##### Darmowe zdjcia duych kobiet – Bank zdj Photogenica. Tanie zdjcia do reklamy, prasy oraz.\nDarmowe zdjcia duych kobiet\nBy Uhylab Posted on January 16, 2020\nTre dla dorosych SafeSearch Ludzie, Czowiek, Kobieta, Para. Dodawaj zdjcia za darmo, darmowe filmy porno z latin pokazuji udostpniaj je innym. Stary, Ludzie, Kobieta, Biae Wosy, Wsi. Ludzie, Czowiek, Kobieta, Zimno, Pogoda. Dziewczyna, Kobieta, Osoba, Modelu. Baant, Kobiet, Ptak, Upierzenie, Natura. W ofercie FotoPrint dostpne s rwnie zdjcia XXL. Tre dla dorosych SafeSearch Kobieta, Sexy, Kobiet, Majtki, Osio. Zwierzt, Tygrys, Duy Kot, Amurtiger. Amurtiger, Tygrys, Duy Kot, Syberyjski. SoZwierzta. Rowe Wosy, Fryzura, Kobiety, Mody. Darmowe obrazy Lew. Lew, Drapienik. Na stronie znajdziemy bardzo duo zdj rnej jakoci, dlatego. Darmowe obrazy Odpoczynek. Dziewczyna, Stan Upienia, Kobiet. Udostpniaj je innym. Korzystaj z filtrw. Znajd obrazy z kategorii Due. Bezpatne rwnie do uytku komercyjnego Bez koniecznoci podawania autora Bez praw autorskich. Darmowe obrazy Husky. Husky. Niebo, Kobieta, Chmury, Dziewczyna.\nMczyzna I Kobieta, Love, Casal. Oferuje czonkostwo premium, ale dua cz zdj jest dostpna za darmo. Kobieta, Kobiet, Wosy, Streszczenie. Darmowe galerie zdj. Dodaj zdjcia, skorzystaj z. Snow Leopard, Lampart, Kot Duy. Dziewczyna, Kobieta, Blondynka, Modych. Duy Dom, Mieszkaniowej, Dom. 302 299 43. Darmowe obrazy Historia. Ksika. Galerie zdj z kategorii Kobiety. Odbitki due 20x30, 30x40, 30x45 - zamw profesjonalne odbitki przez Internet i odbierz bezpatnie w jednym z. Cheetah, Lampart, Zwierzt, Duy. Mczyzn, Kobiety, Odziey, Para, Ludzie. Dua cz modych ludzi uwaa, e ze wszystkiego, co znajduje si w sieci mona korzysta. Gdzie znale darmowe zdjcia? Oto 10 darmowych bankw zdj: darmowe zdjcia o duej rozdzielczoi, bez licencji do uytku. W Duej Skali, Niebieski Na Wieczr. Afryka, Zwierzt, Duy, Brown, Carnivore. Nie tylko pozwala na wyszukiwanie w jzyku polskim, ale posiada te sporo moliwoci filtracji. Upowszechnienie si fotografii cyfrowej, duych i tanich powierzchni dyskowych oraz szybkiego. Lew, Kot Duy, Drapienik, Safari. Stare Listy, Lotka, Stare Zdjcia, Piro. Due Koty, Kola, Drapieniki, Zwierzta. Albo ta kobieta czytajca ksik wyglda naturalnie, a kadr nie jest idealny.\nKobieta, Mody, Kobiet, Styl ycia. LampartGepard Gepard, Duy Kot, Kot Duy, Drapienik. Pobierz teraz tysice darmowych zdj, dostpnych do uytku prywatnego lub komercyjnego. Znajd obrazy z kategorii Ksiyc. Wzr, Moda, Atrakcyjne, Kobiet, Blask. VisualHunt bardzo duy bank darmowych zdj, wikszo CC0, ale kade zdjcie. Moesz je pobra w formacie JPG a take uywa do projektw. Komunikacja wizualna ma obecnie bardzo due znaczenie w natoku. Ko, Dziewczyna, Jazda, Ry, Kobieta. Znajd obrazy z kategorii Wilk. Bezpatne rwnie do uytku komercyjnego Bez koniecznoci podawania autora Bez praw autorskich. Wyczne upominki i wszystkie zasoby graficzne jakie potrzebujesz do swoich projektw. Tygrys, Kot, Duy Kot, Zwierzt. Kobiet, Koza, Brown, Barn, Gospodarstwa. Darmowe banki zdj to jedno z najlepszych dobrodziejstw internetu. Znajd obrazy z kategorii Zwierzta. Profesjonalne ilustracje ycia codziennego (szczeglnie duo zdj z. Lew, Duy Kot, Predator, Lwica, Zwierzt. Darmowy do uytku komercyjnego Nie wymaga przypisania. Oczy, Brwi, Due Uszy, Ciel, Krowa.\nBank zdj Photogenica. Tanie zdjcia do reklamy, prasy oraz.\nZalene Od, Demencja, Kobieta, Stary. Byk, Krowa, Mczyzna, Kobiet. o, Byk, Przyrody, Natura, Ssak, Duy.\nBy Dybeh Posted on September 7, 2019\nGorcy seks z gowic czytajc Powyliz Gorcy, seks, z, gowic, czytajc\nAfryki, Kobiety, Afryka, Dziewczyny. Jaguar, Duy Kot, Kot Duy, bik. Pobierz na zdjcia, PSD, ikony lub wektory. Fotograf, Robienie Zdj, Moda, Dzieci.\nBy Javug Posted on September 19, 2019\nPodwodne filmy gejowskie Usacupu Podwodne, filmy, gejowskie\nNajwikszy bank zdj typu microstock w Polsce - ponad 150 000 000 zdj. Zimno, nieg, Moda, Kobieta, Dziewczyna. Darmowe obrazy Zabawa. Kobieta, Parasol, Pywajce, Skoki. Zwierzt, Gepard, Kot Duy. 40 23 18\nBy Afosom Posted on May 17, 2019\nBy Evogelo Posted on March 9, 2019


Terroryzm Geopolityka Izrael Iran Islam CIA FSB: Prometejska Czerwona Jaskółka, czyli czy szef GRU pracował dla Amerykanów?\n"Czerwona Jaskółka" to nie tylko film nadspodziewanie dobry - to również jeden z tych filmów, w których przemycono zbyt dużo. Jest to najbardziej antyrosyjski (w znaczeniu antykremlowski i antyłubiankowski) film jaki powstał od końca Zimnej Wojny. Jego końcówka niesie zaś bardzo prometejskie przesłanie - niemal żywcem wzięte z mojej serii blogowej o Ławrentiju Berii. Przy pewnej scenie "wyjaśniającej" aż mnie wbiło w fotel! Film "Czerwona Jaskółka" powstał na podstawie powieści Jasona Matthewsa, funkcjonariusza CIA pracującego w tej służbie przez 33 lata. Matthews mógł więc przemycić tam kilka sugestii pokazujących jak naprawdę wyglądała Zimna Wojna i jak wygląda jej współczesna wersja.\nWielu prawicowych, antykomunistycznych autorów skupia się w swoich pracach na problemie infiltracji zachodnich instytucji przez sowieckie (i sojusznicze) tajne służby. Zachód ich zdaniem nie zauważył, że transformacja ustrojowa w państwach Układu Warszawskiego była sterowana przez Łubiankę. A nie zauważył bo był "ślepy" i naiwny, nie miał dobrej agentury w bloku sowieckim a ta agentura, którą miał została wydana w ręce KGB przez Aldricha Amesa. Owszem Ames wydał Sowietom wielu agentów - zdradził np. płka Olega Gordijewskiego i gen. GRU Dmitrija Poliakowa, który przekazywał informacje Amerykanom od wczesnych lat 60-tych nie biorąc za to żadnych pieniędzy. Czy Ames miał jednak dostęp do całej agentury w bloku sowieckim? Oficjalna wersja mówiąca, że miał dostęp do wszystkich planów operacji CIA przeciwko KGB i GRU może być dezinformacją puszczoną przez CIA w obieg, by zmylić Rosjan - tak by myśleli, że zlikwidowali całą zachodnią siatkę szpiegowską. Zresztą w USA obowiązują procedury dostępu do informacji niejawnych typu "need to know". Ames nie był więc uprawniony do dogłębnego przekopania archiwów CIA.\nTe historyczne przykłady, które znamy mówią nam, że zachodnia infiltracja bloku sowieckiego sięgała naprawdę wysokich poziomów. Wiemy o pułkowniku Ryszardzie Kuklińskim, wiemy o gen. Ionie Mihaiu Pacepie (szefie rumuńskiego wywiadu zagranicznego, który zbiegł na Zachód), gen. Janie Sejnie , płku Michale Goleniewskim, wysokiej rangi sowieckim dyplomacie Arkadiju Szewczence, majorze Wasiliju Mitrochinie - który uciekł wraz z archiwami KGB, czy o płku Anatoliju Golicynie, który poinformował Zachód o planach transformacji ustrojowej już na początku lat 60-tych. Lista funkcjonariuszy komunistycznych tajnych służb, którzy zbiegli na Zachód jest długa - a spora część z tych szpiegów przekazywała informacje zachodnim służbom po prostu dlatego, że nienawidziła sowieckiego systemu. A o ilu takich przypadkach nie wiemy? Ilu "kretów" nie wykryto? Ilu awansowało w sowieckich/rosyjskich służbach? Ilu pochowano z honorami jako "bohaterów Rosji"?\nCzytałem niedawno "Niebezpieczne związki Sławomira Petelickiego" . Możecie sobie myśleć o Sumlińskim i jego twórczości co chcecie, ale trzeba mu przyznać, że w tej książce zwrócił uwagę na coś, co wielu "historyków" pomija - amerykańska rezydentura peerelowskich służb była totalnie transparentna dla Amerykanów. Wiedzieli o niej niemal wszystko. Petelicki - wysłany na placówkę dzięki protekcji ojca i słabo znający angielski (!) - miał tam znikome szanse na sukces. Jak tylko zaczął próbować werbować studentów uniwersytetu na którym pracował Zbigniew Brzeziński, natychmiast pojawiły się w prasie jego personalia, stopień służbowy, prywatny adres i numer telefonu. Zamieściła je stworzona przez FBI organizacja "Wolna Polska". (I tutaj mała dygresja w sprawie prof. Witolda Kieżuna. Skoro był on agentem SB, to Amerykanie musieli to wiedzieć po jego przyjeździe do USA, bo rezydentura była dla nich kompletnie transparentna. A mimo to pozwolili mu się zbliżyć do ludzi o wiele ważniejszych niż studenci Columbii. Prof. Kieżun twierdzi, ze w latach 70-tych przekazywał informacje pracownikowi USAID, czyli instytucji będącej często przykrywką dla CIA. Oznacza to więc, że był podwójnym agentem. Sławomir Cenckiewicz twierdzi jednak, że Kieżun kłamie w tej sprawie, bo nie potrafi podać dokładnych dziennych dat spotkań odbytych 40 lat temu.) Po nieudanej misji w USA, geniusze (lub "krety") z SB próbowali zrobić kompletnie spalonego Petelickiego rezydentem w Wielkiej Brytanii. Brytyjczycy nie dali mu wizy. Zrobiono go więc rezydentem w Szwecji wiedząc, że na miejscu też będzie spalony. Ale zrobiono to, bo Departament I miał kryzys kadrowy - poprzedni rezydent w Szwecji okazał się szpiegiem CIA, który od kilkunastu lat wystawiał jej peerelowską agenturę w Europie Zachodniej. Ten "kret" miał zaś cichego opiekuna. Przed rutynową kontrolą podczas rozpatrywania jego kandydatury na rezydenta w Sztokholmie ktoś oczyścił jego akta w archiwum z "epizodów" mogących go kompromitować. O ilu pułkownikach Kuklińskich więc jeszcze nie wiemy?\nNa filmie "Czerwona Jaskółka" pokazany został problem likwidacji ludzi, którzy zdradzili rosyjskie tajne służby. Sowieci/Rosjanie często sięgają po ten środek, by odstraszyć innych potencjalnych "priedawatieli". (A mimo to wciąż wielu funkcjonariuszy rosyjskich służb decyduje się na "zdradę". Wiedząc, że ryzykują życie. Jak to świadczy o rosyjskim systemie?) Ostatnio otruto w Wielkiej Brytanii pułkownika Siergieja Skripała, który wcześniej był bardzo cennym agentem MI6 wewnątrz GRU. Skripał przekazał zachodnim tajnym służbom informacje o 300 współpracownikach GRU, głównie w Europie Zachodniej. (W sprawie Skripała jest jednak sporo anomalii. Oto bowiem jego znajomy Walerij Morozow twierdzi, że Skripał kontaktował się z oficerami GRU z londyńskiej rezydentury. Koleś nadal był więc podwójnym agentem. Otrzymywał też relacje ze pracownikiem firmy eks-agenta MI6 Christophera Steele'a - "autora" nieudolnie spreparowanego na Kremlu dossier o "rosyjskich koneksjach" Trumpa. Moja hipoteza robocza jest więc taka: Ruscy wypuścili Skripała z więzienia i wymienili go na Annę Chapman. W Wielkiej Brytanii miał karmić MI6 dezinformacją, ale jednocześnie pracował dla Brytyjczyków i dezinformował GRU. Sprawa się rypła bo Steele, pracuje dla Ruskich. Wcześniej Steele badał m.in. sprawę zabójstwa płka Litwinienki i był jego "służbowym opiekunem". Wielka Brytania jest wogóle miejscem, gdzie w dziwnych okolicznościach zginęło wielu ludzi niewygodnych dla Putina. Może Christopher Steele wie coś o tym? )\nJeśli szychy z rosyjskich służb specjalnych, armii oraz dyplomacji giną w dziwnych okolicznościach, to jednym z możliwych wytłumaczeń jest to, że uznano ich za "zdrajców" i dyskretnie zlikwidowano. A takich ciekawych przypadków mieliśmy w ostatnich latach całkiem sporo. Z końcówką rządów Obamy zbiegła się m.in. fala zgonów wśród rosyjskich dyplomatów. - niektórych zastrzelono, inni - tak jak ambasador przy ONZ Witalij Czurkin - po prostu nagle zmarli "z przyczyn naturalnych". Ta fala zbiegła się z aresztowaniem za szpiegostwo na rzecz USA funkcjonariuszy FSB odpowiedzialnych za operacje hakerskie (to jak było z tymi serwerami demokratów?). To wygląda trochę jakby na odchodnym, ktoś z CIA, z ekipy powiązanej z Obamą i Clintonami dał Ruskim przeciek - by zlikwidowali agenturę, z której nie będzie mogła skorzystać administracja Trumpa. I przy okazji zatuszuje się przed nową ekipą parę programów i geopolitycznych min, o których nie powinna wiedzieć.\nCiekawie w tym świetle wygląda również "zgon z przepracowania" szefa GRU gen. Igora Sierguna w styczniu 2016 r. Siergun był szefem GRU od 2011 r. I jak wspominał go gen. Peter Zwack, amerykański attache wojskowy w Moskwie w latach 2012-2014, gen. Siergun "choć kierował globalnymi operacjami przeciwko naszym interesom, to paradoksalnie postrzegał ciągłą konfrontację z USA i Zachodem jako nie będącą w interesie Rosji". Zwack w artykule poświęconym Siergunowi nazywał go "złożoną postacią, od której można się było wiele nauczyć" i czynił aluzje do tajnych kanałów komunikacji między zwaśnionymi krajami. Siergun w 2013 r. złożył oficjalną wizytę szefowi DIA gen. Michaelowi Flynnowi. Tak tego gen. Flynna, tak pięknie opisanego w książce Michael Hastingsa "Wszyscy ludzie generała", którego później wykopano ze stanowiska doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego prezydenta Donalda Trumpa - który, jak udowodnili John Podesta, Christopher Steele, Tomasz Piątek i Michał Bąkowski, jest straszliwym rosyjskim agentem sprzedającym Amerykę Putinowi.\nTrump zrobił ostatnio niezły numer. Zapowiedź spotkania z Kim Jong Unem :) Eksperci wskazują, że nieprzewidywalne zachowanie Trumpa - odbiegające od polityki poprzednich administracji - sprawiło, że Gruby Kim rzeczywiście uznał, że ma do czynienia z szaleńcem gotowym rozpętać przeciwko niemu wojnę. Swoje zrobiło też pośrednictwo południowokoreańskiego prezydenta Moon Jae-Ina, byłego żołnierza sił specjalnych. (Tutaj macie ciekawy artykuł o kolacji Moona z Kimem w Pyongyangu, na której była też obecna żonka i siostrzyczka "himouto" Kima. Gruby Kim żartował tam ze swojego obrazu w światowych mediach. Soujo lało się strumieniami...) A śmieliśmy się z Dennisa Rodmana, gdy mówił, że Kim chce negocjować z Amerykanami...\n"Rocket Man, Fat Kim Jong Un is a great guy! MAKE AMERICA GREAT AGAIN!"\nJestem za tym, by spotkanie Trumpa i Kima odbyło się w Warszawie. I by Gruby Kim przemówił na Placu Krasińskich. Wszyscy dostaliby pierdolca :)\nAutor: foxmulder o 07:16\nEtykiety: Historia, Korea Płn., Prometeusz, Rosja, Trump, USA\nPiotr Kuran 12 marca 2018 03:21\nHelou! zawsze tu była arcyciekawa dyskusja pod bardzo ciekawymi wpisami Foxa i co się stało? Gdzie są wszyscy?\nAnonimowy 15 marca 2018 05:42\nOdpowiedź jest w tekście Fox'a - "Trump zrobił ostatnio niezły numer ... uznał, że ma do czynienia z szaleńcem gotowym rozpętać przeciwko niemu wojnę."\nBacznie obserwuję bloga Fox'a - jeszcze z czasów blox'a ;-) i wszyscy piszący na blogu o Ameryce mają jakieś kompleksy, poszukując drugiego dna. Dlatego tak wiele tu domysłów i przekombinowanych teorii - Rick Sanchez i ICE-T mieli rację "zła muza to zła muza". Jak przeanalizuję sobie jak zmieniała się moja wiedza i myślenie o USA (a na zmiany miały głównie wpływ teksty z tego bloga) to doszedłem do wniosku, że tam nie ma planu. Gaszą pożary jak w każdym innym kraju i nie przebierają w środkach - chyba na tym właśnie polega ich wielkość - po prostu się nie pie.dolą. A jak się pie.dolą to wychodzi im Obama. Chyba właśnie świadome społeczeństwo jest odpowiedzią - rządzący wiedzą na co mogą sobie pozwolić organizując igrzyska w domu wroga.\nAnonimowy 12 marca 2018 04:05\nTo dla tego że zaprząta nas dzisiaj dyskusja o zakazie handlu w niedzielę. Ale hipoteza, że Adams wystawił za zgodą CIA cześć siatki, by ukryć innych ważniejszych szpiegów jest szokująca!\nfoxmulder 13 marca 2018 00:27\nNie twierdzę, że Ames wystawił część siatki za zgodą CIA. Twierdzę tylko, że wystawił część siatki. Wystawienie części siatki przez CIA odbyło się w 2016 r.\nAnonimowy 17 marca 2018 07:40\nCzyli wojna?! Jak myślisz który mamy teraz rok 1936-1938?\nCulturva 12 marca 2018 08:44\nCenzura u foxa? Jakich ja czasów dożyłem.\nfoxmulder 13 marca 2018 00:26\nCulturva 14 marca 2018 01:57\nŹle doczytałem, pozdro!\nBartek 13 marca 2018 07:44\nFIlm idealnie wpasowuje się w moje gusta. Koniecznie do odhaczenia :)\nSpiskolog 13 marca 2018 14:58\nWyjaśnienie zgonów dyplomatów trzyma się kupy więc odhaczam to na mojej liście tematów niewyjaśnionych (a zostaje między innymi kwestia serii wypadków na Amerykańskich okrętach ostatnio).\nCo sądzisz o zamianie Tillersona na Pompeo i powołaniu Giny Haspel na szefa CIA?\nfoxmulder 14 marca 2018 03:59\nTillerson był niejako człowiekiem Bushów, Pompeo jest człowiekiem Pence'a, któremu ufa Trump. Wcześniej Erik Prince proponował stworzenie równoległej, prywatnej agencji wywiadowczej odpowiadającej bezpośrednio przed Trumpem i Pompeo. Co ciekawe nowy sekretarz stanu ma bardzo zimnowojenne poglądy.\nGina Haspel to intrygujący wybór - pod tym względem że jest ona z samego serca CIA. Kierowała tajnym więzieniem w Tajlandii.\nAnonimowy 14 marca 2018 00:42\nRuskie trolle na filmłebie atakują ten film jak osy flaszkę z piwem.\nOla 16 marca 2018 04:24\nzbieram się do obejrzenia\nPola 16 marca 2018 07:19\nno i tak to bywa\nMariusz 17 marca 2018 04:50\nFilmu jeszcze nie widziałem, bo od dwóch lat nie oglądam już filmów z napisami. Znudziło mi się to i wolę poczekać, aż film wyjdzie na DVD z lektorem. Ten film bez wątpienia obejrzę, choćby z uwagi na seksowną Dżenifer.\nMen(d)ia niemieckie polskojęzyczne i takież blogi, strasznie krytykują Trumpa za te cła na aluminium. Jakie to wywoła wojny cłowe i sratata. Widać kogoś zabolało, skoro śle takie larum. Czy te cła zaszkodzą USA ? Niby jak ? A co oni eksportują ? Produkty showbiznesu (weź na to nałóż cło), oprogramowanie (choćby Windows - ze względu na brak konkurencji ewentualne cła nie zaszkodzą Microsoftowi) , ropę i gaz w niewielkim na razie zakresie i na to też raczej trudno nałożyć cła. Może tylko na łyskacza i harleje to zadziała. Harlejem nie jeżdżę, łyskacza nie żłopię. Nawet dżinsów nie noszę, ale ewentualne cła nie trafią w cel. Po prostu USA będą eksportować dżinsy przez inne państwo, zwłaszcza, że pewnie i tak w USA ich nie szyją. Za to stracą niemiaszki, zwłaszcza, gdy oberwie im się cło na auta, może częściowo rykoszetem oberwą polskie montownie, choc raczej w niewielkim stopniu, bo fabryka mercedesa dopiero w budowie, a Opel już jest francuski.\nPonoć za karę za cła Chińczycy przestaną kupować amerykańskie obligacje. Bullshit. Z tego co czytałem, to Chińczycy od dwóch lat nie kupuja już tych obligacji i to może być powód wkurwienia Amerykanów. Zamiast obligacji USA Chińczycy kupuja wszystko co jest do kupienia. Ostatnio bodajze kupili fabryke Mercedesa (nie wiem czy juz transakcja została zamknięta), choć akurat ten zakup jest słaby. Jak mawiają Niemcy : "lepiej miec mercedesa w garażu niż w portfelu". Firma ma ponoc przerośnięty program socjalny dla pracowników. Ciekawe jakie są zapisy w umowie. Może się okazać, że Chińczycy przeniosą całą firmę Mercedes do innego kraju UE (może do nas ?) aby zmniejszyć koszt produkcji.\nO Skripalu strach cokolwiek pisać aby nie oberwać nowikiem od Brytoli. Ławrow twierdzi, że to oni otruli go. Taki żart jak rozumiem z ich strony. Cieszę się, że to znowu nie wina Polski i tego wstrętnego Pisu.


"Gorsze od tych czasów Nerona". Przejmujące wspomnienia z początków niemieckiej okupacji\n“Gorsze od tych czasów Nerona”. Przejmujące wspomnienia z początków niemieckiej okupacji\nPolski profesor w pamiętniku opisał swoje przeżycia z września 1939 roku i początków niemieckiej okupacji. „Focus Historia Ekstra” jako pierwszy opublikował treść tych wspomnień.\nW Niemczech pamiętnikami prywatnych osób zajmuje się specjalna instytucja – Deutsches Tagebucharchiv. Gromadzone są tam nie tylko dzienniki prywatnych osób, ale również ich korespondencja. Po konserwacji udostępniane są naukowcom i pasjonatom historii. W Polsce ten sposób obchodzenia się z zapiskami czasami zupełnie anonimowych osób dopiero raczkuje. Tymczasem w takich dokumentach obraz historycznych wydarzeń bywa czasami zupełnie inny niż w fachowej literaturze. Ich autorzy kładą nacisk na inne zdarzenia. Czasami bardzo osobiste.\nAutorem wspomnień, które publikujemy, jest Wiktor Wąsik. Urodził się 23 grudnia 1883 roku. Był historykiem filozofii i pedagogiki. Uczył w stołecznych szkołach średnich, wykładał też w Państwowym Instytucie Pedagogicznym i na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Wrzesień 1939 roku zastał go na warszawskiej Ochocie, gdzie mieszkał razem z rodziną. Jego notatki nie są klasycznym diariuszem. To bardziej zapis przeżyć zbierany zaraz po opuszczeniu przez autora więzienia na Pawiaku. Dedykowany jest wnukowi Wiktorowi.\nPublikując fragmenty wspomnień prof. Wąsika, postanowiliśmy zachować ich oryginalną pisownię i układ.\nPamiętam doskonale, że jako dyżurny na podwórzu naszej kolonii, członek O.P.L [obrona przeciwlotnicza – dop. red.] o godz. 6 czy 7 szedłem z posterunku i w sypialnym pokoju począłem się rozbierać, by się trochę zdrzemnąć. Naraz usłyszałem jakieś okrzyki na podwórzu: wyjrzałem przez okno i od zachodniej strony zobaczyłem wyraźnie ciemny aeroplan, który jak się okazało, był niemiecki, i nasze, które go odpędzały, czy też toczyły z nim walkę. Za parę minut nieprzyjacielski wycofał się, ale było to dowodem, że wojna istotnie rozpoczęła się w samej rzeczy.\nPierwsze dni wojny minęły dla nas zupełnie spokojnie. Spędzaliśmy czas oczywista głównie w domu, oddalając się od naszej willi tylko wówczas, gdy zachodziła konieczność. Gdy jednak w naszej dzielnicy jako najbardziej wysuniętej na zachód miasta stawało się coraz goręcej, a większość mieszkańców poczęła opuszczać mieszkania i przenosić się do Śródmieścia, z namowy żony, bo ja i Wiktorek byliśmy temu przeciwni zasadniczo, uczyniliśmy i my to samo i przenieśliśmy się na Tamkę do mieszkania p. Puchalskiego pod nr 44, który wówczas nie był dla nas jeszcze cyfrą nieszczęścia. Zresztą ja szczególnie, a niekiedy i moja żona od czasu do czasu telefonowaliśmy do domu, a prawie codziennie odwiedzaliśmy nasze mieszkanie na Mochnackiego, gdzie zostawiliśmy kucharkę, z sobą zaś zabraliśmy pokojówkę. Po kilku jednak dniach pobytu na Tamce, gdy przekonaliśmy się, że tam wcale nie jest lepiej, powróciliśmy na stałe do naszej willi i powoli z wielkim trudem i dużymi wydatkami poprzenosiliśmy i poprzewoziliśmy wszystkie rzeczy, które wzięliśmy z sobą na nowe tymczasowe mieszkanie.\nW czasie naszej nieobecności willa nasza była prawie nieuszkodzona, a kilka szyb i rozbite poszczególne dachówki naprawił nam przygodny rzemieślnik, o którym dowiedziałem się potem, że został zabity niedługo przez bombę na sąsiednim podwórku. I ogródek nasz wyglądał wówczas jeszcze bardzo ładnie: zieleniła się trawka, kwitły w rabatkach kwiaty, rozwijały się róże, bo była piękna pogoda i zupełnie ciepło. W skrzynkach pod oknami i na zewnętrznych murkach kwitły w najlepsze czerwone pelargonie i białe petunie. Kwiaty domowe były w dobrej kondycji: a nawet wówczas kwitła gardenia, w akwarium spokojnie pływały rybki.\nJeden z odprysków bomby wpadł do pokoju naszego synka, który znajdował się na poddaszu i zrobił dziurę w suficie i uszkodził w samym środku otomanę, na której on sypiał. Inny uczynił jakieś nieznaczne szkody w naszym jadalnym pokoju m.in. w zegarze ściennym.\nNawet po dwóch tygodniach wojny nie odczuwaliśmy zbytniej jej grozy, choć robiło się coraz gorzej. Od kilku dni przenieśliśmy się z wyższych kondygnacji do przyziemia i tam zajęliśmy pokoik tzw. francuski w samym rogu domu od strony ogródka na sypialnię, który wydał się najlepszym schronieniem: poziom podłogi, na której spaliśmy na materacach był o pół metra niższy od poziomu ogródka, mury były dość grube, okno zaopatrzone w żelazne kraty, które nadto osłoniłem korytkami z kwiatami i osypałem ziemię cegłami; od strony południowej był mocno zbudowany taras. W kącie moim zdaniem najbardziej bezpiecznym spał Wiktorek pod samą ścianą, ja pośrodku, a żona na końcu. Przez kilka nocy i dni było stosunkowo dość spokojnie. Dopiero ostatnie trzy dni bombardowania z aeroplanów i ogniem artyleryjskim były straszne i bitwa o Warszawę, a raczej o jej zniszczenie poczęła przejawiać się w całej grozie; ale i wówczas noce były stosunkowo spokojne. Bombardowanie gwałtowne rozpoczynało się od świtu i trwało do zmierzchu; a potem słabło, choć i w nocy nie ustawało.\nPowoli zamierało życie w naszym domu i z czasem byliśmy coraz bardziej odcięci od reszty Warszawy. Najpierw przestał działać telefon (podczas rozmowy z Jagowdem, już nie pamiętam, którego dnia), potem radio, dalej gaz, następnie elektryczność i wreszcie przestała dochodzić woda.\nTak szczęśliwie złożyło się w tym nieszczęściu, że dzięki zapobiegliwości Natalci mieliśmy nagromadzony zapas wody, węgla i koksu, nafty i świec i wszelkiego rodzaju żywności; wobec tego nie odczuwaliśmy braku tych koniecznych do życia elementów. Wody nam starczyło prawie do uruchomienia wodociągów po oblężeniu; nawet ubikacja dzięki umiejętnemu i oszczędnemu szafowaniu wodą sprawnie działała; węgla i koksu starczyło nam nawet na całą następną zimę zupełnie dostatnio; również nafty i świec; zapasy zaś żywnościowe dojadaliśmy już w czasach okupacji.\nPamiętne ostatnie trzy dni oblężenia przepędziliśmy głównie w kuchni, a nawet raczej w małej sionce, która łączyła kuchnię ze spiżarką i korytarzem wyjściowym do ogródka, gdyż ze względu na grube ściany tę małą sionkę uważałem za miejsce najbezpieczniejsze. W czasie gwałtownej strzelaniny, a trwało to całymi godzinami, staliśmy troje obok siebie, trzymając się za szyję, bezbronni, pocieszając się wzajemnie i zachęcając do wytrwania. Trudno zapomnieć te straszne godziny, kiedy w powietrzu było słychać warkot aeroplanów, przeraźliwy poświst zrzucanych z nich bomb w najbliższej okolicy, a jednocześnie grzmot artyleryjskich pocisków, które przelatywały nad naszą willą. Domek bowiem nasz był oddzielony od Domu Akademickiego, potężnej Bastylii, tylko stosunkowo wąską ulicą i niewielkim ogródkiem. Niemcy skierowali ogień artylerii na ten wielki blok i nieustannie go ostrzeliwali szczególnie w ostatnich dniach obrony. Otóż wszystkie te pociski rozrywały się w bliskości naszej willi, która trzęsła się i rechotała, bo za każdym wystrzałem spadały dachówki i wypadały z brzękiem szyby. Od strony naszego domu, tj. od strony południowej narachowaliśmy z synkiem w ścianie domu akademickiego po zakończeniu oblężenia trzydzieści parę pocisków; prócz tego może tyleż w ogródek i jezdnię pomiędzy tymi budowlami. Jeden z tych pocisków trafił w naszą willę, a mianowicie w górną część muru (framugę) nad oknem (zachodnim) w naszym stołowym pokoju, wpadł do niego, i wszystkie meble rozbił w nim na drzazgi, jako też poczynił pewne szkody w pokoju sypialnym, położonym nad stołowym. Jako tako w stołowym pokoju ocalała nasza piękna staroświecka szafa, służąca za kredens, którą po oblężeniu pięknie wyremontowaliśmy, wiszący nad nią obraz Matki Boskiej i niektóre drobiazgi, m.in. jeden talerz na ścianie, stół, krzesła, szafa, akwarium i wiele innych rzeczy przestało istnieć, m.in. dwa piękne sztychy kolorowe, angielski duży w bidermajerowskich ramach, mój portret i inne obrazki.\nJest rzeczą ciekawą, że w sąsiednich pokojach, m.in. saloniku, gdzie był saski porcelanowy zegar z figurkami, duży żyrandol kryształowy z setką kryształowych wisiorków, wiele cennych obrazów, staroświeckie okrągłe lustro w rzeźbionej złoconej ramie, świeczniki, piękne stylowe mahoniowe meble i wiele innych rzeczy, wszystko to nie doznało najmniejszego szwanku, nawet zegar spokojnie cykał (choć czasem zaszkodziło mu byle co, nawet przeciąg, albo kichnięcie), choć oddzielały go od pokoju stołowego tylko szklane szerokie drzwi, w których wypadła jedna szyba. W holu również obok pokoju stołowego, było wybite tylko parę szyb w obrazach od podmuchu i jedna od odłamka, natomiast ani sześcioświecowy żyrandol, ani kinkiety, ani świeczniki, ani zegar, ani nawet największe nasze tremo nie doznały zupełnie żadnych uszkodzeń.\nNajważniejszą rzeczą jednak było to, że nikogo nie było w pokoju w czasie wybuchu, ani też w najbliższym sąsiedztwie; nadto pocisk nie spowodował pożaru z tego względu, że uderzył właśnie w grubą szynę, która była wmurowana w sklepienie okna, a następnie na pokój chlusnęła woda z dużego akwarium, a prócz tego wylała się z kaloryferów, w których parę elementów było rozbite. Pocisk ten doszczętnie zniszczył jeden pokój, w którym sufit nad oknem zupełnie opuścił się, ale nie spowodował większych uszkodzeń w innych pokojach.\nWobec tego, że była nieustanna strzelanina, nikt z nas nie był w stanie odróżnić w tym ciągłym huku, gdzie trafił pocisk i dopiero, gdy zaczęła spływać po schodach woda i kapać z sufitu w pokoju służących, który znajdował się pod stołowym, jedna z nich zainteresowała się przyczyną tego i weszła do pokojów na parterze. Po powrocie oznajmiła nam, że pokój stołowy jest zupełnie rozbity.\nWeszliśmy niezwłocznie na górę. Drobne odłamki szkła i tynku na schodach i w holu. W pokoju zaś stołowym jedna kupa gruzu, połamanych mebli, tynku, który poodpadał ze ścian i sufitu; kawałki szkła, porcelany i papierów piętrzyły się przy wewnętrznej ścianie pokoju. Na wszystko spoglądało wielkie oko, utworzone przez wielki otwór w murze, powiększony przez okno, które przestało istnieć wraz z ramami, okiennicami, a nawet tzw. futryną. Pokój ten przedstawiał obraz makabrycznego rumowiska. Zeszliśmy po chwili na dół do kuchni pośpiesznie, znów wzmógł się ogień artyleryjski. Ściany schodów i korytarza na wysokości głowy były pokryte bliznami od odłamków. Przypadek zdarzył, że tędy nikt nie przechodził w tym czasie.\nByliśmy jak w kotle i nie mogliśmy wycofać się na inną pozycję, a przecież lada chwila mógł paść drugi i trzeci pocisk i naszą willę zamienić w gruzy. Naokoło szalały tu i ówdzie pożary, co szczególnie było widoczne, gdy zapadała noc. Z willi sąsiednich już i przedtym zaczęli się schodzić nieliczni mieszkańcy, szczególnie służba, pozostawiona na straży domu, bo bodaj tylko nasza rodzina, tj. my wszyscy i służba nasza pozostaliśmy na miejscu. Postanowiliśmy ostatecznie ukryć się w piwnicy, która jednak miała porządne sklepienie i czekać sądnego dnia. Tam w czasie największej strzelaniny zgromadzili się wszyscy zebrani w naszej willi i poczęli odmawiać głośno i chóralnie pacierz i litanię. Widoku tego nigdy nie zapomnę i zawsze tkwić mi będzie w pamięci gromadka ludzi nieszczęśliwych i bez żadnej winy, klęczących na betonie piwnicy przy świetle lampki naftowej, albo wprost w ciemnościach i odmawiających drżącym głosem żałosne modły – to były prawdziwe katakumby cywilizacji i kultury wieku XX, jakże gorsze od tych czasów Nerona. Wówczas nasz Wiktorek po raz drugi uszedł śmierci, tak niechybnie grożącej mu jak przy szkarlatynie.\nOtóż chcę tu pokrótce powiedzieć o zachowaniu się w tych ciężkich chwilach, w tych minutach i godzinach krytycznych naszego Wiktorka, bohatera centralnego tego smutnego pamiętnika i tej tragicznej opowieści. Był on z natury bez wątpienia odważny, odważny dziedzicznie i osobiście, co wykazał zresztą, jak zobaczymy w późniejszym swoim życiu, ale bynajmniej już wówczas jako dziesięcioletni chłopiec nie lekceważył niebezpieczeństwa i nie narażał się ani teraz, ani później bez potrzeby i lekkomyślnie. Był zupełnie karny i zawsze wykonywał moje zarządzenia, choć często przed tym zgłaszał sprzeciw, że nie widzi nic groźnego. Zakazałem mu np. w kuchni stać przy oknie, a zarządziłem ukrywanie się za ścianą. Zasadniczo do tego stosował się, ale często, gdy aeroplany huczały, a świstały pociski, zbliżał się do okna powodowany żywą ciekawością i przez nie spoglądał. Gdy go przywoływałem do porządku, natychmiast odchodził, ale za chwilę znów zapominał i powtarzał ten sam manewr.\nNajlepiej można go było opanować dobrocią; gdy go pocałowałem w czuprynkę i poprosiłem serdecznie, by stosował się do moich zarządzeń, szczerze przyrzekał i mnie przepraszał, gdy zapominał. Miał naturę o płomiennym sentymencie, ale potencjalnym, który rzadko aktualizował i to tylko fragmentarycznie. Gdy staliśmy podczas najgwałtowniejszej strzelaniny w przedsionku, o czym już wyżej nadmieniłem, obejmował mnie serdecznie, co bynajmniej nie było objawem jego bojaźni, bo był odważny i zupełnie spokojny, ale raczej troską o mnie i o swoją ukochaną mamusię; przytulał się do nas i pieszczotliwie łasił. Mówiłem do niego: „Synku, trzymajmy się razem, bo albo wszyscy troje wyjdziemy cało, albo wszyscy zginiemy” – przyciskał się do nas i zachowywał się spokojniej, nie okazując najmniejszego lęku; raczej był przekonany, że gdy do nas przytuli się, wszyscy unikniemy klęski. Podczas tych strasznych chwil wykazywał niezwykły spokój i zupełne opanowanie bojaźni i usiłował nas jakoby pocieszyć w najkrytyczniejszych sytuacjach. Ten właśnie spokój, opanowanie i odwagę, ale nie lekkomyślne narażanie się uważałem za stałą cechę jego charakteru od dzieciństwa, która później, gdy był starszy, ukształtowała się bardzo szlachetnie. W tych pamiętnych czasach wydawało się nam, że raczej on nami opiekuje się, a nie my nim.\nOkazywał tyle prawdziwego synowskiego uczucia dla swych rodziców, że z prawdziwym wzruszeniem po tylu latach klęski wspominam te czasy, które były dla mnie lepsze, niż obecne w czasach quasi wolności. Hart jego charakteru i czułość, ale nie czułostkowość, której zresztą nigdy nie okazywał, były wprost imponujące i wzruszające. Krystalizował się już wówczas w nim, jako w dziesięcioletnim chłopcu prawdziwy charakter, inteligentna samodzielność, ale i refleksyjna karność, czego później dał liczne dowody.\nJuż po trzech dniach naszych biernych zapasów z ruiną i przy największym naprężeniu nerwów naraz poczęło robić się ciszej. Poczęły kursować plotki, że to polskie wojsko przyszło na odsiecz a nawet, że armia bolszewicka ruszyła na Niemców i odpędziła ich od Warszawy. Okazało się jednak niebawem, że była to tylko kapitulacja. Muszę wyznać zupełnie szczerze, że w danej sytuacji było mi wszystko jedno: wszak byliśmy zupełnie bezbronni i jeszcze takich parę dni, jak ostatnie trzy, wykończyłoby nas zupełnie; skoro więc miało to stać się co się stało, lepiej, że stało się wcześniej. Bynajmniej nie tylko według mego zdania, ale ogólnego, kapitulacja nastąpiła o trzy dni za późno; nic nie uratowano, a można było ocalić wiele rzeczy pamiątkowych i cennych zbiorów, jako też wiele życia ludzkiego; wiele osób padło ofiarą barbarzyńskiego bombardowania dzielnic Warszawy przez Niemców właśnie w tych ostatnich trzech dniach.\nGdy wreszcie zupełnie ucichło i nie było słychać żadnych strzałów, poczęli ludziska wychodzić z głębiny domów. Wyszliśmy również i my wszyscy i obejrzeliśmy ogólnie, a potem dokładnie naszą willę z zewnątrz i z wewnątrz. Wewnątrz domu z wyjątkiem zniszczonego doszczętnie pokoju stołowego były tylko niewielkie szkody stosunkowo: w sypialnym pokoju opuściła się podłoga przy oknie, pod którym w pokoju wpadł szrapnel i zrobił wyłom w murze zewnętrznym; góra tego wyłomu wychodziła nad powierzchnię podłogi i był popękany tynk, złamany stolik i poprzewracane rzeczy w sąsiedztwie okna; w moim gabinecie odszedł tynk nad drzwiami do schowka w kształcie wielkiego pęcherza. Tu i ówdzie tkwiły niewielkie odłamki w ścianach. Natomiast liczne w naszym domu lustra, żyrandole i szklane przedmioty ocalały; nawet wszystkie zegary, nie wyłączając rocznego pod szklanym kloszem zupełnie, ocalały, chodziły i nawet pokazywały dobry czas.\nZupełnie były nietknięte moje księgozbiory tj. mój i syna. Wszystko jednak było pokryte grubą warstwą pyłu głównie wapiennego, kurzu a niekiedy i tynku. Najlepiej prócz izb, znajdujących się w przyziemiu zachował się gabinet żony i pokoik Wiktorka na poddaszu. Natomiast popsuły się kaloryfery i wyciekła z nich wszystka woda z górnych pięter.\nGorzej bez wątpienia przedstawiał się widok zewnętrzny willi. Pospadało dużo dachówek – holenderek, inne pozsuwały się w przedziwny sposób, tworząc jakiś makabryczny kilim, wybite były na wszystkich piętrach prawie wszystkie szyby, w wielu miejscach poodpadał tynk, a niekiedy były głębsze uszkodzenia w murach szczególnie od strony północnej, tj. od Domu Akademickiego. Stosunkowo najlepiej przedstawiała się strona południowa. Od strony zachodniej był uczyniony przez pocisk artyleryjski wielki wyłom, dziura, która prawie łączyła okno na parterze stołowego pokoju z oknem na pierwszym piętrze sypialnego.\nPo wszechstronnym upewnieniu się, że bombardowanie istotnie ustało, zabraliśmy się wszyscy do porządkowania domostwa i jego otoczenia. Najpierw wszyscy przystąpiliśmy do uprzątania gruzów, skorup i połamanych rzeczy w pokoju stołowym, co trwało bardzo długo. Ja z Wiktorkiem starannie przeszukiwaliśmy gruz i m.in. odszukaliśmy rozrzucone we wszystkich kątach i warstwach śmieci elementy dużego staroświeckiego gdańskiego żyrandola korpusowego; nadto inne wartościowe drobiazgi, a najważniejsze, że udało się nam odnaleźć wszystkie nawet najmniejsze kawałki uszkodzonej częściowo z jednego boku wspaniałej antycznej szafy bretońskiej. Śmieci przez wyłom wyrzucaliśmy do ogródka. Potem żona z dwiema służącymi sprzątała inne pokoje, ja zaś z synkiem zająłem się uporządkowaniem ogólnym otoczenia naszej willi, co polegało głównie na usuwaniu gruzu szczególnie od strony zachodniej, gdzie pocisk, który trafił w nasz dom, wywalił dużo cegieł ze ściany domu i wyrył wielkie wgłębienie w ogródku tuż pod oknem.\nPonieważ w jezdni i na chodniku na ul. Mochnackiego w pobliżu naszej willi, albo tuż pod naszym murkiem było dużo głębokich lejów, postanowiliśmy tam nosić odłamki muru, kawały tynku i potłuczone dachówki w kubłach. W krótkim stosunkowo czasie zapełniliśmy je do powierzchni ulicy. Kawałki szyb i szkła gromadziliśmy oddzielnie na trawniku, połamane drewniane meble też oddzielnie koło piwnicy. Pracowaliśmy wszyscy i wewnątrz i zewnątrz domu przez cały dzień i robotę zasadniczą wykonaliśmy tylko częściowo.\nPo naradzie z żoną postanowiliśmy naprawić niezwłocznie to, co było konieczne, a konieczne były trzy rzeczy: dach, wyłom od granatu w pokoju stołowym i szyby przynajmniej pojedyncze (rzadko w którym oknie była jakaś szyba, a było ich około 200 – ściśle 186 – a wypadło ich dlatego tyle, że w całym mieszkaniu były zamknięte podwójne okna).\nWówczas było to bardzo trudno zrobić z różnych względów. Udało mi się jednak znaleźć i przygodnego dekarza, który drogo i tandetnie naprawił dach i rynny, i murarza, który porządnie zamurował wyłom i wprawił nową futrynę, podniósł do właściwej wysokości sufit i zatynkował wszystkie dziury wewnątrz domu. Wreszcie rozpoczęliśmy szklić okna. Miałem trochę zapasowych szyb, tzw. katedralnych i matowych na przygórku, które jakoś ocalały; nadto powyjmowałem trochę szyb z obrazów, gdzie można było, tj. ze wszystkich olejnych i to była pierwsza szansa, ewentualnie dopasowywałem dykty. W stołowym pokoju wyrwane okno, gdzie wprawiliśmy tylko futrynę, zabiliśmy z Wiktorkiem deskami i linoleum, a na to powiesiliśmy dywan; tak że w parę tygodni można powiedzieć mieliśmy w całym domu pojedyncze okna – to była pierwsza transza.\nPóźniej co jakiś czas w różnych odstępach i w różny sposób powoli wprawialiśmy szyby, usuwaliśmy dykty, tak że ostatecznie po kilku tygodniach całe mieszkanie miało podwójne szyby. Naprawiliśmy również uszkodzone kaloryfery i gdy uruchomiono wodociągi, zaczęliśmy mieszkanie ogrzewać zupełnie normalnie. Ale wówczas ja już nie byłem na Mochnackiego…\nTaka oto notatka domowa: Na początku wojny sypialiśmy z żoną w sypialnym pokoju, a Wiktorek w swoim pokoiku na poddaszu, a po paru dniach w moim gabinecie. Mniej więcej po tygodniu nocowaliśmy wszyscy na ul. Tamce 44. Po przybyciu z powrotem na Mochnackiego do kapitulacji nocowaliśmy w przyziemiu. Po kapitulacji w moim gabinecie, gdy tu były wszystkie szyby wewnętrzne /jedyny pokój w całej willi/. Następnie gdy oszkliliśmy pokoik synka i gdy robiło się już zimno, tam przenieśliśmy się i sypialiśmy, bo w nim był tylko piec tzw. szrajberowski. Zawsze przez ten czas sypialiśmy wszyscy troje razem w jednym pokoju. Po wyreperowaniu kaloryferów – do sypialnego pokoju, który był już oszklony dawniej i to podwójnymi szybami i mieliśmy się wszyscy przenieść. Było to właśnie 10-tego listopada. W dniu tym zaszedł wypadek, wskutek którego byłem rozłączony z rodziną na całe trzy miesiące, tj. kwartał.\nO godz. 7-ej rano wbiegło szybko po schodach na I piętro dwóch żandarmów niemieckich, gdy właśnie stałem w małym holu na tym piętrze, kierując się do łazienki. Zapytali się, gdzie tu jest Wiktor Wąsik. Powiedziałem im, że to właśnie ja nim jestem. Kazano mi się zaraz ubierać, gdyż jestem aresztowany i mam z nimi udać się niezwłocznie do więzienia na ul. Dzielną, to znaczy się, mówiąc po warszawsku, do Pawiaka. Byli stosunkowo grzeczni i dokonali tylko powierzchownej rewizji w moim gabinecie, zaglądając do szuflad. Pytali się o mój zawód. Już w parę minut kazali mi schodzić ze schodów. Przed ich przybyciem nie zdążyłem się jeszcze ogolić, umyć się i zjeść śniadania.\nPrzynaglali, abym zaraz szedł z nimi. Spojrzałem na stojącą obok mnie żonę i synka. Żona była smutna, ale spokojna i pytała ich o powód mego aresztowania. Odpowiedzieli jej, że tylko na parę dni jestem wzięty jako zakładnik i że niebawem wrócę do domu. Obok mnie stał mój Wiktorek zmieszany i bezradny. Nastąpiło krótkie pożegnanie z żoną i synkiem. Ten objął mnie za szyję, mocno przycisnął i pocałował parę razy, a w oczach jego kręciły się ciche łzy. Był blady zupełnie i zrezygnowany. Powiedziałem im na pożegnanie to, co mogłem: „Bądźcie zdrowi! Niedługo zapewne powrócę…” w co zresztą sam nie wierzyłem.\nWyszliśmy przez drzwi frontowe na ganek. Z drugiej strony jezdni stała limuzyna. Jeden z żandarmów otworzył drzwi i kazał mi wsiąść, a sam zajął miejsce obok mnie. Drugi usiadł obok kierowcy, również żandarma. Nie znali widocznie dobrze drogi, bo pojechali ze mną aż na Plac Teatralny, później Bielańską w stronę Pawiaka, przy ul. Dzielnej samochód zatrzymał się stanął u Bram tzw. Serbii, tj. żeńskiego oddziału Pawiaka. Przesiedziałem tu do 10 lutego 1940 roku, tj. okrągły kwartał. Nie byłem wcale badany ani przy wejściu, ani przy wyjściu, jak zresztą przeważnie wszyscy z mojej grupy, którzy w dniu tym byli aresztowani.\nW dużej celi na pierwszym piętrze, gdzie byłem osadzony, zastałem wielu znajomych, m.in. prof. Konstantego Krzeczkowskiego, paru adwokatów (Wojciechowskiego, syna b. prezydenta, Brokmana, Chciszewskiego, Gamarnikowa, Bartczaka i in.), nauczycieli gimnazjum (np. Pieniążka, Usarka, Jarocińskiego i in.), prof. Bystronia, Wolfels, Zottego z synem. Później przybył Michał Wawelberg z synem i inni. Zresztą ciągły był ruch osób: jednych zwalniano lub przenoszono do innych cel, inni nowi przybywali.\nO ile początkowo byli ludzie ze sfer zawodowej inteligencji z przewagą adwokatury, o tyle później przybywali przedstawiciele kupców, przemysłowców, urzędników. W naszej celi przez całe trzy miesiące pobytu nie było ani jednego robotnika lub rolnika.\nCela była urządzona na 18 osób, ale przez czas mego pobytu bardzo rzadko i to tylko na początku tylu w niej przebywało: przeważnie było ich znacznie więcej, a niekiedy cyfra więźniów dochodziła do 40 osób. Podczas dnia było tu jako tako, ale w nocy cela była przepełniona do ostatnich granic.\nNa wszystkich pryczach i na całej podłodze byli ułożeni do snu więźniowie jeden przy drugim, a cela ograniczona czterema ścianami o dwu zakratowanych oknach i obitych grubą blachą drzwiach, wyglądała jak otworzone pudełko szprotów i sardynek z wysokości mojej pryczy. Ja bowiem jako najdawniejszy więzień (takich było 18), z których do chwili Powstania Warszawskiego dożyło 12: trzech: Wojciechowski, Arciszewski i Słotwiński – zginęli w Oświęcimiu; Gamarnikow umarł w więzieniu, a dwaj pozostali po wyjściu z niego. Później Brokman był zamordowany przez Niemców. Zapewne do końca okupacji pozostało już niewielu z nas.\nPo tygodniu zacząłem otrzymywać paczki żywnościowe z domu. Trwało to do Bożego Narodzenia; później zabroniono i pozostałem już do końca swego pobytu całkowicie na wyżywieniu więziennym. Jak wiadomo, było ono zupełnie liche i właściwie głodowałem. Choć nie przechodziłem okropności śledztwa, doznałem wszystkich innych udręczeń życia więziennego.\nDużo mam wspomnień z tych czasów, ale tu uważam za niepotrzebne o tym wszystkim mówić, bo nie odpowiada to celowi moich wspomnień. Ograniczę się więc tylko do tego, co stoi w związku z domem, a przede wszystkim z Wiktorkiem.\nOd chwili przybycia na Pawiak trapiła mnie nieustannie myśl, co stało się z moją najbliższą rodziną. Dochodziły nas więźniów z zewnątrz wieści różne: mówiono m.in., że niekiedy mieszkania, z których zabrano zakładników, są później szczegółowo rewidowane, i czasem członkowie rodzin aresztowani. Otóż obawiałem się, że coś podobnego mogło stać się z moją rodziną, w danym przypadku z żoną. Gdy inni po paru dniach poczęli otrzymywać z domu paczki, a ja jeszcze nie, okoliczność ta jak gdyby potwierdzała moje przypuszczenia. Ale po tygodniu i ja otrzymałem z domu wałówkę. Nie pisało na niej od kogo, ale po adresie poznałem charakter pisma mojej żony. Osądziłem więc wówczas, że nic szczególnego w domu nie zaszło, bo przecież skoro żona jest jeszcze na wolności, to zapewne mój dziesięcioletni syn tym bardziej. Po paru dniach otrzymałem drugą paczkę, na której adres był napisany ręką syna, co potwierdziło moje przypuszczenia. Stała, bo prawie codzienna później wymiana paczek z żywnością i bielizną pozwoliła mi ostatecznie ustalić fakt, że moja rodzina na razie ocalała; na podstawie przedmiotów, które mi przysyłano, a więc kubków, słoików, łyżek, bielizny i in. drobiazgów przekonałem się zupełnie, że i nasze mieszkanie zasadniczo istnieje.\nNie pamiętam dokładnie kiedy, ale tak coś po miesiącu odnalazłem pod kołnierzykiem koszuli, przysłanej mi z domu kartkę, napisaną ręką żony, ale i z podpisem Wiktorka, której treść potwierdzała całkowicie moje przypuszczenia. Pisała mi, że w różny sposób stara się mnie zwolnić i że ma pewne nadzieje, iż niedługo to nastąpi. Co do możliwości zwolnienia wątpiłem, ale to wszystko świadczyło, że życie w domu płynie na ówczesne warunki stosunkowo normalnie, co mnie najbardziej pocieszało.\nBodaj że przed samym Bożym Narodzeniem, a może nawet w dniu moich imienin (23.XII) zauważyłem na drugim chodniku ul. Dzielnej przez zakratowane okno więzienia żonę z Wiktorkiem, ubranym w dobrze mi znane granatowe palto z karakułowym kołnierzem i w nowej czapce narciarskiej. Widok żony, a szczególnie synka niezmiernie mnie ucieszył, bo miałem prosty dowód, że są zdrowi i chodzą na wolności w Warszawie, nie tylko, że istnieją na świecie, ale że mieszkają na Mochnackiego, o czym świadczyło ubranie. Przez cały czas mego pobytu na Pawiaku widziałem synka bodaj jeszcze raz pod murami więzienia. Serce mi się ściskało, gdy Wiktorek mój patrzył na ojca za kratą; przyglądał mi się bacznie, uśmiechał się nawet smętnie i kiwał mi głową. Miał bowiem niezwykle dobry wzrok i, jak mi później opowiadał, widział mnie dość dobrze, opisał nawet, jak byłem ubrany i że byłem bardzo blady i nieogolony.\nGdy leżałem już w nocy na pryczy, nasuwały mi się przykre głównie refleksje: czy w ogóle powrócę do domu, czy też może mnie gdzie wywiozą, a nawet zamordują Niemcy, bo takie przypadki bywały z innymi współwięźniami moimi: mogę również zachorować i umrzeć za kratą, nie ujrzawszy już nigdy swoich najbliższych. Takie i tym podobne myśli snuły mi się po głowie podczas długich niekiedy bezsennych nocy w specyficznej ciszy więziennej przy akompaniamencie przeróżnych odgłosów, a szczególnie chrapaniu zdrowych, stękania zaś chorych współwięźniów.\nNiekiedy wśród głuchej nocy zimowej, bo w tym właśnie pamiętnym roku 1939 były niezwykłe mrozy, rozlegał złowróżebny warkot samochodu, który stawał przed bramą więzienną: „Och zapewne kogoś przewieźli” – pomyślałem sobie. Po paru minutach było słychać na korytarzu na kamiennej posadzce stuk butów niemieckich. Niekiedy otwierało się oko judaszowe naszej celi, zapalało się światło i po chwili gasło, albo też rozlegał się zgrzyt klucza i cela otwierała się. Wpuszczano nowego gościa, którego wsiedlano w naszą celę. Najbliżsi wejścia pytali się, kim jest nowo przybyły i o okoliczności jego aresztowania. Za chwilę światło gasło, a nowy towarzysz niedoli lokował się tymczasowo na jakimś sienniku i symfonia nocy więziennej rozpoczynała się na nowo.\nPrzeżycia więzienne stanowią poważną pozycję w moim życiu osobistym, a podczas długich kolejnych nocy i rozmyślań dotyczących spraw naszych ogólnych politycznych i społecznych doszedłem do różnych niekiedy dla mnie niespodziewanych wniosków. Ale to wszystko nie nadaje się, jak już wyżej zaznaczyliśmy do tego pamiętnika, w którym postanowiłem odzwierciedlić inne dziedziny swego osobistego życia.\nOtóż dnia 10 lutego zaraz po obiedzie najniespodziewaniej stawił się w naszej celi Nr 50 dyżurny na naszym korytarzu strażnik więzienny i zapytał się: „Czy tu jest pan Wąsik?”. Odezwałem się, że właśnie ja tym jestem. Wówczas z widocznym zadowoleniem doniośle wypowiedział radosną dla mnie wiadomość: „Pan na wolność. Zaraz…”.\nWiktor Wąsik przeżył wojnę, był podczas niej bardzo aktywny w konspiracji, zajmując się tajnym nauczaniem. Zmarł w Warszawie w 1963 roku.\nZapis wspomnień udostępnili nam do publikacji przyjaciele profesora. Być może staną się częścią projektu Ośrodka Karta „Dzienniki poszukiwane”, który ma na celu stworzenie kolekcji polskojęzycznych dzienników dokumentujących XX wiek.\nWięcej o tym projekcie dowiedzieć się można u pani Moniki Lipki tel. 22 848 07 12 e-mail: [email protected]\nWięcej:II wojna światowaokupacja


Allianz uruchomił sprzedaż abonamentów na ochronę ubezpieczeniową\nUbezpieczyciele upraszczają sprzedaż swoich produktów, oferując polisy w nowej formie, na przykład skonstruowane na zasadzie abonamentu. Taką ofertę wprowadza Allianz - informuje "Rzeczpospolita"(Nr z 02.05.2017 r.). I tak, w ramach jednej polisy klienci kupują ochronę od kilku różnych ryzyk, np. kradzież z włamaniem, śmierć w wyniku wypadku czy leczenie nowotworu. Opłata za udzieloną ochronę ma być płacona w formie miesięcznego abonamentu, podobnie jak w przypadku opłat za telewizję kablową czy telefon - pisze gazeta. Przy tym to klient przez internet samodzielnie decyduje zarówno o zakresie ochrony, jak i wysokości sumy ubezpieczenia, zaś tak skonstruowaną polisę kupuje bezpośrednio u agenta towarzystwa albo przez telefon - podaje dziennik. Według "Rz", Allianz przygotowując ofertę" abonamentową" oparł się m.in. na badaniach przeprowadzonych przez Dom Badawczy Maison. Wynika z nich, iż klienci chcą nie tylko tanich, prostych i zrozumiałych ubezpieczeń, ale też takich, w których istnieje możliwość dopasowania oferty do własnych potrzeb. Ponadto, ubezpieczyciel testował już takie rozwiązanie m.in. we Włoszech i w Egipcie, a wyniki pilotażu były pozytywne - zauważa dziennik. I dodaje, iż towarzystwa ubezpieczeń sądzą, iż poprzez proste produkty wiedzie droga do kieszeni klienta.\nTUW-y w natarciu. Brokerzy obawiają się utraty klientów\nW opinii "Rzeczpospolitej"(Nr z 28.04.2017 r.), państwowe TUW -y czyli powstały niedawno TUW Polskiego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych ( TUW PZUW ) oraz TUW Pocztowe, do tej pory sprzedające głównie ubezpieczenia dla klientów indywidualnych, wywołały wojnę cenową na rynku ubezpieczeń korporacyjnych oraz wprowadziły niepokój wśród ubezpieczycieli, oferujących polisy dla spółek Skarbu Państwa. Dlaczego? Ponieważ podmioty z domeny publicznej mogą w tychże TUW-ach ubezpieczać się bez przetargu i zaoszczędzić na składce, zaś z drugiej strony - zauważa dziennik - "składka trafia do ubezpieczyciela, w którym udział ma Skarb Państwa, więc pośrednio też do budżetu państwa". I tak, TUW Pocztowe zaoferowało polisy dla spółek transportowych, ubezpieczając m.in. PKP, zaś Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo (PGNiG) założyło w celu ubezpieczania swoich gazowych spółek Gaz TUW - donosi gazeta.\nWedług szacunków ekspertów TUW- y zabierają komercyjnym ubezpieczycielom coraz większy kawałek tortu. W 2016 r. firmy te zebrały z ubezpieczeń spółek Skarbu Państwa około 200 mln zł składki, w tym TUW PZUW wypracował w ub.r. około 137 mln zł - pisze "Rz". Gazeta podkreśla, iż firmy z branży "obawiają się, że PZU poprzez TUW PZUW stanie się jedynym podmiotem obsługującym spółki z udziałem Skarbu Państwa i pozostałe podmioty zależne od decydentów politycznych, w tym urzędy, spółki, szpitale i samorządy". Albowiem oferta TUW PZUW i Pocztowego ma być cenowo konkurencyjna w stosunku do ubezpieczycieli komercyjnych. Raz, że jest niższa o prowizję pobieraną przez brokerów, którzy pośredniczą przy zawieraniu umów w ramach przetargów. "Nieoficjalnie mówi się, że głównie TUW Pocztowe, które w tym roku uaktywniło się także w ubezpieczeniach dla rolników, działa dość agresywnie na rzecz pozyskania klientów. Marcin Łuczyński z zarządu TUW Pocztowe stanowczo jednak zaprzecza tym informacjom" - informuje dziennik. Zdaniem gazety, komercyjni ubezpieczyciele "nie reagują na ofensywę TUW. Cierpliwie czekają, aż towarzystwa będą zmuszone podnieść ceny albo ubezpieczone spółki będą musiały dopłacać do składek, jeśli wystąpią duże szkody".\nPonadto, pojawienie się TUW tworzonych przez jednostki z udziałem Skarbu Państwa, ubezpieczających spółki Skarbu Państwa z pominięciem procedury przetargowej, "postawiło pod znakiem zapytania rolę brokerów przy zawieraniu tych umów ubezpieczenia" - twierdzi "Rzeczpospolita". .Gazeta zauważa jednak, iż "obecnie obawy wydają się na wyrost, gdyż większość członków TUW korzysta z pomocy brokerów (...) ale nie wiadomo, jak będzie przy odnawianiu polis na kolejny rok”. Brokerzy obawiają się utraty klientów. .\nRowerzysta ma możliwość, a nie obowiązek posiadania polisy ubezpieczeniowej\nJak informuje "Dziennik Gazeta Prawna"(Nr z 02.05.2017 r.), specjalne oferty ubezpieczeń dla rowerzystów skonstruowane są inaczej niż samochodowe OC, ponieważ powiązane są z osobą, a nie z pojazdem. A to oznacza, że "wszystko jedno, czy jedziemy rowerem własnym, czy pożyczonym pojazdem – ochrona powinna działać". Według gazety, jednak na naszym rynku nie ma takiego ubezpieczenia, które gwarantowałoby wypłatę odszkodowania za skradziony rower, gdy na przykład był on przypięty do stojaka przed sklepem. Albowiem "casco zadziała tylko wtedy, gdy rower odbierze nam ktoś siłą albo zostanie zniszczony w wyniku wypadku czy katastrofy". Niestety, zwykłej kradzieży w mieście ubezpieczenie nie dotyczy. "DGP" podkreśla, iż wprawdzie towarzystwa proponują rowerzystom pakiety ryzyk, ale na ogół w indywidualnych negocjacjach można ustalić takie proporcje ochrony, jakie będą odpowiadały naszym potrzebom.\nI tak, ubezpieczenie można kupić na kilka dni, miesięcy lub na cały rok. Ceny zależą od wielu czynników, takich jak suma ubezpieczenia, wiek osoby ubezpieczonej, zasięgu ochrony (czy na terenie Polski, czy za granicą itp.) Najtańszą roczną polisę rowerową można kupić już za około 70–80 zł. Ale najtańszej - zauważa gazeta - na ogół "kupować raczej nie warto".\nDla rowerzystów specjalne oferty wprawdzie przygotowały jedynie PZU, TU Europa, Proama oraz CUK, ale ochrony roweru możemy też poszukać w ramach ubezpieczenia ruchomości (jako element dodatkowy polisy dotyczącej ubezpieczenia mieszkania lub domu.). Podobnie z innymi rodzajami ubezpieczeń, które mogą się przydać rowerzyście. Mogą one przysługiwać w ramach różnych pakietów ubezpieczeniowych. "Na przykład NNW zawarte jest w polisie na życie, OC – jeśli wykupiliśmy ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w życiu prywatnym albo w pakietowym ubezpieczeniu domu. Oba te elementy znajdą się także w turystycznym ubezpieczeniu przewidującym amatorskie uprawianie sportu"- podaje "DGP".\nZdaniem Marcina Jaworskiego, eksperta ds. komunikacji i edukacji w Biurze Rzecznika Finansowego, rowerzyści często bywają też ofiarami wypadków komunikacyjnych. Starając się o odszkodowania, powinni pamiętać, że "ich różne zaniedbania mogą prowadzić do uznania przez ubezpieczyciela przyczynienia się do powstania szkody lub zwiększenia jej rozmiarów". A to oznacza, że ubezpieczyciel pomniejszy odszkodowanie o określony procent.\nKolizja na drodze - kiedy obowiązkowo musimy wezwać policję ?\nJak zachować się w sytuacji mniej typowych kolizji na , takich jak zderzenie z autem bez OC, obcokrajowcem, żołnierzem z zagranicy czy dyplomatą, a w których jesteśmy poszkodowaną stroną ? "Interia.pl"(www.interia.pl z 01.05.2017 r.) podpowiada, że w przypadku kolizji z pojazdem wojskowym "szkodę należy zgłosić komisji do rozpatrywania roszczeń z tytułu szkód wyrządzonych przez wojska obce (Ministerstwo Obrony Narodowej Departament Administracyjny)". Z kolei w razie kolizji z dyplomatą mającym immunitet, "konieczne może być wezwanie policji, bo dyplomata nie ma obowiązku okazania nam dokumentów. Patrol wylegitymuje kierowcę i sprawdzi, czy ma on legitymację wydaną przez MSZ "Jednak jeśli taki dokument posiada, to nawet przy stwierdzeniu winy dyplomaty, policjant nie ma możliwości nałożenia na niego mandatu czy skierowania sprawy do sądu. "Policjant sporządza jedynie tzw. kartę informacyjną, która trafia do dyżurnego Protokołu Dyplomatycznego MSZ. Dopiero tam można ustalić firmę ubezpieczeniową sprawcy" - wyjaśnia portal. Natomiast w przypadku sprawcy nie posiadającego polisy , należy pamiętać o obowiązku wezwania policji. Poszkodowany może zgłosić się wówczas do jakiegokolwiek oddziału firmy prowadzącej likwidację szkód z OC, najlepiej jednak do własnego ubezpieczyciela - radzi "Interia.pl" - który ma obowiązek zająć się sprawą. Odszkodowanie zostanie wypłacone przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny(UFG). Jeśli natomiast sprawcą wypadku okaże się osoba poruszająca się autem zarejestrowanym za granicą, "o wypłatę odszkodowania należy zwrócić się do przedstawiciela jego ubezpieczyciela w Polsce" . "Interia.pl" podkreśla, iż należy zawsze wezwać policję, kiedy jeden z uczestników kolizji może być pijany lub gdy sprawca wypadku uciekł z miejsca zdarzenia. Podobnie, gdy wystąpi kolizja z rowerzystą. "Rowerzyści nie muszą zawierać ubezpieczeń OC, więc jeśli cyklista nie chce zapłacić za szkodę, dochodzenie odszkodowania może odbywać się tylko sądownie na drodze roszczeń cywilnych"- wyjaśnia portal.\nUbezpieczyciele życiowi liczą na poprawę wyników finansowych w 2017 r.\nFunkcjonujące w Polsce towarzystwa ubezpieczeń na życie spodziewają się w 2017 r. wzrostu sprzedaży polis posagowych i emerytalnych - podaje "Rzeczpospolita"(Nr z 04.05.2017 r.), powołując się na przygotowane przez Komisję Nadzoru Finansowego (KNF) opracowanie - „Plany finansowe zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji na 2017 r." Według szacunków KNF, ubezpieczyciele planują w tym roku uzyskanie łącznego wyniku finansowego netto na poziomie 5,25 mld zł, a więc o 25,55 proc. wyższego niż wypracowane w ubiegłym roku 4,18 mld zł – informuje gazeta. Według dziennika, ma na to wpłynąć " m.in. spadek poziomu bezrobocia oraz wzrost realnych dochodów gospodarstw domowych", zaś negatywne skutki może z kolei przynieść m.in. niepewność co do wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Jak podkreśla "Rzeczpospolita", natomiast do zagrożeń pozaekonomicznych w br. ubezpieczyciele zaliczyli m.in. utrzymujący się "spadek zaufania do branży ubezpieczeniowej związany z nieuczciwymi praktykami sprzedażowymi, wzrost cen polis OC, zmiany legislacyjne oraz cyberzagrożenia".\nPonad połowa najczęściej kradzionych w Polsce aut bez autocasco\nKierowcy wiedzą, które modele aut najczęściej padają łupem złodziei, ale i tak ich nie ubezpieczają - pisze "Dziennik Gazeta Prawna"(Nr z 04.05.2017 r.). Dziennik podaje, iż eksperci kalkulatora OC/AC mfind.pl sprawdzili, jakie modele samochodów są najczęściej kradzione w Polsce oraz " porównali te dane z rodzajem polis ubezpieczeniowych, posiadanych przez ich właścicieli". I tak, z danych porównywarki OC/AC mfind.pl. wynika, że tylko połowa kierowców jeżdżących najpopularniejszymi wśród złodziei modelami aut, wykupuje dobrowolne ubezpieczenie autocasco. "Oznacza to, że w przypadku kradzieży, tylko 50 proc. właścicieli może liczyć na odszkodowanie" - informuje gazeta. Według "DGP", zdecydowanie najpopularniejszym wśród złodziei wciąż pozostaje Volkswagen Golf (tych aut jeździ po naszym kraju najwięcej). Największe prawdopodobieństwo kradzieży" występuje jednak nie w przypadku Golfa, ale Mazdy 6 oraz Volkswagena Tourana. Wśród tych modeli średnio kradzione jest jedno na 332-335 zarejestrowanych aut, choć po polskich drogach jeździ tych pojazdów zdecydowanie mniej niż Golfów czy Passatów" - donosi dziennik. Ponadto, według danych analizy ponad 12 tys. kalkulacji w kalkulatorze OC/AC mfind.pl, tylko około 50 proc. kierowców planuje zakup autocasco dla najczęściej kradzionych modeli aut. A tylko dobrowolna polisa AC pozwala ubiegać się o odszkodowanie w przypadku kradzieży. Tyle, że "co drugi kierowca jeżdżący najczęściej kradzionym w Polsce Golfem, decyduje się na zakup polisy autocasco". Natomiast w przypadku Mazdy 6, której prawdopodobieństwo kradzieży jest największe, około 52 proc. właścicieli pojazdu posiada AC. Inaczej jest w przypadku Volkswagena Tourana, którego zaledwie 41 proc. właścicieli wykupuje autocasco.\nFormuła CIP określa kto ubezpiecza towar w transporcie za granicę\nFormuła handlowa CIP(Carriage and Insurance Paid to – przewoźne i ubezpieczenie opłacone) sprawia, iż wykorzystując formułę CIP dla określenia warunków dostawy, kupujący przerzuca na kontrahenta obowiązek ubezpieczenia towaru na czas podróży - informuje "Rzeczpospolita"(Nr z 28.04.2017 r.). Dziennik zastanawia się, czy jest to dobre rozwiązanie, skoro to on ponosi odpowiedzialność za towar. Formuła CIP regulując bowiem obowiązki eksportera i importera, a więc nadawcy i odbiorcy w handlu krajowym, pozwala w precyzyjny sposób określić obowiązki związane z załadunkiem, przewozem towaru, a także jego ubezpieczeniem - wyjaśnia gazeta.\n"Rz" podkreśla, iż formuła CIP "razem z takimi formułami jak EXW, FCA, CPT, DAT, DAP oraz DDP należy do grupy, która może być wykorzystywana dla każdego rodzaju transportu. Nie ma więc tu znaczenia odległość, rodzaj ładunku, oczekiwany czas dostawy oraz czy "strony chcą wykorzystać transport drogowy, kolejowy, wodny, czy lotniczy". można w każdym z powyższych wypadków z powodzeniem wykorzystać.


Cześć i Chwała Bohaterom! - ZPO Kasinka Mała\nAktualności » Cześć i Chwała Bohaterom!\n2 marca 2020 r. w Zespole Placówek Oświatowych w Kasince Małej odbyła się uroczysta akademia z okazji Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”.\nUczniowie klasy IV pod kierunkiem Pani Joanny Kubowicz i Pani Katarzyny Nawary zaprezentowali utwory poetyckie i prezentację multimedialną, które miały przybliżyć sylwetki Żołnierzy Wyklętych. Podczas uroczystości przedstawiono również informacje o czasie, zasięgu, zakresie walk zbrojnych i politycznych Polaków o suwerenność po zakończeniu II wojny światowej.\nUczniowie przypomnieli postacie między innymi Witolda Pileckiego - pseudonim „Witold”, Danuty Siedzikównej - „Inki”, czy Mieczysława Dziemieszkiewicza - pseduonim „Rój”. Wysłuchaliśmy również utworów patriotycznych w wykonaniu uczniów przygotowanych pod kierunkiem pana Łukasza Szlachetki, m.in. Ballady o rotmistrzu Pileckim oraz Ballady o Roju. Przejmująca recytacja wiersza Bolesława Mencela „Żołnierze Wyklęci” skłoniła nas do refleksji nad życiem żołnierzy wiernych Polsce, walecznych, skromnych, stawiających na pierwszym miejscu dobro Ojczyzny.\nNa zakończenie akademii głos zabrała Dyrektor szkoły - Pani Magdalena Obajtek, która podziękowała za przygotowanie tej nie tylko niepowtarzalnej lekcji historii, ale również lekcji wychowania patriotycznego oraz godne uczczenie pamięci zapomnianych bohaterów.


Polityka: "Sędzia Biliński szykanowany przeniesieniem" - Komitet Obrony Sprawiedliwości\n„Sędzia Łukasz Biliński, który usankcjonował obywatelskie nieposłuszeństwo, mimo swojego sprzeciwu został przeniesiony do wydziału rodzinnego. Od tej decyzji może się odwołać do organu, w którym zasiada prezes jego sądu, który tę decyzję wydał: do neo-KRS.”\n„Sędzia Biliński stoi na stanowisku, że decyzja o zmianie jego obowiązków nie jest skuteczna i nadal uważa się za sędziego wydziału karnego wykroczeniowego. Jednak – z ostrożności – zamierza się od tej decyzji odwołać do neo-KRS, na co ma siedem dni od 3 lipca, gdy dostał decyzję prezesa. Jeśli neo-KRS jego odwołanie odrzuci – pójdzie ze skargą do Izby Pracy Sądu Najwyższego, kwestionując zgodność z konstytucją prawa KRS do takiej decyzji.”\n„Sędzia Biliński na razie nie będzie miał tego problemu, bo wcześniej, ze względów rodzinnych, wziął dwumiesięczny urlop. Do tego czasu TSUE może już wydać wyrok w sprawie legalności powołania i działania neo-KRS. Jeśli uzna, że neo-KRS i nominowani przez nią sędziowie działają nielegalnie, to decyzja prezesa Mitery – awansowanego na to stanowisko w wyniku opinii neo-KRS – będzie nieważna. Z nią 545 nominacji sędziowskich. Pytanie, czy wyrok uzna władza polityczna.”\nTekst pochodzi z portalu Polityka\nPełna treść artykułu: Polityka: „Sędzia Biliński szykanowany przeniesieniem”


W Bibliotece Raczyńskich w Poznaniu znów będzie można korzystać z czytelni | dzieje.pl - Historia Polski\nOd poniedziałku Biblioteka Raczyńskich w Poznaniu przywraca możliwość korzystania z czytelni w gmachu głównym.\nInstytucja zawiesiła pracę 11 marca. Na początku sierpnia przywróciła wolny dostęp do półek i stacjonarną działalność kulturalną. Wcześniej możliwy był wyłącznie zwrot zbiorów i odebranie wcześniej zamówionych książek. Dostęp do półek był zawieszony. Wypożyczenia realizowano na podstawie zamówień telefonicznych lub mailowych.\n"Ze względu na reżim sanitarny czytelnią dostępną dla wszystkich czytelników będzie Czytelnia Zbiorów Specjalnych, mieszcząca się w nowym gmachu na III piętrze. Korzystanie z czytelni wymaga zamówienia zbiorów oraz zarezerwowania terminu i godziny wizyty z odpowiednim uprzedzeniem" – poinformowała Biblioteka Raczyńskich.\nW czytelni będzie mogło pracować jednocześnie sześć osób. Czytelnicy będą zobowiązani do zakrywania nosa i ust.\nTakże w poniedziałek udostępnianie swoich zbiorów na miejscu wznawia Ośrodek Dokumentacji Wielkopolskiego Środowiska Literackiego - Dom Literatury.


Tegoroczny ranking International Financial Law Review 1000 rekomenduje warszawskie biuro Bird & Bird w kategorii bankowość i finanse, fuzje i przejęcia oraz project development.\nIndywidualne wyróżnienia otrzymał także Rafał Dziedzic (highly regarded) w kategorii fuzje i przejęcia oraz Marcin Świerżewski (notable practitioner) dla kategorii nieruchomości.\nIFLR 1000 to, publikowany od 1990 roku, przewodnik po wiodących światowych firmach z branży finansowej i prawniczej. Obecnie w rankingu badanych jest ponad 120 jurysdykcji na całym świecie. Ranking obejmuje następujące kategorie: Banking, Capital markets, M&A, Private equity, Project development, Project finance, Restructuring and insolvency. Zestawienia przygotowywane są na podstawie całorocznych badań i analiz prowadzonych przez analityków IFLR.\nPełna wersja rankingu jest dostępna pod tutaj.


Jestem członkiem Kręgu Miłosierdzia Bożego. Od pewnego czasu chodziła mi myśl po głowie, aby odmówić Nowennę Pompejańską i tak się składa, że zaczęłam ją odmiawiać, gdy było w Kościele wspomnienie liturgiczne Świetej Faustyny. Ja o tym zapomniałam, że jest w tym dniu wspominana Św. Faustyna choć codziennie przy Koronce do Miłosierdzia Bożego proszę ją o modlitwę. Zaczęłam odmiawiać Nowennę, ale miałam przeczucie, że jest to jakiś szczególny dzień i gdy zerknęłam do kalędarza zrozumiałam kto mnie prowadził ku Nowennie.\nOdmówiłam jedną Nowennę w intencji znalezienia pracy dla mnie. Następnie odmówiłam następną Nowennę w intencji zmiany pracy dla mojej siostry.\nOd razu nie znalazłam pracy, ale stało się to miesiąc po odmówieniu drugiej Nowenny.\nSiostra moja nie zmieniła pracy, ale zaszła w ciążę i spodziewa się dziecka od tak dawna wyczekiwanego. Nie pracuje, jest na zwolnieniu lekarskim i jest szczęśliwa. Matka Boża wiedziała jak pragnęła moja siostra drugiego dziecka (11 lat różnicy między dziećmi) i to był u niej już ostatni dzwonek, bo ma 42 lata.\nJa jestem szczęsliwa, bo 13 lat pracowałam w handlu i brakowało mi czasu dla rodziny (wiadomo praca do późna i często w niedziele). Postanowiłam to zmienić i dlatego choć późno rozpoczęłam studia. Gdy je skończyłam okazało się, że pracy nie ma dla mnie. Już miałam dosyć szukania i myślałam, że wrócę do handlu.\nWszystko jednak się poukładało, bo Królowa Różańca Świętego zechciała mnie wysłuchać. Mam pracę w przedszkolu, a co za tym idzie pieniądze i czas na wychowanie własnych dzieci.\nKrólowo Różańca Świętego z Pompejów dziękuję Ci z całego serca.\nKategorie Świadectwa o nowennie pompejańskiej Tagi ciąża, macierzyństwo, praca\nBudujące świadectwo…… Bóg zapłać!\nPIĘKNA SPRAWA , DZIĘKUJĘ ZA TAK WIELKIE SERCE . NIECH BÓG BŁOGOSŁAWI TOBIE W ŻYCIU


Turbacz (Gorce) – wycieczka górska dla młodzieży – 8 lutego 2020 r. | Oddział PTT w Bielsku-Białej\n← „Ostatnia góra” – wspólne wyjście do kina – 6 lutego 2020 r.\nWielka Rycerzowa (Beskid Żywiecki) – wycieczka górska – 8 lutego 2020 r. →\nTurbacz (Gorce) – wycieczka górska dla młodzieży – 8 lutego 2020 r.\nZa nami kolejny wyjazd z podopiecznymi Fundacji Grupa Kęty Dzieciom Podbeskidzia w ramach zdobywania Korony Góry Polski. Tym razem młodzież z placówek w Kętach, Oświęcimiu i Żywcu wędrowała na szczyt Turbacza w Gorcach. Oddział PTT w Bielsku-Białej jest partnerem tego przedsięwzięcia, wspomagając młodych turystów przewodnicko i organizacyjnie. Zachęcamy do zapoznania się z relacją z tej wycieczki:\nNasza wycieczka zaczęła się od wyjazdu ok. 6.30 z Żywca. Po drodze zgarnęliśmy ekipę z Kęt oraz Oświęcimia. Jechaliśmy ok. 3 godzin, po drodze zatrzymując się dla osób z wrażliwym żołądkiem.\nPo dotarciu na parking pod Gorczańskim Parkiem Narodowym i trwającej kilka minut zbiórce, czekając na osoby z mocniejszymi mięśniami Kegla, ruszyliśmy. Przez całą drogę brnęliśmy w śniegu, przez co cała grupa była opóźniona o około godzinę.\nPo dotarciu do schroniska na Turbaczu i zjedzeniu posiłku, rozdzieliliśmy się na dwie grupy. Pierwsza poszła na szczyt Turbacza, druga pozbierała swoje rzeczy i ruszyła w dół. Po dotarciu na szczyt w ok. 10 minut zrobiliśmy tradycyjną sesję zdjęciową z użyciem kilku aparatów i smartfonów. Następnie, po szybkiej naradzie uznaliśmy, że zamiast wracać się tym samym, nudnym szlakiem, pójdziemy zboczem po drugiej stronie góry. Po drodze często zeskakiwaliśmy do głębokiego śniegu zamiast iść normalnie. Kilka osób utknęło w śniegu i ich z nami nie ma… Żartuję. Mają się dobrze. Chyba. A więc wróciliśmy potem na nasz stary szlak goniąc drugą grupę. Udał nam się ten wyczyn.\nZrobiliśmy jeden postój w połowie drogi okupując ławki przez dobre 10 minut. Po odpoczynku ruszyliśmy szybko na parking, w obawie że kierowcy skończy się czas pracy i zapłaci sporą karę finansową. Nic takiego się nie stało. Jak to się mówi, sędzia nie widział.\nW drodze powrotnej trochę drzemałem, jednak od Wadowic do Żywca już nie. Tradycyjnie leciały cichacze i bardziej wyrafinowane pierdy, „kiedy postój na siku?!” i „włączcie klimę!”. Jedyne urozmaicenie to czkawki po papryczkach chili. Jeden z nas po zjedzeniu papryczki pobił rekord Polski w wypiciu butelki Coca-Coli na czas. Tak minęła nam podróż do domu.\nUważam że wycieczka się udała, ALE mogliśmy iść szybciej. Lekcja: poprawić kondycję!\nprzed schroniskiem na Turbaczu, z widokiem na Tatry


FAQ - Szkoła Przyjazna Rodzinie\nZ jakimi korzyściami wiąże się przystąpienie do programu „Szkoła Przyjazna Rodzinie”?\nKażda przystępująca do programu placówka otrzyma tabliczkę oraz Certyfikat „Szkoła Przyjazna Rodzinie” / „Przedszkole Przyjazne Rodzinie”. Nazwa i adres placówki zamieszczone zostaną również na stronie internetowej www.szkola-przyjaznarodzinie.pl co umożliwi wyszukanie jej przez zainteresowane osoby, szczególnie rodziców, którzy podejmują decyzję o wyborze odpowiedniej placówki dla swojego dziecka.\nJakie są koszty przystąpienia do programu?\nPrzystąpienie do programu jest całkowicie bezpłatne. Placówka nie ponosi również żadnych opłat związanych z wystawieniem oraz wysyłką certyfikatu i tabliczki. Jedyna odpłatność, o której można mówić to ta, którą placówka ponosi w związku z korzystaniem z płatnych projektów edukacyjnych. Ich ceny ustalone zostały przez autorów i zamieszczone są w opisie danego projektu lub podane zostaną po skontaktowaniu się z wybranym autorem.\nCzy korzystanie z zamieszczonych na stronie projektów edukacyjnych jest obowiązkowe?\nNie. Zamieszczone na stronie projekty edukacyjne to propozycje, z których placówka może, lecz nie musi korzystać. Treści te uznane zostały przez Centrum Życia i Rodziny jako wartościowe i godne polecenia. Przystąpienie do programu „Szkoła Przyjazna Rodzinie” nie powinno być uzależnione od kwestii finansowych, dlatego żadna z placówek nie jest zobowiązana do korzystania z projektów odpłatnych.\nJakie są zatem sposoby realizacji pierwszego warunku przystąpienia do programu (patrz zakładka Certyfikat)?\nKażda z przystępujących do programu placówek zobowiązuje się dążyć do realizowania – na miarę własnych możliwości – działań formacyjnych mających na celu kreowanie pozytywnego wizerunku rodziny oraz promocję wartości prorodzinnych. Dopełnienie tego warunku odbyć może się przy pomocy promowanych przez Centrum Życia i Rodziny projektów edukacyjnych, jak też autorskich organizowanych przez grono pedagogiczne. Mowa tu o wszelkiej działalności formacyjno – edukacyjnej, która promować będzie wartości prorodzinne oraz podkreślać rolę rodziny w rozwoju dzieci i młodzieży. To pedagodzy i wychowawcy najlepiej znają potrzeby swoich uczniów i są w stanie odpowiedzieć na nie w sposób najwłaściwszy. Wskazane jest, aby działalność ta dotyczyła wszystkich trzech grup odbiorców tj. uczniów, rodziców oraz nauczycieli. Nie została określona również minimalna liczba tych zajęć – każda z placówek powinna dostosować ją do własnych indywidualnych potrzeb.\nKto to jest koordynator projektu na terenie placówki?\nKoordynatorem na terenie placówki nazywana jest osoba wybrana przez dyrekcję spośród grona pracowników danej szkoły czy przedszkola. Jest to osoba odpowiedzialna za kontakt między placówką a Centrum Życia i Rodziny. Do zadań koordynatora projektu zalicza się również przygotowanie oraz wysłanie sprawozdania dotyczącego realizacji warunków programu „Szkoła Przyjazna Rodzinie”.


Do tej pory barany z inspektoratu nie miały ludzi i twierdzili że nie są w stanie przeprowadzać kontroli, a nagle w miesiąc znaleźli ich 180.\nJak im się gruncik pod nogami zapalił to zaczęli działać.\nSzanowny Nadzór powinien beknąć za tą tragedię. Przecież ta samowola nie była schowana w dżungli tylko na obleganej turystycznie górze. Nikt tego nie widział ?\nGoralenvolk to stan umyslu.\nWywalić z pracy miejscowy nadzór budowlany na pysk. Coś mi się wydaje, że do Bukowiny dotarła "dobra zmiana". A fuj, chciałem powiedzieć "podła zmiana".\nEee, ja bym wolał usłyszeć ile w takiej Białce Tatrzańskiej jest LEGALNYCH budowli, no że te wszystkie budy stoją 'na dziko' to chyba wszyscy oprócz 'ynspektora' wiedzieli.\nDlaczego ten kraj jest taki chory? W sumie, to chyba dlatego, że ma taki "cwany" i dumny, za to niezbyt mądry i nieskory do przestrzegania przepisów naród. U nas ruszają lawinowe kontrole zawsze po tym, jak się zdarzy tragedia. Jak się zawali dach hali i zginą ludzie, ruszają kontrole dachów. Jak zginą dzieciaki w escape-roomach, ruszają kontrole escape-roomów, Jak utonie kilkoro dzieci na raz w morzu, ruszają kontrole kąpielisk. Jak zabije kogoś dach z budynku, który nigdy nie powinien być wzniesiony, ruszają kontrole budynków (oczywiście w okolicach podobnych obiektów tylko). Paranoja. Jestem pewien, że tu, gdzie siedzę teraz, patrząc przez okno, widzę (choć nie wiem, które to) z dziesięć albo i sto potencjalnych zagrożeń spowodowanych nieprzestrzeganiem prawa i przepisów bezpieczeństwa. Ale póki coś kogoś nie zabije, to jest OK.\nOmijam z daleka ten region Polski." Dumny góralski naród," który nie wprowadził ustaw przeciw przemocowych . Religijne oszołomy, tłukące swoje żony i dzieci.\nKęsek powinie sam te samowolki rozbierać a potem za jaja zostać powieszony i pod celą gnić.\nDzicz w zbolszwizowanym Katoburdelu!


Disco Elysium - FISH&CHIPS #5 » Zagrano.pl\nzagrano.pl » Publicystyka » Disco Elysium – FISH&CHIPS #5\nTomasz Pstrągowski Publicystyka Publikacja: 25.11.2019, 14:00 Aktualizacja: 25.11.2019, 14:00\n- Nie dajcie się uśpić „zwykłości” Disco Elysium. Tak, to izometryczny RPG ze ścianami tekstu, praktycznie cały rozgrywający się w oknie dialogowym. Ale to także prawdziwie poruszająca, wspaniała gra, o której będziemy pamiętali przez dziesięciolecia - pisze w recenzji oldschoolowego RPG Tomek Pstrągowski.\nKac, który wszystko zeruje\nJeżeli, drogi czytelniku, wypiłeś kiedyś tak dużo, że urwał ci się film, to kojarzysz charakterystyczne, bardzo nieprzyjemne uczucie odklejenia od siebie samego. Gdy następnego dnia na kacu wysłuchiwałeś szczegółów dnia poprzedniego, miałeś z pewnością wrażenie, że człowiek, o którym słyszysz – ten wariat, który wypił siedem piw i pół litra wódki, obnażał się w centrum miasta i obrażał ukochanych ludzi – to przecież nie ty. Nie powinieneś odpowiadać za jego czyny, skoro ich nie pamiętasz. Nie powinieneś ponosić konsekwencji.\nHarry, główny bohater Disco Elysium cierpi na takiego kaca. Razy milion. On nie stracił jednej nocy. On zapomniał całe życie. Pił tak długo, aż uszkodził mózg i przepadła cała jego osobowość i przeszłość. A teraz musi nie tylko poskładać się na nowo, ale i rozwiązać tajemnicę morderstwa, mogącego doprowadzić do krwawych zamieszek.\nW samym sercu Disco Elysium stoi proste pytanie. Jak to, jacy jesteśmy i jaką filozofię wyznajemy, wpływa na nasze postrzeganie świata? W mechanice gry rozwiązano to w ten sposób, że umiejętności postaci prowadzą narrację. Dosłownie rozmawiają z Harrym w jego głowie. Masz wysoko rozwiniętą empatię? To ona będzie podsuwała ci podpowiedzi w questach i to za jej pomocą będziesz postrzegał ludzi.\nRozwijasz umiejętności siłowe? A więc podpowiedzą ci one, czy dasz radę danemu człowiekowi, drzwiom etc. Jesteś świetnym gliną? W każdej sytuacji odwoływać się będziesz do procedur, a zbieranie dowodów czy przeprowadzenie polowej sekcji zwłok będzie najbardziej intuicyjną rzeczą pod słońcem.\nTo sprawia, że przy pierwszym przejściu każdego gracza ominie pewnie około 50 proc. tekstów napisanych do gry. Ale i dzięki temu każde przejście będzie naprawdę wyjątkowe. Bo nawet jeżeli rozwiązałeś questa tak samo, jak twój kolega, to szliście innymi drogami, wiedzeni różnymi logikami.\nCzy stworzyłbyś się na nowo?\nCudownie pomyślany jest też pomysł z amnezją. Pewnie, z początku wydaje się to po prostu leniwym scenopisarstwem. Sztuczką narracyjną, ułatwiającą wprowadzenie gracza w dziwaczny świat Elysium. Jednak im dłużej o tym myślę, tym silniejsze odnoszę wrażenie, że mam do czynienia z mistrzostwem projektowania na poziomie Bezimiennego z Planescape: Torment.\nTam główna postać nie pamiętała siebie, by gra mogła zadać pytanie: „cóż może zmienić naturę człowieka?”. Czy budząc się po śmierci Bezimienny jest innym człowiekiem, czy też wszystkie grzechy jego przeszłości wciąż na nim ciążą? Czy możliwe, że naprawdę się zmienił? I czy uznawszy, że się zmienił, może odpuścić sobie swoje własne grzechy? Czy w ogóle człowiek może sam się rozgrzeszyć?\nDisco Elysium pyta z kolei, czy można naprawdę odpuścić bolesną przeszłość, przestać oglądać się za siebie i ruszyć dalej? Czy może skazani jesteśmy na wieczne rozdrapywanie ran?\nGłówny bohater gry ma okazję stworzyć siebie na nowo, ale jednocześnie cały czas podsuwane mu są okruszki przeszłości. I wszystkie one są cholernie bolesne – niektóre tak bardzo, że autentycznie nie odważyłem się ich sprawdzić. Nie chciałem dowiedzieć się, że Harry zrobił draństwo, którego nawet ja bym mu nie wybaczył. Nie chciałem być odpowiedzialny (nawet przed samym sobą), za coś czego nie pamiętam; coś, co zrobił inny człowiek.\nA przecież odkrywanie przeszłości jest istotą takich postaci jak Harry – archetypicznych, samotnych, zapijaczonych detektywów. Bystrych, cynicznych i zranionych. I Harry też chce wiedzieć. Musi wiedzieć. Choć lepiej by było, by odpuścił.\nNAPRAWDĘ DELIKATNY SPOILER W KOLEJNYM AKAPICIE\nWątek niemożności zerwania z przeszłością pięknie rozegrany jest w finale. Okazuje się bowiem, że cała ta tragedia, wszystkie napięcia w dokach, wielki spisek, skomplikowana machina polityczno-kryminalna, w środku której obudził się Harry, została puszczona w ruch, bo ktoś nie potrafił odpuścić. Bo całe życie podporządkował przeszłości. Bo konsekwentnie odrzucał zmianę i fanatycznie wierzył, że ma rację.\nI teraz wracamy do początkowego pytania. Skoro Harry jest zbiorem cech, mówiących do niego w głowie, to jak to, jaki jest i jaką filozofię wyznaje, wpływa na jego postrzeganie świata? Jak otwarty jest na zmianę filozofii? A jeżeli nie jest, jeżeli „wierność sobie” jest dla niego najważniejsza, to jak bardzo jest w stanie się zradykalizować, by pozostać przy swoich ideałach?\nTe pytania wybrzmiewają w politycznych wątkach Disco Elysium. Czy jesteś gotowy być rasistą i konsekwentnie głosić rasistowskie hasła, otoczony tymi wszystkimi pięknymi, różnorodnymi ludźmi? Czy jesteś w stanie opisywać innych krzywdzącymi stereotypami, poznawszy ich głębokie, zniuansowane, rozczulająco ludzkie życiorysy? Czy widząc śmieszność teorii Measureheada potrafisz utrzymać spójność swych poglądów?\nCzy pozostaniesz liberalnym-centrowcem wiedząc co Koalicja – w imię umiarkowanego postępu w granicach rozsądku – zrobiła ukochanemu miastu? Czy nie przypomina ci to kolonializmu? Czy naprawdę każda szczytna idea musi zmienić się w zbrodniczą ideologię i tylko zdroworozsądkowa, ale i rozczarowująca droga środka gwarantuje mniej trupów?\nCzy po spektakularnej porażce rewolucji jesteś w stanie pozostać wierzącym komunistą i wpychać papierowe slogany ludziom przeżywającym autentyczne dramaty? Czy banały o wiecznej rewolucji nie brzmią pusto w mieście, które ta rewolucja zawiodła? Czy widząc ciężko pracujących socjalistów z doków wciąż jesteś w stanie pouczać ich o czystości idei?\nRecenzja Disco Elysium – podsumowanie\nMój Harry okazał się postacią wybitnie niekrystaliczną. Pił i ćpał. Słuchał za dużo disco i zbyt chętnie śpiewał karaoke. Nie potrafił się powstrzymać przed głupim dowcipem, przez co przynajmniej raz zranił kobietę tak bardzo, że skończyło się to dla niego odejściem ze służby. Zawsze wypowiadał się najbardziej na lewo. A przede wszystkim nie potrafił i nie chciał odpuścić przeszłości. Choć nie pamiętał, to nie chciał zapomnieć.\nBo ja mu nie pozwalałem. Bo uważałem, że rozpamiętywanie jest romantyczne. Dopiero konfrontacja z zabójcą przekonała Harry’ego (i mnie), że, na wszystkich bogów chaosu, czasami trzeba po prostu zamknąć rozdział i zrobić krok naprzód. Zapomnieć. Stworzyć siebie na nowo.\nO ile więc w Planescape: Torment Bezimienny dorósł do tego, by wziąć odpowiedzialność za grzechy przeszłości, o tyle zapijaczony Harry dojrzał do czegoś odwrotnego. Dojrzał, by przestać oglądać się za siebie.\nPamiętam, kiedy nastał Planescape. Z początku nie do końca zdawałem sobie sprawę, że obcuję z grą wielką, która zostanie zapamiętana na dziesięciolecia. Bardzo opornie docierało do mnie, że nie śledzę zwykłych magów i złodziei w kolejnej bezbarwnej fantazji ze światów Forgotten Realms. Kilka lat trwało, nim zdałem sobie sprawę, że doświadczyłem czegoś niezwykłego, a pytania stawiane przez Planescape wciąż brzmią w mej głowie.\nNie dajcie się uśpić „zwykłości” Disco Elysium. Tak, to izometryczny RPG ze ścianami tekstu, praktycznie cały rozgrywający się w oknie dialogowym. Ale to także prawdziwie poruszająca, wspaniała gra, o której będziemy pamiętali przez dziesięciolecia.


Willa GREEN HOUSE - Pensjonaty w Gdańsku, noclegi Gdańsk\nStrona główna pomorskie Gdańsk Willa GREEN HOUSE\nZapraszamy Państwa do nowej komfortowej Willi Green House w Gdańsku. Wysoki standard w konkurencyjnej cenie – to nasze motto.\nDo dyspozycji gości mamy 15 pokoi – 1, 2 oraz 3 osobowych z łazienkami. Każdy z pokoi wyposażony jest w telewizor z TV kablową oraz bezpłatny dostęp do Internetu.\nW cenę noclegu wliczone jest bogate i smaczne śniadanie, jak również dozorowany parking dla gości. Ponadto na życzenie serwujemy pyszne, domowe obiado – kolacje.\nWilla posiada znakomitą lokalizację, co zapewnia szybki dojazd, do centrum zabytkowego Starego Miasta (ok. 8 minut), pobliskich plaż, lotniska czy też trójmiejskiej obwodnicy.\nZapewniamy spokój oraz miłą, domową atmosferę.\nKto raz przyjedzie, zawsze będzie wracał do Willi Green House – tak przynajmniej twierdzą nasi dotychczasowi goście....\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom Naszych kontrahentów od niedawna , dodatkowo , przygotowaliśmy ofertę " TANI NOCLEG " - skierowaną do firm , biur turystycznych ! Łóżko w kwocie 40 PLN za osobę / doba hotelowa w pokojach 5-cio osobowych . Do dyspozycji gości : jadalnia , kuchnia z kuchenką mikrofalową , salka telewizyjna . W tej opcji noclegowej , jednorazowo jesteśmy w stanie zakwaterować 20 osób .\nPrzemiła atmosfera, zawsze gospodarze przesympatyczni a jedzenie pyszne i palce lizać... pozdrawiam\nGorąco polecam tę lokalizację. Obsługa niezmiernie miła, sympatyczna i pomocna pod każdym względem. Pokoje wygodne, czyste i schludne. TV + bardzo szybki internet zapewniający dobrą mobilną pracę. Lokalizacja bardzo dobra 5-10 min do centrum miasta (dla zmotoryzowanych). Parking + obfite i smaczne śniadanie w cenie pobytu. 100 % pozytyw!\nZacisze33, Władysławowo Villa Eva Gdańsk, Gdańsk\nOgólne informacje o obiekcie: Willa GREEN HOUSE\nRecepcja czynna w godzinach: 7:00 - 2:00\nDoba hotelowa:12:00 - 10:30\nTagi: Willa GREEN HOUSE, noclegi Gdańsk, nocleg Gdańsk, tanie noclegi Gdańsk, Gdańsk tanie noclegi