Ostatni tegoroczny numer "Dzwonka" przekazujemy Wam z serdecznymi życzeniami radosnych i bezpiecznych wakacji pełnych podróży, przygód i wrażeń :)\nCzy i w jakim stopniu lektura książki A.Kamińskiego "Kamienie na szaniec" wpłynęła na twoje przekonania i postawę życiową?\nLektura "Kamienie na Szaniec" jast jedną z nielicznych, którą przeczytałem z wielkim zapałem. Z pewnością do tej pory żadna z książek tak bardzo nie wpłynęła na moje przekonania i postawę życiową jak właśniie ta.\nPrzykładem na to jest moje postrzeganie patriotyzmu. Dzięki lekturze zrozumiałem, że patriotyzm to nie tylko walka zbrojna za Ojczyznę. Zacząłem bacznie śledzić ważne wydarzenia w kraju. Czytam wiadomości o Polsce. Zrozumiałem, co to jest tożsamość narodowa. Poczułem się Polakiem. Dziś śpiewanie hymnu narodowego, czy wywieszanie flagi narodowej nie uważam już za śmieszne, lecz za dojrzałe świadectwo kultywowania tradycji patriotycznej.\nKolejnym przykładem na to, że lektura wpłynęła na moje przekonania i postawę życiową jest sposób ukazania miłości i przyjażni. Dziś miłość i przyjaźń to chwilowe zauroczenie. Ludzie są nieufni, egoistyczni. Nastawieni na "branie". Kiedyś znaczeni tych słów było ogromne: "miłość do grobowej deski", "oddać życie za przyjaciela". To właśnie są wartości, którymi zacząłem się kerować w życiu.\nPo przeczytaniu książki zwróciłem również uwagę na pojęcię "dóbr materialnych". Kiedyś ludzie żyli bez wygód. Mieli tylko najpotrzebniejsze przedmioty i potrafili być szczęśliwi. Dziś, kiedy panuje doba komputerów, gier, gadżetów, różnych zbędnych rzeczy. Powoduje to frustrację, zazdrość i niechęć do drugiego człowieka. Zrozumiałem to i teraz większą uwagę skupiam na ludziach, nie na przedmiotach.\nRównież jeden z głównych bohateró, Zośka, wpłynął na moje przekonania i postawę życiową. Wrażliwy, łagodny samotnik. Skryty. Nie szukał towarzystwa kolegów. Jednak wojna sprawiła, że odnalazł w sobie cechy przywódcy. Swoją postawą sprawił, że ludzie ufali mu i bardzo cenili. Ja również posiadam podobne cechy charakteru i zrozumiałem, że nie trzeba być przebojowym i błyskotliwym, aby móc się wyróżnić i odnieść sukces.\nPodsumowując, ta wspaniałą lektura, opowiadająca prawdziwe wydarzenia, w bardzo dużym stopniu wpłynęła na moje przekonania i postawę życiową o czym świadczą przytoczone przeze mnie przykłady.\n(Wiktor Pinuszewski, kl. III G)\nCo to jest mądrość i jak ją zdobywamy?\nCzy zastanawiałeś się kiedykolwiek, co to jest mądrość i jak ją zdobywamy? Otóż mądrość to zgromadzona, na przestrzeni lat, przez nas wiedza, a moja teza brzmi, że zdobywamy ją poprzez doświadczenie. Powtarzając różne czynności lub informacje, uczymy się ich oraz dążymy do ich doskonałości. Pierwszym argumentem na poparcie mojej tezy jest sytuacja bohatera Książki N.H. Kleinbaum, pt. "Stowarzyszenie Umarłych Poetów", Todda Andersona. Jest to uczeń akademii Weltona. Na początku roku szkolnego jest mu ciężko przystosować się do zdyscyplinowanych wymogó szkoły oraz do nowego środowiska. Jednak pomaga mu w tym nowy nauczyciel języka angielskiego. Profesor stosując nietypowe metody nauczania sprawia, że uczeń przełamuje swoje lęki i staje się bardziej otwarty na innych. Todd, dzięki profesorowi, zdobył doświadczenie, nie tylko z nowego przedmiotu, ale i doświadczeni w życiu. Zrozumiał, że nie powinien się tak w sobie zamykać, a otworzyć i przyjąć oferowaną mu przyjaźń.\nJako drugiego argumentu na poparci mojej tezy, użyję przykładu Mikaela Blomkrista, głównego bohatera książki Stiega Larssona, pt. "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet". Facet jest znakomitym dziennikarzem współredagującym gazetę "Millenium". Mikael pomimo swojego długiego stażu w zawodzie popełnił podstawowy błąd, umieszczając w artykule informacje niepoparte odpowiednimi dowodami. Został za to oskarżony o zniesławienie, gdyż obciążył publicznie pewnego faceta biznesa o nieuczciwe zdobywanie pieniędzy. W ramach kary zaprzestał redagować gazetę na okres pół roku oraz musiał zapłacić odszkodowanie. Na jego przykładzie mogę stwierdzić, że uczymy się na własnych błędach oraz doświadczenie, które zdobywamy, nie pozwoli nam ich ponownie popełnić, tak jak w przypadku wyżej wspomnianego bohatera.\nOstatnim argumentem na poparcie mojej tezy jest rozwój przemysłu i technologii na całym świecie. Ludzie od zarania dziejów zdobywali wiedzę i gromadzili doświadczenie. Małymi krokami zbliżali się do coraz nowszych odkryć. Przez te wszystkie lata urodziło się i zmarło wiele genialnych i uzdolnionych osób, którym zawdzięczamy to, co mamy dzisiaj. Przytoczę tu przykład Marii Skłodowskiej-Curie. Polska wynalazczyni Polonu i Radu. Gdyby nie jej geniusz, upór i doświadczenie z dziedziny chemii tablica Mendelejewa byłaby uboższa o te pierwiastki. Właśnie dzięki takim ludziom możemy dzisiaj jeździć samochodami, czy oglądać telewizję. Gdyby nie oni, żylibyśmy dzisiaj zapewne zupełnie inaczej.\nPodsumowując podane argumenty, mogę stwierdzić, że doświadczenie jest niezbędne do gromadzenia wiedzy i nauki. Jeżeli nie doświadczymy czegoś na własnej skórze, nie będziemy tego w stanie w pełni zrozumieć. Tak jak powiedział Leonardo da Vinci: "Mądrość jest córką doświadczenia".\n(Emilia Wardulińska, kl. III G)\nZosia i przyjaciele (część II)\nMinęło parę tygodni. Przyroda doslownie wybuchnęła. Pąki kwiatów przemieniły się w przepiękne, kolorowe, kuliste bomby, a liście przystroiły gołe dotychczas gałązki w urocze, zielone sukienki. Zosia i jej trzy przyjaciółki nadal nie znalazły właściciela psiaka imieniem Robinson.\nZwierzak nie rozpaczał jednak z tego powodu. Utył już nieco i zaufał dziewczynkom. Przywiązał się do nich. Zosię, Martę, Klementynę i Żabkę zauroczyl do tego stopnia, że nie kupowały już wyszukanych słodyczy, zadowalając się jedną tabliczką gorzkiej czekolady na tydzień, tylko zaopatrzenie dla Zwierzaczka. Zakupiły czerwoną obróżkę, smycz i legowisko. Żabka przyniosła mu również trochę zabawek - pluszaki, piszczałki i gryzaki z wczesnego dzieciństwa.\nWszystko do tej pory wskazywalo na to, że właściciel już się nie odnajdzie. Nie pomogły ulotki ani ogłoszenia w internecie. A jednak...\nW pewne ciepłe, lipcowe popołudnie rozległ się dzwonek do drzwi domu Zosi, ktorej adres podany był na ulotce. W progu stał młody chłopak, prawdopodobnie w wieku zosinej paczki. Przedstawił się oniemiałej dziewczynie.\n- Witam panienkę - ucałował Zosię w rękę. - Jestem Michał. Trzy tygodnie temu, przejeżdżajęc rowerem przez kilka wsi, transportowałem zwierzaczka ze schroniska do domu mojej cioci. Przepraszam, że nie zgłosiłem się wcześniej. Po prostu nie wiedziałem, od której wsi zacząć.\n- Dobrze, rozumiem, ale wiesz, nie mogę oddać psa bez dowodu. Masz może jakieś zdjęcie, dokument ze schroniska?\n- I jedno i drugie. Proszę, zobacz.\nZosia dokładnie oberjrzała podane przez chłopaka papiery. Na zdjęciu był Robinson z Michałem, a w tle widać było budynek schroniska. Dokument podbity był pieczęcią i złożony zostal na nim podpis dyrektora schroniska. Dziewczyna była już pewna, że Robinson trafi do swego właściciela. Cieszyła się, że piesek odnalazł swego pana, ale wiedziała, że będzie tęsknić za Robinsonem. W oczach zakręciły się drobne jak ziarenka piasku łzy, jednak nawet tak drobne kropelki w szafirowoniebieskich zosinych oczach zobaczył Michał.\n- Przywiązałaś się do tego psiaka, prawda? - zapytał ciepło.\n- Tak... i ja, i moje przyjaciolki... no... ale trudno. Przecież ty jesteś właścicielem.\n- Nie, dokladnie moja ciocia. Ona się tu przeprowadza, ja też. Będziemy mieszkać w domu po mojej prababci, w lesie, ktory rozciąga się za sadem. Mozesz... możecie, ty i twoje przyjaciółki, odwiedzać nas czasami. Tylko dopiero w sierpniu, gdy się tu sprowadzimy.\n- Tak, oczywiście. Zresztą, od września będę tu chodził do szkoły. Fajnie będzie mieć jakichś znajomych.\n- Dziękuję, myślę, że przyjaciół nigdy nie jest za wiele.\nTak narodziło się między nimi koleżeństwo, a ono z kolei dało radość.\nPrzygoda z dawnych lat\nDziało się to wszystko bardzo dawno temu, za czasów księżniczek, rycerzy i króli. Góry były nie zdobyte, a ziemie nie podbite. Na każdym kroku czyhały jednak niebezpieczeństwa. Przeczytajcie wspomnienia z pamiętnika "Czarnej owcy".\nByłam "czarną owcą" wśród moich rówieśniczek. Moja mama bardzo mnie kocha, jednak mimo wszystko, myśląc o dziewczynce, liczyła chyba na coś innego. Nie nosiłam typowych kobiecych sukienek, lecz ubierałam się w spodnie mojego ojca. Były po prostu wygodniejsze do wspinaczki po drzewach i bieganiu po leśnych ścieżkach. W takich wyprawach zawsze towarzyszył mi Ryszard, mój najlepszy przyjaciel. Spędzaliśmy ze sobą dużo czasu. Kiedyś mój tata opowiedział nam o Chlodwigu, władcy Franków. Otóż Chlodwig widząc, że zaczyna przegrywać z Alamanami, plemieniem germańskim, począł modlić się do Pana Boga i wygrał! Opowieść ta tak bardzo mi się spodobała, że zaczęłam marzyć o tym, aby w przyszłości zostać takim władcą jak Chlodwig, tak ufnym i pokornym Bogu. Powiedziałam o tym Ryszardowi. Rysiu powiedział mi, że aby zostać władcą, należy najpierw uczyć się w szkole. Poprosiliśmy więc mojego kuzyna Rufusa, który uczęszczał do szkoły parafialnej, aby nauczył nas czytać, pisać i liczyć oraz władać mieczem. Nauka tak bardzo mi się spodobała, że nie zawsze znajdowałam czas na doskonalenie się w domowych obowiązkach. Oczywiście, dużo pomagałam mamie, ale nieumiejętnie i niezdarnie. Mama załamywała ręce. Jednak poważne problemy zaczęły się, gdy skończyłam piętnaście lat. Rodzice zaczęli szukać dla mnie narzeczonego. Bardzo tego nie chciałam, nie byłam gotowa na ślub. Próbowałam porozmawiać o tym z moimi rodzicami. Mówiłam, że sakrament małżeństwa to zbyt poważna sprawa i że żadnego kandydata nie darzę sympatią, a co dopiero miłością. Mama i tata nie słuchali. Wybrali mi kandydata i wyznaczyli datę zaślubin. Byłam zagubiona. Modliłam się o rozwiązanie tej sprawy.\nW równoległym czasie do tych wydarzeń rozpoczęła się wojna z krasnoludami. Król Karol rozkazał, aby wszyscy młodzieńcy zgłosili się do brygady rycerskiej. Mój przyjaciel Ryszard i Rufus musieli wybyć ze wsi. Wtedy wpadłam na wspaniały pomysł! Wczesnym rankiem zerwałam się z łóżka. Wybiegłam w koszuli na dwór i jednym susem znalazłam się pod oknem Ryszarda. Zapukałam trzy razy. Okno otworzyło się, wskoczyłam do środka.\n- Niech będzie pochwalony! - rzekłam na powitanie.\n- Na wieki wieków! Co się stało, Sofijo? - zapytał mnie Ryszard.\n- Wymyśliłam, że pojadę z wami na wojnę!\nRyszard patrzał na mnie z zaskoczeniem. Długo milczał. W końcu powiedział:\n- Wiem, że jesteś silna i twarda, ale wojna to nie miejsce dla kobiety.\n- A ślub i własny dom to nie miejsce dla piętnastolatki - odpowiedziałam zła i zasmucona. - Całe lata ćwiczyłam władanie mieczem, walkę wręcz, tylko dlatego, żeby zostać sama, bez Rufusa i Ciebie, w domu... i jeszcze z mężem, którego nie kocham? Nie, nie, mój drogi.\n- Sofijo, ja się tylko o Ciebie martwię. Nie chcę, aby stało Ci się coś złego.\nKłóciliśmy się jeszcze przez pewien czas. Rozumiałam obawy Ryszarda, byłam w głębi duszy zadowolona, że się o mnie martwi, ale nie mogłam tego pokazać. W końcu mi uległ.\nNastępnego dnia, koło południa, wszyscy chłopcy z naszej wsi byli gotowi do drogi. Wśród nich byłam również ja. Ubrana w kolczugę i w krótkich włosach niczym się nie wyróżniałam. Musiałam jednak uważać na moją mamę, która nosiła jedzenie dla wojowników. Ona mogła mnie rozpoznać. Serce mi się krajało, gdy myślałam o domu rodzinnym i o tym, jak bardzo smutna będzie moja rodzicielka. Zostawiłam jej list pod siennikiem, w którym wyjaśniłam moje odejście. Mama nie umiała czytać, lecz o pomoc mogła poprosić naszego sąsiada Ernesta, który niegdyś opanował tę sztukę. Napisałam w liście, że bardzo kocham rodziców i że bardzo ich przepraszam za moją ucieczkę. Wyjaśniłam również jej powody oraz opisałam uczucia, jakie towarzyszyły mi, gdy groziło mi małżeństwo z człowiekiem, którego nie kocham. Na końcu jeszcze raz przeprosiłam całą rodzinę, szczególnie mamę, poprosiłam rodziców o błogosławieństwo na wyprawę i o wybaczenie. Podpisałam się, a przy podpisie narysowałam jedną z naszych kur. Pomyślałam sobie: "Kto wie, może ten rysunek sprawi, że na twarzy matki pojawi się cień uśmiechu?".\nWyruszyliśmy. Przydzielono mnie do pięcioosobowego oddziału, razem z Ryszardem i Rufusem. Przywódcą został Tymozodiusz, brat Ryszarda. Do grupy należał również Karol, miejscowy pastuszek. Nikt prócz Ryszarda i Rufusa nie wiedział, że Bonifacy to tak naprawdę ja!\nJechaliśmy wozem przez Stary Las. Nagle, w krzakach koło dziedzińca, coś się poruszyło. Stanęliśmy. Cała drużyna nasłuchiwała. Każdy szmer wywoływał falę strachu, zimną i nieprzyjemną. Nagle na drogę wyskoczyło coś dużego. Było czarne i potężne, a sierść miało długą i posklejaną. Koń przestraszył się i stanął dęba. Karol z trudem go okiełznał. Ta duża, czarna kula zaczęła ze zwiększającą się prędkością biec ku nam. Dobyliśmy broni. Zwierzę podskoczyło i ciężko opadło na ziemię tuż przed naszym koniem. Koń przeląkł się i tym razem Karol nie zdołał go okiełznać. Ruszył galopem w jedną z odnóg drogi. Spadliśmy z wozu. Gdy otrząsnęłam się z upadku, dostrzegłam, że zwierzak chwycił Ryszarda za kaptur peleryny i zaczął targać nim na wszystkie strony.\n- Ryszard!!! - krzyknęłam z przestrachem. Podniosłam się z ziemi i szybko weszłam na drzewo, rosnące obok drogi.\n- Co ty chcesz zrobić?! - usłyszałam jakby z daleka głos Rufusa. - Bonifacy, złaś z drzewa!!!\nMusiałam myśleć szybko. Z torby, w której miałam zapasy jedzenia, wyjęłam pieczone jaskółki. Nóżki ptaszków obwiązałam rzemykiem i spuściłam na dół. Była to przynęta. Rozbujałam ją tuż przed głową okropnego stwora. Zwierzak z początku nie zwracał uwagi na moje jaskółki. Zaczęłam tracić już nadzieję, gdy nagle... paskuda znieruchomiała, puściła Ryszarda i zupełnie jak mały, niewinny kotek poczęła bawić się ptaszkami, trącając je to jedną, to drugą łapą. Tymozodiusz i Rufus oniemieli. Kudłaty wielkolud natomiast cały czas bawił się w najlepsze. Przywiązałam koniec rzemyka do gałęzi i powoli zeszłam na dół. Podeszłam do mojego przyjaciela, który leżał na ziemi. Wyglądał na przestraszonego.\n- Ryszardzie - mój głos drżał - czy wszystko dobrze? - zapytałam już nieco pewniej.\n- Tak, Sofff... znaczy Bonifacy - odpowiedział. - Jak ty to zrobiłeś?\nJego wzrok przeniósł się z moich oczu na rozbawionego potwora, który teraz przypominał potulnego baranka.\n- To... to przy pomocy Bożej jakoś się udało - odparłam.\nNa mojej twarzy chyba pojawił się lekki rumieniec, więc szybko odwróciłam wzrok.\n- Ej, może odejdźmy stąd, zanim się ten zwierz nie znudzi? - rzekł Tymodoziusz.\n- Chodźmy tędy - Rufus wskazał na leśną ścieżkę.\nPoszliśmy zatem. Po pewnym czasie oniemiałam z przestrachu.\n- Stójcie! - wykrzyknęłam. - Nie ma z nami Karola... został na wozie...\nNaradziliśmy się. Oczywiste było dla nas, że teraz najważniejsze jest odnaleźć naszego kompana. Wróciliśmy na miejsce, gdzie potwór zaatakował Rysia. Nie było tam już kudłacza, jaskółki jednak zostały, wzięłam je więc z powrotem. Nie wiadomo, czy kudłaty przyjaciel nie postanowi spotkać się z nami ponownie. Weszliśmy w drogę, w której zniknął powóz. Po pewnym czasie zauważyłam w krzakach kapelusz Karola. Kawałek dalej zobaczyłam koło od wozu, przy którym leżał nieprzytomny Karol.\n- Karolek!!! Żyjesz? - Tymodozjusz z przejęciem podbiegł do niego.\nHałas, jaki spowodowaliśmy, biegając wokół Karolka sprawił, że ten się ocknął.\n- Ty żyjesz! Jak ja się bałem, że nie żyjesz. Kto broniłby mnie w bitwach... - do oczu Tymodozjusza napłynęły łzy.\nTeraz zrozumiałam, jaka ich przyjaźń jest wielka, jaką wielką moc ona ma. Jak wielką moc ma nasza przyjaźń, że nie baliśmy się wrócić po Karolka wiedząc, że możemy po drodze spotkać jeszcze kudłacza. Przyjaźń to cenny skarb. Przytoczę tu słowa pewnego filozofa: "Sobie wyświadcza dobrodziejstwo, kto je wyświadcza przyjacielowi".\nKonia i wóz znaleźliśmy na pobliskiej polanie, przy strumieniu. Była to wyjątkowo malownicza polana, ozdobiona majowymi, różnobarwnymi kwiatami. Gałęzie niektórych drzew słaniały się ku potokowi kryształowo czystej wody. Usiedliśmy w trawie. Stary, rozłożysty dąb, stojący na środku polany, rzucał na nas cień. Z oddali dobiegał śpiew ptaków. Było tam zupełnie jak w bajce. Nie mogliśmy jednak dłużej zwlekać, ponieważ przed zmrokiem musieliśmy dotrzeć do grodu. Ruszyliśmy więc w dalszą drogę.\nGdy zaczynało zmierzchać, dotarliśmy do bramy grodu księcia Samuela, który objął tron po swoim ojcu, ponieważ ten ze względu na słabe zdrowie nie mógł już piastować urzędu króla. Kiedy przekroczyliśmy bramę, naszym oczom ukazał się ogromny rynek, zastawiony niezliczonymi straganami z najróżniejszymi rzeczami, od ryb, królików i kur po pięknie zdobione szlacheckie stroje i rzeźbione ozdoby. Dla nas, pochodzących ze wsi, było to niesamowite targowisko. Panowała na nim atmosfera porównywalna z kurnikiem: ktoś krzyczał, śmiał się, płakał, dało się słyszeć nawet poematy recytowane przez objazdowych artystów. Nagle poczułam, że ktoś pociągnął mnie mocno za rękaw. Odwróciłam się. Był to starszy pan o siwej, długiej brodzie i roześmianej twarzy.\n- Młodzian Bonifacy? - zapytał staruszek.\n- Tak, a to są moi druhowie: Karol, Ryszard i Tymodozjusz.\n- Książe wysłał mnie po chłopców z południa. Jesteście ze wsi na południu, młodziki?\n- Tak. W jakiej sprawie pan pragnie z nami porozmawiać?\n- Chodźcie za mną szybko, muszę przydzielić was do waszych cel, w których będziecie mieszkać na czas wojny z krasnoludami.\nPodążyliśmy za przygarbionym starcem. Oddaliliśmy się od rynkowego zgiełku i weszliśmy do ceglanego budynku koło stajni. Każdy z nas otrzymał osobną celę. Staruszek powiedział, abyśmy się porządnie wyspali, ponieważ następnego dnia, od samego rana, czekają nas ćwiczenia w walce mieczem. Gdy tylko się położyłam, od razu zasnęłam.\nObudziłam się bardzo wcześnie. Zegar wybił godzinę piątą, gdy postanowiłam wstać z łóżka. Ubrałam się, umyłam w drewnianej misce stojącej na toaletce i ostrożnie wychyliłam się za drzwi. Nikogo nie było w ciemnym i zimnym korytarzu. Dwa susy, trzy kroki i już znalazłam się przy wrotach budowli. Pchnęłam jedno ciężkie skrzydło, ozdobione płaskorzeźbami aniołków i wyszłam na plac. Nie było tam nikogo, prócz dwójki śpiących wartowników, którzy siedzieli na stołkach koło bramy. Chciałam wyjść właśnie przez nią, lecz opuszczona była dębowa krata. Postanowiłam obejść mury dookoła w celu znalezienia jakiejś dziury. Nie natrafiłam na otwór w murze, lecz na podkop wykopany przez miejscowego psa. Hyc, hyc... znalazłam się po drugiej stronie. Puściłam się biegiem jedną z leśnych ścieżek. Bardzo kocham świeże powietrze, dlatego taki spacer po nocy spędzonej w zakurzonym pokoju dobrze mi zrobił. Nagle usłyszałam pisk. "Co to?" - pomyślałam. Gdy tak stałam pogrążona w myślach, poczułam, że moją łydkę dotyka coś mokrego. Był to Pitoszop, mój ukochany psiak z rodzinnego domu.\n- Pitoszop, Pitoszop, jak bardzo za tobą tęskniłam - wyznałam mojemu pupilkowi. - A co ty tu masz?\nNa szyi zwierzęcia przymocowany był zwitek papieru, mokry od porannej rosy. Ostrożnie go rozwinęłam. Na kartce koślawymi i rozmazanymi literami napisane było: "Kochana córeczko! Matula się na Ciebie nie gniewa. Oczywiście, że Ci przebaczam i udzielam Ci błogosławieństwa. Poprosiłam Ernesta, aby nakreślił do Ciebie kilka tych ciepłych słów. Mam nadzieję, że Matka Boska będzie nad Tobą czuwać. Do zobaczenia moja Dziecinko! Matka".\nPo przeczytani tego listu łza napłynęła mi do oczu, a serce zadrżało z bólu. Zatęskniłam za rodzicami, domem, okolicznymi stawami, lasami, polami... Ostatnie dni spędzone w domu wydawały mi się odległym wspomnieniem, jakby sprzed wielu lat, a było to zaledwie wczoraj. Z drugiej strony list ten bardzo mnie ucieszył, ponieważ teraz wiem, że mama mi wybaczyła i udzieliła mi błogosławieństwa. Kamień, ciężki kamień poczucia winy spadł mi z serca.\nMoje rozmyślenia przerwał ten sam pisk. To zaniepokoiło mnie. Poszłam w stronę, z której dochodził hałas. Pitoszop kroczył koło mnie. Po chwili doszłam do szczytu małej górki, położyłam się na ziemi i obserwowałam. W dolince stały dwie roześmiane dziewczęta. Powodem ich pisków były prawdopodobnie pszczoły, latające wokoło kwiatów rosnących w lesie. Przyjrzałam się dokładnie dziewkom, ponieważ ich twarze wydawały mi się znajome. Rozpoznałam! Były to Penelopa i Izabela, moje przyjaciółki, o których chyba nie wspomniałam. Stanęłam za dużym bukiem, aby lepiej je zobaczyć. Penelopa niespodziewanie spojrzała w moją stronę. Szybko schowałam się, jednak chyba mnie zobaczyła. Na razie nie chciałam, aby ktoś dowiedział się o mojej tajemnicy. Oczywiście ufałam moim przyjaciółkom, ale przez przypadek, na przykład w żartach, mogłyby mnie zdradzić.\nStałam przestraszona za bukiem. Pitoszop położył się przy mojej nodze. Zdecydowałam się wychylić, aby zbadać, czy dziewczyny są jeszcze na polanie.\n- A ktoś ty?! - krzyknęła Izabela, która niespodziewanie wyskoczyła przede mnie.\n- Ja, ja... - zaczęłam mówić, jąkając się. - Ja jestem Bonifacy - rzekłam pewniejszym i niższym głosem.\n- Doprawdy? Wyglądasz dziwnie znajomo - powiedziała Penelopa, bacznie się mi przyglądając.\n- Ja też cię chyba kiedyś widziałam - dodała Izabela .\n- Pochodzę z waszej wioski, jednak... - nie mogłam przecież skłamać, więc szybko dopowiedziałam - jednak to nie czas na rozmowy.\n- Dobrze, dobrze, ale masz dziwnie delikatne rysy - powiedziała Izabela.\n- Muszę już wracać, żegnam panienki!\nOdwróciłam się i już miałam odejść, gdy Penelopa chwyciła mnie za koniec koszuli.\n- Sofijo, my od dawna podejrzewałyśmy, że gdy tylko będziesz miała sposobność czmychnąć od wybranka, prędko to uczynisz.\n- A ja to nawet domyśliłam się, gdy zniknęłaś, że wyruszyłaś razem z chłopcami - wtrąciła Izabela.\nTeraz nie mogłam już dłużej się ukrywać. W końcu to moje przyjaciółki.\n- Macie racje, wszystko prawda. Przepraszam, że nie powiedziałam wam wcześniej, ale po prostu im mniej osób wie, tym lepiej.\n- Nie chowamy do ciebie urazy, dobrze ciebie rozumiemy - z uśmiechem rzekła Penelopa.\nPostanowiłyśmy, że zaprowadzę je na rynek. Dziewczyny chyba nigdy nie były w takim miejscu, podobnie jak ja. Po drodze dowiedziałam się, że Izabela i Penelopa przyszły tu dlatego, że bardzo chciały być ze mną i resztą naszej paczki.\nWeszłyśmy przez bramę. Była widocznie jeszcze wczesna pora, ponieważ na rynku stały zaledwie trzy stragany z królikami. Doszłyśmy do ceglanego budynku. Poprosiłam przyjaciółki, aby poczekały przed wejściem, ja natomiast weszłam do środka, przemierzyłam błyskawicznie korytarz i uchyliłam drzwi do pokoju Ryszarda. Ten spał jeszcze w najlepsze. To znak, że ćwiczenia się jeszcze nie zaczęły. Wróciłam do Izabeli i Penelopy. Moim oczom ukazał się zaskakujący widok. Dziewczęta rozmawiały z księciem! Rozpoznałam go, ponieważ słyszałam już opowieści o nim, a poza tym miał na głowie koronę.\n- O, chłopczyku! Szybko przyprowadź mi swych kompanów, musimy zwołać ważną naradę! - zawołał książę na mój widok.\nNie czekając na nic pognałam do cel mych druhów i wyrwałam ich ze snu. Po chwili znaleźliśmy się wszyscy koło księcia. Ten ukłonił się Izabeli i Penelopie, żegnając je niczym damy dworu. Zaprowadził nas do sali rycerskiej. Było tam kilkudziesięciu rycerzy i kilkunastu wojowników takich jak my.\n- Moi drodzy! Gońcy donieśli mi, że zbrojne oddziały krasnoludów z zachodu podążają na nasz gród. Prawdopodobnie czeka nas walka. Musimy sporządzić plan działania - powiedział książę.\nWielu rycerzy i wielu wojowników podawało propozycje walki, rozmieszczenia wojsk, itp. Ja nie byłam przekonana co do rozwiązania tego sporu w sposób tak brutalny. Nie dlatego, że bałam się walczyć, ale... ale wychodzę z założenia, że potyczka to ostateczność. Powoli zbliżyłam się do księcia.\n- Książę Salomonie! Czy mogę o coś zapytać? - rzekłam nieśmiało do władcy.\n- Ależ oczywiście młodziku, każdy pomysł się przyda.\n- Czy krasnoludy żądają czegoś od nas w zamian za pokojowe rozwiązanie?\n- Tak. Na początku naszego sporu żądały połowy tego grodu, dlatego, że pod murami części północnej znajdują się, jak twierdzą krasnoludy, złoża srebra, które jest dla nich cennym kruszcem.\n- A czy te prośby są nadal aktualne?\n- Myślę, że tak, ale oddanie połowy królestwa nie wchodzi w grę. Mój Ojciec budował gród własnymi rękami i...\n- Rozumiem, Książę, szanuję pracę Twojego Ojca, ale ponad to ważne jest dla mnie uniknięcie bitwy. Spójrz na swoje oddziały, spójrz na każdego rycerza i wojownika, pomyśl o nich, pomyśl o ich rodzinach. Bitwy, wojny niosą śmierć i nie pochodzą od Dobrego Boga, ich matką jest nienawiść, zazdrość, rządza zysków, a nie troska o człowieka. Każdy z nas ma swoją historię i swoje życie, którego trzeba bronić, uważam, że gdy jest możliwość zawarcia pokoju, należy z niej skorzystać, chociaż spróbujmy.\nW sali rycerskiej zapadło milczenie. Zauważyłam, że gdzieś z tyłu powstał starzec, ten sam, który zaprowadził nas wczoraj do naszych cel. Później sama nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. Ten starzec zaczął klaskać, a za nim wstali i klaskali wszyscy pozostali. Książę powstał z tronu, uniósł dłoń, żeby uciszyć tłum i zwrócił się do mnie:\n- Co chcesz począć?\n- Mój panie drogi. Załatwmy to w sposób dyplomatyczny - odpowiedziałam.\nRozpoczęła się narada. Nagle drzwi sali rycerskiej otwarły się, a do środka wbiegł stróż bramy.\n- Krasnoludy u wrót! - krzykiem oznajmił.\nUstalono, że Książę, Ryszard i ja wyjdziemy za bramę w celu negocjowania warunków pokoju. Kiedy dochodziliśmy do bramy, dało się słyszeć gwar. Za murem czekało chyba ogromne wojsko krasnoludzkie. Stróż wszedł na wieżę i z niej oznajmił brodaczom, że pragniemy rozwiązać spór pokojowo. Główny przywódca krasnoludów rozkazał, aby oddziały zaczekały ze szturmem.\nWyszliśmy za bramę. Serce biło mi jak młot. Wtem przypomniałam sobie, jak wojskom Chlodwiga pomógł Pan Jezus. Powiedziałam szeptem: "Jezu, ratuj".\nPodszedł do nas krasnolud-przywódca.\n- Słucham, jakie macie warunki? - zapytał skrzekliwym głosem.\n- Szanowny panie, oddamy wam północną część grodu, tą, której pierwej żądaliście, a w zamian za to odwołacie szturm i będziecie płacić daninę na najuboższych mieszkańców - oznajmił Książę.\nKrasnolud długo milczał, drapiąc się po głowie. Przywołał do siebie młodszego brodacza. Naradzili się chwilę, potem przywołał starca, z którym również rozmawiał szeptem. To oczekiwanie było straszne. Staliśmy bez broni przed uzbrojonym wojskiem, ale historia Chlodwiga dodawała mi otuchy. Teraz wszystko w rękach Pana. W końcu krasnolud rzekł:\n- Zgoda, my również nie pragniemy wojny. Jeszcze dziś zawrócimy do naszego kraju. Po tygodniu przybędziemy tu z kilofami i wszystkimi narzędziami do pracy. Czy wam również odpowiada taka umowa?\n- Odpowiada - odrzekł Książę i podał rękę przywódcy krasnoludzkich wojsk. Ten ją uścisnął.\nRazem z Ryszardem weszliśmy na wieżę i patrzyliśmy, jak wielkie oddziały krasnoludów powoli znikają w oddali. Staliśmy tak w milczeniu. Po chwili usłyszeliśmy tupot na schodach. Na szczyt wbiegły Izabela i Penelopa, która odezwała się drżącym głosem:\n- To cud! Widziałyśmy te ogromne wojska ze szczytu sędziwego dębu, na który weszłyśmy, aby obserwować to zdarzenie.\n- Tak bardzo cieszę się, że nie doszło do bitwy. Nie wiadomo, czy byście przeżyli - powiedziała Izabela.\n- Muszę wam o czymś powiedzieć - zaczęłam. - Otóż... przed tą rozmową przypomniałam sobie Chlodwiga, który zwyciężył plemię germańskie dzięki prośbie skierowanej do Pana. Postanowiłam, że pójdę za jego przykładem i również poproszę Jezuska o pomoc. Udało się, jestem taka szczęśliwa!\n- Ja też jestem wesół, bez twej modlitwy pewnie by się nie udało - rzekł Ryszard. - Teraz pewnie wrócimy do naszej wioski?\n- Pewnie! - odrzekłam. - Mama napisała do mnie list, który przyniósł mi Pitoszop. Chyba mnie zrozumiała, teraz nie muszę obawiać się zamążpójścia. Wracajmy do domu.\nDroga powrotna minęła nam spokojnie. Jechaliśmy wozem leśnymi drogami, a zachodzące słońce nadawało niepowtarzalny klimat naszej podróży. Do wsi dotarliśmy wieczorem. Pitoszop wyskoczył z moich rąk jak zając i pognał w stronę chaty rodziców. Ryszard i ja pożegnaliśmy się z Tymodozjuszem, Karolkiem, Rufusem, Penelopą i Izabelą. Powoli poszliśmy w stronę naszych domów, które stały obok siebie.\n- Wrócili, wrócili! - krzyknęła mama Ryszarda z okna, a za nią zobaczyłam wypatrujące oczy mojej mamy. Czułam, jakby serce chciało mi wylecieć z piersi i polecieć wprost w ręce matki. Teraz zobaczyłam, jak bardzo ją kocham i jak wielkim skarbem jest matka. Pognałam do niej śmiejąc się jak mysz do sera. Mama wyszła z progu i przytuliła mnie.\n- Moja dziecinko, jak bardzo się o ciebie bałam, jak to dobrze, że wróciłaś. Ale gdzie ty właściwie byłaś? Czy poszłaś na wojnę z Ryszardem? To dlatego obcięłaś włosy i masz pancerz na sobie? - zapytała zatroskanym głosem.\n- Matulu kochana, nie martw się, już po wszystkim. Nie będzie wojny z krasnoludami, a co do mnie, to nawet nie walczyłam, nic mi się nie stało - odpowiedziałam pogodnie, a radość w mym głosie uspokoiła matkę.\nPotem przyszli rodzice Rysia i mój tata. Wszyscy razem usiedliśmy w pokoju przy stole. Opowiedzieliśmy im wszystkie nasze przygody. Po wysłuchaniu naszych opowieści mój tata wstał.\n- Wstań Sofijo - rzekł poważnym głosem.\nWstałam i czekałam, co dalej się stanie.\n- Nie myślałem, że powiem to mojemu dziecku, ponieważ nie miałem syna, ale teraz wiem, że ty jesteś najlepszym dzieckiem, jakie ojciec może sobie wymarzyć. Zawsze chciałem mieć syna, lecz teraz wiem, że gdybym nie miał córki, teraz trwałaby wojna. Kobiety są delikatniejsze i nieco roztropniejsze, dlatego wprowadziłaś pokój swą dyplomacją. Z gorliwością i wdzięcznością dziękuję Bogu za me dziecko.\n- Tato, nie wiem co powiedzieć. Powiem tylko tyle, że ja też dziękuję Bogu za rodzinę, jaką mam. No i za przyjaciół - rzekłam.\nWraz z koleżankami wyjechałam na miesiąc do Chin. W Chinach było bardzo fajnie, ponieważ byłyśmy w zoo, aqua parku i w chińskim muzeum, lecz tęskniłyśmy za Polską. Nic nie rozumiałam, a po polsku w Chinach przecież się nie mówi.\nJeden Chińczyk powiedział do Emilii:\n- Dlaczego nie masz skośnych oczu!?\nEmilia na to:\n- Łubudżidao (Ja nie wiem).\nPoszłyśmy do hotelu. Asia powiedziała, że może później pojedziemy do stolicy Chin. Pekin był niedaleko. Zwiedzałyśmy stare budynki do 22:55. Nagle Miłka potknęła się o jakiś kabel. Podłoga jakby magicznie się rozsuneła. Z tej podłogi wyskoczyła bardzo dziwna maszyna. Był to wehikuł czasu. Cofnęłyśmy się do 978r. Świat wyglądał inaczej i nawet samolotów nie było! Pojechałyśmy do starożytnej Polski, co nam zajęło tydzień.\n- Zamki, rycerze?! Tak wyglądała Polska?! - powiedziała wystraszona Miłka.\n- Nie, nie, nie! Cofamy się do 2014r. - Emilia chciała już do domu.\n- Ech... już!\nCofnęłam nas do Chin, ale... przeniosłyśmy się do przyszłości!!! Było gorzej - same roboty, żadnych ludzi... W końcu to 2999r. Chciałyśmy wrócić znowu do 2014r., ale wszystkie cofnęłyśmy się do epoki lodowcowej. Najbardziej zainteresowały nas mamuty, ale było zbyt zimno, więc przeniosłyśmy się do ery dinozaurów, jednak zbyt mocno bałyśmy się ich, więc w końcu wróciłyśmy do 2014r. Była czwarta nad ranem, więc poszłyśmy spać. Rano znów zapragnęłyśmy podróży w czasie i przeniosłyśmy się do starożytnej Grecji. Grecy nie byli zbyt mili i strzelali do nas z łuku.\nOdechciało nam się już przygód. Codziennie siedziałyśmy w hotelu i jadłyśmy: śniadanie, drugie śniadanie, obiad, podwieczorek i kolację. Resztę tych dni po prostu spędziłyśmy na zabawie.\n(Martyna Sankiewicz, kl. III SP)\nNa wakacje poleciałem odrzutowcem dookoła świata.\nSwoją podróż rozpocząłem w Afryce, gdzie zobaczyłem na własne oczy prawdziwe dzikie zwierzęta, takie jak: słonie, zebry, lwy i gepardy. Krokodyle z Nilu karmiłem chlebem. Na grzbiecie wielbłąda odwiedziłem\nBeduińską rodzinę, zamieszkującą pośrodku pustyni Sahary. Gdy zobaczyłem fatamorganę stwierdziłem, że trzeba opuścić ten gorący ląd i udać się na Antarktydę.\nPo kąpieli z pingwinami usiadłem w igloo z miłą rodziną Eskimosów i opowiadałem im o dzikich zwierzętach zamieszkujących Afrykę. Niestety wkrótce pilot odrzutowca zapowiedział, że musimy lecieć dalej, bo tutaj zamarza paliwo w zbiorniku i zaraz nigdzie dalej nie polecimy.\nUdałem się więc do Azji, a dokładnie do Chin. Wylądowaliśmy na plantacji ryżu. Miałem okazję spróbować tego przysmaku, a tubylcy nauczyli mnie jeść pałeczkami.\nZ Chin poleciałem do Australii zobaczyć strusie Emu i pościgać się z kangurami, z którymi nie miałem szans wygrać. Są one dużo większe ode mnie i szybciej skaczą.\nPo wyścigach odwiedziłem wioskę Indian w Ameryce Południowej. Poznałem tam swojego równieśnika z plemienia Nachosów, który nauczył mnie, jak poruszać się w dżungli. Myślę, że bez jego rad sam sobie bym nie poradził i prawdopodobnie nie wróciłbym z tych wakacji. W zamian za szkolenie podarowałem mojemu koledze klocki LEGO i pokazałem, co można z nich zrobić. Razem zaczeliśmy się bawić i zbudowaliśmy z klocków wieżę wyższą od wigwamu głównego Wodza plemienia. W zamian za to Wódz podarował mi amulet szczęścia.\nPo tylu przygodach wyruszyłem na kontynent Europy do Polski.\nTo były fantastyczne wakacje. Wszystkich przyjaciół, których poznałem, zaprosiłem na przyszłe wakacje do Białego Boru.\n(Julian Wojanowski, kl. III SP)\nPodczas wakacji byłem nad morzem, kąpałem się, aż wciągnął mnie tunel czasoprzestrzenny. Znalazłem się w 10927 roku, niestety zupełnie sam. Na szczęście co metr stał znak z napisem ”Zaludniliśmy się na Marsie”. Tylko jak polecieć na Marsa bez rakiety?! No cóż, szczęście mi dopisało i znalazłem jakiś wrak. No więc poleciałem i nie wierzyłem własnym oczom: Mars wyglądał jak Ziemia, miał nawet sztuczną atmosferę. Było tam przepięknie! Przenieśli tam wieżę Eiffla, najwyższy budynek świata Burdż Chalifa i - nie wiem jak - Mt. Everest. Jakie piękne były dwa księżyce zamiast jednego.\nTylko pozostał fakt, że musiałem wracać na Ziemię do roku 2014. Odpaliłem rakietę, aby wrócić do teraźniejszości. Dobrze, że pożyczyłem wehikuł czasu z Marsa. Był jednak mały haczyk - w przyszłości na Ziemi wyschły oceany, a ja wylądowałem tam, gdzie w przeszłości był Trójkąt Bermudzki. Gdy powróciłem do swoich czasów - niestety, trafiłem na sam środek Trójkąta Bermudzkiego. Wyjąłem kompas, lecz w Trójkącie Bermudzkim wiele statków ginie dlatego, że kompasy wskazują tam północ geograficzną, a nie magnetyczną, więc ja zgubiłem się jak statek. Gdyby nie fakt, że znalazłem wyspę, pewnie bym już nie żył. Na szczęście (dla mnie) okazało się, że ktoś jeszcze zgubił się w Trójkącie Bermudzkim, więc na tej wyspie wylądowały dwa odrzutowce F-16 i ich załoga znalazła mnie.\nTo były zakręcone wakacje!!!\n(Kacper Bądkowski, kl. III SP)\nTen numer jest ostatnim numerem "Dzwonka" w tym roku szkolnym, więc poruszmy tematykę wakacyjną :) Znajdą się tutaj hity nie tylko z obecnego roku. Zacznę od nowości...\nUtwór, który pnie się w górę na listach przebojów, to kawałek Bastille - "Things we lost in the fire".\nDrugim nowym utworem jest dzieło polskiego artysty Grzegorza Hyży - "Na chwilę".\nPiosenka spokojna, lekka do słuchania :)\nCzy ktoś z Was pamięta "Radio Hello", które podbijało listy przebojów?\nMoże przypomnę Wam, jak to leciało...\nNa koniec piosenki spokojne, skłaniające do przemyśleń,\nktóre również swego czasu plasowały się wysoko na listach przebojów.\nMowa o "Summertime Sadness" Lany Del Rey oraz "Skinny Love" Birdy.\nTen numer jest ostatnim numerem "Dzwonka" w naszej wałdowskiej, gimnazjalnej karierze. My - czyli Emilia, Julka i Kasia - żegnamy się już ze Szkołą... Z tej okazji powstał tekst, który usłyszeliście na naszym pożegnalnym Balu Gimnazjalnym w wykonaniu Pana Piotra Dulczewskiego.\nŻegnamy się ze Szkołą miło i wesoło\nPodsumowanie całej klasy!!!\nGdy przyszliśmy w szkolne progi,\nzaczęliśmy pokazywać rogi.\nPani Kowalewska talenty teatralne w nas odkryła\ni wiele przedstawień z nami zrobiła.\nDyscyplinę w klasie trzymała,\nnerwy poszarpane miała.\nTeraz innych upomina,\na nas mile dziś wspomina.\nPotem pani Marlena naszą wychowawczynią była,\nale krótko, bo zaciążyła.\nW gimnazjum pani Maliszewska nas dostała.\nW dorosłość wprowadzała, pouczała.\nNa swych przedmiotach wiedzę piłowała,\nostatnie soki z nas wyciskała.\nGłowę do interesów miała -\n900 zł na wycieczce z kierowcą uhandlowała.\nTeraz kończymy Gimnazjum w Wałdowie,\nniech więc każdy się prawdy dowie.\nChłopcy myślą o Anecie, ona o nich NIE - jak wiecie.\nZawsze takt i grację miała,\ndyplomacją się wykazywała.\nZ nauczycielami pertraktowała,\nJaguś zawsze miły był,\nze wszystkimi w zgodzie żył.\nTalent artystyczny miał,\nPana Tadeusza świetnie grał.\nKażda dziewczyna Jagusia podziwiała\ni w Nim się po cichu podkochiwała.\nIwo wszystkich denerwował,\nna harcerza się kreował.\nInteligent był jak nic -\ncałe życie to jest pic.\nNatalia milutka dla wszystkich była,\nw Szkole dobrze żyła.\nKlasową Stefą nazywana,\nKasjusz bzykiem do Szkoły jeździł,\nściągi w piórniku mieścił.\nNa lekcjach czasu pilnował -\nzegarmistrzem się mianował.\nPaulina za Sylwkiem na przerwach ganiała,\nmiłość dobrze pielęgnowała.\nPewnie o tym nie wiecie,\nże dobre torty piecze.\nSzymon z filozofią nauczycieli się nie godził,\nczęsto w konflikty różne wchodził.\nZnał swe prawa, cwany lis,\nobowiązków prawie nic.\nPaulina zwierzęta zawsze kochała\ni dobrze się nimi opiekowała.\nKlimek - chłopak był uczynny,\nlecz niestety mało pilny.\nChętny zawsze do roboty,\nwpadał w szkolne kłopoty.\nKarolina poważna była,\npo książkach rysować lubiła.\nNa wioskę przyjeżdżała,\no znajomych nie zapomniała.\nOla w sprawach klasy udziału nie brała,\nmało w pamięci się zapisała.\nBartek to chłopak morowy.\nNa wszystkich zbiórkach zawsze gotowy.\nMapy drukował, trasy planował,\nwszystko dokładnie fotografował.\nPewnie zostanie super żołnierzem,\nod prezydenta nagrodę odbierze.\nWiktor opinię miał klasowego dziwaka,\nale prawda nie jest taka.\nZ boku w kąciku sobie stał,\ndowcipy fajne o życiu miał:\na to, że siostra mu życie rujnuje\ni opinię w rodzinie mu psuje,\ni to, że się kocha w Anecie skrycie\ncałe swe szkolne życie.\nMirka przyjaciółki ceniła,\nzawsze blisko się kręciła.\nJulia chciała w klasie wieść prym, lecz niestety - jak wiecie -\nnie dane to było tej kobiecie.\nO swoje interesy dobrze dbała,\nza nauczycielami w kółko latała.\nGry komputerowe uwielbiała,\nzwolnienia z WF-u często dawała.\nNikola kolarstwo zaciekle trenowała\nrano i wieczór, mało spała -\no 5:00 wstawała\ni wyścigi po Polsce urządzała.\nSandra zawsze u Anety boku,\nnie odstępowała jej na żadnym kroku.\nŁukasz kolegów we wsi wielu miał,\nnauczycielom na nerwach grał.\nNosił koszulki niecenzuralne,\na kości miał kruche i marne.\nKasia potrzebę dobrych ocen miała,\nrano i wieczór "dziobała".\nW szkole się nie nudziła\ni chętnie do niej chodziła.\nIntegrować klasę chciała,\nlecz niestety nie zdołała.\nEmilia była "Dzwonka" szefową,\ndużo pisała z głową.\nW konkursach z polskiego zawsze udział brała,\noceny pozytywne za to dostawała.\nOna na piękną się zrobiła\ni aparat założyła.\nAlicja świetnie się uczyła,\nfenomenalna z angielskiego była.\nNa lekcjach spokojnie sobie siedziała\ni nikomu nie przeszkadzała.\nDo Mateusza należało ostatnie zdanie.\nZawsze aktywny, gotowy na zawołanie.\nLubili Mateusza nauczyciele,\nbo rozluźniał na lekcjach nerwową atmosferę.\nSebastiana każdy znał,\non dobrze w tenisa stołowego grał.\nChemii nie lubił,\nbo w chemicznych obliczeniach często się gubił.\nSebi cichy był i skryty,\nlecz dla dziewczyn znakomity.\nZiętarka dzikie pomysły miała,\nkulkami na lekcjach bombardowała.\nDobre kontakty nawiązywała\ni przez to świetnie ściągać umiała.\nZabawną piosenkę przygotowano dla nas\nW dniu zakończenia roku szkolnego Koleżanki z klasy II G zaśpiewały tak...\n(Na melodię piosenki harcerskiej "Nie umieraj dżdżownico")\nJest Anetka taka mądra, że aż Wiktor Jej pożąda.\nNo i Kamyk - taki punk, nie podskoczysz Mu na bank.\nJeszcze Mater - kobol wielki na meczu sprzedaje żelki.\nJaguś - Jarkiem nazywany - przez nas szczerze jest kochany.\nBędzie smutno, będzie smutno\nA Nikola znów medale, że Jej się nie nudzi wcale.\nBarti taki jest cudowny, druh przyboczny mało skromny.\nKlimek ściągał całe życie, robił to szybko i skrycie.\nPaulinka lubi pieski bardzie, niż Ewa niebieski.\nPaula z Sylwkiem - taka para! Ona dla Niego za stara...\nIwo taki ciut przymały, do skarpet nosi sandały.\nA Emilia cicha jest, z ministrantem kręci fest!\nSebaś - chłopak silny jest, gdy był mały, przeżył chrzest.\nŁukasz Rzekęć rudym włosem czaruje bardziej, niż głosem.\nAla nasza taka mroczna, Katarzyna jakaś skoczna.\nSandra z Mirką na Wałdowie, ciągle Im chłopaki w głowie.\nZdjęcia cykać lubi Ola, robi to już od przedszkola.\nU Kasjusza kiedyś Danka - doił ją każdego ranka.\nKarolina z psem gdzieś lata, a naprawdę lubi kwiata.\nOla wcale się nie uczy, no bo po wsi wciąż się włóczy.\nNa igrzyskach Natalia lata i nie lubi swego brata.\nZ Julii kawał jest kobiety, bardzo lubi jeść kotlety.\nInną piosenkę zaśpiewaliśmy Koleżankom i Kolegom kończącym Szkołę w zeszłym roku.\n(Na melodię "Kolorowych jarmarków")\nGdy spojrzymy hen za siebie, w tamte lata co minęły,\npomyślimy o Wałdowie, by przypomnieć sobie:\ntych przyjaciół ukochanych, nauczycieli oddanych\ni wycieczki nasze wspólne. Wtedy życie było cudne, ale już nie ma go.\nW mej pamięci na stałe - szalalalala,\nPan Dulczewski zostanie - szalalalala,\nWystępy teatralne - szalalalala,\nImprezy wyśpiewane - szalalalala,\nDyrektora oczy zapłakane - szalalalala,\nKrzyki pani Kowalewskiej - szalalalala,\nWymogi pani Maliszewskiej.\nTych lekcji polskiego - szalalalala,\nSpojrzenia anielskiego - szalalalala,\nAnglistki kochanej - szalalalala,\nI W-F-istki zadbanej.\nŚwiętego Wojciecha - szalalalala,\nByła z niego pociecha - szalalalala,\nLekcji muzyki - szalalalala,\nByła wrzawa, były krzyki.\nIan, Daniel, Jodie, Martin, Donna i Carl, wskutek tajemniczej burzy przenosi się poprzez zaawansowaną technologicznie grę RPG do XIII-wiecznej Francji. Droga powrotna wydaje się zamknięta na zawsze, zatem muszą szybko nauczyć się, jak przetrwać w średniowiecznym świecie. Tymczasem udaje im się przede wszystkim zyskać nowych wrogów - już drugiego dnia trafiają do więzienia, schwytani przez znanego z okrucieństwa angielskiego szeryfa Jerome'a Derangale'a znanego jako Sans-pitié... a to dopiero początek przygody.\nJeżeli interesujecie się grami komputerowymi, to na pewno ta książka przypadnie Wam do gustu.\nHeidi Hassenmüller: Niemy śmiech\nSue Townsend: Adrian Mole lat 13 I 3/4. Sekretny dziennik\nMęki dojrzewania nigdy jeszcze nie były tak bolesne i tak zabawne, jak w słynnym sekretnym dzienniku Adriana. Uporczywe pryszcze i kryzys małżeński rodziców, porażki na polu literatury i drwiny kumpli ze szkoły - gdyby nie kłody rzucane pod nogi przez okrutny świat, geniusz Adriana, niedocenianego intelektualisty i poety, z pewnością rozbłysnąłby pełnym blaskiem. Może dostrzeże go chociaż Pandora...\nPolecam tą książkę na poprawę humoru!\nTym razem przedstawię Wam bardzo ciekawe, a zarazem dość nietypowe sporty...\nMyślicie, że ludzie grają tylko w piłkę nożną, siatkówkę czy szachy? Nic bardziej mylnego. Na całym świecie rozgrywane są przedziwne dyscypliny sportowe, o których nie mieliście pojęcia.\nMistrzostwa Świata w noszeniu żony\nZasady są bardzo proste – łapiesz żonę lub męża (nie musi być wasza/wasz) i jak najszybciej biegniesz do mety. Tę zabawę wymyślili Finowie i to właśnie tam co roku odbywają się Mistrzostwa Świata, a konkretnie w małej wiosce Sonkajärvi we wschodniej Finlandii. Obecnie tytuł mistrzowski dzierży para z Estonii.\nSepak Takraw – połączenie siatkówki, piłki nożnej i gimnastyki\nDyscyplina ta jest bardzo popularna w Malezji i reszcie Azji. Zawody rozgrywane są na boisku do siatkówki, inna jest piłka - bardziej przypomina tą do szczypiorniaka, ale jest trochę mniejsza. Po obu stronach siatki staje po trzech graczy, którzy muszą zrobić wszystko by zdobyć punkt nie dotykając piłki ręką.\nSzachy połączone z boksem\nTę dyscyplinę wymyślił Holender Iepe the Joker. Mecz składa się z sześciu rund szachów przeplatanych pięcioma rundami boksu. Może go zakończyć szach-mat lub nokaut. Sędzia ma również prawo przerwać spotkanie, gdy jeden z zawodników nie jest w stanie dojść do szachownicy i wykonać swojego ruchu.\nDwie drużyny, basen głęboki na 4 metry, dwa kosze i specjalnie obciążona piłka – tyle potrzeba by rozegrać mecz rugby pod wodą. Żeby zdobyć punkt należy trafić piłką do kosza przeciwników. Nie jest to gra dla fanów taktyki i mozolnego budowania akcji, ale i tak jest na co popatrzeć.\nNazwany tak, bo zwycięzca oprócz swoich pięciu minut sławy dostaje również solidną porcję sera. Jak w każdym wyścigu chodzi o to by dobiec do mety jak najszybciej. Tyle, że w tej dyscyplinie nie biegniesz po równej drodze, tylko ze sporego wzgórza. Zawody odbywają co roku 22 maja w Gloucester, w Anglii, na wzgórzu Coopera. To dopiero prawdziwy bieg na złamanie karku.\nHokej na jednokołowych rowerkach\nDla niektórych zwykły hokej był zbyt prosty. Postanowili go więc trochę utrudnić i uatrakcyjnić. Zawodnicy nie poruszają się na łyżwach tylko na jednokołowych rowerach. Dyscyplina ta rozgrywana jest już od 25 lat na całym świecie.\nNieśli nie lubisz brudu, smrodu i błota, to nie jest to zabawa dla ciebie. Zawody odbywają się co roku w Walii, a chodzi w nich o to by jak najszybciej pokonać 55 metrowy kanał wypełniony błotem. Rekord świata w tej dyscyplinie należy do Phillipa Johna i wynosi 1 min i 35 s.\nBuzkashi – gra w polo... głową kozła\nCzy człowiek może być szybszy od konia? W Walii postanowiono to sprawdzić. Co roku organizowany jest tam 35 km wyścig. Każdy chętny na taką rywalizację może stanąć do maratonu z dosiadanym przez doświadczonego jeźdźca koniem.\nPapier, kamień i nożyczki\nW Stanach Zjednoczonych wszystko jest możliwe. Nawet zawodowa organizacja gry papier, kamień i nożyczki. Co więcej, istnieje nawet liga, sponsorowana przez Bud Light. Przez kilka miesięcy 257 zawodników rywalizowało w Las Vegas o tytuł najlepszego i czek na 50 tys. dolarów. Zawody transmitowała na żywo stacja A&E Network.\nWszystkie te dyscypliny są... co najmniej niezwykłe, ale nie wiem, czy ktokolwiek z Was skusiłby się na udział w chociaż jednej z nich ;) ... no, może ewentualnie w ostatniej...\nA teraz kontynuacja wątku z poprzedniego numeru gazetki, a mowa tu o DIY (przyp.: "Do it yourself", co po polsku oznacza "zrób to sam").\nPrzedstawię sprawdzony i dość popularny sposób na przerobienie jakiegoś dżinsowego ubrania, które po prostu nam się znudziło lub nie podoba. Mam na myśli użycie wybielacza.\n1. chlorowego wybielacza (po "Domestosie" plamy mogą być żółte),\n2. miski z wodą lub spryskiwacza,\n3. rękawiczek gumowych, gumki recepturki.\n1. Do miski wlewamy wodę i wybielacz w proporcjach 1:1 lub 2:1 - zależy jaki efekt chcemy otrzymać. Dodajemy połowę wybielacza i ok 3 razy więcej wody, gdy nie chcemy baaardzo mocnego efektu.\n2. Do miski wrzucamy rzecz, którą chcemy wybielić. Aby uzyskać efekt nierównomiernego wybielenia, tylko takiego w kilku miejscach, należy związać nasz dżins w kilku miejscach gumką recepturką. Można także polać wybielacz miejscowo na ubranie, wtedy uzyskamy efekt podobny do moro.\n3. Ubranie wyciągamy z wody wtedy, kiedy efekt wyda nam sie zadowalający :) Niektórym wystarczy 10 min, inni są zadowoleni z efektów dopiero po 30 minutach działania wybielacza.\n4. Ściągamy z ubrania gumki recepturki i pierzemy je kilka razy w gorącej wodzie, gdyż na początku bardzo śmierdzi chlorem i nie da się go po prostu nosić :)\nJeżeli chcemy otrzymać efekt tzw. "ombre" (łagodne przejście z jednego koloru w drugi), to wybielacz przelewamy do spryskiwacza (takiego, w jakim znajduje sie płyn do mycia szyb) i psikamy tam, gdzie chcemy rozjaśnić, stopniowo zmniejszając ilość preparatu.\nWażne jest, aby wszystkie powyższe czynności wykonywać w gumowych rękawiczkach, bo wybielacze są substancjami żrącymi.\nRoślina żywiąca się metalem\nNowo odkryte gatunki roślin Rinorea niccolifera są w stanie wchłaniać duże ilości niklu i nie zatruwać się nim. Roślina nie "je" metalu w taki sposób, jak na przykład muchołówka amerykańska połyka owady. Rinorea niccolifera absorbuje nikiel z ziemi i przetwarza.\nOdkrycie nowej rośliny wchłaniającej metal - jednej z zaledwie 450 gatunków z 300 tys. znanych roślin naczyniowych, które mogą absorbować znaczne ilości metalu - zostało szczegółowo opisane w czasopiśmie PhytoKeys. Rośliny pochłaniające metale odgrywają ogromną rolę zarówno w ochronie środowiska, ponieważ mogą być wykorzystywane do oczyszczania ekosystemów z niebezpiecznych metali.\nRawenala - drzewo podróżników\nPrzypomina ono palmę, a jego liście osadzone na długich ogonkach ułożone są płasko jak wachlarz. Dawniej błędnie sadzono, że ustawiony jest on zawsze na linii wschód - zachód. Cała roślina dorasta do 30 m wysokości.\nRawenala (Ravenala), czyli pielgrzan madagaskarski rośnie na Madagaskarze, ale w wielu krajach o tropikalnym klimacie sadzi się ją jako gatunek ozdobny.\nDrzewo podróżników zawdzięcza swa nazwę temu, że w rowkach jego ogonków liściowych gromadzi się woda - miałaby ona ratować życie spragnionym wędrowcom, jednakże de facto nie nadaje się dopicia, bo cuchnie, jest mętna i może tylko spowodować niestrawność.\n* sekwoja to najwyższe drzewo? Jego domem są kalifornijskie lasy górskie (USA), gdzie panuje łagodny klimat. To drzewo iglaste (Sequoia sempervirens) dorasta do 80 m i żyje do 2000 lat. Jego pień przy ziemi może mieć 9 m średnicy. Miejsce, w którym występuję objęto ochroną i nosi ono nazwę Narodowego Parku Sekwoii. Największym okazom nadano nazwy bohaterów narodowych, np. Generał Grant, Generał Sherman.\n* istnieją morskie jaszczurki? Ślimaki morskie z grupy nagoskrzelnych, takie jak ten niebieski "smok" (po prawej), określamy czasem mianem morskich jaszczurek. Charakteryzują się przedziwnymi kształtami i niezwykle jaskrawym ubarwieniem.\n* minóg morski to nasz daleki krewny, dorastający do ponad metra długości, przedstawiciel prymitywnych kręgowców zwanych bezżuchwowcami? Jego gęba zaopatrzona jest w najeżona zębami przyssawkę, którą wgryza się w ciało martwych lub rannych mieszkańców mórz. Minogi morskie występują również w Bałtyku, są tu jednak bardzo rzadkie i podlegają ścisłej ochronie.\nNauczycielka języka niemieckiego zadaje uczniom różne pytania po niemiecku, oczekując odpowiedzi w tym języku. W pewnym momencie pyta ucznia: "Jak się dzisiaj czujesz?" Uczeń, nie wiedząc jak sformułować odpowiedź, odrzekł: "Super!"\nI kilka przykładów z czasopisma "Kobieta i życie" z lat 50-tych...\nMarek (lat 6) prosi mamę:\n- Mamo, zrób pączki!\nMama wyjaśnia, że zrobi je, ale "po pierwszym", jak będą pieniążki. Na to Marek rozżalony:\n- Przecież pączki nadziewa się marmoladą, a nie pieniążkami...\nAntoś (lat 3) pyta wieczorem, dlaczego na niebie nie ma księżyca. Nie czekając na odpowiedź wyjaśnia sam sobie:\n- Pewnie przepaliła mu się żarówka i poszedł do sklepu po drugą...\nJurek (lat 6) przysłuchuje się rozmowie rodziców, którą tata kończy westchnieniem:\n- Ciężko jest pchać te taczki żywota...\n- To dokup sobie motorek, tatusiu, będzie ci lżej - woła uradowany swoim pomysłem Jurek.\nPiotruś (lat 5) zgubił gdzieś swoją skarpetkę. Szukając swojej zguby natrafił na bardzo podobną skarpetę, należącą do taty. Przygląda się jej ze zdumieniem i woła:\n- Mamusiu, to moja skarpetka tak urosła?!\nKrzyś (lat 6) jest u dentysty. Lekarz mówi:\n- Teraz wyjmę ci ząbek, ale nie bój się, nie będzie bolało.\nNa to Krzyś:\n- No pewnie, że się nie boję. Babcia na noc wyjmuje wszystkie zęby i wcale ją nie boli.\nPani patrzy, faktycznie! No to je ściągają, mordują się, sapią... Uuuf, zeszły! Wciągają je znowu, sapią, ciągną, ale nie chcą wejść... Uuuf, weszły! Pani siedzi, dyszy, a dziecko mówi:\nPani niebezpiecznie zwężyły się oczy. Odczekała i znowu szarpie się z butami... Zeszły! Na to dziecko :\nPani zacisnęła ręce mocno na szafce, odczekała, aż przestaną jej się trząść i znowu pomaga dziecku wciągnąć buty. Wciągają, wciągają... weszły!\nLekcja w szkole w czasach paleozoiku. Nauczycielka wykuwa na kamiennej tablicy pytanie: "Ile to jest 2+2?" Wzywa do odpowiedzi Jasia. Ten nie zna odpowiedzi i zastanawia się. Nagle słychać straszny huk i unoszą się tumany kurzu. Nauczycielka pyta surowo:\n- Jasiu, wymień dwa zaimki.\n- Brawo Jasiu, piątka.\n- Kłamstwem, panie pani!\nRozmowa po wywiadówce\nWraca matka ze szkoły, nastrój ma niewesoły.\nCzerwienieje, to znowu aż blednie.\n- Co to znaczy, mój synu? Jakich imasz się czynów?\nSprawowanie masz nieodpowiednie!\nWnet się wokoło syna zgromadziła rodzina:\nojciec, dziadek, nie licząc już babci.\n- Czyżbyś został, mój chłopcze, niebezpiecznym gitowcem?\n- Ach, nie, mamo, nie miałem raz... kapci.\n- Powiedz prawdę mamusi, coś w tym przecież być musi,\nnie rań mojej miłości tym zgrzytem.\n- Ależ mamo, kochanie, wcale nie chcę być draniem,\ntylko... tarczy nie noszę przyszytej.\n- Coś przede mną ukrywasz! Matka wie, jak to bywa,\nwie,że chłopcy są krnąbrni i kłamią.\n- Mamo, mogę dać słowo, pracowałem wzorowo,\nAle... włosy mam długie do ramion.\n- Możeś jeszcze coś zbroił? Wychowawcy wszak twoi\nbez powodu na pewno nie krzyczą.\n- Niechże mama nie płacze, jestem w zuchach działaczem,\nlecz... tej pracy społecznej nie liczą.\n- Niech mnie mama zrozumie, żyć na pokaz nie umiem,\nlecz zawodu nikomu nie sprawię:\nzetnę włosy i zacznę nosić kapcie i tarczę,\nlecz... czy świadczy to o mej postawie?\n(Wojciech Dąbrowski, źródło: www.spotkaniazpiosenka.org)\n1. Nie kuj "na blachę"! Pamiętaj, że możesz wykorzystać tylko 10% swojego mózgu...\n2. Nie gryź ołówków! Lasów coraz mniej...\n3. Nie zgrzytaj zębami! Twój dentysta ma jeszcze innych pacjentów...\n4. Nie obgryź wszystkich paznokci na pierwszej lekcji! Zostaw trochę na później...\n5. Nie traktuj odpowiedzi przy tablicy jak końca świata! To dopiero początek...\n6. Nie bój się rozdawania klasówek! Módl się, żeby Twoja zaginęła...\n7. Kiedy dostaniesz "jedynkę" - pożal się przyjaciółce / przyjacielowi! Byle nie za mocno...\n8. Przerwa to krótkie "światło" - ciesz się! Byle nie za głośno...\n9. Nie bój się nauczycieli! To też ludzie... chyba...\n10. Nie ucz się tyle! Raz się żyje!!!\nDodano: 27 czerwiec 2014 15:12:49 · 2126 czytań ·\n2,857,893 unikalne wizyty


Stowarzyszenie Kin Studyjnych rozpoczęło współpracę z Instytutem Francuskim - Mechaniczna Kulturacja\n27 listopada 2021 Redakcja 0 Comments film, kino, news, stowarzyszenie kin studyjnych\nStowarzyszenie Kin Studyjnych rozpoczęło współprace z Instytutem Francuskim.\nJean-Paul Belmondo (1933–2021) był jednym z bardziej cenionych, a przede wszystkim lubianych francuskich aktorów drugiej połowy XX wieku. Przez wielu Francuzów traktowany – nie tylko ze względu na swoje role filmowe, ale również pozaekranowy wizerunek i sposób bycia – jako uosobienie francuskiego stylu.\nDla uczczenia pamięci jednego z francuskich „skarbów narodowych” Instytut Francuski nawiązał współpracę ze Stowarzyszeniem Kin Studyjnych. Pierwszym projektem realizowanym w ramach kooperacji jest cykl filmowy pt. JEAN-PAUL BELMONDO – LEGENDA KINA, na który składają się pokazy trzech filmów z laureatem Cezara.\nW ramach cyklu Instytut Francuski wyselekcjonował trzy wyjątkowe tytuły z jego bogatej filmografii, które można oglądać od listopada do końca stycznia w kinach studyjnych oraz w ramach działających w kinach DKF-ów.\nCzłowiek z Rio jest świetnym przykładem gatunkowej hybrydy – to film szpiegowsko-przygodowy utrzymany w tonacji farsowej. Belmondo był jednym z ulubionych aktorów francuskiego reżysera kina rozrywkowego Philippe’a de Broki. „Człowiek z Rio” okazał się ogromnym sukcesem, co sprawiło, że ich współpraca trwała aż do 2000 roku.\nSzalony Piotruś to jeden z bardziej znanych filmów Jean-Luca Godarda z lat 60., który uznać można za symptomatyczny i zarazem przełomowy dla całej jego twórczości z tego okresu. „Szalony Piotruś to film jednocześnie wciąż bliski „klasycznej” formule Nowej Fali i w pełni realizujący założenia poetyki eseju, dla której charakterystyczne jest demontowanie struktur fabularnych i zastępowanie ich ciągiem luźniej powiązanych, często nieumotywowanych epizodów, improwizowanych scen dialogowych, cytatów i kolaży\nSzpicel to drugi z trzech filmów Jean-Pierre’a Melville’a – obok filmów „Ksiądz Leon Morin” (1961) i „Młodszy Ferchaux” (1963) – w których zagrał Jean-Paul Belmondo. „Szpicel” bliski jest filmom noir choćby ze względu na niezwykle złożoną i meandryczną strukturę narracyjną opartą na licznych komplikacjach i zwrotach akcji. Fabuła tylko pozornie jest prosta i koncentruje się na nieudanej próbie kradzieży, którą podejmuje zawodowy złodziej Maurice, polegając na pomocy swoich przyjaciół i partnerki. Ostatecznie jednak – znów podobnie jak w amerykańskim kinie noir – nikt ani nic nie jest tutaj dokładnie tym, czym wydaje się na początku, co wymusza u widzów nieustanną koncentrację uwagi, by nie pogubić się w gąszczu faktów, bohaterów, ich motywacji i zmieniających się nastrojów.\nFilmy z Belmondo podróżują po kinach studyjnych w całej Polsce.\n*opisy filmów opracowała na zlecenie Instytutu Francuskiego Paulina Kwiatkowska Instytut Kultury Polskiej UW\n← Magda Patryas „Julia Roberts. Na własnych zasadach” – recenzja\nZapowiedź książki „Dziewięć” →\nPremiera DVD i Blu-ray: „Mulan” już 27 stycznia\n„Kobieta w oknie” zadebiutuje na Netfliksie


#Spain2014. Dzień Czwarty – Karol Mówi\n#Spain2014. Dzień Czwarty\nKarol Śliwa 3 września 2014 3 września 2014 1 komentarz do #Spain2014. Dzień Czwarty\nFIBA poszła na rękę tym, którzy dnia wolnego postanowili pobroić na mieście.\nKolejka spotkań zaczęła się dopiero o 15.00 (ten zmieniony rozkład dnia utrzyma się już do końca fazy grupowej) meczem Ukrainy z Turcją. Wygrali nasi wschodni sąsiedzi 64:58. Mam dobre wieści – tureccy kibice nie buczeli i nie gwizdali w czasie odgrywania hymnu Ukrainy. Jest progres.\nOmer Asik tradycyjnie odmawia udzielania wywiadów. Ale trzeba przyznać, że robi to z gracją. Szkoda, że brakuje mu jej na atakowanym koszu. Nowy nabytek Pelikanów zagrał wczoraj niezły mecz – 16 punktów i 20 zbiórek ale nie ustrzegł swojej drużyny przed porażką. W notesach kilku skautów pojawiło się wczoraj nazwisko Olexandra Mishuli, który poprowadził Ukraińców do cennej wygranej (19 punktów, 5/8 zza łuku). Tradycyjnie już dodam, że poukładany basket Mike’a Fratello naprawdę może się podobać.\nO 17.30 Nowozelandczycy starli się z Amerykanami. Był to mecz bez historii, który podopieczni coacha K wygrali 98:71 nigdy nie wrzucając nawet czwartego biegu. Było kilka fajnych akcji, Amerykanie znów kilka razy nie byli w stanie zrozumieć paru gwizdków sędziów FIBA ale ogólnie już nie pamiętam tego meczu.\nJedyną historią była haka, odtańczona tym razem na środku boiska a nie przy ławce rywali. Szkoda dla Nowozelandczyków, że ta intensywność nie przenosi się potem na mecze ale jedno trzeba im przyznać – walczą najlepiej jak potrafią.\nKolejkę kończył mecz Finlandia-Dominikana, zaplanowany na 21:30. Halę znów w większości zapełnili Finowie i znów stworzyli niesamowitą atmosferę. Niestety tym razem zawodnicy Suomi nie dotrzymali im kroku i przegrali 75:68. 23 punkty i 9 asyst Petteri’ego Koponena to było za mało tego wieczoru. Żaden inny Fin nie zdobył więcej niż 8 punktów. Takie właśnie były odczucia po tym meczu. Susijengi nie byli tak daleko od wygranej. Wystarczyło mieć drugiego dostarczyciela punktów oraz lepie zabezpieczyć "deskę". Dominikana zaliczyła 49 zbiórek w tym starciu (15 w ataku) przy ledwie 28 Finów.\nKoponen przyznał, że chciałby sprawdzić swoich sił w NBA. Prawa do 26 latka mają obecnie Mavs.\nLider Finów wybrany był w drafcie w 2007 roku przez 76ers (via Portland). Od trzech lat prawa do niego ma Mark Cuban i podobno nie ma zamiaru rezygnowania z nich. Więcej. Strony "badają" sytuację każdego lata.\nJeśli już jesteśmy przy Koponenie, to ma on Wam coś do powiedzenia:\n– Jakąś godzinę przed meczem z Nową Zelandią podszedłem do Mike’a Krzyżewskiego, który stał zupełnie sam. Chciałem chwilę pogadać. "Wybacz nie rozmawiam przed meczami. Mnie tu teraz nie ma, jestem w swoim własnym świecie." Wyglądał na bardzo skupionego. Powiedziałem po polsku "powodzenia". On na chwilę wyszedł ze swojego świata i odpowiedział "That word I know".\n– Dalej walczymy z niezrozumiałymi regulacjami egzekwowanymi przez ochronę i pracowników FIBA. Teraz jednak wiemy już na 100%, że z nimi nie wygramy, więc śmiejemy się i robimy swoje. To taki amatorski profesjonalizm albo profesjonalne amatorstwo.\n– Telewizja nie do końca oddaje to, jak szybki jest Derrick Rose.\n– Telewizja nie do końca oddaje jak słabym obrońcą jest James Harden. Zbyt blisko podchodzi pod krytego zawodnika. Wkłada ręce co już daje sędziom okazje do gwizdka. Tak bliskie podejście skutkuje prostym minięciem. Wtedy Harden, gdy zostawiony w tyle, ma tendencje do sięgania po piłkę – to również często kończy się faulami. Chyba za bardzo przyzwyczaił się, że tego typu błędy "czyści" dla niego Dwight Howard. Myślę jednak, że pewne rzeczy jest w stanie wyeliminować i stać się przyzwoitym defensorem – jeśli będzie chciał. Jest szybki i silny na nogach a to więcej niż połowa sukcesu w dobrym bronieniu.\n– Znów narozrabiałem. Dime Magazine ma do mnie żal o pytanie do Masona Plumlee z pierwszego dnia turnieju. Moim zdaniem trochę przesadzają w swoim oburzeniu. Ja w tym pytaniu nie widzę nic złego bo gołym okiem widać, że Mason odstaje. Oczywiście, że życzę mu dobrze i bardzo go szanują. Śledziłem jego debiutancki sezon w Nets, patrzyłem jak rozwija się pod skrzydłami Garnetta. Nawet wyróżniłem go za postawę w tym sezonie. Więc hold your horses.\nWczoraj po meczu z Nową Zelandią udało mi się zatrzymać Masona. Powiedziałem mu, że jeśli poczuł się urażony moim pytaniem, to przepraszam. Powiedziałem, że wiem, że ciężko pracuje bo śledziłem jego sezon w Nets. Uśmiechnął się, podał rękę i powiedział, że nie ma sprawy.\n– Z tego cieszę się najbardziej, jeśli chodzi o wczorajszy dzień. Wyszedł Tom Thibodeau i wyglądał jakby miał chęć pogadać nawet i godzinę. W końcu po pewnym czasie ktoś ze staffu Amerykanów podszedł by go zabrać i zażartował w stylu "Co ty Tom, własną konferencję sobie urządziłeś? Musimy iść".\nBardzo sympatyczny człowiek. Na pytania odpowiadał rzeczowo, nikogo nie zbywał.\nOglądaliście film "Wanted"? Zawsze jak patrzę na Thibsa i go słucham (do tej pory w TV) to mam wrażenie, że należy do jakiej tajnej organizacji, która istnieje od wieków.\nOto co trener Chicago Bulls był łaskaw powiedzieć:\n– Na temat występu Pau Gasola z Brazylią (26 punktów, 9 zbiórek, 3 bloki, 2 asysty). Hiszpan od tego sezonu będzie Bykiem. "Zagrał świetnie. Widać, że już jest w bardzo dobrej formie i kondycji. Robił wszystko w tym meczu. Bardzo cieszymy się, że będzie grał w Chicago. Jest odpowiedzią na wiele naszych potrzeb.\n– Na temat Rose’a. "Derrick wygląda coraz lepiej. Jego kolana są zdrowe. Teraz musi tylko odzyskać kondycję i nabrać ogrania. Recepta na to jest tylko jedna – musi grać mecze i wszystko to wróci."\n– O tym czy poprawił swój rzut, gdy nie grał: "Derrick nie zmieni tego kim jest, jaka jest charakterystyka jego gry. Jego siłą nadal jest niesamowity atletyzm, szybkość i skoczność. Pod wieloma względami jest lepszy. Lepiej dba o swoje ciało, lepiej się odżywia i odpoczywa. Zobaczymy jak będzie wyglądał jego rzut i jak pewnie on będzie się z nim czuł."\nJak to jest mieć możliwość pracować w kadrze ze swoim zawodnikiem (dla Thibsa Rose, dla Monty Williamsa Anthony Davis). "To wspaniała sprawa. Przede wszystkim to dla nas honor móc reprezentować nasze kluby w kadrze USA. Ucieszyłem się, gdy dostałem propozycję dołączenia do sztabu. Takie okazje nie zdarzają się często więc trzeba być gotowym gdy się nadarzają. Dla nas to okazja uczyć się od siebie. Ja podpatruję moich kolegów trenerów a zawodnicy uczą się od siebie nowych zagrać oraz przedmeczowych/pomeczowych rutyn.\n– O wojennym tańcu Nowej Zelandii. "To część ich tradycji. Podobało nam się. Nie mamy z tym żadnego problemu".\n– O współpracy Rose – Gasol w Bulls. "Dobrzy zawodnicy zawsze znajdują drogę do dobrej współpracy. Jestem pewny, że tu będzie tak samo bo obaj są wielkimi graczami. Dodaj do tego Noaha, Gibsona. Mamy naprawdę utalentowany skład.\n– Czy uważa Bulls za faworyta Wschodu. "Nie lubię tego typu rozważań przed sezonem. Drużyny nie grają na papierze. Wszystko wyjdzie w grze. Będziemy ciężko pracować, będziemy chcieli grać coraz lepiej z każdym meczem. Zobaczymy co nam to da. Bardzo podoba mi się nasz skład. Już nie mogę doczekać możliwości pracy z tą grupą.\n– O zmianie filozofii gry po przyjściu Gasola. O otworzeniu się na atak. "Przez ostatnie sezony byliśmy zorientowani defensywnie ale to nie znaczy, że nie chcemy, nie umiemy czy nie lubimy punktować. Musimy taktykę układać pod zawodników jakich mamy. Oczywiście mając Pau, możemy więcej kombinować, próbować więcej gry do środka i na zewnątrz. On świetnie podaje tak jak Joakim więc to otworzy nam nowe możliwości.\n– O oczekiwaniach na sezon. Tytuł? "Takie marzenie jest każdego roku ale nie można tylko o tym mówić. Trzeba podeprzeć to ciężką pracą. Uważamy, że jesteśmy ekipą mistrzowskiego kalibru ale przed nami wiele do zrobienia."\n– Czy to najlepszy skład, jaki trenował. "W moim pierwszym roku wygraliśmy 62 mecze i to była bardzo dobra drużyna. Potem dopadły nas kontuzje. Dla mnie nieważne jest jak skład wygląda na papierze, jak gra w sezonie. Liczy się to, co na koniec. To określa wartość danego składu. Dla mnie za wcześnie mówić czy ten skład jest moim najlepszym. Podoba mi się ta ekipa, chciałby to już teraz powiedzieć ale na razie nie zrobię tego.\n– O pomyśle zorganizowania turnieju w trakcie sezonu. "Pomysł jest interesujący. Wiem, że w europejskich ligach robi się coś takiego. Adam Silver ma bardzo wiele nowych pomysłów. Musimy się nad tym zastanowić. Nie wiem czy w NBA da się to zrobić. Mamy tyle meczów, kalendarz jest napięty. W czasie Weekendu All-Star zawodnicy mają teraz dostać więcej wolnego. Sam pomysł jest interesujący ale wykonanie może być ciężkie."\n– Na temat debiutanta w Bulls Douga McDermotta. "Potrafi rzucać. To pewne. Zobaczymy jak szybko przestawi się z gry uczelnianej na NBA, jak szybko odnajdzie się w naszym systemie."\n– Czy dobra forma Gasola go martwi. "Nie lubię tak wybiegać w przyszłość jeśli mówimy o spotkaniu z Hiszpanią w ewentualnym Finale. Patrzę na niego teraz na dwa sposoby – w tym momencie jako naszego rywala ale też jako mojego zawodnika w Bulls. Ale jak mówię nie wybiegam w przyszłość. Chicago to inna historia a do ewentualnego Finału jeszcze długa droga.\n– Czemu Andre Drummond jest na razie poza rotacją. "Ciężko jest grać całą dwunastką. Moim zdaniem jest to wręcz niemożliwe. Mamy tak utalentowany skład, że ktoś zawsze może czuć, że ma za mało z gry, że zasługuje na więcej. I ten ktoś będzie miał rację. Andre to świetny chłopak, uważamy, że będzie gwiazdą w NBA. Jego czas przyjdzie ale po prostu nie da się dać wielu minut każdemu. Teraz gramy określoną rotacją, próbujemy określonych ustawień ale on musi być gotowy, kiedy będziemy go potrzebować."\n– Ile by dał, żeby mieć Michaela Jordana w składzie. "On jest teraz po pięćdziesiątce ale pewnie i tak dałby radę rzucać po 20 punktów w meczu. Więc chciałbym mieć go w składzie (śmiech)."\nGdy kończą się mecze Finów, staje komunikacja miejska w Bilbao. Odpowiednie służby zamykają metro i wpuszczają ludzi partiami. Mimo to i tak ciężko jest wcisnąć szpilkę między ludźmi stłoczonymi w wagonach. To nie jest uciążliwe. To jest niesamowite jak z niszowego sportu, basket wchodzi na salony w Finlandii. W zasadzie już tam wszedł.\nJakiś czas temu Kevin Durant wyznał, że gdy pierwszy raz, jako dzieci poznali się ze Stephem Currym, podczas jakiegoś młodzieżowego turnieju, to początkowo myślał, że Curry jest biały.\nPotwierdzam. Łatwo się pomylić. Przy niektórych odcieniach światła Steph staje się nawet żółtawy. To samo tyczy się Klay’a Thompsona, jego kolegi z Warriors.\n#Spain2014. Dzień Trzeci\n1 comment on “#Spain2014. Dzień Czwarty”\nPingback: Tom Thibodeau Trenerem Roku – Karol Mówi


CZY CHRYSTUS MUSIAŁ CIERPIEĆ\n„Weź Mój krzyż”,\nTydzień trzeci, Wyd. WAM Kraków 2006, s. 63-73.\nCzy Chrystus musiał cierpieć i umierać?\n„Następnie Jezus poszedł ze swoimi uczniami do wiosek w pobliżu Cezarei Filipowej. Po drodze pytał swoich uczniów: Za kogo uważają Mnie ludzie? (Mk 8, 27). Powiedzieli o wszystkich opiniach ludzkich. Zapytał ich: „ A wy za kogo Mnie uważacie?" (Mk 8, 29). Wtedy swoją wiarę wyznał Piotr. Jezus potwierdził, że jest Mesjaszem. W takich okolicznościach, sprowokowanych przez Jezusa, pada pierwsza zapowiedź męki. „Potem zaczął ich nauczać, że Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć, że zostanie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i nauczycieli Prawa, że zostanie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie" (Mk 8,31). Mateusz podkreśla słowa Jezusa: „że musi iść do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych i arcykapłanów, i nauczycieli Prawa, że zostanie zabity i trzeciego dnia wskrzeszony" (Mt 16, 21).\nJezus mówi uczniom o wydarzeniach, które nastąpią. Kiedy z Jego ust pada słowo: „musi", to oznacza, że powinien, że to zadanie. A wszystko to musi się zdarzyć, ponieważ tak zostało postanowione w zbawczym planie Boga. To „musi" przychodzi od Boga, to Jego inicjatywa. Jest to Boska konieczność, przymus miłości, który budzi w nas najgłębszy szacunek i milczenie pełne zdumienia. Jeżeli nie ma innej drogi, nie mógł oszczędzić swojego Syna. Przed nami, jak ciemna ściana, Boska tajemnica.\nJezus mówi o Jeruzalem, świętym mieście, miejscu cierpienia i śmierci. Syn człowieczy musi wiele wycierpieć ze strony... najpobożniejszych w Izraelu, duchowych przedstawicieli Narodu.\nLecz trzeciego dnia zmartwychwstanie... Łukasz Ewangelista przytacza słowa Jezusa: „Przecież Mesjasz musiał to wycierpieć, aby wejść do swojej chwały" (Łk 24,26).\nPowoli odsłaniają się przed człowiekiem tajemnice Bożej drogi, która będzie stawać się również drogą kochającego człowieka.\nAnaniasz doświadczając objawienia, otrzymuje misję: ma pouczyć nawróconego Szawła. Rodzi się w nim sprzeciw i opór. Wie, kim jest Szaweł. Słyszy wtedy: „Idź, bo wybrałem go sobie za narzędzie. On zaniesie Moje imię do pogan i królów, i Synów Izraela. Pokażę mu też, jak wiele będzie musiał wycierpieć dla Mojego imienia" (Dz 9, 15-16). Tej dziwnej Bożej drogi doświadczą wszyscy apostołowie. Wkrótce po zesłaniu Ducha Świętego Piotr i apostołowie uwięzieni i ubiczowani za nauczanie Ewangelii będą dziwnie odważni i radośni. „A oni odchodzili sprzed Sanhedrynu i cieszyli się, że stali się godni cierpieć dla tego Imienia" (Dz 5,41).\nCzas Męki Pańskiej jest dla nas czasem sprzeciwu. Nasza ludzka męka rodzi te same uczucia. Wszystko się w nas buntuje. Bóg w Nieznajomym Człowieku - Jezusie z Nazaretu objawił swoją ludzką i Boską twarz, piękną i dobrą i ta została opluta i zeszpecona. „Przed świętem Paschy Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina, aby przeszedł z tego świata do Ojca, umiłował swoich w świecie, i to umiłował ich do końca. Podczas wieczerzy, gdy w sercu Judasza, syna Szymona Iskarioty, diabeł wzniecił zamiar, aby Go wydać, Jezus wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce i że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od stołu, złożył szaty, wziął prześcieradło i nim się przepasał" (J 13, 1-4). Ojciec oddał wszystko w Jego ręce. Godzina Jezusowa, godzina najdoskonalszej miłości Jezusa do człowieka. Umiłował do końca - aż do śmierci i poza śmierć.\n„Wy wszyscy zwątpicie we Mnie tej nocy. Bo jest napisane: Uderzę pasterza, i stado owiec zostanie rozproszone" (Mt 26, 31). Jezus wcześniej uczył: „Szczęśliwy jest ten, kto nie gorszy się z Mojego powodu" (Mt 11, 6). Jezus został przybity do krzyża. Krzyż rodzi bunt, zgorszenie i protest. Tego zgorszenia, jakim jest krzyż nie da się uniknąć. Chrześcijaństwo niesie ze sobą krzyż, niesie zaproszenie do krzyża. Jezus dopowie: „Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje" (Mt 16, 24). Paweł Apostoł mówi: „my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan" (l Kor l, 23). Śmierć Jezusa na krzyżu budzi wiele wątpliwości i sprzeciwów. Dlaczego Bóg zażądał od Syna swego tak krwawej ofiary? Ludziom przychodzą do głowy nawet bluźniercze myśli, że było to żądanie okrutne. Dlaczego nie było innej drogi? Dotykamy tajemnicy zła, tajemnicy nieprawości i tajemnicy Odkupienia. Tajemnica Odkupienia zawiera tajemnicę Wcielenia i tajemnicę Śmierci na krzyżu. To jest dopełnienie Wcielenia Syna Bożego, Jego uniżenia.\nAby nas wyzwolić ze zła i podnieść do stanu uczestniczenia w życiu swoim - Bożym, musiał wpierw uwolnić nas od złego ducha i naszych grzechów. Przyszedł do nas ludzi upadłych, zniewolonych grzechem.\nPrzed Przeistoczeniem Kościół modli się: „Boże, przyjmij łaskawie tę Ofiarę od nas, sług Twoich i całego ludu Twego. Napełnij nasze życie swoim pokojem, zachowaj nas od wiecznego potępienia i dołącz do grona swoich wybranych" (ME, l). Tak Bóg, krzyż - symbol niewolnictwa i haniebnej śmierci przez ukrzyżowanie, przemienił w krzyż - symbol wyzwolenia i wybawienia. Św. Paweł pisze: „Odtąd niech już nikt nie sprawia mi przykrości! Ja bowiem na moim ciele noszę znamiona Jezusa" (Ga 6, 17).\nBóg w naturze ludzkiej przyjmuje śmierć jako fakt i zdaje się poddawać mocy ciemności. Lecz w swej naturze Boskiej odnosi triumf. Wszystko cokolwiek bierze przemieni w siebie. Jego ludzka natura przyjmuje śmierć, ale jako Osoba Boska nie może jej ulec. Przyjmuje ją jako czyn miłosierny Boga. Ta Boska moc w Męce Syna Człowieczego jaśnieje zwłaszcza w Ewangelii św. Jana. Jezus przyjmuje swoją śmierć na krzyżu z pełną wolnością. „Dlatego Ojciec Mnie miłuje, bo Ja oddaję swoje życie, aby na nowo je odzyskać. Nikt Mi go nie odbiera, lecz sam dobrowolnie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc znowu je odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od Mojego Ojca" (J 10, 17-18). Rozkaz Ojca - to Boska wolność Jezusa. To decyzja z potrzeby serca, Jego miłości do nas.\nMisterium Odkupienia - centralne Misterium Chrześcijaństwa - jest najbardziej ze wszystkich niepojęte. Księga Apokalipsy wyjaśnia: „Jesteś godny wziąć zwój i otworzyć jego pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i swoją krwią nabyłeś dla Boga ludzi z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu. I uczyniłeś ich dla naszego Boga królestwem i kapłanami, a będą królować na ziemi" (Ap 5,9). Odkupienie to wykup, zadośćuczynienie, zastępstwo, lecz przede wszystkim konsekwencja tajemnicy Wcielenia. Przyjął na siebie całą ludzką naturę. Stał się jednym z nas. W Odkupieniu Chrystus jako człowiek płaci za człowieka, zajmuje jego miejsce. Leksykon pojęć teologicznych i kościelnych wyjaśnia: Odkupienie, to „działanie Boże mające na celu wyzwolenie nas z niewoli grzechu i zła. Wyzwolenie z ucisku w Egipcie było wydarzeniem, które w Starym Testamencie stało się przykładem zbawczej działalności Boga (Wj 15, l-21;Pwt7,8; 13,5; 24,18)... Chrystus wyzwolił nas spod władzy grzechu i zła (Koi 1,13-14) przez zbawienie, w którym uczestniczy się dzięki wierze ( Rz 3, 24-30), a które się wypełni w przyszłym zmartwychwstaniu"1. Odkupienie - Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie - to ten jedyny rys życia Chrystusa, który uobecnia się za pośrednictwem Ofiary Eucharystycznej.\nCzym jest Odkupienie? To czyn Boskiej miłości, miłości niepojętej. Wziął na siebie wszystko, nasze grzechy, jak gdyby sam je popełnił. To dar Boskiej miłości dla każdego człowieka. A nasza odpowiedź, to przyjęcie Boskiego daru odkupienia. Przez Odkupienie nie tylko nas uwolnił od grzechu, przemocy zła, lecz ofiarował nam swoją Boską przyjaźń, za cenę swojej Krwi. Krew wylana na odpuszczenie grzechów, krew Nowego Przymierza - źródło życia. W Kafarnaum nad jeziorem Jezus powiedział: „Kto spożywa Moje ciało i pije Moją krew, pozostaje we Mnie, a Ja w nim" (J 6, 56).\nKrew Jezusa to nie tylko cena Odkupienia, lecz nadto krynica życia Bożego. Stąd Msza św., aby każdy człowiek miał dostęp do owoców zbawienia, aby ludzie stawali się świętymi, stawali się jednością. „Przez tę jedną ofiarę przecież uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy dostępują uświęcenia" (Hbr 10, 14). Żyć Męką Pańską: „Ile razy bowiem spożywacie ten chleb i pijecie kielich, śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie" (lKor 11,26).\nCo było duchem ofiary Jezusa? Syn Boży po to stał się człowiekiem, żeby jako jedyny z ludzi oddać się całkowicie Ojcu. To było dzieło miłości. Do tego nie był zdolny żaden człowiek po grzechu pierworodnym i żaden człowiek z powodu grzechów osobistych. Jezus do końca, w godzinach najstraszniejszej męki był sprawiedliwym i bez reszty oddany Ojcu. Pierwszy, który przeszedł przez ziemię zatrutą grzechem, bez skażenia złem, oddany Ojcu, „posłuszny aż do śmierci i to do śmierci na krzyżu" (Flp 2, 8).\nJesteśmy zbawieni przez łączność z Chrystusem, który uwolnił nas od zła i sprawia, że jesteśmy zdolni do czynienia dobra. Łączność z Jezusem nie zwalnia nas od pracy moralnej, ponieważ wiara nie istnieje bez uczynków. Bóg uczynił nas zdolnymi do Bożego życia, do ofiary czyli do oddania się Bogu i ludziom, do pracy nad sobą, do dobrych czynów.\nTa rzeczywistość dokonuje się podczas Mszy świętej. Ona wyzwala nas od zła. Dzięki niej spłynie na nas cała moc sakramentów. Ona prowadzi do życia wiecznego. W Odkupieniu, w Męce Krzyżowej „nie chodzi o sumę cierpień fizycznych, tak jak gdyby dzieło Odkupienia zależało od możliwie największej liczby mąk. Jakże mógłby Pan Bóg radować się z męki swego stworzenia, czy wręcz swego Syna, lub widzieć w niej „walutę", za którą można kupić u Niego pojednanie"2. Biblia i prawdziwa wiara chrześcijańska dalekie są od takiego rozumienia męki. Nie liczy się cierpienie jako takie, tylko miłość, która nadaje cierpieniu sens.\nNajstraszniejszą chwilą w historii męki Jezusa jest ten moment, kiedy w największym bólu woła: „Boże mój, Boże, dlaczego Mnie opuściłeś" (Mt 27,46). Jakże bliski jest ten krzyk ludziom Oświęcimia i obozów zagłady. „Boże, gdzie jesteś". Jezus jest obecny w drugim człowieku. To nie są tylko słowa, to ofiara - czyn, to wyjście z ciasnych granic naszego egoizmu, z naszej pyszałkowatej samowystarczalności. Takiemu poddaniu się prawu miłości sami nie sprostamy. Pozwólmy się więc wziąć za rękę i poprowadzić Jezusowi do pełnej jedności z Nim, z Jego Ciałem.\n„Jest rzeczą uderzającą, że większość oskarżeń przeciwko Panu Bogu nie pochodzi od cierpiących tego świata, ale od sytych, widzów, którzy nigdy nie cierpieli - napisze Kardynał Ratzinger - Cierpiący nauczyli się widzieć"3. Bóg stał się człowiekiem - aby współ-cierpieć. Jezus włączył się w ludzkie cierpienie. Cierpiący poznają, że w głębi ich cierpienia mieszka sam Bóg. Dlatego przez swój Krzyż przemienia ludzi, stąd nasze nabożeństwo do Męki Pańskiej. Są rzeczy, których nie można kupić. Chrześcijaństwo, dzięki Jezusowi, przekazuje sens ludzkiego bólu, jako sens zbawczy. „A właśnie za wszystkich umarł, aby ci, co żyją, nie żyli już dłużej dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał" (2 Kor 5, 15).\n„Następnie po odśpiewaniu hymnu poszli na Górę Oliwną. Jezus powiedział im: Wszyscy zwątpicie, gdyż jest napisane: Uderzę pasterza i owce zostaną rozproszone. Ale po Moim wskrzeszeniu pójdę przed wami do Galilei. Wtedy Piotr powiedział: Gdyby nawet wszyscy zwątpili, to jednak nie ja. Jezus mu odpowiedział: Zapewniam cię, że ty dzisiaj, tej nocy, zanim kogut dwa razy zapieje, trzy razy się Mnie wyprzesz. Ale on tym bardziej zapewniał: Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie. I wszyscy tak samo mówili" (Mk 14, 26-31).\nPosługujemy się dzisiaj Ewangelią św. Marka, która jest zapisem nauczania Piotra w Rzymie. Jest po prostu jego katechezą.\nJezus z ogromnym zatroskaniem przygotowywał uczniów i nas na swoją mękę i nasze drogi krzyżowe. Ostrzegał i zachęcał do czujności i modlitwy. „Uważajcie, bądźcie czujni, bo nie wiecie, kiedy ten czas nadejdzie. To jest tak, jak z człowiekiem na obczyźnie, który zostawił swój dom, dał pełnomocnictwo swoim sługom, każdemu jego pracę, a strażnikowi nakazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: o zmierzchu czy w środku nocy, o świtaniu czy o poranku, aby, gdy niespodziewanie powróci, nie zastał was śpiących. To, co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie!" (Mk 13, 33-37).\n„Mówię wszystkim". Piotr i inni zapewniali Jezusa, że są gotowi pójść z Nim nawet na śmierć. Za parę godzin zawiodą, chociaż ich prosił, aby z Nim czuwali na modlitwie, w czasie męki w Getsemani, gdy Jezus doznał całego porażającego zła grzechów ludzkich. „Potem przyszedł i zastał ich śpiących. Powiedział więc do Piotra: Szymonie, śpisz? Nawet przez godzinę nie mogłeś czuwać? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie. Duch wprawdzie jest pełen zapału, ale ciało słabe" (Mk 14,37-38). Jezus mówi do Piotra ciepło, bez wyrzutów, zwraca się do niego pierwszym imieniem - Szymonie. Ten sam Ewangelista św. Marek dopowie po pojmaniu Jezusa: „Wtedy wszyscy opuścili Go i uciekli" (Mk 14,50). Pan do tego dopuścił, bo chciał ich i nas nauczyć, żeby zbytnio nie ufać sobie, lecz zaufać Bogu, Bożemu Słowu, które prowadzi.\nJezus Chrystus podczas pojmania jeszcze raz udowodnił, że na śmierć idzie dobrowolnie. Przekonał o tym Żydów w Ogrójcu: „Kiedy powiedział im: Ja jestem, cofnęli się i padli na ziemię" (J 18,6). Można przeczytać dłuższy fragment z Ewangelii św. Jana, opisujący tę sytuacje. (J 18, 1-15).\nJezus mógł przecież spokojnie ogród opuścić, tak jak to zdarzyło się już kiedyś w Nazarecie. Judasz i ci, którzy przyszli Go pojmać, nie wyciągnęli z tego faktu żadnego wniosku. Grzech zaślepia i kusi. Podobnie, nie zastanowił ich cud, gdy uzdrowił odcięte ucho jednemu ze sług o imieniu Malchos. Jezus realizuje wszystkie proroctwa i zapowiedzi „Jeśli więc Mnie szukacie, pozwólcie tym odejść. Stało się tak, aby się wypełniły słowa, które powiedział: Nie utraciłem żadnego z tych, których Mi powierzyłeś" (J 18,8-9).\n„Kiedy Piotr był na dole, na dziedzińcu, przyszła jedna ze służących arcykapłana. Gdy zobaczyła Piotra, jak się ogrzewa, popatrzyła na niego i powiedziała: Ty też byłeś z Jezusem Nazarejczykiem. Lecz on wyparł się i oznajmił: Ani nie wiem, ani nie rozumiem, o czym mówisz. I wyszedł na zewnątrz do przedsionka, a kogut zapiał. Gdy służąca go zobaczyła, zaczęła znowu mówić do tych, którzy stali obok: On także jest jednym z nich. On zaś znowu się wyparł. Za chwilę ponownie ci, którzy tam stali, powiedzieli Piotrowi: Na pewno ty jesteś jednym z nich, jesteś przecież Galilejczykiem. On zaś zaczął zaklinać się i przysięgać: Nie znam tego Człowieka, o którym mówicie! I zaraz kogut zapiał po raz drugi. Wówczas Piotr przypomniał sobie słowa, które powiedział mu Jezus: Zanim kogut dwa razy zapieje, ty trzy razy się Mnie wyprzesz. I wybuchnął płaczem" (Mk 14, 66-72).\nSzymonie, synu Jony, „Ty jesteś Piotr i na tej skale zbuduję Mój Kościół, a potęga śmierci go nie zwycięży" (Mt 16,18). Piotr skała, zaparł się Jezusa, ale Jezus łatwo nie rezygnuje. Piotr przez całe życie będzie przepowiadał Jezusa i będzie mówił o swoich upadkach. W Ewangelii Markowej nie mamy opisu wszystkich wyróżnień, którymi Jezus obdarzył Piotra, natomiast sam Piotr z bólem tak skrzętnie opowiada o swojej nie dość wielkiej miłości do Jezusa. Ewangelista pokazuje drogę, jaką apostoł przeszedł od wieczernika, od słów przywiązania i oddania aż do - „nie znam tego człowieka" słów wypowiedzianych na dziedzińcu arcykapłana. Starał się przecież być wiernym, stanął w obronie Jezusa, uciął ucho Malchosowi, szedł z daleka za Jezusem aż na dziedziniec. A jednak Jezus w końcu został sam. Sam ze swoim Ojcem Niebieskim.\nPodobne sytuacje będziemy przeżywać w naszych rodzinach, wspólnotach, kiedy pozostaniemy sami, jedynie z Bogiem. To też będzie wyraz podobieństwa do Jezusa. Opuścili Go wszyscy uczniowie. Pozostał tylko Ojciec. Nie tak dawno mówił apostołom: „Przychodzi godzina, a nawet już nadeszła, że rozproszycie się, każdy w swoją stronę i zostawicie Mnie samego. Ale nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną" (J 16, 32).\n„Wpatrujmy się w Jezusa, który jest twórcą naszej wiary i ją doskonali. On to zamiast zapewnionej Mu radości wziął krzyż, nie myśląc o jego hańbie, i zasiadł po prawej strome tronu Boga" (Hbr 12, 2) - napisze autor listu do Hebrajczyków. Patrzmy na Jezusa, ale także na Piotra i uczniów. Mówimy, że człowiek musi dopiero sprawdzić, sam doświadczyć, przekonać się, jak wiele słów ostrzeżenia przechodzi mimo jego uszu. Nie dowierza innym, bo się nie modli, nie prosi o mądrość w postępowaniu, o roztropność. A przede wszystkim nie dostrzega tego, że tam gdzie nie ma na pierwszym miejscu Pana Boga, tam się wszystko rozpada.\nUczyć się trzeba odkrywać Jezusa we wszystkich doświadczeniach. Wyciągać wnioski patrząc na Chrystusa, na Jego Matkę, na Piotra, apostołów, ludzi Kościoła. Musimy modlić się, czuwać, iść drogą codziennego krzyża, świadomi obecności Jezusa, trzymać się Jego ręki. To codzienna Eucharystia. I pytać: „Kto nas odłączy od miłości Chrystusa? Czy utrapienie, ucisk, prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo lub miecz?" (Rz 8,35). Św. Paweł, wymienił tylko niektóre przyczyny odchodzenia od Jezusa, dodajmy swoje. Co dotychczas dla nas było zagrożeniem, w jakiej sytuacji traciliśmy sprzed oczu Chrystusa?\nPiotra zgubiła zbytnia pewność siebie. Miłość ryzyka bez potrzeby, nierozważny entuzjazm, brak refleksji. Piotr mógł się wycofać już po pierwszej porażce. Mógł uciec. Czasem ucieczka jest jedynym rozwiązaniem. Ale trzeba mieć także zaufanie do siebie i innych, trzeba i ryzyko podejmować z miłości, wtedy, gdy zajdzie tego konieczność. Trzeba nieustannie rozwijać entuzjazm dla spraw Bożych. Potrzeba nam refleksji i umiejętności wyciągania wniosków, jak mówi księga Mądrości: „Nic nie czyń bez zastanowienia, a nie będziesz żałował swego czynu" (Syr 32,19). To są nasze codzienne rachunki sumienia. Bóg buduje na miłości słabego człowieka, nie zniechęca się naszymi upadkami, naszymi wadami. I z tego spotkania mocy Boskiej i ludzkiej słabości rodzą się cudowne dzieła Boże.\n„Kościół Chrystusowy, pokładając ufność w zamyśle Stwórcy, choć uznaje, że postęp ludzki może służyć prawdziwemu szczęściu ludzi, nie może jednak nie głosić tych słów Apostoła: „Nie bierzcie wzoru z tego świata" (Rz 12, 2), to znaczy z tego ducha próżności i zła, który aktywność ludzką, przeznaczoną do służby Bogu i człowiekowi, przekształca w narzędzie grzechu.\nNa pytanie, w jaki sposób można przezwyciężyć to nieszczęście, chrześcijanie odpowiadają, że wszystkie działania ludzkie, które na skutek pychy i nieumiarkowanej miłości własnej codziennie narażane są na niebezpieczeństwo, powinny być oczyszczane i doprowadzone do doskonałości przez krzyż i zmartwychwstanie Chrystusa"4.\n„Ponosząc śmierć za nas wszystkich grzeszników, poucza swoim przykładem, że należy dźwigać także ten krzyż, który ciało i świat nakładają na barki poszukujących pokoju i sprawiedliwości. Ustanowiony Panem przez swoje zmartwychwstanie, Chrystus, któremu została dana wszelka władza w niebie i na ziemi, przez moc swojego Ducha działa już w sercach ludzkich, nie tylko budząc pragnienie mającego nadejść świata, lecz przez to samo również ożywiając, oczyszczając i umacniając szlachetne pragnienia, dzięki którym rodzina ludzka stara się uczynić własne życie bardziej ludzkim"5.\n1Leksykon pojęć teologicznych i kościelnych, Kraków 2002, s. 216.\n2Ks. Kard. Józef Ratzinger, Służyć Prawdzie, Wrocław 1986, s. 100.\n3Tamże, s. 157.\n4Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym, Poznań 2002, nr 37.\n5Tamże, nr 38.


Owoce. Rosnę i poznaję z puzzlami - praca zbiorowa - książka | księgarnia internetowa lovebooks.pl O nas | Kontakt | Jak zamawiać | Koszty przesyłki | Regulamin zakupów | Polityka prywatności | Odbiór osobistyw naszej ofercie znajduje się 146744 produkty\n> Owoce. Rosnę i poznaję z puzzlami\nOwoce. Rosnę i poznaję z puzzlamipraca zbiorowaWydawca: Zielona SowaDział: Dla dzieci > PuzzleEAN: 9788379836703ISBN: 9788379836703Stron: 10, Format: 16.0 x 16.0 cmData wydania: 2016, Oprawa: twarda\ndostępność: 116 szt.cena: 16,99 10,77 zł szt.do koszykarabat37%oszczędzasz 6,22 złodnośnie ceny sugerowanejZamówienia wysyłamy do 2 dni roboczych !\njeżeli planujesz zakup tego produktu w przyszłości > dodaj do schowka> poleć znajomemu> napisz komentarzSeria Rosnę i poznaję z puzzlami to książeczki przeznaczone dla najmłodszych odbiorców. Wewnątrz znajdują się piękne zdjęcia elementów otaczającego nas świata. Książeczki mogą być pomocne w nauce nowych słów. Kilkuelementowe puzzle ćwiczą koordynację ruchową i nadają się nawet dla najmniejszych dzieci. Pod puzzlami ukryte są kolorowanki.Podobne tytuły Warzywa. Rosnę i poznaję z puzzlamipraca zbiorowaSeria Rosnę i poznaję z puzzlami to książeczki przeznaczone dla najmłodszych odbiorców. Wewnątrz znajdują się piękne zdjęcia elementów otaczającego nas świata. Książeczki mogą być pomocne w nauce nowych słów. Kilkuelementowe... cena: 16,99 10,77 złdo koszyka Zabawki. Rosnę i poznaję z puzzlamipraca zbiorowaSeria Rosnę i poznaję z puzzlami to książeczki przeznaczone dla najmłodszych odbiorców. Wewnątrz znajdują się piękne zdjęcia elementów otaczającego nas świata. Książeczki mogą być pomocne w nauce nowych słów. Kilkuelementowe... cena: 16,99 10,77 złdo koszyka Zwierzęta. Rosnę i poznaję z puzzlamipraca zbiorowaSeria Rosnę i poznaję z puzzlami to książeczki przeznaczone dla najmłodszych odbiorców. Wewnątrz znajdują się piękne zdjęcia elementów otaczającego nas świata. Książeczki mogą być pomocne w nauce nowych słów. Kilkuelementowe... cena: 17,00 11,21 złdo koszyka Owoce i warzywa. Rosnę i poznajęAgnieszka SobichZdjęcia przedmiotów, z którymi małe dziecko może zeknąć się w swoim otoczeniu. Żywe kolory, bezpieczne narożniki książeczek. Książeczki dostępne także w atrakcyjnym ekspozytorze.\ncena: 4,99 3,11 złdo koszyka Rosnę i poznaję. Owoce i warzywapraca zbiorowaSeria kolorowych książeczek idealna dla najmłodszych dzieci – kolorowe ilustracje oraz krótkie teksty zachęcą dzieci do oglądania. Dzięki tym książeczkom dzieci poznają nowe słowa, nauczą się rozpoznawać nowe przedmioty,... cena: 4,99 3,11 złdo koszyka Rosnę i poznajęAgnieszka SobichZdjęcia przedmiotów, z którymi małe dziecko może zetknąć się w swoim otoczeniu. Żywe kolory, bezpieczne\ncena: 4,99 3,11 złdo koszyka Rosnę i poznaję. Na spacerzepraca zbiorowaSeria kolorowych książeczek idealna dla najmłodszych dzieci – kolorowe ilustracje oraz krótkie teksty zachęcą dzieci do oglądania. Dzięki tym książeczkom dzieci poznają nowe słowa, nauczą się rozpoznawać nowe przedmioty,... cena: 4,99 3,11 złdo koszyka Rosnę i poznaję. W kuchnipraca zbiorowaSeria kolorowych książeczek idealna dla najmłodszych dzieci, kolorowe ilustracje oraz krótkie teksty zachęcą dzieci do oglądania. Dzięki tym książeczkom dzieci poznają nowe słowa, nauczą się rozpoznawać nowe przedmioty, zwierzęta,... cena: 4,99 3,11 złdo koszyka Rosnę i poznaję. W łaziencepraca zbiorowaSeria kolorowych książeczek idealna dla najmłodszych dzieci – kolorowe ilustracje oraz krótkie teksty zachęcą dzieci do oglądania. Dzięki tym książeczkom dzieci poznają nowe słowa, nauczą się rozpoznawać nowe przedmioty,... cena: 4,99 3,11 złdo koszyka Rosnę i poznaję. Pojazdypraca zbiorowaSeria kolorowych książeczek idealna dla najmłodszych dzieci – kolorowe ilustracje oraz krótkie teksty zachęcą dzieci do oglądania. Dzięki tym książeczkom dzieci poznają nowe słowa, nauczą się rozpoznawać nowe przedmioty,... cena: 4,99 3,11 złdo koszykawięcej...


Paryż wart jest mszy, a Australia warta Galaxy Tab! Samsung Apple 1:1\nMiesiąc temu wyglądało na to, że sprawa jest załatwiona. Już, już prawie prawnicy Apple mogli cieszyć się z kolejnego zwycięstwa i następnego rynku zamkniętego dla tabletu Samsunga, już szampan się mroził. Została tylko kwestia odwołania się koreańskiej firmy od niekorzystniej decyzji sądu, ale wygl...\nMiesiąc temu wyglądało na to, że sprawa jest załatwiona. Już, już prawie prawnicy Apple mogli cieszyć się z kolejnego zwycięstwa i następnego rynku zamkniętego dla tabletu Samsunga, już szampan się mroził. Została tylko kwestia odwołania się koreańskiej firmy od niekorzystniej decyzji sądu, ale wyglądało na to, że Samsung straci ten rynek, a przynajmniej nie wprowadzi swoich tabletów przed 2012. A tu niespodzianka!\nTo cię zainteresuje Ultrabook Acer Aspire S3 w naszych rękach. Część pierwsza - pracaNowy Teamviewer konkuruje z Google Hangouts i wprowadza nowe funkcje\nOtóż wczoraj australijski sąd federalny w osobie sędzi Lindsay Foster zdecydował, że Samsung nie naruszył patentów firmy Apple i jego produkt może spokojnie pojawić się na sklepowych półkach. Sąd dał też czas Amerykanom na odwołanie się do Sądu Najwyższego, a termin upływa jutro. Prawnicy Apple zapewne skorzystają z tej możliwości, jednak nie zmienia to sytuacji dla Samsunga, jego tablet może pojawić się w sprzedaży na terytorium Australii jeszcze w tym roku.\nBitwa patentowa na australijskiej ziemi jest o tyle interesująca, że dotyczy przede wszystkim rzekomego naruszenia przez Samsunga patentu Apple na ekran dotykowy zastosowany w iPadzie. Nie jest to więc walka o to, gdzie leżą granice kopiowania designu innych firm i decyzja wydana przez sąd w Australii jest bardzo ważna z punktu widzenia Samsunga w jego dalszych bojach przed innymi sądami. Wprawdzie z prawnego punktu widzenia decyzja ta nie będzie miała wpływu na orzeczenia innych sądów, niemniej jednak australijska odsłona konfliktu i jej rozwiązanie wysyła jasny sygnał. Oczywiście to jeszcze nie koniec, Apple ma jeszcze jeden ruch - przed Sądem Najwyższym, ale stwierdzenie sądu federalnego, że obecne dowody przedstawione przez amerykańską firmę na naruszenie patentu są niewystarczające dość jasno stawia szanse na zwycięstwo Apple w tej sprawie pod znakiem zapytania.\nDecyzja sądu ma dla Samsunga nie tylko znaczenie prawne, wizerunkowe, ale również czysto ekonomiczne. W krajach anglosaskich trwa właśnie okres przedświątecznych zakupów. Październikowy ban był dla Koreańczyków sporym ciosem. Teraz zaś firma ma możliwość nadrobienia strat i wprowadzi do gwiazdkowej oferty swój tablet. Zapewne związana z tym będzie szeroka kampania reklamowa, bo Samsung i tak stracił już sporo czasu w sądzie.\nGdzie po gwiazdkowe prezenty? PayPal podpowiada KM Kamil Mizera\nTo pyrrusowe zwycięstwo, wciąż jeszcze niepewne, raczej nie doprowadzi do zażegnania konfliktu między oba firmami. Ostatnio pisałem, że obecna walka patentowa zainteresowała już nawet Komisję Europejską, która żąda wyjaśnień, nie tylko zresztą od tych dwóch firm, gdyż ostatnio stosowany model sądowych batalii, w którym liczy się po prostu wyeliminowanie danego gracza z całego rynku, jest coraz częściej stosowany również w innych przypadkach. Czy ta sytuacja w końcu się zmieni i firmy po prostu zaczną się dogadywać i wypłacać sobie, w starym, dobrym stylu, odszkodowania, zamiast blokować się gdzie popadnie?\nNic dziwnego, że Nokia Lumia bije rekordy popularności w Wielkiej Brytanii... [wideo] Tomasz Popielarczyk


Gra maszynowa online Enchanted Mermaid\nGra Enchanted Mermaid opiera się na klasycznym układzie w stylu 5x3. Oddaje 25 zwycięskich układów, a także wysoki jackpot, który wyniesie tu 5 000 żetonów. Do tego dochodzą znaki Wild, Scatter oraz darmowe spiny, które za każdym razem kuszą szczególnie. Sama gra pokazuje bardzo ciekawe rozwiązanie, bez dodatkowych tabelek, co wpływa na atrakcyjny wygląd zestawienia. Na dole dodatkowo znajdziecie przyciski informacji i automatycznej gry, stan żetonów, wybór granych linii, wartość zakładu czy maksymalny typ, jaki można wybrać. Jest też opcja hazardu, automatycznie włączana przy każdej wygranej no i oczywiście samo SPINowanie. Osoby zainteresowane mogą poznać całe zestawienie za pomocą wirtualnej waluty, udostępnionej przez Quickfire, czyli studio podległe Microgaming. Dzięki temu poznacie nie tylko mechanikę, dźwięki, ale też potencjalne układy i rozwiązanie Gamble, którego jeszcze mogliście nie spotkać.\nTytuł oferuje sześć klasycznych znaków, z czego najwięcej warta jest rybka, dająca wygraną rzędu 5 000 żetonów. Na planszy pojawiać się też będą tytułowe syreny, które znajdziecie na 2, 3 i 4 bębnie. Zamieniają inne znaki, poszukując jak najlepszego układu dla gracza. Do tego są też Scattery, które dają 10, 15 lub 20 darmowych spinów, w zależności ile obrazków pojawi się na planszy. Gramy?\nGraj za darmo Enchanted Mermaid


Nowatorskie rozstrzygnięcia w rolnictwie – eduPasaż.pl\nHome /Nowatorskie rozstrzygnięcia w rolnictwie\nDom & Ogród19 września 2018\nTeraz każdy dział gospodarki, by utrzymać się na rynku musi ciągle się rozwijać. Sytuacja ta dotyczy też rolnictwa. Współcześnie najbardziej opłacalnymi formami działalności gospodarczej są gospodarstwa agroturystyczne i ekologiczne. Taka forma działalności jest popierana oraz wspierana przez fundusze unijne. Przedsiębiorczy rolnik jest naturalnie modelem niesłychanie pomocnym współczesnej gospodarce. Gospodarstwa agroturystyczne są popularnie odwiedzane przez wędrowców, a również gości zagranicznych. W takich ośrodkach organizuje się również niesłychanie w wielu przypadkach imprezy okolicznościowe. Przynosi to na pewno dodatkowe korzyści, a też wzmacnia promocję regionu. Z kolei żywność ekologiczna jest nie tylko naturalna i zdrowa jakkolwiek też niezwykle opłacalna. Towary wytworzone na farmach ekologicznych są wyprzedawane kilkakrotnie drożej niż te ze przeciętnych gospodarstw.\nMając gospodarstwo ekologiczne jesteśmy w stanie też starać się o pozyskiwanie funduszy unijnych na prowadzenie swojej aktywności. Przedsiębiorczość w rolnictwie jest bo niesamowicie opłacalna. Nowoczesne rolnictwo stoi z pewnością przed trudnym zadaniem. Musi albowiem wykazać się obszerną przedsiębiorczością. Wśród opłacalnych działów gospodarki plasuje się niestety na ostatnim miejscu. Nasi zachodni sąsiedzi poradzili sobie niemniej jednak z tą sytuacją. Odkryli, że rolnicy także powinni być przedsiębiorczy oraz zdolni do zmian.\nBardzo atrakcyjne jest prowadzenie gospodarstwa ekologicznego – nawozy w hydroponice. Często okazuje się, że społeczeństwo pragnie odżywiać się zdrowo. Kultura prawidłowego żywienia na stałe weszła już do świadomości społecznej. W świecie choroby cywilizacyjnej jaką jest otyłość żywienie człowieka absorbuje niesłychanie znaczącą kwestię. Ustawy unijne niesłychanie restrykcyjnie oceniają jakość produktów żywnościowych. To właśnie dzięki temu rolnictwo ma kolejny raz szansę na przeżycie swojego obfitego rozwoju. Wolno by pomyśleć też o założeniu w pobliżu swojego gospodarstwa domu agroturystycznego, do którego przybywaliby ludzie z całego kraju. Byłaby to świetna szansa na promocję naszego regionu, a także niezwykła szansa dla nas.