FORD GALAXY 1995-2005 BAGAŻNIK DACHOWY BELKI DO RELINGÓW 137CM - Galaxy - TOPTUN.PL\nFORD GALAXY 1995-2005 BAGAŻNIK DACHOWY BELKI DO RELINGÓW 137CM\nPROMOCJA 489,00 PLN\nBagażnik dachowy, belki bazowe montowany na relingi fabryczne odstające od dachu. Produkt dedykowany jest do samochodu FORD GALAXY 1995-2005.\nZ przyjemnością prezentujemy jeden z najbardziej wytrzymałych bagażników dachowych. Jest to jedyny typ bagażnika, którego mocowania same dopasowują się do kształtu relingów, więc jeśli macie Państwo zamiar używać jednego modelu belek do kilku samochodów to ta oferta powinna Państwa zainteresować!\nDzięki zastosowaniu wzmocnionego profilu oraz mocowań wykonanych całkowicie z metalu, belki te nie mają sobie równych na rynku!\nBelki przystosowane są do montażu w systemie "T", dzięki czemu możliwym jest instalowanie w niezwykle prosty sposób różnego rodzaju uchwytów, np. bagażników narciarskich, rowerowych, boksów itd., za pośrednictwem adapterów (śrub) w kształcie litery T. Dużą zaletą takiego systemu montażu jest to, iż cały mechanizm trzymający przystawkę jest niewidoczny. Belki idealnie nadają się również do montażu różnego rodzaju uchwytów za pomocą cybantów, ponieważ kształt belek został dopasowany do tego typu mocowań.\nBagażnik wykonano z wysokiej jakości aluminium, mocowania belek (łapy) zostały wykonane ze stali co gwarantuje największą wytrzymałość. Dodatkowo łapy obudowano gumą oraz mocnym plastikiem co chroni\nrelingi przed zarysowaniem oraz zapewnia ich odpowiednią aerodynamikę.\ndługość całkowita belek: 137 cm


Chojnowski: Katolicyzm, protestantyzm, kapitalizm : Myśl Konserwatywna\nChojnowski: Katolicyzm, protestantyzm, kapitalizm\nRedakcja | 17 stycznia 2015\t| 4 komentarze\nGdy w połowie lat trzydziestych XX wieku Amintore Fanfani pisał książkę pt. Katolicyzm, protestantyzm i kapitalizm, ustrój kapitalistyczny przeżywał głęboki kryzys. Nie tylko giełdy, stanowiące siłę napędową współczesnego kapitalizmu, dusiły się, ale także największe narody świata rządzone były przez zdecydowanie antykapitalistyczne ideologie. W czasie dekady pomiędzy kipiącymi rozkwitem latami dwudziestymi a wojenną ekonomią łat czterdziestych XX wieku myśli wielu ludzi w Ameryce oraz w Europie skupiały się na dwóch kwestiach: dlaczego kapitalizm upadł tak katastrofalnie w latach 1929-1930 oraz co można zaproponować jako jego alternatywę? Zgadzano się zasadniczo co do przyczyn pierwszej klęski kapitalizmu po blisko stuletnim okresie dominacji tego systemu gospodarczego. natomiast zdecydowanie różniła ideologów i filozofów odpowiedź na pytanie o alternatywę dla ułomnego, jak się okazało, kapitalizmu.\nRozwiązania obejmowały całą gamę systemów, od narodowego socjalizmu, w Niemczech, poprzez socjalizm międzynarodowy w Rosji, faszyzm we Włoszech, demokratyczny etatyzm w Stanach Zjednoczonych, demokratyczny socjalizm w Wielkiej Brytanii, aż po katolicki korporacjonizm w Hiszpanii, Portugalii i Austrii. Kryzys kapitalizmu z lat 1929-1930 był tak wielki, że w jego wyniku właściwie żadne z czołowych państw nie pozostało ideologicznie kapitalistyczne.\nZanim uda się wskazać przyczyny niepowodzenia lub zaproponować program alternatywny do tego, który chrześcijanom zaoferował kapitalizm, należy tę „bestię” zidentyfikować. Czym dokładnie jest kapitalizm? Dla katolika z przygotowaniem scholastycznym pytanie o naturę kapitalizmu jest pytaniem o cel, który tkwi w samej istocie systemu. Tylko poprzez zbadanie celu możliwe jest prawdziwe zidentyfikowanie istoty działań osób, które przyswoiły sobie kapitalistyczną mentalność. Ukazanie celu jest zatem jedyną drogą do zrozumienia wszystkich działań i przejawów kapitalizmu.\nW pewnym sensie zazdrościmy pisarzom i teoretykom lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Mogli oni rozpoznawać „bestię” i racjonalnie badać istotę oraz historyczną rzeczywistość kapitalizmu, pracując jednocześnie nad tworzeniem rozwiązań alternatywnych, mających zaspokoić ekonomiczne i osobiste potrzeby człowieka, których kapitalizm zaspokoić nie był w stanie. Obecnie liberalny system ekonomiczny, nazywany kapitalizmem, polecają wszyscy – od rosyjskich parlamentarzystów po nowojorskich maklerów. Liberalny system ekonomiczny postrzegany jest bowiem jako „nadany”, jako system, który wszystkie narody po prostu muszą przyjąć, jeżeli chcą pozostawać częścią „społeczności międzynarodowej”. Wygląda na to, że obecnie nie można już nawet myśleć nad koncepcją alternatywną dla kapitalizmu. Max Weber w ocenianej bardzo wysoko książce Etyka protestancka i powstanie kapitalizmu rozpoznał totalitarną naturę kapitalizmu, stwierdzając, że „obecny system kapitalistyczny jest ogromnym kosmosem w którym jednostka rodzi się i który przedstawia się jej jako jedyne i niezmienne środowisko, w którym musi żyć”.\nTaka „zasłona dymna” oraz powszechny tryumf liberalnej teorii społecznej i ekonomicznej sprawia, że poddanie rzetelnej ocenie historii oraz zalet i wad kapitalizmu, wraz z analizą wszystkich prób znalezienia alternatywnych rozwiązań, wydaje się prawie niemożliwe. Dzisiaj o wiele trudniej jest nam obiektywnie odpowiedzieć na nie cierpiące zwłoki pytania, niż teoretykom ekonomii i filozofii działającym przed II wojną światową. Profesor Fanfani, zajmujący się historią ekonomii na Uniwersytecie Najświętszego Serca w Milanie, nie byłby zaskoczony naszym kłopotliwym położeniem. Główna teza jego wielkiej pracy na temat historii stosunków pomiędzy religią katolicką a kapitalizmem głosiła, że kapitalizm jest systemem absolutystycznym w taki sam sposób, jak katolicyzm. System absolutystyczny, będąc intelektualną podstawą – prawdziwą bądź fałszywą, legalną bądź bezprawną – daje kompletne wyjaśnienie znaczenia wszystkich wydarzeń i bytów, znanych umysłowi ludzkiemu; wszystko zatem rozumiane jest w odniesieniu do podstawowych zasad systemu. Fałszywe systemy – co oczywiste – odnoszą się w całości tylko do siebie, a zrozumienie ich twierdzeń możliwe jest tylko w odniesieniu do pozostałych założeń (np. idea zanikania państw ma sens i znaczenie tylko w kontekście marksizmu).\nTak więc żyjąc w świecie zdominowanym przez systemy fałszywych ideologii, jak ma to miejsce obecnie, możemy tylko mieć nadzieję, że w życiu kogoś z naszych współczesnych lub w społeczeństwie pojawi się jakaś nieprawidłowość (np. naturalna lub nadprzyrodzona rzeczywistość), która „nie pasując do systemu”, będzie wymagała od ludzi przemyślenia wiarygodności dotychczasowych zasad. Profesor Fanfani twierdził, że kapitalizm jest takim systemem umysłowym, który napotkał swoją nieprawidłowość w czasie wielkiego krachu 1929 roku.\nKapitalizm zatem jest rozumiany przez Fanfaniego jako system zupełny, którego główne idee mają wpływ na całe życie umysłowe ludzi żyjących w społeczeństwie kapitalistycznym. Każdy cel działania, każda instytucja, każda postawa jest w mniejszym lub większym stopniu ukształtowana i „zabarwiona” przez podstawową zasadę kapitalizmu, którą jest maksymalna osobista korzyść ekonomiczna. Teza ta służy za punkt wyjścia dla trzech zasadniczych celów historyczno-analitycznych rozprawy Fanfaniego. Pierwszy cel polega na rozwinięciu tezy mówiącej, że kapitalizm jest systemem absolutystycznym, a nawet – można powiedzieć – totalitarnym, który wpłynął na wiele, jeśli nie na większość wydarzeń historii ostatnich 400 lat i całkowicie opanował umysłowość większości współczesnych ludzi. Drugie zadanie przedstawia się jako próba zrozumienia relacji pomiędzy absolutyzmem kapitalizmu a „absolutyzmem” religii katolickiej. Katolicyzm jest „absolutystyczny” w takim znaczeniu, że wszystkie działania człowieka oraz wszystkie instytucje społeczne, polityczne i ekonomiczne muszą być poddane osądowi odnośnie do wierności katolicyzmowi, zgodnie z moralnym i doktrynalnym nauczaniem Magisterium. Żadna działalność człowieka nie jest wyłączona spod oceny i osądu Kościoła katolickiego. Czy zatem człowiek może pozostawać pod wpływem kapitalizmu i być jednocześnie katolikiem? Czy katolicyzm i kapitalizm będąc systemami zupełnymi, pomimo tego mogą ze sobą współegzystować? Jakie są historyczne powiązania pomiędzy nimi dwoma? Odnośnie do tych zagadnień Fanfani rozważa, czy kapitalizm wyrósł w katolickim środowisku chrześcijańskich stuleci, a jeśli tak, to czy to katolicyzm początkowo wypromował lub ułatwił nadejście „ducha” kapitalizmu. Na koniec włoski uczony odpowiada na twierdzenie niemieckiego socjologa Maxa Webera utrzymującego, że to protestancka „etyka pracy” i jej pojęcie świeckiego „powołania” leżały u początków kapitalizmu jako dominującej rzeczywistości społecznej, politycznej i ekonomicznej. Jeśli katolicyzm nie jest źródłem kapitalizmu, to czy mógł nim być protestantyzm?\nKapitalizm jako „duch”\nDosyć interesujące jest rozważenie kapitalizmu jako systemu ekonomicznego pod względem jego technicznych możliwości i skuteczności, które odróżniają go od pozostałych systemów istniejących w przeszłości (np. komunizmu, feudalizmu, dystrybucjonizmu, wspólnoty pierwotnej). Te różnice były dobrze znane Fanfaniemu i nie zmieniły się w najmniejszym stopniu w naszych czasach, w których wszechobecny kapitalizm wydaje się osiągać szczyt społecznej akceptacji. Kapitalizm to według Fanfaniego „system charakteryzujący się dominacją kapitału, wolnym rynkiem pracy, nieograniczoną konkurencją, powiększającym się kredytem, w którym banki prosperują, wielki przemysł przybiera gigantyczne rozmiary, a światowy rynek jednoczy się”.\nZastanawiając się nad obecną sytuacją i porównując ją do tej z początku XX wieku dostrzegamy, że te pierwszoplanowe przejawy kapitalizmu tylko się nasiliły i wydają się bardziej groźne. Jeśli przez kapitalizm rozumiemy system ekonomiczny, cechujący się wymienionymi powyżej przymiotami, to pojawienie się tego systemu moglibyśmy historycznie umieścić nie wcześniej jak pomiędzy połową a końcem XIX wieku. Jednocześnie tak pojmowany „kapitalizm” moglibyśmy uznać za system ściśle ekonomiczny, jeden z wielu, którego celem jest wyłącznie dostarczanie potrzebnych dóbr i usług ludziom. którzy ich potrzebują. Czy zatem katolicyzm będący systemem religijnym i moralnym, nie mógłby pozostawać w doskonałej zgodzie z mechanizmami kapitalizmu? Czy starcia pomiędzy obydwoma systemami są nieuchronne? Czy obydwa systemy muszą rywalizować o absolutne i wyłączne pierwszeństwo zarówno w duszy ludzkiej, jak i we wspólnotach politycznych?\nPowodem, dla którego toczy się walka pomiędzy obydwoma systemami, tak w duszy pojedynczego człowieka, jak i na płaszczyźnie społecznej, jest fakt, że kapitalizm nie stanowi jedynie szczególnego narzędzia dostarczania dóbr i usług, różniącego się w sposobach działania od socjalizmu lub feudalizmu. Fanfani, Weber, a także brytyjski socjolog R. H. Tawney wysunęli pogląd, że istotą kapitalizmu jest jego „duch” – „duch kapitalizmu”, będący złożoną, po części świadomą, po części zaś podświadomą postawą, która „rządzi porywami woli i wpływa na podejmowanie działań, określa tworzenie nowych środków oraz instytucji lub modyfikację tych, które już istnieją” (Fanfani). To w tym – nie zaś w mechanizmach gromadzenia i dystrybucji kapitału! – tkwi sedno sprawy. Jeśli chcemy rzeczywiście zrozumieć kapitalizm jako konkurenta światopoglądu katolickiego, musimy zbadać „ducha kapitalizmu” jako „sposób życia wyznaczony przez duchową orientację”. Max Weber wielokrotnie zwracał uwagę na kapitalizm jako „duchową orientację”, pisząc min.: „Pytanie o siły, które pobudzają ekspansję nowoczesnego kapitalizmu nie jest, a z pewnością nie w pierwszym rzędzie pytaniem o źródła rezerw pieniężnych, które można wykorzystać jako kapitał, lecz przede wszystkim pytaniem o rozwój ducha kapitalizmu. Tam, gdzie ten duch ujawnia się i szuka, spełnienia, tam zdobywa kapitał jako środek dla realizacji swych zadań”.\nPonieważ „duch kapitalizmu”, siła ożywiająca „człowieka kapitalistycznego”, ma w istocie charakter ekonomiczny, należałoby w pierwszym rzędzie zainteresować się pojęciem bogactwa. Istotnie, ekonomiczne nastawienie obecnego wieku zdeterminowane jest przez powszechnie przyjętą ideę bogactwa. Osobliwość człowieka kapitalistycznego polega na tym, że właściwie nie zna on pojęcia celu, lecz tylko środków. „Cel”, do którego „człowiek kapitalistyczny” dąży – doskonalsze i pełniejsze niż kiedykolwiek zaspokojenie wszystkich wyobrażalnych potrzeb – jest hipotetyczny i w rzeczywistości nieprawdziwy. Jest to po prostu pojęcie ludzkiego zaspokojenia materialnego, pozbawionego wszelkich ograniczeń. Ponieważ ten „cel” jest, jak się rzekło, jedynie hipotetyczny (tj. żaden człowiek nie doświadczył nigdy stanu całkowitego materialnego i doczesnego zadowolenia), zatem prawdziwy cel nie orientuje życia kapitalisty. Owo nieskończone materialne pragnienie nigdy nie będzie nasycone. Bogactwo nie jest zatem celem, nawet dla „człowieka kapitalistycznego”, ale po prostu środkiem nabywania dalszych środków, służących nabywaniu następnych… środków.\nJedną z bardziej wyróżniających intelektualnych i moralnych cech „człowieka kapitalistycznego” jest to, że redukuje on wszystko do poziomu dóbr użytecznych (bonum utile), będąc ślepym na istnienie rzeczy, które można zaklasyfikować jako dobra dla nich samych (bona honesta). Dobro dla niego samego jest czymś pożądanym ze względu na własną istotę, nie zaś wskazanym jako pomocne przy osiąganiu czegoś innego.\n„Instrumentalizacja” wszystkich dóbr jest częścią „nieograniczoności”, która charakteryzuje myślenie kapitalistyczne i liberalną ekonomię. Dobra wrodzone, czyli to, co warto posiadać, zaspokajają jasno określone potrzeby ludzkiej duszy. Dobra te zatem rzeczywiście zaspokajają, przynajmniej w pewnym stopniu. Jeśli jednak wszystkie dobra (np. gotówka w kieszeni, przedmioty użytkowe, oznaki zamożności, cenne medale, środki finansowe, nieruchomości, wiedza, pracownicy etc.) służą tylko do osiągania następnych dóbr, które z kolei są przydatne dla zdobycia jeszcze innych dóbr, to szybko można zagubić ograniczenia, które natura ludzka nakłada na pragnienia materialne. Tradycyjne dążenie do zaspokajania potrzeb i utrzymania się przy życiu zostaje przekształcone w usiłowanie zaspokajania nieograniczonych ilości dóbr i nieograniczonego zaspokajania potrzeb materialnych. Nieograniczony materialny horyzont „człowieka kapitalistycznego różni się głęboko od rozumowania tradycyjnego chrześcijanina, a także – jak moglibyśmy dodać – od myślenia starożytnych pogan, zarówno tych prymitywnych jak i tych cywilizowanych. To „bezgraniczne pożądanie materialne byłoby przez „człowieka przedkapitalistycznego” postrzegane jako irracjonalne, ponieważ naturalnie rozpoznaje on, że ma ściśle określoną liczbę potrzeb, a stopień ich zaspokajania wyznacza dokładnie jego stan społeczny. W przeciwieństwie do „człowieka kapitalistycznego”, tradycyjny człowiek postrzega bogactwo w jego społecznym i naturalnym kontekście, Ponieważ własne potrzeby rozumie w całości społecznej struktury i naturalnych pragnień, jego chęć pomnożenia zysku i działania, które podejmuje dla jego osiągnięcia, są ściśle ograniczone przez zwyczaje społeczne, regulacje prawne i zasady religijne.\n„Człowiek kapitalistyczny”: cios w chrześcijaństwo\nPrzekonanie o „braku ograniczeń”, jako kategoria psychologiczna znamionująca „człowieka kapitalistycznego”, skłania go do eliminowania wszystkich instytucji i norm kultury stawiających przeszkody, a przez to uniemożliwiających nieograniczone pomnażanie i przyswajanie dóbr. Pierwszym i najłatwiejszym do przezwyciężania ograniczeniem są wszystkie instytucje i zwyczaje społeczne, uniemożliwiające kapitalistyczne życie nieograniczonej konsumpcji. Patrząc z perspektywy historycznej na okres, w którym kapitalizm pojawił się jako „duch” ekonomii, można dostrzec. że to katolicka kultura oraz katolickie instytucje ożywiały i wychowywały człowieka poprzez nauczanie moralne oraz prawodawstwo kościelne, utrzymując w ryzach tak pożądaną przez kapitalistów swobodę ruchów.\nNajbardziej oczywistym ograniczeniem, które katolicka kultura nałożyła na aktywność ekonomiczną, był społeczny i prawny obowiązek przestrzegania dni świątecznych. Miało to duże znaczenie ekonomiczne, ponieważ np. we Francji było ponad 100 dni w roku, w które możliwość pracy była ograniczana lub wręcz całkowicie zabroniona.Cześć oddawana Świętym oraz Tajemnicom Zbawienia była dobrem, które nie miało wartości użytkowej ani ekonomicznej. Kapitalizm ukierunkowany jest na stałą produkcję materialną oraz nabywanie, nie zaś na odpoczynek, kontemplację, pobożność czy uwielbienie. Ponieważ kapitalizm – w pewnym sensie – nie posiada celu, nie toleruje świąt będących zapowiedzią celu: przyszłej niekończącej się Radości. Historycznie rzecz biorąc, podkopanie ograniczeń wynikających z dni świątecznych przyszło dwoma drogami. Po pierwsze, zasady te były po prostu milcząco łamane przez ludzi, którzy chcieli pracować i sprzedawać – oraz nabywców gotowych kupować. Po drugie, kapitaliści wykorzystując swoje wpływy na organy państwa, popierali pomysł porzucenia prawnego zobowiązania wszystkich ludzi do przestrzegania odpoczynku w dni świąteczne. Odkąd odpoczynek stawał się jedynie nieobowiązkowy, bardzo szybko tracił jakiekolwiek znaczenie ekonomiczne. Człowiek, który chciał nadal świętować, odkrywał, że w ten sposób przegrywa z konkurencją, która dni świątecznych nie przestrzega.\n„Wolność” w tej materii szybko eliminuje kulturę opartą na dniach świąt roku liturgicznego. Jednym z największych ekonomicznych osiągnięć Kościoła w wiekach średnich było utworzenie cechów zawodowych. Cechy, chociaż nie stworzone bezpośrednio przez duchowieństwo, były pomimo to przez nie kierowane i inspirowane, ograniczając swobodę ekonomiczną kapitalistów de facto uniemożliwiały rozwój kapitalizmu. Te braterskie korporacje katolickie: (w prawdziwym znaczeniu słowa corpus – organiczne ciała zrzeszające członków jednej wspólnoty zawodowej) były strażnikami systemu aktywności gospodarczej, zgodnie z którym czysto ekonomiczny interes jednostki poświęcany był dla moralnego i religijnego dobra jednostek albo ekonomicznego interesu wspólnoty. Organizacje cechowe zmuszały „jednostki zorientowane ekonomicznie” do takiego zachowania, które ich zawodowy talent wprzęgało w pracę dla dobra całości lub dla ich własnego, wyższego interesu.\nBraterstwo wewnątrz określonego zawodu, które było jednym z zasadniczych właściwości cechu, ograniczało konkurencję pomiędzy osobami z tej samej branży. Ta braterska więź, będąca przeciwieństwem kapitalistycznego ideału maksymalizacji indywidualnego zysku ekonomicznego, wymagała sprawiedliwego i szerokiego rozdziału klientów – takie rozdzielanie zapewniało zatem minimum pracy dla każdego członka wspólnoty zawodowej. Dominująca zasada kapitalizmu powoduje, że człowiek pracuje w taki sposób, aby wyprzeć z rynku swoich konkurentów; osiągnięcie tego celu oznacza „sukces” w systemie kapitalistycznym. Dawny system korporacyjny istniał po to, aby człowiek wykonywał swój zawód, nie starając się jednocześnie walczyć z „konkurencją”. Aby zatem „kapitalistyczny duch” mógł zapanować bez żadnych ograniczeń, więzi miłości, braterstwa i sprawiedliwości musiały zostać osłabione lub sprowadzone do jedynie dobrowolnych. Idea korporacyjna odzwierciedla zasadę, zgodnie z którą dobro wspólne pracujących ludzi i ich rodzin jest stawiane ponad nieskrępowanym „prawem” jednostki do nabywania jakiegokolwiek produktu, który podsunie jej chęć i fantazja. Ekonomiczna „wolność” powoduje niepewność, która jest konsekwencją bezwzględnej rywalizacji ekonomicznej. Interesujące jest, że narodziny kapitalizmu i początek urbanizacji terenów podmiejskich przypadają na ten sam okres, ponieważ rodzący się kapitalista musiał uciekać ze średniowiecznego miasta, aby uniknąć ekonomicznych restrykcji nałożonych na niego przez cechy.\nKapitalistyczny zamach na suwerenne państwo\nOdkąd kapitaliści osiągnęli względną przewagę nad kulturą chrześcijańską, szczególnie poprzez osłabienie cechów i marginalizację wpływów Kościoła katolickiego w różnych zakresach ludzkiej kultury, pozostała im do podbicia ostatnia niezbędna i bezdyskusyjnie pierwszorzędna instytucja państwo. Bez państwa kapitalistyczna maksymalizacja zysku ekonomicznego poprzez wykorzystanie minimalnych środków nie mogła zostać osiągnięta. Oprócz Kościoła katolickiego, który jest doskonałą społecznością, z „absolutystycznym” celem i wymogami nakładanymi na każdego człowieka jako takiego, podstawowym wrogiem kapitalizmu jest państwo. Istoty tej negatywnej postawy wobec państwa nie rozumieją „konserwatyści”, tworzący prawe skrzydło dzisiejszego establishmentu, a będący w rzeczywistości właściwie klasycznymi liberałami. Kapitaliści dla własnych przyszłych korzyści przedstawiają państwo jako nieprzyjazne ludzkim celom. Ostatecznym obiektywnym celem kapitalistycznego zamachu na suwerenność państwa jest zneutralizowanie go jako instytucji mającej wynikające ze swej istoty własne cele, tak naturalne, jak nadprzyrodzone. Dla państwa rządzenie społeczeństwem jako całością (włączając w to ekonomiczną sferę życia, która jest oczywiście tylko częścią pełnego życia społecznego) oznacza możliwość użycia siły wobec tych, którzy nie realizują, nawet w minimalnym stopniu, dóbr, które państwo, bez względu na to, czy oświecone objawieniem nadprzyrodzonym, czy też nie, uznaje za dobro wspólne społeczeństwa ludzkiego. Dobro to obejmuje zasadniczo więcej niż tylko ekonomiczne „powodzenie” człowieka. Zatem poczynania sił kapitalistycznych zmierzają do powstrzymania państwa przed działaniem wedle tych reguł dla osiągnięcia własnych celów.\nJednak cel kapitalizmu nie jest taki, jak teoretyczny cel marksizmu: „usunięcie państwa”. Chodzi raczej o podstępne opanowanie i przywłaszczenie sobie majestatu władzy i suwerenności należnej państwu w celu wykorzystania go jako niezbędnego i użytecznego narzędzia. Kapitalizm zgadza się pozostawić „oswojonemu” państwu kilka zadań. Po pierwsze – utrzymanie bezpieczeństwa w społeczeństwie. Oczywiście to działanie w celu zapewnienia prawa i porządku jest tolerowane przez kapitalizm tylko o tyle, o ile jest to „prawo” – i, w rezultacie, „porządek” – całkowicie uniezależniony od prawa naturalnego i prawa Boskiego oraz od Boskiego porządku stworzenia i pochodnego odeń porządku chrześcijańskiego. Bezpieczeństwo w państwie opanowanym z kapitalizm rozumiane jest wyłącznie jako obrona warunków, w których można osiągać maksymalną korzyść materialną przy minimalnych nakładach. Istotnie, jest to ostateczna gwarancja stabilności i trwałości systemu kapitalistycznego, który grozi terrorem i zniszczeniem tym, którzy ośmielają się próbować odstąpić w jakikolwiek sposób od narzuconego z góry systemu. W całkowicie kapitalistycznym społeczeństwie w istocie mamy do czynienia z obumieraniem państwa, nawet jeśli wydaje się ono być w najwyższym stopniu niemiłosierne i surowe.\nKolejne dwie „dozwolone” sfery, które system kapitalistyczny przeznacza „nowemu” państwu, to zadanie zagwarantowania „wolności” oraz „edukacja” społeczeństwa. Edukacja jest konieczna, gdyż niemożliwa jest maksymalizacja upragnionego zysku ekonomicznego, o ile siła robocza nie osiągnie minimum umiejętności koniecznych do uczestniczenia w masowej produkcji. Taki typ przedsiębiorczości wymaga więcej treningu, niż może dostarczyć ognisko domowe, warsztat, gospodarstwo rodzinne lub kościół. Tylko powszechny system „edukacji” może zapewnić fachową siłę roboczą dla planowanych przez kapitalistów przedsięwzięć ekonomicznych. Pracownicy stają się bardziej wydajni, przyczyniając się do zwiększenia zysku kapitalisty. Powszechny i świecki system edukacji doprowadza równocześnie do pewnego okaleczenia psychicznego, odrywając ludzi od miejsca pochodzenia, domu, życia osobistego, upodabniając ich do bezdusznych maszyn.\nRozważaliśmy już, jak wolność „prawa do pracy” wykorzystana została przez pierwszych kapitalistów, pojawiających się między XVI a XVIII wiekiem, do podminowania ograniczeń konkurencji nakładanych na ekonomiczną sferę życia społecznego przez organizacje cechowe. Owa wolność doprowadziła do likwidacji „restrykcji”, takich jak zakaz pracy w nocy. Wolność ekonomiczna, która „pozwala” robotnikom pracować w nocy, „jeśli tego chcą”, została następnie przywołana także, aby „pozwolić” kobietom i dzieciom zasilić przemysłową siłę roboczą oraz „z własnej wolnej woli” zgodzić się na zarobki i warunki pracy oferowane przez przemysłowców Odtąd „wsteczne ograniczenia” pochodzące z „ciemnych wieków” nie stanowiły już utrudnień w wydłużaniu czasu pracy. Aby „swobodnie” zapewnić osiąganie największego ekonomicznego przychodu poprzez maksymalne wykorzystanie czasu pracownika, maksymalnie wydłużono dzień pracy mężczyzn, kobiet i dzieci, utrzymując jednocześnie wynagrodzenia na minimalnym poziomie. Fakt zatrudniania kobiet i dzieci był przy tym najspokojniej wykorzystywany do uzasadnienia wypłacania niskich wynagrodzeń. Szczęśliwa rodzina z własnym domkiem i warsztatem zamieniła się w „ręce do pracy” w kapitalistycznej fabryce – pracując przy użyciu narzędzi, które do niej nie należały, wytwarzając dobra, do których nie miała prawa, i otrzymując za to wynagrodzenie, które stanowiło ułamek wartości majątku przez nią wytworzonego. Bądźmy szczerzy: czy istnieje taki „biznesmen”, który starałby się maksymalnie zwiększyć zarobki swoich pracowników, wydłużyć ich czas odpoczynku lub przyznać udziały we własności przedsiębiorstwa, jeśli by to naruszyło w poważny sposób jego zyski? Czy ktoś zadał sobie pytanie, kto najbardziej korzysta na ekonomicznej „wolności”? I kto naprawdę odnosi korzyść z nieograniczonej wolności prasy i słowa? – Ci, którzy posiadają kapitał, dzięki któremu mogą zdominować techniczne środki kształtowania opinii publicznej. Pożądliwość i ignorancja są natychmiast wykorzystywane, skoro tylko nieograniczona „wolność” została dopuszczona przez prawowitego nadzorcę prasy i słowa – państwo.\nKapitalizm, republikanizm i wolność religijna\nTak długo, jak przedkapitalistyczne instytucje, w tym przede wszystkim państwo, służyły swoim własnym celom, skierowanie całej ludzkiej aktywności na osiąganie wartości ekonomicznych było niemożliwe. Zatem państwo musiało zostać pozbawione tego, co stawia je ponad prywatne przedsiębiorstwa rządzonych przezeń obywateli. Obecnie państwo staje się narzędziem realizacji indywidualnych interesów tych, którzy osiągnęli wpływy wystarczające, aby kontrolować większość obywateli, Formalny kształt państwa musi zmienić się tak, aby żaden jego organ nie utrudniał ekonomicznej racjonalizacji społeczeństwa, dla pożytku tych, którzy kontrolują finansowe zasoby państwa i w ten sposób sprawują władzę nad większością narodu. Po spełnieniu tego warunku jedyną dozwoloną formą rządu byłaby republika: republikańska forma rządów uniemożliwiłaby monarchii sprzeciwienie się planom i interesom tych, którzy poprzez demokratyczną kampanię zagarnęliby suwerenność państwa. Żaden monarcha nie byłby wówczas w stanie powstrzymać zwycięstwa prywaty nad dobrem wspólnym. Jak wyraził to markiz Caracciola, każde państwo musi stać się jak Anglia, która w 1764 roku zamieniła się w „demokratyczną republikę, w której handel jest bogiem”. Nie jest zatem niczym zaskakującym, że wraz ze wzrostem dominacji przemysłowego kapitalizmu autorytet królewski podupadał; nie trzeba dodawać, że w tych czasach podobny regres dotknął także praktykowanie religii katolickiej. Nie istnieje jakaś zasadnicza sprzeczność pojęciowa pomiędzy monarchią i wiarą katolicką z jednej strony a kapitalizmem z drugiej; jednak świadectwo historyczne co do relacji pomiędzy nim: jest wymowne.\nIstnieje jeszcze jedna „wolność“, niezbędna do tego, by duch kapitalistyczny mógł dominować bez przeszkód. Jest to wolność religijna: urzędowy agnostycyzm państwa w sprawach religii i konsekwentne wyrzeczenie się przez dążenia do jakichkolwiek celów nadprzyrodzonych. Państwo wyznaniowe – tzn. przyznające się do wyznawania wiary – stanowi dla kapitalistów nie łada problem, przede wszystkim dlatego, że stawia wartości duchowe ponad ekonomicznymi i bierze je pod uwagę rozważając kierunki podejmowanych działań.\nInny problem, wynikający z istoty społeczeństwa oficjalnie religijnego, który stanowi zmartwienie kapitalistów, polega na tym, że jeśli określona wiara jest oficjalnie przyjęta, to państwo „nieuchronnie” tworzy przeszkody przeciw swobodzie działalności ekonomicznej inaczej myślących – odszczepieńców. Państwo zatem nie tylko musi być neutralne w sprawach religii, lecz ta neutralność musi wytworzyć pewną obojętność na różnice w wierze. Jeśli różnice w zakresie wiary są zbyt mocno odczuwalne, to mogą stanowić przeszkody w rozwoju stosunków ekonomicznych. Takie dążenie do „pokoju” opartego na obojętności na sprawy religii nie jest wyłącznie zjawiskiem z naszych czasów. „Chrześcijańscy” kupcy w średniowiecznym Tunisie wymusili odejście braci franciszkanów, których kazania i woła nawracania niewiernych groziły zniszczeniem „pokoju”, wysoce korzystnego dla stosunków handlowych. Ta nowa postawa wobec religii przyjęta przez państwo oraz jej późniejsze praktyczne skutki polityczne są jakby kalką postawy kapitalisty, jaką stosuje w swoich interesach.\nJak stwierdza Fanfani: „Dla jakiej realnej przyczyny kupiec miałby troszczyć się o wiarę tych, z którymi handluje? Dla niego jedynym i najwyższym rogiem jest użyteczność, której ziemską oznaką jest pieniądz; to wystarczy”. Dla liberała i przedrewolucyjnego sceptyka Woltera giełda londyńska – centrum wczesnego kapitalizmu – zdawała się miejscem świętym; tam jego przekonanie o oderwaniu Kościoła od państwa zdawało się otrzymywać doświadczalne potwierdzenie. „Tam – zauważał – ludzie wszystkich religii spotykają się, jedni drugich nie pytając, w kogo lub w co wierzą”.\nReligijne korzenie kapitalizmu\nÓw „duch” kapitalizmu, którego powyżej próbowaliśmy zdefiniować, jest siłą intelektualną, która posiada określone korzenie historyczne. Według Fanfaniego „duch” czasu – tak jak „duch” kapitalizmu – nie może być jedynie przekonaniem żywionym przez jednego, lub nawet wielu aktywnych ludzi. Aby mógł być naprawdę uważany za „ducha” całego okresu (niemieckie słowo Geist zdecydowanie lepiej oddaje istotę sprawy), zasadnicze cele zamierzone przez tych, którzy mają tego „ducha”, oraz sens, jaki ten „duch” nadaje rzeczom, muszą być podzielane przez przeważającą część społeczeństwa – lub co najmniej przez te elity, które zarazem przewodzą społeczeństwu i tworzą opinię publiczną. „Duch” kapitalizmu rzeczywiście zdominował struktury opiniotwórcze i rządzące w chrześcijaństwie. Fakt ten należy umiejscowić historycznie, a gdy moment jego pojawienia się zostanie uchwycony, można zastanowić się nad przypisaniem odpowiedzialności za wywołanie tej formy materializmu.\nKto zatem jest odpowiedzialny? Opinia Fanfaniego prowadzi do konstatacji, że kapitalizm jako idea determinująca życie nie istniał ani przed, ani w czasie Średniowiecza. Powód takiego sądu historycznego okaże się jasny, gdy szerzej przedstawimy doktrynalne, prawne i społeczne aspekty systemu katolickiego, który został ustanowiony w Średniowieczu (ponadto nawet starożytność nie znała takiej mentalności, która sprowadzałaby wszystkie wartości do opłacalności ekonomicznej). Wartość ekonomiczna znaczyła wiele nie sama w sobie, lecz raczej w kontekście społecznym. Ekonomia była ściśle ustalonym sposobem, w jakim suwerenne państwo osiągało właściwą sobie samowystarczalność, jeśli zatem wyłączymy wieki średnie jako czas, w którym „duch” kapitalizmu pojawił się i zaczął zmieniać umysły i działania ludzi, musimy określić początek drogi kapitalizmu do całkowitej dominacji na XV-XVI stulecie.\nDochodzimy zatem do zasadniczego problemu i głównego tematu tego artykułu. Z perspektywy historycznej można postawić pytanie: czy katolicyzm, który panował w całej Europie w XV, a w większej części także jeszcze w XVI wieku, ponosi winę za ten stan rzeczy? Czy może protestantyzm, który pojawił się i opanował północną Europę w XVI wieku, jest bardziej odpowiedzialny? Próbując odpowiedzieć na to pytanie, musimy wyjaśnić jedną zasadniczą kwestię. Pytamy o to, czy katolicyzm jako system religijny i moralny jest odpowiedzialny za pojawienie się kapitalizmu. Nie chodzi zatem o to, czy Kościół katolicki jako organizacja oraz poszczególni członkowie Kościoła (nawet hierarchowie) przyczynili się do wzrostu ducha kapitalizmu (np. fakt, że średniowieczni papieże wspierali bankierów, pozwalając im otrzymywać dziesięciny), lecz raczej o to, czy jest cokolwiek w katolickiej dogmatyce lub moralności, nawet zastosowanej w życiu społecznym chrześcijaństwa, co wychowuje „ducha” kapitalizmu. W ten sam sposób odnośnie do protestantyzmu będziemy starali się odkryć, czy istnieje jakakolwiek zależność pomiędzy rozwojem protestantyzmu jako pewnego prądu umysłowego oraz rozwojem kapitalizmu jako ideologii. Patrzymy zatem nie na poszczególnych protestantów, ale na doktrynę i „ducha” herezji. Niniejszy artykuł, jak również praca Amintore Fanfaniego, odnośnie do powyżej postawionych pytań dotyczących historycznej odpowiedzialności za rozwój kapitalizmu wykazują, że choć „duch” kapitalizmu zaczął się w pełni wyłaniać w katolickim społeczeństwie już w XV wieku, w katolickiej wówczas Europie, jednak stanowił przeciwieństwo nauczania i ducha katolickiego, a rozwinął się w społeczeństwie i w sercach ludzi tylko na nie, na ile duch katolicki był w nich ignorowany. Protestantyzm natomiast, odrzucając naukę Kościoła dotyczącą konieczności dobrych czynów dla zasłużenia na zbawienie, wpłynął zarówno na rozwój, jak i na osłabienie kapitalizmu.\nKatolicyzm jako szczepionka i antidotum\nPrzeciwieństwo pomiędzy „duchem” Kościoła oraz „duchem” kapitalizmu może być zrozumiane tylko wtedy, jeśli rozważymy zasady filozoficzne i teologiczne, które są punktem wyjścia dla całego katolickiego myślenia i działania. (…)\nOdnośnie do nauczania moralnego Kościoła katolickiego odnoszącego się do aktywności ekonomicznej musimy zrozumieć, że nauczanie to było niezmienne od początku chrześcijaństwa. Podstawą i źródłem całego nauczania Kościoła – także na temat ekonomii – jest Ewangelia. Nauki ewangeliczne zostały rozwinięte i dopracowane przez wieki, najpierw przez św. Pawła w jego listach, następnie przez Ojców i Doktorów Kościoła. To odwieczne nauczanie Kościoła, dotyczące stosunków pomiędzy ludźmi w dziedzinie pracy, wymiany i finansów, otrzymało ostateczny wyraz w pismach Doktora Anielskiego. Podobnie jak przyjmujemy św. Tomasza z Akwinu jako tego, który ściśle i zupełnie wyłożył teologię Kościoła i jego nauczanie filozoficzne, tak i badając nauczanie Kościoła odnośnie do norm moralnych w sferze ekonomicznej, musimy zagłębić się w dzieło Doktora Anielskiego.\nAby najlepiej zrozumieć nauczanie św. Tomasza na temat ekonomii, musimy najpierw rozważyć podstawy jego rozumienia ludzkich czynów. Dla św. Tomasza każde działanie zamierzone przez intelekt we współpracy z wolą (tzw. actus humani – „działanie ludzkie”) ma określony, właściwy mu charakter moralny. Znaczy to, że jest albo moralnie dobre, albo złe. Moralnie neutralne świadome działanie ludzkie nie istnieje. Jego przeciwieństwem jest akt niezamierzony, mimowolny (tzw. actus hominis – „działanie człowieka”), będący przejawem fizycznej natury człowieka. Przykładem pierwszego typu zachowań jest podjęcie decyzji o przeczytaniu niniejszego artykułu, zaś przykładem drugiego – odczuwanie wagi egzemplarza pisma wziętego do ręki. Człowiek sam decyduje, czy zrobić to pierwsze, podczas gdy nie decyduje o drugim. Każde działanie w sferze aktywności ekonomicznej jest rozumiane przez św. Tomasza jako actus humani, czyli „działanie ludzkie”: wszystkie są świadome i dobrowolne i w związku z tym moralnie dobre albo złe.\nTa klasyfikacja moralna zachowań, zastosowana ściśle do działań ekonomicznych, pozwala odróżnić katolicki ideał ekonomii od ekonomii kapitalistycznej. Dla katolicyzmu zysk ekonomiczny nie stanowi sam dla siebie uzasadnienia. Działania, które pozwalają osiągać zysk, muszą być usprawiedliwione przez zestawienie ich z prawem moralnym, zaś sam zysk musi pozostawać w związku z dobrem człowieka. Postrzeganie rzeczywistości w ten sposób oznacza także konieczność dokonania oceny pod względem nastawienia na cel (tj. skierowania ku ostatecznemu celowi). Wszystkie działania ekonomiczne, takie jak praca, zakupy, wynajmowanie mieszkania, żądanie wpłaty odszkodowania itd. prowadzą człowieka prosto do jego celu ostatecznego – lub też go odeń odwodzą. Dlatego też, myśląc ekonomicznie, człowiek musi jednocześnie myśleć moralnie. Ponadto, jako że ostatecznym celem człowieka jest pełnia życia nadprzyrodzonego, nawet o ekonomii człowiek musi myśleć w sposób nadprzyrodzony. Zgodnie z odwiecznym nauczaniem Kościoła, natura, która jest przekształcana przez ludzką pracę w bogactwo, stanowi nie kończącą się drogę wzwyż, po której możemy wznosić się do Boga.\nOdpowiedź na pytanie, czy natura zostaje przez ludzką pracę przekształcona w coś wartościowego, stanowi właściwe św. Tomaszowi nauczanie na temat wykorzystania bogactwa. Pierwsza część tego nauczania jest uznaniem oczywistości, że człowiek jako istota materialna ożywiana przez duszę nieśmiertelną posiada materialne potrzeby, które musi zaspokajać. Jest to coś, co charakteryzuje każdego człowieka i jednoczy wszystkich. Aby zaspokoić potrzeby materialne, które same w sobie wcale nie muszą kolidować z zaspokajaniem potrzeb wyższych, człowiek musi wziąć w posiadanie doczesne dobra. Ponieważ jednak człowiek dzieli te potrzeby ze wszystkimi ludźmi, zaś wszyscy ludzie są w pewien sposób odpowiedzialni za siebie nawzajem, św. Tomasz napomina, aby człowiek brał w posiadanie dobra doczesne nie tylko dla swego własnego pożytku, lecz także dla pomocy swym bliźnim. Św. Tomasz powtarza starożytne nauczanie, że skoro wszyscy ludzie mają podobne podstawowe potrzeby materialne i skoro cała rzeczywistość natury jest stworzona przez Boga dla zaspokojenia tych potrzeb, to prawo naturalne wykazuje, że wszystkie rzeczy są posiadane wspólnie (determinavit in natura humana hoc, quod omnia essent communis). Oznacza to, że całe bogactwo natury przeznaczone jest dla człowieka ogólnie, nie zaś dla określonego człowieka bądź określonej grupy ludzi.\nTa społeczna koncepcja bogactwa stoi w skrajnym kontraście z mentalnością kapitalistyczną, która odmawia uznawania jakichkolwiek roszczeń do dóbr lub mienia zgłaszanych przez tych, którzy nie są „prawnymi posiadaczami” poszczególnych dóbr lub mienia. Właśnie ta charakterystyczna postawa pokazuje jasno, czym naprawdę jest kapitalizm: przejawem liberalizmu w sferze ekonomicznej. Kapitalista przywłaszcza na swój wyłączny użytek zdolność nabywania dóbr. Gdy tylko użyje tej zdolności i nie zostanie przy tym powstrzymany przez państwo, przedmiot jego nieumiarkowanej zachłanności zostaje wyjęty ze zbioru tego, co wspólne, by stać się wyłącznie i całkowicie jego własnością. Bóg oraz pozostali ludzie tracą wszelkie prawa i roszczenia do bogactwa posiadanego przez kapitalistę. Co więcej, promując samolubnie ideologię liberalizmu, próbuje on storpedować powzięty przez państwo zamiar zapewnienia wspólnego dobra, czyli sprawiedliwego podziału dóbr, zaspokajającego potrzeby wszystkich obywateli.\nOgraniczenie nałożone na kapitalistów przez prawo i nauczanie Kościoła w rzeczywistości czyniły kapitalizm, taki jaki znamy, niemożliwym. Powściągliwość, umiar, ograniczenie i braterstwo są sprzeczne z duchem kapitalizmu. Jak pisze Fanfani: „Kapitalizm potrzebuje stałego strachu przed stratą, słabej pamięci o ludzkim braterstwie, pewności, że każdy sąsiad jest tylko klientem do zdobycia lub konkurentem do pokonania, zaś to wszystko jest nie do pomyślenia w katolickiej koncepcji świata”.\nZ pewnością podstawowa przyczyna, da której duch kapitalizmu jest nie do zaakceptowania dla umysłowości katolickiej oraz katolickiej kultury, polega na tym że katolicyzm odmawia redukowania „celów”, a zwłaszcza celu ostatecznego, do instrumentalnych środków pieniężnej wartości. Dla kapitalisty zysk, jeśli uzyskany został „legalnymi” środkami, nie może być niemoralny. Jednakże wedle nauczania katolickiego zabieganie o sprawy doczesne lub wartości pieniężne jest bezprawne (tj. złe moralnie), gdy: a) zabiegamy o pieniądze lub inne rzeczy doczesne jako cel; b) przez przykładanie zbytniej wagi do nabywania rzeczy doczesnych, czego rezultatem jest odciągniecie od rzeczy duchowych, które powinny być głównym przedmiotem poszukiwań, i w końcu, c) poprzez nadmierny lęk, który człowiek żywi, obawiając się utracić niezbędne rzeczy w przypadku, gdyby uczynił to, co uczynić powinien. Nawiązując do tego ostatniego punktu, „duch” kapitalizmu może być oceniony całkowicie i ostatecznie, jeśli się zrozumie, że wymagania miłości i dobroczynności nie mogą być wypełniane przez jednostki, jeśli duch kapitalizmu zdominuje ich życie. Jak możemy kochać Boga ze względu na Niego samego, jeśli ładnej rzeczy nie kochamy ze względu na nią samą, bezinteresownie? Jak można starać się rozwijać w sobie życie łaski, a także w bliźnich, skoro ocenia się samych siebie jako konsumentów lub producentów, a bliźnich jako klientów lub konkurentów? W tym miejscu można dostrzec niezmienną determinację katolicyzmu raczej do wyrzeczenia się korzyści z działania w sferze przyrodzonej, niż do utrudniania dzieła zbawienia.\nNie ma wątpliwości, oceniając z historycznego punktu widzenia, że cały charakter i tempo życia w duchu katolickim różnią się zasadniczo od życia w duchu kapitalizmu. Według św. Tomasza, nawet „nadmiar“ pracy jest nieusprawiedliwiony jeśli skierowana jest ona ku polepszeniu pozycji społecznej. Każdy człowiek powinien być zadowolony ze stanu życia, w którym się znajduje, i starać się utrzymać swoją pozycję – nic więcej. Jedynym wyjątkiem, który wymienia komentarz tomisty kardynała Kajetana odnośnie do tej zasady, jest przypadek człowieka o wyjątkowych przymiotach, który może legalnie starać się o bogactwo, które pozwoli mu osiągnąć status zgodny z jego zdolnościami.\nNieustanne dążenie do zysku, które jest motorem napędowym systemu kapitalistycznego, było utrudnione na każdym kroku przez instytucje, regulacje i zwyczaje, które organizowały przedkapitalistyczne społeczeństwo katolickie. Według Fanfaniego, „katolicy, o ile trzymają się blisko społecznego nauczania Kościoła, nie będą nigdy działać na rzecz kapitalizmu”. Działania tak Kościoła, jak i katolickiego państwa, w tym potępienie lichwy (które uniemożliwiało monopolistyczne gromadzenie kapitału), moralne i prawne egzekwowanie kontroli cechowej (która uniemożliwiała realną konkurencję), przepisy określające sprawiedliwą i stabilną cenę (miarkującą ją raczej wedle kosztów produkcji niż ogólnej opinii o poziomie akceptowalnym dla klienta), ustalanie poziomu wynagrodzeń raczej według potrzeb pracownika niż wydajności produkcji i zarobku osiąganym przez kapitalistę oraz zakaz reklamy (mający na celu zrównanie dostawców – w średniowieczu sklepikarzom nie wolno było nawet zwabiać przechodniów do swego sklepu) zapobiegały rozwinięciu się wynaturzonej, bezdusznej, odczłowieczonej ekonomii kapitalistycznej.\nKatolicyzm zawsze zapewniał stan, w którym człowiek był panem swojej pracy. Praca rozumiana była jako zasadnicze zajęcie ludzkiej duszy i ciała. Stanowiła osobistą działalność całego człowieka; była w stanie za pomocą łaski wznieść się na poziom nadprzyrodzony. Praca prawdziwego chrześcijanina jest ciągłą modlitwą. W miarę, jak „duch” kapitalizmu rósł w siłę, następowało także wyobcowanie człowieka z jego własnej pracy. Chęć osiągnięcia maksymalnych możliwych zysków przy minimalnych nakładach wymaga ciągłego poszukiwania bardziej zaawansowanych sposobów mechanizacji, która stopniowo zmniejsza ilość rzeczywistej ludzkiej pracy, angażującej duszę i ciało. Człowiek zaczyna raczej obsługiwać niż pracować. Mistrz staje się kierownikiem. Kierownik staje się pracodawcą. Rzemieślnik staje się burżujem. Warsztat staje się fabryką.\nTa dekatolicyzacja europejskiej ekonomii oznaczała także depersonalizację, co najlepiej widać na przykładzie nieodzownej dzisiaj spółki kapitałowej – lokomotywy kapitalizmu. Tego rodzaju spółki (akcyjne i z ograniczoną odpowiedzialnością) oraz rynek papierów wartościowych, który im towarzyszy, minimalizują czynnik osobowy na polu ekonomii. Tym samym minimalizują wpływ czynników pozaekonomicznych, które są zawsze rozpoznawalnymi elementami w życiu każdej jednostki. Jak stwierdza Fanfani: „Było to dla kapitalistów idealne narzędzie, umożliwiające gromadzenie ogromnych środków w nielicznych rękach oraz pozwalające na rozkładanie wielkiego ryzyka, często nawet niemożliwego do udźwignięcia, tak że stawało się niezauważalne”. Obecnie wszyscy mogą „przystąpić” do przedsiębiorstwa lub „opuścić je”, siedząc w domu przed ekranem komputera. Nie trzeba nawet wiedzieć, czym dana spółka się zajmuje ani też kim są ludzie, których „ręce” wytwarzają produkty. Być może jest to ostatni już etap liberalnej ekonomii. Oderwani od rzeczywistości ludzie podejmują nie rodzące dla nich żadnych konsekwencji decyzje wobec przedsiębiorstw, których nie rozróżniają, w których nieznani im robotnicy wytwarzają przedmioty nie mające dla nich znaczenia.\nRewolta protestancka – nieoczekiwany uśmiech losu dla kapitalizmu\nPo wskazaniu przyczyn, dla których katolickie nauczanie powstrzymywało kapitalistycznego „ducha”, musimy przyznać, że kapitalizm i „duch” kapitalizmu rozpoczął się w katolickich czasach i wśród katolickich społeczności. Jak stwierdza Fanfani: „Nikt nie zaprzecza, że kapitalizm narodził się przed rewoltą protestancką, między katolikami”. Zaczął się, choć nie zakwitł. Z pewnością nie osiągnął dominującej pozycji w społeczeństwie na tyle, by zostać „duchem wieku”. W XV wieku jednostki były kapitalistami – społeczeństwo pozostawało katolickie. Kapitalizm zaczął się w sercach i umysłach tych, którzy byli wystarczająco chciwi, by ignorować uświęcony tradycją pogląd na właściwe stosunki międzyludzkie, tak społeczne, jak i ekonomiczne, ze swoimi braćmi w wierze. Przykład takiego ducha można znaleźć w działaniach Jakuba Coeura (1393-1456). Ten piętnastowieczny kupiec przyłączył się do dworu króla Francji Karola VII; swoje interesy prowadził w wielu miastach, będąc jednocześnie wytwórcą i handlowcem. Zostając nadwornym skarbnikiem, cieszył się szczególną przychylnością króla i przywilejami dla swoich ludzi. Poprzez znoszenie myta oraz promując rozwój sieci dróg lądowych i wodnych rozwinął olbrzymie stosunki handlowe. W ten sposób kapitalista wykorzystywał państwo, nad którym uzyskał pewną kontrolę, do rozwijania swych własnych interesów. Przez swoją potęgę finansową i wpływy polityczne, które dzięki tej potędze mógł nabyć, Coeur przezwyciężył normalne ograniczenia nakładane na „przedsiębiorcze” jednostki zainteresowane zyskiem.\nCoeur jest przykładem jednostki, która „obeszła” system. Co zatem ostatecznie spowodowało załamanie katolickiego systemu społecznego, uniemożliwiającego wzrost i dominację ducha kapitalizmu? Nie ma wątpliwości, że pierwsza szczelina w chrześcijaństwie pojawiła się wraz z rewoltą Marcina Lutra przeciwko papiestwu. Odrzucenie autorytetu papieskiego, poparte przez władców skandynawskich oraz książąt północnoniemieckich, stanowiło precedens dla późniejszej rewolty Jana Kalwina i króla Anglii Henryka VIII przeciwko papiestwu i nauczaniu papieskiemu.\nJak często stwierdzał Hilary Belloc, w schizmie angielskiej występowało wiele aspektów czysto finansowych. Konfiskaty gruntów klasztornych na rzecz Korony Angielskiej i następujące później rozdzielanie świeżo zagrabionego majątku wśród nowej klasy plutokratów uczyniły wiele dla stworzenia warunków wymaganych dla zakwitnięcia kapitalizmu w Anglii (Anglia była też pierwszym miejscem, gdzie się rozwinął) poprzez koncentrację bogactwa w rękach stosunkowo niewielkiego kręgu ludzi. Ponadto ogólnikowość oficjalnej formy herezji doprowadziła do wielkiego zamieszania doktrynalnego, które miało wpływ na życie codzienne. Resztki dawnej doktrynalnej surowości, która uprzednio powstrzymywała skąpstwo kapitalistów, nie mogły zrównoważyć przykładów pogardy wobec ustalonych praw i zwyczajów, jakich dostarczała Korona.\nHerezja, która ostatecznie zalała Anglię, nie była jednakże pochodzenia miejscowego – był to radykalny protestantyzm stworzony przez Jana Kalwina z Genewy; a uznawany przez wielu XX-wiecznych pisarzy za tę właśnie naukę teologiczną, która stworzyła warunki dla ostatecznego tryumfu „ducha” kapitalistycznego. Wśród znanych intelektualistów uważali tak choćby Max Weber i Ernest Troeltsch. Max Weber kładł największy nacisk na kalwinistyczne pojęcie świeckiego „powołania” jako na główne po dziś dzień źródło kapitalizmu. Ponadto czy można mieć jakąkolwiek wątpliwość, że odrzucenie przez Kalwina obowiązującego trzy tysiące lat zakazu czerpania dochodów z pożyczania kapitału odegrało znaczącą rolę w finansowaniu nieustannego starania się o imponujące plany produkcji i postęp technologiczny, wraz z umożliwieniem stopniowego gromadzenia kapitału w rękach coraz mniej licznej grupy? Czym byłby dzisiaj kapitalizm bez zaistnienia na szeroką skalę stosunków kredytowych?\nChociaż kalwinizm był tą dynamiczną siłą heretycką, która najskuteczniej łamała katolickie normy kulturowe i prawne, powstrzymujące dotychczas kapitalizm, to jednak największym protestanckim wkładem w rozwój kapitalizmu i „ducha” kapitalistycznego w umysłach ludzkich były podstawowe pojęcia herezjarchy Lutra. Zgodnie z jego nauczaniem, najgłębszy „sens” działania został zmieniony: nauka heretycka stoi na stanowisku „bezużyteczności” dobrych uczynków jako środka zbawienia, a w praktyce zaprzecza związkom pomiędzy działaniem ziemskim a wieczną zapłatą. Jeśli nie ma żadnego związku pomiędzy postępowaniem, czy to skrytym, czy też jawnym, a osiągnięciem lub utratą ostatecznego celu nadprzyrodzonego, wtedy działanie nie jest już dłużej kierowane przez jakikolwiek nadprzyrodzony motyw. Twierdzenie Lutra obala jakąkolwiek nadprzyrodzoną moralność, a więc i ekonomiczną etykę katolicyzmu. To dlatego w większości sprotestantyzowanych krajów Europy, w Prusach, Anglii i Szkocji, można odnaleźć tysiące systemów moralnych: wszystkie naturalne i przyziemne, wszystkie opierające się na zasadach właściwych sprawom czysto ludzkim. W Stanach Zjednoczonych, które jako państwo nie znały nic prócz protestantyzmu i postprotestantyzmu, odnajdujemy osobliwy „kodeks etyczny”: nie daj się złapać, jeśli łamiesz prawo pozytywne; bądź „miły”; bierz swego dolara, zanim ktoś cię wyprzedzi.\nDokonanie przez protestantów zasadniczego rozdzielenia sfery ludzkiej i boskiej, najdobitniej wyrażone w odrzuceniu przez Lutra pojęcia łaski uświęcającej, przyniosło w efekcie tak niezbędne dla wspierania kapitalistycznego „ducha” ubóstwienie spraw przyziemnych. Skoro człowiek nie może osiągnąć podobieństwa do Boga poprzez dzieła pobożności i miłości, to najbardziej oczywistym celem, do którego powinien dążyć, są pieniądze i dobra, które za pieniądze można nabyć. Trzeba także podkreślić zasadniczą różnicę pomiędzy katolickim a protestanckim poglądem na rzeczywistość. Dla katolika to, co rzeczywiste, nie jest jedynie materialne, ale obejmuje obok tego, co „jest”, także ideał, który przedstawia chrześcijańskiemu umysłowi stan powinności. Razem z rzeczywistością występuje zadanie przekształcania jej w to, czym powinna być. Stąd biorą się zadania odnoszące się do naszych działań, przedsięwzięć, przedsiębiorczości, państwa, kultury, rodziny. Aby zrozumieć rzeczywistość jako spójną całość, protestant patrzy wyłącznie na to, co ma „pod ręką” oraz na możliwość użycia tego, co znajduje się w jego zasięgu. W konsekwencji rzeczywistość może być według niego wykorzystana wyłącznie jako źródło postępu materialnego. Dla „ortodoksyjnego”, konsekwentnego protestanta żaden inny postęp nie jest możliwy – tak właśnie głosiło jedno z najbardziej specyficznych twierdzeń Lutra.\nSpójność życia katolickiego\nInteresujące jest, że choć Fanfani stwierdza, iż protestantyzm pośrednio poparł rozwój kapitalizmu, to jednocześnie bardzo jasno wyraża przekonanie, że nie sprzyjał mu bezpośrednio. Włoski profesor utrzymuje, że postawa moralistów protestanckich, aż do czasów obecnych, była ogólnie rzecz biorąc krytyczna wobec fenomenu kapitalizmu. Podobna sytuacja miała miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdzie protestanci do 1930 roku odrzucali środki antykoncepcyjne. Dopóki protestantyzm siłą nawyku stał blisko tradycyjnego nauczania moralnego Kościoła, dopóty odrzucał zarówno „ducha” kapitalizmu, jak i mentalność antykoncepcyjną. Kiedy jednak protestanci wyciągnęli logiczną konkluzję ze swej zasady bezużyteczności działań jako środków zbawienia, znaleźli się w opozycji wobec katolickiej etyki społecznej. Wedle oceny Fanfaniego, przywódcy protestanckiej rewolty sami nie byli świadomi wsparcia, jakiego ich teologiczne odchylenia mogą dać chciwości i zachłanności kapitalistycznego materializmu. Fanfani na podstawie dowodów historycznych obala twierdzenie, że narody północnej Europy prosperowały, uzyskując w XIX wieku polityczną i gospodarczą przewagę z powodu swego protestantyzmu. Powodzenie a także postęp technologiczny, będący udziałem katolickiej Belgii i Francji, przeciwstawia się zasadniczo temu poglądowi. typowemu dla historiografii wigów.\nJeśli zatem jesteśmy prawdziwymi katolikami, co powinniśmy robić? Co to oznacza, kiedy wydaje się nam, że nasz umysł akceptuje jednocześnie dwa wykluczające się nawzajem systemy: katolicyzm i kapitalizm? Czy jest to możliwe wyłącznie dlatego, że żyjemy w jednym systemie, zaś modlimy się w drugim? Ile czasu potrzeba, byśmy idąc za psychologiczną potrzebą spójności, zaczęli traktować modlitwę tak, jak traktujemy pracę? Zamiast tego starajmy się raczej traktować pracę tak, jak traktujemy modlitwę, i czyńmy to, co tylko katolicyzm jest zdolny uczynić, sprowadzając różne sfery życia do harmonii na idealnej płaszczyźnie – płaszczyźnie życia łaski, powodowani wiarą, nadzieją i miłością, przemieniając wszystko, co doczesne, w zgodzie z prawdą, którą otrzymaliśmy.\nKategoria: Ekonomia, Historia, Polityka, Religia, Społeczeństwo\n31 października 2015 o 13:11\nWiększego zaprzeproszeniem pierdolenia dawno nie czytałem.\nDzisiaj kapitalizm to jest w Azji południowo wschodniej, a nie w Europie czy Ameryce tutaj jest etatyzm, dokładniej socjaldemokracja\n1929 – kryzys kapitalizmu? to był kryzys etatyzmu, powołona przez rząd USA Rezerwa Federalna (FED) w 1913 roku, zwiększyła wielkrotnie ilość pieniądza w obiegu, jednocześnie obniżając oprocentowanie kredytów dając złudną opłacalność inwestycją, które tak naprawdę były nieopłacalne i padły po krachu. Główne pompowanie tych inwestycji nastąpiło przez Wallstreet, poprzez pompowanie cen akcji nowo wydukowanymi dolarami. Interwencjonizm Hoovera, a później Roosvelta spowolnił przepływ kapitału z nierentownych inwestycji do tych rentownych przedłużając kryzys. Proszę sobie posłuchać wykładu Thomasa Woodsa o wielkim kryzysie w roku 1919 (tak tysiąc dziewięćset dziewietnaście).\nAutorowi tych głupot polecam przeczytać sobie jeszcze:\n"Wielki Kryzys w Ameryce" Marray Rothbarda\n"Pieniądz, kredyt bankowy i cykle koniunturalne" Jesus Huera de Soto\nobie dostępne w internecie.\nKapitalizm jest systemem, gdzie człowiek się rozwija i zwiększa swój dobroby materialny. O wzniosłych ideach nie można myśleć przy pusty żołądku. Jak pokazuje historia to w kapitalizmie najwięcej więcej ludzi wydobyło się z biedy i nastąpiła ekspozja demograficzna. Kiedyś różnica miezy biednym a bogatym polegała na tym że bogaty nie musiał się martwić o jedzienie, a biedny czasami przymierał głodem. Obecnie biedny jest ten kto ma za małe mieszkanie, nie ma auta czy nie stac go na wakacje za graniczną.\nKapitalizm nie daje człowiekowi żadnego celu, daje mu możliwości zdobycia dobrobytu materialnego na poziomie nie dostępnym wcześniejszym pokoleniom i pozwala w ten sposób na realizowanie celów własnych człowieka.\nI co we Francji był 100 dni w których nie można było pracowac i z czego tu się czeszyć? tego że jak ktoś w polu miał problem i brakło mu czasu to był potępiany jako grzesznik za to że w jakieś "dzień wolny od pracy" pracował? albo nie pracował i późnie miał mniejsze plony i przymierał głodem to jest moralne wg Autora?\nTo co kiedyś nazywało się "cechem zawodowym" obecnie kryjecie się pod nazwą "kartel" czyli grupy producentów danego dobra, która zmiawia się w celu ograniczenia produkcji i podniesienia cen, "żeby każdy miał prace(zyski)", a to że konsumenci (czyli wszyscy ludzie) mają gorsze i droższe towary to już nie ma znaczenia dla moralistów. Celem gospodarki jest zapewnienie ludziom jak najtańszych i jak najlepszych dóbr.\nLiberał gospodarczy jest przewko państowej edukacji ze względu na jej nieefektywności(1300 zł/msc kosztuje edukacja w publciznej szkole. w prywatnej 300-500zł/sc) i odbieranie rodziną możliwości decydowania o tym czego uczą się dzieci (np. deprawacja przez edukacje sexualną)\nCo do ograniczeń w pracy to co przed "epoką kapitaluzmu" kobiety i dzieci nie pracowaływ polu? moja mama jeszcze w latach 60 i 70 po powrocie ze szkoły i obiedzie szła do pola ze swomi braćmi pracować, ale nie dlatego że moi dziadkowi byli sadystami(czy ohydnymi kapitalistami/kułakami) tylko ilość kapitału użytego w tej pracy była bardzo mała i brak pracy dzieci powodował by "klęske głodu w domu". Obecnie jeden człowiek może przy odpowiedniej ilości kapitału (maszyn) obrabiać samemu 100 hektarów.\nNajlepiej odpowiada tutaj Ludwig von Mises:\n"Sławne stare opowiadania, powtarzane setki razy, że fabryki zatrudniały kobiety i dzieci, żyjące wcześniej, przed podjęciem pracy w fabrykach, w dostatecznych warunkach, są jednym z największych fałszerstw w historii. Matki, które pracowały w fabrykach nie miały co do garnka włożyć; one nie opuszczały swoich domów i ich kuchni udając się do fabryk, one poszły do fabryk, ponieważ nie miały kuchni, a jeśli je miały, to nie miały w nich czego przyrządzać. Dzieci nie przychodziły do fabryk z wygodnych ochronek. One głodowały i umierały. I całe to gadanie o nie-do-wypowiedzenia okropnościach wczesnego kapitalizmu można obalić przez tylko jedną statystykę: dokładnie w tych latach, w których brytyjski kapitalizm się rozwijał, ściśle w wieku nazwanym Rewolucją Przemysłową w Anglii, w latach od 1760 r. do 1810 r. ludność w Anglii podwoiła się, co oznacza, że setki lub tysiące dzieci – które byłyby umarły w poprzednich czasach – przeżyły i rosły."\n"czy istnieje taki „biznesmen”, który starałby się maksymalnie zwiększyć zarobki swoich pracowników, wydłużyć ich czas odpoczynku" Chociażby Henry Ford, który sam (bez żadnego państwowego przymusu) podniusł płace swoim pracowniką i wprowadził 8h dzień pracy. A taki przemysłowców były tysiące.\n"I kto naprawdę odnosi korzyść z nieograniczonej wolności prasy i słowa? – Ci, którzy posiadają kapitał, dzięki któremu mogą zdominować techniczne środki kształtowania opinii publicznej." – prawo do wolności prasy i słowa nie gwarantuje tego że ktoś nam będzie sponsorował naszą gazetę pod przymusem. Obecnie mamy internet i każdy może sobie pisać bloga jak chociażby Autor.\nTrudno nazważ XIX wieczną Anglie demokracją skoro główną siłe miała Izba Lordów do której nie było żadnych wyborów, tylko Lordowie pochodzi z mianowania. Społeczeństwo powinno mieć pewnien udział we Władzy. "Nie ma opodatkowania bez reprezentacji" Oczywiście to że król nie miał prawa veta jest złe. Najlepszy ustrój wg mnie jest to coś zbliżonego do ustroju USA z tym że zamiast prezydenta mam króla, z vetem absolutnym.\nAutor wspomina coś o spadku praktywowania katolicyzmu, ale oczywiście nie da konkretów.\nWolność religijna przecież nie neguje istnienia religii państowej np. Rzeczpospolita Obojga Narodów. Przy czym rodział kościoła od państwa ( król nie jest biskupem, a proboszcz wójtem) jest dobry dla kościoła bo czyni go to naturalnym recenzentem państwa. Oczywiście nie chodzi tu o rodział etyki chrześcijańskiej od państwa. Najbardziej wychowaniu katolickiemu, zaszkodził państwowa najconajlizacja edukacji.\nProszę się zapoznać z twórczością "Hiszpańskich Scholastyków", którzy kilka wielków przez Smithem opisują podstawy wolnego rynku. Drugą sprawo jest to że kapitalizm rozwiną się początkowo w państwach miastach we Włoszech, które niezaprzeczalnie były katolickie.\n"Oznacza to, że całe bogactwo natury przeznaczone jest dla człowieka ogólnie, nie zaś dla określonego człowieka bądź określonej grupy ludzi" – tragedia wspólnego pastwiska każdy exploatuje jak może, bo inny zrobi to za niego.\nPotępienie lochwy – Autor się powinien wstydzić że wyciąga ten haniebny pomysł, który doprowadził do tego że Żydzi zmonopolizowali rynek pożyczek w Europie.\nJak pożyczam od kogoś konia z płógiem żeby zaorać pole to muszę mu za tą pożyczkę zapłacić. Jak pożyczam od kogoś pieniądzę i kupuje konia z płógiem żeby zaorać pole i sprzedaje konia z płogiem później po tej samej cenie co kupiłem to nie muszę zapłacić za pożyczenie pieniędzy. Polecam poczytać Friderica Bastiata, który takie głupie myślenie roznosi w pył w I połwiek XIX wieku.\n"przepisy określające sprawiedliwą i stabilną cenę (miarkującą ją raczej wedle kosztów produkcji niż ogólnej opinii o poziomie akceptowalnym dla klienta)"\nCena sprawiedliwa to taka na jaką zgadza się kupujący i sprzedający, ponieważ inaczej nie doszło by do ów transakcji. Jak cena nie będzie akceptowalna dla klienta to przecież nie kupi towaru.\nPensja nie zależy od wydajnośc, tylko od potrzeb przecież to marxizm w najczystrzej postaci. "Od każdego wg możliwości każdemu wg potrzeb." polecam sobie przesłuchać całość – https://www.youtube.com/watch?v=k7qQKGewFJA\nJak Autor uważa że zamało jest pracy ludzkiej to niech wyobrazi sobie kopanie rowu głomi rękami zamiast koparką będzie miał dużo ludzkiej pracy.\nPo tej krótkie paradzie ignoracji ekonomicznej mogę spokojnie stwierdzić że Autor jest "katolickim komunistą" i gdyby w Korei Północnej rządził Biskup/Lardynał/Papierz to była by ona raje do którego Autor by wyemigrował. Autor powinien wyrzucić smartfon, telewizor, komputer i przenieś się do średniowiecznej/feudalnej lepienki dla biednego chłopa bo tak właśnie by wyglądało jego moralne, niekapitalistyczne miejsce zamieszkania i pracy.\nSpółka z ograniczoną odpowiedzialnościa nie jest liberalna ponieważ liberalizm mówi o wolności i ODPOWIEDZIALNOŚCI!\n31 października 2015 o 17:12\n@Khneefer: Dziękujemy za komentarz, jednocześnie upominamy co do wulgaryzmów, które następnym razem nie będą tolerowane. Proszę pisać kulturalnie inaczej kolejny wpis nie będzie zaakceptowany. Szkoda Pańskiego i naszego czasu.\nTomasz O. pisze:\n3 grudnia 2015 o 18:14\nw tym fragmencie albo coś zostało "zjedzone" albo przekręcone, wklejam większy fragment, żeby zachować kontekst i proszę o zweryfikowanie:\nNiniejszy artykuł, jak również praca Amintore Fanfaniego, odnośnie do powyżej postawionych pytań dotyczących historycznej odpowiedzialności za rozwój kapitalizmu wykazują, że choć „duch” kapitalizmu zaczął się w pełni wyłaniać w katolickim społeczeństwie już w XV wieku, w katolickiej wówczas Europie, jednak stanowił przeciwieństwo nauczania i ducha katolickiego, a rozwinął się w społeczeństwie i w sercach ludzi tylko na nie, na ile duch katolicki był w nich ignorowany. Protestantyzm natomiast, odrzucając naukę Kościoła dotyczącą konieczności dobrych czynów dla zasłużenia na zbawienie, wpłynął zarówno na rozwój, jak i na osłabienie kapitalizmu.\n19 grudnia 2017 o 14:19\nKhneefer – libertarianin- marksista – bękarciątko korwinowe\n« Sawicki: Wojujący ateizm w służbie zachodniego imperializmu\nGiancarlo Giurovich »


DOM.PL™ - Projekt domu KR MAXIMA NOVA 2 CE - DOM KR6-61 - gotowy koszt budowy\nKR MAXIMA NOVA 2 CE\nKR MAXIMA NOVA 2 CE to gotowy projekt domu bliźniaczego dwumieszkaniowego. Składając dwa jego segmenty tworzymy zabudowę w formie czterolokalową, z mieszkaniami na parterze i na poddaszu. Lokale na poddaszu mają jeszcze antresolę - dodatkową powierzchnię pod kalenicą dachu, którą można zagospodarować na jeszcze jeden pokój, albo studio do pracy. Pozostałe mieszkania są trzypokojowe, z pokojem dziennym połączonym z otwartą kuchnią. Każdy z lokali jest w pełni samodzielny i ma niezależne instalacje wewnętrzne z osobnymi licznikami i systemem grzewczym. Projekt domu bliźniaczego Maxima Nova 2 uwzględnia ściany z bloczków gazobetonowych z dociepleniem styropianem i strop gęstożebrowy Teriva. Więźba jest złożona wyłącznie z drewnianych elementów i pokryta może być dowolnymi dachówkami zakładkowymi. Wszystkie zmiany można wprowadzić do projektu na etapie adaptacji. W sprzedaży jest dokumentacja zarówno segmentu prawego, jak i lewego.\n1 - hall wejściowy - 8.2m2\n2 - hall - 8.8m2\n3 - pokój z kuchnią - 28.3m2\n4 - pokój - 13.5m2\n5 - pokój - 10.4m2\n6 - łazienka - 5.0m2\nProjekt domu KR MAXIMA NOVA 2 CE\nMin. szerokość działki (m):(?)11,30\nID projektuDOM KR6-61\nBudowa DOM KR6-61\nZamów rysunki szczegółowe KR MAXIMA NOVA 2 CE


Wypowiedzenie z pracy – jaki czas wypowiedzenia? | Dzień Dobry TVN | Dzień Dobry TVN\nFinanse i Praca środa, 21 listopada 2018\nWypowiedzenie z pracy to pierwszy dokument, który musisz złożyć w ramach odejścia z aktualnego miejsca pracy. I choć decyzja o zmianie pracodawcy bardzo często wiąże się z dużymi emocjami, to do kwestii wypowiedzenia z pracy należy podejść z rozsądkiem i chłodną głową. Czytaj dalej i poznaj niezbędne informacje na temat wypowiedzenia z pracy.\nWypowiedzenie z pracy umożliwia rozwiązanie umowy o pracę po zakończeniu właściwego okresu, który jest określonych w prawie pracy. Warto pamiętać, że wypowiedzenie może zostać złożone za porozumieniem strony, przez pracodawcę oraz pracownika.\nUmowa pracę to jedna z najczęściej wybieranych umów cywilnoprawnych przez pracowników w Polsce. Warto pamiętać, że w przypadku zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, żadna ze stron nie musi wyrażać zgody na przyjęcie wypowiedzenia umowy o pracę . Zgodnie z prawem, strona składająca oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem (dotyczy to pracodawcy oraz pracownika) nie może oczekiwać uzyskania takiej zgody. Jeśli jednak dojdzie do porozumienia, warto pamiętać o długości okresu wypowiedzenia.\nOkres wypowiedzenia umowy o pracę został określony w przepisach Kodeksu pracy. Czas wypowiedzenia jest uzależniony od rodzaju umowy o pracę, która została zawarta pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. Jeśli wypowiedzenie pracy dotyczy wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na okres próbny, to zgodnie z art. 34 Kodeksu pracy, wypowiedzenie wynosi 3 dni robocze, jeśli okres próbny nie przekracza 2 tygodni, lub 1 tydzień, jeżeli okres próbny jest dłuższy niż 2 tygodnie.\nW większości przypadków okres próbny wynosi 3 miesiące. W takiej sytuacji okres wypowiedzenia umowy o pracę, zgodnie z Kodeksem pracy, nie przekracza 2 tygodni. Niezależnie od umowy (czy jest zawarta na czas określony lub na czas nieokreślony), okres wypowiedzenia jest uzależniony od okresu, w którym jest się zatrudnionym u aktualnego pracodawcy. Warto pamiętać, że zapis dotyczący zatrudnienia „u danego pracodawcy” oznacza nie tylko aktualne zatrudnienie na danym stanowisku, ale także cały okres zatrudnienia, bez względu na np. przerwy w zatrudnieniu.\nWypowiedzenie umowy o pracę – co warto wiedzieć\nRozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem czy wypowiedzenie umowy przez pracownika musi zostać poparte właściwym obliczeniem okresu wypowiedzenia. I choć na pierwszy rzut oka sprawa wydaje się być prosta, to w wielu przypadkach sami pracownicy zapominają o podstawowych zasadach, które powinny być stosowane w trakcie jego obliczania.\nOkres wypowiedzenia , który wynosi tydzień lub jego wielokrotność, rozpoczyna się w każdej sytuacji od soboty oraz kończy się w sobotę. Ta zasada dotyczy zarówno soboty, która jest dniem pracującym dla pracownika, jak i soboty jako dnia wolnego od pracy. Dotyczy to sytuacji, w której składane jest wypowiedzenie umowy o pracę na czas określony oraz umowy na czas nieokreślony.\nNależy pamiętać, że zgodnie z obowiązującym prawem, wskazanie przyczyny, która spowodowała ustanie stosunku pracy pomiędzy pracodawcą a pracownikiem, obowiązuje tylko pracodawcę. Ta sytuacja obowiązuje jedynie w przypadku wypowiedzenia umowy na czas nieokreślony . Warto zwrócić uwagę, że w takim przypadku przyczyna ustania stosunku pracy musi zostać podana rzeczywiście oraz konkretnie. Wypowiedzenie umowy o pracę przez pracownika nie musi zawierać konkretnej przyczyny, która spowodowała podjęcie danej decyzji. Nie oznacza to jednak, że pracownik rozstający się z daną firmą nie może uzasadniać swojej decyzji.\nWypowiedzenie umowy o pracę przez pracownika i wypowiedzenie za porozumieniem stron – przydatne informacje\nWarto pamiętać, że wypowiedzenie umowy o pracę może zostać złożone w dowolnym czasie. Pracownik może je przekazać nawet w czasie jego nieobecności w pracy (zarówno na zwolnieniu lekarskim, jak urlopie wakacyjnym). Najczęściej jednak pracownicy składają oficjalne dokumenty w czasie zwykłego dnia pracy.\nInaczej jest w sytuacji, gdy składane jest wypowiedzenie za porozumieniem stron lub wypowiedzenie składane przez pracodawcę . Wypowiedzenie umowy o pracę nie może zostać wręczone w czasie urlopu pracownika, a także w pozostałych sytuacjach, w których pracownik nie znajduje się w swoim miejscu pracy, o czym wie jego przełożony.\nWypowiedzenie umowy o pracę powinno zostać złożone na piśmie w każdym przypadku. I choć przepisy nie wskazują, co konkretnie powinno zostać zawarte w dokumencie wypowiedzenia z pracy, to warto wskazać w nim niezbędne informacje, takie jak umowa o pracę, czas i miejsce jej podpisania. Termin złożenia wypowiedzenia umowy o pracę jest liczony od dnia, w której wypowiedzenie zostało złożone innej osobie, która mogła się z nim zapoznać.\nZobacz także: Zmiany w kodeksie pracy


Katarzyna Mazurkiewicz szefowa TVN7 i TVN Fabuła\nMazurkiewicz do TVN dołączyła w 2017 roku, kiedy to rozpoczęła pracę w pionie programowym na stanowisku menedżera do spraw kreacji seriali.\nW 2007 i 2012 roku współpracowała z TVP przy strategii budowania kanałów tematycznych. Była członkiem zespołu ds. wizerunku TVP. Współtworzyła i koordynowała projekt Multimedialnej Platformy Promocyjnej Polski, zaś wspólnie z TVP oraz Polskim Radiem wdrożyła portal Mapa Kultury. W 2015 roku została zastępcą dyrektora kanału TVP Polonia.\nW swojej karierze zawodowej była też m.in.: pełnomocnikiem prezydenta Wrocławia ds. festiwali, współtworzyła Festiwal Filmu Polskiego w Nowym Jorku, pracując również w Instytucie Kultury Polskiej w Nowym Jorku, utworzyła program Polskie Inicjatywy była dyrektor artystyczną Greenpoint Festival. Piastowała również funkcje dyrektora Fundacji w Telewizji Kino Polska i wicedyrektora ds. rozwoju kultury w Narodowym Centrum Kultury.\nMałgorzata Jopek, która po 11 latach rozstaje się z Grupą TVN, szefową TVN została jesienią 2017. W czerwcu 2018 zaczęła też kierować TVN Fabuła.\nUdział TVN7 w rynku telewizyjnym wśród wszystkich widzów w 2018 roku wyniósł 3,24 proc., a TVN Fabuła - 0,31 proc.\nDołącz do dyskusji: Katarzyna Mazurkiewicz nową szefową TVN7 i TVN Fabuła. Zastąpiła Małgorzatę Jopek\nGratuluję KM, powodzenia\nWspółczuję całej załodze TVN7 i TVN Fabuła. Niekompetentna i arogancka KM albo szybko stamtąd wyleci (jak z większości miejsc), albo doprowadzi do dużej zapaści stacji. Niejeden taki numer ma już na koncie. Jakbyście zastanawiali się, kto "pomógł" Magdzie Sroce w PISF, to...\nZa każdym razem zastanawiam się czy to powód do dumy mieć 20 różnych pracodawców.... nawet jeśli za każdym razem jest się "dyrektorem"


Wszczepiono pierwsze bioniczne oko | Gadżetomania.pl\nW zeszłym tygodniu w szpitalu w Londynie przeprowadzono pierwszą w Wielkiej Brytanii operację z pogranicza science-fiction — tak przeprowadzający ją lekarze określili operację wszczepienia sztucznego oka.\nNiewielki bioniczny implant umieszczony został z tyłu gałki ocznej pacjenta. Sygnał do niego przekazywany jest bezprzewodowo z miniaturowej kamery w okularach, poprzez mikroprocesor umieszczony na pasku. Początkowo implant będzie stosowany u osób, które zupełnie straciły wzrok na skutek dziedzicznego zwyrodnienia barwnikowego siatkówki (Retinitis Pigmentosa), lecz w miarę jego udoskonalania będzie mogło pomóc innym dotkniętym ślepotą. Warunkiem jest nienaruszony nerw wzrokowy, z którym implant musi być połączony.\nKoncepcja sztucznego oka, opisywana niedawno przez Szymona bardzo szybko stała się rzeczywistością i dzięki niej niewidzący dosłownie widzi światełko w tunelu — jest w stanie rozpoznawać obiekty wokół siebie jako rozproszone plamy światła. Miliony niewidzących ludzi na świecie zyskało nową nadzieję.\nRowery miejskie - świetny sposób poruszania się wiosną Podwyżka VAT: ceny podskoczą, ale umów nie rozwiążesz Rozjaśnianie wód oceanów sposobem na ochłodzenie klimatu Dzisiaj Godzina dla Ziemi - jak będzie wygląć z kosmosu? Konkurs fotograficzny "Poczuj energię z natury" Wilk syty i owca cała. Czas na mięso bez zabijania Uwaga - wieczorem w całym kraju wichury Motorówka na energię słoneczną Smażysz się? - 5 sposobów na upał Kostka Rubika w formie piłki gadżetem na Euro 2012? W Norwegii powstanie największa na świecie turbina wiatrowa Patent Nokii na telefon zasilany energią kinetyczną


Hodowla Strusia - Finanse w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: hodowla strusia\n...kury zielononóżki, które są wyjątkowo wymagające, jeśli chodzi o warunki hodowlane. Problemem jest jednak szara strefa. Teraz, według szacunków wielkich graczy w tej branży stanowi ona ponad 60 proc(...) "możliwościami produkcyjnymi". Podczas gdy kura nioska znosi rocznie między 200 a 340 jajek, to samica strusia "jedynie" kilkadziesiąt jaj. Oprócz tego, że stanowią oryginalną dekorację wielkanocnego...\nDrób w polskich sklepach. Czy wiesz, co kupujesz?\nPolacy konsumują ok. 30 kg drobiu rocznie. Branża drobiarska walczy ze szkodliwymi mitami i przekonuje, że mięso kurcząt jest zdrowe.\nW ostatnich tygodniach konsumentami i branżą spożywczą w Polsce wstrząsnął gwałtowny wzrost cen kurzych jaj. Jak poinformował Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, w lutym br. średnia cena sprzedaży świeżych jaj była o ponad 40 proc. wyższa niż przed rokiem. Pech chciał, że podwyżki uderzyły w nas tuż przed Wielkanocą. Jak bowiem wyobrazić sobie świąteczny stół bez symbolu nowego życia?\nChwalmy się wódką i ślimakiem\nMamy się czym pochwalić - polska wódka pijana w ekskluzywnych klubach Nowego Jorku, polski rower pod domem Niemca, polski ślimak na francuskim stole, polski struś nie chowający głowy w piasek. "Dobre, bo polskie" nie jest już hasłem obowiązującym jedynie w granicach naszego kraju.\nceny gruntów rolnych w 2014\nprogramy unijne na lata 2014\nzus miesięczne wynagrodzenie\npolski zwiazek działkowców\nwskaźnik inflacji za 2013


Atrakcyjne oprocentowanie: aż 1,1 proc. w skali roku — tak do konta Idealnie Prostego namawia Idea Bank, który regularnie gościł w ostatnich miesiącach w czołówce rankingu kont oszczędnościowych. Po obniżeniu oprocentowania z 3,2 do 1,1 proc. osunął się jednak w otchłań zestawienia.\nRankingowi przewodzi Citi Handlowy, przy czym oferowane przez tę instytucję 4 proc. dostępne jest tylko dla nowych klientów, którzy spełnią dodatkowo dość wyśrubowane kryteria, pozwalające na założenie rachunku Citi Priority. Uzyskają dzięki temu możliwość ulokowania zaledwie 10 tys. zł, co jest kwotą niewielką, jeśli wziąć pod uwagę, że konto Priority dostępne jest dla ponadprzeciętnie zarabiających.\nPodobną konstrukcję ma konto oszczędnościowe dla posiadaczy konta Citigold (lub tych, którzy się na nie skuszą), przy czym tu limit wpłaty to aż 300 tys. zł. Warunkiem koniecznym jest jednak dodatkowo utrzymywanie średniomiesięcznego salda na rachunku głównym w wysokości — bagatela — 400 tys. zł.\nDrugie miejsce w zestawieniu utrzymał Getin Noble Bank z kontem Bonus za aktywność, ale na drugim z topowych rachunków oszczędnościowych w banku oprocentowanie obniżono z 3,4 do 3 proc. (w marcu wynosiło 3,5 proc.). Jego zaletą jest wysoki limit wkładu (400 tys. zł) i fakt, że jest ono przeznaczone nie tylko dla nowych klientów. Trzeba jednak zdeponować tzw. nowe środki.\nStawkę równą Getinowej proponuje od niedawna Bank Pekao, który podniósł oprocentowanie kont oszczędnościowych (także w wersji premium) z 2,5 do 3 proc. To propozycja dla nowych lub „uśpionych” klientów, a więc tych, którzy nie korzystali aktywnie z usług instytucji.\n3 proc. oferują jeszcze Alior Bank (ale jest to propozycja tylko dla posiadaczy jednego z kont w ramach tzw. korzyści)i T-Mobile Usługi Bankowe, który wydłużył promocję do końca września. Limit wkładu jest w tym przypadku dość wysoki (50 tys. zł), ale podwyższone oprocentowanie obowiązuje tylko przez 92 dni, trzeba też być nowym klientem i założyć konto premium lub freemium.\n15:24 Honda urlopuje amerykańskich pracowników


Uważaj z marzeniami, bo moje spełniło się nieoczekiwanie po 6 latach!!! – Mama Dom Praca\nUważaj z marzeniami, bo moje spełniło się nieoczekiwanie po 6 latach!!!\nPosted on 18 maja 2015 by admin in Mama // 10 Comments\nZałożę się, że słyszałeś o tym, że trzeba mieć cele i marzenia. Jest mnóstwo pozycji wydawniczych na temat realizacji swoich marzeń, o dążeniu do celów, o technikach i całej teorii z tym związanej. A co z praktyką? Jak często spotykasz ludzi, którzy mówią: słuchaj, tego dnia postawiłam sobie za cel….. tego dnia postanowiłem spełnić swoje marzenie…. I co dalej? I dalej zapominany lub tracimy kontakt z tym kimś, więc nawet nie możemy sprawdzić, na ile był skuteczny w swoich postanowieniach.\nDziś ja Ci opowiem o swoim marzeniu sprzed wielu lat. O tym, jak ewoluowało i o tym, jak niewiele robiłam, aby się spełniło.\nSześć lat temu, mój klient zaraził mnie miłością do samolotów. Lotnictwo cywilne stało się moim hobby. Podglądałam samoloty na www.fligtradar24.com, obserwowałam je z ziemi, podsłuchiwałam wieże kontroli lotów. Wtedy przyszło mi na myśl, że fajnie byłoby mieć licencję uprawniającą do samodzielnych lotów małymi awionetkami. Wydawało mi się to czymś bardzo nieosiągalnym. Nie dość, że pilotaż to jeszcze ja-kobieta za sterami. Szybko pomysł przerodził się w marzenie. Łaziłam i „smędziłąm” znajomym, że chciałabym mieć licencję. Chyba nikt nie podzielał mojego entuzjazmu z tym związanego. Dalej interesowałam się lotnictwem cywilnym. Jeździłam pod lotnisko, kiedy przylatywał jakiś wyjątkowy samolot. Kibicowałam uruchomieniu lotniska w Modlinie, brałam udział w jego testowaniu, witałam pierwszego dreamlinera na Okęciu, żyłam tym. Pewnego razu skorzystałam z imprezy zwanej: Noc w Instytucie Lotnictwa. To coroczna impreza, na której prezentowane są zarówno nowinki, jak i historyczne modele samolotów. Można pobawić się symulatorami, dronami itp. Tam właśnie pierwszy raz miałam styczność z kabiną małej awionetki. Poczułam się tak, jakbym siedziała we wnętrzu samochodu, do którego ktoś podłączył wielką maszynę ssącą i wysysając powietrze ze środka spowodował taki sam efekt, jak w przypadku worków na odzież, z których wysysa się powietrze w celu zmniejszenia jego gabarytów. Inaczej mówiąc doznałam uczucia klaustrofobii, które dotąd było mi obce. I w tym momencie stwierdziłam, że licencja uprawniająca do latania awionetkami, to nie do końca przemyślany pomysł. Marzenie zarzuciłam, chociaż, to nasionko raz zasiane gdzieś tam we mnie tkwiło lekko zasuszone. Już rzadziej, ale jednak wciąż wspominałam, że chciałabym się przelecieć za sterami samolotu.\nCały ten proces trwał 6 lat aż do wczoraj. Dziś są moje 40 urodziny a wczoraj z tej okazji dostałam kopertę z zaproszeniem na lot instruktażowy Cessną!!\nSzok, niedowierzanie, strach, radość- koktajl emocjonalny. Szczerze mówiąc jeszcze to do mnie nie dociera, ale już wiem, że w najbliższą niedzielę o godzinie 16.00 moje marzenie zostanie spełnione.\nTo nie jest moje pierwsze marzenie, które się spełniło. To jednak jest wyjątkowe, gdyż zawsze twierdziłam, że marzenia to cel. Do osiągnięcia celu potrzebne jest mocne jego sprecyzowanie oraz nieustanna praca zmierzająca do jego realizacji. W tym wypadku było trochę jak z książki „Secret”. Marzenie powstało, zostało doprecyzowane, ale nie robiłam kompletnie nic, aby się spełniło. Przyszedł dzień, kiedy byłam gotowa aby je zrealizować. Trzymajcie za mnie kciuki 24 maja o godz. 16.00, bo nie ukrywam, że trochę się boję ;).\nPS. Jak chcesz wiedzieć, jak opakowuję marzenia w chmury (tak, w chmury) to koniecznie do mnie napisz. Wygląda na to, że to działa.\n10 Comments on Uważaj z marzeniami, bo moje spełniło się nieoczekiwanie po 6 latach!!!\nAnna Górecka // 19 maja 2015 at 8:48 pm // Odpowiedz\nO kurcze. Gratuluje odwagi i niespotykanego zainteresowania jak na kobietę. Ale masz absolutną rację, trzeba się mieć na baczności z tymi marzeniami. Trzymam kciuki\nVika // 20 maja 2015 at 11:27 pm // Odpowiedz\nBrawo Dorcia! Trzymam kciuki i podziwiam odwagę! To fakt, że marzenia się spełniają, wystarczy je dobrze precyzować Pozdrawiam. Vika\nRenata // 22 maja 2015 at 10:30 am // Odpowiedz\nGratulacje! Będę w niedzielę trzymać kciuki!\nJakie to wspaniałe uczucie, gdy takie marzenie spełnia się, a jeszcze jak stanie się to nieoczekiwanie? Super sprawa!\nadmin // 22 maja 2015 at 1:57 pm // Odpowiedz\nDziękuję, to prawda, że nie wiadomo kiedy i gdzie nas dopadnie ta „dobroć”\nLaboratorium Więzi // 27 maja 2015 at 7:29 am // Odpowiedz\nI jak poszło? Czekamy na relację!\nadmin // 28 maja 2015 at 7:48 am // Odpowiedz\nNa razie dołączyłam filmiki, ale muszę ubrać to w słowa.\nAnia M. // 9 czerwca 2015 at 2:38 pm // Odpowiedz\nHa, widzisz, ja jutro kończę 30-tkę i ostatnio mi się zamarzyło, że do całej sumy strachów, które już przełamałam, chcę dorzucić naukę pływania. Podróżowałam ostatnio z moją grupą turystów do Cinque Terre i w maleńkiej portowej miescowości Riomaggiore, siedząc na skale w zatoce, obiecałam sobie, że jak tu wrócę kolejnym razem, wskoczę do tej wody i przepłynę wzdłuż i wszerz\nWięc mnie bardzo interesuje, jak się nie wycofać? 😉\nadmin // 12 czerwca 2015 at 12:56 pm // Odpowiedz\nCześć Ania. Ja właśnie dziś dowiedziałam się, co tak naprawdę oznacza słowo DECYZJA. Decyzja z łaciny oznacza ODCIĘCIE. Czyli podejmując jakąś decyzję odcinasz sobie możliwość pójścia inną drogą. A więc.. podejmij decyzję i zrób to.\nMariusz // 15 czerwca 2015 at 10:46 pm // Odpowiedz\nCzy mogę się dowiedzieć, jak opakowywać marzenia w chmury?\nadmin // 16 czerwca 2015 at 9:58 am // Odpowiedz\nMamy to szczęście, że żyjemy w klimacie, w którym chmury towarzyszą nam niemal co dzień.\nPakowanie marzeń w chmury to część procesu.\nNajpierw należy określić dość dokładnie, co się chce osiągnąć. Może to być jakaś rzecz lub działanie. Wyobraźmy sobie, że jest t rzecz. Dla przykładu posłużmy się nowym laptopem. Musimy dokładnie określić, jakiej marki jest ten laptop, jak wygląda, jaki ma kolor, jakie parametry,jakiej wielkości wyświetlacz. Zbieramy jak najwięcej informacji wizualnych. Następną rzeczą jest określenie terminu, w jakim chcemy ten laptop mieć. Podejdźmy do tego realnie. Myślę, że okres 2-3 miesięcy na zrealizowanie planu związanego z nowym sprzętem tego typu, to okres optymalny. Określmy więc dokładną datę. Do dnia……. będę szczęśliwym posiadaczem nowego laptopa marki……. Następnie potrzebne jest określenie działań, które pomogą nam ten sprzęt zdobyć. Trzeba wziąć kartkę papieru i na niej wypisać minimum 20 a najlepiej 40 rzeczy, które sami możemy zrobić, aby przybliżyć się do spełnienia naszego marzenia o nowym laptopie. Zapisujemy absolutnie wszystkie pomysły od tych najgłupszych po te najambitniejsze. Jest jeden warunek: pomysły te nie mogą zawierać elementów, które mogłyby skrzywdzić inną osobę. A więc odpadają wszystkie typu: ukradnę ze sklepu, pożyczę i nie oddam, wezmę kredyt na fałszywe dokumenty. To są bardzo negatywne pomysły i takich nie bierzemy pod uwagę i nie zapisujemy ich. Jeśli będziesz miał z tym problem, zawsze możesz zadać magiczne słowo: dlaczego chcę go mieć? Często ten tok myślenia otwiera nam dodatkowe zasoby w naszej głowie.\nNastępnie musimy sobie zdać sprawę z tego, że ten nasz wymarzony laptop jest już gdzieś wyprodukowany. On już jest, istnieje, ma swój nr seryjny, jest zapakowany, czeka w jakimś magazynie, albo jest w trakcie transportu. I teraz zamykamy oczy i wyobrażamy sobie, że ktoś zapakowuje nam nasz laptop w piękny papier, przewiązuje go wstążką, dołącza do niego karteczkę z imieniem i nazwiskiem oraz krótki liścik z informacją, że oto Twój wymarzony sprzęt, na który zasłużyłeś swoją pracą i postawą. Cała ta paczka układana jest na puszystej chmurze jak na taśmociągu i wysyłana jest do Ciebie. Czas dotarcia przesyłki nie jest ściśle określony, nie powinien przekroczyć terminu, który sam wyznaczyłeś. I ten laptop jest niesiony do Ciebie na miękkiej chmurce. Co rano możesz wyjrzeć przez okno i prawie jestem pewna, że zobaczysz chmury. A na jednej z nich, gdzieś tam…. nie wiadomo gdzie… płynie Twoja wymarzona paczka. Teraz musisz zrobić tylko jedną rzecz. Przeczytaj wszystkie swoje pomysły na realizację tego zadania, wybierz jeden z nich i wykonaj go natychmiast. Następnego dnia, kiedy tylko spojrzysz w okno i zobaczysz chmury pomyśl o tym, aby wykonać kolejne działanie, które nada pęd Twojej chmurze, stworzy dla niej pomyślne wiatry. Musisz pamiętać, że sama wizualizacja, że techniki opisane w książce „Sekret” nie zadziałają, jeśli nie dodasz do nich dodatkowego składnika. Jest nim działanie. Niezbędny element realizacji każdego celu. A co jeśli rano wstajesz i nie ma chmur? Wykonaj dwie z tych rzeczy, które zapisałeś na kartce. Twoja chmura widocznie gdzieś zabłądziła i będzie wymagała mocniejszych wiatrów.


śr gru 01, 2021 3:02 pm\nSpoko, masz rację, że warto korzystać z takiego rozwiązania. Ja akurat uważam, że nie ma to jak faktoring w Rzeszowie https://kredytyrzeszow.com/faktoring-rzeszow/ , jednak oczywiście rozumiem, że mieszkasz w innym regionie, więc co innego polecasz. Dla mnie to jest jak najbardziej normalne. Życzę p...\nwt lis 30, 2021 10:50 am\nOkna do domu to ważna sprawa i uważam, że nie należy podejmować się zakupu bez większego zaangażowania. Łatwo o pomyłkę, albo wybór czegoś, co nie będzie nam w pełni odpowiadało. Dlatego uważam, że powinniście sprawdzić polecenia znajomych. Mi polecono okna pcv Rzeszów i właśnie do firmy Plus Projek...\nndz lis 28, 2021 6:20 pm\nU nas dzieciaki ciągle chorują, bo to w przedszkolu coś, to my coś przyniesiemy, albo się gdzieś rozbiorą, gdzie nie powinny i bez czapki pojadą. No i to dla mnie jest nie do uwierzenia, ale nie da się ich czasem przetłumaczyć, że tak się nie da. Dlatego u nas katar leczony trwa 7 dni nieleczony tyd...\nSama do końca nie wiem, jak to działa, ale wydaje mi się, że pomocników łatwo znajdziecie w sieci, albo w mieście, kogoś, kto Wam finansowanie znajdzie. Czasem też kontrahent może pomóc. Firma Unihut https://krakowkredyty.pl/aktualnosci/unihut-s-a-sprawdzony-partner-w-biznesie/ akurat jest bardzo do...\nczw lis 18, 2021 3:38 pm\nTrudno mi jest orzec, czy można ogólnie się postarać i zadbać o ładne zdjęcia z fotografem, czy jednak będziemy potrzebować specjalisty. Zakresy działania są różne, ale ja Wam powiem, że najczęściej to sprawdzane są możliwości niezwiązane z porządnym wykonaniem. Dlatego zerknijcie na to, która fotog...\nwt lis 09, 2021 3:15 pm\nFaktem jest, że akumulatory zimą dostają po łączach, dlatego wiele osób musi kupować nowe. No i to jest problem, bo potem nie wiemy, co warto kupić, a czego nie, prawda? Stąd wydaje mi się, że takie https://forum-mechaniczne.pl/portal/ forum samochodowe może Wam pomóc. Dowiecie się z niego naprawdę ...\npt paź 29, 2021 10:43 am\nTemat: Oszczędzanie na zakupach\nPrawdę mówiąc, to nawet na głupotach można oszczędzać, jak na przykład mycie samochodu. W Warszawie, w centrum handlowym jest na przykład myjna ręczna katowice . I tu możemy w dużej mierze zrobić zakupy i jednocześnie umyć samochód za grosze. Nie trzeba wcale oddawać do czyszczenia, co po prostu kos...\nwt paź 26, 2021 9:13 am\nWitajcie, nie pierwszy raz podchodzę do tego tematu, ale mam nadzieję, że ostatni. Chodzi o budowę domu i to niemałego, ale też nieogromnego. Mam na myśli tak ihttps://www.mgprojekt.com.pl/doskonaly-2-wariant-e domek. Może jest tutaj ktoś, kto również go buduje? Chętnie wymienię się wiedzą i doświad...\nśr paź 20, 2021 12:41 pm\nPrawdę mówiąc, trudno mi jest zdecydować się na to, jak ma wyglądać moje stoisko, ale tak myślę, że zdecyduję się na takie rozwiązania nowocześniejsze. W końcu ledy i inne takie zwracają uwagę, tak samo jak bardziej eleganckie stoisko. Zaufam firmie CleverFrame www , bo wydaje mi się, że oni znają s...\npt paź 15, 2021 4:24 pm\nTemat: Skromne wesele\nRe: Skromne wesele\nU nas miało być również skromnie. Mieliśmy zamówić jedzenie w lokalu pizzeria pomodoro , a potem po prostu zrobić kawę i placek. A oczywiście teściowie zaczynają się mieszać i naprawdę nie wyjdzie to tak tanio. Jednak to ich sprawa, jak chcą dopłacać. A do Pomidoro i tak się przejdę, bo to podobno b...


Strona główna > Artykuł > Rodzinne grillowanie. 9 porad dla gospodarzy\nNa przyjęcie nikt nie przychodzi z pełnym brzuchem. W końcu czekają na nas pełne michy grillowanych mięs i dodatków... Ale zanim główne potrawy zdążą się upiec, gości warto poczęstować szybką przystawką. Świetnie w tej roli sprawdzają się grillowany ser brie lub oscypek, podane z żurawiną. Błyskawiczne można ugrillować również pieczarki lub krążki bagietki. Pozwolą one gościom cierpliwie poczekać na dania główne.\nGrilluj dania partiam. Niezależnie od produktów, grillowane potrawy powinny być podawane natychmiast. Ostygnięte lub przypalone nie będą smakować tak dobrze, jak świeżo ugrillowane. A podane wszystkie na raz, przytłoczą gości i z pewnością nie zostaną zjedzone.\nSą szybkie w przygotowaniu, a pięknie dopełniają stół i potrawy. Dobrym trikiem jest zrobienie kilku sałatek na tych samych produktach bazowych. Wystarczy wymienić np. suszone pomidory na kawałki ananasa i otrzymujemy dwie zupełnie różne sałatki.\nKONIECZNIE ZIMNE NAPOJE\nW upalne dni pragnienie gości doskonale ugasi woda ze świeżą mięta i cytryną. Zawsze trafiona jest mrożona herbata, a prawdziwą furorę zrobi lemoniada domowej roboty!\nDzieci potrafią być wybredne, jeśli chodzi o posiłki. Nie łudź się, że schrupią ze smakiem karkówkę, którą zachwycają się dorośli. Dla nich przygotuj przekąski drobiowe - ten rodzaj mięsa jest wyjątkowo dobrze akceptowalny przez dzieci :) Buzie roześmieją się też na widok grillowanych owoców.\nNajlepiej umieść je z dala od grilla, tak będzie dla bezpiecznie dla dzieci. Nudzące się maluchy mogą stanowić dla siebie zagrożenie. Na świeżym powietrzu świetną atrakcją dla dzieci będzie na przykład trampolina.\nKlimatu dopełnią świece na stole oraz muzyka. Pamiętaj, że każdy z gości może lubić inny rodzaj muzyki, nie męcz wszystkich ciężkim rockiem, bezpieczniej jest włączyć popularną stację radiową. I nie ustawiaj muzyki zbyt głośno, aby nie przeszkadzała w rozmowach.\nBądź przygotowana na pogorszenie pogody. W każdej chwili może zacząć padać, wtedy przyjęcie będziesz musiała szybko przenieść do domu. Nie pozwól, by skrępował Cię zostawiony bałagan lub brak miejsca do usadzenia gości. Miej pod ręką ciepły koc, na wypadek gdyby któremuś z obecnych zrobiło się chłodno po zachodzie słońca.\nNATURALNIE, PAMIĘTKOWE ZDJĘCIA\nTo absolutna konieczność. Każda okazja powinna być uwieczniona na zdjęciach, z których przygotujesz później rodzinny album. Dziś nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak cenny będzie dla Ciebie i reszty rodziny po latach.


jednak nadal jednym z najpopularniejszych kierunków studiów jest prawo, które poza medycyną cieszy się największym zainteresowaniem absolwentów liceów. Rzecz jasna kancelaria adwokacka katowice przyjmuje do pracy wyłącznie n\nKto Jeszcze Chce Położyć Kostkę?In case of plumbing emergencyZainwestuj w pozycjonowanie i sprawdź czy się opłacaNaprawić ekspres do kawy Profesjonalnie!Polacy pracują za granicąImplantologia - triumf współczesnej stomatologiiCeny prądu idą w górę! Jest na to rada...Proces naprawy laptopa lub komputera. Krótko o serwisachPomiary, mapy i wyliczenia- codzienność w geodezjiDbaj o swoje autoPlumber - when you need some help with pipesKartki świąteczne- Polska tradycjaDo którego dentysty iść w ZabrzuBadanie opinii klientaKupujemy wyprawkęOzdobne, małe, duże i te własnoręcznie zrobione- kartki świąteczneCzy warto samodzielnie czyścić dywan?Produkcja saun do ogroduCzego potrzebuje Twój samochód?Artykuł o dywanachKilka kwestia odnoście badań tajnego klienta. Krótko o marketinguNa temat dentystów i leczeniu u nich zębówO solarach - dla lansu czy faktycznej oszczędności?Sezon na odzież termoaktywną. Krótko na temat komfortu cieplnego.Strojenie wnętrz- najlepszy etapCzy w 2020 można szkolić z bhp we Wrocławiu?Czy możesz znaleźć dobrego prawnika?Gdzie spędzić urlop?Kwestia kartek na świętaO wizytach u dentysty


Jak szybko przybrać na masie? Najtańsze odżywki białkowe na masę Katowice: suplementy białkowe - Dieta na telefon\nHome » Fitness i sport » Jak szybko przybrać na masie? Najtańsze odżywki białkowe na masę Katowice: suplementy białkowe\nZwiększenie masy ciała w niektórych przypadkach jest uzasadnione i bardzo przydatne. Najczęściej pożądane przez mężczyzn, którzy chcą zmienić wygląd swojej sylwetki z atletycznej na silną, dobrze zbudowaną. Z tego też powodu zachodzi konieczność nie tylko budowy masy mięśniowej, ale przede wszystkim zwiększenie objętości konkretnych partii męskiego ciała. Suplementy białkowe stanowią jedną z wielu metod, prowadzącą do osiągnięcia tego celu.\nNajtańsze odżywki białkowe na masę mogą przynieść zaskakująco dobre efekty, podczas gdy tradycyjna metoda zwiększenia ilości przyjmowanych kalorii wraz z pożywieniem nie zawsze daje tak dobre efekty i wymaga zdecydowanie więcej czasu. Najtańsze odżywki białkowe na masę możemy zakupić w profesjonalnych sklepach oferujących tego rodzaju suplementy i odżywki. Sklepy takie znajdują się w niemal każdym mieście, jak np. Katowice, Gdańsk, czy Rzeszów. Suplementy białkowe są doskonałym sposobem na zwiększenie masy ciała, jednakże należy pamiętać, żeby podczas stosowania tego rodzaju odżywek nie zapomnieć o regularnych ćwiczeniach. Dzięki temu masę zbudujemy w tych partiach ciała, na których nam najbardziej zależy.\nJakie korzyści odchudzające może dać wyjazd nad morze? Joga trójmiasto, kurs trenera personalnego Gdańsk Morze Bałtyckie jest wyjątkowe i sprawia, że każdego roku wiele osób z wielką przyjemnością powraca nad polskie wybrzeże. Chętnie odwiedzamy Trójmiasto i...


Z narożnika PG: Przeżył snajperów, bomby w Iraku i został mistrzem świata dla zmarłej córeczki! - Polsat Sport\nZ narożnika PG: Przeżył snajperów, bomby w Iraku i został mistrzem świata dla zmarłej córeczki!\n28.05.2019, 08:04 Sporty walki\nPrawdziwą historię Jamela Herringa (20-2, 10 KO), amerykańskiego komandosa i najnowszego mistrza świata, czyta się jak mało prawdopodobny scenariusz rodem z Hollywood oraz dwie legendy ringu dyskutują na temat stanu boksu – to dzisiejsza porcja „Z narożnika PG”. Zapraszam!\nHistoria dla Hollywood: Komandos z pasem mistrza świata\n33-letni Jamel Herring, od kilkudziesięciu godzin jest pięściarskim mistrzem świata, a historia jego życia jest tak skomplikowana, że pewnie nawet scenarzyści z Hollywood uznaliby ja za nieprawdopodobną. Kiedy inni mistrzowie świata występowali na amatorskich turniejach, szlifowali formę z trenerami, Herring ochraniał amarykańskie konwoje podczas wojny w Iraku.\nJako nastolatek był dobry w każdym sporcie. Dobrze boksował, ale też był wyróżniającym się lekkoatletą, radził sobie na koszykarskim parkiecie. Przestał uprawiać sport, bo musiał – miał zbyt słabe oceny w szkole. „Nie miałem o sobie zbyt wysokiego mniemania, na niczym mi specjalnie nie zależało” – wspomina Herring. Wszyscy wiedzą, jakby skończył mieszkając w dzielnicy, gdzie idolami nastolatków sa handlarze narkotykami, gdyby nie przypadkowe spotkanie z kolegą, który wstąpił do amerykańskich Marines – elitarnych oddziałów wojskowych. „Spróbuj, co ci szkodzi”. Herring spróbował, kiedy nie miał jeszcze 18 lat.\nKiedy inni uczyli się boksu, Herring odbywał dwie kolejne służby w Iraku. Widział kolegów zabijanych przez snajperów. Przyjaciół, którzy ginęli w samochodach opancerzonych od wybuchających bomb przydrożnych. „Każdy dzień, który przeżyłeś, był jak błogosławieństwo”- wspomina cztery lata na służbie. „Najgorsi byli snajperzy. Ja siedziałem na samej górze, z wieżyczce z ciężkim karabinem maszynowym, byłem na widoku przez cały czas. To był niesamowity stres”. Był na służbie, w Iraku, kiedy urodziło mu się pierwsze dziecko - syn Stephen. Był już w Stanach, kiedy 25 maja, 2009 roku urodziła się córka Ariyanah.\nHerring wrócił z wojska do bokserskich treningów, wydawało się, że życie zaczęło mu się układać. Dwa miesiące po narodzinach, dwumiesięczna córka zmarła podczas snu. „Przestałem funkcjonować. Nawet nie wychodziłem z domu. Po jakimś czasie zacząłem ją słyszeć we śnie. Mówiła, żebym nie tracił życia, więc postanowiłem robić wszystko dla niej”.\nHerring wygrał najpierw mistrzostwa US Army, później mistrzostwo USA i pojechał jako reprezentant USA na igrzyska w Londynie. Chciał zostać mistrzem świata, ale takich marzeń nikt nie traktował poważnie. Zmieniał trenerów, promotorów, managerów. Wreszcie trafił do tej samej ekipy, która przygotowuje do startów jednego z najlepszych pięściarzy świata bez podziału na kategorie wagowe – niepokonanego mistrza świata, Terence Crawforda.\nZakończenie tej historii, to ten scenariusz z Hollywood. W ostatnią sobotę, 25 maja 2019, dokładnie w dniu, kiedy jego zmarła córka obchodziłaby dziesiąte urodziny, Herring zdobył tytuł mistrza świata, pokonując faworyzowanego obrońcę tytułu, Japończyka Masayuki Ito. To nie koniec - Herring wywalczył pas w dniu amerykańskiego Dnia Pamięci, poświęconego tym, którzy oddali swoje życie na wojnach. Tak jak koledzy i przyjaciele mistrza świata.\nLegendy o boksie - Leonard: „Ma się świetnie!”; Duran: „Teraz nie ma mistrzów!”\nPodczas premiery filmu dokumentalnego „Jestem Duran”, poświęconego karierze znakomita pięściarza z Panamy doszło do ciekawej dyskusji głównego bohatera, Roberto Durana, z kiedyś zażartym rywalem, a dziś przyjacielem, także legendarnym championem – „Sugar” Ray Leonardem. Poszło o boks. „Boks wcale nie umarł, jak niektórzy twierdzą, ale sport musi sam siebie naprawiać. Nie wystarczy, że mówisz, że jesteś najlepszy. Udowodnij to kibicom walcząc z najlepszymi, niech kibice sami decydują” – mówił Robinson.\n„Nie zgadzam się. Nie mam respektu dla dzisiejszych mistrzów” – odparł Duran. „My urodziliśmy się, walczyliśmy w czasach prawdziwych championów. Jakbyś porównał nas z tamtych czasów do dzisiejszych najlepszych, to wiadomo, że by przegrali”.\nDuran, którego dwie walki w 1980 roku z Leonardem przeszły do historii sportu, ceni tylko jednego pięściarza. „Ten meksykański chłopak (Canelo Alvarez) radzi sobie naprawdę dobrze, choć ja zawsze myślałem, że to Amerykanie zarabiają największą kasę na boksie”.\nCzytaj więcej: Durodola: Cieślak dokonał złego wyboru. Jeśli go złapię, będzie po wszystkim