Zryw - Hubert Bojarski — Ridero\nBezpłatny fragment - Zryw\nPrzygodaScience FictionFikcja historycznaProza współczesnaPolski\nWieżowiec płonął. Zresztą jak większość na Pradze.\n— Na chuj mi to było — mruknął „Groźny” kopiąc nadwątlone drzwi.\nPrzedzierali się na dół. Godzinę wcześniej zgubili niedobitki oddziału. Musieli się wydostać.\n— Idziesz Mała — „Groźny” pociągnął dziewczynę za wojskową kurtkę — „Inka”! Ruchy!\nZ jej oczu płynęły łzy, ale twarz miała zaciętą. Torba obijała się o chude nogi w dresach. Nie pamiętał jej imienia. „Inek” było w Organizacji jak psów. Tak samo jak „Łupaszków”, „Zaporów” czy innych „Zośków”.\n— Wychowanie kurwa patriotyczne — jęknął sam do siebie.\nIle to miało potrwać? Trzy dni? Walczyli od dwóch tygodni! Choć słowo „walczyli”, to tak mocno na wyrost. Ci, którzy wywołali to powstanie, powinni być skazani na wieczne oglądanie „Mody na sukces” czy innego „Klanu”. Nikt nie przewidział, że NATO przyśle posiłki? Że garstka dzieciaków nie ma szans z siłami międzynarodowymi? No jakaś porażka! Dobrze, że choć Białorusini przysłali broń i ludzi. Inaczej faktycznie potrwałoby to trzy dni.\nKolejne drzwi ustąpiły z hukiem. Dym. „Groźny” zasłonił twarz brudną bandaną, odrzucił piętrzące się w progu krzesła. Potraktował z Air Maxa połamany stolik. Wpadli w wąski korytarz, który kiedyś prawdopodobnie miał łączyć mieszkania na piętrze. Ciągnął dziewczynę za sobą, prawie się nie oglądając. Trzymała się kurczowo jego ręki i póty czuł jej palce, wiedział, że żyje. I że idzie.\nByli coraz niżej. Kolejne schody, następne drzwi. Na szczęście nie było ludzi. Większość ewakuowano z objętych działaniami wojennymi dzielnic, część uciekła sama. Reszta zginęła. Po prostu. Ilu ich było? Tych bojowników? Za mało. To wiedział. Zaczynali to powstanie w kilkadziesiąt tysięcy. Zostało ich mniej niż połowa. Jeszcze dwa tygodnie i nie będzie nikogo. Tylko gruzy.\nMarek siedział na ławce w Skaryszaku. Piwo w papierowej torbie było miło zimne. Wyciągnął nogi i przeciągnął się. Wiosenne słońce delikatnie pełzało po krótko ostrzyżonej głowie. Kiedy odezwał się telefon, nie chciało mu się go odbierać. Ten jednak był uparty. Dzwonił raz za razem.\n— Czego — zapytał grzecznie.\n— Gdzie ty kurwa jesteś?! –Witek tak wrzasnął, że Marek musiał odsunąć aparat od ucha — Zawijaj się tu, bo zaraz wchodzimy!\n— Dobra, nie pluj się. Za piętnaście minut jestem. Czekajcie na mnie.\n— Tylko ruchy!\n— Wal się na ryj…\nMarek dopił piwo jednym haustem. Torba z butelką wylądowała w koszu. Wstał wolno, strzepnął z dresowych spodni niewidoczny pyłek. Zarzucił na szyję szalik w narodowych barwach i wolno ruszył w kierunku Ronda Waszyngtona.\nPod stadionem wrzało. Ludzie cisnęli się jak nienormalni. Miał problem, żeby znaleźć swoich. Kilkakrotnie przeciskał się przez stojące do wejść kolejki, omijał uzbrojonych po zęby gliniarzy. Mecz z Niemcami był ważnym wydarzeniem. Ściągnął nie tylko kibiców zza Odry, ale też ich siły porządkowe, które ramię w ramię stały teraz z polskimi policjantami pilnując spokoju. Tego jednak nie było. Większość widzów, zresztą jak i większość Polaków, widziało w tym meczu coś więcej, niż tylko sportową rozgrywkę. Stosunki pomiędzy oboma państwami były tak złe, że każda możliwość dokopania Szwabom była dobra. Stąd te tłumy.\n— Witek! — wrzasnął Marek, widząc w oddali kumpla — Tutaj!\nTamten nie słyszał. Stał kilka metrów dalej w otoczeniu paru innych, podobnie ubranych chłopaków. Dresy i szaliki to podstawa stroju. „Dres kod” — jak sami mówili w żartach.\nMarek przebił się w końcu. Przybił piątki ferajnie i bez zbędnych słów wszyscy ruszyli do jednej z bramek.\nPrzed nimi były drzwi na zewnątrz. „Inka” skoczyła przodem. Złapał ją za rękaw. Przytrzymał.\n— Czekaj — syknął prosto do ucha i spojrzał prosto w zdziwione oczy dziewczyny — sprawdzę czy czysto.\nNie było czysto. Na dworze stał transporter. Kilku żołnierzy w plamiakach paliło papierosy. Dwóch Francuzów i Niemiec. „Groźny” zaklął po cichu. Uważnie wyjrzał, szukając innych przeciwników. Nie dostrzegł. Ilu było w wozie? Tamci ich nie widzieli. Palili i śmiali się, najwyraźniej z jakiegoś rzuconego właśnie dowcipu. W pełni wyposażeni i uzbrojeni nie byli łatwą przeszkodą. Chłopak poszukał drogi ucieczki. Po prawej barykada, po lewej płonący sklep.\n— Lecimy w prawo — powiedział — za barykadę.\nSkinęła głową. Mocniej ścisnęła go za ramie. Spróbował się uśmiechnąć, ale słabo mu to wyszło. Wyciągnął z kabury rewolwer.\nSankcje nałożone na Polskę odbiły się głośnym echem na całym świecie. Zaczęło się od obcięcia budżetu, potem embargo jedno, drugie i kolejne. Rząd wił się jak mógł, ale decyzje w Unii były już dawno podjęte. Ktoś nas bardzo nie lubił. Zresztą nie tylko nas. Podobnie oberwały Czechy i Węgry. Izolacja, to najdelikatniejsze ze słów.\nMarek i jego kumple nie odczuli tego aż tak mocno. Nie pracowali, nie zarabiali, mieli w dupie. Były dni, że włóczyli się godzinami po Pradze bez celu, inne, kiedy szukali rozróby. Ich wrogiem, niezmiennie była policja i ludzie z innych dzielnic. Żadne sankcje czy polityczne układy tego nie zmieniły.\nAle wiedzieli, co się dzieje. I widzieli. Ludzie wyjeżdżali. Nie zawsze dlatego, że chcieli. Wielu nie wytrzymywało podwyżek czy inflacji. Inni, bo nie chcieli żyć w ciemnogrodzie. Markowi ciemnogród nie przeszkadzał. Czuł się Polakiem, a reszta go nie obchodziła. Zresztą ich polityczne dysputy ograniczały się do rzucania obelg na wszystkich od prawa do lewa. No i na tych z zewnątrz. Póki trzymali się razem, było dobrze. I o to chodziło.\nJakoś pod koniec lutego, kiedy śniegu już nie było, ale nadal trzymał mróz, szli wolno Stalową. Jak to oni, bez konkretnego celu. Tak sobie. W czterech.\n— Jak myślicie, jak to się skończy? — zapytał nagle Witek. Spojrzeli na niego zdziwieni.\n— Ale co? — Rysiek szukał w kieszeni paczki fajek.\n— No to wszystko. To z Unią…\n— A co ty nagle się tak zainteresowałeś — Seba podał Ryśkowi ogień — Na posła chcesz iść?\n— Wal się… serio pytam…\n— Nie skończy się — Marek patrzył pod nogi. Było ślisko — wycyckają nas jak zawsze i zostawią.\n— Gówno tam wiecie — Rysiek zaciągnął się papierosem — mają nas wypieprzyć z Unii. Tak słyszałem.\nSpojrzeli na niego wszyscy. Witek się zatrzymał.\n— Ale jak to? — zapytał — za co?\n— A nie wiem dokładnie. Za te ustawy, co je wprowadzili. Unia każe je znieść, a nasi nie chcą. Coś w ten deseń.\nMarek wysupłał z kieszeni banknot.\n— Czekajcie, piwo kupię — skinęli głowami. Zatrzymali się.\nPięć minut później stali w bramie ściskając puszki Żubra.\n— Ale o co chodzi z tymi ustawami? — Seba był najmniej zorientowany.\nRysiek przewrócił oczami.\n— Jest tak — Rysiek uważał się za autorytet w temacie — rząd chce wypieprzyć komuchów. Znaczy tych starych komuchów, co to niby kiedyś byli. Opozycja twierdzi, że musieliby w związku z tym wypieprzyć się sami, bo u nich też komuchów mnogo. Rządzący mają to w dupie i robią ustawę o wypieprzeniu komuchów. Ale Unii się to nie podoba, bo tam też same komuchy. I dlatego twierdzi, że jak nasze komuchy będą wypieprzać innych komuchów to komuchy z Unii dobiorą się im do dupy.\n— Czyli to wszystko przez Ruskich! — Seba ucieszył się wyraźnie.\n— U Ruskich to już dawno komuchów nie ma — stwierdził Witek — Tam to biznesmeny i gangsterzy.\n— Jeden pies — Marek wzruszył ramionami — ale co nam mogą zrobić?\n— Gówno nam zrobią — Witek zgniótł pustą puszkę — Jankesi nam pomogą jak by co.\n— Ja tam bym nie liczył. Na nikogo — filozoficznie powiedział Rysiek — Nikt nam kurwa nigdy nie pomógł…\nZ tym nie było jak dyskutować. Dopili piwo.\n— Hej! — usłyszał tylko. Nie obejrzał się. Padł strzał.\n„Groźny” przesadził barykadę ze starych płyt chodnikowych, resztek czerwonego Clio i jeszcze czegoś, czego nie potrafił zidentyfikować. „Inka” jęknęła, kiedy jej noga boleśnie uderzyła o przeszkodę. Chłopak skulił się za zasłoną. Głosy i tupot stóp świadczyły, że przeciwnicy nie zamierzają zostawić tej sprawy samej sobie. Padło kilka przekleństw w dwóch językach, a następnie odezwały się karabiny szturmowe. Co gorsza, uciekinierzy usłyszeli dźwięk przeładowania 50-siątki w transporterze.\n— Arrêt — padło gdzieś zza barykady — Arrête parce que je tire!\nPierdol się żabojadzie pomyślał. Strzelił dwa razy. Nie trafił, ale nawet nie zamierzał. Pociągnął dziewczynę w stronę najbliższej bramy. Żołnierze na chwilę zwolnili. Odezwał się transporter. Tynk ze ściany boleśnie uderzył go w ramię. Kule rozerwały resztki starych drzwi, zabębniły o bruk. Ukryci w załomie bramy mogli się tylko mocniej skulić. Przed nimi było gruzowisko. Utknęli. Silnik transportera było coraz głośniejszy.\nMecz od początku układał się dobrze. Nasi prowadzili jeden do zera już po kwadransie. Niemcy najwyraźniej nie docenili przeciwnika. Teraz bezskutecznie biegali za polskimi zawodnikami, próbując przejąć piłkę. Tłumy na trybunach wyły z zachwytu, gdy piłkarze w biało czerwonych strojach raz po raz wychodzili do pozycji strzeleckich. Bramkarz zza Odry miał pełne ręce (dosłownie) roboty.\nSędzia zagwizdał na przerwę. Owacja na stojąco żegnała schodzących z boiska.\n— Idę po hot-doga — Marek podniósł się z krzesełka — chce ktoś?\nPozostali byli tak pochłonięci rozmową o sytuacji na boisku, że nawet na niego nie spojrzeli. Wzruszył ramionami i zaczął się przepychać w kierunku punktów gastronomicznych. Kolejka oczywiście była długa, ale sprzedawcy dwoili się i troili, żeby jak najszybciej obsłużyć miłośników futbolu. Przerwa w meczu nie potrwa wiecznie.\nMarek stanął spokojnie na końcu ogonka. Z ciekawością rozglądał się w tłumie. Rodziny z dziećmi, wydekoltowane dziewczyny, ojcowie z brzuszkiem. Przekrój społeczny totalny. Nagle, jego wzrok przyciągnął niemiecki policjant stojący na uboczu, w podcieniach wysoko sklepionych okien. Rozglądał się nerwowo i szwargotał coś szeptem do krótkofalówki. Marek przyjrzał się uważniej. Gliniarz miał na głowie hełm, ale nie miał tarczy, typowej dla jednostek prewencji. Pałki też nie zauważył, natomiast wyraźnie widział pistolet maszynowy dyndający na pasku. Co do kurwy nędzy? Po chwili, do dziwnego stróża prawa podszedł drugi. Ten także był w charakterystycznym uniformie, ale brakowało mu typowych dla jednostki atrybutów. Zdjął hełm, coś powiedział do kolegi. Tamten wyprostował się służbiście, ręka sama uniosła się w geście salutu. Szybko ją cofnął wyraźnie speszony. Ten drugi coś mu jeszcze powiedział i szybko odszedł. Marek gapił się na niego tak intensywnie, że nie zauważył nawet, kiedy wypadł z kolejki. Ale odechciało mu się jeść.\n— Chłopaki! — biegiem wrócił na swoje miejsce na trybunie — Z tymi Niemcami coś jest nie teges!\n— No w dupę dostają — zaśmiał się Witek — Nic dziwnego!\n— Ja nie o tych Niemcach — Marek machnął za siebie ręką — O tamtych!\nSpojrzeli najpierw na niego, potem na kierunek, który wskazywał. Potem znowu na niego.\n— A z tobą wszystko ok? — Seba przyglądał się mu uważnie — Pies jak pies, tyle, że niemiecki.\n— Owczarek — zaśmiał się Rysiek wywołując ogólną radość.\n— Kurwa! Panowie! — Marek się nie śmiał — To nie są zwykłe psy!\n— Bo co? Bo po niemiecku szczekają?\n— Bo kurwa mają ostrą broń zamiast pałek! Bo zachowują się jak wojsko, a nie gliny! Tak w skrócie!\nZamilkli. Uważnie przyjrzeli się widocznemu stąd Niemcowi w czarnym mundurze.\n— Fakt — Witek podrapał się w głowę — dziwny jakiś.\n— Dobra chłopaki — Seba odwrócił się w kierunku murawy — Druga połowa się zaczyna. A te hot-dogi przyniosłeś?\n— Déposez votre arme! — żołnierz w plamiastym mundurze celował do niego z odległości dwóch metrów — Allongez-vous sur le sol!\nMarek nie miał ochoty go słuchać. Wyszedł wolno z bramy. Rewolwer trzymał daleko od ciała. Dziewczyna szła za nim, kryjąc się za jego plecami. Zatrzymali się.\n— Erschieß sie — rzucił spokojnie Niemiec spluwając.\nFrancuz spojrzał niepewnie w kierunku transportera. Z lufy karabinu maszynowego unosił się dym. Marek kontem oka dostrzegł ruch z lewej strony za plecami żołnierzy. I wtedy wypadki potoczyły się błyskawicznie.\nKiedy Marek był mały, sporo w domu mówiło się o upadku komuny, o Solidarności i stanie wojennym. Nie mógł tego pamiętać. Urodził się już po. I tak naprawdę miał to w dupie. Opowieści rodziców czy dziadka były dla niego jedynie bajkami z przeszłości. Ale słuchał i coś mu w głowie zostało.\nKtóregoś dnia, miał może ze dwanaście lat, po meczu jak zawsze doszło do zadymy. Policja spacyfikowała dość sprawnie towarzystwo. Starsi kumple wciągnęli go w bramę, zasłonili. Stał tam za nimi zerkając pomiędzy ich plecami na zwarte kordony z tarczami i pałami.\n— ZOMO! — ktoś krzyczał.\n— Gestapo! — dopowiadał inny.\nMarek nie znał znaczenia tych słów. Ale tak jak opowieści w domu, utkwiły mu w pamięci. Po jakimś czasie zapytało nie dziadka. Dziadek był jedyną osoba w domu, z którą Marek miał dobry kontakt. Zawsze mógł z nim pogadać, dziadek zawsze miał dla niego czas. Starszy pan spędzał całe dnie na składaniu z zapałek przedziwnych konstrukcji. Jego pokój wypełniały budowle i pojazdy zbudowane z małych patyczków. Kiedy Marek wchodził do jego pokoju, zawsze czuł zapach drewna, kleju modelarskiego i fajkowego tytoniu.\n— Byłem mniej więcej w twoim wieku — dziadek nie odrywając się od kolejnego modelu zaczął opowiadać — Poszedłem po wodę. Na Złotej mieszkaliśmy. Dziś tam Pałac Kultury stoi. Niemiecki patrol postanowił się zabawić. Złapali jakąś dziewczynkę. Mogła mieć z piętnaście lat. Popychali ją do siebie jak piłkę. Ona krzyczała i płakała. Bała się. Tamci się śmiali i wyraźnie mieli ochotę na coś więcej. Wtedy z bramy wyskoczył Włodek Lewandowski. Taki nasz sąsiad. Fajny chłopak był, jak to się wtedy mówiło — morowy. Zawsze uśmiechnięty, chętnie innym pomagał, ale jak ktoś go wkurzył, to potrafił w gębę lać jak się patrzy. No i on do tych Niemców. I nie to, że coś im tłumaczył. On od razu doskoczył i w mordę. Jeden padł, reszta stanęła jak wryta. Włodek tą dziewczynę za rękę i do bramy. A tamci za automaty. I wtedy doskoczyło jeszcze trzech. Nie wiem skąd się właściwie wzięli ani kim byli. Nie znałem ich. Potem dopiero wyszło, że młody Lewandowski był w organizacji i to jego koledzy z oddziału byli. Ale to potem. Stłukli tych Szkopów na kwaśne jabłko. Broń im zabrali, jakieś papiery i znikli w bramach. Dwie godziny nie minęły, jak na naszą ulicę wjechały auta. Dwie czarne cytryny i ciężarówka. Wysypali się żołnierze, obstawili wszystko. Z osobówek wysiedli oficerowie i dwóch po cywilu. W garniturach i płaszczach. Wojsko wywlekło rodzinę Włodka na ulicę. Bili ich i popychali. Stary Lewandowski coś chciał tłumaczyć, ale dostał w gębę od tego cywila. Oficer kazał przeszukać całą kamienicę. Wyrzucili ludzi na zewnątrz. Nic nie znaleźli, ale bałaganu narobili strasznego. I wtedy ten cywil po prostu wyciągnął pistolet i zastrzelił matkę Włodka. Ot tak. Jakby papierosa zapalał. Ojca skopali i wywieźli na Pawiak. Nie wrócił. Potem mama mi mówiła, że oni z Gestapo byli.\n— A co z tym Włodkiem? — tym razem Marek chłonął całym sobą opowieść dziadka.\n— W powstaniu zginął. Tak jak i ci jego koledzy. Pamiętam, jak drugiego czy trzeciego dnia przyszli na ulicę. Cali szczęśliwi, obwieszeni bronią w jakiś takich śmiesznie dobranych mundurach. Wodę im przyniosłem. Też się głupi rwałem, ale ojciec mi lanie spuścił i na tym się skończyło. A oni poszli. Więcej ich nie widziałem. Po wszystkim, jak już w lutym wróciliśmy do tych gruzów, to inni mówili, że ich gdzieś na Starówce przysypało. Cały oddział.\nMarek milczał. Słyszał już wcześniej o wojnie i powstaniu, ale jakoś nigdy go to nie interesowało. To były tylko fakty do wykucia na historię. Teraz trochę inaczej na to spojrzał.\n— A po co właściwie to wszystko było? — zapytał bardziej siebie niż dziadka.\nStarszy pan wzruszył ramionami, ale odwrócił się do wnuka.\n— Teraz to już nie wiem — powiedział poważnie — ale wtedy, jak to się działo, było ważne. Po prostu tak było trzeba.\nKiedy rozległ się ostatni gwizdek, stadion oszalał. Ludzie wiwatowali, śpiewali hymn, rzucali wyzwiskami. Wszystko na raz. Trzy do jednego dla Polski. Dawno się coś takiego nie zdarzyło.\nMarek, mimo zdenerwowania sytuacją podczas przerwy nie mógł nie poddać się ogólnej euforii. Z dzikim wrzaskiem opuszczali stadion. Zapowiadała się bardzo długa noc.\n— Gdzie pijemy?\n— Nad Wisłą — odparli zgodnie.\nWysypali się na rondo Waszyngtona. Biało czerwony tłum niósł ich w kierunku plaży. Zapadał zmierzch. Miasto zaczynało żyć swoim drugim życiem. Latarnie nabrały blasku, okna rozświetlały się najpierw pojedynczo, potem grupami. Piwo i szampan lały się strumieniami. Za rzeką widać było światła centrum. Był piękny i szczęśliwy wieczór.\nDotarli nad wodę. I tu ludzi było pełno. Pojawiły się ogniska, grille. Polska zaczynała świętować. I tylko policji nie było. Ale nikt nie zwrócił na to uwagi.\nZza winkla z lewej sypnęło serią. Potem drugą. Francuzi i Niemiec odskoczyli za transporter. Jeden nie zdążył. W kierunku pojazdu poleciały granaty. Kilka eksplozji rozdarło chwilową ciszę. Jednak karabin w wieżyczce ożył. Plunął w kierunku jeszcze niewidocznych przeciwników. Marek przywarł do ziemi, zaczął na czworakach przemieszczać się do bramy z której wyszedł. Dwa metry od niego leżał żołnierz w hełmie i kamizelce. Na ramieniu pyszniły się flagi Francji i Unii Europejskiej. Był ewidentnie martwy. Ale w ręku nadal ściskał rękojeść karabinu. „Groźny” rozejrzał się ostrożnie. Przeciwnicy zajęci byli strzelaniem w bliżej niesprecyzowanym kierunku. Ale był to na szczęście inny kierunek niż ten, w którym on się znajdował. W wylocie ulicy mignęła na chwilę głowa w czapce z daszkiem. Poleciał kolejny granat. Marek jednym susem dopadł leżącego, wyrwał broń i posłał serię do kryjących się za transporterem. Kule odbiły się od pancerza dobre pół metra od celu. Zaklął. Na szczęście żołnierze, skupieni na nagłym natarciu, nawet tego nie zauważyli. Nagle kule zaświstały mu nad głową. Przypadł do ziemi. W uliczce zamajaczyły jakieś postacie walące jak wściekłe z rosyjskich kałaszy. Pod ich osłoną, dwie sylwetki sprawnie dopadły do ostrzelanego pojazdu. Człowiek w ciemno zielonym kamuflażu z nożem w ręku wpadł pomiędzy obrońców. Drugi wskoczył na pancerz z ładunkiem. Marek odskoczył gwałtownie. Domyślił się, co się zdarzy. Ładunek wylądował w środku transportera. Huk nawet nie był duży. Grube ściany pancerza wystarczająco go stłumiły. To, co działo się w środku, było jednak poza jego wyobraźnią. Domyślał się jedynie, że tam musiała być marmolada.\nStrzały umilkły tak gwałtownie jak się rozpoczęły. Dziesięciu, wyraźnie z siebie zadowolonych facetów w mundurach zaroiło się wokół wraku. Mimo braku dystynkcji i jakichkolwiek odznak widać było od razu, kto tu dowodzi. Starszy facet z sumiastym wąsem odcinał się od grupy młodych ludzi. Na widok Marka uśmiechnął się szeroko.\n— Pryvitannie tavaryš! — zagrzmiał tubalnie wyciągając rękę — ja spadziajusia, što nie zanadta pozna!\nOsoba, do której dzwonisz jest poza zasięgiem. Jak kurwa poza zasięgiem — pomyślał, w linii prostej z półtora kilometra. Odbierz mamo. Nic z tego. Telefon milczał. Rozejrzał się bezradnie. Wśród rozbawionych ludzi dostrzegł kilka osób też ze zdziwieniem wpatrujących się w komórki. Pewnie jakaś grubsza awaria.\n— Daj telefon — poprosił Witka — mój padł.\n— Mamusi się musisz zameldować? — zadrwił kumpel — Masz, dzwoń.\nAle i tu było to samo. Telefon milczał.\n— Co do… — Marek wpatrywał się bezradnie w ekran.\n— Co jest? — Seba przyniósł skądś kolejne piwa. Podał Markowi puszkę.\n— Właśnie nie wiem. Spróbuj gdzieś zadzwonić.\n— O tej porze nie mam dokąd. Starzy śpią.\n— Do mnie spróbuj.\nSeba pokręcił głową z niedowierzaniem, ale wyciągnął telefon. Zdziwienie dość szybko zagościło na jego twarzy.\n— Jak poza zasięgiem? — spojrzał na przyjaciela.\nCoraz więcej osób wokół nich miało ten sam problem. Nikt nie mógł się z nikim połączyć.\n— Pewnie wszyscy po meczu dzwonią i przekaźniki są przeciążone — powiedział ze znawstwem w głosie Witek — Tak bywa.\n— Ta, jasne — Marek otworzył browar. Pociągnął długi łyk.\nI wtedy zgasły światła.\n„Długi” siedział na betonowej podłodze. Kurz po ostrzale boleśnie wbijał się w oczy. Narciarskie gogle, które znalazł kilka dni temu były tak pomazane, że prawie nic w nich nie widział. Dlatego je zdjął. Teraz sam stwierdził, że to był błąd.\nPiwnica była spora. Jak to w kamienicy. Mimo to, ciężko się było ruszyć. Na karimatach, polówkach, noszach, wszędzie wokół leżeli ludzie. I jęczeli. Dziewczyny z czerwonym krzyżem na ramionach uwijały się pomiędzy tym całym bałaganem, ale nawet one nie dawały już sobie rady. Rannych było za dużo. Kilku lekarzy pochylało się nad leżącymi. Coś im wstrzykiwali, coś podawali. „Długi” starał się nie patrzyć. Czekał.\nKiedy dotarł tu przed godziną, był względny spokój. Niebo było błękitne, wiał lekki wietrzyk, nawet odległe strzały nie były tak przerażające. Po kwadransie to się zmieniło. Nagle usłyszał pojedynczy huk, ale zanim zdążył upaść, nie wiadomo skąd nadleciały pociski artyleryjskie. To było tak zwane „oczyszczanie kwartału”. Ktoś, prawdopodobnie któryś z holenderskich oficerów wymyślił, że nie ma sensu wysyłać piechoty w gruzy. Wystarczy rozpieprzyć wszystko artylerią i atakami rakietowymi. Proste i skuteczne. Tyle, że Mokotów to nie Damaszek. Tu piwnice były mocniejsze i głębsze. Walki przeniosły się do podziemi. Powstańcy przebijali korytarze, przemieszczali się stworzonymi tunelami, wyskakiwali w najmniej spodziewanym dla przeciwnika miejscu. Krótki ostrzał i do dziury. Taka taktyka.\nChłopak przeciągnął się aż zatrzeszczała stara amerykańska kurtka. Naciągnął na oczy brudną jak nieszczęście wełnianą czapeczkę z symbolem Legii i postanowił się mimo wszystko zdrzemnąć. Nie było mu dane.\nSpojrzał na stojącą przed nim filigranową blondynkę\n— Tak pani major?\n— Idziemy — odwróciła się i ruszyła przed siebie omijając zgrabnie rannych. Mimo, że miała na sobie stary polski kamuflaż, który beznadziejnie deformował jej figurę, widać było, że jej krok stworzony był do chodzenia raczej w szpilkach, niż ciężkich „desantach”.\nWitek wstał niechętnie. Od trzech dni był w ciągłym ruchu i każda chwila odpoczynku była dla niego cenna. Chrupnęło mu coś w nodze, ale zignorował to.\nMinęli salę chorych, następnie prowizoryczną kuchnię pełną węglowych grillów, na których skwierczały hamburgery z mięsa, którego pochodzenia raczej nie należało się domyślać, aż doszli do niewielkiego pokoju. Pani major kazała mu poczekać, sama zniknęła za zasłoną z wojskowego koca.\n— Wejdźcie kapralu — usłyszał po chwili.\nW środku były trzy osoby. Blond major, dziewczyna o ciemnej karnacji z trzema gwiazdkami na amerykańskiej patrolówce oraz dowódca odcinka. Okularnik o aparycji księgowego.\n— Panie pułkowniku! — Witek zasalutował do wełnianej czapeczki — kapral „Długi, trzeci pluton…\n— Spocznij kapralu — przewał mu tamten bezceremonialnie — Usiądźmy.\nZajęli miejsca przy rozchybotanym stole, z którego wystawały charakterystyczne ikeowskie imbusowe wkręty. Na blacie rozłożone były mapy i gazety. Głównie angielskie i amerykańskie. Witek przysiadł niezdarnie na niewielkim stołeczku pochodzącym najprawdopodobniej z któregoś z dzielnicowych przedszkoli.\n— Kiedy przeszliście przez most kapralu? — pułkownik od razu przeszedł do rzeczy.\n— Nie przeszedłem przez most panie pułkowniku. Rzekę przekroczyłem za Świdrem, po mieliźnie.\n— Jak dużo czasu to zajęło? — drążył dowódca.\n— Jestem w drodze od czterech dni.\nPułkownik wymienił znaczące spojrzenie z panią major. Ewidentnie nie spodobała mu się odpowiedź „Długiego”. Westchnął.\n— Kapralu, to jest kapitan „Krysia” — wskazał na dziewczynę w czapce — Chcę, żebyście przeprowadzili ją na praską stronę.\nWitek przyjrzał się wskazanej. Mogła mieć z dwadzieścia pięć lat, ale wyglądała na mniej. Ciemny kolor skóry oraz rysy twarzy mogły być wskazówką co do pochodzenia choć jednego z rodziców. Cywilne, proste spodnie i wojskowa kurtka, w odróżnieniu od pani major, tylko podkreślały jej figurę. Uśmiechała się lekko.\n— Dokąd mam zaprowadzić panią kapitan?\n— Dowiecie się w swoim czasie kapralu — wtrąciła blondynka — pani kapitan ma swoje rozkazy.\nSkinął głową. Od początku walk był przewodnikiem. Znał miasto jak własna kieszeń, a teraz, wśród gruzów uczył się go na nowo. Uczył się szybko.\n— Wyruszycie po zmierzchu — pułkownik wstał — tymczasem możecie odejść.\nW pierwszej chwili zaległa cisza. Nie trwała długo. Ludzie wpadli w panikę. Gdyby nie rozpalone na plaży ogniska, nie widać by było absolutnie nic. Słyszeli tylko wycie klaksonów i huk zderzających się aut. Gdzieś nad nimi przeleciała formacja śmigłowców.\n— Spadamy stąd — Marek złapał Witka za ramię — Bierz Sebe i spieprzamy.\n— Co się kurwa dzieje?! — Witek z niedowierzaniem patrzył w miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą widać było Pałac Kultury — najpierw telefony, teraz to…\nWydostanie się z plaży nie było tak łatwe, jak by się wydawało. Ludzie w ciemności tratowali się nawzajem, przepychali, klęli na czym świat stoi. Ktoś płakał, ktoś inny śmiał się jak opętany. Dantejskie sceny trwały dłuższy czas. Marek odciągnął kolegów bliżej brzegu. Postanowił przeczekać to piekło. Telefon nadal milczał.\n— I co teraz? — Seba próbował przebić wzrokiem ciemność — widzicie coś?\nPokręcili głowami. Ledwo widzieli się nawzajem.\n— Jakaś globalna awaria — Witek nerwowo szukał papierosów — ale żeby tak wszystko na raz?\n— To nie jest zwykła awaria — odparł Marek — Nie ma chuja.\n— To co? Hakerzy? — Seba wziął papierosa od Witka. Obu drżały ręce.\nGdzieś niedaleko zawyła syrena karetki. Szybko dołączyła do niej druga i kolejna. Z różnych stron rozlegały się sygnały policji i straży pożarnych. Panika i ciemność robiły swoje.\n— Przebijamy się brzegiem — usłyszeli Witka — wyjdziemy przy Łazienkowskim.\nBez słowa ruszyli przed siebie. Trzymali się blisko, ale i tak, w miarę jak oddalali się od Poniatoszczaka, tracili się nawzajem z oczu. Było coraz ciemniej. I coraz ciszej. Z dala od tras komunikacyjnych, słyszeli jedynie własne oddechy.\nGdy miasto zgasło, na niebie pojawiły się gwiazdy. Odbijały się od tafli rzeki. Dzięki temu, mieli jako taką orientacje. I wtedy usłyszeli głosy. Początkowo nie zwrócili na nie uwagi. To były pojedyncze szepty, urywki słów. Jednak im byli bliżej, tym stawały się one wyraźniejsze. W ciemności zamajaczyło kilka postaci.\n— Um wie viel Uhr wird die zweite Gruppe ankommen? — zabrzmiało tak blisko, że odruchowo padli na ziemię. Przywarli do mokrego piasku, znieruchomieli.\n— In einer Stunde — padła odpowiedź gdzieś z prawej — Wir müssen uns vorbereiten.\nMarek pokazał na migi, żeby się wycofali. Najwolniej jak się dało, odpełzli w kierunku pobliskich zarośli.\n— Niemcy? — Seba wypowiedział to słowo prawie bezgłośnie — Co oni tu robią?\n— Czekają na kogoś — Witek znał trochę niemiecki — Ktoś ma tu przyjść za godzinę.\n— Może też się zgubili — tak jak reszta? — zasugerował Seba — Może oni też z meczu…\n— Nie wydaje mi się — Marek wpatrywał się w cienie postaci wyraźnie krzątających się nad brzegiem — Coś kombinują.\nPrzez chwilę siedzieli w milczeniu, zastygli wśród rzadkich krzaków. Postacie nad brzegiem pracowały szybko. Coś montowali, ale robili to na tyle sprawnie, że praktycznie nic nie było słychać. Od czasu do czasu padały jedynie pojedyncze słowa czy komentarze.\n— Muszą mieć noktowizory — stwierdził Marek — niemożliwe, żeby tak w ciemności…\n— Czyli to raczej nie kibice — Seba pokiwał głową — Kurwa…\n— Może policja? — Witek miętosił w dłoni niezapalonego papierosa — Może kogoś szukają?\n— Jasne — żachnął się cicho Marek — Niemiecka policja po ciemku szuka kogoś nad Wisłą. Pamiętacie tego gliniarza z przerwy meczu? Mówiłem, że wyglądał podejrzanie.\n— Ale, że co? Jakaś jednostka specjalna?\n— Raczej wojsko. Trochę za wypasiony sprzęt jak na zwykłą psiarnie.\n— A co oni by tu mieli robić?\n— Poczekajmy. Zobaczymy na kogo oni czekają — powiedział Marek starając się, aby wypadło to naturalnie. Głos mu drżał.\nBiałorusini byli z siebie wyraźnie zadowoleni. „Groźny” mniej. Żołnierze otoczyli ich, uśmiechali się, częstowali papierosami. Marek zapalił, ale przyglądał się im z rezerwą. Już od jakiegoś czasu chodziły plotki, że do Warszawy przerzucani są potajemnie wojskowi zza wschodniej granicy, że mają wesprzeć Podziemie. Niektórzy w to nie wierzyli, inni, ci co wierzyli, byli nieufni. Marek osobiście zdania nie miał. Ci tutaj ewidentnie uratowali mu życie, ale co dalej? „Inka” też patrzyła spode łba. Stała tuż obok nie odzywając się. Chłopak pociągnął łyk z podanej manierki. Zakrztusił się. Woda? Spodziewał się czego innego. Tamci zaczęli się śmiać, poklepywali po ramieniu.\n— Dzie vaš filijal? — zapytał z uśmiechem dowódca — Vy tut adzin?\n— Sami — „Groźny” oddał manierkę — Nie wiem gdzie reszta. Rozbili nas.\nTamten pokiwał smutno głową. Pozostali też przestali się uśmiechać.\n— Vy viedajecie horad? Vy pavodzić?\n— Dużo was jest? — Białorusin pokazał oddział, uśmiechnął się — Jasne. Zejdźmy z ulicy.\nWeszli w gruzy. Marek poprowadził w kierunku Zoo. Tam, przynajmniej ostatnio, było względnie bezpiecznie. Unia wyparła powstańców znad Wisły, walki przeniosły się w głąb dzielnicy, ale teren dawnego zoologu był opuszczony. Czasem chodzili tam upolować coś do jedzenia, to wszystko.\n„Groźny” myślał intensywnie. Nie ufał żołnierzom. Plotki głosiły, że Białoruś nie mogła oficjalnie poprzeć Polaków w ich walce, ale ich rząd przerzucał przez granicę swoich ludzi, uzbrojonych po zęby i wyszkolonych, tyle, że bez żadnych oznak narodowych czy też dystynkcji. Wiedział, czym takie akcje się kończyły wcześniej. Pamiętał podobne działania Rosjan. A ci to w końcu prawie Rosjanie… Gdzie iść? Szukać swoich? Z jednej strony był zadowolony, że nie idą sami, że mają wsparcie dziesięciu karabinów, ale z drugiej…? Liczył, że spotkają jakiś większy oddział Podziemia, że przekaże „gości” dowódcy i będzie miał z głowy. W końcu nie jego problem…\nPrzed nimi majaczył kanion Targowej. Musieli się tamtędy przedostać. Do parku i dalej. Jednak o tej porze, w dzień, przejście przez arterię było samobójstwem. Okolice Wileńskiego były pod kontrolą przeciwnika. Samą ulicą chodziły silne patrole, przetaczały się czołgi i transportery. Najchętniej poczekałby na noc. Po zmroku szanse były zdecydowanie większe. Ale do zachodu słońca było jeszcze daleko, a oni byli coraz bliżej wrogiego terytorium. I byli widoczni. Skręcił do rozbitej bramy. Weszli za nim. Podwórko kamienicy było względnie puste. Trochę pyłu i tynku, połamany wózek dziecięcy. Zajęli jedną z klatek schodowych. Białorusini rozsiedli się wygodnie. Zapalili. Bez słowa. Marek musiał przyznać, że zachowywali się mimo wszystko profesjonalnie. Nawet dym wydmuchiwali tak, żeby nie było go za bardzo widać. Wszedł na półpiętro, przez wyłamane okno wyjrzał w kierunku Targowej. Dworzec Wileński miał po prawej. Naprzeciwko ruiny spalonej kamienicy. Ulicę było widać jak na dłoni. A na niej czołg.\nSzli przez Mokotów. Puławska była pod ogniem, przekradali się bocznymi uliczkami. Witek znał tu każdy kamień, ale mimo to musiał bardzo uważać. Wojska Unionistów przewalały się tędy dość często, znacząco zmieniając krajobraz gąsienicami czołgów i transporterów.\nWychylił się zza rogu nadpalonej kamienicy. Jakieś pięćdziesiąt metrów przed nimi majaczyło ognisko.\n— Pani chwilę poczeka pani kapitan — rzucił nie odwracając się — Sprawdzę przejście.\nPoczuł jej dłoń na ramieniu.\n— „Krysia”. I bez stopni — szepnęła.\nSkinął głową. Wolno ruszył wzdłuż muru posuwając się w kierunku ognia. Jedyną osłoną był betonowy kosz na śmieci, stojący mniej więcej w połowie drogi. Na szczęście było ciemno…\nPrzy ognisku stało trzech ludzi. Za dobrze uzbrojonych jak na powstańców. Rozmawiali szeptem. „Długi” wyjrzał zza osłony, podpełzł bliżej. Żołnierze blokowali najszybsze przejście. Żeby ich ominąć, musieli by iść piwnicami, a to, mimo że bezpieczniejsza, zdecydowanie dłuższa droga.\nBył już niecałe dwadzieścia metrów od nich. Wyraźnie widział kamizelki i kamuflażowe mundury. Chyba Holendrzy — pomyślał. Choć w tym świetle i z takiej odległości nie widział dokładnie flag na rękawach kurtek. Niestety, tak jak się spodziewał, tych trzech to była czujka. Dalej majaczyło jeszcze kilka postaci.\n— Idziemy inną drogą — powiedział do „Krysi” po powrocie — Za dużo ich tu.\nSkinęła tylko głową. Doceniał to. Wolno ruszyli w kierunku jednej z kamienic. Wyrwana z framugi brama leżała w środku. Oddalili się na tyle, że mogli się wyprostować. Weszli na podwórko.\n— Kto idzie? — syknęło z ciemności — Łapy w górę!\nPolecenie poparte było dźwiękiem przeładowywanego pistoletu. Zatem raczej nie było możliwości negocjowania odpowiedzi.\n— Swoi — Witek podniósł ręce — Śródmieście.\nZ mroku wysunęła się twarz. Chłopak mógł mieć z osiemnaście lat. Na głowie miał czarny beret.\n— A co was kolego na nasz piękny Mokotów przywiało? — zapytał wesoło — I to jeszcze z taką piękną dziewczyną!\n— Za Wisłę idziemy — „Długi” opuścił ręce, tamten nie protestował — Mam ją przeprowadzić.\n— I co? Utknęliście? — chłopak się uśmiechał — Posterunek na drodze?\nWitek skinął głową.\nChłopak poczęstował ich papierosami. Zapalili w milczeniu.\n— Macie szczęście — po chwili powiedział spotkany — Właśnie zamierzaliśmy się nimi zająć.\n— Wy? — Witek rozejrzał się. W ciemności i tak nikogo nie dostrzegł.\n— A racja! — chłopak się zreflektował — Się przecież nie przedstawiłem!\nPodskoczył do „Krysi”, złapał ja za rękę.\n— Pani pozwoli. Kapral podchorąży „Mokry”. Strzelec pokładowy z pierwszego szwadronu samochodów pancernych.\n— Kapral „Długi”, a to panna „Krysia”. Tyle na razie musi wystarczyć — odparł niepytany Witek.\n„Mokry” nie przejął się tym zbytnio, uścisnął serdecznie jego dłoń.\n— To gdzie ten wasz szwadron panie podchorąży?\n— Nasz wóz stoi za rogiem — w głosie chłopaka wyczuwało się dumę — Za pół godziny zrobimy wam przejście.\n— Byłoby miło — „Długi” kiwnął głową — Poznasz nas z resztą załogi?\n— Jasne — chłopak aż podskoczył — Chodźcie za mną, tylko uwaga pod nogi, sporo gruzu.\nPrzeszli wąskim wyłomem na tyły kamienicy. Tam słychać było głosy jeszcze dwóch ludzi.\n— Chłopaki, gości mamy — rzucił beztrosko „Mokry” — ze Śródmieścia — dodał z przekąsem.\nDwóch młodych ludzi podeszło bliżej. Wszyscy trzej w czarnych beretach i starych amerykańskich kombinezonach. Przywitali się serdecznie.\n— Rozumiem, że nad Wisłę się państwo wybierają, a czarne charaktery stoją na drodze? — zapytał jeden z szerokim uśmiechem?\n— Coś w ten deseń — odparł Witek — Ale słyszałem, że możecie pomóc.\n— Możemy?! — drugi pancerniak aż się obruszył — Oczywiście, że pomożemy! Trzecią noc się na tych skurwysynów szykujemy. Czas najwyższy ich stąd pogonić!\n— Trzecią noc? — spytała „Krysia” — Jak to?\n— Trzeba było paliwo zebrać — wyjaśnił „Mokry” — Ale już wszystko mamy. I wachę i ammo.\n— A sprzęt gdzie? — „Długi” rozejrzał się dookoła.\n— A tu zaraz — pociągnęli ich za rękaw — Szykujcie się, bo zaraz ruszamy.\nPodeszli bliżej. Przed nimi stał Volkswagen Transporter. To znaczy kiedyś nim był. Obecnie przypominał pojazd z filmu post-apokaliptycznego. Na większości powierzchni karoserii przyczepione miał kamizelki kuloodporne, fragmenty innych pojazdów, jakieś drzwi od samochodów osobowych i tym podobne. W wieżyczce zrobionej ze starej wanny umieszczono potężny karabin maszynowy. Drugi znajdował się w otworze za zaspawanymi drzwiami bocznymi. Gumowe fartuchy chroniły koła a blachy (prawdopodobnie ze starych śmietników) osłaniały przednią szybę. Nad otworem widokowym dla kierowcy, była trupia czaszka namalowana białym sprejem, oraz nazwa tego dziwnego pojazdu: WPIERDOL.\nNie musieli długo czekać. Plusk wioseł w tej najczarniejszej z nocy był wyraźny. Do brzegu dobijały kolejne pontony. Marek doliczył się dziesięciu. Umundurowane postacie prawie bezszelestnie schodziły na brzeg.\n— Spadajmy — Seba ścisnął Marka za rękę.\n— Leż — syknął tamten — Zdradzisz gdzie jesteśmy.\nPrzywarli mocniej do ziemi. Krzaki były gęste, ale przy tej ilości ludzi prędzej czy później musieli wpaść. Marek był tego pewny.\nCzęść z przybyłych błyskawicznie przeskoczyła przez plażę i zniknęła w zaroślach. Na szczęście przemieszczali się prostopadle do rzeki omijając ich miejsce ukrycia. Pozostali kończyli montować jakąś aparaturę. Ostatecznie nad wodą zostało ich pięciu.\n— Bereit — padło szeptem.\nJeden z Niemców kiwnął głową. Nacisnął coś na dotykowym ekranie wmontowanym w urządzenie. Po kilku sekundach niebo eksplodowało. Mimo odległości kilku kilometrów, blask odsłonił każdy szczegół nadrzecznego krajobrazu. Potężna eksplozja po ich lewej stronie rozdarła ciszę. W oddali widać było ogień i walące się jak spalone zapałki kominy.\n— Siekierki — jęknął Witek.\nNie zdążyli nic dodać. Druga eksplozja gdzieś na zachodzie wkomponowała się w pierwszą. Tym razem nie widać było co zostało zniszczone.\n— Spierdalamy — rzucił Marek — Ale już!\nCzołg na szczęście stał samotnie. Jednak i tak stanowił przeszkodę nie do ominięcia. „Groźny” wpatrywał się w niego ukryty za parapetem i poważnie się zastanawiał, czy nie zmienić kierunku marszu. Obawiał się jednak, że po tej stronie Targowej nie znajdzie już żadnych polskich oddziałów. Powstańcy zostali wyparci. Jeśli ktoś gdzieś jeszcze walczył na Pradze, to raczej był w okolicy gdzie Unioniści się nie zapuszczali. Czyli na wschód stąd. Mógł też zawrócić. Wiedział, że przynajmniej jeszcze trzy dni temu, zwycięskie potyczki trwały na Gocławiu. Ale co dzieje się tam teraz, tego nie wiedział. Łączności nie było żadnej, a strzały z tego kierunku umilkły. A zatem Zoo. I dalej. Byle przeskoczyć do Parku. Potem jakoś pójdzie. Tylko ten cholerny czołg.\n— Wodę ci przyniosłam — „Inka” wyrwała go z ponurych rozmyślań. Podziękował skinieniem głowy. Usiadła koło niego, podciągnęła nogi pod brodę. Wyglądała na bardzo zmęczoną.\n— Trzymasz się? — lekko skinęła głową. Poklepał ją po ramieniu — Damy radę mała. Tam już nasi. Przeskoczymy przez ulicę i…\nSpojrzała na niego smutno. Nawet uśmiech, którym próbowała odpowiedzieć był smutny.\n„Groźny” wstał, przeszedł do pokoju w którym był dowódca Białorusinów. Ten siedział na połamanym krześle, studiując plan miasta. Marek zauważył, że plan jest mocno nieaktualny.\n— Pójdziemy tędy — powiedział pokazując drogę — Tam są jeszcze nasze oddziały.\n— Čamu heta nie tak? — zapytał wodząc palcem w kierunku zachodnim -Tam ža vorah?\n— Tak. Tamtędy nie przejdziemy. Musielibyśmy mieć kompanię czołgów.\n— Ak što mnohija z ich? — zasępił się dowódca.\n— Niestety. Najlepszą drogą jest ta przez park. Tylko trzeba czołg obejść. Albo zlikwidować…\nBiałorusin uśmiechnął się szeroko. Cichym gwizdem zwołał swoich ludzi. Zaczęli coś szeptać między sobą. Po chwili dwóch wypadło biegiem z pomieszczenia. Marek usłyszał tylko tupot butów na schodach.\n— Nu, ciapier čakać — żołnierz uśmiechnął się i wyciągnął papierosa.\nSilnik zawył. Koła zabuksowały w pyle i gruzie. Kiedy wóz skoczył do przodu, „Długi” nie mógł uwierzyć własnym oczom. To coś, nie dość, że się toczyło, to jeszcze z niezłą prędkością. A dodatkowo, w to Witek by nie uwierzył, gdyby sam nie widział i słyszał — grało. W ciemnej uliczce rozległ się ogłuszający ryk elektrycznych gitar grających metalową wersję Marszu Mokotowa. Ukryci za załomem patrzyli urzeczeni, jak ten pancerny demom zbliżał się do posterunku wroga.\n— Popierdoliło ich — stwierdziła ze znawstwem „Krysia”.\n„Długi” jedynie skinął głową.\nW pierwszym momencie Niemców zatkało. Ewidentnie szczęki im opadły. Jednak po chwili dopadli własnej broni i zaczęli robić z niej użytek. „Wpierdol” był coraz bliżej. Odezwały się jego własne karabiny. Przy drugiej zwrotce Marsza, samochód płynnie wszedł w zakręt tak, aby wroga barykada znalazła się w polu rażenia bocznego karabinu. Posypały się iskry. Kilka kamizelek odpadło z pojazdu, ale w żaden sposób nie powstrzymało go to przed zasypywaniem przeciwników gradem pocisków. Obrońcy posterunku próbowali zorganizować sobie jakąś osłonę. Kryli się za usypanymi płytami chodnikowymi, wypalonymi wrakami aut. Na próżno. Polski wóz z impetem wjeżdżał pomiędzy nich, roztrącał osłony ani na chwilę nie przestając strzelać.\nWitek złapał dziewczynę za rękę.\n— Za mną — syknął — póki są zajęci.\nRuszyli w cieniu ściany budynku przeskakując nad rozbitymi śmietnikami i zwojami kabli. Byli coraz bliżej. Marsz Mokotowa się skończył. Z głośnika, który jak sądził Witek umieszczony był pod wanną chroniącą strzelca — stąd ten ogłuszający huk muzyki, leciał teraz Sabaton. Niemcy zaczęli się wycofywać, ale jeszcze trzech było na nogach i nie zamierzali łatwo sprzedać skóry. Samochód zatańczył prawie w miejscu. Kierowca wykonał ciasny zwrot i nagle wóz był tyłem do przeciwników. „Długi” stanął jak wryty. Gdzieś spod spodu, z miejsca gdzie normalnie powinna być rura wydechowa, błysnął jęzor miotacza ognia. Usłyszał stłumione niemieckie przekleństwa i było po wszystkim. Mieli wolną drogę. Muzyka zamilkła, wanna ze zgrzytem uniosła się o parę centymetrów.\n— Lećcie — usłyszeli głos „Mokrego” — Zaraz ich tu będzie więcej.\n— Dzięki chłopaki! Takiego tańca dawno już nie widziałem!\nSpod pancerza rozległ się śmiech i samochód zniknął w bocznej uliczce. Witek pokręcił głową z niedowierzaniem, a potem pociągnął „Krysię” dalej w noc.


Spódnica ciążowa Tummy granatowa - odzież ciążowa Mamabaja\n» Spódnica ciążowa Tummy granatowa\nSpódnica ciążowa Tummy granatowa\nKod produktu: ML spódnica pr granat\nFantastyczna prążkowana granatowa spódnica ciążowa\nOłówkowy krój, wysoki panel na brzuch - nic nie uciska i nie odkształca się. Świetnej jakości bawełniana dzianina prążkowana zapewni komfort na każdym etapie ciąży. Sprawdzi się w stylizacjach sportowych i eleganckich.\nSódnica skrojona z dużą starannością z wysokiej jakości dzianiny, która posiada certyfikat Oeko-Tex Standard 100. Jest niezwykle elastyczna, możesz ją nosić również po ciąży.\nSpódnica ciążowa Tummy ciemny melanż\nSpódnica ciążowa Tummy butelkowa zieleń


Kod produktu: ME.01.75\nBardzo dobry zamiennik JW-B241BN Black marki Jet World pozwoli otrzymać efekt niebywale intensywnej czerni, trwałego i bardzo wyraźnego tekstu na doskonale czystym papierze, bez irytujących efektów podwójnych liter, czy poszarzałych kartek. Wysokojakościowy zamiennik doskonale sprawdza się podczas przygotowywania dokumentów o dużej objętości, przeznaczonych do przechowywania i archiwizowania. Zapewnia idealny wydruk, który nie blaknie, nie rozmazuje się. Spełni oczekiwania każdego wymagającego użytkownika.\nCzy uważasz, że koszty eksploatowania drukarki są wysokie? Pragniesz zaoszczędzić i jednocześnie otrzymać profesjonalny wydruk? Mamy dla Ciebie doskonałe rozwiązanie - wysokojakościowy zamiennik JW-B241BN Black do drukarek Brother, który pozwoli uzyskać wydruki o wysokich parametrach, doskonale czysty kartkach, wyraźnym tekście bez efektów rozmazania czy blaknięcie tekstu, przy jednoczesnym obniżeniu kosztów eksploatowania urządzeń drukujących. Jak to możliwe? Dzięki wysokiej wydajności kopiowania - sięgającej nawet 2500 stron- obniżasz koszt wydruku jednej strony. Ponadto oszczędzasz już podczas zakupu zamiennika, ponieważ jego cena w zdecydowany sposób konkuruje z bardzo drogimi oryginalnymi tonerami. Dzięki tym walorom bardzo dobry zamiennik doskonale łączy wysoką jakość z niską ceną.\nDzięki specjalnie opracowanej technologii produkcji zamienników Jet World możesz przekonać się, że pozwala on na długoletnie używanie zamienników bez obaw utraty parametrów urządzenia. Wysokojakościowy zamiennik JW-B241BN Black do drukarek Brother pozwala na harmonijną pracę drukarki bez przestoju, zacinania się, niebywale skraca czas drukowanie długich, obszernych dokumentów. Wysokie parametry zamienników pozwalają cieszyć się idealnym wydrukiem zarówno pierwszej, jak i ostatniej strony obszernego dokumentu. W żaden sposób nie zmniejszają jakości wydruku obszernym dokumentów.\nNależy zapamiętać, że bardzo dobry zamiennik JW-B241BN Black jest nowym fabrycznie produktem, wcześniej nieużywanym ani nie regenerowanym, co przyczynia się do harmonijnej pracy urządzenia. Ponadto doskonała technika pakowalnia tonerów pozwala zabezpieczyć zamiennik podczas transportowania i przechowywania. Nie jest on narażony na działanie światła słonecznego czy wilgoci, które mogą obniżyć parametry tonera. Doskonałą jakością wydruków możesz cieszyć się już po zamontowaniu tonera w podajniku urządzenia drukującego. Wypróbuj i przekonaj się, że opłaca się inwestować w dobre produkty.


Krotoszyński Ośrodek Kultury Akademia Gitary: festiwal - Carles Pons i Orlando di Bello\nJesteś tutajKalendarz wydarzeńAkademia Gitary: festiwal - Carles Pons i Orlando di Bello\nBona Fide - Stowarzyszenie Wielkopolan oraz Good Taste Production.\nKrotoszyn już po raz kolejny znalazł się na mapie wielkopolskiego festiwalu Akademia Gitary. W tym roku krotoszyńscy melomani muzyki gitarowej i nie tylko, będą mogli uczestniczyć w dwóch koncertach festiwalu oraz w dwóch seansach filmowych w ramach przeglądu "Z gitarą w tle" - jednego z wydarzeń towarzyszących tegorocznemu festiwalowi, w których powinien uczestniczyć każdy miłośnik 6 strun. Za nami już pierwszy z niesamowitych koncertów oraz pierwsza projekcja filmowa.\nAkademia Gitary: festiwal to coś więcej niż tylko zestaw muzycznych wydarzeń, których latem możemy naliczyć wiele. Każdego lata festiwal dociera z sześcioma strunami do kilkudziesięciu miejsc Wielkopolski, co czyni go jedynym w Europie tej rangi wydarzeniem muzycznym z gitarą na pierwszym planie. Organizatorami Akademii Gitary są Stowarzyszenie Wielkopolan Bona Fide oraz agencja Good Taste Production.\nFestiwal ma swój wymiar społeczny. Organizatorzy rezygnują z pobierania opłat za wstęp na większość koncertów. Zamiast tego, prowadzona jest zbiórka publiczna na rzecz Stowarzyszenia Wielkopolan Bona Fide i Fundacji Niesiemy Nadzieję i wspieramy nieuleczalnie chore dzieci z Wielkopolski.\nZapraszamy w sobotę 9 września do Sali Reprezentacyjnej krotoszyńskiego Ratusza na występ hiszpańsko-argentyńskiego duetu gitarowo-bandoneonowego Carles Pons i Orlando di Bello. Koncert rozpocznie się o godz. 19:00 a wstęp na koncert jest bezpłatny, po okazaniu wejściówki, które można odebrać w kasie Krotoszyńskiego Ośrodka Kultury (ilość miejsc ograniczona).\nCarles Pons jest gitarzystą, który podróżował po całym świecie. Jego mistrzowski warsztat zachwycały publikę od Ameryki do Japonii. Prowadził również klasy mistrzowskie w Peru, Wiedniu i Zatoce Perskiej. Jego sceniczny partner Orlando di Bello był wielokrotnie zapraszany do wspólnych występów przez Amelitę Baltar i Marie Garay. Nazywany jest mistrzem bandoneonu – potrafi grać z wielką czułością, prezentując jednocześnie swoje niezwykłe umiejętności. Takich niesamowitych aranżacji tanga, w których każdy dźwięk budzi ogromne emocje, nie jest w stanie stworzyć nikt inny.


Okulary JULBO BEACH SPECTRON 3 CF 17891 - Sklep turystyczny Sewel.pl\nOkulary Beach z wielokolorowymi soczewkami doskonale sprawdzą się podczas codziennego użytkowania oraz w trakcie podróży.\nKod produktu: J4771111\nKolor: lśniący biały\nOkulary Beach z wielokolorowymi soczewkami doskonale sprawdzą się podczas codziennego użytkowania oraz w trakcie podróży. Zapewnią wysoki komfort użytkowania oraz doskonałą ochronę przed szkodliwymi promieniami słonecznymi, nawet w najbardziej słoneczne dni.\n- szerokość soczewki: 50 milimetrów,\n- szerokość noska: 19 milimetrów.\nOkulary dziecięce 5-8 lat JULBO LINE SPECTRON 3


magiaszafy.pl: Psycholog leczący depresję z Poznania? Jak wygląda takie leczenie?\n• magiaszafy.pl » Poważnie, że na poważnie » Psycholog leczący depresję z Poznania? Jak wygląda takie leczenie?\nPsycholog leczący depresję z Poznania? Jak wygląda takie leczenie?\n#1 Tue Jun 13, 2017 3:32 am\nHejka dziewczyny. Po ciąży popadłam w depresję i nie bardzo umiem sobie z tym poradzić. Nic mnie nie cieszy, często potrafię płakać i mieć naprawdę dziwne myśli. Znacie kogoś kto może mi pomóc? Jak wygląda takie leczenie?\n#2 Tue Jun 13, 2017 5:46 am\nCo do samego leczenia to ciężko coś na ten temat powiedzieć bo każda terapia jest dostosowywana indywidualnie w zależności gdzie leży problem. Na pw wysłałam numer do psychologa\n#3 Tue Jun 13, 2017 6:35 am\nZnajoma polecała mi panią Martę która zajmuje się leczeniem depresji w Poznaniu. Wejdź na jej stronę http://martapiotrowska.pl/depresja-uleczalna/. Tam masz wszystkie potrzebne informacje, numery oraz adres. Zgłoś się do niej, na pewno ci pomoże.\n#4 Tue Jun 13, 2017 6:48 am\nSłyszałam sporo opinii o tym gabinecie i wielu ludzi naprawdę wychodzi z depresji po wizytach w tym miejscu. Depresja to taka sama choroba jak inne więc trzeba odpowiedniego specjalisty który zna się na rzeczy\n#5 Tue Jun 13, 2017 7:10 am\nDziękuję wam za odpowiedzi. Nigdy nie miałam takiego problemu więc troche to dla mnie wstydliwe ale nie widzę już innego wyjścia. Nie chciała bym popaść w jakiś głupi nałóg


Wszystko o dwumeczu Lecha Poznań z Videotonem Fehervar – KKSLECH.com – KKS Lech Poznań – Serwis nieoficjalny\nWszystko o dwumeczu Lecha Poznań z Videotonem Fehervar\nZbiór wszystkich naszych artykułów na temat dwumeczu IV rundy kwalifikacyjnej Ligi Europy sezonu 2015/2016, KKS Lech Poznań – Videoton Fehervar. Oprócz szczegółowych przedstawień czy analiz, znajdziecie tu także wiele ciekawostek, podsumowań, opinii, wypowiedzi oraz zdjęć z konferencji i meczu.\n> Analiza rewanżu z Videotonem + statystyki\n> Wokół rewanżu Lecha z Videotonem\n> Wystaw swoje oceny po rewanżu z Videotonem\n> Videoton Fehervar – Lech Poznań 0:1 (raport meczowy)\n> Videoton vs. Lech – zapowiedź\n> Videoton FC Fehervar – kibicowsko\n> Bukmacherzy nie mają złudzeń\n> Szekesfehervar – królewskie miasto z historią\n> Videoton FC Fehervar – meczowe frekwencje\n> Sóstói Stadion – tu zagra Lech\n> Na Węgrzech już bez wiary\n> Lech – Videoton 3:0 (kibicowsko)\n> Analiza meczu z Videotonem + statystyki\n> Zasługiwaliśmy na to i razem mamy to\n> Wokół meczu Lecha z Videotonem\n> Wystaw swoje oceny po meczu z Videotonem\n> Wypowiedzi trenerów po meczu Lech – Videoton 3:0\n> Lech Poznań – Videoton Fehervar 3:0 (raport meczowy)\n> Nie dotrwał do drugiego razu\n> Zdążyli na czas\n> Lech i Videoton po ostatnim treningu + FOTO\n> Peto i Juhasz przed meczem z Lechem\n> Lech Poznań – Videoton Fehervar (zapowiedź)\n> Skorża i Lovrencsics przed meczem z Videotonem\n> Rusz się i przyjdź na mecz! Walczymy o Europę! Zostały ostatnie dwa kroki!\n> Przedmeczowa analiza Lech – Videoton\n> Końcowe szlify Lecha i Videotonu przed meczem\n> Raków wesprze Videoton w Poznaniu\n> Videoton FC Fehervar – przedstawienie ogólne\n> Kolejny konkurs KKSLECH.com & STS. Do wygrania bilety na mecz z Videotonem\n> Bukmacherzy mocno wierzą w Lecha\n> Videoton kompletnie rozsypany. Dyrektor wyleciał, trener na wylocie\n> Kto może nam zagrozić? – Przegląd kadry Videotonu\n> Videoton, czyli telewizory lepsze niż klub\n> Budować serię od nowa\n> Katastrofalna forma Videotonu\n> W końcu więcej wolnego\n> Historia gry Videotonu w europejskich pucharach\n> Dwa dwumecze Lecha w Play-Off Ligi Europy\n> Trwa sprzedaż biletów na mecz z Videotonem\n> UEFA rozpatrzy sprawę później. Stadion otwarty\n> Na razie zapomnieć o pucharach\n> Oba mecze z Videotonem późno\n> Droga Videotonu do dwumeczu z Lechem\n> Bernard Casoni – uznany piłkarz na trenerskim dorobku\n> 30 meczów polskich klubów z węgierskimi. Skorża eliminował już Węgrów\n> Lech i Videoton zgłosili kadry do Ligi Europy\n> Dobra statystyka Lecha z Węgrami\n> Lech jednym z głównych tematów na Węgrzech\n> Vojo Ubiparip na Węgrzech. Przetestuje go Videoton\n> Węgrzy już w głowie\n> Videoton – europejski średniak w wielkiej przebudowie\n> Videoton rywalem Lecha w fazie Play-Off Ligi Europy


a)Piłka do ... - Zadane.pl\nPilne: Napisz odpowiednie nierówności. a)Piłka do koszykówki kosztuje 33zł. Andrzej już n miesięcy odkłada po 3 zł miesięcznie, lecz ciągle nie stać go na kupienie tej piłki. b)Ania kupiła trzy batony po x złotych i czekoladę za 2 zł, Beata kupiła pięć takich samych batonów i zapłaciła więcej niż Ania. c)Aby zdać egzamin, należy rozwiązać co najmniej ⅔ spośród c zadań. Krzysiek rozwiązał 8 zadań i zdał. d)Jajka kosztowały po y zł za sztukę. Przed wielkanocą podrożały o 10 groszy i za 6 sztuk płaciło się więcej niż przedtem za 8. d)Pan Olek wiezie windą p paczek z książkami. Każda paczka waży 12 kg,a pan Olek 90 kg. Maksymalna nośność windy wynosi 650 kg. Pilne!!!!


Czy wiesz co zrobić by maluch bezpiecznie bawił się na placu zabaw? - Rodzina - Dziecko - Polki.pl\nCzy wiesz co zrobić by maluch bezpiecznie bawił się na...\nCzy wiesz co zrobić by maluch bezpiecznie bawił się na placu zabaw?\nPrzestrzegaj norm BHP. Nie żartowałam. Ale coś w rodzaju zasad bezpiecznej zabawy w tym właśnie miejscu powinno się przestrzegać. Oto one:\nWybierz odpowiedni dla wieku plac zabaw. Niektóre nie nadają się dla rocznych dzieci. Wiem z doświadczenia. Mojego synka prowadziłam na plac zabaw odległy od mojego domu o jakieś 2000 metrów. Miałam miły spacer. W okolicy były tylko takie dostępne dla większych dzieci – z większą zjeżdżalnią i dużymi huśtawkami.\nNajlepiej by plac zabaw był ogrodzony. Niestety z tym bywa różnie. W takim zamkniętym dla psów placu zabaw masz pewność, że w piaskownicy twoje dziecko nie nabawi się na przykład owsików.\nSprawdź dokładnie przyrządy na placu zabaw. Często są na nich naklejki o normach jakie spełniają, co czyni je bezpiecznymi.\nNajlepiej żeby podłoże placu zabaw było miękkie – na przykład piaskowe. Upadek jeżeli się zdarzy, nie będzie bolał.\nNigdy nie odwracaj się ani na chwilę. Dzieci są zdolne do różnych rzeczy i mają mnóstwo pomysłów, które nie mieszczą nam się w głowie. Obserwuj dziecko uważnie.\nPowtarzaj za każdym razem, że nie wolno mu uciekać z placu zabaw i biegać tam gdzie popadnie, mów co może się stać, jeżeli tak będzie postępował. Powiedz czym może się skończyć podchodzenie do huśtawki. Uczenie zasad savoir-vivru od najmłodszych lat nie jest niczym złym. Powiedz po prostu, że nie wolno nikogo sypać piaskiem, popychać i bić! W żadnym wypadku nie wolno brać niczego do buzi. Nie wierz tym którzy mówią, że jak dziecko naje się troszkę piasku nic mu nie będzie. To nieprawda!\nNigdy nie każ starszemu rodzeństwu pilnować młodszego. Im dzieci starsze tym mają „ciekawsze” pomysły. Parę lat starszy brat nie jest na tyle odpowiedzialny by dopilnować młodszego.\nNie ubieraj dziecka do piaskownicy w najlepsze ciuszki. To nie ma sensu. Tylko je zniszczy i wybrudzi, czasem tak, że trudno ci będzie je doprać. Ubierz dziecko wygodnie – najlepsze są spodnie dresowe, jak dla chłopca tak dla dziewczynki. Nie zawieszaj niczego na szyi dziecka – to może być niebezpieczne.\nUciekaj od zaniedbanych placów zabaw. Popsute huśtawki to pewnie i piasek nie wymieniany od dawna.\nLatem nasmaruj kremem przeciwsłonecznym i spryskaj preparatem na owady.\nWeź ze sobą coś do jedzenia. Podczas wyczerpującej zabawy dziecko szybko zgłodnieje.


Chłopaki chcą zdobyć Koronę Warszawy w bardzo zacnym celu [wideo] - NaszeMiasto.pl\naktualizacja: 24.02.2015 09:51\nEkpedycja już się rozpoczęła! Jeszcze nikt nie dokonał zimowego wejścia na wszystkie najwyższe szczyty stolicy.\nJest ich pięciu: Paweł Cywiński, Mateusz Luft, Jan Mencwel, Jarosław Ziółkowski i Szczepan Żurek. Udało się już zdobyć Kopiec Moczydłowski (130,5 m n.p.m.), przed ekspedycją jeszcze Monte Kazury (133,9 m.n.p.m), Kopa Cwila (108 m n.p.m.), najwyższe wzniesienie Górka Szczęśliwicka (152 m.n.p.m), kopiec Powstania Warszawskiego (121 m.n.p.m.) i Góra Gnojna (wysokość nieznana).\nWspinacze są profesjonalnie przygotowani (trenowali m.in. w Tatrach, Gorcach, czy na kopcu Krakusa w Krakowie), najpierw rozbijają obozy aklimatyzacyjne, a dopiero potem wspólnymi siłami, zdobywają szczyty. Ich postępy możecie śledzić na facebooku\nCała akcja ma na celu zebranie środków na Fundację Rak'n'Roll Wygraj Życie.\n- Istnieje możliwość komercyjnego uczestnictwa w wyprawie. Za $5 oferujemy rolę szerpy i treking do basecampu. $20 otwiera już drogę do ataku szczytowego. Także i te środki przekażamy do Rak’n’Roll - piszą na swoich stronach organizatorzy Korony Warszawy.\nA jeśli nie możecie pomóc w zdobywaniu szczytów, zawsze możecie wesprzeć fundację w tradycyjny sposób:\nFundacja Rak`n`Roll.Wygraj Życie!\nNr Konta: 51 1140 2017 0000 4002 1307 746\nZobacz co o wyprawie mówią polscy himalaiści:\nCzytaj też: Ibrahimović wytatuował sobie 50 imion ludzi, których nie zna. Chce pomóc głodującym [WIDEO]\nŹródło: Chłopaki chcą zdobyć Koronę Warszawy w bardzo zacnym celu [wideo] - Warszawa NaszeMiasto.pl\nkorona warszawy eksp...\nChlopaki powodzenia , w razie jakby Wam za goraco bylo polecam sie serdecznie


Powstanie Jaguar F-Type R-S o mocy ponad 700 KM? | Autokult.pl\nNajmocniejszy aktualnie Jaguar F-Type to odmiana V8 S o mocy 495 KM. Jednak najnowsze informacje wskazują, że w przyszłości zostanie on zdetronizowany przez topową odmianę R-S o mocy ponad 700 KM.\nJaguar F-Type R-S prawdopodobnie ujrzy światło dzienne dopiero w 2016 roku i będzie występował jedynie w odmianie coupé, która zadebiutuje w przyszłym roku. Zamknięta wersja auta na początku zapożyczy gamę silnikową z kabrioletu.\nW rozmowie z Autoexpress osoba związana z Jaguarem powiedziała, że F-Type R-S będzie generował ponad 700 KM i pojedzie szybciej niż 200 mph (320 km/h). Najbardziej drapieżny z F-Type’ów miałby wyglądać „fantastycznie” w kolorze French Racing Blue, stosowanym ostatnio w topowych Jaguarach.\nNa razie można się jedynie domyślać, co będzie źródłem napędu samochodu, jeśli faktycznie powstanie. Ale w grę wchodzą chyba tylko dwie możliwości: albo będzie to podrasowana V8, albo rozwinięty napęd hybrydowy z 1,6-litrowym silnikiem spalinowym (zastosowany wcześniej w koncepcyjnym C-X75).\nWyścigowy Ford Focus o mocy 500 KM Tuning z lat pięćdziesiątych! Škoda Fabia Combi ScoutLine – pseudocrossover z Czech Wyprzedzanie się ciężarówek na celowniku Ministerstwa. Zmiany (prawdopodobnie) w przyszłym roku Segway ma konkurenta - cyrkowy rowerek Rory Byrne wrócił do zespołu Scuderia Ferrari Kawasaki milczy w sprawie MotoGP 2013 Tata Nano – nowa wersja silnikowa i kilka poprawek Nowy Opel Astra (2016) - premiera [aktualizacja] Jam jest Rolls Royce Ghost - ostoja luksusu Bentley Mulsanne w limitowanej edycji Sinjari Koniec z zabytkową patologią. Ministerstwo Kultury ustali nowe warunki dla żółtych tablic


Blog – ILF 48\n48. Ińskie Lato Filmowe\nW trakcie festiwalu przed kinem Morena niemal codziennie odbywać się będą koncerty oraz wydarzenia muzyczne. Na żywo zagrają Kathia, Mikołaj Trzaska, Bajzel, Paula i Karol oraz Dubska.\nUrszula Zajączkowska – poetka, botaniczka, artystka. Autorka znakomitego zbioru tekstów o przyrodzie „Patyki, badyle”. Naukowo zajmuje się geometrią i kształtami roślin, ich anatomią, biomechaniką, regeneracją, wzrostem i ruchami. Od kilku lat tworzy wyjątkowe filmy eksperymentalne łącząc swoje doświadczenie naukowe z poezją. Podczas festiwalu zobaczymy kilkanaście krótkich metraży artystki.\nLudzie w nieodwracalny sposób zmienili świat, który dzielą z milionami innych gatunków. Które z nich najlepiej przystosowały się do życia w miastach? Dlaczego filmy przyrodnicze ukazują nieprawdziwy obraz przyrody? Czego możemy się nauczyć od roślin i zwierząt, które potrafią się przystosować do życia wśród śmieci? Bohaterami filmu „Nature Is My Homland” są ludzie na bardzo…\nSprzedaż karnetów na 48. Ińskie Lato Filmowe rozpocznie się 28 czerwca (poniedziałek). Cena karnetu: 380 zł. Liczba karnetów ograniczona.\nRetrospektywa Jacka Petryckiego na 48.Ińskim Lecie Filmowym Bohaterem jednej z dwóch retrospektyw podczas 48. Ińskiego Lata Filmowego, będzie jeden z najwybitniejszych polskich operatorów filmowych – Jacek Petrycki. Mija 50 lat od rozpoczęcia drogi twórczej artysty. Będziemy tą rocznicę świętować, wędrując niebanalnie po wyjątkowo bogatej twórczości. Ponad setka filmów w dorobku, realizacja zdjęć do niezapomnianych obrazów…


Kolonia Zuchowa w Kokotku - 1969r.\nOpublikowano: sobota, 09, lipiec 2016 07:48 | Odsłony: 2908\nW dniach od 7 do 29 lipca 1969r., Komenda Hufca ZHP w Lublińcu, zorganizowała Kolonię Zuchową w Kokotku.\nZuchami opiekowała się świetna kadra, w skład której wchodzili: druhna Stefania Lachman(komendantka), druhna Janina Kurpierz(oboźna), druhny Janina Dragon i Zofia Słabik, oraz druh Czesław Chróst.\nKolonia "Waleczna Gromada", bo taką przyjęła nazwę, liczyła 29 zuszków i została zakwaterowana w Szkole Podstawowej w Kokotku:).\nKolonia podzielona została na 4 "szóstki": "Marusie", których obrzędowym znakiem zgłoszenia było tupnięcie lewą nóżką. W skład szóstki wchodziły: Danuta Siwek(zastępowa), Józefa Surma, Elżbieta Gloc, Alicja Stanek, Joanna Barczyk\n"Łączniczki", które zgłaszały swoją obecność uderzeniem rękami o uda. W skład szóstki wchodziły: Wiesława Warzecha(szóstkowa), Beata Kurpierz, Justyna Czech, Rita Mrugała, Krystyna Lempa, Urszula Skorupa, Aniela Kinder, Gizela Deszczyk, Marzena Kajdana.\n"Pancerni", którzy swoją obecnośc na apelu zgłaszali klaskając dłońmi nad głową. W skład szóstki wchodzili: Henryk Kozłowski(szóstkowy), Marian Toma, Tadeusz Famuła, Karol Nowotny, Aleksander Mizia, Zenon Zbąszyniak.\noraz "Kościuszkowcy", zgłaszali się przysiadając:) W skład szóstki wchodzili: Janusz Cecota (szóstkowy), Mietek Kamiński, Hubert Mokros, Andrzej Czubała, Marek Dragon, Erhard Raimann, Janusz Borowiec, Krzysztof Torchalski\nKokotek przywitał zuchów deszczem, toteż pierwszy dzień spędzili niemal całkowicie w budynku szkolnym, integrując się między sobą, poznając kadrę i adoptując pomieszczenia szkolne.\nNastępnego dnia, od rana zuszki uwijały się, by przygotować przed szkołą plac apelowy, na którym w godzinach popołudniowych odbył się pierwszy apel:)\nCzwarte "Prawo Zucha" mówi, że "Zuch pamięta o swoich obowiązkach". Podczas koloni zuszki musiały pamiętać o wielu obowiązkach:) Jednym z przyjemniejszych była - kąpiel generalna:), która odbywała się w każdą sobotę i to w ciepłej wodzie!!!\nZajęć i zabawy na Koloni "Waleczna Gromada", nie brakowało, tym bardziej, że jej tematem przewodnim, był motyw wyzwolenia przez Wojsko Polskie kraju z rąk Niemców w latach 1944r i 1945r (oczywiście w tym okresie geopolitycznym, w rachubę mogły wchodzić tylko wojska, które wkraczały wraz z Armią Czerwoną). Głównym zadaniem zuchów podczas 3-tygodniowego pobytu w Kokotku, było zdobycie odznaki - "Pancerni". Pierwszym krokiem w tym kierunku była nauka budowy szałasu. Z tego zadania wywiązali się znakomicie pod czujnym okiem druha Cześka.\nW kolejnych dniach, jak prawdziwi żołnierze brali udział w bitwach (z finałową pod Studziankami), podczas których za amunicję służyły im szyszki sosnowe, bazę stanowił wcześniej zbudowany szałas, a za wsparcie odpowiadały drewniane czołgi. Nie zapomniano o szpitalu polowym, przecież gdzieś musieli być opatrywani "ranni żołnierze". Dziewczyny walczyły z chłopakami ramię w ramię:) szala zwycięstwa przechylała się raz na jedną, raz na drugą stronę:)\nZa męstwo i waleczność okazaną na polu bitwy na zuchów czekały medale, za tchórzostwo i dezercję:) sąd wojskowy:)\nPodczas trwania koloni miała miejsce inscenizacja "Zaślubin Polski z Morzem", podczas której, świetnie w roli morza sprawdziła się - rzeka Leśnica:) Zuszki, jak na żołnierzy przystało - często ćwiczyły musztrę wojskową:). Jak widać na poniższej pracy - najwytrwalej robiły to dziewczyny:)\nWielkim przeżyciem dla "młodych żołnierzy" było spotkanie z panią Sabiną Chromińską, podporucznikiem I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki, aktorką Teatru im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach.\nJednak to chyba alarm, który ogłosiła Komenda Koloni - w nocy 24 lipca, wszystkie zuchy zapamiętały najlepiej. Tej nocy po przejściu 6 punktów kontrolnych, w zupełnych ciemnościach, tylko przy nikłym świetle świeczki, 12 zuchów złożyło Obietnicę Zuchową. Następnie wszystkie zuchy, zaś z rąk ówczesnego Komendanta Hufca druha Henryka Pietrka i "Dobrego Ducha" - druha Zenona Zbączyniaka, otrzymali, wypracowaną i wywalczoną, sprawność "Pancernego", zaś cała Kolonia otrzymała piękny - totem (w uroczystościach tych wzięli udział także: druh Joachim Kurpierz i druh Julek Kula).\nKolejnego dnia na zuchów czekała jeszcze jedna uroczystość. Na specjalnym apelu - druh Joachim Kurpierz wręczył im gwiazdki (jedna gwiazdka - zuch ochoczy, dwie - zuch sprawny, trzy - zuch gospodarny). Tę najwyższą odznakę zuchową, trzy gwiazdki - otrzymał tylko jeden zuch z kolonii - Janusz Cecota:). Wręczone zostały także sprawności. Tych zuchy zdobyły bardzo dużo, co świadczy o ich wielkim zaangażowaniu podczas zajęć:)\nKolonie zakończyło uroczyste pożegnalne ognisko całego Zgrupowania, które nietypowo, odbyło się w Leśnym Amfiteatrze OH w Kokotku. Zuchy wystąpiły z programem artystycznym podczas, którego zaprezentowały skecze, piosenki, tańce i krótką inscenizację.\n29 lipca odbył się przed szkołą ostatni apel. Zuchy zobowiązały się, że do Kokotka wrócą za rok:) Tak się złożyło, że w Szkole Podstawowej w Kokotku - już nigdy nie odbył się podobny obóz czy kolonia zuchowa - jednak do Kokotka zuchy przyjeżdżały przez następne 50 lat:) Czuj!!\nKronika Koloni Zuchowej "Waleczna Gromada" - Kokotek 1969r.


Promocja na książki - w Biedronce kupisz powieść Toksyna\nPromocja na książki w Biedronce. W ofercie powieść Toksyna, na podstawie której Patryk Vega kręci serial\nW najnowszej promocji Biedronki dostępnych jest kilkanaście bestsellerów. Wśród nich znajduje się Toksyna, która stała się inspiracją dla nowego serialu Patryka Vegi.\nW ofercie znalazło się 19 tytułów beletrystycznych, wśród których każdy znajdzie coś dla siebie. Oprócz tego w sieci sklepów dostępne są książki dla dzieci, poradniki oraz książki kulinarne. Za pozycje przeznaczone dla najmłodszych zapłacimy 5,99 zł, za tytuły poświęcone stylowi życia 19,99 zł, a za bestsellery 24,99 zł.\nPowieść autorstwa Sławomira Jastrzębowskiego, znanego przede wszystkim jako redaktor naczelny Super Expressu. Główny bohater to seksoholik, homofob, mizogin, sterydziarz i wielbiciel poezji. Na co dzień prowadzi warszawską agencję pijarową, która wykonuje różne zlecenia dla polityków. Dzięki temu może poznać brudne mechanizmy rządzące tym światkiem. Patryk Vega utrzymuje, że jest to najbardziej chora rzecz, jaką przeczytał. Reżyser zapowiedział także powstanie inspirowanego książką serialu.\nW czasie deszczowej nocy Cass Anderson dostrzega zaparkowany w lesie samochód. Siedząca w nim kobieta, której bohaterka chce pomóc, ginie w tajemniczych okolicznościach. Anderson nie tylko nie może się pozbierać, ale czuje, że cały czas jest obserwowana. Do tego pojawiają się u niej kłopoty z pamięcią. Nie wie, czy zażyła lekarstwa, gdzie jest jej samochód ani czy kuchenny nóż nie był pokryty krwią… W ofercie dostępna jest także inna książka B.A. Paris - Za zamkniętymi drzwiami.\nJak na razie ostatni tom z cyklu Harlana Cobena o Myronie Bolitarze. W zamożnej okolicy dochodzi do niezwykłego porwania. Dwaj sześcioletni chłopcy znikają ze swojego domu w biały dzień. Dziewięć lat później jeden z nich niespodziewanie odnajduje się w Londynie. Na prośbę swojego przyjaciela Wina Lockwooda Myron postanawia przyjrzeć się sprawie. Rozpoczyna się niebezpieczna gra, w której agent nie może nikomu ufać.\nThriller psychologiczny autorstwa Michelle Frances, byłej scenarzystki i producentki BBC. Laura ma praktycznie wszystko. Pracuje w stacji telewizyjnej, żyje w szczęśliwym małżeństwem, a 23-letni syn Daniel dostarcza wielu powodów do dumy. Gdy chłopak przedstawia rodzicom Cherry, swoją dziewczynę, kobieta nie jest przekonana co do jego wybranki. Marząca o statusie Laury dziewczyna wydaje się skrywać jakiś sekret. By to sprawdzić, zazdrosna matka rozpuszcza okrutne kłamstwo, które odmieni życie całej rodziny.\nW promocji znajdziemy także Martwych za życia, czyli siódmy tom cyklu Grahama Mastertona o Katie Maguire. Na fanów silnych postaci kobiecych czekają m.in. Saszeńka Simona Montefiore czy Kobiece drogi. Polskie bohaterki II wojny światowej Tomasza Kubickiego. Pełną listę dostępnych tytułów znajdziecie TUTAJ. Z kolei objęte promocją poradniki wymienione są pod tym adresem, a książki dla dzieci TUTAJ.\nOferta obowiązuje do 23 marca tego roku lub do wyczerpania zapasów.\nTagi: biedronka książkibiedronka promocjapatryk vegapromocja na książkitoksyna


projekty zrealizowane montaż składanie mebli Warszawa | Złota Rączka Warszawa Montaż Składanie Mebli\nSkładanie mebli to usługi, wymagające dokładności\ni doświadczenia gdzie nie ma miejsca na dowolność.\nTylko czynności przemyślane i sprawdzone przy\nmontażu zapewniają bezproblemowe oraz bezpieczne\nPoniżej galeria realizacji kilku ostatnich projektów.\nNasze realizacje składania mebli pokojowych, biurowych, kuchennych wykonywane są z dbałością o każdy szczegół. Świadczymy różne usługi jak montaż karniszy sufitowych i ściennych, instalujemy oświetlenie kuchenne podszafkowe, pokojowe, łazienkowe, balkonowe. Montujemy karnisze, ozdoby, obrazy, tablice, uchwyty ścienne do telewizorów wszystkich marek. Na terenie Warszawy i okolicy wykonamy prostą zabudowę piwnic, komórek lokatorskich w półki ścienne stałe lub ruchome aby maxymalnie wykorzystać dostępną przestrzeń do przechowywania. Taka zabudowę można wkonać na kilka sposobów, my wybieramy najprostrze rozwiązania które zwykle są skuteczne i stosunkowo tanie. Instalacja półek na stałe przy użyciu wsporników ściennych lub montaż szyn sciennych z ruchomymi wspornikami. Rozwiązania dopasujemy potrzeb i warunków w danym pomieszczeniu.\nMontaż uchwytu lub wieszaka na płaski telewizor to zadanie w którym pomożemy naszym klientom. Cena takiej usługi oscyluje zwykle w kwocie 120-180zł w zależności od trudności instalacji. Na skomplikowanie całej operacji składa sie min. wielkość TV, rodzaj uchwytu, podłoże do którego będzie przymocowany dany wieszak (uchwyt). W warszawie mamy całe spektrum materiałów budowalnych na których przyjdzie mocować odpowiednie urządzenia. Najczęściej "telewizory" instalujemy na ścianach z cegły tzw. dziurawki. W zależności od rodzaju ściany należy dobrać odpowiednie kołki montażowe. Kołki rozporowe muszą cechować się wysoką twardością, wytrzymałością na uszkodzenia mechaniczne i odpornością. Należy dobrać takie które sprawdzą się do mocowania nawet cięższych elementów jak uchwyty telewizyjne.\nCzasem warto zastosować kołki uniwersalne np. SFX od Wkręt-Met do wszystkich podłoży jest to tzw. kołek do zadań specjalnych. dzięki specjalnemu kształtowi koszulki można go użyć e we wszystkich rodzajach podłoży: pełnych, płyt cementowych , pustaków, płyt g-k, . Specjalny kształt koszulki powoduje skręcenie się tworzywa i pewne zakotwienie. Jeżeli mamy do instalacji naprawdę ciężki element warto zastanowić się nad użyciem kotwy chemicznej.\nKotwy chemiczne są rozwiązaniem które cechuje niezwykła elastyczność montażu. Kotwienie na różnych głębokościach może odbywać się w różnych materiałach ( płytach betonowych tzw. wielka płyta, pustakach ceramicznych, w betonie, cegle dziurawce czyli Porotermie) przy pomocy stalowych prętów gwintowanych o zróżnicowanych średnicach. Substancje chemiczne umożliwiają montaż nawet w otworach zalanych wodą.\nDobór techniki zamocowania powinien być starannie przemyślany i dobrany pod kontem obciążenia i materiału w którym będzie użyty.


dreamyana: Studiuję pasję\nBo nie każdy ucząc się na zaliczenie z wykładów może sobie oglądać filmy, które tak czy siak go interesują, czytać książki, które tak czy siak przeczytać by chciał, a przy tym jeszcze słuchać wielbionej muzyki, która – mniej lub bardziej bezpośrednio – odnosi się do tych wszystkich skrupulatnie zrobionych notatek i ową przyswajaną kulturę i sztukę pięknie rozjaśnia, równocześnie tworząc w głowie niezawodną sieć inspirujących skojarzeń.\nBo nie każdy może pisać licencjat i magisterkę na tematy, które całkowicie – i to również w wymiarze osobistym – go pochłaniają. Ani tych licznych esejów o książkach, filmach i ludziach, którzy ukształtowali jego światopogląd, a przynajmniej znacznie wpłynęli na niektóre opinie.\nBo nie każdy może oglądać filmy i seriale, tłumacząc się, że to dla „obycia się z językiem”.\nJa mogę i ja to robię: studiuję pasję. I bardzo się z tego cieszę.\nDlatego: ej, maturzyści! Jak już na studia idziecie, to idźcie na coś, co was naprawdę jara. Tylko wtedy studia mają szansę istotnie zostać najlepszym okresem w waszym życiu, i to bez względu na popieprzone uczelnie i pomylone programy nauczania. Bo te wszystkie bele nieustannie rzucane pod nogi naprawdę giną w obliczu zaliczenia, na które uczenie się jest dla ciebie czystą przyjemnością.\nBo żyć (i studiować) to się powinno z pasją.


La Bagatela - francuskie przysmaki - FORUM PIEKARZY, PIEKARNICTWA I BRANŻ PIEKARNICZYCH\nLa Bagatela - francuskie przysmaki\nPost autor: admin » pn lut 08, 2016 12:15 pm\nW lokalu zadbano nie tylko o ergonomię, o jasny podział strefy konsumpcji i sprzedaży, ale też o ciekawy wystrój – nowoczesny, a jednocześnie ciepły. We wnętrzu dominuje jasny brąz drewnianych mebli i witryn, biel cegieł i surowy beton ścian, z akcentem biało-niebieskiego ubioru pracowników i takich samych poduszek w strefie dla konsumentów. Panuje minimalizm (nie dotyczy asortymentu!) i dobre oświetlenie (LAKO), które jeszcze lepiej eksponuje świeże wyroby. Proste funkcjonalne wyposażenie to zasługa firmy ES SYSTEM K. Producent mebli chłodniczych wyposażył lokal w najnowszą linię sprzedażową Phoenix, która ma charakterystyczny promień gięcia szyby, dzięki czemu wyroby są dobrze widoczne dla klientów.\nLa Bagatela zaprzecza wszystkiemu, co kojarzy się z jedzeniem „na szybko”, jakie serwowano dotychczas na dworcach. Nie znajdziemy tu ociekających tłuszczem hamburgerów, nie pierwszej świeżości frytek czy pieczywa z odpieku. Na szczęście.


ZOIGOMZOSA 2/2004 Rezygnacja z funkcji przewodniczącego rady nadzorczej emitenta. - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 06-02-2004, 16:19\nZOIGOMZOSA 2/2004 Rezygnacja z funkcji przewodniczącego rady nadzorczej emitenta. 2/2004 REZYGNACJA Z FUNKCJI PRZEWODNICZĄCEGO RADY NADZORCZEJ EMITENTA. Zarząd Zakładu Oczyszczania i Gospodarki Odpadami "MZO" S.A. w Ostrowie Wielkopolskim informuje o otrzymaniu w dniu 06.02.2004 r. informacji odnośnie rezygnacji pana Zdzisława Grzelaka z funkcji przewodniczącego rady nadzorczej Emitenta Data sporządzenia raportu: 06-02-2004\nMakroekonomia / ZOIGOMZOSA 2/2004 Rezygnacja z funkcji przewodniczącego rady nadzorczej emitenta.


Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą – Dumny z Polski od urodzenia\nStrona główna Archive for category "Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą"\nKategoria: Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nz Polski katolickiej. Wojciech Rokita nie żyje. Jest zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa ws. śmierci lekarza https://wiadomosci.wp.pl/wojciech-rokita-nie-zyje-jest-zawiadomienie-o-mozliwosci-popelnienia-przestepstwa-ws-smierci-lekarza-6490337018017409a Maksymilian Materna, znajomy rodziny lekarza, opublikował w mediach społecznościowych przejmujący film. Mówi w nim, że prof. Rokita „błagał go o pomoc”. Nie mógł znieść fali hejtu. Część internautów, mimo zapewnień szpitala i samego …\nidiokracja 19 marca 2020\t 27 marca 2020 A moja Polska taka piękna jest / Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska duma narodowa / Polska staje się potęgą! / Polska wstała z kolan! / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"z Polski katolickiej. Wojciech Rokita nie żyje. Jest zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa ws. śmierci lekarza"\nTo nie możliwe żeby politycy PIS wzięli łapówki od lobbystów! PIS to partia która słucha ludzi. To dlatego będziemy płacić za wywóz śmieci kilka razy więcej niż rok temu. Ludzie chcą więcej płacić. Ludzie chcą nowych podatków. Warszawa zwraca się do NIK. Chce, aby przyjrzała się uchwalaniu ustawy dotyczącej śmieci …\nidiokracja 18 lutego 2020\t 18 lutego 2020 A moja Polska taka piękna jest / Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska duma narodowa / Polska staje się potęgą! / Polska wstała z kolan! / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"To nie możliwe żeby politycy PIS wzięli łapówki od lobbystów! PIS to partia która słucha ludzi. To dlatego będziemy płacić za wywóz śmieci kilka razy więcej niż rok temu. Ludzie chcą więcej płacić. Ludzie chcą nowych podatków."\nandrzej duda, to mój prezydent, popieram go i nie prawda co o nim mówią, że to Długopis Jarka ANDRZEJ DUDA WSPIERANY PRZEZ FASZYSTÓW Z BIAŁEGOSTOKU W KAMPANI WYBORCZEJ Młodzi faszyści z Białegostoku należący do skrajnie prawicowego ugrupowania o nazwie Młodzież Wszechpolska jeszcze niedawno organizowali antyuchodźcze marsze, palili kukły polityków i …\nidiokracja 16 lutego 2020\t 16 lutego 2020 Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska duma narodowa / Polska staje się potęgą! / Polska wstała z kolan! / Republika Weimarska / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"andrzej duda, to mój prezydent, popieram go i nie prawda co o nim mówią, że to Długopis Jarka"\nOni zagłosują na Dudę. A Ty? https://www.facebook.com/RacjonalnaPL/photos/a.760991200697206/2890171251112513/?type=3&theater\nidiokracja 13 lutego 2020\t 13 lutego 2020 A moja Polska taka piękna jest / Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska duma narodowa / Polska staje się potęgą! / Polska wstała z kolan! / Republika Weimarska / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"Oni zagłosują na Dudę. A Ty?"\nReforma Wymiaru Sprawiedliwości w Polsce już przynosi oczekiwane efekty. Bezkarność Polityków Dobrej Zmiany staje się faktem. Są dowody, że skradziona z PCK kasa szła na kampanie wyborcze PiS. Prokuratura nie jest jednak tym wątkiem zainteresowana 3 mln 36 tys. 598,30 zł – taką kwotę zdaniem prokuratury mieli wyprowadzić z dolnośląskiego …\nidiokracja 12 lutego 2020\t 12 lutego 2020 A moja Polska taka piękna jest / Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska duma narodowa / Polska staje się potęgą! / Polska wstała z kolan! / Republika Weimarska / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"Reforma Wymiaru Sprawiedliwości w Polsce już przynosi oczekiwane efekty. Bezkarność Polityków Dobrej Zmiany staje się faktem. Są dowody, że skradziona z PCK kasa szła na kampanie wyborcze PiS. Prokuratura nie jest jednak tym wątkiem zainteresowana"\nRepublika Weimarska w Polsce prawej i Sprawiedliwej. Sądy w III Rzeszy. Jak Hitler przejął kontrolę nad wymiarem sprawiedliwości?\nRepublika Weimarska w Polsce prawej i Sprawiedliwej. Sądy w III Rzeszy. Jak Hitler przejął kontrolę nad wymiarem sprawiedliwości? https://wielkahistoria.pl/sady-w-iii-rzeszy-jak-hitler-przejal-kontrole-nad-wymiarem-sprawiedliwosci/?fbclid=IwAR0oSwDgefQDzsEnSXLbHd80IWhj-SF7WotQryHvNa1Pf94VhwaFE3GwVrQ Prawo i konstytucja Republiki Weimarskiej stanowiły dla Adolfa Hitlera przedmiot pogardy, co dawał do zrozumienia przy każdej nadarzającej się sposobności. W 1930 roku, podczas jednego z procesów, zwrócił się do sądu …\nidiokracja 10 lutego 2020\t 10 lutego 2020 Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska staje się potęgą! / Republika Weimarska / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"Republika Weimarska w Polsce prawej i Sprawiedliwej. Sądy w III Rzeszy. Jak Hitler przejął kontrolę nad wymiarem sprawiedliwości?"\nidiokracja 9 lutego 2020\t 9 lutego 2020 A moja Polska taka piękna jest / Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska duma narodowa / Polska staje się potęgą! / Polska wstała z kolan! / Republika Weimarska / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"popieram, głosuję tylko Korwin"\nDla posady i pieniędzy zjem własną kupę\nidiokracja 7 lutego 2020\t 7 lutego 2020 A moja Polska taka piękna jest / Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska duma narodowa / Polska staje się potęgą! / Polska wstała z kolan! / Republika Weimarska / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"Dla posady i pieniędzy zjem własną kupę"\nandrzej duda ksywa prezydent wybory 2020 popieram głosuję faworyt sondaże\nandrzej duda ksywa prezydent wybory 2020 popieram głosuję faworyt sondaże https://www.facebook.com/osrodek.monitorowania/photos/pcb.1179542048887593/1179541888887609/?type=3&theater\nidiokracja 6 lutego 2020\t 6 lutego 2020 A moja Polska taka piękna jest / Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska duma narodowa / Polska staje się potęgą! / Polska wstała z kolan! / Republika Weimarska / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"andrzej duda ksywa prezydent wybory 2020 popieram głosuję faworyt sondaże"\nandrzej duda mój prezydent 2020 wybory popieram glosuję\nandrzej duda mój prezydent 2020 wybory popieram glosuję https://www.facebook.com/photo.php?fbid=3227100600649857&set=a.222324611127486&type=3&theater\nidiokracja 26 stycznia 2020\t 26 stycznia 2020 A moja Polska taka piękna jest / Jestem Polakiem i jestem z tego dumny / Polska duma narodowa / Polska staje się potęgą! / Polska wstała z kolan! / Świat patrzy z podziwem jak Polska staje się potęgą\nContinue reading"andrzej duda mój prezydent 2020 wybory popieram glosuję"


Czego nie wiesz o kabinach walk-in? str. 1 :: Świat Rezydencji :: Luksusowa strona życia - rezydencje, wnętrza, design, architektura, technologie, ogrody\nSTRONA GŁÓWNA / WNĘTRZA / STREFY W DOMU / Czego nie wiesz o kabinach walk-in? str. 1\nPozbawione drzwi modele kabin prysznicowych wśród producentów funkcjonują pod określeniem walk in. Możemy wejść do nich zupełnie swobodnie, bez konieczności pokonywania barier w postaci wysokich progów lub otwieranych czy przesuwanych skrzydeł. W praktyce są to wysokie, eleganckie tafle szkła, wyprofilowane w taki sposób, aby woda nie dostawała się poza strefę prysznica.\nZe względu na atrakcyjny, minimalistyczny design, kabiny walk in wybierane są przez miłośników nowoczesnych i funkcjonalnych wnętrz. Proste, szklane tafle, pozbawione zbędnych zawiasów, rolek i szyn są niemal niewidoczne, nie zakłócają zatem estetyki wnętrza. Ponadto sprawdzają się nie tylko w obszernych salonach kąpielowych, ale i w małych pomieszczeniach. Producenci pomyśleli dodatkowo o rozwiązaniach, które umożliwiają niemal całkowite ukrycie strefy prysznicowej, na przykład poprzez złożenie jej na ścianę. Pozwala to na zaoszczędzenie miejsca w niewielkiej łazience i bardziej swobodne poruszanie się. Warto wspomnieć, że powierzchni podłogi nie zakłóca też brodzik. Zazwyczaj jest on zlicowany z podłogą lub... nie ma go wcale, a woda odprowadzana jest za pomocą nowoczesnych odwodnień liniowych, ściennych lub punktowych, estetycznie ukrytych w ścianie lub posadzce.\nBezprogowe rozwiązania w kabinach typu walk in to świetna opcja w przypadku osób starszych lub mających problem z poruszaniem się. Ma to istotne znaczenie nie tylko dla wygody korzystania z prysznica, ale też wyraźnie wpływa na bezpieczeństwo.\nW przypadku kabin typu walk in, w przeciwieństwie do modeli z głębokim brodzikiem oraz wanien, nie istnieje próg, który mógłby utrudniać bezpieczne wydostanie się z kąpieli osobom szczególnie zagrożonym pośliźnięciem – zauważa Katarzyna Choniawko, ekspert marki Aquaform.\nW trosce o komfort seniorów czy dzieci warto wyposażyć kabinę w dodatkowe akcesoria, takie jak wygodne siedziska, poręcze, czy antypoślizgowe nawierzchnie.\nJedną z niewątpliwych zalet kabin prysznicowych typu walk in jest łatwość utrzymania ich w czystości. Zawdzięczamy to prostej konstrukcji, pozbawionej trudno dostępnych miejsc do czyszczenia.\n– Nowoczesne kabiny prysznicowe z drzwiami dają możliwość wypięcia rolek z szyn, ułatwiając dostęp do zagłębień, w których mogą zbierać się woda i mydło. Znacząco usprawnia to proces mycia – mówi Katarzyna Choniawko. – W przypadku kabin walk in, potencjalnie kłopotliwe miejsca są całkowicie wyeliminowane.\nDodatkowo, aby ułatwić utrzymanie kabin w czystości, producenci pokrywają szklane tafle specjalnymi powłokami polimerowymi, które zapobiegają powstawaniu nieestetycznych zacieków.\nNie można jednak zapominać, że brak drzwi w kabinach prysznicowych może mieć też swoje wady. Ze względu na to, że chłodniejsze powietrze z zewnątrz ciągle dociera do kabiny, uzyskanie pożądanej temperatury w strefie prysznica może wymagać nieco cierpliwości. Z kolei para wodna powstająca w trakcie kąpieli będzie swobodnie rozprzestrzeniać się w całej łazience. Konieczne jest zatem zadbanie o właściwą wentylację pomieszczenia i sprawną instalację grzewczą. Trzeba też zwrócić uwagę na staranny dobór okładzin, sprzętu i wyposażenia łazienkowego, które nie będzie zbyt wrażliwe na przebywanie w warunkach o podwyższonej wilgotności.\nOdwodnienie – ważny dodatek\nNieodłącznymi elementami strefy prysznicowej są odwodnienia, które mogą przybierać najróżniejsze formy. Brodziki zlicowane z podłogą mają zazwyczaj wkomponowane odpływy, idealnie dopasowane do ich kolorystyki. Modne, eleganckie i bardzo wydajne są też odwodnienia liniowe. Producenci oferują modele, które możemy wykończyć identycznym materiałem jak posadzka, np. kamieniem. Nowością są odpływy ścienne, które nie zakłócają układu płytek na podłodze i zapewniają użytkownikom pełną swobodę aranżacji przestrzeni. Są doskonałym rozwiązaniem w przypadku renowacji łazienki.


Historia jednej fotografii - Wsiegda gatow! - Historia jednej fotografii - Wsiegda gatow! - Optyczne.pl\nBył to jeden z kolejnych wyjazdów na Sri Lankę. Jak zawsze plan był konkretny. Chciałem fotografować morskie żółwie w rejonie południowo zachodniego wybrzeża, wieloryby i pola herbaty. Miałem też pomysł na reportaż. Zastanawiałem się jak go pokazać, gdyż temat wzbudzał moje silne emocje. Wydawałoby się, że wśród fotografów stresującą pracę mają tylko korespondenci wojenni. Niestety jest wiele innych tematów, które w normalnym człowieku wzbudzają niechęć, protest czy obrzydzenie. Czasem trafiają mi się takie tematy i staram się ich nie unikać. Tłumaczę sobie wówczas, że być może pokazanie opinii publicznej pewnych zdarzeń pozwoli, z czasem, coś zmienić i odrobinkę poprawić nasz Świat. Zawsze staram się w takich sytuacjach nie oceniać i swoje stanowisko zachować dla siebie korzystając z zimnego i pozbawionego uczuć oka aparatu. Jakże łatwo przychodzi nam ocenianie mieszkańców egzotycznych krajów, przypisując im łatkę „dzikusów”, a jednocześnie przechodzimy spokojnie nad podobnymi zdarzeniami w „cywilizowanej” Europie. Zawsze staram się tego unikać. Niestety czasem obserwuję tych „białych panów” demonstrujących w swoich reportażach swoją rzekomą wyższość wobec „pogańskich dzikusów”.\nTematem, po który jechałem na Sri Lankę jest pozyskiwanie i handel płetwami rekina. Na czym polega problem? Ano na tym, że złapanemu żywemu rekinowi obcina się płetwy, a okaleczone zwierzę wyrzuca z powrotem do wody, gdzie kona w męczarniach.\nPonieważ wyjazd miał trwać miesiąc, przyznałem też sobie (w końcu jestem swoim własnym szefem) kilka dni urlopu, który chciałem poświęcić między innymi na nurkowanie na wschodnim wybrzeżu.\nWyjazd zaczął się pechowo. Samolot lądował w nocy, a ja planowałem pojechać do hotelu i odespać lot. Niestety na lotnisku czekała na mnie niezbyt miła niespodzianka. Na taśmie z bagażami brakowało mojego wielkiego zielonego worka, który, jak myślałem, leciał ze mną z Polski. Później okazało się, że postanowił nie lecieć i został na Okęciu. Na szczęście cały niezbędny sprzęt foto wraz z ładowarkami miałem ze sobą. Owszem brakowało szczoteczki do zębów, kosmetyków oraz czystych ubrań ale to co najistotniejsze było ze mną w bagażu podręcznym. Żelazną zasadą mojego pakowania jest to, aby podstawowe minimum sprzętu niezbędnego do pracy mieć przy sobie. Jeśli zostaniemy w jednym ubraniu i bez szczoteczki do zębów tragedii nie ma. Ubranie można uprać albo kupić. Podobnie szczoteczkę, pastę czy mydło. Kiedy jednak nie mamy obiektywów czy ładowarki problem, w danym zakątku Świata, może być nierozwiązywalny.\nZ plikiem banknotów, wypłaconym przez linię lotniczą w ramach rekompensaty, po krótkim rytuale targowania się z kierowcą wsiadłem do taksówki jadącej do Negombo.\nPo drodze wypytałem kierowcę chyba o wszystko, co było dla mnie istotne. Również o płetwy rekina. Gdzie je kupić, u kogo, na którym targu? Jak można było przypuszczać, kierowca był miejscowy i dzięki temu okazał się świetnym informatorem. Dowiedziałem się, że płetwy rekina są doskonałym lekiem na wszystko, czyli, jak ironicznie czasem mówimy – „od głowy bolenia i kuśki stojenia”. Szczególnie to ostatnie działanie z entuzjazmem podkreślał mój rozmówca. Mimo, że oznajmił mi z dumą, iż jego kraj poławia najwięcej rekinów, to podkreślał, że towar jest tak cenny i poszukiwany, iż można go kupić tylko wcześnie rano.\nOlympus OM-D E-M5 Mark II z obiektywem M.Zuiko 12-40 mm f/2.8 PRO\nNastępnego dnia przed wschodem słońca dotarłem na targ rybny, wskazany w taksówce i zupełnie inny niż ten, na którym jeszcze przed wylotem z Polski planowałem robić zdjęcia. Po raz kolejny potwierdziło się to, o czym piszę w mojej książce. Chcesz się czegoś dowiedzieć, chcesz gdzieś trafić - rozmawiaj z miejscowymi. Targ, o którym mówił taksówkarz, jest nie tylko mniej znany turystycznie, ale to właśnie tam kwitnie handel płetwami rekinów. Oprócz płetw można tam kupić w zasadzie wszystko, co żyje w okolicznych wodach. Niestety zarówno gatunki krytycznie zagrożone jak i pospolite - czyli wszystko, co udało się złowić miejscowym rybakom.\nKręciłem się po placu, jako jedyny Europejczyk między miejscowymi, fotografując wszystko co mnie zainteresowało. Czas mijał, światło robiło się coraz gorsze, a ja w zasadzie zebrałem cały potrzebny mi materiał. Leniwie włóczyłem się po targu nie nastawiając się już zbytnio na robienie zdjęć. Oczywiście nie chowałem aparatu, co jakiś czas naciskając, trochę od niechcenia, spust migawki. Nagle moją uwagę przykuł pewien Lankijczyk. Właściwie nie on, tylko jego torba będąca podróbką pewnej ekskluzywnej marki. Wystawał z niej… rybi ogon. Wiedziałem, że jeśli mój model zorientuje się, że jest obiektem moich zainteresowań zażąda wynagrodzenia. Starałem się fotografować dyskretnie, w zasadzie bezgłośnie, kręcąc się dookoła niego i udając, że wcale nie jestem nim zainteresowany. Włączyłem więc Live View i przełączyłem migawkę w tryb cichy. Kiedy już chciałem skończyć mężczyzna zatrzymał się przy stoisku z krewetkami, wybrał te, które go interesowały i wyjął portfel aby zapłacić. W jego otwartym wnętrzu ujrzałem obrazek Jezusa. Niemal instynktownie uznałem, że coś z tego może być. Skadrowałem zdjęcie tak aby objąć torbę z foliowym okienkiem, rybę, podróbkę złotego Rolexa, portfel ze świętym obrazkiem i handlarza sprawdzającego cenę krewetek. Wykonałem serię zdjęć i uśmiechając się pod nosem odszedłem w stronę miasta.\nCała ta historia była dla mnie kolejnym potwierdzeniem mojej zasady, że nawet gdy nie mamy nadziei na zrobienie ciekawego zdjęcia, powinniśmy mieć aparat w gotowości i wyszukiwać dookoła nas wszystkiego, co może nadawać się na ciekawy kadr.\nNa mój prywatny użytek nazywam to zasadą ruskiego pioniera. Nosili oni znaczki z napisem "Wsiegda gatow!" – Zawsze gotowy!\nObiektyw: Olympus M.Zuiko 12-40 mm f/2.8 PRO\nParametry ekspozycji: ogniskowa 12 mm, przysłona f/4, czas ekspozycji 1/500 s, ISO 200.


Międzynarodowe Targi Poznańskie kończą 100 lat! – Poznańskie Centrum Świadczeń On-line\nPoznańskie Centrum Świadczeń On-line > Centrum Inicjatyw Rodzinnych > Międzynarodowe Targi Poznańskie kończą 100 lat!\nJest rok 1921. 28 maja z inicjatywy poznańskiego kupiectwa otwiera się „I Targ Poznański”. Tak rozpoczyna się historia Międzynarodowych Targów Poznańskich – jednego z najdłużej działających organizatorów targów w Europie.\n100 lat to nie tylko wielkie wydarzenia takie jak Powszechna Wystawa Krajowa, czy pierwsze targi w powojennej Polsce. To również, a może przede wszystkim emocje i wspomnienia pojedynczych osób, które pierwszy raz w życiu jechały ruchomymi schodami, stały w kolejce do pawilonu z klockami LEGO, z wyprzedzeniem kupowały bilety na kolejną edycję Pyrkonu, czy uczestniczyli w premierze nowego modelu samochodu.\nZ okazji okrągłego jubileuszu Targi zapraszają do udziału w akcji „Historie z Iglicą w tle”. Podziel się zdjęciami i opowieściami, które są związane z twoją targową przygodą! Byłeś wzruszony, podekscytowany, a może po prostu byłeś na targach?\nHistorie oraz zdjęcia przesyłać można:\ndrogą mailową na adres archiwum@grupamtp.pl,\nopisać w komentarzu pod postem konkursowym na fanpage’u Targowe Archiwum Cyfrowe\nwysyłać pocztą na adres: Międzynarodowe Targi Poznańskie, ul. Głogowska 14, 60-734 Poznań, z dopiskiem „Historie z Iglicą w tle”.\nZgłoszenia można przesyłać do 4 maja 2021 r.\nWięcej informacji na temat akcji znajdziecie na stronie Internetowej Międzynarodowych Targów Poznańskich. .


Plecak jest : Io sonno fatto di neve (Rzym I)\nIo sonno fatto di neve (Rzym I)\nPamiętam moment, w którym po raz pierwszy zapragnęłam pojechać do Rzymu. Miałam 10 lat i oglądałam zdjęcia, które przywiozła stamtąd moja ciocia. Nosiłam wtedy takie niebieskie sandały i wpadłam na pomysł, że będą idealne do zwiedzania Rzymu. Wyobrażałam sobie jak spaceruję w nich po Wiecznym Mieście, jem włoskie lody i noszę kapelusz z dużym rondem.\nJedenaście lat później w końcu dotarłam do Rzymu. Nie miałam sandałów ani kapelusza, a zamiast upalnego lata był luty, ale wyjazd był lepszy niż mogłam sobie wyobrazić.\nMoże posiadam jakiś wewnętrzny radar albo magnes, nie wiem co, w każdym razie działa. Mam szczęście do ludzi. Rzymskie ferie nie byłyby tak cudowne, gdyby nie towarzystwo - Ania, Paula i Pietro oraz nowo poznani Włosi. Couchsurfingowy host Matteo i jego przyjaciele oprowadzali nas po Rzymie i zajmowali się nami najlepiej na świecie.\n4 dni krótkie i intensywne jak espresso, którego wypiliśmy ogromną ilość. Pyszna pizza, przygotowane przez Matteo pasty z sekretnymi składnikami (szafran i miłość), lody. Wspólne śpiewanie, spacery do celu i bez celu, poważne rozmowy i tyle śmiechu, że się zapowietrzałam. To wszystko z ludźmi, których kilka dni temu nawet nie znałam, wyobrażacie sobie?\nNajpierw klik tu i słuchamy w tle :)\nZdjęcie fontanny di Trevi bez ludzi. Da się!\nSycylijskie arancini, czyli smażone kulki z ryżu. Zjadłam wersję z dynią i gorgonzolą, potem skończyłam po Ani pistacjową i w efekcie nie byłam głodna przez kolejne 10 godzin. Tylko dla ludzi o mocnych żołądkach :D\nPo lewej zamek św. Anioła, kiedyś więzienie, dzisiaj muzeum.\nPlac Wenecki. Na zdjęciu go nie widać, ale po lewej jest budynek, z balkonu którego przemawiał do tłumu Mussolini.\nCzytanie z widokiem na Forum Romanum, moja bratnia dusza.\nWatykan podobał mi się najmniej, może dlatego, że obiekty sakralne lubię tylko surowe, najlepiej drewniane. Plac był o wiele mniejszy niż się spodziewałam, ale przyznaję, że sufit bazyliki robi wrażenie!\nŚwiątynia Diany w parku Borghese, po którym chodziliśmy ostatniego dnia. Gdybym mieszkała w Rzymie, to byłoby jedno z moich ulubionych miejsc!\nAnia, Paula, Matteo, ja i Pietro\nBardzo żałuję, że nie mamy wspólnego zdjęcia z całą resztą wspaniałych ludzi - Geco, Daniele, Matteo nr 2 i Adrea. Na szczęście nasz host Matteo i Matteo nr 2 od tego semestru zaczynają Erasmusa w Warszawie, już mamy zaplanowane spotkania :)\nW Rzymie spędziłam też najfajniejsze urodziny w życiu, ale o tym następnym razem!


Nie złamię praw autorskich - słowo skauta!\nOrganizacja MPAA znalazła nowy sposób na walkę z piractwem - zamierza edukować skautów z Los Angeles w kwestii poszanowania praw autorskich i nawet przyznawać im specjalną odznakę z tym związaną. więcej\n21-10-2006, 08:07, mm, Internauci\nCo wolno wojewodzie... czyli piraci walczą z piratami!\nMPAA (Motion Picture Association of America) - organizacja zajmująca się m.in. oceną filmów, a także stojąca na straży praw autorskich producentów filmowych - została oskarżona o złamanie prawa, którego przestrzeganie tak usilnie egzekwuje od innych. Organizacja nielegalnie skopiowała film. więcej\n27-01-2006, 14:41, Piotr Konieczny, Internauci


Inwestycje w Parku Śląskim | Jakub Chełstowski\nRozbudowa „Elki” o kolejny odcinek, konserwacja rzeźb oraz wielofunkcyjny budynek na terenie zoo – to trzy kolejne inwestycje przeznaczone do realizacji w Parku Śląskim. Ich koszt to prawie 12 mln zł.\nPark Śląski w ostatnim czasie rozwija się niezwykle dynamicznie. Część inwestycji została już oddana do użytku i służy mieszkańcom. Są również takie, które wkraczają właśnie w kluczowy etap realizacji, jak np. Ogród Japoński, czy też polder przeciwpowodziowy. Rozwój Parku jest niezwykle istotny dla Zarządu Województwa. Chcemy aby był on „zieloną perłą” nie tylko Śląska ale również kraju i Europy. Tym bardziej cieszy mnie podpisanie kolejnych umów inwestycyjnych, a w tym kluczowej dla rozwoju Parku umowy dotyczącej kolejki linowej Elki. Z nowym rokiem wkraczamy w kolejny etap modernizacji Parku Śląskiego.