To nie jest miasto dla żywych - Piórem Feniksa\nTo nie jest miasto dla żywych\nForum Piórem Feniksa Strona Główna -> Inne\nWysłany: Nie 13:53, 02 Wrz 2012 Temat postu: To nie jest miasto dla żywych\nWitam. Prezentuję króciutki fragment jednego z moich opowiadań pt. To nie jest miasto dla żywych. Ten tekst traktuję bardziej jako prezentację mojego stylu niż pokazanie czegoś z ciekawą fabułą, której tutaj po prostu brak.\nTo, co było kiedyś Paulem Sandersonem wstało z łóżka. Na, niegdyś śnieżnobiałej, teraz szarej pościeli pojawiły się dziwne plamy nieokreślonego koloru. Płyny ustrojowe. „Rany, znowu się sfajdałem” pomyślało wspomnienie Paula Sandersona i powlokło się do salonu, zapalając światło. Przelotnie spojrzało w stare, brudne lustro osadzone w dwudrzwiowej szafie. Proces gnicia postępował coraz szybciej. W dziurze w brzuchu zalęgły się larwy. Skóra przybrała odcień brudnej szarzyzny. Mięśnie zanikły prawie całkowicie. Skóra wisiała na kościach jak zbyt duże ciuchy na biednym dzieciaku, który nosi ubrania po starszym bracie. W szczęce nie został ani jeden ząb. Jeszcze miesiąc temu były dwa, ale chwiały się mocno i wypadły jak reszta. Niegdyś gęste włosy opadające do ramion, stały się kilkoma pojedynczymi nitkami, sterczącymi z głowy pokrytej brązowymi plamami.\nZa oknem było ciemno. Usłane gwiazdami niebo mieniło się jak kawałki szkła na czarnej tkaninie. Pomarańczowy księżyc w pełni zaglądał przez okno, rażąc wspomnienie Paula Sandersona w oczy. Zwłoki zaklęły i legły na pełną robaków kanapę. Gdy stworzenia, które znalazły schronienie w starym materacu poczuły nad sobą jakiś dziwny ciężar rozbiegły się po pokoju. Spłoszone pochowały się w licznych dziurach w zachodniej ścianie. Coś, co kiedyś było Paulem, obróciło głowę w kierunku uciekających w panice karaluchów. W karku mu zagrzechotało. Westchnął ciężko. Czuł jak powietrze częściowo uchodzi mu szyją, w której miał sporą dziurę po improwizowanej tracheotomii, którą ktoś zrobił mu przy pomocy długopisu. Nie pamiętał już, kto to zrobił i jak do tego doszło.\nSpojrzał na zegarek. Była dziesiąta wieczorem czyli dopiero zaczynało się życie, choć dla niego było już teoretycznie skończone. Kościstą ręką namacał pilota. Zrobił to z trudem, bo w jego ramionach już prawie nie było mięśni, które były duże i silne za życia. Przycisnął guzik i telewizor rozjaśnił się. Obrośnięty pajęczynami i kokonami ekran zapalił się jasnym, białym światłem. Pajęczyny mu nie przeszkadzały. Uważał to tylko za kolejną atrakcję podczas oglądania telewizji. Efekt specjalny.\nNa ekranie pojawił się równie kościsty prezenter w eleganckim, dobrze skrojonym garniturze od Armaniego. Przy sportowej marynarce miał wielką, czarno-bordową, cieniowaną muszkę. W gnijącej ręce zaciskał mikrofon. Policzek na lewej części twarzy zniknął. Resztki zębów prześwitywały przez sporą dziurę po broni palnej dużego kalibru. Prawdopodobnie magnumie .357.\n- Witam wszystkich państwa! Witam albo żegnam, bo podobno nie żyjemy! – Zaśmiał się przez nos, odgarniając wypadające powoli włosy. - Tu wasz ulubiony poranny teleturniej Zgaduj Maleńka albo Trumienka! Dziś gościmy w programie trzy osoby. Nie wiem jak się nazywają, ale wiem, i państwo też wiedzą, że to nieistotne! – Mówił wesołym tonem, który ni w ząb nie pasował do jego obecnego stanu ducha i ciała. Kamera oddaliła się i Sanderson zobaczył kobiety zapowiedziane wcześniej przez prezentera, który jak na ironię za życia nosił nazwisko Reaper.\nWszystkie „uczestniczki” były związane i zakneblowane. Klęczały przed trzema wykopami, w których leżały otwarte, zbite zardzewiałymi gwoździami trumny. – Jak wiecie, w naszym programie biorą udział tylko kobiety! Na dodatek żywe! I stąd ta nasza nazwa! Zgaduj Maleńka albo Trumienka! – Radośnie gestykulował jak w rytm jakiejś patriotycznej piosenki. – Pierwsza z naszych uczestniczek! Jak się nazywasz? – Zapytał truposz, brutalnie zrywając pierwszej kobiecie knebel. Twarz miała czerwoną od płaczu, oczy pełne dzikiego przerażenia. Sanderson zaczynał się zastanawiać czy w ogóle jest przy zdrowych zmysłach. Intrygowało go to. Cholernie. Gdy prezenter zerwał kobiecie knebel, ta od razu zaczęła krzyczeć wniebogłosy. – No cóż, jak państwo widzą, nasza pani nie wytrzymała tych emocji! Emocje sięgnęły zenitu już na samym początku! Czas na pytanie! „Zgaduj Maleńka albo Trumienka!” Od kiedy, do kiedy pełnił urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych John Fitzgerald Kennedy? Można się pomylić o… nie, nie można. No, więc masz dziesięć sekund na zastanowienie. Jak odpowiesz to przeżyjesz do następnej rundy. – Kobieta wciąż krzyczała. – To proste pytanie. – Zachęcił prowadzący z karykaturą uśmiechu na gnijącej twarzy. Nagle z jego nosa wyszła dorodna, biała larwa. – Przepraszam państwa. – Obrócił się bokiem i wydmuchał ją, zaciskając jedną dziurkę. – Czas minął, droga pani! Trumienka! – Rozpiął marynarkę odsłaniając brudną, białą koszulę, przez, którą prześwitywały chude żebra. Wyjął zza paska pistolet i zastrzelił kobietę. Broń dużego kalibru rozwaliła jej czoło. Trochę krwi siknęło na marynarkę prezentera. Kobieta przechyliła się do tyłu i wpadła do trumny, która zaraz sama się zamknęła z łomotem dezaprobaty.\n- Co za głupota. – Mruknął Sanderson i zmienił kanał. - Coraz gorzej z tą telewizją. - Powiedział do siebie i wstał z kanapy.\nZa życia pewnie zrobiłby sobie coś do jedzenia, ale teraz nie było sensu. Lodówka była wyłączona. Stała tak od momentu jak powrócił do domu z grobu. Cokolwiek by zjadł, wypił przeleciałoby to przez jego puste wnętrze, w którym już nie było flaków i wypadłoby przez… wiadomo, co. Co go dziwiło: niektórzy przesiadywali w barze Hartneya i wlewali w siebie po kilka piw dziennie. Nie przeszkadzało im to, że nie czują smaku, a wszystko, co wypiją zaraz ląduje na drewnianej podłodze baru. Sądził, że był to jakiś nawyk jeszcze z tego okresu jak byli pełni życia. Paul już wyzbył się tych nawyków.\n*** Specjalnie dla Efki dalszy fragment ***\nMiasteczko zmieniło się nie do poznania. Pierwszy wrócił Mark Sandman, właściciel sklepu z artykułami żelaznymi przy Hamilton Street. Potem, nagle wszyscy zaczęli umierać, jakby zabijało ich powietrze. Nim się obejrzeli już byli żywymi trupami próbującymi prowadzić w miarę normalne życie. Wiele rzeczy uległo diametralnym zmianom. Na przykład to, że spali w dzień przy zasłoniętych kotarach wraz z robakami, owadami i innymi stworzeniami, które się zalęgły w ich domach, o które przestali dbać. Owady przestały być problemem po śmierci. Co więcej, stały się jakby stałymi towarzyszami. Stali się „Ich braćmi mniejszymi” jak to było w filozofii Świętego Franciszka z Asyżu. Martwi przestali przejmować się pieniędzmi i problemami z nimi związanymi, bo nie musieli jeść, opłacać rachunków, bo przecież w Amerykańskim rejestrze ludności widniała informacja ZMARŁ i data. Ktoś zauważył, że zgony wszystkich ludzi są oddalone od siebie od siedmiu do dwudziestu jeden dni i uznano, że to jakaś epidemia zabiła wszystkich w mieście. W efekcie, teren ogrodzono i wszędzie wystawiono tabliczki z czaszkami. Lokalna stacja telewizyjna i rozgłośnia radiowa wciąż nadawały swoje programy i muzykę dla martwych mieszkańców. Telewizja nie wychodziła poza obręb miasteczka z wiadomych powodów. Kierowcy na obwodnicy na około miasta czasami odbierali muzykę z lokalnej stacji radiowej i zastanawiali się jak to możliwe. Inni nie mieli zielonego pojęcia skąd dochodzi muzyka, ale była świetna. Nie jeden gość za kierownicą bujał się do Big Audio Dynamite i E=mc2 ,albo Guns N Rosses Sweet Child O Mine.\nSanderson zaczął się ubierać. Na dworze było chłodno. Listopad za pasem. Wciągnął spodnie ściskając je paskiem, do którego dorobił chyba z dziewięć dziurek, włożył buty, koszulkę, która wisiała na nim jak kawałek materiału na kiju. Łopatki i obojczyki wyraźnie odznaczały się pod koszulką. Narzucił kurtkę i wyszedł z domu. Skierował krok do lokalnej biblioteki przy Cherry Street. Szedł chodnikiem. Wiatr rozwiewał mu resztki włosów, zrywając kilka z nich z prawie łysej głowy. Przeszedł go przenikliwy chłód. Wbił gnijące dłonie w kieszenie cuchnącej kurtki. Minął dom, w którym mieszkał jego znajomy Randy. Zwykł grać w pokera. Siedział z sąsiadem na plastikowych krzesełkach ogrodowych przy rozkładanym stoliku. Randy, zobaczywszy Paula, wstał od stolika i mu pomachał. Lewa połowa twarzy była przegnita do kości. Oczodół był pusty. W szczęce chwiało się jeszcze kilkanaście zębów, które wyszczerzył, gdy machał szarawą ręką bez skóry.\n- Cześć, Paul. – Zawołał. Przechodzień [link widoczny dla zalogowanych] zrozumiał, co znajomy powiedział. Z jego językiem musiało być coś bardzo nie tak. Paul pomyślał, że powinien pójść do lekarza. Po chwili roześmiał się.\nRozpięta przeciwdeszczowa kurtka Randyego wisiała na nim całkowicie. Sięgała niemalże do kolan. Paul zobaczył odstające żebra. – Przyłączysz się do nas? – Zasyczał ponownie trup. Zabrzmiało to jak „fyłąfyf fię fo nfas”?\n- Nie. Niestety, nie. Śpieszę się do biblioteki, a potem do sklepu samochodowego. – Odkrzyknął. Z dnia na dzień jego głos przybierał coraz dziwniejszą barwę, ale nie martwiło go to. I tak już nie żył, więc co za różnica?\n- Szkoda! Może innym razem. – Zawołał sąsiad. Zabrzmiało to jak „skfofa mofe inny rafem”.\n- Na pewno. – Zgodził się przechodzień i skinął głową. Było chłodno, wiał przyjemny, orzeźwiający wiatr, który szalał pod kurtką Sandersona. Czuł jak przelatuje mu przez dziurę w brzuchu i wypada z drugiej strony. Było to bardzo krzepiące. Między żebrami miał miniaturowy przeciąg. Przyspieszył kroku kierując się do biblioteki. Zna przeciwka szła pani Dorris. Choć widział tylko mroczny zarys jej postaci i tak wiedział, że to ona. Miała chorą nogę, a pod pachą drewnianą kulę. Kulała. Te kilka tygodni, które spędziła w grobie źle na nią wpłynęły. Robaki wyżarły jej prawie całą nogę do kości, a za życia miała już z nią problemy. Kuśtykała, wspierając się. Owinięta była w jakąś ciemną szmatę. Jak było wiadomo, jej dom spłonął do gołej ziemi. Robota jakiegoś miejscowego podpalacza, którego potem złapano i oskalpowano. Co najbardziej dziwiło Paula: ludzie żywi nie postrzegali martwych, którzy wrócili, jako żywe trupy. Wręcz przeciwnie. Widzieli ich, jako anioły i uznawali ich powrót z grobu za cud. Wielu z nich zbierało się w miejscowym kościele, by wziąć udział w specjalnej mszy prowadzonej przez wielebnego Harrisa. Tematem było, oczywiście, „cudowne zmartwychwstanie naszych braci i sióstr”.\nGdy był na tyle blisko kobiety, by zajrzeć jej w twarz, przywitał ją serdecznie i pomachał zgniłą dłonią. Pani Dorris odwzajemniła się tym samym i pokuśtykała dalej chodnikiem. Paul przeszedł na drugą stronę ulicy. Teraz szedł obok pustego parkingu dla klientów lokalnego supermarketu. Na parkingu stało kilka sylwetek. Ich rozmowie towarzyszyły poruszające się migające czerwone ogniki tlących się papierosów.\nZaczął się zastanawiać, jak to możliwe, że nałogi nie opuściły tych ludzi nawet po śmierci. Może palili z przyzwyczajenia albo, dlatego że faktycznie czuli wyraźną potrzebę? Czy to samo było z alkoholikami i ćpunami? Pytania o pośmiertny żywot uzależnionych zajęły jego myśli. Na skrzyżowaniu skręcił w prawo. Po jednej stronie miał szpital, a po drugiej przychodnię. Burmistrz Killman zdecydował się je wyburzyć, bo, po co martwym opieka medyczna? Pracownicy służby zdrowia byli oburzeni. „Co się stanie jak kogoś przejedzie samochód?” Pytali, ale wszyscy się z nich śmiali. Przed przechodniem wznosiła się wysoka antena telewizyjno-radiowa. Nagle chłodną, spokojną noc rozdarł bezwzględny dla ciszy dźwięk wystrzału z pistoletu. Zgaduj Maleńka albo Trumienka – pomyślał i zaśmiał się. Śmiał się aż do chwili, gdy zostawił za plecami budynek telewizji. Wszedł w dzielnicę, jak to mawiali za życia, syfu i pijactwa. Z lokalu na rogu waliła wesoła muzyka country. Pamiętał za życia, że najczęściej dawali tu Alabamę, Eagles, rzadziej The Civil Wars. Osobiście uważał, że Civil Wars jest najlepsze, ale pal licho. W barze o nazwie Rednex – jak ten szwedzki zespół country siedziało kilkunastu miejscowych awanturników. Słuchali muzyki, prześcigali się w rzucaniu kurwami i wlewali w siebie mnóstwo piwa, które i tak za chwilę wylatywało przez dziurę w dupie, która mieli od urodzenia. Czasami narzekali na to, że nie mają już tętna i z nostalgią spoglądali na plakat, na którym ładna dziewczyna patrzyła z pożądaniem w ich stronę. Od czasu do czasu zamawiali coś do jedzenia, ale tylko po to, by podłubać w tym plastikowym widelcem. Bill Hartney, właściciel baru, miał zamiar wycofać całkowicie jedzenie z menu, bo teraz już nikt nie jadł. W całym miasteczku. Co innego z piwem i innymi alkoholami, które spożywali goście. Bill nazwał ich Nostalgierami, albo członkami gildii „Nostalgia”. Zdawał sobie sprawę, że brzmi to jak słowa jakiegoś pieprzonego czarodzieja z posranej gry RPG, ale nie przeszkadzało mu to specjalnie. Wręcz przeciwnie cieszył się, bo mimo swej śmierci dalej kultywowali zwyczaje z życia. Znał każdego z nich po imieniu. Walili piwo jedno za drugim, a potem wracali chwiejny krokiem, czasami na czworaka, do domu, co było dość dziwne, bo ich narządy już nie funkcjonowały. Tak samo krew już nie krążyła. Goście z likwidowanej służby zdrowia mieli by mega zagadkę. Barman nie sądziłby liczył się zbytnio dla nich fakt, że krew w ich ciałach już nie krąży i nie mogą poczuć się pijani. Ważne było, że wciąż pili i kontynuowali tradycję, od czasu do czasu zostawiając w kuflu ząb, czy dwa, na co także bezzębne siwoskóre kelnerki spoglądały z obrzydzeniem.\nOstatnio zmieniony przez Mrok dnia Wto 14:50, 19 Sie 2014, w całości zmieniany 3 razy\nTekst jest przejmujący swoim wydumanym realizmem. Uważam, że należą Ci się wielkie pochwały za to, że sięgając po taki gatunek i tematykę potrafiłeś zagłębić się w niej, budując doskonale realizm postaci bohaterów, przeniknąć temat do głębi. Niewielu autorom ten zabieg się udaje. Niewielu nawet nie zdaje sobie sprawy, że jest to konieczne, aby tekst miał w sobie głębię i ten jad, który u czytelnika wywołuje konieczne do prawidłowego odbioru emocje.\nNa innych forach spotykałam się już z takimi autorami, którzy sięgając po drastyczny, niezwykły temat głaskali go tylko po wierzchu i pozostawiali czytelnika z uczuciem niedosytu.\nTobie udało się szczęśliwie tego uniknąć, za co zasługujesz u mnie na pochwałę.\nOczekuję dalszego ciągu, bo ciekawią mnie dalsze losy bohatera.\nWysłany: Sob 14:35, 15 Wrz 2012 Temat postu:\nSanderson przeszedł obok baru z dziwną maską na twarzy zamiast zażenowania. Biblioteka była czynna od dwudziestej pierwszej, czyli jakby od dziewiątej rano, bo całe życie w miasteczku wywróciło się do góry nogami. Noc to dzień, a dzień to noc. Promienie słoneczne raziły wszystkich braci i wszystkie siostry, jakby to wielebny Harris powiedział. Tak więc za dnia zamykali się w swoich zarobaczonych domach i mieszkaniach, zaciągając kotary. Kładli się do pełnych robaków łóżek, nie przejmując się tym, że larwy much żywią się resztkami ich wnętrzności, a pająki zakładają na nie sieciowe pułapki.\nGdy doszedł do biblioteki, wspiął się po schodkach i otworzył masywne drzwi. Pomieszczenie było jasne i wyjątkowo zadbane. Nie było robaków i innych stworzeń, to znaczy „Braci Mniejszych”. Przywitała go Bobbi Hamilton, miejscowa bibliotekarka uczesana na Hilary Clinton. Na nosie miała okulary bez oprawek. Elegancki żakiet w odcieniu szarości i spódnicę w tym samym kolorze. O dziwo, ciuchy na niej nie wsiały jak na wszystkich. Nagle Paul uświadomił sobie, że rozkład jeszcze jej nie dopadł, ale na pewno już niedługo.\nSanderson był nauczycielem. Uczył angielskiego w podstawówce. Musiał wypożyczyć kilka książek, które były mu potrzebne do prowadzenia jutrzejszej lekcji. Chodziło o patriotyczne motywy w literaturze anglojęzycznej, głównie amerykańskiej. Nie uważał tego za odpowiedni temat dla dzieciaków w tym wieku, ale program musiał zrealizować. Nie wiedział, po co edukacja dalej funkcjonuje w miasteczku, ale burmistrz Killman uparł się. Przecież nie ukończą podstawówki, szkoły średniej i nie pójdą przecież na Harvard, Stanford ani na Yale, ani nawet na najgorszą uczelnię w Stanach, bo kto uczy żywe trupy? – Argumentował Sanderson. Killman odparł, że trzeba uczyć młodzież i krzewić w nich historię naszego kraju nawet, jeśli nie żyją. Sanderson rozkładał ręce. Nie to, że nie lubił uczyć, ale nie bardzo widział sens. W każdym razie poprawił pod pachą książki. Jedną z nich miała tytuł „Zabić drozda” autorstwa Harpera Lee. Znał tą książkę. Przerabiał ją kilka razy za życia. Przepiękna historia, która w niezwykle subtelny sposób uczy tolerancji.\nZ biblioteki skierował się do komisu samochodowego. Miał nadzieję znaleźć tam to, czego szukał. Nie mylił się. Niegdyś potężnie gruby, dziś chudy jak patyk Tom Harley pomógł znaleźć odpowiednie części i zaoferował montaż za dodatkowe pięć dolarów. Sanderson grzecznie odmówił tego dodatku, podziękował za części i opuścił komis samochodowy. Harley obserwował go z papierosem wetkniętym w kącik zwiotczałych jak stara opona ust.\nMinął bibliotekę, a potem bar, z którego wciąż waliła muzyka country. Alabama dawali właśnie przebój roku osiemdziesiątego dziewiątego Song of the South. Z lokalu dochodziły rozmowy awanturników-pijaków. Głosy należące do gości pomagały wokaliście śpiewać. Brzmiało to jak upiorne wycie psującego się radia tranzystorowego. Wyobraził sobie twarze awanturników uwięzione w głośnikach radia i zaśmiał się. Powietrze wyleciało przez dziurę po tracheotomii. Szedł dalej. Kurtka powoli zaczynała mu ciążyć. Jego pozbawione mięśni ramiona wołały o pomstę, jak na ironię, do nieba.\nPoprawił książki pod kościstą pachą i ruszył dalej mijając supermarket. Goście palący fajki zniknęli.\nGdy wrócił do domu, rozsiadł się w wygodnym, ale zniszczonym fotelu w salonie i zaczął studiować przyniesione książki. Części samochodowe zostawił w korytarzu. Zajmie się tym później. Taki miał plan. Chudymi palcami przewracał strony książki, którą czytał. Po kilkunastu minutach rzucił ją w kąt i włączył telewizor. Reaper akurat strzelał prosto w czoło ostatniej kobiecie biorącej udział w teleturnieju. Sanderson wywnioskował, że musiała udzielić dużo prawidłowych odpowiedzi, bo jego wyprawa do biblioteki i komisu trochę trwała. Ale nie więcej niż trzydzieści minut. To całkiem sporo odpowiedzi – pomyślał.\n- Cóż, to na tyle! – Oznajmił prezenter. Na marynarce i rękach miał krew uczestniczek. Dziura w twarzy poruszała się z każdym słowem. W jednej ręce zaciskał mikrofon, a w drugiej pistolet. Groteskowo kręcił nim na palcu jak rewolwerowiec. Obok niego stały trzy zatrzaśnięte trumny, a w nich martwe ciała kobiet, które posłużyły za rozrywkę dla lokalnej telewizji truposzy. – Nasze uczestniczki dzielnie walczyły prócz tej jednej. – Postawił nogę w błyszczącym lakierku na wieku trumny pierwszej uczestniczki, która nie odpowiedziała na pytanie dotyczące prezydentury. – Jak państwo sami widzieli, emocje dziś sięgnęły zenitu. Ta pani... – Chwila przerwy. Zaczął mielić ustami i nagle wypluł zęba. Wskazał na trumnę. – Tą panią tak wzięły nerwy, że zapomniała nawet o istnieniu Johna Fitzgeralda Kennedy’ego. Zabawne! – Żegnamy się z państwem i życzymy miłego dnia. Program prowadził dla państwa John Reaper! – Wyszczerzył resztki zębów w karykaturze uśmiechu. Kamera powoli odsuwała się od jego postaci, będącej żartem samym w sobie. Po chwili ukazała się publiczność pełna żywych trupów. Zagrała wesoła muzyczka Duane Eddy – Forty Miles of Bad Road i pojawiły się napisy końcowe. Paul zaczął delikatnie machać głową do rytmu. W karku mu strzelało, ale nie przejął się tym. Wyłączył telewizor i poszedł do garażu wraz z reklamówką z częściami.\nTo by było na tyle. Długo noszę się z zamiarem dopisania dalszego ciągu, ale jakoś nie mogę się zebrać. Jeżeli w najbliższym lub późniejszym czasie coś wyskrobię to obiecuję, że udostępnię. Jeżeli komuś podejdzie moja twórczość mogę wrzucić jakieś inne opowiadanie. To co jest powyżej to jedno z najkrótszych. Czasami nazywam swoją twórczość tego typu "skazą" bo ukazują rzeczywistość, ale w zupełnie odmienny sposób, spaczony, zniekształcony nawet prześmiewczy.\nDziękuje Ewo za ocenę. Jestem naprawdę zdziwiony, że ten tekst został tak pozytywnie oceniony. Naprawdę. Po udostępnieniu tego nie spodziewałem się żadnego dobrego słowa. Sądziłem, że moja praca wywoła negatywne emocje, a może nawet zrani uczucia odbiorcy.\nOstatnio zmieniony przez Mrok dnia Sob 16:37, 15 Wrz 2012, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 22:51, 15 Wrz 2012 Temat postu:\nNie ukrywam, że Twoj tekst wywoluje silne emocje. Nie jest o pięknym świecie. Traktuje o czymś strasznym. Jednak nie oceniam tu treści tekstu a jedynie kunszt autora. Niedawno na innym forum przeczytałam postawiony do oceny tekst o relacjach sado-maso między mężczyznami. To też nie było miłe ale choć powinien mnie ogarnąć wstręt przy czytaniu, powinnam z gniewu zaciskać pięści, to przy tamtym tekście nic takiego nie miało miejsca. Za grzeczne było, bez wyrazu, bez refleksji. Ot, temat grzecznie pogłaskany po wierzchu. Jednak Twoją pracę oceniam o wiele wyżej, bo odważyłeś się nie tylko na wybór tak kontrowersyjnego tematu, ale umiałeś przedstawić go w sposób niezwykle przekonywujący. Ktoś może powiedzieć: Fe! Obrzydliwe! Ja wtedy odpowiem: Ma być fe, ma być obrzydliwe, bo to taka tematyka. Gdyby miało być piękne to piszmy o pięknie umajonych łąk.\nZ całym szacunkiem dla ludzi, mających inne przekonania.\nOstatnio zmieniony przez Efka dnia Sob 22:52, 15 Wrz 2012, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 18:11, 16 Wrz 2012 Temat postu:\nNie potrudził się nawet by zmienić obuwie na to, do chodzenia po domu. Brud był mu obojętny. Pomyślał, że powinien wytrzepać dywan w korytarzu, bo poza grubą warstwą kurzu, pod butami pękały karaluchy i inne robactwo. Bracia mniejsi. Za nic w świecie nie chciałby umierały pod jego butami. Obiecał sobie zająć się tym nieco później. Gdy skończy przy samochodzie. Nie wiedział ile zajmie mu wymiana gaźnika, ale miał nadzieję, że nie zejdzie mu z tym do jutra. Otworzył drzwi prowadzące do garażu. Z pomieszczenia buchnął smród stęchłego powietrza i lekko słodkawy odór rozkładających się zwłok. Gdy zapalił światło, znaczy się dwie żarówki o mocy czterdziestu watów zobaczył gnijącego szczura wielkości kota. Żarówki były słabe, bo wszelkie światło raziło nowych mieszkańców. Czterdzieści wat to było maksimum, którego mogli używać nie ryzykując potwornego, pulsującego bólu oczu.\nUśmiechnął się krzywo i odkopnął ciało na bok. Nie zwrócił nawet uwagi, gdy z ciała wypadły białe wijące się groteskowo larwy. Kilka uczepiło się jego buta i nogawki spodni. Ciało z szelestem posunęło po podłodze i zatrzymało się na skrzynce z narzędziami, która zagrała pojedyncza, metaliczną nutę oburzenia. Zastanawiał się skąd mógł wziąć się tutaj ten szczur. Przez moment ta informacja wydawała się zupełnie nieosiągalna dla jego wyżeranego przez robaki mózgu, ale po chwili udało mu się połączyć wszystkie fakty. Było to przedwczoraj, kiedy pracował w garażu. Wówczas szukał przyczyny kłopotu z samochodem. Bardzo możliwe, że nie domknął pokrywy garażowej. Coraz częściej zdarzało mu się, że czegoś zapominał. Doszedł do wniosku, że coś musiało go rozproszyć i po prostu ka boom. Polecenie „zamknij drzwi garażowe” wypadło mu z głowy. Stęchłe powietrze świadczyło o tym, że dawno tu nie wietrzono, więc prawdopodobnie domknął wrota jak trzeba.\n- Ale co zabiło tego parszywego szczura? – Powiedział do siebie rozglądając się po garażu szukając przyczyny. Wszystkie sprzęty były rzecz jasna na swoim miejscu. Wzruszył lekceważąco ramiona i zajrzał do reklamówki. Miał wszystko, czego potrzebował. Położył pakunek na kafelkach, które kiedyś były białe i zrobił kilka kroków w kierunku skrzynki z narzędziami. Ponownie odkopnął zdechłego szczura. Larwy zdążyły już obleźć skrzynkę z narzędziami i kilka innych sprzętów. Delikatnie i przyjacielsko zgarnął je szarą ręką z pudła. Z uśmiechem stwierdził, że robaki wędrują do swoich kompanów. Takie małe, społeczne robaczki – pomyślał z uśmiechem.\nGdy dźwignął skrzynkę z narzędziami poczuł się lekko zaniepokojony. Podniesienie pudła wymagało od niego więcej siły niż przedwczoraj. Czyżby słabł? Jeśli tak to, dlaczego? Co było tego powodem? Bał się nawet dociekać.\nDo jego umysłu ponownie wkradł się szczur. Myśląc o tym, co mogło go zabić grzebał w samochodzie jak chirurg w ciele człowieka. Wnet usłyszał bębnienie kropel deszczu o garażowy dach z blachy falistej. Był zadowolony, że zdążył załatwić wszystkie sprawy przed ulewą. Raz mu się zdarzyło zmoknąć. Ledwo doszedł do domu. Jego kurtka łapczywie pochłaniała każdą kroplę stając się coraz cięższa i cięższa. W końcu każdy krok stał się dla niego ogromnym wysiłkiem. Jego całkowicie pozbawione mięśni, zniszczone, wątłe ciało ledwo poradziło sobie z ciężarem zamokniętego materiału. Po tej krótkiej przygodzie przysiągł sobie, że nigdy więcej nie podejmie takie ryzyka.\nGdyby teraz zmókł to miałby nie mały kłopot, ale nie umarłby drugi raz, więc, w czym problem? Nie miał pojęcia, choć wyobraził sobie jak ciężka, przemoczona kurtka łamie mu kości tułowia. Nie tyle, co łamie, ale wygina zmuszając je do popękania. Co by się wtedy stało? Straciłby zdolność chodzenia na dwóch nogach? Jego szczupła wiedza anatomiczna podpowiadała, że było to całkiem możliwe, choć nie chciał w to nigdy uwierzyć. Naturalnie bał się własnej klęski. Ponownej.\nTe myśli przeniosły go w przeszłość, do dnia, w którym Paul Sanderson wrócił zza grobu. Było głucho i ciemno. Do jego uszu dochodził tylko jakiś nieokreślony dźwięk. Przypominał bzyczenie. Po chwili zrozumiał, że to mucha latająca wewnątrz trumny. Świetnie słyszał jak spanikowana uderzała raz po raz o wieko próbując się wydostać. Paul nie wiedział, co się stało. Zaczął wrzeszczeć jak opętany i walić rękami w wieko. Był teraz bardzo podobny do muchy, która mu towarzyszyła. W głowie miał setki pytań i myśli. Jedną z nich jakże klarowną i najbliższą prawdy była:\nTo było by marzenie, bowiem Paul dopiero teraz poczuł okropny smród rozkładającego się ciała. Własnego ciała, to nie ulegało wątpliwości. Poczuł, ze cały jego świat, prawa biologii, fizyki i całej reszty nauk, które poznał w szkole będąc nastolatkiem, wzory, teorie, schematy obracają się w gówno.\nBez przerwy walił dłońmi w wieko, krzycząc. Jego głos przybrał zupełnie inną barwę niż za życia, ale nawet tego nie spostrzegł. Priorytetem było wydostanie się z trumny. Nawet, jeśli miał nad sobą dziewięć stóp ubitej ziemi. Jego dzika walka poszła oczywiście na nic. W końcu się uspokoił i miał zamiar zaczął racjonalnie myśleć, o ile w ogóle jest to wykonalne w takiej sytuacji. Po pewnym czasie strach odszedł całkowicie i Paul poczuł się prawie jak w domu. Trochę przyciasnym, ale domu. W końcu udało mu się zasnąć.\nZbudził go dopiero dziwny łomot. Coś ciężkiego spadło na trumnę lub w nią uderzyło. Poczuł świeże powietrze, co było jednoznaczne z tym, że ktoś go wykopał. Słyszał nieco zniekształcone głosy dwóch mężczyzn, ale nie rozumiał ani słowa. Po jakimś czasie użyli łomu do otworzenia wieka.\n- Ostrożnie! – Zawołał Paul nie wiedząc w ogóle, po co ty czyni. I tak był martwy. Jak w późniejszym czasie mawiał właściciel baru „Bardziej martwy nie będziesz”.\nDwoma silnymi szarpnięciami wyrwano wieko trumny. Paul zobaczył nad sobą dwie sylwetki. Światło srebrzystego księżyca oświetlało ich ciała. Nad trumną stał wielebny Harris w swojej ohydnej, szarej, gnijącej postaci. Miał na sobie garnitur, w którym zawsze odprawiał nabożeństwa. W siwych, chudych rękach trzymał łopatę. Towarzyszył mu Mark Sandman, ten od sklepu z artykułami żelaznymi. Z kącika sflaczałych ust zwisał Salem. Mark kopcił papierocha jak parowóz. Duże chmury niebieskiego dymu ulatywały do nieba. Brudny kaszkiet przekręcony był jakby na szczęśliwą stronę. Mark również był trupem. Wielebny uśmiechnął się szeroko i pozdrowił „nowego brata” jak na duchownego przystało. Wyciągnęli Paula z grobu.\nDo dziś Sandman pilnowałby każdemu udało się wrócić. To znaczy powstać z grobu. Każdego dnia, czyli właściwie w nocy pełnił na zmianę dyżury z zastępcą szeryfa. Jego grafik obejmował soboty i niedziele, bo w pozostałe pięć dni na cmentarzu był grabarz, więc udział właściciela sklepu stawał się zbyteczny. Do tej funkcji, Sandmana powołał sam burmistrz Killman. „Ty byłeś pierwszy, więc znasz się na tym” - powiedział puszczając mimo uszu protesty Marka.\nSandersona wciąż męczyło to jedno pytanie. Kto, lub co zabiło tego cholernego szczura? Pomyślał o psach. W tej okolicy wiele osób miało psy, jeszcze za życia – tego pierwszego. To byłoby racjonalnym wyjaśnieniem gdyby nie fakt, że wszystkie psy zostały odstrzelone przez samego szeryfa, po tym jak ludzie zaczęli powracać. Zwierzęta stały się bardzo agresywne w stosunku do swoich właścicieli i reszty zmartwychwstałych, więc trzeba było coś z tym zrobić. Jeśli ostał się jakiś bezpański kundel, to Sanderson mógł mieć problem. Gdyby dopadł go duży pies raczej nie dałby rady mu uciec, tym bardziej go zatłuc. Zwierzę było większym zagrożeniem niż przemoczona kurtka.\nLarwy wiedzione zapachem smakowitego kąska, czyli całym ciałem Sandersona, zdążyły go już obleźć. Trup nie przejmował się tym. Kończył właśnie robotę przy samochodzie. Dokręcenie ostatniej śruby zajęło mu trochę więcej czasu, bo musiał włożyć w to więcej siły. Na domiar złego klucz ślizgał mu się w rękach.\nGdy skończył wygramolił się spod swojego starego Pinto rocznik osiemdziesiąty, i wsiadł za kierownicę. Silnik odpalił. Wszystko było w jak najlepszym porządku. Wysiadł i posprzątał narzędzia.\nJuż miał wyjść z garażu, kiedy utkwił spojrzenie w tym cholernym, zdechłym szczurze. Z niemałym wysiłkiem podniósł blaszaną, garażową pokrywę i ze złością wykopał zwłoki. Po wszystkim klasnął kilka razy w ręce w geście zadumy, prawie posiadając się z radości. Jednak jego dobry humor nie trwał zbyt długo, bo zobaczył, że coś odpadło z jego dłoni. Gdy schylił się by temu przyjrzeć spostrzegł, że to trzy, okrągłe paznokcie. Jego własne. Zaniepokojony przyjrzał się swoim dłoniom. Wyglądały jak zawsze, jeśli nie liczyć pierwszego życia. Pierwszy raz odkąd zaczął drugie życie przeszło mu przez myśl, że służba zdrowia mogłaby się jednak przydać.\nZdobył się na cień uśmiechu i opuścił garaż. Miał jeszcze do wytrzepania dywan. Już kucnąłby go zwinąć, kiedy do głowy wpadł mu lepszy pomysł. Łatwiejszy. Obiema rękami chwycił za materiał i po prostu wyciągnął chodnik z domu. Wyrzucił go na dwór. Wzdrygnął się, gdy poczuł zimny podmuch wiatru na swoich gołych kościach. Czym prędzej zamknął drzwi.\nWrócił z powrotem do salonu, w którym zastał wygaszony telewizor, starą kanapę, która niemal poruszała się w rytm życia tysięcy robaków, które zalęgły się w poszyciu, jednak jego największą uwagę przykuła książka Harpera Lee, którą wypożyczył dziś z biblioteki.\nKościstymi palcami podniósł ją z ziemi i ponownie otworzył. Z dziwnym uczuciem smutku przyjrzał się blaknącym powoli literom. Usiadł na kanapie, z której wypadła kolejna porcja najróżniejszego robactwa. Insekty w popłochu rozbiegły się po mieszkaniu. Sanderson zaczął czytać. Chciał przypomnieć sobie treść, bo dopiero teraz zrozumiał, że nawet nie ma pojęcia, o czym jest ta książka. Proces gnicia mózgu postępował, ale Sanderson jak na ironię nie miał o tym najmniejszego pojęcia.\nPrzesiedział tak kilka godzin. Nie wiedział ile dokładnie, bo w ściennym zegarze wyładowały się baterie, a Paul nowych po prostu nie kupił. Nie widział potrzeby. Czas przestał się liczyć. Jak wszystko.\nRzucił niedbale powieść na podłogę zabijając spokojnie kroczącego po podłodze pająka. Książka niemalże poślizgnęła się po wnętrznościach pajęczaka. Już pamiętał, o czym jest ta książka. Po kilkudziesięciu stronach przypomniał sobie wszystko. Miał tylko nadzieję, że do jutra nie uleci to z jego umysłu, który przypominał podziurawiony ser.\nZnudzony i zrezygnowany, niemający pojęcia, co zrobić z własną, marną egzystencją chwycił za pilota od telewizora. Ekran rozjaśnił się i Sanderson zobaczył szarą, kościstą prezenterkę, której połowa twarzy była już tylko nagą czaszką. Ubrana była w grafitowy żakiet i ołówkową spódnice. Jej palce, którymi wskazywała zimne i ciepłe fronty przypominały innowacyjne wskaźniki. Skóra zeszła z końcówek palców odsłaniając fragmenty kości. Resztę powoli gnijącej dłoni pokrywała szara skóra, przyozdobiona żółtymi plamami ropy.\n- Znad Kanady nadejdzie dużo zimnego powietrza. Powinni państwo spodziewać się ulewnych deszczy, a może nawet nadejścia śniegu.\nPaul zdołał jedynie wychwycić, co trzecie, co czwarte słowo. Reszta brzmiała jak spółgłoskowy bełkot niemający ani początku, ani końca. Nie mógł tego słuchać. Za bramą jego podświadomości czaiła się rzeczywistość. Wiedział, że z nim stanie się to samo, ale jak szybko to postąpi? Nie miał pojęcia, nie chciał wiedzieć, ani nawet się nad tym zastanawiać. Zmienił kanał mając nadzieje, że telewizja odpędzi te frasobliwe myśli. Dawali jakiś stary western z Clintem Eastwoodem, kiedy to jeszcze był młody i potrafił się uśmiechnąć nie wyglądając przy tym sztucznie jak plastikowe dziewczyny z funtem gładzi szpachlowej na twarzy. Nie lubił westernów.\nNiestety więcej kanałów nie mieli. Usługi takie jak kablówka tutaj nie dochodziły. Burmistrz uznał, że to zbyt niebezpieczne dla im małej społeczności truposzy. Gdyby to wyszło na jaw pewnie spadło by im na łeb wojsko i oddziały specjalnie. Pewnie by ich rozwalili w drobny mak śmigłowcami, albo czołgami. Temu piekłu towarzyszyłaby piosenka Rolling Stonesów „Współczucie dla diabła” znana jeszcze z wojny wietnamskiej. Wtedy też stała nieoficjalnym hymnem bojowym armii Amerykańskiej, która bezlitośnie kosiła równo z trawą ludność cywilną i częstowała Wietkong deserem z napalmu.\nWirniki śmigłowców cięłyby powietrze wypuszczając rakiety i pociski naprowadzające. Czołgi przejeżdżałyby po samochodach, albo bezpośrednio przez domy, a temu wszystkiemu towarzyszyłby głos Micka Jaggera „Byłem już tu sam, przyznam się wam, gdy Chrystus cierpiał i wątpił sam…” A potem tylko strzały żołnierzy, zdeformowane krzyki ponownie umierających mieszkańców, łoskot gąsienic i szelest wirników niczym szarańczy. „I dobrze się upewniłem, że Piłat umyje ręce i przypieczętuje Jego los.” I nikt by nie wspomniał o mieście umarłych.\nCoś za coś pomyślał Sanderson tracąc zainteresowanie rewolwerowcami. Wizja ponownej śmierci, kolejny raz, tego dnia sprowadziła go na ścieżkę zwątpienia w własną ledwo trzymającą się kupy egzystencję.\nCo zabiło tego szczura?\nWpadło mu do głowy pewne rozwiązanie, ściśle związane z nim samym i innymi mieszkańcami. Może właśnie przyszedł czas na zwierzęta? Może cokolwiek zalęgło się w miasteczku, „zabijające powietrze” zdecydowało, że świat powinien pójść naprzód? Może żywi ludzie to już przeżytek? Zepsute zabawki, które należy po prostu wyrzucić i zastąpić nowymi? Czyżby kolejny krok w ścieżki ewolucji? Co jeśli inne miasteczka, a potem całe metropolie przyjmą identyczny model? A może to już się dzieje? Właśnie teraz.\nCo jeśli jestem świadkiem największych zmian w dziejach świata?¬ – Pomyślał Sanderson prawie czując, że stał się wybrańcem. Po chwili parsknął jednak grobowym śmiechem wiedząc, że to niemożliwe. Wiedział, że takie rzeczy nie zdarzają się prostym ludziom, na dodatek trupom.\nWysłany: Nie 19:50, 16 Wrz 2012 Temat postu:\nWitam, spróbuję wypisać to, co mi wpadło w oko.\n"Za nic w świecie nie chciałby umierały pod jego butami"\nPo"chciał' przed "by' powinien być przecinek i spacja vide! ..."nie chciał, by umierały"...\n"Wzruszył lekceważąco ramiona i zajrzał do reklamówki"\nPowinno być "ramionami"\n"To było by marzenie, bowiem Paul dopiero teraz poczuł okropny smród rozkładającego się ciała."\nTutaj natomiast by powinno być razem: "byłoby"\n"Do dziś Sandman pilnowałby każdemu udało się wrócić"\nwinno być:' pilnował by"\n"Burmistrz uznał, że to zbyt niebezpieczne dla im małej społeczności truposzy."\nW tym zdaniu "im" jest chyba niepotrzebne.Może miało być "ich"?\n"Gdyby to wyszło na jaw pewnie spadło by im na łeb wojsko i oddziały specjalne."\nKonsekwentnie tak, jak kilkakrortnie w podobnych zwrotach później powinno być "spadłoby"\n" Czyżby kolejny krok w ścieżki ewolucji?"\nNie wiem, czy nie minę się z Twoją intencją proponując "na ścieżce ewolucji"\nTyle drobiazgów wypatrzyłam pod względem technicznym.\nMuszę stwierdzić, że robi się coraz ciekawiej.Cały czas zastanawiam się, co się stanie z Sandersonem. nawet sympatyczny jest. Podejrzewam, że szczur jest zapowiedzią jakiejś istotnej zmiany.\nCzekam na dalszy ciąg i pozdrawiam serdecznie.\nOstatnio zmieniony przez Efka dnia Nie 20:16, 16 Wrz 2012, w całości zmieniany 4 razy\nWysłany: Nie 19:58, 16 Wrz 2012 Temat postu:\nDziękuje za poprawienie. Kolejnymi błędami proszę się nie przejmować. Wynikają one z wysokiego tempa pisania. Czasami po prostu któryś klawisz nie wskoczy jak trzeba albo word coś namiesza. Nie trzeba poprawiać. Niedługo i tak prześlę tekst mojemu redaktorowi ;)\n- Niech mnie Freddie Mercury przeleci, jeśli to prawda. – Ponownie się roześmiał, gdyż przed oczami pojawiła mu się szczegółowa wizja tego zdarzenia. Po chwili uświadomił sobie, że Freddie nie miałby nawet jak tego dokonać, bo Paul, lekko mówiąc był już nieźle przegnity i cuchnął.\nWspomnienie Sandersona siedziało w pokoju i zaśmiewało się demonicznie do sufitu. Obawiał się, że szczeka wyleci mu z zawiasów, ale nie mógł się opanować. Wizja wyskakującej szczęki, jak na ironię rozbawiła go jeszcze bardziej. Do resztek umysłu wkradła się świadomość, że śmiech może doprowadzić jego ciało do jeszcze szybszego rozpadu, który zdawał się postępować z każdym dniem. Przyspieszał jak planety i gwiazdy oddalające się od siebie wysoko w przestrzeni kosmicznej. Wciąż się śmiał, czując, że zaczyna boleć go szczęka i brzuch, co było dosyć dziwne. Rozsądek kazał mu się opanować, bo wizja wyskakującej z zawiasów szczęki stała się prawie realna. Co by potem zrobił? Poszedł do mechanika i powiedział: „Panie, wbij pan to młotkiem na miejsce”? Służba zdrowia została zlikwidowana. Teraz Sanderson poczuł, że to mógł być spory błąd. W ogóle całe jego życie było błędem, który powinien zostać naprawiony. Jego umysł krzyknął:\nKillman musi zginąć! - Ale Paul nie miał najmniejszego pojęcia, dlaczego tak się stało.\nBył to dynamiczny, wsteczny wytwór jego dawnej pamięci. Już nie pamiętał, że za życia nienawidził burmistrza jak psa. Teraz czy go lubił czy nie, nie miało najmniejszego znaczenia. Wszyscy byli żywymi trupami, nie jedli, nie pili, nie płacili rachunków, więc ich życie stało się prostsze i bezkonfliktowe. Paul nie był psychologiem, ale wiedział, że konflikty często biorą się z zazdrości, rzadziej z różnicy poglądów. Teoretycznie mógłby zazdrościć burmistrzowi, jako takiej władzy, ale tylko, dlatego, że dużo zarabiał. Teraz nie dostawał wypłaty, bo oficjalnie nie żył, a rejestr ludności nie przewidywał żadnych zasiłków dla zmarłych, więc co za różnica? Resztę dnia, (czyli nocy) spędził na przygotowaniu do jutrzejszych zajęć w szkole. Nie miał pojęcia jak liczna będzie jego grupa tym razem. Sądził, że uszczupli się o jedną osobę. Na ostatnich zajęciach, w piątek, mała Ann strasznie źle się poczuła. Sanderson wysłał ją do pielęgniarki, która była teraz jedyną przedstawicielką służby zdrowia w mieście. Przepisy mówiły jasno i wyraźnie o obowiązku opieki medycznej w szkole.\nPaul pamiętał, jaki był szum, kiedy rodzice dzieci sprzeciwili się usunięciu pielęgniarki ze szkoły. Prawie padła by ofiarą likwidacji służby zdrowia jednak Killman zgodził się zrobić wyjątek i zostawić panią Bony na stanowisku.\nMała Ann wyglądała jakby miała zaraz się rozpaść. Wywołana do odpowiedzi, miała opowiedzieć, o czym było opowiadanie, które mieli przeczytać w ramach zadania domowego. Przy tym tak się zestresowała, że wypluła cztery zęby i wyrwała resztki włosów. Gdy Sanderson to zobaczył od razu wysłał ją do pielęgniarki. Potem dowiedział się od reszty dzieciaków, że dziewczynkę odebrali rodzice, co nie było niczym dziwnym.\nPo przygotowaniu się do lekcji Sanderson, zasłonił kotary i zapadł w niespokojny sen.\nW tym śnie widział siebie samego, odzianego w wojskowy mundur. Był żywy. Jeszcze miał w sobie poprzednie życie. Przy ramieniu trzymał karabin. Siedział na brzegu nisko zawieszonego nad ziemią śmigłowca wojskowego i strzelał do odmienionych mieszkańców swojego miasta, którzy uciekali w popłochu do swoich domów. Poniżej śmigały pociski zapalające, buchały płomienie i przejeżdżały wozy opancerzone, tnąc seriami z pokładowych karabinów maszynowych przerażonych mieszkańców – żywe trupy. Pani Dorris – ta od uszkodzonej nogi rozpaczliwie próbowała biec, ale nie mogła. Chora noga na to nie pozwalała. W końcu jej kula nie wytrzymała i złamała się. Pani Dorris upadła. Wołała do pozostałych by jej pomogli, ale nikt jej nie słyszał, albo po prostu nie chciał słyszeć. Wszędzie słychać było muzykę. Sanderson wycelował w nią i bezlitośnie rozstrzelał wypuszczając długą śmiercionośną serię pocisków karabinowych. Z dziur wylotowych buchnęły miniaturowe chmury kurzu, lub prochu. Mimo to pani Dorris wciąż się ruszała. Pociski połamały jej kręgosłup i żebra. Nie mogła wstać, ale w dalszym ciągu się czołgała. Po chwili przejechał po niej bojowy wóz piechoty ścierając jej ciało na proch. Z wojskowych pojazdów i śmigłowców płynęły dźwięki tej okropnej piosenki Stonesów „Współczucie dla diabła”. „I dobrze się upewniłem, że Piłat umyje ręce i przypieczętuje Jego los” wyznawał Mick Jagger. Głos wokalisty odbijał się echem po całym mieście jednak o wiele straszniejszy był zawodzący z tyłu piosenki chórek. Śmigłowiec ruszył naprzód wznosząc się ponad budynki. Na jednym ze skrzyżowań stał wielebny Harris i śpiewał psalm, 136 kiedy przejechał po nim czołg. „Nazywaj mnie po prostu Lucyferem” zawył wokalista. Psalm urwał się na zawsze.\nSanderson obudził się nagle czując na całym, gnijącym ciele dziwne, szarpiące dreszcze. Z niepokojem spojrzał w kierunku okna. Było już ciemno, albo jeszcze ciemno. Nie miał pewności, jednak, gdy spojrzał na zegarek spostrzegł, że za kilka minut zadzwoni jego budzik. Zrezygnował z dalszego spania. Jak zwykle zostawił na szarej pościeli plamę płynów ustrojowych i kilka ostatnich włosów, jakie mu zostały. Za kilka chwil musiał wyjść do szkoły by poprowadzić lekcje z literatury. Ubrał się w brudną, poprzecieraną koszulę, która kiedyś miała barwę śniegu, ciemne spodnie, które całkiem nieźle maskowały wystające spod resztek tkanki kości. Na łysą głowę pełną brązowych plam wcisnął czapę z logiem jakiejś drużyny baseballowej. Zdawał sobie sprawę, że wygląda jak ostatni idiota, ale co za różnica. Przypomniał sobie o wczorajszej prognozie pogody i zabrał również stary parasol. Przejrzał się w pełnym pajęczyn lustrze i uznał, że wygląda całkiem przyzwoicie jak na trupa. Prawie zapomniał o kurtce i książce Harper Lee. Leżała pod ścianą. Gdy ją podniósł odkleiła się od zgniecionego ciała pająka z dziwnym dźwiękiem przypominającym odgłos rozwijanej taśmy klejącej. Wcisnął ją do teczki i poszedł do garażu.\nPodniesienie pokrywy zabrało mu jeszcze więcej siły niż wczoraj, ale jakoś dał radę. Po kilku chwilach jechał już przy otwartych szybach w stronę szkoły. Samochód po wymianie gaźnika chodził całkiem przyzwoicie. Minął bar Hartneya, z którego płynęły dźwięki „Współczucie dla diabła”. Ogarnęło go dziwne uczucie. Za życia nazwałby to strachem, albo lękiem. Doznał bardzo podobnego uczucia, które dotykało jego obecnego stanu ciała i ducha i właśnie to było takie przerażające.\nNie możesz być bardziej martwy, Paul. – Usłyszał w swojej głowie głos rozsądku.\nCzy aby na pewno? – Głos należał bez wątpienia do Micka Jaggera. I właśnie to go zmartwiło. Czego tak naprawdę doświadczył? Nie miał pojęcia, ale coś mu podpowiadało, że to była zapowiedź. Tylko, czego?\nPrzyspieszyłby jak najszybciej zostawić w tyle muzykę z baru. Po chwili znalazł się na skrzyżowaniu i skręcił w kierunku szkoły. Na brudnym parkingu stało już kilka innych samochodów należących do pozostałych nauczycieli. Ze szkoły wychodziła właśnie wycieczka. Na czele jedna z nauczycielek, z którą Sanderson kręcił za życia, a za nią pochód małych zwłok w parach chłopiec-dziewczynka. Szli w kierunku wieży telewizyjno radiowej. Dzieci wesoło pokiwały do nauczyciela literatury, ale Paul nie oddał gestu.\nOstatnio zmieniony przez Mrok dnia Nie 21:09, 16 Wrz 2012, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Nie 22:20, 16 Wrz 2012 Temat postu:\nTekst niezmiennie ciekawy, choć zmienia się trochę charakter. Powiedziałabym, że żaczyna się dynamizować. Daje się wyczuć, że lada moment coś się stanie. Nastąpi jakiś punkt zwrotny w tej beznadziei, która jest losem Paula Sandersona. Oby tak się stało! Czekam na to.\nWstawiaj kolejne fragmenty.\nWysłany: Pon 21:28, 17 Wrz 2012 Temat postu:\nDziękuję za tak pozytywny odbiór. Jak już wcześniej mówiłem spodziewałem się negatywów. Bardzo chciałbym też poznać odczucia innych forumowiczów. Nie wiem kiedy udostępnię kolejny fragment, ale pewnie już nie na forum, ze względu na małe zainteresowanie, tylko jakoś na PW.\nOstatnio zmieniony przez Mrok dnia Pon 21:29, 17 Wrz 2012, w całości zmieniany 1 raz\nForum Piórem Feniksa Strona Główna -> Inne Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


Zdobyliśmy nagrodę za plakat PGA #tusiegra - IMAGINE - Agencja interaktywna i reklamowa\nTagi: design, nagrody\nPlakat PGA #tusiegra, autorstwa Daniela Kmiecia, naszego Art Directora, przygotowany na potrzeby promocji targów Poznań Game Arena 2018, zajął drugie miejsce w prestiżowym Międzynarodowym Konkursie Plakatu Targowego.\nPGA to największe targi gier i rozrywki multimedialnej w Europie Środkowo-Wschodniej. Doceniony przez międzynarodowe Jury plakat promujący to wydarzenie stworzyliśmy na zlecenie Grupy MTP.\n- Jesteśmy dumni, że plakat Poznań Game Arena otrzymał drugą nagrodę w tak prestiżowym konkursie. Poprzez projekt i konceptualizację wizerunku chcieliśmy zilustrować dalekosiężny i innowacyjny, globalny sektor gier i zabaw, który reprezentują targi PGA - mówi Łukasz Wołonkiewicz, dyrektor Poznań Game Arena w Grupie MTP.\nKonkurs jest inicjatywą o światowej renomie, nagradzającą prace artystów i ciekawe rozwiązania wzornicze. Pierwsza edycja tego corocznego wydarzenia odbyła się w 1997 roku z inicjatywy bułgarskich Międzynarodowych Targów w Płowdiwie we współpracy ze Światowym Stowarzyszeniem Przemysłu Targowego. Jury konkursu, ocenia zgłoszenia pod kątem koncepcji, interpretacji tematu wystawy oraz integralności informacji w zestawieniu z oryginalnością ich prezentacji.\nCoroczny Międzynarodowy Konkurs Plakatu Targowego jest świętem najwybitniejszych plakatów produkowanych przez organizatorów targów na całym świecie, dlatego tym bardziej jesteśmy dumni z wyróżnienia i gratulujemy naszemu zespołowi oraz samemu twórcy!\nPolska Izba Przemysłu Targowego: polfair.pl/plakat-pga-z-prestizowa-miedzynarodowa-nagroda\nTargi Dają Więcej: targidajawiecej.pl/plakat-pga-z-prestizowa-miedzynarodowa-nagroda


The Nightswimming: października 2013\nSzykuję kolejny post wnętrzarski, ale potrzebuję choć minimum światła dziennego, aby zrobić w miarę sensowne zdjęcie, co niestety w tygodniu jest właściwie niemożliwe, a ostatni weekend mieliśmy mocno zajęty (Centrum Nauki Kopernik zdobyte!). Tymczasem chciałam zapytać co sądzicie o współpracach projektantów z sieciówami. Czy kupiłyście kiedyś coś z takiej kolekcji? Ja mam ciągle opory, bo po pierwsze podobno w dzień premiery w sklepach mają miejsce sceny dantejskie, a po drugie, choć cena jest zazwyczaj dość jak na sieciówkę wysoka, to jakość pozostaje raczej bez zmian w stosunku do regularnej oferty. Czyli dla mnie bez szału. Jedyny raz zdarzyło mi się dostać koszulkę nocną w paski z kolekcji Sonii Rykiel dla H&M. Zniszczyła się wprawdzie dość szybko, ale przyznam, że po intensywnym użytkowaniu, bo bardzo mi się podobała. Poniekąd stąd też tytuł. Bo czy to nie jest trochę kolaboracja z wrogiem? Akurat pomysły Isabel Marant, która zainspirowała mnie do napisania dzisiejszego posta, są jednymi z najczęściej i najbardziej bezczelnie kopiowanych przez sieciówki. Tylko niestety dla klienta bez dbałości o jakość wykończenia i materiału.\nZ szeroko prezentowanej zarówno na blogach jak i w prasie kolekcji Isabel Marant wpadła mi w oko marynarka i płaszczyk. O ile płaszczyk pozostanie w sferze platonicznych zauroczeń, to ta marynarka kusi...\nCo o niej sądzicie? Macie swojego faworyta z kolekcji?\nTu Harel pisze o ciekawym projekcie na polskim podwórku: Wałbrzyska Fabryka Porcelany Kristoff zaprosiła do współpracy Anię Kuczyńską. Dzięki wsparciu Karola Śliwki powstały prawdziwe cuda. Serce i koło: <3. Kristoff to w ogóle marka, którą warto się zainteresować. Flamingi Magdy Pilaczyńskiej na porcelanie Kristoff śnią mi się od dawna.\nA tu już całkiem inna współpraca: mój własny Alber Elbaz :-).\nAutor: Hazel o 21:16 19 komentarzy:\nAutor: Hazel o 22:14 12 komentarzy:\nSzybko zleciało :-). Pewnie dlatego, że wydarzyło się sporo miłych rzeczy w tym tygodniu: dzisiejszy hummus z rozmarynem i chrzanem w Bejrucie, pierwszy odcinek Mostu na Sundem (wciąga!), prezenty, poprawiający humor Alexander McCall Smith tym razem z książkową serią The Corduroy Mansions, tajemnicza przesyłka (pokażę wkrótce), a przede mną weekend na wsi.\nŻeby podzielić się tą energią przesyłam moje ulubione nakręcacze:\nAutor: Hazel o 22:56 5 komentarzy:\nAutor: Hazel o 14:20 11 komentarzy:\nMój brak aktywności blogowej we wrześniu wiązał się nie tylko z obrzydzeniem w stosunku do poprzedniego banera o czym już wspominałam, ale także z moimi wakacjami :-). Wakacjami bez internetów, co z jednaj strony było przyjemne, a z drugiej przez tę wymuszona abstynencję, przegapiłam fakt, że jedna z moich ulubionych kobiet jest w tym samym mieście co ja, w tym samym czasie co ja... Nie dość, że na co dzień dzieli nas ponad 300 km, to w czasie wakacji, musiałyśmy się magicznie rozmijać na wąskich uliczkach Barcelony - złośliwość losu.\nOd razu zaznaczam, że nie zobaczyłam nawet 10% tego, co zobaczyć w Barcy warto. Ale te pełne 5 dni wystarczyło, by trochę poznać miasto, w przeciwieństwie do moich dwóch dotychczasowych wizyt: jednodniowych wycieczek podczas wczasów na Costa Brava. To były typowo miejskie wakacje, nastawione na włóczenie się i wchłanianie atmosfery. Oczywiście było kręcenie się po Dzielnicy Gotyckiej, Sagrada Familia, park Güell, spacer po la Rambla, La Manzana de la Discordia, czyli pozycje obowiązkowe. Jeśli chodzi o program dowolny to zajrzeliśmy do właściwie każdej dzielnicy. Taki właśnie system zdecydowanie rekomenduje.\nPo tym przydługim wstępie chciałam Wam polecić kila miejsc, na które trafiliśmy i spodobały nam się. Najbardziej w miejskich wędrówkach najbardziej lubię znajdować klimatyczne zakątki z miłymi knajpkami, butikami, w których zazwyczaj robię głównie window shopping, pracownie rzemieślników i pachnące piekarnie. To właśnie tego typu miejsca.\nCarrier Argenteria, czyli bardzo przyjemna uliczka, gdzie można się napić doskonałej kawy w maleńkiej kawiarni połączonej ze sklepem z kawą: Cafes El Magnifico. Prawie na przeciw jest utrzymany w podobnym koncepcie sklepik z herbatą Sans & Sans Fine Tea Merchants. W pobliżu jest też jeden z wielu w mieście butików marki Desigual, sklep Nature, w którym można znaleźć ubrania i rozmaite akcesoria w stylu eko, a także wiele innych ciekawych małych sklepów.\nWarto też zagłębić się w uliczki odbijające od La Rambla w okolicy Carrefoura. Sympatyczne kawiarnie, małe butiki i sklepy z pięknymi skórzanymi butami.\nPolecam zajrzeć do Vincon na Passeig de Gràcia 96 - to największy w Barcelonie sklep z designerskim wszystkim :-) od kalendarzy, breloczków po lampy i meble.\nPasseig de Gràcia to w ogóle adres obowiązkowy dla wszystkich zakupoholików. Znajdziecie w jego okolicy wiele marek nieobecnych w Polsce, które kuszą, że hej, ale niestety to przyjemności dla osób z nieco zasobniejszym portfelem: Zadig&Voltaire, Uterque, Sandro, & Other Stories.\nJeśli chodzi o "nie-sieciówki" polecam dwa miejsca, nieco oddalone od handlowych mekk:\nButik Le Fortune na Avinyó 42. Ciekawe ubrania, biżuteria i buty. Trochę dla mnie zbyt hipsterskie. Ale okulary i biżuteria z surowymi kamieniami bardzo mi się podobała.\nCoquette Store, a właściwie stores, bo są to trzy butki. Marki bardziej luksusowe: A.P.C., Humanoid, Vanessa Bruno Athe itd. Sam wystrój butiku przyprawił mnie o dreszcz zachwytu :-) (rym niezamierzony).\nhttps://www.facebook.com/pages/Coquette-Store/163458367015916 Naprawdę przepiękne rzeczy.\nMiło było również przejść się po dzielnicy Gràcia (pominąwszy straszliwy ból nóg po całym dniu spacerowania :-)). Można o nią zahaczyć na przykład wracając z obowiązkowej wycieczki do parku Güell. Polecam szczególnie okolice Carrer d'Astúries.\nMam nadzieję, że jeśli będziecie kiedyś w Barcelonie przydadzą się Wam te adresy. Jeśli planujecie wyjazd i macie jakieś pytania, piszcie, spróbuję pomóc.\nAutor: Hazel o 21:20 4 komentarze:\nEtykiety: Barcelona, podróże, zakupy\nCzy uważacie, że realistyczne portrety pasują tylko do salonu statecznych państwa, właścicieli gdańskiej szafy i samowara? Spójrzcie na to:\nJa jestem zakochana w takich wnętrzach. Eklektyczne, z meblami z różnych dziesięcioleci, z prawdziwym drewnem i kolorowymi elementami.\nWarto przyjrzeć się na ile różnych sposobów można wyeksponować obrazy. Pojedynczo, zgrupowanie lub oparte o ścianę na podłodze. To szczególnie dobre rozwiązanie dla osób, które wynajmują mieszkanie lub nie posiadają wiertarki :-). Na którymś z amerykańskich blogów o wnętrzach znalazłam też jedną bardzo prostą, ale chyba trafną radę: pojedynczy obraz zawsze należy zawiesić nad czymś: nad kanapą, stolikiem, krzesłem itd, nigdy nad niezagospodarowaną podłogą. Dodatkowo ta podstawa powinna być szersza niż obraz. Nie chodzi tu o feng shui, a wyłącznie o estetykę. U mnie intuicyjnie obrazy są zawieszone zgodnie z tą regułą i wydaje mi się, że bez mebla pod, nasze grafiki wyglądałyby jakoś przypadkowo.\nI w kuchni:\nCo sądzicie? Portrety na tak, czy na nie?\nAutor: Hazel o 21:24 6 komentarzy:


Wytrawny Sernik z Wędzonym Łososiem - Just My Delicious\nWytrawny Sernik z Wędzonym Łososiem\nJeżeli zwykle przed każdym spotkaniem z przyjaciółmi zastanawiałaś /-eś się co przygotować, aby jednocześnie przygotowane przez Ciebie danie nie było zamulające i zbyt ciężkie, to ten sernik okaże się Twoim wybawieniem 🙂 Robi się błyskawicznie, nie musisz spędzać czasu w kuchni, podczas gdy wszyscy się bawią, ponieważ sernik powstanie sam przez noc w lodówce, a co najważniejsze smakuje wybornie z winem i wszelkimi przekąskami! W dodatku ten sprytny wytrawny sernik, jest pełen zdrowego białka, przez co nie musisz kontrolować wielkości i ilości nakładanych kawałków lecz delektować się ich niepowtarzalnym smakiem…\nPrzepis na ten sernik pojawił się w kwietniowym numerze Glamour!\n1 duże opakowanie solonych krakersów\nSkładniki na przygotowanie masy serowej:\n1kg g sera białego zmielonego\nSer ubij z czosnkiem, solą oraz pieprzem na puszystą masę. Kawałki łososia zblenduj ze śmietaną na jednolitą masę i dodaj ją do masy serowej. Żelatynę rozpuść w 100ml wody, poczekaj, aż ostygnie i dodaj ją do masy serowej. Ponownie zmiksuj wszystko na wysokich obrotach przez ok 5 minut. Tak powstałą jednolitą masę wylej na kruchy spód. Włóż do lodówki na całą noc, aby sernik stężał. Przed podaniem wyjmij go z lodówki i udekoruj…\n1 pęczek drobno posiekanego świeżego koperku\nkilka podłużnych kawałków wędzonego łososia\nWierzch upieczonego i lekko przestudzonego sernika obsyp drobno posiekanym koperkiem, a na koniec udekoruj różyczkami z kawałków łososia.\nSugestie: Zarówno do spodu, jak i do masy serowej możesz dodać swoje ulubione przyprawy, np. chilli. Zanim masa serowa stężeje jest bardzo intensywna w swoim czosnkowym smaku, jednak po stężeniu okazuje się rewelacyjna, bez nadmiernie dominującej nuty czosnku.\nWersja light: Zrezygnuj z dodatku soli, a krakersy użyj niesolone.\nPytanie: Do czego podawać taki wytrawny sernik?\nOdpowiedź: Najlepiej smakuje na zimno lub w temperaturze pokojowej. Możesz go podać z winem, herbatą, winogronami, orzechami, rozmaitymi pastami, kremowymi zupami, …\nPytanie: Czy taki sernik mogę też upiec?\nOdpowiedź: Jeżeli do masy serowej zamiast żelatyny dodasz 4 jajka i ubijesz je wraz z pozostałymi składnikami to tak. Piecz w 180C przez ok 40 minut. Najlepiej po upływie 30 minut przeprowadź próbę suchego patyczka i dostosuj ewentualny dalszy czas pieczenia.\nKategoria: Dania na Imprezy, Galeria przepisów, Ryby i Owoce Morza, Serniki, Wypieki\nTagi: ciasta, czosnek, koperek, krakersy, łosoś, natki, ryba, ser, sernik, stężone, wytrawne\n12 lipca 2012 23:22\nSuper! Wielkie dzięki za przepis. Zastanawiałam się ostatnio czy nowojorski sernik istnieje w wersji "niesłodkiej" 🙂 Ten koperek i łosoś mniam – chyba zrobię w weekend, bo akurat mam gości 🙂\n13 lipca 2012 04:32\n13 lipca 2012 05:01\nOdlična ideja, divno izgleda tvoja kreacija.\nPięknie wyglada możesz zdradzić w jakim programie obrabiasz zdjęcia??\nDEKORACJE DO DOMU I TANIE KSIĄZKI\n13 lipca 2012 09:04\nPiekny i oryginalny!\n13 lipca 2012 10:35\nWygląda bosko 🙂 Nigdy nie jadłem wytrawnego sernika – czas spróbować!\n13 lipca 2012 10:36\nja bym pewnie upiekła bo nie jadam żelatyny\n13 lipca 2012 10:42\nJestem bardzo ciekawa jak ten specjał smakuje 😉\n13 lipca 2012 19:25\nPieknie wyglada i na pewno jest smaczny. Juz sie od jakiegos czasu przymierzam do takiej wersji i chyba sie pospiesze, bo mi sie podoba 🙂\n16 lipca 2012 06:59\nHej Paula, Podziwiałam ten przepis w glamour, ale tu znalazłam dużo więcej wskazówek i zdjęcia też są świetne. Dziękuję za inspiracje! Pozdrawiam!\n26 lipca 2012 13:28\nrewelacja – zrobię na pewno!\n« Mikołaje z Truskawek | Strona główna | Zupa z Serków Topionych »\nBezowe Duszki Cappuccino, czyli Bezy na Halloween


Broszury | Tworzenie stron www\nPortfolio - Broszury\nProjektowanie ulotki dla salonu kosmetycznego\nDla naszego Klienta z branży usług kosmetycznych zaprojektowaliśmy i wykonaliśmy ulotkę firmową. Zaprojektowana przez nas ulotka świetnie oddaje charakter firmy […]\nDla naszego Klienta zaprojektowaliśmy i wykonaliśmy ulotkę firmową. Zaprojektowana przez nas ulotka świetnie oddaje charakter firmy nawiązując tematycznie do oferowanych […]\nDla naszego Klienta z Niemiec, producenta farb zaprojektowaliśmy i wykonaliśmy ulotkę firmową. Zaprojektowana przez nas ulotka świetnie oddaje charakter […]\nDla kliniki w Niemczech zaprojektowaliśmy i wykonaliśmy ulotkę firmową. Zaprojektowana przez nas ulotka świetnie oddaje charakter kliniki nawiązując tematycznie […]\nDla naszego Klienta oferującego usługi sprzątające zaprojektowaliśmy i wykonaliśmy ulotkę firmową. Zaprojektowana przez nas ulotka świetnie oddaje charakter firmy nawiązując […]\nDla naszego Klienta oferującego usługi baristyczne zaprojektowaliśmy i wykonaliśmy ulotkę firmową. Zaprojektowana przez nas ulotka świetnie oddaje charakter firmy nawiązując […]\nDla naszego Klienta oferującego usługi dekoratorskie zaprojektowaliśmy i wykonaliśmy ulotkę firmową. Zaprojektowana przez nas ulotka świetnie oddaje charakter firmy nawiązując […]\nOferujemy tworzenie profesjonalnych broszur firmowych. Zaprojektowane przez nas broszury świetnie oddają charakter każdej firmy nawiązując tematycznie do oferowanych przez nią usług. Firmowe broszury to świetny element marketingowy, jest łatwy do zapamiętania i skojarzenia z ofertą firmy. Dokładamy wszelkich starań aby w pełni zadowolić oczekiwania naszych Klientów. Dbamy o to by projektowane przez nas broszury były w 100% unikalne i niepowtarzalne.\nDzięki wieloletniemu doświadczeniu gwarantujemy iż będą eleganckie i ponadczasowe.


Budda i jego uczniowie w krainie magii\nreligie.wiara.pl » Wokół buddyzmu » Budda i jego uczniowie w krainie magii\nNiezwykły, napisany plastycznym i żywym językiem esej historyczno-kulturowy o jednym z najmniej znanych państw świata. Wstrząsana niepokojami Birma to kraj samospełniających się przepowiedni, w którym każdy mężczyzna musi przynajmniej dwa razy w życiu na jakiś czas wstąpić do klasztoru.\nKierowana do każdego fascynata Azji książka Torzeckiego, operatora filmowego, fotografa i podróżnika, w przystępny, pozbawiony zadęcia sposób przybliża historię i zdumiewającą w swojej odmienności kulturę państwa, które rozwijało się na pograniczu różnych cywilizacji: chińskiej, hinduskiej, khmerskiej i tajskiej. Państwa wspartego na dwóch, pozornie sprzecznych filarach: buddyźmie i armii. BIRMA posiada walory naukowej monografii, jest jednocześnie bogato ilustrowanym przewodnikiem po niepokojąco obcym świecie.\nBudda otoczony ośmioma uczniami klęczącymi przed nim w pozie przypominającej adorację – typowa scenka, którą znajdziemy w każdej świątyni. Dlaczego jednak trzech z nich siedzi za plecami Buddy (jeden jest niewidoczny na zdjęciu), zamiast zająć miejsce z przodu, jak przystało na gorliwych słuchaczy? Ten obrazek przedstawia nie tylko uwielbienie, jakim darzono Oświeconego, ale także zawarty jest w nim, w postaci symbolicznej, cały wszechświat wierzeń występujących w Birmie.\nPodobnie jak to miało miejsce w przypadku duchów opiekuńczych – natów – których kult stał się oficjalny dopiero, gdy oddały cześć Buddzie, tak i tutaj świat magii, astrologii i alchemii mógł zostać bezkonfliktowo włączony do therawady, gdy udało się jego poszczególne elementy przypisać znanym postaciom świata buddyjskiego. Adoracja Mistrza przez jego uczniów wyraża więc jednocześnie hołd całej plejady postaci i symboli występujących w astrologii, alchemii i magii tamtego regionu.\nAby dokonać takiej personifikacji, przypisano ośmiu uczniom, niezależnie od ich legendarnych życiorysów, parę innych znaczeń poszerzających te postaci o zupełnie nowe, nieludzkie wymiary. Kim byli najbliżsi uczniowie Buddy? Z wyjątkiem jednej osoby wszyscy wywodzili się ze środowiska księcia Siddharthy. Przełamaniem zasady hinduskiej kastowości było przyjęcie do grona najbliższych wyznawców fryzjera książęcych kuzynów Buddy. Z czasem mnich fryzjer awansował do pozycji najwyższego autorytetu w sprawach dyscypliny klasztornej. Wśród ośmiu wybrańców byli także dwaj kuzyni Siddharthy i jego syn, Rahula.\nUczniowie nie tylko zajmowali się zgłębianiem nauk Mistrza. Tradycja przypisuje im posiadanie wielu nadzwyczajnych mocy, których mieli używać w obecności swojego nauczyciela. Jeden z nich często odwiedzał bogów zamieszkujących inne światy. Drugi wzniósł na odludnym pustkowiu wspaniały klasztor, żeby Budda z resztą wyznawców miał się gdzie wyspać podczas wyczerpującej wędrówki. Mnich ten uczynił w sumie tyle cudów, że później stał się patronem magów, alchemików, ale także pustelników, co dobitnie świadczy o tym, że magia nie miała wpływu na jego praktykę duchową.\nTrzeci zatrzymał fale oceanu i w ten sposób ocalił życie śpiących na plaży braci. Czwarty z mnichów znany był ze swoich upodobań do spędzania czasu w zaświatach, szczególnie w złotym pałacu, który zachował się w niebiosach jeszcze z czasów jego poprzedniego wcielenia, gdy był bogiem. To oczywiście tylko część cudów dokonywanych regularnie przez uczniów za życia ich Mistrza.\nfragment z: Grzegorz Torzecki "Birma. Królowie i generalowie", wyd. Albatros 2009\ndodane 09.12.2009 11:40


Booking City - Pierwsze miasto Twojej podróży / Jak zarezerwować lot\nZapraszamy Państwa do korzystania z naszego systemu rezerwacyjnego, dzięki któremu można zarezerwować najtańsze bilety lotnicze oferowane przez wszystkie linie lotnicze na świecie. Rezerwacja trwa kilka minut i jest bardzo prosta. Z naszą wyszukiwarką znajdziecie Państwo najlepsze oferty na wybrane destynacje. Bilet lotniczy można zarezerwować również w pakiecie razem z rezerwacją hotelu i wynajmem samochodu.\nAby zarezerwować bilet lotniczy należy:\nKliknąć w zakładkę Loty. Następnie wybrać rodzaj i typ połączenia, miejsce wylotu i przylotu, datę/porę wylotu oraz typ i ilość pasażerów. Dodatkową opcją jest możliwość wyboru tylko połączeń bezpośrednich, klasy i konkretnej linii lotniczej. Gdy wszystkie dane zostaną wprowadzone należy Wyszukać połączenie. W tym momencie przeszukane zostają miliony taryf i połączeń w celu znalezienia najlepszej opcji.\nZ listy sugerowanych połączeń wybieramy to, które odpowiada nam najbardziej i klikamy Rezerwuj.\nW pola wybranego połączenia należy wprowadzić dane takie jak: dane kontaktowe osoby rezerwującej lot (telefon, e-mail), dane pasażerów, wybrany sposób płatności i kliknąć Rezerwuj u dołu strony.\nOstatni krok to wszystkie szczegóły rezerwacji oraz formy płatności. W tym momencie użytkownik otrzymuje e-mail potwierdzający rezerwację, zawierający wszelkie szczegóły takie jak: numer rezerwacji, dane pasażerów, dane przelotów, dane wyceny, dane potrzebne do płatności (w przypadku np. przelewu).\nBookingCity.pl w procesie rezerwacji pełni funkcję pośrednika. Nasze działania są oparte o dobro naszego Klienta i chęć świadczenia usług najwyższej jakości. Zawsze dokładamy wszelkich starań by nasze oferty były sprawdzone oraz spełniały Państwa oczekiwania.\n>> Sprawdź oferty lotów


Pisaki Pędzelkowe Brushmarker Pro Karin - cz.I, Plastyczny.pl\nPisaki Pędzelkowe Brushmarker Pro Karin - cz.I\nautor: Paweł Staromłyński\nDzięki uprzejmości sklepu SklepPlastyczny.pl i producenta pisaków, otrzymałem do testowania zestaw brushmarkerów firmy Karin. Krajowy produkt wyglądał obiecująco, a że pisaków pędzelkowych dobrej jakości jest nadal na polskim rynku niewiele, ciekawość i nadzieje były tym większe. Przyjrzyjmy się im zatem bliżej…\nZgrabne, eleganckie, minimalistyczne i – co najważniejsze – praktyczne. Markery skierowane są do góry (tak powinno się je przechowywać), ułożone zgodnie z gamą kolorystyczną. Pudełko jest sygnowane i zrobione z grubej tektury, więc na pewno posłuży przez jakiś czas. Wszystko wygląda bardzo fajnie i jest wygodne w użyciu.\nKońcówka jest absolutnie kluczowym elementem każdego markera, na czele z tymi mającymi przypominać pędzel. Tutaj producent zdecydował się na zastosowanie końcówki nylonowej. Już na samym początku mój zapał ostygł, gdyż niestety nie jest to nylonowe włosie, ale końcówka jednolita. W dziedzinie liter, choć nie tylko, jest to niezwykle ważne. Taka końcówka ogranicza, nie pozwala na szarpanie linii, na jej właściwe modelowanie, do tego kolor nie jest równo rozprowadzany – przy nacisku jest zdecydowanie bardziej intensywny, ciemniejszy i „mokry”.\nNiektórym ten efekt na pewno będzie pasował, ale ja jednak liczyłem na coś innego. W tym aspekcie Kuretake Clean Color nadal nie mają sobie równych, ponieważ oferują końcówkę z włosia i wszystkie związane z nim korzyści. Nie jest to więc to, na co liczyłem, ale jak sprawuje się końcówka Brushmarkerów? Cóż, przyzwoicie. Jest dość twarda, ale przy tym wystarczająco elastyczna. Przy odrobinie wprawy i odpowiednim prowadzeniu można uzyskać linię od 1 do 5 mm grubości.\nJeśli chodzi o trwałość, jest lepiej niż w przypadku filcu - po kilku dniach użytkowania jednego z markerów tylko pod kątem tego, jak zniesie to jego końcówka, byłem pozytywnie zaskoczony. Jest naprawdę dobrze. (Na marginesie dodam, że końcówkę filcową w droższych produktach konkurencji byłem w stanie zamordować w jeden dzień).\nDo tego jest dużo bardziej plastyczna niż choćby w znanych Zig Art&Graphic Twin. Dzięki temu lepiej trzyma kształt, szybciej wraca „do siebie” przy mocniejszym nacisku i nie jest podatna na uszkodzenia. Jednak ma to też swoją cenę – mimo że jej twardość pozwala na przyzwoite prowadzenie linii, to nie jest tak precyzyjna jak ta w Zig-ach.\nMnie nie udało się uzyskać porównywalnie delikatnej linii, co po części wynika ze sposobu doprowadzania atramentu. Brakuje też nieco drugiej końcówki, która poniekąd weszła jako standard do tego typu markerów i oferowana jest choćby przez wspomniane Zig-i, ale też w Promarkerach, produktach firmy Copic czy Winsor&Newton.\nBrushmarkery zawierają płynny atrament. Z takim rozwiązaniem w tego typu pisakach spotkałem się po raz pierwszy. Ze względu na czas nie udało mi się zużyć żadnego z markerów na tyle, żeby móc powiedzieć coś więcej o ich wydajności. Dodatkowo, dzięki przezroczystemu korpusowi, możemy na bieżąco śledzić, ile jeszcze atramentu mamy w markerze.\nNiestety, o ile wiem, nie można dokupić atramentu celem uzupełnienia posiadanych markerów, więc ta wiedza na niewiele nam się zda, ale zawsze lepiej wiedzieć niż nie wiedzieć. Natomiast bardzo fajną cechą jest to, że po zetknięciu ze sobą końcówek markerów można mieszać kolory. Co ważne, końcówki bardzo sprawnie same się czyszczą. Kolor bardzo szybko wraca do oryginalnej barwy. Końcówka jest czysta i nie ma śladu po tym, żeby coś niedobrego się z nią działo (co ciekawe, niektóre kolory, jak np. Lilak, zdecydowanie dłużej schodziły z końcówki niż inne).\nDodatkowo dostępny jest blender, dzięki któremu można rozjaśniać kolory i wprowadzać drobne poprawki w przypadku pomyłek. Nie jestem wprawiony w używaniu tego typu rzeczy, więc nie wiem, czy działa to dobrze w porównaniu z propozycjami innych firm. Na papierze przeznaczonym do korzystania z markerów atrament schnie długo (nie wsiąka), a końcówka podaje go w obfitej ilości, co sprzyja rozmazywaniu, trzeba więc zachować szczególną ostrożność w tym temacie. Podobnie jeśli chcemy nakładać na siebie kolory – trzeba poczekać, aż spód dobrze wyschnie, inaczej kolor wierzchni „rozleje się” i zmiesza z tym pod spodem.\nZ drugiej strony atramentu na końcówce nie jest tyle, żeby można nim chlapać (co ja np. lubię wykorzystywać w swoich pracach). Jest jeszcze jeden (dla mnie znaczący) minus tego rozwiązania – ponieważ końcówka podaje atrament w tak obfitej ilości, Brushmarkery Karin raczej nie sprawdzą się w kreśleniu precyzyjnych linii. Wiadomo, że nie ma co porównywać tej końcówki z faktycznym włosiem, ale nawet w zestawieniu z ZIG-iem w tej kategorii Kariny wypadają co najwyżej dostatecznie.\nJuż na papierze przeznaczonym do markerów widać wyraźny efekt „featheringu” przy choćby odrobinę mocniejszym nacisku. Być może – jak wspominałem wcześniej – może to być efektem ilości podawanego atramentu, ale przyczyną może też być sam atrament. To coś, nad czym producent może pochylić się w przyszłości, żeby uzyskać jeszcze lepszy produkt.\nCzytaj ciąg dalszy recenzji >


Światowe Dni Młodzieży w Krakowie | Wirtualne Niemcy\nZapraszamy do Polski na Światowe Dni Młodzieży\nW 2016 roku Polska będzie gospodarzem Światowych Dni Młodzieży, które odbędą się w Krakowie w lipcu. Ponad dwa miliony młodych ludzi z całego świata przyjedzie nad Wisłę na spotkanie z papieżem Franciszkiem. Polskie władze powołały specjalny zespół odpowiedzialny za organizację największego w 2016 roku spotkania młodzieży z całego świata.\nDo Światowych Dni Młodzieży (ŚDM) Polska przygotowuje się od lipca 2013 roku, kiedy papież Franciszek ogłosił miejsce kolejnego spotkania z młodymi. Kraków wybrał ze względu na jego silne związki z Polakiem świętym Janem Pawłem II. Polski papież nie tylko związał z Krakowem całe swoje kapłańskie życie, ale też był inicjatorem Światowych Dni Młodzieży. Pierwsze spotkanie młodych odbyło się w 1985 roku w Rzymie. Od tego czasu organizowane są co dwa-trzy lata w różnych miejscach na świecie. Rejestracja chętnych trwa już od kilku miesięcy.\n– W tej chwili mamy już ponad pół miliona osób, podczas gdy przed dniami w Madrycie w styczniu 2011 roku zarejestrowało się zaledwie 200 tysięcy chętnych. U nas dwa miesiące wcześniej jest ich dwa razy więcej – mówi Polska.pl ks. Adam Parszywka, rzecznik ŚDM w Krakowie.\nTo ogromne wyzwanie dla polskiego rządu, który powołał specjalny Zespół do spraw przygotowania wizyty Jego Świątobliwości Papieża Franciszka w Rzeczypospolitej Polskiej w 2016 r. oraz wsparcia organizacji Światowych Dni Młodzieży Kraków 2016, na czele którego stoi minister Beata Kempa z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Na początku grudnia pracę rozpoczął także pełnomocnik rządu ds. organizacji ŚDM, Paweł Majewski. W Ministerstwie Spraw Zagranicznych natomiast powołano Zespół ds. wsparcia organizacji Światowych Dni Młodzieży – Kraków 2016, którego pracami kieruje Pełnomocnik Ministra Spraw Zagranicznych do organizacji Światowych Dni Młodzieży – Kraków 2016, ambasador Jerzy Chmielewski. Oba zespoły działają w koordynacji ze głównymi organizatorami ŚDM – Archidiecezją Krakowską.\nZ szacunków organizatorów ŚDM wynika, że obchody centralne w Krakowie i okolicach mogą przyciągnąć nawet 2,5 mln wiernych. Komitet organizacyjny dni jest w stałym kontakcie z episkopatami z ponad 110 krajów ze wszystkich kontynentów. Do Krakowa wybierają się nawet mieszkańcy Wysp Wielkanocnych, Wysp Samoa, czy Arabii Saudyjskiej.\nWięcej informacji o Światowych Dni Młodzieży można znaleźć na portalu Polska.pl.\nkrakówKraków 2016Ministerstwo Spraw ZagranicznychPapieżpapież FranciszekPolska.plŚwiatowe Dni Młodzieży\n3 Możliwość komentowania Światowe Dni Młodzieży w Krakowie została wyłączona 1292 04 stycznia, 2016 Kalendarium, Kultura i sztuka, News, Polska, Zdrowie 4 stycznia, 2016\n← Laser European XFEL w Hamburgu Lista najdziwniejszych przypadków utraty danych → ← Previous Next →


Dmuchańce na wynajem - Główny punkt zabaw dzieci\nA może Twój potomek ma w sobie duszę wojownika? Wieczne psoty i igraszki dają Ci się powoli we znaki? Zastanów się nad właściwym ukierunkowaniem tej niespożytej energii – naszą sprawdzoną odpowiedzią jest wypożyczenie dmuchańca – ringu! Odjazd dla każdego urwisa, który ma okazję stanąć w szranki z towarzyszem młodzieńczych zabaw lub też z rodzeństwem. Jest to zabawa całkowicie bezpieczna – każdy zawodnik ubierany jest w specjalny ochraniacz na głowę i dostaje wielkie rękawice bokserskie. Dla sympatyków kultury antycznej czy też dzielnych gladiatorów najlepszym urozmaiceniem zabawy będzie nasze dmuchane koloseum. Gra przeznaczona nie tylko dla dzieci – świetnie nada się też na zacieśnianie więzi z kolegami z pracy. Ale uwaga! Nie ręczymy za konsekwencje pokonania swojego szefa na arenie \nRadość dla każdego - Dmuchańce na wynajem\nTo tylko część spośród naszych wielu dmuchanych atrakcji. Nie jesteś pewien, co będzie najlepsze w Twoim wypadku? Skontaktuj się z Nami, a chętnie pomożemy wybrać najlepsze dla Ciebie urządzenia na imprezę, event firmowy, uroczystość czy festyn. Określ termin, na który potrzebne jest wypożyczenie dmuchańców, a my dostarczymy go i złożymy dla Ciebie. Nasza przeszkolona obsługa zadba o właściwą i bezpieczną zabawę, natomiast wszystkie nasze dmuchańce na wynajem są odpowiednio zabezpieczone a ich stan techniczny jest na bieżąco sprawdzany. Dostarczamy aktywnej rozrywki i niezapomnianych wrażeń zarówno dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych.


FlyBra – Zatroszcz się o to, aby Twój biust wyglądał pięknie! – Blog Karola\nBiustonosz jako grupę bielizny intymnej jest jakiegoś dnia noszony przez pani na pełnym globie, lecz Fly Bra istnieje pięknie więcej aniżeli jedynie naturalnym biustonoszem. Mimo że nosi się go pod ubraniem, dobry biustonosz prawi i uatrakcyjnia najbardziej interesującą część kobiecego ciała. Fly Bra zwiększy twoje codzienne piękno bez powodu na rozmiar piersi oraz uczyni, iż będziesz super niesamowita oraz ładna.\nZapewne nie przekazujesz sobie z owego propozycji, lecz nieodpowiedni rozmiar biustonosza może nieodwracalnie zniekształcić piersi. Nadmierny nacisk spowodowany codziennym noszeniem źle dobranego biustonosza będzie sprawiał nieznośny ból, zaś z terminem widać także dojść do dużych problemów z krążeniem krwi też pojawienia się deformacji.\nNa siłowni biustonosz albo jego fizyczny wzór jest niezbędny. Piersi pokazują się szczególnie z tkanki tłuszczowej i trzymają się tylko dzięki skórze a znacznie złożonym więzadłom, zwanym więzadłami Coopera.\nZapobiegaj pojawieniu się bólu także szerocy ważnych tematów ze zdrowiem, używając biustonosza wysokiej wartości, który da Ci wygodne podtrzymanie piersi przez całkowity dobę. Fly Bra to przyjemne rozwiązanie stosujące pragmatyzm dobrego stanika z ciekawym wyglądem osiąganym dzięki push up’owi.\nFly Bra to biustonosz skończony z cienkiego silikonu, znakomicie imitującego własną skórę. Załamuje się właśnie z wysokiej części zwyczajnego stanika, czyli nie zabieg go zauważyć (nawet gdyby ubierzesz suknię wieczorową), poprzez co bogata o nim napisać, że naprawdę jest biustonoszem „niewidzialnym”. To, że pozostali się konstrukcją z biustonoszy, do jakich przywykłaś, także nie posiada tradycyjnych zapięć ani pasków, nie znaczy nie, iż nie jest podobnie praktyczny, lub że twoje piersi nie będą zdecydowanie pasować. Jest stworzony z silikonu medycznego, poprzez co rzeczywiście przylega do piersi oraz staje tam tak długo, aż wprowadzisz go ściągnąć.\nZe względu na swoje unikalne właściwości, niespotykane w żadnym nowym produkcie na zbytu, silikon medyczny jest z lat obsługiwany przez lekarzy oraz ekspertów na całkowitym globie. Został wymyślony ponadto w kierunku długotrwałego związku z należytym ciałem bez powodowania podrażnień i zniszczeń skóry. Ponadto sylikon stanowi skuteczną ochronę przeciwko bakteriom i wirusom dodatkowo nie powoduje alergii.\nNawet jeżeli rozmiar piersi nie stanowi problemem, potem można nosić niewidzialny biustonosz by zapobiec pojawieniu się smutku i więcej pogłębić dekolt, co wielu klientów uznaje za znacznie atrakcyjne.


Talent - odkryj i wykorzytaj swoje najlepsze 20% - Łowca Pomysłów Talent - odkryj i wykorzytaj swoje najlepsze 20% - Łowca Pomysłów\nTalent – odkryj i wykorzytaj swoje najlepsze 20%\n3 marca 2019 | 20:30 | kategoria: Słownik Łowcy Pomysłów | wyświetlenia: 187\nTalent od setek lat był owiany tajemnicą i uważany za coś wrodzonego, na co nie mamy wpływu. Przekonam Cię, że jest inaczej. Wszystko jest w Twoich rękach!\nJakie mam talenty? Czy właściwie zarządzam swoimi talentami? W jaki sposób mogę zmienić swoje życie dzięki swoim talentom? Jak mogę zarobić na swoich zdolnościach?\nTe pytania powinniśmy na bieżąco zadawać sobie samym, jeśli chcemy w pełni wykorzystać swój potencjał, być twórczymi i spełnionymi ludźmi. Dlaczego napisałem „na bieżąco”? Czy nie jest tak, że talent jest czymś wrodzonym i niezmiennym?\nDLACZEGO TAK WIELU Z NAS UWAŻA SIĘ ZA BEZTALENCIA?\nWynika to z naszego zbyt wąskiego rozumienia pojęcia „talent”. Łatwo jest stwierdzić, że nie mamy talentów, jeśli nie gramy na instrumencie, nie rysujemy, nie jesteśmy dobrzy w sporcie. Wystarczy przeczytać pierwszą lepszą definicję, by przekonać się, że talent może przejawić się dosłownie w każdej dziedzinie i każdej czynności.\nPonadto talent od setek lat był owiany tajemnicą, uważany był za coś wrodzonego, na co nie mamy wpływu. Natomiast od dłuższego czasu coraz więcej badaczy głosi inny pogląd. Talenty, zdolności są umiejętnościami, które możemy kształtować i rozwijać w ciągu całego życia. Jest to całkowicie odmienne podejście, które umożliwia nam zarówno skuteczne zidentyfikowanie własnych talentów, jak i ich rozwój.\nKolejnym problemem jest to, że sami nie doceniamy własnych zdolności lub wręcz ich nie dostrzegamy. Wynika to nie tylko z tego, co napisałem powyżej. Najczęściej jest tak, że niektóre rzeczy robimy z przyjemnością, są dla nas naturalne i przychodzi nam to z łatwością. Wydaje się nam, że to nic nadzwyczajnego i że wszyscy tak mają. Otóż nie.\nŻeby odkryć swój talent – dziedzinę/ czynność, w której potencjalnie możemy osiągnąć biegłość – wystarczy zastanowić się nad jedną rzeczą. A mianowicie: co robimy lepiej, łatwiej, szybciej niż inni? Najlepszym potwierdzeniem słuszności takiej tezy jest wypowiedź Henriego Amiela:\n„Talent – to robić z łatwością to, co jest trudne dla innych”\nKolejną kwestią jest wsparcie. Brakuje nam wsparcia ze strony innych, czasami najbliższych osób, ale także nauczycieli, pracodawców, partnerów. Potrzebujemy osób, które zauważyłyby nasze talenty oraz sprzyjałyby ich rozwojowi. Nie mamy wpływu na opinię innych osób, ani nie możemy też wymagać wsparcia od kogokolwiek. Mamy natomiast wpływ na to, jakimi ludźmi się otaczamy. Wybierajmy zatem osoby, które są w stanie nas wesprzeć lub też wnieść coś wartościowego do naszych projektów. Wybierajmy także ludzi, którzy nas inspirują i którzy chcą podzielić się z nami swoją wiedzą i doświadczeniem.\nTalent to ponadprzeciętny stopień sprawności w określonej dziedzinie oraz zdolność do szybkiej nauki i wykorzystywania tej wiedzy w praktyce.\nCo wynika z powyższej definicji? Że jest nieskończenie wiele rzeczy, które można robić dobrze, oraz jest nieskończenie wiele talentów, które można mieć i rozwijać.\nPrzyjrzenie się ogólnie przyjętej klasyfikacji uzdolnień powinno nas tylko upewnić w powyższym twierdzeniu. Wyróżnia się uzdolnienia językowe, literackie, matematyczne, techniczne, muzyczne, plastyczne, pedagogiczne, społeczne, empatyczne, społeczne itd. Ze względu na wielość dziedzin, w których może przejawić się talent, praktycznie niemożliwym jest, by nie mieć żadnego talentu.\nWedług literatury przedmiotu wyróżnia się 4 składniki talentu:\nponadprzeciętne zdolności (zarówno ogólne, jak i specyficzne – z określonej dziedziny),\nOznacza to, że talent jest nie tyle zdolnością samą w sobie. Jest kombinacją zdolności, cech osobowościowych, określonego nastawienia psychoemocjonalnego i podejmowanych działań.\nTalent, niezależnie od tego, czy jest postrzegany jako wrodzony lub nabyty, może przejawić się wyłącznie w działaniu i rezultatach działania. Talent się odkrywa. Niezbędne jest zatem podjęcie pewnych działań, w których zostaną wykorzystane nasze zdolności. Takie podejście pozwala także zrozumieć, że talenty odkrywa się nie tylko w dzieciństwie. Każdy dzień, każda nowa zmiana, każde wyzwanie jest okazją, by odkryć nowe, nieznane dotąd pokłady kreatywności, które tkwią w nas.\nPonadto żadne zdolności nie rozwiną się, jeśli nie będziemy ich praktykować, angażować się w to, co robimy, nie będzie to naszą pasją i jeśli nie odnajdziemy w sobie wystarczających pokładów motywacji.\nSpójrz szerzej na swoje zdolności i predyspozycje. Najprawdopodobniej zdajesz sobie sprawę z tego, jakie masz talenty. Mam też nadzieję, że je rozwijasz i wykorzystujesz zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Jeśli masz trudności z rozpoznaniem swoich talentów lub uważasz, że nie masz żadnych, to zastanów się nad poniższymi kwestiami.\nZajrzyj do przeszłości. Jakie miałeś/aś zainteresowania? W czym byłeś dobry/a? Dlaczego już tego więcej nie robisz? „Odkurz” i uporządkuj swoje dyplomy, nagrody, stare projekty – zobacz, ile rzeczy robiłeś/aś i osiągnąłeś/ęłaś!\nSpójrz na teraźniejszość. Jakie rzeczy/czynności udają Ci się wyjątkowo dobrze i „łatwo”? Nie myśl o „szerszych” dziedzinach, tylko o „małych”, konkretnych rzeczach. Robienie jakich rzeczy sprawia Ci frajdę? Co byś robił/a, gdybyś nie musiał pracować, zarabiać?\nPomyśl o przyszłości. Co byś najbardziej chciał/a robić w przyszłości? W jaki sposób mógłbyś/mogłabyś wykorzystać swoje obecne talenty do osiągnięcia tego celu/spełnienia swoich marzeń? Zastanów się, w jaki sposób Twoje umiejętności mogą zaspokoić czyjeś potrzeby?\nMogę się założyć, że odkryłeś (lub od zawsze wiedziałeś), że masz niejeden talent. Jeśli chcesz maksymalnie efektywnie zarządzać swoimi talentami, musisz mieć strategię lub co najmniej je „uporządkować”. Proponuję Ci zatem, abyś wypisał/a swoje talenty na kartce (np. w postaci mapy myśli). Możesz, ale nie musisz ustalać hierarchii swoich talentów.\nZastanów się, w jaki sposób (np. zarobkowy) i w jakich dziedzinach możesz wykorzystać swoje talenty. Czy wykorzystujesz swoje dodatkowe umiejętności w pracy, którą zajmujesz się zawodowo? Jeśli nie, to czy możesz je wykorzystać? Czy Twoi współpracownicy/zwierzchnicy w ogóle wiedzą o Twoich dodatkowych umiejętnościach? Może warto je wykorzystać w jakimś projekcie pobocznym?\nPamiętaj, że niezależnie od tego, czy chcesz zarabiać na swoim talencie lub też nie, musisz ten talent rozwijać i praktykować.\nŁĄCZENIE TALENTÓW – NOWA JAKOŚĆ, NOWA WARTOŚĆ\nTeraz, kiedy już masz listę swoich talentów i zdolności, zastanów się, w jaki sposób możesz je ze sobą łączyć. Możesz nie być wcale najlepszy/a z poszczególnych dziedzin, ale wyróżniać się unikatowym połączeniem tych zdolności. Kombinacja różnych uzdolnień wzbogaca każdą z nich i nadaje całości nową jakość i wartość. Wartość tę możesz wykorzystać zarówno dla swoich własnych potrzeb, jak i dla zaspokojenia potrzeb innych osób. Łączenie umiejętności sprawia, że Twoja usługa/ produkt stają się bardziej kompleksowe i unikatowe (oraz mogą być bardziej opłacalne dla klienta).\nObecnie kładzie się nacisk na interdyscyplinarność we wszystkim. Wiele odkryć zostało dokonanych właśnie na styku różnych dziedzin lub poprzez zastosowanie pewnej wiedzy/ metod z jednej dziedziny w innej. Większość wynalazców i innych wybitnych twórczych osób miało szeroki krąg zainteresowań i hobby.\nŁączenie talentów i interdyscyplinarność dotyczy nie tylko indywidualnych osób, ale także (i może przede wszystkim) zespołów. Od razu przychodzi mi na myśl zasada Pareta, a w szczególności jej interpretacja w książce „Rewolucja 80/20” Richarda Kocha. Autor radzi, aby skupić się na najbardziej wartościowych 20% swoich umiejętności. Z kolei pozostałe 80% pracy oddelegować innym osobom (które z kolei do wykonania tej pracy wykorzystają swoje przysłowiowe 20%).\nJest to niezwykle dobra rada, ponieważ to właśnie 20% poświęconego czasu, włożonego wysiłku i umiejętności daje 80% rezultatów/ dochodów. Warto zatem poświęcić swój czas na odkrycie (ustalenie) swoich najlepszych 20%, by później nie marnować 80% swojego czasu i wysiłku.\nNOWE CZASY, NOWE MOŻLIWOŚCI, NOWE TALENTY\nŚwiat się zmienia. My się zmieniamy. W związku z tym, zmieniają się zarówno nasze talenty, jak i zapotrzebowanie na nich. Co chwilę pojawiają się nowe zawody, technologie, trendy, w związku z czym pojawia się zapotrzebowanie na nowe kompetencje, umiejętności, cechy, talenty.\nTo, co kiedyś mogło się wydawać bezużyteczne (brak rynku, zapotrzebowania, technologii, świadomości), może obecnie stać się niezwykle wartościowym, użytecznym i dochodowym.\nByć może dzięki pojawieniu się nowych technologii, warunków, trendów itd., ujawni się jakiś Twój talent, o którym nie miałeś/aś pojęcia. Może też być tak, że nowa sytuacja stworzy niezbędne warunki dla rozwoju jakiegoś określonego istniejącego już talentu.\nJAK ZAROBIĆ NA SWOIM TALENCIE?\nTo, że mamy jakiś talent, nie oznacza wcale, że dzięki niemu zdobędziemy fortunę. Talent sam w sobie jest czymś bardzo złożonym, natomiast na spieniężenie talentu składają się dodatkowe czynniki (i dodatkowe talenty).\nNajważniejszą rzeczą, która przesądza o tym, czy masz potencjał do zarobienia na swoim talencie, jest to, czy jego wykorzystanie rozwiązuje czyjeś problemy, zaspokaja czyjeś potrzeby, ułatwia lub umila innym życie.\nSzukaj punktów styku swojego talentu i potrzeb innych osób. Daj im dokładnie to, czego potrzebują, a nie to, co po prostu dobrze robisz.\nPamiętaj też o tym, że żeby ktoś zapłacił nam za naszą pracę, musi wiedzieć, czym się zajmujemy i wiedzieć, że to sprzedajemy, dlatego pokaż swój talent i stwórz odpowiednią ofertę.\nWyjdź do ludzi – załóż stronę internetową/bloga, profile na portalach społecznościowych i dziel się swoją wiedzą i twórczością. A jak już postawisz pierwsze kroki w Internecie, to jak najszybciej stwórz i udostępnij swoją ofertę. Dzięki temu osoby (potencjalni klienci) wchodzące na Twój profil/ stronę internetową będą nie tylko widziały, co robisz, ale też wiedziały, że to sprzedajesz.\nPowodzenia w odkrywaniu i rozwijaniu swoich talentów!\nŁowca Pomysłów | Vadim Gierko\nPS. W ramach podsumowania chciałbym podzielić się z Wami mapą myśli, w oparciu o którą napisałem niniejszy artykuł.\nMapa myśli, w oparciu o którą napisałem artykuł „Talent – odkryj i wykorzystaj swoje najlepsze 20%”.\nOd dłuższego czasu pracowałem nad tym wpisem, ale dopiero po rozrysowaniu tej mapy pisanie „ruszyło” z miejsca. Dlatego polecam mapy myśli zarówno do notowania lektury, nauki, jak i planowania oraz „łowienia” pomysłów. Jeśli nie wiesz, jak zrobić taką mapę, zajrzyj tu. Będzie mi również miło, jeśli zajrzysz na mojego Instagrama i Facebooka – tam wpisy pojawiają się zdecydowanie częściej oraz wrzucam tam więcej map myśli i notatek wizualnych.\nPoprzedni wpis: Jak wykorzystać potencjał podświadomości w procesie twórczym?\nNastępny wpis: 10 sposobów, by zawsze mieć natchnienie


Golub-Dobrzyń | Wieczna Tułaczka - blog dla górskich wariatów\nTag Archives: Golub-Dobrzyń\n30 grudnia 2014\t8 komentarzy\nAż się boję zacząć, bo zaraz będzie wstyd… Nie dlatego, że lista moich wyjazdów jest żenująco krótka, z tym nie ma aż takiej tragedii (chociaż zawsze mogłoby być lepiej), ale wstyd mi, że rok się kończy a ja wciąż mam mnóstwo niespisanych relacji z tegorocznych wycieczek. Liczę, że długie zimowe wieczory będą sprzyjały nadrabianiu zaległości, a Was nie będzie dobijać widok sierpniowego ...\tRead More »\n10 lipca 2014\t8 komentarzy\nGolub-Dobrzyń zwiedziłam przy okazji Turnieju Rycerskiego, po obejrzeniu zamku, pospacerowałam przez maleńkie centrum z duszą na ramieniu… Ale o tym za chwilę. Golubsko-dobrzyński zamek to oczywiście główna atrakcja i wizytówka miasteczka. Tam też skierowaliśmy swoje pierwsze kroki. Na „dzień dobry” po oczach poraziła mnie, bynajmniej nie średniowieczna, dobudówka przytwierdzona do elewacji dawnej twierdzy krzyżackiej. Niestety tak bywa z zamkami: mają burzliwą historię, ...\tRead More »\n9 lipca 2014\t8 komentarzy\nEh, no lubię sobie pooglądać rycerzy, tzn. rycerskie walki i zmagania na polu bitwy i chwały. 😉 W tym celu odwiedziłam dwie największe rycerskie imprezy w Polsce: Dni Grunwaldu oraz Oblężenie Malborka. Było mi mało, więc zaciekawiła mnie impreza odbywająca się w regionie. Uwaga, uwaga: zatułałam się na patetycznie brzmiący 38 Międzynarodowy Wielki Turniej Rycerski w Golubiu-Dobrzyniu. Brzmi szumnie i ...\tRead More »


Jantar noclegi, nocleg w Jantarze od 15zł: pokoje, kwatery, domki - Meteor\nPokoje z łazienkami (prysznic, umywalka, toaleta, lustro, suszarka, ręczniki, szlafroki).W pokojach: Wi-Fi, TV, lodówka, czajnik, parawan, pościel.Na życzenie gości możliwość wstawienia łóżeczka dziecięcego.Do dyspozycji gości: ogólnodostępna kuchnia, altana, grill.Do dyspozycji gości: bezpłat...\nPOLE NAMIOTOWE - OPŁATY:Pobyt 1 osoby - 17 PLN/doba.Dzieci do lat 12 - 10 PLN/doba.Rozbicie namiotu 15 PLN (do 2 osób).Rozbicie namiotu 20 PLN (do 4 osób -bez przedsionka).Ustawienie większego namiotu - cena do uzgodnienia z recepcją.Samochód osobowy 10 PLN (powyżej 3 dni).Samochód dostawczy np...\nOsada Jantar to kompleks domków całorocznych położonych w województwie pomorskim w gminie Stegna na pograniczu Mierzei Wiślanej i Żuław Wiślanych. Obiekt idealny dla rodzin z dziećmi, a także dla wszystkich pasjonatów krajobrazów i spokojnego wypoczynku. Domki oddalone są około 1500 m od morza.\nSztutowo ( centrum Jantaru ~ 8.9 km )\nBURSZTYNOWA 1 znajduje się w Sztutowie na Mierzei Wiślanej. Oferujemy wygodne, przestronne pokoje 2, 3 i 4 osobowe. W okolicy czeka na Państwa wiele atrakcji takich jak szlaki nordic walking, rowerowe oraz przede wszystkim piękna, szeroka plaża.\nPokój z aneksem kuchennym, łazienką, TV.Domek dwupoziomowy, drewniany 6-osobowy, o powierzchni 25 m2.Na parterze: salon z aneksem kuchennym, łazienka, taras.Na piętrze: sypialnia dla 4 osób.W domku: TV, internet.Do dyspozycji gości: ogród, możliwość grillowania, parking.W pobliżu: plaża.\nW pokojach:* łazienka,* TV,* czajnik,* lodówka,* taras (w większości pokojach).W pokojach 4-osobowych dodatkowo aneks kuchenny.Obiekt na terenie ogrodzonym.Do dyspozycji gości: basen, plac zabaw.Obiekt położony jest na Mierzei Wiślanej.\nSuper pole zawsze czyste i ławka szyderców - rkuci...@...il.com\nOpłaty na polu namiotowym za dobę:- osoba dorosła 15 PLN,- dziecko do 7 lat 10 PLN,- opłata za samochód 10 PLN, &n...\nJantar, czyli nocleg w bursztynowej osadzie\nJantar, jako jedna z miejscowości wypoczynkowych nad Morzem Bałtyckim, jest chętnie wybierana przez turystów w trakcie sezonu urlopowego. Prywatne kwatery i pokoje to miejsca, które najłatwiej znajdziemy w Jantarze - stanowią prawie połowę całej oferty noclegowej miejscowości i są jedną z najtańszych opcji (oprócz dwóch pól namiotowych, ulokowanych w okolicy ul. Rybackiej). Średni koszt noclegu wynosi ok. 40 zł. Jadąc od strony osady Jantar-Leśniczówka, pomiędzy dwoma głównymi ulicami - Gdańską i wspomnianą już Rybacką, znajdziemy najwięcej miejsc zakwaterowania. Pojedyncze obiekty mieszczą się w okolicy ul. Brzozowej - chcąc oddalić się od centrum, wybierzmy więc jedną z kilku stojących tam kwater. Dla osób szukających noclegu blisko plaży dogodną lokalizacją będą ośrodki wczasowe leżące w odległości niecałych 100 i 400 m. Pozostałe ośrodki znajdziemy po zachodniej stronie miejscowości, na ul. Bursztynowej i Rybackiej. W sezonie (na czas letnich wakacji szkolnych) turystów z pewnością zainteresuje możliwość poruszania się po Jantarze i okolicy zabytkową trasą kolejki wąskotorowej, dzięki której zobaczymy największe lokalne atrakcje. Do miejscowości dostaniemy się też Żuławską Koleją Dojazdową, która kursuje codziennie w lecie. W tej okolicy działają też dobrze busy między Krynicą Morską a Gdańskiem.\nPrzedsionek Bałtyku o bogatej, bo wywodzącej się z XIII wieku historii, i o pięknej nazwie wywodzącej się z języka litewskiego. Jantar, co w tym języku znaczy bursztyn, to urokliwa osada rybacka i popularna miejscowość turystyczna. Bursztyn to także jeden z symboli letniska. To z jego powodu raz do roku ciągną tu nieprzebrane rzesze turystów z całego świata - od 1999 roku w Jantarze odbywają się Mistrzostwa Świata w poławianiu bursztynu. Miejscowość leży na pograniczu Żuław Wiślanych i Mierzei Wiślanej – ta druga według portalu The World Geography, zajmuje piąte miejsce wśród najpiękniejszych geograficznie miejsc na świecie. Jantar leży przy drodze nr 501 między Mikoszewem (4 km) a Stegną (5 km) w odległości 40 km od Gdańska i 29 km od Krynicy Morskiej.\nPerełki Jantaru - złoto Bałtyku i żuławskie tradycje\nNa plaży Bursztynowego Szlaku, znanego już za czasów Cesarstwa Rzymskiego, zwłaszcza po sztormie, znajdziemy piękne okazy bałtyckiego złota. Spacery brzegiem morza i wdychanie drogocennego jodu, zmieszanego z olejkami eterycznymi sosnowych lasów to nie jedyne atrakcje Jantaru. Wspomniana już kolejka wąskotorowa zabierze nas do Komnaty Bursztynowej, indiańskiej wioski i miejsca, gdzie poznany tradycyjny strój żuławski. Rodziny powinny się zatrzymać w Wiosce Indiańskiej i Centrum Rodzinnej Rekreacji z mini zoo czy ptaszarnią. Wyjątkowym miejscem jest też Park Rozrywki w Jantarze, w całości zbudowany z materiałów recyklingowych, z salą entomologiczną, w której obejrzymy owady z różnych stron świata. Oprócz najbardziej znanej imprezy, czyli Mistrzostw Świata w poławianiu bursztynu, odbywają się tutaj także rajdy konne i Turnieje Piłki Nożnej Plażowej o Bursztynowy Puchar.\nJak można spędzić czas podczas pobytu w Jantarze?\nJantar - turyści często odwiedzają miejsca takie jak "Bulwar Radiowej Jedynki w Stegnie" czy "Wystawa kinder niespodzianek w Stegnie". Warto również polecić "Bursztynowa Komnata Muzeum Bursztynu w Stegnie" i "Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Stegnie"\nKtóry hotel w Jantarze ma najwięcej miejsc noclegowych?\nNajwięcej miejsc w Jantarze oferuje ośrodek wypoczynkowy "Ośrodek Wczasowy Jantar". Umożliwia zakwaterowanie 400 osób.\nIle propozycji noclegów znajdę w Jantarze?\nJantar to miasto w którym znajdziesz około 142 noclegów.\nKtóra oferta w Jantarze ma najlepsze opinie?\nKtóry nocleg w Jantarze znajduje się najbliżej centrum?\nNajbliżej centrum Jantaru znajduje się pole namiotowe "Pole Namiotowe U Jurka".\nGdzie w Jantarze znajdę najtańszy nocleg?\nNajniższe ceny w Jantarze ma pole namiotowe "Pole Namiotowe Cichy Zakątek". Przenocujesz tam już za jedyne 15 złotych.


Lalka AMELKA GADUŁKA bobas INTERAKTYWNA 30 Funkcji 1800213183 - sklep internetowy ToysPlanet.pl\nAmelka uczy części ciała!\nGdy dziewczynka naciśnie jej brzuszek, uszka, rączki, stópki, itd.\nAmelka wypowie nazwę danej części ciała.\nPoliczy też między innymi swoje paluszki,\na także zabawi się z ze swoją małą mamą w akuku!\n30 funkcji + akcesoria\nLaleczka ma aż 36 cm wysokości.\nMówi uroczym i przyjaznym głosem maleńkiego bobaska !\nAmelka zachowuje się jak prawdziwy Bobasek!\nAmelka jest pięknie ubrana w spodenki, koszulkę oraz opaskę z kwiatkiem. W zestawie znajduje się butelka do karmienia lalki oraz smakowity lizak - nieodłączne atrybuty najmniejszych pociech.\nGdy dziewczynka naciśnie jej brzuszek, uszka, rączki, stópki, itd. Amelka wypowie nazwę danej części ciała.\nPoliczy też między innymi swoje paluszki, a także zabawi się z ze swoją małą mamą w akuku! Wystarczy zasłonić oczy Amelki, by ta powiedziała np. "nie widzę cię".\nAmelka poprosi także o lizaka, a także zareaguje na łaskotanie jej stópek - "to mnie łaskocze!" - "moje stopy mają łaskotki!"\nPełna lista funkcji oraz sposób ich aktywacji na tyle opakowania oraz dołączonej instrukcji.\nWymiary opakowania: szer. 28 cm, wys. 40 cm, gł. 13 cm.\nZabawka wymaga użycia 3 baterii AA 1,5V - załączone.\n3 x AA 1,5V (testowe w zestawie)