Nowe nabytki w 1:144 - motoshowminiatura\nNowe nabytki w 1:144 Zobacz następny temat\nWysłany: Wto 23:07, 19 Sty 2010\nTo stary znajomy. Snajper już od wczoraj czeka na trzy jego aukcje.\nWysłany: Śro 0:17, 20 Sty 2010\nto daj znać na priva które co byśmy nie potrzebnie nie podbijali sobie cen\nWysłany: Śro 0:27, 20 Sty 2010\nObstawiam tylko te trzy aukcje. Do reszty nawet nie zaglądam, bo modele już stoją na pułkach.\nWysłany: Nie 19:23, 24 Sty 2010\nMogę szczerze polecić tego sprzedającego, 100% gwarancji.\nWysłany: Nie 19:37, 24 Sty 2010\nKupowałem już kilka razy wcześniej u niego i również jestem zadowolony.\nWysłany: Pon 10:55, 25 Sty 2010\nChyba każdy kto kupował 144 miał z nim kontakt, również nie widziałem problemów\nWysłany: Czw 13:11, 28 Sty 2010\nJa u niego brałem pierwszy raz, i dwa modele - te co chciałem - już do mnie dotarły\nWysłany: Czw 18:13, 28 Sty 2010\nJa również zakupiłem u niego pierwszy raz i jestem mile zaskoczony jakością modeli i szybką wysyłką\nWysłany: Czw 18:28, 28 Sty 2010\nZa jakość on niestety nie odpowiada. W końcu sprzedaje gotowce.\nAle do mnie również dziś dotarła paczka. Jak pstryknę fotki to wrzucę. Teraz jeszcze się nie będę chwalił co kupiłem.\nWysłany: Czw 18:38, 28 Sty 2010\nDoskonale wiem o tym że sprzedający nie odpowiada za jakość modeli po prostu jest to mój pierwszy zakup takiego gotowca w tej skali wcześniej podchodziłem do nich sceptycznie fotki nie odzwierciedlają dobrej jakości tych modeli. Zakupiłem jeszcze panzera IV ale nie jest on już tak ładny jak tiger.\nWysłany: Czw 19:40, 28 Sty 2010\nTigery I, Stugi i Nashorny są rewelacyjnej jakości\nWysłany: Czw 22:24, 28 Sty 2010\nNashorny powiadasz rewelacyjne są.... hmmm.... Właśnie zwróciłem uwagę na Twoje zdjęcia tego białego Nashorna faktycznie wygląda dobrze.\nTo poproszę jakiś ładne fotki i link do sklepu\nWysłany: Czw 22:34, 28 Sty 2010\nOoooo Digital222 się wkręcił! Jasne że zdjęcia przekłamują bo okropnie je powiększają, w ręku są po prostu prześliczne:) powodzenia w tworzeniu nowej kolekcji:)\nWysłany: Czw 23:12, 28 Sty 2010\nZ fot na dzień dzisiejszy nie mam więcej poza tymi ktore już tu się pojawiły. Swoją drogą Samik robi ładne foty, ale nie widze na jego stronie nic z tej serii , żadnych Marderów czy właśnie Nashornów... Samik posiadasz je?\nCo do sklepu to zimowe Nashorny kupowaliśmy ze Smokeem na UK ebay.\nSmookee kupił także go w kolorze zieleni. Też ładny\nOstatnio zmieniony przez cysior dnia Pią 12:05, 29 Sty 2010, w całości zmieniany 7 razy\nWysłany: Czw 23:54, 28 Sty 2010\nNiestety nie mam nic z tej serii i bardzo mnie to boli. Gdybyś kiedyś chciał odsprzedać to jestem pierwszy w kolejce. Na chwilę obecną na eBayu nic nie ma.


Gabinet Kosmetyczny Strefa Urody w Rzeszowie - Botox\nBotox - likwidacja zmarszczek mimicznych\nZmarszczki mimiczne mogą pojawić się już w młodym wieku. Są wynikiem ruchów mięśni twarzy i widoczne są przede wszystkim u osób z bogatą mimiką – szeroko uśmiechających się czy marszczących czoło. Walka z takimi zmarszczkami z wykorzystaniem zwykłych kremów czy serum nie jest skuteczna – zaleca się wtedy botox (botoks), który działa na zmarszczki mimiczne w miejscu ich powstawania, czyli w mięśniu.\nOprócz tego botoks wykorzystywany jest na opadające powieki, opadające kąciki ust, przy leczeniu nadmiernej potliwości, migren czy bruksizmu – zgrzytania zębów.\nBotox to nazwa toksyny botulinowej typu A, która wytwarzana jest przez bakterie Clostridium botulinum. W niewielkich dawkach używana jest powszechnie w zabiegach medycyny estetycznej.\nZwiązek ten jest neurotoksyną, która oddziałuje na układ nerwowy. Powoduje zablokowanie połączeń pomiędzy zakończeniami nerwów oraz unerwianymi przez nie mięśniami, dlatego mięsień staje się wtedy rozluźniony. Właśnie dlatego botoks jest obecnie używany w redukcji zmarszczek mimicznych, czyli tych wywoływanych przez ruchy mięśni twarzy.\nPo wstrzyknięciu toksyny botulinowej typu A cienką igłą w miejsce zmarszczki, dochodzi do jej stopniowego wygładzenia.\nEfekt nie jest jednak widoczny od zaraz. Pierwsze działanie toksyny widoczne jest po 2-3 dniach, a jej całkowite zablokowanie pracy mięśni następuje po 14 dniach od zabiegu.\nWarto przy tym zaznaczyć, że botox nie daje efektu trwałego – jest on odwracalny. Dochodzi wówczas do neutralizacji toksyny, a tym samym mięsień odzyskuje swoją wcześniejszą sprawność i zmarszczka znów zaczyna być widoczna.\nW zależności od indywidualnych cech każdej osoby, czas działania botoksu wynosi najczęściej od 3 do 6 miesięcy, ale u niektórych osób może być to nawet 8 miesięcy. Po tym czasie mimika twarzy zaczyna powoli powracać i to właśnie wtedy można dokonać kolejnego zabiegu.\nZaleca się, aby zabieg nie był przeprowadzany częściej niż raz na 3 miesiące. Warto przy tym zaznaczyć, że po wykonaniu każdego zabiegu wstrzyknięcia botoksu czas pomiędzy kolejnymi zabiegami będzie się wydłużał. Jeśli jednak zabieg nie będzie wykonany przez dłuższy okres, wtedy zmarszczki zaczną się pogłębiać, co wynika z naturalnych procesów starzeniowych skóry.\nPRZEZ 4-6 GODZIN PO ZABIEGU\nnie kładź się, nie śpij w pozycji na brzuchu,\nnie dotykaj, nie masuj i nie uciskaj miejsc ostrzykniętych\nPRZEZ 24-48 GODZIN PO ZABIEGU\n2-4 TYGODNIE PO ZABIEGU\nNadwrażliwość na toksynę botulinową typu A lub którykolwiek z pozostałych składników produktu\nInfekcje w proponowanych miejscach wstrzyknięć\nDysfunkcja przekaźnictwa nerwowo- mięśniowego\nPrzy użyciu jednorazowej strzykawki i bardzo cienkiej igły botox wstrzykiwany jest w kilka miejsc na twarzy. Cała procedura zajmuje około 20 minut. Zabiegowi może towarzyszyć minimalny ból, związany z ukłuciami skóry.\nW miejscu podania toksyny, po zabiegu, przez chwilę może utrzymywać się drobny, zaczerwieniony ,,bąbelek”, który znika po kilku minutach.


Refleksje po tarnowskich „Dniach Judaizmu” - 22/1/2010\nTylko dialogu zabrakło ...\n„(...) Nie ma takiego człowieka, który nie jest wart rozmowy. Nie ma tematu, na który nie warto porozmawiać. (...) Błędem jest nierozmawianie z tymi, którzy chcą z nami rozmawiać. (...) Dialog nie może mieć celu. Jest procesem. Celem jest to, że rozmawiam, wymieniam poglądy, próbuję zrozumieć i zaakceptować inność. Próba przeciągnięcia kogoś na naszą stronę jest naruszeniem delikatnej materii międzyludzkich relacji. Przedstawiam poglądy nie po to, by ktoś je zaakceptował, ale po to, by ułatwić tej drugiej stronie zrozumienie mojego punktu widzenia. (...)” - te piękne i mądre słowa Miriam Gonczarskiej można było przeczytać w okolicznościowym wydaniu magistrackich „Wiadomości tarnowskich”, które ukazały się przy okazji „Dni Judaizmu”. Szkoda tylko, że tarnowskie obchody, podobnie zresztą jak cały, dotychczasowy proces „dialogu” katolicko – i polsko-żydowskiego, nie stanowiły urzeczywistnienia owych pięknych postulatów. Wręcz przeciwnie...\nPosłuchaj fragmentów konferencji prasowej z udziałem gości imprezy :\nW jaskrawej sprzeczności z dialogiem, tak definiowanym, jak u Miriam Gonczarskiej, stanął m.in. komunikat Urzędu Miasta Tarnowa, który wezwał dziennikarzy, aby - czyniąc zadość prośbie zgłoszonej ponoć przez żydowskich gości uroczystości - nie zadawać im pytań dotyczących ... holocaustu czy II wojny światowej. Z góry założone były więc tematy „tabu”. Wedle zapewnień księdza Piotra Łabudy, taki komunikat był „nieporozumieniem” ze strony magistratu. Kuriozalna była jednak także niedzielna konferencja prasowa, podczas której pytanie gościom tarnowskiej imprezy udało się zadać jedynie dziennikarce diecezjalnej rozgłośni, a organizatorzy starannie zadbali o to, aby inni dziennikarze przypadkiem nie zakłócili przygotowanego wcześniej scenariusza wydarzenia. Dziennikarze usłyszeli więc, że dobra konferencja powinna pozostawiać „pewien niedosyt” i bezprecedensową w takich sytuacjach prośbę, żeby nie wstawali z miejsc, dopóki ... goście nie wyjdą. W ten sposób przy okazji konferencji (podobno „prasowej”) przepadła nawet okazja do zadania indywidualnych pytań „na boku”.\nWspomniany komunikat- prośba Urzędu Miasta Tarnowa wywołał niemałą, nie tylko wśród nas, konsternację. Tuż przed „Dniami Judaizmu” odbyła się w magistracie konferencja prasowa, na której zapytałem o przyczynę zakazu pytań o II wojnę i Holocaust – albowiem miałem zamiar poruszyć - co prawda bardzo taktownie, ale jednak - szereg drażliwych tematów, które wielu Polakom i Chrześcijanom chodzą po głowie i coraz mocniej nabrzmiewają – jak np. temat antychrześcijańskich i antypolskich postaw niektórych środowisk żydowskich. Ostatecznie okazało się, że strona żydowska zakazu zadawania pytań o II wojnę światową i Holocaust wcale nie postawiła, była to jedynie inwencja własna magistratu. Diecezji Tarnowskiej – organizatorowi „Dnia Judaizmu” – chodziło jedynie o pewien takt w zadawaniu pytań, jaki powinien towarzyszyć gospodarzom, gdy zapraszają do siebie gości. Ustaliłem więc, że będę mógł obszerniej porozmawiać sobie na nurtujące mnie tematy z Panią Miriam Gonczarską, zaś o dokładnym terminie rozmowy zostanę poinformowany. Jednak odpowiedź na mojego maila nie nadeszła, zaś po doświadczeniach z zorganizowaną w minioną niedzielę w Sali Lustrzanej konferencją prasową, mimo uwagi księdza Łabudy, bym przez cały dzień był blisko niego, to może coś się uda zorganizować – pełen niewiary zrezygnowałem. W końcu dialog traktuję jako rozmowę. Tu zaś wyraźnie przekonałem się, że dialog polsko-żydowski, chrześcijańsko-żydowski polega na tym, że jedna strona mówi, a druga słucha. I tak też ten dialog wygląda w rzeczywistości, czego świadectwem są relacje księdza Waldemara Chrostowskiego, do roku 1998 współprzewodniczącego Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów.\nW swojej głośnej książce - wywiadzie „Kościół, Żydzi, Polska” oraz innych wywiadach i publikacjach ks. Chrostowski podkreśla rażący brak symetrii we wzajemnych relacjach chrześcijańsko – żydowskich. Jest to polityka niewyobrażalnych nacisków ze strony żydowskiej i daleko idących ustępstw ze strony chrześcijańskiej. Przykładem może być uwzględnione swego czasu żądanie Żydów, aby chrześcijanie nie modlili się o nawrócenie „starszych braci w wierze”. Czy można wyobrazić sobie coś podobnego działającego „w drugą stronę”? Przypomnieć też należy sprawę krzyża na żwirowisku w Oświęcimiu, którego usunięcie wymusili Żydzi i szereg innych "ustępstw", będących wynikiem owego jednostronnego "dialogu". Czy w tej polityce „małych kroczków” mamy się spodziewać, że po ingerencji w to, jak wyglądać mają nasze modlitwy, niektóre środowiska podyktują nam na nowo „Nowy Testament”? Można takie pytania stawiać chociażby wobec faktu ocenzurowania „Pasji” Mela Gibsona, z której wycięty został krzyk kapłana „Jego krew na nas i na dzieci nasze”, podczas gdy tłum powtarzał jego słowa, ale już po aramejsku. Podobny przykład, jeden z wielu, ksiądz Chrostowski podaje odnośnie pewnego kościoła w Jerozolimie, gdzie po remoncie, ze sceny sądu Sanhedrynu zniknął napis z cytatem z Ewangelii wg św. Mateusza „Oni powiedzieli. Winien jest śmierci”. Do tego dodajmy cyrk odprawiony przez rabina A. Weissa, który chciał usunąć karmelitanki ze znajdującego się na zewnątrz oświęcimskiego obozu budynku starego teatru. 14 lipca 1989 r. - sześciu członków Związku Studentów Żydowskich USA na czele z rabinem Avi Weissem wtargnęło na teren klasztoru Karmelitanek. Przyjechali oni z grupą dziennikarzy i ekipą telewizyjną. Jeden ze świadków zdarzenia tak opisał to wydarzenie: ”Tymczasem rozpoczęli oni próby wyważenia drzwi wejściowych. Gdy nie udało się to, poprzestali na dobijaniu się, przeskoczyli też boczne parkany pomiędzy dziedzińcem a ogrodem, usiłując dostać się do środka przez okna (zakratowane), wygrażali też pięściami, krzyczeli.”” (www.aferyprawa.com). Czy można sobie wyobrazić analogiczną sytuację, gdy np. do synagogi wdzierają się chrześcijanie? Nota bene, ostatecznie postulat usunięcia z Oświęcimia Karmelitanek zrealizowano kilka lat później, a siostry zawitały do ... Tarnowa, nieopodal cmentarza w Krzyżu, gdzie do dziś żyją i modlą się za Kościół i zmarłych. W tym czasie premier Izraela orzekał, że ”polski antysemityzm wyssany jest z mlekiem matki”.\nDlatego też chciałem się, w sposób maksymalnie taktowny zapytać przy okazji ”Dnia Judaizmu” o tego rodzaju kwestie. Przedstawić i wyrazić swój ból i niepokój wielu Polaków, wielu katolików wobec tego rodzaju wydarzeń. Akurat w przypadku Oświęcimia bowiem można mówić o udanych próbach zawłaszczenia przez Żydów obozu zagłady i samego holocaustu jako ich własnego, jako jedynego tego rodzaju zdarzenia w dziejach ludzkości, jakby właśnie tam nie mordowano Polaków, jakby nie dochodziło, zwłaszcza w XX wieku do aktów ludobójstwa na całym globie, z bodaj najstarszych wspominając ludobójstwo Ormian. W tle tego wszystkiego zaś pojawia się jedno ohydne słowo: ”przedsiębiorstwo holokaust” – słowo użyte po raz pierwszy skądinąd przez Żyda, który pisał o handlowaniu zagładą i szantażowaniu kolejnych państw i narodów, którym, po otrzymaniu odszkodowań od Niemiec, można by próbować przypisać współodpowiedzialność za zagładę Żydów. Stąd biorą się na świecie słowa o ”polskich obozach koncentracyjnych”, stąd próby rozdmuchiwania na niebotyczną skalę incydentalnych, haniebnych przypadków udziału Polaków w zbrodniach, czynione z walnym udziałem ”Gazety Wyborczej” i innych ”salonowych” mediów (vide eksploatowane i manipulowane miesiącami ”Jedwabne” czy ”Pogrom Kielecki”). To te media wykreowały gwiazdę historyka - manipulanta Jana Tomasza Grossa, którego słynnemu ”Strachowi” zapewniły jedną z największych po 89 roku wydawniczych kampanii promocyjnych, w tym samym czasie przemilczając jednocześnie znakomitą, chwaloną przez najwybitniejszych historyków książkę ”Po zagładzie” prof. Jana Chodakiewicza, który nie pozostawił suchej nitki na tezach zawartych w publikacji Grossa.\nTo właśnie m.in. dzięki takim usłużnym mediom (nie brak ich pod każdą szerokością geograficzną) - na świecie podaje się liczby Żydów zamordowanych w Polsce sugerując, lub wprost wskazując na udział w tej zbrodni Polaków. To boli szczególnie wobec faktu, że to właśnie w Polsce żyło ich najwięcej, że w Tarnowie stanowili oni blisko połowę populacji, że było wśród nich wielu zasłużonych dla naszego miasta i kraju – bo to właśnie Polska była krajem, gdzie Żydów, prześladowanych w całej Europie, mieszkało najwięcej. Jakąż to dobroć ci wyświadczyłem bracie, że tak mnie teraz prześladujesz?\nKiedy nie wiadomo o co chodzi, wiadomo że chodzi o pieniądze. Pisałem o tym parokrotnie, na bazie własnych oraz cudzych analiz, cytując źródła – i tak np. w roku 1996, sekretarz Światowego Kongresu Żydów, pan Singer stwierdził, że jeśli Polska nie zadośćuczyni majątkowym roszczeniom strony żydowskiej to będzie upokarzana na arenie międzynarodowej. Chodzi o to, że Kongres, mieniący się być spadkobiercą ofiar holocaustu, po ściągnięciu haraczu od rządu Niemieckiego próbuje uczynić z Polaków „katów” i domaga się od nas 60 mld dolarów. Takie żądania ze strony Światowego Kongresu Żydów i swoisty szantaż wysuwane były wielokrotnie. Siła lobbingu Kongresu jest powszechnie znana, tak jak jego wpływ na rząd USA; znana jest m.in. próba zablokowania wejścia Polski do NATO jako metoda wymuszenia od polski odszkodowań.\nPrzykład kolejny, który również już podawałem – kiedy polski rząd, w związku z uporczywie pojawiającymi się na świecie określeniami „polskie obozy zagłady” zawnioskował do UNESCO, aby zmienić nazwę Obozu Koncentracyjnego w Auschwitz na „Były Nazistowski Niemiecki Obóz Koncentracyjny Auschwitz – Birkenau”, Maram Stern, zastępca sekretarza generalnego Światowego Kongresu Żydów zaprotestował stwierdzając, iż polski rząd chce „zredefiniować historię poprzez zmianę nazwy” (by „ukryć swoją odpowiedzialność za zagładę”). „Chociaż obóz został zbudowany i zarządzany przez nazistowskie Niemcy, wszyscy w okolicy wiedzieli o jego istnieniu, a pracownicy byli rekrutowani spośród polskiej ludności z sąsiednich wiosek. Rząd w Warszawie chce historię Auschwitz, który jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, odseparować od polskiej historii i dać jasno do zrozumienia, że Polska nie była zamieszana w obóz śmierci.” (za m.in. „Dziennikiem Polskim”).\n- 6 sierpnia 1996 w „The New York Times” ukazał się tekst pani prof. Yaffy Eliach pt. „Pogrom w Ejszyszkach” Autorka określa Armię Krajową jako organizację antysemicką, która zawarła pod koniec II wojny światowej porozumienie z narodowymi socjalistami w celu zabijania Żydów, co miało być częścią większego planu AK.\n- W tym samym roku A. H. Biderman („The world of my past”) pisze: „Polski katolicki Kościół, obermorderca i podżegacz do żydobójstwa, stale karmił motłoch nienawiścią wobec Żydów, zaś pomna tych nauk Armia Krajowa mordowała Żydów masowo”. „AK prowadziła zdradziecką wojnę przeciwko żydowskim partyzantom leśnym (...) ponieśli większe straty z rąk polskiego podziemia aniżeli z rąk Niemców”. „W 1945 przestały dymić kominy krematoriów i Holocaust ustał w całej Europie prócz Polski. Jedynie Polacy kontynuowali mordowanie narodu żydowskiego.”\n- Rabin H.M. Shonfeld (The Holocaust Victims Accuse) „Żydzi w Polsce mają przysłowie: Jeśli Polak mija mnie na gościńcu i nie morduje, to wyłącznie z lenistwa”. („Shoah Memorandum): „Polacy robili to jako alianci nazistów”.\n- Canadian Jewish News: „Polacy wymordowali więcej Żydów niż hitlerowcy”.\n- M.Verstanding (1995): „AK, na rozkaz polskiego rządu emigracyjnego w Londynie, systematycznie mordowała Żydów. Te instrukcje rządu rozchodziły się wśród Polaków drogą nieformalną, ustnie, poprzez Delegaturę i Kościół katolicki. W Polsce rozpoczął się otwarty sezon polowania na Żydów i mordowania ich (...) Tylko rdzenna mniejszość nazistów z SS i S.A. dopuściła się mordów (...) Sowieccy żołnierze byli na terytorium Polski wysoce zdyscyplinowani. Płacili za wszystko, co kupowali i byli nadzwyczaj uprzejmi. Nikomu nic nie ukradli i nie skrzywdzili nikogo.”\n- Reuben Ainsztein „Jewish Resistance..” (1974) “Polscy faszyści w trakcie Powstania Warszawskiego zabili prawdopodobnie więcej Żydów niż Niemców.”\n- Elie Wiesel, laureat Nagrody Nobla („Le Nouvel Observateur”): „Jeśli jest prawdą, że Polacy byli ofiarami Niemców, to my, Żydzi, byliśmy ofiarami ofiar.”\n- „Polska to nie jest miejsce dla nas. Polacy to antysemici. Właśnie dlatego naziści wybrali ich na kolaborantów. Nawet po Holokauście Polacy dalej zabijali Żydów" - to słowa rabina Shlomo Avinera dla gazety "Jerusalem Post". Tak skomentował ukończenie nauki przez pierwszych od II wojny światowej absolwentów polskiej szkoły rabinów.\nW efekcie tego w mediach na świecie czytamy o ”polskich obozach koncentracyjnych, ludzie słuchają wypowiedzi w rodzaju ”(podczas) II Wojny Światowej Polacy eksterminowali 3 miliony Żydów, jako projektodawcy i wykonawcy Endlösung” (popularna gwiazda radia w Ameryce, H.Stern), „Polacy, z pomocą zaprzyjaźnionych sąsiadów, Niemców, wymordowali w latach 40-tych swą tradycyjną klasę kupiecką, Żydów.” (dziennikarka TV L.Stahl (książka „Reporting live”, 1999), ”Polska to „kraj, który wymyślił Auschwitz” (belgijski tygodnik „Le Soir Illustre”, 22 marca 2000), „getta i niemieckie obozy pracy były jedyną enklawą, która dawała Żydom schronienie przed Polakami” (I.Rubin, praca doktorska, 1998). Również wydany w Anglii, „Przewodnik po Polsce i Ukrainie” (Tim Burford, Bradt Publications, 1994) stwierdza, że 40% narodu polskiego praktykuje wojujący antysemityzm.\nNie brak i bliższych nam w czasie przykładów – z najświeższych należałoby podać przypadek artysty Rafała Betlejewskiego, który na murach w Warszawie i Otwocku wymalował napisy ”Tęsknię za tobą, Żydzie”, w efekcie czego, jak podaje ”Fronda”, został zatrzymany przez Policję pod zarzutem szerzenia ”antysemickich treści”.\nKiedy więc w Tarnowie trwał ”Dzień Judaizmu”, w tym samym czasie środowiska żydowskie protestowały przeciwko spodziewanej beatyfikacji papieża Piusa XII. My, świadomi katolicy, doskonale wiemy o tysiącach uratowanych Żydów właśnie dzięki działaniom Kościoła Katolickiego i osobiście dzięki staraniom Papieża Pacellego (który podejmował je, mając dosłownie, nie w przenośni, faszystów za bramami Watykanu !), dzięki działaniom chrześcijan, Polaków, członków AK, którzy programowo nieśli ratunek właśnie Żydom, z narażeniem życia własnego i własnych rodzin, którzy wykonywali wyroki na ”szmalcownikach”, donosicielach i szpiclach. Tymczasem dziś Światowy Kongres Żydów i niektóre inne środowiska żydowskie próbują uczynić z Polaków współsprawców holocaustu, domagają się odszkodowań, zwrotu nienależnych im – a jeśli już to należnych spadkobiercom – majątków.\nSłyszymy wciąż, że my, Polacy, że my, Kościół Katolicki, uczyniliśmy nie dość wiele, by ratować Żydów, lub wręcz ich masowo mordowaliśmy. A co uczynił Światowy Kongres Żydów ? Oddaję tu głos Bolesławowi Szenicerowi, przewodniczącemu Gminy Wyznaniowej Żydowskiej („Najwyższy Czas”, 31 marca 2007): ”(...) Światowy Kongres Żydów, monopolista mówiący o sobie, że może odpowiadać za naród żydowski, uzyskuje w krajach europejskich ogromne pieniądze na rzecz swojej instytucji. (...) Światowy Kongres Żydów nie zrobił w czasie wojny nic, żeby ratować Żydów z Holokaustu. Wręcz odwrotnie: w pewnym okresie współpracował z Niemcami. Nie zrobił nic, aby uratować wielu Żydów z zagłady. Dzisiaj Ci ludzie nie mają moralnego prawa mówić o majątkach pożydowskich w Polsce "nasze". Mam pretensję do posłów, którzy poddali się szantażowi, uchwalając ustawę z 1997 roku o restytucji. Żydów nie trzeba się tak bać, bo to nie są nadludzie. (...) Oni są dzisiaj zdobywcami i dysponentami majątków, które do nich nie należą, bo należały do całej społeczności żydowskiej, która została wymordowana przez Hitlera. Ci liderzy "społeczności żydowskiej" na tym handlu bardzo się wzbogacili.”\nW ten sam sposób wypowiada się dr Norman Finkelstein, autor książki ”Przedsiębiorstwo Holocaust”, Żyd, którego ojciec był więźniem warszawskiego getta oraz obozu zagłady w Oświęcimiu, człowiek uznany za antysemitę (podobnie jak inny Żyd, publicysta ”NCz” Kataw Zar), - wreszcie: człowiek, który za pisanie prawdy o niektórych swoich pobratymcach został deportowany z Izraela. Zacytuję fragmenty: ”Tak też Światowy Kongres Żydów jest samozwańczym przedstawicielem "całego narodu żydowskiego". (...) A może "przedsiębiorstwo holokaust" wyłudziło pieniądze w imieniu "znajdujących się w potrzebie ofiar holokaustu", z góry wiedząc, że "prawdopodobnie miliardy" zostaną mu w kieszeni? "Przedsiębiorstwo holokaust" użalało się, że porozumienia z Niemcami i Szwajcarią zapewniły tylko skąpe sumy na odszkodowania dla ocalałych z holokaustu. Trudno zatem zrozumieć, dlaczego te "prawdopodobne miliardy dolarów" nie mogłyby zostać wykorzystane do uzupełnienia tych odszkodowań. Jak można się było tego spodziewać, wprawiło to samych poszkodowanych - ofiary holokaustu - w rozwścieczenie (żadnego z nich nie zaproszono na ceremonię utworzenia fundacji.) (...) Sędziwe ofiary holokaustu, z którymi niczego wcześniej nie skonsultowano, nie mówiąc już o zaproszeniu ich na wystawny bankiet, urządziły pikietę pod hotelem. (...)”.\nNawiasem mówiąc, pisząc o Światowym Kongresie Żydów należałoby dodać, że według wielu badaczy (również żydowskich!), niektórym środowiskom żydowskim były wręcz na rękę nasilające się przed II wojną światową niemieckie represje i prześladowania wobec Żydów – chodziło o zachęcenie ich do udziału w budowie państwa Izrael – a zgodnie z przyjętym w 1922 roku projektem Ligi Narodów, ”odbudowa Żydowskiej Siedziby Narodowej” ”ma się dokonać bez żadnego uszczerbku dla praw ludności arabskiej w Palestynie”. Jak wygląda to obecnie – sami widzimy. Potępiając bowiem każdy akt terroru, w tym także islamskiego, trzeba zauważyć, że miliony Palestyńczyków żyją na wygnaniu lub są dyskryminowani przez Izraelczyków i państwo Izrael absolutnie nie zgadza się na wypłatę jakichkolwiek odszkodowań za zbrodnie popełnione przez Żydów na Arabach, jak również za stałe gwałcenie prawa międzynarodowego i rezolucji ONZ, potępiających bezprawie i mordy dokonywane na Palestyńczykach.\nDo szantażowania, zamykania ust i wymuszania odszkodowań służy tu jedno proste słowo – zarzut, swego rodzaju pałka z którą dyskutować nie sposób, bo trudno tłumaczyć się, że nie jest się wielbłądem - antysemityzm. Nota bene, w istocie chodzi tu o pomieszanie pojęć. Żydzi atakują i obdarzają antysemicką etykietką głównie tych, którzy mają jakieś pretensje pod adresem syjonistycznej polityki państwa Izrael lub żywią niechęć wobec judaizmu, jako religii. Na logikę, wynikającą z etnicznego sensu i etymologiii pojęcia, antysemitami są bowiem również ... Żydzi dyskryminujący i mordujący Arabów, np. Palestyńczyków (też przecież Semitów). Prawidłowo byłoby więc mówić raczej o antyjudaizmie lub antysyjonizmie.\nTo jednak ”antysemitami” są wszyscy ci, którzy ośmielają się krytykować jakieś żydowskie poczynania, wszyscy ci, którzy nie wpisują się w nurt politycznej poprawności, nad którym w Polsce czuwa prowadzona przez ”Żyda Roku” Adama Michnika ”Gazeta Wyborcza”. Nie wiem doprawdy, czemu akurat antysemityzm ma być ściganą po całym świecie zbrodnią i nie wiem też, jaka jest jego definicja - np ciekaw jestem, posiłkując się jakimi to kryteriami i na jakiej podstawie prawnej tarnowscy policjanci uznali, że karteczki roznoszone przez dwóch starszych panów podczas obchodów ”Dnia Judaizmu” w Tarnowie jednak nie zawierają treści ”antysemickich”. Poza tym, skoro już o antysemityzmie mowa - a co z antypolonizmem? Co z antychrześcijanizmem? Co z antyhiszpanizmem czy z antypalestynizmem (też wszak antysemityzmem)? Czyż czynienie tabu akurat z dziwnie rozumianego antysemityzmu, nie jest przejawem faszyzmu, narodowego szowinizmu, wypływającego z faktu uważania się za ”naród wybrany”, stojący ponad innymi? Nie tylko przecież Żydzi byli ofiarami ludobójstwa ze względu na swoje pochodzenie – byli nimi np. Ormianie, na mniejszą skalę ludobójstwa dokonywali ukraińscy nacjonaliści, czy chorwaccy Ustasze, przykłady można mnożyć. A co z ofiarami ludobójstwa dokonanego przez system komunistyczny? Dlaczego ludobójstwo to, dlaczego obnoszenie się z symbolami komunistycznymi, nie jest traktowane tak samo jak ”antysemityzm”? Czy dlatego, że w takim razie należałoby zamknąć za kratkami co najmniej połowę eurodeputowanych Parlamentu Europejskiego i prawie całe Hollywood? Czy dlatego, że ideologia komunistyczna cieszyła się i cieszy nadal takim wzięciem wśród Żydów? To ostatnie pytanie - ”dlaczego moim zdaniem komunizm cieszył się taką sympatią wśród Żydów?” jest o tyle istotne, że kilka lat temu zadała mi je pochodząca z Australii Żydówka, której przodkowie mieszkali w Tarnowie. To była ciekawa rozmowa i zalążek prawdziwego dialogu. Usłyszałem też pytanie, dlaczego moim zdaniem jej rozmówcy, którzy z Polski wyemigrowali do Izraela już po wojnie, zarzekają się, że nie chcą tu nigdy wrócić. Mając na uwadze liczny udział Żydów w aparacie bezpieczeństwa PRL, odpowiedziałem pytaniem – że sam bym ich chciał o to zapytać. Pewne światło na opisane zjawiska rzuca raz jeszcze przewodniczący Gminy Wyznaniowej Żydowskiej Bolesław Szenicer: ”Krajewski, Gebert (piszący w „Gazecie Wyborczej” Dawid Warszawski, goszczący na tarnowskich „Dniach Pamięci Żydów Galicyjskich” - przyp red.), Datnerowa, Zozula i ich amerykański rabin Michał Schudrich robią sobie biznes w Polsce, który dała im przyjęta pod naciskiem w 1997 roku ustawa "O stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej". Prezydent Kwaśniewski, a wcześniej premier Cimoszewicz został wręcz osaczony i zmuszony szantażem, że jeśli nie będzie ustawy, to Polska nie wejdzie do NATO i Unii Europejskiej. Ta wymieniona przeze mnie wcześniej grupa cwaniaków zrobiła sobie dobry interes. Gdzie oni byli po wojnie? Kim byli i co robili ich rodzice? Byli komunistami, ludźmi, którym się dobrze powodziło, a kiedy zmieniły się czasy, to oni sami przemienili się w liderów żydowskich. (…)”. Tak sobie rozmawiając z młodą Żydówką (ona celowała we mnie kamerą, ja w nią mikrofonem), wyraziłem opinię, że widząc obstawione Mosadem autokary z żydowskimi wycieczkami na podobieństwo oblężonej twierdzy, co kompletnie uniemożliwia jakikolwiek kontakt, o dialogu nie wspominając, zastanawiam się, co też o nas opowiadają im ich przewodnicy. Usłyszałem wówczas: ”powiem ci, co opowiadają. Na świecie ukazują się setki książek o polskim antysemityzmie”.\nW odniesieniu do pałki ”antysemityzmu” można więc mówić z jednej strony o niskich pobudkach pewnych środowisk, które chcą na ”przedsiębiorstwie holocaust” jeszcze coś zarobić, z drugiej zaś strony o pewnym szowinizmie narodowym, o faszyzmie, szczególnie gdy się jeszcze przypomni okupację Palestyny - albowiem Żydzi nie są lepszym narodem niż pozostałe narody, zaś w dekalogu nie ma przykazania anty-antysemityzmu; z podstaw naszej wiary wynika co najwyżej, że każdy szowinizm, faszyzm, jest czymś złym, co należy potępić, czego należy się wystrzegać. Nikt świadomy, przy zdrowych zmysłach nie neguje holocaustu, jednak próba ”umaczania” w odpowiedzialność zań kolejnych narodów celem wyłudzenia odszkodowań i szarganie dobrego imienia obywateli innych państw, jest czymś obrzydliwym. Może zbyt wiele padło ze strony katolików słów ”przepraszamy”, słów przepraszających za haniebne incydenty, słów przepraszających za nie swoje winy? A czy my doczekamy się kiedykolwiek słów przepraszam za komunistyczne zbrodnie? Jakąż dobroć ci wyświadczyłem, że tak mnie prześladujesz?\nWspółczesny judaizm, ten jaki znamy i jaki przebija się w ”salonowych” mediach, jako wyłączny ”głos żydowski” (ksiądz Chrostowski przypomina m.in. wspaniałe kontakty z rabinem Byronem L.Sherwinem i innymi przedstawicielami judaizmu otwartymi na autentyczny dialog, którzy sekowani są przez dominujące w Ameryce i Polsce środowiska żydowskie), jest z gruntu antychrześcijański. Parafrazując izraelskich polityków można by nawet rzec, że antychrześcijaństwo i antypolonizm młodzi Żydzi wysysają z mlekiem matki. Również brak symetrii w stosunkach polsko-żydowskich czy chrześcijańsko-żydowskich jest wprost zatrważający. W roku 1959 po protestach Żydów papież skreślił z liturgii Wielkopiątkową modlitwę o nawrócenie „wiarołomnych Żydów”. Czy możemy sobie wyobrazić sytuację w której na żądanie Katolików, zmieniona zostaje treść jakiejś modlitwy Żydów? To nie jedyny przykład tego rodzaju ingerencji. Z kolei w roku 2008 media pisały, iż droga krzyżowa na Światowych Dniach Młodzieży ma zostać skrócona o sześć stacji, ”aby nie rozbudzać antysemickich uczuć”. Warto też przypomnieć, że 15 lat od wznowienia stosunków dyplomatycznych między Watykanem a Izraelem, wciąż Kościół Katolicki ma w Izraelu jedynie status ”organizacji non-profit”. A czy możliwe jest, by w Synagodze biskup katolicki czy po prostu ksiądz nauczał Żydów? A przecież tak się stało w tarnowskiej katedrze podczas ”Dnia Judaizmu”, kiedy to rabin interpretował jedno z czytań! W czasie gdy trwały te uroczystości, wciąż brzmiały oskarżenia i pretensje przeciwko Ojcu Świętemu a to o beatyfikacyjny proces Piusa XII, a to o Lefebrystów, a to o jeszcze inne kwestie – co jest haniebnym i bezczelnym mieszaniem się Żydów do wiary katolickiej i kolejną próbą dyktowania jak i do kogo mamy się modlić.\nOpisane wcześniej wydarzenia, towarzyszące tarnowskim ”Dniom Judaizmu” pozwalają postawić pytanie o sens dialogu, którego nie ma, gdy druga strona rozmawiać albo nie chce, albo boi się tej rozmowy lub próbuje wykorzystać ją instrumentalnie. Jest jeszcze jedna możliwość - do dialogu nie dochodzi z winy tkwiącej po stronie ”pomocników dialogu”- pragnących za wszelką cenę osiągnąć ”neutralność” organizatorów wydarzeń takich, jak te w Tarnowie. Zaprogramowany przez nich scenariusz spotkań polsko(katolicko)-żydowskich, nie tylko nie pozwala się rozwinąć jakiejkolwiek autentycznej i głębokiej debacie, ale z góry zakłada jej faktyczny brak. Dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane - ”pomocnikom” chodzi o to, aby jednej ze stron tej debaty (nie trudno się domyślić której) zapewnić w niej komfort udziału. Najważniejsze dla "pomocników" to za wszelką cenę nie wystraszyć strony żydowskiej, nie dostarczyć jej powodu (pretekstu ?) do odejścia od "dialogu". W ten sposób uczestnictwo w spotkaniu staje się celem nadrzędnym. "Pomocnikom dialogu" nie przeszkadza taki jednostronny model "rozmawiania" i to, że czyni on zakładników nie tylko z nich, ale też z tych, którzy mają rozmawiać w ich imieniu (bo pomocnicy to przecież też Polacy, chrześcijanie). Jeśli tylko rabin się uśmiecha, wyraża wdzięczność za okazywaną mu życzliwość i gościnę, a wyznawcy religii mojżeszowej bez obrzydzenia wymieniają uściski z katolami to "pomocnicy" zdają się mieć wystarczający powód do radości i chlubienia się tymi "osiągnięciami" przed światem ...\nTymczasem słowa nie wypowiedziane nie znikają, one fermentują. O szereg wymienionych tu kwestii chciałem delikatnie i taktownie zapytać. Zarówno mnie, jak i innych dziennikarzy pozbawiono tej możliwości, więc piszę o tym wszystkim w mniej delikatny sposób. Wiem, że dla wielu jestem przez to ”antysemitą”. Jednak w ostatnim czasie nikt nie naprodukował tylu antysemitów, ile ”Gazeta Wyborcza”, ”Tygodnik Powszechny”, ”Światowy Kongres Żydów” i temu podobne środowiska – z przyczyn jak wyżej. Można by wręcz stwierdzić, że Żyd bez antysemityzmu istnieć nie może – jest on bowiem racją jego istnienia, i gdzie antysemityzmu nie ma, tam on sam go stworzy, czego wyrazem głośna sprawa ujęcia sprawców malowania swastyk na pewnej synagodze w USA, którymi okazali się być ... sami Żydzi. W wielu miejscach na świecie pałka antysemityzmu działa tak samo skutecznie, jak rasizmu, wykluczając ze środowiska – parę lat temu we Włoszech mój przyjaciel skrytykował Murzyna za wepchnięcie się do kolejki do kasy w supermarkecie, na co tenże zaczął wrzeszczeć ”rasista” i został zaraz obsłużony bez kolejki, przez postawioną do pionu kasjerkę. Podobnie ma się rzecz z szowinizmem żydowskim. Jednak w Polsce pałka ta powoli przestaje już działać, tresura ta dotyczy coraz mniejszej liczby ludzi, za wyjątkiem tych, którzy uwikłali się w polityczno-poprawne zależności gwarantujące dostatek, promocję i miejsce na salonach.\nPodkreślam: z szowinizmem – faszyzmem łysych panów hańbiących biało-czerwone barwy mam tyle wspólnego, ile wspólnego mam z faszyzmem spod znaku ukraińskiego tryzuba, faszyzmem islamistów, czy z syjonistycznym faszyzmem plamiącym gwiazdę Dawida, pod którą występuje. Jeśli jednak pisząc to, co powyżej, jestem antysemitą – to nimb takiego ”antysemityzmu” nosić będę niby wieniec laurowy przynależny temu, kto pisze prawdę ”na przekór światu”.\nOpisane powyżej działania, pewnych środowisk i pytania, które stawiam, pobrzmiewają w umysłach nie tylko Polaków, ale ludzi na całym świecie. Rychło sam Izrael, jak i sami Żydzi – mogą stać się najbardziej znienawidzonym państwem i narodem na ziemi.\nNie wiem na ile obraz ten łagodzić mogą np. upodobania moje i wielu Polaków do np. muzyki klezmerskiej i innych przejawów . Z pewnością jednak obrazu tego nie rozpraszają takie ”Dni Judaizmu”, z jakimi mieliśmy do czynienia w Tarnowie – pierwsze i ostatnie w jakich próbowałem uczestniczyć. Odczucia te podziela zapewne również ta część mieszkańców naszego miasta, którą najpierw za pośrednictwem mediów do udziału w uroczystościach zaproszono, a następnie ”nie wpuszczono”. Zresztą, spodziewając się takiego obrotu wydarzeń, jako jedyny chyba dziennikarz, na wszelki wypadek, by nie było wielkich rozczarowań, w zapowiedzi wyraźnie napisałem, że nie wszyscy we wszystkich punktach programu będą mogli wziąć udział.\n„(...) Nie ma takiego człowieka, który nie jest wart rozmowy. Nie ma tematu, na który nie warto porozmawiać. (...) Błędem jest nierozmawianie z tymi, którzy chcą z nami rozmawiać. (...) Dialog nie może mieć celu. Jest procesem. Celem jest to, że rozmawiam, wymieniam poglądy, próbuję zrozumieć i zaakceptować inność. Próba przeciągnięcia kogoś na naszą stronę jest naruszeniem delikatnej materii międzyludzkich relacji. Przedstawiam poglądy nie po to, by ktoś je zaakceptował, ale po to, by ułatwić tej drugiej stronie zrozumienie mojego punktu widzenia. (...)” - i pięknie, i mądrze napisała pani Miriam Gonczarska. Niestety, nijak słowa te mają się do dotychczasowych, a wzmiankowanych w niniejszej refleksji ”owoców”, które dla nas, Chrześcijan, Katolików, Polaków – okazują się być wręcz owocami zatrutymi. Słowa też miały się nijak również do samego ”Dnia Judaizmu”, na którym zadbano, by dziennikarze nie mieli szansy zadania pytań. Organizatorzy ryzykują wręcz, że przy następnej tego rodzaju okazji na konferencji prasowej stawią się jedynie dziennikarze diecezjalnego radia, ”Gazety Wyborczej” i ”Tarnow.pl”. Z nas wszystkich bowiem po prostu wręcz zakpiono. W każdym razie – dialog nie może być jednostronny. Dialog nie może być zakłamany. Musi być rozmową i poszukiwaniem tego co łączy, ale też wyznaniem tego, co boli. Dialog taki jednak nie zaistniał i chyba nie miał szansy zaistnieć. Pozostaje mi tylko retorycznie pytać – po co wobec tego nam wszelakie chrześcijańsko – żydowskie komisje, po co nam tego rodzaju ”rozmowy” i czemu w ogóle służą takie ”Dni Judaizmu” ?...\n(Za pomoc w redakcji fragmentów tekstu dziękuję Piotrowi Dziży)\n(22-01-2010) PIUS XII I ZAGŁADA ŻYDÓW :\nPius XII często jest oskarżany o swą bierność wobec holokaustu żydów podczas drugiej wojny światowej. Aby bronić honoru tego wielkiego Papieża ograniczamy się do doniesienia o kilku znanych i możliwych do sprawdzenia faktach historycznych. Jako nuncjusz w Monachium stał się inspiratorem Listu apostolskiego „Mit brennender Sorge” opublikowanego wobec nacjonalizmu i jego zagrożeń przez swego Poprzednika Piusa XI w 1937 r. – Pius XII został wybrany Papieżem 2 marca 1939 roku. 3 marca Berliner Morgenpost pisał: „Niemcy w ogóle nie cenią sobie wyboru kardynała Pacelli, gdyż jako biskup i kardynał stale sprzeciwiał się narodowemu socjalizmowi.” Pius XII miał oczywiście licznych przyjaciół w Niemczech, ale nigdy w kręgach nazistów. – 24 sierpnia 1939 r. ogłosił w orędziu radiowym: „Bardzo poważna godzina wybiła znowu dla wielkiej rodziny ludzkiej, godzina straszliwych wyborów, wobec których nasze serce i nasza odpowiedzialność duchowa nie mogą pozostać obojętne, aby poprowadzić serca na drogę pokoju. Niebezpieczeństwo wojny puka do naszych drzwi, lecz jeszcze nie jest za późno, aby jej uniknąć. Z pokojem nic się nie traci, z wojną zaś traci się wszystko...” – 20 października 1939 r., kiedy panowała już wojna, Pius XII opublikował swą pierwszą Encyklikę. Wypowiadał się w niej o rasizmie i o państwie totalitarnym. – 11 marca 1940 r. przyjął na audiencji niemieckiego ministra spraw zagranicznych, von Ribbentropa, któremu przedstawił dokładny raport prześladowań i naruszeń prawa popełnionych przez nazistów. – W Liście pasterskim z 25 lipca 1941 r. biskupi holenderscy protestowali wobec okupanta przeciw utrudnieniom, jakich doświadczały liczne osoby i zgromadzenia religijne. Hitler podjął w odpowiedzi represje i zarządził nieco później deportację 40 tys. żydów na teren Niemiec, gdzie stali się oni ofiarami zagazowanymi na śmierć/otrutymi śmiertelnie gazem. Pius XII akurat zredagował publiczny protest wobec okrucieństw popełnianych przez nazistów w całej okupowanej Europie i zamierzał go opublikować. Akurat wtedy dowiedział się o reakcji Hitlera na list pasterski biskupów holenderskich. W obecności siostry Paskaliny Lehnert, zatrudnionej u niego, spalił ten dokument, mówiąc: „Skoro List biskupów holenderskich kosztował życie 40 tysięcy osób, mój protest jako Papieża mógłby pochłonąć 200 tysięcy ofiar. Nie mogę sobie pozwolić na takie ryzyko. Lepiej publicznie zachować milczenie, a czynić, to co czyniliśmy dotąd – udzielając wszelkiej możliwej pomocy tym biednym istotom ludzkim.” – W Orędziu na Boże Narodzenie 1942 r., Pius XII po raz kolejny użył słów twardych przeciw wykroczeniom wojennym i rasistowskim prześladowaniom. Wydawca New York Times napisał: „Głos Papieża jest głosem jedynym. Rozbrzmiewa w czasie, gdy cały kontynent milczy. Jego neutralny punkt widzenia należy przyjąć jako najwyższy osąd”. – 1 września 1943 r. Pius XII stanowczo potępił zbiorową śmierć upośledzonych fizycznie i psychicznie: „Biada tym, którzy budują swą potęgę na niesprawiedliwości! Biada tym, którzy ciemiężą i torturują niewinnych i bezbronnych. Ściągają na siebie gniew Boży!” – W 1945 r. wielki rabin Rzymu, Izraelita – Zolli, nawrócił się na katolicyzm dzięki przyjaźni z Piusem XII i jego nieustannym wysiłkom umożliwiającym tysiącom żydów ucieczkę przed prześladowaniami i śmiercią. Jako imię na chrzest wybrał „Eugenio”, na cześć swego przyjaciela kardynała Eugenio Pacelli. Stosunkowo niedawno jego córka Myriam, w obronie Piusa XII przywołała w wielkim dzienniku „Il giornale” liczne szczegóły pomocy, jakiej Kościół katolicki udzielał dla ocalenia żydów, w tym przekazanie przez Watykan złota dla żydowskiej dzielnicy w Rzymie - Porto d’Ottavia, którą Niemcy chcieli zniszczyć. Uznała ona za niegodną i pseudohistoryczną aktualną polemikę nad rzekomym milczeniem Piusa XII wobec którego, jej zdaniem, żydzi mają wielki dług wdzięczności. Istotnie, wiadomo obecnie, że dzięki Piusowi XII tysiące żydów ukrywało się w Watykanie i w domach zakonnych całej Europy i w ten sposób uniknęli oni zagłady. – Kiedy umarł Pius XII, 9 października 1958 r. Golda Meir - wtedy minister spraw zagranicznych Izraela oświadczyła: „Życie naszej epoki zostało ubogacone przez głos, który wyrażał wielkie prawdy moralne ponad zgiełkiem codziennych konfliktów. Opłakujemy wielkiego sługę pokoju.” Żydowski historyk Pinchas Lapide napisał w swej książce „Rzym i żydzi”, że Kościół katolicki przyczynił się do ocalenia od 700 tysięcy do 880 tys. żydów od pewnej śmierci z rąk przywódców narodowego socjalizmu. Liczba ta przekracza bardzo wszystko to, co inne kościoły i ich organizacje charytatywne uczyniły dla żydów. André Castella\n(22-01-2010) szumowina :\nTo są powszechnie znane, oburzające fakty,ale dobrze, że p.Poświatowski je przypomina" en groupe": nie wszyscy zdajemy sobie z tego spraweę ćwiczeni , często skutecznie,przez Michnika i jego janczarów- z tych faktów. Był swego czasy w Tarnowie( i jest nadal) pewien dyrektor,który miał zwyczaj biegać po miesie z aparatem foto i robicć zdjęcia,gdy gdzieś pojawiał się napis " Juden raus" alo rysunek szubienicy z powieszoną swastyką. Posyłał je potem gdzie trzeba i uchodził za wielkiego przjyaciela żydów.Czasem odnosiłam wrażenie, że sam to malował...\n(22-01-2010) Pytanie :\nCzy biskup powinien być uległy wobec takich grup jak wpierw komuniści, teraz żydzi. A może jest to forma nadstawiania policzka lub pokory wobec siły w ramach wartości chrześcijańskich? Zastanawiam się, czy jako katolik powinienem walczyć (może Solidarność była złem), czy postępować tak jak mój biskup. W którym przypadku dostąpimy zbawienia?\n(22-01-2010) Peter Osgood :\nPanie MIrku, cytujesz Pan bulwersujące wypowiedzi z łam różnych pism przypisujące Polakom straszne rzeczy. OK. Ale czy pomyślał Pan, że gdzieś w Izraelu, albo gdzieś indziej, siedzi Pana odpowiednik i pisząc na podobny temat cytuje fragmenty z pism narodowościowych, piosenek skinheadzkich, czy innych niszowych, jawnie antysemickich wydawnictw. Aby upominać się o dialog, trzeba tego dialogu pragnąć. Nie widzę takiej chęcii u Pana. U Żydów zresztą też nie. A atakowanie Michnika uważam za żenadę. Nie dlatego, że jestem jego janczarem, wiele razy nie zgadzałem się z nim, ani z tezami głoszonymi przez GW. Chodzi bardziej o sposób, w jaki Pan to robi. Pozdrawiam.\n(22-01-2010) ciekawy :\nPrzywołane przez MP cytaty nie pochodzą z niszowych pism i nie zostały wypowiedziane przez politycznych ekstremistów. Bardzo jestem ciekaw, jakie to obraźliwe i oszczercze dla nacji żydowskiej (której istnienie prawdopodobnie jest mitem i budowana jest praktycznie od zera) słowa wypowiadane w ostatnich latach przez jakiegoś polskiego noblistę, marszałka sejmu, premiera i umieszczone na łamach takiej gazety jak New York Times, mógłby izraelski odpowiednik Poświatowskiego znaleźć ...\n(22-01-2010) do Petera O. :\nDialog to gotowość do rozmowy a nie częściowej amnezji. Poświatowski całym tekstem udawadnia, że był i jest przygotowany. Ale tacy jak biskup Skworc, prezydent Ścigała i Peter Osgood przeszkadzają, bo boją się, że rozmowa bez tematów tabu spłoszy żydów. Co niby wynika z takiego kalekiego "dialogu" ?\n(23-01-2010) eradycator :\n@Peter Osgood - zapewne chodzi panu o to że słowa Poświatowskiego nasiąknięte są mimo jego woli jadem nienawiści , odruchowo wyssanym z mlekiem matki we wczesnym okresie niemowlęctwa\n(23-01-2010) P :\nTylko nieliczni z moich znajomych wiedzą, o moich żydowskich korzeniach. Rodzina ze strony ojca, już przed wojną spolszczyła nazwisko, a dzieci których była niemała gromadka kolejno były chrzczone, myślę, że ten zabieg i asymilacja pozwoliła przetrwać moim dziadkom wojnę, choć właściwie tylko oni zostali w Polsce, większość ich braci i sióstr zasiliła nowojorską emigrację kontynuując tradycje restauracyjne. Aż do połowy lat osiemdziesiątych nie zastanawiałem się zbytnio nad moją tożsamością i historią rodziny, dopiero wraz ze śmiercią babci, ojciec ujawnił mi pewne sekrety. Dużo by o tym pisać, dla młodego człowieka był to szok, mniejsza z tym, nie będę o tym pisał. Przez ostatnie dwadzieścia lat żywo interesowałem się Żydami, ich historią, kulturą, religią itd. Obsesyjnie śledzę osoby o żydowskich korzeniach ze świata kultury, sztuki, polityki. Jest coś takiego w Żydostwie, że jednocześnie fascynuje i budzi gwałtowny sprzeciw. Z jednej strony bez Jezusa-Żyda nie było by chrześcijaństwa a z drugiej strony drażnią Żydzi jako naród wybrany, pełen buty i pogardy dla gojów. Drażni sprawa palestyńska, wtykanie nosa wszędzie gdzie to możliwe. Totalna ambiwalencja. Z jednej strony jestem dumny z mojego pochodzenia a z drugiej religia, tradycja i obrzędy żydowskie budzą we mnie głęboki odruch niechęci. Nie wiem co za kilka lat powiem swoim dzieciom, może dla pokolenia poczętego w latach 90-tych i dorastającego w erze internetu nie będzie to takie istotne? Jeśli chodzi o tarnowskie dni judaizmu, to nie bardzo rozumiem o co tutaj chodziło, prawdopodobnie o jakąś formę promocji miasta. Najbliższa gmina żydowska znajduje się w Krakowie i liczy ok. 150 członków... I jak tu nie podziwiać a zarazem nienawidzić tego narodu, który fizycznie istnieje w stanie szczątkowym a potrafi manipulować milionami. Choć podejrzewam, że takich ludzi jak ja jest w Tarnowie na pewno kilka tysięcy, tylko czy tak naprawdę warto grzebać z swojej przeszłości?\n(24-01-2010) d.o. :\nBardzo ciekawy i mądry wpis powyżej.\n(30-01-2010) KArol :\nAutor nie był w stanie zapytać bardzo stosownie o wymienione sprawy, gdyż sama treść planowanych pytań, nawet pomyślana bez wypisywania i wypowiadania, świadczy o niestosowności. Nie ma niczego bardziej niestosownego, niż myśl wolna i wolne słowo. Wolna myśl i wolne słowo świadczą bowiem o wolności osoby, a to jest bardzo przerażający i anachroniczny wynalazek, o którym nie przystoi przypominać w UE. Druga sprawa, to polski antysemityzm i mord na Żydach. Nie da się ukryć (w świetle informacji o liczbie Żydów mieszkających na ziemiach polskich), że Żydzi nie tylko tu żyli, ale także umierali. A mogli umierać bez powodu? Ano nie. Umierali widocznie dlatego, że im nie dawano już żyć. Nie można także ukrywać takich faktów, jak obecność niektórych osób pochodzenia żydowskiego w aparacie władzy po II wojnie światowej i to wobec nich stosowano podróżki ujęte w formie wiersza, że \_"zamiast liści\_" coś tam coś tam i tak dalej.\n(09-02-2010) Mordechaj :\nTarnów PRO IZRAEL 100% :)\n(01-03-2010) do P :\nJa też się kiedyś dowiedziałem, że pra pra dziadostwo przechrzściło się i zacząłem ostro śledzić to wszystko. Nie wiem czemu, zacząłem się uważać za jednych z nich. Ale po jakimś czasie mi przeszło. W swoich korzeniach jestem i trochę Prusakiem, ale tak czy siak najwięcej mam przodków Polaków i dlatego jestem Polakiem. Dlatego nie czuję już żadnej więzi z nimi, bo z jakiej racji? Każdy z nas ma przodków germańskich, słowiańskich, celtyckich, bo to wszystko się mieszało przez tysiącleci i takie gmeranie nie ma sensu. Fakt, gdyby twój ojciec albo matka byłą 100% żydówką, to wtedy w połowie jesteś tej narodowości i możesz się tak czuć, ale wszystko powyżej linii dziadków zamazuje korzenie. Jesteś Polakiem, a takich Polaków o innych korzeniach w Polsce są miliony. Wielu jest zmieszanych nie tylko z Żydami, ale także z Niemcami, Tatarami, na pomorzu pewnie ze skandynawami, tutaj u nas dochodzą Rusini, Słowacy, Węgrzy, Rumuni, i to wszystko się mieszało przez lata. Nie ma 100% czystych słowiańskich Polaków


jerzyk – Plamka Mazurka\nVademecum ratowania jerzyków\nDo tej pory wspominam niereżyserowany spektakl jaki zaprezentowały mi w ubiegłym roku nad Rynkiem Głównym w Krakowie jerzyki. Kilkaset tych ptaków uwijających się za owadami nad rzeszą turystów to było to co się podziwia i pamięta. W moich oczach to jerzyki są najbardziej miejskimi ptakami, to one tworzą taką ptasią miejskość. Szkoda tylko, że nie zawsze w tych miastach są pozytywnie postrzegane. Tak się składa, że kiedy są u nas jerzyki, to budowlańcy mają huk roboty. To ocieplają budynki, to niwelują szczeliny. Nie przejmują się specjalnie, że zamurowują czasem ptaki wysiadujące jaja, bądź pisklęta. Nie wzrusza ich, że te stwory umrą straszliwą śmiercią głodową. Budowlańcom robota pali się w rękach…\nBędzie latał dla nas\nJerzyk zawsze kojarzył mi się z ekspresyjnym lotem. Jak rzadko jktóry ptak działa na moją wyobraźnię. To o nim, zaraz po bocianie, kruku i dwóch sowach (pójdźce i płomykówce) najczęściej piszę na blogu. Myślę, że gdybym wierzył w reinkarnację, to przyszłym swoim wcieleniu chciałbym wrócić jako jerzyk. Jerzykowi o którym napiszę najwyraźniej dopisał fart. 5 czerwca około godziny 20.00 zainteresowany byłem jedynie kolacją i pójściem spać. Byłem po nocnej zmianie, w dzień nie spałem. Moja żona również czuła się zmęczona. Nie powiem żebyśmy byli zachwyceni telefonem od Kacpra, że na Rynku jest jerzyk „z chyba złamanym skrzydłem”. Wstaliśmy od razu. Bratanka żony i ptaka nie mogliśmy pozostawić samych. Na rynku…\nJakieś trzy dni temu ucieszyłem się widokiem pierwszych jerzyków w tym roku. Śmigłe jerzyki zwykle są dla mnie zapowiedzią lata, sandałów i krótkiego rękawka. Tu muszę wyjaśnić, że ja mam nieco inny kalendarz. Lato w nim zaczyna się od przylotu jerzyków, a kończy wraz z ich odlotem. Niestety aura tegorocznego maja nie rozpieszcza tych ptaków. Zanim przyjdzie ocieplenie i nasze niebo będzie rozcinać ekspresowe „sri sri” to jerzyki muszą przetrwać ciężkie chwile. Aby pomóc tym ptakom, jak też i Wam w niesieniu ewentualnej pomocy, postanowiłem umieścić na blogu apel znanej z ratowania z różnych opresji jerzyków, jak i jaskółek, Pani Zofii Brzozowskiej: „Szanowni Państwo. Do Polski wróciły jerzyki. Po bardzo…\nŻadnego, poza jerzykiem, ptaka lotu nie określimy jakże ciekawym słowem „śmiga„. Śmigać znaczy tyle co pędzić, sięgać wysoko w górę, czyli pasuje do naszego bohatera jak ulał. Mamy drugą połowę lipca, czyli czas gdy na naszym niebie śmigają jerzyki. Warto im się przyjrzeć, bo za kilka tygodni pozostanie nam, do przyszłego maja, po nich tylko wspomnienie… – Jeśli ktoś nałożyłby mapę występowania w Polsce jerzyka na mapę miast, to zauważyłby jak ptak ten pięknie wkomponował się w miejski krajobraz. Jerzyk zdecydowanie najliczniejszy jest na Górnym Śląsku oraz wokół aglomeracji warszawskiej i trójmiejskiej. Najrzadziej występuje na środkowym Pomorzu, północy województwa lubuskiego, na Warmii i Mazurach, na Podlasiu oraz na wschodniej Lubelszczyźnie. Myślę, że…\nO jerzyku przeżutym kurczakiem karmionym\nOstatnio syn znalazł młode pisklę. Z tego co ocenił było ono dość mocno skazane na pożarcie przez kota. Brakowało bezpiecznej gałęzi, czy innego spokojnego miejsca dla malucha, gdzie mogliby dokarmiać go jego rodzice. Co było robić, zabraliśmy pisklaka. Zadzwoniliśmy do Jacka Więckowskiego i zawieźliśmy Mu nasz skarb. Jacek wychował już kiedyś naszego szpaka, gołębia. To i tego ptaka postawi na skrzydła. Pisklę otrzymało dobrą opiekę, której my sami byśmy nie potrafili zapewnić. Dlaczego opowiadam tą historię? Bo czasami ludzie zachowują katastrofalnie! – Szanowni Państwo. Pomysłowość Wasza co do podawanego jerzykom przez Was pokarmu, jest przerażająco zaskakująca. Kacperek został przywieziony z nadmorskiego kurortu gdzie jego opiekunowie serwowali mu przeżutego kurczaka i…


Tapety na pulpit - nowe atrakcje działu Po godzinach\nStrona główna Aktualności 28.07.2006 18:59\nPo pracy przychodzi czas na odpoczynek - z taką myślą tworzyliśmy dział Po godzinach. Od ponad 3 lat, w ramach cyklu "Rozrywka na weekend", publikujemy w nim bezpłatne gry, od pewnego czasu jest to też kącik dla grafik z cyklu "Tydzień z Piratem ;-)".\nTeraz przyszła kolej na "firmowe" tapety na Pulpit, przygotowane specjalnie dla Czytelników vortalu. Wszystkie prace są dziełem "nadwornego" ;-) grafika vortalu Mikołaja (Norberta Mikołajczyka). Na razie prac jest tylko kilka ale galeria będzie sukcesywnie powiększana o kolejne. Tapety dostępne są w najpopularniejszych rozdzielczościach - zarówno dla klasycznych ekranów o proporcjach 4:3, jak i panoramicznych 16:10. Mamy nadzieję, że Wam się spodobają i zagoszczą na pulpitach Waszych komputerów :-)\nPrzy tej okazji nadszedł też czas na małą przebudową działu Po godzinach. Nieustannie rosnąca liczba odcinków autostwa Marcina Skoczka z przygodami doświadczanego przez los Pirata ;-) przysłaniała bowiem pozostałą zawartość działu. To jednak nie koniec - w najbliższych dniach zamierzamy też przebudować układ kategorii bezpłatnych gier, których przez te wszystkie piątki zebrało się grubo ponad 150. To chyba największy zbiór bezpłatnych gier w Polsce (pomijając oczywiście online'owe gry flashowe). Będzie bardziej czytelnie i estetycznie.\nWszystkich serdecznie zapraszamy zatem do odmienionego działu Po godzinach


Tapeta w sypialni – trendy, porady i inspiracje - PLN Design\nStrona główna » INSPIRUJEMY » PORADNIKI » Tapeta w sypialni – trendy, porady i inspiracje\nNie od dziś wiadomo, że tapeta w sypialni to remedium na nudę i przewidywalność aranżacji wnętrza. Zmienia również podświadome postrzeganie faktury ściany – staje się ona bardziej miękka i ciepła w odbiorze. Jest więc doskonałym sposobem na stylową i przytulną sypialnię. Tapety sprawdzą się zarówno w małych, jak i dużych sypialniach, ale należy pamiętać, że łatwo o przesadę w wyborze zbyt wyrazistego wzoru, koloru lub ściany, na której chcemy ją umieścić. Dziś chcemy doradzić Ci jak za pomocą tapety stworzyć idealną sypialnię.\nPrzede wszystkim musisz pamiętać, że dobieramy tapetę do ściany, nigdy na odwrót. Zły dobór może zupełnie zniszczyć układ w sypialni i zamiast pożądanej równowagi, wprowadzić atmosferę chaosu. Tapetę można umieścić na tle półek, komody, toaletki, za łóżkiem bądź na tej, która jest najbardziej widoczna od wejścia do sypialni. Dwie ostatnie są najczęściej stosowanym zabiegiem. Ważne jest również właśnie to, jakiego efektu oczekujemy. Oto nasze propozycje.\nWyrazista tapeta w sypialni\nJest to zdecydowanie najtrudniejsza, ale również najbardziej efektowna metoda zastosowania tapety w sypialni. Stawiamy tu na wyrazisty wzór sprawiający, że tapeta jest dominującym elementem wnętrza. Tym samym tworzy efekt „wow” niczym z okładek magazynów. Koncepcja ta wymaga jednak wyczucia. Tapetujemy wtedy jedną ścianę w sypialni. Najbardziej oczywistym pomysłem jest umieszczenie jej za łóżkiem. Warto jednak pamiętać, że wskazane jest to w przypadku, gdy mamy łóżko z niedużym lub jednokolorowym zagłówkiem.\nTapeta w sypialni – Pixers – zestaw sypialnia w szarościach\nJeśli sypialnia ma nieforemny kształt prostokąta, jest wąska i długa, tapetę umieszczamy na jednej z najdłuższych ścian. Zabieg ten przywróci proporcje pomieszczeniu i upozoruje przytulny kształt kwadratu. Dlaczego to właśnie ten kształt jest pożądany? Nasze oczy lubią przestrzenie foremne i symetryczne – sprawiają one bowiem, że czujemy się bezpiecznie. Przy niedużym wnętrzu, tapeta doskonale sprawdzi się na ścianie, która jest najbardziej widoczna od wejścia. W tym przypadku polecamy fototapety z widokiem lub te w duże, mocne wzory – optycznie powiększają wnętrze i dodają mu głębi.\nProponujemy tu mocne akcenty, charakterystyczne dla marek takich jak Pixers, Mind the gap lub Londonart wallpaper.\nW ofercie Pixers znajdziesz wzory zarówno roślinne i zwierzęce motywy, jak i te geometryczne i abstrakcyjne. Nie zabraknie również fototapet. Poprzez różnorodność kolorów i wzorów z pewnością dopasują się do każdej sypialni, nadając jej niecodziennego charakteru. Dzięki łatwemu montażowi i odporności na uszkodzenia tapety Pixers są praktyczne i funkcjonalne.\nTapeta w sypialni – Pixers – Zestaw ciemne kwiaty\nMind the gap to niezwykła firma rodem z Transylwanii, której kluczem do sukcesu jest wyróżnianie się. Oferują nam, między innymi motywy botaniczne: soczystą zieleń najbardziej pożądanych we wnętrzach liści palmowych, bananowca czy monstery. Ich współczesne wzory są efektem reinterpretacji motywów z powrotu do korzeni. Wykorzystują naturalne surowce i bezpieczne tusze.\nTapeta w sypialni – Mind the Gap – Beverly Hills\nLondonArt produkuje tapety na zamówienie tworząc dzieła autentycznego rzemiosła. Tożsamość marki to połączenie mody, elementów graficznych, architektury, materiałów, tkaniny i estetyki, które harmonijnie i funkcjonalnie wpisują się w różne style życia. Ich prace emanują współczesnością i dodają zadziorności każdemu wnętrzu. Mocny akcent, dominujący każdą aranżację to propozycja dla najodważniejszych.\nTapeta LondonArt – Trouble\nTapeta jako tło\nTa koncepcja sprawdzi się u osób posiadających wiele półek i szafek na ścianach lub chcących wytapetować całą sypialnię. Dodamy w ten sposób ciepła i skutecznie ukryjemy nierówności ścian. W tym przypadku wybierz klasyczne, geometryczne kształty, sięgnij po proste, spokojne wzory i ciepłe kolory. Doskonale sprawdzą się również delikatne motywy roślinne. Nie przytłoczą wnętrza, a dodadzą mu niezwykłego uroku.\nTapeta LondonArt – Jamie\nCoraz popularniejsze stają się także tłoczone, jednokolorowe tapety z mieniącym się wzorem oraz te imitujące tkaniny, kamień czy piasek. Jasne meble są tu niewątpliwym sprzymierzeńcem. Pamiętajmy, że w tym przypadku powinnyśmy zupełnie wykluczyć fototapety – szafki czy półki zasłonią widok, mijając się z celem tego typu rozwiązania – uzyskamy efekt „zagracenia” wnętrza.\nW ofercie większości marek na rynku znajdziemy coś pasującego do tego rozwiązania. Ważne, aby zgadzało się to z indywidualnym konceptem. My chcemy was zainspirować markami takimi jak Onwall, Engblad&Co lub ECO wallpaper.\nOnwall to polska marka projektująca grafiki, ilustracje i elementy typografii z materiałów o najwyższej jakości. Ich dekoracje są unikalne, a celem firmy jest dodanie wnętrzu pozytywnej atmosfery. Warto wiedzieć, że Onwall używa tuszy lateksowych, które pozwalają na ekologiczny, bezzapachowy druk bezpieczny dla środowiska. Wszystko co tworzą jest estetyczne, trwałe i w zgodzie z naturą. Stawiają na nasycenie barw i trwałość.\nTapeta Onwall w projekcie Good Vibes Interiors\nEngblad & Co to szwedzka firma projektująca tapety inspirowane współczesnym stylem życia. W ich ofercie znajdziesz najróżniejsze wzory i kolory tapet – od delikatnych, jasnych, kwiatowych do tych przełamujących standardy. Przykładem jest jedna z najnowszych kolekcji Graphic World inspirowana układem słonecznym, mocnymi geometrycznymi kształtami i surowym betonem miasta. Trzeba przyznać, że połączenie to jest dosyć niecodzienne.\nTapeta Engblad & Co – Graphic World\nEfektem kolekcji są tapety, które tworzą spokojny, niemalże medytacyjny klimat, podczas gdy inne przyciągają wzrok swoim kunsztem. Marka doskonale reprezentuje skandynawski minimalizm z nutką szaleństwa.\nBoråstapeter to szwedzka marka, charakteryzująca się niebanalnymi wzorami oddającymi trendy z całego świata. Z dumą reprezentuje styl skandynawski. Misją marki jest dodanie do wnętrz świadomego indywidualizmu w zgodzie z naturą. Boråstapeter proponuje nam łagodne wzory w jasnych, delikatnych kolorach doskonale sprawdzających się zarówno z małych, jak i dużych sypialniach w stylu retro, bądź tym zupełnie nowoczesnym.\nTapeta w sypialni – Boråstapeter – Hazel\nTapeta w sypialni, a wizualny podziale przestrzeni\nTen zabieg stosujemy, gdy chcemy wydzielić przestrzeń w naszej sypialni, przeznaczoną do konkretnych czynności. Może być to kącik dla dzieci, do codziennej pielęgnacji z toaletką lub popularny w ostatnim czasie roślinny „zagajnik”. Optyczny podział przestrzeni wprowadza w pomieszczeniu poczucie ładu i podkreśla detale wnętrza. Pokój wyda się większy i uporządkowany. Ten sposób pozwala nam również na największe szaleństwo co do wyboru wzorów i kolorów tapet. Możemy bowiem wprowadzić ich więcej niż jedną, ale nie więcej niż trzy. Ilość tapetowanych ścian jest dowolna, jednak to meble wyznaczają granice końca i łączenia tapet.\nDoskonale sprawdzi się umieszczenie mebla po środku, na samym początku lub końcu tapety. Dzięki temu przestrzeń wygląda na dokładnie przemyślaną i zadbaną. To jak wykorzystamy motywy tapet w tym przypadku zależy już tylko od nas. Mile widziane będą nietuzinkowe akcenty, które wzbudzą zainteresowanie każdego, kto chociażby „rzuci okiem” na wnętrze. Proponujemy wam marki, które zdecydowanie wyróżniają się na rynku swoim stylem i sposobem tworzenia.\nRED POPPY to pierwsza polska firma, która do produkcji tapet i tkanin wykorzystuje znaną już w starożytnych Chinach i Japonii, technikę sitodruku. Tworzy niepowtarzalne, ręcznie rysowane wzory, które przenoszone są następnie na sito. Tapety tworzone są tu na zamówienie z dowolnych wzorów I kombinacji kolorystycznych, tak aby idealnie wpasować się w każde wnętrze i sprostać najbardziej wymagającym oczekiwaniom.\nTapeta w sypialni – RED POPPY – Flamingos\nMisha to włoska marka, która oferuje ręcznie malowane, jedwabne tapety. Znajdziemy tu retro egzotyczne motywy roślinne i zwierzęce przywołujące klimat dawnej elegancji dzięki ręcznym zdobieniom i połyskowi. Jedwab wydobywa precyzyjne detale namalowanych na tapetach deseni. Tapety malowane są ręcznie tradycyjnymi chińskimi technikami.\nTapeta Misha Wallpapers – Moonlish Peonies\nTapeta w sypialni to doskonały pomysł również na szybką i efektowną metamorfozę w sypialni. Nie potrzebuje wielkiego wysiłku, a pozwala na wielką zmianę. Rozsądne planowanie w parze z inspiracją może dać początek czemuś niezwykłemu. Pożegnajmy nudę, powitajmy styl, opowiedzmy historię.\nZobacz również: Sypialnia glamour – jak ją urządzić? | Ściana z cegły – pomysły na ceglaną dekorację we wnętrzu


Doradztwo i konsulting w twojej firmie - mediaambasador.com.pl\nWspółczesny świat nieubłaganie gna do przodu wymagając od nas dotrzymania mu tempa. Gospodarka przekształca się błyskawicznie narzucając firmom konieczność notorycznego ulepszania jakości usług. To z kolei wymaga podwyższania umiejętności pracowników – i to nie jedynie typowo merytorycznych.\nWprowadził: Biuro Prasowe Starter\nszkolenia biznesowe, na które decydują się firmy chcące być konkurencyjne, obejmują również tzw. zdolności miękkie. Ich istotne symptomy to sprzedaż, zarządzanie firmą przez cele, lub organizacja pracy.\nConsulting – nowa strategia na rynku Szkolenia biznesowe to jedna ważka rzecz, a usługi konsultingowe druga. Dotyczą one przeważnie potężnych biznesów oraz obejmują szeroko pojęte doradztwo. Eksperci z jednostek konsultingowych doradzają swoim klientom, w jaki sposób zarządzać przedsiębiorstwem, by osiągnąć założone zamysły biznesowe. Usługi konsultingowe się od dokładnej analizy obszaru, w jakim działa firma, a kończą na pokazaniu klientowi rezultatów badań. Konsulting (więcej na stronie: ) to dziedzina, której praktykowanie wymaga dobrej znajomości realiów rynkowych, ekonomii oraz często również zagadnień statystycznych.\nCoaching – szkolenie coaching to szkolenie których celem jest podwyższenie umiejętności jednak w odróżnieniu od treningów biznesowych bądź usług konsultingowych nie polega na pracy z zespołem, ani na badaniu pozycji rynkowej firmy oraz jej środowiska. Coaching (więcej: ) to szkolenie na linii trener (coach) – klient. Polega na wspólnym wyznaczeniu zamysłów klienta i wytworzeniu takich kwalifikacji, jakie pozwolą je zdobyć.\nAtrakcyjną odmianą wsparcia dla firm jest doradztwo logistyczne. Opiera się ono na dążeniu do poprawy procesów przechowywania materiałów. Polega na wykonaniu audytu logistycznego, uskutecznieniu modernizacji programów inwestycyjnych, należytym wyborze dostawcy automatyki magazynowej i nadzorze nad wykonywaniem tych wszystkich działań. Doradztwo - www.kape.gov.pl/page/doradztwo-energetyczne-1 - logistyczne w końcowej fazie polega na przeprowadzeniu kontroli powdrożeniowej, która wykaże, czy ustanowione postanowienia zostały uzyskane.\nOrganizacja konferencji lub szkolenia jest dość trudnym, a do tego niezwykle odpowiedzialnym zadaniem. Przygotowywaniem i planowaniem projektu tego typu należy zająć się sporo wcześniej tak, by wszystkieelementy były odpowiednio dopracowane. Jednym z najważniejszych elementów, jakie powinno się przemyśleć, jest wybór miejsca. Mając określone miasto lub obszar, gdzie ma zostać przeprowadzona konferencja, należy wybrać taki punkt, który będzie idealny. Różnego typu wyszukiwarki internetowe sal konferencyjnych umożliwią porównanie kosztów i podjęcie właściwej decyzji.\nWorkFlow - przebieg wiadomości w Twojej firmie\nJednym spośród podstawowych problemów przy prowadzeniu dużej lub średniej firmy jest obieg dokumentów i informacji. Zwykły, papierowy sposób jest wolny oraz zawodny, ze względu choćby na fakt, że jakiś istotny dokument przykładowo może się zawieruszyć, z czego później wynikają poważne problemy. Potrzeba usprawnienia komunikacji pomiędzy pracownikami firm i tym samym zapobiegania takim sytuacjom, zapoczątkowała tworzenie oprogramowania szerzej określanego jako Workflow.\nJeśli chcemy zorganizować konferencję lub szkolenie, mamy przed sobą wiele przygotowań, działań należy rozpocząć kilka miesięcy wcześniej, zależnie od wagi wydarzenia. Początkiem działań jest określenie liczby osób, które mają wziąć udział w konferencji lub szkoleniu. Kolejne istotne zagadnienia, na które powinniśmy sobie odpowiedzieć, udzielić odpowiedzi to: Jaka liczba uczestników szkolenia lub konferencji nas satysfakcjonuje, aby organizacja tego wydarzenia okazała się sukcesem? Czy program konferencji będzie rozbudowany na 2 lub 3 dni, czy tylko na kilka godzin? Jaki mamy budżet? W odpowiedzi na te kwestie bardzo pomocny okaże się plan konferencji lub szkolenia, w miarę możliwości szczegółowo rozpisany na godziny.\nW szczególności duże przedsiębiorstwa, te, które zatrudniają dużą ilość pracowników muszą sobie dawać radę z komunikacją pomiędzy nimi. Ważne wydaje się w ich przypadku wypracowanie dobrego systemu, dzięki któremu cały przebieg zaczynając od zakupów aż po dystrybucję funkcjonował sprawnie, bez najmniejszych wad.


Google i Gmail - koniec ze skanowaniem wiadomości. Nareszcie wolność?\nGoogle z końcem roku przestanie skanować nasze skrzynki Gmail\nGrzegorz Ułan 23 czerwca 2017\nOd kilkunastu lat Google skanuje nasze e-maile w celu lepszego dopasowania wyświetlanych reklam, na co godziliśmy się świadomie, korzystając w zamian ze świetnego webmaila za darmo.\nCo dziś ogłosił Google? Zebrane w sumie już od 1,2 miliarda użytkowników na świecie dane, uznaje za wystarczające i z końcem roku przestanie skanować już naszą pocztę. Co już wcześniej miało miejsce przy płatnych kontach. Teraz i użytkownicy darmowych kont mogą odetchnąć z ulgą.\nTo cię zainteresuje Najdziwniejsze pytania, które Polacy zadają w Google - jest pytanie o... płaską ziemięGoogle budzi trupa. Okulary Glass otrzymują aktualizację\nWszystko oczywiście w imię naszej prywatności i bezpieczeństwa. Nie chcę tu być cyniczny czy niewdzięczny, sam się na to wszystko godziłem, ale takie ogłoszenia traktuję bardzie jako zagrywkę PR.\nNiemniej, może warto przemyśleć założenie nowej tożsamości w Google od nowego 2018 roku, takie tam, nowe noworoczne postanowienie?:)


Szkoła Podstawowa im. St. Palczewskiego w Drygałach - Święto Pluszowego Misia\n25 listopada 2019r. uczniowie klas 1-3 Szkoły Podstawowej im. Stanisława Palczewskiego w Drygałach obchodzili Światowy Dzień Pluszowego Misia. Nie było chyba dziecka, które przyszłoby bez swojego przyjaciela - Misia. Maskotki były różne od bardzo małej do bardzo dużej. Wszystkie przyniesione misie były wyjątkowe. Podczas całego dnia dzieciom towarzyszyły ich pluszaki. Dzieci tańczyły z misiami, śpiewły piosenki o nich, wykonywały prace plastyczne, oglądały bajki. Wszyscy doskonale się bawili swoimi pluszakami.\n0 Comment\tHits:3816 Read More...\n0 Comment\tHits:3797 Read More...\n0 Comment\tHits:3904 Read More...\n0 Comment\tHits:3826 Read More...\nHits:281 Read More...\nHits:609 Read More...\nHits:510 Read More...\nHits:771 Read More...\nHits:394 Read More...\nHits:439 Read More...\nHits:481 Read More...\nHits:447 Read More...\nHits:519 Read More...\nHits:536 Read More...\nHits:573 Read More...


PILNA AKCJA: bloger z Arabii Saudyjskiej zagrożony karą chłosty – Amnesty International\nPILNA AKCJA: bloger z Arabii Saudyjskiej zagrożony karą chłosty\nRaif Badawi, blogger z Arabii Saudyjskiej i więzień sumienia, został publicznie poddany karze chłosty 9 stycznia. Kara chłosty narusza absolutny zakaz tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania wynikający z prawa międzynarodowego.\nAktualizacja: 6 czerwca saudyjskie media poinformowały, że Sąd Najwyższy podtrzymał pełen wyrok dla Raifa Badawiego, m. in. 10 lat więzienia i 1000 batów. Więźniowi sumienia grozi wykonanie kary publicznej chłosty. Amnesty International potwierdziła tę informację w odrębnym źródle.\nRaif Badawi został poddany chłoście 9 stycznia. Od tego czasu wykonanie kary jest odraczane.\nKolejna seria chłosty, która miała być wykonana 30 stycznia została przełożona z niepotwierdzonych dotąd przyczyn. 3 lutego sprawa Raifa Badawiego została decyzją Sądu Najwyższego ponownie skierowana do Sądu apelacyjnego w Dżuddzie.\nKarę 50 batów wykonano po piątkowych modlitwach 9 stycznia przed meczetem al-Jafali w Dżuddzie. Kara ta została przeprowadzona publicznie. Całkowity wyrok 1000 batów miał być przeprowadzany w odstępach 50 batów każdego tygodnia.\nW piątek 23 stycznia Raif Badawi został zaprowadzony do lekarza więziennego, którego wcześniej nie widział. Lekarz ten uznał, że Raif może zostać poddany chłoście. Gdy jednak przekazano mu, że 2 dni wcześniej komisja lekarska zaleciła wstrzymanie chłosty na Raifie, lekarz, zamiast podpisać dokumenty zezwalające na wykonanie kary, wysłał Raifa na dalsze badania z powrotem do komisji.\nW środę 21 stycznia Raif Badawi został zabrany do Szpitala im. Króla Fahda w Dżuddzie i został dokładnie zbadany przez komisję 8 lekarzy. Po wielu godzinach badań komisja orzekła, że Raif ma podwyższone ciśnienie krwi i zaleciła władzom powstrzymanie wykonania kary chłosty.\nNiestety realne ryzyko wykonania kary będzie istniało, tak długo jak w mocy pozostaje wyrok. Ryzyko to zwiększa fakt, że rekomendacje komisji lekarskiej nie są prawnie wiążące dla władz.\nAktywiści na całym świecie organizowali masowe protesty, potępiające karę chłosty na Raifie Badawim i wzywające do jego uwolnienia. Wiele z nich zorganizowano przed ambasadami Arabii Saudyjskiej. Rządy wielu krajów wysłały też oficjalne noty protestacyjne. Wysoki Komisarz NZ ds. Praw Człowieka nazwał karę chłosty “co najmniej okrutną i nieludzką formą kary… zakazaną międzynarodowymi standardami praw człowieka, w szczególności przez Konwencję Przeciwko Torturom, którą Arabia Saudyjska ratyfikowała”.\nWładze Arabii Saudyjskiej wciąż muszą oficjalnie wypowiedzieć się na temat kary chłosty Raifa Badawiego. Ambasador Arabii Saudyjskiej w Niemczech w środę opublikował tweeta, w którym napisał: “z tego co rozumiem, kara chłosty na Raifie Badawim została zawieszona bezterminowo” i “zakładam, że Badawi nie zostanie w więzieniu przez 10 lat”.\nProsimy o pisanie apeli po polsku, angielsku lub arabsku:\nwzywających władze do zaniechania wykonania kary chłosty, która narusza zakaz tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowana wynikający z prawa międzynarodowego.\nwzywających władze do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Raifa Badawiego, który więziony jest tylko dlatego, że odważył się skorzystać z wolności słowa.\nwzywających do zapewnienia, że zarzuty wobec niego zostaną wycofane.\nProsimy o wysyłanie apeli do 19 lutego 2015 roku do:\nFax: (via Ministry of the Interior) +966 11 403 3125 (please keep trying) Twitter: @KingSalman\nP.O. Box 2933,\nFax: +966 11 403 1185 (please keep Trying)\nProsimy o wysyłanie kopii apeli na adres:\nAmbasada Królestwa Arabii Saudyjskiej,\nI am writing to ask that you act urgently to put a stop to the flogging of Saudi blogger and Prisoner of Conscience Raif Badawi. I am appalled by the news that he will be publicly flogged in front of al-Jafali mosque in Jeddah after Friday. I call on you to quash Raif Badawi’s flogging sentence without further delay, as it is a violation of the prohibition on torture or other cruel, inhuman or degrading treatment under international law.\nI believe that Raif Badawi is a Prisoner of Conscience, held solely for peacefully exercising his right to freedom of expression. I urge you to drop all charges against Badawi and ensure that he is unconditionally released without further delay.\nI am deeply concerned about the number of activists in Saudi Arabia persecuted for openly expressing their views online. I call on you to stop arresting, charging, prosecuting and sentencing activists for simply exercising their rights to freedom of expression, association and assembly.\nWasza Wysokość Król Salman bin Abdul Aziz Al Saud,\njestem głęboko zaniepokojona/y losem Raifa Badawiego, założyciela forum “Saudi Arabian Liberals”, który został aresztowany 17 czerwca 2012 roku. Nałożony na niego wyrok jest absurdalny: 10 lat więzienia, 1000 batów, 10 lat zakazu podróżowania i zakaz pojawiania się w środkach masowego przekazu. Wstrząsnęła mną również informacja, iż od 9 stycznia będzie na nim wykonywana publicznie kara chłosty. Takie postępowanie jest naruszeniem zakazu tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowana wynikający z prawa międzynarodowego.\nWzywam Waszą Wysokość do natychmiastowego uwolnienia Raifa Badawiego, który więziony jest tylko dlatego, że odważył sie skorzystać z prawa do wolności słowa. Uważam, że władze Arabii Saudyjskiej powinny wycofać wysunięte wobec niego zarzuty i powstrzymać się od wykonania kar cielesnych.\nRaif Badawi został skazany 7 maja 2014 roku przez Sąd Kryminalny w Dżuddzie na karę 10 lat pozbawienia wolności i 1000 batów, 10 lat zakazu podróżowania i zakaz pojawiania się w środkach masowego przekazu oraz karę grzywny w wysokości miliona rialów saudyjskich (około 266 600 dolarów). Jak poinformowano, jest to kara za założenie internetowego forum “Saudyjscy Liberałowie” (które zostało zamknięte wyrokiem sądu) oraz rzekome “szkalowanie islamu”. Wyrok został podtrzymany przez Sąd Apelacyjny 1 września 2014 roku.\nWedług ostatecznej decyzji sądu, Raif Badawi, będzie otrzymywał nie więcej niż 50 batów podczas każdej sesji, które odbywać będą się w minimum tygodniowych odstępach czasu.\nPoczątkowo oskarżyciele wnioskowali, by sądzić Raifa pod zarzutem apostazji, czyli świadomego porzucenia własnej religii. Odejście od wiary jest w Arabii Saudyjskiej traktowane jako poważne przestępstwo, za które grozi kara śmierci. Raif pozostaje w więzieniu w Briman (Dżudda) od 17 czerwca 2012 roku. Jego prawnik, Waleed Abu al-Khair, również przebywa w więzieniu z wyrokiem 15 lat za pokojowy aktywizm.\nAktualność Arabia Saudyjska Prawa ekonomiczne/społeczne/kulturalne Tortury


Jak ubrać Parę Młodą zimą?\nŚlub zimową porą zawsze wiąże się z jednym dylematem: jak dostosować strój Pary Młodej na to wyjątkowe wydarzenie? Ważne, aby w tym dniu dopasować ubiór do warunków atmosferycznych panujących na zewnątrz. Typowo letnia suknia ślubna, z odkrytymi ramionami, składająca się z jednej warstwy tiulu może okazać się ryzykownym wyborem.\nNa co warto zwrócić uwagę biorąc ślub zimą? Odpowiedź znajdziecie poniżej.\nIdealnym rozwiązaniem dla Panny Młodej to metoda stosowana od pokoleń: na tzw. „cebulkę”.\nW pierwszej kolejności warto zwrócić uwagę na bieliznę, która znajduje się pod ubraniem. Dobrym rozwiązaniem będzie bielizna termoaktywna, która jest niewyczuwalna i cienka, a jednocześnie bardzo dobrze grzeje, zapobiegając przed zmarznięciem. Ciepłe okrycie wierzchnie jest czymś, o czym chyba nie trzeba wspominać – to konieczność! Ważne, aby nawiązywało ono do sukni ślubnej – do wyboru mamy tradycyjne zimowe kożuszki czy białe pelerynki, ale nowoczesna Panna Młoda może pokusić się o skórzaną kurtkę, ramoneskę w białym lub kremowym odcieniu lub wielki szal. Sama suknia ślubna może być równie piękna, co letnia stylizacja. Wystarczy dodać długi rękaw lub więcej warstw cienkiego tiulu. Warto zadbać również o nasze nogi – niezbędne okazują się być pończochy. Jeżeli chodzi o obuwie, można rozważyć dwie opcje. Jeżeli nie jesteś zmarzluchem możesz na rajstopy bądź pończochy założyć klasyczne czółenka, natomiast jeżeli chcesz zadbać o ciepło stóp, wybierz pasujące do sukni ślubnej botki, a następnie na weselu zmień je na szpilki.\nW przypadku stylizacji dla Pana Młodego sytuacja może wydawać się nieco prostsza. Wybierając garnitur, warto zadbać o jakość tkaniny, rodzaju materiału z jakiego jest wykonany. Można postawić na grubsze i cieplejsze, wełniane materiały. Drugą istotną kwestią jest kolor stroju. W zimowym okresie raczej odchodzi się od jasnych odcieni, na rzecz tradycyjnej czerni, grafitu lub bardzo modnego od kilku sezonów granatu. Kamizelki powracają do łask w modzie męskiej. Jeżeli zdecydujesz się na tę formę, Twoja stylizacja nabierze niecodziennego charakteru oraz dodatkowo zadba o ciepło. Może być w takim samym kolorze co garnitur, ale dla bardziej odważnych Panów proponuję kontrastową barwę. Ostatnim i zarazem najważniejszym elementem stroju Pana Młodego jest okrycie wierzchnie. Większość mężczyzn decyduje się na płaszcze dyplomatki, jedno lub dwurzędowe, które są bardzo eleganckie i dostojne. Całość warto urozmaicić stylową apaszką lub szalem oraz skórzanymi rękawiczkami.\nMimo, iż śluby zimą nie mają wielu zwolenników warto zastanowić się nad tą opcją. Aura jest nietypowa, terminy łatwiej dostępne, a cały koszt wesela nieco niższy.\nCzy są wśród nas entuzjaści ślubów w zimowych terminach? :)\nWięcej o zimowych ślubach znajdziesz w tych artykułach:\nButy ślubne - trendy


W jaki sposób inteligencja pojawiła się u człowieka?\n28-05-2012 16:56 Kategoria: Psychologia\nW jaki sposób można wyjaśnić wyjątkowe zdolności poznawcze, które charakteryzują gatunek ludzki? W 2003 roku udało się przeprowadzić sekwencjonowanie genomu ludzkiego, a w 2005 roku - genomu szympansa. Pomimo to, wciąż nie udało się odnaleźć odpowiedzi na powyższe pytanie. Badacze do tej pory odkryli, że między genomami tych dwóch gatunków naczelnych zgromadziło się wiele różnic od momentu odseparowania od wspólnego przodka, około 6 mln lat temu.\nJak się okazało setki genów ukazały się u człowieka poprzez duplikację innych już istniejących, a proteiny pochodzące z tych kopii z biegiem czasu nabyły nowych funkcji.\nBadanie opublikowane w przeglądzie naukowym Cell pokazuje również, że jeden z tych nowych genów przyczynił się do znacznego wzrostu liczby połączeń nerwowych w przedczołowej korze nowej mózgu. Kora nowa to region mózgu względnie najmłodszy w całej ewolucji człowieka, stąd też zresztą jego nazwa.\nTak więc po raz pierwszy w historii gen właściwy tylko i wyłącznie dla naszego gatunku okazuje się tak ważny dla rozwoju komórek nerwowych.\nPracami tymi kierował doktor Franck Polleux z instytutu badawczego Scripps Research Institute, w Kalifornii. Jego zespół skupił się najpierw na genie nazwanym SRGAP2. Już wcześniej naukowcy ci odkryli, że gen ten kodował proteinę bardzo silnie związaną z migracją i z przedłużaniem komórek nerwowych w trakcie rozwoju mózgu u ssaków.\nBadając z kolei kopię tego genu obecną jedynie u człowieka, nazwaną SRGAP2C, naukowcy stwierdzili, że proteina ta zapewnia komórkom nerwowym całkowicie nową właściwość - zwiększa ona bowiem liczbę punktów kontaktowych obecnych na ich powierzchni. Jedną z cech charakterystycznych dla naszego gatunku jest właśnie rekordowa liczba owych punktów, zwanych inaczej kolcami dendrytycznymi, które występują przede wszystkim w korze mózgowej.\nKażda komórka piramidowa neuronów kory przedczołowej (przedni region mózgu związany z najbardziej złożonymi funkcjami umysłowymi) może mieć nawet 10 000 takich kolców dendrytycznych, a to oznacza, że ma dokładnie tyle samo punktów kontaktowych z innymi neuronami.\n- Badanie nad genem dodatkowym SRGAP2C pokazało, że ma on zupełnie nieoczekiwaną rolę w tworzeniu tych kolców. Przeprowadziliśmy doświadczenia na myszach - mówi dr Franck Polleux. Sprawiliśmy, że ludzka proteina pochodząca z tego genu była wyrażana w mózgach gryzoni. Z zaskoczeniem stwierdziliśmy wtedy, że w mysich mózgach pojawiło się 2 – 3 razy więcej tych kolców niż normalnie. Co więcej, w sposób uderzający kolce te przypominają kolce dendrytyczne powstające u ludzi.\nCzy większa liczba kolców na powierzchniach neuronów wystarczy, aby zwiększyć możliwości nerwowe zwierzęcia? Doktor Franck Polleux wyjaśnia - wprowadzenie genu ludzkiego do organizmu myszy pozwoli znaleźć odpowiedź na to pytanie. Takie doświadczenie właśnie trwa. Mamy powody, żeby przypuszczać, że gen SRGAP2C może odgrywać znaczącą rolę w rozwoju ludzkiej inteligencji.\nW innym artykule, również opublikowanym w Cell, badacze amerykańscy w Uniwersytetu Waszyngtona ujawniają, że gen ten pojawił się ok. 2,5 mln lat temu. „Moment” ten, według autorów, zbiega się w czasie z pojawieniem się gatunku Homo sapiens oraz z masywnym rozrostem kory nowej w jego mózgu (w porównaniu do mózgu Australopiteka).\nAnalizy amerykańskich badaczy pokazują również, że gen ten nie zmienia się na łonie aktualnej ludzkiej populacji, a to oznacza, że jest on bardzo ważny dla naszego gatunku.\nZ drugiej strony liczba kolców dendrytycznych odzwierciedla możliwości uczenia się w całym rozwoju człowieka (szczyt w wieku ok. 5 lat, progresywny spadek możliwości do ok. 30 roku życia). Co więcej, kolców tych jest wyraźnie mniej u osób dotkniętych upośledzeniem umysłowym, takich jak chorzy na zespół Downa (trisomia 21).\nDoktor Franck Polleux podsumowuje - mamy coraz więcej dowodów na to, że w chorobach takich jak autyzm albo schizofrenia, powstawanie połączeń nerwowych jest mocno upośledzone.\nKomentarze do: W jaki sposób inteligencja pojawiła się u człowieka?


Plecak typu młodzieżowego – a więc, idealny plecaczek i do szkółki i na wakacje | Game-troll.pl\nRomek / 31 grudnia 2018\nPlecaczek, jest to już od wielu, wielu latek nieodłączna część każdego ucznia, który chodzi do szkółki. Z tego powodu dokładnie dobranie tego najlepszego jest tak istotne. W obecnych czasach plecaczki już nie posiadają granic, jeżeli chodzi o ich fason, czy też ilość rzeczy, które możemy do niego „wpakować” – są sporo powyżej tę rzecz, a coraz to nowiutcy wytwórcy próbują nasze osoby skusić coraz nowymi modelami – dodatkowo takiego typu plecaczek bywa również doskonały na wakacje.\nZ jakiego powodu tak jest? Co dobrze jest wiedzieć ogólnikowo na temat plecaczków dla młodzieży? Po dowiadujesz się tej rzeczy z własnie odczytywanego felietonu!\nPlecaki szkolne dla młodzieży to wewnątrz obecnych czasach zakup konieczny, choć często także dość drogi. Dobry plecak młodzieżowy ma możliwość nas po wynosić nawet i kilka stów – wszyściutko zależy od tego, jak sporo posiadamy pieniążków oraz dla Jakiej osoby jest ów plecaczek. Jeśli dziecko dba o niego, dobrze jest zapłacić więcej, by miało jak najmocniej – przezwijmy to „luksusowy” – typ plecaka, w którym pomieści wszystko oraz nie będzie aż tak obciążał jego plecków. Jeżeli jednakże nasze dzieciątko nie dba o niego, to jest to oczywiste, że jeżeli plecaczek po tygodniu zostanie wyrzucony (a wybuliliśmy na niego dla przykładu 400 złotówek), wspanialej zakupywać bardziej tanie modele, aby co chwilę nie być zmuszonym wydawać wielkich sum za właściwie tą samiutką rzecz.\nJeśli dobrze zakupimy to plecak szkolny, ma możliwość być także użyteczny na wczasach – jeżeli jest komfortowy i dużo pomieści, to bywa oczywiste, że dziecko wspanialej się z nim poczuje na wakacjach, aniżeli na przykład z jakąś wielką torbą na ramię, która to będzie naszym osobom obciążać wspomniane ramię, co często powoduje skrzywienie kręgosłupa.\n31 grudnia 2018 w Gry dla dzieci. Tagi: dom, dzieci, rzeczy, zakup\n← O jakiego rodzaju rzeczach pamiętać, kiedy wychowujemy dziecko? Co w takiej sytuacji warto zakupić? Jakiego rodzaju elementy są ważne?\nNajmłodsi potrzebują pełnej opieki i ciągłej troski – oferty dla rodzica i dziecka →


Jeszcze szybciej niż szybko, czyli Kingston U.2 NVMe PCIe - Strona 7 z 10 - BackUp Academy\nTest 5 – Windows Server – CristalDiskMark\nCristalDiskMark pozwala przetestować dysk twardy komputera na kilka sposobów. Weryfikuje szybkość zapisu i odczytu sekwencyjnego, losowego jak również liczbę IOPS oraz opóźnienie w zapisie/odczycie. Aplikacja ma kilka trybów pracy, jednak w naszych benchmarkach zawsze wykorzystujemy opcję Peak Performance, która ma pokazać najwyższe wartości możliwe do uzyskania.\nW testach wydajności przy użyciu oprogramowania CristalDiskMark wykonaliśmy szereg identycznych testów w trzech konfiguracjach łączących 4 dyski twarde:\nZacznijmy od przeanalizowania wyników IOPS:\nJuż na pierwszy rzut oka możemy potwierdzić wcześniej otrzymywane wyniki – najlepszy odczyt notujemy w konfiguracji RAID 10. W tym przypadku system jest w stanie uzyskać ponad 160000 IOPS odczytu przy teście wykorzystującym plik 16MiB i podobne wartości przy pliku 64GB. Jest to o tyle istotne, że przy wcześniejszych testach innych dysków zwykle wartość IOPS znacząco spadała w przypadku pliku 64GB. A tutaj również widzimy pewne wachania, jednak zdecydowanie niższe. Pozwala to zakładać, że dyski Kingston DC1500M faktycznie są w stanie oferować wysoką wydajność zapisu i odczytu nawet w bardziej wymagających środowiskach. Również ważne jest to, że wyniki prezentowane na wykresie dotyczą pojedynczego wątku. Jednak wykonując podobne testy z 8 wątkami (pozwala na to CristalDiskMark), wyniki były bardzo zbliżone. Nasze wyniki prezentujemy dla pojedycznego wątku, aby zachować spójność z innymi wykonywanymi testami.\nPrzejdźmy teraz do zapisu i odczytu sekwencyjnego, które pokazały nam, jak wolne jest łącze 25GbE. Niesety, ale niemal wszystkie przypadki odczytu uzyskały wartość ponad 3000MB/s, czyli wyrównały maksymalną wartość możliwą do osiągnięcia łączem 25GbE. Co ciekawe, jedynym wyjątkiem od tej zasady jest konfiguracja RAID 0, gdzie wyniki nieznacznie przekroczyły 2500 MB/s. Trochę inaczej wyglądają wyniki w przypadku zapisu. Tutaj w każdej grupie testów uzyskujemy najlepszy wynik właśnie w RAID 0, gdzie widzimy ogólnie najmniejsze różnice w wynikach zapisu/odczytu. Jednak podsumowując uzyskane wyniki (trend), widzimy potwierdzenie wyników wcześniej uzyskanych w testach FIO, czyli RAID 10 znowu jest najbardziej optymalnym wyjściem.\nOstanie zestawienie, to opóźnienie zarejestrowane przez CristalDiskMark dla zapisu i odczytu. Tutaj mamy znaczne wahania pomiędzy poziomami RAID, gdzie najniższe widzimy w RAID 0 bez względu na wielkość testowego pliku. W tym przypadku wartość opóźnień wynosi ok 0,3 milisekundy (uwaga – na wykresie wartości prezentowane są w mikrosekundach). Standardem dla pozostałych grup RAID to ok. 3 milisekundy w odczycie i 4-5 milisekund w zapisie. Generalnie w przypadku opóźnienia im mniejsza wartość tym lepiej.


Więcej muzyki, mniejsza przyjemność? | Polifonia\nNajnowsze „Wired” powitało mnie krótkim tekstem Joe Browna z odwiecznym pytaniem: jak to jest, że nowa muzyka nie cieszy go tak bardzo, jak w czasach, gdy słuchał w dzieciństwie Zeppelinów z jednej z pierwszych kupionych płyt? I że nie cieszy tak bardzo, jak w czasach Napstera, gdy dostęp do Internetu był na tyle ograniczony, że gdy się już ściągało, to nie byle co, tylko tych poleconych, albo od dawna poszukiwanych artystów? Że dziś obcowanie z muzyką ze streamingu cieszy trochę mniej, dopaminowa reakcja organizmu jest jakby słabsza. Zadaje więc te pytania i zyskuje bardziej naukową (takie pismo) niż dotyczącą samej estetyki odpowiedź…\nOdpowiedź, o którą zwrócił się do uczonych, jest taka: z jednej strony nasz mózg nagradza nas za słuchanie rzeczy znajomych (pisałem już i ja o tym, potwierdzone w wielu badaniach – odsyłam jak zwykle do świetnej książki „This Is Your Brain On Music”). Więc serwisy streamingowe powinny nas cieszyć nieustannie, bo przecież ich algorytmy proponują nam nieustannie coś najbardziej podobnego do tego, co już znamy. Ale nie, jest jeszcze jeden czynnik: nasz mózg lubi sytuację niepewności, oczekiwania na to, czy odczytamy znajome elementy, co dokładnie dostaniemy (pani Valorie Salimpoor, badaczka rozmawiająca z Brownem, rzuca przykład pierwszej randki – mamy nie wiemy, co się dokładnie wydarzy). A tej niepewności algorytm nam nie załatwi, no bo dla maszyny jest 1 albo 0 (Jesteś zerem czy jedynką? – pyta jeden z bohaterów drugiego w najnowszym hackerskim serialu Mr. Robot) – albo ma być blisko naszych ulubionych utworów, albo nie. „To dlatego ludzie słuchają muzyki improwizowanej” – dopowiada badaczka.\nJest w tym dużo prawdy, ale z pewnością nie ma wszystkiego. Sam parę razy wspominałem, że lubię rytuał słuchania z nośnika m.in. dlatego właśnie, że wiąże się z nim często fakt niepewności, wiezienia jakiejś płyty do domu, albo przynajmniej oczekiwania przez czas odpakowywania z pudełka, zrywania folii, oglądania samej płyty. Nawet rzut oka na okładkę wytwarza w nas pewne oczekiwania. Ale autorowi tekstu (bardzo ładnie zatytułowanego: „Songs In the Key of Familiar”) umyka sam proces naszego starzenia się, który nieuchronnie sprawia, że o to uczucie z pierwszej randki coraz trudniej. A ja dorzuciłbym jeszcze do tego zmęczenie całymi konwencjami, czasem całymi gatunkami, ale czasem też brzmieniem. Tylko spojrzenie od każdej z tych stron tłumaczy do końca moją reakcję na najnowszą płytę grupy Tame Impala.\nGrupę, jak wiadomo z tego bloga, lubię. Czy właściwie – cenię samego Kevina Parkera, bo zrobił na tej płycie wszystko, poza chyba końcowym masteringiem, więc „grupa” to pojęcie ograniczające się do koncertów. Płyta ukazała się w trakcie mojego urlopu, długo nie miałem okazji jej posłuchać. Ale wiedziałem, że zastanę ją w redakcji (wydawniczo i dystrybucyjnie to świat majorsów, prężny i wszędzie obecny Universal). Oczekiwania były więc może nie jak przed pierwszą, ale – powiedzmy, odnotowując, która to w kolejności płyta – trzecią randką. Parker dalej odtwarza stare wzorce psychodelii w muzyce pop. Stylistycznie jego dotychczasowe płyty stanowiły wyjątkową, odrealnioną przestrzeń, bliską The Flaming Lips, ale bardziej przystępną, atrakcyjną, wypełnioną melodiami. Tu konwencja niby jest zupełnie inna – bo nowa Tame Impala jest gładsza, bardziej popowa, czy jak słusznie ktoś powiedział – bardziej w stylu rozrywkowych lat 70., włącznie z pewnym naleciałościami czarnej muzyki i disco (zestawienia z Michaelem Jacksonem wcale nie są od czapy). Ale wciąż senną psychodelią w tle. Więc też zdecydowanie rozpoznawalna. Ma momenty zaskakujące, zbijające z tropu (jak zapętlenia w Let It Happen, a później jeszcze w jednym z ostatnich utworów na płycie). A ja przyjechałem wygłodniały nowej muzyki, więc powinienem na Currents spojrzeć jak na objawienie. Tymczasem czegoś mi brak.\nPrzy pierwszym słuchaniu zaznaczyłem sobie od razu trzy utwory, które – jak się okazało – były właśnie tymi trzema, które promowały album wcześniej. A przy kolejnych odsłuchach dalej to te trzy, może z poprawką na jeszcze jeden, podobały mi się najbardziej, tworząc idealny kręgosłup dla momentami trochę jednak rozczarowującej płyty. Oczywiście wspomniany Let It Happen, nie tylko dorównujący poprzednim produkcjom Parkera, ale pod względem złożoności je przebijający. Do tego Eventually, dalej z pewnością dramatyczny Cause I’m a Man, wreszcie The Less I Know the Better. Teraz, przy kolejnym odsłuchu, zaczął mi się podobać finał The Moment. Mimo tego mocnego kręgosłupa mam jednak po kilku odsłuchach wrażenie, że Currents to świetna propozycja przede wszystkim dla tych, którzy uwielbiają, gdy ich ulubiony zespół nagra… cokolwiek.\nZ bardzo charakterystycznymi stylistykami tak bywa – trochę jednak męczą. I wydaje mi się, że Parker nie docenił jeszcze jednego czynnika – brzmienia. Mam (to kolejny fakt dobrze znany stałym czytelnikom tego bloga) duży problem z kompresją dynamiczną. Ów efekt rodem z reklam radiowych, wyprowadzający szept do poziomu krzyku, szkodzi bardzo szczególnie tym bardziej emocjonalnym momentom w muzyce, a w takim Cause I’m a Man mamy smutku, goryczy wręcz co niemiara. A dynamiki i powietrza tu ani odrobiny. I styl Parkera, który – jak wielu młodych producentów – kompresji nadużywa, gryzie się z charakterem tych piosenek. Coś, co w dawnych, bardziej gitarowych, a tym samym z natury brudniejszych nagraniach Tame Impala, wypadało z reguły dobrze, tu zawadza. Męczy. Z zestawu dobrych kompozycji czyni płytę nużącą w całości, utrzymaną na jednostajnym poziomie dynamicznym. Może skoro lider potrafił tu zmienić gitary na instrumenty klawiszowe, a lata 60. na 70., to i myślenie o brzmieniu czas zmienić?\nOczywiście to wszystko (skoro już jesteśmy przy naukowych uzasadnieniach) może być kwestią pewnych MOICH przyzwyczajeń brzmieniowych. I jeszcze jedno. Może wspomniany na wstępie dziennikarz „Wired” mógł mieć problem ze streamingiem nie tylko ze wszystkich tych powodów, które wymieniłem wcześniej, ale też dlatego, że – wyprzedzając nasze oczekiwania dotyczące wysycenia (o których notabene też przy okazji TI pisałem) brzmienia – cała muzyka rozrywkowa staje się coraz bardziej do siebie podobna? Dawne hasło „Słuchaj na dobrych słuchawkach” w wypadku takich utworów jak Cause I’m a Man należałoby przecież zmienić na „Nigdy, przenigdy nie słuchaj na dobrych słuchawkach”.\nTAME IMPALA Currents, Fiction 2015, 7/10\n29 lipca o godz. 12:22\t1153344\nWiecej muzyki, mniejsza przyjemnosc? Cos w tym jest … Mysle, ze w duzej mierze wynika to z naszej rosnacej swiadomosci muzycznej. Coraz wiecej wysluchanych plyt, coraz wiecej przezytych koncertow, coraz wieksza wiedza o historii muzyki, czy jej zwiazkach z innymi dziedzinami zycia …. Sila rzeczy kazda nowa rzecz- mniej lub bardziej swiadomie – odnoszona jest do naszych takich czy innych muzycznych doswiadczen. A wtedy okazuje sie, ze wsrod calej masy powstajacej muzyki rzeczy naprawde intrygujacych, ciekawych, poruszajacych, innych niz cala reszta, wnoszacych do muzyki cos nowego jest po prostu bardzo ale to bardzo malo … W koncu zyjemy w czasach ponowoczesnosci, w ktorej artysci (ale nie tylko!) raczej przetwarzaja istniejace elementy niz tworza cos zupelnie nowego. Oczywiscie efekty tego przetwarzania tez moga byc fascynujace i tez moga zachwycac, niemniej o tytulowa czysta przyjemnosc coraz trudniej … Moze dlatego od pewnego czasu czesto lapie sie na tym, ze sluchanie nowych plyt inspiruje mnie do powrotu do albumow z odleglej przeszlosci; bo tam zwykle odnajduje wiecej, no nie wiem, magii, charyzmy, prawdziwego a nie odbitego blasku … Tak tez jest z neo-psychodelia w rodzaju Tame Impala. Lubie i cenie „Lonerism” (nowa plyte duuuzo mniej), ale czy mozna sie tym naprawde zachwycac znajac na pamiec ostatnie plyty The Beatles, wczesne plyty Pink Floyd, albumy Hawkwind, 13th Floor Elevator, Quicksilver Messenger Service, przedstawicieli krautrocka, czy nawet znacznie pozniejszych Flaming Lips + inne produkcje Dave’a Fridmanna? Ot, kolejna plyta z cyklu: mozna posluchac, chwilami bywa ciekawie, ale ile z tego zostanie za miesiac, rok, dekade?\n29 lipca o godz. 13:29\t1153345\nPS. Pamietam wystep Tame Impala podczas Openera w 2013; juz wtedy okrzyczani gwiazda neo-psychodelii, wyczekiwani … Koncert calkiem niezly, momentami ciekawy. Ale 2 godziny pozniej na scenie zjawil sie Nick Cave i pokazal czym jest magia muzyki, na czym polega prawdziwa klasa, charyzma. Po trzech pierwszych utworach jedna z osob stojacych obok mnie krzyknela (nawiazujac troche do Tame Impala): „Ï to jest k…a, prawdziwa psychodelia!”\n29 lipca o godz. 14:37\t1153346\nTroszkę inny przypadek: więcej muzyki = większa przyjemność – taki wzór teoretycznie funkcjonuje w muzyce klasycznej. Wyszukiwanie i przesłuchiwanie najrozmaitszych wykonań ulubionych utworów, dzięki streamingowi przyprawia o niemały zawrót głowy! Niegdyś niedostępne nagrania są obecnie na wyciągnięcie ręki, zaś „pierwsza randka” może trwać w nieskończoność (niezależnie od wieku słuchacza), podobnie jak efekt oczekiwania… A jednak ludzie zawsze czuli się znudzeni konwencjami, np. w okresie opery bel canto. Natomiast nasze czasy wyjątkowo sprzyjają słuchaniu muzyki, zwłaszcza rozrywkowej (zwał jak zwał), dlatego czasem powinniśmy się znudzić – może właśnie dzięki temu świat staje się później ciekawszy.\n29 lipca o godz. 16:17\t1153347\nWiem o czym piszesz, sam mam na winylach i CD 17 roznych wykonan wariacji goldbergowskich, nie mowiac o kilkudziesieciu innych, ktore slyszalem … Wiec w tym sensie- pelna zgoda co do wzoru wiecej muzyki = wieksza przyjemnosc. Czy da sie to przeniesc na grunt muzyki rozrywkowej? Czy mialby sens 17ty cover utworu Tame Impala? Watpie\nAle nawet pozostajac na gruncie muzyki klasycznej: ile NOWYCH, skomponowanych w XXI wieku oper moze zachwycic w ciagu roku, jesli znasz (i to w roznych wykonaniach!) opery Monteverdiego, Handla, Vivaldiego, Rameau, Lully, Purcella, Mozarta, Verdiego, Pucciniego, Czajkowskiego, Straussa etc? Jakas w ogole?! No wlasnie …\nNa tej samej zasadzie – nawet cale tony NOWEJ tworczosci dostepnej dzieki np. streamingowi nie sa w stanie zapewnic codziennych muzycznych uniesien osobie, ktora zna jako tako historie muzyki rozrywkowej … Co oczywiscie nie znaczy, ze trzeba okopac sie na z gory upatrzonych pozycjach i przestac szukac …


Żel antybakteryjnydo dezynfekcji rąk przeciw Ex-Bacteria 75 ml AGRONET | ZAWADKA sklep hodowlany\n» Żel antybakteryjnydo dezynfekcji rąk przeciw Ex-Bacteria 75 ml\nŻel antybakteryjnydo dezynfekcji rąk przeciw Ex-Bacteria 75 ml\nKod produktu: AGR000890\nŻEL ANTYBAKTERYJNY EX-BACTERIA ŻEL 75 ML\nOk. 3 ml żelu (połowa łyżeczki do herbaty) nanieś na ręce, rozsmarować i odczekać 30 sekund. Czynność powtórzyć. Nie wymaga spłukiwania, wystarczy odczekać aż odparują lotne składniki. Okres od zastosowania do uzyskania skutku biobójczego to 60 sekund. Postać: klarowny, lejący żel o przyjemnym zapachu pH 5,0 – 6,0


Przeciek biało/niebieskich Nike TiempoX Finale - TEPY.PL świat korków piłkarskich / football boots world\nPrzeciek biało/niebieskich Nike TiempoX Finale\nOstatnio pokazywaliśmy wam przeciek białych HypervenomX Finale, które były mocno zmodyfikowane w stosunku do tego co znamy ze sklepów. Oto kolejny but, który jest prawdopodobnie częścią Mundialowej kolekcji halówek i turfów od Nike. Białe TiempoX Proximo.\nObecna generacja Tiempo w swojej topowej wersji jest dobrym przykładem na to, że ten segment ostatnio Nike nie idzie. O ile korki są ciekawe, to halówki wyglądają wręcz jakoś biednie. Nie widac tu ani dobrej skóry, jaką mamy w Legend VII ani nawet jakiejś atrakcyjnej formy.\nW tym wypadku niestety Nike nie przewidziało żadnych zmian prowadząycch do poprawy, tak jak to planuje zrobić ze wspomnianymi Hypervenomami. Oczywiście podoba nam się kolorystuka ale niespodziewanie nawet ona nie jest w stanie zmienić naszego zdania. Jasne, niektórym się zpodoba, ale my pozostaniemy sceptyczni.