z dnia 6 marca 2013 r.(*)\nSłużba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Rozwiązanie umowy z członkiem personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony – Uzasadniona przyczyna\nW sprawie F‑41/12\nSéverine Scheefer, były członek personelu tymczasowego Parlamentu Europejskiego, zamieszkała w Luksemburgu (Luksemburg), reprezentowana przez adwokatów R. Adama oraz P. Kettera,\nParlamentowi Europejskiemu, reprezentowanemu przez V. Montebello-Demogeot oraz M. Ecker, działające w charakterze pełnomocników,\nw składzie: S. Van Raepenbusch (sprawozdawca), Prezes, I. Boruta i R. Barents, sędziowie,\nuwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 10 października 2012 r.,\n1 W skardze złożonej w sekretariacie Sądu w dniu 21 marca 2012 r. S. Scheefer żąda w istocie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 czerwca 2011 r. o rozwiązaniu z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony oraz zasądzenia od Parlamentu odszkodowania.\n2 Artykuł 29 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) stanowi:\n„Organ powołujący może zastosować procedurę odmienną od procedury konkursowej w odniesieniu do naboru urzędników wyższego szczebla (dyrektorów generalnych lub ich odpowiedników w grupie zaszeregowania AD 16 lub AD 15 oraz dyrektorów lub ich odpowiedników w grupie zaszeregowania AD 15 lub AD 14) oraz, w przypadkach wyjątkowych, również w odniesieniu do naboru na stanowiska wymagające szczególnych kwalifikacji”.\n3 Artykuł 2 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) brzmi następująco:\na) [p]ersonel zatrudniony na stanowisku, które znajduje się na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do każdej instytucji i które władze budżetowe zaklasyfikowały jako stanowisko tymczasowe;\n4 Artykuł 47 WZIP stanowi\n„Z wyjątkiem zgonu stosunek pracy nawiązany z pracownikiem personelu tymczasowego ulega rozwiązaniu:\nc) jeśli umowa zawarta jest na czas nieokreślony:\ni) z chwilą upłynięcia okresu wypowiedzenia przewidzianego w umowie; okres wypowiedzenia trwa nie krócej niż miesiąc za każdy przepracowany rok służby i mieści się w granicach od 3 do 9 miesięcy. Jednakże okres wypowiedzenia nie może rozpocząć się w czasie, gdy pracownik przebywa na urlopie macierzyńskim lub chorobowym, z zastrzeżeniem, że urlop chorobowy nie trwa dłużej niż trzy miesiące. Ponadto okres wypowiedzenia podczas urlopu macierzyńskiego lub chorobowego zostaje wstrzymany w granicach czasowych określonych powyżej […].\n5 Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) wprowadziła w życie Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte dnia 18 marca 1999 r. między głównymi organizacjami międzybranżowymi (zwane dalej „porozumieniem ramowym”).\n6 Zgodnie z klauzulą 3 porozumienia ramowego:\n7 Artykuł 7 ust. 2–4 przepisów wewnętrznych dotyczących zatrudniania urzędników i innych pracowników ustanowionych decyzją prezydium Parlamentu w dniu 3 maja 2004 r. (zwanych dalej „przepisami wewnętrznymi”) przewiduje:\n„2. O ile postanowienia dotyczące urzędników nie stanowią inaczej, członkowie personelu tymczasowego są zatrudniani w stosownej kolejności spośród laureatów konkursu lub procedury naboru na stanowisko przewidzianej w art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego […].\n3. Jeśli brak jest laureatów, personel tymczasowy zatrudniany jest na następujących zasadach:\n– członkowie personelu tymczasowego, o których mowa w art. 2 [lit.] a) WZIP – po przeprowadzeniu naboru przez komisję ad hoc, w której jednego z członków wyznacza [k]omitet [p]racowniczy;\n– członkowie personelu tymczasowego, o których mowa w art. 2 [lit.] b) WZIP – po zasięgnięciu opinii wspólnej komisji.\n4. W drodze odstępstwa od wcześniejszych postanowień członkowie personelu tymczasowego, o których mowa w art. 2 [lit.] a) WZIP, mogą być zatrudniani według procedury przewidzianej w ust. 3 tiret drugie niniejszego artykułu, jeżeli nabór ten ma na celu tylko tymczasowe obsadzenie stanowisk, zanim nie zostaną one obsadzone zgodnie z postanowieniami ust. 3 tiret pierwsze niniejszego artykułu”.\n8 Na mocy umowy podpisanej odpowiednio przez Parlament w dniu 29 marca i przez skarżącą w dniu 4 kwietnia 2006 r. Parlament zatrudnił skarżącą w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP na okres od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r. na stanowisku lekarza w gabinecie lekarskim w Luksemburgu (Luksemburg).\n9 Aneksami z dnia 23 lutego 2007 r. i z dnia 26 marca 2008 r. umowa skarżącej została przedłużona do dnia 31 marca 2009 r.\n10 Zapytany przez skarżącą o możliwość kontynuowania przez nią współpracy z zakładowym gabinetem lekarskim w ramach umowy na czas nieokreślony Sekretarz Generalny Parlamentu w dniu 12 lutego 2009 r. odpowiedział jej, że nie ma takiej możliwości, i potwierdził, że jej umowa dobiegnie końca w dniu 31 marca 2009 r.\n11 Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie F‑105/09 Scheefer przeciwko Parlamentowi (zwanym dalej „wyrokiem w sprawie Scheefer”) Sąd stwierdził nieważność decyzji zawartej w piśmie z dnia 12 lutego 2009 r. W wyroku tym Sąd orzekł bowiem, że w świetle art. 8 akapit pierwszy WZIP należy uznać, że umowa skarżącej uległa dwukrotnemu przedłużeniu, wobec czego drugi aneks z dnia 26 marca 2008 r. powinien zostać przekwalifikowany z mocy prawa na zatrudnienie na czas nieokreślony wyłącznie na podstawie woli prawodawcy, z tym skutkiem, że upływ terminu określonego w tym aneksie nie może skutkować zakończeniem zatrudnienia zainteresowanej.\n12 W międzyczasie w dniu 18 października 2007 r. Parlament opublikował ogłoszenie nr PE/95/S o procedurze naboru w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy przeprowadzanej w celu zatrudnienia członka personelu tymczasowego na stanowisku administratora‑lekarza oraz w celu ustanowienia listy odpowiednich kandydatów składającej się z czterech najlepszych kandydatów (Dz.U. 2007, C 244 A, s. 5, zwanej dalej „procedurą naboru PE/95/S”). Skarżąca zgłosiła swoją kandydaturę, ale w dniu 28 stycznia 2008 r. kandydatura ta została odrzucona z uzasadnieniem, że skarżącej brakowało wymaganego doświadczenia. Lista odpowiednich kandydatów stworzona w wyniku tej procedury została przyjęta w dniu 16 maja 2008 r. Zatrudniono dwóch lekarzy, jednego w dniu 1 maja 2009 r. oraz drugiego w dniu 1 czerwca 2009 r.\n13 W dniu 24 maja 2011 r. Parlament poinformował skarżącą, że w następstwie wyroku w sprawie Scheefer nastąpiła zmiana kwalifikacji jej umowy członka personelu tymczasowego na umowę na czas nieokreślony, wobec czego zakończenie jej pracy, które nastąpiło w dniu 31 marca 2009 r. zostaje unieważnione, co daje jej prawo do wypłaty wynagrodzenia od dnia 1 kwietnia 2009 r., po potrąceniu wymienionych w tym wyroku dochodów zastępczych, które uzyskiwała od tej daty.\n14 Pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. skarżąca między innymi poinformowała Parlament, że oddaje się do jego dyspozycji, aby jak najszybciej ponownie podjąć pracę.\n15 Pismem z dnia 20 czerwca 2011 r. Sekretarz Generalny Parlamentu zawiadomił skarżącą, że Parlament rozwiązuje z nią umowę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartą na czas nieokreślony ze względu na to, iż „[jej] zatrudnienie nie znajduje już uzasadnienia w świetle tego, że [Parlament] dysponuje obecnie listą laureatów […] spełniających wymogi art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych […] i że przystąpił do obsadzania wszystkich wolnych stanowisk lekarzy orzeczników zatrudnionych w Luksemburgu na podstawie tej listy”.\n16 Na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do członków personelu tymczasowego na podstawie art. 46 WZIP skarżąca wniosła w dniu 5 sierpnia 2011 r. zażalenie na decyzję o zwolnieniu zawartą w piśmie wspomnianym w poprzednim punkcie. Organ upoważniony do zawierania umów o pracę oddalił jej zażalenie decyzją z dnia 21 grudnia 2011 r.\n17 Skarżąca wnosi do Trybunału o:\n– stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi i co za tym idzie:\n– tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu zawartej w piśmie Sekretarza Generalnego Parlamentu z dnia 20 czerwca 2011 r. „wraz z wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, w tym finansowymi”;\n– w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 grudnia 2011 r. oddalającej zażalenie skarżącej;\n– „w konsekwencji orzeczenie przywrócenia [jej] do pracy Parlamencie”;\n– tytułem żądania ewentualnego – zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącej tytułem odszkodowania kwoty 288 000 EUR „odpowiadającej wynagrodzeniu za 36 miesięcy […], bez uszczerbku dla dokładnej kwoty, którą należy obliczyć z uwzględnieniem koniecznych adaptacji […], w przeciwnym wypadku w innej kwocie według uznania Sądu ex æquo et bono lub ustalonej przez biegłego” oraz kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;\nW przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie oraz żądania skierowania nakazu\n19 W odrębnym żądaniu skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 12 października 2011 r. oddalającej jej zażalenie.\n20 Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem żądanie stwierdzenia nieważności formalnie skierowane przeciwko decyzji w sprawie oddalenia zażalenia skutkuje, w przypadku gdy decyzja jest pozbawiona autonomicznej treści, zaskarżeniem do Sądu aktu, na który zażalenie zostało złożone (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 17 stycznia 1989 r. w sprawie 293/87 Vainker przeciwko Parlamentowi, pkt 8; wyrok w sprawie Scheefer, pkt 21). W niniejszej sprawie decyzja z dnia 21 grudnia 2011 r. oddalająca zażalenie podtrzymuje pierwotną decyzję zawartą w piśmie z dnia 20 czerwca 2011 r. o rozwiązaniu ze skarżącą umowy na czas nieokreślony, przynosząc dodatkowe wyjaśnienia w kontekście tego zażalenia. W takim przypadku to właśnie pierwotna decyzja niekorzystna podlega badaniu zgodności z prawem, z uwzględnieniem uzasadnienia wynikającego z łącznej lektury tej decyzji z decyzją oddalającą zażalenie. W związku z tym żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie oddalenia zażalenia jest pozbawione autonomicznej treści, a skargę należy rozpatrywać jako formalnie skierowaną przeciwko decyzji zawartej w piśmie z dnia 20 czerwca 2011 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), wskazanej w decyzji w sprawie oddalenia zażalenia z dnia 21 grudnia 2011 r. (zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T‑258/01 Eveillard przeciwko Komisji, pkt 31, 32).\n21 Skarżąca wnosi ponadto do Sądu o „orzeczenie przywrócenia [jej] do pracy […] w Parlamencie”.\n22 Powyższe żądanie należy uważać za zmierzające do tego, aby Sąd nakazał administracji przywrócenie skarżącej do pracy w służbach Parlamentu w wykonaniu ewentualnego stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Tymczasem w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 46 WZIP i art. 91 regulaminu pracowniczego Sąd nie może kierować nakazów do instytucji Unii Europejskiej. W razie stwierdzenia nieważności danego aktu właściwa instytucja zobowiązana jest bowiem na mocy art. 266 TFUE do tego, by samej podjąć wszelkie środki, które zapewnią wykonanie wyroku (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T‑398/03 Castets przeciwko Komisji, pkt 19).\n23 Wynika z tego, że żądania skierowania nakazu są niedopuszczalne.\n24 Skarżąca podniosła trzy zarzuty, z których:\n– pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia i obowiązku przejrzystości;\n– drugi dotyczy braku podstawy prawnej, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia „art. 2, 3, 8, 29 i 47 WZIP” oraz nadużycia władzy;\n– trzeci dotyczy naruszenia obowiązku staranności, nadużycia prawa oraz naruszenia zasad dobrej administracji i wykonywania umów w dobrej wierze.\nOdnośnie do pierwszego zarzutu, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia i obowiązku przejrzystości\n25 Skarżąca podkreśla, że należy uzasadnić decyzje o jednostronnym rozwiązaniu umowy o zatrudnieniu w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony. Podkreśla ponadto, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie wyroku w sprawie Scheefer, krótko po piśmie Parlamentu z dnia 24 maja 2011 r., potwierdzającym, że zakończenie przez nią pracy w dniu 31 marca 2009 r. zostało unieważnione oraz po ustnych zapewnieniach, że skarżąca szybko powróci na swoje miejsce pracy. Wreszcie skarżąca zwraca uwagę, że pomimo szczególnych okoliczności sprawy jej zwierzchnicy nie przeprowadzili z nią żadnej rozmowy w celu wyjaśnienia przyczyn zwolnienia.\n26 W takim kontekście uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą zatrudnienie skarżącej na czas nieokreślony nie jest już uzasadnione, ponieważ wszystkie wolne stanowiska lekarzy w Luksemburgu zostały obsadzone laureatami procedury naboru PE/95/S, spełniającymi wymogi art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych, powinno stać się przedmiotem szerszych wyjaśnień. I tak w zaskarżonej decyzji Parlament „nie odnosi się […] w żaden sposób […] do szczegółów” tych naborów, szczególnie w odniesieniu do ich dat i ich formy. Ponadto Parlament nie wziął pod uwagę okoliczności, że skarżąca „posiadała (od dnia 31 marca 2008 r.) umowę na czas nieokreślony” oraz wystarczające doświadczenie, aby ubiegać się o zatrudnienie na jednym ze spornych stanowisk.\n27 W tym względzie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja ma następujące brzmienie:\n„[…] Na podstawie art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych […] członkowie personelu tymczasowego, o których mowa w art. 2 [lit.] a) WZIP, są zatrudniani spośród laureatów konkursu lub procedury naboru na stanowisko przewidzianej w art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Należy odnotować, że była Pani zatrudniona od dnia 1 kwietnia 2006 r. jako członek personelu tymczasowego, o którym mowa w art. 2 [lit.] a) WZIP, zgodnie ze szczególną procedurą, określoną w ustępie 4 artykułu [7 przepisów wewnętrznych], aby zaradzić brakowi laureatów konkursu lub innych procedur naboru.\nTymczasem od tego czasu Parlament przeprowadził procedurę naboru […] PE/95/S […]. Należy stwierdzić, że nie jest Pani laureatką tej procedury, ponieważ Pani zgłoszenie nie było dopuszczalne ze względu na brak w tamtym okresie doświadczenia zawodowego wymaganego w ogłoszeniu o naborze.\nW pkt 58 in fine [wyroku w sprawie Scheefer] Sąd […] przypomniał, że umowa na czas nieokreślony może zostać rozwiązana w każdej chwili z uzasadnionych względów z zachowaniem terminu wypowiedzenia określonego w art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP.\nW tych warunkach Parlament rozwiązuje z Panią umowę członka personelu tymczasowego zawartą na czas nieokreślony ze względu na to, że Pani zatrudnienie nie znajduje już uzasadnienia w świetle faktu, iż Parlament dysponuje obecnie listą laureatów spełniających wymogi art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych […] i że przystąpił do obsadzania wszystkich wolnych stanowisk lekarzy orzeczników zatrudnionych w Luksemburgu na podstawie tej listy.\n28 Takie uzasadnienie jest wystarczające, nawet uwzględniając szczególną sytuację skarżącej, w której – jak ona sama utrzymuje – się znalazła, gdyż jasno i wyraźnie przedstawia przyczynę rozwiązania ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.\n29 W szczególności skarżąca bezskutecznie zarzuca Parlamentowi nieuwzględnienie okoliczności, że posiadała ona umowę na czas nieokreślony oraz doświadczenie wystarczające, aby ubiegać się o zajmowanie jednego z wolnych stanowisk lekarza. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji oddalającej zażalenie Parlament podkreślił bowiem, że skarżąca została zatrudniona w drodze wyjątku w celu obsadzenia wolnego stanowiska lekarza i zaradzenia brakowi kandydatów, którzy mogą być zatrudnieni zgodnie z przepisami wewnętrznymi. Parlament wspomniał również, że zorganizował procedurę naboru PE/95/S właśnie po to, aby obsadzić to wolne stanowisko, i że skarżąca nie została laureatką tej procedury, ponieważ jej kandydatura została uznana za niedopuszczalną. Otóż należy przypomnieć, że uzasadnienie może być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie przyczyn, dla których została wydana sporna decyzja, a właściwemu sądowi dostarcza informacji wystarczających do sprawowania kontroli [zob. wyrok Trybunału z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie C‑3/06 P Groupe Danone przeciwko Komisji, pkt 46; zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie T‑304/06 Reber/OHMI – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Mozart), pkt 55; wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T‑262/09 Safariland/OHMI – DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR), pkt 92]. W związku z powyższym, ponieważ Parlament nie może pominąć procedury naboru wskazanej w pkt 27 niniejszego wyroku, względy przedstawione w zaskarżonej decyzji wystarczą same w sobie, gdyż wyłączają w sposób pośredni, niemniej niewątpliwy, możliwość kontynuacji zatrudnienia skarżącej na jednym z omawianych stanowisk, niezależnie od rodzaju jej umowy i posiadanego doświadczenia zawodowego.\n30 Nie można ponadto uznać zaskarżonej decyzji za niepełną z tego powodu, że „Parlament nie odnosi się […] w żaden sposób […] do szczegółów zatrudnienia” lekarzy na wakujących stanowiskach, między innymi w odniesieniu do dokładnych dat ich zatrudnienia i jego formy. Jak wskazuje sama skarżąca, chodzi tu wyłącznie o szczegóły. W rezultacie Parlament nie był zobowiązany do wspomnienia o nich w zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie jest bowiem wystarczające, o ile przedstawia okoliczności faktyczne i względy prawne o zasadniczym znaczeniu w kontekście danej decyzji, tak więc administracja nie jest zobowiązana do podania uzasadnienia swojego uzasadnienia (wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F‑80/10 AJ przeciwko Komisji, pkt 117). Ponadto w decyzji w sprawie oddalenia zażalenia Parlament podkreślił, że „wszystkie stanowiska lekarza orzecznika są obsadzone od dnia 1 czerwca 2009 r”.\n31 Dodatkowo przypomnieć należy, że w odniesieniu do rzekomo niewystarczającego uzasadnienia może ono zostać uzupełnione przez wyjaśnienia złożone w toku postępowania przed Sądem. Tymczasem w niniejszej sprawie Parlament uściślił w swojej odpowiedzi na skargę, że pierwszy lekarz został zatrudniony w dniu 1 maja 2009 r., a drugi w dniu 1 czerwca 2009 r. na podstawie umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony. Zresztą sama skarżąca zauważyła na rozprawie, że rzekomo brakujące uzasadnienie znalazło się w tej odpowiedzi na skargę.\n32 Wreszcie skarżąca zarzuca równie bezskutecznie Parlamentowi, że nie przeprowadził z nią rozmowy przed przyjęciem zaskarżonej decyzji. Wprawdzie orzecznictwo stanowi, że obowiązek przedstawienia uzasadnienia aktu niekorzystnego jest spełniony, jeżeli zainteresowany został należycie poinformowany o tym uzasadnieniu w trakcie spotkań ze swymi przełożonymi (wyrok Sądu z dnia 26 października 2006 r. w sprawie F‑1/05 Landgren przeciwko ETF, pkt 79). Jednak orzecznictwo to ma na celu wyłącznie określenie okoliczności eliminującej błąd w uzasadnieniu, ale nie wymaga, jak wydaje się sugerować skarżąca, wcześniejszego spotkania ze zwierzchnikami w ramach wykonania obowiązku uzasadnienia lub obowiązku przejrzystości, w przypadku gdy, tak jak w niniejszej sprawie, decyzja o zwolnieniu jest wystarczająco uzasadniona.\n33 Zarzut pierwszy należy zatem oddalić.\nOdnośnie do zarzutu drugiego, dotyczącego braku podstawy prawnej, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia art. 2, 3, 8, 29 i 47 WZIP oraz nadużycia władzy\n34 Z nagłówka i treści zarzutu drugiego wynika, że można go podzielić na trzy części, które należy rozważyć po kolei. Ponadto z samej treści wynika, że odwołanie się do art. 29 WZIP jest w sposób oczywisty wynikiem nieuwagi, ponieważ przepis ten jest całkowicie niezwiązany ze sporem, gdyż dotyczy on zasiłków porodowych i skarżąca nie opiera na nim żadnego konkretnego argumentu. Należy zatem uznać, że powołuje się ona raczej na art. 29 regulaminu pracowniczego, jako że odsyła do niego art. 7 przepisów wewnętrznych.\n– W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego, dotyczącej braku podstawy prawnej\n35 Skarżąca utrzymuje, że Parlament nie może powoływać się na „przyczynę »ekonomiczną«”, zgodnie z którą wszystkie stanowiska lekarzy zostały obsadzone, gdyż ani WZIP, ani jej umowa nie przewidują takiego względu jako uzasadnionej przyczyny rozwiązania umowy na czas nieokreślony.\n36 W tym zakresie należy przypomnieć, że art. 47 lit. c) WZIP przyznaje organowi upoważnionemu do zawierania o pracę umów szeroki zakres uznania przy rozwiązaniu umowy z członkiem personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony (zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2009 r. w sprawie T‑404/06 P ETF przeciwko Landgren, pkt 162 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie T‑283/08 P Longinidis przeciwko Cedefop, pkt 84).\n37 W świetle powyższego i w odpowiedzi na argument Parlamentu, zgodnie z którym art. 7 ust. 4 jego przepisów wewnętrznych uniemożliwiał mu zawarcie umowy na czas nieokreślony, podczas gdy należało zagwarantować ciągłość obsługi zapewnianej przez gabinet lekarski w Luksemburgu, w wyroku w sprawie Scheefer Sąd orzekł, że przepis ten „nie wyklucza[ł] korzystania z umów zawieranych na czas nieokreślony, w zakresie, w jakim sytuacja tymczasowa, tak jak w niniejszym przypadku, może się utrzymywać przez niemożliwy do zdefiniowania czas, a umowa taka nie oferuje w żadnym razie jej beneficjentowi stabilności powołania na urzędnika, gdyż może zostać rozwiązana z uzasadnionych względów za wypowiedzeniem zgodnie z art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP” (wyrok w sprawie Scheefer, pkt 56).\n38 W odniesieniu do kwestii, czy w niniejszej sprawie okoliczność, iż wszystkie wolne stanowiska lekarzy w gabinecie lekarskim Parlamentu w Luksemburgu zostały obsadzone, może stanowić uzasadnioną przyczynę zwolnienia, przypomnieć należy, że pracownik zatrudniony, tak jak skarżąca, na podstawie art. 2 lit. a) WZIP jest „zatrudniony na stanowisku, które znajduje się na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do każdej instytucji i które władze budżetowe zaklasyfikowały jako stanowisko tymczasowe”.\n39 Wobec powyższego motyw dotyczący „przyczyny »ekonomicznej«”, jak go określa skarżąca, czyli nieumieszczenie stanowiska na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do instytucji, stanowi uzasadnioną przyczynę, w świetle której Parlament mógł przyjąć zaskarżoną decyzję na podstawie art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP.\n40 Część pierwszą zarzutu drugiego należy zatem oddalić.\n– W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa wynikającego z nieuwzględnienia art. 2, 3, 8 i 47 WZIP oraz art. 29 regulaminu pracowniczego\n41 Skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie oraz narusza prawo, ponieważ nie uwzględnia art. 2, 3, 8 i 47 WZIP oraz art. 29 regulaminu pracowniczego. Zdaniem skarżącej Parlament próbował obejść WZIP, zawierając z nią niezgodnie z prawem szereg umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas określony, i zgodnie z maksymą, że nie można powoływać się na swoje własne uchybienie, Parlament nie mógł oprzeć się na tym posunięciu w celu uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ściślej mówiąc argumentu dotyczącego niedostępności stanowisk lekarza uzasadniającego jej zwolnienie nie można oceniać w oderwaniu od okoliczności rozpatrywanej sprawy, a zwłaszcza okoliczności, że w wyroku w sprawie Scheefer Sąd stwierdził, iż jej umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas określony przekształciła się w umowę na czas nieokreślony, ze skutkiem na dzień „31 marca 2008 r.”. Gdyby Parlament przestrzegał WZIP, zdaniem skarżącej zawarłby od tego dnia umowę na czas nieokreślony, a następnie powierzyłby jej wakujące stanowisko lekarza. To powołanie byłoby ponadto zgodne z interesem służby w świetle doświadczenia zdobytego przez skarżącą w instytucji. Wreszcie argument przedstawiony w decyzji w sprawie oddalenia zażalenia, że skarżąca nie została umieszczona na liście laureatów procedury naboru PE/95/S, wobec czego przedłużenie jej zatrudnienia było niemożliwe, jest niedopuszczalny, gdyż został wysunięty po raz pierwszy po wydaniu zaskarżonej decyzji. Argument ten jest również błędny, ponieważ w niniejszej sprawie należałoby zastosować sankcje nie z tego powodu, że skarżąca nie została umieszczona na liście laureatów procedury naboru PE/95/S, ale dlatego, że Parlament powołuje się na niedostępność wszystkich stanowisk lekarza w gabinecie lekarskim w Luksemburgu, pomijając przy tym, że owa niedostępność została spowodowana przez jego własne uchybienie.\n42 Niemniej jednak Sąd podkreśla, że stwierdzając w zaskarżonej decyzji, iż „zatrudnienie [skarżącej] nie znajduje już uzasadnienia, zważywszy, że [Parlament] dysponuje obecnie listą laureatów […] spełniających wymogi art. 7 ust. 2 przepisów wewnętrznych […] i że przystąpił do obsadzania wszystkich wolnych stanowisk lekarzy orzeczników zatrudnionych w Luksemburgu na podstawie tej listy”, Parlament nie powołał się na swoje „własne uchybienie”, ale oparł się na obiektywnej okoliczności faktycznej, niezależnej od niezgodnego z prawem działania, którego dopuścił się przedłużając umowę skarżącej aneksem z dnia 26 marca 2008 r. jedynie na czas określony.\n43 Ponadto uzasadnienie, że Parlament nie miał możliwości utrzymania skarżącej na jej stanowisku, ponieważ nie przeszła pomyślnie procedury naboru PE/95/S, a jej kandydatura została odrzucona z uwagi na niewystarczające doświadczenie zawodowe, nie jest niedopuszczalne ani błędne.\n44 Uzasadnienie to nie jest niedopuszczalne, ponieważ w systemie środków prawnych przewidzianych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, do których odsyła art. 46 WZIP, oraz zważywszy na rozwojowy charakter określonego w tych przepisach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, administracja może być zmuszona do uzupełnienia, a nawet zmiany uzasadnienia leżącego u podstaw przyjęcia kwestionowanego aktu (zob. podobnie wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie T‑377/08 P Komisja przeciwko Birkhoff, pkt 55–60; wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie F‑30/09 Chaouch przeciwko Komisji, pkt 35).\n45 W zaskarżonej decyzji Parlament przypomniał już skarżącej, że została zatrudniona „w ramach szczególnej procedury”, o której mowa w art. 7 przepisów wewnętrznych, „aby zaradzić brakowi laureatów konkursu lub innych procedur naboru”, oraz że nie była laureatką procedury naboru PE/95/S zorganizowanej w celu obsadzenia wakujących stanowisk lekarza. W tych okolicznościach w decyzji w sprawie oddalenia zażalenia organ upoważniony do zawierania umów o pracę wyjaśnił jedynie bliżej to przypomnienie, podkreślając, że „w tej sytuacji zatrudnienie jej było niemożliwe dla Parlamentu bez naruszenia zasady równego traktowania kandydatów”.\n46 Wspomniana teza tym bardziej nie jest błędna, że z art. 7 ust. 2 i 3 przepisów wewnętrznych rzeczywiście wynika, że w braku laureatów konkursów personel tymczasowy zatrudniony na podstawie art. 2 lit. a) WZIP może być zatrudniany na stałe wyłącznie po egzaminie kwalifikacyjnym. Trzeba mieć jednak na względzie, że rozpatrywana procedura naboru, mimo że nieobowiązkowa według WZIP, stanowi integralną część wymogów formalnych, których Parlament powinien przestrzegać jako pracodawca lub przyszły pracodawca (zob. podobnie wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 stycznia 1992 r. w sprawie T‑45/90 Speybrouck przeciwko Parlamentowi, pkt 68). Parlament zobowiązany był do przeprowadzenia takiej procedury tym bardziej, że powinien on przestrzegać równości traktowania kandydatów w procedurze naboru PE/95/S, w szczególności wobec tych laureatów tej procedury, którzy w wyniku pomyślnego jej przejścia, mieli prawo ubiegać się o wakujące stanowiska lekarzy w gabinecie lekarskim w Luksemburgu. Dlatego pomimo zmiany kwalifikacji umowy skarżącej na umowę na czas nieokreślony, która nastąpiła z dniem 26 marca 2008 r. na mocy art. 8 akapit pierwszy WZIP, Parlament, który wszczął procedurę naboru PE/95/S z dniem 18 października 2007 r., był zasadniczo zobowiązany do dokonania naboru spośród laureatów procedury naboru PE/95/S nie tylko lekarza zatrudnionego w dniu 1 maja 2009 r. w celu obsadzenia pierwszego wolnego stanowiska, ale również lekarza zatrudnionego w dniu 1 czerwca 2009 r. celem obsadzenia drugiego wolnego stanowiska. Skoro bowiem wskazana procedura naboru została zorganizowana „w celu zatrudnienia członka personelu tymczasowego na stanowisku administratora‑lekarza”, ogłoszenie o tej procedurze przewidywało również utworzenie listy odpowiednich kandydatów składającej się z czterech najlepszych kandydatów.\n47 Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom skarżącej okoliczność, iż nie została ona umieszczona na liście laureatów procedury naboru PE/95/S i nie mogła ubiegać się o zatrudnienie na jednym ze stanowisk do obsadzenia na podstawie art. 7 ust. 2 lub art. 7 ust. 3 tiret pierwsze przepisów wewnętrznych, stanowiła element decydujący, którego Parlament nie mógł pominąć, i to bez względu na swoją wcześniejszą pomyłkę w odniesieniu do kwalifikacji umowy zainteresowanej od dnia 26 marca 2008 r.\n48 Dodatkowo przyjęte jest, że instytucja może rozwiązać umowę z członkiem personelu tymczasowego zawartą na czas nieokreślony na tej podstawie, że – jak w niniejszej sprawie – nie został on umieszczony na liście laureatów konkursu lub innego egzaminu kwalifikacyjnego (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie T‑70/00 Hoyer przeciwko Komisji, pkt 44).\n49 Argumenty przedstawione przez skarżącą na rozprawie nie mogą skutecznie podważyć powyższych stwierdzeń.\n50 O ile bowiem prawdą jest, że regulamin pracowniczy i WZIP przeważają nad przepisami wewnętrznymi, o tyle art. 7 tych przepisów nie jest sprzeczny z jakimkolwiek z ich uregulowań przez to, że przewiduje, iż członków personelu tymczasowego należy zatrudniać spośród laureatów konkursu lub procedury naboru oraz że można zatrudnić w charakterze członka personelu tymczasowego kandydata niespełniającego tych formalności jedynie w drodze wyjątku i tymczasowo.\n51 Skarżąca zwraca jednak uwagę, że została zatrudniona w drodze umowy na czas nieokreślony na mocy art. 8 akapit pierwszy WZIP w następstwie zawarcia aneksu z dnia 26 marca 2008 r., w czasie, gdy od dnia 28 stycznia 2008 r. było już wiadome, że nie może ona uczestniczyć w procedurze naboru PE/95/S. Podkreślając w tej sytuacji, że umowy na czas nieokreślony zapewniają ich beneficjentom pewną stabilność zatrudnienia, a na podstawie klauzuli 3 porozumienia ramowego umowy na czas określony mają natomiast na celu obsadzenie stanowisk szczególnie w oczekiwaniu na nastąpienie określonego wydarzenia, skarżąca utrzymuje, iż celem umowy na czas nieokreślony, na podstawie której była wówczas zatrudniona, nie mogło być czasowe obsadzenie stanowiska lekarza i że nie było już możliwe powoływanie się wobec niej na warunki naboru przewidziane w art. 7 przepisów wewnętrznych.\n52 Jest prawdą, że zgodnie z klauzulą 3 ust. 1 porozumienia ramowego czas trwania umowy może być określony nie tylko przez „nadejście dokładnie określonej daty”, ale również przez „nastąpienie określonego wydarzenia” (zob. wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. w sprawie F‑102/09 Bennett i in. przeciwko OHIM, pkt 85). Jest również prawdą, że zatrudnienie laureatów procedury naboru PE/95/S stanowiło „określone wydarzenie”. Oczekiwanie na to wydarzenie uzasadniałoby zawarcie nie szeregu umów na czas określony, z których każda zawierałaby konkretną datę wygaśnięcia, ale umowy na czas określony, której zakończenie stanowiło to zatrudnienie. Jak przypomniano w pkt 37 powyżej, Sąd wskazał już na tę możliwość w pkt 56 wyroku w sprawie Scheefer.\n53 Niemniej jednak zmiana kwalifikacji aneksu z dnia 26 marca 2008 r. w umowę na czas nieokreślony zgodnie z art. 8 akapit pierwszy WZIP będąca konsekwencją okoliczności, że Parlament zawarł ze skarżącą kolejne umowy na czas określony wskazujące konkretne daty końcowe, nie pozbawiła jednak Parlamentu możliwości wypowiedzenia tej umowy na warunkach określonych przez art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP. Należy bowiem przypomnieć, że korzystanie z umów na czas nieokreślony nie daje ich beneficjentom stabilności powołania na urzędnika.\n54 Okoliczność, że skarżąca była zatrudniona na czas nieokreślony od dnia 26 marca 2008 r., w jeszcze mniejszym stopniu mogła ochronić ją przed zwolnieniem w wyniku zatrudnienia laureatów procedury naboru PE/95/S, jako że w tej dacie istniał wciąż znaczny element niepewności związany z faktem, że lista odpowiednich kandydatów nie została jeszcze sporządzona, oraz z okolicznością, przywołaną podczas rozprawy przez Parlament, że nie było pewne, czy lekarze, którzy pomyślnie przeszli wspomnianą procedurę naboru, ostatecznie zaakceptują stanowisko wiążące się z rezygnacją z posiadania własnej praktyki.\n55 Część drugą zarzutu drugiego należy zatem oddalić.\n– W przedmiocie części trzeciej zarzutu drugiego, dotyczącej nadużycia władzy\n56 Skarżąca utrzymuje, że Parlament wykorzystał uprawnienia przyznane mu w art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP do obejścia trudności powstałych w wyniku fikcyjnej sytuacji, jaką stworzył, aby w 2008 r. nie zawierać ze skarżącą umowy na czas nieokreślony.\n57 Ta trzecia część zarzutu nie może zostać uwzględniona, gdyż skarżąca nie przedstawia obiektywnych, precyzyjnych i spójnych przesłanek co do tego, że Parlament nadużył art. 47 WZIP.\n58 Ponadto w pkt 46 i 47 niniejszego wyroku wskazano, że bez względu na swój błąd z przeszłości Parlament nie mógł pominąć art. 7 swoich przepisów wewnętrznych oraz tego, że skarżąca nie została umieszczona na liście odpowiednich kandydatów po przeprowadzeniu procedury naboru PE/95/S.\n59 W świetle wszystkich powyższych rozważań zarzut drugi należy oddalić w całości.\nOdnośnie do zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia obowiązku staranności, nadużycia prawa oraz naruszenia zasad dobrej administracji i wykonywania umów w dobrej wierze\n60 Skarżąca podnosi, że Parlament nie uwzględnił ani interesu skarżącej, ani interesu służby. I tak Parlament nie próbował znaleźć rozwiązania w porozumieniu ze skarżącą. Nawet jej nie wysłuchawszy, w zaskarżonej decyzji powołał się na fikcyjną sytuację, za którą został już ukarany przez Sąd w wyroku w sprawie Scheefer. Tymczasem zgodnie z zasadą dobrej administracji instytucja ma obowiązek brać pod uwagę wszystkie okoliczności mogące przesądzać o jej decyzji. Ponadto gdyby Parlament przestrzegał WZIP i zawarł ze skarżącą umowę na czas nieokreślony, dalsze zatrudnienie skarżącej pozostawałoby w jego własnym interesie, gdyż jej osiągnięcia nie zmniejszyły się oraz nabyła pewne doświadczenie w gabinecie lekarskim Parlamentu w Luksemburgu. Opierając się na uzasadnieniu dotyczącym swojego własnego błędu i nie próbując znaleźć dopuszczalnego prawnie rozwiązania zarówno dla siebie, jak i dla skarżącej, Parlament naruszył ponadto zasadę wykonywania umów w dobrej wierze oraz dopuścił się nadużycia prawa.\n61 Zostało jednak już orzeczone, że okoliczność, iż kandydat jako członek personelu tymczasowego wykonuje zadania o charakterze zbliżonym do zadań, dla których konkurs został zorganizowany, nie stanowi dla instytucji przeszkody, aby uwzględniła nieprzejście przez zainteresowanego tego konkursu w celu rozwiązania z nim umowy (zob. ww. w pkt 48 powyżej wyrok w sprawie Hoyer przeciwko Komisji, pkt 47). Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić również, że okoliczność, iż skarżąca pracowała jako lekarz na podstawie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony, ale tymczasowo w oczekiwaniu na wyniki procedury naboru PE/95/S, nie stoi na przeszkodzie temu, aby Parlament uwzględnił fakt, że nie figuruje ona na liście odpowiednich kandydatów wspomnianej procedury naboru, w celu rozwiązania z nią umowy na tej podstawie, że wszystkie wolne stanowiska lekarza zostały obsadzone przez laureatów tej procedury naboru.\n62 Ponadto należy przypomnieć, że celem art. 7 przepisów wewnętrznych jest organizacja naboru personelu tymczasowego dla służb Parlamentu poprzez uzależnienie trwałego ich zatrudnienia od procedury naboru w interesie dobrej administracji i że, tak jak zostało wskazane powyżej, Parlament jest z zasady związany tym przepisem, jak i tym, że skarżąca nie została umieszczona na liście odpowiednich kandydatów w procedurze naboru PE/95/S. W związku z tym nawet gdyby Parlament zawarł ze skarżącą umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony od dnia 26 marca 2008 r., nie mógłby zatrudnić jej na wakującym stanowisku lekarza, nie naruszając równości traktowania kandydatów w tej procedurze naboru, ze szkodą w szczególności dla jej laureatów.\n63 Ponadto Parlament podnosi, że przed zwolnieniem skarżącej zgodnie z obowiązkiem staranności zbadał, czy mogła ona być przeniesiona na inne stanowisko lekarza w gabinecie lekarskim, ale że takie przeniesienie okazało się niemożliwe ze względu na jej szczególne kwalifikacje. W tym względzie należy jednak zauważyć, że skarżąca rzeczywiście domaga się jedynie dalszego jej zatrudnienia na stanowisku lekarza w gabinecie lekarskim w Luksemburgu.\n64 Skarżąca twierdzi również, że Parlament nie próbował znaleźć rozwiązania w porozumieniu z nią i zwolnił ją bez jej wysłuchania, co w istocie miało miejsce.\n65 Wydaje się, że ta ostatnia uwaga krytyczna jest związana z zarzutem dotyczącym naruszenia obowiązku staranności, na który odpowiedziano powyżej.\n66 Zakładając, że skarżąca zamierzała jednak podnieść zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony lub zasady dobrej administracji, jako że Parlament przez zaniedbanie uniemożliwił jej przedstawienie swojego stanowiska, przypomnieć należy, że naruszenie prawa do bycia wysłuchanym może skutkować stwierdzeniem nieważności podjętej decyzji tylko wówczas, gdyby w braku takiego naruszenia postępowanie mogło zakończyć się innym rozstrzygnięciem (zob. wyrok Trybunału z dnia 12 listopada 1996 r. w sprawie C‑294/95 P Ohja przeciwko Komisji, pkt 67; wyroki Sądu Pierwszej Instancji: z dnia 18 stycznia 2000 r. w sprawie T‑290/97 Mehibas Dordtselaan przeciwko Komisji, pkt 47, z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie T‑372/00 Campolargo przeciwko Komisji, pkt 39; wyrok Sądu z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie F‑59/09 De Nicola przeciwko BEI, pkt 182, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑264/11 P). Tymczasem w niniejszej sprawie, mając na względzie art. 7 przepisów wewnętrznych oraz obowiązek zagwarantowania równego traktowania kandydatów w procedurze naboru PE/95/S, zważywszy na to, że skarżąca nie znalazła się na liście odpowiednich kandydatów ustanowionej w ramach tej procedury, oraz uwzględniając okoliczność, że organ upoważniony do zawierania umów o pracę był związany liczbą stanowisk do obsadzenia, nie mogła zostać podjęta decyzja odmienna od zaskarżonej decyzji, również gdyby skarżącej zapewniono możliwość przedstawienia swoich uwag.\n67 Należy zatem stwierdzić, że zarzut trzeci nie jest zasadny i wobec braku jakiegokolwiek zasadnego zarzutu należy w konsekwencji oddalić żądania dotyczące stwierdzenia nieważności.\nW przedmiocie żądań, aby Sąd zajął stanowisko w sprawie wszystkich skutków, w tym finansowych, które wyniknęłyby ze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz w przedmiocie żądania zapłaty odszkodowania\n68 Ze względu na nieograniczone prawo orzekania przysługujące Sądowi skarżąca wnosi o przywrócenie jej sytuacji prawnej, w jakiej powinna się była znajdować w razie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, czyli zatrudnienia w gabinecie lekarskim Parlamentu w Luksemburgu.\n69 Na wypadek braku możliwości jej przywrócenia do pracy skarżąca wnosi, aby Sąd zasądził od Parlamentu zapłatę na jej rzecz tytułem odszkodowania kwoty 288 000 EUR, odpowiadającej wynagrodzeniu za 36 miesięcy. Ponadto skarżąca żąda zasądzenia na jej rzecz od Parlamentu kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia. Jej krzywda miała wyniknąć ze zbyt nonszalanckiego potraktowania praw socjalnych skarżącej, z poczucia, że została oszukana co do perspektyw rozwoju jej kariery zawodowej, oraz konieczności wszczęcia drugiego postępowania sądowego w celu dochodzenia swoich praw.\n70 Niniejsze żądania wpisują się w kontynuację żądań dotyczących stwierdzenia nieważności i w związku z tym również należy je oddalić.\n71 Zakładając nawet, że w celu uzasadnienia żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę skarżąca oprze się na zachowaniach Parlamentu o charakterze niedecyzyjnym, a mianowicie na rzekomym wprowadzeniu w błąd przez Parlament co do perspektyw jej kariery zawodowej oraz zbyt nonszalanckim potraktowaniu jej praw socjalnych, należy stwierdzić, iż żądania odszkodowawcze są niedopuszczalne, ponieważ nie zostały poprzedzone wnioskiem na podstawie art. 46 WZIP i art. 90 regulaminu pracowniczego.\n72 Zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania, z zastrzeżeniem innych przepisów rozdziału 8 tytułu II tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Na mocy art. 87 § 2 Sąd może postanowić, jeżeli wymagają tego względy słuszności, że strona przegrywająca zostanie obciążona tylko częścią kosztów, a nawet że nie zostanie nimi obciążona w ogóle.\n73 Z przedstawionych powyżej względów skarżąca przegrała sprawę. Ponadto Parlament w swoich żądaniach wyraźnie wniósł o obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Ponieważ okoliczności sprawy nie uzasadniają zastosowania przepisów art. 87 § 2 regulaminu postępowania, skarżąca pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament.\n2) Séverine Scheefer pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.\nWyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 6 marca 2013 r.


Koncerty w CK Wiatrak Zabrze | Pizza Plus. W Zabrzu (na Zaborzu) pyszna włoska i polska pizza oraz domowe obiady.\nTuż naprzeciw zabrzańskiej Elektrociepłowni znajduje się niepozorny budynek klubu CK Wiatrak – niepozorny tylko z zewnątrz, bo jego wnętrze stanowi ogromna, mogąca pomieścić kilkaset osób sala koncertowa, dwa bary oraz sporych rozmiarów scena przez którą w czasie tzw. sezonu koncertowego corocznie przewija się kilkadziesiąt czołowych polskich gwiazd.\nNiezależnie od tego jakiej muzyki słuchacie na pewno znajdzie coś dla siebie w bogatym kalendarzu koncertów który dostępny jest na stronie klubu: http://wiatrak.art.pl/ lub facebook’owym profilu Wiatraka: https://www.facebook.com/klubwiatrak/events\nZ bogatej historii tego budynku warto wspomnieć o tym, że zbudowano go w XIX wieku, konkretnie w 1872 roku.\nDo II wojny światowej było tam Konsumverain Luise Grube (Zrzeszenie Konsumentów kopalni Królowej Luizy) i kantyna górnicza.\nSiedzibę miała tam też kopalniana, polsko-niemiecka straż pożarna ( na charakterystycznej dla budynku Wiatraka wieży znajdował się dzwon) oraz „sala na potańcówki” – na których być może bawiły się nasze prababcie i pradziadkowie.\nW klubie działa też Stowarzyszenie Wiatrak – organizacja pozarządowa, która organizuje koncerty charytatywne i opiekuje się Muzeum Przedwojennej Reklamy.\nPrzed koncertem warto dobrze zjeść więc polecamy pyszną pizzę w Pizza Plus! Od Wiatraka dzielą nas zaledwie 3 przystanki tramwajowe.


Izrael przygotowuje mieszkańców na deszcz pocisków - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Świat / Izrael przygotowuje mieszkańców na deszcz pocisków\n28 maja 2013 17:32 /w Informacje, Świat\nOd niedzieli w Izraelu trwają ćwiczenia mające na celu przygotowanie ludności na codzienny, intensywny ostrzał rakietowy. Ma to związek z napiętą sytuacją w regionie i obawami przed rozlaniem się syryjskiego konfliktu na sąsiednie kraje.\nW programie ćwiczeń, zaplanowanych do środy, są m.in. procedury ewakuacji i ratowania ofiar z ruin budynków w przypadku ataków, zwłaszcza z wykorzystaniem broni chemicznej. Na wezwanie, dzieci w szkołach, a dorośli w pracy lub w domach muszą schodzić do najbliższego schronu.\nWedług izraelskich mediów symulowana jest sytuacja, w której każdego dnia potencjalnego konfliktu w kierunku Izraela wystrzeliwanych byłoby ok. tysiąca pocisków i rakiet z Libanu, Syrii i Strefy Gazy. Zgodnie z tym scenariuszem izraelski system obrony powietrznej Żelazna Kopuła nie wystarcza do ochrony całego terytorium przed deszczem pocisków.\n„Wszyscy rozumiemy, że w czasie ewentualnego przyszłego konfliktu nasi wrogowie nie będą próbowali podbić izraelskiego terytorium, ale będą raczej odpalać pociski w kierunku celów cywilnych” – oświadczył izraelski minister odpowiedzialny za obronę cywilną Gilad Erdan w czasie inspekcji w jednej ze szkół.\nOd początku wojny w Syrii w marcu 2011 roku napięta jest sytuacja w strefie Wzgórz Golan. Od 1967 roku Izrael okupuje ok. 1200 kilometrów kwadratowych tego obszaru, a 510 km kw. znajduje się pod kontrolą Syrii.\n21 maja syryjska armia po raz pierwszy przyznała się do przeprowadzenia ostrzału, który sięgnął izraelskiego pojazdu wojskowego.\nNapięcie w relacjach z reżimem Baszara el-Asada wzrosło także po dwóch izraelskich atakach w pobliżu Damaszku na początku miesiąca. Według strony izraelskiej ataki miały uniemożliwić transfer broni dla libańskiego Hezbollahu.\nW ocenie cytowanych przez media ekspertów wojskowych Hezbollah, Syria, palestyński Hamas i Iran, uważany przez Izrael za główne zagrożenie, dysponują arsenałem ok. 200 tys. rakiet i pocisków.\nW niedzielę premier Benjamin Netanjahu mówił, że „Izrael jest najbardziej zagrożonym krajem na świecie”, ale jest przygotowany na „każdy scenariusz”.\nBędzie ogólnokrajowe referendum ws. sześciolatków? Posłowie o dyskryminacji TV Trwam


Zabójstwo w Nasutowie. Zatłukł kolegę młotkiem na śmierć. Grzegorz S. usłyszał wyrok | Kurier Lubelski\nZabójstwo w Nasutowie. Zatłukł kolegę młotkiem na śmierć. Grzegorz S. usłyszał wyrok\nMałgorzata Szlachetka 14 marca 2018, 17:03\nPrzed Sądem Okręgowym w Lublinie zapadł w środę nieprawomocny wyrok w sprawie zabójstwa w Nasutowie. Karą dla Grzegorza S. za pobicie na śmierć jest 10 lat za kratkami.\nDo tragedii doszło z 4 na 5 lipca 2016 roku w Nasutowie.\n- Świadek zeznał, że słyszał, jak oskarżony zadawał ciosy jego bratu. Biegli potwierdzili, że liczne obrażenia powstały u niego na skutek zadanych ciosów - mówił w środę sędzia.\nGrzegorz S., z zawodu murarz, został skazany na 10 lat więzienia. Wyrok nie jest prawomocny. Można się od niego odwołać do Sądu Apelacyjnego w ciągu 14 dni.\nOskarżony w chwili zdarzenia mieszkał od jakiegoś czasu w Nasutowie, w domu dwóch braci - Zbigniewa S. i Stanisława S. Jednego z nich zaatakował po powrocie z pracy.\nBracia byli jego dalekimi krewnymi.\nZ równowagi miało wyprowadzić go to, że w domu swoich gospodarzy nie zastał swojej konkubiny. Miał być o nią zazdrosny.\nZbigniew S. feralnej nocy bał się wejść do pokoju swojego brata. Zrobił to dopiero rano, kiedy wiedział, że Grzegorz S. wyszedł już z domu.\nZobaczył, że jego brat leży na podłodze. Zostało wezwane pogotowie, ale lekarz mógł tylko stwierdzić zgon.\nGrzegorz S. został zatrzymany następnego dnia. Przed sądem przekonywał, że nie chciał zabić. Śledczy ustalili, że narzędziem zbrodni mógł być młotek.\ngrzegorz s morderstwo\nzabił kolegę młotkiem\nGość 14.03.2018 17:26:12\nJak się kogoś nie chce zabić to mu się daje "z liścia" albo kopa w doopę. Młotek służy do wbijania gwoździ albo do zabijania właśnie. Dozywocie !


Oxford Orange Pads - Papiery i notatniki - Pióra Wieczne Forum\nPrzez Marshall, Grudzień 25, 2018 w Papiery i notatniki\nOxford Orange Pads - nie znam się więc się wypowiem...\nKupiłem przypadkiem. Wygląda to jak Rhodia, której jeszcze - o zgrozo - w rękach nie miałem.\nNotatniki Oxford występują w kilku wymiarach, ja nabyłem A5. Papier - Optik Paper, 80g. Fajny, gładki, świetnie się po nim pisze.\nNo nie jestem specem, więc nie będę klepał tu na ten temat wywodów.\nW każdym razie mi się podoba i będę korzystał.\nUżywa ktoś z Was tych notatników?\nJa używam A5 do recenzji i używałam A4 z dziurkami do notatek na studia Bardzo fajne, papier cieńszy niż w zeszytach a nadal dobry - porównywalny do Rhodii albo nawet trochę lepszy\nA gdzie można takie cudo nabyć w przyzwoitej cenie?\nEdytowano Grudzień 26, 2018 przez Isaus\nWidziałem niedawno w makro w dość szerokim zakresie rozmiarów, ale nie pamiętam cen. Sprawdzę następnym razem, czy jeszcze są, za ile i czy są z Chin, czy z Francji (w innym wątku ktoś narzekał na chińskie).\nJa kupowałem na znanym portalu aukcyjnym po 6.99 za sztukę notatnika A5.\nNa pewno sobie kupię jeszcze kilka i do tego Rhodię, bo tak jak napisałem w łapach nie miałem, a chcę te kropki.\nCiekawa pozycja, trzeba poszukać, kupić i wypróbować...\nAle widzę, że @Martixx poleca, to mogę kupić w ciemno 😊\nŚwietny! Miałam mniejszy format, ostatnio jakoś nie mogę na niego trafić, ale jak trafię, to się zaopatrzę\nW makro A5 jest za 7,37 zł. A4+ jest tylko z dziurkami do segregatora. Są jeszcze A6, A7 i taki podłużny jak na listę zakupów. Wszystkie w kratkę, wszystkie made in France.\nNabyłem A5, papier bez zastrzeżeń, gładki, nie chłonie atramentu, nic nie przebija. Mogę polecić zakup z tego źródła.\nCzasami te notesy można trafić też w E.Leclerc.\nOstatnio udało mi się trafić taki A4 w Empiku a coś ok 12zł.\nGeneralnie to jestem zachwycony tym notatnikiem. Używam go głównie do ćwiczenia kaligrafii i nawet po wylaniu na niego sporej ilości atramentu nie ma żadnego przebijania.\nJedyne do czego mogę mieć minimalne zastrzeżenia to podczas pisania pilotem parallel i atramentem Hero Black kratki się odznaczają. Póki co ni zaobserwowałem tego w połączeniu z innymi atramentami.\nAaaa, mój syn młodszy rodzony też odkrył tę przypadłość, atrament chyba niebieski Pelikana ZTCP.\n- Tata, to pióro Patryka chyba przerywa. Zobacz.\nA tam jak na Twoim obrazku - tam gdzie linia kratki, tam odbarwione na jasno. Jakby w tych miejscach papier przyjmował mniej atramentu.\nMam dokładnie takie samo wrażenie, jakby papier mniej przyjmował atrament.\nCo do ceny w Empiku to trochę się pomyliłem za A4 dałem 20zł, po 12zł jest A5.\nMała Rhodia za 12 zł? Przepłaciłeś.\nKupiłem za cenę "małej Rhodii". Notatnik Made in France papier przyjemny nic nie przebija. Atramenty pokazują połysk nie strzępią. Całkiem przyjemna opcja. Chociaż moje TWSBI GO ma czasami drobne problemy ze startem.\nGdzie jest nadrukowana linia, papier przyjmuje mniej atramentu z powodu tłustości farby drukowej.\nTylko niektóre atramenty nie lubią tych linii, ale część z nich tak bardzo, że przerwa się pojawia nawet w cienkiej stalówce. Większość atramentów, którymi pisałem do tej pory w tym notesie, kryła dobrze także na liniach.


Organizacja wesela w plenerze – jak znaleźć idealne miejsce?\nWesele w plenerze to jeden z ostatnich hitów. Jak znaleźć najlepsze miejsce do urządzenia niezapomnianego przyjęcia weselnego na świeżym powietrzu?\nNajczęściej jest jedyne w życiu, dlatego warto zadbać o to, aby było wyjątkowe – ślub oraz przyjęcie weselne to wydarzenie, które powinno być zaplanowane w najmniejszych detalach. Dotyczy to również wesel organizowanych w plenerze, które dzisiaj stają się coraz popularniejsze.\nWesele w plenerze warto zaplanować zwłaszcza wtedy, gdy data ślubu wypada w okresie letnim. To wtedy szansa na atrakcyjną pogodę jest najwyższa. Jak zatem znaleźć dobre miejsce, aby zorganizować przyjęcie weselne na zewnątrz?\nWesele w plenerze – gdzie można je zorganizować?\nAktualnie przyjęcia weselne w plenerze najczęściej organizowane są na terenach należących do domów przyjęć, restauracji oraz innych obiektów oferujących usługi organizacji przyjęć tego rodzaju.\nTakie rozwiązanie jest zdecydowanie najwygodniejsze, ponieważ wtedy wszystkie czynności można powierzyć zewnętrznej firmie – od przygotowania przestrzeni, poprzez gotowanie i serwowanie potraw, a skończywszy na sprzątaniu po udanej imprezie.\nDrugie rozwiązanie to zorganizowanie wesela samodzielnie, na przykład we własnym ogrodzie lub też w innej udostępnionej przestrzeni. To już większe obowiązki, chociaż także można skorzystać z pomocy, na przykład firm cateringowych.\nJak wybrać idealne miejsce do organizacji wesela w plenerze?\nAby przyjęcie weselne w plenerze było całkowicie udane, warto poświęcić czas na zapoznanie się z różnymi ofertami i podjęcie decyzji, która będzie najlepsza w danym przypadku.\nPrzede wszystkim miejsce do przyjęcia weselnego w plenerze dobieramy pod względem liczby gości. Gdy na wesele ma być zaproszonych wielu gości, przestrzeń ta powinna bez problemu ich pomieścić.\nTakże należy zwrócić uwagę na kwestię wizualną. Aby wesele wyglądało pięknie, przestrzeń także powinna taka być – wypielęgnowany ogród z równo przystrzyżoną trawą, bez brzydkich elementów, na przykład starego, sypiącego się ogrodzenia.\nZwrócimy także uwagę na wyposażenie przestrzeni. Gdy przyjęcie weselne ma odbyć się na zewnątrz, wtedy powinno zapewnić dostęp do odpowiednich mebli dla gości, a także sceny dla zespołu albo DJ-a oraz dla tańczących gości. Dobrym wyborem będzie restauracja lub inny obiekt oferujący przestrzeń zadaszoną, na przykład namiotem ogrodowym. Wtedy nawet przy niesprzyjającej pogodzie goście będą mogli dobrze się bawić.


Warto o nich pamiętać – Dzień Weterana Działań poza Granicami – CZESTOCHOWSKIE24.PL\n29 maja 2021 WB\t202 Views "Na codzienny zakupy", Dzień weterana poza granicami kraju, weterani, Wojsko Polskie\n– W misjach poza granicami państwa bierzemy udział już od 1953 roku, więc doświadczenia mamy dużo, jako państwo. Ponad 100 tys. żołnierzy, funkcjonariuszy policji i innych służb brało udział w działaniach poza granicami państwa. Ogrom indywidualnych przypadków jest bardzo duży. Prowadzona jest ustawa o weteranach, zapewnia pomoc medyczną, darmowe lekarstwa dla tych żołnierzy, którzy jej potrzebują.\n– Była to operacja złapania terrorysty. Zostaliśmy zaatakowani przez lokalnych bojowników, zostałem poszkodowany przez granat. Było tam sporo osób, m.in śp major Krzyszof Woźniak, który zginął na miejscu i poza tym ok. 8-9 osób poszkodowanych. W tej jednostce byłem do tego przygotowywany przez długi okres czasu. Opuściłem szeregi jednostki i teraz skupiam się na pracy cywilnej.\n– Nie słyszałem jeszcze o takim dniu, ale uważam, że o takich osobach się powinno pamiętać.\n– Jest tyle różnych wymyślonych świąt, że myślę, że jest to na pewno warte uczczenia.\n– Myślę, że polski żołnierz zawsze walczył w godnej sprawie, czy to o wolność naszą czy waszą i taki dzień jak najbardziej wymaga szacunku i poszanowania.


Nacomi kolagenowy żel krem do twarzy 50ml – Forum Owes\nNacomi kolagenowy żel krem do twarzy 50ml\nKolagenowy krem/żel do twarzy – 50ml – Nacomi\nKolagen morski – posiada zdolność do syntezy kolagenu w skórze oraz ma właściowości intensywnie nawilżające i odżwycze. Zwiększa napięcie skóry i zapobiega wiotczeniu. Niweluje zmarszczki i znacząco wypływa na poprawę elastyczności skóry.Elastynahydrolizowana- spowalnia procesy starzenia się skóry. Zapewnia skórze gładkość i jędrność.Olej lniany – zawiera w swoim składzie znaczącą ilość kwasów omega-3. Pomaga utrzymać równowagę wodno-tłuszczową skóry oraz odpowiednie jej nawilżenie. Wykazuję również właściowości regenerujące i przeciwzapalne.Ekstrakt z miodu – działa nawilżająco i regenerująco. Przyspiesza gojenie się ran i łagodzi podrażnienia skóry. Dodatkowo posiada działanie antybakteryjne. Jakie posiada działanie?\nopóźnia procesy starzenia się skóry,spłyca i niweluje zmarszczki,silnie nawilża i wygładza,zwiększa elastyczność skóry i działa ujędrniająco,nadaje skórze gładkość i miękkość.\nSKU: 29cb86be7609 Kategorie: Pielegnacja_twarzy, Pozostale_kosmetyki_do_pielegnacji_twarz, Uroda Tagi: dior sauvage, dkny perfumy, gucci bamboo, it cosmetics, peeling do ust, versace eros\n, beżowe cienie do powiek\n, percy nobleman matt clay\nMarkell Micelarny tonik 3 w 1 japońskie wodorosty 200ML 9,45zł\nLa Corvette Mydło Marsylskie Oliwka 300G 13,39zł\nKerastase zestaw do włosów suchych: Kąpiel 250 + Nektar Termiczny 150 ml 295,00zł\nMatrix Total Results keep Me Vivid Lamination spray ochrona koloru 200ml 32,00zł\nDonegal Nożyczki do paznokci - manicure / pedicure 6,49zł\nŻel Antybakteryjny 60% Alkoholu Do Rąk Bez Wody 400 Ml Gold Drop 14,97zł\nBobbi Brown Highlighting Powder Travel Size rozświetlacz PINK 4g 99,99zł\nHealth And Beauty Zmysłowy Balsam Do Ciała Exotic Fantasy 250Ml 51,90zł\nEssie Lakier Do Paznokci 13,5ml 579 Stop, Drop & Shop 34,00zł\nJohnson And Johnson Listerine Coolmint Płyn do płukania jamy ustnej 500ml 10,00zł\nBiomaris Mleczko do Demakijażu Z Rokitnikiem Nature Cleansing Milk 200ml 100,00zł\nNEONAIL Hybrydowy UV Krabi View 6ml 19,99zł\nOrganic Series Brightening Serum Intensive Serum do cery z przebarwieniami 50 ml 199,00zł\nBielenda Japoński Krem Do Ciała Neroli + Zielona Herbata Odżywczość Japan Beauty Nourishing Body Cream 200Ml 7,99zł\nIconic London Sheer Blush Róż Cheeky Coral Różowy 89,00zł


Co wieczór wybieraliśmy inną restaurację. Dziś wszędzie było pełno ludzi, ani jednego wolnego miejsca. Nic dziwnego Dzień Świstaka (2-go lutego), obchodzono tu niezwykle radośnie. W tej knajpce była 'żywa muzyka', czyli pianista wygrywający w kącie sali standardy światowe. Postanowiliśmy poczekać, aż coś się zwolni.\nZaprosili nas, ruchem ręki, do swojego stolika i przez to wydali się nam od razu sympatyczni. Przysiedliśmy się.\nOn, starszy od niej o kilka lat, zapewne już był emerytem. Szybko wciągnęli nas w miłą i niezobowiązującą rozmowę. Interesowali się wszystkim, co dotyczyło jazdy na nartach: grubością pokrywy śnieżnej, przygotowaniem szlaków, siłą wiatru. Wspaniale się orientowali w tych stronach, a jednak zadawali pytania, które nam wydawały się oczywiste. Jakby dopiero co przyjechali, a z rozmowy wynikało, że są w tej kotlinie ponad tydzień.\nObdarzali się na wzajem jakimś niezwykłym ciepłem, a jednocześnie promieniowali nim na zewnątrz. Jak kochankowie, którzy dopiero co przeżyli orgazm i nie potrafią tego ukryć przed światem. Zafascynowała mnie ta para jurnych narciarzy teoretyków. Widać było, że się kochają miłością upoważniającą do zrezygnowaniu ze strachu przed okazaniem jej. Zapragnąłem dowiedzieć się jak udało im się zachować seksualną witalność do tak późnego wieku. Nie mogłem wprost się powstrzymać.\nZapytałem najnaiwniej jak tylko potrafiłem "jak się odczuwa miłość na emeryturze?". Rozbroiło ich to. Roześmiali się serdecznie. Byli wprost wdzięczni, że mogą komuś opowiedzieć o swoim szczęściu łączącym ich od ponad 30 lat.\n- Poznaliśmy się w niezwykle prozaiczny sposób. - Staruszek rozpoczął swą opowieść z takim zażenowaniem, jakby po raz pierwszy w obecności swej partnerki miał wyjawić niezwykłą tajemnicę. - Po rozwodzie wyjechałem ze swego rodzinnego miasta. Chciałem uciec od wspomnień. Znalazłem pracę i stałem się podwładnym Marii. Trudno było nie dostrzec jej niezwykłej urody, szczególnie oczu... A jeszcze trudniej było z nią wytrzymać. Swoich pracowników traktowała jak najemników murzyńskich używanych do zbioru bawełny. Wszyscy bali się jej i nienawidzili za jej 'akuratność'. Też jej na początku nie cierpiałem. Wydawała mi się skrzyżowaniem wyśmienitego fachowa z potworną jędzą.\nPewnego dnia przypadkowo odkryłem, jak beczała w toalecie, a godzinę później, gdy się uspokoiła, ze zdwojoną energią rozstawiała ludzi po kątach. Najpierw chciałem się zemścić i rozpaplać po biurze jej mokrą tajemnicę. Jednak postanowiłem postąpić zupełnie inaczej. Nazajutrz znalazła na swoim biurku bukiecik białych stokrotek. Tego dnia, była szczególnie nie do zniesienia. Pod koniec pracy zwołała naradę i ostrzegła nas, że nie życzy sobie głupich żartów pod jej adresem. Następnego dnia znalazła konwalie z dopiskiem "to nie była kpina".\n- Nieprawda. - Przerwała staruszka tonem, jakby opowiadała najlepszy kawał. - Mieszasz wszystko. Pierwsze były konwalie, a drugie stokrotki. Na wstążce natomiast napisałeś. "To nie jest żart".\n- Pamiętasz? - Ręka dziadka pokryta wątrobianymi plamkami zacisnęła się na dłoni babci, jak na poręczy zdezelowanych schodów prowadzących do nieba.\n- Oczywiście, że tak, przecież to dla mnie było wczoraj. - Zwróciła się do niego, jakbyśmy my, słuchacze, przestali istnieć. - Nie masz pojęcia, jaka byłam wściekła. Dużo bym wtedy dała, by dorwać tego gnoja, co podkłada kwiatki. Wszyscy byli podejrzani. Tylko jakoś nie ty, byłeś zbyt świeżym pracownikiem, aby robić mi takie numery.\n- Po kilkunastu bukiecikach - staruszek znów przejął pałeczkę opowieści - wszyscy w biurze zauważyli niezwykłą zmianę: zaczęła się uśmiechać i jakby jej bezpodstawne pretensje straciły na złośliwości, a zyskały na wskazówkach, co należy poprawić, a co można zrobić lepiej. Następne kilkanaście bukiecików spowodowało, że pojawiły się też pochwały. Jeszcze kilka i ...\n- Jesteś wredną świnią - roześmiała się babcia - ale masz rację, taka byłam.\n- Pod koniec roku firma urządziła jednodniowy wyjazd w góry. Nasza 'pani wicedyrektor' okazała się wyśmienitą narciarką. W urządzonych zawodach zajęła pierwsze miejsce, ale tylko dlatego, że bałem się zaryzykować zwycięstwo, by nie zranić jej dumy.\n- Nie słuchajcie go - przerwała radośnie - do dziś nie może sobie darować, że przegrał ze mną o pół długości.\n- Niech i tak będzie. W każdym razie, byliśmy najlepszymi zjazdowcami w naszej firmie. - Chwilkę się zamyślił, by przypomnieć sobie przyczynę, która doprowadziła do rozwoju znajomości. - Z nowym rokiem wprowadzono nowe prawo urlopowe i nie można już było zamienić zaległego urlopu na pieniądze, a nawet (co najgorsze) nie dało się z niego zrezygnować. Spadło to na nią jak dopust boży. Musiała wziąć urlop, a nie potrafiła sobie wyobrazić nawet, czym zapełni swój wolny czas.\nNie macie pojęcia, ile Relanium musiałem połknąć, zanim zaproponowałem wspólny wyjazd. Oczywiście na narty, oczywiście tylko dlatego, że wspaniale jeździ, oczywiście nic więcej tylko koleżeństwo, oczywiście jak odmówi, to ja to zrozumiem, oczywiście niech się zastanowi, oczywiście nic więcej nie chcę od niej, oczywiście tylko dlatego, ze wspaniale jeździ...\nWyjechaliśmy w drugiej połowie stycznia. W sam środek ferii zimowych. Tłok w hotelach był niemiłosierny i musieliśmy mieszkać w pokoju dwuosobowym. Na szczęście, były dwa osobne łóżka, ale nadal istniał problem z przebieraniem się. Wychodziłem wtedy na korytarz oglądać przez okno starą kapliczkę z odrapaną ikoną Matki Boskiej i czułem, jak moja miłość zaczyna nabierać całkiem wyraźnych konturów, zupełnie różnych, od świętego obrazu Niepokalanej, na który patrzę.\nCałe dnie spędzaliśmy na stokach. Za wszelką cenę chciała mi udowodnić, że ja nie wytrzymam. Mięśnie bolały mnie jak cholera, ale nie dałem tego po sobie poznać.\n- Nie wierzcie mu. Jęczał nawet przez sen - zadźwięczał głos babci - ale muszę przyznać, że mocno mi zaimponował zabierając mnie, prawie siłą, na dancing. Słaniałam się na nogach, ale też trzymałam fason.\n- Pamiętasz co wtedy było modne? - zwrócił się do niej.\n- "Come prima, come prima camero" - natychmiast zanuciła staruszka i ich dłonie splotły się jak stęsknione ciała kochanków. Mimo podeszłego wieku zachowała piękny głos. Zapewne będąc małą dziewczynką, śpiewała w chórze kościelnym i sypała płatki róż przed 'najświętszym sakramentem' w procesjach czerwcowych.\n- Dziś mija dokładnie 30 lat od dnia, gdy zabrałem ją do Sykstusa, najpiękniejszej jaskini świata. Od wyciągu trzeba jeszcze iść ponad dwie godziny, by dotrzeć do tej przecudnej groty. Ale jest to warte wysiłku, tym bardziej, że rzadko kto decyduje się w zimie na tę trudną trasę. Piękny widok, dziewiczy śnieg, akwamarynowe niebo nad szczytami. Wprost czuło się oddech Pana Boga. Grota nie jest szczególnie duża, ale co roku inna, ponieważ zamiast stalaktytów i stalagmitów pełno tam sopli lodu topniejących latem. Opalizują różnymi barwami: fioletem od rozpuszczonego siarczku kobaltu, czerwienią od chlorku żelaza. Błyszczą światłem nieoszlifowanych szafirów.\nGdy z rozdziawioną buzią i wilgotnymi z zachwytu oczami podziwiała to baśniowe miejsce na świecie, opowiedziałem o swoim nieudanym małżeństwie, o bukiecikach kwiatków i o mojej miłości... - zamilkł jakby to był koniec opowieści. Byli razem w jaskini i przeżywali ten cud natury po raz setny, a może tysięczny.\n- Gdyby miała pistolet - nagle uśmiechnął się - zastrzeliłaby mnie, a ponieważ nie miała, to próbowała mnie zatłuc pięściami. Waliła na oślep, nie mogąc znieść świadomości, że jest kochana.\nNagle wybiegła zabierając narty. Stałem jak słup soli.\nPoczułem, że wszystko straciłem.\nPowinienem był uzbroić się w cierpliwość i nadal grać rolę kumpla.\nCieszyć się wspólnym oglądaniem krajobrazów, kolacjami, jazdą na nartach i widokiem jej sylwetki ukrytej pod grubym dresem...\nMimo że, zjechałem jak wariat, nie dogoniłem jej. Wszędzie szukałem, bez skutku. Na dole jej nie było. W hotelu jej nie znalazłem. Nie odjechała.\n- Oszalały z rozpaczy sam palnął bym sobie w łeb, ale na szczęście nie miałem czym. Postanowiłem wrócić do Sykstusa i popełnić seppuku ostrym soplem lodu.\nSpotkałem ją pod wyciągiem. Jak gdyby nigdy nic zapytała: "Dlaczego nie poczekałeś? Zachciało mi się siku i skręciłam w las". Ja umierałem z rozpaczy, że zniszczyłem swoim wyznaniem dopiero kiełkującą przyjaźń, a ona sikała.\nBoże jaki byłem szczęśliwy, że po prostu obszczała moje wyznanie... Ale tak nie było.\nZa miły wieczór - wzniósł nic nie znaczący toast i tamtejszym zwyczajem (patrząc prosto w oczy), stuknęli się z nami kieliszkami.\n- Do końca ferii nie wracaliśmy do tego zdarzenia, jakby nic nie zaszło, choć szóstym zmysłem odbierałem niepokojące sygnały. I rzeczywiście, nie myliłem się. Na lotnisku pożegnała mnie dość lodowato, nie pozwoliła się nawet odwieźć pod dom. Wzięła taksówkę.\nPrzez tydzień, odpowiadała poprawnie na moje "dzień dobry", bez najmniejszego nawet uśmiechu.\nZ jej zachowania wynikało, że powinienem czuć się winny. I czułem się winny, kurewsko winny, bez zrozumienia przyczyny.\nW końcu nie wytrzymałem istniejącego napięcia. Zabrałem z biurka przypadkowe papiery i wszedłem do jej gabinetu.\n- Słucham pana. - Służbowym tonem dała znać, że jestem tylko petentem. Zaakcentowała 'pana' (mimo że byliśmy od dawna na 'ty'), aby podkreślić, że nie życzy sobie jakichkolwiek prywatnych rozmów.\nSiedziałem bez słowa, patrząc w jej oczy i próbując z nich cokolwiek odczytać. Nie szukałem już w tym momencie iskierki nadziei.\nPragnąłem jeszcze cokolwiek zrozumieć, jak sądzony za niepopełnione przestępstwo w sprawie poszlakowej, w której wszystkie dowody zostały spreparowane. Za chwilę, w sądzie gdzie sędzia jest prokuratorem, zostanie ogłoszony bezapelacyjny wyrok w trybie przyśpieszonym i ja się nie będę od niego odwoływał.\n- Niczym nie zasłużyłem sobie na takie traktowanie. - Spokojnym głosem torturowanego od wielu dni i nocy zacząłem nieprzygotowany monolog. Moje 'ostatnie słowo skazanego'. - To, że wiesz o moim uczuciu, nie uprawnia cię do takiego postępowania, jakim mnie częstujesz od chwili powrotu z urlopu.\nNie wolno w zamian za miłość, za odwagę wyznania jej, za bezwzględną szczerość, odpłacać obojętnością. Ona jest gorsza od nienawiści.\nCzłowiek nie jest jednorazową butelką wody mineralnej, którą wyrzuca się (bez zakręcania kapsla) po wypiciu zawartości, gaszącej chwilowe pragnienie.\nŚwiat pełen jest złości, egoizmu i nienawiści, ale nie brak w nim także ciepła, czułości i altruizmu. Szanuj pozytywne uczucia. Życzliwość wynagradzaj uśmiechem, a zło... A zło omijaj z daleka.\nTak, jak nie chcesz być okradana z własnego majątku, tak nie dawaj się okradać z marzeń i uczuć cenniejszych niż przedmioty.\nNie odbieraj innym marzeń i nadziei, a tym bardziej nie podsuwaj im pustych lub fałszywych, jak butelkowe szkło udające szmaragd.\nŻyj zgodnie z sumieniem, a nie kieruj się tylko podświadomością mocno zaśmieconą nieudaną przeszłością.\nZrób wszystko, by być szczęśliwą, bez świadomego rozdeptywania zakochanych mrówek, które przypadkiem znalazły się na twojej drodze.\nNaucz się mówić 'NIE', zanim po raz pierwszy wybąkasz nieśmiałe 'tak'. Bez tego słowa, chyba najważniejszego w życiu, nie uda ci się nigdy zobaczyć malutkich rączek wyciągniętych w twoją stronę i usłyszeć upragnionego "mamo".\nBądź szczęśliwa... Nie muszę to być ja...\nNie byłem w stanie powiedzieć nic więcej. Wyszedłem, nie czekając na ogłoszenie wyroku. Odczułem, że mogę się mylić, nie znając zasad wokandy. W tym procesie mogłem odgrywać (choć byłoby to nieprawdopodobne) rolę świadka. Ale w takim razie kto był oskarżonym? Sędzia?\nNastępnego dnia zostałem wezwany przez Naczelnego.\nMimo, że miał imię i nazwisko, nikt o nim inaczej nie mówił jak Naczelny i ten pseudonim przylgnął do niego na stałe - trzeba przyznać - nie bez powodu. Wszyscy trzęśli przed nim portkami, a jednocześnie bezgranicznie podziwiali.\nSpodziewałem się dostać wymówienie. Pogratulował mi z szerokim uśmiechem przyłączenia do zespołu organizującego nową filię naszej firmy w Moskwie.\nOczywiści domyśliłem się, kto był siłą napędową mojego awansu, będącego jednocześnie wygnaniem.\nTak musi się czuć wyciśnięta tubka po paście do zębów, wyrzucana do złoconego kosza na śmieci.\nPo 5 minutach wróciłem do gabinetu dyrektora z pisemną propozycją rozwiązania umowy o pracę, za porozumieniem stron, ze skutkiem natychmiastowym.\nFacet był mądrzejszy niż przypuszczałem i nie zmusił mnie do wyciągnięcia z rękawa drugiej "oferty", to znaczy porzucenia pracy. Domyślał się więcej niż mogłem oczekiwać. Po 3 sekundach namysłu (patrzyliśmy sobie prosto w oczy: ja tempo i bezczelnie, a on w tym czasie wprost czytał z moich myślach, jak w otwartej księdze) podpisał. Bez słowa uścisnął mi dłoń w jakiś szczególny sposób, a może tylko tak mi się wydawało.\nZabrałem swoje wieczne pióro z biurka i maskotkę Ilonka, którą zrobiłem z pumeksu, resztek (zjedzonej przez mole) jesionki i starej skarpety.\nKubek do kawy z napisem "pij bez skrzywienia coś sobie zaparzył, bo sam tego chciałeś spróbować" wsadziłem do kieszeni płaszcza. Nawet zwykłego "do widzenia' nie zostawiłem za sobą.\nJakbym wychodził do kantyny, gdzie kiedyś zajmowałem stolik w z dogodnym polem obserwacyjnym, by patrzeć na nią (z za filaru) w czasie przerwy obiadowej.\nCzułem tylko pustkę.\nWyszedłem w przekonaniu, że nigdy tam już nie wrócę.\nNie wiedziałem, dokąd mam pójść i co będę robił, ale to nie miało najmniejszego znaczenia. Nic nie miało znaczenia.\n- Gdy odzyskałem przytomność, otaczała mnie biel.\nCały byłem w gipsie, ale nie czułem bólu.\nMiałem prawie pełną amnezję. Pamiętałem swoje imię, nazwisko i datę urodzenia. Nie mogłem sobie natomiast przypomnieć, jak mam na drugie imię.\nPrzez głowę przebiegała mi myśli, że natychmiast muszę wybiec z pieczary i szukać Marii, ale nie mogłem się ruszyć.\nPrzez kilka kolejnych dni pojawiały się nade mną twarze, które powinienem był rozpoznawać, mówiły coś do mnie, czekały na reakcję, a ja nic nie mogłem sobie skojarzyć.\nPamięć nie chciała wrócić. Lekarz stwierdził lakonicznie, że to jest normalne po tak ciężkim wypadku. Ale kretyn nie powiedział ani słowa więcej, a w mojej pamięci była "plaża".\nPierwszą twarzą, którą udało mi się zidentyfikować była facjata Naczelnego.\nZnów skurczybyk czytał w moich oczach zanim uśmiechnął się i powiedział z ulgą: "całe szczęście, że to nieprawda".\nI tak zostawił mnie z zagadką 'co nieprawda?'.\nStaruszek zamilkł, choć nie widać było po nim zmęczenia. Najwyraźniej chciał, aby dalszy ciąg opowiadania należał do babci.\n- Lubiłam go, mimo że mężczyzn nie darzyłam (i to nie bez powodu) wielką sympatią. Chociaż był skryty, czułam się przy nim bezpiecznie.\nTylko dlatego pojechałam z nim na narty, że jeździł tak wyśmienicie, jakby się z deskami urodził. Pod każdym względem sprawdził się jako kumpel.\nWyznanie miłości było pogwałceniem naszego przyjacielskiego układu. Mimo że nie potraktowałam jego oświadczyn poważnie, to jednak nie chciałem go więcej widzieć. Ponieważ znał trochę rosyjski, po powrocie z urlopu postarałam się o awans dla niego, połączony z długoterminowym wyjazdem do Moskwy. Ten niezwykle korzystny kontrakt miał być dla niego radością, a dla mnie uspokojeniem sumienia i powrotem ze stanu lekko nadwerężonej równowagi psychicznej.\nTego dnia, gdy wróciłam ze stołówki, gdzie nie pojawił się na obiad (co było dość oczywiste, bo właśnie dowiadywał się od Naczelnego o nieoczekiwanym awansie) rozpętała się w biurze burza z piorunami i gradobiciem.\nTrzy osoby widziały z okien ten wypadek: pierwsza twierdziła, że chciał popełnić samobójstwo, rzucając się pod ciężarówkę, druga, że skoczył pod koła, by uratować dziecko, a trzecia, że to ciężarówka wpadła w poślizg. Policja nie znalazła ani śladów psich łap, ani butów dziecka. Nic dziwnego, padał gęsty śnieg, który natychmiast okrył prawdę puszystą tajemnicą. Pozostały tylko domysły.\nGdy zabrano go na oddział intensywnej terapii, Naczelny wezwał mnie na dywanik. Dał do przeczytania jego wymówienie, a następnie porwał je w mojej obecności.\nMógł je bez najmniejszych wyrzutów sumienia wykorzystać, by uchronić swoje biuro od płacenia miesięcznego odszkodowania. Dla szefa firmy było to na pewno nęcące rozwiązanie nieoczekiwanego problemu.\nChciałam wyjść, ale nie pozwolił, twierdząc, że nie skończyliśmy jeszcze rozmowy. Czekałam na postawienie mi jakichś zarzutów, ale on nic nie mówił, tylko patrzył mi w oczy swoim świdrującym wzrokiem bazyliszka.\nMilczałam wściekła, że próbuje mnie wmieszać do tej głupiej historii. Siedzieliśmy tak naprzeciwko siebie chyba ze dwie godziny, zachciało mi się w końcu do toalety, ale nie pozwalał mi odejść twierdząc, że nie skończyliśmy rozmowy.\nMinęła chyba jeszcze godzina, zanim poczułam, że dłużej nie wytrzymam i na odczepnego opowiedziałam o urlopie, bez wdawania się w nieistotne szczegóły. Nadal nie pozwolił mi wyjść z gabinetu. Wtedy nie wytrzymałam i wykrzyczałam:\n'Co chcesz się jeszcze dowiedzieć? Chcesz usłyszeć, że mi wyznał miłość?\nTak! Zrobił to! I co to ma do rzeczy?'.\nOdetchnął z ulgą i dodał z uśmiechem: 'uf, a już myślałem, że mi rozerwie pęcherz'. Jak na komendę wybiegliśmy do toalet. Uczułam ogromną ulgę. Nigdy nie przypuszczałam, że siusianie może dawać tyle przyjemności.\nGdy wróciłam do gabinetu po rzeczy, zamknął drzwi na klucz i schował go do kieszeni. Z przerażeniem odkryłam, że milczące przesłuchanie nadal nie dobiegło końca.\nMój bunt milczenia tym razem trwał tylko półtorej godziny. Zmiękłam.\nOpowiedziałam mu o sobie, o nieudanym dzieciństwie, o nieudanym małżeństwie, o nieudanym związku, z którego nie potrafię się wyzwolić.\nW końcu, ja, ustatkowana, uporządkowana 'pani magister' (o zimnym obliczu sędziego) zamieniłam się w rozbeczaną i usmarkaną dziewczynkę.\nNienawidziłam siebie za to infantylne okazywanie emocji, ale nie mogłam się powstrzymać.\nWydawało mi się, że wszystko straciłam w oczach Naczelnego, całą ciężko wypracowaną przeze mnie pozycję szefa wydziału.\nPodszedł do mnie: 'witam w świecie ludzi żyjących' i nie zwracając uwagi na to, że moimi smarkami brudzi sobie garnitur, przytulił mnie. Staliśmy tak chyba kilka minut, aż zupełnie się uspokoiłam.\nSpojrzałam na zegarek. Dochodziła szósta. Za chwilę miały się pojawić sprzątaczki, a mnie się wydawało, że dopiero co minęła północ.\nPrzez pięć dni nie wiadomo było, czy Georg przeżyje. Miał pogruchotaną miednicę i poważne obrażenia wewnętrzne.\nSiódmego dnia kryzys minął i odzyskał świadomość.\nKilka dni później znów zostałam wezwana do gabinetu Naczelnego. Jak zwykle był lakoniczny i rzeczowy.\n'Widziałem Georga. To nie była próba samobójstwa. Od dziś do końca jego pobytu w szpitalu będziesz codziennie w godzinach pracy odwiedzać Georga i raz w tygodniu zdawać mi sprawozdanie z postępów w leczeniu. Nie chcę słyszeć żadnych sprzeciwów. To jest polecenie służbowe i masz je wykonać. To wszystko, możesz odejść'.\nByłam wściekła, że zmusza mnie do bezsensownego odwiedzania gipsowej kukły, jaką stał się Georg. Dlaczego ja, a nie kto inny, albo na przykład każdy po kolei, po równo, sprawiedliwie. Wiedziałam, że każda próba protestu mija się z celem, że Naczelny natychmiast wyrzuci mnie z pracy, jeśli choć raz opuszczę widzenie. Więc chodziłam.\nAle skąd wiedział, że to był wypadek, a nie próba samobójstwa?\nPewno popatrzył mu w oczy.\nPrawdopodobnie Georg domyślał się, że przychodzenie do niego należy do moich obowiązków, a nie do przyjemności. Prawie nie odzywał się.\nPowoli nauczyłam się rozmawiać z małomównym pacjentem. Opowiadałam mu po prostu wszystko co się wydarzyło w pracy, na świecie, u cioci na imieninach albo czytałam mu gazety. Jakoś musiałam wypełnić ten czas.\nZauważyłam, że szczególnie uważnie słuchał opowieści dotyczących mnie, niezależnie jak były nudne. Nawet takie brednie jak zakupy lub odwiedziny wujka budziły jego żywsze zainteresowanie, niż wybuch wulkanu na Jamajce, czy wzrost ceny dolara.\nPo trzech tygodniach odwiedziłam Georga także w sobotę i w niedzielę, choć to nie należało do moich obowiązków. W sobotę poszłam tłumacząc sobie, że idę po to, aby nadrobić by na wszelki wypadek mieć w zapasie jedną wizytę. W niedzielę, poszłam 'po koleżeńsku', 'bezpłatnie', wmawiając sobie, że w końcu jest moim podwładnym, który uległ wypadkowi i mam prawo odwiedzić go raz w tygodniu w szpitalu.\nNaczelny z uwagą wysłuchiwał moich cotygodniowych, zdawkowych sprawozdań z odwiedzin. Nie byłam w końcu jedyną osobą przychodzącą do Georga, choć nikt inny nie był wydelegowany. Zapewne wyczuł z mojego tonu opowieści, że nie tylko przyzwyczaiłam się do codziennych widzeń, lecz polubiłam tego nieszczęśliwego słuchacza.\nNasza firma otrzymała nowy, niezwykle korzystny kontrakt. Byliśmy zawaleni robotą. Naczelny nie odezwał się ani słowem, gdy cały dzień byłam w pracy. Domyślił się, że odwiedziny przeniosłam na wieczór, że do szpitala chodziłam codziennie, także w dni wolne od pracy. Wiedział wszystko, do dziś pozostało to dla mnie tajemnicą jak on to robił.\nGeorg był w połowie sparaliżowany.\nJedynym pozytywnym aspektem tej sytuacji było to, że nie odczuwał bólu. Maleńką szansę, by kiedykolwiek zrobił choć jeden krok o własnych siłach, stanowiła niezwykle ryzykowna operacja kręgosłupa. To kosztowałoby majątek, a on nie był milionerem. Na nieszczęście, aby istniała jakakolwiek nadzieja powodzenia, należało ją przeprowadzić możliwie szybko.\nPostanowiłam zbierać pieniądze wśród kolegów z naszego wydziału.\nKażdy dał ile mógł i jeszcze trochę więcej, a mimo to nie udało mi się zebrać nawet 10% potrzebnej kwoty. Wraz ze wszystkimi moimi oszczędnościami, nie stanowiło to jednej trzeciej całej sumy.\nNastępnego dnia, zanim zdążyłam się rozebrać, usłyszałam przerażony głos mojej sekretarki: 'Maria, biegiem do Naczelnego'.\nGdyby ktoś inny wszedł do jego gabinetu, zostałby odwieziony natychmiast karetką reanimacyjną na oddział kardiologiczny. Naczelny był wyśmienitym aktorem i nie raz z tego korzystał, szczególnie gdy udawał złość.\nO mało nie dałam się złapać na ten numer. Chodził po gabinecie i huczał na mnie, że wymaga szacunku od wszystkich podwładnych, co i mnie dotyczy, że moim psim obowiązkiem było go poinformować o urządzonej zbiórce pieniędzy na leczenie, a w ogóle to powinnam sama dać mu możliwość też dorzucenia grosza do kapelusza itd. Jak się wyhuczał, wcisnął mi do ręki czek. Suma odpowiadała dokładnie tej, ile miała kosztować operacja i transport prywatną awionetkę do Zuerichu.\nStałam jak słup soli, szczęśliwa i zamurowana. Coś mi tu nie grało.\nOn dobrze wiedział o wszystkim! Tylko dlaczego sam nie zaproponował?\nDlaczego czekał? Po co ten teatr? Dla kogo drugi bilet?\nTysiące pytań zagadek rozsadzało moją czaszkę. Nic nie rozumiałam.\n'Króliczku, ty nadal nic nie rozumiesz?' - rzekł słodko-jadowitym tonem.\nGdy spróbowałam sklecić jakieś rozsądne zdanie z podziękowaniami, usłyszałam:\n'Odczep się. Ja jestem tylko kapitalistą i tylko tam inwestuję, gdzie w przyszłości przyniesie to zysk. A im więcej zainwestuję, tym więcej osiągnę. I jeszcze jedno, chcę to oddać we właściwe ręce. A tak na marginesie, to nie przypuszczałem, że tak długo każesz mi czekać na ten moment.'\nNa czeku była data z przed tygodnia!\nDał mi kubek Georga, a raczej kawałek skorupy z uchem, znalezionej na miejscu wypadku. Zachowany fragment tekstu brzmiał jak wyrocznia: 'sam tego chciał'.\nPotem była podróż samolotem sanitarką. Operacja.\nTe kilka godzin pod drzwiami sali. Czas czekania lepki od strachu i niepewności.\nModliłam się, choć byłam niewierząca.\nI moment, gdy otworzyły się drzwi sali operacyjnej i ...\nI wyjechało łóżko z całą aparaturą i nim, takim malutkim.\nNie wiem, czy mnie dostrzegł, tam na korytarzu, nieważne.\nOpiekująca się nim pielęgniarka trzymała jego dłoń.\nzupełnie niezwiązane z sytuacją,\nzapragnęłam mieć dziecko,\nWiele dni niepewności.\nRekonwalescencja ciągnąca się w nieskończoność i nie dająca żadnych efektów.\nOdczuwał potworny ból, jakby los mścił się za samą próbę powrotu do świata ludzi chodzących.\nRosnące powątpiewanie, że nic nie osiągnie, że nawet nie ustoi o własnych siłach, nie marząc nawet o zrobieniu jednego kroku. Niezależnie od tego, co by robił.\nPrzed operacją, miał choć ziarnko nadziei.\nPo operacji, nie na długo wystarczyło mu wiary i silnej woli.\nI w końcu nadeszła apatia. Stan, którego nie potrafiłam znieść. Całodniowe siedzenie w wózku i gapienie się na horyzont zasłonięty ekranem telewizora.\nMnie też nie powodziło się najlepiej. Nasza firma popadła w tarapaty finansowe. Klienta, którego urabialiśmy przez trzy miesiące, konkurencja sprzątnęła nam z przed nosa. I choć nikt nie był winny, nastroje były marsowe, a przyszłość nie zapowiadała się różowo. Niektórzy zaczęli już poszukiwać nowej pracy, odchodzili jak szczury z tonącego okrętu. I nikt nie miał im tego za złe.\nByłam przemęczona i roztrzepana. Pewnego dnia po powrocie od Georga stwierdziłam, że nie mam notesu, a w pracy go miałam. Widocznie zostawiłam go przy telefonie w sypialni i zapomniałam zabrać. Następnego dnia był mi potrzebny. Wróciłam po notes.\nGeorg przygotowywał się do popełnienia samobójstwa i nawet nie ukrywał się z tym.\nNie miałam mu za złe. Rozumiałam go. Nigdy więcej nie jeździć na nartach? To dla mnie było nie do pomyślenia! Ja też nie potrafiłabym żyć na wózku. Uważałam, że powinien się zabić. Że ma do tego prawo i że to jest najlepsze rozwiązanie dla niego. Już wcześniej wyczerpałam wszystkie argumenty, mogące dać mu jakąkolwiek nadzieję, że jego stan ulegnie poprawie.\nAle, przekorny los kazał mi wrócić po notes!\nZaparzyłam herbatę. Powiedziałam mu, że zgadzam się na jego śmierć, że nie będę protestować, że też nie widzę żadnego innego rozwiązania. Chcę jedynie, aby przed śmiercią dowiedział się całej prawdy.\nOpowiedziałam mu swoje życie, ze wszystkimi szczegółami, które do tej pory ukrywałam, których się wstydziłam jakby były brodawkami na nosie. Mówiłam o tym, o czym nigdy nikomu nie wspomniałam, nie pomijając nawet najokropniejszych szczegółów.\nWszystko co udało mi się nazbierać przez 30 lat mego życia, a było tego nie mało. Zeskrobywałam to, przyklejone do mnie zeschnięte gówno, wraz ze strupami i skórą.\nRozmowa z Naczelnym to było tylko wyciskanie pryszcza.\nTo był dopiero mój prawdziwy rozrachunek z nieudanym życiem.\nNie uważałam, że obciążam Georga tymi wyznaniami. Byłam pewna, że za kilka godzin on nie będzie żył i zabierze to łajno ze sobą, uwalniając mnie od ciężaru.\nGdy już wszystko opowiedziałam, opuściło mnie całe napięcie, stałam się jak zielony balonik, z którego spuszczono powietrze. Wreszcie zaczęłam logicznie myśleć. Zastanowiłam się co Naczelnym by zrobił w takiej sytuacji? Na pewno nie rozczuliłby się nad sobą i nie załamał patrząc konającemu w oczy. Nic mi nie przychodziło do głowy. Może w takim razie Georgowi coś przyjdzie ...\nOpowiedziałam mu jego wypadek, oglądany z boku, oczami świadków. Opowiedziałam o Naczelnym, o nocnej rozmowie, o podartym wymówieniu, o narzuconym mi niechcianym obowiązku odwiedzin w szpitalu, o zbiórce pieniędzy, o czeku, który miał być dobrą inwestycją, o kubku. Wszystko, czego mógł się domyślać, ale nie mógł wiedzieć. Skończyłam na czekaniu pod salą operacyjną i tym, co wtedy odczułam.\nGeorg wyglądał jak zużyta prezerwatywa.\nByłam pewna, że widzimy się po raz ostatni na tym świecie. Łzy ogromnymi kroplami ciekły mu po policzkach, nie wycierał ich nawet.\n'Nie chcę cię widzieć... Przez miesiąc. Nie dzwoń. Nie istnieję, choć nie umarłem. Po prostu nie ma mnie. Przyjdź pierwszego kwietnia, po pracy, punktualnie o dwudziestej i przynieś rurki z kremem, dużo rurek. Teraz nie mów ani słowa więcej. Pocałuj mnie i wyjdź.'\nNic nie rozumiałam, ale nauczyłam się nie zadawać zbędnych pytań.\nPo tygodniu stwierdziłam, jak cholernie mi go brak i że nie chcę go stracić, nawet gdyby nadal miał pozostać tylko mówiącą kukłą. Kochałam go...\nPrzez miesiąc setki razy trzymałam słuchawkę w ręku, by zadzwonić do niego, lecz nie nakręciłam numeru. Nocami podjeżdżałam pod jego okna, by ujrzeć choć światło w oknie, jedyny ułudny znak, że nadal istnieje. Nawet na moment nie umiałam przestać tęsknić. Wierzyłam, że dotrzyma słowa i przez miesiąc się nie zabije.\nNadszedł pierwszy kwietnia.\nNauczona doświadczeniem, aby jego prośby brać poważnie, kupiłam pięćdziesiąt rurek z kremem. Może zaprosił znajomych?\nNie wiedziałam, co mnie spotka. Oczekiwałam zarówno najgorszego, jak i najlepszego. Na wszelki wypadek, gdyby nie było tragicznie, wzięłam butelkę szampana. Chciałam ucieszyć Georga wiadomością o szczęśliwym zakończeniu problemów finansowych naszej firmy. Otrzymaliśmy ogromny, kilkuletni kontrakt, na który właściwie już nie liczyliśmy.\nTak byłam przejęta tą wiadomością, że nie spostrzegłam w pierwszej chwili, że to on otworzył mi drzwi.\nJakby stanie było najnormalniejszą rzeczą pod słońcem.\n'Dość wygłupów podsuń mi wózek, ja jeszcze nie umiem chodzić, ale wiem, że kiedyś będę' - przywrócił mnie do rzeczywistości swoim, jak dawniej, żartobliwym głosem.\nChwilę potem nalałam szampana. Ale zanim zdążyłam opowiedzieć o podpisanym kontrakcie, on wzniósł toast: 'Wypijmy za to, że mogę już popełnić samobójstwo,'\nW pierwszym odruchu protestu odstawiłam kieliszek, lecz natychmiast chwyciłam znów i jednym haustem (krztusząc się przy tym niemiłosiernie) wychyliłam do dna. Znałam już dobrze ten przecinek oddzielający resztę niespodzianek. 'mogę, to znaczy, że nie chcę. Mogę, to znaczy, że spłaciłem zaciągnięty dług. Mogę, to znaczy, że tego nie zrobię, bo nie chcę byś ty stała się wdową, a dzieci półsierotami.\nNasz ślub odbędzie się 2 lutego. Do tego czasu muszę się nauczyć chodzić. Należy ci się coś lepszego od życia niż tylko inwalida o kulach. A teraz nie becz, że nie będzie kościelnego i cywilny musi ci wystarczyć. Nie próbuj nawet protestować. Tym razem, też ci się nie uda wysłać mnie do Moskwy. Koniec tematu, bo dziś czeka na ciebie ciężkie zadanie.' - i opowiedział historię z dzieciństwa.\n'Urodziłem się ze zwichnięciem stawu biodrowego. Dopiero gdy miałem roczek, a nadal nie zrobiłem ani kroku, lekarze odkryli przyczynę. Operacja. Trzy miesiące w pancerzu gipsowym w szerokim rozkroku, ale bez najmniejszej gwarancji, że kiedykolwiek będę chodzić. I nie chodziłem, czasami udało mi się stanąć, na kilka sekund na dwóch nogach, by natychmiast wrócić do poziomu.\nNa drugie urodziny matka urządziła przyjęcie na cześć swojego wspaniałego syna. Był tort poziomkowy, którego nie cierpiałem i rurki z kremem, które kochałem nad życie. Zaprosiła swoje koleżanki z małymi dziećmi: zdrowymi, normalnymi, wszędobylskimi, rozbieganymi... Tylko ja, bawiąc się z nimi nadal raczkowałem.\nGdy goście sobie poszli, zauważyłem stos rurek z kremem na stole. Poprosiłem o jedną. Kazała mi podejść. Uparła się sama je zjeść, do ostatniego okruszka, jeśli nie zrobię choć jednego kroku. Mimo, że mnie kochała, cały jej żal, cała gorycz nieudanego macierzyństwa skupiła się na mnie. Ślina ciekła mi na widok rurek jak wodospad Niagara. Prosiłem, błagałem, przyrzekałem - nic nie pomogło. Siedziała i konsekwentnie, powolutku jadła rurki. Z nienawiścią do losu, do świata, do siebie i do mnie również. Zeżarła prawie wszystkie (było ich z piętnaści), zanim zrobiłem pierwszy krok.\nAle dopięła swego! Nauczyła mnie chodzić i biegać, i jeździć na nartach, i na rowerze, i nawet skakać z drzewa.\nOstatnią moją szansą jest powrót do dzieciństwa, by powtórzyć ten numer. Zapewne nie zjesz tej góry rurek (nie przypuszczałem, że aż tyle kupisz), ale nie wolno ci okazać cienia współczucia, bo wszystko przepadnie. Pamiętaj, żadnej pomocy i najmniejszych oznak litości. Do dzieła. Liczę na ciebie.'\nNa początku świetnie się bawiliśmy. On prosił o rurkę, a ja odmawiałam i z nieukrywaną przyjemnością i apetytem żułam je powoli, oblizując dłonie z wyciśniętego kremu. Były pyszne, świeże i chrupiące.\nZachowywał się rzeczywiście jak małe dziecko. Błagał o rurkę, obiecywał, że jak mu dam, to nabierze sił i od razu zrobi kilka kroków. Jednak nie dałam się na to nabrać. Złościł się, wyzywał mnie od żarłoków, egoistek i sadystek. Też nie dałam się nabrać.\nPo siódmej rurce, zabawa się skończyła. Wstał z wózka, by wreszcie zrobić pierwszy krok i natychmiast upadł jak kłoda, na twarz. Już chciałam się zerwać, aby go podnieść, jednak w ostatniej chwili powstrzymałam się.\nNie wyobrażałam sobie, że odmówić komuś rurki, to będzie tak potwornie ciężkie zadanie...\nPo piętnastu rurkach byłam przekonana, że więcej w siebie nie zmieszczę. Wcisnęłam jeszcze trzy i to był koniec...\nNie pomogło 18, to mogliśmy wreszcie zakończyć ten cyrk.\nMiałam już czyste sumienie. I tak zjadłam więcej niż jego matka.\nResztę zawinęłam w papier, by wyrzucić.\nZgodził się, że przegrał, że nic z tego nie będzie. Ale spokojnym tonem wytłumaczył mi, że jedna rurka należy mu się, za te wszystkie próby i upadki. 'Spróbujemy kiedy indziej, za kilka dni, powtórzyć ten numer z rurkami', zaproponował rozwiązanie. Coś mnie tknęło. Zrozumiałam, że jak wyrzucę do kosza, to po moim wyjściu poczołga się do kuchni i wyciągnie choć jedną z kosza na śmieci i zje. A wtedy będzie to pogodzenie się na zawsze z przegraną i nigdy nie powtórzymy już numeru z rurkami!\nNie. Zabrałam rurki do ubikacji.\nPochyliłam się nad sedesem i ... wsadziłam palec do gardła wyrzucając z siebie 18 rurek z kremem.\nPotem jeszcze dwa razy chodziłam oddać do kanalizacji zżerane rurki.\nGeorg po każdym upadku wyglądał gorzej. Cała twarz we krwi.\nMarzyłam, by ta męczarnia wreszcie się skończyła.\nTo była walka o życie, nie o rurki czy chodzenie.\nTej nocy dowiedziałam się, jak wygląda piekło traconej nadziei...\nPrzy 36 rurce udało mu się przesunąć nogę o kilka milimetrów. To był postęp. Uwierzyłam w sens tego koszmaru. Mówił, że 'to już był krok i należy mu się nagroda'. Ale ja twierdziłam, że owszem, postęp był, ale krok to znaczy podnieść stopę z podłogi i postawić z przodu o kilka centymetrów dalej i to samo z drugą nogą. Na razie jeszcze nic nie dostanie, poza powąchaniem nagrody.\nPo 40 rurce zaczęłam się martwić, że kupiłam za mało.\nPrzy następnej próbie upadł tak pechowo, że miał otwarte złamanie kciuka. Wył z bólu. Błagał o wezwanie karetki. Lakonicznie stwierdziłam, że nie ma chodzić na rękach i bynajmniej kciuk mu nie jest potrzebny. Gdyby złamał nogę, to mogłabym się zastanowić, a tak to nie ma o czym mówić, tylko dalej próbować.\nNigdy nie dowiedziałabym się, jak po zdobyciu Mont Everestu alpinista odczuwa euforię szczęścia i sensu życia.\nDostał 48-tą rurkę, za pełny krok (obiema nogami), ale nie zdążył nawet nadgryźć nim się przewrócił rozmazując ją na podłodze. Zjadł ją z podłogi, mlaszcząc jak dziecko i zlizując z parkietu rozpaprany krem.\nZawiozłam go do szpitala. Budziliśmy tam niezwykłe zainteresowanie. Poturbowany ciężko inwalida i opiekująca się nim kobieta, cali w kremie, krwi i rzygowinach. Obydwoje roześmiani i zapłakani. Nie widzieliśmy świata poza sobą, nie wstydząc się swojego szczęścia. Choć rzeczowo odpowiadaliśmy na wszystkie pytania, nie ominęła nas rozmowa z psychiatrą. Nie mieliśmy im tego za złe.\nPo zszyciu sześciu ran ciętych na głowie, założeniu szyny na otwarte złamanie i kilku opatrunków, pokrwawiona kukła uparła się, by ją wypisać na własną prośbę.\nDo dziś pamiętam smak dwóch rozmiękłych rurek (popijanych szampanem), zjedzonych nad ranem, po powrocie ze szpitala. Opowiedziałam o kontrakcie. Był rozpromieniony tą wiadomością jak dziecko, jakby to była jego firma. Kochałam w nim szalenie tę zdolność cieszenia się radością innych.\nZostałam u niego. Byłam zbyt szczęśliwa, by zasnąć sama.\nZadzwoniłam do Naczelnego z wyjaśnieniem, że nie mogę przyjść do pracy, bo jestem chora. Radosny głos w słuchawce zacytował fragment starego kawału, krążącego po biurze: 'przykryj go, żeby się nie przeziębił i podziękuj za kontrakt'.\nJak Naczelny mógł się domyślić, że jestem u Georga?\nOdkładając słuchawkę poczułam, jak trafia mnie piorun.\nDotarło do szarych komórek, wymęczonych przez szpitalnego psychiatrę, słowo 'kontrakt'.\nOn był motorem napędowym zamówienia, które nie tylko uratowało naszą firmę przed ostateczną plajtą, ale zapewniło pracę na kilkanaście lat. Na moje pytanie, jak tego dokonał, odpowiedział, że było 'to' troszeczkę trudniejsze niż 'nauka chodzenia'.\nNie chcę nigdy się dowiedzieć, jak to zrobił.\nWiele lat musiało minąć, zanim udało mi się opowiedzieć tę 'Prima Aprilisową' historię w formie anegdoty.\nChyba tego dnia pieprzony los zrozumiał, że z nas nie zwycięży i zostawił nas w spokoju, nie wystawiając więcej na ciężkie próby.\nOczywiście były troski i kłopoty, ale tylko jako 'przyprawa do życia'.\nBabcia zamilkła, ale z jej uśmiechu można było wyczytać, że szykuje niezgorszą pointę.\n- Raz w życiu jednak go przechytrzyłam. Pokrzyżowałam mu dokładnie zaplanowany terminarz, a na dodatek wyszłam za mąż za inwalidę o lasce. Nie zrobiłam tego z premedytacją, ale pomieszałam mu plany. Ślub wzięliśmy 13 sierpnia. Termin postanowiliśmy troszeczkę przyśpieszyć. Wpadliśmy.\nNigdy więcej nie jeździliśmy już na nartach, ale nigdy nie zapragnęłam jeździć bez niego. Oczywiście, że mogłam. Teraz na starość wiem, że deski były tylko moją ucieczką przed lękiem.\nTen uparty, brzydki, wariat-inwalida jest główną wygraną na mojej loterii życia.\nNiczego nie żałuję, żadnej sekundy przeżytej z nim.\nNiewielu kobietom na świecie było dane szczęście smakowania takiej soczystości życia przez 30 lat.'\nSkinąłem na kelnera, by zapłacić za kolację, ale okazało się, że rachunek jest już uregulowany. Georg był rozanielony, kolejny raz udało mu się kogoś przechytrzyć.\n- Jedno Maria zataiła przed wami. - Georg nie mógł opanować wesołości. - Nasza córka przyszła na świat 2-giego lutego. Dziś jej urodziny. Wypijmy jej zdrowie!\n- Wiedziałam, że nie wytrzyma, dałabym sobie rękę odrąbać. - zadźwięczał dzwoneczek głosu babuni szczęśliwej ze znajomości partnera. A potem, pochylając się w stronę mojej dziewczyny dodała szeptem. - Nie lękaj się miłości, nie warto...\nGdy ubieraliśmy się w szatni, pianista zagrał "Come prima". Choć w ten sposób odwdzięczyłem się, za niezapomniany wieczór.\nŚnieg skrzypiał pod nogami, a gwiazdy były tak nisko, że wystarczyłoby wyciągnąć rękę, by jedną zachować na pamiątkę. Jeszcze raz zapragnąłem zerknąć na staruszków siedzących przy oknie. Uśmiechnęli się do nas, jakby chcieli przekazać nam najcenniejszą z prawd o życiu...


MLT: Czwarta wygrana z rzędu Mistrzów Małopolski | Akademia Piłkarska Wisła Kraków\nMLT: Czwarta wygrana z rzędu Mistrzów Małopolski\nCzwarty mecz i czwarte zwycięstwo zanotowali w sobotę zawodnicy Wisły Kraków U-14. Podopieczni trenera Adriana Filipka pokonali w sobotę przy Reymonta 22 Unię Oświęcim 10:0. Biała Gwiazda nie pozwoliła rywalom na zbyt wiele, a hat-trickiem w drugiej połowie popisał się Adrian Mirecki.\nSobotnie spotkanie bardzo dobrze rozpoczęło się dla zawodników Wisły, już po 5. minutach było 2:0 po bramkach Bartłomieja Gierka oraz Adama Warmuza. Do przerwy padła jeszcze jedna bramka, a jej autorem był Michał Supel. W drugiej połowie Biała Gwiazda zdobyła zdecydowanie więcej goli, aż siedem. Hat-trickiem popisał się Adrian Mirecki, a do tego warto odnotować, że kilka goli zostało zdobytych podcinkami w stylu Tomasza Frankowskiego. Wisła grała zarówno efektownie jak i efektywnie. Spotkanie zakończyło się wynikiem 10:0, ale podopieczni trenera Filipka spokojnie mogli zdobyć jeszcze więcej goli.\n– Jestem zadowolony z gry swojego zespołu, gdyż skuteczność zawodników w sytuacjach podbramkowych była na dobrym poziomie. Pokazaliśmy, że potrafimy grać w piłkę zarówno indywidualnie jak i zespołowo. Podeszliśmy z szacunkiem do rywala i strzelaliśmy kolejne bramki, aczkolwiek w drugiej połowie nie podobała mi się pewna nonszalancja, która się wkradła. Bardzo mnie denerwuje takie podejście. W drużynie zadebiutował rok młodszy Patryk Fundament, zagrał całą drugą połowę i zaprezentował się w porządku. Kilka razy ruszył do przodu, po jego uderzeniu padła bramka i oceniam go pozytywnie. Oczywiście rywal nie był na tyle wymagający, żeby go sprawdzić – powiedział trener Adrian Filipek.\n5. kolejka, Małopolska Liga Trampkarzy (2002)\nKraków, ul. Reymonta 22, 26.09, godz. 16:00\nWisła Kraków – Unia Oświęcim 10:0 (3:0)\nBartłomiej Gierek 3’, Adam Warmuz 5’, Michał Supel 23’, Wiktor Szywacz 40’, Kacper Masny 46’, Adrian Mirecki 49’, 56’, 67’, Filip Nowak 54’, Jakub Kulig 52’\nWisła Kraków: 1. Bartosz Matoga – 17. Adam Warmuz, 8. Wiktor Szywacz, 20. Michał Supel, 19. Michał Przybyło, 7. Patryk Pischinger, 16. Filip Nowak, 11. Adrian Mirecki, 10. Kacper Masny, 2. Jakub Kulig, 9. Bartłomiej Kulig, 15. Bartłomiej Gierek, 18. Jakub Galos, 3. Patryk Fundament