3364 – ks. Mieczysław Maliński\nŁuskanie kłosów i uzdrowienie w szabat człowieka z uschłą ręką\nNadciągał wieczór. Wkrótce powinni być w Kursi. Wszystko przebiegało zgodnie z planem. Nie spieszyli się. Nieduża grupa Jego uczniów, licząca może czterdzieści osób, szumiała beztroskimi rozmowami. A jednak snuł się w Nim jakiś niepokój. Zastanowił się, czym jest spowodowany. Rozejrzał się wokół siebie i za siebie. Zwrócił się do idącego obok Piotra:\n– Jakoś wciąż nie widzę Judasza. Gdzie on się podział?\n– Ostatni raz rozmawiałem z nim po poludniu, gdy jedliśmy obiad w gospodzie. Wiem, że płacił gospodarzowi. – Piotr rozglądał się pilnie wśród idących. – Nie, nie ma go.\n– Spytaj ludzi, czy mają jedzenie na dzisiejszy wieczór i na jutrzejszy szabat. To powinien być Tomek, Szymek, Józef, Maciej, Filip – któryś z nich.\nSzedł dalej, ale czekał pełen napięcia na powrót Piotra. Za chwilę był z powrotem:\n– Nie, nikt nic nie niesie. Będziemy głodowali.\n– Na razie nic ludziom nie mów. Może się sprawa wyjaśni. Może Judasz nadejdzie z pożywieniem.\nTo nie pierwszy raz się zdarzyło, że Judasz niespodziewanie znikał. Uczniowie przypisywali to Jemu, że On, ich Mistrz zlecał mu jakieś kolejne zadanie do wykonania. Na tej opinii chętnie bazował sam Judasz. Ale nieliczni, tacy jak Piotr, wiedzieli, że prawda jest inna. Tolerowali ten fakt, uważając, że jeżeli On nie protestuje, to i im nie wolno. Ale nigdy nie zdarzyło się to co dziś, że Judasz nie wykonał swoich obowiązków i postawił całą grupę w trudnej sytuacji.\n– Nawet gdybyśmy przyspieszyli i tak nie zdążymy przed zachodem słońca do miasta – oświadczył Piotr. – A gdyby nawet, to już za późno na zakupy. Kramy i sklepy już pozamykane! Od zachodu słońca zaczyna się szabat – dodał bardziej do siebie niż do Niego.\n– Zostajemy tu. Wybierz tylko korzystne miejsce na nocleg.\n– Tu zostajemy? No to świetnie, bo ja już nóg nie czuję.\n– Nie ty jeden, nie ty jeden – temperował go Jakub.\n– No to teraz Janek chętnie zje kolacyjkę, bo już straszliwie głodny – paplał swoje, nie słuchając, co do niego mówiono.\n– Janek dzisiaj obejdzie się smakiem, bo kolacyjki nie będzie. Widzisz, że Judasza nie ma.\n– A nie wrócił? To dokąd go, Jezu, posłałeś?\n– Jezus go nigdzie nie posłał.\n– A on zawsze mówi, że Ty go gdzieś posyłasz.\n– Skończ z tym Judaszem. Nie ma go, to go nie ma. Jego sprawa. Wcale nie ma obowiązku chodzić z nami. Gorzej, że nie będzie co jeść.\n– To wcale nic nie szkodzi. Będziemy pościć. I tak faryzeusze wciąż narzekają, że nie pościmy, i Ciebie, Jezu, przezywają, żeś obżartuch i opilec. Ale ciekawe. Ci, którzy narzekają, to niektórzy mają całkiem, całkiem, niczego sobie okrągłe brzuszki, a na Tobie, Jezu, nawet nie znać, że cokolwiek jesz. A więc będziemy pościć.\nRozsiedli się w lasku oliwnym nad strumykiem.\n– Szymek, pokaż nam, co w tym worku niesiesz? Potrafisz nas wyżywić?\nAle Zelota nie był wcale w lepszym humorze niż reszta:\n– Mam trochę słodyczy z tamtej uczty u Mateusza, które dali nam na drogę. Wziąłem to do rozdawania dzieciom – wyciągał suche ciasta z bakaliami. – Ale to nie jedzenie. Tym można trochę głód oszukać. Może jeszcze Tadek co ma.\nAle Tadek-Pastuszek – tak go nazywali, chociaż szczuplejszy, to wzrostem prawie dorównywał Szymonowi-Zelocie – niewiele miał w worku. Trochę fig, trochę orzechów i rodzynek, jakieś owoce.\n– To mi wcisnęli, choć też nie chciałem przyjąć, ale w końcu wiem, jak za nimi dzieciaki przepadają – mówił trochę z zawstydzeniem.\nPosilili się tymi resztkami. Pili za to bez końca wodę, żeby choć w ten sposób oszukać głód. Ale byli źli jak osy. Na Judasza i na siebie. Poszli wcześnie spać, aby zapomnieć o głodzie.\nRano wstawali z ociąganiem, chcąc skrócić sobie czas, który mieli spędzić o pustym żołądku. Dzień zapowiadał się pochmurny, a nawet wyglądało na deszcz. Wciąż był ciekawy, jak sobie poradzą z tą nową sytuacją, która tak niespodziewanie przed nimi wyrosła.\nPo rannej modlitwie, gdy się jeszcze zbierali, zaczął śpiewać półgłosem, trochę jakby tak dla siebie, ale naprawdę jako propozycję dla nich: „Alleluja” – na najweselszą melodię. Powtórzył to parokrotnie, natrafiając na wyraźny opór: nie chcieli się poddać, nie chcieli zrezygnować ze swojego gniewu, protestu, udawali, że nie słyszą tej zachęty, że ich nie obchodzi Jego naleganie, by przyjęli to, co się stało, zgodnie z wolą Bożą. Pierwszy się złamał Janek i zaczął Mu wtórować. Za nim poszli inni. Jeszcze na początku z ociąganiem, a i ze wstydem, że się zachowali jak dzieci. Ale zachmurzenie coraz szybciej znikało. Rozjaśniały się twarze. Jeszcze chwila, a pojawiły się uśmiechy i przepraszające spojrzenia. A potem już szli wyzwoleni, radośni, zwycięscy, wciąż śpiewając to samo „Alleluja”.\nOd pierwszych domów dzielił ich jeszcze łan dojrzewającej pszenicy. Przystanął. Pomyślał, że nie może mimo wszystko zgodzić się, aby cały dzień byli o pustym żołądku. Przypomniała Mu się zasada czy zwyczaj dopuszczający zrywanie kłosów przez ludzi głodnych. No tak, ale nie w szabat. Trudno. Tym razem będzie to w szabat. Aż przystanął z radości, że wpadł na taki pomysł. A potem zerwał kłos i zaczął go między dłoniami czyścić ze ździebeł. Wyczyścił, wydmuchał, a potem ziarna wrzucił do ust i zaczął gryźć. Były twarde, choć jeszcze nie tą twardością wymagającą natychmiastowego koszenia. Teraz dopiero spostrzegł, że uczniowie, którzy też przystanęli, patrzą na Niego i na to, co On robi, z mieszanymi uczuciami. Niektórzy prawie z przerażeniem w oczach. Odwrócił się i zaczął iść dalej, pozostawiając każdemu wolny wybór. Za chwilę, choć nie widział ich, usłyszał, że poszli w Jego ślady.\nJeszcze trochę i już szli wśród domów w ogrodach, szeroką drogą, najpierw pustą, potem z pojedynczymi miejscowymi ludźmi, zdążającymi najwyraźniej – jak oni – w stronę synagogi.\nSynagoga znajdowała się bliżej niż przypuszczał. I tak dość niespodziewanie, wychodząc z głównej ulicy, znaleźli się naprzeciw niej. Dzielił ją od nich jeszcze dość obszerny placyk, na którym stało trochę ludzi. Ci teraz skierowali ze zdziwieniem oczy na nich – grupę obcych, którzy podążają do ich synagogi. Jego gromada uciszyła się. Obserwował, jak Jego ludzie z ciekawością rozglądają się po otoczeniu, z rzadka tylko wymieniając jakieś krótkie uwagi i spostrzeżenia. Niektórzy jeszcze byli zajęci w dalszym ciągu gryzieniem pszenicy – widać, że nie po jednym, ale po kilka kłosów zerwali z pola.\nPosłyszał jakieś podniesione głosy. Odwrócił się i zobaczył, że do Filipa, który jak zwykle, zawsze był ostatni – również i teraz jeszcze nie skończył łuskać kłosów – podeszło dwóch faryzeuszów i o coś go wypytują. Nie trudno było domyślić się, o co im chodzi.\n– Kim jesteście? Poganami? To dlaczego w szatach Galilejczyków? Po coście tu dzisiaj przyszli do naszego miasta i znieważacie nasz święty dzień. My jesteśmy spokojnymi ludźmi i chcemy w spokoju obchodzić szabat. Nie potrzebujemy was. Idźcie stąd dalej.\nPatrzył, jak Filip skonfundowany usiłuje im coś nieporadnie wyjaśniać. Dolatywały do Niego fragmenty tego tłumaczenia:\n– Ja ci zaraz to wszystko opowiem. Byliśmy głodni, bo nie kupiliśmy wczoraj pożywienia… Już wczoraj poszliśmy spać prawie o głodzie.\nAle mu się nie udawało, bo w którymś momencie wskazał na Niego. No, tak to się musiało skończyć.\n– To nasz Mistrz zezwolił na to, żebyśmy zrywali kłosy. On ci to najlepiej wytłumaczy.\nDo faryzeuszów zbliżyło się paru Jego chłopców. Usiłowali ich uspokoić Andrzej, Szymek – ale bezskutecznie. Hałas narastał, coraz ostrzej wybijały się głosy rozzłoszczonych faryzeuszów. Aż nie wytrzymał Szymek:\n– Ścisz głos, bo mnie uszy bolą i mogę się zrobić nerwowy. Nie udawaj, że nie wiesz, kim jesteśmy i kim jest nasz Mistrz. Dobrze?\nDopiero ta interwencja pomogła:\n– O, Nauczyciel z Nazaretu! – zawołali, tak jakby Go dopiero teraz zauważyli, i już szli ku Niemu. – A słyszeliśmy, słyszeli. Bardzo nam miło, że gościmy tak dostojną osobę. My Cię chcemy tylko zapytać, czy nie widzisz, że Twoi uczniowie robią to, czego nie wolno wykonywać w szabat?\nSpokojnie czekał aż podejdą obaj. Na pozór gościnni i wyrozumiali. Odczuł w tonie pytania, ile w nich wrzało oburzenia, a również zgorszenia. Uśmiechnął się do nich:\n– Czyż nie czytaliście, co uczynił Dawid i jego towarzysze, gdy im głód dokuczał. O tym, jak wszedł do domu Bożego i jak zjedli chleby pokładne, właśnie te chleby, których nie wolno było spożywać ani jemu, ani towarzyszom jego, lecz tylko kapłanom?\nPrzerwał. Czekał na ich odpowiedź. Ale byli najwyraźniej tak zaskoczeni tym, co usłyszeli, że nie byli w stanie wykrztusić słowa. Patrzyli na Niego prawie niedowierzająco, czy dobrze Go zrozumieli. Czyżby On miał tę śmiałość, czy raczej nawet bezczelność, zestawiać siebie z świętym królem?\nI nie mylił się. Któryś zaczął mówić, jąkając się i zacinając:\n– Czy zdajesz sobie sprawę, coś Ty powiedział? Jak śmiesz porównywać Siebie z Dawidem i Twoich uczniów z towarzyszami Dawidowymi? – przerwał.\n– Albo czy nie czytaliście również w Prawie, że właśnie w dzień szabatu kapłani łamią szabat i to w świątyni, będąc przy tym bez winy? Otóż oświadczam wam, że jest tu ktoś większy od świątyni.\nWidział, że ich zdumienie sięga szczytu: jak może człowiek zestawiać się z największą świętością Izraela, jaką jest świątynia. Patrzyli na Niego już jak na wariata. Znowu czekał chwilę. Ale oprzytomnieli i, jeszcze zacinając się, zaczęli mówić jeden przez drugiego:\n– Jak śmiesz tak bluźnić i porównywać siebie do świątyni jerozolimskiej, w której mieszka chwała Boża.\nNagle jeden z nich wybuchnął histerycznym śmiechem:\n– Ty jesteś świątynią Bożą? Ty jesteś myszygene. Rozumiesz? Tobie się w głowie całkiem pomieszało. Jesteś niespełna rozumu!\nDrugi, bardziej opanowany, zapytał Go w miarę spokojnie:\n– Na jakiej podstawie śmiesz to mówić?\nOdpowiedział im krótko:\n– Szabat został stworzony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu.\nTo doszło do nich dokładnie i już natychmiast naskoczyli na Niego:\n– Co Ty opowiadasz? Ty nic nie rozumiesz! Albo gorzej jeszcze, Ty udajesz, że nic nie rozumiesz, a Ty głosisz herezje. Nawet nie herezje. Ty opowiadasz głupstwa, ludzi w błąd wprowadzasz i tych Twoich głupich uczniów.\n– Nie, po trzykroć nie, po sto razy nie! To Bóg ustanowił szabat. To nie jest szabat dla człowieka, ale całkiem przeciwnie: człowiek dla szabatu!\n– Szabat jest naszą największą świętością, taką jak świątynia. Jeżeli go zachowujemy, zachowujemy i Przymierze. Jeżeli szabat łamiemy, łamiemy i Przymierze.\n– Bóg żąda, byśmy Go czcili, hołd Mu oddawali: a to się staje zwłaszcza wtedy, gdy świętujemy szabat.\n– To jest nasza ofiara. Nie składanie wołów i baranów na ołtarzu świątyni – jak kapłani tego chcą. Tak, szabat i tylko szabat!\nA Ty jesteś bluźniercą, gdy mówisz, że w szabat wolno pracować i łuskać kłosy!\nPojawił się uczony w Piśmie, który przez chwilę przysłuchiwał się temu, co wywrzaskiwali jego poprzednicy, przyglądał się Jemu i Jego uczniom. Teraz podszedł i zapytał:\n– A więc Cię rozpoznałem. Dużo o Tobie słyszeliśmy. Cicho! Sza! – wykrzyknął do swoich towarzyszy, którzy się chcieli włączyć do rozmowy.\nUciszyło się zupełnie i wszyscy mogli dokładnie słyszeć każde słowo. Faryzeusz, gdy zapadło milczenie, zaczął mówić dalej:\n– Cóż teraz widzę? Widzę, że do naszego wyobrażenia o Tobie i o Twojej nauce, którą głosisz, doszedł nowy, ważny szczegół: że Ty obalasz szabat. A jeżeli tak, to nie jesteś Izraelitą, Ty już nie jesteś wyznawcą religii mojżeszowej.\nWłączył się Tomasz, który zawsze, gdy tylko wywiązywała się dyskusja z faryzeuszami, natychmiast zabierał głos jako fachowiec:\n– Jeżeli mogę powiedzieć coś na ten temat, to bardzo chętnie powiem; żeby nie było nieporozumień: my nie jesteśmy przeciwko szabatowi. Szabat dla nas to jest najświętszy dzień tygodnia. Czy wy mi wierzycie?\nSłuchał tego, co zaczął mówić Tomasz i uśmiechnął się do siebie. Po raz pierwszy Tomasz nie mówił: „Nasz Mistrz tak uważa”, ale: „My tak uważamy, to jest nasze zdanie”.\n– O co nam chodzi? My jesteśmy przeciwko błędnej hierarchii. Powiedz mi tylko – tu zwrócił się do ostatniego rozmówcy – co stoi u podstawy Przymierza? No co, powiedz?\n– Co mam ci mówić, sam to powinieneś wiedzieć – Chwała Boża.\n– I bardzo dobrze to powiedziałeś. I takie jest również nasze przekonanie. Tylko, co my dalej mówimy? My mówimy, że ten Bogu oddaje najwyższą chwałę, kto miłuje Go ponad wszystko…\nW tym momencie jeden z faryzeuszy gestem potwierdzającym chciał mu przerwać, ale ten na to nie pozwolił i mówił dalej:\n– …oraz kto miłuje bliźniego jak siebie samego. U podstaw Przymierza stoi miłość. Tak jest: nie szabat ani zabijane zwierzęta w świątyni. I jeśli zaistnieje konieczność wyboru: szabat czy miłość, zawsze musi wygrywać miłość. Czy to Boga, czy bliźniego. I teraz nas rozumiesz? Myślę, że tak, że teraz nas rozumiesz, dlaczego zdecydowaliśmy się zerwać kłosy zboża i łuskać je, gdy byliśmy głodni.\n– I tu jest wasz błąd! – wrzasnął faryzeusz, wreszcie dopuszczony do głosu. – I tu wasze szaleństwo. Najpierw jest miłość Boga. Nie żadna miłość bliźniego ani miłość siebie, tylko miłość Boga! A miłość ku Bogu przejawia się przede wszystkim w świętowaniu szabatu.\nTomasz nie dał się ponieść emocji:\n– Czy dobrze słyszysz? Czyś ty naprawdę usłyszał słowa naszego Mistrza: Nie jest człowiek dla szabatu, ale szabat dla człowieka?\n– Właśnie. My jesteśmy przeciwko temu – przerwał mu faryzeusz. – Wprost przeciwnie. Człowiek jest dla szabatu. Człowiek musi się poddać porządkowi, jaki Pan Bóg ustanowił. Nie odwrotnie.\nLudzi wciąż przybywało. Powiększał się krąg, który otaczał rozmawiających. Już nie było nikogo ze zdążających do synagogi, kto by nie zatrzymał się przy nich. Obserwował, że nawet coraz więcej ludzi wychodziło z wnętrza synagogi, aby dołączyć się do grupy słuchających. Ze szczególną uwagą śledzili to, co mówił Tomasz:\n– Pozwól, że powiem na ten temat. Niewiele, bo jeszcze nie ochłonąłem, usłyszawszy zdanie mojego Nauczyciela, które wydaje mi się jednym z najbardziej podstawowych.\n– Co ty za głupstwa mówisz? To zdanie zaprzecza religii mojżeszowej.\nTu już Tomasz zaczynał nie wytrzymywać:\n– Jeżeli jesteś faryzeuszem, to dopuść przeciwnika do głosu, a po drugie, naucz się rozumieć Pismo Święte. Jak ty sobie Boga wyobrażasz? Czy On naprawdę sześć dni pracował, a siódmy dzień odpoczywał? Jeżeli ty sobie tak Go wyobrażasz, to ja z tobą nie mam o czym rozmawiać. To znaczy, że Pan Bóg był zmęczony? Czy jesteś dzieckiem, czy tobie szatan wodę zrobił z mózgu?\n– A co ty myślisz: jak było naprawdę ze stworzeniem świata? – spytał go zdumiony faryzeusz.\n– Mnie się pytasz? Ja przy tym nie byłem, to ci nie powiem.\n– Ale jest napisane przez Mojżesza.\n– Czy myślisz, że Mojżesz przy tym był?\n– Pan Bóg Mojżeszowi opowiedział, jak stworzył świat.\n– Skąd nagle takie zwierzenia? Po co miałby mu Pan Bóg to opowiadać? Pan Bóg objawił to, co człowiek potrzebuje do zbawienia, a nie to, jak stwarzał świat.\n– Dlaczego ty tak Pismo Święte tłumaczysz? Nasi doktorowie inaczej to tłumaczą.\n– To jest mój doktor w Piśmie: Jezus – odpowiedział Tomasz, wskazując na Niego.\n– To znaczy, że jednak odrzucasz szabat! – wykrzyknął z triumfem uczony w Piśmie.\n– Nie, wprost przeciwnie. Jestem, wbrew pozorom, bardziej za szabatem niż ty.\n– No to na jakiej podstawie, jeżeli uważasz, że Pan Bóg świata nie stwarzał w ciągu sześciu dni?\n– Musisz zrozumieć, że szabat Pan Bóg dla nas ustanowił, nie dla siebie. Czy mi uwierzysz w to, czy nie, powtarzam ci: to nam jest potrzebny szabat, byśmy w nieustannej pracy nie utracili sił fizycznych i duchowych. Nam, nie Bogu.\n– Do czego jeszcze zmierzasz? – spytał jeden z faryzeuszy.\n– Do czego zmierzam? Zmierzam do tego, że jeżeli Pan Bóg nam wymyślił szabat, to zrobił to, jak zresztą wszystko, z miłości ku nam, aby nam pomóc żyć, aby nam wnieść trochę radości, a nie zamęczyć nas. A to właśnie wyście zrobili. Wyście z szabatu zrobili koszmar swoimi zakazami, nakazami, o których – zgodzisz się chyba ze mną – w Piśmie Świętym nie ma ani słowa.\nFaryzeusz przycichł, ale – aby nie musiał zająć stanowiska wobec tego, co usłyszał – zmienił temat:\n– Skąd ty się nagle stałeś taki mądry? Mało mądry: przemądrzały.\n– Czy mogę ci szczerze odpowiedzieć? Nie chciałbym być nigdy przemądrzały. Jeżeli taki byłem w twoich oczach, to cię za to bardzo przepraszam. Chciałem się nauczyć mądrości – kontynuował swoje zwierzenia. – Ja w życiu niczego już nie potrzebuję. Zresztą miałem wszystko: i pieniądze, i zdrowie, i młodość. Ja szukam mądrości. On mi to dał. Jezus mi otworzył oczy. – I nagle powrócił do tematu, od którego chciał go odwieść faryzeusz: – Dlatego na tym skończyłem rozmowę z tobą i więcej nie powiem ani słowa, bo każde byłoby stracone – powiedział Tomasz z gniewem, jakby pożałował swoich osobistych wyznań. – Coś zrozumiał – zrozumiałeś. Czegoś nie zrozumiał – nic na to nie poradzę.\nJeszcze nigdy nie widział Tomasza tak rozsierdzonego.\n– Dlaczego się złościsz? – spytał faryzeusz.\n– Bo z natury nie lubię ludzi ograniczonych.\n– Dlaczego się obrażasz?\n– Ja się nie obrażam, zbyt jestem zarozumiały, żeby się obrażać. Mogę najwyżej ci współczuć.\n– Czy nie można z tobą spokojnie porozmawiać?\n– Już nie można. I żadnych rozmów sobie nie życzę. Idź do chederu i dzieciom głupstwa opowiadaj. Może ci uwierzą, bo masz długą brodę. A mogę tobie i wam: wszystkim faryzeuszom, współczuć już teraz, bo jak was znam, to Jezusa odrzucicie – tu wskazał ręką na Niego. – Za mądry jest dla was. A przecież to jedyna szansa naszego narodu. Może się zdziwisz temu, co ci powiem, ale tym mnie nie zaskoczysz. On nie chce niczego innego, lecz tylko tego, byście powrócili do źródła: byście uczyli tego, co jest w Piśmie Świętym, a nie w waszym Talmudzie. Tak, bo ty mi nie uwierzysz, ale naprawdę wy już nie jesteście Izraelitami. Słyszysz, co do ciebie mówię? Wy nie jesteście Izraelitami! – już wrzeszczał, skandując każde słowo. – Jedynym Izraelitą jest On, Jezus! On, który swoją naukę czerpie ze źródła: z Pisma Świętego! A wy zamiast ludziom dawać wodę ze źródła, dajecie im pomyje, w których pierzecie własne brudy.\nNikt nie spodziewał się takich ostrych słów z ust Tomasza. Ani faryzeusze, ani Jego chłopcy, ani On sam. Rozmówca Tomasza patrzył na niego jak oniemiały, z otwartymi ustami i wybałuszonymi oczami, a ten dalej mówił:\n– Czy ja tego dożyję? Już tego nie dożyję, ale przepowiadam wam: zginiecie i zginie ten naród, a powodem będziecie wy. Tak, to będzie wasza wina. Nie, nie kapłanów, nie esseńczyków ani zelotów, wasza wina. Szczycicie się tym, że jesteście nauczycielami Izraela. Tak, jesteście. Wreszcie wygraliście z kapłanami wojnę o lud. Wreszcie wy jesteście na górze. Wy macie rząd dusz. Wy jesteście w każdym mieście, w każdym miasteczku, w każdej wiosce. Macie synagogi, chedery, łaźnie. I uczycie. Gdybyście Jego posłuchali! Gdyby się wam wreszcie oczy otworzyły i żebyście zobaczyli, kto jest między wami, jaka szansa otworzyła się dla naszego narodu! Zrobilibyście rewolucję, jakiej świat nie widział. Stalibyście się gwiazdą zaranną całej ludzkości. Zjeżdżaliby się z całego świata i mędrcy, i prostacy, żeby was posłuchać, żeby uczyć się mądrości. A tak jesteście bandą dziwaków, o których po całej ziemi ludzie sobie opowiadają kawały!\nTu wzniósł oczy ku górze, podniósł obie ręce. Zamarł tak na chwilę. Potem jakby zeszedł z niebiosów. Opuścił ramiona, rozejrzał się po otaczających go i zaczął dalej mówić:\n– Wyście słyszeli, co On powiedział o królu Dawidzie? I obraziliście się, że się z nim porównuje. Jeszcze bardziej obraziliście się, gdy powiedział o świątyni. A naprawdę tak jest. On jest dla naszego narodu ważniejszy niż Dawid i ważniejszy niż świątynia.\nTomasz znowu się rozejrzał po słuchających i dostrzegł zgorszone twarze:\n– Znowu się krzywicie. Wam się znowu to nie podoba. Do kogo ja mówię? Po co ja sobie nerwy targam i płuca wypluwam?\nW tym momencie Tomasz splunął na ziemię, swoim zwyczajem piętą sandała wtarł plwocinę w piasek, machnął ręką, odwrócił się ostentacyjnie i odszedł.\nAle cisza trwała. Ludzie stali jak oszołomieni. Nikt się nie śmiał ruszyć. Wtedy zabrał głos Kuba, który w dyskusjach nie dawał się wyprzedzić Tomaszowi i teraz również przystąpił do akcji. Zajął pozycję mediatora i począł tłumaczyć:\n– Po pierwsze, za wysoko zaczęliście tę rozmowę. Sprowadźmy ją do spraw bardziej oczywistych.\n– O czym myślisz? O czym jeszcze chcesz mówić? Znowu jakąś pułapkę wynajdziecie? – faryzeusz chętnie przystał na kontynuowanie rozmowy, ale z innym partnerem.\n– Ty się z pewnością wiele razy zastanawiałeś nad instytucją szabatu?\n– Czemu tak się niemądrze pytasz? Ja się wciąż zastanawiam. Nie tylko ja, ale i moi towarzysze.\n– Wobec tego powiedz mi, człowieku, co to jest dla ciebie szabat? Jaka jest wola Boża?\n– Ten się na słowo: „człowieku” trochę wzdrygnął, ale się opanował i odrzekł:\n– To jest przede wszystkim niepracowanie.\nAle Kuba, swoim sposobem, przycisnął:\n– Tylko niepracowanie, nic więcej? To masz ubogie pojęcie o szabacie.\nFaryzeusz dotknięty uzupełniał pospiesznie:\n– No, nie tylko niepracowanie, szabat to jeszcze synagoga, a w domu świąteczny posiłek.\n– A więc widzisz, szabat to jest coś więcej niż niepracowanie. Nazwijmy to: odpoczywanie.\n– Dla mnie to jest to samo.\n– Dla nas nie. Odpoczywanie jest bliskie słowu: świętowanie – powiedział Kuba.\nWidział, że rozmówca poruszył się niespokojnie, chcąc mu przerwać, ale on nie pozwolił mu na to i powiedział:\nPo pierwsze, wy w sobotę nie pozwalacie odbyć dłuższej drogi niż na jeden kilometr. A jeżeli ktoś najlepiej odpoczywa w czasie spaceru czy na wycieczce? Tym bardziej, że cały tydzień pracuje na przykład przy krosnach albo jako cieśla i marzy o tym, by w sobotę wyjść i pospacerować wzdłuż morza czy też pójść w góry, czy do lasu? Wziąć łódkę i wypłynąć na wodę, wykąpać się, wieczorem zapalić ognisko, pośpiewać przy nim, zagrać na fujarce czy cytrze, napisać list do rodziców, zagrać w kości, nawet nie o pieniądze, ale tak, dla zabawy? Albo choćby zajść do krewnych, żeby ich odwiedzić?\n– Jeśli są chorzy, to można. Przynajmniej my, uczniowie rabbiego Hillela, tak nauczamy.\n– Człowieku, nie, nie są chorzy, ot tak, iść, żeby pogadać, bo dawno się nie widzieli, zjeść wspólnie posiłek albo napić się wina czy piwa.\n– Nie, tego nie wolno, gdy trzeba odbyć drogę dłuższą niż kilometr.\n– No widzisz, i tu się nie zgadzamy. Po pierwsze, człowiek nie jest wołem roboczym, który ma pracować i nie pracować, żeby nabrać sił do dalszej pracy. Ale jest stworzeniem, które musi odpoczywać, świętować. A więc tu chodzi o sferę duchową, a nie tylko fizyczną: o odnowienie sił duchowych. A temu służy oczywiście synagoga, ale i zanurzenie się w życie rodzinne, które jest w dniu powszednim zdominowane przez pracę; również zabawy, gry, kontakty towarzyskie, podróżowanie, zwiedzanie, czytanie, śpiew, pisanie – wszystko, co nas duchowo pogłębia. Bo do świętowania należy radość, a do radości wolność. Szabat jest darem Boga i zapowiedzią szczęścia – a więc radości i wolności – które nas czeka w niebie. A wyście to zabili, krępując człowieka mnóstwem przepisów i ograniczeń.\nZaczął kropić deszcz. Dopiero teraz spostrzegli, że niebo zaciągnęły ciężkie chmury i zapowiada się porządna ulewa. Faryzeusz, który widział, że nie ma co przedłużać tej rozmowy, skorzystał z okazji i zaproponował:\n– Po co mamy moknąć na deszczu. Wejdźmy do synagogi.\nTam już toczyły się żywe rozmowy. Reszta ludzi stojących jeszcze na dworze i przysłuchujących się prowadzonej rozmowie pospiesznie kryła się w murach budynku, porządkując przykrycia głowy.\nWszedł do synagogi razem ze swoimi uczniami. Ale był zbyt przejęty tym, co mówił Tomasz, aby w pełni brać udział w nabożeństwie, które rozpoczęło się i toczyło się zgodnie z obowiązującym porządkiem. Oprzytomniał dopiero w chwili, gdy Go trącił Piotr. Doszło do Niego, że przełożony synagogi zaklaskał w dłonie, a gdy się nieco uciszyło, zapytał zebranych:\n– Kto zgłasza się do czytania Pisma?\nWtedy wyszedł z grupy swoich ludzi, przepchał się przez tłum, stanął przy pulpicie, odebrał z rąk przełożonego synagogi zwój Pisma i zaczął czytać od miejsca, na które on Mu wskazał. Czytał tak tylko chwilę, bo naraz usłyszał krzyk:\n– Rabbi z Nazaretu!\nStało się. Rozpoznano Go. Zwróciły się ku Niemu wszystkie głowy. Poczuł się otoczony przez wybałuszone oczy pełne zdziwienia, ciekawości, podziwu. Nagle ponad gwar, hałas, jaki panował, wybił się drugi okrzyk:\n– Uzdrów mnie!\nPrzez tłum stojących, siedzących, wgapionych wciąż w Niego, zaczął przepychać się stary człowiek. Szedł, ciągnąc za sobą nogę.\nPatrzył na niego jak na idącą ku Niemu śmierć. Drażniła Go ta jego nachalność. „Przecież on wie, przecież nie może nie wiedzieć, jak mnie naraża tą prośbą. Nie obchodzi go mój los”. Za chwilę stał przed Nim – roztrzęsiony starszy człowiek z twarzą przeoraną cierpieniem. Opadła prawa powieka, obwiśnięty prawy policzek i warga, z której ciekła ślina, obwisłe, bezwładne ramię.\n– Ratuj mnie – mówił, bełkocąc. – Cierpię bardzo. Zlituj się nade mną.\nWidział go z bliska: na jego twarzy odbijał się strach, że może go nie wysłuchać, ale i cała natarczywość jego domagania się. W synagodze trwało milczenie. Nagle usłyszał obok siebie wyszeptane przez Bartłomieja do Filipa słowo:\n– Skąd by wzięli nagle takiego? – bronił go Filip.\n– Nie potrzebowali brać. Przyszedł, przywlókł się, jak zwykle w każdą sobotę do synagogi i kazali mu prosić.\nCzuł na sobie wzrok faryzeuszów. „Może to prowokator, ale też biedny człowiek, chodzące nieszczęście. Czy mógł się inaczej zachować? Przecież wie, że dzisiaj mnie widzi, a jutro już tu mnie nie będzie, że to jedyna szansa dla niego. Chce po prostu być zdrowy”. Równocześnie wiedział, że rozstrzyga się sprawa Jego śmierci lub życia. „Gdy go uzdrowię, wydam na siebie wyrok. Albo mnie ukamienują od razu, albo oskarżą i wydadzą wyrok śmierci”. Równocześnie stwierdzał, że nie ma wyjścia. Odprawić tego człowieka, to zaprzeć się samego siebie, skompromitować się przed uczniami, pogrzebać całą swoją działalność mesjańską – to zaprzeczyć temu, że Bóg jest miłosierdziem.\nTymczasem człowiek dotknięty częściowym paraliżem, wstrząsany drgawkami, powtórzył prośbę:\n– Mistrzu z Nazaretu, uzdrów mnie. Przecież innych uzdrawiasz.\nNawet nie musiał tego mówić. Był samym wezwaniem, był żądaniem, wołaniem o ratunek, o ulżenie jego cierpieniu. Nie było wyjścia. Zdecydował się. Ale przyszło Mu do głowy wciągnąć w grę ludzi zgromadzonych w bóżnicy. Odwołać się do ich miłosierdzia, ludzkiego współczucia – zyskać poparcie dla tego, co i tak zrobi. Zwrócił się do chorego, patrzącego na Niego wciąż tymi samymi oczami pełnymi nadziei:\n– Stań tu wobec wszystkich.\nOtaczający tłum przypatrywał się Mu z najwyższym napięciem. Ale to nie była ta ciekawość, do której zdążył się już przyzwyczaić – ciekawość tłumu pragnącego zobaczyć, jak ślepy przejrzy, jak trędowatemu zamykają się rany, jak sparaliżowany dźwiga się z noszy. To była ciekawość stojąca na skraju przerażenia: czy On odważy się w szabat uzdrawiać. Najbliżej stojący faryzeusz, u którego grdyka na suchej szyi poruszała się nerwowo w górę i w dół, wyjąkał:\n– Czy wolno w szabat uzdrawiać? – jakby w ostatniej chwili chciał zapobiec nieszczęściu i przekazać Mu ostatnie ostrzeżenie, choć już było za późno na wszystko.\nLitując się nad jego zdenerwowaniem, zapytał go, a zarazem wszystkich obecnych w synagodze:\n– Gdyby ktoś z was miał jedną jedyną owcę i ta wpadłaby mu w jakiś dół właśnie w dzień szabatu, czy nie poszedłby, żeby ją wyciągnąć?\nNikt Mu nie odpowiedział. Zaatakował raz jeszcze:\n– A gdyby wpadł w dół wasz syn?\nPatrzył im prosto w oczy, szukając bratniej duszy, akceptacji. Uciekali z oczyma, schylali głowy. Jego słowa odbiły się od słuchających jak od muru. Nie było żadnej reakcji. Trwało milczenie. Wobec tego dopowiedział sam to, co chciał od nich usłyszeć:\n– Tak więc wolno jest spełnić w szabat dobry uczynek! O ile ważniejszy jest od owcy człowiek!\nNadal nie było żadnego odzewu. Nie był pewny, czy oni w ogóle rozumieli to, co do nich mówił. Albo może po prostu bali się. Nie rezygnował. Podjął jeszcze jedną próbę. Cofnął się, podobnie uczynili parę kroków wstecz najbliżej stojący, tak że utworzył się pusty krąg wokół chorego. Jeszcze raz ponowił swoją próbę, choć innymi słowami:\n– Czy w szabat wolno czynić dobro, czy zło? Ocalić życie czy zabić je?\nTrwało nieporuszone milczenie. Nikt nie podejmował się odpowiedzi, jakby nie chciał brać odpowiedzialności w przechyleniu szali w tę czy tamtą stronę. Nikt w Jego obronie, nikt kto by Go starał się powstrzymać. Nikt za, nikt przeciw. A może wszyscy przeciw? „A więc przyszło mi samotnie iść ku śmierci” – pomyślał na zimno. Rozejrzał się po wpatrzonych w Niego faryzeuszach. Napotkał twarde, bezczelne spojrzenia. I stwierdził ze zdumieniem: „Przecież ich ten chory człowiek zupełnie nie obchodzi”. – Stwierdził to ze zdumieniem na granicy wprost przerażenia. – „Ich interesuje tylko moja śmierć i czekają na to jak sępy na padlinę”.\n– Wyciągnij rękę! – prawie z oburzeniem wykrzyczał te słowa, zwracając się do chorego.\nI już nie patrzył, jak drgnie obwisła bezwładnie ręka, ale odwrócił się i zaczął wychodzić z synagogi. Rozstępowali się przed Nim. Nie wiedział dlaczego – czy jak przed człowiekiem godnym największego szacunku, czy jak przed człowiekiem grzesznym, uważając, żeby się o nich nie otarł i nie spowodował ich nieczystości rytualnej. Jedno odnotował niewątpliwie. W synagodze w dalszym ciągu trwała cisza. Nie było tych okrzyków zdumienia, podziwu czy wdzięczności, które towarzyszyły normalnie uzdrowieniom. Nawet ze strony chorego, którego przywrócił do zdrowia. Podniósł oczy, spojrzał na ich twarze. Nie, to było jeszcze coś innego: patrzyli na Niego jak na człowieka skazanego na śmierć, jak na trupa, jak na człowieka, który sam, dobrowolnie wydał na siebie wyrok śmierci.\nWyszedł przed synagogę i przystanął, czekając na uczniów. Żaden z nich nie wychodził. Tego się nie spodziewał. A więc to tak? I dla nich to było za dużo? Przelękli się? Uśmiechnął się gorzko. Lepiej, że to się stało na początku niż żeby miało się to stać potem. Trudno. Ale zrobiło Mu się nieswojo. Samemu iść w Palestynę z takim bagażem zagrożeń. Nagle w drzwiach synagogi pojawiła się wielka postać Piotra. „A jednak jest przynajmniej jeden: poczciwy Piotr”.\n– Przytrzymalibyśmy ich przy drzwiach, gdyby wybiegli za Tobą, by Ci zrobić krzywdę – wyjaśnił, tłumacząc swoje opóźnienie.\nTuż zaraz pokazali się Andrzej, Szymek. „Boże, niech Ci będą dzięki. Moi chłopcy sprawdzają się”. Wychodzili jeden za drugim wszyscy. Przystawali obok Niego – swojego Mistrza – w milczeniu, wpatrzeni tak jak i On w bramę synagogi. Wreszcie odetchnęli: byli wszyscy.\n– Nie, Janka nie ma – upomniał się Jakub o brata.\n– Przestraszył się? – ktoś zapytał.\n– Nie, wykluczone. Pójdę po niego – zdecydował Jakub.\nWidział, jak biegnie do synagogi, i wtedy zobaczył wychodzącego z jej drzwi paralityka. Właściwie nie szedł, a kroczył – krótkimi posunięciami, jakby jeszcze nie wierzył swojej drugiej, do niedawna bezwładnej nodze. Patrzył wciąż w ziemię, jakby chciał się ustrzec przed jakąś przeszkodą. Zatrzymał się na skraju schodów, spozierał w nie jak w ziejącą przepaść. Tuż za nim szła kobieta, młodzi ludzie – chyba żona, synowie i córki. Obserwowali w milczeniu, ale z najwyższym napięciem najmniejszy ruch tego człowieka, gotowi mu pomóc w każdej chwili. I chyba takie propozycje były, ale on się od nich już zdołał uwolnić. Świadczyły o tym jego podniesione w górę ramiona i dłonie rozczapierzone jak u ptaka zrywającego się do lotu.\nTeraz już nie patrzył sam na tę scenę rozgrywającą się na schodach synagogi, ale i Jego uczniowie, którzy dotąd rozgadani, teraz umilkli i śledzili z uwagą poczynania uzdrowionego człowieka. Postawił on nogę na schodzie poniżej. Niepewnie przeniósł na nią ciężar ciała i dostawił do niej nogę z platformy, na której dotąd stał. Udało się z powodzeniem. Potwierdził to uśmiech, który pojawił się na jego twarzy. Z kolei chciał podjąć następną próbę. Świadczył o tym grymas namysłu i troski na jego czole. Zaryzykował: zeszedł dwa stopnie normalnie, jak zdrowy człowiek. Podniósł w zachwycie oczy znad stóp i popatrzył przed siebie. I wtedy zobaczył, że On i Jego uczniowie obserwują jego zachowanie i, już nie patrząc pod nogi, skoczył z wyciągniętymi rękami w ich kierunku i z okrzykiem:\n– Panie mój! – rzucił się jak chłopiec po schodach w dół, przebiegł odległość dzielącą schody od nich, kilkanaście metrów – i wpadł w Jego ramiona: – Dziękuję, dziękuję – a potem osunął się na ziemię, całując Mu stopy.\nDźwignął go natychmiast w górę i, trzymając w ramionach, śmiał się razem z nim, z jego rodziną i swoimi chłopcami.\n– A teraz was zapraszam na jeden łyk szabasówki mojego wyrobu. Skosztujecie dobrego wina mającego bukiet zapachów – sam cymes i zabarwionego na kolor rubinu. Co ja mówię rubinu. Przy kolorze mojego wina nawet rubiny bledną – zaśmiał się. – To nieopodal. Jakże bym mógł się dowlec, gdybym dalej mieszkał – odpowiadał na niepostawione pytania. Jego twarz jaśniała szczęściem, radością, wdzięcznością. – Tylko szkoda, że to dzisiaj szabat, bo byśmy zrobili ucztę jak się patrzy, a tymczasem czymże ja was mogę poczęstować. Powiedz, moja żono, czy masz coś dobrego w domu.\n– Tylko nie rozpędzaj się z zapraszaniem nas na poczęstunek – odpowiedział ze śmiechem. – Widzisz, że nie jestem sam. Popatrz, ilu moich przyjaciół.\n– Na szczęście jestem kupcem, mój interes wszyscy w tej dzielnicy znają, a nawet są i tacy, którzy z drugiego końca Kursi do mnie przychodzą. Jeżeli u kupca nie można by się pożywić, to co to byłby za kupiec? Chodźmy, chodźmy. Zapraszam wszystkich Twoich przyjaciół i swoich.\nRzeczywiście, mieszkał obok, przy głównej ulicy. Sklep był zamknięty. Weszli przez bramę, sień, dziedziniec, wokół którego stały magazyny, do małęgo ogrodu ładnie uporządkowanego.\n– Tu się rozgośćcie. Zaraz nam przyniosą coś do pokrzepienia. Ja na chwilę was przeproszę.\nTeraz zobaczył Janka i Jakuba, którzy dopiero co dołączyli do reszty. „No to jesteśmy w komplecie” – pomyślał. Zaniepokoił Go tylko wygląd najmłodszego. Coś się musiało stać. Podszedł do niego. Nie tylko On zaniepokoił się wyglądem Janka. Już był przy nim Piotr, już otaczali go inni.\n– Janek, co się stało, czemuś taki przestraszony? – spytał go.\nJanek zaczął opowiadać zduszonym szeptem:\n– Słyszałem… Oni mnie nie zauważyli…\nPrzerwał mu Piotr:\n– Najpierw stąd chodźmy. Potem będziesz nam opowiadał, coś usłyszał.\nOdeszli w kąt ogrodu. Dopiero gdy wyszli poza tłum, Piotr zezwolił:\n– Teraz mów, coś słyszał.\nZbili się w ciasną gromadkę i słuchali tego, co mówił Janek:\n– Naradzali się, jak Jezusa zabić.\n– Oczywiście faryzeusze – odpowiedział Janek, strofując spojrzeniem tego, który się spytał. – Wtedy jeden z nich powiedział: Sami sobie nie poradzimy. Przed samosądem obronią Go Jego uczniowie.\n– Widzisz, wreszcie się Tobie na coś możemy przydać! – wyrwał się Szymek.\nJanek, jak i reszta, zignorowali ten wykrzyknik.\n– Mów dalej – przynaglił Janka Piotr.\n– Powiedzieli, że muszą mieć wyrok śmierci od władz królewskich, a jeden powiedział, że wystarczy nakaz aresztowania, to w drodze Ciebie zabiją.\n– Czekaj tatka latka – zaśmiał się ktoś. – Niczym do Heroda…\n– Nie – Janek przerwał. – W synagodze byli herodianie i ci obiecali, że taki nakaz wnet im mogą dostarczyć.\n– Później skończymy rozmowę – Piotr przerwał, widząc, że podchodzą do nich obcy ludzie. – Tylko nie siej, Janek, paniki, uśmiechnij się i zajmij jedzeniem. Jakoś z tego wybrniemy.\nPrzychodził właśnie gospodarz z propozycją, że zanim pojawi się posiłek, może im pokazać, czym handluje. Zgodził się na to chętnie i poszli.\nNa pewno nie był to sklepik, ale duża hurtownia, obok której – jakby na marginesie – prowadzona była sprzedaż detaliczna. Musiał przyznać, że dawno, a może nigdy, nie widział takich stosów suszonych daktyli, fig, orzechów najrozmaitszego gatunku, rodzynków, migdałów, wszelakiego rodzaju korzeni, ostrych przypraw, suszonych ryb, suszonego mięsa, obok których stały ogromne misy oliwek w occie. Wszystko to uporządkowane, w workach, w koszach, na półkach. Dawno, a może nigdy, nie widział takich wielkich beczek wina. On chyba dawno, ale Janek nigdy. Ten szedł przylepiony do Niego przez magazyny znajdujące się częściowo w piwnicach ogromnych pod ziemią, częściowo nad ziemią w budynkach przy sklepie, a z jego piersi od czasu do czasu wyrywało się westchnienie-prośba:\n– Ale my tu dłużej pobędziemy, Jezu, nieprawda?\nPrzez ten czas żona gospodarza z pomocą dzieci i sług zdążyła przygotować naprędce posiłek. Chociaż składał się wyłącznie z zimnych dań, mógł zadowolić niejednego smakosza.\nDawno nie jadł z takim apetytem. Przecież od ostatniego posiłku minęła pełna doba. Rozglądając się pomiędzy swoimi ludźmi, stwierdzał, że to nie tylko Jemu jednemu tak smakują przygotowane potrawy. Wszyscy zajadali się tymi wspaniałościami z prawdziwą radością. Zwłaszcza miały powodzenie świeże owoce, których tu też było co niemiara.\nPogoda dopisała. Po pochmurnym poranku, po deszczu, który przeleciał przed południem, teraz wiatr rozpędzał chmury i zapowiadało się słoneczne popołudnie, toteż mogli spokojnie cieszyć się pobytem w ogrodzie.\nGospodarz, odrywany obowiązkami domowymi, gdy wreszcie mógł spokojnie chwilę zostać przy Nim, zaczął Mu tłumaczyć się i przepraszać Go:\n– Ja zdaję sobie z tego sprawę, że mogą z tego wyniknąć dla Ciebie kłopoty. To była dla mnie jedyna szansa. Gdy Cię zobaczyłem, powiedziałem sobie: albo dzisiaj, albo nigdy.\n– Rozumiem cię, choć jeżeli dożyję, jeszcze nieraz przyjdę do Betsaidy.\n– Może przyjdziesz, może nie przyjdziesz. Ale niekoniecznie ja miałbym to szczęście, by Cię spotkać. Więc zrozum mnie. Jeszcze raz bardzo Cię przepraszam za moje żądanie-prośbę. Bo wiem, że Cię naraziłem na nieprzyjemności. Są tu niestety faryzeusze fanatycy, którzy nic lepszego nie mają do roboty jak pilnować, czy ludzie przestrzegają przepisów talmudycznych. Spróbuję się zorientować, jak się zapatrują na to moje uzdrowienie. Może udadzą, że nie widzieli. Ja tu cieszę się dużym poważaniem.\nNie chciał mu mówić tego, z czym przyszedł Janek. Był ciekaw, czy potwierdzi się ta jego informacja.\nNie było go dłuższą chwilę. Gdy powrócił, jego twarz nie wróżyła nic dobrego:\n– Jest gorzej niż myślałem. Z naszymi bym sobie poradził, ale byli tu także obcy ludzie, którzy Cię śledzą i idą krok w krok, szukając, na czym by Cię przyłapać. Teraz mają konkretny dowód przeciwko Tobie i nie chcą z niego zrezygnować, choć ich moi ludzie mocno namawiali. Ja jeszcze postaram się z nimi nawiązać bezpośredni kontakt. Spróbuję przemówić do nich argumentami bardziej konkretnymi. Przecież mnie stać na to. Ale sprawa już zatoczyła szersze kręgi i może się to nie udać.\n– Do zachodu słońca jesteś bezpieczny. Gdy szabat się skończy, oni przystąpią do działania.\n– Udadzą się do Tyberiady, do Heroda, żeby otrzymać od niego konkretne uprawnienia.\n– Dlaczego do Heroda, przecież jesteśmy nie na terenie Galilei, ale Dekapolis? – spytał Piotr.\n– Jezus jest, po pierwsze, Galilejczykiem, a więc poddanym Heroda. A po drugie, oni wiedzą, że terenem Twojego działania, Jezu, jest Galilea, nie Dekapolis. Przecież tu przeważają poganie.\n– Jak sądzisz, jaki wyrok Herod wyda?\n– Zobaczymy. W najgorszym razie śmierć. W najlepszym – więzienie.\n– Ile im to zajmie czasu?\n– No cóż. Trzeba dojść do łodzi. Stąd do Tyberiady – zależy od wiatru – parę godzin. Tyle samo z powrotem. Tam na miejscu może godzina, dwie. W sumie, około piątej nad ranem możecie się spodziewać ataku żołnierzy. Co zamierzacie?\n– Naradzę się z moimi ludźmi. Wobec tego będziemy się już żegnać, bo trzeba to wszystko na spokojnie omówić.\n– Gdzie obozujecie?\n– Tuż za miastem.\n– Pytam się, bo chciałbym wam podrzucić trochę jedzenia. Myślę, że moi słudzy znajdą was bez trudności.\n– Tak. Rozbiliśmy się w pobliżu drogi. Bardzo dziękuję za to wsparcie, bo chcielibyśmy spożyć jakąś szybką kolację i ruszyć na całą noc, żeby odskoczyć stąd jak najdalej.\n– Tym bardziej przyda się wam również na drogę pożywienie.\n– Bardzo dziękuję za ten twój dar.\n– Tylko uważajcie. Będą was obserwować.\n– Z tym się też liczymy.\n– Do zachodu słońca macie jeszcze kilka godzin. I na pożegnanie: nie muszę Cię chyba o tym zapewniać, w razie czego daj mi tylko znać, a zrobię wszystko, żeby ci pomóc. No i ile razy będziesz w naszym mieście, czekam na Ciebie z gościną.\nŻegnał się On, żegnali się – widząc to – Jego ludzie. I już ruszyli w drogę odprowadzani jak najbliższa rodzina.\nW drodze do obozowiska podszedł do Niego Piotr, pytając:\n– Myślę, że najlepiej, gdybyśmy na kilka dni – przynajmniej na parę – zaszyli się gdzieś na pustyni i odczekali, aż się trochę uspokoi.


Kolejny przetarg na nieruchomość PKS Poznań - Newsy : e-biurowce.pl\nKolejny przetarg na nieruchomość PKS Poznań\nWizualizacja kompleksu przy ul. Matyi w Poznaniu\nNieruchomość w Poznaniu, na której powstać może kompleks biurowo-mieszkalny, nadal czeka na inwestora.\nPKS Poznań we współpracy z firmą DTZ ogłosił drugi przetarg na sprzedaż nieruchomości znajdującej się przy ul. Stanisława Matyi 1 w Poznaniu. Pierwsza licytacja miała miejsce 18 października, a cena terenu wynosiła około 116 mln zł. 8 listopada ogłoszono kolejny przetarg. Cena nieruchomości spadła do 98,7 mln zł. Aby wziąć udział w licytacji należy wpłacić 5 proc. ceny wywoławczej do 11 grudnia bieżącego roku. Rozstrzygnięcie przetargu zaplanowane jest na 16 grudnia.\nTeren poddawany licytacji ma powierzchnię około 3 ha. Na terenie znajdował się pierwotnie dworzec autobusowy, który przeniesiono do Zintegrowanego Centrum Komunikacyjnego. Docelowo na nieruchomości powstaną dwa budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami na parterze, a także cztery budynki biurowo-usługowe. Za projekt architektoniczny odpowiedzialna jest Pracownia Architektoniczna Grzegorza Czerwińskiego.\nProjekt zakłada realizację kompleksu, który oferować będzie 62 670 mkw. powierzchni biurowo-usługowej, 15 335 mkw. powierzchni handlowo-usługowej oraz 20 370 mkw. powierzchni mieszkaniowej (371 mieszkań). Użytkownicy korzystać będą mogli z 1172 miejsc parkingowych.\nWarunki zabudowy przedmiotowego terenu zostały określone w Decyzji wydanej w kwietniu 2013 roku.\nAtutem nieruchomości jest jej lokalizacja w ścisłym cenrum Poznania. Jest to jeden z niewielu terenów w tym rejonie, który został przygotowany pod inwestycje komercyjne. W pobliżu znajduje się centrum handlowe Poznań City Center.


Zielone kombinezony damskie Dorina - Kolekcja lato 2020 - Sklep Super Express\nZakupy / Kobieta / Odzież damska / Kombinezony damskie / Zielone kombinezony damskie Dorina\nChcesz wyróżnić się z tłumu i ubrać się wyjątkowo? Wybierz kombinezon damski! Kombinezony wyszczuplają, wydłużają sylwetkę, podkreślają talię i pasują doskonale do wielu dodatków. Można je nosić z marynarkami, kardiganami, a także samodzielnie z dodatkiem wyrazistej biżuterii i akcesoriów. Z pomocą kombinezonu możesz stworzyć nawet odrobinę nonszalancką stylizację. Zielone kombinezony damskie Dorina za 89.90 zł? U nas aż 0 w kategorii Kombinezony damskie już od 89.90 zł!\nZielone kombinezony damskie Dorina już od 89.90 zł – Kolekcja lato 2020 to feeria wzorów i kolorów od najlepszych marek: .\nZielone kombinezony damskie Dorina - Kolekcja lato 2020


Świat aut - www.total-composites.com\nPosted byadmin\t 12 lipca 2018 12 lipca 2018 Leave a comment on Świat aut\nOd jakiegoś czasu mamy równouprawnienie. Jest to związane też z motoryzacją. Nie żeby wcześniej panie nie były zainteresowane tą dziedziną życia, ale to jednak mężczyźni wiedli w niej prym. Dziś sporo się pozmieniało i panie też wiedzą wiele o motoryzacji. Kobiety potrafią dobrać olej, co robić, gdy zaczyna stukać w aucie, potrafią wymienić oponę. Nie chcą pomocy przy małych usterkach.\nAle motoryzacja nie jest domeną każdej kobiety i o ile kobiety nie zawsze wszystko muszą wiedzieć, o tyle mężczyźni uważają, że oni muszą wiedzieć wszystko. Naprawa w warsztacie to dla nich ostateczność, bo oni przecież wiedzą, co powinni zrobić. Dodatkowo, są niesamowicie pomysłowi, jeżeli mowa o autach i to, co można zrobić by samochód przejechał jeszcze parę kilometrów. Kobietom nie jest głupio wezwać pomoc drogową, panowie miewają z tym kłopot. Ale w suma summarum są w stanie zrozumieć, że bezpieczeństwo jest ważniejsze niż ich nadmuchane ego i jeśli już naprawdę wiedzą, że sami nie są w stanie nic zrobić, to jadą do mechanika, który posiada wszystkie rzeczy, dzięki którym naprawi auto (serwis naprawy Subaru) (takie jak: ).\nKupić samochód z salonu czy…\nCzęsto mamy dylemat, które auto (Pompka nożna z manometrem) wybrać, czy używane auto nie będzie zbyt słabe na nasze polskie drogi? Myślimy również o tym, czy kupić motocykl, czy może jednak poczekać z tą decyzją? Jeśli mowa o motoryzacji to bardzo często kręci się wszystko wokół tego, czy kupować czy nie. Nieistotne czy mowa o częściach do samochodu, czy zupełnie nowy pojazd, najistotniejsza kwestia jest taka, czy warto kupować czy nie. Motoryzacja to dziedzina, na której zna się prawie każdy Polak, tak samo jak każdy Polak jest osobą, która zna się na chorobach. Jednak ludzie są naprawdę szaleni i są w stanie bardziej eksperymentować na własnym zdrowiu niż na swym aucie. W tym miejscu także napisano na temat: dachy samochodowe na\nZwłaszcza, gdy auto jest z salonu i osoba mająca auto z salonu boi się utracić gwarancję. Motoryzacyjne aspekty życia każdego zmotoryzowanego osobnika zajmują nawet dwadzieścia procent z każdego dnia. A jeżeli auto jest również sposobem dojazdu do miejsca pracy to nawet czterdzieści procent dnia. Ludzie patrzą czy mają odpowiedni poziom oleju, jeżdżą na stacje benzynowe, czyszczą samochód, to wszystko zajmuje kilka godzin dziennie, nie mówiąc o tym ile człowiek musi stać w korkach.\nPosted byadmin 12 lipca 2018 12 lipca 2018 Posted inW świecie motoryzacjiTags: Auto, droga, kierowcy, mechanika


UE: System eCall będzie obowiązkowo montowany w nowych samochodach od 2018 roku | Giznet.pl\nNowe przepisy, przegłosowane wczoraj w Parlamencie Europejskim, zobowiązują producentów, do instalowania systemu eCall we wszystkich samochodach osobowych i lekkich samochodach dostawczych wyprodukowanych po 31 marca 2018 roku.\nSystem eCall służy do automatycznego wzywania pomocy w przypadku wypadku drogowego. Po wykryciu odpalenia poduszki powietrznej system będzie automatycznie przekazywał służbom ratowniczym informacje o typie pojazdu, rodzaju stosowanego paliwa, czasie wypadku oraz jego dokładną lokalizację. Obowiązek implementacji systemu przerzucono na operatorów komórkowych, którzy do 31 marca 2016 roku będą musieli przystosować swoją infrastrukturę do obsługi systemu eCall pod groźbą sankcji ze strony Komisji Europejskiej.\nObowiązek instalowania nadajników eCall obejmie początkowo tylko samochody osobowe i lekkie samochody dostawcze produkowane od kwietnia 2018 roku, ale po trzech latach ma zostać przeprowadzona ocena działania systemu i wtedy podjęta zostanie decyzja o ewentualnym rozszerzeniu obowiązku również na ciężarówki i autobusy. Właściciele starszych samochodów będą mogli zadecydować sami, czy chcą zainstalować nadajnik eCall. Komisja Europejska szacuje, że dodatkowe urządzenie powinno kosztować około 100 euro.\nWcześniejsze wersje przepisów zakładały obowiązek instalacji systemu w nowych samochodach już od października tego roku, pojawiła się też propozycja, by użytkownicy mogli go wyłączyć. Niestety ta propozycja wyparowała podczas prac legislacyjnych i obowiązkowy eCall będzie musiał być włączony cały czas.\nOczywiście to przekłada się na obawy dotyczące ochrony prywatności użytkowników. W końcu jeśli eCall ma automatycznie przekazywać służbom ratunkowym informacje o dokładnej lokalizacji wypadku, musi być wyposażony w coś, co tą lokalizację umożliwi. I rzeczywiście, eCall ma być przede wszystkim kompatybilny z europejskim systemem nawigacyjnym Galileo. Pomysłodawcy uspokajają jednak, że nie będzie możliwości śledzenia pojazdów zanim nie dojdzie do wypadku, a informacje uzyskane przez służby ratunkowe nie będą mogły być przekazywane dalej bez wyraźnej zgody zainteresowanych. Producenci będą musieli też zapewnić, że konstrukcja systemów umożliwi całkowite usunięcie zebranych informacji.\nPomysłodawcy twierdzą, że wdrożenie systemu eCall może zmniejszyć śmiertelność na europejskich drogach o 10 procent, co przekładałoby się na 2,5 tysiąca mniej ofiar rocznie. Z drugiej strony jest to jednak obowiązkowy system, którego zadaniem jest śledzenie lokalizacji każdego samochodu.


Archiwa: poród | UH OH Clothing\nZanim jednakże dziecię opuści rodzinne gniazdo, przed nami jeszcze długa i wyboista droga, by odpowiednio wychować małego człowieka. Rzecz jasna, niejeden świeżo upieczony rodzic bez wątpienia przeczytał przed pojawieniem się dzidziusia całe tomy fachowych poradników i wydaje mu się, że posiada kompletną wiedzę na temat wychowania pociechy. Jak często praktyka pokonuje teorię! Okazuje się, że najkorzystniej zdać się na własną intuicję.\nCiąża i narodziny potomka to niezwykle ważny i charakterystyczny czas w życiu każdej kobiety. Ważna rola tego okresu związane jest w pierwszej kolejności z pojawianiem się nowego życia, nowego człowieka, którego później należy wychować. Ogólnie bardzo duża liczba kobiet stawia sobie za życiowy cel by urodzić dziecko, jednak nie zawsze wszystko idzie po ich myśli.\nGdy wejdziemy do pierwszego lepszego sklepu z dziecięcymi zabawkami, natychmiast pada na nas blady strach, w jaki sposób dać sobie radę ze odnalezieniem tej upragnionej przez naszą pociechę zabawki. Osobom, które nie posiadają dzieci, a zamierzają zrobić niespodziankę chrześniakowi, w tym zalewie produktów w sklepach jest podwójnie gorzej. Tu już nie ma innego wyjścia, jak tylko polegać na znającej się na rzeczy ekspedientce lub też w ostateczności poprosić o pomoc rodzica, który właśnie jest ze swoim dzieckiem po zakup jakiegoś rewelacyjnie modnego wozu strażackiego, niezwykle przytulaśnej maskotki albo też kolejnej lalki. Aby trochę ułatwić zakupy polecamy kilka rzeczy, bez których obecnie wasze dziecko nie będzie mogło się obejść. Dlatego kochani rodzice, wyciągajcie kieszenie, oto przed Wami zabawkowy niezbędnik, który bije rekordy sprzedaży w sklepach w całym kraju.


➡PRACA Specjalista ds. Obsługi Klienta Gliwice\nMonitorowanie planu dostaw do klientów,\nWyjaśnianie niezgodności w dostawach.\nDoświadczenie w pracy na podobnym stanowisku w międzynarodowej firmie produkcyjnej z branży motoryzacyjnej,\nJaka oferta pracy na stanowisku: Specjalista ds. Obsługi Klienta w miejscowości: Gliwice jest idealna dla Ciebie? Śmiało Aplikuj! Sprawdź też inne ogłoszenia o pracę z firmy Moltton lub zapoznaj się raz jeszcze z ofertą pracy. Szukam pracy jako Specjalista ds. Obsługi Klienta Możesz także skorzystać ponownie z naszej darmowej wyszukiwarki ofert pracy\nZachęcamy do złożenia Aplikacji na stanowisko Specjalista ds. Obsługi Klienta, praca w Gliwice dopasowana do Twoich wymagań.Moltton praca. Zobacz także dostepny katalog Stanowisk na Szukampracy.pl, gdzie znajdziesz więcej ogłoszeń o pracę.


Czy zawsze należy wyparzać słoiki przed włożeniem przetworów?\nCanva.com / Zawsze wyparzasz słoiki przed użyciem? W 1 przypadku robisz to zupełnie zbędnie\nDomowe przetwory niejednokrotnie przyprawiały nas o zachwyt. Dzięki odpowiedniemu przygotowaniu możemy cieszyć się nimi przez długi czas. Niektórzy uważają, że słoiki należy wyparzyć, zanim napełnimy je naszymi specjałami. Jednak nie we wszystkich\nNie da się ukryć, że wiele znakomitych specjałów ląduje w słoikach. Przetwory tego typu charakteryzują się wybornym smakiem i nietrudno natknąć się na osoby, które spałaszowałyby je z miłą chęcią. Istotne jest odpowiednie przygotowanie słoików.\nCzy słoiki na przetwory trzeba wyparzać?\nZ pewnością znaczna część smakoszy odpowiedziałaby na powyższe pytanie twierdząco. Potraktowanie słoików wysoką temperaturą jest jak najbardziej zasadna. Właśnie w ten sposób można pozbyć się zanieczyszczeń, które zmienią nasze przetwory w kulinarną katastrofę.\nMało kto spodziewałby się, że w niektórych przypadkach możemy pominąć wyparzanie słoików. Dotyczy to głównie potraw mięsnych, które poddawane są pasteryzacji. Proces ten i tak polega na podgrzaniu słoików, co doprowadzi do zniwelowania zanieczyszczeń.\nWyparzanie jest koniecznością wówczas, gdy przyrządzamy przetwory na bazie warzyw i grzybów. Przeważnie dodajemy do nich gorącą zalewę, która uszczelnia słoik. Jednak nie pozbywa się ona bakterii i zarodników pleśni.\nOczywiście każdy słoik należy wyczyścić przed rozpoczęciem przygotowań. Jeśli korzystamy z używanych wcześniej naczyń, wówczas warto sprawdzić, czy nie są one uszkodzone lub przesiąknięte zapachem poprzedniego dania.\n(Canva.com / monticelllo)\nPrzygotowywanie słoików do przetworów\nIstnieje kilka sposobów, dzięki którym nasze słoiki będą dobrym miejscem dla przetworów. Przede wszystkim pamiętajmy o wspomnianej wcześniej czystości. Najlepiej, jeśli po umyciu dobrze je wysuszymy.\nKiedy w grę wchodzą niepasteryzowane przetwory, konieczne jest wyparzenie słoików. Można to zrobić na kilka sposobów. Naczynie możemy umieścić w garnku z zimną wodą, którą powoli doprowadzamy do wrzenia. Po 5 minutach słoiki powinny być odpowiednio wyparzone.\nSłoiki możemy wyparzyć również w zmywarce. Trzeba wtedy ustawić temperaturę na 75 stopnic Celsjusza. Jest to jeden z najprostszych sposobów. Godne uwagi jest także wykorzystanie piekarnika. Urządzenie należy rozgrzać do 100 stopni Celsjusza. Słoiki umieszczamy w nim na 5 minut.\nPrzetwory ze słoików na pewno wyjdą idealnie, jeśli będziemy pamiętać o powyższych wskazówkach. Ogórki kiszone warto przemienić w wyborną pastę kanapkową. Najpierw jednak trzeba je przygotować. Recepturę na ten smakołyk przedstawialiśmy już wcześniej. Godny uwagi jest również film, w którym zostaje dokładnie wyjaśnione, jakie przetwory wymagają wyparzania słoików.\nŹródło: YouTube / KuchniaKwasiora KK; Gotujmy


It's just a scar: lipca 2013\nAutor: Katy S. o 11:56 31 komentarzy:\nW ostatnim czasie dostałam pięć nominacje do The Versatile Blogger\nDziękuję za te nominacje...za te i wszystkie inne. Cieszę się, że ktoś docenia moją pracę. Nigdy nie spodziewałam się, że zajdę z tym blogiem tak daleko :') Łzy mi się cisną na oczy, gdy widzę statystyki i to jak wiele osób odwiedza mojego bloga. To niesamowite. Dziękuję Wam jeszcze raz <3\n1. podziękuj nominującemu na jego blogu\n2. pokaż nagrodę the versatile blogger u sb na blogu\n3. napisz 7 faktów o sb\n4. nominuj 15 blogów, które na to zasługują\n5. poinformuj ich o tym\n1. "Doszłam do tego punktu, w moim życiu, że już mnie to nie obchodzi czy ludzie mnie lubią. Jeśli tak super, jeśli nie ok."\n2. We wrześniu zacznę 2 klasę gimnazjum\n3. Chce żyć pełnią życia i nie przejmować się tym co mówią inni\n4.Kiedyś lubiłam w-f teraz go nienawidzę\n5. Uważam, że Londyn to najpiękniejsze miasto w jakim byłam\n6. Jedno z moich marzeń związanych z logiem to wejść tu gdy wrócę z wyjazdu [1 sierpnia] i zobaczyć masę komentarzy\n7. Kocham rysować, ale nie mam zbytnio czasu by to robić :/\nNiestety nie mam zbytnio czasu na czytanie dlatego też jest tu tylko jeden blog :/ z czasem dodam więcej :)\nA I JESZCZE COŚ...JUTRO NA 100 % POJAWI SIĘ ROZDZIAŁ....KOLEJNY BĘDZIE DOPIERO 2 SIERPNIA BO WYJEŻDŻAM\nAutor: Katy S. o 16:11 2 komentarze:\nGdy zjedliśmy śniadanie ciągle leżeliśmy w łóżku. Chciałam by tak minął dzisiejszy dzień, ale przecież byliśmy na wakacjach a na dodatek dziś urodziny Harry'ego.\n-A więc jak, chcesz poznać mojego kuzyna? -zapytał patrząc na mnie\n-Jasne -naprawdę chciałam go poznać\n-A więc się ubieraj i jedziemy\nByłam zaskoczona. Niedawno wstaliśmy a on już chce jechać? Jednakże ja nie miałam nic przeciwko. Jeszcze nieco zaspanym krokiem poszłam w stronę łazienki zabierając p\no drodze ciuchy. Wzięłam szybki prysznic i nałożyłam czarne spodenki, białą koszulkę z flagą UK oraz moje ukochane bordowe Vansy. Włosy spięłam w wysoki kucyk.\n-Ok a więc niedługo będziemy...no... do zobaczenia-usłyszanym rozmowę telefoniczną Harry'ego\n-Wyglądasz cudnie-powiedział mijając mnie i wchodząc do pomieszczenia z którego przed chwilą wyszłam.\nUsiadłam na łóżku i czekałam. Po chwili wyszedł. Wyglądał...chyba jak anioł, kosmyki ciemnych lokować opadały na jego czoło, szare spodenki i biała koszulka świetnie podkreślały jego mięśnie...cholera teraz to ja dopiero będę zazdrosna. Widząc jak mu się przyglądam, podszedł do mnie.\n-Tak-odpowiedziałam wesoło i wstałam z łóżka. Chwyciłam torebkę i wyszliśmy. Harry jak zwykle otworzył mi drzwi. Szczerze to trochę bałam się tego spotkania. Pytanie czy kuzyn Harry'ego mnie polubi nie dawało mi spokoju. Nim zdarzyłam się porządnie zastanowić co powiem, jak się zachowam, byliśmy już pod domem chłopaka, którego imienia nawet nie znałam. Styles chwycił moją dłoń i weszliśmy na ogromną posiadłość ogrodzoną murem. Staliśmy już przed drzwiami gdy głośno przełknęłam ślinę\n-Będzie dobrze-usłyszałam pocieszający głos ukochanego\n-A jeśli mnie nie polubi?\n-nie żartuj-po tych słowach Harry nadusił przycisk przy drewnianej powłoce. Chwilę później w drzwiach pojawił się wysoki...lecz nieco niższy do loczka, blond chłopak o oczach koloru oceanu. Był naprawdę przystojny\n-W końcu jesteście -powiedział nieznajomy przytulając mojego towarzysza-ty musisz być Zoe, tak?\n-Tak to ja a ty jesteś...?\n-Niall, miło mi cię poznać\n-dobra może wejdziemy? Czy będziemy tutaj stać? -zapytał brunet\nNiall odsunął się krok do tyłu robiąc nam miejsce byśmy mogli przejść. Moim oczom ukazały się wielkie schody. Dom bym monumentalny. Panował w nim nie jak się większości pewnie wydaje przepych, lecz po prostu nowoczesność. Nie wiedziałam co mam sobą zrobić dopóki chłopak nie skierował nas na taras z którego widać było morze. Chwilę później znów dołączył do nas blondyn, tym razem z jakąś o wiele niższą od niego brunetką. Z pewnością byli parą.\n-To jest Jennifer, moja dziewczyna -wytłumaczył\n-Hej-jej głos był miękki i stonowany.\n-Nie wiedziałem, że kogoś masz-czy Harry miał o to do niego pretensje? Czemu?\n-Nie było okazji\n-Usiądźmy może? Napijmy się wina. -Zaproponowała dziewczyna\n-Dobry pomysł -zgodziłam się z nią\n-A więc co was tu sprowadza? -ciekawość chłopaka wcale mnie nie zdziwiła\n-Wakacje. Musimy trochę odpocząć, nie?-spojrzał na mnie i pocałował w policzek.\n-Wiele się ostatnio wydarzyło-dodałam\nRozmawialiśmy kilka dobrych godzi. o wszystkim. O tym jak się poznaliśmy. O wszystkim co powinna wiedzieć rodzina. Niall i Jennifer też wiele nam o sobie opowiedzieli.\nCały dzień spędziliśmy u Horana i jego dziewczyny. Byłam wykończona. Gdy tylko weszliśmy do domu od razu poszłam do łóżka. Nie zważałam na to, że mam buty, rzuciłam się na posłanie. Było takie wygodne, doszczętnie wypełnione zapachem Harry'ego. Już prawie zasypiałam gdy usłyszałam śmiech loczka stojącego w drzwiach, ale byłam zbyt śpiąca by się tym przejąć. Czułam jak ściąga z moich stóp buty i kładzie się obok. Chyba też nie specjalnie palił się do tego by się przebrać. Położył ręce na moim brzuchu przysuwając mnie do niego. Położył głową na moim ramieniu, łaskocząc je lokami. Złożył na nim kilka całusów i obrócił mnie tak, że teraz leżałam na plecach. Zieleń jego oczu była przepiękna, pełna radości i miłości.\n-Wiem o tym. Ja ciebie też kocham\n-Obiecuję, że zapamiętasz te wakacje do końca życia-pocałował mnie w usta i położył głowę na wysokości moich żeber-jutro będzie niesamowity dzień\n-zabiorę cię gdzieś a teraz już śpij, wiem że jesteś wykończona.\nPrawie całą noc nie mogłam spać. Byłam nie przyzwyczajona do takich temperatur. W Londynie non stop padał deszcz i było zimno a tu...słońce i zero chmur. Zdziwiło mnie trochę, że o tak wczesnej porze Harry nie leżał jeszcze w łóżku. Na jego poduszce znalazłam karteczkę na której było napisane "Wyjdź na taras". Serio? Co on wyprawia? Chciałam się jak najszybciej przekonać. Wyskoczyłam z łóżka i pobiegłam na taras. To było coś pięknego. Bukiety oleandrów, pięknie udekorowany stolik i Harry. Ze zdziwienia otworzyłam buzię. Kiedy? Jak?\n-Nie mów nic, to randka\n-O której nic nie wiedziałam? -próbowałam się z nim droczyć\n-To już wiesz-uśmiechnął się- i tak byś się zgodziła\n-Jasne, że tak, ale jest 8 rano.\n-W sumie to nic\nPowiedziałam siadając na krześle. Harry usiadła na przeciwko mnie. Wpatrywał się we mnie niczym w obrazek\nSpecjalnie dla Was nie spałam pół nocy i pisałam to. Położyłam się o 2 i wstałam o 6 by skończyć. A więc teraz ja trochę odpocznę a wy komentujcie. Wynagrodźcie mi zarwaną noc xD :*\nAutor: Katy S. o 09:49 39 komentarzy:\nJutro dodam rozdział i mam do Was prośbę...nie pytajcie się mnie kilka razy dziennie kiedy rozdział, bo to mnie już trochę denerwuje.\nAutor: Katy S. o 10:34 13 komentarzy:\n(nie na temat bloga)\nWszyscy zaangażowali sie w urodziny Niall'a które są za 2 miesiące i zapomnieli o Liam'ie Ja jednak nie zapomniałam, dlatego właśnie postanowiłam zrobić dla niego filmik urodzinowy. WYSYŁAJCIE ZDJECIA Z KARTKAMI Z NAPISEM "HAPPY BIRTHDAY LIAM" LUB COŚ W TYM STYLU. ŻEBY BARDZIEJ WAS ZMOBILOZOWAĆ POWIEM TYLKO JEDNO "ZRÓBMY TO DLA LIAMA I POKAZMY JAK BARDZO GO KOCHAMY". ZDJECIA WYSYŁAJCIE NA kasia695@onet.pl DO 25 SIERPNIA W TREŚCI WPISUJCIE SWOJE TT A JEŚLI NIE MACIE TO IMIONA. UDOSTĘPNIAJCIE TO. NIECH JAK NAWIECEJ DIRECTIONERS WIE\nDołączajcie do wydarzenia https://www.facebook.com/events/1375193592704423/?ref=notif&notif_t=plan_user_joined\nJa jestem organizatorem więc...możecie zapraszać mnie do znajomych :)\nPomóżcie...wiem, że razem damy radę zrobić mu niesamowity prezent\nAutor: Katy S. o 17:27 7 komentarzy:\nSiedzieliśmy oboje owinięci kocem\n-Tu jest pięknie-powiedziałam wpatrując się w zachodzące słońce\n-owszem. Chodźmy już. Zaczyna się robić późno.\n-Masz rację. Przez ciebie mam mokrą koszulę\nPokiwałam twierdząco głową i ruszyłam w stronę wody. Nim się spostrzegłam Harry stał obok mnie z gołą klatą\n-Moja jest sucha-powiedział dając mi swoją koszulkę-nałóż ją.\nNie protestowałam i od razu wsunęłam ją przez głowę.\n-Ślicznie wyglądasz w moich koszulkach-powiedział, jak wcześniej biorąc mnie na ręce.\n-Czy gdybyś mógł cofnął czas i mnie nie poznać, zrobiłbyś to? -Zapytałam siedzącego obok mnie Harry'ego.\n-Oszalałaś? To byłby największy błąd w całym moim życiu...a ty? Zrobiłabyś to?\n-Nie Harry-spojrzałam na niego-jesteś najlepszą osobą jaką kiedykolwiek poznałam i nie oddałabym tego za nic w świecie\nTak właściwie to nie wiem czemu zapytałam. Chyba chciałam się upewnić. Ale czy to, że tyle razy mówił jak mnie kocha, nie wystarczy?\n-Nigdy, przenigdy nie myśl, że mógłbym przestać cię kochać, słyszysz?-powiedział przytulając mnie mocniej do siebie i całując w czoło.\n-Przepraszam, że o to pytałam.\n-Nic się nie stało, kochanie. Chodź popływamy w basenie. Nie, nie zapomniałem, że nie umiesz pływać, ale chyba czas, żebyś się nauczyła.\n-Ok idę się przebrać-powiedziałam i pobiegłam do pokoju. Wyciągnęłam z szafki strój i poszłam do łazienki. Gdy wyszłam Harry pływał już w basenie. Chyba mnie nie widział. Usiadłam na skraju zbiornika i zanurzyłam nogi. Mimo też, że było już naprawdę późno woda nadal była ciepła. Nagle zobaczyłam jak loczek się wynurza i zbliża się do mnie.\n-Chodź -powiedział chwytając mnie za nadgarstki\n-Harry, chyba wolę zostać tu. Przepraszam ale ja się boje\n-Nic ci się nie stanie.\n-Kochanie muszę ci coś powiedzieć.\n-Ale usiądź tu-powiedziałam kładąc rękę na posadzkę dając Harry'emu do zrozumienia ze chcę by wyszedł. Zrobił to.\n-A więc o co chodzi?\n-Ja miałam kiedyś siostrę\n-co?-moje wyznanie bardzo go zaskoczyło\n-Była ode mnie starsza. Gdy ja miałam 4 lata byłam z nią w basenie. Byłyśmy same bo nasi rodzice pojechali do pracy. Nie pozwalali nam wchodzić do wody ale nie posłuchałyśmy. No i ona dostała skurczu i zaczęła tonąć. Ja byłam za mała, żeby cokolwiek zrobić. I Emily utonęła. Od tamtej pory boję się pływać gdziekolwiek-mówiłam ze łzami w oczach.\n-Zoe, spokojnie. Ciiii. Teraz jestem tu ja. Jesteśmy starsi a ja nie pozwolę by coś ci się stało. Przy mnie jesteś i zawsze będziesz bezpieczna, słyszysz? -otulił mnie opiekuńczo ramieniem i otarł moją łzę.\nWskoczył z powrotem do basenu.\n-To chodź-powiedział łapiąc mnie w talii i przyciągając do siebie. W mgnieniu oka znalazłam się w wodzie, ale nie zanurzyłam się cała. Owinęłam ręce wokół szyi Harry'ego i nie puszczałam ani na chwilę. Przywarłam mocno do jego torsu. Czułam bicie jego serca.\n-Nie bój się -wyszeptał do mojego ucha i odsunął się lekko-zanurzę się a ty zaraz za mną ok? -pokiwałam twierdząco głową.\nW pewnej chwili chłopak gdzieś zniknął. Zobaczyłam tylko burzę loków pod wodą. Nagrałam dużo powietrza i zrobiłam to co on. Nie zdarzył nic zrobić, od razu go pocałowałam.\nDzisiaj 1 luty, urodziny Harry'ego. Jeszcze w Londynie kupiłam mu łańcuszek z zawieszkę przedstawiającą papierowy samolocik. Korzystając z okazji, że jeszcze spał poszłam zrobić śniadanie. Lodówka była wyposażona w najróżniejsze produkty, ale ja nie byłam w stanie zrobić nic innego niż naleśniki. Nie dlatego, że nie potrafiłam, po prostu wiedziałam, że Harry zaraz się obudzi a naleśniki to najszybszy sposób na śniadanie. Położyłam talerze na tacy i poszłam do pokoju. Wyciągnęłam z szuflady podłużna pudełko z łańcuszkiem. Akurat w tym momencie się obudził.\n- Wszystkiego najlepszego-powiedziałam kładąc tacę na łóżku\n-Wiesz, że nie musiałaś?\n-Musiałam -powiedziałam dając mu prezent\nPosłuchał. Otworzył czarne pudełeczko. Widziałam uśmiech na jego ustach.\n-Dziękuję, jest super-powiedział dając mi buziaka. Zapiął go sobie na szyi, pasował do niego. W sumie to on był tak ten samolocik, po nim też można było się wszystkiego spodziewać.\nNo więc jest :) I jak? Ostatnio jest trochę gorzej z komentarzami :( Jeśli wam się podoba to komentujcie :) Dzięki komentarzom po prostu lepiej mi się pisze :)\nAutor: Katy S. o 10:41 35 komentarzy:\n-A to za co? -zapytał ukazując dołeczki w polikach\n-Żebyś nie gadał-zaśmiałam się-i błagam wyjdźmy już z tego basenu. Nie jestem fanką pływania w ciuchach.\nOwinęłam mocniej ręce wokół jego szyi i wyszliśmy na kafelki. Położyłam się na trawie. Byłam trochę zmęczona lotem. Wpatrywałam się w niebo. Było inne niż w Londynie...bezchmurne, idealnie błękitne, po prostu piękne.\n-Idziemy na plaże?-zapytał Harry kładąc się obok. Zatracona w podziwianiu nie usłyszałam pytania. Ułożył głowę na moim brzuchu i spojrzał na mnie.\n-Pytałem czy masz ochotę iść na plaże\nWstałam i podałam Harry'emu rękę. Poszliśmy przebrać się z tych doszczętnie przemoczonych ciuchów. Nałożyłam dżinsowe spodenki oraz białą koszulkę odkrywającą brzuch. Gdy wyszłam z łazienki zobaczyłam Harry'ego z białych spodenkach i szarej koszulce. Spakowałam do torebki krem, okulary, portfel i nasze telefony. Plaża nie była daleko. Myślałam, że się przejdziemy albo wezwiemy taksówkę, Harry jednak nie przestawał mnie zaskakiwać. Przed domem stał piękny czarny samochód z rozsuwanym dachem.\n-Jakie masz dla mnie jeszcze niespodzianki co?-powiedziałam z uśmiechem\n-Zobaczysz-otworzył mi drzwi auta po czym pocałował w policzek\nTo było nie do zniesienia. Widziałam jak te wszystkie dziewczyny rozbierały Harry'ego wzrokiem a mnie zabijały, dusiły albo katowały. Chłopak chyba wyczuł moje zdenerwowanie, bo owinął mocniej rękę wokół mojej tali\n-Zazdrosna jesteś. Widzę to-wyszeptał do mojego ucha-ale pamiętaj ja jestem tylko i wyłącznie twój a ty jesteś tylko i wyłącznie moja...a teraz czas na kolejną niespodziankę-powiedział wchodząc na jacht przycumowany do kładki. Czy on sobie ze mnie żartuje? Wynajął jacht? Jak? Skąd wziął tyle kasy? A tak "zabezpieczanie" które zbierali dla niego jego rodzice.\n-Nie-powiedziałam z niedowierzaniem\n-Nie-zaczęłam się śmiać.\nRzucił ręcznik za pokład i podbiegł do mnie. Wziął mnie na ręce i wniósł na pokład.\n-Chcę cię gdzieś zabrać -powiedział i chwycił za ster.\nCo on kombinuje? I czy ja dobrze widzę? Czy Harry kieruje jachtem? Usiadłam na sofie obok niego. Wpatrywałam się w niego dobrych kilka minut. Widziałam że jest mu gorąco a te jego włosy jeszcze bardziej to pogarszały. Wstałam nie mogąc patrzeć jak się męczy. Myślałam, że razem zemdleje. Zdjęłam z głowy swój kapelusz i nałożyłam go na jego głowę. Wyglądam tak uroczo. Włączyłam wiatrak i wyciągnęłam z małej lodówki butelkę wody. Odkręciłam ją i przystawiłam ją do ust Hazzy\n-Ale mi sie nie...\n-Powiedziałam pij-brzmiałam bardziej jak jego mama, która nie chce, żeby jej mały kochany synek się odwodnił.\n-I co szczęśliwa? A tak w ogóle to jak wyglądam w tym kapeluszu? -zaśmiał się\n-Dość seksownie- w końcu szczerość to podstawa\nWstałam by lepiej zobaczyć to co chciał mi pokazać. Nie wierzę własnym oczom. Piękna plaża otoczona skałami. Nie było tam nikogo, tylko my. Chłopak zarzucił kotwice. I co, że ja mam teraz wskoczyć do wody? O nie...ale chwila tam nie jest wcale tak głęboko. Nim się spostrzegłam Harry był już w wodzie, która sięgała mu do pasa.\n-No chodź, wezmę cie na ręce, ale weź ręczniki.\nChwyciłam dwa materiały i zarzuciłam je sobie na szyi. Zawahałam się niczym zeszłam po drabince. Ale przecież ON tam jest, czeka na mnie. Stałam już na ostatnim szczeblu, kiedy poczułam jak ktoś bierze mnie na ręce.\nPostawił mnie na piasku i od razu złapał moją dłoń.\n-Tu jest niesamowicie. Skąd ty znasz taki miejsca?\n-Mój kuzyn tu mieszka. Gdy kiedyś u niego byłem pokazał mi kilka miejsca. Trudno by o czymś takim zapomnieć\n-Masz tu rodzinę?\n-Kuzyna. Ma 20 lat. Jak chcesz możemy się do niego jutro wybrać.\n-Chętnie. Chodź rozłożymy się. A tak przy okazji naprawdę pasuję ci ten kapelusz.\nMoja słowa bardzo go rozśmieszyły. Rzucił moje rzeczy na ziemie i poniósł tak, żebym mogła owinąć nogi wokół jego brzucha. Nagle ruszył w stronę wody. Cholera. No i znowu nasze ciuchy będą całe mokre.\n-Harry!!!-krzyknęłam, ale było już za późno. Chłopak zdarzył wbiec do morza, która sięgała mu do kolan.\n-Nawet się nie warz-zagroziłam mu, bo dobrze wiedziałam co chce zrobić...i się nie myliłam, wrzucił mnie do wody.\nMógł przynajmniej poczekać aż się przebiorę, ale nie, po co? Już chciałam go za to opieprzyć, ale złożył na moich ustach pocałunek, którego nie chciałam psuć. Przybliżył się i przytulił mnie do siebie\n-Weź głęboki oddech\n-Co?! -zrobiłam co kazał i bardzo dobrze, bo ten wariat przechylił się do tyłu i teraz już cali byliśmy mokrzy. Cały czas mnie całował. Czułam, że te wakacje będę najlepsze w moim życiu i nigdy, przenigdy ich nie zapomnę.\nI jak? :) Mam nadzieję, że się podoba. Zaskakujecie mnie coraz bardziej jest tu już prawie 29.500 wyświetleń. Jak to możliwe? Bloga założyłam 1 maja :) Dziękuję Wam z całego serducha <3\nAutor: Katy S. o 08:42 25 komentarzy:\nTrzymając dwa kubki gorącej herbaty poszłam na piętro. Lekkim kopnięciem nogi otworzyłam drzwi. Harry już tam był, w łóżku, spał. Uśmiechnęłam się sama do siebie gdy to zobaczyłam. Kilka kosmyków mokrych włosów spoczywało na jego czole. Odstawiłam napoje na stolik. Wolnym krokiem podeszłam do niego i położyłam się obok. Oparłam się na łokciu. Opuszkami palców pogładziłam jego twarz. Był jak dziecko...małe bezbronne dziecko. Złożyłam jeden słodki pocałunek na jego policzku i również poszłam wziąć prysznic.\n-Zoe, wstawaj. Musimy się szykować-powiedział Harry wyłączając budzik. Tak strasznie mi się nie chciało wstawać. No ale co ja mogłam na to poradzić. Wstałam i ledwo przytomna weszłam do kuchni. Na stole stało już śniadanie. Tak naprawdę nie miałam ochoty nic jeść, ale oczywiście Harry nie chciał o tym słyszeć. Szybko zjadłam i dopiero zdałam sobie sprawę, że do wyjścia zostało nam tylko pół godziny. Pobiegłam do pokoju. Chwyciłam ciuchy leżące na fotelu i pośpiesznie poszłam do łazienki. Zrobiłam lekki makijaż i wyprostowałam włosy. Zostało nam jeszcze dziesięć minut. Wszystkie walizki były już spakowane do samochodu, chciałam pożegnać się z Julią ale najwidoczniej spała, bo na dół zszedł tylko Lou. Gdy mieliśmy już wychodzić usłyszałam zbiegająca po schodach przyjaciółkę. Nie zdążyłam wypowiedzieć ani słowa. Julia rzuciła mi się na szyje i dała całusa w policzek.\n-Uważajcie na siebie i życzę wspaniałego wypoczynku-powiedziała przenosząc wzrok na Harry'ego.\n-Wrócimy za tydzień. Tylko nie roznieście domu-zaśmiałam się i ruszyłam w stronę auta. Pomachałam im na pożegnanie i odjechaliśmy. Nie mogłam uwierzyć, że znów jest dobrze, że znów jest tak jak miało być. Byłam szczęśliwa...naprawdę byłam szczęśliwa. Dawno nie czułam się tak jak wtedy. Na lotnisku był straszny tłok, wszyscy się gdzieś spieszyli. Zatraceni byli w pośpiechu. To smutne, tak bezmyślnie odbierać sobie to co najważniejsze...czas. Nasz samolot odlatywał dopiero za 20 minut.\n-To będą wspaniałe... kawacje? Ferie? Na pewno wspaniały tydzień razem-powiedział całując mnie w czoło i obejmując mocniej. Czy on myśli, że jestem głupia i nie wiem, że tak naprawdę chodziło mu o to, żeby odpędzić wzroki innych mężczyzn? Udawałam jednak, że tego nie widzę. Przy wejściu pokazaliśmy bilety, trochę obawiam się tego lotu. Usiedliśmy z Harry'm na swoich miejscach.\n-Proszę wszystkich o zapięcie pasów-powiedziała kobieta ubrana w czarną sukienkę, założę się ze to była stewardessa -następny przystanek Calella\nPoczułam, że startujemy. Mocno ścisnęłam rękę Harry'ego.\n-Nie bój się-wyszeptał i opiekuńczo mnie przytulił.\nByłam przerażona, ale jednocześnie czułam się bezpieczna.\n-Masz, tak szybciej zaśniesz i nie będziesz czuła, że lecimy- powiedział i podał mi jedną słuchawkę, on miał drugą. Właśnie leciała moja ulubiona piosenka.\n"Close your eyes,Let me tell you all the reasons why\nThank God you’re mine."\nTe słowa od razu dobiegły do mojego ucha. Od razu zapomniałam, że jestem wysoko nad ziemią, moja fobia przeminęła. Jestem tu z Harry'm i tylko to się liczy. Chłopak miał rację, w mgnieniu oka zasnęłam.\nMiłość-to uczucie, które od dawna zagościło w moim sercu i wątpię, żeby kiedykolwiek stamtąd wyszło...i dobrze. Pierwszego dnia w Londynie, gdy zobaczyłam Harry'ego, w życiu bym nie powiedziała, że będę z nim mieszkać, że będę leciała z nim do Hiszpanii i że będziemy brali ślub. No właśnie co z tym ślubem? Minął miesiąc od oświadczyn Harry'ego a my nie mieliśmy jeszcze kompletnie nic ustalonego. Po powrocie musimy o tym porozmawiać. Szkoda, że ani moich ani jego rodziców tam nie będzie. Pamiętam tę rozmowę...chyba najtrudniejszą w moim życiu, jak opowiedzieliśmy sobie o ich śmierci. Ale chyba właśnie to nas wtedy do siebie zbliżyło. Chwila...czemu ja teraz o tym myślę? Nie lepiej myśleć o tych dobrych chwilach? O wesołych miasteczku, o naszym pierwszym pocałunku, o sylwestrze w Paryżu i o oświadczynach na oczach milionów ludzi...to są chwile, które chcę pamiętać.\n-Podchodzimy do lądowania-właśnie tymi słowami zostałam obudzona. Wyjrzałam przez małe okienko...BOŻE, tu jest przepięknie. Idealnie błękitne morze, plaża...raj.\n-tu będziemy mieszkać? -zapytałam zaskoczona, widząc wielką willę z basenem\n-Tak- uśmiechnął się\n-Chyba sobie żartu robisz-powiedziałam zatrzymując się tuż przed bramą.\nGdy mężczyzna, który pomógł nam wnosić bagaże odjechał, Harry podszedł do mnie i chwycił moją twarz w ręce.\n-Ja nigdy nie żartuję, kochanie\nWziął mnie na ręce i wniósł na posiadłość. Myślałam, że od razu wejdziemy do środka, jak cywilizowani ludzie, ale już zdążyłam się przekonać, że Harry do takich ludzi nie należy. Idąc koło basenu niby przypadkiem się potknął i oboje wylądowaliśmy w wodzie. Czy on naprawdę zapomniał, że nie umiem pływać?\n-Harry-krzyknęłam znikając pod taflą wody\nNie minęła nawet sekunda, gdy poczułam czyjeś ręce owijające się wokół mojej tali. Wynurzyliśmy się.\n-Zamknij się- powiedziałam udając złą, ale tak naprawdę nie byłam.\nNie dałam mu dokończyć. Momentalnie przywarłam swoimi ustami do jego.\nAutor: Katy S. o 10:12 22 komentarze:\n...I podszedł bliżej. Wspiął się na łóżko i położył obok mnie.\n-Wyjedźmy-wyszeptał do mojego ucha\n-Jak najdalej...tylko ty i ja.\nNie mogłam mu odmówić. Zgodziłam się. Chyba wiedział, że to zrobię, bo od razu pokazał mi dwa bilety na samolot do Hiszpanii. Mieliśmy mieszkać tam 2 tygodnie w wynajętej willi. Najlepsze było to, że za kilka dni są urodziny Harry'ego.\n-A Lou i Julia?\n-Zostaną tutaj...przecież nie mają dwóch lat.\nW sumie to prawda, ale i tak bałam się ich zostawić razem, samych na dwa tygodnie.\n-Trzeba się pakować...jutro lecimy.\n-Wiem, że się boisz, ale obiecuję, że przy mnie nic ni się nie stanie-jakbym o tym nie wiedziała\nZanim zdążyłam jeszcze cokolwiek powiedzieć, pocałował mnie. Był wtedy taki słodki.\n-tak, a co znów robisz omlet?\n-dla ciebie wszystko księżniczko.\nUśmiechnęłam się gdy to powiedział. Tak właściwie uśmiechałam się zawsze gdy tylko go widziałam. Nigdy przy nikim nie czułam się tak jak właśnie przy nim.\n-Zawieziesz dzisiaj mnie i Julie do galerii? Muszę sobie kupić parę rzeczy.\n-Jak najszybciej, przecież wiesz jak wyglądają moje zakupy.\nPocałował mnie w czoło i wyszedł po drodze zakładając koszulkę.\n-O której mam po was przyjechać? -zapytał chłopak.\n-Zadzwonimy po ciebie-krzyknęła Julia.\nA więc czas rozpocząć szał zakupów. Pierwsze co zrobiliśmy po wejściu do sklepu to skierowałyśmy się do działu z sukienkami. Nic niestety nie przykuło szczególnie mojej uwagi.\n-A to?-krzyknęła dziewczyna z drugiego końca pomieszczenia. Trzymała w ręce piękną białą sukienkę do kolan. Pokazałam gestem ręki, że mi się podoba. Julia podbiegła do mnie wręczając mi ciuch. Poszłam do przymierzali. Ta kiecka serio była piękna.\n-Pokaż się -usłyszałam głos przyjaciółki zza drzwi. Wyszłam. Sama nie wierzyłam jak dobrze w niej wyglądam.\n-Ładna, ale jest zbyt oficjalna, w sumie to po co mi taka sukienka?\n-Na pewno ci się przyda- powiedziała z dziwnym uśmiecham\nPostanowiłam ją kupić. Harry'emu na pewno się spodoba.\nŁaziłyśmy po galerii jakieś 4 godziny, w tym czasie kupiłam między innymi dwie sukienki, buty, kilka bluzek i czarny jednoczęściowy strój kąpielowy, nie chciałam by było widać moją bliznę.\n-Pokaż co sobie kupiłaś-powiedział Harry, siadając na łóżku. Usiadłam obok i wyrzuciłam z toreb wszystkie cichy. Tak jak się spodziewałam, najbardziej spodobała mu się sukienka, którą wybrała Julia.\n-Trzeba się pakować-poinformował\n-Wiem-westchnęłam i zaczęłam składać ciuchy\n-Idę po walizki\nTak naprawdę to nie wiedziałam jakie ciuchy mam wziąć, ale ostatecznie trochę się ich nazbierało. Ledwo wepchnęłam je do walizki. Harry'emu poszło o wiele łatwiej, może dlatego, że on nie miał koleżanki, która gadała mu co ma wziąć, bo "pewnie się przyda". Byłam wykończona całym tym dniem a na dodatek jutro o 6 rano mamy samolot. Harry przed chwilą poszedł wziąć prysznic a ja postanowiłam zrobić nam herbatę.\n-Chcecie coś do picia?-zapytałam siedzących a salonie Lou i Julie\n-Nie dzięki-odpowiedzieli jednocześnie\nGdy znów skierowałam się w stronę kuchni, usłyszałam słowa Louis'a "ciekawe czy to wyjdzie, Harry się tak starał" które mówił do mojej przyjaciółki. O co im wszystkim chodzi? Harry nagle zabiera mnie do Hiszpanii, Julia karze kupić białą sukienkę pod pretekstem, że pewnie wyskoczymy gdzieś na randkę, a teraz to. Czy oni coś przede mną ukrywają? Tylko co? Ale przecież mam spędzić 2 tygodnie z Harry'm nad słonecznym brzegiem morza śródziemnomorskiego, nie mogę się tym przejmować.\nWOW zaczynam nadrabiać...będę robiła wszystko co w mojej mocy by pisać tu codziennie... a przynajmniej w wakacje :) Komentujcie :) Jeśli macie jakieś pytania (nie ważne jakie) piszcie do mnie na aska http://ask.fm/Directionerka147\nAutor: Katy S. o 17:13 19 komentarzy:\nChciałabym Wam strasznie podziękować.\nSzczerze to nigdy nie sądziłam, że tak się wciągnę w pisanie czegokolwiek. Nie wierzę, że ponad 2 miesiące zdobędę tu 26 500 wyświetleń. Jesteście niesamowici. Dziękuję Wam za wszystko...to tylko dzięki wam nadal piszę i czerpię z tego niesamowitą radość. Nie umiem nawet ubrać w słowa tego ile wam zawdzięczam. Gdy zaczynałam to pisać myślałam, że nikt nie będzie tego czytał, lub że będzie pisać, że jestem beznadziejna.\nAutor: Katy S. o 10:30 4 komentarze:\nAutor: Katy S. o 12:35 24 komentarze:\nTo ten dzień...to właśnie dziś zobaczę Harry'ego. Nie widziałam go już bardzo długo. Lekarz przyniósł mi wypis i życzył szybkiego powrotu do zdrowia. Lou i Julia odebrali mnie ze szpitala i od razu zawieźli na komisariat, gdzie miałam się spotkać z ukochanym. Przez całą drogę śmiali się. Dobrze znałam Julie i wiedziałam, że lubi Lou, ale nie tak jak jakiegoś innego chłopaka. Cieszyłam się, że jest przy nim szczęśliwa. W końcu dojechaliśmy na miejsce. To miejsce...Harry tam nie pasował. Wysiadłam z auta i ruszyłam w stronę bramy. Przyjaciele obiecali czekać na mnie na zewnątrz. Jeden z policjantów zaprowadził mnie do jakiegoś pokoju. Gdy tylko otworzyłam drzwi zobaczyłam Harry'ego...siedział tam, tak bezbronny i słaby. Kiedy mnie ujrzał wstał a ja podbiegłam do niego i rzuciłam mu się na szyję. Nie chciałam go puścić, już nigdy. Tak bardzo mi go brakowało.\n-kocham cię Harry. Obiecaj mi, że stąd wyjdziesz.\n-proszę usiąść- powiedział surowym głosem strażnik.\nZrobiliśmy to, ale przez cały czas trzymaliśmy się za ręce. Widziałam strach w jego zielonych oczach.\n-Będziesz jutro na rozprawie?\n-Jak mogłoby mnie tam nie być. Julia też przyjdzie i Loi.\n-Tak i wydaję mi się, że pomiędzy nią a Lou coś jest-powiedziałam z dziwacznym uśmieszkiem na ustach.\n-Pasują do siebie.\n-Fakt, ale mów co u ciebie.\n-A co może być u mnie? Strasznie tęskniłem. Chcę już wrócić do domu, do ciebie...na stałe. Chcę znów budzić się codziennie rano.widząc, że jesteś obok.\n-Czemu to wszystko dzieje się akurat nam?\n-Wszystko się ułoży-powiedział i pocałował moją dłoń.\nRozmawialiśmy o wszystkim jeszcze pół godziny po czym widzenia niestety dobiegło końca. Pożegnałam się z Harry'm. Pękało mi serce gdy widziałam jak skuwają go w kajdanki. Przecież on nic nie zrobi.\nLou i Julia czekali na mnie pod budynkiem. Gdy wyszłam bez słowa weszłam do samochodu. Usiadłam z tyłu wpatrzona w przednią szybę i momentalnie się rozpłakałam...jak małe dziecko. Rozstanie z Harry'm tak bardzo bolało. Przyjaciele nie chcieli drążyć tematu. Dziewczyna usiadła obok mnie i mocno przytuliła. Brak Harry'ego przyprawiał mnie o rozpacz. To wszystko przeze mnie...gdybym nie wybrała sobie pracy do której kompletnie nie pasuję, wszystko byłoby dobrze.\n-O której jest jutro rozprawa? -zapytała Julia która właśnie weszła do mojego a raczej Harry'ego pokoju.\n-O 10-odpowiedziałam zakrywając twarz poduszką by nie zobaczyła moich łez. Jednak tyle lat przyjaźni dało się we znak. Wiedziała, że płaczę.\nPodeszła do mnie i mocno przytuliła. W końcu był ktoś kto był przy mnie blisko. Byłam jej za to wdzięczna. Nie odezwała się oni słowem, ale dobrze wiedziałam co chce powiedzieć. Gdyby zaledwie kilka miesięcy temu ktoś powiedział mi, że zostanę postrzelona a chłopak z którym niedługo będę miała brać ślub trafi do więzienie, wzięłabym go za totalnego idiotę. Leżałyśmy razem na łóżku bardzo długo. Co jakiś czas przychodził Lou, pytając Julię czy idzie, ale ona uparcie mówiła, że zostaję ze mną.\nRanek. Julia śpi jak zabita a ja przez całą noc nie zmrużyłam oka i o dziwo nie chciało mi się spać. Dzisiaj...to właśnie dzisiaj dowiem się jak dalej potoczy się życie Harry'ego a co za tym idzie, moje. Od samego rana szykowałam strój w którym wyglądałabym najbardziej przekonująco. Ze względu na moją ranę nie mogłam jeszcze nosić obcisłych ciuchów. Postanowiłam nałożyć elegancką zwiewną sukienkę oraz pasujący do niej żakiet i baletki. Julia nałożyła czarną obcisłą spódnice z podwyższonym stanem, białą koszulę i czarne szpilki. Szczerze to wyglądała o niebo lepiej niż ja, ale to Lou przeszedł samego siebie. Doskonale skrojony garnitur robił z niego jeszcze większe "ciacho"-jak to mówi Julia. Nim się spostrzegliśmy byłą już 9:30 więc czas byśmy już wyszli z domu.\nStrasz jaki czułam przed wejściem na salę był nie do opisania. Harry siedział na ławie oskarżonych. W jego oczach widziałam smutek i tęsknotę. Gdy wysłuchałam jego zeznań, prawie się popłakałam kiedy mówił, że zrobiłby dla mnie wszystko, nawet zabił. Potem nadeszła pora na mnie. Opowiedziałam wszystko, to ile złego zrobił mi Chris i tamci dwaj. Pokazałam bliznę na karku. Zrobiłam chyba wszystko co mogłam. Po mnie zeznawała Julia a potem Lou. Byłam przekonana, że nam uwierzą...musieli. Rozprawa dobiegała już końca, gdy sędzia spytał czy ktoś chce jeszcze coś powiedzieć. Wtedy wstałam i spojrzałam na Harry'ego\n-On nie zrobił tego, ponieważ jest mordercą, zrobił to ponieważ jest złodziejem...złodziejem mojego serca. Wiem, że gdyby Chris tego wtedy nie zrobił, Harry również nie sięgnąłby po broń.\nTo chyba wszystko co chciałam powiedzieć. Teraz mogliśmy tylko czekać.\nPo godzinie znów weszliśmy do sali. Usiadłam, serce waliło mi jak oszalałe. Teraz miałam się dowiedzieć czy będziemy żyli długo i szczęśliwie, czy jednak ten jeden zły ruch wszystko zmieni.\n- Po rozpatrzeniu sprawy Harry'ego Stylesa uznaje go za winnego dokonania zarzucającego mu czynu i wymierza kare 6 lat pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata.*\n-Lou co to znaczy? -pociągnęłam przyjaciela za marynarkę. Nie znałam się zbytnio na tych sprawach, ale gdy zobaczyłam uśmiech na twarzy Louis'a wiedziałam, że będzie dobrze.\n-Harry jest wolny, wraca do domu-powiedział i mocno mnie przytulił.\n*Po rozpatrzeniu sprawy Harry'ego Stylesa uznaje go za winnego dokonania zarzucającego mu czynu i wymierza kare 6 lat pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata.-Lou powiedział, że Harry wróci do domu, ponieważ jest to kara w zawieszeniu...sąd daje mu taką jakby drugą szansę...jeśli w ciągu 3 lat popełni jakieś przestępstwo to go zamkną na 6 lat, ale teraz go wypuszczą, bo wiedzą, że zrobił to by ratować Zoe.\nUsiadłam i napisałam. Mam nadzieję, że się podoba.\nTu możecie zamawiać trailery do opowiadań http://world-trailers.blogspot.com/\nKOMENTARZ= SZACUNEK ZA WYKONANĄ PRACĘ\nAutor: Katy S. o 11:00 22 komentarze:\nJeśli macie blogi z opowiadaniem (nie musi być o 1D) to tu możecie zamawiać trailery\nAutor: Katy S. o 15:35 6 komentarzy:\n-Nie martw się wyjdę i znów będziemy razem. Słyszysz Zoe? Nie płacz błagam-ukląkłem przed jej łóżkiem.\n-obiecaj mi że wrócisz\n-Przysięgam-podniosłem się i pocałowałem ją w policzek-Lou zadzwoń po Maxa, powiedz że potrzebny mi adwokat.\n-Ok-powiedział chłopak i przytulił mnie po przyjacielsku na pożegnanie\n-Wrócę-odwróciłem się do Zoe. Wiedziałem, że gdyby była w stanie rzuciłaby się na mnie i nigdy nie pozwoliłaby mi odejść. Pomachałem do niej i wyszedłem, słyszałem jak płacze. Otarłem oczy z łez. Nie poddam się... nie pozwolę żeby mnie zamknęli.\nZabrali go? Czemu? Bo chciał mnie ratować? Bo zabił kogoś kto na to zasługiwał? Wiedziałam, że gdy do mnie przyjdą będę musiała wszystko wytłumaczyć. Znów zachciało mi się spać. Czułam jak moje powieki robią się cięższe. Zasnęłam. Przed oczami po raz pierwszy od bardzo dawna miałam obraz moich rodziców. Siedzieli razem na kanapie w salonie, śmiali się i oglądali zdjęcia z przeszłości. To tak bolało...byli mi potrzebni. Przyzwyczaiłam się jednak do tego, że od dawna ich nie ma. Wtedy miałam tylko Harry'ego i byłam w stanie zrobić wszystko by go nie zamknęli. Ze snu wyrwał mnie Lou, był a jakimś młodym krótko obciętym chłopakiem.\n-Zoe, on jest moim przyjacielem, ufam mu, ty też możesz. Zostanie z tobą. Ja muszę jechać do Harry'ego, OK?\n-Ok-ale czy wszystko faktycznie było ok?\n-Hej, jestem Liam-przedstawił się i wyciągnął w moją stronę dłoń\n-Część, ja jestem Zoe-zrobiłam ten sam gest co on.\n-Wiem. Lou dużo o tobie opowiadał, znaczy tyle ile wiedział. Harry też.\n-Znasz Harry'ego? -skąd?\n-Tak, może nie jesteśmy najlepszymi kumplami jak on i Lou, ale jesteśmy kolegami.\nCzemu nigdy o nim nie słyszałam?\n-Kiedyś byliśmy przyjaciółmi, ale kiedy zerwałem z jego kuzynką która była dla niego jak siostra, a ta chciała się zabić, pobił mnie.\n-Co? -czy Harry był zdolny.to zrobić\n-Tak. Trafiłem na kilka dni do szpitala z pękniętym żebrem, byłem cały poobijany. Ale on się zmienił od kiedy jesteście razem. Wiem, że bez powodu nie skrzywdzi nikogo, ale w obronie ciebie może nawet zabić\n-O tym zdążyłam się już przekonać.\nCzemu nikt się nie odzywa? Czemu trwa taka niezręczna cisza? Przerwij to Zoe.\n-Ile masz lat? -zapytałam\nNie wyglądał. Ja bym powiedziała, że ma 18-19. No i znów ta cholerna cisza a moje zmęczenie, znów dawało się we znaki. Chwile później, już spałam.\nCzemu Lou jeszcze nie ma? Wyszedł ponad 6 godzin temu a co jeśli Peter i James coś mu zrobili? Bo jeśli dobrze się orientuję to jeszcze ich nie złapali. Moje obawy minęły gdy w drzwiach stanął niebieskooki chłopak.\n-Cześć. Mam dobre wieści, policja przyjdzie z tobą porozmawiać i będziesz mogła wszystko wytłumaczyć. Rozmawiałem też z adwokatem Hazzy i on mówi, że jest 90% szans że nie zamkną go. Jednak do wyjaśnienia sprawy zostanie na komisariacie...a i złapali tamtych dwóch\nNie mogłam ukryć mojego szczęście. Może niedługo zobaczę Harry'ego. A co jeśli dowiedzą się o jego przeszłości? O pobiciach. handlu narkotykami i całej reszcie tego świństwa. Oby tak się nie stało. Nie mogłabym żyć bez niego, a raczej z nim za kratkami. To jest coś czego na pewno żadna dziewczyna nie chce. Louis podszedł do mnie i objął mnie ramieniem\n-A może to będzie odplata za moje przeżycie? Czy gdybym wtedy umarła nic by się nie stało?\n-Nawet tak nie mów. Wtedy na pewno Harry dostałby duuuuużo lat w celi, a bez ciebie popełnił by samobójstwo.\n-Mogę się z nim spotkać?\n-Policja jest na korytarzu, gdy już cię przesłuchają zacznę załatwiać widzenia OK?\nByłam wdzięczna Louis'owi za to, że tak nam pomaga. Bez niego pewnie Haz byłby bez adwokata a ja leżałabym tu sama, płacząc bo nie wiedziałabym co się dzieje.\nDo pokoju weszli policjanci. Usiedli na krzesłach obok łóżka. Przełknęłam głośno ślinę i zaczęłam mówić. Opowiedziałam im wszystko. To jak traktował mnie Chris i co zrobili Peter i James. Poczułam niezmierną ulgę, gdy wyrzuciłam to wszystko z siebie.\nJutro mam widzenie z Harry'm. Brakuje mi go, jego uśmiechu, wszystkiego. Nadal leżę w szpitalu. Lou cały czas jest ze mną, Liam też czasem wpada.\n-Lou, mógłbyś przynieść mi coś do picia?\nZostałam sama i wpatrywałam się w zdjęcie Hazzy stojące na stoliku. Chwile później w drzwiach znów pojawił się chłopak.\n-Ktoś do ciebie przyszedł-powiedział z uśmiechem. Kto to mógł być? Harry?Nie...zza ramienia Louisa wyjrzała Julia. Co ona tu robi? Jak się dowiedziała, że tu jestem? Ale mimo wszystko potwornie się cieszyłam, że jest przy mnie.\n-Juliaaaa-krzyknęłam i podniosłam się lekko\n-Zoe-ona również krzyknęła i podbiegła do mnie biorąc mnie w ramiona-co ci się stało? Gdzie jest Harry?\n-Zostawię was same...a i tu jest twoja woda-powiedział Lou i postawił kubek na stole.\n-Dziękuje...a więc zostałam postrzelona...przez Chrisa. Harry chciał mnie ratować i strzelił do niego...i on...i on nie żyje, dlatego Harry jest teraz w więzieniu. Jutro mam z nim widzenie a za 2 dni jest rozprawa sądowa. Zgodziłabyś się zeznawać? Powiedziałabyś jak Chris mnie traktował. Błagam\n-Jasne, że będę zeznawać. Współczuję Ci. Pokaż ślad.\nZawsze była wszystkiego ciekawa. Odsunęłam bluzkę i pokazałam jej bliznę pozostawioną przez nabój.\n-Ale nic ci nie będzie?\n-Nie. Lekarze obawiali, że mogły zostać uszkodzone jakieś organy wewnętrzne, ale na szczęście nie. Nie rozmawiajmy już o tym.\n-Ok...kim jest ten chłopak-wskazała ręką na drzwi, za którymi czekał Lou.\n-To jest Louis, przyjaciel Harry'ego.\nCzy ona miała w planie zacząć zarywać do Lou? Jeśli mam być szczera to pasowaliby do siebie. Są niemal tacy sami, cieszą się życiem i nigdy nie chcą dorosnąć. Myślę, że nawet jego tatuaże by nic nie zmieniły.\nNo więc jest :) Przepraszam, że musieliście tyle czekać. Są wakacje i postaram się pisać szybciej. Jak już pewnie zauważyłyście zmienił się wygląd bloga. W zakładce o mnie jest zamieszczony także kontakt do mnie.\nAutor: Katy S. o 21:11 18 komentarzy: