Chrystianizm w walce z poganizmem. Bp Michał Nowodworski. "Przegląd Katolicki".\nChrystianizm w walce z poganizmem\nW artykule pt. Literaci pogańscy w pierwszych wiekach chrystianizmu (zob.), przypatrywaliśmy się smutnemu temu widowisku, jak ludzie przodujący społeczeństwu swoim wykształceniem i talentem, nie tylko nie oddali pierwsi hołdu prawdzie, jakby tego po nich spodziewać się należało, ale stanęli wręcz z nią do walki, albo też pogardliwie od niej się odwrócili, nie uważając jej za godną swojego zastanowienia.\n"Rycerze ducha" pogańskiego świata, literaci greccy i rzymscy, stanęli w pierwszych szeregach walczących tak zawzięcie i tak długo przeciwko świętej prawdzie, która niosła zbawienie światu.\nAle literaci nie byli sami; odegrali oni tylko w tej walce najnędzniejszą rolę, bo z powołania mędrcy, miłośnicy mądrości, poszukiwacze prawdy i siewcy światła, wysilali się na zaćmienie światła, na zabicie prawdy. Potężniej przeciwko prawdzie od nich działali statyści rzymscy, i od czasu do czasu występujący na scenę rozbudzony fanatyzm tłumów (1).\nHistoria ewangeliczna przedstawia nam już typ takiego statysty pogańskiego. Piłat nie był okrutnym człowiekiem; rad by był poprzestać na ubiczowaniu tylko Zbawiciela, w którym winy nie widział żadnej, ale okoliczności, względy publiczne, chęć przypodobania się tłumom, obawa narażenia się kapłanom wymagały cięższej kaźni; Piłat umył ręce, lecz na śmierć Chrystusa się zgodził. I jakżeby się zgodzić nie miał, on, który wobec prawdy Najwyższej pytał sceptycznie: co jest prawda; dla którego wyrocznią ostateczną, najwyższą, był nie głos sumienia, nie zasada sprawiedliwości, ale interes i widoki czasowe.\nCechą charakterystyczną chrystianizmu, wyłączającą go od wszystkich religii pogańskich, jest powszechność; chrystianizm też od razu zwrócił na siebie uwagę mężów stanu starego Rzymu, że nie ograniczał się na jednym narodzie, jak wszystkie ówczesne religie, a dążył do objęcia i połączenia wszystkich ludów na swoim łonie. Wprawdzie judaizm był podobnie jak i chrystianizm przeciwny poganizmowi, bo jednego prawdziwego uznawał Boga, ale Żydzi stanowili naród oddzielny, a Rzymianie dla pozyskania sobie ludów podbitych i łatwiejszego nad nimi panowania, pozostawiali im ich religię; tym sposobem judaizm został religią dozwoloną w państwie rzymskim. Zresztą poganie nie rozumieli dobrze judaizmu; podług ich politeistycznego zapatrywania się, Bóg Żydów był bogiem narodowym, podobnie jak bogowie innych ludów. Najoświeceńsi nawet pomiędzy poganami, jak Plutarch i Strabo, zdradzają wielką pod tym względem niewiadomość; Strabo religię żydowską uważa po prostu za cześć natury; Plutarch odmawia Bogu Izraela przymiotu dobroci. (Plutarch, de stoicorum repugnantiis, c. 38; Strab. Geog. 1, 16, c. 2). Przede wszystkim uderzały ich uwagę, pewne właściwe temu ludowi obrzędy i prawa religijne, jak obrzezanie, święcenie szabasu, wstrzymywanie się od pewnych pokarmów; wrażenie to było tak silne, że niektórzy z pomiędzy Rzymian poddawali się tym samym prawom. Tak historyk Józef, jak poeci: Horacy, Juwenalis, Owidiusz, Persius (2) mówią o tym wyraźnie. Polityka więc rzymska nie niepokoiła Żydów, dopóki ci ograniczali się tylko na zachowywaniu swojego prawa; ale jak tylko rosnąć poczynała liczba ich prozelitów, występowano zaraz przeciwko nim z wielką surowością. Tak pod Tyberiuszem wygnano ich kilkanaście tysięcy z Rzymu; podobnie znów wygnano ich za Klaudiusza (Tacyt, Annal. l. 2, c. 85; Suet. in Claud.). Później (202 r.) Septimius Severus wydał edykt, zabraniający pod najsurowszymi karami przyjmowania judaizmu (Aelii Spartiani Severus, c. 17). Ale były to tylko wyjątkowe postanowienia. W zasadzie judaizm należał do religii dozwolonych. Ta okoliczność, że judaizm wyznawany był przez pewien naród, nadawała mu w oczach Rzymian, jakkolwiek znienawidzonemu, niezmierną jeszcze wyższość nad chrystianizmem. "Żydzi, mówi Celsus, stanowią przynajmniej jakieś ciało narodowe; ich religia, jakakolwiek ona jest, jest religią ich przodków, i w tym leży ich podobieństwo z innymi ludźmi; bo słuszną to jest rzeczą, aby każdy lud swoje zachował tradycyjne prawa; odstępstwo od nich jest zbrodnią" (Orig. contra Cels. l. 5, c. 25). Pogańska teoria religii tak dalece obałamuciła umysły, że nawet nie pojmowano możliwości jej istnienia inaczej, jak tylko w połączeniu z jakim szczegółowym ludem, lub z jakim plemieniem. Celsus objaśnia nam dobrze ten sposób zapatrywania się starożytnego poganizmu. "Trzeba by rozum stracić, mówi on, aby można było przypuścić, że tak helleny, jak barbarzyńcy różnorodni w Azji, w Europie i Syrii, połączyć się mogą tymi samymi prawami religijnymi" (Tamże, VIII, 72). Przyczyna ta była już sama jedna dostateczną, aby chrystianizm został wyłączony z listy religii dozwolonych w państwie rzymskim. Ale wyłączny charakter nowej religii więcej jeszcze ściągnął na nią niełaskawe oko. Wprowadzała ona nie tylko nieznany kult, ale nadto wzbraniała wszelkiego udziału w kulcie obowiązkowym, przeciwko któremu powstawała jako przeciwko czci niegodnej ani Boga, ani człowieka. Umysłom wychowanym w poganizmie wydać się to musiało niesłychanym zuchwalstwem, a że podług ich teorii publiczne losy państwa wiązały się z losami odziedziczonej po przodkach religii, przeto zawzięcie wystąpili przeciwko nowej nauce, bo im się zdawało, że zagrażając starej ich wierze, zagrażała ona pomyślności i losowi państwa.\nNienawiść ich dla chrystianizmu wzmagała się w stosunku gorliwości o wielkość i potęgę Rzymu. Tym sposobem wyjaśnia się nam, dlaczego najlepsi nawet cesarze, jak Trajan i Marek Aureliusz, gwałtownymi byli prześladowcami religii chrześcijańskiej, a dlaczego znów najnędzniejsze tyrany, jak Commodus i Heliogabal pozostawiali ją w pokoju; ci bowiem mało dbali o interes państwa, równie jak religii, tamci zaś troszczyli się o rzecz publiczną, a nie umieli się wznieść wyżej ponad ciasny pogląd mądrości pogańskiej. Dla każdego Rzymianina, który wyznawał wiarę swojego państwa, chrześcijanie byli buntownikami przeciwko porządkowi publicznemu; ich zgromadzenia się na modlitwę, były w jego oczach niebezpiecznymi, tajnymi jakimiś stowarzyszeniami; ich opór oddawania czci boskiej cesarzom, był zbrodnią obrażonego majestatu, zasługującą na karę śmierci. Thraseas dla tej jednej przyczyny stracił życie, że nie chciał przyznać bóstwa nierządnej Poppei (Tacyt, Annal. 16, 22). Tymi zasadami rządziły się władze rzymskie w swym zachowaniu się względem chrześcijan. Nie było więc tu kwestii bynajmniej, czy chrześcijanie mają po swojej stronie prawdę, czy nie; nie rozprawiano z nimi wcale i tego pytania nie stawiano; non licet vos esse, jak się wyraził Tertulian (Apolog. IV), chrześcijaninowi nie wolno było być na świecie dla dobra państwa rzymskiego. Niemało też oburzało przeciwko chrześcijanom szybkie szerzenie się nowej religii. Oburzenie to i przestrach zarazem widzimy w liście Pliniusza młodszego do Trajana. Rządcę Bitynii niepokoi wielka liczba chrześcijan wszelkiego wieku i stanu, zapełniających miasta i wioski. W swej gorliwości o religię panującą, przeraża się on myślą, że upaść ona może z braku wyznawców. W tej myśli pisze do cesarza domagając się decyzji, która później będzie prawną podstawą wszystkich prześladowań. "Nie należy chrześcijan poszukiwać, odpowiada Trajan, ale jeżeli przed sąd zostaną zawezwani, należy ich potępić". Rzymska polityka wyrzekła swoją wyrocznię. Od tego czasu chrystianizm został osądzony jako religia niedozwolona. Legalność pokrywać miała oburzającą niesprawiedliwość gwałtu. Chrześcijanie zostali ludźmi deploratae, illicitae et desperatae factionis (Min. Felix. c. 8).\nPrześladowanie wprawdzie zwalniało niekiedy, ale pomimo niektórych krótkich chwil pokoju, przez cały ciąg dwóch wieków, od edyktu Trajana aż do Galeriusza i Konstantyna, chrystianizm zostający ciągle poza wszelkim prawem, jednym, jedynym tylko aktem uznany został przez prawo, a i to jeszcze jedynie ubocznie, a mianowicie dekretem Galliena (r. 259), przyznającym chrześcijanom swobodę ich wiary, i zwracającym ich kościołom dobra skonfiskowane przez Aureliana. Podług prawa rzymskiego, przyznającego prawo własności tylko korporacjom prawnie uznanym, chrystianizm pozyskiwał sobie stanowisko religii dozwolonej, jakkolwiek domyślnie tylko. Ale jak trudno było przyjąć się w Rzymie temu systematowi tolerancji, przekonywa okrutne prześladowanie Dioklecjana, jakie nastąpiło niebawem po edykcie Galliena; i gdy Galerius przyznając swoją niemoc, zakończył tę ostatnią krwawą próbę dekretem z r. 311, wypowiedział zarazem pobudkę polityczną, jaka dotąd kierowała władzami rzymskimi w ich zachowaniu się względem chrystianizmu, w ich gwałceniu wszelkich praw sumienia i prawdy: "usiłowaliśmy, mówi, wszystko poprawić odpowiednio do starych praw i konstytucji rzymskiego państwa".\nTak więc, skoro już rozpatrzyliśmy zasady, na jakich się opierała walka poganizmu przeciwko Kościołowi, łatwo nam przychodzi zrozumieć, jakie zadanie przede wszystkim miała apologetyka ówczesna. Z jednej strony stały pobudki czasowe, polityczne, wynoszące się ponad prawdę, z drugiej nie dające się nigdy przytłumić prawa sumienia i sprawiedliwości. Prawność i prawość, jurisprudencja i moralność, interes polityczny i interes duchowy, ścierały się w tej walce, w której prawo wzmocnione ofiarą, występowało przeciwko samowoli uzbrojonej całą potęgą władzy. Dla apologetów tedy chrześcijańskich głównym było zadaniem wykazać rzymskim statystom, że ich postępowanie było niesprawiedliwe, że chrystianizm nie był bynajmniej szkodliwym państwu, że owszem przyczyniał się do porządku publicznego, skoro w człowieku krzewi religię i moralność, że wreszcie prawa prawdy są bezwzględne, i przed żadnymi względami podrzędnymi ustępować nie mogą. Świat pogański zdumiał się na to ogłoszenie praw sumienia i prawdy; dla ich podtrzymania, przez trzy wieki przelewała się najczystsza krew męczeńska, dopóki nareszcie Kościół Chrystusowy nie zatryumfował.\nAle kiedy tak wyjaśniamy pobudki, skłaniające statystów pogańskich do prześladowania chrystianizmu, nie myślimy ich bynajmniej usprawiedliwiać. Bez wątpienia, przy ocenianiu moralnej odpowiedzialności należy brać na uwagę siłę przesądu i zasad, w jakich człowiek wychowany, i wśród jakich żyje, ale ich wpływ nie jest nigdy tak silny, aby mógł pozbawiać człowieka możności osobistego sądu i swobody woli. Szkoła fatalistyczna, która wszędzie widzi w dziejach tylko logiczną konieczność, niepokonalnie popychającą człowieka do działania w tym lub owym kierunku, nie waha się twierdzić, że samo położenie cesarzów rzymskich wkładało na nich prawo niezbędne, nieubłagane prześladowania chrześcijan. Teoria taka kończy zawsze na tym, że nieprawość i sprawiedliwość, cnotę i zbrodnię, na jednej stawia linii; pisać się więc na nią wcale nie możemy. To co w tej teorii nazywa się siłą rzeczy, jest zazwyczaj tylko słabością ludzi, ich niedbaniem o oświecenie się w prawdzie i ich wstrętem do postępowania tą drogą, jaką wskazuje prawda. Nikt nie jest skazanym na to, aby źle czynił, jakkolwiek silne ku temu mogą go pchać pobudki; i choćby miał tylko iskierkę rozumu lub wiary, człowiek będzie miał już dosyć wewnętrznego światła i siły, aby przy łasce Bożej mógł dojść do poznania prawdy i do działania dobra. Gdy Bóg ludziom podaje prawdę, otacza ją takim blaskiem, że niepodobna jej nie poznać każdemu, kto dobrej jest woli. I przed władcami starego Rzymu chrystianizm stawał ze wszystkimi tymi znakami, jakie na niebieskie jego wskazywały pochodzenie. Uderzająca różnica jego nauki od niedorzecznych bajek mitologicznych; cuda jakie mu wszędzie towarzyszyły, a jakie łatwo było można rozróżnić od wszelkich kuglarstw szarlatańskich; heroizm natury mogący się tylko objaśnić wpływem jakimś nadludzkim; cudowne szerzenie się nowej nauki, pomimo niezliczonych trudności, pomimo jej surowości, pomimo niskiego pochodzenia jej głosicieli: wszystko to niezawodnie wywrzeć było powinno niepospolite wrażenie na umysł szczerze szukający prawdy. Przesąd więc nie uwalnia pogan od odpowiedzialności moralnej. I bez wątpienia, bardzo nędzne miałby pojęcie o człowieku, kto by przypuszczał, że wobec prawdy musi sumienie jego niekiedy koniecznie być głuche, i rozum jego zupełnie na jej światło ślepy.\nA nie tylko od literatów i statystów cierpiał chrystianizm; ciemny fanatyzm tłumów bolesne także zadawał mu razy.\nBardzo by się mylił, kto by sądził, że w chwili pojawienia się chrystianizmu, politeizm stracił całą swoją władzę nad ludem, i że bliskim był zupełnego upadku. Chcieli wprawdzie tego dowodzić zawsze racjonaliści, usiłując tym sposobem osłabić nadnaturalny tryumf ewangelii, ale fakty niezaprzeczone sprzeciwiały się stanowczo temu dowodzeniu. Podług ich zdania, chrystianizm znalazł miejsce puste, i niewiele potrzebował wysiłku, aby je zająć w posiadanie; gotowa spuścizna czekała tylko na podrośnięcie dziedzica, aby w jego dostać się ręce. Ale trzy wieki krwawego prześladowania nie przemawiają bynajmniej za takim zdaniem. Wprawdzie stara wiara utraciła bardzo swoje znaczenie w klasach wyższych, pomiędzy literatami i filozofami; ale na miejsce tej wiary wystąpiła stokroć od niej gorsza niewiara. Bo w żaden sposób niewiary nie można uważać za dobre przygotowanie do przyjęcia chrystianizmu. Nie na drodze wiodącej do chrystianizmu był, kto żartował sobie z nieśmiertelności duszy, jak Pliniusz starszy, kto nie wierzył w Opatrzność jak Tacyt, lub kto ze wszelkiej szydził religii jak Lucjan. Niewiara pogańskich "rycerzów ducha" nie wyjaśnia powodzenia ewangelii; owszem podnosi ona jeszcze świetność jej tryumfu, bo fałszywa wiara przekręca tylko religijne uczucia, gdy tymczasem niewiara zabija je zupełnie. Ale jakkolwiek politeizm stracił wiele swojego wpływu w umysłach ludzi oświeceńszych, jednakże nie wyzwoliły się one zupełnie z zabobonów, jakie naturalnym są następstwem bałwochwalstwa. Dusza człowiecza czuje nieodzowną potrzebę wiary; jeżeli tej jej potrzeby nie zaspakaja prawda, przechodzi ona kolejno z jednego błędu do drugiego. Podziw nas przejmuje, gdy patrzymy, jak wielcy sceptycy poganizmu, owe duchy silne starożytnego świata, potakują wszystkim niedorzecznościom ludowych zabobonów. Cezar, August, Tyberiusz, Tacyt, Suetonius, Lukan, nawet starszy Pliniusz, Lamettrie swojego czasu, wierzą w dni nieszczęsne, w sny, w przepowiednie, wróżby, zaklęcia czarodziejskie, w talizmany. Politeizm panował jeszcze przez zabobon nad tymi, którzy się spod jego władzy przez niewiarę wyzwalali; nie mając już siły do zniewalania umysłów dla swojej nauki, umiał je jeszcze utrzymać pod jarzmem swoich praktyk ciemnych.\nTak się rzecz miała z oświeceńszymi, co się zaś ludu tyczy, ten bardziej jeszcze niż poprzednio przywiązany był do czci bałwanów. Wprawdzie religia narodowa straciła bardzo swoje znaczenie, i lud nawet uważał swych bogów za nieco przestarzałych. Pod tym względem mógł mówić Juwenalis, że "nawet dzieci za bajkę mają łódź Charona i czarne żaby w bagnach Styksu skrzeczące" (Sat. II, 149). Dawno już w Rzymie przeszły owe czasy, kiedy Cyncynaty składały w ofierze drewnianym bogom sól i wino, i kiedy im śpiewały oscyjskie i sabińskie hymny. Zetknięcie się z Grecją i ze Wschodem zmodyfikowało znacznie pierwotne formy staronarodowego politeizmu.\nCiekawy zawsze nowości rzucił się lud ku obcym, nieznanym sobie religiom. Ale stary kult bogów ojczystych nie stracił przez to swojego wpływu na masy. Obce religie nadawały się tylko bardzo dobrze do zaspokojenia tej potrzeby nowości i odmiany, jaka niepokoiła tłumy. Obrońcy urzędowego kultu, wszelkimi siłami starali się odeprzeć napływ bóstw wschodnich, ale pomimo wszelkich praw i zakazów, lud z niepohamowanym zapałem ku tym zwracał się bóstwom, swoich jednak nie opuszczając. Stąd najdziwaczniejsza w Rzymie powstała mieszanina kultów, najróżnorodniejszych obrzędów i świąt. Seneka i Juwenalis dają nam pojęcie o tym szczególnym ówczesnym fanatyzmie ludowym, jaki połączonymi wszystkimi zabobonami świata nasycić się jeszcze nie mógł: "Jesień zagraża, woła poeta, miejcie się na baczności, wrzesień brzemienny jest nieszczęściami! Znoście wodę, wodę nilową! Rozlewajcie ją na przedsionkach świątyni Izydy. Sto sztuk jaj dla kapłana Bellony! A stare szaty wasze dla kapłana wielkiej Izydy. Nad głowami waszymi nieszczęście wisi na jednym włosku; tuniki swoje oddawajcie sługom wielkiej bogini! Rok cały mieć będziecie pokój i szczęście" (Juven. VI, 511).\nPosłuchajmy jak filozof opisuje powodzenie różnorodnych szarlatanów swojego czasu. "Kiedy jeden z tych ludzi, którzy z egipskimi chodzą instrumentami, kłamie jak z karty; albo kiedy inny rozrywa swoje muskuły odpowiednio do spodziewanego zysku, i swoje ręce i barki kaleczy powierzchownie; kiedy inny znów czołgając się na kolanach po ulicach straszliwy ryk wydaje; kiedy starzec okryty płótnem z wawrzynem i latarnią w ręku wśród dnia jasnego chodzi wykrzykując, że jaki z bogów jest zagniewany, wówczas się zbiegacie tłumnie i przysłuchujecie się, i na wyścigi świadczycie, że to są natchnione męże" (3). Nie bardzo tedy lud taki był skłonny do opuszczenia bałwochwalstwa a do przyjęcia ewangelii. Toteż z podwojoną energią trzymał się on błędu wówczas, gdy siła wyższa oderwać go od niego chciała. Gorączkowo zajmował się on misteriami, pytał wróżbitów, badał wyrocznie, praktykował oczyszczenia, mnożył ofiary wszelkiego rodzaju. Chorobliwy ten zapał politeistyczny, nie ograniczał się tylko na Rzymie, ale panował zarówno w Efezie i Koryncie, na wschodzie równie jak na zachodzie. I jak gdyby nie wszystkie jeszcze formy bałwochwalstwa były wyczerpane, poczęto ubóstwiać cezarów. Każde panowanie pomnażało listę bogów; a nie była to wcale cześć wymuszona; upraszano panujących najpokorniej, aby się czcić pozwalali. Za życia Tyberiusza jedenaście miast Azji ubiegało się o honor wzniesienia mu świątyni; Kaligula miał świątynie we wszystkich prowincjach, Klaudiusz miał je nawet w Bretanii, a Nero w samym Rzymie (Tacit, Annal. IV, 56, XV; Dio Cass. 59, 28, 60, 5; Suet., in Calig. 21, 22). Powodzenie tych bóstw osobliwych można po części objaśnić pochlebstwem prywatnym i publiczną niewolniczością, ale religijne uczucie ludów musiało być bardzo skrzywione, kiedy od Cezara do Dioklecjana pięćdziesiąt trzy takich ubóstwień było uroczyście i pobożnie obchodzonych bez najmniejszej opozycji. Możemy więc śmiało powiedzieć, że w czasie wystąpienia chrystianizmu politeizm nie był ani zmarły, ani umierający; a jakkolwiek niejednemu uległ przekształceniu, wszelako swoją przewagę nad starym światem przechowywał jeszcze w całej sile.\nSmutne bardzo uczucia rodzi w duszy badanie ówczesnego stanu społeczeństwa pod względem religijnym; natura ludzka występuje tam w całej nędzy i słabości swojej. Ale bez obawy możemy pomimo tego wyrzec, że chorobliwy ten stan umysłów, wylanych na wszystkie przesądy i zabobony poganizmu, nierównie jest wyższy nad niewiarę. W swoim dziele "o duchu praw" słusznie Montesquieu zwraca uwagę na paradoks Bayla, który twierdzi, że brak wszelkiej wiary należy przekładać nad wiarę fałszywą. Ale naprzód ze stanowiska już społecznego nie ulega żadnej wątpliwości, jak zauważył znakomity ten publicysta, że "jaka bądź religia jest zawsze podstawą porządku i uległości; i choćby nie miała ona innej już zalety, to samo by ją zalecać powinno, że prawami swoimi wiąże ona zarówno ludy jak i książęta, i że jest jedynym hamulcem, jaki mieć mogą jeszcze ci, którzy się ludzkich praw nie obawiają". Naród ateuszowski nie ostałby się i przez dzień jeden, gdy tymczasem państwo bałwochwalcze może siłę swoją czerpać z zapasu prawd wspólnych wszystkim religiom. Nadto wiara fałszywa stawia jeszcze człowieka w nierównie lepszym położeniu niż niewiara. Wiara fałszywa miesza błąd z prawdą, złe z dobrem, ale nie wyłącza wszelkiej pobożności, wszelkiej wiary, wszelkiej ufności. Bałwochwalca myli się w przedmiocie swojej czci, ale nie myli się gdy przyznaje, że jest coś nadeń wyższego; nie myli się, gdy idzie za uczuciem, jakie człowieka skłania do uniżenia się przed czymś wielkim, do błagania dobroci i potęgi wyższej. W sercu jego pozostaje miejsce na obawę czynienia źle, na zadowolenie ze spełnionego obowiązku, na wyrzut i niepokój po dokonanej nieprawości. A jeżeli nie wie on, jak ze swego wyzwolić się grzechu, czuje przynajmniej, że jest winnym; świadomość własnej słabości pobudza go do wzywania pomocy tego, co uważa za silniejsze od siebie. Słowem nie wszystko światło prawdy zagasło w jego duszy; jest tam zmrok dnia niknącego, ale jeszcze nie ma ciemności bezgwiaździstej nocy. W sercu zaś niewierzącego zupełnie ma się inaczej. W sercu ateusza zalega zupełna próżnia, a w umyśle jego panują ciemności; rozum jego bez Boga jest jako pochodnia bez jasności, a sumienie jego jest sędziowskim krzesłem, w którym nie zasiada sędzia. Dla jego obaw nie ma żadnego ratunku, dla wyższych potrzeb jego natury nie ma żadnego pokarmu, nie ma żadnego celu dla tęsknego uczucia jego duszy: nie wierzy on, nie ma nadziei i nie ma miłości. Udziałem jego za życia ma być przypadek, po śmierci nicość; ale choć sam taki sobie wybiera udział, przygłuszyć nie może krzyku swojej duszy, odpychającej takie niskie przeznaczenie, jako zupełnie siebie niegodne. Takie położenie moralne bez wątpienia jest gorsze od bałwochwalstwa; gdyby cały naród jaki w takim znalazł się położeniu, wyobraźnia nasza nie znajduje nic prócz piekła, do czego by je przyrównywać mogła. I dlatego w badaniach dziejowych, oko historyka przyjaźniej się zwraca ku przesądowi, niż ku niewierze, ku bałwochwalstwu niż ku ateizmowi; pomiędzy jednym bowiem a drugim ta sama zachodzi różnica, co pomiędzy ruinami a nicością, co pomiędzy chorobą a śmiercią.\nAle jakkolwiek wyżej cenimy fałszywą wiarę niż niewiarę, przyznać musimy, że prawdzie stawia ona straszliwy zawsze opór, osobliwie, gdy przez długie wieki swego istnienia przeszła już we wszystkie formy życia. Trzeba niezmiernych wysileń, aby wyrwać przesądy zakorzenione w duchu ludu. Przenieśmy się myślą wpośród mieszkańców Grecji i Italii, pomiędzy tych ludzi, którzy fałszywym służyli bogom. Wszystko u nich jest powierzchowne i materialne; potrzebują oni tylko drewnianych lub kamiennych bogów, którzy by mogli pod ich zmysły podpadać, których by mogli widzieć i dotykać; nic tam nie ma duchowego, nic niewidzialnego. Przedmiotem ich czci mogły być tylko siły natury lub postacie formą człowieczą przyodziane. Łatwo więc pojąć, jakie wrażenie musiał wywierać kult chrześcijan na tłumy zostające w tak grubej niewoli zmysłów. Kontrast był tak uderzający, że łatwo mógł się stać przyczyną najniedorzeczniejszych obwinień. Wówczas, kiedy tysiącom bogów składano hołdy, kiedy perfumowano posągi Jowisza, kiedy czesano kamienne włosy Minerwy, a przed Junoną stawiano zwierciadła, zjawiają się niespodzianie nieznani ludzie, i opowiadają jednego, jedynego, niewidzialnego Boga, dla oznaczenia którego mowa ludzka nie ma żadnego godnego nazwiska. Nic dziwnego, że gruby zmysłowy lud o ludziach tych mógł sądzić, że byli oni zupełnie bez Boga. Wszakżeż i Hadrian nawet mówił, że mają oni jednego Boga, który nie jest żadnym bogiem (Adrian., ad consulem Servianum, Flavii Vopisci Saturninus, c. VIII). Stąd to pochodzi tak często powtarzany przeciwko chrześcijanom zarzut ateizmu, jaki nam się nader dziwnym wydaje, a jaki jednak łatwo objaśnić grubym pojęciem, jakie wówczas miano o Bóstwie. Niewidzialny, duchowy Bóg chrześcijan wydawał się zmysłowym tym ludziom, jako przeczenie Bóstwa, a ich cześć w duchu i w prawdzie, jako zupełna bezbożność. Pokażcie nam waszych bogów, wołały tłumy do chrześcijan; a odgłos tego wołania znajdujemy w apologetach naszej wiary (4). Dziwi niejednego, jak duch ludu mógł upaść tak nisko, aby w uczniach ewangelii widzieć ateuszów, ale chcąc zrozumieć fakt jaki dziejowy, należy stanąć na stanowisku działaczów tego faktu. Materializm pogański nie rozumiał spirytualizmu chrześcijańskiego, i dlatego w najdziwaczniejszy sposób go przekształcał. Nauka o jedności Bóstwa widziana przez pryzmat wyobraźni pogańskiej, wydała się dla chorego oka zupełnie czym innym, niż jest sama w sobie; wydała się zupełnym zaprzeczeniem Bóstwa, ateizmem.\nZa zarzutem ateizmu szły naturalnym następstwem zarzuty inne. Raz za nieprzyjaciół bogów uznani, musieli chrześcijanie w oczach ludu uchodzić za ludzi zdolnych do wszelkiej nieprawości. Stąd to te wymyślone ich zbrodnie, jakie poważni nawet pisarze, jak np. Tacyt, uważali za rzeczywiste na wiarę tłumów, bez najmniejszego badania faktów. Daremnie tak życie jak pisma chrześcijan protestowały przeciwko tym oskarżeniom. Właśnie ich cnoty i świętość ich przykazań, dawały okazję do potwarczych zarzutów. Weźmy dla przykładu miłość. Pokazuje się też tu najlepiej, jak mylnym jest zdanie tych, którzy sądzą, że dosyć tylko było chrystianizmowi wystąpić ze swoją piękną moralnością, aby natychmiast każdy ją przyjął. Bez wątpienia nie ma żadnego punktu moralności ewangelicznej, któryby więcej na powszechne zasługiwał uwielbienie, jak nauka o miłości. A jednakże, cóż się to z tą przedziwną stało cnotą, gdy ją ślepy przesąd w swój sposób począł tłumaczyć. Ponieważ grube pojęcia pogan nie mogły się podnieść do chrześcijańskiego pojęcia miłości braterskiej, przeto w najpiękniejszej z cnót dopatrywali potworne zbrodnie; nawet słodkie nazwy brata, siostry, jakimi się pozdrawiali członkowie nowego społeczeństwa, dały pogańskiemu zepsuciu powód do wymyślenia najobrzydliwszych bezwstydnych potwarzy. Zresztą samo ścisłe połączenie pomiędzy sobą uczniów ewangelii, wystarczało do obwiniania ich, że przeciwko całemu światu spiskują, że, jak Tacyt się wyraża, nienawiścią pałają przeciwko rodowi ludzkiemu. Miłość więc chrześcijańska, zamiast jednania sobie tłumów, służyła tylko jeszcze do podbudzania ich nienawiści. Tak dalece jest prawdą, że człowiek rad zawsze odmawiać bliźniemu cnót, jakich sam nie posiada, a przypisywać mu nieprawości, jakich sam jest niewolnikiem. A gdy raz fanatyzm pogański zapuścił się na tę drogę potwarzy, już granic nie znał tu żadnych; każde przykazanie chrześcijańskiej moralności, każdy akt chrześcijańskiego życia był tematem złośliwych jego tłumaczeń. W sakramentalnych obrzędach widział on magiczne zaklęcia na czarowanie dusz; w agapach upatrywał najohydniejsze orgie; najświętszą ofiarę przyrównywał do uczty Thyestesa, którego goście dzielili się drgającym jeszcze ciałem zabitego dziecięcia. Zasłona tajemnicy, jaką Kościół z początku osłaniał głębszą część swojej nauki, disciplina arcani dla zabezpieczenia świętości przed profanacją, przyczyniały się więcej jeszcze do podejrzywania u ludu, przyzwyczajonego oglądać zepsucie w najobrzydliwszej jego nagości. Tak więc chrystianizm, odbijając się w nieczystej wyobraźni pogańskiej, przybrał wszystkie barwy występku.\nJako wrogowie bogów, byli chrześcijanie w przekonaniu tłumów nieprzyjaciółmi publicznego dobra. Religia ich karmiła ich dusze nadzieją nieśmiertelności; podług rozumowania przeto pogan wynikało stąd, że chrześcijanie muszą koniecznie zaniedbywać interesy ziemskie i za nic sobie ważyć sprawy państwa. Stąd to ten pospolity zarzut, że chrześcijanie są do niczego (homines infructuosi in negotio), jak się wyraża pogański interlokutor w dialogu Minucjusza Feliksa. Pod wrażeniem takich przekonań, lud nie wahał się przypisywać chrześcijanom wszystkich prywatnych i publicznych nieszczęść. Wychodząc z tej zasady, że cześć bogów stanowi szczęście Rzymu, wierni słudzy poganizmu w szerzeniu ewangelii upatrywali źródło wszelkich klęsk, jakie na ich kraj spadały. Zagniewani bogowie mścili się w ten sposób za zniewagę, jaką im wyrządzali chrześcijanie; rozumie się więc, że dla przebłagania zagniewanych bogów należało bezbożną tę sektę wytępić. Przesąd taki łatwo znajdował wiarę u ludu, zawsze pochopnego do przypisywania swych cierpień wymarzonym przyczynom. Pogański fanatyzm przez trzy wieki miał w tym przesądzie gotową broń przeciwko chrześcijanom; wszelkie nieszczęście miejscowe, wszelka klęska publiczna była zawsze hasłem do prześladowania. Czy to wstrzymał się periodyczny wylew Nilu, czy też Tyber zalał miasto, czy gdzie głód jaką trapił okolicę, czy to przydarzyło się trzęsienie ziemi, susza, zaraza: wszystkiego tego winowajcami zawsze byli chrześcijanie; oni też byli za wszystko odpowiedzialni. Jeszcze za czasów św. Augustyna było w użyciu przysłowie: Non pluit Deus, duc ad Christianos, nie pada deszcz, dalejże na chrześcijan. I nie ma się co dziwić, że takie oskarżenia znajdowały wiarę u tłumów, kiedy widzimy, że filozof Porfyrius zarazę objaśnia tym, że postępy chrystianizmu skłoniły Eskulapa do opuszczenia ziemi. Literaci pogańscy, zamiast zwalczać niedorzeczne przesądy, utwierdzali je jeszcze powagą swojego słowa.\nA jakkolwiek niesprawiedliwym i nierozumnym wydaje nam się zachowanie się ludu pogańskiego względem chrześcijan, i wszystkie te potwarze ohydne, jakie na nich miotał, wszelako złagodzić nam znacznie przychodzi nasz sąd o jego ślepym fanatyzmie, gdy zwrócimy uwagę na tę okoliczność, że dzieje przedstawiają nam i z późniejszych czasów, pomiędzy ludami chrześcijańskimi przykłady podobnej niesprawiedliwości względem chrystianizmu. Pomijając już straszliwe sceny wielkiej rewolucji francuskiej, czyż nie pamiętamy wszyscy owych ohydnych scen antyreligijnych za panowania Komuny, jakich świadkiem była wielka stolica nowożytnej cywilizacji. Jeżeli lud chrześcijański upaść może do takiego stopnia oburzającej niesprawiedliwości, czyż dziwić się należy, że poganie najpotworniejsze potwarze rzucali na chrystianizm. Tłumy zawsze znieważają to, czego nienawidzą, i wina nie tyle w nich leży, ile w tych, którzy im przewodzą i schlebiają ich dzikim instynktom, zamiast je łagodzić i uspakajać. Dlatego nad fanatyzmem tłumów należy więcej ubolewać, niż go krytykować, bo przynajmniej na usprawiedliwienie swoje ma on niewiadomość. Gdyby w powszechnym powstaniu starego świata przeciwko chrystianizmowi, naturalni przywódcy opinii publicznej, literaci i statyści pojęli swoje posłannictwo, przesądy tłumów przeciwko chrystianizmowi wkrótce by się rozwiały, ustępując przed jasnym i sprawiedliwym sądem o rzeczy.\nTak więc z trzech źródeł płynęło niebezpieczeństwo dla chrystianizmu: pogańska mądrość rzucała nań pogardę i szyderstwo, pogańska polityka usiłowała zdusić go gwałtami niesprawiedliwej legalności, a pogańskie tłumy zarzucały go powodzią potwarzy. Z tego wszystkiego więc możemy wyprowadzić wniosek, że gdyby potęga wyższa nie podtrzymywała chrystianizmu uległby on niezawodnie przed potężną opozycją świata pogańskiego; byłby w kolebce samej uduszony. De Maistre powiedział: Nie ma żadnej ludzkiej instytucji, która by wytrzymać mogła przeciwko trzem tym połączonym siłom – szafotu, sylogizmu i epigramatu tj. przeciwko sprzysiężeniu "rycerzy ducha", przeciwko statystom i fanatyzmowi tłumów. Nigdy zaś inteligencja, władza i liczba nie występowały tak zgodnie i tak potężnie przeciwko chrystianizmowi, jak w pierwszych jego początkach. Wszystkie potęgi pogańskiego świata, z całym wysiłkiem, z całą wściekłością rzucają się przez trzy wieki na chrystianizm, aby go w krwi i w błocie zatopić. A chrystianizm jakimi rozporządzał środkami? czym się mógł bronić? Obroną jego i pomocą były tajemnice przechodzące rozum człowieka, wiara w ukrzyżowanego Boga, pogarda wygód i rozkoszy, miłość cierpienia, surowa moralność tłumiąca wszelkie złe skłonności natury. Z tym wystąpił chrystianizm, i zatryumfował nareszcie. Widocznie w tym tryumfie jest coś więcej niż dzieło człowiecze. Kto tę wielką stronnicę dziejów uważnie czyta i odczytuje, przekonać się musi koniecznie, że przyjęcie się chrystianizmu w świecie dowodzi jego boskości.\nArtykuł z czasopisma "Przegląd Katolicki", 1871 r. Dnia 30 Listopada, Warszawa N. 48, ss. 753-760. (a)\n(1) Korzystamy tu z artykułów pomieszczonych w augsburgskim "Sionie" (r. b. N. 9 i n.) pt. Streitende Kirche.\n(2) Joseph, Antiq. 18, 5; contra Apion.; Horat. 1. Satyr. 10, 67. IV. Juvenal. 14, 96, Ovid. de Arte amandi 1, 75; Senec. Epist. 95. Pers. V, 780.\n(3) Seneca, de vita beata, 27. Jest to aluzja do kapłanów Izydy i Bellony.\n(4) "Chrześcijanie odrzucają świątynie i posągi, gardzą bogami i śmieją się ze świętości wszelkiej" (Minut. Felic. VIII). "Dlaczego chrześcijanie nie mają ani ołtarzy, ani świątyń, ani posągów? Czym jest ten ich samotny, pustelniczy Bóg? Skąd pochodzi, gdzie jest?" (Tamże X). Precz z ateuszami! był okrzyk szalejącego tłumu przeciwko chrześcijanom (Euzeb. Hist. E. IV, 15).\n(a) Por. 1) Bp Michał Nowodworski, a) Literaci pogańscy w pierwszych wiekach chrystianizmu. b) Wiara i rozum. c) Liberalizm. d) Monogenizm. e) Papież Liberiusz. f) Honoriusz papież. g) Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach. h) Życie chrześcijańskie. i) Bałwochwalstwo. j) Janseniści – sekta przewrotnych obłudników. k) Chrystianizm i materializm. l) Weissa "Apologia chrystianizmu". m) Rekomendacja książki pt. "Homo versus Darwin, czyli sprawa o pochodzenie człowieka". n) Czy Kościół kiedy uczył, że kobiety nie mają duszy ludzkiej? o) Jaka jest nauka Kościoła o diable? p) Stanowisko Szekspira wobec Kościoła. q) Śp. ksiądz Zygmunt Golian.\n2) F. J. Holzwarth, Historia powszechna. a) Jezus Chrystus, Zbawiciel świata. b) Odrodzenie ludzkości. c) Ostatnie objawy duchowe starożytnego poganizmu. d) Pierwotna literatura chrześcijańska. e) Herezje. Gnostycyzm. Ireneusz, Tertulian, Klemens Aleksandryjski, Orygenes.\n3) Dr. J. Scheiwiller, Zarzuty pogańskie przeciwko chrystianizmowi, czyli Apologia wiary w pierwszych wiekach.\n4) Ks. Jan Sebastian Drey, Apologeci.\n5) Św. Cyprian Biskup Kartagiński i męczennik, O śmiertelności.\n6) Kardynał M. Wiseman, Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302.\n7) O. Tilmann Pesch SI, Chrześcijańska filozofia życia.\n8) Bp Józef Sebastian Pelaczar, a) Obrona religii katolickiej. Tom I. Jak wielkim skarbem jest religia katolicka i dlaczego ta religia ma dzisiaj tylu przeciwników. b) Religia katolicka, jej podstawy, jej źródła i jej prawdy wiary. Rozprawy dogmatyczne dla ludzi wykształconych.


Lovely Avenue: Carmex vs Tisane - który lepszy?\nAutor: Skye o 22:28\nPicola 6 stycznia 2014 00:53\nAj nie mogę się doczekać na TO COŚ :D ciekawa jestem jakby sobie poradził z Twoimi ustami mój Forever... Bo najlepiej skuteczność takich produktów sprawdza się gdy wymagania są duże. Powtórze się, ale nie mogę się doczekać Twojego faworyta ;)\nSkye 12 stycznia 2014 20:42\nHa, trochę musiało minąć przed kolejnym postem, bo sesja = zło, ale ciesze się, że Cię zaciekawiłam ^^\nAleksandra K 6 stycznia 2014 17:31\nnie miałam żadnego a oba mnie kuszą :D\nFraise26 (My strawberry fields) 14 stycznia 2014 16:35\nCarmex u mnie się niestety nie sprawdził. Miałam wersję w tubce i w sztyfcie i obydwie były dla mnie bardzo przeciętne, a ich zapach mnie strasznie denerwował ;) Tisane bardzo swojego czasu lubiłam, dobrze radził sobie z nawilżaniem ust, a zapach był dla mnie niesamowicie przyjemny.\nelle 18 stycznia 2014 23:52\nZdecydowanie wybieram Tisane, Carmex totalnie mi nie odpowiada.


Czas, by w centrum uwagi postawić człowieka, jego emocje i potrzeby - relacja z Forum IAB 2018 | SOCIALPRESS\nAutor: Redakcja, 13/06/2018\nKrzysztof Sobieszek, źródło: facebook.com/IABPolska\nPodczas swoje wystąpienia Krzysztof Sobieszek, Practice Lead, Business Transformation w Publicis Media Poland opowiedział o dwóch perspektywach w marketingu. Pierwsza z nich dotyczy zmiany roli marketingu – przestaje być on tylko funkcją dostarczania komunikatów do ludzi. Marketing łamie silosy i odpowiada za wzrost. Obecnie dla CMO (Chief Marketing Officer) priorytetami są zwiększanie przychodów/sprzedaży, poprawa doświadczeń omichannel oraz przeprojektowanie doświadczeń Klientów poprzez innowacje cyfrową. Co więcej, marketing to dane i technologia – stał się on bardzo technologiczny, a 61% marketerów, niezależnie od stopnia zaawansowania, skuteczne integruje dane z wielu źródeł.\nW tej perspektywie marketing to również centrum innowacji – 77% marketerów uważa, że odgrywa on kluczową rolę w procesie innowacji. Ostatnią z wymienionych zmian i najważniejszą w opinii prelegenta jest dostarczanie doskonałych doświadczeń konsumentom dzięki marketingowi. 64% marketerów uważa bowiem, że użycie danych istotnie zwiększyło możliwości zapewniania wrażeń odbiorcom.\nDruga perspektywa pokazuje zaś, jak wiele jeszcze przed nami oraz, że marketing to wciąż silos – i to mało ważny. Wedle badania Publicis 16% wśród wszystkich zasiadających w zarządach ma na tym obszarze doświadczenie, a zaledwie 5% stanowisk w zarządach firm wydatkujących znaczne kwoty na reklamę zajmują eksperci od marketingu. Technologia i dane są również powierzchownie wykorzystywane. Także innowacje marketingowe są operacyjne. Chatboty czy VR wykorzystywane są głównie w kampaniach. I co najważniejsze, doświadczenia jakich dostarczamy konsumentom mają spore pole do poprawy. Menedżerowie wysoko oceniają doświadczenia dostarczane przez ich firmy (świat – 86%, Polska – 90%) natomiast sami konsumenci oceniają je nieco niżej (świat – 61%, Polska – 65%). Jest między nimi więc 25-cio procentowa luka, która stanowi sygnał, że należy nad tym popracować.\nOdwołując się do filmu Matrix, Sobieszek opowiedział o zmianie w marketingu, przytaczając wątek niebieskiej i czerwonej pigułki. W odniesieniu do niego wskazał 3 rzeczy, które należy zrobić. Po pierwsze, istotne jest określenie kim jesteśmy. Odpowiedź na to pytanie jest dla marketingu kluczowa a to, co robimy nie zawsze jest odpowiedzią na pytanie. Drugą jest radykalne skupienie się na ludziach. Musimy pamiętać, że ludzie to podmioty, a nie “uprawy”, jak Matrixie. Prelegent wskazał, że konsumenci są jedynym źródłem wzrostu firm, zaś zmotywowani dobrym celem pracownicy to jedyna droga, by dostarczyć konsumentom dobrych doświadczeń. Trzecią z koniecznych rzeczy jest zorganizowanie się inaczej. Jako branża skupiamy się na optymalizacji tego co robimy, ale nie może również zabraknąć czasu na poszukiwanie innowacji i nowych modeli.\n– Konsument chce wartościowych treści, dopasowanych do jego osobowości i stylu życia. 89% reklam przechodzi niezauważonych właśnie dlatego, że nie spotykają się z potrzebami odbiorców – mówił Wojciech Walczak, Strategy Director & Partner w Melting Pot. Prelegent opowiedział również o komunikacji z uzależnionymi od digitialu. Szacuje się, że takich osób jest obecnie więcej niż zmagających się z nałogiem alkoholowym, a sam digital jest zaś niczym narkotyk.\nJak rozpoznać symptomy takiego uzależnienia? Wedle Walczaka są to utrata kontroli nad czasem, najważniejsza wykonywana czynność oraz kontynuowanie mimo negatywnych konsekwencji. Prelegent porównał digital do dopaminy, która każe nam szukać przyjemności, a potem nagradza za poszukiwanie, co sprawia, że chcemy jeszcze więcej. Co więcej, przyzwyczajamy się do określonej dawki, więc musimy mieć mocniej, więcej i ciekawiej, żeby mieć tyle samo przyjemności. Ten cykl nie pozwala nam się nudzić w social media i motywuje do korzystania z nich\ndr Aleksandra Przegalińska/ źródło: facebook.com/IABPolska\nNajważniejszy wniosek z Forum IAB 2018\n« Piłkarze w mediach społecznościowych – którzy sportowcy mają najwięcej obserwatorów?\nSocial media już niedługo staną się nową telewizją. Podsumowanie Akademii Marketingu…WydarzeniaCzy możemy już mówić o dominacji social media nad telewizją? Gdzie warto lokować budżety reklamowe i gdzie jeszcze możemy wykorzystać video w…\nCzas, by w centrum uwagi postawić człowieka, jego emocje i potrzeby - relacja z Forum IAB 2018\nZaskakujący Customer Experience tematem szóstej edycji Auli Polskiej Kraków…WydarzeniaJuż 4 lipca odbędzie się szósta edycja Auli Polskiej Kraków. Na scenie pojawią się przedstawiciele Cupsell.pl, More Bananas, Webankieta.pl oraz…\nPolecam Ci lekturę artykułu "Czas, by w centrum uwagi postawić człowieka, jego emocje i potrzeby - relacja z Forum IAB 2018" z portalu https://socialpress.pl.\nZobacz artykuł: https://socialpress.pl/2018/06/czas-by-w-centrum-uwagi-postawic-czlowieka-jego-emocje-i-potrzeby-relacja-z-forum-iab-2018


Koniec z życiem od pierwszego do pierwszego! Jak przerwać zaklęty cykl? - Kontomierz.pl\nKoniec z życiem od pierwszego do pierwszego! Jak przerwać zaklęty cykl?\n„Życie na krawędzi” czasem wydaje się kuszące, niektórzy wręcz poszukują tego dreszczu emocji i adrenaliny. Ale jeżeli chodzi o finanse, to życie na krawędzi zapaści domowego budżetu – i to miesiąc w miesiąc – to coś, czego jak najbardziej warto unikać.\nTymczasem nasz kraj jest pełen ryzykantów. Żyją od pierwszego do pierwszego, nigdy nie wiedzą, czy starczy im pieniędzy do końca miesiąca. A gdy nie starcza, to posiłkują się kredytami i pożyczkami. Często na bardzo wysoki procent.\nWedług ostatnich badań CBOS aż 41% mieszkańców Polski ma do spłaty jakieś kredyty lub pożyczki. To bardzo dużo!\nNaturalnie, czasami „życie od pierwszego do pierwszego” to konieczność. Pieniędzy jest „na styk” i trudno zbudować jakiekolwiek rezerwy mimo prób, oszczędzania i cięć „do kości”. Ale zdarza się i tak, że jest to efekt nienajlepszego zarządzania własnymi finansami i poleganiu na poradach różnej maści „doradców” – którzy to jednak niekoniecznie mają na względzie nasze dobro.\nNa przykład kupno zbyt dużego mieszkania, zadłużanie się pod korek i wzięcie na siebie kredytu hipotecznego tak wysokiego jak na to tylko pozwalała zdolność kredytowa to prosta droga na skazanie się na tryb „od pierwszego do pierwszego”.\nPolegamy na opiniach „doradców” i „bankierów”, tymczasem ich zadaniem jest robić biznes, a nie dbać o finanse klienta. Sprzedawca w banku czy u pośredników finansowych otrzymuje prowizję zależną od tego ile Ty zapłacisz bankowi. A im większy kredyt, tym więcej płacisz. Rzadko kiedy bankowcy zadają sobie trud rzetelnej analizy domowych finansów klienta, by na tej podstawie podsunąć najlepsze możliwe rozwiązanie.\nNo ale kredyt mieszkaniowy to dla większości z nas zazwyczaj „jednorazowa” sprawa. A coś bardziej codziennego? Na przykład gdy kolejne wydatki okazują się ważniejsze niż oszczędności. Zawsze znajdzie się coś, na co można wydać pieniądze. Spełnienie zachcianki „tu i teraz” całkowicie przysłania korzyści, które można odnieść w przyszłości – oszczędzając. Wyrzuty sumienia po impulsywnych zakupach nie biorą się znikąd.\nDo tego dochodzi w pełni wykorzystany limit na karcie kredytowej. I to jest jego naturalny stan w naszym bilansie. Nie zero – tak jak powinno być – tylko zadłużenie „pod korek”. Miesięczne spłaty zamiast chronić przed przekroczeniem grace period, po prostu ponownie otwierają drogę do rozbuchanych wydatków i bezrefleksyjnych zakupów.\nNałóżmy na to różne „niezdrowe” nawyki i będziemy mieli komplet finansowych grzechów. Trudno rozstać się z przywilejami i przyjemnościami, do których się przyzwyczailiśmy. Nawet gdy chodzi o taki drobiazg jak latte w drodze do pracy czy „jedzenie na mieście” w co drugi, co trzeci dzień.\nTakie niewielkie wydatki biorące się z tych nawyków nawarstwiają się i skutecznie przyczyniają się do tego, że na koniec miesiąca pieniędzy zaczyna brakować.\nZrywanie z tymi nawykami zazwyczaj zaczyna się od postanowienia „w następnym miesiącu będzie inaczej”. I zazwyczaj na tym się kończy.\nNic się nie zmienia i cykl powtarza się w kolejnym miesiącu. Znów ledwie starcza do pierwszego i znów sobie powtarzamy, że najwyższy czas na zmianę no bo „ile tak można?”\nJak się z tego wyrwać?\nZacznij działać. Wyjdź poza sferę deklaracji i planów i podejmij właściwe działania. I zacznij teraz – nie odkładaj na jutro, na początek tygodnia, na kolejny miesiąc. Na naszym blogu znajdziesz mnóstwo przykładów, od zmiany codziennych nawyków, przez bardziej świadome zakupy, po tworzenie domowego budżetu. A poza tym? – te kilka przykładów poniżej będą świetnym punktem wyjścia.\nNajpierw płać sobie. Za każdym razem, gdy dostajesz wypłatę (lub: klient płaci fakturę) odkładaj część dla siebie – jako oszczędności. A wszystkie swoje mniej lub bardziej konieczne wydatki finansuj z tego, co zostanie. Już w pierwszym miesiącu zauważysz różnicę.\nZacznij budować fundusz awaryjny. Nawet małymi krokami, choćby po 50 zł czy 100 zł miesięcznie. Niespodziewane wydatki to jeden z najczęstszych czynników, który sprawia, że domowy budżet jakoś nie może wyjść na plus pod koniec miesiąca.\nRób zakupy z listą. Kupuj tylko to, co potrzebne. Ograniczając w ten sposób impulsywne zakupy uzyskasz więcej luzu w budżecie.\nA może to nie wydatki są problemem tylko druga strona bilansu? Sprawdź możliwości zwiększenia swoich dochodów.\nFot. Flickr / Infomastern\nTagi: domowe oszczędności finanse domowe jak oszczędzać pieniądze\nNotatki o pieniądzach na iPada\n27 września 2011 w budżet domowy\nWywiad z autorem "Budżetu domowego"\n6 lipca 2011 w budżet domowy\nProwadzenie domowego budżetu jest prostsze niż Ci się wydaje!\n24 sierpnia 2015 w budżet domowy\nZłote zasady, największe wyzwanie to zacząć działać, a później mimo wielu rozpraszaczy działać systematycznie dalej.\n24 listopada 2015 08:07\nNa szczęście mi się udało wyjść z takiego cyklu już kilka dobrych lat temu ale przez kilka lat tez tak własnie egzystowałem. Nie jest to nic fajnego, a jeszcze gorzej jak ledwo starcza od pierwszego do ostatniego bo większość zjadają raty kredytów. Podobnie jak ja kiedyś tak większość ludzi najbardziej zadłuża się właśnie przed świętami biorąc jakieś dodatkowe pożyczki świąteczne, karty kredytowe czy nie mogąc dostać kredytu w banku sięgają po pożyczki pozabankowe. Wszystko to jest dla ludzi ale lepiej nie pożyczać wcale i mieć spokojne święta.\n24 listopada 2015 13:59\nNie pozostaje nic innego, jak zwyczajnie zacząć działać i kierować się tymi zasadami. Wiele czynów kończy się na słowach, trzeba z tym skończyć ;)\nBartłomiej z Confrontera\nUmiejętność oszczędzania w dzisiejszych czasach jest nieocenioną zaletą, dzięki której można zyskać niesamowicie wiele. Rzetelne oszczędzanie sprawia, że gromadzimy budżet i poprawiamy swoją stopę życiową.\n26 listopada 2015 09:52\nBardzo dobre porady :) wszystko dobrze sformułowane\n27 listopada 2015 14:05\nSamo oszczędzanie nie wystarczy. Wszystko jeszcze zależy od wielkości zadłużenia. Ostatni punkt, to chyba najbardziej efektywna furtka na dodatkowe sposoby eliminacji długów. Połączenie oszczędzania i rozsądnego wydawania pieniędzy a także mobilizacja wysiłków zmierzających do zwiększenia przychodów, wydają się kompletną receptą\n28 listopada 2015 00:58\nTrzeba więcej zarabiać, nie ma innej rady.\n31 grudnia 2015 01:42


Brenna w serwisie Modem\nZestawienie porad Wykaz opracowań http://inkubator.katowice.pl/\ngabinet dentystyczny brenna o chirurgii szczękowo-twarzowej w WikipediiChirurgia szczękowo-twarzowa ? dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem operacyjnym schorzeń jamy ustnej, części twarzowej głowy ? aż po dół przedni czaszki włącznie ? oraz szyi. Ze względu n Czytaj dalej...\nDodane: 04:29 19- 02- 2017\nstomatologia brenna Lekarz dentysta - krótko o dentyście w WikipediiLekarz dentysta (lekarz stomatolog), pot. dentysta (z łac. dens dopełniacz dentis "ząb") ? osoba uprawniona do praktycznego stosowania wiedzy z zakresu stomatologii. W Polsce tytuł lekarza dentys Czytaj dalej...\nDodane: 07:29 30- 01- 2017\ngabinet stomatologiczny brenna Zakres usług świadczonych w dużym gabinecie dentystycznymProwadzenie dużego gabinetu dentystycznego wiąże się z potrzebą zatrudnienia większej liczby dentystów, co sprawia, że w takim gabinecie wykonywane są różnego rodzaju zabiegi den Czytaj dalej...\nDodane: 01:52 03- 11- 2016\nZęby to jedna z ważniejszych kwestii o które powinniśmy dbać. Warto poszukać stomatologa, np. dentysta brenna i nie martwić się o zęby.Różne materiały na protezy zęboweLeczenie protetyczne to ostatnia deska ratunku, aby mieć zdrowy i kompletny zestaw uzębienia, naw Czytaj dalej...\nDodane: 09:30 04- 10- 2016\nDbanie o jamę ustną to jedna z najważniejszych kwestii o które powinniśmy dbać. Warto korzystać z usług stomatologicznych, np. stomatologia brenna i cieszyć się dobrym zdrowiem.Efekty nieleczenia próchnicyUbytki w zębach to częsta przyczyna dalszych problemów ze zd Czytaj dalej...\nDodane: 09:38 26- 08- 2016\nDbanie o jamę ustną to jedna z najważniejszych rzeczy o które należy dbać. Warto, więc korzystać z usług stomatologicznych, np. gabinet dentystyczny brenna i nie martwić się o zęby.Znieczulenia u dentystyLeczenie zębów u dentysty może kojarzyć się z nieprzyjemnym i Czytaj dalej...\nDodane: 03:10 18- 08- 2016\nDbanie o jamę ustną to jedna z ważniejszych kwestii o które powinno się dbać. Dlatego warto udać się do dentysty, np. usługi stomatologiczne brenna i cieszyć się dobrym zdrowiem.Regularne wizyty u stomatologaNie każdy lubi chodzić do dentysty, a wizja fotela w gabi Czytaj dalej...\nDodane: 09:15 23- 06- 2016\nUzębienie to jedna z ważniejszych kwestii o które powinniśmy dbać. Trzeba zatem poszukać stomatologa, np. stomatologia brenna i nie martwić się o zęby.Materiały na korony zęboweLeczenie protetyczne to ostatnia deska ratunku, aby mieć zdrowy i kompletny zestaw uzębi Czytaj dalej...\nDodane: 19:25 19- 06- 2016\nDbanie o jamę ustną to jedna z najważniejszych rzeczy o które należy dbać. Trzeba zatem udać się do dentysty, np. dentysta brenna i cieszyć się dobrym zdrowiem.Efekty leczenia kanałowegoPrawidłowo wyleczony ząb pozostaje w jamie ustnej bardzo długo i nie daje żadny Czytaj dalej...\nDodane: 16:16 12- 05- 2016\nZęby to jedna z ważnych rzeczy o które powinniśmy dbać. Trzeba zatem poszukać stomatologa, np. dentysta brenna i cieszyć się dobrym zdrowiem.Prywatny dentystaPrywatne leczenie dentystyczne może mocno odbić się na naszej kieszeni, ale ogólnie rzecz biorąc warto prze Czytaj dalej...\nDodane: 09:56 18- 04- 2016\nDbanie o jamę ustną to jedna z najważniejszych kwestii o które powinno się dbać. Dlatego warto poszukać dobrego lekarza, np. gabinet stomatologiczny brenna i nie martwić się o zęby.Kamień nazębnyKamień nazębny to zmora wszystkich, którzy chcą mieć białe i lśniące z Czytaj dalej...\nDodane: 07:00 12- 04- 2016\nDbanie o jamę ustną to jedna z ważnych kwestii o które należy dbać. Należy poszukać dobrego lekarza, np. stomatologia brenna i nie martwić się o zęby!Leczenie dentofobiiStrach przed pójściem do dentysty czasami przybiera różne formy i różnie się objawia. Czasami je Czytaj dalej...\nDodane: 04:52 17- 03- 2016\nUzębienie to jedna z ważnych kwestii o które powinniśmy dbać. Warto korzystać z usług stomatologicznych, np. gabinet dentystyczny brenna i cieszyć się dobrym zdrowiem!Korona czy koronka?Korona (błędnie potocznie zwana koronką) ? stałe uzupełnienie protetyczne odtwa Czytaj dalej...\nDodane: 02:38 02- 03- 2016\nZęby to jedna z najważniejszych kwestii o które powinno się dbać. Warto, więc udać się do dentysty, np. stomatologia brenna i cieszyć się dobrym zdrowiem!Nowoczesne znieczulenia w gabinetach dentystycznychLeczenie zębów u dentysty może kojarzyć się z nieprzyjemnym Czytaj dalej...\nDodane: 11:52 06- 02- 2016\nBól zęba, niestety musimy udać się do stomatologa. Warto szukać dentysta brenna i nie zapisywać się do pierwszego lepszego dentysty...Na czym polega profilaktyka próchnicyProfilaktyka polega głównie na edukacji zdrowotnej, endogennym i egzogennym dostarczaniu fluork Czytaj dalej...\nRekonstrukcja straconego uzębienia to dość droga sprawa. warto więc zdecydować się na stałe rozwiązania, czyli korony cyrkonowe brenna . Nie można stosować półśrodków, ponieważ mogą one jedynie zaszkodzić naszemu zdrowiu.De Czytaj dalej...\nUbytki w zębach to duży kłopot, bez wizyty u stomatologa się nie obejdzie. Na szczęście protetyka i implanty brenna są coraz tańsze.Dziedzina stomatologii- ortodoncjaOrtodoncja ? dziedzina stomatologii zajmująca się profilaktyką i leczeni Czytaj dalej...\nDodane: 12:24 14- 10- 2015\nBolący ząb, uszczerbek czy dziura- idziemy do dentysty\nZ listy różnych usług dentystycznych, jedną z droższych, ale i potrzebnych jest protetyka brenna . Oczywiście bywa, że leczenie kanałowe jest droższe od tego, ale o tym w artykule.Specyficzni stomatolodzyStomatolodzy czy też dentyści to c Czytaj dalej...\nDodane: 09:12 07- 10- 2015


Checkboxy a ochrona danych osobowych - stan prawny z 2017 r. - POST W TRAKCIE AKTUALIZAJI - Barbara Sośnicka Radca prawny\nOstatnio na jednej z Facebookowych grup pojawiło się pytanie (nie po raz pierwszy), czy przy zapisach na newsletter należy umieścić „jakieś checkboxy”.\nSpecjaliści od e-commerce przekonywali bowiem pytającego, że nie musi umieszczać żadnych checkboxów przy newsletterze. Jak jest naprawdę?\nZacznijmy od tego, co to jest checkbox --> pole/przycisk wyboru, „okienko”, w którym po kliknięciu pojawia się „ptaszek” lub X.\nNEWSLETTER – po co te checkboxy?\nDo wyrażenia zgody na otrzymywanie newslettera i na przetwarzanie danych osobowych, np.:\nKiedy taka zgoda jest wymagana? M.in. podczas tworzenia listy mailingowej z listy osób subskrybujących newsletter.\nDlaczego? Zdaniem GIODO adres e-mail może stanowić dane osobowe, a lista mailingowa to zbiór danych.\nZgoda nie może być domniemana, a więc np. w formularzu na stronie internetowej musi znaleźć się checkbox (lub inny element), którym użytkownik w jasny sposób potwierdza udzielenie zgody.\nCheckbox nie może oczywiście być domyślnie zaznaczony.\nKiedy checkboxy z formułą zgody na przetwarzanie danych osobowych nie są potrzebne? Gdy dane są niezbędne do realizacji umowy, np. podczas zakupu w sklepie internetowym, zgoda na przetwarzanie danych nie jest wymagana*. Przy newsletterze nie ma takiego wyłączenia.\n*Należy jednak pamiętać, że dotyczy to tylko danych niezbędnych do wysyłki produktu, a zatem pytanie o płeć, datę, miejsce urodzenia czy PESEL wykracza poza te dane i należy wtedy i tak pozyskać zgodę klienta.\nZgoda musi być świadoma, a więc osoba jej udzielająca powinna przynajmniej znać tożsamość administratora (nasze imię i nazwisko, nazwę firmy itd.) oraz cele przetwarzania danych osobowych.\nPamiętajcie o modelu double opt-in: dotyczy przesłania linku aktywacyjnego na maila subskrybenta w celu potwierdzenia zapisu na newsletter.\nNiedługo (25 maja 2018 r.) zastosowanie będą miały przepisy unijnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych (RODO) – tam obowiązków informacyjnych jest więcej niż obecnie, dlatego zalecam zastosowanie wymagań aktualnych na dzień dzisiejszy, a za jakiś czas dostosowanie ich do przepisów RODO.\nCheckboxy przy newsletterze to tylko wierzchołek góry lodowej, a właściwie jego część. Żeby prawidłowo zabezpieczyć swoją firmę pod kątem ochrony danych osobowych nie wystarczą tylko checkboxy, ale to już temat na zupełnie inny post.


Konstancin w PolskieRadio.pl\n30 maja 1913 roku we Florencji urodziła się Monika Wincentyna Maria Żeromska - malarka i pamiętnikarka. Po II wojnie światowej kobieta poświęciła się gromadzeniu spuścizny po swoich rodzicach. To dzięki niej możemy dziś podziwiać rękopisy Stefana Żeromskiego. Zobacz więcej na temat: Stefan Żeromski literatura malarstwo SZTUKA Powstanie Warszawskie Konstancin KSIĄŻKA historia Polski historia warszawy\n- Pożar hali w Konstancinie jest opanowany, strażacy prowadzą działania związane z dogaszaniem, potrwają one jeszcze kilka godzin - powiedział rzecznik prasowy Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Piasecznie mł. bryg. Łukasz Darmofalski. Zobacz więcej na temat: pożar mazowieckie straż pożarna regiony Konstancin POLSKA\n- Festiwal Otwarte Ogrody jest już organizowany po raz dwunasty i polega na tym, że ludzie otwierają swoje prywatne ogrody, a czasami są to też instytucje i zapraszają do nich każdego, kto chciałby zobaczyć coś interesującego, zobaczyć, posłuchać, porozmawiać z innymi ludźmi - mówi Izabela Górnicka - Zdziech, mieszkanka Konstancina. Zobacz więcej na temat: Konstancin ogród ciekawostki Roman Czejarek Małgorzata Głogowska\nMieści się w samym sercu Parku Zdrojowego w Konstancinie-Jeziornie. O jej historii i właściwościach opowiadaliśmy w audycji "Kwadrans bez muzyki". Zobacz więcej na temat: Konstancin turystyka Monika Kolet\n"Hugonówka". Działalność Konstancińskiego Domu Kultury\nKonstanciński Dom Kultury "KDK" w Konstancinie – Jeziornie to nowoczesna placówka działająca na rzecz kultury i edukacji jak również dziedzictwa kulturowo-historycznego miasta. Zobacz więcej na temat: Konstancin\nUwaga kierowcy. Paraliż na drogach pod Warszawą\nAtak zimy sprawił, że warunki na drogach w wielu miejscach są bardzo trudne. Szczególnie złe warunki są na ulicach w gminie Piaseczno i Konstancin-Jeziorna, gdzie na drogach jest bardzo ślisko. Zobacz więcej na temat: POLSKA regiony kierowcy Konstancin Warszawa policja pogoda\nKonstancin. Powstanie regionalne muzeum\nKonstancin przygotowuje się do otwarcia regionalnego muzeum. Na ten temat w Polskim Radiu 24 mówił Grzegorz Traczyk z Konstancińskiego Domu Kultury. Zobacz więcej na temat: KULTURA Konstancin\nMazowsze: dwie kobiety ranne w wypadku w Konstancinie\n- Dwie kobiety zostały ranne po wypadku, do którego doszło w sobotę na wylotówce na Konstancin - powiedziała Monika Brodowska z zespołu prasowego Komendy Stołecznej Policji. Utrudnienia na drodze trwały półtorej godziny. Zobacz więcej na temat: POLSKA wypadek Konstancin\nKonstancin-Jeziorna. Uzdrowisko tuż obok Warszawy\nPrzed wojną bywała tam elita, dziś przyjeżdżają kuracjusze, by poddać się terapii w solankowych tężniach. Monika Tarka i Robert Kilen zapraszają do Konstancina-Jeziorny. Zobacz więcej na temat: podróże po Polsce Mazowsze Konstancin turystyka\nWalka o niepodległość. "Tu oddychało się wolną Polską"\nTu oddychało się nie tylko świeżym powietrzem sosnowych drzew, ale także wolna Polską. W starannie zaprojektowanym Konstancinie pod Warszawą czytano polską literaturę, organizowano koncerty. - Tu w latach 90-tych XIX wieku budziła się droga do wolności Polaków – powiedziała Edyta Markiewicz-Brzozowska, dyrektor Konstancińskiego Domu Kultury, która wraz z Hanną Kaniastą, redaktorką strony Wirtualne Muzeum Konstancina oprowadzała po mieście w audycji Słowem Niepodległa. Zobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 niepodległość odzyskanie niepodległości Konstancin historia Polski Stefan Żeromski Słowem Niepodległa Żeromski bio\nDo Janusza Weissa zgłosił się słuchacz z pytaniem, dlaczego w Konstancinie-Jeziornie nikt nic nie robi z opuszczonymi działkami, na których powstają dzikie wysypiska śmieci. Zobacz więcej na temat: czystość Janusz Weiss Konstancin miasto ustawa śmieciowa\nDo Janusza Weissa zgłosił się słuchacz, który pyta, dlaczego w Konstancinie-Jeziornie nikt nic nie robi z zapuszczonymi działkami. Zobacz więcej na temat: czystość Konstancin miasto


gabRysiek recenzuje: #8: Pretty Little Liars. Kłamczuchy\nEmily, Spencer, Aria i Hanna trzymały się razem, odkąd szkolna gwiazda Alison zwerbowała je do swojej grupy. Wszystkie były jej bardzo wdzięczne i nie mogły uwierzyć, że taka popularna dziewczyna jak Ali che się z nimi przyjaźnić. Dziewczyny powierzały Alison wszystkie swoje sekrety, lecz ta nie mówiła im o sobie nic. Ali zawsze powtarzała, że to właśnie tajemnice tak bardzo ich do siebie zbliżyły, ale w praktyce było inaczej. Każda z dziewczyn miała tak odmienny od siebie charakter, że w towarzystwie Alison tak naprawdę nigdy nie czuły się dobrze. Pewnej nocy Alison znika i nikt jej nie znajduje.\nMijają trzy lata od pamiętnego dnia zniknięcia Alison, ale dawne przyjaciółki nie trzymają się już razem. Każda z nich otrzymuje dziwne esemesy, ale boi się o nich komukolwiek powiedzieć. Szanse na odnalezienie zaginionej dziewczyny są niewielkie, ale staje się coś, co z powrotem łączy Hannę, Emily, Arię i Spencer. Otóż znalezione zostaje ciało, które należy do Ali, a na jej pogrzebie wszystkie dziewczyny w tym samym czasie dostają esemesa, który zwiastuje ogromne niebezpieczeństwo.\nJuż od jakiegoś czasu zastanawiałam się, czy by nie przeczytać całej serii Pretty Little Liars. Oglądałam i nadal oglądam serial na podstawie tych książek, wkrótce dowiemy się, kim jesteś, Charles!, i stwierdziłam, że mogłabym je choć trochę poznać, a później porównać sobie serial z książkami. Ogólnie rzecz biorąc o tym serialu jest dosyć głośno, co jeszcze bardziej motywowało mnie do sięgnięcia po pierwszą część, a kiedy zabrałam się za poczytanie opinii, spotkałam się może z jedną lub dwoma negatywnymi.\nStyl autorki mnie niestety nie zachwycił, bo Sara Shepard ma w zwyczaju rozpoczynać jakiś wątek, o którym nigdy nie wspominała, i go nawet nie dokańczać, przynajmniej w tej samej części. Niektórzy mogą mieć problem w połączeniu faktów i źle zrozumieją sytuację, a innym od razu wszystko wyda się jasne. Na samym początku również miałam pewien problem w połapaniu się, co do bohaterek i wydarzeń, ale szybko zrozumiałam, co się stało i z jaką bohaterką było to związane.\nKiedy spędzały czas tylko we dwie, Ali pokazywała inną, mniej idealną twarz - co zresztą sprawiało, że ostatecznie wydawała się jeszcze bardziej idealna.\nOdnośnie głównych bohaterek niestety nie mogę powiedzieć, która jest moją ulubioną. Ciężko mi to stwierdzić, bo wszystkie dziewczyny polubiłam tak samo i również wszystkie w takim samym stopniu mnie czasami denerwowały. Ale jak wszystkim nam wiadomo, każdy, nawet największy ideał, popełnia błędy i każdy też zasługuje na drugą szansę, co akurat w przypadku bohaterek tej książki jest trafnym stwierdzeniem.\nAria Montgomery wraca z Islandii, ponieważ zaraz po zaginięciu Ali, cała jej rodzina zwinęła się i wyjechała do innego kraju, aby trochę odpocząć i odreagować. Aria na pewno się zmieniła, zarówno z zachowania, jak i z ubioru. Już nie ubiera się tak ekstrawagancko i punkowo, ale nadal zachowuje swój nieco odmienny styl. Dziewczyna poznaje niesamowicie przystojnego mężczyznę, a w szkole okazuje się, że jest jej nauczycielem! Aria się w nim zakochuje, a Ezra? Chyba odwzajemnia jej uczucie.\nEmily Fields ciągle trenuje pływanie i jest w tym bardzo dobra. Na basenie spędza więcej czasu, niż w swoim własnym domu, ale kiedy tylko do niego wraca, stara się być idealną córką i robi wszystko tak, żeby rodzice byli z niej dumni. Gdy do domu, w którym mieszkała kiedyś Alison, wprowadza się nowa rodzina, Em poznaje Mayę. Przez swoją nową koleżankę, zaczyna zastanawiać się czy woli chłopców, czy dziewczyny.\nMyślałam, że popływamy. Dalej, rozbieraj się.\nSpencer Hastings zawsze chce być lepsza od swojej starszej siostry Melissy. Rywalizuje z nią o wiele rzeczy, ale Melissa raczej we wszystkim jest od niej lepsza… no prawie. Spence posiada doskonałe kontakty ze wszystkimi chłopakami swojej siostry. Już kilkukrotnie zdarzyło jej się całować jakiegoś chłopaka Melissy, ale nigdy nie wynikało z tego coś więcej. Ale Spence poznaje Wrena, a akcja toczy się tak szybko… Spencer to również okropnie pilna uczennica, która rywalizuje w swojej klasie z pewnym chłopakiem. Chce być od niego lepsza w nauce, ale nie zawsze jej się to udaje. Mimo to, każdemu czasem się czegoś nie chce.\nHanna Marin. To właśnie ona zmieniła się najbardziej ze wszystkich dziewcząt. Kiedyś była gruba, ale od czasu zniknięcia Ali wiele rzeczy się zmieniło, a jedną z nich jest figura Hanny. Dziewczyna trochę upodobniła się do Alison i teraz sama króluje w szkole. Ale nawet tak piękna i doskonała Hanna ma swoje kompleksy. Zdarza jej się kraść, a często dzieje się to za namową jej najlepszej przyjaciółki Mony.\nW zeszłym roku oglądałam inscenizację Czekając na Godota w Paryżu [...].\nCzuło się energię, podekscytowanie, pasję. I nie tylko dlatego, że wszystkim,\nnawet mojemu młodszemu bratu, sprzedawano piwo.\nKsiążka ta dostarcza każdemu czytelnikowi wielu różnych emocji. Autorka poruszyła wiele tematów i problemów, którymi boryka się teraz większość nastolatków. Nie brakuje tu również tajemnic, intryg, niewyjaśnionych faktów, wątpliwości, ale czytanie tej akurat książki może być niezłą zabawą w detektywa. Pojawia się wiele pytań, między innymi to, czy Ali żyje, a odpowiedzi na nie pojawiają się w kolejnych tomach, więc żeby dowiedzieć się, jak było naprawdę, musimy sięgnąć po kolejną część. Rozdziały pisane są na przemian, a każdy jest z perspektywy jednej z czterech dziewczyn, w narracji trzecioosobowej. Dzięki temu możemy bliżej poznać wszystkie dziewczyny, a nawet w którejś z nich odnaleźć siebie. Książka jest bardzo, bardzo wciągająca i mogę z czystym sercem polecić ją każdemu, kto tylko lubi czytać książki ;)\nDodatkowo muszę wspomnieć o niezwykłym zakończeniu każdego tomu, bo znajduje się tam list od słynnego A. i opowiada troszkę o dalszym rozwoju sytuacji. Pomysłowe :)\nW serii Pretty Little Liars:\nKłamczuchy | Bez skazy | Doskonałe | Niewiarygodne | Zepsute |\nZabójcze | Bez serca | Pożądane | Uwikłane | Bezlitosne | Olśniewające |\nRozpalone | Skruszone | Zatrute | Toksyczne | Mordercze\nAutor: Gab riela o 22:29\nFanny Devin 12 czerwca 2015 12:46\nBardzo, bardzo fajna recenzja! Jesteś jedyną osobą, która potrafiła mnie zachęcić do przeczytania tej książki. Moje koleżanki próbowały, ale coś im nie wychodziło ;)\nGab riela 12 czerwca 2015 13:18\nO, no to mi miło i bardzo się cieszę, że mi się udało :)\ntommy™ 12 czerwca 2015 16:42\nMam zamiar oraz wielką chęć sięgnąć po tę książkę i podobnie, jak ty najpierw przeczytać tom, a później obejrzeć sezon ;)\nGab riela 12 czerwca 2015 18:07\nCóż, zachęcam :P\nVictoria 12 czerwca 2015 17:11\nJak na razie przeczytałam tylko dwie części tej serii, ale w przyszłości zamierzam sięgnąć po kolejne tomy :) Bardzo fajna recenzja! Chociaż mogłaś nie zrobić spoiler'a z ostatniego cytatu :P Pamiętam, że dla mnie było to ogromnym zaskoczeniem!\nGab riela 12 czerwca 2015 18:09\nNiestety nie mogłam się powstrzymać xd Stwierdziłam, że jeśli będzie tam jakaś wzmianka o A. to ci, którzy nie czytali jeszcze pierwszego tomu, będą chcieli dowiedzieć się, kim jest to A i przeczytają tą książkę :P\nBook Silver 12 czerwca 2015 17:46\nStrasznie mnie zaciekawiłaś :))\nŚlicznie piszesz te recenzje\nAyuna- Chan 12 czerwca 2015 23:21\nświetna recenzja, przyznam się szczerze,\nbo co tu ukrywać, rzadko czytam. zawsze wolałam\nfilm od ksiażki, ale tą recenzją bardzo mnie zaciekawiłaś :)\ngdybym miała po coś sięgnąć, byłaby bez wątpienia to własnie\nta pozycja :) wspaniały blog :)\nGab riela 13 czerwca 2015 08:00\ndziękuję :) kiedyś pisałam recenzje filmów, ale to mnie już nie kręci. Coraz ciężej było mi pisać i o filmach, i o książkach, więc zdecydowałam z czegoś zrezygnować, a padło na filmy ;)\nDetektyw Książkowy 13 czerwca 2015 23:05\nPamiętam jak zaczęłam oglądać serial i byłam nim zachwycona, ale jeszcze nie miałam okazji przeczytać książki :) Po Twojej recenzji chyba zacznę jej szukać :) Bardzo przyjemny wygląd bloga.\nGab riela 13 czerwca 2015 23:41\nInsane 14 czerwca 2015 14:10\nChciałabym kiedyś przeczytać, oglądałam kiedyś serial, ale przestałam, bo stał się naprawdę nieciekawy. I boję się zacząć tę serię, bo w tej chwili ma już... ile? Kilkanaście książek? I słyszałam, że z każdą seria staje sie co raz bardziej zagmatwana i aż głupia. Zobaczę, może kiedyś się zdecyduję ;)\nGab riela 14 czerwca 2015 19:54\nWszystkich książek z tej serii jeszcze nie przeczytałam, ale z serialem jestem na bieżąco, bo oglądnęłam wszystkie sezony :) Masz trochę racji, bo pierwszy i drugi sezon to było coś. Tyle pytań, odpowiedzi, wszystko takie oryginalne i nowe, w dodatku różne wątki miłosne i tożsamość A. Trzeci sezon też był całkiem, całkiem, ale to już nie to samo, co dwa pierwsze sezony. Czwarty sezon to duże zmiany, a piąty, trochę naciągana historia. Czasami mam wrażenie, że scenarzyści sami tak naprawdę nie wiedzą kogo ująć jako A, bo książka strasznie różni się od serialu. No dobra, to i tak nie zmienia faktu, że ten serial jest moim ulubionym ;)\nRuda Recenzuje 15 czerwca 2015 09:26\nNiestety oglądałam tylko serial, za to pokochałam go od pierwszego odcinka:) Najbardziej polubiłam Hannę :)\nGab riela 16 czerwca 2015 17:12\nJa w serialu, tak jak i w książce nie mam ulubionej bohaterki, bo polubiłam wszystkie dziewczyny. Serial również pokochałam od pierwszego odcinka i tak się w ciągnęłam, że w ciągu dwóch - trzech dni oglądnęłam dwa sezony ;)\nEpilog - zaczytana Joana 19 czerwca 2015 13:21\nFajna recenzja, bardzo miło mi się czytało. Dziękuję\nGab riela 19 czerwca 2015 22:50\nTo raczej ja dziękuję, że ktoś w ogóle chciał to przeczytać :)\nIza Florczak 25 czerwca 2015 00:10\nBardzo fajna recenzja i to jeszcze o mojej ulubionej serii! :) Jestem wielką fanką serii Pretty Little Liars, a swoją przygodę z tymi książkami zaczęłam kilka lat temu. Książki są fenomenalne i uważam, że o wiele lepsze od serialu. Wprawdzie zatrzymałam się na 12 części, ale wiem, że za jakiś czas wrócę ponownie do tej serii. Z tymi książkami na pewno czas nie jest stracony :) Każda część tak samo wciąga :)


Hotele — Gainesville - Anuluj większość rezerwacji | Hotels.com\nGainesville — hotele\nWyszukaj hotele w mieście Gainesville\nGainesville — najpopularniejsze dzielnice\nLake Ranch EstatesDzielnica Lake Ranch Estates (Gainesville) oferuje atrakcje takie jak Jezioro Lanier.\nGainesville — najpopularniejsze atrakcje\nMall of Georgia (centrum handlowe)Mall of Georgia (centrum handlowe) (Buford) to obowiązkowy przystanek dla zakupoholików. Pełno tu świetnych sklepów i restauracji, warto więc spędzić w nich popołudnie.\nNorth Georgia Premium Outlet Mall (kompleks sklepów outletowych)North Georgia Premium Outlet Mall (kompleks sklepów outletowych) (Dawsonville) to obowiązkowy przystanek dla zakupoholików.\nWinnica Château ÉlanWinnica Château Élan (Braselton) to popularne miejsce, które warto zwiedzić, oddalone o 3,8 km od centrum.\nPark Stanowy Amicalola FallsJeśli lubisz odpoczynek na świeżym powietrzu, Park Stanowy Amicalola Falls (Dawsonville) to odpowiednie dla Ciebie miejsce, oddalone o 19,5 km od centrum. Dawsonville to miejsce, które oferuje też inne odpowiednie dla Ciebie atrakcje, takie jak Las narodowy Chattahoochee.\nRoad Atlanta (trasa wyścigowa)Road Atlanta (trasa wyścigowa) (Braselton) to miejsce oddalone o 2,9 km od centrum, gdzie warto wziąć udział w wydarzeniu. Jeśli Road Atlanta (trasa wyścigowa) to Twoim zdaniem świetne miejsce, Lanier Motor Speedway (trasa wyścigowa) to miejsce w pobliżu, które również możesz polubić.\nWięcej informacji — Gainesville\nGainesville — ogólne informacje\nGainesville to miasto, które jest przyjazne rodzinom. Podczas swojego pobytu możesz korzystać z uroków jeziora. Gainesville to idealne miejsce dla miłośników przyrody, którzy mogą odwiedzić takie miejsca jak Jezioro Lanier. Być może uznasz, że warto zobaczyć takie atrakcje jak Smithgall Arts Center i Centrum sztuk wizualnych Quinlan.


Co w nowym taryfikatorze? Racjonalnie i nie ostrzej :: Prawo Drogowe\n5 lipca 1865 roku w Wielkiej Brytanii ustanowiono pierwsze na świecie ograniczenie prędkości. Przepis zabraniał przekraczania prędkości 4 mil/h na terenie wsi i 2 mil/h w miastach. Pierwszą karę za złamanie ograniczenia przyznano ponad 30 lat później, na początku 1896 roku. Walter Arnold, brytyjski kierowca, za podróżowanie z prędkością 8 mil/h został ukarany grzywną 1 szylinga. (545-43)\nZ dniem 1 stycznia 2017 r. w życie ma wejść nowy taryfikator mandatów, który – jak informował wiceminister MSWiA Jarosław ZIeliński – “będzie racjonalizował system punktów karnych, ale nie będzie zwiększał kar w ogólności”. "To nie jest projekt rozporządzenia represyjnego. Ono raczej będzie racjonalizowało pewne obszary jeżeli chodzi o karanie punktami karnymi za poszczególne wykroczenia, ale nie będzie zwiększało kar w ogólności. Nie jest jego założeniem to żeby kary były większe" - powiedział dziennikarzom Zieliński.Poinformował, że w niektórych kategoriach, za mniej groźne wykroczenia, punkty karne nie będą sumowane. "Nie ma tutaj zamysłu związanego z większą represyjnością, raczej z racjonalizacją tego systemu" - dodał.\nPrzygotowany projekt stosownego rozporządzenia (w sprawie sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego) trafił właśnie do uzgodnień międzyresortowych.\nMa być punktów\nKierowca jadący wzdłuż po chodniku lub przejściu dla pieszych, oraz wyprzedzający z niewłaściwej strony\nNielegalne parkowanie na “kopercie”\nBrak kasku (motocykl, motorower, quad)\nNiezatrzymanie się przed znakiem “STOP”\nSpowodowanie przez kierującego pojazdem poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu zagrożenia dla innej osoby\nKierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości w warunkach swoistej recydywy lub pomimo zakazu prowadzenia pojazdów\nNaruszenie obowiązku zatrzymania pojazdu w takim miejscu i na taki czas, aby umożliwić pieszym swobodny dostęp do pojazdów komunikacji publicznej lub na chodnik – w przypadku wysepki dla pasażerów na przystanku\nNieuprawnione posługiwanie się kartą parkingową\nWedług projektu ma zniknąć system sumowania punktów karnych za wykroczenia popełnione “jednocześnie” i o podobnym charakterze na danym odcinku trasy. Przypomnijmy, także z 1 stycznia 2017 r. mają zostać zlikwidowane kursy redukujących konto punktowe kierowcy. Osoba, która w ciągu roku “zdobędzie 24 punkty” zostanie skierowana na obowiązkowy kurs (koszt ok. 500 zł, czas zajęć - 28 godzin). Po odbyciu kursu punkty zostaną skasowane, ale kierowca będzie podlegał swoistemu okresowy próbnemu tzn. jeżeli w czasie następnych pięciu lat przekroczy liczbę 24 punktów, straci uprawnienia i będzie je mógł odzyskać, dopiero zdając ponownie egzamin państwowy, a następnie objęty będzie 2-letnim okresem próbnym, jak każdy świeżo upieczony kierowca, czyli “zielonym listkiem”. Z dniem 1 stycznia 2017 r. ma też działać nowa baza Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców - CEPiK 2.0.\nSłowa kluczowe punkty karne taryfikator mandatów\nŹródła „Rzeczpospolita” - „Nowy taryfikator będzie racjonalizował system punktów karnych” „Dziennik” - „Rząd zmienia prawo i podwójnie zaostrz kary dla kierowców. A czy minister wie, kto zapłacił pierwszy mandat w historii?” FAKTOPEDIA PL MOTO pl - Marcin Sobolewski: „Urodziny ograniczenia prędkości” Projekt rozporządzenia MSWiA w sprawie sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego ELEKTRONICZNE PRAWO DROGOWE - Dodatki MSWiA – Projekt rozporządzenia Wyborcza biz - „Punkty karne bardziej racjonalne. Od stycznia 2017 r. nowy taryfikator mandatów” „Wyborcza biz” - Artur Włodarski: „Zafoliowane fotoradary i rekordowe wyścigi na cmentarz. Polska rajem dla łamiących przepisy kierowców” ONET Moto - Michał Szymaczek: „Zmiany w punktach karnych - koniec sumowania, likwidacja kursów” „Gazeta Prawna” - „MSWiA: Nowy taryfikator będzie racjonalizował system punktów karnych bez ich zwiększania”


Aż chce się płakać/Normalnie chce się płakać (Wojciech Chmielarz, Wilkołak) – Na ostrzu siekiery\nkrwawasiekiera\tO literaturze małej i dużej\t 03/06/2021 03/06/2021 4 Minutes\nPrzyczyną, dla której jednak postanowiłam napisać coś więcej po tak długiej przerwie na blogu właśnie o Wilkołaku, jest – o słodki paradoksie! – stanowisko samego Wojciecha Chmielarza co do potrzeby rzetelnej, krytycznej dyskusji o książkach. W Internecie i nie tylko, także między autorami. Bardzo go za nie szanuję, bo jest w tym poglądzie dosyć odosobniony. Zmagałam się z decyzją także dlatego, że było mi po prostu przykro: bardzo nie lubię, gdy moi faworyci, których promowałam wśród znajomych, zanim stali się modni i zaczęli okupować szczyty list bestsellerów oraz podbijać zagraniczne rynki, zawodzą. Jest to jednak zarazem zazwyczaj właśnie cena sukcesu – by utrzymać się na szczycie, trzeba dostarczać wciąż nowych treści. Rynek jest tak przesycony i konkurencyjny, że dłuższa przerwa skutkować może wypadnięciem z peletonu. Kiedy sprawdzam opinie o Wilkołaku na lubimyczytać.pl, to widzę, że po fali zachwytów przedpremierowych, gdy powieść trafiła na rynek, pojawiły się też negatywne głosy. Nieco mnie to pociesza, bo chyba nie jestem w swoim odbiorze tak osamotniona, jak mi się pierwotnie wydawało (skończyłam czytać 2 dni po premierze, czyli 21.05.2021 r.). Ale do rzeczy – dalsza część tekstu jest tylko dla osób, które czytały cały cykl gliwicki, nie planują lektury lub mają obojętny stosunek do zdradzania treści.\nCykl gliwicki, zapoczątkowany Wampirem i kontynuowany Zombie, miał być eksperymentem ze współczesnym kryminałem noir, swoistą nowością na polskim rynku, gdzie raczej w tej konwencji dominowało podówczas retro. Miała to być też zapewne próba odcięcia się pod każdym możliwym względem od cyklu o komisarzu Jakubie Mortce – głównymi bohaterami zostali prywatny detektyw o dość gówniarskim charakterze i rzetelny, choć nie nieskazitelny, prokurator. Najmocniejszą stroną Wampira było tło społeczne i bardzo zanurzona we współczesności intryga. W Zombie dodatkowo wykorzystany został znakomity pomysł z fałszywymi wspomnieniami, a choć realizacji swoim zwyczajem się trochę czepiałam, to jednak było to coś tak świeżego i ambitnego, że – przyznam – pokładałam w Wilkołaku nadzieje na reset Chmielarza po słabiutkiej Ranie i wewnętrznie pękniętej Wyrwie. Nie tylko okazały się one płonne. Wilkołak wygląda na powieść z premedytacją unieważniającą poprzedniczki. Dlatego za nic nie uwierzę, że ta opowieść miała się tak skończyć od samego początku.\nWszystko, czego dowiedzieliśmy się poprzednio o charakterze i motywacjach postaci, zostaje obecnie wywrócone na nice. Na potrzeby tej intrygi Górnik staje się jeszcze głupszy od Wolskiego, a to spore osiągnięcie (zgadza się na bezsensowną – wobec braku porównawczego DNA – nielegalną ekshumację zwłok, a przypadkowego świadka eliminuje ciosem łopatą w głowę; mając w samochodzie porwanego medyka sądowego [sic!], okazuje patrolowi policji legitymację prokuratorską – przy czym obie sprawy oczywiście nie mają żadnego dalszego ciągu, bohaterowie dostają carte blanche na dowolne bezsensowne i nielegalne działania). Wolski, niczym postać cz gry komputerowej, żyje bez jedzenia, praktycznie na czystej adrenalinie, a jego odporność na obrażenia jest poza skalą – dowolny wpierdol spływa po chłopaku jak po kaczce, zostawiając co najwyżej symbolicznego siniaka, ale nie eliminując go z gry. Iga staje się nagle femme fatale, Dawid jej nieświadomą ofiarą, a mecenas Wolski (pośmiertnie), o wiele lepszym ojcem, prawnikiem i człowiekiem, niż można było zakładać do tej pory. Wieloletnia niewolnica z jednej strony nieartykułowanie bełkocze, z drugiej bez problemu i wywoływania sensacji pojawia się na cmentarzu, włamuje komuś do domu i dokonuje zabójstwa, by następnie zadzwonić na policję i wypowiedzieć się całkiem składnie, kierując podejrzenia śledczych w preferowanym przez jej oprawcę kierunku. Głupia jak ćwierć kilo gwoździ Ewelina Baliczka okazuje się nagle zdolna do kradzieży wrażliwych danych i cyberszantażu. Skala metamorfozy bohaterów zostaje – chyba dość przypadkowo, ale jakże wyraziście – oddana przez żonę Górnika, Hanię. Ta głęboko wierząca osoba postanawia rozwieść się z mężem, ponieważ – na podstawie jego postępowania – dochodzi do przekonania, że w ogóle go nie zna. Podzielam to odczucie, Adam Górnik z Wilkołaka to dla mnie obca osoba. Intryga główna, w tym osoba kolejnej ofiary seryjnego mordercy grasującego swobodnie od lat na terenie aglomeracji śląskiej, mimo zwodów autora, jest do przewidzenia od początku. Na scenę kulminacyjną, gdzie morderca, mający po swojej stronie wszystkie atuty, postanawia sobie pogadać bzdury wystarczająco długo, żeby na pewno je stracić i źle skończyć, należałoby spuścić zasłonę milczenia. Ta intryga nie ma sensu już w punkcie zawiązania – po co sprawca miałby wypuszczać zakładniczkę, od lat uważaną za zmarłą, na pogrzeb, gdzie zostanie najprawdopodobniej rozpoznana? Żeby się zdekonspirować? Nieco bezsensowny ruch, prawda? No właśnie. I taki też jest Wilkołak.\nOpublikowano 03/06/2021 03/06/2021\nPrevious Post Pieśń o gniewie Tropiciela (Marlon James, Czarny Lampart, Czerwony Wilk)


grzegorz-grzyb - Szukaj - 2/22 - autoklub.pl\n2016-09-18 godz. 16:05:29 rajdy\nWypowiedzi kierowców na mecie Rajdu Nadwiślańskiego, czwartej rundy Castrol Inter Cars czytaj dalej »\nPod kontrolą Brzezińskiego\n2016-09-18 godz. 13:42:09 rajdy\nGrzegorz Grzyb zapisał na swoje konto Jastków 2, ale rywalizacja w Rajdzie Nadwiślańskim przebiega pod kontrolą Jakuba Brzezińskiego, który stracił na przedostatnim oesie rajdu 2,2s do Grzyba. Maciej czytaj dalej »\nOS10 dla Grzyba\n2016-09-18 godz. 13:13:38 rajdy\nGrzegorz Grzyb wygrał odcinek Garbów 2 otwierający ostatnią pętlę Rajdu Nadwiślańskiego.Jakub Brzeziński stracił do niego na trasie o długości 12,74 km 3,2s.Trzeci czas należał do Zbigniewa Gabrysia czytaj dalej »\nKoniec rajdu dla Nivette\n2016-09-18 godz. 10:51:07 rajdy\nOdcinek Kurów 1 zakończył pierwszą pętlę drugiego etapu Rajdu Nadwiślańskiego.OS9 okazał się pechowy dla załogi Filip Nivette/Kamil Heller. Na jednym z cięć uszkodzili koło i dalsza jazda okazała się czytaj dalej »


Bałkany | Bałkany - Biznes - Kultura - Polityka - Part 22\nHome / Bałkany (page 22)\nJak podaje portal novosti.rs obywatele Serbii w większości nie ufają instytucjom publicznym, zwłaszcza sądownictwu, którego działalność oceniają negatywnie. Optymizm związany z walką z korupcją także się zmniejszył, jak pokazały badania z 2014 roku. – Jedną z przyczyn nieufności względem sądów w Serbii jest długie czekanie na rozprawę. – stwierdził minister sprawiedliwości Serbii, Nikola Selaković. Minister dodał, że brak zaufania do systemu ...\nZ kresu Rumunii do czytelników w Polsce\nCristian Teodorescu, autor książki „Medgidia. Miasto u kresu”, spotka się z miłośnikami dobrej literatury i kultury rumuńskiej w Krakowie (16 września), Wrocławiu (17 września) i w Warszawie (18 września). Cristian Teodorescu (ur. 1954) jest prozaikiem, publicystą i eseistą. Za „Medgidię, miasto u kresu” autor otrzymał Narodową Nagrodę Prozatorską dziennika „Ziarul de Iaşi”, nagrodę Kolokwiów o Rumuńskiej Powieści w Alba Iulia, ...\nPage 22 of 901« First...10«2021222324\t»\t304050...Last »


Normandia - opis regionu i poszczególnych miast\n« Jak dojechać do Disneylandu?\nMont-Saint-Michel leży na zachód od kanału La Manche. To największy obiekt sakralny w Europie. Pierwszy klasztor zbudowano po objawieniu biskupowi Avranches objawił się św. Michał Archanioł. Św. Michałowi Archaniołowi przypisywano cechy z którymi identyfikowali się Normanowie. Należy do nich: odwaga, siła, zdolności przywódcze mające pokonać szatana. Mont-Saint- Michel uchodzi za bardzo niebezpieczne, groźne i tajemnicze miejsce. Leży nad nieokiełznanym oceanem. Opactwo wznosi się na szczycie olbrzymiej, granitowej góry ( 75 m. nad powierzchnią oceanu ). W czasie odpływu w dole powstają ruchome piaski. Słychać szum wiatru, a piana morska wdziera się na ruchome piaski. Z oddali miejsce to sprawia potężne wrażenie. To ponure i trudne do zdobycia miejsce przyciąga wyznawców religijnych od niepamiętnych czasów do dziś. Dziś tę kontenplację zakłócają liczne stragany z pamiątkami.\nGranville to największe miasto na zachodnim wybrzeżu Normandii. Panuje w nim duży ruch portowy, ale jest to też idealne miejsce na rodzinny odpoczynek. Plaża jest tam miękka, złocista. Otaczają ją skały w karmelowym kolorze z sadzawkami. Górną część miasta zajmuje wielki cypel wchodzący w kanał La Manche. Warto zajrzeć do kościoła Notre Dame, skąd roztacza się wspaniała panorama. Stare domy są wybudowane z ciężkich bloków kamiennych, odpornych na wszelkie warunki pogodowe tam panujące. Dodatkowo budynki pokryte są ciemnoszarymi, misternie ułożonymi łupkami. Znajdują się one na dachach i na ściankach bocznych.\nFlers to miłe, ruchliwe i zapracowane miasto. Wszyscy turyści obowiązkowo zwiedzają zamek i kościół parafialny przypominający stodołę. W mieście wybudowano piękne, szerokie ulice. Są tam różne dobrze zaopatrzone sklepy, kawiarnie, restauracje, hotele. Miasto słynie też z targów, które odbywają się na rynku. Przyjęło się że okoliczni mieszkańcy przyjeżdżają do miasta i handlują dosłownie czym się da: warzywami, kwiatami, jajkami itp.\nDeauville to miasto, które upatrzyły sobie gwiazdy telewizyjne, modelki. Można je spotkać na atrakcyjnej, nadmorskiej promenadzie. W mieście jest kasyno, teatr, tor wyścigowy, kluby nocne, pola golfowe. Przy brzegu holują wypasione jachty.\nDieppe upodobali sobie Brytyjczycy, którzy nawet na jeden dzień odwiedzają to miasto. Miasto ma piękną, długą plażę, malowniczy zamek z XV w. Turyści mogą robić zakupy w licznych sklepach, uwielbiają też spacerować uliczkami starego miasta. Z miasta łatwo dojechać do tzw. Alabastrowego Wybrzeża i obejrzeć słynne klify schodzące łukiem do morza. Z tego miejsca można obserwować węże morskie nad kanałem La Manche.\nOpublikowany w Ciekawe miejsca, Miasta, Miejscowości, Podstawowe informacje, Regiony, Turystyka, Zwiedzanie | Tagi Bagnoles de l Orne, Bayeux, Berfleur, Blog o Normandii, Cabourg, Caen, Cherbourg, Ciekawe miejsca w Normandii, Ciekawostki dotyczące Normandii, Ciekawostki na temat Normandii, Ciekawostki o Normandii, Co można zwiedzić w Normandii?, Co warto zobaczyć w Normandii?, Co warto zobaczyć w Północnej Francji?, Co warto zobaczyć we Francji?, Co zwiedzić w Normandii?, Deuville, Dieppe, Flers, Francja ciekawostki, Francja Miasta, Francja Północna, Francja Regiony, Francja zabytki, Granville, Historia Normandii, Informacje o Normandii, Jak zwiedzać Normandie?, Lisieux, Miasta Normandii, Mont Saint Michel, Najciekawsze miejsca w Normandii, Najpiękniejsze miejsca Normandia, Normandia ciekawe miejsca, Normandia ciekawostki, Normandia co warto zobaczyć?, Normandia Galerie zdjęć, Normandia Historia, Normandia Informacje, Normandia Miasta, Normandia zabytki, Normandia zdjęcia, Normandia Zwiedzanie, o Normandii, Piękne miejsca w Normandii, Północ Francji, Region Normandia, Rejon Normandia, Rouen, Saint Vaast la Hougue, Strona o Normandii, Wszystko o Normandii, Zabytki Normandii


Iż Wega. Motocykl z ZSRR jak japoński turystyk z lat 80-tych i z silnikiem Wankla! | Świat Motocykli\nDla osoby niezbyt wkręconej w świat jednośladów, ten sprzęt może przypominać Hondę ST 1300 Pan European, starą wersję BMW RT, lub w zasadzie każdy inny motocykl turystyczny z odległego wschodu, czyt. z Japonii – to dosyć ważne, bo przecież motocykle marki Iż również powstawały na wschodzie. Przed Wami Iż Wega (Vega)!\nMoże nie tak odległym jak Japonia, ale trzeba otwarcie powiedzieć, że wykorzystywane w Iżach technologie miały bardzo odległe korzenie, może nie w przestrzeni, ale na pewno w czasie. Czasy były jakie były, ZSRR nie było stać na wdrożenie do produkcji motocykli zaawansowanych technologicznie, zresztą tu chodziło również o możliwość naprawy w trudnych warunkach odległej Syberii – o najnowszych rozwiązaniach technologicznych nie mogło być mowy, ale czy aby na pewno?\nSilnik Wankla w motocyklu z ZSRR!\nCały stereotyp motocykli radzieckich psuje Iż Wega, motocykl nie tylko swoja bryłą przypominający japońskie, czy europejskie krążowniki, ale wyposażony w silnik, uwaga niespodzianka: z tłokiem obrotowym!\nPochodzenie motocykla zdradza pisane cyrylicą logo, znajdujące się na przedniej owiewce (tuż pod szybą) oraz archaiczne, nieco dziwnie prezentujące się w motocyklu tego typu, hamulce bębnowe. Skupmy się jeszcze przez chwilę na wyglądzie, bo Iż Wega (oryg. ИЖ 8.201 („Вега”)) wygląda całkiem nietypowo jak na radziecki jednoślad.\nTo co od razu rzuca się w oczy to bardzo duża owiewka, która miała osłaniać kierowcę przed podmuchami wiatru. Oczywiście, jej wygląd łudząco przypomina owiewki znane z motocykli japońskich, ale zsuńmy to na margines tego artykułu, bo smaczków w Wedze zdecydowanie jest więcej. Już po chwili orientujemy się, że radziecki turystyk, to motocykl jednoosobowy, co może dla wielu być sporym zaskoczeniem – przynajmniej do momentu poznania przeznaczenia tego motocykla. Mianowicie, miał on trafić do służb mundurowych, w tym do funkcjonariuszy odpowiadających za bezpieczeństwo dygnitarzy ZSRR. To właśnie sprawia, że fotel pasażera był niepotrzebny, a teza, że Wega miała być pojazdem tylko reprezentacyjnym ma spore racje bytu.\nKonstrukcja motocykla uniemożliwiała założenie tylnego siedzenia, nie tylko ze względu na rozbudowany tylny zadupek, ale również na fakt, że w miejscu pasażera znajdował się zbiornik paliwa. Z kolei w klasycznym miejscu zbiornika znajdował się schowek. Na bokach motocykla, tuż obok schowka znajdowały się kratki „wentylacji”, które nie były wentylacją – np. po lewej stronie, pod kratką znajdował się korek wlewu płynu, najprawdopodobniej chłodniczego. Tuż obok kratek, również po obu stronach znajdowały się… przełączniki.\nMotocykl napędzany był wałem pędnym, a równolegle do wałka ułożony był regulowany amortyzator tylny – w tamtych czasach to musiało robić wrażenie. Całość uzupełnia olbrzymi zegar, który w swojej formie jest nieco pusty, ale jak przystało na stylistykę motocykla wystarczająco „kosmiczny”.\nNajciekawszym rozwiązaniem jest jednak zastosowanie silnika Wankla. Jednostka rozwijała moc 87 KM z pojemności 736 cm3. Niestety w otchłaniach sieci nie udało się mi dotrzeć do wszystkich danych technicznych, które jednoznacznie definiowałyby ten pojazd. Informacje znajdujące się w sieci niestety często zwyczajnie się nie pokrywają. To może mieć związek ze sporymi różnicami konstrukcyjnymi poszczególnych modeli, co tak naprawdę nikogo nie powinno dziwić\nTrzeba jednak przyznać, że jazda motocyklem generującym 87 KM w motocyklu hamowanym układem bębnowym, mimo wszystko mogło być przeżyciem dosyć ekstremalnym i szokującym.\nDlaczego silnik Wankla?\nZwiązek Radziecki rozpoczął prace nad silnikami Wankla już w latach 60-tych ubiegłego wieku. Wtedy właśnie powstał model RD-250 (rok 1961), który osiągał moc 17 KM. Kilka lat później, opracowano model RD-350V, który w roku 1971 trafił do ramy motocykla K-650. Jednostka osiągała moc na poziomie 30,5 KM. Niestety z pierwszymi silnikami Wankla w radzieckich konstrukcjach przyszła cała masa problemów.\nOczywiście największym była trwałość jednostki. W przypadku RD-250 ograniczono prędkość obrotową, co nieco wydłużało żywotność silnika, ale sprawiało, że jednostka osiągała zaledwie 8,5 KM przy 6 tys. obr./min (pełna sprawność wynosiła 17 KM przy 9 tys. obr./min.). Silnik RD-350 posiadał te same bolączki: trwałość silnika ustalono na około 100 godzin pracy.\nInżynierowie na szczęście nie poddawali się i już 1971 zaprezentowali model Dniepra MT-9, z silnikiem Wankla o pojemności 500 cm3 i mocy 40 KM przy 6 tys. obr/min. Co ciekawe, sprzęt wyposażony był w elektroniczny zapłon. Niestety żywotność tego modelu również nie była wystarczająco duża i radzieckie motocykle z silnikami Wankla nigdy nie trafiły do wielkoformatowej produkcji.\nW silnikach z tłokiem obrotowym pokładano sporą nadzieję. Jeśli udałoby się opracować mocny i żywotny silnik Wankla, to ZSRR miało szanse na dogonienie producentów z Japonii, Wielkiej Brytanii, USA czy Włoch, a to dla Związku Radzieckiego miało kluczowe znaczenie.\nDelegacja po wiedzę\nW związku z problemami technologicznymi, ZSRR wysłała do Japonii w połowie lat 70-tych delegację inżynierów, którzy mieli podpatrzyć i zapoznać się z rozwiązaniami technologicznymi dot. silników rotacyjnych. Po powrocie z wycieczki, pełni wiedzy zaprojektowali nowe jednostki napędowe, które trafiły do samochodów Wołga – jednak i te nie zrobiły furory, a ich żywotność nadal pozostawiała wiele do życzenia. W końcu stwierdzono, że prace rozwojowe nad silnikami Wankla to ślepa droga i zaprzestano ich rozwoju.\nTym bardziej Iż Wega zaskakuje – pamiętajmy, że po raz pierwszy model został zaprezentowany w roku 1986 – co może potwierdzać, że nigdy nie planowano jego komercjalizacji. Co ciekawe jeszcze na etapie projektu myślano o zastosowaniu silnika widlastego. Czy, gdyby wtedy zastosowano takie rozwiązanie to motocykle marki Iż dzisiaj byłyby znane z zupełnie innych motocykl niż IŻ-49, 56 czy Planeta?\nTo były dziwne czasy. Przełom lat 80. i 90. weryfikował wielkie plany, „silne” rządy i gospodarkę, która ze stabilnością wtedy nie miała wiele wspólnego. Szkoda, że w sieci jest tak mało informacji na temat tego sprzętu, ale być może ktoś z Was wie więcej lub widział ten motocykl na żywo? Jeśli tak, to dajcie znać w komentarzach. z chęcią rozbudujemy ten artykuł!\nTytułem końca dodam od siebie, że fajnie by było zobaczyć radziecki TOP-GUN, w którym główny bohater lata MiGiem i na randki jeździ Iżem Wegą. To by było coś!\nhistoriaIŻIż Vega. Radziecki motocykl z silnikiem Wanklamotocykl z silnikiem Wanklamotocykl zabytkowymotocykle z ZSRRmotocykle zabytkoweoldtimerpolecamyradzieckie motocykleRosjasilnik rotacyjnysilnik wanklavegaWegazabytekZSRR\nPoprzedni wpisMoto2: pożar motocykla Augusto Fernandeza\nNastępny wpisYamaha XJ 900 Diversion. Klasyka na kołach!


Mocno przetrzebiona Rosa Radom zagra na ważnym dla siebie terenie - Sport WP SportoweFakty\nMocno przetrzebiona Rosa Radom zagra na ważnym dla siebie terenie\nRosa Radom nie będzie faworytem niedzielnego meczu z MKS-em. Zagra bez dwóch kontuzjowanych zawodników. Z halą w Dąbrowie Górniczej wiążą ją jednak miłe wspomnienia. Na początku 2016 roku zdobyła tam przecież Puchar Polski.\nPiotr Dobrowolski 23 Grudnia 2018, 12:36\nMateusz Ponitka: Nie mam nic do Jasińskiego. Wywiązał się z umowy\nDo niedzielnego, przedświątecznego meczu z MKS-em Dąbrowa Górnicza drużyna Rosy Radom przystąpi podbudowana dwoma zwycięstwami z rzędu - nad Legią Warszawa i Miastem Szkła Krosno. Sen z powiek Robertowi Witce spędza jednak sytuacja kadrowa zespołu. Z powodu urazu kręgosłupa nie wystąpi Filip Zegzuła.\n- Zderzyłem się z jednym z rywali jeszcze podczas spotkania z Legią - informował jakiś czas temu obwodowy. Nie zagrał przeciwko ekipie z Krosna. Jak się okazuje, czeka go dłuższa przerwa. Do końca roku poza grą będzie natomiast Artur Mielczarek, borykający się z urazem mięśniowym.\n- Sytuacja kadrowa nie wygląda różowo, ale takie sytuacje często wyzwalają w drużynie dodatkowe pokłady energii. Będziemy się bić - zapowiada Witka. Kilka dni temu wypożyczony do pierwszoligowego Sokoła Łańcut został Szymon Szymański. - Kiedy umowa wypożyczenia wygaśnie, Szymon wróci do nas kontynuować swój kontrakt, który po zakończeniu obecnych rozgrywek, obowiązywał będzie jeszcze przez dwa lata - podkreśla Piotr Kardaś, prezes klubu.\n- Do Dąbrowy pojedzie z nami Norbert Ziółko - mówi Witka. - Nasza sytuacja kadrowa nie jest rzecz jasna do pozazdroszczenia, ale na pewno powalczymy - zapewnia szkoleniowiec. Skład Rosy na starcie z MKS-em będzie więc liczył dziesięciu zawodników.\nW ostatnich dniach głośno o klubie z Dąbrowy Górniczej było przede wszystkim przez problemy finansowe. - Na pewno nie upatrywałbym w sprawach pozaboiskowych jakiejś dodatkowej szansy dla nas. To są profesjonaliści i jeśli tylko wychodzą na parkiet, to dają z siebie wszystko - uważa Witka.\nTrener Rosy ma miłe wspomnienia z Halą "Centrum" w Dąbrowie Górniczej. Wszak pozostał on jedynym przedstawicielem radomskiej drużyny, która w niedzielę (początek zawodów o godz. 17) zagra z MKS-em, a w lutym 2016 roku wywalczyła w tym obiekcie Puchar Polski. W składzie był wtedy jeszcze Zegzuła, a funkcję asystenta Wojciecha Kamińskiego pełnił Piotr Kardaś. Sezon 2015/2016 był najlepszym w historii klubu. Rosa zdobyła wtedy także wicemistrzostwo kraju.\nCzy Rosa pokona MKS?\nHala "Centrum" w Dąbrowie Górniczej Koszykówka Polska MKS Dąbrowa Górnicza HydroTruck Radom Energa Basket Liga Dąbrowa Górnicza Radom


Ojciec Tadeusz Rydzyk o Edwardzie Janiaku: współczesny męczennik mediów. Komentuje przewodniczący państwowej komisji do spraw pedofili Błażej Kmieciak - TVN24\nTVN24"Przestępstwo pedofilii to nie jest kwestia grzechu, zgorszenia. To jest kwestia ohydnej zbrodni"\nJestem po rozmowie z matką ofiary przemocy seksualnej i gdy myślę o męczeństwie, to myślę o osobach, które przez lata cierpiały, płakały - mówił w TVN24 Błażej Kmieciak, przewodniczący państwowej komisji do spraw pedofili. - Jeżeli mówimy o osobach, które doświadczyły cierpienia ze strony duchownych, to powiem wyraźnie i jasno - trzeba o tym mówić. Jeżeli doszło do jakichkolwiek uchybień - trzeba bardzo mocno i wyraźnie te uchybienia nazwać i doprowadzić do odpowiedzialności tych, którzy milczeli - podkreślił. - Uleganie pokusie nie może być w tym wypadku kierowane w stronę tak ohydnej zbrodni - zaznaczył.\n"Przestępstwo pedofilii to nie jest kwestia grzechu. To jest kwestia ohydnej zbrodni"\nBłażej Kmieciak, przewodniczący państwowej komisji do spraw pedofilii, powiedział w TVN24, że patrzy na to "przede wszystkim przez pryzmat i przez kontekst męczeństwa osób poszkodowanych, pokrzywdzonych i ofiar, które doświadczają męczarni, cierpienia i bólu".\n- Dla mnie, jako przewodniczącego komisji, dla wszystkich członków i pracowników urzędu perspektywa cierpienia i bólu ofiar jest najważniejsza - mówił. - Przestępstwo pedofilii to nie jest kwestia grzechu, zgorszenia czy dysproporcji moralnej. To jest kwestia ohydnej zbrodni, która powinna być potępiona, karana, ścigana, a ofiary powinny uzyskać wsparcie - podkreślił Kmieciak.\nJak powiedział, chciałby, żeby "osoby, które publicznie chcą mówić o pedofilii, o przemocy, o cierpieniu, wyobraziły sobie chociaż troszeczkę cierpienie ofiar".\n- Jestem dzisiaj po rozmowie z matką ofiary przemocy seksualnej i proszę mi wierzyć, że gdy myślę o męczeństwie, to myślę o osobach, które przez lata cierpiały, płakały. I myślę, że w wielu wypadkach nadal tak jest - powiedział przewodniczący państwowej komisji do spraw pedofilii.\n"Uleganie pokusie nie może być w tym wypadku kierowane w stronę tak ohydnej zbrodni"\n- Mogę mówić jako przewodniczący państwowej komisji, jako ojciec, jako pedagog specjalny, że pedofilia to nie jest kwestia zgorszenia, to nie jest tylko i wyłącznie kwestia błędu, zgrzeszył, bo zgrzeszył, ulegania pokusom - mówił gość TVN24. - Ja ulegam pokusie, kiedy czwartą kawę dziennie piję, natomiast uleganie pokusie nie może być w tym wypadku kierowane w stronę tak ohydnej zbrodni - zaznaczył.\nJak mówił, państwowa komisja do spraw pedofili zajmuje się przede wszystkim udzielaniem wsparcia. - Już to od kilku tygodni czynimy, mamy kilkadziesiąt spraw, kilkaset rozmów, osobom, które doświadczają realnego bólu i cierpienia, i potrzebują wysłuchania i pomocy - powiedział.\n"Trzeba bardzo mocno i wyraźnie te uchybienia nazwać i doprowadzić do odpowiedzialności tych, którzy milczeli"\n- Nie ma dzisiaj możliwości, byśmy mówili na okrętkę o przemocy seksualnej wobec dzieci - zaznaczył Kmieciak. - Musimy mówić wprost w każdym środowisku, w którym ból i cierpienie ofiar jest bardzo wyraźne - dodał.\n- Jeżeli mówimy o osobach, które doświadczyły cierpienia ze strony duchownych, to powiem to wyraźnie i jasno - trzeba o tym mówić. Jeżeli doszło do jakichkolwiek uchybień - trzeba bardzo mocno i wyraźnie te uchybienia nazwać i doprowadzić do odpowiedzialności tych, którzy milczeli - podkreślał.\n"O przemocy seksualnej mówimy w każdym przypadku, bez względu na to, jaki strój nosi sprawca"\nPrzewodniczący państwowej komisji do spraw pedofilii przypomniał słowa księdza Jacka Prusaka, który powiedział, że "gdy krzywdzi osoba duchowna (…), mówimy o okropnej zbrodni kazirodztwa duchowego". - Osobie duchownej ofiara bardziej zaufała - zaznaczył.\nI dodał: - O przemocy seksualnej mówimy w każdym przypadku, bez względu na to, jaki strój nosi sprawca i w jakim środowisku był ten sprawca i ofiara.