Harry Potter i HOGWART SHORE: Rozdział 6. EVERYBODY HATES JUDITH\nRozdział 6. EVERYBODY HATES JUDITH\nI nie, dzisiaj nie jest niedziela, nie pomyliło się Wam - dziś jest piątek, piąteczek, piątunio! Postanowiłyśmy zmienić dzień publikacji nowego rozdziału, ponieważ stwierdziłyśmy, że łatwiej będzie Wam ogarnąć cały ten absurd przed weekendem niż na jego samiutkim końcu, kiedy to jest czas na regenerację po grubo zakrapianych imprezach.\nZatem życzymy Wam miłego czytania i udanego weekendu!\nPo bardzo długim, pełnym wrażeń dniu w końcu nastała środa. Judith nareszcie udało się zgubić Pansy w korytarzach Hogwartu i bezpiecznie schronić w Pokoju Życzeń. Noc spędziła na wielkim, półtonowym kocie i mimo tego że była to bardzo przyjemna noc (pełna futra i wściekłych krzyków Parkinson na korytarzu), to nie czuła się rano zbyt dobrze. Dowiedziała się o tym, że Sophie została pomocą profesora od wróżbiarstwa. Jednak zanim miała stawić czoło swojej byłej przyjaciółce, musiała uporać się z Gryfonami podczas lekcji transmutacji i obrony przed czarną magią.\n- Panie Puszku Drugi! – poklepała kota po wielkim łbie, który był większy od jej tułowia. – Trzymaj ogon za to, żebym wieczorem tu wróciła.\n- Jesteś z siebie dumna? – warknął Potter, kiedy tylko dziewczyna weszła do sali, gdzie odbywały się zajęcia z transmutacji.\n- Spieprzaj, Potter – odpowiedziała mu obojętnie Judith i zajęła wolne miejsce koło Parvati. Dziewczyna spojrzała na nią jak na jakiegoś dziwoląga i szybko się przesiadła. – Super – mruknęła do siebie Gryfonka. Po chwili ktoś rzucił w nią kulką papieru z jej karykaturą, która przedstawiała ją wystrzeliwaną w kosmos na wielkim kocie. Właściwie to nie taki zły rysunek – stwierdziła Rhodes, chowając pogiętą kartkę do książki.\n- Witam wszystkich – powiedziała McGonagall, wchodząc do klasy. – Dzisiaj będziemy transmutować jedne zwierzę w drugie – oznajmiła, a do sali wleciał kufer. Kufer Judith. Miauczący kufer Judith.\n- Nie, nie, nie – zaczęła gorączkowo szeptać do siebie dziewczyna – tylko nie moje maleństwa!\nMcGonagall, nie zwracając uwagi na nerwowo kręcącą się dziewczynę, kontynuowała:\n- Mianowicie będziemy transmutować koty w psy.\n- Nie! – zaczęła krzyczeć Judith, padając na kolana i wznosząc ręce ku górze.\nZabini szedł w podskokach na zajęcia z zaklęć i uroków. Draco patrzył na niego z politowaniem, chociaż trochę mu zazdrościł. Przynajmniej Blaise miał zajęcie na noc, podczas gdy Malfoy musiał się zadowolić jedynie zdjęciem Roweny Ravenclaw.\n- Z alkoholu przerzuciłaś się na jakieś mocne eliksiry? – zapytał się jadowicie.\n- Kochany, jak kiedyś będziesz zakochany, to będziesz wiedział, co oznacza prawdziwa radość serca – odpowiedział Zabini podniosłym głosem. – Dodatkowo, dzisiaj urządzam imprezę powitalną dla mojego pieguska. Tylko ciiii! – Zatrzymał się nagle i przyłożył palec do ust Malfoya. – Nie mów nikomu, to niespodzianka!\n- Nie chcę wiedzieć, gdzie miałeś wcześniej te palce – mruknął Draco, wycierając usta o szatę.\nJudith wyszła z sali transmutacji, mocno się trzęsąc. Wszystkie koty zostały przemienione w psy, a następnie z powrotem w koty. Jednak to – samo w sobie - nie było najgorsze. Najgorsze było to, kto na nich czarował. Oczywiście Hermiona i Harry poradzili sobie świetnie, Ron tylko lekko osmolił jednego kota, za to Neville prawie wysadził swojego w powietrze. Zwierzak, na którym ćwiczyła Lavender, zmienił się w ziemniaka i dopiero interwencja McGonagall pomogła do odczarować.\n- Dobra, po tym już nie może być gorzej – stwierdziła Judith, mocniej opatulając się szatą. Jako ostatnia dotarła się sali obrony przed czarną magią i teraz – ucząc się na swoich błędach – od razu zasiadła w pustej ławce.\n- Dzień dobry, kochani – zaszczebiotała Umbridge. – Och, czemu moja ulubiona uczennica siedzi na samym końcu sali? – dyrektorka uśmiechnęła się słodziutko. Judith, nie wiedząc, że to o nią chodzi, siedziała dalej, niewzruszona bazgrząc coś na kartce. Do jej ławki podeszła Umbridge i powiedziała:\n– Judith, przesiądź się bliżej.\nW tym momencie wszyscy spojrzeli z otwartymi ustami na Rhodes.\n- Przesiądź się bliżej, złotko! – zachęcała ją dalej Dolores. – Panna Rhodes jest najlepszą uczennicą w klasie, wszyscy powinniście z niej brać przykład!\nJudith niepewnie wstała – po drodze Terry Boot, Krukon należący do Gwardii Dumbledore’a, podstawił jej nogę tak, że przewróciła się prosto na twarz.\n- Prześladowanie?! Wszyscy macie szlaban! – wykrzyknęła. - Wszyscy, oprócz panny Rhodes, rzecz jasna – dodała.\nJudith pomyślała, że nie może być już gorzej – do samego obiadu zdążyła oberwać setką papierowych kulek, łajnobombą, a jeszcze w niedalekiej przyszłości czekał ją trening Quidditcha, którego prawdopodobnie nie przeżyje! W dodatku wszyscy byli przekonani, że sypia z Dolores Umbridge! Chciała znaleźć Sophie i błagać ją o wybaczenie, ale Meyers nigdzie nie było! Kiedyś była niezauważalna – teraz chciała błagać o stanie się niewidzialną!\nPoczuła uporczywe burczenie w brzuchu – jednak żeby usiąść przy stole Gryffindoru, musiałaby całkiem upaść na głowę.\n- Co robić, co robić – mruczała, kręcąc się w kółko. Nagle zobaczyła przez uchylone drzwi Severusa Snape’a, który najwyraźniej JADŁ. Nie myśląc ani chwili dłużej, wbiegła do środka.\n- Mogę zjeść z panem, panie profesorze? Proszę, proszę! Cały Hogwart się nade mną znęca! – powiedziała. Mistrz eliksirów popatrzył na nią z pogardą, ale przez chwilę przypomniał sobie własną edukację i to, jak cała szkoła zobaczyła jego brudne gacie! A teraz wszyscy dowiedzieli się o tym, że jego życie seksualne nie istnieje i musiał przemykać kanałami! Pociągnął z skonfiskowanej Blaise’owi piersiówki i niewyraźnie pokiwał głową.\n- Jak możesz chodzić z Blaisem Zabinim, Charlie? Postradałeś wszystkie zmysły? – Skrzywił się George.\n- Jak mogłeś sam go nie poderwać przez całą edukację? – odparł na to Charlie, czyszcząc swoją miotłę.\n- Ja raczej gustuję…\n- Ano, tak. Hetero! – Pokręcił głową z dezaprobatą Charlie. – Nie powinieneś być na jakichś zajęciach?\n- Proszę cię, zdałem trzy SUMy, mam zajęcia raz w tygodniu – mruknął George, po czym spytał - może dasz nam z tysiąc punktów? Jesteśmy na minusie!\n- No i ja jej wtedy mówię – powiedziała Judith mocno gestykulując – nie będę z tobą udawać lesbijki, nie kręcą mnie twoje małe cycki!\n- Niesamowite – mruknął Snape. Wokół stołu walały się puste butelki po Ognistej Whisky, a właśnie w tym momencie Severus zabierał się za otwieranie kolejnej. Nie pamiętał, skąd ta mała się wzięła w jego gabinecie. Ani czemu z nim jadła, ani czemu z nim piła. I czemu, do jasnej cholery, w ogóle do niego cokolwiek mówiła.\n- Ale ona nic! Nigdy nie liczyła się z moim zdaniem – wykrzyczała Judith, zrzucając przy tym szklankę z biurka. – Ups. Och, nieważne, będę piła z flaszki. – Wyrwała Snape’owi butelkę z ręki, co ten ledwo zarejestrował, patrząc się zamglonym wzrokiem na swoją pustą dłoń. – Dla niej nic więcej się nie liczyło! Tylko ten Weasley i Weasley! Czy ona nie rozumie, jaka to hańba mieć rude dzieci?!\nDziewczyna trajkotała dalej. Profesor spojrzał się na Rhodes, która najpierw się potroiła – co wywołało u niego lekki zawał serca – po czym znów zlała się w jedno. Tylko wyglądała jakoś inaczej. Rude włosy, zielone oczy. Snape złapał się za twarz i wyszeptał:\n- Nie, Judith – powiedziała dziewczyna, siląc się na trzeźwy ton głosu. – J U D I T H!\n- Lily! Całe życie na ciebie czekałem! – załkał Snape, padając na kolana i przysuwając się do dziewczyny. – Kocham cię, Lily!\nJudith nie wiedząc co robić, upiła spory łyk alkoholu i spojrzała na Snape’a. Podobnie jak w jego przypadku najpierw potroiło jej się w oczach, by po chwili ujrzała przed sobą klęczącego przed nią Draco Malfoya.\n- Ja ciebie też kocham, Draco! – zawyła dziewczyna i rzuciła się na profesora.\nBlaise biegał po całym Pokoju Wspólnym Ślizgonów wieszając na ścianach serpentyny, baloniki i plakaty witające Charliego. Co prawda musiał zagrozić Crabbe’owi i Goyle’owi, że potraktuje ich avadą, jeśli tkną choć jeszcze raz koreczki. Były z ulubionym serem Charliego, zatem były zarezerwowane tylko dla niego!\n- Nie uważasz, że to trochę niesmaczne? – zapytał się Draco Zabiniego, wskazując na plakat, na którym wąż i lew byli w dwuznacznej pozycji.\n- To symbol mojej miłości do słodkiego pieguska – odparł chłopak, kręcąc zalotnie biodrami.\nMalfoy przywalił sobie otwartą dłonią w czoło.\nPo chwili do Pokoju Wspólnego wkroczył Charlie Weasley, na którego momentalnie rzucił się Blaise Zabini. Najpierw rozsiedli się na kanapie i Zabini karmił koreczkami „swojego słodkiego pieguska” – już na widok tej sceny Malfoy zakrył oczy, krzycząc „nie, nie, nie” – a później udali się prosto do dormitorium!\n- Dzisiaj macie tutaj nie wchodzić! – krzyknął Zabini.\n- A gdzie mamy twoim zdaniem spać? – spytał z irytacją Draco.\n- Gówno mnie to obchodzi! – odparł Blaise, pokazując mu język.\n- Chyba ci się coś przyśniło, BAMBO! – wykrzyczał Malfoy, podskakując ze złości.\n- Chcesz, żebym zdradził wszystkim twój sekret, Draconie? – Zabini nagle odzyskał powagę. W odpowiedzi Draco położył się na kanapie i przykrył kocem. Nie wiedział, czy chodzi o to, że jest prawiczkiem, czy o zdjęcie Roweny, tudzież o dziwne przesyłki jego matki – w każdym razie żadna z tych informacji nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego. – Wy możecie spać na ziemi – powiedział łaskawie Draco do Crabbe’a, Goyle’a i Notta.\nJudith Rhodes obudziła się o godzinie szóstej rano w miejscu co najmniej niecodziennym – kiedy otworzyła oczy zobaczyła, że śpi na łóżku w dziwnym, ciemnym pokoju obok… Obok Severusa Snape’a, który trzymał jej rękę na brzuchu! W dodatku była ubrana tylko w bieliznę! Nie mogła przecież… Nie, to niemożliwe…\n- O KURWA, O KURWA! – zawołała i zerwała się, na szczęście mistrz eliksirów miał twardy sen – szepcząc „Lily”, przewrócił się na drugi bok. Zarzuciła na siebie szybko szatę – nie należała z pewnością do niej – i wybiegła szaleńczym tempem z lochów. Po drodze wpadła wprost na Blaise’a Zabiniego, który zacmokał z irytacji.\n- Spało się poza pokojem, co? – powiedział z chytrym uśmiechem do Judith.\n- CHODŹ! – wrzasnęła Rhodes i pociągnęła go w kierunku wyjścia z Hogwartu.\n- Gdzie mnie wleczesz, wariatko, muszę przygotować śniadanie dla Charliego!\n- DLA KOGO?!\n- Charliego Weasleya!\n- Kurwa, wszędzie ci Weasleyowie, niedługo obudzę się w łóżku i tam… - zaśmiała się nerwowo, wypowiadając to zdanie.\n- Czy ty coś piłaś? – spytał krytycznie Zabini.\n- Odezwał się abstynent! JESTEM NAJEBANA OD WCZORAJ! – odparła Judith i poczuła, że jej niedobrze. Po chwili znaleźli się na błoniach.\n- Gdzie mnie wleczesz? - syknął Ślizgon.\n- Pokaż mi, gdzie są ratfale!\n- POKAŻ MI, CHCĘ ZOBACZYĆ, CZY JE WIDZĘ.\nZabini przez chwilę przystanął i zrobił zdziwioną minę, ale nagle na jego usta wypełzł chytry uśmiech.\n- Już rozumiem. Upiłaś się i nie pamiętasz, co wczoraj robiłaś, Gryfonko? – spytał złośliwie.\n- Nie… Może tak, nieważne, powiedz mi, gdzie są!\n- Spokojnie, ja się kiedyś obudziłem obok chaty Hagrida w samych bokserkach. Wtedy nie piłem przez dwa dni – powiedział poważnie Zabini. – Tam są!\n- TUTAJ?! – zawołała z przerażeniem Judith, patrząc na ptaka przypominającego sępa. Rzuciła się na ziemię i zaczęła płakać.\n- Żartowałem. To Lelek Wróżebnik, zdajesz w tym roku SUMy? Powodzenia – powiedział ze znużeniem Zabini. – Tam są. – Leniwie uniósł rękę w lewą stronę – Takie białe – dodał.\nJudith popatrzyła się w lewo – na szczęście nic nie zobaczyła!\n- Dzięki ci Merlinie! – zawołała radośnie Judith i pobiegła z powrotem do zamku. Zabini zaśmiał się wrednie. Uznał, że jego żart był wręcz wyborny, gdyż w miejscu, które wskazał tej cholernej Gryfonce, nie było niczego, co można by zobaczyć.\nJudith starała się przemknąć po korytarzach Hogwartu niezauważona. Czuła się, jakby miała zaraz zwrócić cały swój żołądek, a jednocześnie dalej wszystko tańczyło jej przed oczami. Dziękowała Merlinowi za wczesną godzinę, gdyż jeszcze mało uczniów kręciło się po korytarzach. Gorzej, że dzisiaj miały odbyć się eliksiry. Biegła przez korytarz, zastanawiając się, czy udawać, że nic się nie stało, licząc na to, że Snape był bardziej pijany od niej, czy może jednak przenieść się do innej szkoły. Nie patrząc, gdzie biegnie, nagle na kogoś wpadła.\n- Uważaj, jak chodzisz – warknęła dziewczyna, lecz nagle zauważyła, na kim leży. – Och, Sophie, przepraszam, nie chciałam!\nJudith zerwała się na równe nogi i chciała jej pomóc wstać, jednak ta odepchnęła jej rękę.\n- Sama sobie poradzę – fuknęła. – Nie było cię wczoraj na wróżbiarstwie. Aż tak się wstydzisz tego, co zrobiłaś?\n- Nie… to znaczy tak! Wstyd mi, Sophie, nie chciałam cię skrzywdzić, ale nie dlatego wczoraj mnie nie było – Rhodes próbowała się usprawiedliwić, jednak nagły przebłysk z wczorajszego wieczoru – Snape zrzuca z siebie szatę, a potem zaklęciem powoduje, że strój dziewczyny wyparowuje – spowodował u niej nagłe torsje.\n- Schlałaś się wczoraj? – Spojrzała na nią z pogardą Sophie, kiedy Judith wycierała twarz po zwróceniu reszty Ognistej Whisky. – Czekaj, czekaj, ja znam tę szatę! – zawołała Meyers. – Nie wierzę! – zaśmiała się szaleńczo i wyciągnęła magiczny aparat, którym zaczęła robić dziewczynie zdjęcia. – Dzięki za nowy temat do „Nowinek Hogwartu”!\n- Nie, błagam, nie pisz tego! – powiedziała błagalnie Judith, jednak wiedząc, że pewnie nic to nie da, zaczęła uciekać.\n- Och, tak – rzuciła z satysfakcją Sophie, po czym na chwilę się zadumała:\n– Tylko jaki temat „Hogwardzki walk of shame”, czy „Snape widzi ratfale”?!\nJudith weszła do Wielkiej Sali na śniadanie, trzymając głowę tak nisko, że nie widziała nikogo przed sobą. Nagle poczuła, że wpada na kogoś – przed sobą ujrzała Severusa Snape’a, który nagle obleśnie się zaczerwienił.\n- Pięć punktów od Gryffindoru! – wysyczał i szybko poszedł w kierunku stolika nauczycieli.\n- EJ, TY! – burknął Potter i Rhodes głośno przełknęła ślinę.\n- Wcale z nim nie spałam! – zawołała, a Harry popatrzył na nią dziwnie.\n- Myślałem, że już nie możesz zrobić niczego gorszego, ale po tym wszystkim jeszcze nas zdradziłaś! Wydałaś Gwardię, teraz wszyscy możemy zostać wyrzuceni ze szkoły! – powiedział jadowicie Potter.\n- Jak to… To nie ja! – zawołała żałośnie Judith.\n- Tak, poczekaj dwadzieścia cztery godziny, zdrajczyni. Nie będziesz mogła już dłużej patrzeć w lustro – powiedział złośliwie Harry, a Rhodes poczuła, że traci apetyt.\n- Rany, piszesz to ręcznie? – mruknął Fred do Sophii, która właśnie siedziała na łonie natury, próbując zaczerpnąć inspiracji do swojego nowego artykułu.\n- A jak mam to pisać, mądralo, skoro nie mam różdżki? – fuknęła Meyers.\n- Czy to zdjęcie Snape’a? I Rhodes ubranej w szaty Snape’a?!\n- Tak. Przespała się z nim poprzedniej nocy, widziałam ją dzisiaj! – Uśmiechnęła się złośliwie Sophie.\n- Masz zamiar to wydać? – spytał niepewnie Fred. – Wiesz, nie żebym miał coś przeciwko, ale zwolnią Snape’a, a twoja była udawana dziewczyna będzie musiała chodzić kanałami.\n- Ja muszę mieszkać w stajni z pół koniem i szykować jego cholerne sale! W dodatku nie mam różdżki i z nudów zaczęłam uczyć się do SUMów, których i tak nie będę miała szansy zdać! – wykrzyknęła i ze złości zaczęła kopać w drzewo. – Zemsta to właśnie to, czego potrzebuję. A teraz mi nie przeszkadzaj, chcę wydać to jeszcze dzisiaj!\n- Zaczynam się ciebie bać… - mruknął pod nosem Fred.\n- MÓWIŁEŚ COŚ? MOŻE POWINNAM NAPISAĆ ARTYKUŁ O TOBIE? Fred Weasley i jego utopia – założenie sklepu z dowcipami, który splajtowałby w dwie sekundy? – odparła złośliwie.\nFred na chwilę przystanął i wyciągnął zeszyt z jednorożcem – nabazgrał coś na końcu i rzucił w kierunku Sophii.\n- Możesz się zapoznać z końcem swojej historii! Nie jestem Firenzo, ale nie przewiduję happy endu – powiedział i odszedł szybkim krokiem w stronę Hogwartu.\n- Myślę, że to nie ona nas zdradziła, Harry – powiedziała ostrożnie Hermiona.\n- Ta, jasne, Hermiono, to był mały ptaszek – odpowiedział Harry ze złością. – A kto inny niby mógłby to zrobić? – spytał, zajmując swoje miejsce w sali od eliksirów.\n- Blaise opowiedział mi o twojej przygodzie. – Draco Malfoy zwrócił się do Judith, która siedziała skulona pod ławą. – Wnioskując po twoim położeniu, szczęśliwca jest w tym pomieszczeniu. Kto to?\n- Zamknij się, Malfoy, po prostu się zamknij – wysyczała Rhodes.\n- Ja chyba już wiem kto! – Zaśmiała się Pansy i podała Malfoy’owi gazetę. – Przeczytaj sam, bo nie przejdzie mi to przez usta.\n- Prenumerujesz to, że dostajesz sekundę po wydaniu, Parkinson? Możesz nam to ewentualnie wyszczekać, jeśli masz ochotę – stwierdził złośliwie Blaise, a Pansy kopnęła go w kostkę.\n- Ta szlama mi to wysłała. Pewnie chce mnie poderwać – powiedziała z wyższością Pansy.\n- Dawaj to! – wrzasnęła histerycznie Rhodes, złapała magazyn, zwinęła go w wielką kulkę i – nie zważając na to, że wszystkie fotografie patrzą z przerażeniem - wsadziła zmięty papier do ust, po czym zaczęła przeżuwać. – Pyszne! Nie jadłam śniadania! – Zaśmiała się głupkowato na widok zdegustowanej miny Malfoya.\n- Smacznego – powiedziała Pansy kpiąco – masz jeszcze miejsce w żołądku? Dostałam więcej niż jeden egzemplarz – oznajmiła i wyciągnęła spod ławki kolejne sto numerów.\nSophie chodziła wokół łóżka na którym leżał jej dziennik. Już od kilku godzin próbowała się za niego zabrać, jednak Firenzo kazał jej posprzątać jego boks. Wywożenie łajna po profesorze nigdy nie było szczytem jej marzeń, szczególnie że musiała robić to bez użycia magii. Jedynie satysfakcje dało jej to, że „Nowinki Hogwartu” wyszły w ogromnym nakładzie tysiąca sztuk. Później musiała podziękować Lee. Teraz miała ważniejszą sprawę na głowie – co, do Merlina, Fred napisał w jej dzienniku.\n- Okej, Sophie, nie może być aż tak źle – powiedziała do siebie. – Wczoraj czyściłaś kopyta tego jebanego centaura, więc przeżyjesz wszystko.\nWzięła głęboki oddech i podniosła dziennik z łóżka. Otworzyła go w miejscu, które Fred zaznaczył i przeczytała. Na jej twarz najpierw wpełznął grymas zaskoczenia, by po chwili pojawiła się na niej złość.\n- Ja mu jeszcze pokażę! – krzyknęła wojowniczo i wybiegła ze stodoły.\nSnape wszedł do sali w momencie, kiedy Judith próbowała zjeść trzecią gazetę. Spojrzał na nią z obrzydzeniem i zasiadł na swoim miejscu. Popatrzył na całe towarzystwo i mimo że poczuł, że może dzisiaj nie dać rady, pocieszył go fakt, że był Neville. Neville’a zawsze można zgnoić.\n- Dzisiaj stworzycie uproszczoną wersję eliksiru miłosnego. Składniki są na tablicy – powiedział, siląc się na spokojny ton głosu.\n- Panu już chyba nie jest potrzebny – stwierdził Zabini. – Podobały się panu ratfale?\n- Zamknij się, Blaise – warknęła cicho Judith. – Dobrze wiesz, że do niczego nie doszło.\n- Nie wiem, o czym mówisz – powiedział chłopak, oglądając swoje paznokcie.\n- Minus dziesięć, Zabini – rzekł Snape tak zimno, że temperatura w sali spadła o kilka stopni.\nBlaise popatrzył z zaskoczeniem na Severusa, ale postanowił zamilknąć. Tymczasem Pansy podała pod ławką gazetę Crabbe’owi.\n- Co tutaj pisze? – spytał tępo Ślizgon.\n- Właśnie, za małe te literki – przytaknął Goyle.\n- CO ZA IDIOCI! – Zdenerwowała się Pansy. – Judith Rhodes przespała się ze Snapem! – powiedziała tak głośno, że cała sala usłyszała i zaczęła rozrzucać wokół siebie gazety.\n- Cooo kurwa?! JEMU SIĘ NAWET UDAŁO, A MNIE NIE? JEMU?! – Draco stanął na swoim krześle. – Jak mogłaś chcieć się z nim przespać, a ze mną nie?! – spytał rozgoryczony Judith, a dziewczyna tylko zastanawiała się, czy można samemu na siebie rzucić Zaklęcie Niewybaczalne.\nSnape zrobił minę rozszalałego bazyliszka i wyrwał gazetę z rąk Neville’owi, odejmując mu przy tym dwieście punktów. Przebiegł nerwowym wzrokiem po tekście i zbladł, szczególnie kiedy usłyszał dźwięk otwieranych drzwi, w których stanęła Minerwa McGonagall.\n- Severusie, musimy porozmawiać – powiedziała jadowicie.\n- Naprawdę planujecie ucieczkę? – spytał Lee Jordan.\n- Tak, nic mnie nie trzyma w tej budzie. – Ziewnął Fred, wyciągając nogi na stół. – A zgromadziliśmy z Georgem mały fundusz, który pozwoli nam na otworzenie sklepu.\n- Właśnie, złe rzeczy się tutaj dzieją. Mój brat romansuje z Zabinim! – Skrzywił się George i udawał, że wymiotuje.\n- Chyba stworzyłem potwora! – jęknął Jordan, czytając nowy artykuł Sophii. – W ogóle co ona robi w Pokoju Wspólnym? – spytał, zobaczywszy, że wściekła blondynka idzie właśnie w ich stronę.\n- Judith, jak mogłaś mi to zrobić, no jak?! – wył Malfoy, idąc ciągle za dziewczyną. – Czemu przespałaś się z nim, a nie ze mną! Ja myję włosy!\n- Ale walisz na nie za dużo brylantyny – mruknęła Judith. – I nie przespałam się z nim, nie widziałam ratfali.\n- Powiedzmy, że mogłem trochę przekręcić rzeczywistość – uśmiechnął się wrednie Zabini. – Idę uprawiać dziki seks z moim uroczym, rudym pieguskiem. Całe 3 godziny bez jego penisa! TRA-GE-DIA! – oznajmił wszystkim i szybko ruszył przez korytarz.\n- Co on miał na myśli? – spytała się Rhodes Malfoya.\n- Skąd mam wiedzieć?! Mam większy problem! Snape wyrwał kogoś, kogo ja nie wyrwałem!\n- Oj, zamknij się już! – warknęła dziewczyna. Chciała jak najszybciej uciec od tego cholernego Ślizgona i przez chwilę pobyć z Puszkiem. I chciałaby się wyspać. I wykąpać. Zaczęła się zastanawiać czemu właściwie nikt od nie ucieka, skoro dalej ma na sobie wczorajszą, brudną szatę Snape’a. Z zamyśleń wyrwała ją Pansy, która wepchnęła jej w ręce jakąś dziwną, białą, puchatą kulkę.\n- Co to? – spytała się z obrzydzeniem dziewczyna, odpychając od siebie stworzenie.\n- Twój nowy pupil – ratfal – oznajmiła Parkinson z tonem pełnym szczęścia. Gryfonka spojrzała z przerażeniem na zwierzę, potem na Malfoya, który udawał, że go głaszcze, jednak jego ręka była o 20 centymetrów za wysoko, a następnie znowu na zwierzę. Upuściła je na ziemie i krzyknęła.\n- Gryfońska dziwko, uważaj, to delikatne stworzenie – powiedziała Pansy, udając przejęcie. Judith warknęła ze złości, wyciągnęła różdżkę i rzuciła na Ślizgonkę zaklęcie. Po sekundzie pojawił się przed nią mops.\n- Znowu – Malfoy przewrócił oczami.\n- Pupuś! – zawołał Crabbe, który akurat przechodził korytarzem. – Wszędzie cię szukałem! Tatuś już cię nigdy nie zostawi!\n- To nie był ratfal – mruknął znudzony Malfoy, a pies szczeknął. – Nie martw się, Parkinson. Odmienię cię…. – zaczął mówić, kiedy przerażony mops, duszony przez Crabbe’a, wpatrywał się w niego – kiedyś – dokończył złośliwie i odszedł.\n- Severusie, czy ty całkiem postradałeś zmysły?! Z UCZENNICĄ?! – Minerwa McGonagall straciła panowanie nad sobą. – Mieliśmy wywalić tę wiedźmę z Hogwartu, a nie sypiać, na Merlina, z uczniami! – dodała.\n- Nie spałem z nią – wycedził Severus. – To stek bzdur. Powinnaś chyba pilnować tego, co wypisują twoje uczennice! Niepotrzebnie zatrzymywałaś tą Meyers, to kompletne beztalencie.\n- Dobrze wiesz, że to nieprawda. – Szkła McGonagall zalśniły złowrogo. – Ukarzę pannę Meyers… Kiedy znowu będzie moją uczennicą. Tymczasem zastanówmy się, co możemy zrobić, żebyś nie stracił posady.\n- To proste. Powiem prawdę. Zgodzę się zażyć Veritaserum – wycedził Snape.\n- Będę mógł przyjechać do ciebie do Rumunii w wakacje? – spytał Blaise, gładząc Charliego po muskularnym ramieniu. Oczekiwał radości, ale zamiast tego Weasley nagle skrzywił się nieznacznie.\n- Jasne – odpowiedział niepewnie.\n- Och, widzę, że coś jest nie tak – zarzucił mu Zabini i wstał z łóżka. – Wstydzisz się mnie?\n- Nie ujawniłem się jeszcze, smokerzy to dosyć konserwatywne społeczeństwo… - powiedział wymijająco Charlie.\n- Och, jasne. – Przewrócił oczami Zabini. – Wyrwałeś sobie naiwnego ucznia ze szkoły i chwilę się pobawisz, co? – spytał pretensjonalnie.\n– Blaise, to nie tak…\n- Chyba zapomniałem, że miałem przelecieć kogoś innego! – zawołał Zabini i opuścił gabinet Charliego.\n- Fredzie Weasleyu! – krzyknęła Sophie, dźgając go długim, czerwonym paznokciem w ramię. – Musimy porozmawiać, ALE TO JUŻ!\n- Ale z ciebie pantoflarz – stwierdził Lee, widząc, jak Fred wstaje ze zbolałą miną i idzie za dziewczyną.\n- Jak śmiałeś napisać, że moja despotyczna natura doprowadzi do tego, że zostanę starą panną?! – spytała się, rzucając w niego dziennikiem.\n- Bo to prawda! Nawet nie jesteśmy ze sobą, a ty mi już rozkazujesz! Nie mówię, że nie lubię dominujących lasek, ale jednak nie jestem twoim niewolnikiem – powiedział spokojnie Fred, opierając się nonszalancko o ścianę.\n- Nie jestem heterą! Nie moja wina, że masz słaby charakter i dajesz się…\n- Zamknij się – wymruczał Weasley i przyciągnął do siebie mocno dziewczynę, a po chwili wylądowali na podłodze.\n- Nie wiem, czy sobie zdajecie sprawę, ale dalej jesteście w Pokoju Wspólnym – powiedział Lee, wychylając się zza fotela.\n- Judith, jesteś tam? – do Pokoju Życzeń wszedł ostrożnie Draco. Wszędzie walało się kocie futro, które tworzyły pagórki, wyglądające jak zaspy śnieżne. – Gdzie polazła ta…\nMalfoy urwał, kiedy jedna z zasp futra się poruszyła. Okazało się, że to wielki, prawie tonowy kot, który zamiauczał głośno. Przerażony Ślizgon chciał już uciec, ale za nim stała Judith.\n- Co tu robisz? – spytała się.\n- Jaa… cię szukałem, chciałem cię przele… to znaczy pocieszyć! – Pogłaskał ją nerwowo po ramieniu, oglądając się za siebie – to właśnie w tym miejscu wielki kot zaczął się z obrzydliwym mlaśnięciem lizać po genitaliach. – Może się przejdziemy?\n- Wszystko jedno – mruknęła obojętnie Rhodes, a kiedy Draco się odwrócił, odtańczyła mini taniec radości.\n- Nie chcesz? – spytał Malfoy, wyciągając dziwnie wyglądającą buteleczkę.\n- Elliksir na kaca! Musisz mieć potężnego po wczorajszym dniu – odparł Draco, a Judith spojrzała na niego podejrzliwie, jednak głowa bolała ją tak bardzo, że zdecydowała się zaryzykować. Powąchała płyn – pachniał jak sok dyniowy. Ostrożnie wzięła do ust jednego łyka, a po chwili wypiła resztę.\n- Czemu chciałaś przespać się ze Snapem, a nie ze mną? – spytał niewinnie Draco, a Rhodes już miała odpowiedzieć „gówno cię to obchodzi”, ale zamiast tego wypaliła:\n- Nie przespałam się z nim. Jadłam z nim posiłek, bo bałam się pójść do Wielkiej Sali. Popijałam jego alkohol, a kiedy się upił, zaproponował mi libację u siebie w gabinecie. Mówił do mnie „Lily”, a ja, byłam tak bardzo pijana, że wydawało mi się, że jest tobą, więc chciałam się z nim przespać. Ale byliśmy tak pijani, że zwymiotowaliśmy do kociołków i zasnęliśmy razem na łóżku. Kocham cię od drugiego roku, nie chciałam, żebyś uznał mnie za łatwą. Udawałam lesbijkę, żeby cię uwieść – odpowiedziała szybko i próbowała zasłonić sobie usta ręką, ale to nic nie pomogło – nie panowała nad swoim językiem. – PODAŁEŚ MI VERITASERUM? – zawołała ostatkiem sił.\n- Tak i to chyba nie był dobry pomysł… - odpowiedział Malfoy, który wyglądał na przerażonego.\n- To teraz ze sobą chodzimy? – spytała słodko Sophie, wtulając się w Freda. Weasley lekko się zmieszał.\n- Wiesz co, Sophie… Naprawdę bardzo cię lubię, ale nie wydaje mi się, żeby nasz związek był najlepszym pomysłem – mruknął, z irytacją wyciągając siano ze swojego ubrania. Oboje leżeli w stadninie i zbliżał się już późny wieczór.\n- Że co? – warknęła dziewczyna, która nagle wyswobodziła się spod jego ramienia.\n- Po prostu… Zawsze chciałem dziewczyny, która będzie mnie wspierała w moich nawet najdurniejszych pomysłach. A ty mnie ciągle krytykujesz – wyjaśnił spokojnie Weasley i jęknął – co tutaj tak śmierdzi? Firenzo nie korzysta z toalety?\n- PEWNIE TY! – krzyknęła Sophie i odwróciła się do niego plecami. Czuła, że jej wściekłość rośnie z sekundy na sekundę. Najpierw zdradziła ją Judith, a teraz jej prawie chłopak chciał z nią zerwać?!\n- Nie złość się… Gdybyś się zmieniła… Chociaż trochę - powiedział ostrożnie Fred, kładąc jej rękę na ramieniu.\n- Nie mam zamiaru się zmieniać! – wycedziła Sophie i strąciła jego rękę. – A na pewno nie dla kogoś, kto musi łatać dwadzieścia razy jedną dziurę w spodniach, bo nie stać go na nowe! I nie dla kogoś tak infantylnego jak ty! – dodała wrednie i dopiero po chwili stwierdziła, że przesadziła. – Fred… - jęknęła, ale nie widziała jeszcze Weasleya – a w końcu obserwowała go bacznie od kilku lat – tak wściekłego.\n- Och, no tak, za wysokie progi dla mojej nogi. Nic tutaj po mnie, skoro jestem takim biedakiem – odparł wreszcie lodowato i odszedł – Sophie westchnęła żałośnie i postanowiła go dogonić. – Nawet za mną nie idź – warknął, nie zaszczycając jej ani jednym spojrzeniem.\nSophie przemierzała nerwowo korytarze Hogwartu. Jak on mógł z nią zerwać?! No dobrze, może wcale nie byli razem, ale… Z irytacją kopnęła pomnik Anny Boleyn.\n- AU! – wrzasnęła Judith Rhodes, która właśnie się za nim schowała.\n- Co ty tutaj robisz? – spytała Sophie.\n- Malfoy podał mi Veritaserum, wyznałam mu miłość i uciekł! Chowam się, żeby nikt nie wyciągnął ode mnie żadnych informacji! – zawołała, machając rękami.\n- Spoko, Fred mi powiedział, że jestem despotyczna i ciągle wszystkich krytykuję.\n- Miał rację.\n- Sophie, przepraszam, że wydałam twój dziennik, ale ty poniżyłaś mnie gorzej! Napisałaś dwa artykuły na mój temat, które zniszczyły mi życie! Ale i tak musimy coś zrobić z Umbridge i musisz wróóócić do Hogwartu!\n- Hmm, napiszę sprostowanie do tych artykułów. A co do Umbridge - mam pomysł! GENIALNY POMYSŁ!\n- Czy plotki na temat tego, że ukrywasz się w Pokoju Życzeń z gigantycznymi kotami są prawdziwe?\n- Zabini, ukryj mnie gdzieś! – Draco rzucił się na chłopaka.\n- Czego znowu? – mruknął Blaise, strzepując ręce blondyna z szaty. – Muszę znaleźć kogoś do ruchania – wymamrotał, czkając. Popatrzy krytycznie na swojego przyjaciela i dodał - ale nie, ty nie jesteś odpowiedni.\n- Świetnie, najpierw Gryfonka daje mi kosza, teraz ty! Cudownie – wykrzyczał Malfoy, ale wtedy sobie przypomniał to, co powiedziała mu Judith. - Ta wariatka jest we mnie śmiertelnie zakochana! To znaczy, nie dziwię się jej… ale nie chcę miłości! – zawył zrozpaczony. – Chcę seksu!\n- A Pansy? Worek na głowę i za ojczyznę – podsunął mu Zabini.\n- Nie, bałbym się, że jej spadnie – mruknął ironicznie Malfoy – w dodatku znowu jest psem.\nJudith z Sophie stały na środku Pokoju Wspólnego Gryffindoru, a wszyscy gryfońscy członkowie Gwardii Dumbledore’a patrzyli się na nie. Na ich twarzach malowały się różne miny – rozgoryczone, znudzone, złe, roześmiane, ale najczęściej pojawiająca się była ta wyrażająca współczucie dla ich głupoty.\n- Przecież dla Umbridge to byłoby jak prezent gwiazdkowy – stwierdził Ron po tym, jak dziewczyny opowiedziały im swój plan.\n- Właśnie nie! Zniszczy ją to, co kocha najbardziej! Koty! – klasnęła w dłonie Sophie, a Judith pokazowo wyciągnęła w ich stronę Puszka, który wyglądał, jakby zaraz miał umrzeć z nudów.\n- A ty nas przypadkiem nie zdradziłaś? – spytał jadowicie Potter.\n- A widzisz coś na mojej twarzy?! – zawołała Judith.\n- Masz jeszcze trzy godziny – odparł Harry, spoglądając na zegarek.\n- Harry… To nie ona. To Marietta Edgecombe, przyjaciółka Cho… - odezwała się cicho Hermiona, a Potter popatrzył na nią ze zdziwieniem.\n- Później o tym porozmawiamy – stwierdził, kiedy zobaczył, że wszyscy się w niego wpatrują. - I według was wsiądziemy na wielkie koty, stworzone przez twoją nie-ex-dziewczynę, której nienawidzisz i pogalopujemy na nich na Umbridge? – powiedział pomału Harry, kierując pytanie w stronę Sophie.\n- Dokładnie tak! – odpowiedziała mu radośnie Rhodes, po czym zwróciła się do Sophie:\n- Nigdy cię nienawidziłam! Tylko bardzo mnie skrzywdziłaś, ale ja i tak bardzo tęskniłam! – zawyła nagle i obie rzuciły się sobie w ramiona.\n- Znów jesteście lesbijkami? – zapytał głupio Neville.\n- Po prostu napijmy się, Malfoy. To co prawda nie rozwiąże naszych problemów, ale cóż, sok dyniowy też tego nie zrobi! – Wzruszył ramionami Zabini i podał mu do ręki piersiówkę.\n- Ile ty tego masz? – spytał Draco, ale chętnie skorzystał z jego propozycji.\n- Zaklęcie duplikujące. Na Merlina, czy ktokolwiek zda SUMy oprócz mnie? – Zabini wzniósł oczy w kierunku sufitu. – Więc mały Draco Malfoy boi się zobowiązań…\n- Wcale się nie boję! – zaprzeczył zbyt gwałtownie chłopak. – Po prostu… Ona jest dziwna . Jest Gryfonką. Przyjaźni się ze szlamami. No ale jej włosy ładnie pachną… Jak guma truskawkowa… - powiedział nagle Malfoy dziwnym głosem.\n- Ostatnio pachniały mi raczej wymiocinami i alkoholem – burknął Zabini. – Jeśli się jej wstydzisz, to nie zawracaj jej głowy! Mnie to dzisiaj spotkało. Weasley nie chciał zabrać mnie do Rumunii.\n- Och, Zabini, przecież jesteś tak przystojny, że możesz wyrwać każdego! – mruknął Draco, ale wypada dodać, że wypowiedział to zdanie po wlaniu w siebie połowy piersiówki.\n- Cóż, dziękuję, Malfoy, szkoda że nie mogę powiedzieć o tobie tego samego. W sumie… - Zabini zastanowił się przez chwilę - Parkinson powinna zostać tym mopsem! Nie irytuje mnie aż tak bardzo!\nPies zaszczekał w ramach protestu.\n- No dobra, na miesiąc… - powiedział łaskawie Blaise.\n- Rok… - dodał Draco ze złośliwym uśmiechem.\n- Dwa lata…\n- Albo dziesięć…\n- Mam świetny pomysł, Draco! – zawołał nagle Blaise, czując, że już jest nieco podpity. – Chodźmy do Hogsmeade! Razem - na podryw! – zażądał, ignorując szczekanie mopsa.\n- Profesor Umbridge! – Zdyszana Judith wpadła do gabinetu Dolores.\n- Tak, moja kocia przyjaciółko? – spytała dobrotliwie Umbridge, która właśnie głaskała Pana Wąsika po brzuchu.\n- Niech pani profesor pójdzie ze mną na błonie! Dzieje się coś dziwnego, Firenzowi całkiem odbiło! – powiedziała, a Umbridge zerwała się z miejsca i chwyciła różdżkę.\n- Zawsze wiedziałam, żeby nie zatrudniać tych dziwnych stworów… - mruknęła z obrzydzeniem.\n- A, pani profesor…\n- Słucham cię, kochanie?\n- Zapisałaby mi pani w testamencie swoje koty?\n- W testamencie? – zdziwiła się dyrektorka.\n- No wie, pani. Tak w razie czego, chyba nie chciałaby pani, żeby wszystkie słodkie mordki zostały sierotami… w razie jakiegoś nagłego wypadku – dokończyła, nerwowo się śmiejąc.\n- Dobry pomysł! – zawołała Umbridge i wyciągnęła testament z szafki, a potem machnęła nad nim różdżką. – Dobrze, a teraz chodźmy się rozprawić z tym kucem!\n- Zabini, czy ty widzisz to co ja? – zapytał się Draco, przecierając oczy ze zdziwienia. Na błoniach stało sześć wielkich kotów, a na ich grzbietach siedzieli członkowie Gwardii. Siódmy kot leżał na grzbiecie, a Luna i Neville głaskali go po wielkim brzuszysku.\n- Mówiłem, Hogwart już nie jest tym samym miejscem, co był wcześniej – stwierdził Blaise, potykając się o własne nogi.\n- Czy w twoich piersiówkach był na pewno tylko alkohol?\n- Kto wie, kto to wie?! – zawołał dramatycznie Blaise, udając się mniej więcej w kierunku, w którym powinno iść się do Hogsmeade.\n- Severusie, co tam się wyprawia?! – zawołała McGonagall.\nSnape podbiegł do okna, przy którym stała kobieta i uważnie się rozejrzał. Wiedział, że był na mocnym kacu, jednak nie spodziewał się, że może on wywołać, aż takie omamy wzrokowe. Ten cholerny Potter, co on znowu wymyślił?! I jeszcze te ogromne koty! Kto wpadł na ten szalony plan?! Profesora Eliksirów zszokowało jeszcze bardziej to, że z zamku wybiegła Judith, a za nią Umbridge.\n- Chyba powinniśmy tam iść! – zawołała Minewra, wybiegając z pokoju nauczycielskiego.\nJudith wbiegła z wrzaskiem na błonie, ale kiedy Umbridge myślała, że już ją dogoniła, ta zniknęła. Dyrektorka rozejrzała się po okolicy, jednak wydawało się, że w pobliżu nie ma żadnego żywego stworzenia.\n- Teraz! – zawołał Potter, a Hermiona ściągnęła zaklęcie maskujące. Przed Dolores Umbridge, dyrektorką Szkoły Magii i Czarodziejstwa Hogwart, stało siedem wielkich – wysokich na trzy metry – kotów.\n- Co się tutaj dzieje?! – krzyknęła nerwowo Umbridge i już chciała uciec, ale jeden z kotów – na którym siedzieli Weasleyowie - zagrodził jej przejście.\n- Wszyscy jesteście wyrzuceni! Wszyscy! – zawołała.\n- Wiesz, Dolores, dzieje naszej przyjaźni były trudne… - zaczął mówić Fred.\n- Ale jedyną osobą wyrzuconą z Hogwartu jesteś w tym momencie ty! – zakończył George.\n- Powiedzielibyśmy, że będzie nam ciebie brakować.\n- Ale przecież zabroniłaś opowiadać kłamstw.\nNagle kot, na grzbiecie którego siedzieli Ron i Harry, rzucił się na Umbridge – dwaj Gryfoni w ostatniej chwili zeskoczyli z jego grzbietu – a tymczasem zwierzę chwyciło w zęby różową szatę Dolores i uniosło ją nad ziemię.\n- Puszku, wiesz, gdzie masz iść – powiedział Harry, a kocur pobiegł w stronę Zakazanego Lasu.\n- Co… Co się tutaj dzieje?! – wysapała McGonagall, która z przerażeniem patrzyła na migającą w ciemnościach różową szatę Umbridge.\n- Ależ nic, pani profesor – odparł Harry Potter. – Pani profesor doznała nieszczęśliwego wypadku. Chyba nie będzie mogła dłużej uczyć w Hogwarcie.\nSeverus Snape zacisnął usta w cienką linię.\n- Ach… - McGonagall przez chwilę walczyła ze sobą. – No cóż, chyba ja tymczasowo będę musiała pełnić funkcję dyrektora Hogwartu po tym nieszczęśliwym wypadku – oznajmiła nagle, a wszyscy wydali z siebie okrzyk radości. – A co do ciebie, Meyers – zaczęła mówić Minerwa i oboje z Severusem popatrzyli na nią surowo – zostajesz przywrócona do Hogwartu. Nie mniej jutro porozmawiamy sobie na temat twoich artykułów, a także szlabanu, jaki powinnaś za nie otrzymać.\nSophie zaśmiała się nerwowo i odeszła jak najdalej od Severusa.\n- Sto punktów od Gryffindoru – wymamrotał nagle Snape, patrząc z nienawiścią na blondynkę. Minerwa spojrzała na niego nieprzyjemnie. On znowu TO robił.\n- Dwieście od Slytherinu! – powiedziała nagle w odwecie.\n- Trzysta od Gryffindoru!\n- Czterysta od Slytherinu!\n- Pięćset od Gryffindoru!\nUczniowie oddalili się od dwójki wojujących nauczycieli i nagle Harry Potter wykrzyknął:\n- Wszyscy powinniśmy uczcić to w Hogsmeade! Ja stawiam! - Po chwili, widząc smutne spojrzenie kotów, dodał - och, możecie z nami iść!\n- Taaaak! – krzyknęła radośnie Judith, a jej kot stanął dęba. – Na Hogsmeade! – zawołała i pogalopowała przed siebie.\n- Dla wszystkich piwo kremowe! – krzyknął Harry, kiedy tylko weszli do Pubu pod Trzema Miotłami.\n- Jasne, może od razu karotka – powiedziała cierpko Judith. – Ognistej! Na koszt Złotego Chłopca!\n- Nie masz dość już alkoholu? – spytał się George dziewczyny.\n- A po co trzeźwieć? – spytała się retorycznie i szybko wypiła swoją szklaneczkę.\n- Ciekawe z jakim teraz nauczycielem się prześpi – mruknął Ron do Hermiony.\n- Nieładnie tak mówić, Ron – skarciła go Granger i wzięła łyk whisky, ale od razu go wypluła. – Obrzydliwe!\n- Nie marnuj alkoholu – warknęła Rhodes, po czym zabrała jej szklankę i opróżniła. – Dziś się bawimy jak szlachta!\nSophie z boku przyglądała się, jak jej znowu-przyjaciółka zaczyna się upijać, jednak sama na razie nie miała ochoty na świętowanie. Wzięła głęboki wdech, wypiła swojego drinka i mówiąc do siebie – dasz radę, bądź normalna! – podeszła do Freda.\n- Możemy porozmawiać? – spytała się nieśmiało Weasleya, a kiedy zauważyła wahanie w jego oczach, dodała:\n- Idź, Forge, jak dama prosi – powiedział George, uroczyście się jej kłaniając. Odeszli od stolika przy którym Fred siedział z bratem i Angeliną do najdalszego krańca pubu.\n- Chyba powiedziałem ci już dzisiaj wszystko, co chciałem – oznajmił, zakładając ręce na piersi.\n- Chciałam cię tylko przeprosić. Wiem, że ostatnio byłam okropna. Przepraszam za to, co powiedziałam – mruknęła cicho. – Ale może zaczęlibyśmy wszystko od początku? Obiecuję się zmienić! I pomogę ci w promocji sklepu!\n- Nagle to nie jest głupi i infantylny pomysł? – fuknął Fred.\n- Słyszałam lepsze… - zaczęła, ale Fred od razu odwrócił się od niej i chciał odejść. – Nie, zaczekaj!\n- Pięć tysięcy od Gryffindoru! – krzyknął Snape.\n- Pięć tysięcy sto od Slytherinu – wycedziła McGonagall.\n- Chyba chciałaś powiedzieć pięć tysięcy dwieście od Gryffindoru – poprawił ją Severus, obnażając zęby.\n- Ciebie też to tak podnieca? – spytała nagle Minerwa.\n- Zawsze – odpowiedział Snape i przyciągnął ją do siebie. – Może mnie ukarzesz, Minerwo? Byłem ostatnio bardzo, bardzo zły – wyszeptał jej do ucha.\n- No dobrze. Normalnie to bym cię już olał, ale… – zaczął mówić Fred i uważnie przyjrzał się Sophie. W sumie to złość mu już dawno przeszła, ale zawsze bawiło go, kiedy ktoś się przed nim płaszczył! Postanowił potrzymać ją jeszcze chwilę w niepewności, aż wreszcie, widząc, że Meyers już prawie płacze, powiedział łaskawie – dam ci jeszcze jedną szansę. Zachowuj się normalnie przez chociaż… Tydzień!\n- Tydzień? – jęknęła Sophie, ale szybko się poprawiła – oczywiście! A od kiedy?\n- OD TERAZ! – zawołał i złapał ją za rękę, po czym skierowali się w stronę stolika. – Siadaj i bądź normalna! – powiedział, a George i Angelina zaczęli mu się dziwnie przyglądać.\n- Och, cóż, Sophie, naprawdę uważasz, że jestem taka brzydka i głupia? – spytała kąśliwie Johnson.\n- Hmm… Nie no, wiecie, generalnie mam problem z eliksirami odurzającymi! –Sophie wpadła na kolejny genialny pomysł i wlała w siebie trochę Ognistej Whisky. – I innymi takimi … Wtedy piszę takie bzdury i w ogóle wydaje mi się, że jestem lesbijką… - mruknęła, widząc, jak pijana Judith tańczy na środku baru.\n- Nie wydaje mi się, żebyś wyglądała zazwyczaj na odurzoną. Może trochę zarozumiałą – skomentowała Angelina.\n- Sama jeste… Umiem się doskonale kamuflować! – Zaśmiała się nerwowo, widząc karcące spojrzenie Freda.\n- Blaise, na Merlina, gdze ja jestfem? -spytał Draco, uwieszając się szyi Zabiniego.\n- Malfoy, nie dosyć, że jesteś prawiczkiem, to nie umiesz nawet pić. Wstyd mi za ciebie – powiedział Blaise i - jak gdyby nigdy nic - przeszedł koło wielkich kotów, po czym wszedł do baru, ciągnąc za sobą swojego ślizgońskiego kompana – a w zasadzie jego zwłoki.\n- Kolejna kolejka na koszt Pottera! – wykrzyknęła Judith, spadając ze stołu.\n- Może dzisiaj coś zaliczysz, Malfoy! – Wyszczerzył się Zabini i klepnął go w tyłek – wzdrygnął się, bo był wyjątkowo mało jędrny! Pchnął Dracona w kierunku Rhodes, wziął jednego z drinków opłaconych przez Pottera – no dobra, dobra, może wypił jednego przy barze i wziął jeszcze dwa na drogę - i zaczął poszukiwać ofiary na dzisiejszą noc!\nCO SIĘ STAŁO Z UMBRIDGE?\nCZY MALFOY KIEDYŚ W KOŃCU ZALICZY?\nCZY JUDITH ZESZŁA NA DROGĘ BLAISE'A?\nCZY BLAISE WYBACZY CHARLIEMU?\nCZY SNAPE I MCGONAGALL ZOSTANĄ PARĄ?\nCO BĘDZIE DALEJ Z WIELKIMI KOTAMI?\nNa te i na wiele innych pytań znajdziecie odpowiedzi już za tydzień!\nAutor: Harry Potter i HOGWART SHORE o 08:00\nAnonimowy 13 listopada 2015 12:13\nZakochałam się w tym opku!\nOd jakiegoś czasu miałam ochotę na jakiś zabawny ff potterowski i chociaż przeszukiwałam internety pod tym kątem, to nic zbytnio mnie nie śmieszyło (już zaczynałam się obawiać, że moje poczucie humoru gdzieś wyparowało). I kiedy już przestałam specjalnie szukać tych zabawnych rzeczy/parodii, a czegokolwiek - trafiłam tutaj przez jakiś katalog blogów. Wtedy bodajże trzeci raz natknęłam się na Wasz blog (ale nigdy wcześniej na niego nie wchodziłam, bo sama nazwa mnie odrzucała) i postanowiłam zaryzykować. To była dobra decyzja, bo spędziłam bardzo miłą noc na czytaniu i śmianiu się w poduszkę (żeby nikogo nie obudzić). Nie spodziewałam się, że coś ze "shore" w nazwie będzie w stanie mnie rozbawić. Uwielbiam Judith i Sophie (które wcale mnie nie irytują!), uwielbiam koty, uwielbiam Wasze poczucie humoru, uwielbiam Blaise'a (btw - pierwszy raz spotkałam się z pairingiem Blaise/którykolwiek członek rodziny Weasley niebędący Ginny), ale najbardziej moje serducho skradli Crabbe i Goyle z Pupusiem! Cudo.\nPozdrawiam i życzę weny, Anon_12\nHarry Potter i HOGWART SHORE 13 listopada 2015 20:40\nNazwa to tylko zabieg marketingowy - cóż, żadna z nas nie jest fanką jakiegokolwiek programu z "shore" w nazwie, ale stwierdziłyśmy, że tytuł będzie odpowiadał poziomowi absurdu i jakoś przyciągnie czytelników - być może się myliłyśmy.\nJeśli Judith i Sophie - a szczególnie Sophie - Cię nie irytują, to musisz być istną oazą spokoju!\nCieszymy się, że się podobało i zapraszamy do dalszej lektury!\nNexusy Kasai 13 listopada 2015 20:05\nKurczę, pochłonęłam ten rozdział tak szybko, jakby składał się on z tylko jednego zdania. Jak dla mnie takie ilości rozdziałów, to za mało. Ale no dobra, niech będzie ;D\nPupuś wrócił! Ty niegrzeczny piesku! Pan się o ciebie martwił, wszędzie cię szukał, a ty tak nieodpowiedzialnie szwendasz się po zamku! Nieładnie!\nJak dobrze, że Sophie i Judith się pogodziły. Niestety z natury jestem taka, że przeżywam za każdym razem, gdy ktoś z mojego otoczenia (nawet nieznajomy!) popełni jakiś błąd, np. pomyłkę podczas recytowania wiersza czy coś. I nie ważne, czy ta osoba istnieje czy jest postacią z książki - zawsze za nich przeżywam. I gdy tak czytałam o Judith, smutno mi się zrobiło. Ale potem przeczytałam o Blaise'sie (tak to się odmienia? xD), który obudził się w samych gaciach przy chatce Hagrida i o Malfoy'u, który udawał, że widzi ratfala i go głaszcze. Szkoda, że trochę za wysoko rękę trzymał...\nNie, na serio. Przy momencie z Zabinim i jego pobudce przy chatce Hagrida, chociaż nic nie pił, ryknęłam takim śmiechem, że aż kot się wystraszył i spieprzył z pokoju xD\nZdecydowanie mówię nie Charlie'mu i Zabini'emu. Jestem yaoistką, nie mam nic do homoseksualistów, ale Charlie zdecydowanie nie pasuje do roli partnera Bambo (serio, Draco?). No ale niech będzie... xD Przetrzymam to. ^^\nFuuj! Snape! Odsuń się od Minerwy! Śmiechy śmiechami, ale STANOWCZO NIE po raz drugi xD To stara kobieta, w dodatku kiedyś cię uczyła, a ty ją jeszcze wyrywasz! Zgiń, przepadnij, siło nieczysta! xD\nNo i przechodzimy do najlepszej akcji, jaką jest... Coś mi się zdaje, że Umbridge wróci xD Jej się tak łatwo nie da pozbyć...\n~Nexusy Kasai (powtórzę jeszcze raz dla pewności xD - kiedyś Juvia L.)\nHarry Potter i HOGWART SHORE 13 listopada 2015 20:44\nDziękujemy za długi komentarz!\nOch, raczej obawiałam się, że rozdziały są aż nazbyt długie, więc Twoja uwaga mnie uspokoiła.\nRozumiem awersję do paringów - nie zdradzając zbyt wiele, to znając naturę Blaise'a, nie można podejrzewać go o monogamię. Ale z drugiej strony, nawet w kanonie, wydaje mi się, że Charlie nie jest "straight" - serio smoki? Przez całe życie smoki? A Minerwa i Severus... Cóż, absurd goni absurd! W takiej nerwowej sytuacji emocje są zrozumiałe - a może Snape nie wytrzeźwiał od dnia poprzedniego? Kto wie?!\nDziewczyna z Hogwartu 15 listopada 2015 15:28\nDobra, przyznaję: byłam za leniwa żeby pisać komentarze ale przełamię się. Kocham tego fika! Matko, ja się zawsze tak śmieję jak to czytam. Uwielbiam satyryczne opowiadania a to takie właśnie jest. Znalazłam je przypadkiem, a wciągnęło mnie na maksa. Szczerze mówiąc to były momenty, że się wzdrygałam na przykład w momencie gdy Snape i McGonagall... Fuj xD Ale za to właśnie Was lubię! Piszecie na maksa odważne teksty, macie wyjebane na ewentualne hejty a do tego mam podobne poczucie humoru. Jezu... Blaise i jego piegusek mnie rozwalają. I niech Malfoy w końcu zaliczy Judith! Nie spodziewałabym się, że on jest prawiczkiem! Błagam, niech Pansy zostanie mopsem do końca, bo jest irytująca, choć bawią mnie pociski Zabiniego i Dracona kierowane w jej stronę. Ale Judith i Snape... Na dupę Merlina! Jak na to wpadłyście? Obleśne, aczkolwiek genialne =D Cóż, Umbridge już raczej nie wróci do Hogwartu, ale myślę, że takiej śmierci w głębi duszy zawsze chciała xD Nie mogę się doczekać następnego piątku! Pozdrawiam! :)\nHarry Potter i HOGWART SHORE 15 listopada 2015 16:51\nDziękujemy za to, że zdecydowałaś się skomentować i to w tak przezabawny sposób - a oprócz tego każda z Twoich uwag jest niezwykle trafna! Opowiadanie jest rzeczywiście przede wszystkim satyryczne - co nie wyklucza momentów "na poważnie" albo "prawie na poważnie" - więc cieszymy się, że to widać.\nAle cóż, obawiam się, że obleśnie to dopiero będzie - nie mniej mamy nadzieję, że nasi czytelnicy są wytrzymali!\nAnonimowy 16 listopada 2015 18:43\nW końcu zebrałam się do napisania komentarza (wow, to już będzie drugi xD), póki jeszcze w miarę wszystko pamiętam. Jakoś to sobie wypunktuję i mam nadzieję, że uda mi się zawrzeć wszystko, co planowałam w czasie lektury. Chyba pisanie wam komentarzy stanie się moją nową tradycją ;)\n1) Uśmiałam się cudnie przy tym rozdziale, a do moich ulubionych scen zaliczę tutaj odejmowanie punktów przez Severusa i Minewrę oraz scenę przy kieliszku z udziałem Snape'a i Judith. Opko jest wspaniałe, naprawdę poprawiacie mi nim humor ;)\n2) Muszę się przyczepić do czegoś, co mi nie daje spokoju – to, jak odmieniacie wyraz „błonia”. Trochę mi to zgrzyta, ale nie jestem jakimś wybitnym znawcą poprawnej polszczyzny, więc mogę się mylić.\n3) Nie jestem zwolenniczką związku BlaisexCharlie (chociaż wszystkie sceny przygotowań do przyjazdu Weasleya mnie rozbawiły), ale też nie mam nic przeciwko. Po prostu jakoś... Sama nie wiem, nie widzę ich razem i tyle, o.\n4) Odnośnie Judith i Malfoya, muszę przyznać, że trochę się boję konsekwencji tego wyznania miłosnego. Ich relacja na pewno się zmieni, a ja nie przepadam za przesłodzonymi scenami miłosnymi, więc mam nadzieję, że to nie pójdzie w tym kierunku.\n5) Sophie w tym rozdziale chyba po raz pierwszy mnie zdenerwowała. Do tej pory jakoś mnie śmieszyło jej zachowanie, ale teraz poczułam do niej jakąś niechęć. Wiem, że irytujące OC są zamierzone, ale jakoś Judith, pomimo swoich dziwacznych zachowań, do tej pory mi nie podpadła, za to Sophie i jej stosunek do Freda... Cóż, tekst „Siadaj i bądź normalna!” uratował mi na chwilę jej wizerunek, przypominając, że stawiacie na komedię, ale przestałam jakoś pałać do niej sympatią.\n6) To już ostatnie... Tak z ciekawości - ile planujecie rozdziałów?\nTo tyle! Wcześniej się nie podpisałam, ponieważ nie mam specjalnie żadnego pseudonimu na internetach (zazwyczaj), ale teraz zacznę „zaznaczać”, że to - niestety - znów ja.\nPozdrawiam i czekam z niecierpliwością na kolejny rozdział!\nHarry Potter i HOGWART SHORE 16 listopada 2015 19:30\nDziękujemy bardzo za komentarz – cieszę się, że pojawiają się uwagi krytyczne, bo chociaż mamy napisaną już dużą część tekstu, to jednak sugestie czytelników czasami pozwalają spojrzeć na opowiadanie z innej strony i być może coś zmienić. Rozdziałów planujemy dosyć dużo – same nie wiemy, jak długi będzie ostateczny tekst, ale mamy zamiar opisać na pewno trzy lata. Ale wejdą w to też przeskoki czasowe, żeby Was nie zanudzić ;).\nCo do kwestii formalnych – wyraz „błonie” to pluralia tantum, więc ten rzeczownik odmienia się tylko według deklinacji liczby mnogiej.\nOdnośnie związków – nie chce zdradzać wszystkiego, ale nasze opowiadanie jest humorystyczne, będzie tutaj dużo romansu, ale chyba łatwo już teraz odczytać główne paringi. Natomiast Blaise i Charlie to dosyć luźny pomysł – zresztą, tak jak napisałam, znając naturę Zabiniego, trudno go podejrzewać o monogamię. Malfoy i Judith – fluffu nie będzie ; ).\nCo do Sophie – raczej dziwi mnie, że zirytowała Cię dopiero teraz ; p! Jej zachowanie w tym rozdziale jest takie, jak planowałyśmy – aż ma się ochotę jej przywalić. Jednak zarówno ona, jak i Zabini – który dla odmiany raczej wzbudza sympatię czytelników – nie mają być w założeniu pozytywnymi bohaterami; w końcu Sophie od początku wszystkich wykorzystuje, więc jej zachowanie w tym rozdziale wydaje mi się konsekwentne - nawet w scenie przeprosin myśli głównie o sobie. Jednak banał brzmi tak, że ludzie się zmieniają ; ) więc ewolucję bohaterów także przewidujemy.\nMiło nam bardzo za uwagi i mamy nadzieję, że będziesz komentować!\nAnonimowy 16 listopada 2015 20:25\nDziękuję za tak szybką odpowiedź :) Informacja o tym, że będą opisane aż trzy lata strasznie mnie ucieszyła, będę mieć zajęcie na dłuższy czas dzięki Wam. Nie chciałam być jakoś specjalnie krytyczna, po prostu wypisałam to, co akurat zwróciło moją uwagę. Ogółem opowiadanie jest po prostu cudne i cieszę się, że liczycie się ze zdaniem czytającym.\nAnonimowy 16 listopada 2015 20:32\nNah, przeklęte literówki.\nDaniel King 20 listopada 2015 20:51\nZacznę od tego, że w tym rozdziale pojawiło się kilka absurdalnych i naprawdę przezabawnych sytuacji. Nie wiem, skąd bierzecie swoje pomysły, ale mam nadzieję, że Wasze głowy zawsze będą wypełnione takimi szalonymi rozwiązaniami.\nCały rozdział był dobry, choć zdecydowanie lepsza była jego druga część. :))\nJeśli mam być szczery, to mnie postać Blaise'a nie zachwyca. Nie będę zaprzeczać, że potrafi być zabawny, ma cięty język i jest niezwykle pomysłowy. To na pewno działa na jego korzyść. Jednak przeszkadza mi jego zachowanie. Wiem, że jest gejem, ale nienawidzę zniewieściałych facetów. Po prostu mnie to odrzuca i wzbudza we mnie mordercze rządzę. Dla mnie to zbyt wiele. Niech leci na innych facetów, niech dalej się nadmiernie wszystkim ekscytuje, ale niech nie robi z siebie takiej piz&#$!\nGenialnie rozegrałyście wątek Judith ze Snape'em. Naprawdę myślałem, że się ze sobą przespali. Trochę mnie to przeraziło i nie wiem, czy gdyby naprawdę do tego doszło, to byłbym w stanie o tym zapomnieć. :D Ciekawy pomysł, choć trochę dziwi mnie samo zachowanie Snape'a. Nie wierzę, że dał się tak zgnoić uczniom i jadł posiłek w samotności. Dobrze, że przynajmniej się później zrehabilitował. :D\nPodobała mi się również scena ze Snape'em i McGonagall. Sposób, w jaki ją zakończyłyście był nieziemski. Choć nie wiem, czy mogę i chcę wyobrażać sobie ich razem. :D\nDaniel King 20 listopada 2015 20:53\nZapomniałem jeszcze dodać, że ja także nie jestem zwolennikiem związku Blaise'a z Charliem. Jak dla mnie w ogóle do siebie nie pasują, więc bardzo się cieszę, że się pokłócili i mam nadzieję, że do siebie nie wrócą. :D\nHarry Potter i HOGWART SHORE 22 listopada 2015 00:01\nA miło wiedzieć, że ktoś się tak Zabinim nie ekscytuje - ja, tworząc wraz z Boom jego postać, czasami się czułam już lekko znużona jego charakterem. W tym rozdziale specjalnie ukazałyśmy jego bardziej zniewieściałe oblicze - choć wydaje mi się, że w dalszym tekście tylko momentami powraca w takim wydaniu.\nJa bym raczej przypuszczała, że Snape z powodu grona nauczycielskiego spożywa posiłek w samotności ; ) w tym rozdziale jest tak przerysowany, że się bardziej nie da, ale mnie się wydaje, że tak jest ciekawiej - chociaż uwielbiam kanonicznego Severusa, to nie oszukujmy się, nie jest zbyt porywającą postacią. To fandom stworzył jego błyskotliwy sarkazm.\nJa bym sobie ich razem nie wyobrażała. W ogóle wyobrażanie sobie scen z naszego fika grozi brakiem apetytu, a nie chcemy, żeby nasi czytelnicy chodzili głodni!\nCóż, nie spodziewałam się, że wątek Blaise'a i Charliego spotka się aż z takim negatywnym odzewem - ale chyba to uwzględnimy w dalszej części, chociaż nigdy ich nie planowałam jak endgame.\nOczywiście - dziękujemy za wyczerpujący - jak zawsze - komentarz!


Wróżki z Golub-Dobrzyna Wróżka Golub-Dobrzyń Wróżby w Golub-Dobrzyniu Wróżka z Golub-Dobrzyna Wróżki w Golub-Dobrzyniu Wróżka w Golub-Dobrzyniu Wróżby Golub-Dobrzyń Wróżki Golub-Dobrzyń Wróżka Wróżki z Golub-Dobrzyna Wróżka Golub-Dobrzyń Wróżby w Golub-Dobrzyniu Wróżka z Golub-Dobrzyna Wróżki w Golub-Dobrzyniu Wróżka w Golub-Dobrzyniu Wróżby Golub-Dobrzyń Wróżki Golub-Dobrzyń Wróżka\nwróżka z Golub-Dobrzyna\nwróżka w Golub-Dobrzyniu\nwróżki w Golub-Dobrzyniu\nwróżby w Golub-Dobrzyniu\nWróżki z Golub-Dobrzyna - Wróżka Golub-Dobrzyń - Wróżby w Golub-Dobrzyniu\nJeśli szukasz wróżki z Golub-Dobrzyna - Poniżej znajdziesz wszystkie dostępne wróżki w Golub-Dobrzyniu. Najbogatsza oferta: wróżby w Golub-Dobrzyniu tylko w Galerii Ezoterycznej Sekret.\nWróżka Golub-Dobrzyń - oferty - Wróżby Golub-Dobrzyń\nWróżka Golub-Dobrzyń - oferty - Wróżki Golub-Dobrzyń\nNasza baza ezoteryczna jest stale uaktualniana, mamy nadzieję, że znalazłeś interesujące wróżby w Golub-Dobrzyniu.\nJeśli jednak nie udało ci się znaleźć wróżbity lub wróżki z Golub-Dobrzyna odwiedź nas póżniej lub dodaj zapytanie korzystając z formularza na stronie Kontakt.\nPostaramy się by jak następnym razem nas odwiedzisz twój wróżbita / wróżka z Golub-Dobrzyna był już u nas.\nJeśli oferujesz wróżby w Golub-Dobrzyniu - zarejestruj się w Galerii Sekret - Rejestracja - wróżby Golub-Dobrzyń.\nTagi: wróżki z Golub-Dobrzyna, wróżka Golub-Dobrzyń, wróżka z Golub-Dobrzyna, wróżka w Golub-Dobrzyniu, wróżki Golub-Dobrzyń, wróżki w Golub-Dobrzyniu, wróżby Golub-Dobrzyń, wróżby w Golub-Dobrzyniu


Kolejne zakażenia w powiecie sandomierskim. Choruje już 817… - SandomierzTV.pl - Telewizja Sandomierz\nKolejne zakażenia w powiecie sandomierskim. Choruje…\nKolejne zakażenia w powiecie sandomierskim. Choruje już 817 osób\n42 nowe zakażenia potwierdziły testy ostatniej doby w powiecie sandomierskim. O zakażeniach koronawirusem i 33 kolejnych ozdrowieniach poinformował starosta sandomierski, Marcin Piwnik, który w swoim komunikacie zaapelował również o stosowanie się do obecnych zasad bezpieczeństwa.\nZgodnie z komunikatem starosty w powiecie sandomierskim obecnie aktywnie zakażonych koronawirusem jest 817 osób. Od początku pandemii w regionie było 1565 zakażeń jednak 737 osobom udało się pokonać chorobę COVID-19. Niestety z powodu choroby zmarło w powiecie 11 osób.\nNa dzień 20 listopada w powiecie poddanych kwarantannie jest 1312 osób a 39 osób objętych jest nadzorem epidemiologicznym.


Malbork. Woda z miejskich "wodociągów" jest taka, jak przed awarią stacji uzdatniania. Są majowe wyniki badań | Malbork Nasze Miasto\nMalbork. Woda z…\nAnna Maria Szade 27 maja 2022, 17:54\nTak wygląda serce Stacji Uzdatniania Wody w Malborku. To właśnie tu filtrowana jest woda zanim popłynie w kranie Anna Szade\nTego dnia mieszkańcy Malborka oraz części domów w gminie Malbork i Stare Pole tak szybko nie zapomną. W sobotę (21 stycznia) nagle krany stały się suche. „Wodociągi” co prawda bardzo szybko włączyły wodę z powrotem, ale nie wszyscy byli szczęśliwi. Część odbiorców skarżyła się na jej mętność, smak i zapach, a internet obiegły zdjęcia z zapchanych filtrów, osadów na wannach i szklankach wypełnionych rdzawą cieczą.\nAle to już przeszłość. W Stacji Uzdatniania Wody wymienione zostały uszkodzone rury, a w pierwszej dekadzie kwietnia do mieszkańców popłynęła woda doskonale im znana sprzed awarii. Potwierdzały to zresztą wyniki badań, które zostały przeprowadzone już po ponownym włączeniu filtrów.\nJest nowy raport badania jakości wody w Malborku. Co leci z kranów?\nPWiK w Malborku sp. z o.o. zleca badania wody raz w miesiącu. Przeprowadza je autoryzowane Laboratorium Badania Wody i Ścieków w Ząbrowie.\nOto, jak prezentują się parametry po majowym badaniu w porównaniu do wyników marcowych, gdy SUW nie pracowała:\nstężenie amoniaku (jon amonowy): <0,10 mg na litr wody; w marcu 2022 r.: 0,88 mg na litr wody; norma: 0,50 mg na litr\nbarwa: 7 mg Pt na litr wody; w marcu 2022 r.: 13 mg Pt na litr wody mg Pt na litr wody; pożądana wartość w kranie konsumenta to do 15 mg Pt/l (jednostka mg Pt/l związana jest z wzorcami platynowo-kobaltowymi, według których dokonuje się pomiarów, nie określa się już konkretnej barwy)\nbor: 0,84 mg/l; w marcu 2022 r.: 1,4 mg/l, dopuszczalna norma to 1,0 mg/l\nstężenie fluorków: 1,50 mg/l; w marcu 2022 r.: 2,48 mg/l; dopuszczalna norma to 1,50 mg/l\ntwardość: 245 mg węglanu wapnia/l; w marcu 2022 r.: 80 mg węglanu wapnia/l; dopuszczalna 60-500 mg węglanu wapnia na litr\nmętność: 0,05 NTU; w marcu 2022 r.: 0,20 NTU (od ang. nephelometric turbidity unit – nefelometryczna jednostka mętności); jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi według polskich norm nie powinna przekraczać 1 NTU\nzapach: akceptowalny, bez zmian\nstężenie żelaza ogólnego – 18 mikrogramów na litr; w marcu 2022 r.: 51 mikrogramów na litr, norma: 200 mikrogramów w litrze.\nNa pewno wiele osób zwróciła już uwagę na twardość wody, którą „zawdzięczamy” wysokiemu stężeniu węglanu wapnia w malborskich ujęciach. To dlatego widać biały nalot na zlewie, bateriach umywalkowych, a w czajnikach szybciej osadza się kamień.\nIdentycznie było tuż przed awarią. W styczniu tego roku zawartość COCO3 wynosiła 276 mg w litrze wody, ale w marcu, gdy SUW nie pracowała, było to 80 mg.\nMalbork. Stacja uzdatniana to jak nerki dla wodociągów. Wszy...


Ta 40-latka zwykle nie epatuje seksapilem (FOTO) - Kozaczek.pl\npiątek 27-09-13, czytany: 19781 razy, autor: fyla\nzgadnij zgadywanka nogi gwiazd anna maria jopek anna maria jopek nogi\nZgadnij / ©KAPiF Takich nóg mogłaby jej pozazdrościć niejedna 20-latka, a ona już przekroczyła czterdziestkę. Mowa o Annie Marii Jopek, która pojawiła się ostatnio na benefisie Urszuli Dudziak w radiowej Trójce.\nW czarnym futerku, cekinkowej mini i na wysokich obcasach prezentowała się nieprawdę nieźle.\nCiekawe, co skłoniło ją do takiego epatowania swoją kobiecością. Prasa ostatnio huczy o kryzysie w jej małżeństwie. Czyżby to była przyczyna? A może po prostu miała dobry dzień?


Anna Maria - Utwory - Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki\nZgłoszenie do artykułu: Anna Maria\nDokonał tłumaczenia na język niemiecki.\nAleż to było wydarzenie. Festiwal sopocki 1968 r. Na scenie najpopularniejszy wtedy polski zespół, Czerwone Gitary. Ale nie sam. Towarzyszy mu sześcioro dzieci, może ośmio-dziesięciolatków. Białe podkolanówki, takież bluzeczki i koszule, granatowe spódniczki i krótkie spodenki. Muzycy z obowiązującymi wtedy żabotami pod szyją. Seweryn Krajewski z dwunastostrunową gitarą akustyczną. Te śpiewające dzieci, jak się później okazało „wypożyczone” z jednej z trójmiejskich szkół muzycznych, to był zabieg prekursorski, pojawił się na wiele lat przed tym jak Pink Floyd z chórem dziecięcym wykonali swoją Another Brick in The Wall.\nW takich okolicznościach Świat dowiedział się o istnieniu Anny Marii, która smutną ma twarz i wciąż patrzy w dal.\n– Trochę lakoniczna ta twoja opowieść – mówię do Dzikowskiego – zadzwonię do Seweryna może on mi powie coś więcej.\n– Nie masz co dzwonić, on w ogóle nie chce rozmawiać z dziennikarzami, a już o Annie Marii, w ogóle.\nA jednak spróbowałem. Przez kilka lat mieszkał w sąsiedniej miejscowości, nie znałem go zbyt dobrze, ale spotykaliśmy się u wspólnych znajomych. Był miły, sympatyczny, bardzo dowcipny. Niestety Krzysztof Dzikowski miał rację. Usłyszałem więc, że trzeba patrzeć w przyszłość, a na moje no to chociaż o „Annie Marii”, powiało z telefonu takim chłodem, że musiałem odsunąć słuchawkę, aby nie odmrozić ucha.\nJakieś informacje o tej tajemniczej dziewczynie jednak miałem. W książce To właśnie my znajdujemy takie słowa: Pytany po festiwalu sopockim kto jest adresatem (bohaterem) tej piosenki Seweryn Krajewski unikał odpowiedzi. Teraz mówi: „Napisałem i śpiewałem ten utwór dla mojej dziewczyny z Non’Stopu, nie spodziewałem się, że dostąpi on takiej popularności”.\nOkazuje się wszakże, że jest więcej osób „pokrzywdzonych” przez wyjazd Anny Marii. Janusz Głowacki w swoim zbiorku Z głowy opisuje taką historyjkę: Chwilę przedtem, a może trochę później, rzuciła mnie prześliczna modelka Anna Maria, o której i dla której napisano piosenkę „Anna Maria smutną ma twarz”, a chóry dziecięce śpiewały ją na festiwalu w Sopocie. Otóż Anna Maria w samym rozkwicie naszej miłości otrzymała zaproszenie do modelowania w Mediolanie. I świetnie pamiętam wzruszającą jak w filmie „Casablanca” scenę naszego pożegnania na lotnisku. – Ty, Anno Mario, już do mnie nie wrócisz – mówiłem przez łzy. – Wyjdziesz tam za mąż. A ona pocieszała mnie: – Nie martw się, ukochany. Kto by tam chciał się ze mną ożenić? Wszyscy mnie przelecą i wrócę do ciebie. Nie wróciła.\nKrodkiewska Wiesława, Nałęcz Wojciech, Centralny Ośrodek Metodyki Upowszechniania Kultury, Czterdzieści lat minęło.... Cz. 2, wyd. 1 dodruk, Warszawa, Centralny Ośrodek Metodyki Upowszechniania Kultury, 1984, s. 37.\nAnna Maria, „Angora” nr 39/2012 (http://www.angora.pl), Wydawnictwo Westa-Druk, Łódź 2012.


Kraje arabskie przeciwko Państwu Islamskiemu | Fronda.pl\n12.09.14, 09:03Król Arabii Saudyjskiej Abdullah (fot. Wikipedia)\nKraje arabskie przeciwko Państwu Islamskiemu\nAmerykański Sekretarz Stanu John Kerry pozyskał kraje arabskie i Turcję dla koalicji przeciwko Państwu Islamskiemu. Spotkania między administracją USA a przywódcami tych państw odbywały się w Arabii Saudyjskiej. Kraje Zatoki Perskiej, w tym sama Arabia Saudyjska, Egipt, Jordan, Liban i Irak oświadczyły, że gotowe są do współpracy przeciwko sunnickim radykałom z Państwa Islamskiego. Oświadczenie zostało przedstawione w Dżiddzie.\nWszystkie te państwa zobowiązały się m.in. do zatrzymywania zagranicznych bojowników, którzy chcieliby wziąć udział w dżihadzie w Syrii i Iraku. Ma dojść do tego próba zatrzymania kanałów, jakimi bojownicy otrzymują finansowe wsparcie. Co więcej państwa zapewniły, że dostarczą wsparcia militarnego, zastrzegając jednak, że w formie, jaka będzie „właściwa”.\nW rozmowach partycypowała Turcja, ale nie podpisała wspólnej deklaracji.\nJohn Kerry w czwartek wieczorem miał spotkać się jeszcze z samym królem Arabii Saudyjskiej. Efekt tego spotkania nie jest jeszcze znany.\nKerry poprosi też najprawdopodobniej przywódców krajów arabskich, by zwiększyli zakres działań na rzecz potępienia Państwa Islamskiego. Chodzi tu między innymi o działalność autorytetów religijnych oraz przeprowadzenie kampanii informacyjnych w narodowych mediach. Ważna będzie też Al-Jazeera oraz Al-Arabiya.\nNo i co wy na to antymuzłumanie?\nSzczegółów dokumentu nie znamy. Królowie dużo szybciej zdradzą niewiernych niż Allacha. Polska też miała papierowe gwarancie przed II wojną... Propaganda sukcesu?\nPytanie tylko czy można wierzyć Amerykana i nie tylko im , przypominam że temat WTC 9/11 jest nadal bardzo rozwojowy i mało kto już wierzy w bajki opowiadane przez rządzących USA, czyż podobnych bajek nie słyszymy o Smoleńsku w dobie wszechobecnej inwigilacji. Kto sponsoruje tak naprawdę tych bojowników ? Czy za 10 lat będzie nowa bajka o nowej terrorystycznej groźnej organizacji a może tak na prawdę to zagrożenie jest o wiele bliżej niż się nam wydaje. Samolot który rozlatuje się w drobny mak o brzozę , samolot który z porywaczami spada na ziemie i nie ma po nim śladu. A może pod cą cała przykrywką chodzi tylko o jedno mordowanie tych co idą za Jezusem Chrystusem i wdrażanie technologii w wyniku której ( nie twierdzę że nie ma zagrożenia ze strony islamu tylko to że ktoś nim steruje by żyć w strachu) "16 I sprawia, że wszyscy: mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolnicy otrzymują znamię na prawą rękę lub na czoło 17 i że nikt nie może kupić ni sprzedać, kto nie ma znamienia - imienia Bestii lub liczby jej imienia. 18 Tu jest [potrzebna] mądrość. Kto ma rozum, niech liczbę Bestii przeliczy: liczba to bowiem człowieka" JP II mówił że mamy uczyć się historii oczami wiary i to właśnie robię patrzę i widzę że te puzzle podawane przez media jakoś nie za bardzo dają się ułożyć. Cała ta walkę z terroryzmem głoszenie demokracji odciąga tylko uwagę od tego że ktoś łozy ogromne pieniądz na niszczenie człowieka a to gender a to narkotyki promowanie satanizmu czy to w formie jawnej czy ukrytej a jednocześnie wrasta liczba mordowanych chrześcijan. Zastanówmy się wszyscy nad słowami JP II "Będziemy się musieli wkrótce przygotować na wielkie doświadczenia, które mogą nawet domagać się narażenia naszego życia oraz poświęcenia się bez reszty Chrystusowi i dla Chrystusa. Może to być złagodzone dzięki naszej modlitwie, ale nie może być już odwrócone, ponieważ tylko w ten sposób może nastąpić prawdziwe odnowienie Kościoła. Jakże często Kościół odnawiał się przez krew. Nie inaczej dokona się to także i tym razem. Obyśmy byli silni, przygotowani i pełni ufności pokładanej w Chrystusie i w Jego świętej Matce. Odmawiajmy wiele razy i często Różaniec". "Stoimy w obliczu największej w dziejach konfrontacji, przez jaką przeszła ludzkość. Nie sądzę, by szerokie kręgi społeczeństwa czy szerokie kręgi wspólnoty chrześcijańskiej zdawały sobie z tego w pełni sprawę. Stajemy w obliczu ostatecznej konfrontacji między Kościołem a anty-Kościołem, Ewangelią i anty-Ewangelią." Kiedy w marcu angielska policja udaremniła największy zamach terrorystyczny w historii tego kraju, personalia niedoszłych zamachowców wstrząsnęły opinią publiczną. Okazało się, że żadna z osób planujących masakrę nie przechodziła szkoleń w obozach Al-Kaidy. Wszyscy zatrzymani urodzili się na terytorium Wielkiej Brytanii, byli dość zamożnymi przedstawicielami brytyjskiej klasy średniej pochodzenia muzułmańskiego i cieszyli się dobrą opinią oraz szacunkiem otoczenia. Po tym wydarzeniu premier Tony Blair zapowiedział wprowadzenie w życie nowych projektów, mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa obywateli. Ogłosił między innymi, że do powszechnego użytku wejdą "biometryczne systemy identyfikacji". Czy można wierzyc komus komu przeszkadza krzyz i każe go zasłaniac. Ta wojna przygotowanie do czegos większego. Pan powiedział - Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli (J 8,32 )\n@Wrog_Z_Papieru Nic. Co ty myślisz, że oni chcą stracić trony i władzę? Podobnie było z rozbiorami Polski. "Troniarze" widząc rozwój Rzeczypospolitej i jej rosnącą potęgę w obawie o własne dziedzictwo rozpoczęli działanie żeby to skończyć... Po co obywatelom jakieś szczególne prawa? Jakiś szlachcic na zagrodzie? Jakieś wybieranie króla? Pacta conventa? Nie przyjemniej jest być władcą absolutnym? Według własnego uznania konfiskować dobra i rozdawać zaufanym? Złupić kościelne dobra, założyć własną religie i zmusić do tego wszystkich poddanych?\nniedługi islamiści zaleją Europę


Potrącił matkę z dzieckiem i uciekł... - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nPotrącił matkę z dzieckiem i uciekł...\nNawet na cztery i pół roku może trafić do więzienia 27-letni Marek M. z Łomży. To on tydzień temu w czwartek w okolicach skrzyżowania ulic Łukasińskiego i Pułaskiego w Łomży potrącił kobietę z czteroletnią córeczką. Obie trafiły do szpitala w Łomży. Matka ma m.in. połamane żebra, dziewczynka uraz głowy i miednicy. Sprawca wypadku porzucił samochód i uciekł. Przez cztery kolejne dni się ukrywał. Po zatrzymaniu przez policję i przedstawieniu przez prokuratorów zarzutów spowodowania wypadku, ucieczki z miejsca zdarzenia i nieudzielenia pomocy poszkodowanym, sąd zdecydował o jego tymczasowym aresztowaniu na miesiąc.\nDo wypadku doszło w czwartek ok. 15.40. Jak relacjonowała Izabela Białomyzy, z KMP w Łomży, mężczyzna fordem mondeo wyjechał z Jednaczewskiej po czym jadąc ulicą Pułaskiego stracił panowanie nad samochodem i w pobliżu skrzyżowania z ul. Łukasińskiego zjechał na przeciwległy pas ruchu, przejechał przez wysoki krawężnik, a następnie na pobocze gdzie potrącił idącą tędy matkę z dzieckiem.\n- Samochód zatrzymał się dopiero na ogrodzeniu pobliskiej posesji, przy czym przepchnął dziewczynkę z pobocza aż na tę posesję – mówiła Białomyzy.\nRanne, kobieta i jej córka, zostały przewiezione do szpitala w Łomży. Jak informowali policjanci 29-letnia kobieta w wypadku doznała złamania trzech żeber i pęknięcia kości przedramienia, a czteroletnia dziewczynka urazu głowy i miednicy.\nPolicjanci po przesłuchaniu świadków ustalili, że kierowcą forda był właściciel samochodu 27-letni łomżyński taksówkarz Marek M. Mężczyzna przez kilka dni był poszukiwany. Do domu wrócił dopiero po czterech dniach od wypadku i wówczas został zatrzymany przez policjantów.\nJak informuje Dariusz Błażejczyk, zastępca Prokuratora Rejonowego w Łomży, mężczyzna usłyszał zarzuty spowodowania wypadku i ucieczki z miejsca zdarzenia, oraz nieudzielenia pomocy w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia.\n- Czyny z tych pierwszych zarzutów zagrożone są karą do czterech i pół roku wiezienia, bo jest to klasyfikowane tak jakby w chwili wypadku był pijany – mówi prokurator.\nMężczyzna przez prokuratorem mówił, że w chwili wypadku był trzeźwy. Tymczasem z zeznań świadków wynika, że mógł być nietrzeźwy.\nW środę prokuratorzy z Łomży wystąpili do sądu z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie 27-latka. Sąd podzielił ich ocenę i mężczyzna trafił na miesiąc do aresztu.\nTymczasem tragiczny finał miał wypadek jakie wydarzył się w poniedziałek rano na ul. Rządowej. Młody, 22-letni, kierowca mitsubishi potrącił przechodzącą przez ulicę Rządową starszą kobietę. Niestety, mimo szybko udzielonej pomocy medycznej, kobieta zmarła po przewiezieniu do szpitala.\nDo wypadku doszło tuż przed godz. 8. Mitsubishi jechało od strony Ronda Kościuszki w kierunku Starego Rynku. Mniej więcej w połowie długości ul. Rządowej, w miejscu gdzie nie ma wyznaczonego przejścia dla pieszych, przez jezdnię przechodziła 87-letnia kobieta. Staruszka była już na drugim pasie (szła z lewej na prawą stronę ulicy) gdy uderzył w nią samochód. Ze wstępnych policyjnych ustaleń wynika, że kobieta wyszła na jezdnię zza innego pojazdu wprost pod koła mitsubishi. Kierujący pojazdem 22-latek nie zdołał wyhamować i uderzył w 87-latkę. Ranna kobieta została przewieziona do szpitala, ale pomimo udzielonej pomocy zmarła.\n22-letni kierowca mitsubishi był trzeźwy.\ncz, 21 października 2010 12:01


Rodzice - sto piętnasty odcinek podcastu Temat Na Dziś\n13 października 2021 00:13:28\nMark Wolynn tak napisał w swojej książce „Nie zaczęło się od ciebie”: „Wielcy nauczyciele rozumieją, że to, skąd przychodzimy, wpływa na to, dokąd idziemy. I że nierozwiązane sprawy z przeszłości wpływają na naszą przyszłość. Wiedzą, że rodzice są ważni, niezależnie od tego, jakimi byli dla nas rodzicami. Nie da się tego obejść: historia rodziny to nasza historia. Czy nam się to podoba, czy nie, nosimy ją w sobie.”\nDlatego temat na dziś to rodzice, a właściwie relacje jakie z tymi rodzicami mamy.\nWolynn opowiada też o tym jak sam naprawiał relacje ze swoimi rodzicami – z każdym z osobna. I czego dowiadywał się o sobie, robiąc to. Nie będę Ci tu tego streszczała, bo musiałabym Ci po prostu przeczytać tę książkę, a nie o to tutaj chodzi. Jeżeli jesteś ciekawy/a co było dalej, to po prostu gorąco zachęcam Cię do sięgnięcia po „Nie zaczęło się od ciebie”. Już dla samej tej historii warto, a jest tam dużo, dużo więcej.\nNatomiast to, o czym chcę Ci dzisiaj opowiedzieć, to o tym, jak ja te moje relacje uleczyłam.\nAlbo inaczej, jak ja uleczyłam siebie, przez co te relacje z moimi rodzicami są teraz naprawdę bardzo dobre i pełne ciepła i miłości…


Kukurydza na ziarno już zbierana, cena mokrej ok. 440 zł/t - Zboża\nAutor: Małgorzata Tyszka 16-09-2015 11:35\nZiarno kukurydzy jest droższe niż w zeszłym roku, fot. MT\nW skupach pojawiły się już pierwsze dostawy kukurydzy. Ceny są wyższe niż w roku ubiegłym. Ziarno mokre o wilgotności ok. 30 proc. kosztuje od 420 do 460 zł/t netto. Znamy też cennik na soję – 1100 zł/t.\nO tym, że na ziarniakach pojawiła się już tzw. czarna plamka pisaliśmy już wcześniej. Zwykle po ukazaniu się tego charakterystycznego „oznakowania” zbiór powinien być przeprowadzony za 10-14 dni. Okazuje się, że na Dolnym Śląsku i Opolszczyźnie kukurydza jest już koszona.\nCena ziarna mokrego o wilgotności ok. 30 proc. kosztuje od 420 do 460 zł/t netto. Dla porównania tona ziarna mokrego w analogicznym okresie czasu roku ubiegłego była tańsza i kosztowała 300-400 zł. Co z suchym? Tona ziarna o wilgotności do 14 proc. kosztuje obecnie 570 zł nett0, w roku 2014 - 500.\n- Dotarła do nas partia ziarna kukurydzy o wilgotności 22 proc., ale też i 34 proc. Generalnie rolnicy mówią, że zebrali z hektara 3-5 t/ha – mówi w rozmowie z nami przedstawicielka jednej z firm z Dolnego Śląska.\nW skupach ceny zbóż w ciągu tygodnia się nie zmieniły. Nową pozycją jest soja, którą jedna z firm wyceniła na 1100 zł/t netto.\nPoniżej podajemy ceny skupu zbóż w zł/t netto zebrane 16 września 2015 r. na podstawie ankiety telefonicznej:\n- kukurydza mokra - 420.\n- jęczmień konsumpcyjny – 555,\n- jęczmień paszowy – 545,\n- kukurydza mokra 30 proc. wilgotności – 460,\n- kukurydza sucha do 14 proc. – 570,\n- żyto paszowe – 460\n- jęczmień paszowy – 550\nW kukurydzy groźna fuzarioza i omacnica – na Podkarpaciu rekordowe szkody\nNASTĘPNY ARTKUŁ Rosja zwiększa obszar zasiewów zbożami ozimymi\njano, 2016-09-19 14:47:08\nSlaw Rol, 2015-09-16 22:16:30\nstop bolszewii, 2015-09-16 21:18:11\ninż, 2015-09-16 21:13:23\ngoliat, 2015-09-16 14:29:14\ndawid, 2015-09-16 12:30:43


Tanie loty Wielka Brytania – Lublin w 2022 r. już od 66 zł | momondo\nWielka Brytania loty do – Lublin\nTanie loty na trasie Wielka Brytania – Lublin od 66 zł\nPandemia COVID-19 (koronawirusa) może wpłynąć na Twoją podróż: Wielka Brytania – Lublin.\nInformacje o trasie Lublin-Wielka Brytania\nZnajdź informacje o czasie lotu, lotach bezpośrednich oraz lotniskach dla połączeń Wielka Brytania-Lublin\nNajszybszy lot Wielka Brytania-Lublin zajmuje 2h 35min.\nNie ma bezpośrednich lotów Wielka Brytania-Lublin. Popularnymi niebezpośrednimi trasami dla tego połączenia są Lotnisko Londyn-Stansted - Lotnisko Lublin, Lotnisko Londyn-Luton - Lotnisko Lublin i Lotnisko Londyn-Heathrow - Lotnisko Lublin.\nJak znaleźć najtańsze loty Wielka Brytania - Lublin?\nKtóra trasa podróży Wielka Brytania – Lublin jest najtańsza?\nLondyn-Luton - Lublin\nWybierz trasę Londyn-Luton - Lublin, by zapłacić najniższą cenę za połączenie między miastami Wielka Brytania - Lublin.\nŁatwo porównuj loty w obie strony na trasie Wielka Brytania - Lublin\nPoniżej znajdziesz najlepsze oferty lotów w obie strony na następne trzy miesiące. Wszystkie oferty zostały znalezione na momondo w ciągu ostatniego tygodnia. Wyszukaj najszybsze i najtańsze loty Wielka Brytania - Lublin, zmieniając zakładki\nZnajdź najtańsze oferty lotów Wielka Brytania - Lublin w jedną stronę\nJeśli szukasz lotów Wielka Brytania – Lublin w jedną stronę, sprawdź poniższe ofertydostarczone przez Ryanair i Wizz Air UK.\nZnajdź oferty lotów last-minute na trasie Wielka Brytania – Lublin\nZnajdź i porównaj oferty Twojego lotu last-minute w obie strony Wielka Brytania – Lublin\nLoty Wizz Air UK: Wielka Brytania – Lublin\nNasze najlepsze oferty Wizz Air UK na lot Wielka Brytania – Lublin\nLoty Ryanair: Wielka Brytania – Lublin\nNasze najlepsze oferty Ryanair na lot Wielka Brytania – Lublin\nCzy linie lotnicze obsługujące loty Wielka Brytania – Lublin oferują elastyczne warunki odwołania rezerwacji ze względu na COVID-19?\nZe względu na globalny zasięg koronawirusa, niektóre z naszych partnerskich linii lotniczych, obsługujących loty Wielka Brytania – Lublin, takie jak Ryanair i Wizz Air UK, mogły wprowadzić elastyczne warunki odwołania rezerwacji. Skorzystaj z naszej strony, by znaleźć wszystkie linie oferujące taką elastyczność swoim pasażerom.\nInformacje bazują na ograniczeniach w podróżowaniu: Wielka Brytania – Lublin\nLublin – większość podróżnych z kraju: Wielka Brytania może wjechać bez ograniczeń.\nPowrót Wielka Brytania – Lublin\nAlternatywne trasy Wielka Brytania-Lublin\nLoty podobne do tych na trasie Wielka Brytania – Lublin\nElastyczny kierunek podróży? Poszerz wyszukiwanie i znajdź loty podobne do trasy Wielka Brytania – Lublin\nDlaczego warto korzystać z momondo, szukając ofert lotów na trasie Wielka Brytania – Lublin?\nZnalezienie lotów Wielka Brytania – Lublin z momondo jest naprawdę łatwe. Przeszukujemy i wyświetlamy wiele ofert różnych linii lotniczych i serwisów rezerwacyjnych. Możesz także przefiltrować wyniki wyszukiwania, by zobaczyć loty najlepiej dopasowane do Twoich potrzeb.\nCzy znajdę loty Wielka Brytania – Lublin na momondo z elastycznymi zasadami rezerwacji?\nTak. Wszystkie oferty lotów Wielka Brytania – Lublin na momondo można przefiltrować pod kątem wielu opcji, w tym elastycznych zasad rezerwacji.\nW jaki sposób momondo pomoże mi znaleźć loty na trasie Wielka Brytania – Lublin?\nmomondo pomoże Ci znaleźć najlepszy lot na trasie Wielka Brytania – Lublin dzięki filtrom, które zawężą wyniki wyszukiwania do tych ofert, które odpowiadają Twoim kryteriom. Możesz filtrować według wielu czynników, takich jak cena, godziny odlotu i przylotu, lotnisko czy linie lotnicze.\nNie chcę w tym momencie rezerwować lotu Wielka Brytania – Lublin. Czy momondo może mnie powiadomić o zmianie ceny?\nTak, momondo umożliwia korzystanie z alertów cenowych. Po wyszukaniu lotów na tej stronie widoczna będzie funkcja ustawiania alertu cenowego. Podaj swój adres e-mail, a momondo powiadomi Cię o zmianach cen lotów na trasie Wielka Brytania – Lublin.


Bifix Melisa Herbatka ziołowa 40 g (20 torebek) 2g - ceny, dostępność, promocje, porównanie - Kwit.pl\nMelisa Herbatka ziołowa 40 g (20 torebek)\nHerbatkę tę polecamy osobom w każdym wieku. Polecana dla osób żyjących w ciągłym stresie, ponieważ odpręża i regeneruje system nerwowy, pozwalając uspokoić się po ciężkim dniu. Wycisza umysł, relaksuje i ułatwia zasypianie. Herbatki ziołowe Bifix w naturalny sposób pomogą Ci zadbać o zdrowie i dobre samopoczucie. Wyprodukowane są ze starannie wyselekcjonowanych, najwyższej jakości ziół, które pochodzą z plantacji usytuowanych w najczystszych rejonach Polski. Są to produkty najwyższej jakości, łatwe i wygodne w użyciu. Ziołowe herbatki Bifix oferowane są w szerokiej gamie rodzajów. Łagodnie, a zarazem skutecznie przyniosą ulgę w przypadku wielu trapiących Cię dolegliwości. Dbamy o smak i jakość naszych produktów, dając Ci to, co natura stworzyła najlepszego. Posiadamy własne plantacje ziół\nWartość energetyczna 177,0 kJ


Co zrobić, by nie pęknąć - Służba Joyce Meyer Polska - www.JoyceMeyer.org.pl\nStartNauczanieTematy nauczańEmocjeCo zrobić, by nie pęknąć\nW obecnych czasach społeczeństwo narzuca szybkie tempo i z każdym mijającym rokiem nakłada na nas coraz więcej żądań. Ludzie nieustannie się śpieszą i często bywają nieuprzejmi i wybuchowi. Wielu ludzi zdradza oznaki stresu wynikające z problemów finansowych, małżeńskich, niepokoi się swoimi dorastającymi dziećmi. Z powodu przepracowania ludzie ci doświadczają fizycznego i umysłowego napięcia. Ten tryb życia skutkuje często problemami zdrowotnymi – które jedynie potęgują stres.\nSłowo stres było pierwotnie pojęciem z dziedziny inżynierii, które odnosiło się do siły, która mogła utrzymać belki lub inne elementy podparcia i uchronić je przed runięciem. Dziś słownikowa definicja stresu zawiera również „umysłowe, emocjonalne lub fizyczne napięcie; obciążenie, nacisk, ból”. Dla większości z nas ten stan jest zbyt dobrze znany. Prawie wszyscy ludzie na ziemi znajdują się pod wpływem jakiegoś rodzaju stresu, stanowi on naturalną część życia codziennego.\nBóg stworzył nasze ciała w taki sposób, by mogły znieść pewną, określoną dawkę codziennego napięcia, zatem jeśli forsujemy się, przekraczając to ograniczenie, zaczynają dotykać nas problemy. Czy nie wysilasz się za bardzo? Nie brakuje ludzi, którzy żyją w chronicznym stanie przeciążenia – nieustannie balansują na krawędzi, której przekroczenie skutkować może załamaniem. Wciąż są rozciągnięci do granic wytrzymałości, niczym gumka recepturka... dopóki pewnego dnia po prostu nie pękną.\nGumka recepturka cechuje się tą zdumiewającą zdolnością do bycią rozciąganą do maksymalnej możliwej długości, a następnie powrotu do swojego podstawowego rozmiaru. Lecz ile razy możesz ją rozciągnąć bez osłabienia jej struktury albo rozerwania?\nPowiedzmy, że sprzątasz w domu i próbujesz coś związać gumką, która ci pęka. Nie możesz znaleźć innej, zatem próbujesz związać obie zerwane końcówki. Czasami rozciągamy się w swoim życiu poza swoje zdolności i pękamy tak, jak pęka gumka recepturka. Myślimy sobie, że naprawiliśmy problem, po prostu łącząc ze sobą zerwane końcówki. Nie mija jednak wiele czasu, gdy znów wykonujemy tę samą czynność, która za pierwszym razem doprowadziła do pęknięcia.\nKiedy gumka, której końce uprzednio powiązałeś, pęka ponownie, zwykle dziura się robi w innym miejscu. W takiej sytuacji wiążesz końcówki gumki w kolejny węzeł. Kiedy i w naszym życiu odbywa się proces rozciągania, pękania i związywania końcówek, zaczynamy czuć się, jakbyśmy byli kłębowiskiem supłów.\nRecepta może wydawać się prosta – pozbyć się wszystkiego, co wywołuje stres. Może to działać przez chwilę, ale nie stanowi ostatecznego rozwiązania. Całkowite wyeliminowanie źródeł napięcia z życia jest niemożliwe. Jedynym rozwiązaniem jest dostosować swój punkt widzenia do okoliczności i zmienić sposób, w jaki reagujemy na codzienny stres, który nieuchronnie będzie nas dopadać. W rezultacie wielokrotnie powtarzanej ekspozycji na stres, nasze życie zaczyna przypominać tę wspomnianą poprzecieraną gumkę. Wycieńczenie, zarówno fizyczne, jak i emocjonalne, zaczyna dawać się we znaki. Napięcie prowadzi do wyczerpania organizmu, osłabia nasz system odpornościowy i w efekcie może dopaść nas jakaś choroba (nawet depresja).\nLekceważenie Bożych praw i ustanowionych przez Niego ograniczeń finalnie doprowadzi nas do wypalenia. Nie możesz wciąż przeciążać swojego umysłu, emocji i ciała, nie płacąc w końcu za to ceny. Kto wyznacza tempo twojego życia? Czy pozwalasz, by codzienne napięcia i stresy prowadziły cię do wypalenia? Czy czujesz się spięty, nieustannie próbując nadążać za innymi? Czy żyjesz w napięciu wywołanym współzawodnictwem i porównywaniem się? Czy jesteś perfekcjonistą, który chce osiągać niemożliwe cele?\nUważam, że możemy wieść życie wolne od stresu, pomimo tego, że funkcjonujemy w świecie przesiąkniętym stresem, lecz by cieszyć się takim życiem, musimy podjąć kilka radykalnych decyzji. Jeśli twoje życie zaczyna przypominać gumkę związaną supłami, to oczywiste jest, że musi tu nastąpić pewna zmiana. Zacznij dostrajać swoją perspektywę do Boga. Szukaj Jego pokoju i wyznaczonego przez Niego tempa dla ciebie. Szanuj swoje ciało. Traktuj dobre zdrowie jako bezcenny dar. Nie pozwól, by stres pochłaniał energię, którą otrzymałeś od Boga. Zachowaj ją, by żyć i cieszyć się życiem!\nArtykuł ten pochodzi z nagrania Joyce z nauczaniem, zatytułowanego „The Safety Zone”.\nAutor Joyce Meyer opublikowano sobota, 08 listopad 2014 w kategorii Emocje


Poradnik pacjenta - Dr n. med. Artur Pietrusa\nOd dawna znane są czynniki, które…\nStreszczenie Udało się zdiagnozować pacjentkę lat 52 z ogromnym,wodniakowatym ujściem prawego moczowodu, który objawiał się wodonerczem prawostronnym wraz z poszerzeniem moczowodu. Po endoskopowym nacięciu torbieli dolegliwości, które zgłaszała chora pod postacią bóli lędżwiowych całkowicie ustąpiły, kontrolna urografia i badanie ultrasonograficzne układu moczowego wykazało jego prawidłową budowę. Wstęp Ureterocele czyli torbielowate rozszerzenie ujścia moczowodu może powstawać według wielu autorów…\nNa pytanie, która z tych metod jest lepsza nie potrafię moim pacjentom odpowiedzieć, podobnie jak prelegent 14th Central European Meeting nie dał jednoznacznej odpowiedzi, zatem odniósł się do wyników badań naukowych. W badaniu PIVOT (Prostate Cancer Intervention Versus Observation Trial) nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w przeżywalności między grupą leczoną radykalnie a grupą obserwowaną. Wadą tej…\nZakażenia układu moczowego to powszechnie występujący problem. W obecnych czasach wzrasta oporność bakterii, między innymi E. coli. Wyjściem z sytuacji może być właśnie leczenie ZUM za pomocą innej metody niż antybiotyki. Taką terapią może być celowo wytworzona asymptomatyczna bakteriuria (asymptomatic bacteriuria – ABU). Jeszcze w latach 70. ubiegłego wieku zalecano jej agresywne leczenie.…


TORCIK KAWOWY Z LODAMI - Limonkowy - blog kulinarny\nTORCIK KAWOWY Z LODAMI\nUrodzinowy torcik mojej siostry. Sto lat Stary Koniu!\nChciałam, żeby był wyjątkowy, więc połączyłam trzy jej ulubione smaki: czekoladowy, kawowy i kasztanowy. Zadbałam też o różnorodność struktur, stąd nietypowe połączenie kruchego ciasta i puszystego biszkopta czekoladowego. Uwielbiam obdarowywać ludzi takimi prezentami!\nSkładniki (6 sporych porcji):\n3/4 szklanka cukru kryształu\n3/4 szklanka mąki pszennej (bez 1 łyżki)\n1 pełna łyżka kawy "Paryż Nocą"\n4 łyżki kremu z kasztanów jadalnych\nlody kawowe "Paryż Nocą"\nPieczemy biszkopty czekoladowe (tortownica o średnicy 18 cm).\nBiałka ubijamy na sztywną pianę. Stopniowo dodajemy żółtka i cukier. Masę ubijamy dość długo - musi być gęsta i puszysta. Następnie wsypujemy mąkę pszenną, przesianą z proszkiem do pieczenia i kakao (w sumie mąki i kakao powinno być 3/4 szklanki). Delikatnie mieszamy ciasto drewnianą łyżką (ewentualnie mikserem na najwolniejszych obrotach). Wylewamy masę na formę do pieczenia wyłożoną pergaminem. Pieczemy biszkopt w temperaturze 160-180*C około 30-40 minut. Gotowego pozostawiamy w piekarniku do całkowitego wystudzenia (inaczej opadnie). Następnie kroimy ciasto wzdłuż na 3 blaty.\nPieczemy kruche ciasto.\nZaparzamy kawę (powinniśmy otrzymać około 40 ml roztworu). Do jej przygotowania możemy użyć domowego ekspresu albo kawiarki. Studzimy ją.\nDo dużej miski przesiewamy mąkę oraz cukier puder. Twarde i zimne masło ścieramy na grubych oczkach tarki. Dodajemy do miski z mąką i cukrem. Dokładamy sól, jajko oraz kawę. Przenosimy ciasto na stolnicę i wyrabiamy je energicznie. Za pomocą nadgarstka uciskamy ciasto, rozmazujące je na blacie - uzyskamy jednolitą masę bez grudek. Masło nie może się zbytnio rozgrzać, bo będzie wymagało podsypywania mąką, przez co utraci swoją kruchość i stanie się twarde. Największym sprzymierzeńcem są tutaj zimny blat i ręce. Formujemy kulę, którą owijamy folią. Chłodzimy ciasto w lodówce minimum godzinę. Następnie umieszczamy je między dwoma arkuszami papieru do pieczenia (uwięzione ciasto nie będzie przyklejało się do wałka, ani blatu) i rozwałkowujemy je na kształt koła (grubość 5-6 mm). Ciastem wylepiamy dno tej samej tortownicy w której piekliśmy biszkopt. Nakłuwamy je widelcem i pieczemy w piekarniku nagrzanym do 200*C przez 20 minut. Gotowe kruche ciasto tniemy na 6 równych części i oprószamy je cukrem pudrem.\nŚmietanę ubijamy z cukrem na sztywną pianę. Stopniowo wkręcamy serek mascarpone i krem kasztanowy.\nBlaty biszkoptowe przekładamy kremem z kasztanów. Na wierzch wykładamy 6 kulek lodów. Na kulkach, po skosie, układamy trójkąty z kruchego ciasta. Ciasto serwujemy od razu.\nPrzepis powstał we współpracy z firmą SKWORCU.\nk.manka 6 października 2015 21:55\nNo to teraz ja czekam na taki torcik...przypomnę się w lipcu hehehe - to pisałam ja - Twoja druga ;)\nMagda 6 października 2015 22:55\nSpoko ;-) Ja tam to lubię, więc napewno coś Ci upiekę ;-)


Kto i gdzie najczęściej podróżuje? | Podróże po świecie\n« Studia – idealny czas na podróże\nCo wpływa na rozwój turystyki w kraju? »\nNie da się ukryć, ze to najbardziej rozwinięte narodowości mogą sobie pozwolić na liczne podróże, a także zachęcać rzesze turystów do odwiedzeni ich rodzimych ziem. Powodów jest kilka, a najbardziej znaczącym z nich jest zamożność mieszkańców. Poza tym maja oni o wiele szerszy dostęp do środków transportu takich jak samoloty. Dzięki odpowiednim środkom finansowym, bogate kraje są w stanie odpowiednio wypromować walory uprawiania turystyki właśnie na ich obszarze. Jak się okazuje, najczęściej odwiedzanym krajem na całym świecie jest Francja, a w samej Francji najchętniej zwiedza się Paryż.\nDrugie miejsce przypada dla Włoch, gdzie najlepiej spisuje się Wenecja – sławetne miasto zakochanych. Oprócz tego znaczące miejsce w rang kinu najczęściej odwiedzanych państwa mają USA, Meksyk oraz Hiszpania. Z kolei na najczęstsze wojaże mogą pozwolić sobie narodowości takie jak Niemcy, Amerykanie oraz Japończycy. Do tych ostatnich stereotyp ciekawego oraz wszędobylskiego turysty, przyległ już chyba na dobre.


Hotele — Yahk - Anuluj większość rezerwacji | Hotels.com\nYahk — hotele\nYahk — gdzie się zatrzymać?\nWięcej informacji — Yahk\nYahk to idealny cel podróży, jeśli chcesz odpocząć. Yahk — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Yahk. Yahk to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Yahk — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nYahk, Kolumbia Brytyjska — więcej hoteli\nYahk — najwyżej oceniane hotele\nYahk — miasta w pobliżu\nYahk — zobacz więcej hoteli