Inny punkt widzenia, czyli infantylny redaktor i melonik w prezencie od Aliora\nBlog „Subiektywnie o finansach” oraz związana z nim mentalnie gazetowa rubryka „Prześwietlamy reklamy” z natury rzeczy mają przegięcie prokonsumenckie. Jeśli patrzę na jakiś problem, to zwykle bardziej oczami konsumenta, niż bankowca. Jeśli analizuję konflikt, to zwykle szybciej dostrzegę w nim winę banku, niż klienta, choć przecież wiem, że często prawda leży pośrodku. Jeśli prześwietlam reklamę, to wczuwam się w rolę najmniej wyrobionego widza, który jest łatwowierny, podatny na perswazję i nie ma wystarczającej wiedzy, by się bronić przed marketingowymi sztuczkami.\nNie wszystkim takie podejście musi się podobać. Oprócz mnóstwa pozytywnych komentarzy i licznych dowodów sympatii (prawie 800 osób „zaabonowało” stronę blogu na Facebooku) spotykam się też z głosami krytyki. Niektórzy zarzucają mi nadmierne uproszczenia, inni - niezrozumienie istoty bankowego marketingu, albo marketingu w ogóle. Dziś zaprezentuję taki właśnie krytyczny głos, który nadszedł po publikacji w rubryce „Prześwietlamy reklamy” materiału o kredycie gotówkowym Alior Banku (papierowa „Gazeta” z 24 maja i tego samego dnia wpis w blogu „Subiektywnie o finansach”). A jeśli nie wolicie oglądać, niż czytać, to jest jeszcze do tego klip wideo.\nPisze pan Maciej, który zastrzegł nazwisko do wiadomości redakcji. Pan Maciej uważa, że nie mam racji uważając, że reklama może wprowadzić w błąd mniej wyrobionego odbiorcę. Ba, uważa, że to ja wprowadzam tegoż odbiorcę w błąd. „Akurat zbliża się okres wakacji. Często słyszymy w radiu np. takie reklamy: „Kreta, 1 tydzień, All Inclusive – od 1499 zł. Co to oznacza? Czy nasze wymarzone wakacje możemy spędzić w dowolnym terminie przez nas wybranym, w miejscowości, która nam się najbardziej podoba i w standardzie zakwaterowania, który nam będzie odpowiadał. Odpowiedź jest oczywista. Nie. Cena ta dotyczy oferty poza sezonem i na ogół standardu nie całkiem wymarzonego.\nInny przykład. „W naszym markecie kupisz laptopa już za 999 zł”. Niby super cena i super okazja. Tylko, że: albo jest to już model super przestarzały i z przyczyn starzenia się moralnego tego typu sprzętu niesprzedawalny, albo mający takie parametry, że nadaje się tylko jako zabawka dla dzieci i w ściśle ograniczonym zakresie. Analogicznych przykładów mógłbym podać jeszcze wiele. Dotyczą w zasadzie każdego produktu, czy usługi i każdej branży. 68 zł miesięcznej raty może być złudzeniem optycznym, ale nie musi być. Tak jak wakacje na Krecie za 1499 zł. Wszystko zależy od warunków, które wpływają na kupowany przez nas produkt i jego parametrów”.\nI dalej pyta pan Maciej: „Czy wysokość raty może być miernikiem ceny kredytu i jego atrakcyjności? Odpowiedź nie jest jednoznaczna. Gdyż ze strony matematyczno finansowej sama wysokość raty w żaden sposób nie mówi nam o cenie kredytu. Ale z drugiej strony wysokość raty jest istotna z punktu widzenia bieżących comiesięcznych możliwości płatniczych kredytobiorcy. Jeżeli chcę zakupić wymarzony samochód, pralkę, czy udać się na wakacje, a nie mam na to własnych środków i podejmuję decyzję, że je pożyczę i jednocześnie wiem, że mogę miesięcznie spłacać maksimum 500 zł i absolutnie nie więcej to najkorzystniejszym dla mnie kredytem będzie ten, którego rata będzie wynosić właśnie maksimum 500 zł, nawet, jeżeli jego prawdziwa obiektywna cena byłaby wyższa niż kredytu z ratą 700 zł. I prawidłowym będzie podjęcie decyzji o kredycie droższym, lecz będącym w zakresie moich możliwości płatniczych.\nNie jest i nie może absolutnie dla mnie być jako kredytobiorcy wyznacznikiem ile pieniędzy „oddam” bankowi. Nie ma to żadnego znaczenia czy jest to 9.600, czyli ponad dwa razy więcej niż wynosiła kwota kredytu co tak oburzyło autora artykułu, czy 4.800, czy jakakolwiek inna kwota. Zwracam uwagę na sformułowanie „oddam”. Znów w tym kontekście bardzo pejoratywna konotacja tego określenia. Oddaję, a w zasadzie zwracam bankowi tym przypadku 4.000. Pozostała wartość, czyli w tym przypadku 5.600, stanowi moją zapłatę za udzielony mi kredyt, czyli zamrożony kapitał, pracę związaną z obsługą kredytu i ryzyko, że pieniędzy nie spłacę.\nTo infantylne podejście do reklamy, bez zrozumienia podstawowej jej cechy, że ma ona zachęcić klienta przynajmniej do kontaktu z reklamodawcą. To apoteoza komunistyczno-katolickiej tezy, że wszyscy są i powinni być równi. Owszem tak, ale na sądzie ostatecznym, a na pewno nie w biznesie”. List zacytowałem ze skrótami, bo ma objętość małej pracy magisterskiej :-), ale starałem się wycisnąć z niego całe meritum.\nNie chcę polemizować ze stwierdzeniami czytelnika, ma prawo do własnej oceny. Choć nie ukrywam, że ciekaw jestem Waszego zdania (stąd ten wpis w blogu). Nie mogę przejść bez riposty tylko obok jednego sformułowania: zarzucie infantylnego podejścia do reklamy. Odnoszę wrażenie, że pan Maciej oczekuje od felietonowej, lekkiej rubryki zbyt wiele. Nie przeprowadziłem wnikliwej analizy ceny kredytu w Alior Banku i nie porównałem go w liczbach z innymi kredytami, gdyż takie analizy nie są celem tej rubryki. Ma ona jedynie pokazać czytelnikom w jaki sposób chcą nas wodzić za nosy bankowi marketingowcy. Tylko tyle i aż tyle.\nTak na marginesie: po prześwietleniu reklamy Alior Banku dostałem też inny list - od rzecznika prasowego banku Juliana Krzyżanowskiego. Przyznam, że takiej reakcji banku na prześwietlenie jego reklamy się nie spodziewałem. Duże brawa dla PR-owców Aliora za poczucie humoru i dystans do siebie! List przeczytajcie sobie sami: wklejam go poniżej. Skoro mam już melonik, to poproszę o więcej reklam Alior Banku do prześwietlania :-)\n(13) Pokaż komentarze do wpisu „Inny punkt widzenia, czyli infantylny redaktor i melonik w prezencie od Aliora ”\nponiedziałek, 31 maja 2010 18:12\nPrzejdź do wpisu „Inny punkt widzenia, czyli infantylny redaktor i melonik w prezencie od Aliora ”\nDodaj komentarz do wpisu „Inny punkt widzenia, czyli infantylny redaktor i melonik w prezencie od Aliora ” i/lub któregoś z (13) komentarzy\nNowy pomysł na cross-sell: Halo, dzwonię z banku, może telefonik dla pana?\nPrzed kryzysem finansowym bankowcy bardzo często szukali nowych klientów w sieciach detalicznych, w supermarketach, w sklepach z elektroniką. Łowiły ich na kredyty ratalne, a potem proponowały do tego karty kredytowe i karty płatnicze. Teraz, gdy rynek consumer finance przeżywa kryzys, ten sposób pozyskiwania klientów jest mniej popularny, ale za to w modzie jest włączanie się banków do różnego rodzaju multibrandowych programów lojalnościowych. No i płacenie klientom żywej gotówki za to, że przeniosą swoje pieniądze od konkurencji.\nAle chyba właśnie pękła kolejna bariera. Do jednej z czytelniczek mojego blogu, klientki Alior Banku, zadzwonił kilka dni temu pracownik tegoż banku i... zaproponował jej skorzystanie na preferencyjnych warunkach z telefonów i abonamentów sieci komórkowej Play. „Zdziwiłam się, bo zwykle proponowali mi przez telefon kredyt lub konto oszczędnościowe. A teraz telefony? To już przesada, żeby pracownicy banków działali jak zwykli akwizytorzy różnych firm. Niedługo zaczną dzwonić, żeby sprzedać mi proszek do prania” - pisze czytelniczka.\nRzeczywiście, to nie jest często spotykane zjawisko, że bank - wykorzystując swoje call-center - zajmuje się pośrednictwem w sprzedaży telefonów, czy innych towarów lub usług. W Alior Banku dowiedziałem się, że dzwonienie do klientów w sprawie zakupu usług sieci Play to część pilotażowego projektu, który Alior przeprowadza wspólnie z firmą telekomunikacyjną P4.\nJak się dowiedziałem, pilotaż obejmuje 10 tys. klientów banku, którym pracownicy infolinii proponują usługi Play. Nie wiemy co bank ma w zamian, zapewne dostaje prowizję od każdego klienta, którego uda się przekonać do podpisania umowy z Play. Podobno układ jest dwustronny: również telefoniści Play obdzwaniają 10 tys. swoich klientów, proponując im założenie konta bankowego w Aliorze.\nMoim zdaniem Alior poszedł o jeden krok za daleko. W tego typu akcjach nie ma nic złego, ale co innego wysyłać do klientów listy z propozycją skorzystania z określonej usługi, a co innego molestować ich telefonami. Jeśli telefoniści call-center zamienią się w zwykłych akwizytorów, nie najlepiej wpłynie to na wizerunek samego banku. A efekt w postaci pozyskanych klientów będzie, mam wrażenie, taki sobie. Nie sądzę, by przedstawiciele Play byli w stanie pokazać dużą skuteczność w przekonywaniu klientów do przeniesienia kont od konkurencji.\nTo zresztą już kolejna próba, którą Alior podjął, by szukać nowych klientów wspólnie z zewnętrznymi partnerami. W zeszłym tygodniu bank poinformował, że razem z paliwową Grupą Lotos będzie wydawał wspólną kartę płatniczą. Klienci banku będą mogli dzięki niej szybciej zbierać punkty w programie lojalnościowym Lotosu, płacąc nią w sklepach za zakupy. Niestety, za nową kartę lojalnościową Lotosu i Aliora trzeba będzie zapłacić co najmniej 5 zł miesięcznie.\nPo publikacji tej notki otrzymałem dodatkowe wyjaśnienia od Dariusza Kozdry z biura prasowego Alior Banku. Cytuję je w obszernych fragmentach: „W zwziązku z publikacją tekstu w serwisach Wyborcza.biz i Gazeta.pl oraz w blogu „Subiektywnie o Finansach” pragnę poinformować, że konsultant naszego banku, informując o specjalnej i preferencyjnej ofercie dla klientów Alior Banku, pyta czy klient jest nią zainteresowany. Tylko jeśli uzyska zgodę klienta jest przełączany do call center Play. Do tej pory ponad 50 proc. klientów zgadza się na przełączenie do konsultanta firmy. Trudno zatem mówić o molestowaniu klientów. Uważamy, że projekt realizowany z P4 stanowi wartość dodaną dla klientów posiadających konto w Alior Banku. (...) Poza tym pragnę zapewnić, że Alior Bank nie uzyskuje od sieci Play prowizji za klientów, którzy przekierowani z infolinii podpisaliby z operatorem umowę”.\n(3) Pokaż komentarze do wpisu „Nowy pomysł na cross-sell: Halo, dzwonię z banku, może telefonik dla pana?”\nponiedziałek, 31 maja 2010 07:57\nPrzejdź do wpisu „Nowy pomysł na cross-sell: Halo, dzwonię z banku, może telefonik dla pana?”\nDodaj komentarz do wpisu „Nowy pomysł na cross-sell: Halo, dzwonię z banku, może telefonik dla pana?” i/lub któregoś z (3) komentarzy\nHistoria pewnego podpisu, czyli biegaj po mieście lub przedłuż lokatę\nW zeszłym tygodniu przypadł tzw. termin zapadalności jednej z moich lokat bankowych (tak, tak, nawet takie typy jak ja, trzymają część pieniędzy na zwykłych lokatach). Wiem, to nie brzmi dobrze: termin zapadalności. Ale chodzi po prostu o to, że bank powinien mi oddać z powrotem pieniądze. Kwota była niebłaha, więc zastanawiałem się co zrobi bank - a chodziło o bank AIG, który już niedługo może zmienić szyld na Santander, bo Hiszpanie mają już zgodę na przejęcie polskiego AIG.\nTak jak sądziłem, na dzień przed zakończeniem lokaty zadzwoniła miła pani z AIG, żeby zachęcić mnie do pozostawienia pieniędzy na lokacie na kolejnych kilka miesięcy. Pewnie nie miałaby z tym większego problemu, gdyby nie to, że to, że proponowane oprocentowanie było już niższe od tego, które bank dawał w poprzednim okresie. W sumie to zrozumiałe, oprocentowanie lokat systematycznie spada i pieniądze, które jeszcze półtora roku temu lokowałem na 10 proc. w skali roku, tym razem mogę złożyć na jedyne 5,5 proc.\nPoprosiłem panią o czas na zastanowienie oświadczając jej, że gdybym się już nie odezwał to oznacza, że się nie zdecydowałem na pozostawienie gotówki w AIG. Pamiętałem, że zakładając lokatę podpisałem zlecenie przekazania pieniędzy po jej zakończeniu na moje konto osobiste w innym banku. Taki kwitek podsunął mi zresztą sam pracownik AIG, zapewne tylko po to, żeby przychylić mi nieba. Choć może niekoniecznie? Posłuchajcie dalej.\nPani z AIG, która zadzwoniła do mnie w sprawie przedłużenia lokaty, błyskawicznie wyprowadziła mnie z błędu: „To, co pan podpisał, było dyspozycją dotyczącą przekazania na pana rachunek jedynie odsetek od lokaty, a nie całej kwoty. Gdyby chciał pan przelać lub wypłacić kwotę lokaty, zapraszamy do placówki” - oświadczyła pani słodkim głosem, a ja już wiedziałem, że wpadłem w pułapkę, zastawioną na mnie przez AIG kilka miesięcy temu.\nMam wrażenie, że to nie był przypadek, iż podsunięto mi taki właśnie kwitek, dotyczący wyłącznie odsetek. Nie przeczytałem dokładnie i teraz bank dostał dzięki temu fory. To nie on musi mnie namówić do tego, bym przedłużył lokatę i nie skorzystał z opcji wycofania pieniędzy. Przeciwnie, to ja, jeśli chcę odzyskać pieniądze, muszę podreptać do oddziału i wypełnić jeszcze jeden kwitek. A jeśli nie będę miał czasu lub zapomnę? „Automatycznie przedłużymy pana lokatę przy obecnie obowiązujących stawkach” - z szerokim uśmiechem, który zobaczyłem oczami wyobraźni nawet przez łącza telefoniczne, poinformowala mnie pani.\n(19) Pokaż komentarze do wpisu „Historia pewnego podpisu, czyli biegaj po mieście lub przedłuż lokatę”\nniedziela, 30 maja 2010 07:25\nPrzejdź do wpisu „Historia pewnego podpisu, czyli biegaj po mieście lub przedłuż lokatę”\nDodaj komentarz do wpisu „Historia pewnego podpisu, czyli biegaj po mieście lub przedłuż lokatę” i/lub któregoś z (19) komentarzy\nJuż co czwarte konto osobiste daje darmowe bankomaty w całym kraju!\nWpadł mi w ręce ciekawy raport serwisu finansowego Finansosfera.pl na temat kont osobistych. Zbadano w nim 88 pakietów kont osobistych, oferowanych przez polskie banki. Większość wniosków wypływających z tego opracowania to raczej tylko ciekawostki, nie mające większego praktycznego znaczenia. Jak np. to, że miesięczny abonament za konto bankowe wynosi w Polsce średnio 9,55 zł. Albo to, że co czwarte oferowane przez banki konto jest darmowe. Lub też to, że najwięcej kont na rynku - co trzecie oferowane - wiąże się z koniecznością płacenia od 6 do 10 zł miesięcznego abonamentu. A wreszcie to, że średnia opłata za kartę wynosi 2,06 zł, zaś tylko 29 spośród 88 analizowanych pakietów nie zawiera opłaty za używanie debetówki.\nTe liczby mówią tyle, ile statystyki, z których wynika, że każdy z nas statystycznie ma połowę psa i trzy czwarte dziecka (to tylko przykład, tak naprawdę nie wiem ile statystycznie psów przypada na przeciętnego obywatela). Ale z opracowania Finansosfery wynikają też ciekawsze wnioski. Otóz serwis zwraca uwagę na to, że już co czwarte konto osobiste na rynku (22 pakiety spośród analizowanych 88) zawiera bezpłatną usługę wypłaty pieniędzy ze wszystkich dostępnych bankomatów w Polsce (jest ich 15 tysięcy). Jeszcze rok-dwa lata temu konta z opcją darmowych wypłat ze wszystkich bankomatów były niedostępnym dla przeciętnego klienta luksusem.\nI to jest obraz bardzo korzystnego trendu, który wkrótce może mocno zmienić rynek bankowy w Polsce. Wypłaty z bankomatu są wciąż jedną z najczęściej wykonywanych przez klientów operacji bankowych. A konto bez żadnego abonamentu, w połączeniu z możliwością bezpłatnego wypłacania pieniędzy z wszystkich bankomatów w kraju, to pakiet, który może przekonać wiele osób do zmiany banku na lepszy.\nNie mam wątpliwości, że coraz więcej banków będzie się decydowało na wprowadzenie do oferty darmowych wypłat bankomatowych w całym kraju. Zwłaszcza, że banki i organizacje płatnicze wymusiły właśnie na sieciach bankomatowych obniżki prowizji płaconych za korzystanie z ich usług. A kiedy darmowe bankomaty staną się już standardem, głównym polem walki o klienta stanie się usługa cash-back w karcie płatniczej, czyli zwrot klientowi kilku procent wartości transakcji dokonanych kartą. Dziś taką usługę oferują tylko nieliczne banki. Ale tak samo, jak luksusem przestają być już darmowe bankomaty, przestanie nim być również karciany cash-back.\n(22) Pokaż komentarze do wpisu „Już co czwarte konto osobiste daje darmowe bankomaty w całym kraju!”\nsobota, 29 maja 2010 09:52\nPrzejdź do wpisu „Już co czwarte konto osobiste daje darmowe bankomaty w całym kraju!”\nDodaj komentarz do wpisu „Już co czwarte konto osobiste daje darmowe bankomaty w całym kraju!” i/lub któregoś z (22) komentarzy\nChcesz wpisać dłużnika na czarną listę? Będzie łatwiej, ale tylko trochę\n„Jak BIG-i zmienią życie Polaków?” - intryguje tytuł informacji prasowej wysłanej w czwartek dziennikarzom przez jedno z Biur Informacji Gospodarczej, czyli firm zbierających dane o zadłużonych klientach banków, firm telekomunikacyjnych, spółdzielni mieszkaniowych, elektrowni i gazowni. Pretekstem do tego pytania jest nowelizacja przepisów o udostępnianiu informacji gospodarczych, która wchodzi w życie 14 czerwca.\nRrozszerza ona krąg firm, instytucji i osób, które mogą wpisywać dłużników na czarne listy, prowadzone przez Biura Informacji Gospodarczej. Mniej zorientowanym od razu przypomnę czym są te rejestry, prowadzone przez biura informacji. Do takiej czarnej listy może zerknąć każdy, kto chciałby się dowiedzieć czegoś o swoim kontrahencie. Np. tego, czy ma on jakieś nie spłacone w terminie długi. Za wgląd w listę trzeba zapłacić, ale czasem warto, żeby ustrzec się nierzetelnego partnera w interesach. BIG-i są prywatnymi firmami, działają w oparciu o ścisłe regulacje ustawowe, mogą wpisać na listę dług o określonej wysokości i nie spłacany przynajmniej przez 60 dni.\nKto będzie mógł teraz wpisywać swoich dłużników na czarne listy? Jak czytam w serwisie Wyborcza.biz „wcześniej były to banki, firmy ubezpieczeniowe i telekomunikacyjne. Teraz będzie mógł to zrobić praktycznie każdy wierzyciel, np. firmy windykacyjne i fundusze sekurytyzacyjne (skupujące długi) dysponujące pokaźną bazą dłużników”. Do katalogu tych, którzy mogą zgłaszać swoich dłużników na czarne listy, zostały też dopisane osoby fizyczne.\nCzy to oznacza, że jeśli pan Kazik z sąsiedniej klatki pożyczył ode mnie 500 zł i nie oddał w terminie, to będę mógł zgłosić go na czarną listę? A jeśli biuro podróży nie wywiąże się z umowy i zamiast hotelu czterogwiazdkowego zakwateruje mnie w dwugwiazdkowym, a ja uznam, że powinienem dostać zwrot części ceny wycieczki? Czy też będę mógł zgłosić touroperatora na czarną listę?\nPrawda jest niestety nieco bardziej złożona. W informacji prasowej, która tak mni ezaintrygowała, czytam, że warunkiem wpisania dłużnika na czarną listę „jest wcześniejsze uzyskanie tytułu wykonawczego – nakazu zapłaty lub wyroku sądu zaopatrzonego w klauzulę wykonalności”. Na tym tle inne obostrzenia - np. to, że do BIG można zgłaszać długi przeterminowane powyżej 60 dni i o pewnej minimalnej wartości (w przypadku osoby fizycznej 200 zł, a jeśli chodzi o przedsiębiorcę to 500 zł) - są już dziecinną igraszką. Nie mówiąc już o obowiązku wcześniejszego poinformowania dłużnika - listem poleconym! - o zamiarze wpisania go na czarną listę.\nNie wystarczy więc, że pan Kazik z sasiedniej klatki nie odda mi 500 zł w terminie. Najpierw będę musiał odczekać 60 dni, potem wysłać list polecony z ostrzeżeniem, a w tzw. międzyczasie złożyć pozew o moje 500 zł do sądu. Po jakichś trzech latach uzyskam wyrok, a potem wystarczy już tylko klauzula wykonalności, bym mógł radośnie udać się do jednego z trzech działających w Polsce BIG-ów: Krajowego Rejestru Długów, Infomonitora lub najuboższego, jeśli chodzi o liczbę zebranych danych, biura ERIF. Prawdopodobnie będę musiał podpisać z BIG-iem umowę, która pozwoli mi wpisać dane ojego dłużnika. Niewykluczone, że każą mi za taką umowę zapłacić.\nCzy więc nowe możliwości - nadane mi przez prawo - zmienią moje życie jako wierzyciela? Nie bardzo. Wpisanie dłużnika do BIG będzie mnie kosztowało zbyt wiele zachodu. Powiedzmy sobie szczerze: jeśli chodzi o możliwość wpisywania do BIG-ów swoich dłużników przez osoby fizyczne nowelizacja ustawy będzie raczej rzadko używana. Owszem, same BIG-i robią wokół tej nowinki dużo szumu, ale chyba trochę na wyrost. Co nie znaczy oczywiście, że na zmianie prawa nie skorzystają inne podmioty, np. firmy windykacyjne lub fundusze sekurytyzacyjne, przejmujące długi od banków lub firm telekomunikacyjnych. Czytaj też artykuł: „Do windykatorów trafiają główni strusie”\nDo tej pory windykatorzy i fundusze sekurytyzacyjne nie mogły wpisywać dłużników na czarne listy. Jeśli więc bank sprzedał dług do takiej firmy, to automatycznie dług był wykreślany z BIG-u, z którym współpracował bank. Klient formalnie stawał się czysty, choć długu przecież nie spłacił. Nowe przepisy zalepią tę dziurę i sprawią, że wpis na czarnej liście prowadzonej przez BIG zniknie dopiero wtedy, gdy dług zostanie faktycznie spłacony. I to akurat jest ktok we właściwym kierunku. O czym zawiadamiam, pozdrawiając pana Kazika z sąsiedniej klatki. I zapraszam do obejrzenia filmu edukacyjnego :-)\nCzytaj też o dłużnikach firmy windykacyjnej Kruk: „Nie płacą rachunków za komórkę, ani rat za pralkę. Średni dług: 2.250 zł”.\n(11) Pokaż komentarze do wpisu „Chcesz wpisać dłużnika na czarną listę? Będzie łatwiej, ale tylko trochę”\npiątek, 28 maja 2010 07:35\nPrzejdź do wpisu „Chcesz wpisać dłużnika na czarną listę? Będzie łatwiej, ale tylko trochę”\nDodaj komentarz do wpisu „Chcesz wpisać dłużnika na czarną listę? Będzie łatwiej, ale tylko trochę” i/lub któregoś z (11) komentarzy\nDobry pomysł KNF: umowy z puentą\nKomisja Nadzoru Finansowego we wtorek zaprezentowała dziennikarzom „Przewodnik klienta usług finansowych”. Zawiera on przykłady reklam pokazujących określony, wąski wycinek oferty i ostrzega na co zwracać uwagę, by nie dać się nabrać marketingowcom. Przy okazji KNF podzieliła się danymi na temat skarg klientów na reklamy bankowe. Otóż w ubiegłym roku nadzór otrzymał ponad dziewięć tysięcy skarg na niepełną informację w reklamach m.in. banków i towarzystw ubezpieczeniowych. W sumie KNF podjęła 12 interwencji, czyli o połowę mniej niż rok wcześniej.\nPrzyznam, że jako autor trwającego już trzeci rok cyklu „Prześwietlamy reklamy” mam podobne do KNF odczucia. Listów od czytelników wciąż jest sporo, ale jakość samych reklam zdecydowanie się poprawiła. Wciąż pojawiają się niedomówienia lub istotne szczegóły oferty wymieniane tylko drobną czcionką, ale nie ma już tak drastycznego fałszowania rzeczywistości, jakie zdarzało mi się piętnować w bankowych reklamach jeszcze w zeszłym roku. To sukces KNF i trochę też gazetowego cyklu „Prześwietlamy reklamy”. Zresztą - jak doniósł mi obecny na konferencji KNF mój redakcyjny kolega Maciek Bednarek - przewodniczący KNF Stanisław Kluza, odpowiadając na pytania dziennikarzy, odwoływał się do naszego „Prześwietlania”. To miłe i bardzo cenne.\nAle najważniejszą wiadomością z konferencji KNF jest to, że nadzór przygotowuje nowe regulacje dla instytucji finansowych, które mają uchronić klientów przed nieświadomym podpisywaniem dokumentów takich jak regulaminy i umowy. Niebawem będą one musiały zawierać jasno określone podsumowanie. Chodzi o wpisanie do ogólnych warunków umowy swego rodzaju puenty, która pomoże klientom zrozumieć zapisy dokumentu i zwróci uwagę na najważniejsze kwestie.\nJuż słyszę Wasze utyskiwania, że umowy wcale nie są takie skomplikowane i powinien je zrozumieć każdy, kto umie czytać i pisać po polsku. Rzeczywiście, to że nie czytamy umów przed podpisaniem jest niezaprzeczalne i nie pomoże na to ani duża czcionka, ani podsumowania, ani żadne regulacje nadzoru. Na nieostrożność i lekkomyślność nie ma rady. Ale tak sobie przejrzałem w domowym archiwum najnowsze umowy kredytowe, regulaminy bankowe, umowy o prowadzenie rachunków, umowy o karty płatnicze... i doszedłem do wniosku, że tylko połowa z nich jest napisana jasno, zwięźle i przejrzyście. Reszta wymaga dużej uwagi i jest napisana językiem niezrozumiałym. Sądzę, że każda inicjatywa, która prowadzi do uczytelnienia umów jest cenna.\nPrzewodniczący Kluza zaapelował we wtorek do klientów, aby czytali umowy i regulaminy przed złożeniem pod nimi podpisów. „Trzeba się samodzielnie zainteresować produktem, a nie tylko bazować na przekazie reklamowym” - podkreślał szef KNF. „Instytucje finansowe są w przekazach reklamowych tak dalece skupione na promowaniu produktu, że w mniejszym stopniu mogą informować o kosztach bądź ryzykach. Poprzez skupienie się na wyeksponowaniu najatrakcyjniejszej części produktu, zaburzają przekaz co do wszystkich dodatkowych okoliczności, lub mniej korzystnych rzeczy wiążących się z tym produktem” - tłumaczy Kluza (cytat za portalem TVN24). Racja, racja, racja.\nOd razu też odpowiem na wątpliwość, którą być może niektórzy z Was mają: dlaczego reklamy instytucji finansowych mają być ostrzej traktowane, niż reklamy leków, środków na odchudzanie, artykułów spożywczych, proszków do prania. Tam kłamstwa, fałsze i naciąganie rzeczywistości jest na porządku dziennym i w porównaniu z tymi reklamami spoty emitowane przez banki są wzorem rzetelności. Dlaczego więc od kilku lat przyglądam się właśnie reklamom bankowym, a nie proszków do prania? Ano dlatego, że uważam, iż jeśli kupimy słaby proszek, to będziemy mieli co najwyżej brudne spodnie. A jeśli zawrzemy w złym banku kredyt hipoteczny na 40 lat, poniesiemy z tego tytułu poważne konsekwencje finansowe.\n(10) Pokaż komentarze do wpisu „Dobry pomysł KNF: umowy z puentą”\nczwartek, 27 maja 2010 15:54\nPrzejdź do wpisu „Dobry pomysł KNF: umowy z puentą”\nDodaj komentarz do wpisu „Dobry pomysł KNF: umowy z puentą” i/lub któregoś z (10) komentarzy\nAlior łowi na stacjach benzynowych\nAlior Bank i paliwowa grupa Lotos wprowadzają wspólną kartę lojalnościową, która pozwoli klientom Lotosu szybciej zbierać punkty w już istniejącym programie lojalnościowym, a Alior Bankowi łowić w tej sieci klientów. Do tej pory klienci stacji benzynowych spod znaku Lotos korzystali z programu lojalnościowego Lotos Navigator i zbierali punkty na specjalnych kartach, których wydano do tej pory 1,5 miliona. Teraz Lotos połączy siły z Alior Bankiem i wspólnie z nim będzie wydawał kartę z funkcją płatniczą.\nAby wymienić kartę lojalnościową na plastik Alior Banku posiadacze „starych” kart Navigator będą musieli założyć w Alior Banku konto osobiste. Na nowych kartach z logo Lotosu i Aliora bank będzie naliczał punkty za płatności bezgotówkowe wykonane kartą w dowolnym punkcie handlowo-usługowym. Klienci będą też premiowani punktami jeśli skorzystają z pożyczki, kredytu samochodowego oraz kredytu mieszkaniowego. Oczywiście kredytu w Aliorze. Wymiana kart dla klientów, którzy będą chcieli wymienić plastiki oraz dla tych nowych ruszy z początkiem lipca 2010 r.\nZ punktu widzenia Aliora na pierwszy rzut oka jest to złoty interes. Bank uzyskuje dostęp do półtora miliona posiadaczy kart lojalnościowych i może im zaproponować wymianę plastików na debetówki, pod warunkiem założenia w Aliorze konta osobistego. Gdybym miał kartę Navigator to pewnie nie miałbym nic przeciwko temu, żeby zamienić ją na debetówkę i zbierać punkty za każdą płatność kartą, a nie tylko na stacjach Lotosu. Nie po raz pierwszy Alior aktywnie szuka klientów, nie tak dawno używał do tego nawet Bakugany, znane wśród osesków zabawki z kreskówek.\nNiestety, jest jeden zgrzyt. O ile posiadacze nowej karty Lotosu i Alior Banku i konta nie zapłacą opłaty miesięcznej za prowadzenie rachunku, o ile uzyskają dostęp do wszystkich bankomatów w Polsce i na świecie za darmo, o ile bank da im pakiet usług assistance za darmo, o tyle za samą kartę debetową będą musieli płacić tak samo, jak pozostali klienci Aliora - od 5 zł do 9 zł miesięcznie.\nI obawiam się, że to może położyć się cieniem na dobrze zapowiadającą się akcję Aliora. Co innego wymiana jednego darmowego plastiku na drugi darmowy plastik, mający więcej funkcji i bardziej nowoczesny, a co innego konieczność związania się przy okazji dość wysoką miesięczną prowizją za plastik. Sądzę, że jeśli sprzedawcy Aliora i Lotosu będą otwarcie informować klientów o tej opłacie, nie złowią zbyt wielu. A może będą liczyli na to, iż klient się nie zorientuje, że wymienia kartę na co prawda, lepszą, ale nie darmową?\n(3) Pokaż komentarze do wpisu „Alior łowi na stacjach benzynowych”\nczwartek, 27 maja 2010 10:56\nPrzejdź do wpisu „Alior łowi na stacjach benzynowych”\nDodaj komentarz do wpisu „Alior łowi na stacjach benzynowych” i/lub któregoś z (3) komentarzy\nBZ WBK przejmą polskie instytucje finansowe: utopia, czy realny projekt?\nCzy BZ WBK, jeden z najlepszych banków detalicznych w Polsce, ostatnio wystawiony na sprzedaż przez irlandzkiego inwestora strategicznego, może zostać „odzyskany” i przejść w polskie ręce? O takim pomyśle słychać w kręgach rządowych. Plan jest prosty: zorganizować w kraju pieniądze i przyjść z nimi do irlandzkiego AIB, przynosząc przy okazji błogosławieństwo polskiego nadzoru bankowego dla takiej transakcji. Co prawda dziś w wyścigu do BZ WBK mocniejsze karty zdają się mieć zagraniczni potentaci - mówi się o brytyjskich bankach, jak HSBC, francuskim Societe Generale, hiszpańskich Santanderze i BBVA, skandynawskiej Nordei, czy francuskim BNP Paribas Fortis - ale czemu by nie policytować?\nTo byłby jeden z najbardziej spektakularnych projektów w historii polskiego biznesu. Po latach sprzedawania polskich banków, przeważnie niestety za bezcen, zagranicznym grupom finansowym, mielibyśmy pierwsze przejęcie potężnej instytucji finansowej z obcych rąk w polskie. Pytanie tylko: czy to realne, czy tylko mrzonki? Jeśli w tej sprawie - jak piszemy dziś w „Gazecie Wyborczej” - do Irlandii, na spotkania z AIB, podróżuje Jan Krzysztof Bielecki, były premier, do niedawna szef wielkiego Banku Pekao, a obecnie szef rady, która doradza prezmierowi Tuskowi, to musi być coś na rzeczy. Ciekawe czy w samolocie do Dublina JKB nucił ten kawałek :-)\nSzczerze pisząc trzymam kciuki za to trzymane w tajemnicy i bliżej nie sprecyzowane przedsięwzięcie, bo - jak pisałem już jakiś czas temu w blogu - nie byłoby dobrze pchać właśnie teraz BZ WBK w otchłań wielkich zmian. A wejście nowego udziałowca strategicznego z zagranicy mogłoby pociągać za sobą niepotrzebne majstrowanie przy dobrze naoliwionej maszynce, jaką jest dziś wielkopolsko-dolnośląski bank. Jeśli pomyśleć, że ten zagraniczny udziałowiec mógłby wkrótce wpaść w tarapaty finansowe z powodu niewypłacalności Grecji, Hiszpanii, Portugalii lub Włoch, aż włos się jeży na głowie.\nAle czy pomysł przejęcia BZ WBK w polskie ręce jest w ogóle realny? Niestety, mam wątpliwości. Wartość banku, kierowanego przez Mateusza Morawieckiego, jest szacowana przez analityków na 14-15 mld zł. Pakiet 70% udziałów, którym dysponuje AIB jest więc wart jakieś 10 mld zł, czyli jakieś 2,5 mld euro. To astronomiczne pieniądze, których samodzielnie nie mógłby wyłożyć żadna instytucja finansowa ani prywatny inwestor w Polsce. Majątek Leszka Czarneckiego, czy Jana Kulczyka jest szacowany na góra 5-6 mld zł. Dla PKO BP lub PZU problemem byłoby wyłożenie nawet 3-4 mld zł, nie mówiąc już o kwotach trzy razy większych.\nNo dobrze, a może konsorcjum? Gdyby na odkupienie od AIB udziałów w BZ WBK zrzuciły się PKO BP, PZU oraz pomniejsi inwestorzy (fundusze inwestycyjne, firmy ubezpieczeniowe, OFE), to na każdego przypadłoby 2-3 mld zł inwestycji. To nie byłaby już kwota nierealna. Tyle, że prezes PZU Andrzej Klesyk bez ogródek mówi, że wchodzenie w branżę bankową go nie interesuje, bo „nie musi mieć krowy, żeby pić mleko”. Szef PKO BP Zbigniew Jagiełło wyraża się mniej jednoznacznie, ale i on na dorocznej konferencji EBOiR w Zagrzebiu powiedział, że raczej zastanawiałby się nad mniejszymi wyzwaniami akwizycyjnymi, niż BZ WBK. Tymczssem jeśli PKO BP i PZU nie weszłyby w interes razem, to można sobie z całym pomysłem dać spokój.\nMoże więc sami inwestorzy finansowi: fundusze, OFE, ubezpieczyciele... Każdy dałby po kilkaset milionów i jakoś by się uciułało te 10 mld zł dla Irlandczyków. Dobry pomysł, ale też mało realny. Czasu jest mało i nie wiadomo kto miałby zebrać inwestorów finansowych wokół tego projektu. Bielecki? Nie wierzę. Inicjatorem musiałby być lider, ktoś dający największą kwotę i zarządzający projektem. PKO BP? Czemu nie, ale... wracamy do punktu pierwszego.\nMoże więc fundusze private equity? No tak, ale one nie reprezentują polskiego kapitału. Mogłyby wystąpić jako druga noga w ramach konsorcjum z udziałem PKO BP i PZU. To miałoby nawet sens, bo w polskich rękach pozostałoby zarządzanie bankiem, a fundusze przyjęłyby rolę typowego dla nich inwestora pasywnego. Tyle, że kilkumiliardową, licząc w złotych, pozycję mogłyby przyjąć tylko największe na świecie fundusze. Dla gigantów operujących w Europie Środkowej, jak Enterprise Investors, czy Innova Capital, to mógłby być zbyt niestrawny kąsek, bo za duży. No i jest jeszcze sprawa stopy zwrotu. BZ WBK wyceniany jest relatywnie dwa-trzy razy drożej, niż niektóre banki w Turcji. A fundusze private equity mają zwykle mocno wyśrubowane cele: stopy zwrotu rzędu kilkudziesięciu procent w ciągu kilku lat. BZ WBK jest zbyt drogi, by takie zyski zaoferować.\nJest też inna kombinacja: tzw. management buy-out (MBO) wspomagany przez lewar oferowany przez inwestorów finansowych. Czyli przejęcie banku przez jego menedżerów (w tym wypadku prezesa Mateusza Morawieckiego i spółkę) za pieniądze częściowo pożyczone od instytucji finansowych i z drugą nogą w postaci inwestorów finansowych, którzy kupiliby też akcje BZ WBK, wspólnie z menedżerami banku. Ten pomysł wydaje mi się najbardziej tajemniczy, nie wiem czy w ten sposób mozna zebrać 10 mld zł kapitału. Wydaje mi się to kosmicznie trudne, ale może się mylę...\nCzy więc Jan Krzysztof Bielecki buja w obłokach? Niekoniecznie. Być może jest jeszcze jakieś inne rozwiązanie, będące kombinacją powyższych? Niewykluczone jest też, że orędownicy polskiego konsorcjum spróbują namówić AIB, by zgodził się sprzedać pakiet mniejszościowy - np. 20-30 proc. - a resztę zatrzymał dla siebie, czerpiąc zyski z dywidend? Albo żeby część irlandzkich akcji BZ WBK, np. za pośrednictwem należącego do państwa wehikułu finansowego, przenieść na warszawski parkiet i sprzedać w ofercie publicznej?\nUzgodnienie z AIB możliwości kupienia mniejszego pakietu akcji, ale dającego kontrolę operacyjną nad BZ WBK, zwiększyłoby szansę powodzenia operacji „odzyskiwania” BZ WBK. Tyle, że nie widzę powodu, dla którego AIB miałoby się na to zgodzić. Sprzedając 100% posiadanegopakietu Irlandczycy uzyskaliby premię za oddanie nad bankiem kontroli. Sprzedając pakiet mniejszościowy, ale wystarczający do tego, by zarządzać BZ WBK, Irlandczycy oddaliby ten atut za bezcen. Tamtejszy rząd urwałby za to głowy wszystkim członkom zarządu AIB po kolei.\nPewnym atutem w całej batalii może być polski nadzór bankowy. Komisja Nadzoru Finansowego musi wydać zgodę na przejęcie dużego pakietu akcji i zaakceptować nowego inwestora w BZ WBK. Nadzór może jednak zasugerować Irlandczykom, że jeśli sprzedadzą kontrolę inwestorowi z zagranicy, zgoda na transakcję nie będzie ani szybka, ani łatwa. O tym jak nadzór i lokalny rząd mogś utrudnić życie zagranicznemu inwestorowi przekonał się zresztą prezes UniCredit, niejaki Allesandro Profumo, który przez wielemiesięcy negocjował możliwość połączenia Pekao i BPH, a w końcu zadowolił się przejęciem większej części BPH, bo na więcej nadzór mu nie pozwolił.\nGdyby pojawiła się szansa na zebranie wystarczającej sumy dla AIB przez inwestorów z Polski, nadzór mógłby potraktować ich preferencyjnie, szybciej rozpatrując wniosek. Irlandczycy dostaliby może mniej pieniędzy, ale za to szybko. A im też zalezy na czasie.\nTo, że Ministerstwo Skarbu, Jan Krzysztof Bielecki i stratedzy ekonomiczni rządu myślą o przejęciu BZ WBK przez polski kapitał, jest godne pochwały i wsparcia. Ale ani pieniądze, ani czas nie są ich sprzymierzeńcami.\n(8) Pokaż komentarze do wpisu „BZ WBK przejmą polskie instytucje finansowe: utopia, czy realny projekt?”\nśroda, 26 maja 2010 08:50\nPrzejdź do wpisu „BZ WBK przejmą polskie instytucje finansowe: utopia, czy realny projekt?”\nDodaj komentarz do wpisu „BZ WBK przejmą polskie instytucje finansowe: utopia, czy realny projekt?” i/lub któregoś z (8) komentarzy\nDzień matki w banku, czyli komu dziecko może przeszkadzać w kredycie?\nMamy dziś dzień mamy. Będą kwiaty, życzenia, czekoladki. Ciekaw jestem czy na pomysł wysłania życzeń mamom wpadła w tym roku którakolwiek z instytucji finansowych. :-) Gdybym był bankowym marketingowcem to pewnie przygotowałbym dla mam jakiś konkurs dla mam albo zajrzałbym do CRM-u, czyli systemu informatycznego, który zarządza relacjami z klientami, i sprawdził czy da się użyć gromadzonych tam informacji dla poprawienia relacji z klientkami-mamami. Chociaż z drugiej strony... o klientów warto dbać codziennie, a nie od święta, więc może byłby to raczej strzał w kolano?\nZ danych Multibanku wynika, że co szósty kredytobiorca korzystający z oferty hipotecznej tego banku to mama. Mamy kupujące mieszkanie stanowią średnio ok. 15-20 proc. klientów, którzy otrzymali w Multibanku kredyt mieszkaniowy. Sporo, prawda? Mówimy tu o matkach, które o kredyt wnioskują jednoosobowo, nie w parze z mężem lub ojcem dziecka. Niestety, z wiadomości, które do mnie dotarły w przededniu Dnia Matki wynika, że bankowcy za mamami zbytnio nie przepadają. W każdym razie nie wszyscy. I myślę tu głównie o młodych mamach, które dopiero spodziewają się dziecka bądź urodziły niedawno i opiekują się bobasem.\nPaweł Stola, analityk portalu Hiponet.pl, sprawdził jak banki traktują przyszłe mamy i te klientki, które mamami zostały niedawno. Wnioski nie są optymistyczne. Chcąc zaciągnąć kredyt hipoteczny w okresie ciąży młoda mama powinna od razu założyć, że będą kłopoty. „Zazwyczaj nie ma problemu, gdy w okresie ciąży jest wypłacane wynagrodzenie przez pracodawcę i wystawi on zaświadczenie o zarobkach i zatrudnieniu. Kłopot zaczyna się, gdy zachodzi konieczność skorzystania ze zwolnienia lekarskiego i wynagrodzenie wypłaca ZUS. W takim przypadku część banków nie uwzględni dochodu, mimo że kobieta wciąż go uzyskuje” - pisze Stola.\nPowód jest prosty: na zaświadczeniu pracodawca nie może wpisać średniego wynagrodzenia np. z trzech miesięcy, bo to nie on je przelewa na konto pracownika. „Banki, które nie wezmą do analizy takiego dochodu to: BZ WBK, ING Bank Śląski, Nordea. W pozostałych na ogół wystarczy oświadczenie o powrocie do pracy po urlopie macierzyńskim. W PKO BP poproszą o zaświadczenie o wysokości średnich miesięcznych dochodów osiągniętych w okresie trzech ostatnich miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wystawione przez ZUS” - dodaje ekspert Hiponet.pl.\nA w czasie urlopu macierzyńskiego? „Gdy kobieta oświadczy o rezygnacji z urlopu wychowawczego, to dochód zostanie uwzględniony w Allianz Banku, Banku BPH, DnB Nord, Eurobanku, Getin Noble Banku, Lukas Banku, mBanku, MultiBanku, Pekao Banku Hipotecznym, Polbanku. Kobieta na macierzyńskim nie ma co się wybierać do BZ WBK, Deutsche Banku, ING Banku Śląskiego i Banku Nordea. Tam jej dochód nie zostanie w ogóle uwzględniony”. Na koniec Stola przyjrzał się urlopom wychowawczym. „Tu wszystkie banki są zgodne. Żaden nie zdecyduje się na wliczenie dochodu z umowy o pracę do zdolności kredytowej. W tym przypadku jest to jednak zrozumiałe, gdyż tak naprawdę nie wiadomo ile będzie trwał urlop, a poza tym kobieta nie uzyskuje już żadnych świadczeń związanych z umową o pracę. Wszelkie zasiłki będą miały natomiast charakter przejściowy”.\nA jeśli już młoda mama „zasłuży” w banku na kredyt? „150 tys. zł – taki kredyt może otrzymać samotna mama, mająca na utrzymaniu jedno dziecko i zarabiająca około 3300 zł brutto (to średnia krajowa)” - podaje Multibank. Dużo? Mało? Małgorzata Matyjas z Multibanku, cytowana w komunikacie Multibanku twierdzi, że taka kwota pozwala na zakup 30-40 metrowego mieszkania we Wrocławiu, Łodzi, Krakowie lub Poznaniu. I zaraz rezolutnie dodaje, że „aby marzenie o przestronnym mieszkaniu stało się faktem mama może skorzystać ze wsparcia rodziny”.\n„Co ciekawe, panie kupujące mieszkania wolą być samodzielne. Tylko 28 proc. wszystkich kredytów hipotecznych udzielanych samotnym matkom posiada zabezpieczenie ze strony drugiego kredytobiorcy. Najczęściej jest nim rodzic” - czytam w informacji Multibanku. I na koniec, żeby nie było zbyt słodko: „Szacując swoje możliwość przed decyzją o zakupie mieszkania, panie powinny jednak pamiętać o tym, że alimenty nie stanowią dochodu branego pod uwagę przy wyliczaniu zdolności kredytowej”. Hmmm... tego to już naprawdę nie rozumiem. A Wy, drogie mamy?\nPamiętajcie, że blog „Subiektywnie o finansach” to nie bank, więc kocha Was wszystkie :-). Co prawda jedynie miłością platoniczną i nie uzależnioną od wysokości spłacanych rat kredytowych, ale przynajmniej jest to uczucie nie grożące windykacją. :-). A jeśli już jesteśmy przy miłości, to... pamiętacie ten klip? Na Dzień Przyszłej Matki byłby jak znalazł!\n(3) Pokaż komentarze do wpisu „Dzień matki w banku, czyli komu dziecko może przeszkadzać w kredycie?”\nśroda, 26 maja 2010 08:49\nPrzejdź do wpisu „Dzień matki w banku, czyli komu dziecko może przeszkadzać w kredycie?”\nDodaj komentarz do wpisu „Dzień matki w banku, czyli komu dziecko może przeszkadzać w kredycie?” i/lub któregoś z (3) komentarzy\nKredyt jest tani, bo kosztuje 68 zł miesięcznie? Bzdura! Ale w nią wierzymy...\nTydzień temu przyszedł do mnie znajomy i zwierzył się, że chciałby wziąć kredyt gotówkowy w Alior Banku. „W reklamie mówią, że rata wynosi tylko 68 zł” - oświadczył. „Mam już kredyt w Polbanku, a potrzebuję jeszcze kilku tysięcy. Ale w Polbanku płacę znacznie wyższe raty, więc ten Alior chyba jest dużo tańszy, prawda?” - powiedział znajomy z nadzieją w głosie, że potwierdzę jego przypuszczenie.\nNajpierw załamałem ręce widząc,że bankowi marketingowcy złapali w swoją sieć kolejną ofiarę. A potem odpowiedziałem, że to mało prawdopodobne, by kredyt w Alior Banku był dużo tańszy, niż u konkurencji. Jeszcze tego samego wieczora obejrzałem spot: znany z poprzednich reklam Aliora dżentelmen w kapeluszu, garniturze i oczywiście z parasolką w ręku, zmniejszony do gabarytów krasnala, spaceruje po stole. Przechadza się po gazecie, przegląda się w wielkich okularach, poprawia ciasteczka na talerzu, wyciera brudne od kurzu ogromniaste jabłko.\nW końcowej części klipu rzeczywiście widzimy na ekranie informację, że miesięczna rata czterotysięcznej pożyczki może wynieść tylko 68 zł. A do tego bank daje możliwość bezpłatnego zawieszenia spłat nawet na trzy miesiące. Ten ostatni bonus nawet mi się podoba: jest ciekawym sposobem na ulżenie domowemu budżetowi w jakichś kryzysowych okolicznościach. Ale nie odwrócił on mojej uwagi od zasadniczej kwestii: czy niska rata oznacza rzeczywiście, że kredyt jest tani?\nPrzede wszystkim szybko okazało się, że te 68 zł miesięcznej raty to gratka dostępna tylko dla nielicznych. Zadzwoniłem na infolinię Alior Banku i zapytałem telefonistkę: co musiałbym zrobić, żeby płacić za 4000 zł pożyczki tylko 68 zł miesięcznej raty? Pracownica banku odpowiedziała, że po pierwsze musiałbym rozłożyć kredyt aż na osiem lat, a po drugie bank musiałby mnie zakwalifikować do grupy najbardziej wiarygodnych klientów. Bez tego nie ma co marzyć o racie 68 zł, zapłacę co najmniej 80-100 zł miesięcznie (w zależności od tego czy ubezpieczę kredyt, czy też nie).\nAle nieważne czy będzie to 68 zł czy 100 zł miesięcznie. Gorzej, że prezentowana sugestywnie w reklamie mała rata nie oznacza wcale, iż kredyt jest tani! Co z tego, że pojedyncza rata nie jest wysoka, skoro spłacając przez osiem lat po 100 zł miesięcznie będę musiał oddać bankowi w sumie 9600 zł, czyli ponad dwa razy więcej, niż pożyczyłem? Gdybym taki sam kredyt chciał spłacić w dwa lata, płaciłbym 190-200 zł miesięcznie i w sumie oddałbym bankowi 4800 zł. Dwa razy mniej!\nOczywiście Alior Bank pod względem wpuszczania klientów w błędne schematy ani nie jest gorszy, ani lepszy od konkurencji. Nie tak dawno zajmowałem się reklamą pożyczki gotówkowej Banku Pekao, przekonującego, że kredyt może dziennie kosztować tyle co kostka rosołowa. To niemal dokładnie ten sam manewr, wywołujący przekonanie, że kredyt prawie nic nie kosztuje.\nPrzyznam szczerze: bardzo psują mi humor sytuacje, w których przekonuję się jak proste reklamowe triki wystarczą bankowym marketingowcom, by wywołać u ludzi fałszywe przekonanie, że niska rata oznacza tani kredyt. Nie chcę nawet myśleć ilu widzów telewizyjnej reklamy Aliora pobiegło do oddziału tego banku po tani kredyt uważając, że skoro Alior oferuje 68 zł, a ich dotychczasowy bank proponował 120 zł, to niechybnie kredyt u Aliora musi być dwa razy tańszy. Póki takie triki będą działały, bankowi marketingowcy z nich nie zrezygnują. I to mnie martwi najbardziej.\n(15) Pokaż komentarze do wpisu „Kredyt jest tani, bo kosztuje 68 zł miesięcznie? Bzdura! Ale w nią wierzymy...”\nwtorek, 25 maja 2010 07:51\nPrzejdź do wpisu „Kredyt jest tani, bo kosztuje 68 zł miesięcznie? Bzdura! Ale w nią wierzymy...”\nDodaj komentarz do wpisu „Kredyt jest tani, bo kosztuje 68 zł miesięcznie? Bzdura! Ale w nią wierzymy...” i/lub któregoś z (15) komentarzy


Naprawa piekarników Smolec Technikan.pl\nInteresuje Cię pogwarancyjna naprawa piekarników Amica? Twój piekarnik Amica nie trzyma temperatury? Nie czekaj, aż urządzenie zupełnie odmówi współpracy i umów wizytę naszego fachowca. Serwisanci z Technikan to specjaliści w naprawie sprzętu AGD wszystkich producentów. Żadna awaria nie stanowi dla nich większego problemu. Jeśli szukasz fachowca, który mógłby odwiedzić Cię w weekend, jesteś w dobrym miejscu. Przyjmujemy zlecenia siedem dni w tygodniu, również w dni świąteczne.\nNaprawa piekarników posiada cennik na który wpływa kilka istotnych informacji. Po pierwsze czy Serwis AGD ma rozwiązać Twój problem na terenie miasta Smolec, czy jest to inna miejscowość województwa Dolnośląskie). Naprawa piekarników zróżnicuje również ceny na podstawie koniecznego materiału, skomplikowania prac i koniecznych uprawnień. Nasz serwis pracuje również w niedziele i święta, więc wizyta w dzień inny niż roboczy może wiązać się z dodatkowymi kosztami.\nŚwietny serwis piekarników, dobra cena, pełen profesjonalizm.


Essence cz. II - Strona 40 - Wizaz.pl\n2008-12-16, 12:49 #1171\nja zakupiłam wczoraj:\nkredki do oczu long lasting. kolor 03 i 04. dosyć fajne miękkie wykręcane. narazie ciezko mi cokolwiek powiedzień bo jeszcze nie testowałam polecam\neyeliner w pisaku. żałuję ze go kupiłam, bo zasycha na końcu i nie wiem za cholere jak się tym posługiwać? nie polecam\ncień z opalizującymi drobinkami -czarny. jak na sylwestrowe szaleństwa jest super! miękki i trwały polecam\nczaiłam się jeszcze na puder rozświetlający ten w pędzlu.. ale wolałam się dowiedzić waszej opinii na jego temat?\n2008-12-16, 13:15 #1172\nale jak użyję to napiszę jak sięsprawuje.\n2008-12-16, 13:29 #1173\nmnie się nie podoba i odradzam.\nproponuje nauczyć sie pędzelkiem.. na poczatku jest trudno, ale to kwestia wprawy! życze powodzenia\n2008-12-16, 15:37 #1174\nkupilam te lakiery z GR rozowy i srebrny i jak poczatkowo bylam zalamana to zobaczylam efekt w swietle sztucznym i teraz moje pytanie czy ten najciemniejszy jest rownie sliczny i placa sie go kupowac czy sobie darowac??\n2008-12-16, 16:20 #1175\nMi ciemny się strasznie podoba - daje efek grafitowy, mieniący się, kurcze nawet nie wiem jak to opisać. Acha, dokupiłam srebrny i różowy\n2008-12-16, 16:30 #1176\nto lece jutro po ciemny!! trzymaj za mnie kciuki zeby byl jeszcze dzisiaj bylam zostaly 1 rozowy, 2 srebrne i 2/3 ciemne\n2008-12-16, 16:31 #1177\nDzisiaj go uzylam i w sumie to jest sredni... Dziwny odcien, ale matowy faktycznie. Pigmentacja nawet, nawet, dosc nasycony jest. Tylko jakos mi tak plamiasto sie nalozyl mimo ze mialam przypudrowana powieke... Nastepnym razem jako baze uzyje jakiegos jasnego cienia. Malowalam sie tak o 8 no i juz sie lekko zebral w zalamaniach i zbladl, wiec trwalosc bez szalu, ale w koncu to tylko 6,50 ale ogolnie to jakos nie jestem przekonana, musze go jeszcze pomeczyc\n2008-12-16, 16:41 #1178\nTrzymam kciuki Ten ciemny ma najmocniejszy efekt, jak dla mnie, za to dla pudru znalazłam nowe zastosowanie. Wklepuje go w fimo i mam cudnie mieniącą się metaliczną masę. Dla fanek biżuterii hand-made polecam ;D\n2008-12-16, 16:46 #1179\nhym to wklepywanie i mieniace sie limo podoba mi sie\n2008-12-16, 17:16 #1180\nponawiam pytanie: jak się sprawuje puder rozświetlająco- brązujący w pędzlu? wie ktoś\n2008-12-16, 17:53 #1181\nU mnie czarny cień z GR sprawuje się dobrze, elegancko wytrzymuje cały dzień na oczkach. Różowy niestety jest u mnie chamsko brązowy, pokażę go koleżance, której będzie pasował kolorystycznie. Kredka z brokatem to istne cudo.\nKusicie mnie tym czarnym lakierem...\n2008-12-16, 18:09 #1182\na dlaczego kredka to cudo ??\n2008-12-16, 18:15 #1183\nBardzo ładnie się rozprowadza, ma intensywny kolor, brokat jest faktycznie na powiece i się nie obsypuje, no i jest trwała - dla mnie cudo\nhym gdyby byla bez brokatu...\n2008-12-16, 19:14 #1185\nJest całkiem fajny. Daje ładny złocisty efekt. Tylko trzeba dość ostrożnie go używać. A i efekt moim zdaniem najładniejszy na ciemnej skórze. Testowałam go na opalonj koleżance-efekt powalający! Przepięknie złocista skóra , wspaniale ożywiona. Ja mam bardzo jasną karnację , ale on tez mi pasuje (oczywiscie nie tak jak wcześniej wymienionej kumpeli). Odrobina ładnie ożywia i "ozłaca" mi skórę-stosuję go głównie na ciało. No i według mnie jest bardzo...wygodny. To , ze jest od razu w pędzlu bardzo mi odpowiada. A jeszcze biorąc pod uwagę , że i pędzel mi pasuje (co rzadko się zdarza , bo jednak zwykle wolę swoje "do pracy"). Jak dla mnie ma tylko jedną wadę: trzeba uważać przy zamykaniu , bo włoski lubią się "wyginać".\n2008-12-16, 19:58 #1186\n2008-12-16, 20:01 #1187\na ja dzisiaj bylam z przyjaciolka wybrac dla siebie prezent na gwiazdke, wiec oczywiscie zaszłysmy do natury do szafy essence i od Mikołaja dostanę puder AOH (już moje 3 opakowanie ) i niebieski brokatowy eyeliner\n2008-12-16, 20:04 #1188\nNowar dziękuję Ci po raz n-ty za pomoc\nw takim razie chyba się wybiorę po to cacuszko!\na czy on tylko ma na celu 'iskrzenie' czy także brązowienie?\n2008-12-16, 20:09 #1189\nDzięki dziewczyny, jak będę miała tylko trochę czasu to sobie poćwiczę nakładanie nim pudru .\nPróbowałam pędzelkiem przez około dwa tygodnie - niemal dzień w dzień wieczorem próbowałam się mazać tym po powiece i za każdym razem klapa; chyba nie jest mi dane używać eyelinera .\nByłam dziś przelotem w Naturze i GR niemal całkowicie zmiecione; a ja dalej nie jestem zdecydowana, czy kupić diamentowy puder i najciemniejszy lakier. Pewnie jak już się zdecyduję to po limitowance będzie puste miejsce\n2008-12-16, 20:13 #1190\nmoim zdaniem warto kupic diamentowy puder ;p nie tylko mozna go używac do twarzy- mozna przyprószyć nim świeżo pomalowane rzęsy (cudo ) lub pobalsamowaną skórę (np. dekold)\n2008-12-16, 20:21 #1191\no co do kredki z brokatem to popieram jest cudowna ale czarny cień też mi się podoba, ślicznie wygląda na powiece.\n2008-12-16, 20:40 #1192\nRaczej bardziej iskrzy...Co prawda może trochę brązowić , ale jednak trzeba uważać , bo można łatwo przesadzić z błyskiem...Zresztą (jak już raz się przyznałam ) użyłam go nawet pare razy jako cienia do powiek. I powiem ci , że całkiem nieźle wyglądał. Ale tak podsumowując , to moim zdaniem trzeba przy nim po prostu umiaru. A efekt zależy od ilości jakiej się użyje i...gustu. Bo jednego może on bardzo zadowolić , a drugi stwierdzi że to nie dla niego. Ale jako , że mi się podoba , to akurat polecam.\n2008-12-16, 21:16 #1193\nNie wszystkim może pasować na dzień, ale na wieczór, imprezę, sylwestra - warta polecenia\nTeż muszę zrobić zapas Chyba mamy podobnie reagujące na kosmetyki cery, u mnie dalej ten róż wychodzi bardziej na brązowo i żegnam się z nim.\nA przyjaciółka się nie skusiła sama na AOH? Kult się rozszerza, sama bym się zaopatrzyła ale jakoś nie jestem przekonana do tych rozświetlaczy, dla mnie na skórę to tylko podkład i puder matujący\nTo może pomyślę o nim pod kątem sylwestra, studniówki czy imprez, skoro tak zachwalasz\n2008-12-16, 21:29 #1194\n2008-12-16, 22:27 #1195\nKicia_Wampirzyca mam pytanko Widziałam właśnie Twoją recenzję pudru mineralnego Rimmela i muszę zadać to pytanie: który jest lepszy i dlaczego - Essence czy Rimmel?\n2008-12-16, 22:43 #1196\n2008-12-16, 23:28 #1197\n2008-12-16, 23:35 #1198\nDziękuję za odpowiedź To powiedz jeszcze ile dałaś za tego Rimmelka ;P Muszę sobie przekalkulować czy mocno nadszarpnę swój budżet, jeśli kupię go razem z pędzlem kabuki Essence :P Chociaż w sumie zależy mi na kryciu, więc może jednak wypróbuję mineralny Essence.. W sumie boję się jego kolorków, bo wciąż nie wiem, który wybrać, żeby potem nie stał i się nie marnował jeśli wybiorę zły.. Ehh, ciężki wybór\n2008-12-17, 07:29 #1199\no tym pudrze było już wiele razy przecież ...\nja mam,jest bardzo fajny ale nie brązuje tylko rozświetla i to bardzo mocno\nwersja "różowa" też jest bardzo fajna ale nie mam jej chyba w sprzedaży, za to złotą jak najbardziej polecam...moim zdaniem nadaje się bardziej do ciała niż twarzy, ma masę malutkich drobinek, które super mienią się w świetle.... na sylwesta obowiązkowy\nja myślałam już o tym żeby porobić zapasy pudru GR i kredki GR bo bardzo mi się podobają ale jednak chyba pieniądze pójdą na coś innego:/\nszkoda,że On Stage nie bedzie przed Sylwestrem u nas...\nCzas edycji: 2008-12-17 o 07:30\n2008-12-17, 09:00 #1200\npo raz kolejny muszę zgodzić się z kicią\nps. i też w końcu kupiłam ivory, jest fajny - twarz wygląda na taką promienną, ale drobinek właściwie nie widać mniami jami\nz kolei essence jest tanszy, mama kupiła mi opakowanie o1, bede stosowac jak sie odrobinke zbrazowie


DEGREENERATOR PROFI - Agro-Trade.pl\nStrona główna / Klient Profesjonalny / Produkty Do Zastosowania Specjalnego / Degreenerator Profi\nDEGREENERATOR PROFI to koncentrat do rozcieńczania w wodzie.\nUsuwń przebarwienia i zielone osady powstałe na płytach nagrobkowych, tarasach, balkonach, dachówkach, a także elementach ozdobnych wykonanych z kamienia, betonu, marmuru, ceramiki przy pomocy DEGREENERATOR PROFI.\nProdukt można z powodzeniem stosować również na tworzywo sztuczne i szkło.\nDoskonale sprawdzi się na elewacjach, tarasach czy balkonach.\nPreparat w postaci koncentratu należy rozcieńczyć z wodą w celu przygotowania roztworu cieczy roboczej.\nGotowy do użycia roztwór roboczy należy aplikować poprzez oprysk lub ręcznie przy zastosowaniu szczotki.\nEfekt widoczny maksymalnie po ok. 3 dniach. Nie stosować w trakcie deszczu. W celu zabezpieczenia powierzchni przed ponownym pojawieniem się osadów, zabieg powtórzyć.\nW zależności od stopnia zabrudzenia preparat powinno się stosować w stężeniu 5-8% w dawce 0,4 l/ m2.\nWysoko wydajny koncentrat,


Pierwiosnek - zestaw wycinarek FMM (2szt.) - kup w sklepie internetowym Sklep Online La-Torta\n» Pierwiosnek - zestaw wycinarek FMM (2szt.)\nPierwiosnek - zestaw wycinarek FMM (2szt.)\nKod produktu: Primrose Set of 2\nŚrednica: 2,1 сm; 2,8 сm\nPlastikowa wycinarka w kształcie płatków pierwiosnka firmy FMM to niezastąpione narzędzie, które pozwoli nadać wymarzony kształt Twoim dekoracjom cukierniczym. FMM to brytyjska firma, która od lat specjalizuje się w projektowaniu akcesoriów cukierniczych; jest znana zwłaszcza miłośnikom stylu angielskiego. Produkty przez nią oferowane odznaczają się doskonałą jakością.


Złoto w medycynie - Portal dla kobiet\nTen królewski kruszec cenny jest nie tylko ze względu na swoją wartość pieniężną, jest bowiem szeroko wykorzystywany we współczesnej medycynie.\nW roku 1929 odkryto pozytywny wpływ soli złota na reumatyzm. Okazało się, że podawane domięśniowo redukuje stany zapalne i hamuje postępowanie choroby. Złoto stosuje się także w leczeniu stanów zapalnych jelit i nerek, łuszczycowego zapalenia stawów oraz liszajów. W kosmetologii czyste złoto, czyli taki o próbie 999, stosowane jest w zabiegach upiększających jako preparat skutecznie zmniejszający zmarszczki oraz likwidujący przebarwienia skórne. Osobom, których praca odbywa się za pośrednictwem komputera oraz osobom długo przesiadującym przed komputerem, zaleca się stosowanie specjalnej linii kosmetyków z dodatkiem złota, które służą do ochrony i pielęgnacji przepracowanych i zmęczonych oczu. Nie każdy wie iż egipska królowa Nefretete miała implanty złota wszczepione w skórę. –Zabiegi liftingowania skóry za pomocą implantów złotych nici stają się coraz popularniejsze – mówi Kalina Ben Sira, prezes Kliniki La Perla. – Naukowcy udowodnili, że wokół złota tworzą się młode komórki, które przyspieszają procesy metaboliczne w skórze. W miejscach, w których zaimplantowano nici powstają nowe sieci naczyń krwionośnych. Powoduje to lepsze ukrwienie, dotlenienie i odżywienie skóry, co w efekcie wpływa na napięcie, elastyczność skóry i wygładzenie zmarszczek.\nZabieg liftingowania skóry za pomocą złotych nici polega na wszczepieniu nici pod skórę nici, które tworząc stelaż napinają wiotczejące mięśnie i wygładzają skórę. W miejscach, w których zaimplantowano nici powstają nowe sieci naczyń krwionośnych. Powoduje to lepsze ukrwienie, dotlenienie i odżywienie skóry, co w efekcie wpływa na napięcie, elastyczność skóry i wygładzenie zmarszczek. Zabiegowi wszczepienia złotych nici można poddać nie tylko twarz, także szyję, dekolt, owal twarzy, podbródek. Po zabiegu skóra jest zazwyczaj opuchnięta i zasiniona lecz zjawisko to ustępuje po kilka dniach. Efekt zabiegu, w zależności od pierwotnego stanu skóry, widoczny jest po 3 miesiącach. W tym czasie należy unikać opalania się na słońcu oraz korzystania z solarium. Efekt utrzymuje się do 7 lat.\n- Implanty złotych nici najlepiej sprawdzają się u osób, których skóra nosi pierwsze oznaki starzenie się – mówi Kalina Ben Sira. – Z wiekiem zwiększa się również ilość nici implantowanych w skórze, gdyż powstający podczas zabiegu „stelaż dla skóry” musi być gęstszy u starszych osób. Złoto, będąc ekologicznie czystym materiałem, bez przeszkód przyswajane jest przez organizm. Przeciwskazaniami do wykonania zabiegu są: uczulenie na złoto, ciąża i okres karmienia, cukrzyca, choroby nowotworowe oraz przerwanie ciągłości skóry w miejscu poddanemu zabiegowi.


Jak wygląda praca DJ’a? – Diamenton\nJak wygląda praca DJ’a?\nSporo osób pragnęło by stanąć kiedyś za konsoletą DJ’a. Na pewno taka praca polegająca na łączeniu typów muzycznych, wytwarzaniu oryginalnych hitów, tak by kompletna sala się bawiła, nie jest taka łatwa. Do tego w głównej mierze potrzeba odpowiednich kwalifikacji muzycznych. Ciężko jest tak operować wszelkim włącznikami, przełącznikami, guziczkami, aby mógł z tego powstać zdumiewający kawałek, nie do podrobienia. DJ to figura, która powinna bardzo dobrze znać się na mieszaniu odmian.\nTu nie jedynie uwzględniane są najnowsze kawałki, które zazwyczaj emitowane są w radio, lecz też te starsze, które można niezmiernie dobrze przystosować pod względem remixów. Praca takiej osoby polega w głównej mierze na wprowadzaniu bawiących się ludzi w jeszcze poprawniejszy nastrój. Przy takiej muzyce się tańczy. Nieraz wygląda to czasem jak seans, jednakże jest to jak najbardziej nieszkodliwe. DJ z pewnością ma wiele obowiązków względem tłumów jakie nadchodzą w takich okolicznościach na dobre imprezy – wypróbuj prezmar.eu – dobry dj na wesele warszawa. Imprezy bez DJ są właściwie kiepskie.\nUtwory muzyczne na pewno niezmiernie przyzwoicie pozostają uwarunkowane jako kwestie piosenek, jakie stają się niesłychanie atrakcyjne. Wielu jest takich ludzi, którzy mają na uwadze tylko wskazany gatunek muzyczny. W tym celu z pewnością mogą wypowiedzieć się DJ’e, którzy mają wyznaczone zadanie do spełnienia. Utwory muzyczne wolno słuchać w wersji radiowej, a też w wersji RMX, jakie pozostają przetworzone przez DJ’ów za konsoletą. Na pewno każdy gatunek będzie niezwykle prawidłowo uwarunkowany.\nW szczególe należałoby wyszukać jak najbardziej popularne utwory, jakich przeróbki mogą od nowa zachwycić słuchaczy. Nie tylko wyjątkowe stacje radiowe, absorbują się miksowaniem typów, głównie w porze wieczornej, weekendowej. Jakim sposobem najbardziej wolno samemu spróbować. Nie jest to takie skomplikowane, na jakie to wygląda. Są wyjątkowe programy komputerowe, jakie pomogą znacznie bardziej uwzględnić takie przeróbki muzyczne. W pewnych sytuacjach muzyka to zabawa, nieograniczone pojęcie rozrywki. Z pewnością wolno konkretne utwory muzyczne odpowiednio wylansować.


Spotkanie dla mieszkańców z przedstawicielami NFZ - info.elblag.pl\nGodzinę temu Weź udział w naszej ankiecie. Czy biurowiec na Wyspie Spichrzów... »\nBudowa biurowca przy ul. Warszawskiej ma ruszyć jeszcze w tym roku. Inwestor chce, aby stało się to w kwietniu. Na razie... więcej »\nPowalone drzewa m.in. na Kopernika i Królewieckiej - zobacz... », 3 godziny temu\nSpotkanie dla mieszkańców z przedstawicielami NFZ\n24.03.2014, 07:00:00 Rozmiar tekstu: A A A\nUrząd Miejski informuje, że dnia 08 kwietnia 2014 w godzinach od 9:00 do 15:00 w Sali 300 A, odbędzie się spotkanie z przedstawicielami Narodowego Funduszu Zdrowia, na którym będzie prezentowany „Zintegrowany Informator Pacjenta”.\nDzięki profilowi na ZIP każdy użytkownik będzie miał możliwość dostępu do informacji o swoim leczeniu oraz o przepisanych lekach, jak również przejrzeć historyczne dane na swój temat zgromadzone przez NFZ od 2008r. Serdecznie zapraszamy do uczestnictwa w spotkaniu.\nRejestracja dla chętnych pracowników przewidziana jest od godziny 9:00 do 10:00, natomiast w pozostałych godzinach mieszkańcy. Więcej informacji na temat systemu można znaleźć tutaj.\ni kto przyjdzie? emeryci i renciści którzy i tak mają obcykane cały ten NFZ bo co dwa dni w kolejce do lekarza stoją z nudów, a Ty jak chcesz się dostać jak się naprawde źle czujesz to masz pecha. Dlatego uważam że wizyty u lekarza powinny być płatne 50 zł..... i już duża część moherów ustąpi...\n~ też pracuję\nMohery z racji wieku mają prawo źle się czuć, a z braku rozrywek i zainteresowania ze strony najbliższych (czytaj wdzięcznych acz zapracowanych dzieci) mogą czasem choć z lekarzem porozmawiać\nChyba sobie kolego jaja robisz... owszem starsi ludzie mają to do siebie że chorują.. ale prawda jest taka że lekarz nie jest od rozmów tylko od leczenia chorych ludzi... którzy często przez moherów nie mogą sie dostać do lekarza albo mają utrudniony dostęp...sam przez parę dni próbowałem się dostać do lekarza i za kazdym razem siedziały te same mohery które wchodzily a ja nie bo się wyczerpał limit przyjęć. Dwa pomijam już placówki służby zdrowia, albo przyjmują lekarze nie ci co powinny, albo nie przyjmują w weekendy mimo że mają umowy podpisane, albo sobie ograniczają limity przyjęć.\nBezbramkowy remis Concordii ze Świtem - Sędzia nie podyktował ewidentnego karnego dla gospodarzy


KE gotowa do negatywnej decyzji ws. pomocy dla polskich stoczni - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesKE gotowa do negatywnej decyzji ws. pomocy dla polskich stoczni\n03.06.2008, 13:09; Aktualizacja: 03.06.2008, 13:16\n"Sytuacja się nie zmieniła od zeszłego tygodnia. Nie dostaliśmy żadnych informacji od polskiej strony" - oświadczył na konferencji prasowej rzecznik KE ds. konkurencji Jonathan Todd.\n"Komisja Europejska nie ma innej możliwości, jak tylko przygotowywać negatywną decyzję" - podkreślił.\nDodał, że jedyną szansą dla Polski jest przedstawienie "wiarygodnych, konkretnych środków", które zagwarantują wdrożenie planów restrukturyzacyjnych stoczni, co ma zapewnić ich długoterminową rentowność. Todd nie sprecyzował terminu, w jakim Polska ma przedstawić te propozycje.\nPrzede wszystkim KE oczekuje realizacji zapowiedzi prywatyzacji zakładów. W połowie maja firma Amber, która uczestniczyła w negocjacjach dotyczących zakupu akcji Stoczni Gdynia i udziałów Stoczni Szczecińskiej Nowa, wycofała się z uczestnictwa w tych inwestycjach. Twierdziła, że byłyby one nierentowne.\nTodd powiedział, że w sprawie stoczni nie są na razie zaplanowane żadne spotkania między przedstawicielami polskich władz a KE.\nWicepremier i minister gospodarki Waldemar Pawlak powiedział w sobotę w Szczecinie, że rząd podejmuje wszelkie działania, by stocznie Szczecin i Gdynia mogły być sprywatyzowane do końca czerwca. Zapowiedział, że o sytuacji stoczni premier Donald Tusk ma rozmawiać podczas szczytu.\nKwotę udzielonej stoczniom Gdańsk, Gdynia oraz Szczecin pomocy KE szacowała przed trzema laty, gdy otwierała postępowanie, na ok. 5 mld złotych.\nzaklamanie(2008-06-03 21:09) Zgłoś naruszenie 00\nTo juz jest dyktat i totalitaryzm calej zaklamanej niunii...udzielanie pomocy publicznej dla tysiecy osob, to co zlego?? Mialo byc tak pieknie przy polaczeniu stoczni, czego nie chcieli pracownicy...i co wyszlo?? Jak zwykle jedno oszustwo...Tak, bo kasa to tylko ma byc dla krezusow, w tym temacie KE sie nie sprzeciwia...


Dino Polska S.A. – Dino Polska S.A. w pierwszym półroczu 2021 r.: każdego dnia ponad 1 mln klientów i nowy market\nDino Polska S.A. w pierwszym półroczu 2021 r.: każdego dnia ponad 1 mln klientów i nowy market\nW I półroczu 2021 r. Dino Polska, ogólnopolska sieć sklepów spożywczych, kontynuowała szybką ekspansję geograficzną. Liczba nowo otwartych marketów w tym okresie wyniosła 150 i na koniec czerwca sieć Dino liczyła 1622 sklepy. Oznacza to, że pomijając niedziele, każdego dnia w Polsce uruchamiany był nowy sklep Dino. Równocześnie Dino Polska stworzyła 2,4 tys. nowych miejsc pracy i na koniec czerwca zatrudniała ponad 28,2 tys. pracowników.\nOtwarcie 150 nowych marketów Dino w pierwszym półroczu 2021 r. oznacza znaczące przyspieszenie rozwoju sieci w stosunku do analogicznego okresu 2020 r., kiedy uruchomione zostały 84 sklepy Dino. Z kolei w okresie ostatnich 12 miesięcy sieć urosła o 320 sklepów, czyli o blisko 25%.\n– Jesteśmy dobrze przygotowani do utrzymania wysokiego tempa ekspansji geograficznej w kolejnych kwartałach. Pozytywny odzew konsumentów, który obserwujemy w przypadku nowo otwartych marketów Dino daje nam dużo satysfakcji i mobilizuje nas do dalszego rozwoju sieci. Równocześnie staramy się aby rozwój ten odbywał się w coraz większym stopniu w zgodzie ze środowiskiem naturalnym, dlatego zwiększamy nasze inwestycje także w odnawialne źródła energii elektrycznej – mówi Michał Krauze, Członek Zarządu Dino Polska S.A.\nNa koniec czerwca 2021 r. 628 marketów Dino posiadało własne instalacje fotowoltaiczne o łącznej mocy wynoszącej blisko 23MW. W stosunku do końca 2020 r. oznacza to wzrost o 263 markety, dzięki czemu zapotrzebowanie Grupy Dino na energię elektryczną w coraz większym stopniu jest zaspokajane z energii słonecznej. W rezultacie w pierwszym półroczu 2021 r. Dino Polska wygenerowała 7 GWh energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, o 7 razy więcej niż przed rokiem.\nW maju 2021 r. działalność rozpoczęło 6 centrum dystrybucyjne Dino Polska zlokalizowane w Sieroniowicach, w województwie opolskim. Równolegle finalizowana była budowa siódmego centrum dystrybucyjnego w Sierpcu, w województwie mazowieckim, które zostanie uruchomione po wakacjach. Łączne nakłady inwestycyjne Dino Polska, obejmujące głównie rozwój sieci i zaplecza logistycznego, wyniosły w pierwszym półroczu 2021 r. przeszło 700 mln zł, o 63% więcej niż przed rokiem.\nAtrakcyjna oferta produktowa Dino, połączona z dogodnymi lokalizacjami sklepów i szybkim rozwojem sieci, przyciąga kolejne grupy klientów.\n– Liczby mówią same za siebie. W pierwszym półroczu zakupy w sklepach Dino robiło średnio ponad 1 mln osób dziennie, co oznacza wzrost o ponad 33% w stosunku do I półrocza 2020 r. Wsłuchujemy się w potrzeby konsumentów i stale pracujemy na ich zaufanie, oferując wysokiej jakości produkty w atrakcyjnych cenach – mówi Izabela Biadała, Członek Zarządu Dino Polska.Łącznia wartość przychodów ze sprzedaży Grupy Dino przekroczyła w I półroczu 2021 r. 6 mld zł, podczas gdy w analogicznym okresie 2020 r. było to 4,7 mld zł. Dynamika sprzedaży w sklepach, które istnieją od co najmniej roku (like-for-like; LfL) wyniosła 9,5%.


Witaminy A Pielęgnacja Cery. Zastosowanie W Kosmetykach I Ich Właściwości\nW kosmetykach bardzo często stosuje się witaminy, które bardzo pozytywnie wpływają na skórę. Sprawdź, kiedy możesz ich użyć, jakie dają efekty i w jaki sposób dostarczyć je skórze.\nWitaminy biorą udział w bardzo ważnych dla skóry procesach. Są to między innymi: nawilżenie, złuszczanie, antyoksydacja, ochrona przed promieniami UV, wspomaganie leczenia trądziku. Skuteczność działania witamin w kosmetykach zależy od:\nstężenia danej substancji – im większe stężenie, tym lepsze działanie; są też witaminy, które działają w niskim stężeniu;\npostaci witaminy – pochodna czy czysta forma;\nformy produktu – olejowa (witaminy rozpuszczalne w oleju), wodna (witaminy rozpuszczalne w wodzie);\nstabilności witaminy – słońce i wysoka temperatura może spowodować rozpad substancji, a tlen powoduje utlenienie niektórych substancji);\nwielkości cząsteczki – im mniejsza cząsteczka tym większa szansa na głębszą i łatwiejszą penetrację w głąb skóry.\nNajczęściej w kosmetykach stosuje się następujące witaminy: C, A (wraz z jej pochodnymi: kwasem retinowym, beta-karotenem i retinolem), E, K, B i F.\nJak kosmetyki z witaminami są wchłaniane przez skórę?\nSkóra jest naturalną barierą chroniącą przed przenikaniem patogenów i szkodliwych substancji. Kosmetyki z witaminami również mają utrudnione wchłanianie. Duże znaczenie ma w tej kwestii warstwa rogowa składająca się z obumarłych komórek. Aby substancje aktywne lepiej się wchłonęły, skórę należy regularnie peelingować.\nJest kilka dróg przenikania substancji aktywnych:\nSubstancje aktywne przenikają przez komórki skóry – tak przenikają niewielkie cząsteczki.\nPrzenikanie substancji między komórkami przez lipidowy cement międzykomórkowy.\nSubstancje przenikają przez mieszek włosowy lub gruczoł łojowy – w ten sposób w głąb skóry przedostają się większe cząsteczki.\nKolejną barierą utrudniającą przenikanie kosmetyków z witaminami w głąb skóry jest warstwa lipidowa (nawilżająca). Dlatego producenci „zamykają‟ odżywcze substancje w liposomach ułatwiających przetransportowanie ich w głąb skóry. Inne składniki natomiast mają funkcję zmniejszania barierowości naskórka. Wśród nich wyróżniamy: glikol propylenowy, glicerynę, kwasy tłuszczowe, skwalen i mocznik.\npielęgnacja cerywitaminy w kosmetykachwitaminy właściwości\nWady postawy: rodzaje, przyczyny i zapobieganie\nMoże pojawić się w wyniku zaniedbania, urazu lub choroby. Zbagatelizowane, może doprowadzić do nasilenia zaburzeń neurologicznych, kalectwa, a …\n5 składników, które odmładzają. Czego szukać w kremie?\nOdbudowa, wzmocnienie i oczyszczanie włosów. Miceralny szampon z keratyną Nanoil Keratin Micellar Shampoo\nJak określić porowatość włosów? Pielęgnacja włosów wysokoporowatych, środnioporowatych i niskoporowatych


Dzień był mglisty i pochmurny. 99 lat temu uchwalono niepodległość Litwy | Przegląd Bałtycki\nSygnatariusze Aktu Niepodległości Litwy. Zdj. Muzeum Narodowe Litwy.\nDzień był mglisty i pochmurny. 99 lat temu uchwalono niepodległość Litwy\n16 lutego 1918 roku to jedna z najważniejszych dat dla współczesnej Litwy. To wtedy złożona z najważniejszych działaczy na rzecz niezależności młodego państwa Litewska Rada (Taryba) jednomyślnie zadecydowała o restytucji niepodległości państwa litewskiego. Ze stolicą w Wilnie, na etnograficzne litewskich terenach, z zerwaniem więzi łączących w przeszłości Litwę z innymi narodami. Przyszłe stosunki w państwie miał określić wybrany w demokratycznych wyborach Sejm Ustawodawczy. Taryba zwróciła się tego samego dnia do społeczności międzynarodowej o uznanie woli Litwinów. I jednego wśród nich Polaka, Stanisława Narutowicza, który podpis pod Aktem Niepodległości złożył w polskiej pisowni.\n“Dzień 16 lutego był mglisty” – pisał w swoich wspomnieniach członek Taryby Jurgis Šaulys. “Podpisanie aktu nastąpiło w skromnym pomieszczeniu litewskiego komitetu pomocy dla ofiar wojny, w równie skromnym domu przy ulicy Wielkiej w Wilnie. Promiennych nastrojów nie było i wśród sygnatariuszy, chociaż dawała się odczuć wielka ulga, że w ogłoszonym akcie nie było już mowy o zobowiązaniach wobec Niemców. Zdawano sobie sprawę, że walkę z okupantami trzeba będzie prowadzić nadal i Tarybę czeka jeszcze wiele trudów”.\nWspomniane trudy nie dotyczą tylko okupacji niemieckiej, która w lutym 1918 roku na terytorium dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego trwała w najlepsze. W ogłoszonej stolicy Litwini stanowili jedynie 2,6% mieszkańców, przeciwko niepodległości ogłoszonej bez porozumienia z Polską protestowali polscy mieszkańcy kraju, a sami Litwini zapału do niepodległości mieli więcej niż Ukraińcy czy Białorusini, ale o wiele mniej niż mieszkańcy Estonii, którzy niepodległość ogłosili osiem dni później. “Żadna statystyka nie zilustruje, jaki odsetek Litwinów stanowiła świadoma część narodu. Możemy tylko powiedzieć, że było ich mniej niż Estończyków i więcej niż Białorusinów. Ważne jest to, że tego odsetka wystarczyło na obecność ważnych wydarzeń. Być może nie od razu deklaracja o niepodległości była usłyszana i uświadomiona, jednak czas działał na jej korzyść” – po latach napisze współczesny historyk litewski Edvardas Gudavičius\nTerytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego dostało się w latach 1772-1795 w wyniku rozbiorów Rzeczypospolitej pod władzę zaborców. Od 1815 roku praktycznie niepodzielną władzę nad krajem Litwinów – jeśli wyłączymy z rozważań Małą Litwę – sprawowali Rosjanie. W dwóch powstaniach, listopadowym (1830) i styczniowym (1863), Polacy i Litwini walczyli ramię w ramię przeciwko carskiemu ciemiężcy. Było dla nich oczywiste, że dążą do restytucji niepodległej Rzeczypospolitej, stworzonej w 1569 roku federacji polsko-litewskiej, umocnionej Konstytucją 3 Maja i wzajemnym zaręczeniem Obojga Narodów. Problemy zaczęły się wraz z litewskim odrodzeniem narodowym. Naród litewski się przebudził i zaczął sobie swoją przyszłość wyobrażać kolorowo, ale niekoniecznie w związkach z Polską. Początkowo odrodzenie miało charakter ruchu narodowo-kulturowego, ale później stało się ruchem narodowowyzwoleńczym.\nJonas Basanavičius, jeden z sygnatariuszy z 1918 roku, został w 1883 roku pierwszym redaktorem naczelnym pierwszego w historii czasopisma litewskiego pod nazwą “Auszra”. Miesięcznik, w związku z carskim zakazem druku łacinką, drukowany w Prusach Wschodnich, wyrażał poglądy budzicieli litewskiej świadomości narodowej. Teren Małej Litwy odegrał zresztą bardzo dużą rolę w odrodzeniu świadomości litewskiej, by wspomnieć także o tylżyckim towarzystwie “Birutė” czy nosicielach książek. Vincas Kudirka, kolejny z odrodzeniowców, był z kolei dziennikarzem, poetą oraz kompozytorem, skomponował muzykę i napisał tekst do litewskiego hymnu narodowego “Tautiška giesmė”. Założył ważną dla odrodzenia litewskiego gazetę “Varpas”.\nOdrodzeniowców było znacznie więcej, warto wspomnieć o takich nazwiskach jak późniejszy burmistrz Połągi Jonas Šliūpas, autor poradników Simonas Daukantas, biskup Antanas Baranauskas, początkowo uznawany za polonofila, biskup Motiejus Valančius, który wymagał od księży, by porozumiewali się z ludem po litewsku, Maironis, Vaižgantas, Vydūnas…\nPolska szlachta i inteligencja mieszkająca w Kraju Północno-Zachodnim, czyli byłym Wielkim Księstwie Litewskim, z nieufnością i niepokojem patrzyła na te, jak się wtedy wydawało, “zabawy litwomańskie”. W odrodzeniu litewskim widzieli rękę Rosji, początkowo nie bez racji, bo działacze litewscy szukali w Petersburgu protektorów; Polacy zaś nie wyobrażali sobie Litwy inaczej niż w tradycyjnym związku z Koroną. Historia XX wieku bardzo srogo ich za chwilę rozczaruje.\nPo rewolucji 1905 roku carat poluzował trochę politykę wobec narodów na zachodnim skraju imperium, znosząc chociażby zakaz druku w języku litewskim łacinką. Jesienią 1905 roku zwołano Zjazd Wileński, podczas którego odrodzeniowcy wysunęli postulat autonomii Litwy ze stolicą w Wilnie. Był to jeden z etapów uzyskiwania przez Litwę politycznej samodzielności. W grudniu 1905 roku w wileńskiej Sali Miejskiej (obecna Filharmonia, Aušros Vartų gatvė, ul. Ostrobramska) zebrało się prawie 2 tysiące działaczy litewskich, z których ogromną większość stanowili chłopi, mniejszość zaś ziemiaństwo. Sporo było inteligencji. W prezydium zasiadły takie tuzy jak Jonas Basanavičius, Steponas Kairys, Antanas Smetona, Juozas Stankunas, Pranciškus Petras Būčys. Zjazd wypracował uchwałę, którą wydrukowano w 10 tys. egzemplarzy – liczba jak na małą Litwę zawrotna. Uchwała stwierdzała, że wrogiem Litwy jest carat, podejmowano temat wspólnej walki z narodami Rosji o wolność, a także wysunięto postulaty autonomii Litwy etnicznej i ciążących ku niej obszarów. Zwłaszcza to ostatnie sformułowanie było dość niejasne i mogło nie spodobać się ruchowi białoruskiemu czy mieszkającym na Litwie Polakom. Zjazd domagał się także prawa do nauki w ojczystym języku, a także wysuwał żądanie nabożeństw w języku litewskim i położenia kresu polonofilstwu księży diecezji wileńskiej.\nRachuby na Rosję, rachuby na Zachód\nPo wybuchu I wojny światowej mało który z Litwinów wierzył w niepodległość swojego kraju. Jeśli już to pojawiały się pomysły autonomii zjednoczonej Litwy Wielkiej i Litwy Pruskiej pod berłem carów albo budowy jakiejś autonomicznej federacji z Kurlandią czy częścią Białorusi. Zwłaszcza pierwszy pomysł trafił na podatny grunt po początkowych sukcesach Rosjan na froncie wschodnim. Działacze litewscy odwoływali się do tradycji grunwaldzkiej walki Słowian z Teutonami. Sytuacja zmieniła się w 1915 roku, gdy przewagę na wschodzie zaczęli zdobywać Niemcy. 18 września zajęli oni Wilno. Okupacja niemiecka była sroga, zwłaszcza pod kątem gospodarczego wyczerpania kraju i początkowo nie sprzyjała za bardzo ani Polakom, ani Litwinom. W jeszcze gorszej pozycji znaleźli się Białorusini i Żydzi.\nLitwini działali na wiele frontów. Słali memoriały do Berlina, ale także do Waszyngtonu. Część inteligencji, która w 1915 roku ewakuowała się w głąb Rosji, grała kartą wschodnią. Wreszcie w marcu 1916 roku w czasie konferencji narodów uciskanych przez Rosję w Szwajcarii wysunięto postulat niepodległego państwa litewskiego. W czerwcu 1916 roku działacze litewscy zwrócili się do Niemców z wezwaniem do budowy niepodległego państwa składającego się z guberni kowieńskiej, wileńskiej, a także części grodzieńskiej i suwalskiej. Była jednak w tym zawoalowana oferta polityczna – Litwa zwiąże swój los z państwem, które pomoże jej samostanowić o sobie.\nW czasie, gdy działacze litwomańscy marzyli o niepodległym państwie litewskim w związku z Niemcami albo o autonomii w ramach demokratyzującej się Rosji, polscy i białoruscy mieszkańcy Litwy snuli swoje plany. W grudniu 1915 roku powstała idea Konfederacji Wielkiego Księstwa Litewskiego, w której doszukiwano się masońskiej inspiracji Wielkiego Wschodu Litwy. Był to pomysł białoruskiego działacza Iwana Łuckiewicza, wsparty przez polityków polskich i żydowskich. 19 grudnia 1915 roku organizacja ta opublikowała w czterech językach uniwersał, w którym wezwała do odrodzenia Wielkiego Księstwa i zapewnienia równouprawnienia wszystkim narodowościom. Działacze litewscy nie chcieli już jednak o tym słyszeć. Mieli, owszem, swoje koncepcje współpracy z Żydami i Białorusinami, ale na własnych warunkach.\nKu powstaniu Taryby\nSytuacja nabrała tempa w 1917 roku. We wrześniu 1917 roku zwołano w Wilnie litewską konferencję. Zjazd konferencji, na który przyjechało 214 delegatów, rozpoczął się w teatrze na Pohulance. Jego symbolem była wywieszona chorągiew nowopowstającego czy też odradzającego się państwa litewskiego, wówczas czerwono-zielona. Obrady otworzył, podobnie jak w 1905 roku, Jonas Basanavičius. De facto konferencją kierował jednak młody ambitny polityk Antanas Smetona. Co ciekawe, na sali nie było przedstawiciela władz okupacyjnych, możliwa więc była spokojna dyskusja. Smetona przed zebranymi przedstawił trzy scenariusze na przyszłość: powrotu do Rosji, przekształcenia się w zaplecze niemieckie oraz uzyskanie niepodległości. Wskazał, że trzeba się będzie jednak orientować na Zachód, bo niedługo odbędzie się konferencja pokojowa po Wielkiej Wojnie. Większość delegatów skłoniła się jednak do kompromisu z Niemcami jako najbardziej pragmatycznego rozwiązania. Dyskutowano także o przyszłych relacjach młodego państwa z mniejszościami narodowymi. Nastroje na sali były antypolskie, ale jedyny Polak obecny na zgromadzeniu Stanisław Narutowicz wskazał, że wzorem dla Litwy, jeśli chodzi o ułożenie stosunków narodowościowych, powinna być Szwajcaria. – Wystarczy antysemityzmu i antypolonizmu! Etyka na to nie pozwala. Potrzebny tu ideał chrześcijański – mówił brat przyszłego prezydenta Polski.\n21 września konferencja przyjęła uchwałę o konieczności budowy niepodległej, demokratycznej Litwy w granicach etnograficznych, z odpowiednimi korekturami. Ostateczny kształt przyszłego państwa miał ustalić Sejm Ustawodawczy. Zadeklarowano także, że jeśli Niemcy jeszcze przed konferencją pokojową ogłoszą niepodległość Litwy, to może ona wejść z nimi w specjalne stosunki.\nNa konferencji wybrano także dwudziestoosobową Radę (Tarybę), z przewagą chadecji, ale z reprezentacją lewicy, ludowców i narodowców. Ciekawe, że za wyjątkiem Stanisława Narutowicza, nie weszli w jej skład przedstawiciele mniejszości narodowych. Dopiero w przyszłości zapowiadano dokooptowanie Polaków, Żydów i Białorusinów. “Poczuliśmy, że stanęliśmy na twardym gruncie” – powiedział socjaldemokrata Steponas Kairys po konferencji. Pierwsze posiedzenie Taryby, której nazwę zapisano po litewsku, niemiecku i po polsku, odbyło się 24 września. Rada chciała ułożyć sobie stosunki z Niemcami, ci jednak ją ignorowali widząc w niej jedynie organ doradczy. Taryba zwracała się jednak do Niemców w sprawie uciążliwych rekwizycji, eksploatacji lasów, podatków czy walki z przestępczością. Nie mogąc porozumieć się z władzami okupacyjnymi, prowadziła rozmowy w Berlinie.\nWreszcie 11 grudnia 1917 roku Rada podjęła uchwałę o odbudowie niepodległego państwa litewskiego ze stolicą w Wilnie oraz uwolnieniu kraju od związków, które kiedykolwiek łączyły go z innymi państwami. Była to jednoznaczna aluzja do wileńskich endeków, którzy chcieli inkorporacji Litwy do Polski, ale także do marzycielskich krajowców. Zarazem zaznaczono jednak, że Rada “prosi rząd Niemiec o ochronę i pomoc” oraz “opowiada się za stałym, mocnym sojuszem z Rzeszą Niemiecką, który powinien być realizowany przez konwencję wojskową, komunikacyjną i celną, przez wspólny system monetarny”.\nCzterech członków Taryby, ludzi lewicy i centrum, negatywnie zareagowało na kompromis z Niemcami i w styczniu 1918 roku podało się do dymisji. Byli to Stanisław Narutowicz, Jonas Vileišis, Steponas Kairys i Mykolas Biržiška. Później wrócili oni jednak do prac Rady.\nSytuacja międzynarodowa sprzyjała Litwie. W Berlinie wybuchły strajki, załamały się rokowania Niemców z bolszewikami w Brześciu Litewskim, więc Litwini postanowili wykorzystać koniunkturę.\nNadchodzi 16 lutego 1918 roku\nDom Sygnatariuszy w Wilnie. Zdj. Julius / Wikipedia / CC.\nTego mglistego, jak pisaliśmy we wstępie, dnia Taryba zebrała się w budynku Białego Sztrala przy ulicy Wielkiej (obecnie ulica Zamkowa, Dom Sygnatariuszy) pod przewodnictwem Jonasa Basanavičiusa. Doszło do jednomyślnego uchwalenia niepodległości Litwy, demokratycznej, ze stolicą w Wilnie, bez więzi historycznych z innymi narodami. Opierano się na prawie do samostanowienia narodów oraz uchwale Konferencji Wileńskiej z 1917 roku. Stosunki z innymi narodami i ustrój miał określić Sejm Ustawodawczy. Był to przełom w historii Litwy, ale realnie kraj nie stał się niezależny jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Nadal trwała okupacja niemiecka, a okupanci szybko oblali głowy sygnatariuszy zimnym prysznicem – został skonfiskowany cały nakład numeru “Lietuvos aidas”, gdzie wydrukowano Akt Niepodległości 16 lutego. Kanclerz Rzeszy Georg von Hertling powiadomił radę, że Berlin nie widzi możliwości uznania niepodległości Litwy na zasadach z 16 lutego.\nJak piszą współcześni historycy litewscy Jūratė Kiaupienė i Zigmantas Kiaupa “akt niepodległości z 16 lutego 1918 roku zakończył 123-letni okres niepaństwowego bytu narodu litewskiego. Państwo litewskie nie istniało na mapach, ale faktycznie nie zniknęło. Jego tradycje i idea restauracji natchnęły do walki i pracy wiele pokoleń. Naród litewski zmienił się na przestrzeni lat: ze szlacheckiego narodu politycznego i litewskiego etnosu – wzajemnie uzupełniających się fenomenów – stał się nowoczesnym narodem łączącym wszystkie cechy etnosu i otwartym na idee społeczeństwa obywatelskiego, narodem, który pokonał upadek polityczny, oparł się zagrożeniu asymilacji, ukształtował świadomość narodową i polityczną, przekształcił się w podmiot litewskiej i międzynarodowej sceny politycznej. Naród litewski i społeczeństwo litewskie odbudowały państwo w trudnych warunkach, uczyniły to, realizując prawo do samookreślenia narodów, nie zważając na przeszkody i niezadowolenie sąsiadów – Rosji, Niemiec i Polski. Stało się to bez sojuszników”.\nDeklaracja deklaracją, ale niezależność trzeba było sobie dopiero wywalczyć, poprzez walkę z bolszewikami, układanie się, a później wypieranie Niemców, walkę o granicę północną z Łotwą, a także z Polską o Wileńszczyznę i o to, czy Litwa w ogóle będzie niepodległa, czy też stanie się na powrót częścią jakiejś federacji. Klimat 1918 roku był taki, że ewidentnie zwyciężyli zwolennicy niezależności. Mało kto z Litwinów chciał wejść w jakąś federację z Polakami. Warunkiem polskiej strony było zaś to, by wszyscy Polacy – obywatele państwa litewskiego otrzymali całkowite równouprawnienie, język polski zarównany był z litewskim w urzędach i radach, ludność polska miała prawo do nauki po polsku na koszt państwa w szkołach podstawowych i średnich, język polski równouprawniony był w kościele, zaś na uniwersytecie wileńskim przyjęto rozwiązania znane z Helsinek: równość szwedzkiego i fińskiego. Dla Litwinów wówczas to było stanowczo za dużo.\nStrona główna dziennika Lietuvos aidas z tekstem Aktu Niepodległości Litwy z 16 lutego 1918 roku. Zdj. Wikipedia / CC.\nPojawia się wreszcie problem Wilna, które 16 lutego 1918 roku Taryba ogłosiła stolicą. To była kość niezgody między litwomanami a ludnością polską. Litwini zdawali sobie sprawę z polsko-żydowskiego charakteru miasta, jednak na użytek propagandy wewnętrznej mówiono o odwiecznym mieście litewskim, dawnej stolicy Wielkiego Księstwa. Ks. Juozas Dambrauskas pisał w 1921 roku: “zlituanizować Wilno może tylko cud. W taki cud nie wierzę. Daj Boże, by w Wilnie powstała znacząca diaspora litewska”. Warto dodać, że księża katoliccy na Litwie o wiele bardziej swojsko czuli się w Kownie, tam mieli oparcie wśród wiernych, także lokalne biskupstwo było o wiele bardziej litewskie niż to wileńskie.\nByły jednak i takie rachuby. “Wszędzie, w kościołach, sklepach, ulicach, słychać tylko polski, rosyjski i żydowski język, litewski jeszcze rzadko gdzie można usłyszeć (…) Jednak gdy bliżej przypatrzymy się Wilnu, szczególnie ludowi wileńskiemu, zauważymy, że Litwini w Wilnie zawsze byli obecni, również dzisiaj jest ich sporo. Tylko panujący duch polskości w Wilnie stulał usta litewskiej części miasta, zamykał słowo litewskie” – tak pisał krikszczoński (chadecki) “Tėvynės sargas” w 1918 roku. Według statystyk niemieckich z 1916 roku w Wilnie mieszkało 54% Polaków, 41% Żydów i jedynie 2% Litwinów. Ten sam tygodnik pisał w innym miejscu, odnosząc się do pomysłów budowy państwowości litewskiej na Kowieńszczyźnie: “wykrojenie Wilna z okolicami od Litwy jest to samo, co wybicie jednego oka, zaś jeśli oddamy jedno oko, to wkrótce zabraknie i drugiego – Kowna”.\nPo tym jak 23 marca 1918 roku niepodległość Litwy uznał cesarz Wilhelm II, przed Tarybą stanęły kolejne wyzwania. Wśród nich poszerzenie formuły o przedstawicieli mniejszości narodowych, powołanie ministerstw ds. żydowskich i białoruskich, mianowanie kolejnych rządów czy walka o granice, a w gruncie rzeczy, przetrwanie państwa. Wcześniej radzie przyszło się zmierzyć z problemem ustroju państwa – czy ma to być republika czy monarchia. Na tron królewski proponowano Mendoga II, czyli księcia Wilhelma von Uracha, katolickiego hrabiego Wirtembergii, a Litwa miała stać się monarchią konstytucyjną. Wilhelm przyjął warunki litewskie 1 lipca 1918 roku. Od decyzji Taryby zdystansowali się ci sami członkowie, którzy już wcześniej protestowali przeciwko bliskim więziom z Niemcami.\nOstatecznie Niemcy przegrały Wielką Wojnę. Litwa zaś ocalała jako niepodległe państwo aż do sowieckiej aneksji w 1940 roku. Bez Wilna, jak chciała Taryba, ale z możliwością realizacji własnych interesów narodowych, pielęgnowania języka i kultury. Członkowie Taryby, którzy 16 lutego 1918 roku podnieśli rękę za niezależnością państwa, odgrywali zaś swoje role w niepodległym państwie litewskim. Antanas Smetona został prezydentem Litwy, a po 1926 roku dyktatorem rządzącym aż do sowieckiej okupacji. Sędziwy Jonas Basanavičius zmarł w polskim Wilnie, Stanisław Narutowicz popełnił samobójstwo, zaś Aleksandras Stulginskis za rządów chadecji został prezydentem państwa. Przed Jonasem Vileišisem otworzyła się kariera burmistrza Kowna, ksiądz Vladas Mironas był premierem kraju na krótko przed utratą przez niego niepodległości. Steponas Kairys jako socjaldemokrata walczył z reżimem Smetony i w czasie II wojny światowej dał się poznać jako sprawiedliwy wśród narodów świata. Jurgis Šaulys został na krótko po nawiązaniu stosunków polsko-litewskich posłem w Warszawie. Mykolas Biržiška dokonał żywota w latach sześćdziesiątych w dalekiej Ameryce.\nDziś Litwini nie wyobrażają już sobie kalendarza obchodów bez daty 16 lutego. Za rok stulecie niepodległej Litwy. Już dziś ogłoszono jednak specjalny konkurs. Koncern MG Baltic wyznaczył nagrodę miliona euro dla tego, kto odnajdzie Akt Niepodległości Litwy wydany 16 lutego 1918 roku przez litewską Tarybę. Oryginał dokumentu jest uważany za zaginiony od czasów sowieckiej okupacji. Do 1940 roku był przechowywany kowieńskiej prezydenturze. Inicjatywa ma już własną stronę internetową: vasario16aktas.lt.\nKorzystałem z następujących źródeł: Piotr Łossowski, “Litwa”, Warszawa 2001; Andrzej Puszkto, “Między stołecznością a partykularyzmem. Wielonarodowościowe Wilno w latach 1915–1920”, Toruń 2006; Henryk Wisner, “Litwa. Dzieje państwa i narodu”, Warszawa 1999; Andrzej Rachuba, Jūratė Kiaupienė, Zigmantas Kiaupa, “Historia Litwy. Dwugłos polsko-litewski”, Warszawa 2008.\nPetrus 16 lutego 2017 o 18:28\nBardzo ciekawy artykuł panie redaktorze, więcej takich artykułów dotyczących historii państw bałtyckich i ogólnie państw basenu Morza Bałtyckiego.\nPrzegląd Bałtycki 16 lutego 2017 o 18:42\nDziękujemy! Zachęcamy do regularnego odwiedzania – na pewno będzie więcej artykułów przybliżających historię państw regionu.\nSzymon Pawlas 17 lutego 2017 o 13:35\nciekawy artykuł! zaintrygowała mnie ta szwajcarska “konferencj[a] narodów uciskanych przez Rosję” z 1916, czy wiadomo, które narody były tam reprezentowane?\ni jeszcze chciałem się upewnić, jaka była kolejność barw na tej pierwotnej fladze Litwy. czerwona u góry, zielona na dole?\nPrzegląd Bałtycki 18 lutego 2017 o 15:08\nCo do flagi litewskiej to sprawa jest bardzo długa i skomplikowana.\nJak pisze prof. Henryk Wisner („Litwa. Dzieje państwa i narodu”, Warszawa 1999), wśród litewskiej emigracji amerykańskiej w XIX wieku pojawiały się pomysły stworzenia flagi czerwono-żółto-niebieskiej, czerwono-żółto-zielonej lub zielono-biało-czerwonej. Ostatnia z nich nawiązywała do flagi Małej Litwy. W 1905 roku, podczas Zjazdu Wileńskiego, Basanavičius zaproponował flagę Wielkiego Księstwa Litewskiego, czyli czerwoną z Pogonią. Projekt , jak wskazuje prof. Wisner, odrzucono z powodu podobieństwa do flagi rewolucyjnej (czerwień). W 1917 roku za opracowanie flagi wziął się Antanas Žmuidzinavičius, który za najlepsze uznał połączenie czerwieni z zielenią – pierwszy kolor symbolizował miłość, drugi – nadzieję. Takie barwy miały kokardki przypięte do zaproszeń rozesłanych na Konferencję Wileńską. Taka flaga wisiała na teatrze na Pohulance. Ostatecznie specjalna komisja ustaliła w kwietniu 1918 roku, zupełnie inne, następujące barwy: żółtą, zieloną i czerwoną (równe pasy), a także dołączenie do nich Pogoni. Później propozycję komisji zatwierdziła Taryba .\nWięcej na ten temat znajdzie Pan u Henryka Wisnera (s. 159-160).\nJeśli chodzi o konferencję narodów uciskanych to znalazłem tylko informację, że odbyła się, natomiast nie widziałem listy zaproszonych gości z poszczególnych krajów.


Historia wsi | Chrzan – nasza wieś. Miejscowość w województwie wielkopolskim.\nNa karty historii pisanej obszar ten trafił w okresie wielkiego procesu kolonizacyjnego, który przypadł na wiek XIII z tego okresu pochodzą pierwsze wzmianki o miejscowości.\nWieś znana jest od 1241 r.\nChrzan do XV wieku należał do rodu Doliwów z Dębna, którego przedstawiciele używali przydomka Kot, później do Ambrożego Pompowskiego, herbu Gozdowa, w XVII wieku do Radomickich, herbu Kotowicz, następnie do hrabiego Mycielskiego, który w 1856 r. sprzedał swój majątek Paulowi Cohnowi z Poznania. W okresię międzywojennym majątek Dębno należał do Gustawa Carsta, który dzierżawił Chrzan Grabskim. Przez pewien czas mieścił się kościół drewniany. Stał on w części Chrzana w kierunku Stęgoszy, zwanej Glinki. Został on rozebrany w 1808 r. Od 1870 roku istniała tu karczma – oberża przydrożna , której właścicielem był Burzyński a następnie Andrzej Iwiński. Funkcjonowała do 1939 roku. W krajobraz wsi w 1875 r. wpisał się wiatrak, przywieziony przez nieznaną osobę, od której odkupił go S. Nowickiego. Został on rozebrany w latach 80-tych XX wieku.\nW latach 1873 – 1875 rozpoczęto budowę linii kolejowej Oleśnica – Gniezno, prowadzącej przez Chrzan. W dniu 30.06.1875 r. przez naszą wieś przejechał pierwszy pociąg relacji Oleśnica – Gniezno.\nWieś trawiona była kilka razy przez pożary. W 1864 roku z 42 budynków pozostały tylko 4. W 1880 roku Chrzan należał do powiatu wrzesińskiego i było w nim 46 budynków, liczył 384 mieszkańców (8 ewangelików i 376 katolików). W 1883 – 1886 dzieci uczyły się w prywatnym budynku. Przedtem chodziły do szkoły w Bieździadowie. Nauczycielem był pan Klinowski. W 1903 dzieci ze szkoły w Chrzanie zorganizowały strajk szkolny 3 dniowy, polegający na braniu książek niemieckich przez chusteczkę wyrażając, iż jest to coś brudnego. W 1886 r. datuje się budowę szkoły.\nArmia Niemiecka wkroczyła do Chrzana 8 września 1939 roku. W kampanii wrześniowej brało udział 76 mieszkańców miejscowości, z których 11 poległo. Chrzan został oswobodzony 22 stycznia 1945 roku przez Armię Radziecką, to jest przez Oddziały I Frontu Białoruskiego. W 1940 r. w szkole utworzono obóz jeńców angielskich (180 osób), którzy pracowali w gospodarstwach rolnych, przy budowie łazienek w Żerkowie i stawiali budynki w Radlińcu. Od 1941 – 1943 roku w szkole mieścił się obóz pracy dla Polaków. Obóz nadzorował wójt z Żerkowa. Później szkoła pełniła funkcję szpitala dla ludności niemieckiej. Zimą 1944/1945 roku zmarło tutaj ok. 60 dzieci niemieckich pochowanych w Żerkowie.\nW 1927 roku w Chrzanie powstała Ochotnicza Straż Pożarna, a między latami 1934 -1937 zbudowano remizę strażacką. Od roku 1955, przez pięć lat, Chrzan był siedzibą Gromadzkiej Rady Narodowej. Do gromady należały wieś Chrzan, Bieździadów, Dębno, Laski, Lutynia. Dnia 1 stycznia 1960 roku rada została rozwiązana. Rok 1955, to rok elektryfikacji. W latach 60-tych powstał Klub Rolnika u pani Balickiej i LZS z sekcją piłka nożnej. Kolejno w Chrzanie powstawały nowe obiekty:\n+ Magazyny Państwowych Zakładów Zbożowych (1955 r. od 1995 r. NEOROL Sp. z o.o.)\n+ Sklep Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska (1965 r.)\n+ Spółdzielnia Kółek Rolniczych Żerków, Filia Chrzan (1973 r.)\n+ Świetlica wiejska (1974 r.)\n+ W latach 1984 – 1991 trwała budowa kaplicy Św. Br. Alberta, cała wg projektu Stanisława Bogackiego.\n+ W 1993 r. Chrzan uzyskał wodociąg, w 1995 r. instalację gazową a w 1997 roku założono telefony. Chrzan ciągle się rozbudowuje.\n+ W 2003 roku dawne części wsi: Chuby, Olandia, Zwierzyniec, Ostrówek, Chrzan Wieś, Dworzec PKP, Laski, Pasieka, Glinki zostały zastąpione nazwami dziewiętnastu ulic.\n+ Przez wieś płynie strumyk – rów „Łza”, który wpływa do Lubieszki.\nDziś wieś tętni życiem. Działa w nim siedem organizacji społecznych, które organizują zabawy taneczne i sportowe, obchody Dnia Kobiet, Dziecka, Babci, Dziadka, Matki, Ojca, festyny szkolne, sportowe i parafialne, piłki nożnej „dla wszystkich”, biegi ogólnopolskie, dożynki wiejskie, Andrzejki, Mikołajki, Sylwestry i inne imprezy środowiskowe.\nźródło: opracowanie E. Kubala, R. Cenkier na podst. materiałów udostępnionych przez ks. J. Tosia (proboszcza z parafii Dębno nad Wartą) oraz z informacji pochodzących od Mieszkańców naszej wsi i prasy lokalnej.


A moz aspróbować mi włosy sięgają tak do "początku" piersi jezeli można to tak nazwać :\nWysłany: Czw 13:04, 27 Sie 2009 Temat postu:\nU mnie właśnie z włosami jest problem, miałam do połowy pleców, ale musiałam je ściąć, ze względu na ich kondycję. Teraz ledwie da się je związać ^^' Poza tym i tak jestem ruda ^^'''' (czerwona, gwoli ścisłości)\nWysłany: Pon 8:38, 31 Sie 2009 Temat postu:\nRudy to bardzo oryginalny kolor i bardzo piękny! Zawsze chciałąm mieć rude włosy....aaah. Zawsze można kupić takie coś co przedłuża włosy I wziąć sobie szamponetką czy jakimś kremem zmienić kolor na chwile tak sądzę^^\nWysłany: Pon 12:34, 31 Sie 2009 Temat postu:\nCzarna szamponetka na pewno się nie zmyje ^^ Zostawi przebarwienia na 100%. Jednak jestem za tym, żebym sobie z peruki coś wykombinowała.\nPS. Czerwonych włosów nie mam z natury, jestem farbowana 8D\nWysłany: Pon 17:52, 31 Sie 2009 Temat postu:\nno tak...no to powodzenia z peruką^^\noo, a jaki masz prawdziwy kolor?\ntak btw, wybaczcie, ze offtop rozpętałam\nWysłany: Sob 18:43, 05 Wrz 2009 Temat postu:\nE no czarna szamponetka zmyje się,ale jakby to nazwac 'warstwowo'\nWysłany: Śro 16:40, 02 Cze 2010 Temat postu:\nNo więc... co robicie w te wakacje? Może któas z was będzie w Warszawie? A może jedzie na Hel w lipcu lub na Heinekena?\nWysłany: Nie 12:26, 06 Cze 2010 Temat postu:\nU mnie opener od 3 lat zawsze jest wpisany w kalendarz\nWysłany: Nie 17:53, 06 Cze 2010 Temat postu:\nO, ja też się wybieram. Może jakoś się będzie dało spotkać, ktoś jeszcze?\n(jeżeli, któras z was oprócz Momo wogole tutaj zaglada)\nale opener w tym roku jakiś słabszy się zapowiada;/\nWysłany: Śro 15:15, 09 Cze 2010 Temat postu:\nNo, to prawda. Tak naprawdę idę tylko na kilka zespołów , jakiś 5 z chęcia. Wogóle w tym roku nie chcialo mi się jechać, a teraz jadę tylko dla koleżanki ;/\nzeszły rok był o wiele lepszy, ale to zalezy od gustu muzycznego.\nWysłany: Sob 8:47, 19 Cze 2010 Temat postu: ^^\nZaglądam, zaglądam. W sumie to dziś zaczęłam ^^\nHm... ja we wakacje siedzę w domu, i śpię do południa, to moje marzenie ;p\nWysłany: Nie 16:42, 18 Lip 2010 Temat postu:\nJak tam Momo wrażenia po heinekenie?\nJakoś słabo w tym roku, ale nie narzekam\n2manydjs, dead weather, grace, the hives - supersupersuper\nZawiodłam się na Kasabian, Lao Chce i Empire