego mamy zestaw figurek Budowle świata\nMamy je ponad dwa lata i niezmiennie są w użyciu. Lilka najczęściej ustawia je w odpowiednim miejscu na mapie (niektóre są tam na ilustracjach). Mamy również figurki zwierząt, które są widoczne na puzzlach – często je tam ustawia. Najfajniejsze wg mnie są firmy Schleich (KLIK) Są najdokładniej wykonane i przetrwają lata – mamy ich mnóstwo.\nKolejną pomocą przy nauce są szablony z budowlami świata i charakterystycznymi elementami do odrysowywania. Często z nich korzystamy.\nPrzy pracy z mapą często też korzystamy z atlasu, najczęściej z wyd. Usborne\nMamy również bardzo fajną grę o państwach i ich kulturach. Bardzo prosta, a zarazem można sporo się z niej dowiedzieć. Myślę, że już trzylatki byłyby zainteresowane. Zasady gry są jak w loteryjce obrazkowej.\nGra Purple cow Mały odkrywca\nNa rynku jest wiele świetnych pozycji związanych tematycznie z geografią. Poniżej przedstawiam Wam jeszcze kilka rzeczy wartych uwagi.\nMemo za niecałe 20 zł w duchu Montessori\nJanod puzzle magnetyczne 92 elementów\nA dla mniejszych dzieci zamiast budowli i zabytków można zaproponować takie ze zwierzętami. Mam je zapisane na póżniej dla Jula.\nOraz świetne puzzle w małym woreczku (mamy wersję z księżniczką i są super)\nJeżeli spodobał się Wam ten wpis, kliknijcie “Lubię to” na moim profilu na Facebooku: https://www.facebook.com/nebuleblog/\nTagi: zabawki edukacyjne zabawki dla dzieci\nDziś polecę Wam nasze, najlepsze seriale. Maniakami serialowymi jesteśmy już prawie 10 lat. Zaczynaliśmy od kultowej Ligi dżentelmenów i chyba musimy do tego wrócić.\nCo tu dużo pisać, wieczorem kiedy padamy na twarz po całym dniu włączamy coś ciekawego. To dla nas super sposób na chwilę relaksu.\nŻeby nie przedłużać poniżej najlepsze seriale, jakie oglądamy lub oglądaliśmy. Stwierdziłam, że nie będę ich numerować, bo ciężko byłoby mi wybrać te naj.\nThis is us jest o relacjach rodzinnych. Niesamowita historia trojaczków, która przedstawiona jest dwutorowo – czasami przenosimy się do przeszłości, a czasami jesteśmy w czasie teraźniejszym kiedy mają 36 lat. Genialnie nakręcony serial, który ogląda się jak film. Wciągnął nas maksymalnie i obecnie jest na topie.\nMost nad Sundem absolutnie wciągający kryminał duńsko-szwedzki. Kto obejrzy pierwszy odcinek już nie może się oderwać. Bije od niego skandynawskie zimno, co jeszcze bardziej potęguje mroczną atmosferę. Do tego porusza ciekawe, społeczne tematy. Obecnie są 3 sezony dostępne na Netflix\nGood wife długo był naszym numerem jeden. Każdy sezon (a jest ich siedem na Netflixie) wciąga niesamowicie. Uwielbiam seriale o mocnych, niezależnych kobietach i ten właśnie taki jest. Wątek prawniczy mocno przewija się przez serial. W każdym odcinku przedstawiona jest zupełnie inna, wciągająca historia, a w tle przewijają się perypetie głównych bohaterów.\nShameless (wersja US) wiele razy rozbawił mnie do łez, pomógł się oderwać od wielu spraw i sprawił, że trochę inaczej patrzymy na nasze rodzicielstwo.\nTo serial o patologicznej rodzinie, która ma wiele problemów. W niektórych momentach jest dość mocny i przerysowany. Bardzo go polecam, bo naprawdę jest tego wart.\nGet down serial wbrew pozorom jest bardzo niepozorny, ale wciągnął nas i czekamy na kolejne odcinki. Nowy Jork lat 70-tych, Bronx jest kolebką hip hopu.\nPolecam bardzo wszystkim wielbicielom gatunku. Chociaż mój mąż, który wychował się raczej w innych gatunkach muzycznych też jest tym serialem zachwycony. Jest pięknie nakręcony, muzyka w tle dosłownie porywa, a tak naprawdę jest to serial o spełnianiu marzeń. Dostępny jest na Netflixie, a kto go obejrzy to polecam jeszcze dokument w tej samej tematyce Hip-hop evolution również na Netflixie.\nThe Crown genialny, brytyjski serial o panowaniu Elżbiety II. Przepięknie nakręcony, opowiada historię życia i panowania królowej. Nie przepadam za serialami historycznymi, ale ten mnie porwał. Kostiumy, myzyka i charyzmatyczne postaci sprawiają, że z niecierpliwością czekam na następny sezon na Netflixie.\nBelfer to polski serial, w którym główną rolę gra Maciej Stuhr. Zupełnie się nie spodziewaliśmy, że okaże się tak dobry. Trzyma w napięciu, fajnie nakręcony, bez sztywnej gry nastolatków. Więcej o nim możecie przeczytać u Janka. Wciągnął nas i czekamy na kolejne odcinki.\nYounger to serial raczej kobiecy. Może nie jest bardzo ambitny, ale ja go lubię. Oglądam dla totalnego relaksu. Opowiada o mamie, która wraca po 18 latach na rynek pracy… no i jest ciężko. Trochę przerysowany, ale ja go lubię i czekam na następny sezon.\nThe Killing to chyba pierwszy kryminał jaki oglądaliśmy. Bardzo mroczny, ale bardzo wciągający. Zaczyna się typowo, bo od morderstwa, jednak później wiele razy nas zaskakuje.\nPytanie “Kto zabił?” zadawaliśmy sobie chyba z 50 razy. Serial jest kopią duńskiego Forbrydelsen, która podobno jest lepsza (zależy jaki klimat lubicie).\nBlack mirror jest serialem opowiadającym o negatywnym wpływie technologii w życiu człowieka. Jest dość mocny i daje do myślenia.\nKażdy odcinek skłania do refleksji w jakim świecie żyjemy i jak będą dorastać nasze dzieci. Mam nadzieję, że nie okaże się wizjonerski. Ale obejrzeć wart. Dostępny na Netflix.\nTak wygląda zestawienie naszych najlepszych seriali. Jeżeli macie swoje typy, napiszcie w komentarzach.\nA tu znajdziecie nasze rankingi:\nnajlepsze seriale Netflix a tu Najlepsze seriale HBO GO\na jak już je wprowadzicie zapraszam po:\nNajlepsze bajki na Netflix\nNajlepsze bajki HBO GO\nnajlepsze bajki edukacyjne\nTagi: najlepsze seriale seriale\nWypalić się w macierzyństwie\nMacie czasami wrażenie, że jesteście na każde zawołanie swojego dziecka? Ja tak! Jestem otwarta na wszystkie emocje, szczególnie na te trudne. Jestem, trzymam za rękę, przytulam, głaszczę, noszę, ocieram łzy. Przyjmuję wszystkie uczucia, które nie odbijają się ode mnie. Moje dziecko powraca do normalnego stanu dość szybko i o tym zapomina. A ja? Trawię to wszystko przez cały czas.\nCzasem mam takie dni kiedy mam ochotę powiedzieć: “A dajcie mi wszyscy święty spokój. Nie interesuje mnie zgubiona kredka, mokra pielucha, czy nie zapłacony rachunek.\nWypalenie może dotknąć każdego, kto styka się z emocjami innych. Lekarza, prezesa, ale też matkę. Jak się ratować, gdy pracy nie można rzucić, a życia zmienić? Proporcje są najważniejsze, żadna praca nie powinna być naszą jedyną aktywnością\ndr hab. Sylwiusz Retowski\nKażde słowo w tym cytacie mam ochotę zakreślić na czerwono i powiesić na lodówce. Jeżeli wypalenie spotyka nas w pracy możemy pomyśleć o zmianie, szukać czegoś innego, wyprowadzić się w Bieszczady i paść owce.\nOczywiście “wypalenie zawodowe” jest o wiele głębszym i bardziej złożonym tematem, którym zajmują się psychologowie. Ja moje wypalenie odczuwam tak, że brakuje mi tej iskry do działania. Wszystko mnie wkurza i sama mam ochotę tupać. Niewyspanie i zmęczenie tylko ten stan potęguje. W domu robię totalne minimum na dopalaczu w postaci kawy.\nZ pracy wychodzimy o 17 i zajmujemy się czymś innym. Jest to zmiana. A rodzicem jesteśmy 24h na dobę. Nawet będąc w pracy jesteśmy rodzicem.\nNie możemy przecież rzucić tego wszystkiego i szukać czegoś bardziej zajmującego.\nRodzicielstwo jest piękne, to fakt. Ale ma swoje górki i doły.\nKocham być mamą, uwielbiam swoje dzieci, ale czasami naprawdę mam powyżej uszu. Żałuję, że drzwi od łazienki może otworzyć 9-miesięczne niemowlę (taki wymysł architekta).\nPrzyszedł i do mnie taki czas, że mam dość. Po wielkiej euforii macierzyństwa po raz drugi, moja krzywa mocno opadła. Poniżej zera. Wiem też że przyrost mojej energii będzie wprost proporcjonalny do ilości słońca na niebie.\nPrzedwczoraj o godzinie 14.25 zauważyłam, że jestem jeszcze w piżamie. Spojrzałam na siebie w lustrze i uznałam, że coś ze mną kiepsko. Za mało czasu dla siebie, za dużo mnie dla wszystkich. Stwierdziłam, że zrobię coś dla siebie i poćwiczę. Udało się, Junior się nie obudził i zrobiłam 40-minutowy trening.\nTak ustawiłam sobie pisanie postów w tym tygodniu żeby móc zrobić to jeszcze 2 razy. No i oczywiście się nie udało, Jul się pochorował i ledwo jadę na rezerwie. O żadnych ćwiczeniach nie ma mowy.\nW takie dni kiedy rozpasane wirusy wyskakują z kaszlącego gardła mojego syna prosto w moją zmęczoną twarz, mam naprawdę krótki lont.\nJedna błahostka zapala mnie w sekundę i do końca dnia już nie dam rady powrócić do mojej homeostazy.\nJa wiem, że one przeminą, że będzie lepiej. I tak naprawdę tylko to trzyma mnie na nogach. Tak bardzo żałuję, że moja wioska jest daleko ode mnie. Ten wpis nie jest po to żeby się żalić czy też marudzić. On jest po to żebyśmy spojrzały na siebie łaskawszym okiem. Poszukały czegoś tylko dla siebie i o to dbały.\nPisałam Wam nie raz, że moja mama wychowała mnie samodzielnie. Jak czasami jest mi ciężko to myślę właśnie o niej. Pamiętam, że w każdy weekend jeździliśmy do babci. Od piątkowego popołudnia do niedzieli wieczór byłyśmy u rodziny. Już teraz wiem dlaczego. Żeby złapać oddech na pozostałe dni, żeby móc z kimś pogadać, żeby ktoś inny zajął się Twoim dzieckiem, żeby pomyśleć o czymś innym niż “dziecko”…\nTakie kryzysy są normalne. Często, chwilę po tym wychodzi słońce. A jeżeli nie, to szukałabym pomocy u specjalisty. Polecam tekst u Natalii\nWypalenie nie dotyczy tych, którzy nie znoszą swojej pracy. Wręcz przeciwnie. Bo aby się wypalić, trzeba najpierw się zapalić, być choćby chwilowym pasjonatem\nCieszę się bardzo, że mam blog, że mam Was. To właśnie praca, którą wkładam tutaj jest moim wentylem. Spuszczam wszystkie emocje kiedy siadam przy komputerze i piszę. Wciąż szukam nowych inspiracji i to one właśnie mi pomagają. Kursy fotograficzne, spotkania biznesowe pomagają mi zatęsknić.\nNie potrafiłabym nie pracować na macierzyńskim i w 100 % oddać się rodzicielstwie.\nJuż dawno spuściłam z tonu i jestem szczęśliwsza. Niech no jeszcze tylko zaświeci słońce. A teraz robię sobie kubek aromatycznej kawy, nakrywam się kocem i czytam gazetę.\nJeżeli macie chęć napiszcie w komentarzach jak Wy wyłączacie się z bycia rodzicem, chociaż na 15 minut.\nZdjęcie tytułowe by https://travelicious.pl z tych lepszych dni, bo takie chce pamiętać\nDziś pokażę Wam co lubiliśmy w 2016 roku. Tak, wiem, że już luty:) Są rzeczy dla dzieci i dla dorosłych. Troszkę ten wpis mi się przesunął, bo żyję ostatnio w dużym niedoczasie. Najważniejsze, że jest!\nPamiętacie jak pisałam Wam, że moje dziecko nie przepada za rysowaniem? (Mamo nie lubię rysować) To się mocno zmieniło w ubiegłym roku. Na pewno wpływ miało wiele czynników, ale jeden to na pewno narzędzie. Nie chcę żeby to tak zabrzmiało, ale naprawdę Lilka zaczęła dużo rysować kiedy kupiłam jej pastele żelowe. Znacie ten wynalazek?\nCzym się różnią od standardowych kredek ołówkowych czy kredek świecowych?\nPrzede wszystkim tym, że bardzo lekko się nimi rysuje. Nie trzeba naciskać mocno żeby uzyskać mocną pigmentację koloru. Trzymanie kredki przez długi czas wbrew pozorom nie jest takie łatwe. A podczas rysowania dłoń jest luźna (nie męczy się) a kreska jest bardzo nasycona.\nSama uwielbiam nimi rysować, bo robi się to lekko i przyjemnie. Pastela dosłownie płynie po kartce. Używamy ich również do kolorowania w kolorowankach. Jeżeli ich jeszcze nie znacie to sprawdźcie. Jedno opakowanie wystarcza u nas na około pół roku.\nJako pierwsze mieliśmy DJECO <– klik\nA teraz mamy tańsze MAPED<–klik\nNie widzę różnicy w użytkowaniu:)\nJedyny minus to lekko się rozmazują.\nKolorowanki wodne to genialny wynalazek! Czy w podróży, czy też w domu – dziecko może malować samą wodą, a efekt jest wspaniały. Zdecydowanie jest też łatwiej malować samą wodą niż farbami. Zobaczcie jakie świetne:\nKolorowanka WIELOKROTNEGO UŻYTKU Melissa&Doug <–klik\nDo pisaka nalewamy wodę (Lilka robi to sama) i prowadzimy po kolorowance. Pod spodem jest ukryty rysunek. Można łączyć też punkty (dla starszych). Kiedy strona wyschnie – ilustracja znika. Możemy od nowa wypełniać stronę. GENIALNE! Zabieram to zawsze do restauracji czy na wyjazd. Cicha, świetna zabawa:)\nMagiczna kolorowanka Usborne\nAby malować po kartce potrzebujemy oddzielny kubek z wodą. Zanurzamy pędzelek w wodzie i ciągniemy po stronie i już wydobywa się nam piękny kolor. Mieliśmy wiele kolorowanek tego typu, jednak te z Usborne są najpiękniejsze. Mają najładniejsze ilustracje i najbardziej nasycony kolor.\nKawa, kawusia z ekspresu\nO kawie mogłabym pisać poematy, wiersze, powieści… Ale odkąd mamy ekspres do kawy to mogłabym nawet popełnić hymn pochwalny. Od zawsze jestem kawoszem, ale odkąd rano czeka na mnie kawka ze świeżo zmielonych z ziaren, z mleczną pianką o wiele łatwiej mi się wstaje z łóżka.\nCzasami mam wrażenie, że wstaję właśnie po to żeby wypić kawę. Uwielbiam też ten moment w ciągu dnia, kiedy Junior śpi, a ja mam chwilę dla siebie.\nW tamtym roku zaczęliśmy również przygodę z sokami owocowo-warzywnymi. Najpierw miksowałam w blenderze kielichowym, a później przeszedł czas na sokowirówkę. Uwielbiam z prostotę, ogromny ładunek witamin i smak. W takiej formie również Lilka przyswaja większość warzyw, które normalnie nie przechodzą jej przez gardło. Polecam! tu macie wpis Czy warto kupić wyciskarkę wolnoobrotową\nŻel do mycia twarzy i krem pod oczy Kiehl’s\nRazem z serum Resibo są moimi ulubionymi kosmetykami. Uwielbiam je ze względu na to, że są dobre dla mojej skóry. Żel nie wysusza skóry podczas mycia, a krem pod oczy naprawdę dobrze nawilża skórę.\nCoraz mniej mam czasu na czytanie książek i często nie dam rady przeczytać więcej niż 5 stron na raz. Dlatego wciąż uwielbiam ten magazyn. Akurat mogę te 10-15 minut się skupić i coś przeczytać.\nA gazeta, jak żadna inna wciąga mnie z każdym numerem. Powiem szczerze, że w codziennej gonitwie obowiązków często zapominam o sobie. Ten magazyn mi o tym przypomina.\nDługo u nas trwały poszukiwania rajstop idealnych. W końcu trafiłam na Gattę. Polecam je każdej mamie dziewczynki (nie wiem czy mają modele uniseks). Kosztują około 20 zł, mają szeroką gumkę, która trzyma rajstopy na miejscu, nie mechacą są, dobrze się piorą i świetnie wyglądają.\nCzego więcej chcieć? No może dostępności w sklepie online. Ja kupuję je stacjonarnie. Rozmiarówka jest typowa – kupuję na tyle ile dziecko obecnie mierzy i są ok.\nSzklane butelki Life factory\nUwielbiam pić z nich wodę, a nawet soki świeżo wyciskane. Co prawda nie są lekkie, ale wg mnie są świetne. Woda z plastiku już mi nie smakuje. Mamy dwa modele – jeden większy i jeden mniejszy (oba z ustnikami). Kiedy Junior urośnie też mu taką kupię z rurką.\nW końcu znalazłam jeansy, które nie wyglądają na mnie jak getry, nie mają też mocnych przetarć oraz dziur. Nie są też za długie. Bardzo długo szukałam takiego modelu, a w Mango dopadłam aż 3 pary. Chodzę w nich non stop. Jeżeli również macie problem z jeansami idealnym zajrzyjcie do Mango. Moje to modele: Lonny, Boyfriend\nMój hit! Super maluje, nie kruszy się i ładnie podkreśla oko. Za taką cenę naprawdę jest świetny! Jest dostępny w Douglas, ale ja kupuję tutaj\nPo świątecznym obżarstwie i jedną nogą w nowym roku często podejmujemy decyzję o zgubieniu kilku, kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu kilogramów. W styczniu czujemy już lekki powiew wiosny i tak naprawdę to ostatni dzwonek żeby zacząć myśleć o zmianach. Przyznaję się, że sama co roku myślę o tym żeby w końcu zgubić kilka centymetrów tu i ówdzie.\nNależę do osób, które niestety tyją nawet jak spojrzą w stronę ciastka.\nWystarczy nawet, że przez kilka dni nie pilnuję zdrowego jedzenia i już mam dodatkowy kilogram na wadze. Pierwszy raz w swoim życiu byłam na diecie około 10 lat temu. Bardzo szybko doszłam do wymarzonej wagi, ale równie szybko kilogramy wróciły. Stosowałam popularną wówczas dietę Dukana.\nDrugi raz odchudzałam się przed ślubem – również bardzo szybko schudłam. Później zaszłam w ciążę, więc o żadnych dietach nie było mowy. 8 miesięcy po porodzie znów wzięłam się za siebie i zrzuciłam nadliczbowe kilogramy (dietą i ruchem).\n2 lata temu moja lekarka zdiagnozowała u mnie insulinooporność i w związku z tym również musiałam przejść na dietę. Wtedy również odkryłam przyczynę moich problemów z wagą. Tak naprawdę od tego czasu do końca mojego życia powinnam stosować dietę o niskim indeksie glikemicznym.\nJednak karmienie piersią mnie powstrzymuje przed ograniczeniem cukrów w diecie. Od niedawna staram się jednak nie jeść produktów, które podnoszą mocno glikemię (np. kasza jaglana, ryż, owoce). Jednak boję się zastosować dietę w pełni. Zamierzam jednak w końcu zrzucić pociążowe kilogramy lekką dietą i ruchem.\nTo tyle o mojej historii.\nTen wpis ma być jednak o czymś innym.\nPamiętam jak kiedyś byłam sama z Lilką w domu i ubierałam się. Założyłam koszulę, która wisiała w czeluściach szafy i nie mogłam jej dopiąć na brzuchu. Spojrzałam na siebie w lustrze z politowaniem i wypaliłam do siebie z automatu:\n„Ale jestem gruba. Muszę w końcu coś ze sobą zrobić”. Lilka była kilka metrów ode mnie, ale widocznie usłyszała, bo już przed kąpielą pokazała na swój malutki brzuszek i nazwała go grubym. Później kilka razy przed lustrem podnosiła bluzkę i klepała się po swoim „grubym” brzuchu.\nNie zdawałam sobie sprawy jak łatwo możemy zaszczepić dzieciom odchudzanie, diety, zaburzony wizerunek swojego ciała. Skoro dziecko obserwuje mamę, która wg niego jest piękna, a nazywa siebie „grubą” to znaczy, że i ze mną może być coś nie tak.\nDzieci obserwują nas na każdym kroku. Kiedy byłam na diecie przed ciążą Lilka doskonale wiedziała, że się odchudzam. Nie musiałam wtedy nic nawet mówić. Nie myślałam wtedy, że ona to rozumie i to wie.\nŻyjemy w takich trudnych czasach, kiedy prawie wszyscy są na diecie. Bardzo dużą wagę przykłada się do wyglądu i każdy chce być piękny.\nW naszym dzieciństwie tego nie było. Przerażają mnie 9-latki, które są na diecie i zwyczajnie nie chcę żeby moja córka również poddała się tej modzie. Dlatego przed zaczęciem mojej kolejnej już diety zapytałam specjalistkę o to jaki to może mieć wpływ na dzieci.\nZapytałam Zuzannę Antecką – psychodietetyk, autorkę bloga o pozytywnym żywieniu dzieci Szpinak robi bleee (<-klik), co myśli na ten temat.\nAnna Trawka: Skąd biorą się zaburzenia odżywiania?\nZuzanna Antecka: To niezwykle złożona kwestia. Nie da się wskazać jednej prostej przyczyny. Jak w większości chorób i zaburzeń powstają one na skutek interakcji predyspozycji osobniczych (genów, cech charakteru, temperamentu), działań środowiska (sposobu, w jaki funkcjonuje rodzina, znajomi, wpływ mediów itp.), czynników społecznych.\nZaburzenia odżywiania to zazwyczaj reakcja na jakąś trudną sytuację. Sposób radzenia sobie z nią. Bardzo rzadko są przypadkowym efektem dążenia po prostu do idealnej sylwetki. Na pewno przyczyny są znacznie głębsze i ogromną rolę odgrywają tu relacje rodzinne. Szczególnie jeśli zaburzenia odżywiania rozwijają się w dzieciństwie czy młodości.\nTe same problemy w rodzinie, w relacjach, z akceptację samego siebie mogą wywołać u dzieci różne zaburzenia – uzależnienia, depresje czy właśnie zaburzenia odżywiania.\nA.T.: Czy my mając małe dzieci mamy wpływ na to jak będą jadły w życiu dorosłym?\nZ.A.:Oczywiście. Najtrwalsze nawyki żywieniowe kształtują się już w pierwszych latach życia naszych dzieci. Wtedy przyzwyczajamy je do konkretnych smaków, uczymy schematu posiłków, pokazujemy, jakie znaczenie i jakie funkcje pełni w naszym życiu jedzenie. Przekazujemy nasz sposób myślenia o jedzeniu.\nRealny wpływ na to, co jedzą nasze dzieci mamy jedynie przez ok. 10 pierwszych lat ich życia\nPotem dzieci coraz częściej podejmują samodzielne decyzje żywieniowe, więcej posiłków spożywają poza domem. Wtedy, można powiedzieć, zbieramy żniwo naszej wcześniejszej pracy. Jeśli udało nam się ukształtować u dzieci dobre relacje z jedzeniem, dobre nawyki żywieniowe, to w przyszłości będą one same podejmować mądre decyzje, jeść dobrze.\nTo jest nasz wpływ pośredni na odżywianie naszych pociech. Na pewno jako nastolatki czy osoby dorosłe będą miały jeszcze okresy, gdy to jedzenie będzie lepsze lub gorsze, ale ta baza nawyków żywieniowych z dzieciństwa jest czymś, do czego z łatwością wrócą.\nA.T.: Czy dziecko obserwujące odchudzającego się rodzica może mieć w przyszłości większe skłonności do zaburzeń odżywiania?\nZ.A.:Jedna negatywna uwaga, krótkotrwała dieta, czy rozsądne odchudzanie się nie wywoła od razu u naszego dziecka zaburzeń odżywiania. Tak jak wspomniałam, zaburzenia odżywiania mają znacznie bardziej złożoną przyczynę. Ale z pewnością nasze dorosłe relacje z jedzeniem, stosunek do własnego ciała i stosowania diet mogą mieć wpływ na rozwój nadwagi czy zaburzeń odżywiania u dzieci.\nBadania pokazują, że w rodzinach, w których unika się negatywnych uwag na temat wyglądu ciała (swojego, dziecka, innych osób), zaburzenia odżywiania pojawiają się rzadziej. Co ciekawe znaczenie ma również to, w jaki sposób jadamy posiłki. Ogromną wartością jest po prostu jedzenie posiłków wspólnie, rodzinnie. Okazuje się, że w rodzinach, których członkowie jadają razem, zaburzenia odżywiania są rzadsze.\nNa pewno dziecko widzi i słyszy znacznie więcej niż nam się wydaje. Nasze uwagi dotyczące naszego ciała, naszego sposobu żywienia (np. “za dużo zjadłam”, “ale się objadłam”, “te słodycze są takie tuczące”, “ale mam brzuch wielki po tych chipsach”) wpływają na to, jak o własnym ciele myślą nasze dzieci. Pamiętajmy, że dzieci postrzegają nas w sposób wyidealizowany. Stawiają nas za wzór i po prostu naśladują nasze zachowanie.\nU malutkiego dziecka to może być właśnie “klepanie się po grubym brzuchu”, u nastolatki już restrykcyjna dieta odchudzająca\nA.T.: Jakie są niepokojące sygnały?\nZ.A. Na pewno nadmierne zaabsorbowanie wyglądem własnego ciała. Krytyczny jest tutaj okres dojrzewania. Ciało nastolatków drastycznie się zmienia, jest to dla nich wyjątkowo trudne w dzisiejszych czasach, kiedy promowany ideał piękna (przynajmniej kobiecego) bardziej podobny jest do dziecięcej sylwetki niż figury dojrzałej kobiety.\nJeżeli my, rodzice, nie pomożemy dziecku zrozumieć tych zmian, patrzeć w sposób krytyczny na to, co przedstawiają rówieśnicy i media, nie ukształtujemy pozytywnego obrazu własnego ciała u dziecka, to w okresie dojrzewania może ono zwrócić się właśnie w kierunku tzw. niezdrowych metod kontroli wagi.\nTo mogą być np. intensywna aktywność fizyczna, omijanie posiłków, regularne pozostawianie jedzenia na talerzu, gwałtowne przejście na wegetarianizm, napady objadania się, restrykcyjne diety.\nIm więcej rozmawiamy z dzieckiem, im baczniej się mu przyglądamy, tym łatwiej będzie nam dostrzec te sygnały alarmowe. Nie bagatelizujmy nawet zwykłego powiedzenia “Ale grubo w tym wyglądam”.\nWykorzystajmy to jako pretekst na temat rozmowy o lubieniu własnego ciała. Zamiast proponować dietę w odpowiedzi na słowa “Muszę schudnąć”, usiądźmy i pogadajmy o zmianach w nawykach żywieniowych rodziny, które pozwolą nam wszystkim być zdrowszym.\nA.T.: Jakie zdrowe nawyki żywieniowe wdrażać od początku?\nZ.A.:Można by wymienić ze 100 dobrych nawyków żywieniowych, które warto ukształtować u naszego dziecka. Ale warto mieć świadomość, że to, co dzisiaj uznawane jest za zdrowe, za 20-30 lat może już nie być polecane w żywieniu. Dietetyka to dziedzina wiedzy, która bardzo mocno się rozwija. Dlatego ja polecam trzymać się zasad, które się zawsze sprawdzą i tak naprawdę tłumaczą niemal każdą decyzję żywieniową.\nTe zasady to: umiar, różnorodność i proporcja.\nTo dokładne przeciwieństwo tego czym są zaburzenia odżywiania. Nauczmy dzieci, że jedzenie ma być owszem smaczne, ale jest po prostu jedzeniem. Nie pełni roli pocieszacza i wypełniacza czasu. Jedzmy posiłki wspólnie, przy stole, bez telewizora. To ma znacznie większe znaczenie niż to, co na ten posiłek podamy.\nA.T.: Czy zabraniając dziecku jedzenia słodyczy nie zrobimy efektu odwrotnego (zakazanego owocu)?\nZ.A.:Umiar należy mieć we wszystkim, również w zakazie. Akurat zakaz jedzenia słodyczy najprawdopodobniej sprawi, że nasze dziecko zacznie pożądać ich jeszcze bardziej. Choć oczywiście zdarzają się przypadki, gdy silna restrykcja w zakresie jedzenia słodyczy jest konieczna. Zamiast zakazywać musimy nauczyć nasze dziecko jeść słodycze z umiarem.\nUkształtować u niego dobre relacje ze słodyczami, to znaczy, by traktowało je jak zwykłe jedzenie, nie sposób na nudę, smutki czy złości.\nPokażmy również, że inne pokarmy też mogą być smaczne. Tu znowu – ogromna rola naszych własnych relacji ze słodyczami. Jeżeli my nie radzimy sobie z ich jedzeniem, jemy zbyt dużo, na zmianę rezygnujemy i objadamy się, nie potrafimy jeść ich z umiarem i sięgamy po nie w przypływie emocji, to obawiamy się, że w ten sam sposób reagować będą nasze dzieci.\nI tu leży tak prawdziwe źródło problemów ze słodyczami u dzieci. W naszym dorosłym lęku i w naszych własnych problemach związanych z jedzeniem słodkich produktów.\nJasne, dzieci kochają słodycze. Oczywiście, że sprawy nie ułatwiają spece od reklamy wmawiający nam i naszym pociechom, że batonik to idealne rozwiązanie na drugie śniadanie i wszystkie smutki ani producenci żywności wciskający cukier do każdego możliwego produktu z napisem “dla dzieci”. Ale jeśli my pokażemy dzieciom, że ze słodyczy można mądrze i bezpiecznie korzystać, to będą to wiedziały przez resztę swojego życia 🙂\nA.T.: Jak w takim razie zrzucić zbędne kilogramy i nie zrobić dziecku krzywdy?\nZ.A.:Wszystko zależy tak naprawdę od punktu wyjścia. Nie ma nic złego w tym, by chcieć schudnąć. Nie ma nawet nic złego w tym, że uważamy nasz brzuch za zbyt duży i chcielibyśmy mieć mniejszy. Problem w tym, jak o tym mówimy i z jakiego powodu chcemy dokonać tych zmian. Klasyczny sposób odchudzania zakłada taki schemat:\nnie lubię siebie, czuję się grubo – chcę schudnąć – jak schudnę, wreszcie siebie zaakceptuję. Zatem odchudzamy się z nienawiści do własnego ciała.\nZ mojego doświadczenia wynika, że odchudzanie jest skuteczne jedynie wtedy, gdy za punkt wyjścia przyjmiemy miłość do naszego ciała, akceptację. Wtedy schemat będzie wyglądał mniej więcej tak:\ndbam o siebie, moje ciało jest dla mnie ważne – czuję, że moja waga, źle wpływa na funkcjonowanie mojego ciała – chcę to zmienić – zmieniam nawyki żywieniowe.\nJeżeli pokażemy naszemu dziecku taki sposób myślenia, na pewno nie zaszkodzimy mu swoim odchudzaniem. Bo dbanie o własne ciało, akceptacja go, mimo różnych wad, które nam nie odpowiadają, jest naprawdę wspaniałym nawykiem. Uczmy dzieci kochać swoje ciała, dbać o nie, również poprzez dobre żywienie i zdrową aktywność fizyczną.\nA.T. Bardzo dziękuję za rozmowę.\nA Was zapraszam do obserwowania bloga Szpinak robi blee i fanpage na Facebooku\nJeżeli spodobał się Wam ten post kliknijcie “Lubię to” na moim fanpage’u TUTAJ


Justifashion: The Aztec Skirt\nWitajcie, króciutko o dzisiejszym zastawie, płaszczyk jest z F&F (dla nie wtajemniczony marka szyjącą dla Tesco) bardzo jestem zadowolona z zakupu, bo do dawna miałam chrapkę na zarowy, bardzo podobny do tego, jakoś jednak się nie złożyło i nie kupiłam go, ten udało mi się dorwać na przecenie za jedyne 18 euro, więc łup całkiem niezły. Torebka to też nowość, tym razem z aliexpress.com, dokładnie z tego link klik , przyszła bardzo świetnie uszyta, bardzo dobrze zapakowana, jestem z niej zadowolona. Kozaki natomiast pamiętają jeszcze czasy kiedy mieszkałam w Polsce, a uwierzcie mi było to naprawdę dawno, uznałam jednak, że skoro znowu nastała moda na szpiczaste czubki, to dam im szansę i wyciągałam je na światło dzienne. Całość dopełnia spódniczka mini w aztecki wzór, przejrzałam szafę i stwierdzam że, mini to jedna moja ulubiona długość, i bez względu na wiek będę je nosić.... a co mi tam.\ncoat - F&F (tesco)\nThe Aztec Skirt - MODNAPOLKA.pl\nJeszcze słówko o moich kolczykach, zrobił je mój mężczyzna, zdolniacha z niego, szkoda tylko że ma słomiany zapał i po kilkunastu parach zrobionych kolczyków, jego nagła fascynacja odeszła w nie pamieć, zostało mi jednak kilka par, więc czasem wam je tu pokaże.\nTe są zrobione ze srebra i kryształków Swarovskiego.\nPosted by Justi Trzesicka at 20:23\nLabels: Aliexpress.com, F&F, moda 30+, moda dla 30 latek, płaszcz, spódnica zara, zara, zegarek Michael Kors\nPATRYCJA FRANKOVKA 4 November 2013 at 20:55\nZ płaszczykiem nieźle ci się udało!\nJusti Trzesick 4 November 2013 at 21:11\nWorldByMy 4 November 2013 at 20:56\nBardzo podoba mi się torebka fajnie ożywia stylizację ;)) zapraszam do mnie na nowy post ;))\nJusti Trzesick 4 November 2013 at 21:12\ndzięki , oczywiście że zajrzę do Ciebie :)\nLady in vogue 5 November 2013 at 16:40\nzazdroszczę spódniczki<3 jest wspaniała:) pozdrawiam\nAgneseFF 5 November 2013 at 18:58\nPowiem Ci, że azteckie wzory szczerze przejadły mi się zeszłorocznego lata ..... jednak teraz (jak już sobie od nich odsapnęłam) miło się na nie patrzy :) Super że dobrałaś do tej kolorystyki tak bombową torebkę ! :)\nStylish Blog Story 5 November 2013 at 20:25\nmagdulablack 6 November 2013 at 19:25\nPiękny zestaw, a te kolczyki są rewelacyjne. Bardzo podoba mi się Twoja torebka i ta spódniczka fajnie z nią zagrała.Komin, kozaki i bluzeczka super.


Edycja z bogato ilustrowaną 64 stronnicową książką !\nDragon's Crown to dwuwymiarowa gra cRPG, która w twórczy sposób łączy ze sobą cechy bijatyk, platformówek oraz gier RPG spod znaku magii i miecza. Za powstanie tytułu odpowiada japońskie studio Vanillaware, znane z produkcji bardzo ciepło przyjętych przez krytykę gier Odin Sphere iMuramasa: The Demon Blade, które wyróżniały się bogatą oraz oryginalną grafiką 2D.\nW Dragon's Crown, gracz wciela się w szukającego sławy i bogactw herosa, który wraz ze swoimi kompanami próbuje odzyskać skarb ukryty głęboko w podziemnym labiryncie. Aby dotrzeć do upragnionego celu będą oni musieli przebyć zapomniane ruiny i odkryć legowiska niebezpiecznych stworów.\nJoy-Con Pair Neon Orange/Purple Nintendo Switch\nPara kontrolerów Joy Con Blie/Yellow SYSTEM: NI\n319.00zł Joy-Con Pair Neon Yellow/Blue Nintendo Switch\n319.00zł Overcooked 1+2 Xbox one\nOvercooked to pełna chaosu kanapowa gra kulinarna\n149.00zł Overcooked and Overcooked 2 PS4\n119.00zł Monkey King: Hero Is Back PS4\nGra akcji TPP typu slasher/beat'em up, oparta na l\n169.00zł Star Wars Jedi Upadły zakon PS4\nPrzeżyj przygodę obejmującą swoim rozmachem całą g


Córka Foremniak pracuje u... Fibaka! - Pudelek\nCórka Foremniak pracuje u... Fibaka!\n"Niepokoi się, że córka spędza długie godziny w takim miejscu."\nKiedy córka Małgorzaty Foremniak zaczęła widzieć swoją przyszłość w projektowaniu torebek, sławna mama zrobiła wszystko, co się dało, by jej to ułatwić. Debiutancka kolekcja 21-letniej Oli pojawiła się w butiku zaprzyjaźnionej z jej mamą projektantki Izabeli Łapińskiej. Mało który młody projektant może liczyć na tak wygodny początek.\nJednak gdy przyjaźń Foremniak i Łapińskiej ochłodziła się, torebki Oli zniknęły z półek butiku. W tej sytuacji musiała poszukać innego zajęcia.\nZnalazła. W galerii należącej do... Wojciecha Fibaka, znanego z "wpychania języka do gardła" młodej dziennikarce. Ola już zaczęła pracę i widać, że bardzo się stara. Na swoim profilu na Facebooku ciągle zamieszcza informacje o najnowszych wystawach i wydarzeniach w Galerii Fibak.\nKłopot w tym, że to miejsce niezbyt dobrze się kojarzy. To tam bowiem 61-letni tenisista prowadził rozmowy kwalifikacyjne z kandydatkami na utrzymanki jego bogatych znajomych. Sprawa ujrzała światło dzienne dzięki prowokacji dziennikarskiej. Autorka artykułu, podająca się za studentkę zainteresowana tego rodzaju relacjami, opisała jak Fibak mamił ją wizją światowego życia u boku jakiegoś starego biznesmena. Chwalił się także, że poznał byłą żonę Piotra Adamczyka, Kate Rozz, "z tym jej Francuzem". Kiedy Fibak dowiedział się o planowanej publikacji, błagał redaktora Wprost o jej wstrzymanie. Obiecywał "współpracę do końca życia". Czy miał zamiar wyjawić nazwiska swoich bogatych znajomych, gotowymi zapłacić za seks z polską studentką? A może w ramach "współpracy" chciał po prostu załatwić mu jakąś dziewczynę?\nTego pewnie nigdy się nie dowiemy. Redakcja nie poszła na ten układ i tekst jednak się ukazał. Po publikacji żona Fibaka, Olga, złożyła pozew rozwodowy.\nJak informuje tygodnik Na żywo, Małgorzata Foremniak nie jest zachwycona tym, że jej córka pracuje u tak podejrzanego człowieka.\nKażda matka niepokoiłaby się, wiedząc, że córka spędza długie godziny w takim miejscu - pisze tabloid. To miejsce od wyjścia na jaw afery, źle się kojarzy.\nPrzypomnijmy: "Fibak PRZEKAZAŁ MNIE ANGLIKOWI, jakbym była jakąś DZIWKĄ!"\nDziennikarka o Fibaku: "BAŁAM SIĘ! DOTYKAŁ MNIE"\n"Wyborcza" nie radzi sobie z OBRONĄ FIBAKA? "BRUK, CBA, AGENT TOMEK!"\nBez znajomości to sobie można dzisiaj na kasie w markecie pracować\nUu on ja nauczy ;d\nnepotyzm aż boli. zaboli później.\nno proszę... u alfonsa pracuje\nMatka wygląda lepiej niż córka :o\nno to o bogatego męża martwić się już nie musi. Mądra dziewczyna.\ndla zasady nie dam jej zarobić.... wolę torebkę z chin za max 30 zł\nhehe he Widać ze matka chce ją bogato wydać za mąż !!!\ncórka niech zmieni buty, bo wygląda strasznie w tych na fotach, niech bierze przyklad z matki\nZ tak przeciw pancerą urodą dziewczyna nie ma wielkiego wyboru :(\nniestety córeczka ani ładna ani zgrabna...\nPrzepraszam , ale wygląda na oblesnego faceta !\nmatka młodsza od córki\npozniej ten rajfur poleci ją bogatemu znajomemu,i ustawiona będzie do końca życia.\nNo to się Fibak namaca. Szkoda że brzydka\nMa prawo się bać!!\nFibak znajdzie jej jakiegoś star**** z forsą i będzie bogato żyć. Matka wolała młodszych, ale biednych. Więc córce odradzi taki układ.


Po pierwsze: pamiętajcie o pornografii\nWspółpraca z blogerami kulinarnymi w pierwszej chwili kojarzy się z niechcianymi dodatkowymi kosztami: bo trzeba wysłać produkty, albo zapłacić za wpis czy przepis. Dlatego warto na początku zastanowić się, na jakich korzyściach z takiej współpracy zależy nam najbardziej: czy na uzyskaniu dodatkowego rozgłosu dzięki sławie znanego blogera, czy na dodatkowych publikacjach, a może tylko na przepisach z wykorzystaniem naszych produktów. Jeśli rozpoznawalność w tym momencie nie ma dla naszej marki aż takiego znaczenia, a szczególnie interesują nas przepisy, to taka współpraca wcale nie musi dużo kosztować.\nPoczątkujący blogerzy, których w ostatnim czasie pojawia się coraz więcej, bardzo często chętnie podejmują współpracę barterową. Dla firmy oznacza to tylko koszt produktów i przesyłki, a w zamian możemy otrzymać wartościowe przepisy i wpis na blogu ze zdjęciami.\nPrzepis zawierający unikalne fotografie potrawy z naszym produktem w tle później przyda się do stworzenia postu na FB, do zamieszczenia na stronie internetowej firmy, może być wykorzystany w materiałach reklamowych i do publikacji w prasie. Za tak niewielki nakład finansowy – naprawdę warto.\nbaza wiedzy komunikacja budowanie marki współpraca media społecznościowe płatna promocja zasięg organiczny strategia komunikacji relacje z mediami influencer marketing wsparcie sprzedaży


Prawa i obowiązki najemcy Kancelaria Adwokacka – Adwokat Kraków | Adwokat Marcin Lisicki\nNajemca, czyli osoba, która bierze od kogoś lokal w najem, ma szereg praw, umożliwiających mu swobodne korzystanie z wynajmowanej przestrzeni, ale musi się liczyć także z koniecznością wypełnienia pewnych obowiązków. Lekceważenie ich stanowi podstawę do wypowiedzenia umowy najmu, dlatego konieczne jest, by zdawać sobie sprawę z przepisów regulujących stosunki między lokatorem a wynajmującym. Z jakich powinności musi wywiązać się najemca i czego może żądać od właściciela lokalu?\nPodstawowym, dość oczywistym prawem najemcy jest możliwość korzystania z wynajętego mu lokalu. Musi użytkować go zgodnie z umową\n, a jeśli nie określa ona szczegółów w tym względzie – zgodnie z jego przeznaczeniem. Właściciel ma jednak prawo zawrzeć w umowie dodatkowe obostrzenie dotyczące korzystania z lokalu, na przykład zabronić prowadzenia w nim działalności gospodarczej czy trzymania zwierząt. Ważne jest też, że to najemca musi użytkować dane mieszkanie, zabronione jest podnajmowanie go innej osobie oraz darmowe jego użyczanie.\nNajemca ma również prawo do wprowadzania w wynajmowanym lokalu ulepszeń, jednak musi mieć na to zgodę właściciela. Jeśli podczas trwania umowy najmu w lokalu wystąpi usterka, która ograniczy czy utrudni użytkowanie lokalu, lokator ma również prawo żądać obniżenia czynszu za czas, w którym ona występowała, a jeśli właściciel nie usunie wady, może wypowiedzieć umowę. Prawem najemcy jest również ubieganie się o zwrot poniesionych kosztów związanych z mieszkaniem w innym miejscu, jeśli właściciel nie udostępnił mu lokalu w umówionym terminie.\nDo czego zobowiązany jest najemca?\nObowiązkiem najemcy jest oczywiście korzystanie z lokalu jedynie w sposób określony w umowie lub, jeśli umowa nie wskazuje sposobu użytkowania, zgodny z jego przeznaczeniem. Musi on także uiszczać czynsz w terminie ustalonym z właścicielem oraz opłacać wszystkie koszty związane z użytkowaniem lokalu, np. rachunki za prąd, wodę, gaz. Jego powinnością jest również wykonywanie drobnych napraw, jak chociażby wymiana przepalonych żarówek, oraz naprawa lub wymiana wszystkich sprzętów, które zostały zniszczone z jego winy. Nie jest on jednak zobowiązany do ponoszenia kosztów za zniszczenia związane ze zwykłą eksploatacją lokalu – na przykład ślady użytkowania na dywanie.\nNajemca musi również utrzymywać lokal we właściwym stanie technicznym i higieniczno-sanitarnym oraz pozostawić go w stanie nie gorszym niż zastany w momencie podpisania umowy. Warto wiedzieć, że podczas trwania umowy najmu właściciel nie ma prawa wejść do lokalu bez żadnych podstaw, lecz jeśli jest to z jakiegoś powodu konieczne, a najemcy nie ma w lokalu lub nie chce wpuścić wynajmującego, ma prawo pojawić się w nim w towarzystwie policjanta, strażnika miejskiego lub strażaka.


Te nieznośne kleszcze -\nTe nieznośne kleszcze\nWybierz archiwa dla Lipiec 12, 2019\nTagged with kleszcz, kleszcze, narządy Hellera, roztocza\nGdy nadchodzi lato, wszyscy z niecierpliwością wyczekują wypadów w plener. Niestety radość psują małe pajęczaki wypijające naszą krew i przenoszące groźne choroby. Te nieznośne kleszcze czatują na nas i inne ciepłokrwiste kręgowce w wysokich trawach, ale można je złapać na zwykłym trawniku, a nawet przechodząc pod drzewami. Tymczasem oprócz tego, że kleszcze wypijają naszą krew i przenoszą groźne choroby, mało co wiemy na temat ich cyklu życiowego.\nKleszcze należą do pajęczaków, ale mało kto wie, że zalicza się je do podgromady roztoczy. Polska nazwa „roztocza” znaczy tyle co „te co roztaczają„, czyli dokonują rozkładu. Jednak obok roztoczy zajmujących się procesami glebotwórczymi, istnieją drapieżne roztocza oraz pasożyty roślin i zwierząt. I właśnie do tej ostatniej grupy zaliczają się kleszcze.\nKleszcze czekają na swoją ofiarę głównie na wysokich trawach, ale też na krzewach i liściach drzew. Kleszcze wspinają się na źdźbła traw i rozpościerają do góry odnóża, w geście „chcę Cię przytulić”. Na końcach odnóży mają bardzo czułe receptory ciepła i dwutlenku węgla (tzw. narządy Hellera) produkowanego przez wszystkie kręgowce, dzięki czemu przechwytują sygnały potencjalnie nadchodzącego żywiciela. Gdy żywiciel przechodzi w zasięgu odnóży, kleszcz mocno przywiera do skóry, czy sierści ofiary i powoli wędruje w miejsce, w którym postanowi się wgryźć.\nSamice stają się gotowe do rozrodu dopiero wtedy, gdy opiją się krwią. Partnera znajdują więc najczęściej na wspólnym żywicielu. Samiec wspina się na opitą samicę i nogogłaszczkami ładuje porcje spermy do otworu płciowego samicy. Po kilku dniach samica składa jaja, z których wylęga się kilkaset małych, gotowych do żerowania kleszczy.\nLudzie słusznie obawiają się kleszczy, ponieważ oprócz tego, że wypijają naszą krew, są żywicielami niebezpiecznych dla nas bakterii. Jedne z nich przenoszą boleriozę, inne odkleszczowe zapalenie mózgu. Chorób odkleszczowych jest niestety znacznie więcej.\nJednak kleszcze są nieznośne nie tylko dla ludzi. Kleszcze z gatunku Ixodes ricinus, czyli kleszcz pospolity (pastwiskowy) są żywicielami pierwotniaka Babesia canis. Pierwotniak ten powoduje ostrą anemię u psów, u człowieka natomiast rzadko wywołuje objawy chorobowe. Dlatego tak ważne jest zabezpieczanie naszych czworonogów przed kleszczami i sprawdzanie ich sierści po spacerach.\nNaturalne środki odstraszające kleszcze\nNiestety kleszcza możemy złapać nawet w mieście, więc podstawową sprawą jest codzienne oglądanie ciała. Tak naprawdę nie ma jednej niezawodnej metody odstraszającej kleszcze, ale jest kilka metod których warto spróbować. Najważniejszą sprawą jest oczywiście właściwy ubiór, ale zasada ta tyczy się jedynie planowanych wyjść w plener, a nie np. pikniku w miejskim parku. A więc długie spodnie i najlepiej wysokie buty, albo stuptupy.\nOprócz tego możemy spróbować domowej roboty repelenty. Roślinami których kleszcze bardzo nie lubią są przede wszystkim wrotycz zwyczajny, bylica, piołun, ruta zwyczajna, mięta pieprzowa oraz niezawodna lawenda.\nMożna również wypróbować jeden z olejków eterycznych: lawendowy, cytrynowy, miętowy, z drzewa herbacianego, czy mięty pieprzowej.\nJednak największym hitem ostatnich lat są urządzenia emitujące impulsy ultradźwiękowe, które blokują narządy Hellera kleszczy.\nWszystkie zdjęcia pochodzą z darmowego banku zdjęć Pixabay.\nJeśli chcesz poznać więcej ciekawostek z życia zwierząt, to kliknij w poniższą grafikę.\nCzy po studiach biologicznych masz szansę na dobrą pracę?


Kiedy na mnie patrzysz - Oceny, opinie, ceny - Agata Czykierda-Grabowska - Lubimyczytać.pl\n453 ocen 100 opinii\nnew adult young adult miłość pies zaufanie strach bół\nStand By Me Agata Czykierda-Gra...\nBędzie dobrze,... Wioletta Sawicka\nThe Last Famil... Matt Haig\nMotylki w brzuchu, czyli pierwsza miłość\nDwoje ludzi spotyka się ze sobą i od tej chwili czują, że nic nie jest tak jak dawniej. Zbieg okoliczności, przypadek? A może przeznaczenie? Nagle wszystko nabiera znaczenia, a przypadkowe wydarzenia układają się w całość. W prawdziwą życiową układankę. Ostatni element to czyjeś serce. Gra, w której stawką jest życie.\nKarina, krucha, delikatna, niewinna, a zarazem zmysłowa i kobieca młoda dziewczyna to osoba, która przeszła w życiu wiele. Zbyt wiele. Jest piękna na zewnątrz, ale również od środka. Skrzywdzona i bardzo samotna. Od dwóch lat ucieka przed tym na co skazał ją los. Ucieka od rozmów, od uczuć, od ludzi. Nie krzyczy, nie płacze, ucieka. Ukrywa swoje uczucia. Czuje w sobie ciągły strach. Wybudowała wokół siebie gruby mur, broniąc się przed światem, przed ludźmi, przed przeszłością. Przeszłe wydarzenia sprawiły, że z wiecznie roześmianej, beztroskiej dziewczyny stała się zamkniętą w sobie osobą, której odebrano radość życia. Zapomniała już jak to jest być szczęśliwą. Nie cieszą ją już te wszystkie rzeczy, które kiedyś kochała.\nAleksander to inteligentny, zabawny, przystojny Polak na stałe mieszkający w Kanadzie, który przyjechał do Polski na ślub swojej siostry Anny. Podoba się kobietom. Pod pewnym siebie zawadiackim chłopakiem ukrywa czułość i nieśmiałość, a pod przyciągającymi uwagę, pokrywającymi duże fragmenty jego ciała tatuażami smutną tajemnicę. Nie potrafi zaangażować się w żaden związek, rozkochuje kobiety i odchodzi. Szuka kogoś, kto przywróciłby go do życia. Chce zacząć wszystko od nowa. Jest wiele rzeczy, o których chciałby zapomnieć, o których nigdy nie chciałby się dowiedzieć.\nPoczątek lata. Po ukończeniu roku akademickiego Karina wraca do rodzinnego miasta na Lubelszczyźnie na upragnione wakacje. Po drodze, podczas wielkiej ulewy ratuje potrąconego przez samochód psa. Los sprawia, że znajduje człowieka, który jej w tym pomaga. Ten chłopak to Aleksander. Sympatyczny kundel staje się pretekstem i początkiem ich rozwijającej się w bardzo szybkim tempie znajomości. Jedna chwila zmienia ich życie. Od tego dnia zaczynają budzić się do życia.\nOtwórz oczy. Popatrz na mnie. Kiedy na mnie patrzysz, wiem, że żyję.*\nGłównym wątkiem książki jest pierwsza, najszczersza miłość głównych bohaterów. Pojawiają się wielkie nieznane wcześniej emocje. Mamy tu pierwsze niewinne spojrzenia, pierwsze uniesienia, bliskość, szczęście i pierwsze łzy. Książka przedstawia wielką samotność w tłumie ludzi i problemy, które czasami może uleczyć tylko miłość. Uczucie, które daje bezpieczeństwo, leczy ze przykrych wspomnieć i ogrzewa. To również książka o śmierci i strachu, o siebie i bliskich.\nKtoś powie, że taka miłość się nie zdarza, że to szaleństwo i za chwilę spadną z chmur i odbiją się o rzeczywistość z wielkim hukiem. Ktoś drugi powie, że przez całą książkę nic tylko wpatrują się w siebie i zasłaniają przez to całą akcję. Ale pewnie każdy kiedyś przeżył pierwszą miłość i motylki w brzuchu. Moment, w którym nie widzimy nic oprócz tej drugiej osoby i moment w którym człowiek staje się najszczęśliwszy na ziemi. Ta powieść, to pełna emocji historia o dwóch samotnych istnieniach szukających siebie. To historia o tej pierwszej, ale chyba jednak prawdziwej miłości, którą czasami uda nam się spotkać na dłużej. Czasami szukamy jej przez całe życie.\n*Cytat pochodzi z recenzowanej książki „Kiedy na mnie patrzysz”, Novae Res, 2015\nTo moje drugi spotkanie z tą autorką i niestety po raz drugi mało udane. Ta książka mnie zmęczyła. Główni bohaterowie bardzo irytowli, niby dorosli ludzie, a zachowywali się jak gimnazjaliści. I to rozdmuchiwanie przez nich małych spraw do wielkich problemów. Kika razy odkładałam tę książkę z powrotem na półkę i tylko siłą woli ją dokończyłam. Akcja rozwleczona, wiele niepotrzebnych i nic nie wnoszących scen i dialogów. Może gdybym była w liceum, to książka zrobiłaby na mnie większe wrażenie. Szkoda, bo po tylu pozytywnych opiniach spodziewałam się bardzo dobrej książki.\nTo moje drugi spotkanie z tą autorką i niestety po raz drugi mało udane. Ta książka mnie zmęczyła. Główni bohaterowie bardzo irytowli, niby dorosli ludzie, a zachowywali się jak gimnazjaliści. I to rozdmuchiwanie przez nich małych spraw do wielkich problemów. Kika razy odkładałam tę książkę z powrotem na półkę i tylko siłą woli ją dokończyłam. Akcja rozwleczona, wiele...\nWspaniała, piękna i nietuzinkowa historia młodych ludzi, których los złączył, aby jedno uleczyło drugiego. Książka jest dosyć obszerna. Relacja Kariny i Aleksandra jest pokazana bardzo ze smakiem, ze szczegółami, bez spiny i pośpiechu. Świetnie scharakteryzowane postacie. Autorka opisuje każdy detal, ale czytelnik się nie nudzi. Polecam gorąco.\nTo moja druga książka tej autorki, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że są one do siebie bardzo podobne - dwoje ludzi spotyka się przez przypadek, od razu się w sobie zakochują i nie potrafią bez siebie żyć. To co mnie w niej irytowało (a nie umiem powiedzieć czemu, ale czułam dziwną irytację czytając ją), to czasami jak dla mnie przesadzone zachowania bohaterów. Mam tu na myśli najbardziej Alka, który był zbyt nachalny w stosunku do Kariny. Rozumiem, że się nią zauroczył i chciał ją bliżej poznać, ale było to dla mnie trochę naciągane. Może dlatego, że w prawdziwym życiu nie spotyka się często takiego zachowania, takich czułych i troskliwych mężczyzn - dosłownie jak rycerz na białym koniu. A może po prostu jestem zbyt krytyczna ;) Zdziwiły mnie też trochę dialogi w języku angielskim, było ich dosyć sporo. Nie zawierały może istotnych dla fabuły treści, ale czytelnik, który nie zna tego języka ( a uwierzcie mi, znam parę takich osób) będzie lekko skołowany. Nie mniej jednak coś mnie ciągnie do książek Pani Agaty. Jak tylko skończyłam ją czytać, poczułam jakąś dziwną tęsknotę do tej historii. Lekko się czyta, jest bardzo wciągająca. Takiego zakończenia nigdy bym się nie spodziewała, rzeczywiście mnie mocno zaskoczyło i wzruszyło. Pomimo moich mieszanych uczuć co do tej książki, już czeka na mnie kolejna napisana przez Panią Agatę historia. Z chęcią zapoznam się z całą jej twórczością. Tak jak wspomniałam, coś mnie do niej ciągnie. ;)\nTo moja druga książka tej autorki, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że są one do siebie bardzo podobne - dwoje ludzi spotyka się przez przypadek, od razu się w sobie zakochują i nie potrafią bez siebie żyć. To co mnie w niej irytowało (a nie umiem powiedzieć czemu, ale czułam dziwną irytację czytając ją), to czasami jak dla mnie przesadzone zachowania bohaterów. Mam tu na...\nTylko Agata Czykierda-Grabowska potrafi tak pisać o emocjach. Uwielbiam. Cudownie opisana relacja, rozpisana na wszystkie możliwe uczucia. Poruszająca i bardzo wciągająca.\nTo była pierwsza książka Agaty Czykierdy-Grabowskiej, jaką przeczytałam i to dzięki niej odkryłam tę pisarkę. Książkę dosłownie pochłonęłam i od razu chwyciłam po wszystkie inne dostępne pozycje tej autorki. Wspaniała historia dwójki młodych osób, niesamowita miłość, która jak się okazuje, może czynić cuda. Polecam!\nKsiążka wywarła na mnie duże wrażenie przede wszystkim emocjonalne, pewnie ze względu na przeszłość bohaterów.\nAlka polubiłam od pierwszej strony mimo, że nie był idealny.\nKariny czasami nie rozumiałam, ale usprawiedliwiałam jej postępowanie tym co przeszła.\nCzytałam tą historię naprawdę z zaciekawieniem, kiedy już doszło do połączenia tych dwojga, zrobiło się gorąco, ale też trochę nudnawo.\nNiemniej jednak książkę czytało się dobrze, styl autorki jest bardzo przyjemny :) Na koniec nawet uroniłam łzę, także wywołała u mnie jakieś tam wyższe emocje :)\nCzytałam tą historię naprawdę z zaciekawieniem, kiedy już doszło do połączenia tych dwojga, zrobiło się gorąco, ale...\nGłówni bohaterowie: Karina i Aleksander, przypadkowo się spotykają (ratują potrąconego psa) i od pierwszego wejrzenia są sobą zaintrygowani. Oboje po przejściach. Ona dwa lata wcześniej została zgwałcona, on już dwa razy walczył z białaczkę. Przeżycia te wpłynęły znacząco na ich życie i charakter. Uczucie, które ich połączyło daje im siłę i nadzieję na lepsze jutro.\nPrzypadkiem trafiłam na tę książkę, ale nie żałuję. Na pewno mało realna, za dużo zbiegów okoliczności, jak chociaż z dawcą szpiku, bardzo szybko rozwijająca się znajomość, czasem przeszkadzały mi wtrącenia narratora. Ogólnie miło się czytało, przeżywałam z bohaterami ich problemy. Choć książka porusza trudne tematy (białaczka, gwałt - ich wpływ na człowieka, jego postępowanie i podejście do życia oraz relacje z innymi; miłość i zazdrość), ale pozwala optymistycznie patrzeć w przyszłość. Podziwiam: siłę charakteru głównej bohaterki, wytrwałość Aleksandra oraz zazdroszczę przyjaźni łączącej Karinę i Martę.\nDla tych co wierzą w przeznaczenie, miłość od pierwszego wejrzenia i szczęśliwe zakończenia.\nGłówni bohaterowie: Karina i Aleksander, przypadkowo się spotykają (ratują potrąconego psa) i od pierwszego wejrzenia są sobą zaintrygowani. Oboje po przejściach. Ona dwa lata wcześniej została zgwałcona, on już dwa razy walczył z białaczkę. Przeżycia te wpłynęły znacząco na ich życie i charakter. Uczucie, które ich połączyło daje im siłę i nadzieję na lepsze jutro....\nJeśli "Kiedy patrzysz na mnie" czyta się sercem, otrzymuje się przepiękną historię miłosną, jeśli rozumem: kilkaset stron bzdur nadających się jedynie na 999 odcinkową telenowelę. Jak dla mnie połowa tej opowieści była kompletnie zbędna a koniec tak nieprawdopodobny, że pobił go tylko epilog. Ale czyta się bardzo dobrze, bo Autorka w poetycki sposób posługuje się językiem polskim, więc... jestem na ciche tak.\nJeśli "Kiedy patrzysz na mnie" czyta się sercem, otrzymuje się przepiękną historię miłosną, jeśli rozumem: kilkaset stron bzdur nadających się jedynie na 999 odcinkową telenowelę. Jak dla mnie połowa tej opowieści była kompletnie zbędna a koniec tak nieprawdopodobny, że pobił go tylko epilog. Ale czyta się bardzo dobrze, bo Autorka w poetycki sposób posługuje się językiem...\nNie przeczytałam tej książki -dosłownie ją wchłonęłam. Nie mogłam się od niej po prostu oderwać. Napisana jest we wciągający sposób. Co prawda mamy do czynienia ze spojrzeniami na wydarzenia z kilku różnych stron, ale nie powielają się one a rozwijają i uzupełniają.\nAleksander, "ciacho", które instrumentalnie traktuje kobiety, przyjeżdża z Kanady do Polski na ślub starszej siostry. Karina wraca na wakacje do rodzinnego miasteczka z Warszawy, gdzie studiuje. Ich drogi krzyżują się pewnego deszczowego dnia, kiedy to Karina znajduje na drodze potrąconego kundelka, a Aleksander jej pomaga przetransportować zwierzaka do lecznicy. I zaczyna się wspólna historia. Oboje mają za sobą ciężkie doświadczenia, o których mówić nie lubią i nie bardzo umieją. Są dla siebie ratunkiem w przenośni i dosłownie.\nJedną gwiazdkę odejmuję za sporą ilość dialogów w języku angielskim bez podanego tłumaczenia - wszak nie wszyscy czytelnicy muszą znać ten język;\ndrugą gwiazdkę zabieram za trochę oderwaną od rzeczywistości historię medyczną (nie mogę napisać bezpośrednio, ale pewne medyczne procedury nie rozgrywają się w małomiasteczkowych szpitalach, co tu miało miejsce)\ni trzecią - za przesłodzony happy end.\nAle i tak to bardzo dobra powieść :)\nAleksander, "ciacho", które instrumentalnie traktuje kobiety, przyjeżdża z Kanady do Polski na ślub starszej...\n"Kiedy na mnie patrzysz" to tytuł książki i początek słów, które wypowiada Aleksander, przystojny, młody mężczyzna, który przyjeżdża z Kanady do małego miasteczka na ślub swojej siostry, dziewczynie, którą przypadkowo poznaje i w której się zakochuje. "Kiedy na mnie patrzysz, wiem że żyje" nabierają jeszcze większego znaczenia w obliczu choroby, z którą zmaga się zakochany mężczyzna.\nJest to ciekawa, momentami wzruszająca opowieść o poszukiwaniu szczęścia, bólu, cierpieniu, chorobie ale także przeznaczeniu, które potrafi nieźle plątać ludzkie losy.\n"Kiedy na mnie patrzysz" to tytuł książki i początek słów, które wypowiada Aleksander, przystojny, młody mężczyzna, który przyjeżdża z Kanady do małego miasteczka na ślub swojej siostry, dziewczynie, którą przypadkowo poznaje i w której się zakochuje. "Kiedy na mnie patrzysz, wiem że żyje" nabierają jeszcze większego znaczenia w obliczu choroby, z którą zmaga się zakochany...\nAgata Czykierda-Grabowska Kiedy na mnie patrzysz\nKiedy nie oczekujesz i nie spodziewasz się niczego, nic nie może Cię zaskoczyć i zranić.\nMiłość jest piękna, czysta i wyidealizowana, ale tylko wtedy, gdy jest niespełniona.


Muzeum Fotografii w Bydgoszczy - Dawno temu na Podhalu - wystawa fotografii Leszka J. Pękalskiego\nPrezentacja wystawy w Muzeum Fotografii przygotowana została we współpracy z Agencją Zegart.\nWernisaż: 23 marca, godz. 18.00\nTe zdjęcia liczą sobie 40 lat. W 1977 roku wybrałem się na Podhale, by zebrać materiał do zestawu, który - jako kandydat do Związku Polskich Artystów Fotografików - obowiązany byłem przedstawić komisji kwalifikacyjnej, w postaci 20 zdjęć, w formacie wystawowym, stanowiących spójną całość. Wymyśliłem sobie góralszczyznę, ponieważ od dziecka jeździłem w Tatry i pod Tatry, spędziłem także rok, pracuąc w obserwatorium na Kasprowym Wierchu i wydawało mi się, że znam tę ziemię i tych ludzi na tyle dobrze, by móc o nich coś prawdziwego opowiedzieć. Aby jednak mieć świeże spojrzenie, wybrałem się w miejsca, w których nigdy przedtem nie byłem: Dzianisz na tyłach Gubałówki, Jurgów, Rzepiska i Kacwin na Spiszu, tuż pod słowacką granicą, wreszcie Ochotnica w Gorcach. Przygoda! Wędrowałem, spotykałem ludzi, rejestrowałem to, co udało mi się zobaczyć i czego doświadczyć. Miałem chyba sporo szczęścia, bo zebrany w stosunkowo krótkim czasie materiał wystarczył, bym rok później dostał się do ZPAF. Dodatkowo, z blisko 300 zdjęć. stworzyłem album "Wnukowie Sabały", do dziś nie wydany, istniejący tylko w jednym egzemplarzu.\nTo było rzeczywiście dawno temu i nie sądziłem, że przyjdzie mi jeszcze do tych fotografii powracać. Jednak w 2005 r. zostałem zaproszony do uczestnictwa w odbywającym się w Lille festiwalu "Transphotographiques", ze wskazaniem właśnie na te zdjęcia. Musiałem więc, nolens volens, wrócić do starych negatywów i - jak to zwykle bywa - przeglądając stykówki dopatrzyłem się wielu fotografii, których uprzednio nie uwzględniłem. Oczywiście włączyłem je do obecnej ekspozycji.\nTo, co pokazuję w ramach tej wystawy, to jest ten sam zestaw, który był prezentowany na "Transphotographiques" - składa się z 50 zdjęć, bo tyle miejsca przeznaczyli mi Francuzi. Dla celów następnych ekspozycji, już w Polsce, m.in. w Sopocie, Szczecinie i Bielsku-Białej, dodałem jeszcze 7 plansz – reportaż z wesela w Dzianiszu. Selekcja, jak zwykle, nie była łatwa. Niektóre prace były już przedtem prezentowane przy różnych okazjach, inne pokazuję po raz pierwszy. Marzy mi się powrót do tych miejsc i konfrontacja tamtych obrazów z dzisiejszą rzeczywistością, zapewne bardzo już inną. Siła i nostalgia fotografii...\nLeszek Jerzy Pękalski - z wykształcenia fizyk-teoretyk, po 10 latach pracy, m.in. na Uniwersytecie Gdańskim, postanowił poświęcić się całkowicie fotografii. Ma na koncie 10 wystaw indywidualnych. Uczestniczył także w ponad 200 zbiorowych, w kraju i zagranicą, otrzymując liczne nagrody i wyróżnienia. Jego prace znajdują się w kilku kolekcjach zagranicznych, były również wielokrotnie publikowane w prasie i wydawnictwach książkowych. Zajmuje się dydaktyką fotografii - m.in. w gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych i w prywatnych szkołach fotografii na Wybrzeżu. Współtwórca Trójmiejskiej Szkoły Fotografii. Autor wysoko ocenianego podręcznika „Kalejdoskop fotografii” (Helion 2012). Aktywny działacz ZPAF, kilka kadencji w Zarządzie Głównym i Głównym Sądzie Koleżeńskim.


Mysz gamingowa Liocat MX576W - Świat akcesoriów\n» Liocat Mysz MX 576 W\nKod produktu: inn000020-1\nMysz bezprzewodowa serii 5 z wielokolorowym podświetleniem led. MX576W Liocat to doskonała myszka komputerowa dla wszystkich miłośników gier. Posiada 6 klawiszy funkcyjnych (5 prrzycisków akcji) i rolkę. Przełącznik DPI służy do zmiany rozdzielczości sensora myszy. Brak kabla zapewni swobodę użytkowania. Prezentowana mysz gamingowa ma zasięg aż 10 metrów i ładuje się za pomocą kabla micro USB dołączonego do zestawu.\nWyposażona w sensor optyczny o niezwykle dużej czułości, mysz Liocat będzie odpowiednia do wszystkich dynamicznych gier typu strzelanki czy RPG.


Emilewicz: Polska nadrabia dystans w inwestycjach w badania i rozwój | Nauka w Polsce\nMinister przedsiębiorczości i technologii Jadwiga Emilewicz. Fot. PAP/Mateusz Marek 23.10.2019\nEmilewicz oceniła, że choć pod względem wydatków na badania i rozwój w relacji do PKB Polska odstaje in minus od średniej unijnej, to "systematycznie nadrabiamy ten dystans".\n"Przedsiębiorcy coraz bardziej dostrzegają potrzebę inwestowania w prace badawcze i rozwojowe oraz korzyści płynące z tego tytułu. Wyniki zaprezentowane przez GUS można również odczytać jako dowód pozytywnego odbioru dotychczasowych zmian w prawie, które ułatwiają przedsiębiorcom podejmowanie i prowadzenie działalności innowacyjnej" - wskazała minister przedsiębiorczości i technologii.\nZadeklarowała też, że MPiT intensywnie wspiera taką działalność. Jako przykład wskazała wyłonienie Hubów Innowacji Cyfrowych (Digital Innovation Hubs), których zadaniem będzie wsparcie przedsiębiorców w cyfrowej transformacji. Działalność hubów wystartuje w 2019 r., a program będzie realizowany do 2021 roku.\nGłówny Urząd Statystyczny poinformował w środę, że w 2018 r. nakłady wewnętrzne na działalność B+R (GERD) wyniosły 25,6 mld zł i wzrosły w stosunku do poprzedniego roku o 24,6 proc. MPiT wskazuje, że oznacza to historycznie najwyższą roczną dynamikę tych nakładów. Wskaźnik intensywności prac B+R stanowiący udział nakładów krajowych brutto na działalność B+R w PKB wyniósł 1,21 proc. (w 2017 r. stanowił 1,03 proc.).\nWedług GUS, wśród sektorów wykonawczych najwyższymi nakładami wewnętrznymi na działalność badawczo-rozwojową charakteryzował się sektor przedsiębiorstw, który przeznaczył na prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych 17,0 mld zł. Nakłady przedsiębiorstw na działalność B+R (BERD) stanowiły 66,1 proc. nakładów wewnętrznych ogółem na działalność B+R. Drugim pod względem wielkości nakładów sektorem jest szkolnictwo wyższe (31,7 proc.). Sektor rządowy oraz sektor prywatnych instytucji niekomercyjnych mają znaczenie marginalne (2,2 proc.). Warto odnotować, że w porównaniu z poprzednim rokiem w 2018 r. nastąpił wzrost nakładów na działalność B+R dla wszystkich sektorów wykonawczych, przy czym największy odnotowano w sektorze przedsiębiorstw (wzrost o 27,7 proc. w stosunku do 2017 r.).\nKorzystne zmiany w zakresie działalności B+R widać również na przykładzie innych wskaźników. W 2018 r. w ten rodzaj działalności zaangażowanych było 266 283 osób, co oznacza wzrost w porównaniu do 2017 r. o 11,3 proc.. Rzeczywiste zaangażowanie personelu B+R w prowadzone badania naukowe i prace rozwojowe wyniosło zaś 161 993,1 ekwiwalentów pełnego czasu pracy (EPC) i wzrosło w skali roku o 12,4 proc.


O firmie | MiP Data & Forensic O firmie | MiP Data & Forensic template-o-nas.php\nOdzyskiwanie danych Firma – to MiP Data & Forensic powstała po to, by świadczyć usługi profesjonalnego odzyskiwania oraz kasowania danych z elektronicznych nośników informacji.\nProblem utraty danych może dotknąć każdego, dlatego szczególnie teraz – w dobie rozkwitu branży IT pojawiło się ogromne zapotrzebowanie na usługi przywracania dostępu do danych. Chyba nikt nie ma wątpliwości, iż w obliczu utraty cennych informacji ich odtworzenie zlecić należy wyspecjalizowanemu podmiotowi.\nStojące na najwyższym światowym poziomie zaplecze technologiczne, w tym profesjonalnie wyposażone laboratorium wraz z komorą bezpyłową, umożliwiającą pracę na otwartych nośnikach.\nBogata baza nośników, stanowiących źródło części zamiennych.\nPięć powodów, dla których MiP Data & Forensic powinno być Twoją firmą pierwszego wyboru, jeśli chodzi o odzyskiwanie danych.\nPotrzebujący usługi odzysku danych mają zazwyczaj do wyboru wiele opcji. Jak decydują do kogo zadzwonić? Jak dokonują właściwego wyboru? Szczególnie, jeśli wziąć pod uwagę to że zły wybór może oznaczać utratę danych na zawsze?\nCzy wiedziałeś, że wiele firm roszczących sobie prawo to oferowania usługi odzysku danych nie ma ku temu odpowiedniego doświadczenia ani środków? Zadzwoń do nich, a zaryzykujesz nie tylko tym, że nie odzyskają Twoich plików, ale też tym, że możesz je utracić na zawsze.\nCzy to jest warte setek, tysięcy, a może nawet milionów dolarów lub cennych wspomnień w postaci zdjęć? Czy możesz sobie pozwolić na takie ryzyko?\nTo jest właśnie powód, dla którego pierwszym telefonem, jaki powinieneś wykonać w takiej sytuacji jest telefon do MiP Data & Forensic, firmy będącej uznanym autorytetem w tej branży. Po zdiagnozowaniu Twojego dysku powiemy ci, czy dane da się odzyskać.\nJeśli nie będzie można tych danych odzyskać, dowiesz się tego na pewno, ale my zatrudniamy topowych w tej branży inżynierów i mamy najbardziej wyrafinowane narzędzia. Zazwyczaj dostajemy to, czego chcemy – odzyskujemy dane.\nUratowaliśmy już pliki warte miliony dolarów, spędzając niezliczone godziny pracy nad danymi „must have”, co do których nasi klienci byli przekonani, że stracili je na zawsze. Dla Ciebie zrobimy to samo.\nNasi inżynierowie, nasze wyspecjalizowane “czyste pokoje” i wiodące technologie czynią nas liderem w przemyśle odzysku danych.\nDlaczego powinieneś wybrać MiP Data & Forensic?\nPięć powodów, dla których powinieneś nas wybrać:\nPowierzając nam swoje dane, skorzystasz z wielu lat naszego doświadczenia i eksperckiej wiedzy. Jesteśmy liderem w branży zatrudniającym ekspertów w tej dziedzinie. Jeśli nam się nie uda odzyskać Twoich danych, to znaczy, że nie da się ich odzyskać.\nZanim wydasz jakiekolwiek pieniądze na próby odzyskania danych, sprawdź czy w ogóle da się je odzyskać. Zbadamy Twój dysk i powiemy Ci, czy pliki są możliwe do odtworzenia, zanim wydasz choć cent (chociaż w większości wypadków jesteśmy w stanie odtworzyć nawet takie zasoby, co do których inni poinformowali Cię, że tego zrobić nie mogą).\nJako, że Twoje dane są ważne, odzyskujemy je szybko. Nasza ekspercka praktyka pozwala nam efektywnie odzyskiwać utracone zasoby pamięci nawet w najtrudniejszych okolicznościach.\nNasz cel to osiągnąć rezultat, jakiego oczekujesz: przywrócenie istotnych danych w sposób efektywny i wydajny.\nNasze doświadczenie pozwala nam zaoszczędzić czas i wysiłek. Tym samym oszczędzamy twoje pieniądze.\nWiesz już, jak bardzo wrażliwy jest Twój dysk lub inne urządzenia. Po co ryzykować dalsze uszkodzenia i zabrudzenia w zanieczyszczonym otoczeniu? Nasz „clean room” to centralna część naszych innowacyjnych technik. Dzięki niej możemy zapewnić, że twój dysk nie ulegnie dalszej degeneracji. Twoje dane są chronione i bezpieczne, jeśli odzyskiwane są w „clean roomie” firmy MiP Data & Forensic.\nPomyśl o tym. Pliki i informacje zawarte na Twoim dysku są dla Ciebie bezcenne. Ich odbudowanie czy ponowny zapis może kosztować tysiące godzin. Tym bardziej są cenne, jeśli nie da się ich zduplikować. Wtedy tracąc je, tracisz je na zawsze.\nI tu właśnie jest sedno wartości naszej usługi. My możemy odzyskać Twoje dane w sposób ekonomiczny w sensie czasowym, jak i finansowym. Rozumiemy, jak ważne są one dla Ciebie.\nZ MiP Data & Forensic, stajesz się beneficjentem wartości, jaką jest nasze doświadczenie i ekspercka praktyka w odzyskiwaniu danych szybko i efektywnie.\nWszystko to sprawia, iż posiadamy niezwykle wysoki wskaźnik skuteczności przywracania dostępu do danych utrzymujący się na poziomie:\nw przypadku uszkodzeń logicznych\nw przypadku uszkodzeń elektroniki\nw przypadku uszkodzeń mechanicznych


Luneta celownicza DISCOVERY VT-2 10X44SF + montaż – Militarni\nLuneta celownicza DISCOVERY VT-2 10X44SF + montaż\nWaga (netto): 16,86 uncji / 478g\nDługość: 314 mm (12,36 cala)\nŚrednica obiektywu: 44 mm (1,73 cala)\nŚrednica soczewki oka: 35 mm (1,37 cala)\nŚrednica obiektywu (G): 55 mm (2,16 cala)\nŚrednica okularu (H): 43 mm (1,69 cala)\nŚrednica rury: 1,11 cala (30 mm)\nDostosuj ostrość: boczna paralaksa (25 jardów)\nZapisano w polu widzenia @ 100 jardów (ft): 10.9\nEye Relief (cale): 3,77 cala\nOdciążenie oka (mm): 96 mm\nExit Pupil (in): 0.17 in\nŹrenica wyjściowa (mm): 4,4 mm\nWartość kliknięcia: 1CLIK = 1/4 cala\nWysokość podniesienia Zasięg (MOA): 100\nWindage Adj. Zasięg (MOA): 100\nPowłoka: w pełni wielo-zielona powlekana optyka\nOdporny na mgłę: TAK\nPowiększenie to stała 10x, a przednia soczewka obiektywu ma 44 mm.\n„SF” w nazwie oznacza Side Focus, a konstrukcja zawiera taktyczne, zamykane wieżyczki.\nVT2 10x44SF ma jednoczęściową tubus 30 mm, wykonany ze stopu aluminium klasy lotniczej, a nawet jest wyposażony w podnoszone osłony obiektywu. Z tyłu znajduje się zwykły pierścień szybkiego ustawiania ostrości, a założona siatka ma kształt HML Discovery.\nDiscovery pasuje do tego modelu z siatką HML, która oznacza Half-Mil Line. To odważna konstrukcja z krzyżem z przedłużoną osią w dół, 5 mil linii w górę i po każdej stronie, a następnie 9 mil linii w dół. Każda mała kreska składa się z pół miliona odcinków, więc istnieje wiele proporcjonalnych punktów celu, dzięki czemu jest to idealne narzędzie do walki z powalonymi celami.\nSoczewki stosowane w całości są w pełni wielowarstwowo pokryte zintegrowanymi antyrefleksyjnymi związkami. Jeśli chodzi o obraz, klarowność i jasność od krawędzi do krawędzi są najlepsze w swojej klasie, bez wykrywalnych aberracji i zniekształceń. Rurka lunety jest oczyszczona gazem azotowym z pełnymi uszczelnieniami typu „O”, dzięki czemu gwarantuje wodoodporność, odporność na mgłę i wstrząsy.


Lekki brzusio.: Odchudzona mussaka\nOdchudzona mussaka lekkie, mięso, warzywa\nNazywam to danie odchudzoną mussaką, chociaż pewnie dla prawdziwych smakoszy mussaki moja propozycja ma z nią niewiele wspólnego. Tak nam zasmakowały, że jedliśmy ją kilka razy. Pierwszy raz to była wersja wegetariańska, za drugim razem dodaliśmy mielone mięso. Obie wersje były pyszny i obie polecam.\nSkładniki (blacha 31x11cm)\n5-6 sporych łyżek naturalnego serka homo\nZiemniaki umyć i podgotować w osolonej wodzie. Kiedy ziemniaki nieco zmiękną odcedzić, a kiedy przestygną obrać ze skórki i pokroić w grube plastry (można też podgotować obrane ziemniaki). Nie gotować do pełnej miękkości, bo będą się źle kroiły.\nCukinię i bakłażana pokroić w plastry, spryskać olejem i włożyć do rozgrzanego piekarnika, piec ok 15 minut (również do lekkiej miękkości)\nCebulę i marchewkę pokroić w drobną kosteczkę i zeszklić na patelni z odrobiną oleju. Dodać mięso mielone, przyprawić solą, pieprzem, wymieszać i podsmażyć. Dodać pomidory w puszce i dusić około 10-15 minut.\nSerek homo wymieszać z mlekiem, przyprawić solą, pieprzem i słodką papryką.\nNa dno formy wyłożyć część masy pomidorowej, na nią plastry bakłażana, cukinii, ziemniaków. Na to wyłożyć cienką warstwę z serkiem. Później kolejne warstwy (co jakiś czas można przełożyć masą pomidorową).\nNa samą górę wyłożyć grubą warstwę masy z serka homo i plastry bakłażana\nPiec w 180* około 30 minut\nnigdy nie jadłam i nie robiłam mussaki więc nie wiem czy twoje danie jest podobne czy nie ale jedno wiem na pewno- na pewno taką zapiekankę zrobię:) na razie w wersji warzywnej bo nie cierpię kupnego mięsa mielonego a zepsuł nam się blender. będzie to miła odmiana do ziemniaczanej zapiekanki którą robie stanowczo zbyt często:)\nJak dla mnie pycha pomysł :)


Perfumed lotion DAY DREAM 215 ml - Eclair Nail\n> PIELĘGNACJA_Perfumed care>Perfumed lotion DAY DREAM 215 ml\nPerfumed lotion DAY DREAM 215 ml\nPerfumed lotion DAY DREAM - odżywczy krem do rąk zadba o skórę dłoni tak aby były piękne zdrowe i zadbane. Innowacyjna formuła chroni, natłuszcza i wygładza skórę. Unikalna kompozycja oleju sojowego, oleju z nasion bawełny oraz masła shea działa regenerująco i przeciwzmarszczkowo, zapobiega nadmiernemu odparowaniu wody oraz łagodzi podrażnienia. Witamina E, cenny przeciwutleniacz i antyoksydant, wzmacnia naczynia krwionośne. Prowitamina B5 ma działanie przeciwzapalnie, przyspiesza procesy regeneracji naskórka. Krem zawiera także substancje bakteriobójcze tak ważne w użytkowaniu salonowym. Dzieki Perfumed Lotion dłonie są dobrze chronione, ich skóra pozostaje miękka i aksamitna.\nPerfumed lotion G...\nCuticle oil GLOW ...\nCuticle oil DAY D...


Filmy online, a internet światłowodowy - PiK\nStart » Wytwórczość » Informatyczne » Filmy online, a internet światłowodowy\nKategoria: Wytwórczość / Informatyczne Dodane: 2017-09-28\nWedług statystyk przeciętny Polak ogląda filmy i materiały wideo, również online, przez 4 godziny i 42 minuty dziennie. Wybór wersji online pozwala na dowolne wybranie pory i miejsca oglądania, ale jednocześnie wymaga szybkiego i stabilnego łącza, takiego jak światłowód Orange. Możliwości, jakie daje internet, sprawiają, że większość internautów właśnie tutaj ogląda ulubione seriale, filmy czy programy dokumentalne. A ponieważ według danych GUS 81 procent gospodarstw domowych w Polsce ma dostęp do internetu, coraz większa jest liczba użytkowników wybierających internet zamiast tradycyjnej telewizji. Wielu młodych, i nie tylko, korzysta z internetu również do rozgrywek online. Wielu wybiera również smartfony i tablety, by korzystać z materiałów wideo w dowolnym miejscu. Filmy online w wysokiej rozdzielczości oraz streaming gier to konieczność posiadania wysokiej jakości łącza. Obecnie najlepsze rozwiązanie to światłowód. Orange oferuje stabilne połączenie oraz stałą, wysoka prędkość przekazu.\nFotowoltaika to przełomowy system wytwarzania energii elektrycznej. Zainstalowanie na dachu paneli słonecznych powoduje zaspokojenie zapotrzebowania na prąd elektryczny całego gospodarstwa domowego. Jak to działa? P...


banan - Strona 2 z 2 - TEN BLOG DA ZDROWIE\nZMIEŃ MYŚLENIE, A ZMIENISZ SWOJE JEDZENIE!!! Czyli czy w podróży da się zdrowo jeść – 5 zdrowych przekąsek.\n30 lipca 2017 Agnieszka Karpińska 0\nLubię to! Czy na wycieczce da się zdrowo jeść, przy okazji nie tracąc czasu na szukanie czegoś “konkretnego” i w miarę zdrowego? Co jeść w […]\nNie tylko PRZEPIS, ale też 9 KORZYŚCI z picia KOKTAJLI MOCY\nLubię to! 6 Koktajle mocy czyli koktajl z surowych warzyw i owoców na co dzień zagościły w moim menu już dawno temu. Dokładniej mówiąc wtedy […]\nW tym miesiącu: 135221\nW sumie: 1586690


Tanie loty Toronto Pearson International - Kijów-Żuliany od 2 160 zł | Porównaj oferty na Skyscanner\nTanie loty Toronto Pearson International - Kijów-Żuliany\nPrzyszły miesiąc2 334 zł\nInformacje o locie z: Toronto Pearson International do: Kijów-Żuliany\nŚredni czas lotu, całkowita odległość: 7574 km\nIle wynosi najlepsza cena lotu w obie strony z: Toronto Pearson International do: Kijów-Żuliany?\nNajlepsza znaleziona w serwisie Skyscanner cena lotu z: Toronto Pearson International do: Kijów-Żuliany wynosi 2 160 zł. Znaleziona została poprzez sprawdzenie ofert różnych linii lotniczych i jest najniższą ceną w całym miesiącu.\nIle trwa lot z: Toronto Pearson International do: Kijów-Żuliany?\nŚredni czas lotu z: Toronto Pearson International do: Kijów-Żuliany wynosi 16 h 55 min.\nIle linii lotniczych lata bezpośrednio z: Toronto Pearson International do: Kijów-Żuliany?\nŻadna linia lotnicza nie lata bezpośrednio z: Toronto Pearson International do: Kijów-Żuliany.\nPorównaj loty z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany i znajdź najtańsze bilety lotnicze ze Skyscanner\nSkyscanner to wyszukiwarka lotów, hoteli i wynajmu samochodów, która szybko i prosto porównuje setki ofert od linii lotniczych oraz biur podróży i znajduje najtańsze połączenia lotnicze z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany.\nKiedy najlepiej kupić tanie bilety lotnicze z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany?\nSprawdź, kiedy zapłacisz najmniej za połączenie lotnicze. Znajdź najlepszy czas na tanie loty z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany korzystając z naszego narzędzia, które podpowie, kiedy najtaniej rezerwować bilety lotnicze.\nInformacje, które warto znać przed zarezerwowaniem lotu z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany\nOdległość z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany.\nCzas lotu z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany.\nKtóre linie lotnicze oferują najtańsze bilety lotnicze z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany.\nKtóre linie lotnicze realizują bezpośrednie loty z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany.\nObserwuj aktualny status lotu - sprawdzaj czas odlotów i przylotów z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany\nDostaniesz najnowsze powiadomienia o rozkładzie i aktualności dotyczące Twojego połączenia lotniczego z Toronto Pearson International do Kijów-Żuliany.


Naturalne mleczko do ciała z afrodyzjakami metsel 50 ml | hristina.pl - Naturalne kosmetyki\nZmysłowe, niezapomniane, nie do odparcia. Specjalnie przygotowane mleczko pozostawia skórę gładką, nawilżoną. Delikatnie stymuluje ciało i urozmaica życie miłosne. Stosowanie: Lekko wmasuj mleczko w suchą i czystą skórę. Rozprowadź po całym ciele. Skład naszych produktów jest kompletny... więcej\nZmysłowe, niezapomniane, nie do odparcia. Specjalnie przygotowane mleczko pozostawia skórę gładką, nawilżoną. Delikatnie stymuluje ciało i urozmaica życie miłosne.\nSKŁAD: WODA, OLEJ SEZAMOWY, OLEJ JOJOBA, RETINOL, OCTAN TOKOFERYLU, OLEJ Z GRUSZKI, OLEJ Z KIEŁKÓW PSZENICY, ALANTOINA, OLEJEK ETERYCZNY Z WANILII PŁASKOLISTNEJ, CZAPETKA PACHNĄCA, EKSTRAKT Z RUMIANKU POSPOLITEGO\nŻel pod prysznic został przygotowany według specjalnej receptury z jogurtem bułgarskim, który dobrze regeneruje skórę. Również ją odświeża i zapewnia ...\n» Naturalne mleczka do ciała Sezmar Love » Mleczka do ciała » Mleczka do ciała Sezmar Love » Sezmar love » Sezmar love Sezmar Love


Katalog firm • Camprest\nSkorzystaj z oferty wyselekcjonowanych firm, obsługujących caravaning w Polsce: akcesoria do kamperów, naprawa i serwis kamperów i przyczep, sprzedaż i wypożyczalnie i wiele więcej!\nKolorowa 24 B 86-050 - Solec Kujawski\n787 600 685\nMazowiecka 52-68 87-100 - Toruń\n+48 603 208 209\nSamochód kampingowy to świetne rozwiązanie dla osób kochających podróże oraz niezależność. kampery to nie tylko moda na tanie podróżowanie, to również styl życia oraz sposób na zwiedzanie świata bez martwienia się o rezerwacje miejsc noclegowych. Aby jednak móc cieszyć się wygodą i niezależnością podczas swych wojaży, należy odpowiednio dopasować kampera do swych potrzeb. Trwająca od lat moda na podróżowanie z samochodem służącym również, jako miejsce do spania sprawiła, że asortyment takich pojazdów jest dość szeroki. Liczne rodzaje kamperów sprawiają, że każdy ma możliwość dopasowania go do swych potrzeb. Można je zarówno kupić, jak i wynająć w licznych punktach w całej Europie.\nCaravaning zdobywa coraz większą popularność, ponieważ oferuje możliwość podróżowania bez napiętego grafiku, stałej wyznaczonej trasy czy też przymusu rezerwacji hoteli. Jest więc doskonałym rozwiązaniem dla wszystkich, którzy wolą podejmować decyzje na bieżąco. Wiele osób obawia się jednak, że związane jest to z dużymi kosztami oraz zakupem drogiego kampera. Niekoniecznie - pojazd taki można łatwo wynająć, a na stronie Camprest znajduje się wykaz wielu renomowanych wypożyczalni przyczep kempingowych, które mieszczą się w różnych rejonach Polski.\nNa portalu dostępne są również przydatne informacje, które przedstawiają m.in. porady dotyczące oszczędzania na trasie, parkowania czy też etykiety jaka panuje na europejskich campingach. Jak widać, Camprest jest więc doskonałym źródłem informacji zarówno dla osób, które pragną odbyć swoją pierwszą przygodę na campingu w Hiszpanii czy Francji oraz dla tych, dla których caravaning od dawna stanowi ulubiony sposób podróżowania po europejskich państwach. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się ze wszystkimi zakładkami na naszej stronie i życzymy samych udanych podróży!