Rasy - animanti\nAgama brodata to jedna z najchętniej trzymanych w domowych terrariach jaszczurek. Popularność zyskała głównie za sprawą swojego łagodnego usposobienia i efektownego wyglądu. Swoją nazwę zawdzięcza charakterystycznym kolcom zdobiącym głowę, które przypominają brodę. Zarówno początkujący, jak i zaawansowany terrarysta powinien sobie z nią poradzić.\nAgama brodata – klasyfikacja i pochodzenie gatunku\nAgama brodata (Pogona viticeps) należy do rodziny agamowatych. Pochodzi z Australii, gdzie zamieszkuje sawanny i stepy. Są to tereny suche i ciepłe, niezbyt bogate w wodę.\nUbarwienie Agamy Brodatej w środowisku naturalnym ma za zadanie upodabniać ją do otoczenia, dlatego też do najczęściej występujących kolorów należą: szary, beżowy, z domieszką brązu, żółci i pomarańczu. Dostępnych jest także coraz więcej odmian barwnych, wyhodowanych przez człowieka. Wzdłuż ciała (pokrytego łuskami), po bokach biegnie jednorzędowy pas niezbyt ostrych kolców. Jaszczurka ta jest dość duża, może osiągnąć nawet 60 cm długości i 600 g wagi.\nAgama brodata przyzwyczaja się do właściciela. Szybko i łatwo można ją oswoić. Jest ufna wobec człowieka i można ja brać na ręce. To ciekawska i inteligentna jaszczurka. Lubi opuszczać terrarium i zwiedzać jego otoczenie. Lepiej jednak wypuszczać dorosłe osobniki, gdyż małe mogłyby się zgubić. Powinniśmy mieć ją także stale na oku, żeby dbać o jej bezpieczeństwo. Nadaje się dla dzieci, ponieważ nie gryzie, nie jest jadowita i nie bije ogonem. Nie uczula, dlatego alergicy także mogą ja hodować. Jej rytm życia jest podobny do człowieka, w ciągu dnia jest aktywna, w nocy śpi. Dzięki temu można obserwować jej zachowanie przez cały dzień. Nocą nie będzie nam przeszkadzać. Lubi wylegiwać się na słońcu, dlatego powinniśmy zatroszczyć się o odpowiednie naświetlenie. Agama brodata to zwierzątko stadne, ale można ją trzymać także pojedynczo. Na ogół bez większych trudności żyje z innymi jaszczurkami, pod warunkiem, że zapewni się jej odpowiednio duże terrarium. Problem zachowań agresywnych może dotyczyć jedynie dwóch samców na tym samym terenie.\nW zależności od stanu zdrowia i nastroju, kolor ciała może się nieznacznie zmieniać. Najbardziej jest to widoczne na skórze brody, która zwykle w stresie i podczas choroby robi się czarna. U samców dzieje się to także podczas godów. Przed rozpoczęciem linienia skóra jaszczurki jest ciemniejsza niż tuż po nim.\nW sytuacji zagrożenia może stosować dwie taktyki obronne. Symuluje większe rozmiary – podnosi się na tylnych kończynach i stroszy kolczastą brodę. Daje w ten sposób sygnał, że jest tak duża, że agresor nie poradzi sobie z nią. Może też udawać martwą. Przewraca się wtedy na grzbiet i nieruchomieje. Warto o tym pamiętać i nie obawiać się o jego zdrowie, gdy nagle zastyga w jednej pozycji.\nAnolis olbrzymi jest to jeden z największych przedstawicieli anolisów. Piękna jaszczurka o smukłym ciele, która w zależności od nastroju zmienia swoje ubarwienie od zielonego po brązowy. Cechą wyróżniającą go spośród innych jaszczurek jest różowy, podgardłowy fałd skórny.\nAnolis olbrzymi należy do rodziny legwanowatych. Jego środowiskiem naturalnym są lasy tropikalne na Kubie. Zamieszkuje głównie wysokie partie lasów, ale również można go spotkać w parkach, przydomowych ogrodach i na nasłonecznionych ścianach budynków.\nAnolis olbrzymi charakteryzuje się smukłym ciałem o barwie zielonej z żółtymi akcentami widocznymi na głowie i w okolicach oczu. Wraz z pogarszaniem nastroju lub kondycji ubarwienie zmienia się na brązowe. Oprócz pazurów posiada przylgi na łapach, które umożliwiają poruszanie się po pionowych i gładkich powierzchniach. Jak sama nazwa wskazuje jest to jeden z największych anolisów i może osiągnąć 55 cm długości z czego większą część stanowi ogon. Przedstawiciele gatunku dożywają nawet do 10 lat.\nAnolis olbrzymi jest szczególnie aktywny za dnia. W naturze odżywia się wszelkiego rodzaju owadami, ślimakami, owocami a czasem mniejszymi osobnikami swojego gatunku. W hodowli dieta może być bardziej urozmaicona, np. o świerszcze, karaczany i starte owoce. Anolis, który pochodzi z hodowli bez problemu się oswaja, a po czasie z chęcią wchodzi na ręce. Terrarium powinno posiadać wygląd przypominający las tropikalny z temperaturą za dnia osiągającą 25-30°C, w nocy znowu należy obniżyć do temperatury pokojowej. Wilgotność utrzymywana na poziomie 60-70%, w nocy 90 %.\nAnolis szczególnie intensywnie o świcie i przed zmierzchem nadyma swoje różowe podgardle i „robi pompki” – unosi i opuszcza ciało. W ten sposób stara się zrobić wrażenie na samicach, ale też oznacza porę świtu i zmierzchu. Ta aktywność ma odstraszać konkurentów i przekazać „Teren zajęty! Żyję! Nikt mnie nie zjadł!”\nDobrowolska ” Gady” , Warszawa 1981\nGekony to najliczniejsza rodzina jaszczurek: wyróżnia się aż 100 rodzajów i 1200 gatunków. Najmniejsze osobniki mają zaledwie 3 cm długości, największe nawet 40 cm. Gatunki małych gekonów są bardzo popularne wśród terrarystów ze względu na swe niezwykłe zwyczaje i atrakcyjny wygląd.\nGekon – klasyfikacja i pochodzenie\nGekony żyją w suchym i ciepłym środowisku. W naturze występują w strefie zwrotnikowej i podzwrotnikowej. Większość prowadzi nocny tryb życia i w przeciwieństwie do gatunków dziennych posiada pionową źrenicę. Jaszczurka żywi się przede wszystkim owadami, choć czasem zdarzają jej się akty kanibalizmu. Większość gekonów jest jajorodna. Samica składa 2-3 jaja. Dwa dorosłe samce na jednym terytorium będą ze sobą walczyć, dlatego gekony należy trzymać w parach, haremach lub grupie samych samic.\nGekon trzymany w domu (najczęściej orzęsiony lub lamparci) dorasta do 20-25 cm. Ciało tej jaszczurki pokryte jest łuskami, które nie zachodzą na siebie jak u wszystkich innych gadów. W skórze umieszczone są też komówrki barwnikowe, przez co gekon może zmieniać odcień. Gatunki nadrzewne na spodniej stronie łapek posiadają wyjątkowe przylgi. Ich budowa pozwala jaszczurce na wspinanie się nawet po pionowych powierzchniach ze szkła. Niektóre gekony mają po bokach ciała wykształcone fałdy skóry, które czynią skoki z gałęzi na gałąź bardziej efektywnymi, działając jak lotnia i spadochron w jednym. Pośród gekonów jest kilka gatunków, które mrugają i mogą spać z zamkniętymi oczami. Pozostałe mają nieruchomą powiekę, tak zwany okular, który czyszczą językiem. Ogon może zostać odrzucony i zregenerowany, a u niektórych gekonów stanowi magazyn tłuszczu.\nGekon to wdzięczny obiekt obserwacji. Powinien się znajdować w terrarium i z reguły nie polubi brania na ręce. Agresywne gatunki potrafią kąsać, choć oczywiście zdarzają się bardziej przyjacielskie osobniki.\nPodstawy hodowli gekona lamparciego\nOdrzucony ogon gekona tygrysiego rusza się i wije nawet przez 30 minut. Ta sztuczka pozwala jaszczurce odwrócić od siebie uwagę ścigającego ją drapieżnika i znaleźć w tym czasie bezpieczne schronienie.\nGekon omszały ma chwytny ogon, który potrafi zwijać tak, jak robią to kameleony.\nŹrenica gekona może przybierać różne kształty. Jako jedyne jaszczurki na świecie gekony wydają różne głośne odgłosy. Niektóre gatunki są polimorficzne – występują w wielu odmianach barwnych. Oznacza to, że taki gekon może być ubarwiony w niemal każdy sposób.\nBruins, Encyklopedia terrarystyki, Łódź 2003.\nBurunduk, czyli inaczej wiewiórka syberyjska, to zwierzątko, które coraz częściej można spotkać w polskich domach. Polecany jest przede wszystkim doświadczonym hodowcom, ponieważ nie tak łatwo go oswoić. Aby tego dokonać, potrzeba sporej cierpliwości i wyrozumiałości. Warto zapewnić wiewiórce odpowiednio duże pomieszczenie, gdzie będzie mogła swobodnie biegać i szaleć do woli – jej niespożyta energia na pewno się nam wówczas udzieli.\nBurunduk – Klasyfikacja i pochodzenie\nBurunduk (Tamias sibiricus) to mały gryzoń należący do rodziny wiewiórkowatych. Gatunek został po raz pierwszy opisany przez rosyjskiego przyrodnika Ericha Laxmanna w 1769 roku. Wiewiórka syberyjska pochodzi z Azji, gdzie zamieszkuje lasy Syberii (stąd wywodzi się ta druga nazwa) oraz tereny wschodnie kontynentu. Można ją spotkać także w Ameryce Północnej oraz w Europie, między innymi Belgii, Holandii, Niemczech, Włoszech i Szwajcarii.\nBurunduk to ciekawie ubarwione zwierzątko. Występuje w trzech odmianach barwnych: cynamonowej, białej i albinotycznej. Podstawowymi kolorami są brąz i szarość, a jaśniejszy brzuszek bywa biały lub żółty. Przez głowę i grzbiet wiewiórki przebiega naprzemiennie kilka ciemnych i jasnych pasów. Zwierzątko ma długi i puszysty ogonek oraz małe uszy.\nBurunduk prowadzi dzienny tryb życia i w warunkach domowych nie zapada w sen zimowy. Jest bardzo ruchliwy. Dużo czasu spędza na ziemi, szukając pożywienia i kopiąc norki. Potrafi się wspinać, ale nie robi tego zbyt często. Nie przepada za towarzystwem innych zwierząt swojego gatunku. Można jednak trzymać razem kilka osobników wtedy, gdy pochodzą z jednego miotu i zdążyły się już do siebie przyzwyczaić. To czyste zwierzątko dbające o higienę, którego nie trzeba uczyć załatwiania się w jednym miejscu, ponieważ potrafi to robić sam. Komunikuje się ze swoimi towarzyszami dźwiękami przypominającymi odgłosy wydawane przez ptaki.\nBurunduka nie poleca się dla dzieci, ponieważ proces przyzwyczajania go do kontaktu z człowiekiem trwa dość długo, znacznie dłużej niż u chomika czy królika. Choć tę wiewiórkę trudno oswoić, można ułatwić sobie zadanie, wykorzystując jej łakomstwo. Najpierw umieszczamy pokarm w klatce i obserwujemy, jak zwierzak je, a z czasem zaczynamy kłaść sobie smakołyki na dłoni i cierpliwie czekamy, aż burunduk sam do nas podejdzie. Jednak nawet oswojona wiewiórka syberyjska niezbyt lubi przytulanie i głaskanie, a w obronie własnej może dotkliwie ugryźć i podrapać.\nBurunduk podobnie jak chomik gromadzi pokarm w workach policzkowych.\nJego ogonek jest delikatny i łatwo można go uszkodzić lub złamać, dlatego nie wolno za niego łapać ani podnosić zwierzaczka.\nChomikowate (łac. Cricelidae) są rodziną gryzoni, do której należy blisko 2000 gatunków zwierząt. Chomiki właściwe, są blisko spokrewnione z nornikami, suwakiem i szczurem piżmowym, choć zewnętrznie zwierzęta te nie są do siebie szczególnie podobne. Natomiast bardziej przypominające chomika mysz domowa, mysz leśna i szczur wędrowny należą do zupełnie innej rodziny – Muridae – i są bardzo dalekimi krewnymi chomików.\nHodowane przez nas w domach chomiki mają swych krewnych żyjących na wolności – w Europie i w Azji. Dzieli się je według wielkości na duże, średnie i małe. Jedynym przedstawicielem dużego chomika w Europie i Azji jest występujący również w naszym kraju chomik europejski (Cricetus cricetus). Jest on wielkości świnki morskiej i ze względu na swój specyficzny tryb życia nie nadaje się zupełnie do trzymania w domu.\nMichael Mettler Chomik, tłum. Ewa Zbonikowska, MULTICO, Warszawa 1996\nPopularność koszatniczki w naszym kraju rośnie i coraz częściej można ją spotkać w sklepach zoologicznych obok innych gryzoni. To wesołe i stale aktywne zwierzątko, a przebywanie z nim daje właścicielowi dużo radości. Koszatniczka często myli się ją z koszatką, musimy jednak pamiętać, że są to dwa różne gatunki.\nKoszatniczka to gryzoń pochodzący z Chile, z zachodnich zboczy Andów. Dziko żyjące osobniki można spotkać na wysokości do 1200 metrów. Na górzystych terenach zazwyczaj występuje od 40 do 80 sztuk na hektar. Koszatniczka jest bliżej spokrewniona ze świnkami morskimi, szynszylami i kapibarami, niż z chomikami, myszoskoczkami, myszami i szczurami. Żyje w małych koloniach na wybranym terytorium, którego centrum stanowi norka.\nKoszatniczka jest niewielka, ma około 15 cm długości, ogon mierzy 9-13 cm i jest zakończony kępką sztywnych, czarnych włosów. Zwierzątko ma jednolite brązowe umaszczenie, które przechodzi w szary. Na brzuszku futerko jest kremowo-brązowe, a wokół oczu jaśniejsze. Waży 170-300g.\nKoszatniczka jest niezwykle towarzyska, łatwa do oswojenia. Szybko przyzwyczaja się do opiekuna, rozpoznaje go i żywo reaguje na jego obecność, wydając rozmaite dźwięki. Posiada rozbudowany język, którym wyraża szereg nastrojów. Jest aktywna całą dobę, ciągle coś robi: biega, skacze, kopie tunele, przenosi gałązki, zapewniając człowiekowi rozrywkę. Lepiej trzymać dwa osobniki, bo jedna koszatniczka, bez odpowiedniej uwagi właściciela, czuje się samotna. To sprytne i inteligentne zwierzątko bardzo lubi poznawać nowe miejsca, lecz wypuszczając je z klatki, powinniśmy mieć je stale na oku, zapewniając bezpieczne otoczenie.\nKoszatniczka śpi krótko, w cyklach po 20 minut. Jest to spowodowane tym, że na wolności musi być stale gotowa do ucieczki przed drapieżnikiem. Jeżeli chcemy złapać zwierzątko nie powinniśmy tego robić ciągnąc je za ogon, ponieważ w sytuacji zagrożenia, koszatniczka odrzuci końcówkę ogona, która już niestety nigdy nie odrośnie. Chwytając ją najlepiej podłożyć jedną rękę pod tył, a drugą objąć tułów.\nO koszatniczkach – forum\nZas, A. Owczarek, Koszatniczki, Warszawa, 2003.\nFretka znana również jako tchórzofretka lub tchórz hodowlany to jedno z najczęściej wybieranych zwierząt domowych, zaraz obok psa i kota. Fretki urzekają nas bystrymi, ciemnymi oczami oraz niezwykłą żywiołowością. Niestety oprócz tego są hodowane jako zwierzęta laboratoryjne oraz dla przemysłu futrzarskiego.\nFretka to niewielki drapieżny ssak z rodziny łasicowatych. Jej ojczyzną jest najprawdopodobniej północna Afryka, gdzie została oswojona przez Egipcjan. Tam wykorzystywano fretki do tępienia myszy i innych szkodników. Do Europy sprowadzono je drogą morską, gdzie towarzyszyły ludziom, chroniąc ich zapasy żywności przed szczurami. Aktualnie fretka występuje w całej Europie. Można ją spotkać w miejscach zalesionych, blisko ludzi, gdzie ma łatwy dostęp do pokarmu.\nZe względu na łudzące podobieństwo do łasic i kun fretka często jest mylona z tymi dwoma gatunkami. Pełne rozmiary osiąga, zanim skończy pierwszy rok życia. Długość jej ciała mieści się w przedziale 30-40 cm, a ogona 7-10 cm. Samce mogą być nawet 2 razy większe od samic. Fretki mają wydłużony tułów i krótkie kończyny o ostro zakończonych i zagiętych pazurkach, małe czarne oczy i zaokrąglone uszy. Długość ich życia wynosi od 6 do 10 lat. Pierwotnym kolorem sierści fretki był biały z ciemnymi narostami. Wskutek hodowli uzyskano różne odmiany kolorystyczne. Fretka jest zwierzakiem mięsożernym, dlatego posiada silne szczęki i ostre kły, których często używa w samoobronie lub ze strachu.\nTen żywiołowy zwierzak jest najaktywniejszy w godzinach świtu i zmierzchu. Potrafi spać nawet do 18 godzin dziennie. Świetnie odnajduje się w większych grupach i wtedy jest bardzo szczęśliwy. Podekscytowanie może wyrażać tak zwanym łasiczym tańcem wojennym: polega on na serii podskoków w tył i bok, którym towarzyszy nastroszone futro oraz dźwięki przypominające gdakanie. Rozdrażniona, niespokojna lub wystraszona fretka syczy lub piszczy. W takich sytuacjach wydziela cuchnącą ciesz. Zapach ten jest dla niektórych drażniący, wywołuje kręcenie w nosie oraz łzawienie oczu.\nFretki bardzo chętnie spędzają czas z opiekunem, a kiedy im się nudzi, mają zwyczaj podskubywać go delikatnie ząbkami, by skłonić do zabawy. Większość lubi być głaskana, przytulana i brana na ręce, ale czasem zdarzają się osobniki, które nie przepadają za pieszczotami. Bynajmniej nie znaczy to, że nie życzą sobie kontaktu z opiekunem, lecz po prostu zamiast siedzieć mu w ramionach, wolą swobodnie się po nim wspinać lub szaleć wokół niego.\n200zł – 600zł\nStowarzyszenia i grupy:\nFretki tak jak psy reagują na swoje imię i na kilka innych słów, ale nie poddają się tak łatwo tresurze. Z kotami łączy je to, że są silnymi indywidualistami. Z chomikami – chomikowanie jedzenia na czarną godzinę. Niczym sroki uwielbiają gromadzić wszelkie błyskotki z naszego domu, na przykład kluczyki do auta, sztućce lub biżuterię. Natomiast ich pomysłowość, zwinność oraz skłonność do wspinaczki po meblach i psot bardzo upodabnia je do małpek.\nKrólik to popularny mały ssak, chętnie trzymany w wielu mieszkaniach na całym świecie. Jest łatwy w utrzymaniu i nie przeszkadza sąsiadom. Można go hodować zarówno w domu, jak i na dworze. Ten przyjacielski zwierzak o łagodnym usposobieniu to doskonały towarzysz dla ciebie i twojej rodziny.\nKrólik należy do rodziny zajęczaków. Obecnie na świecie mamy ponad 100 ras królików i wszystkie one wywodzą się od wspólnego przodka – królika dzikiego. Na początku zamieszkiwał on Półwysep Iberyjski i część Afryki Północnej. Później w celach łowieckich rozszerzono jego występowanie na inne kontynenty. W I wieku p.n.e. królika zaczęli hodować Rzymianie. W XVI wieku nastąpił znaczący rozwój jego hodowli, próbowano uzyskać okazy duże i spokojne, o różnej barwie i długości futra. Pod koniec XVIII wieku pojawiły się angory (długowłose) oraz tzw. barany (z oklapniętymi uszami). W XIX wieku rozpoczęto hodowlę królików jako zwierząt domowych. W latach 90. królik stał się popularny w USA, podbijając następnie inne rejony świata.\nCechą charakterystyczną królika są niewątpliwie długie uszy – u niektórych ras mogą mierzyć one nawet 10 cm. Ssak ten posiada doskonały słuch, a duże ukrwienie uszu doskonale reguluje temperaturę ciała. Królik ma dwie pary siekaczy w górnej szczęce. Ubarwienie sierści jest różnorodne, królik dziki może być biały, czarny, łaciaty i piaskowy. Udomowiony ma jeszcze bogatsze umaszczenie. Rozmiar i waga są różne, w zależności od rasy: na przykład olbrzym belgijski może ważyć nawet 11 kg i mierzyć 0,9m.\nKrólik jest spokojny i przyjacielski. Lubi bawić się tekturowymi pudełkami, wiklinowymi lub rattanowymi piłkami i wierzbowymi koszyczkami. Trzeba mu zapewnić odpowiednie przedmioty do gryzienia, ponieważ inaczej znajdzie sobie coś innego sam, np. nogi od stołu czy dywan. Mruczy, kiedy jest zadowolony. Jeżeli mieszka w klatce, powinno się go wypuszczać codziennie na 3-4 godziny. Można go nauczyć korzystania z kuwety.\nUdomowione króliki mają o 20 procent mniejsze mózgi niż ich dzicy koledzy. Stało się tak, ponieważ w środowisku naturalnym królik jest narażony na więcej zagrożeń, na które trzeba stale reagować. W domu nie musi przetwarzać tylu informacji z otoczenia.\nMożna go brać na ręce, ale trzeba go do tego przyzwyczajać od małego. Królika trzeba podnosić w odpowiedni sposób, ponieważ gdy zrobimy to nieumiejętnie, możemy wyrządzić mu krzywdę lub zostać ugryzieni. Najpierw unieruchamiamy go kładąc jedną rękę na karku, a drugą na krzyżu. Następnie podnosimy, przesuwając rękę pod spód ciała, drugą delikatnie podtrzymujemy klatkę piersiową. Unosimy go, upewniając się, że jest mocno trzymany.\nD. Alderton, Małe zwierzęta domowe. Chomiki, króliki, świnki morskie… Praktyczny poradnik właściciela.\nDevon Rex to kot posiadający cechy kota, psa i małpy. Jest tajemniczy, bardzo związany z właścicielem, a także bardzo skoczny i zwinny. Pierwszy człon jego nazwy nawiązuje do hrabstwa, w którym powstała ta niezwykła rasa. Devon z uwagi na swój oryginalny wygląd często jest określany jako „kot kosmita”, ale jego przyjacielski charakter sprawił, że pokochały go miliony.\nDevon Rex – Klasyfikacja i pochodzenie rasy\nDevon Rex został zaklasyfikowany przez FIFe do kategorii III – koty krótkowłose i somalijskie. Rasa powstała w Anglii. W 1960 roku w Hrabstwie Devonshire doszło do samoistnej mutacji kotów krótkowłosych rasy europejskiej. W miocie urodził się kotek z pofalowaną sierścią. Zainteresowało to angielskich hodowców, którzy podejmując prace hodowlane drogą naturalnej selekcji, doprowadzili do stworzenia nowej rasy.\nDevon Rex ma muskularne ciało średniej wielkości. Kończyny wsparte na owalnych łapach są wysmukłe i długie, przy tułowiu lekko skrzywione. Jego głowa ma wyraźne zarysowane kości policzkowe, krótki i wydatny pyszczek oraz lekko wypukłe czoło. Ma nisko osadzone, duże uszy, szerokie u nasady. Duże, ukośne oczy w kształcie migdałów nadają mu orientalny wygląd. Futro Rexa jest bardzo delikatne i faliste. Wąsy i brwi ma kędzierzawe, a ogon gęsto pokryty futrem. Oprócz jednobarwnych istnieją także Reksy łaciate i dymne, srebrzyste, oraz tabby.\nDevon Rex to kot o umiarkowanym temperamencie i wesołym usposobieniu. Mocno przywiązuje się do opiekuna, lubi być w centrum zainteresowania i aktywnie uczestniczyć w jego życiu. Jest odważny, ciekawski i bardzo kontaktowy. Potrafi nauczyć się chodzenia na smyczy, aportowania i reagowania na imię. Ponieważ jego skąpe futro raczej nie linieje, nie wymaga regularnego wyczesywania.\n1 500 – 2 000 zł\nDevony to jedyne koty, które okazują radość, merdając ogonem.\nHerrscher & Theiling, „Rasy kotów”, Warszawa 2002 r.\nKot bengalski to cętkowana rasa wywodząca się bezpośrednio od dzikiego przodka-leoparda azjatyckiego. Na pierwszy rzut oka możemy pomylić go z lampartem lub ocelotem, jednak egzotyczna piękność różni się znacząco od swoich dzikich krewniaków. Przede wszystkim koty bengalskie są zupełnie niegroźne.\nKot bengalski- klasyfikacja i pochodzenie\nKot bengalski został zaklasyfikowany przez FIFe do kategorii III – koty krótkowłose i somalijskie. Sama rasa powstała w latach 80-tych. Na początku lat 60-tych amerykański biolog Jean Mill rozpoczęła krzyżowanie kotów domowych z dzikimi kotami bengalskimi, z zamiarem uzyskania kota przywiązanego do człowieka, obdarzonego dzikim wyglądem.\nStosowała krzyżowania z amerykańskimi kotami krótkowłosymi abisyńskimi, a przede wszystkim egipskim mau. Dwa pierwsze mioty okazały się jednak płochliwe i agresywne. Dopiero w trzecim pokoleniu udało się uzyskać właściwy efekt. Kot bengalski został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie kotów w 1985 roku.\nKot bengalski jest kotem typu orientalnego o wydłużonym ciele i sprężystej sylwetce. Długie kończyny z okrągłymi łapami są bardzo sprawne i świadczą o dużej zdolności do wykonywania skoków. Tylne kończyny są nieco dłuższe niż przednie, co sprzyja ruchliwości i elegancji ruchów.\nKot bengalski ma futro ściśle przylegające do ciała, gęste i jedwabiste. Niezależnie od koloru zasadniczego futra na całym ciele znajdują się nieregularnie rozmieszczone plamki, zawsze ułożone poziomo i w kształcie łańcuchów. Na kończynach są również cętki. Paski na policzkach i szyi, oraz charakterystyczne „M” na czole, dopełniają rysunku futra dzikiego zwierzęcia.\nKot bengalski to żywy, aktywny i przede wszystkim-gadatliwy zwierzak. Często parska, warczy, mruczy i miauczy. Jest inteligentny, można nauczyć go wielu sztuczek. Jest bardzo oddany właścicielom, ale obcych ludzi traktuje z rezerwą. Jako jeden z niewielu kotów pozwala wyprowadzać się na spacer, dobrze znosi towarzystwo innych zwierząt.\n2000 – 3000zł.\nW odróżnieniu od większości kotów, kot bengalski jest wspaniałym pływakiem, i kocha wodę, dlatego może się zdarzyć, niespodziewanie wskoczy do wanny swojemu właścicielowi.\nKot bengalski nazywany był kiedyś „kotem monetowym” ze względu na jego cętki przypominające chińskie monety. Znany był również jako kot chiński, Kot Elliota, Kot Jawajski oraz Kot z Wagati.\nHerrscher, Theiling, „Rasy kotów”, Warszawa 2002\nKot brytyjski, czyli „Brytyjczyk” to jedna z najbardziej popularnych ras na świecie. Dzięki swojej pięknej aparycji i przyjaznemu usposobieniu zdobywa wielbicieli w każdym kraju . Z powodu swojego niezwykłego futerka często jest nazywany „pluszowym misiem”, jednak nie dajcie się zwieść- oprócz misiowatego wyglądu posiada on niezwykle niezależny i dumny charakter.\nKot brytyjski – klasyfikacja i pochodzenie rasy\nKot brytyjski został zaklasyfikowany przez FIFe do kategorii III – koty krótkowłose i somalijskie. Jest jedną z najstarszych europejskich ras. Nie wiadomo dokładnie, kiedy przodkowie kota przybyli do Europy, ale najprawdopodobniej było to około II wieku naszej ery. Jego przodkowie przywiezieni zostali do Europy przez Rzymian. Żołnierze upodobali je sobie szczególnie za ich wspaniałe umiejętności łowieckie, które okazały się bardzo pomocne w ochronie zapasów żywności przed szkodnikami. Przez kilkaset lat jedynym czynnikiem mającym wpływ na jego kształt była natura. W XIX wieku w Wielkiej Brytanii coraz większą popularnością cieszyły się hodowle zwierząt. Kot brytyjski zadebiutował 13 lipca 1871 roku na wystawie w Crystal Palace w Londynie i zaczął zdobywać popularność.\nKot brytyjski odznacza się dużym tułowiem o muskularnej, szerokiej piersi. Ma silne i krępe barki. Szeroka i okrągła głowa osadzona jest na krótkiej szyi. Sierść jest krótka, gęsta i lśniąca. Występuje w całej gamie odmian barwnych od białego poprzez rude i czarne, choć największą popularnością cieszy się odmiana niebieska.\nKot brytyjski jest zwierzęciem bardzo zrównoważonym, inteligentnym, o silnej indywidualności. Sam decyduje, kiedy ma ochotę na pieszczoty, nie przepada za noszeniem na rękach, nie bywa natrętny. Jest przyjaźnie nastawiony do ludzi i innych zwierząt. To typ domatora, nie przepada za ucieczkami z domu czy wspinaczkami. Jest mało wymagający, ceni ciszę i spokój. Nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych, wystarczy raz w tygodniu wyszczotkować jego futerko.\n300 – 2 000 zł\nKot brytyjski ma wyjątkowo medialną urodę i świetnie sprawdza się przed kamerą. Znany jest z reklam popularnego Whiskasa (odmiana srebrzysto-pręgowana). Równie chętnie użycza swojego brytyjskiego pyszczka (odmiana niebieska) dla innej firmy produkującej karmę dla kotów – Sheba.\nAmbystoma meksykańska to najpopularniejszy płaz ogoniasty hodowany w Polsce. Ten słodkowodny drapieżnik jest unikalny pod wieloma względami: w naturze występuje tylko w jednym jeziorze na świecie, całe życie potrafi spędzić w postaci larwalnej i mimo to bez problemu się rozmnaża, a na dodatek jego ciało potrafi się regenerować.\nKlasyfikacja i pochodzenie gatunku\nSłodkowodny, drapieżny płaz ogoniasty z rodziny ambystomowatych (Ambystomatidae) został po raz pierwszy opisany w 1798 roku przez Shawa i Noddera. Jest gatunkiem endemicznym, czyli występuje tylko w jednym miejscu na świecie: w jeziorze Xochimilco w Meksyku. Dziko żyjąca ambystoma meksykańska w ogóle nie przeobraża się w postać lądową, a zamiast tego spędza całe życie jako larwa. I co ciekawe,nawet w takiej postaci jest w pełni zdolna do rozrodu – ambystomę w stadium larwalnym nazywamy aksolotlem meksykańskim.\nCiało ambystomy jest podłużne, masywne i krępe, kończyny krótkie o delikatnych palcach, a ogon długi i bocznie spłaszczony. Wzdłuż grzbietu, od karku aż do końca ogona, biegnie niewielki, gładki grzebień skórny. W dużej, płaskie głowie widnieją małe oczka umieszczone grzbietowo i pozbawione powiek. Za głową po bokach wyrastają symetrycznie po trzy pary pierzastych skrzeli zewnętrznych, którymi płaz może poruszać i które często mają inny kolor niż reszta ciała. Dziko żyjące osobniki najczęściej są brązowe, popielate lub czarne i na tak ubarwionej skórze często widać drobne, ciemniejsze cętki, które tworzą specyficzny deseń. W hodowli największą popularnością cieszy się odmiana kremowo-biała o czerwonych skrzelach i czarnych oczach. Płaz osiąga około 30 centymetrów. Żyje od 15-20 lat.\nAmbystoma meksykańska prowadzi nocny tryb życia, ale często bywa aktywna przez całą dobę, z krótkimi przerwami na drzemkę. Dzień zazwyczaj spędza ukryciu, poluje wieczorami, lokalizując pokarm za pomocą węchu i chwytając zdobycz szczątkowymi zębami, a do snu układa się między roślinami lub nieruchomo „zawisa” w wodzie, dryfując bezwładnie po całym akwarium. Dobrze czuje się zarówno w pełnym świetle, jak i w półmroku, bo orientację zapewnia jej nie wzrok, a zmysły smaku i zapachu. Zwykle jest powolna, raczej ociężała, porusza się bardzo dostojnie, spacerując po dnie lub bez pośpiechu płynąc tuż nad nim. A jednak gdy sytuacja tego wymaga, aksolotl meksykański zmienia się nagle w niezwykle szybkie i zwinne zwierzę. Dla spłoszonego aksolotla wyskoczenie z akwarium nie stanowi żadnego problemu, dlatego dla bezpieczeństwa należy przykryć je specjalną pokrywą z oświetleniem lub dopasowaną szybą.\nW środowisku naturalnym ten płaz nigdy nie przekształca się w postać lądową, natomiast w hodowli można doprowadzić do jego przeobrażenia, stopniowo zmieniając jego akwarium w terrarium. Wtedy budowa ciała aksolotla również zaczyna się zmieniać: częściowemu zanikowi ulegają skrzela oraz płetwa ogonowa. W wyniku tej metamorfozy larwa coraz częściej oddycha powietrzem atmosferycznym, a ogon staje się zaokrąglony. Przeobrażona ambystoma meksykańska posiada zdolność oddychania przez skrzela i przez płuca, dzięki czemu może żyć zarówno w wodzie, jak i na lądzie.\nAmbystoma przejawia skłonności kanibalistyczne: osobniki umieszczone w jednym akwarium często odgryzają sobie kończyny i ogony. Jednak dzięki niezwykłym zdolnościom regeneracyjnym, pozostają kalekami jedynie na kilka miesięcy. Ambystomy potrafią wyhodować sobie nie tylko nową nogę czy ogon, ale nawet fragmenty mózgu czy serca!\nAmbystoma tygrysia to jeden z największych hodowlanych płazów. Jest bardzo atrakcyjnie ubarwiona i często mylona z salamandrą plamistą. Jej utrzymanie nie przysparza większych problemów, dlatego jest często polecana dla początkujących hodowców.\nAmbystoma tygrysia to płaz ogoniasty z rodziny ambystomowatych, który został odkryty przez Greena w 1825 roku. Zwierzak zamieszkuje tereny bogate w roślinność, usytuowane w pobliżu zbiorników wodnych. Takie środowisko zapewniają mu obszary rozciągające się od Kanady aż po Meksyk.\nAmbystoma tygrysia dorasta do około 30 centymetrów. Głowę ma płaską, szeroką i wyraźnie oddzieloną od tułowia, wzdłuż którego widnieje kilkanaście bruzd międzyżebrowych. Ogon – masywny, gruby, bocznie spłaszczony. Grzbiet ambystomy jest ciemnobrązowy, oliwkowy lub czarny z licznymi jaskrawymi plamami, a brzuch jednolicie szarożółty. Krótkie i delikatne kończyny wieńczą grube palce. Na wolności dożywa do 40 lat, w niewoli tylko do około 20.\nAmbystoma tygrysia to płaz, który prowadzi lądowy tryb życia. Dzień spędza, chowając się w rozmaitych kryjówkach, i dopiero nocą staje się aktywna. Ambystoma jest odporna i niewymaga zbyt dużo uwagi ze strony terrarysty. Bardzo szybko się oswaja, dlatego po pewnym czasie można ją karmić z pęsety lub z ręki. Nie jest to płaz, który uwielbia zbyt wysokie temperatury. W terrarium utrzymujemy temperaturę 22-25°C w ciągu dnia, zaś nocą zmniejszamy ją do 10-12°C. Ambystoma to dość żarłoczny zwierzak, na szczęście niewybredny. Jego pokarm składa się z owadów, dżdżownic, ryb a nawet kawałków mięsa.\nAmbystoma tygrysia jest aksolotlem: należy do gatunku, w którym bardzo często występuje zjawisko neotenii, co oznacza, że larwy płaza mogą nigdy nie przekształcić się w postać dorosłą. Jednak ambystomy w formie larwalnej osiągają wymiary dorosłych osobników i są w pełni zdolne do rozmnażania, całe życie spędzając w wodzie.\nKarlik szponiasty, jak sama nazwa wskazuje, jest niewielkich rozmiarów. To popularny płaz, często trzymany w domach. Zawdzięcza to przyjaznemu usposobieniu, dobremu kontaktowi z większością rybek akwariowych i niskiej cenie.\nKarlik szponiasty – klasyfikacja i pochodzenie gatunku\nKarlik szponiasty (Hymenochirus boettgeri) należy do rodziny grzbietorodowatych. Odkryto go w 1896 roku. Żabka pochodzi ze środkowej Afryki. Mieszka m.in. w Nigerii, Kamerunie, Gabonie i Gwinei Równikowej. Szczególnie upodobał sobie stałe i wolno płynące wody nizinnych lasów deszczowych.\nKarlik szponiasty ma skromne, maskujące ubarwienie – szarobrązowe lub piaskowe – z ciemniejszymi plamkami na grzbiecie. Brzuszek jest jasny. Po bokach pyszczka możemy zaobserwować ciemne pasy. Co jakiś czas zrzuca naskórek, który odchodzi wtedy płatami. Tylne kończyny są dłuższe od przednich i zakończone pazurkami. Między palcami tylnych i przednich łap znajduje się błona pławna. Samiec ma mocniej zbudowane przednie łapki. Samica jest za to większa i grubsza od niego. Żabka przeciętnie mierzy około 4 cm.\nKarlik szponiasty jest aktywny w dzień i w nocy. Gdy szuka pożywienia czynnie przeczesuje cały zbiornik. Gdy jest najedzony często kryje się wśród roślin lub w szczelinach dekoracji akwarium. Większość życia spędza w wodzie, lubi odpoczywać na pływających liściach. Szybko przystosowuje się do nowych warunków. Samiec w porze godowej wykazuje się dużą żywiołowością, śpiewając i tocząc niegroźne pojedynki z innymi samcami. Żabka rozpoznaje człowieka, widząc go, podpływa do szyby lub powierzchni wody i czeka na karmienie.\nKarlik szponiasty żyje w zgodzie z wieloma gatunkami bytującymi w naszych akwariach. Istnieją jednak takie, z którymi nie należy go hodować. Większe od niego ryby, żółwie, raki najczęściej będą próbowały go zjeść. Sama ich obecność będzie dla niego stresująca. Glonojady także nie są wskazane, ponieważ mogą próbować się do niego przyssać, co może spowodować jego śmierć. Sam Karlik szponiasty może stanowić zagrożenie dla ryb z wydłużonymi płetwami, gdyż lubi im je podgryzać. Trzeba też pamiętać, że ikra i narybek stanowią dla niego urozmaicenie diety.\nKarlik szponiasty często jest mylony z młodą żabą szponiastą. W dobrych warunkach może żyć nawet 15 lat.\nBeagle (ang. English Beagle) to pies, którego posiadał Król Edward II, Henryk VIII, James I, Karol II i Jerzy IV oraz Królowa Elżbieta I. Beagle cieszą się obecnie dużym zainteresowaniem. Małe, brytyjskie pieski gończe podbiły już serca Polaków.\nOjczyzną Beaglów jest Wielka Brytania. To jedna z najstarszych brytyjskich ras psów, wykorzystywana pierwotnie do polowania w sforach na lisy, zające i króliki, również w USA. Wczesna historia rasy jest bardzo trudna do ustalenia, m.in. dlatego, że wizerunki psów w typie Beagle pojawiały się już na ceramice pochodzącej z IV w p.n.e. Rasa posiada wzorzec FCI nr 161. Należy do grupy 6 – psy gończe, posokowce i rasy pokrewne, sekcji 1.3 – małe psy gończe.\nWygląd: Cechy charakterystyczne\nSylwetka rasowego Beagla jest silna, krępa, wpisana w poziomy prostokąt; grzbiet prosty, lędźwie mocne i dobrze związane, brzuch niezbyt podciągnięty, głęboka klatka piersiowa. Głowa średniej długości, mocna, dobrze wysklepiona, przełom czołowo-nosowy wyraźnie zaznaczony, kufa mocna, nie może być spiczasta, niepożądane są zmarszczki i luźne fałdy skóry. Oczy ciemnobrązowe lub orzechowe, uszy długie, opadające, o zaokrąglonych końcach, nisko osadzone. Ogon mocny, średniej długości, wysoko osadzony.\nWygląd: Szata i umaszczenie\nSzata krótka i gęsta. Umaszczenie beaglów to maści znane wśród innych psów gończych, z wyjątkiem wątrobianego. Trójkolorowe (białe z czarnym i rudym w różnych odcieniach), dwukolorowe (biało-rude, biało-złote, biało-cytrynowe, biało-czarne). Występują także beagle białe nakrapiane z cętkami cytrynowymi, brązowymi, szarymi, czarnymi.\n500 – 2500 zł\nKrólowa Elżbieta I wyhodowała zminiaturyzowaną odmianę dzisiejszych beagle: Pocket Beagles. Populacja rasy Beagle została bardzo mocno uszczuplona w wyniku obu wojen światowych.\nEva-Maria Krämer „Rasy psów”, Warszawa 2003 r.\nWzorzec FCI [http://www.zkwp.pl/zg/wzorce/161.pdf\nMajestatyczny bernardyn (niem. St. Bernhardshund, Bernhardiner, ang. St. Bernard, pies św. Bernarda, bernard) w kulturze masowej występuje w roli psa-ratownika, poszukującego osób zaginionych podczas górskich wędrówek. Miłośnicy tej rasy twierdzą, że dzięki wrodzonej inteligencji bernardyn jest oddanym towarzyszem i świetnie sprawdza się w roli stróża gospodarstwa domowego. Niezbyt często możemy spotkać go w miejskich aglomeracjach – kiedy wybierzemy bernardyna na „psa kanapowego”, musimy liczyć się z tym, że… zajmie całą kanapę.\nBernardyn – klasyfikacja i pochodzenie rasy\nW klasyfikacji FCI bernardyn został zaliczony do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.2 – Molosy typu górskiego. Rasa wywodzi się prawdopodobnie od dogów tybetańskich i molosów cesarstwa rzymskiego, przekraczających Alpy razem z rzymskimi legionami. Istnieje również teoria według której bernardyny miałyby być bezpośrednimi potomkami szwajcarskich psów używanych do wypasu krów. Bernardyn wziął swoją nazwę od zakonu kanoników regularnych, który mieścił się na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Żadne źródła nie podają jednak jednoznacznej informacji, kiedy do klasztoru przybyły psy; wiemy, że były tam obecne już w XVII wieku. W 1774 roku malarz Bourrit wspomina o mnichach ratujących zaginionych w towarzystwie psów na Wielkiej Przełęczy – stąd wiemy, że bernardyny faktycznie towarzyszyły w poszukiwaniach zagubionych osób.\nWystępują dwie odmiany bernardyna: odmiana krótkowłosa (twardowłosa) i odmiana długowłosa. Pies ciężki i masywny, o szerokich, ukośnych łopatkach, bardzo szerokim grzbiecie i szerokich, płaskich łapach. Posiada masywną głowę oraz krótką, prawie kwadratową kufę.\nBernardyn jest zaopatrzony w gęstą, grubą szatę. Odmiana krótkowłosa: okrywa wierzchnia gęsta, gładka, przylegająca i szorstka z obfitym podszerstkiem. Ogon pokryty gęstym włosem. Odmiana długowłosa: okrywa wierzchnia prosta, średniej długości, z obfitym podszerstkiem. Nad biodrami i zadem zwykle pofalowana. Pióra na przednich kończynach. Włos na pysku i uszach prosty. Puszysty ogon. Umaszczenie łaciate z przewagą koloru białego lub z przewagą mahoniowego albo czerwonobrązowego do żółtobrązowego. Maść płaszczowa bernardynów charakteryzuje biała sierść występująca na przedzie klatki piersiowej, kufie, łapach i końcu ogona. Na reszcie ciała kolor mahoniowy lub czerwonobrązowy. W obu odmianach wymagana biała strzałka na głowie. Pożądany biały kołnierz.\nBeczułki z rozgrzewającym napojem – nieodłączny atrybut bernardyna, przedostał się do kultury masowej za sprawą Edwina Lanseera, który namalował obraz „Alpejskie Mastify ratujące wyczerpanego podróżnego”. Malarz uwiecznił na nim dwa psy pochylone nad leżącym człowiekiem. Jeden z nich miał przyczepioną do szyi beczułkę. Dzisiaj znawcy rasy twierdzą, że była to wyłącznie fantazja malarza, ponieważ w żadnych przekazach nie ma informacji na ten temat, a jednak w świadomości ludzi beczułka przetrwała aż do dzisiaj. Najsłynniejszym przedstawicielem tej rasy był Barry, który sam ratował ludzi na przełęczy Św. Bernarda – miał, wg. legend i przekazów, uratować około 40-100 osób.\nRäber, „Encyklopedia psów rasowych”, tom I, Warszawa 1999 r.\nNajmanova, Z. Humpal, „Psy rasowe”, Warszawa 1987 r., s. 78–81.\nBerneński pies pasterski (Berner Sennenhund, Bernese Mountain Dog) jest pieszczotliwie nazywany Bernolem lub Bernusiem. Pierwotnie psy stróżujące, zaganiające i pociągowe w wiejskich zagrodach, dzisiaj berneńskie psy pasterskie pełnią również rolę „niedźwiadków” do przytulania. Decydując się na psa tej należy pamiętać, że z puchatego „niedźwiadka” wyrośnie duży pies, potrzebujący ruchu i przestrzeni.\nKlasyfikacja FCI – grupa II, czyli sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne. Sekcja 3 – Szwajcarskie psy pasterskie. Typ dogowaty. Nie podlegają próbom pracy. Krajem patronackim Brenneńskich psów pasterskich jest Szwajcaria. Twierdzi się, że przodkowie dzisiejszych berneńczyków dotarli na tereny Szwajcarii wraz z legionami rzymskimi. U Hansa Räbera przeczytamy, że nad Jeziorem Zuryskim znaleziono czaszki potwierdzające obecność psów w tym typie z okresu 1000 – 600 r. p.n.e.\nPies o budowie prawie kwadratowej, proporcjonalne części ciała, szata trójkolorowa. Głowa mocna, mózgoczaszka widziana z profilu oraz przodu słabo wypukła, prosta kufa średniej długości. Nos czarny, fafle nie obwisłe i przylegające, czarne. Idealny przedstawiciel rasy Berneński pies pasterski powinien mieć kompletny, mocny zgryz nożycowy, ciemnobrązowe oczy w kształcie migdałów, trójkątne, lekko zaokrąglone, wysoko osadzone uszy. Klatka piersiowa sięga do wysokości łokcia, szeroka, z wyraźnym przedpiersiem. Grzbiet jest mocny i prosty, a brzuch nie podciągnięty. Zad zaokrąglony, ogon puszysty, przynajmniej do stawu skokowego, w spoczynku zwisający, zaś w ruchu sięgający wysokości grzbietu lub lekko poniżej. Kończyny przednie są szeroko ustawione, patrząc od przodu proste i równoległe. Łapy krótkie, zwarte i owalne, palce dobrze wysklepione.\nKolorem podstawowym jest czerń z nasyconym brązem podpalanym na policzkach, nad oczami, na wszystkich łapach i klatce piersiowej; białe, symetryczne znaczenia na głowie (biała strzałka przechodząca na pysk) oraz umiarkowanie szerokie znaczenie od szyi do klatki piersiowej. Pożądane są białe końcówki łap oraz biały koniec ogona.\nKlub Rasy Berneński pies pasterski\nJednym z pierwszych w historii psów poddanych chemioterapii był 4 letni berneńczyk o imieniu Dylan, cierpiący na chłoniaka. Chemioterapia okazała się skuteczna.\nEva-Maria Krämer „Rasy psów”, Warszawa 2003.\nHans Räber „Encyklopedia Psów Rasowych” t. I, s. 147–148\nAmadyna wspaniała znana również jako amadyniec lub – od nazwiska odkrywcy – amadyna Goulda. Nie śpiewa zbyt ładnie, jednak rekompensuje nam to z pewnością swoim przepięknym ubarwieniem. Populacja naturalna jest zagrożona wyginięciem, ale obecnie często można spotkać tego ptaka w domowych hodowlach. Rozmnaża się go także dla handlu.\nAmadyna wspaniała – klasyfikacja i pochodzenie\nAmadyna wspaniała (Erythrura gouldiae) należy do rodziny astryldowatych. Pochodzi z północnej Australii. W przeszłości ptaki te eksportowano do Europy, Stanów Zjednoczonych i Japonii, co spowodowało znaczne zmniejszenie ich liczebności w naturalnych siedliskach. Amadyna wspaniała znajduje się w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Handel tymi ptakami w Australii obecnie jest zakazany. Podejmowane są próby odbudowania gatunku w jego naturalnym środowisku.\nAmadyna wspaniała to wielokolorowy ptak. Występują trzy odmiany barwne, które różnią się jedynie kolorem głowy. Te odmiany to: czarnogłowa, czerwonogłowa i żółtogłowa. Brzuszek jest żółty, pierś fioletowa, pod ogonem upierzenie kremowe, grzbiet i skrzydła są w kolorze zielonym. Wokół oczu występuje błękitno-szara otoczka, nogi ma różowe. Dookoła główki przebiega wąski pasek piór w kolorze niebieskim. U samiczki kolory są bledsze. Dziób ma kolor perłowy, który u samców posiada czerwoną lub żółtą końcówkę.\nAmadyna wspaniała jest towarzyska. Żyje w dużych stadach, liczących nawet 500-1000 ptaków. Ma łagodną naturę i nie robi krzywdy innym ptakom. Łączy się w pary na całe życie. Nie będą przeszkadzały Ci wydawane przez nią odgłosy, ponieważ nie należy do ptaków, które lubią męczyć nas swoim śpiewem. Samiec w okresie lęgów wydaje jedynie ciche dźwięki wabiąc samiczkę do siebie. Potrafi przyzwyczaić się do obecności człowieka, jednak preferuje towarzystwo innych ptaków swojego gatunku. Hodowla nie należy niestety do łatwych, m.in. dlatego, że lubi wysokie temperatury i jest wrażliwa na jej wahania. Istotne jest też utrzymanie odpowiedniej wilgotności powietrza.\nAmadyna wspaniała pojawiła się w polskiej emisji znaczków pocztowych 2004r. w serii Egzotyczne ptaki hodowlane.\nFirma ViewSonic, która jest światowym dostawcą technologii wizualnych na rynki biznesowe, wykorzystuje zdjęcie tego ptaka w swoim logo.\nMalarka Katarzyna Kopiec namalowała także kilka obrazów przedstawiających Amadynę wspaniałą.\nAra ararauna, inaczej: ara zwyczajna jest jednym z najpopularniejszych udomowionych ptaków, a sympatię hodowców zawdzięcza między innymi intensywnemu i bardzo charakterystycznemu ubarwieniu. Ten piękny, ogromny, długowieczny ptak może nauczyć się naśladować ludzki głos, co czyni ją jednym z rozmowniejszych i ciekawszych towarzyszy człowieka.\nAra ararauna – Klasyfikacja i pochodzenie\nAra ararauna została po raz pierwszy opisana przez Linneausa w 1758 roku. Gatunek pochodzi z Ameryki Południowej, gdzie zamieszkuje lasy tropikalne Panamy, Kolumbii, Boliwii, Paragwaju, Argentyny, Brazylii. Preferuje nisko położone, zalesione tereny w pobliżu rzek, lecz można ją także spotkać na otwartych przestrzeniach sawanny.\nAra ararauna jest jedną z największych papug na Ziemi. Jej ciało wraz z wyjątkowo długim ogonem osiąga 95 cm długości, a rozpiętość skrzydeł może wynosić nawet 106 – 113 cm. Gatunek ten posiada czarny hakowaty dziób, którym bez problemu rozbija skorupy orzechów i owoców. Kark i skrzydła ary zwyczajnej mają kolor pięknego turkusu, czubek głowy jest ciemnozielony, a całości dopełnia piękny, słonecznie żółty odcień piór na szyi, brzuchu oraz spodniej części ogona.\nAra zwyczajna z natury jest bardzo ostrożna i nieufna, lecz przy odrobinie cierpliwości nietrudno ją oswoić. Może atakować inne zwierzęta lub obce osoby, ale nieźle dogaduje się z papugami. Aby przyzwyczaić do siebie dwie papugi, należy robić to nieśpiesznie i stopniowo, dając im czas na zapoznanie sie ze sobą. Najlepiej ustawić ich klatki blisko siebie i co jakiś czas zmniejszać odległość między nimi.\nPożywienie dla papugi powinno się składać z kilku składników: owoców, orzechów, warzyw, zieleniny i mieszanki nasion. Najlepiej gdy jedzenie jest urozmaicone oraz pokrojone na małe kawałki i powieszone na sznureczku. Musi również mieć dostęp do świeżej wody.\nAra ararauna może dożyć nawet 65 lat! Te papugi z reguły żyją w parach, ale czasem spotyka się je w większych grupach. Głos Ary jest bardzo donośny i skrzekliwy. Zdarza się, że może „zakochać się” w swoim właścicielu, wtedy staje się niezwykle zazdrosna i agresywna dla innych członków rodziny.\nGwarek czczony, zwykle nazywany po prostu gwarkiem, jest bezapelacyjnym mistrzem naśladowania rozmaitych odgłosów. Jego talent przedrzeźniacza przyćmiewa nawet zdolności papug. Gwarek świetnie śpiewa, gwiżdże, treluje, z zadziwiającą precyzją powtarza wszystkie usłyszane dźwięki i potrafi tak dobrze imitować ludzką mowę, a nawet ton głosu, że często nie sposób odróżnić przemawiającego gwarka od człowieka.\nGwarek Czczony-klasyfikacja i pochodzenie\nGwarek to średniej wielkości ptak z rodziny szpaków. Zamieszkuje w Indiach, Malezji i Indonezji. Wyróżniono 8 podgatunków, które różnią się między sobą wielkością i liczbą żółtych płatków nagiej skórnych wyrastających z policzków i z tyłu głowy, zwanych „zausznicami”. Ptak ten od wielu stuleci towarzyszy człowiekowi w domu, a swoją popularność zawdzięcza umiejętności naśladowania przeróżnych głosów, zwłaszcza ludzkiej mowy.\nGwarek może osiągnąć od 24 do 30 cm. Ma lśniąco czarne upierzenie, pomarańczowe nogi i żółty dziób. Na głowie i policzkach nosi charakterystyczne zausznice, czyli fałdy żółtej nagiej skóry. Ich ułożenie zależy od stanu emocjonalnego gwarka. W przeciwieństwie do papug, które są ziarnojadami, gwarki to miękkojady, ich pożywienie stanowią głównie owoce i owady. Te ptaki uczą się bardzo szybko naśladować nawet całe zdania, ale nie są tak inteligentne jak papugi. Nie przywiązują się też tak silnie do otoczenia i w związku z tym nie są narażone na zbyt wielki stres związany z nagłymi zmianami otoczenia.\nGwarek raczej łatwo się oswaja, zwłaszcza, gdy spędza z opiekunem wiele czasu. Na początku właściciel musi wykazać się sporą cierpliwością i powstrzymywać się od gwałtownych ruchów, które mogą spłoszyć ptaka. Gdy gwarek już nauczy się nas rozpoznawać, zaczniemy mu się kojarzyć z przyjemnymi rzeczami, na przykład z porą obiadu. Wobec obcych osób może być agresywny i atakować ich mocnym, ostrym dziobem. Zdenerwowany wydaje z siebie nieznośny dla ucha człowieka, ostry gwizd. Kiedy zastanawiamy się nad zakupem gwarka musimy pamiętać, że jest on niezwykle wymagającym ptakiem, potrzebuje naprawdę dużej klatki i jest bardzo drogi.\nPodobnie jak ptaki krukowate gwarki wprost uwielbiają błyskotki i znoszą je do klatki, urządzając w niej prawdziwy skarbiec. Jeśli zginie nam obrączka lub klucze, gwarek prawdopodobnie maczał w tym dziobek.\nWybitne zdolności dźwiękonaśladowcze nie ograniczają się tylko do ludzkiego głosu. Gwarki chętnie naśladują dźwięk budzika, telefonu komórkowego czy odkurzacza. Zdolny osobnik potrafi odśpiewać hymn państwowy, marsyliankę, wypowiedzieć się na temat znanego polityka czy ocenić kreację opiekuna.\nSielmann „Zwierzęta domowe”, wyd. Atlas, Wrocław 2005\ni A. Gucwińscy ” Zwierzęta w naszym domu”, wyd. Dolnośląskie, Wrocław 1994\nCierniooczek długonosy zwany jest również mułojadem. Posiada charakterystycznie długi pysk, który przypomina pysk konia, stąd też wzięła się jego angielska nazwa horse-faced loach, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy „koniogłowy piskorz”. Dzięki swym bardzo pożytecznym zwyczajom żywieniowym mułojad cieszy się dużą popularnością wśród akwarystów.\nCierniooczek długonosy, zwany także mułojadem, został odkryty w 1854 roku przez Pietera Bleekera, holenderskiego lekarza, zoologa i badacza ryb w Azji Południowo-Wschodniej. Mułojad to gatunek słodkowodnej ryby akwariowej z rodziny piskorzowatych. Pochodzi z Azji, zamieszkuje tamtejsze strumienie i potoki od Indii aż po Indonezje. W porze deszczowej migruje na tereny zalewowe.\nCierniooczek długonosy może osiągnąć do 20 cm długości. Samica jest przeważnie większa od samca. Rybka ma wydłużone ciało, a koniec jej pyszczka jest wyposażony w kolce, które służą do obrony. Ubarwienie mułojada jest zazwyczaj oliwkowo-szare lub srebrne z rzędami ciemnych, okrągłych plamek.\nCierniooczek długonosy prowadzi nocny tryb życia, a w ciągu dnia zakopuje się w mule, wystawiając jedynie oczy. Mułojad przesiewa piasek przez skrzela szukając larw owadów lub małych skorupiaków. Jest to ryba bardzo pożyteczna, usuwa resztki pokarmu i nieczystości w akwarium. Jego dieta składa się także z suchego pokarmu, który, nasiąknąwszy wodą, opada na dno. Ryba ta jest dość płochliwa i spokojna. Bardzo słabo pływa, dlatego należy uważać przy odłowie, aby nie uszkodzić jej kolców. W akwarium spędza czas samotnie lub w większej grupie do sześciu osobników.\nWłaściciel mułojada bardzo rzadko ma okazję go obserwować, gdyż ryba przez większość czasu siedzi zakopana lub ukryta wśród wodnej roślinności. Dlatego też rybkę trzyma się w akwarium przede wszystkim ze względów praktycznych: zwyczaje żywieniowe mułojada utrzymują zbiornik w czystości.\nTak jak kapitan ostatni opuszcza swój okręt, tak cierniooczek długonosy ostatni opuszcza akwarium. Mułojad ucieka i kryje się tak skutecznie, że daje się złapać dopiero po wyciągnięciu wszystkich rybek, roślinek, żwirku i odessaniu większości wody.\nLśniący i ruchliwy danio lamparci (cętkowany) uważany jest za odmianę hodowlaną danio pręgowanego. Nie sprawia problemów w hodowli i często stanowi część obsady akwarium mieszanego. Stadko srebrzystych rybek pięknie zdobi ciemniejszy zbiornik. W akwarium zaleca się trzymanie 8 lub więcej sztuk tego gatunku.\nDanio pochodzi z rodziny karpiowatych. Występuje w Azji, gdzie zamieszkuje mniejsze strumienie i płytkie wody. Jest rybą drapieżną. Głównym jego pokarmem w hodowli są larwy owadów. Danio lamparci to rybka stadna, dlatego powinno się trzymać w akwarium co najmniej kilka sztuk. Jest bardzo aktywna, więc powinna mieć w akwarium dużo miejsca do swobodnego pływania.\nRozmnaża się łatwo – parę najlepiej oddzielić i umieścić w osobnym zbiorniku. Samica po tarle składa od 100 do 400 jaj. Potem parę trzeba zabrać ze zbiornika rozrodczego, gdyż na pewno zjedzą młody narybek.\nDanio lamparci ma złotooliwkowe boki pokryte niebieskimi plamkami, układającymi się we wzór podobny do lamparcich cętek. Samica jest nieco większa od samca i ma zaokrąglony brzuch. Dorosły osobnik osiąga ok. 5 cm długości.\nDanio to rybka stadna i towarzyska. Nie atakuje innych gatunków, pływa w ruchliwym stadzie. Nadaje się do akwarium mieszanego.\nRzadko zdarza się, że danio trzymane w zbyt małej grupie mogą zachowywać się agresywnie w stosunku do innych gatunków. Jeśli ma wystarczająco wielu współtowarzyszy, swoje problemy załatwia wewnątrz grupy.\nKrewetka Amano, znana też jako krewetka japońska, podobnie jak inne krewetki od pewnego czasu stają się coraz bardziej popularne w słodkowodnej akwarystyce. Urzekają swoim niezwykłym wyglądem i zachowaniem pośród innych mieszkańców akwarium. Krewetki żyją swoim rytmem życia, nie zwracając przy tym uwagi na rybki.\nKrewetka Amano zaliczana jest do gatunku słodkowodnych krewetek, podtypu skorupiaków i typu skorupiaków. Krewetki Amano pochodzą z Japonii, gdzie po raz pierwszy zostały znalezione w wodach japońskiej rzeki Yamoto. Występują również w Korei oraz na obszarze Tajwanu. Najchętniej zamieszkują bagna i mokradła, gdzie przemieszczają się wśród roślinności, głazów i większych skał.\nKrewetka Amano ma niemal przezroczyste ciało z ciemną linią wzdłuż tułowia. Samice dorastają do 5 cm i charakteryzują sie okrągłymi plamkami na bokach, natomiast samce dorastają tylko do 4 cm a ich plamki są podłużne. Ich kolor może się różnić w zależności od parametrów wody i spożywanego pokarmu. Odnóża zaopatrzone są we włoski, które służą do podawania pokarmu. Co jakiś czas krewetki zrzucają swój pancerz, dlatego widząc nieporuszającą sie krewetkę, warto sprawdzić czy to nie jest po prostu pusty pancerz. Po jego zrzuceniu ukrywają się 2-3 dni czekając aż nowy pancerz stwardnieje. Długość życia mieści się w przedziale 2-3 lat. Wyhodowanie młodych krewetek jest dość trudne gdyż młode do poprawnego rozwoju potrzebują słonej wody.\nKrewetki są bardzo proste w pielęgnacji. Większość czasu spędzają w poszukiwaniu glonów a innych mieszkańców akwarium po prostu ignorują. Wymagają jednak dokarmiania, gdyż są to bardzo żarłoczne stworzonka. W przerwach między posiłkami lubią wylegiwać się pod liśćmi lub w swoich kryjówkach. Ryby trzymają od siebie w bezpiecznej odległości za pomocą szczypiec. Są to zwierzątka stadne, dlatego najlepiej jest je trzymać w grupie minimum 5 osobników. Są bardzo towarzyskie i ciekawskie. W okresie zrzucania pancerza mogą być otępiałe i ukrywać się między roślinnością. Mimo tego, że są to malutkie stawonogi potrzebują obszernego akwarium.\nKrewetka Amano swoją nazwę zawdzięcza Takashimowi Amano, który w latach osiemdziesiątych jako pierwszy z wielkim powodzeniem wprowadził je do akwarystyki. Powodem zainteresowania była ich zdolność do pochłaniania dużej ilości glonów.\nPatyczak indyjski wygląda jak żywa gałązka. Nazwę wziął od tego, że kształtem przypomina patyczek. Świetnie udaje mu się zamaskować wśród gałązek, gdyż wiele osób widząc po raz pierwszy terrarium z patyczakiem zadaje to samo pytanie: „Gdzie on jest?”. Patyczak ma bardzo małe wymagania, nie brudzi, nie wydziela zapachów, nie trzeba go wyprowadzać, a przy tym wszystkim pozostaje całkiem przyjemnym stworzonkiem.\nPatyczak indyjski jest to bezskrzydły owad z rzędu straszyków (Phasmodea). Pochodzi z Indii, na co wskazuje jego drugi człon w nazwie. W środowisku naturalnym żyje najczęściej wśród liści eukaliptusa, którymi najchętniej się żywi.\nPatyczak indyjski najczęściej ma ubarwienie zielone ale może być również w innym kolorze, tak aby skutecznie mógł ukryć się w wśród liści i gałęzi. Osiąga ok 85mm długości. Jest to owad bezskrzydły, który większość czasu pozostaje w stanie odrętwienia. Aby urosnąć, owad musi wylinieć, czyli zrzucić „skórę”. Zaraz potem rośnie nowa, która twardnieje, a patyczak jest nieco większy. Młody patyczak osiąga postać owada dorosłego po ok. 4 miesiącach, a ogółem dożywa do roku czasu. Posiada dużą zdolność regeneracji odnóży i czułków.\nPatyczak indyjski jest aktywny przede wszystkim nocą, w ciągu dnia spędza czas w odrętwieniu. Patyczaka można bez problemu brać na ręce. Dziwne uczucie mogą jedynie sprawić małe haczyki, którymi chwyta się ręki. Patyczak jest całkowicie bezbronny, nie gryzie. Po wyjęciu z terrarium patyczak macha przed sobą przednimi odnóżami jakby mówił: ” Patrz jaki jestem wielki!”, jednocześnie szukając w powietrzu czegoś, czego mógłby się chwycić. Patyczak indyjski zjada liście wszelkiego rodzaju. Najchętniej pożywi się liśćmi lipy, dębu, buku, malin, jeżyn, truskawek, niespryskanych drzew owocowych, marchewki i sałaty. Samica składa niezapłodnione jaja, z których po okresie od 70 do 100 dni wylęgają się larwy. Samce występują bardzo rzadko ( 5 samców na 2000 samic) i nie odgrywają specjalnej roli w rozmnażaniu.\nPatyczak dostosowuje do otoczenia nie tylko swój wygląd, ale też zachowanie. Jeżeli delikatnie na niego dmuchniemy to zacznie bujać się udając gałązkę ruszającą się na wietrze. Niektóre patyczaki potrafią tańczyć jak im się włączy muzykę.\ni A. Gucwińscy „Zwierzęta w naszym domu”, wyd. Dolnośląskie, Wrocław 1994\nPtasznik białokolanowy należy do jednego z największych, najżarłoczniejszych i najbardziej aktywnych ptaszników, czym zdobył dużą popularność wśród terrarystów. Choć znany jest z niespokojnej natury i skłonności do agresji, robi wrażenie nie tylko ogromnymi rozmiarami, ale również imponującym, bardzo atrakcyjnym ubarwieniem.\nPtasznik białokolanowy jest – jak sama nazwa wskazuje – pająkiem należącym do rodziny ptaszników.Pochodzi z Brazylii i po raz pierwszy został opisany w 1841 roku przez Carla Ludwiga Kocha, niemieckiego przyrodnika, entomologa i arachnologa. To gatunek naziemny, w naturalnym środowisku żyje na najniższym piętrze tropikalnych lasów deszczowych Ameryki Południowej.\nPtasznik białokolanowy jest przepięknie ubarwiony. Pancerz głowotułowia i odwłoku są czarne, gdzieniegdzie pokryte rudymi włoskami. Oczy i szczękoczułki oddziela charakterystyczna biała, szeroka linia. Czarne nogi urozmaicają białe poprzeczne pręgi, a między nimi widnieją dużo cieńsze, jasne paski, które biegną wzdłuż odnóża i są pokryte rzadkimi brązowymi włoskami. Pająk zmienia kolor w miarę, jak dorasta: młodsze osobniki są z reguły szaro-beżowe, a na odwłoku mają czarną plamkę. Acanthoscurria geniculata jest jednym z największych ptaszników naziemnych i może pochwalić się naprawdę masywną budową ciała. Mierzy od 8 do 9 centymetrów, a rozpiętość grubych odnóży dochodzi nawet do 20 centymetrów. Samice żyją około 15 lat, samce – jedynie 3, licząc od ostatniej wylinki.\nPtasznik białokolanowy jest pająkiem pełnym energii, pozostaje aktywny przez całą dobę, głównie wieczorami i w nocy. Taki tryb życia stanowi dodatkową zaletę, bo dzięki temu obserwowanie jego poczynań w terrarium bardzo rzadko jest nudne. Również ze względu na swą wyjątkową żarłoczność cieszy się dużą popularnością wśród hodowców.Co prawda przez większość czasu porusza się dość wolno, lecz jeśli coś go spłoszy, potrafi bardzo szybko przebiec z jednego końca terrarium na drugi. Młode osobniki bywają strachliwe i często kopią sobie norki, w których chowają się przed potencjalnym niebezpieczeństwem.\nJednak z wiekiem pająk ten w sytuacji zagrożenia przestaje szukać schronienia i zamiast tego nie waha się zaatakować.Gdy jest zaniepokojony, wyczesuje włoski parzące z odwłoka lub próbuje odstraszyć napastnika, obnażając imponujące zęby jadowe. Choć zdarzają się spokojniejsze osobniki, większość ptaszników białokolanowych jest raczej agresywna, dlatego znawcy polecają ten gatunek dla zaawansowanych i średniozaawansowanych hodowców. Branie go na ręce raczej nie wchodzi w grę, bo choć jego jad nie jest groźny dla człowieka, to ugryzienia są bolesne i zwykle kończą się wysoką gorączką.\nAcanthoscurria geniculata, ku uciesze terrarystów, jest niezwykle żarłoczny – do tego stopnia, że przejawia skłonności do… kanibalizmu. A jednocześnie potrafi niezwykle długo przetrwać bez pożywienia. Niektóre gatunki ptasznikówmogą nawet przez rok nie przyjmować pokarmu i przeżyć, lecz to właśnie ptasznik białokolanowy jest niewątpliwym rekordzistą w tej kategorii: ponad dwuletnia głodówka jednego z osobników naprawdę robi wrażenie.\nHeinzSielmann, „Pająki”, Wrocław 2005.\nWiewiórka pospolita nazywana jest także wiewiórką rudą. Każdy na pewno nie raz spotkał ją podczas spaceru w parku czy leśnej wycieczki. To sympatyczne zwierzątko jest w Polsce pod ochroną, nie dostaniemy go więc w sklepie zoologicznym. Możemy za to pomyśleć o zakupie jakiegoś innego podobnego gryzonia, należącego do tej samej przesympatycznej rodziny.\nWiewiórka pospolita – Klasyfikacja i pochodzenie\nWiewiórka pospolita (Sciurus vulgaris) jest gryzoniem, należącym do rodziny wiewiórkowatych. Występuje w leśnych obszarach Eurazji. W Polsce można ją spotkać w całym kraju. Zasiedla lasy iglaste i liściaste, parki oraz ogrody. Po raz pierwszy opisał ją szwedzki przyrodnik Karol Linneusz w 1758 roku.\nU wiewiórki pospolitej spotkać można wiele wariantów kolorystycznych. Paleta barw zaczyna się od jasnorudego, a kończy na brunatno-czarnym. Brzuszek i pierś są białe. W zimie futerko przybiera kolor szary, staje się także gęstsze. Pędzelki sierści na uszach i długi, puszysty ogon to cechy charakterystyczne wiewiórki. Jej sylwetka jest smukła i zgrabna. Kończyny tylne ma bardziej rozwinięte niż przednie, co znacznie ułatwia skakanie. Przednie łapki są bardzo chwytne i umożliwiają trzymanie pokarmu podczas jedzenia.\nWiewiórka pospolita żyje zazwyczaj samotnie, tylko w okresie rui samiec wchodzi na terytorium zajmowane przez samicę, by odbyć gody. Jest to zwierzątko nadrzewne, które świetnie się wspina. Przeskakuje z drzewa na drzewo, a ogon pomaga mu w zachowaniu równowagi. Po ziemi porusza się skacząc. Aktywność wykazuje w dzień, noce natomiast spędza w swoich kryjówkach. Jako jedyna z wiewiórkowatych mieszkających w Polsce nie zapada w sen zimowy. Gdy na dworze panują wyjątkowo niekorzystne warunki, chowa się w swoim gnieździe lub dziupli.\nNajważniejszym wrogiem wiewiórki pospolitej jest wiewiórka szara, która nie występowała naturalnie w Europie. Niestety wskutek działalności człowieka pojawiła się na naszym kontynencie w Wielkiej Brytanii i we Włoszech, doprowadzając tam do gwałtownego zanikania rodzimego gatunku.\nWiewiórka pospolita zakłada kilka rodzajów gniazd. Gniazdo lęgowe przeznaczone jest dla młodych, inne służy za schronienie i miejsce odpoczynku, kolejne jako magazyn na pokarm. Interesująco przedstawia się budowa gniazda, które posiada dwa wejścia: główne, które znajduje się na dole oraz górne, tak zwane ewakuacyjne, używane w przypadku jakiegoś zagrożenia.\nJesienią gromadzi zapasy (orzechy i żołędzie) na zimę, które umieszcza w wielu spiżarniach -dziuplach, gniazdach i wydrążonych dołkach w ziemi, o których czasem zapomina.\nSympatyczna wydra europejska to sprytny myśliwy. Jest doskonałym pływakiem – żadna ryba nie ma szans przed nią uciec. Posiada niezwykłą umiejętność –pod wodą jej uszy i nos szczelnie się zamykają, co ułatwia jej nurkowanie i długie przebywanie pod wodą.\nWydra europejska – klasyfikacja i pochodzenie\nSpośród wszystkich wydr (wyróżnia się 11 podgatunków) wydra europejska ma najszerszy zakres występowania. Zamieszkuje Europę, Afrykę i Azję. W Polsce spotykana jest w każdej części kraju, ale bardzo rzadko. Wydra do życia potrzebuje wody, zamieszkuje więc rzeki i wybrzeża jezior porośnięte gęstą roślinnością.\nWydra mieszka w jamach pod korzeniami drzew, do których wejście zawsze znajduje się pod wodą. Czasem chowa się w gniazdach wygniecionych w trzcinach i pod mostami. Żywi się głównie rybami, ale potrafi też sprawnie rozłupywać skorupy raków i małży. Wydra europejeska prowadzi samotny tryb życia. Dwa dorosłe osobniki przebywają razem tylko w okresie godowym. Po 60 dniach od kopulacji samica rodzi 2 lub 3 młode. Małe wydry opuszczają norę po 10 tygodniach i uczą się pływać.\nWydra to ssak o opływowym kształcie. Ma spłaszczoną głowę i krótkie, silne łapy, które są jej głównym napędem podczas pływania. Palce zwierzęcia połączone są błoną pławną. Futro jest brązowe, jaśniejsze na brzuchu i pod szyją. Ciało wydry osiąga długość 60-100 cm a zakończone jest dość masywnym ogonem. Pysk porastają wibrysy – wrażliwe na dotyk wąsy czuciowe. Zwierzę ma dobry wzrok, słuch i węch. W trakcie nurkowania specjalne fałdy skórne zamykają uszy i nos, dzięki czemu wydra europejska potrafi przebywać pod wodą nawet 4 minuty.\nChoć dorosłe wydry nie są towarzyskie, młode rodzeństwo jest bardzo skore do zabawy. Wydry są bardzo aktywne i uwielbiają figle. W stosunku do człowieka wydra jest płochliwa. Prowadzi nocny tryb życia i trudną ją obserwować w dzień.\nFutro wydry posiada dwie warstwy – spodnia część nie pozwala zwierzęciu się wychłodzić; wierzchnia, pokryta tłuszczem, chroni przed przemoczeniem futra. Po kąpieli wydra tarza się po trawie lub śniegu i starannie porządkuje futro łapkami.\nnie do hodowli w domu\nPrzychodnia Weterynaryjna CHOMICZÓWKA\nPrzychodnia weterynaryjna lek.wet Katarzyna Klim\nGabinet Vetcare lek...\nGabinet Vetcare lek. wet. Damian Rosiński\nFutrOFF Grooming St...\nFutrOFF Grooming Strzyżenie Psów\nMolto Bello Adam Pt...\nMolto Bello Adam Ptaszek Salon Psiej Urody\nHotel Twoja Psia Ni...\nHotel Twoja Psia Niania Gdańsk\nHotel dla zwierząt...\nHotel dla zwierząt Animal Atelier Opole\nChiron Specjalistyczne Centrum Weterynaryjne Hotel\n4 Koty Cigacice\nWilla Platan Agrotu...\nWilla Platan Agroturystyka\nPod Baranami Gospod...\nHotel Monopol Katow...\nAparthotel Spatz Kr...\nRestaurant & C...\nRestaurant & Coctail Bar Pod Papugami Wrocław\nStare i Nowe restau...\nStare i Nowe restauracja Katowice\nStadnina Koni Hucul...\nADSUM Hodowla Kotó...\nADSUM Hodowla Kotów Norweskich Leśnych\nCancrimo FCI Pawło...\nCancrimo FCI Pawłowska Maja\nZoo-Lempart Producent artykułów dla zwierząt\nFabian Producent ar...\nFabian Producent artykułów dla zwierząt\nZooPlaneta.pl internetowy sklep zoologiczny\nSklep zoologiczny Z...\nSklep zoologiczny Zwierzyniec – Szczecin\nSklep zoologiczny przy Centrum Leczenia i Pielęgnacji Zwierząt Bernardyn lek.wet Jacek Opara\nGaetano Bollino Skl...\nGaetano Bollino Sklep Zoologiczny\nPark Piastowski ...\nPark Piastowski – Zielona Góra\nWybieg dla psów Ark...\nWybieg dla psów Arkońska Szczecin


Koszykarze 3x3 medalu w Tokio nie zdobyli, ale wprowadzili dyscyplinę na wyższy poziom | Gazeta Lubuska\nTomasz Biliński 25 października 2021, 17:03\nKoszykarze 3x3 medalu w Tokio nie zdobyli, ale wprowadzili dyscyplinę na wyższy poziom Pawel Relikowski / Polska Press\nBrązowe medale mistrzostw świata i Europy oraz występ na igrzyskach w Tokio reprezentacji Polski w koszykówce 3x3 sprawiły, że PZKosz kładzie większy nacisk na rozwój zdobywającej coraz większą popularność dyscypliny.\nTo wielka chwila dla koszykówki 3x3 w naszym kraju - nie miał wątpliwości Przemysław Zamojski, były gracz klasycznego basketu i ojciec sukcesów w odmianie 3x3. - Gdy w 2019 roku zdobyliśmy brąz mistrzostw świata, nikt z nas nie spodziewał się, że urośnie to do takiej rangi. To wynosi koszykówkę na jeszcze wyższy poziom.\nPo wspomnianym sukcesie 35-letni Zamojski do spółki z Pawłem Pawłowskim, Szymonem Rduchem i Michaelem Hicksem w świetnym stylu zakwalifikowali się na igrzyska olimpijskie. W Tokio mieli zamiar walczyć o medal, ale zajęli dopiero siódme miejsce. Ekipa trenera Piotra Renkiela niepowodzenie odbiła sobie podczas wrześniowych mistrzostw Europy. W Paryżu - gdzie odbędą się igrzyska w 2024 r. - już bez Hicksa, którego zastąpił Łukasz Diduszko, zdobyła brąz. Ponadto kadra do lat 23 wygrała Ligę Narodów.\nKluczowe jest teraz, by sukces nie poszedł na marne. Plan ogłoszony przez Polski Związek Koszykówki w poniedziałek pozwala wierzyć, że tak się nie stanie. Na początku tygodnia została rozszerzona współpraca z Totalizatorem Sportowym. Dzięki niej od 1 stycznia Lotto będzie partnerem tytularnym kadry 3x3. Wsparciem objęte zostały także zespół kobiet oraz reprezentacje młodzieżowe.\nNowością jest powstanie Lotto Team. - To drużyna, która będzie rywalizować w międzynarodowych imprezach i zdobywała punkty do rankingu FIBA - tłumaczył prezes PZKosz Radosław Piesiewicz. - Znajdą się w niej zawodnicy wyselekcjonowani przez trenera Piotra Renkiela i przy wsparciu Przemysława Zamojskiego, który w naturalny sposób stał się liderem kadry. To co chcieliśmy osiągnąć, udaje nam się. To też duża zasługa Totalizatora Sportowego i prezesa Olgierda Cieślika, bo projekt by się nie udał bez wsparcia finansowego.\nSzef polskiego związku kontynuował: - Utworzenie takiej drużyny było moim marzeniem. Stworzyliśmy ją jako pierwsza federacja. Długo rozmawialiśmy z Przemkiem i Piotrkiem, jak to powinno wyglądać. Chodzi o to, by za trzy lata na igrzyskach bić się o medale. Niewykluczone, że zawodnicy z Lotto Team wkrótce będą stanowić o sile pierwszej reprezentacji. Moim kolejnym marzeniem jest mieć po dwa zespoły w każdej kategorii, które będą rywalizować i z których trenerzy będą mogli wybierać kadrę.\nZamojski: - Mamy plan trzyletni, do igrzysk w Paryżu, to duży komfort pracy. Poza tym będziemy mieli więcej możliwości zdobywania rankingowych punktów, co może dać nam awans do dużej imprezy bez konieczności gry w kwalifikacjach.\nKolejną nowością będzie Lotto Liga, która powstanie w przyszłym sezonie. - Zostanie ona rozegrana podczas dwóch pit-stopów w rozgrywkach ekstraklasowych (także poza przerwą na kadrę) i pierwszoligowych, zarówno kobiet jak i mężczyzn - tłumaczył Piesiewicz. - Każdy klub będzie musiał wystawić czteroosobowy zespół, w którym musi się znaleźć przynajmniej trzech Polaków. Pierwszą przerwę na Lotto Ligę planujemy w październiku. Drużyny będą rywalizować w grupach północ i południe. Natomiast w marcu po cztery najlepsze spotkają się w turnieju finałowym, a przegrani zagrają o miejsca 9-16.\nRenkiel: - Cieszę się, że prezes Piesiewicz wyszedł z taką inicjatywą i nasz wieloletni partner Lotto się w to zaangażował. Mam nadzieję, że kluby zareagują pozytywnie, bo koszykówka 3x3 jest też świetną okazją do rozwoju umiejętności zawodników. Także tych najmłodszych.\nTaki projekt ligowy funkcjonuje już z powodzeniem na Litwie. W Polsce ma ewoluować. Śmiałą wizją jest, że za dwa-trzy lata powstaną osobne rozgrywki 3x3, które będą towarzyszyć Energa Basket Ligom oraz niższym klasom rozgrywkowym. Mecze odmiany basketu, który powstał w latach 70. w USA, byłyby rozgrywane przed spotkaniami klasycznej koszykówki.\n- Świetna inicjatywa, która przyniesie dużo korzyści dla całej ligi i reprezentacji 3x3. Dzięki temu w Polsce będzie więcej turniejów, a im większa rywalizacja, tym większa szansa na podniesienie poziomu - nie miał wątpliwości Zamojski.\nMateriał oryginalny: Koszykarze 3x3 medalu w Tokio nie zdobyli, ale wprowadzili dyscyplinę na wyższy poziom - Sportowy24


Bomba w budynku szpitala. Na szczęście to tylko symulacja - Po godzinach\nAutor: Głos Pomorza/Rynek Zdrowia 05 września 2015 18:01\nScenariusz zakładał, że do sekretariatu szpitala zadzwonił ktoś z informacją o ładunku wybuchowym podłożonym w budynku administracyjnym przy ul. Lotha, Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Słupsku.\nZarządzono ewakuację pracowników szpitala i zawiadomiono policję. Pracownicy opuszczający budynek mogli spostrzec obok drzwi sekretariatu spory pakunek z zegarem sugerujący, że może to być bomba.\nPo opuszczeniu przez nich miejsc pracy, pod szpital podjechali policjanci z pirotechnikami i psem tropiącym. Mieli sprawdzić, czy ładunek wybuchowy w budynku szpitala jest prawdziwy, czy może to tylko atrapa.\nTo nie pierwsze tzw. ćwiczenia symulacyjne w słupskim szpitalu. Takie ćwiczenia muszą się odbywać obowiązkowo cyklicznie.


Budowa dróg. 190 mln zł i 9 kolejnych inwestycji w realizacji - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaBudowa dróg. 190 mln zł i 9 kolejnych inwestycji w realizacji\nMinister infrastruktury zatwierdził kolejnych 9 inwestycji drogowych. Część będzie wybudowana jeszcze w 2019 r. (East News / Ministerstwo Infrastruktury (materiały prasowe))\nMinister Infrastruktury Andrzej Adamczyk zatwierdził do realizacji 8 programów inwestycji oraz 1 aneks do programów inwestycji dla zadań drogowych, których łączny koszt to ponad 190 mln zł - informuje resort w komunikacie.\nCzytaj również: Budowa dróg. Nie jesteśmy w stanie wydać tyle, ile zaplanowaliśmy\nSą to zadania związane z rozbudową odcinków dróg, w tym budową obwodnic i wzmocnieniem ich nawierzchni. Inwestycje wpłyną na poprawę bezpieczeństwa drogowego, m.in dzięki przebudowie skrzyżowań, budowie chodników, ciągów pieszo-rowerowych czy sygnalizacji świetlnych, a także budowie przepustów na drogach krajowych.\nInwestycje będą realizowane na terenie województw: pomorskiego, warmińsko-mazurskiego oraz zachodniopomorskiego. W części z nich rozpoczęły się już roboty budowlane, a to oznacza, że będą przejezdne jeszcze w tym roku.\nZobacz także: Obejrzyj: Adamczyk chwali się inwestycjami. "Przełamaliśmy impas"\nPoprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego na DK 21 w Ustce (aneks). Zadanie obejmuje budowę sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu drogi krajowej nr 21 z ul. Bohaterów Westerplatte i ul. Darłowską oraz dostosowanie istniejącej sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu drogi krajowej nr 21 z ul. Marynarki Polskiej i ul. Grunwaldzką w Ustce. Okres realizacji robót budowlanych: 2019 r.\nRozbudowa skrzyżowania w ciągu DK 22 w miejscowości Gnojewo wraz z budową ciągu pieszo-rowerowego na odcinku Gnojewo-Cisy. W ramach zadania zostanie wybudowany lewoskręt na skrzyżowaniu w km 350+242, zostanie rozbudowane skrzyżowanie w km 351+135, a także wybudowany ciąg pieszo-rowerowy na drodze krajowej nr 22. Okres realizacji: 2019-2021 proces przygotowawczy; 2022 - roboty budowlane.\nRozbudowa DK 22 na odcinku Zblewo - Starogard Gdański. Zadanie obejmuje dostosowanie odcinka drogi krajowej nr 22 o długości 10,1 km do nośności 115 kN/oś. W ramach rozbudowy zostaną wykonane działania z zakresu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, takie jak: rozbudowa 8 skrzyżowań, budowa ciągu pieszo-rowerowego o długości 10,1 km, budowa i przebudowa oświetlenia oraz budowa 7 par zatok autobusowych.\nZadanie to część programu wzmocnienia drogi krajowej nr 22 na całej długości przebiegającej przez województwo pomorskie. Realizacja tej inwestycji umożliwi przemieszczanie się pojazdów ciężarowych o nacisku 115 kN/oś z zachodniej części województwa do autostrady A1. Okres realizacji: 2019-2021 proces przygotowawczy, 2022-2023 - roboty budowlane.\nCzytaj też: 1,88 mld zł z UE na budowę dróg w Lubelskim, Podkarpackim, Śląskim\nBudowa przepustu w ciągu drogi krajowej nr 16, blisko miejscowości Franciszkowo. Zadanie na odcinku DK 16 przewiduje rozebranie istniejącego i wybudowanie nowego przepustu o dopuszczalnej nośności 115 kN/oś. Okres realizacji robót: 2020 r.\nBudowa przepustu w ciągu DK 16 w okolicach Mrągowa. W ramach zadania na odcinku drogi krajowej nr 16 zostanie rozebrany istniejący i wybudowany nowy przepust o dopuszczalnej nośności 115 kN/oś. Okres realizacji robót: 2020 r.\nBudowa przepustu w ciągu DK 63 blisko miejscowości Miłki. W zakresie zadania na odcinku drogi krajowej nr 63 zostanie rozebrany istniejący i wybudowany nowy przepust o dopuszczalnej nośności 115 kN/oś. Okres realizacji robót: 2020 r.\nCzytaj także: Budowa dróg. BGK policzył koszty dogonienia zachodu Europy\nBudowa obwodnicy Szczecinka w ciągu DK 20. W ramach zadania zostanie wybudowany nowy odcinek drogi krajowej nr 20 o długości 4,3 km, który stanie się obwodnicą Szczecinka. Ponadto wykonane zostaną m.in.: skrzyżowania, węzeł i system zarządzania ruchem. Okres realizacji robót: 2021-2025.\nBudowa zatoki autobusowej w miejscowości Jeleń w ciągu DK 20. Zadanie na odcinku drogi krajowej nr 20 w miejscowości Jeleń obejmuje budowę zatoki autobusowej. Okres realizacji robót: 2019 r.\nPrzebudowa przepustu w ciągu DK 20 w miejscowości Winniki. W ramach zadania na odcinku drogi krajowej nr 20 zostaną rozebrane stare, zniszczone głowice przepustu i wykonany nowy przepust. Ponadto wybudowane zostaną urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego (bariery, oznakowanie). Okres realizacji robót: 2020 r.\nPlany budowy dróg są tylko dróg nie ma !!!\n... a nowych dróg prowadzących w całości z punktu A do B dalej jak nie było tak nie ma. To co budują to przecinki, żałosne !!!\nWy nie piszcie co może być wybudowane,napiszcie które drogi właśnie wybudowano. Będzie krócej.Nawet nie skończono tych zaczętych za PO.\nto jakieś jaja ..... do końca roku 3 miesiące a oni drogi buduja ...... hahaha\nczyżby dzis 1 kwietnia przeciez ten nie udolny rzad nawet chodnika nie umie oddac a co dopiero droge zbudowac pis tylko propaganda zyje prl bis


Komunikacja wizualna w reklamie, public relations i w prawie - Kazimierz Wolny-Zmorzyński, Jerzy Snopek, Krzysztof Groń, Wojciech Furman (282233) - Lubimyczytać.pl\nKazimierz Wolny-Zmorzyński, Jerzy Snopek i inni... Kazimierz Wolny-Zmorzyński, Jerzy Snopek, Krzysztof Groń, Wojciech Furman\nTematem książki są współczesne nam obrazy i wydarzenia. Uwagę autorów przyciągnęła przedwyborcza ulotka w skrzynce pocztowej, graffiti na ulicznym murze, wizerunki księżnej Diany i Jana Pawła II na talerzykach, zegarkach i śliniaczkach. Okazji do rozważań dostarczają też ekscesy celebrytów, sceny przemocy i seksu w reklamach, zachowania polityków puszących się podczas konferencji prasowych....\nTematem książki są współczesne nam obrazy i wydarzenia. Uwagę autorów przyciągnęła przedwyborcza ulotka w skrzynce pocztowej, graffiti na ulicznym murze, wizerunki księżnej Diany i Jana Pawła II na talerzykach, zegarkach i śliniaczkach. Okazji do rozważań dostarczają też ekscesy celebrytów, sceny przemocy i seksu w reklamach, zachowania polityków puszących się podczas konferencji prasowych. Dodajmy do tego reklamy społeczne dotyczące ludzi dotkniętych odmiennością oraz specyficzne witryny internetowe, jak również przemyślane działania na rzecz kształtowania wizerunku miasta i wizerunku przedsiębiorstwa.Wizualny aspekt komunikowania dostrzegalny jest zwłaszcza we współczesnej sytuacji nadmiaru przekazów medialnych. Skoro przekazy konkurują o naszą uwagę, zawsze łatwiej będzie zobaczyć, a dopiero potem ewentualnie przeczytać. Dobrze o tym wiedzą autorzy reklam, specjaliści public relations i redaktorzy popularnych pism. Wszyscy chcą wywrzeć wpływ na odbiorców, choć kierują się różnymi celami i używają różnych sposobów.W drugiej części książki znajdujemy rzeczowe spojrzenie na prawo do osobistego wizerunku. Teksty dotyczą zarówno prawa polskiego, jak i niemieckiego oraz rosyjskiego. Daje to możliwość porównań i ma bardzo praktyczne znaczenie: zarówno dla osób prywatnych, którym może się zdarzyć, że zostaną zaskoczone publicznym eksponowaniem swojego wizerunku w niekoniecznie korzystnym kontekście, jak i dla redaktorów i wydawców, którzy powinni liczyć się z koniecznością tłumaczenia się przed sądem ze swoich decyzji.Dopełnienie omówionej tu tematyki znajdziemy w tomie Komunikacja wizualna w prasie i w mediach elektronicznych, również pod redakcją naukową Kazimierza Wolego-Zmorzyńskiego, Jerzego Snopka i Krzysztofa Gronia. Poruszono w nim kwestie wykorzystania obrazu w prasie oraz w mediach elektronicznych. Poszczególne artykuły pokazują, że obraz w dziennikarstwie jest przede wszystkim informacją wizualną i pojmowany jest w kategoriach rzeczywistości, odmiennie niż w reklamie i public relations.W serii Akademickie Warsztaty Dziennikarskie ukazują się podręczniki akademickie, książki o charakterze monograficznym i warsztatowym, a także tłumaczenia ważnych zagranicznych publikacji z dziedziny mediów.\nchojnak | 2018-10-21\nKsiążkę polecam przede wszystkim studentom z kierunków i specjalizacji z zakresu Public Relations - szeroko pojętej reklamy oraz dziennikarstwa.\nPublikacja warta uwagi - mnie zainteresowały wątki odnośnie kreowania wizerunku oraz rzecznictwa prasowego.\nOsobiście uważam, że warto zapoznać się z publikacją ponieważ obecnie w zalewie wszelkich informacji powinno się ugruntować swoją wiedzę dzięki takiemu kompendium.


Botany Bay Hotel (Wlk. Brytania Broadstairs) - Booking.com\nAnglia 41 287 obiektów\nBroadstairs – hotele 49 obiektów\nBotany Bay Hotel, Broadstairs (Wlk. Brytania) – oferty\nInformacje o pokojach i ceny Udogodnienia Zasady pobytu Ważne informacje Opinie gości (1 413)\nMarine Drive, Kingsgate, Broadstairs, Broadstairs, CT10 3LG, Wielka Brytania – Doskonała lokalizacja – pokaż mapę\nDoskonała lokalizacja – oceniona na 9,3/10! (ocena na podstawie 1413 opinii)\nOcena dodana przez Gości po powrocie z obiektu Botany Bay Hotel.\nSkorzystaj z doskonałej ceny w obiekcie Botany Bay Hotel – ocenionym na 8,9 przez Gości, którzy niedawno się tam zatrzymali\nBroadstairs w obiektywie użytkownika Susan\nFantastyczny 8,9 1 413 opinii\nWidok z okna cudowny, pokoj przestronny, a lozko bardzo wygodne!\nVery smart rooms, excellent restaurant. Staff were very helpful and pleasant\nBjm, Wielka Brytania\nFideq, Wielka Brytania\nTen obiekt jest położony 1 minutę spacerem od plaży. Uroczy hotel Botany Bay oferuje malownicze widoki na kanał La Manche i Morze Północne. Położony jest on na szczycie klifu w miejscowości Kingsgate, w pobliżu miasta Broadstairs w hrabstwie Kent.\nGoście mają do dyspozycji szereg udogodnień, które zapewnią im przyjemny i relaksujący pobyt nad morzem, zarówno podczas wyjazdów służbowych, jak i rekreacyjnych. Podczas pobytu można zrelaksować się w doskonale wyposażonym pokoju, odpocząć w komfortowym barze lub skosztować lokalnych specjałów w restauracji z widokiem na morze.\nHotel dysponuje zapleczem konferencyjno-bankietowym. Na miejscu odbywają się także występy muzyczne.\nObiekt Botany Bay stanowi idealną bazę wypadową dla miłośników golfa, gdyż znajduje się on w pobliżu słynnego klubu golfowego North Foreland, a także kilka kilometrów od klubów Princes i Royal St Georges w mieście Sandwich oraz klubu golfowego Canterbury.\nObiekt Botany Bay Hotel obsługuje Gości Booking.com od 29 SIE 2008.\nKiedy chcesz się zatrzymać w obiekcie Botany Bay Hotel?\nPokój Rodzinny typu Standard (3 osoby),\nWłaśnie zarezerwowano w mieście Broadstairs: 2 hotele podobne do obiektu Botany Bay Hotel zostały właśnie zarezerwowane na naszej stronie\n4 powody, by wybrać Botany Bay Hotel\n1413 autentycznych opinii\n10 „Widok z okna cudowny, pokoj przestronny, a lozko bardzo wygodne!”\nUdogodnienia w obiekcie Botany Bay Hotel Świetne udogodnienia! Ocena: 8,6\nWarto wiedzieć Obiekt Botany Bay Hotel przyjmuje życzenia specjalne – możesz je dodać w kolejnym kroku rezerwacji!\nObiekt Botany Bay Hotel akceptuje wymienione karty. Obiekt ma też prawo tymczasowo zablokować należną kwotę na karcie Gościa przed jego przyjazdem.\nRooms at number one otrzymał ocenę 9,5\nZobacz 10 najlepszych hoteli w mieście Broadstairs, na podstawie 4 842 sprawdzonych opinii o hotelach na Booking.com.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Botany Bay Hotel o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji.\nPokaż opinie dodane przez: Wszyscy oceniający Rodziny (411) Pary (734) Grupy znajomych (130) Podróżujący w pojedynkę (138) Podróżujący służbowo (65) Pokaż opinie dodane przez: Wszystkie oceny Znakomity: 9+ (810) Dobry: 7 – 9 (513) OK: 5 – 7 (74) Słaby: 3 – 5 (9) Bardzo słaby: 1 – 3 (7)\nhotel 3-gwiazdkowy 8,7 Fantastyczny 675 opinii\nhotel 3-gwiazdkowy 9,2 Znakomity 971 opinii\nhotel 3-gwiazdkowy 7,8 Dobry 585 opinii\n4-gwiazdkowy 9,7 Wyjątkowy 126 opinii\n1 osoba szuka teraz miejsca w mieście Broadstairs\n„Widok z okna cudowny, pokoj przestronny, a lozko bardzo wygodne!”\n„Very smart rooms, excellent restaurant. Staff were very helpful and pleasant”\n„Beautiful setting, everyone I spoke with was friendly and courteous, the evening meal and breakfast were excellent”\nZnaleźliśmy więcej obiektów takich jak Botany Bay Hotel, które spodobały się innym podróżującym\nThe Royal Albion hotel 3-gwiazdkowy\nHotel Royal Albion szczyci się wspaniałą lokalizacją nad brzegiem morza, w pobliżu centrum miasta, a z jego okien rozciągają się widoki na Zatokę Wikingów.\nCanterbury Bell by Marston's Inns hotel 3-gwiazdkowy\n9,2 Znakomity 971 opinii\nComfort Inn Ramsgate hotel 3-gwiazdkowy\nObiekt Comfort Inn znajduje się we wschodniej części miasta Ramsgate i oferuje salon kosmetyczny, siłownię, saunę oraz duży bezpłatny parking. Niektóre pokoje dysponują balkonem i widokiem na morze.\nWciąż szukasz? Rzuć okiem na hotele podobne do obiektu Botany Bay Hotel\nNoclegi w mieście Broadstairs\nHotele z parkingiem w mieście Broadstairs\nHotele z zapleczem golfowym w mieście Broadstairs\nHotele na romantyczny wyjazd w mieście Broadstairs\nHotele rodzinne w mieście Broadstairs\nHotele z WiFi w mieście Broadstairs\nHotele przyjazne zwierzętom w mieście Broadstairs\nHotele trzygwiazdkowe w mieście Broadstairs\nMiejsca na nocleg w mieście Broadstairs\nNajnowsze opinie o obiekcie Botany Bay Hotel\n눉Wszystko było Ok!\n눇Widok z okna cudowny, pokoj przestronny, a lozko bardzo wygodne!\n„Super hotel 😀😀😀😀”\n• Pokój Rodzinny typu Standard (3 osoby),\n눉Nic nie zmieniac jest naprawde super\nBroadstairs – największe atrakcje Broadstairs: kliknij, aby zobaczyć więcej obiektów w pobliżu popularnych atrakcji tego miejsca\nLotnisko Londyn Southend (SEN) 54,7 km\nLotnisko Londyn City (LCY) 97,1 km\nLotnisko Le Touquet - Côte d'Opale (LTQ) 98,1 km


Rabat -20% Na Dokumentacja Medyczna W Praktyce Lekarza Dentysty Ebook\nEbook Dokumentacja medyczna w praktyce lekarza dentysty\nAutor: Maciej Gibiński, Wanda Konty-Gibińska, Joanna Gibińska-Styła, Kwiecień 2019 , 128 stron\nW książce uwzględniono znaczenie dokumentacji medycznej w postępowaniu diagnostyczno-terapeutycznym. Omówiono zasady prowadzenia dokumentacji w procesie udzielania poszczególnych świadczeń stomatologicznych. Opisano również tematykę uzyskiwania zgody na leczenie, pobierania właściwych oświadczeń pacjenta (jego przedstawiciela ustawowego), a także aspekty przechowywania, udostępniania oraz zasady kontroli dokumentacji medycznej. Publikacja niezbędna w codziennej praktyce lekarza dentysty. Ebook porusza temat Dokumentacja. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: medyczna. Jeśli interesuje Cię: praktyce, to ebook dla Ciebie. Dużo wiedzy na temat: lekarza w formacie EPUB, MOBI i PDF. Hasło przewodnie tego ebooka to dentysty.\nISBN 9788320050028. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Dokumentacja medyczna w praktyce lekarza dentysty Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


Współpraca treningowa (3 miesiące) Patryk Konicki\n» Współpraca treningowa (3 miesiące)\nWspółpraca treningowa (3 miesiące)\nCena: 600,00 zł 750,00 zł 600.00\n1. Wywiad (ankieta) w ciągu kilku godzin po dokonaniu płatności otrzymasz formularz z ankietą. Zanim zostanie przygotowany dla Ciebie plan treningowy muszę zebrać trochę informacji o Tobie. Dzięki tym informacją ułożę optymalny plan dopasowany do Twoich możliwości.\n2. Indywidualny plan treningowy w ciągu siedmiu dni roboczych ułożę Ci Twój plan na miarę i prześlę ze szczegółowym instrukcjami jak z niego korzystać. Ty decydujesz co znajdzie się w programie treningowym, jaki rodzaj aktywności fizycznej wybierzesz, ile razy w tygodniu będziesz trenować i gdzie (w domu czy na siłowni). Plan treningowy jest dopasowany do Twojego poziomu zaawansowania oraz indywidualnych potrzeb, dzięki czemu osiągniesz maksimum efektów. Dowiesz się jak prawidłowo wykonać rozgrzewkę oraz jak powinien wyglądać poprawny trening siłowy. Do każdego ćwiczenia w planie otrzymasz filmik pokazowy.\n3. Dostępność przez cały czas trwania współpracy moja opieka to nie tylko profesjonalnie przygotowana plan - to także systematyczny kontakt z Tobą. Wspólnie analizujemy postępy na podstawie przesyłanych co 14 dni raportów, filmików z treningu oraz Twojej opinii. Odpowiadam na każde pytania i wątpliwości w ciągu 24-48h, rozwiewam obawy i służę wiedzą. Dodatkowo 1x w miesiącu możesz umówić się ze mną na konsultację na żywo (chat wideo) Dlatego właśnie moje usługi online zapewniają Ci maksimum efektów.\nPlan treningowy rozpisany na 4 tygodnie co miesiąc aktualizacja. Dobrany do Twojego aktualnego celu i stopnia zaawansowania, stworzony na podstawie ankiety oraz zdjęć Twojej sylwetki.\nPoradnik z omówieniem najważniejszych kwestii dotyczących treningu siłowego.\nCzas trwania: 3 miesiące liczone od momentu wysłania planu\nUWAGA! Po sfinalizowaniu transakcji w ciągu 24h otrzymasz wiadomość mailową ( proszę sprawdzić także folder SPAM ). W wiadomości znajdziesz link do ankiety, którą musisz wypełnić, ponieważ na podstawie tej ankiety zostanie ułożona dieta lub/i plan treningowy. Czas realizacji to do 7 dni od otrzymania wypełnionej ankiety. Wszystkie pliki otrzymasz drogą elektroniczną


Polski bramkarz testowany na Cyprze - Sport WP SportoweFakty\nPolski bramkarz testowany na Cyprze\nBartosz Wiśniewski 19 Lipca 2015, 10:55\n[tag=26406]Łukasz Skowron[/tag] w niedzielę rozpoczął testy w cypryjskim [tag=10418]AEL Limassol[/tag]. 24-latek w poprzednim sezonie był golkiperem I-ligowej Arki Gdynia.\nŁukasz Skowron w sezonie 2014/2015 rozegrał 14 spotkań, jednak już w październiku przegrał rywalizację z Jakubem Miszczukiem i praktycznie cały sezon przesiedział na ławce rezerwowych. Na początku lipca klub poinformował, że nie przedłuży z 24-latkiem kontraktu.\nGolkiper wcześniej występował też w Wiśle Płock, Polonii Warszawa i Jagiellonii Białystok. Cypryjskie media poinformowały, że Skowron w niedzielę rozpocznie testy w AEL Limassol. Drużyna ta w poprzednich rozgrywkach zajęła 8 miejsce w najwyższej klasie rozgrywkowej.\nWcześniej na Cypr przeniósł się inny polski zawodnik Adam Marciniak. Defensor związał się dwuletnią umową z wicemistrzem tego kraju AEK Larnaka.


Ciało Ci tego nie daruje! 7 najpopularniejszych mitów na temat urody - Kobieta - Wszystko o kobietach i dla kobiety - serwis dla kobiet Dziennik.pl - Dziennik.pl\n13 lis 2015 aktualizacja 22 lis 2019, 5:58\nStaramy się być na bieżąco z pielęgnacyjnymi trendami i z niezwykłą starannością dbamy o ciało i skórę. Szukając najlepszego rozwiązania, przeglądamy Internet lub zwyczajnie radzimy się znajomych. Niestety, nie ma jednego uniwersalnego sposobu dbania o skórę, który sprawdzi się w przypadku każdej kobiety. Oprócz tego część z pielęgnacyjnych rad to zwyczajne mity, które są bezwiednie powielane – dlatego zamiast pomóc, mogą zaszkodzić. Wraz z ekspertami marki CD przedstawiamy 7 najpopularniejszych mitów na temat urody i pielęgnacji ciała.\npielęgnacja cery cera pięlęgnacja skóry skóra uroda uroda kobiety


UOKiK: reklamy T-Mobile z kampanii Pierwszy prawdziwy no limit mogły wprowadzać w błąd : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Gospodarka UOKiK: reklamy T-Mobile z kampanii Pierwszy prawdziwy no limit mogły wprowadzać w błąd\n16.04.2018 12:54| Autor: AB, alebank.pl\nReklamy stosowane przez T-Mobile w kampanii Pierwszy prawdziwy no limit dotyczącej sieci Heyah mogły wprowadzać konsumentów w błąd, stwierdził Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK). Właściciel sieci - spółka T-Mobile dobrowolnie zobowiązał się do udzielenia rekompensaty konsumentom, którzy skorzystali z promocyjnej oferty.\nReklamy @TMobile  z kampanii Pierwszy prawdziwy no limit mogły wprowadzać w błąd - podał @UOKiKgovPL \n“UOKiK uznał, że działania spółki mogły naruszać zbiorowe interesy konsumentów. T-Mobile uniknął kary finansowej, ponieważ zaprzestał emisji kwestionowanych przez prezesa UOKiK reklam i zobowiązał się do wyeliminowania skutków swoich praktyk” – czytamy w komunikacie.\nW efekcie decyzji prezesa UOKiK do końca obowiązywania umowy obecni klienci będą płacić obiecaną w reklamie cenę 49,98 zł. Ponadto wszyscy konsumenci, którzy skorzystali z promocyjnej oferty spółki, będą mogli w każdym czasie uzyskać zwrot uiszczonych dotąd kwot przewyższających wysokość ceny z reklamy, podano także.\nJak T-Mobile naruszył prawa klientów\n– Te reklamy mogły wprowadzać w błąd co do rzeczywistej, łącznej opłaty za wszystkie usługi. Jeśli cena podlega jakimś ograniczeniom, np. czasowym, to konsument musi o tym wiedzieć. Inaczej może odnieść błędne wrażenie, że podana w reklamie kwota jest szczególnie atrakcyjna, a tymczasem otrzymał niepełną informację – powiedział prezes UOKiK Marek Niechciał.\n“Spółka T-Mobile Polska od 21 lipca do 30 września 2015 r. prowadziła m.in. w telewizji, radiu i internecie kampanię reklamową pod hasłem Pierwszy prawdziwy no limit. Zachęcała klientów, by korzystali z nielimitowanych krajowych rozmów telefonicznych, sms-ów, mms-ów i internetu w pakiecie Smart XL przeznaczonym dla abonentów sieci Heyah. Operator eksponował cenę 49,98 zł, a ukrywał, że obowiązuje ona tylko przez 3 miesiące i tylko, jeśli klient udzieli zgód marketingowych oraz wyrazi chęć otrzymywania faktury elektronicznej” – podano w komunikacie.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: rynek telekomunikacyjnyT-MobileTelefony komórkoweUrząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów / UOKiK


Praca handel - artykuły | Gazeta Pomorska\n8 maja 2019, 12:50\nZakaz handlu w niedzielę. Praca w handlu to dla Polaków wciąż ostateczność\nUmowa śmieciowa zamiast umowy o pracę, byle jakie wynagrodzenie, a o świadczeniach pozapłacowych - zapomnij! Z drugiej strony nie trzeba być magistrem ani nawet matury - praca w handlu nie wymaga aż takich kwalifikacji. Takie stereotypy wciąż funkcjonują i nie zmieniła ich ani ogólna poprawa na rynku pracy, ani poprawa warunków pracy w samych handlu, m.in. przez prowadzenia zakazu handlu w niedziele.\n10 kwietnia 2018, 12:25\nzakaz handlu w niedziele praca\npraca w handlu warunki\n14 lutego 2018, 8:39\nKujawsko-Pomorskie. Oferty z urzędów pracy w regionie za minimum 4000 złotych brutto [lista]\nNie sprawdziły się najgorsze z możliwych prognozy na temat wzrostu bezrobocia w wyniku pandemii. Ofert pracy tak samo przybywa. Oto najlepsze oferty pracy w Kujawsko-Pomorskiem - możesz zarobić przynajmniej 4000 złotych brutto miesięcznie.\n28 maja 2021, 6:15\nWe Włocławku powstanie spółdzielnia socjalna. Będzie szansą dla bezrobotnych\nWe Włocławku powstanie nowa Spółdzielnia Socjalna EMPATIA. Nowa instytucja, którą powołało miasto i gmina Włocławek wspierać ma osoby bezrobotne i zagrożone wykluczeniem społecznym. Na początku działać będzie w siedzibie Klubu Integracji Społecznej przy ul. Okrzei, który jest komórką organizacyjną Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we Włocławku.\n12 kwietnia 2021, 15:07\nKujawsko-Pomorskie. Oto najlepsze oferty pracy w regionie. W tych zawodach zarobisz minimum 5000 zł brutto\nKujawsko-Pomorskie. Oto najlepiej płatne oferty pracy w regionie. Zarobić można ponad 5000 złotych [stawki - 25.12.2020]\nKoniec 2020 roku może stanowić dobrą okazję do poszukiwania pracy. Wybrane firmy właśnie na przełomie roku zatrudniają. Ofert pracy na rynku teraz nie brakuje, natomiast kandydatów jest mniej, ponieważ większość ludzi myśli o świętach i sylwestrze, a nie o szukaniu etatu. Podajemy najatrakcyjniejsze stawki w Kujawsko-Pomorskiem w grudniu br.\n25 grudnia 2020, 12:00


Antiox+ (Vision) suplement diety\nTarcza ochronna młodości i urody\nZiołowy skład: ekstrakt z wytłoków winogron, gingko biloba (liście)\nZłe warunki ekologiczne, stres, nieprawidłowe odżywianie się, palenie, brak aktywności fizycznej oraz inne czynniki powodują powstawanie w organizmie nadmiaru wolnych rodników. W wyniku tego dochodzi do zakłócenia działania najważniejszych systemów i układów naszego organizmu.\nW skład biologicznie aktywnego dodatku Antiox+ wchodzi wyciąg z wytłoków winogron, posiadający właściwości antyutleniające. Preparat neutralizuje szkodliwe oddziaływanie wolnych rodników, zapobiega przedwczesnemu starzeniu się organizmu oraz utrzymuje właściwy stan ścianek naczyń włosowatych. Wyciąg z liści miłorzębu japońskiego (ginkgo biloba) - reliktowego gatunku drzewa, pochodzącego z epoki dinozaurów - tradycyjnie wykorzystywany jest w medycynie wschodniej. Miłorząb japoński posiada różnorodne właściwości: podtrzymuje peryferyjne krążenie krwi, utrzymuje ilość krwi dostarczanej do tkanek i organów organizmu na zalecanym poziomie, pomaga w utrzymaniu prawidłowego ciśnienia tętniczego, jak również poprawia pamięć i działalność intelektualną człowieka.\nW tej samej kapsułce Antioxu+ zawarty jest cynk - składnik wchodzący w skład wielu enzymów, w tym również antyoksydacyjnych oraz biorących udział w realizacji funkcji hormonalnych, a także selen - składnik wykazujący wyraźne antyoksydacyjne oraz stabilizujące błonę komórkową działanie. Chroni aparat genetyczny przed mutacjami.\nSkład i forma preparatu: 30 kapsułek żelowych po 390 mg\nCynk 15 mg 100% RDA\nSelen 50 µg 100% RDA\nWitamina C 65 mg 108% RDA\nWitamina E 10 mg 100% RDA\nSubstancje uzupełniające: żelatyna wieprzowa, drożdże w kompleksie z selenem Faex selenium, stearynian magnezu (substancja przeciwzbrylająca)\nPreparat Antiox+ polecany jest w celu ochrony organizmu przed szkodliwym oddziaływaniem czynników środowiskowych. Zapobiega pojawianiu się przedwczesnych oznak starzenia się, poprawia odporność i wzrok, zwiększa aktywność intelektualną i fizyczną.\n<< Enjoy NT


Kolportaż ulotek Gogolin: Dystrybucja, Roznoszenie, Rozdawanie ulotek Kolportaż ulotek Gogolin: Dystrybucja, Roznoszenie, Rozdawanie ulotek\nKolportaż ulotek: Gogolin\nZleć kolportaż ulotek w Gogolinie i zareklamuj swoje usługi wśród 6.565 mieszkańców miasta. Poprzez dystrybucję materiałów reklamowych np. do skrzynek pocztowych, kolportaż w Gogolinie umożliwia dotarcie do 1.641 adresów.\nKorzystając z usługi kolportażu, warto zareklamować się także w okolicach Gogolina. Różnica w cenie jest znikoma, a konkurencja w małych miejscowościach jest zdecydowanie mniejsza, niżeli w dużych miastach. Co więcej, statystyki podpowiadają, że podatność na reklamę bezpośrednią w małych miastach i wsiach jest dużo większa – często jest to także jedyna droga dotarcia do niektórych odbiorców.\nKlienci korzystający z usług kolportażu na terenie Gogolina, zlecają dodatkowo roznoszenie ulotek w takich miejscowościach jak: Jemielnica, Błotnica Strzelecka, Góra Świętej Anny, Zdzieszowice, Ujazd, Januszkowice, Większyce, Walce, Głogówek, Strzeleczki, Przywory, Kamień Śląski, Tarnów Opolski, Izbicko, Chrząstowice, Krasiejów, Rozmierka, Racławiczki, Łącznik, Prószów, Tułowice, Komprachcice i ponad 20 innych.