drzewa w mieście. betonoza\nDobra Kultury z paździerza. Ikony i koszmary do ochrony\nfot.: © Van Den Berk\nW ostatnich latach wyraźnie uwidocznił się problem usuwania drzew w centrach miast. Gdybyśmy zapytali przypadkowe osoby na ulicy, czy drzewa są bardzo potrzebne w mieście, z pewnością większość odpowiedziałaby, że tak — co do tego, jako społeczeństwo, jesteśmy zgodni. Mimo to zawsze znajduje się jakiś powód, aby w procesach inwestycyjnych bezpowrotnie je usuwać. Problem betonozy, jaki pojawia się obecnie w polskich miastach dotyczy zarówno przestrzeni publicznych podlegających samorządom czy państwu, jak również tym komercyjnych czy prywatnych.\nBrak drzew to nie tylko puste przestrzenie. Drzewa dają nam wiele korzyści, z których często nie zdajemy sobie sprawy. Dojrzałe egzemplarze, zwłaszcza w zwartych grupach obniżają temperaturę i likwidują wyspy ciepła. Są ostojami zwierząt i elementem bioróżnorodności, czy tworzenia ważnego dla człowieka ekosystemu przyrody miejskiej. Nie sposób zapomnieć o estetyce przestrzeni i równowadze psychicznej wynikającej z ich obecności.\nJednak te aspekty, których nie widać gołym okiem i trudno przeliczyć na konkretną wartość finansową, nie są w stanie — jak widać — obronić drzew przed wycinką.\nWspomniane wyżej czynniki w naszym wyobrażeniu nie przeliczają się bezpośrednio na parkingi, PUMY, czy szersze drogi. Dlatego też nie są wartością, która brana jest pod uwagę w procesach budowlanych i inwestycjach na terenie miasta. To przez takie podejście duże drzewa w „najlepszym” przypadku są bezpowrotnie przenoszone z centrum miasta, a w najgorszym — kończą żywot.\nProblem ten zauważalny jest już w wielu miastach, rośnie też jego świadomość społeczna. Na kurczący się w centrum miast drzewostan zwracają uwagę już nie tylko sygnaliści czy aktywiści miejscy, ale również zwykli mieszkańcy, którym nie do końca odpowiada życie jedynie w otoczeniu betonu.\nfot.: © Fundacja Krajobrazy\ndlaczego tak łatwo pozbywamy się drzew?\nJako architekt krajobrazu, przez wiele lat staram się dociec, co jest przyczyną tak dużej i agresywnej ingerencji w zieleń wysoką. Dlaczego w procesach tworzenia nowych inwestycji jednym z głównych (choć często dokonywanym nieświadomie) założeń jest usuwanie drzew bez refleksji nad ich adaptacją, czy szukanie innych równoważnych rozwiązań?\nW mojej ocenie, poza procesami miastotwórczymi — tymi, których wartością nadrzędną jest spieniężenie inwestycji, powierzchnie użytkowe czy miejsca parkingowe — ważnym czynnikiem, który przyczynia się do usuwania drzew są krótkie terminy planowania i realizacji inwestycji. Nie przekłada się to na problem bezpośrednio, lecz jest powiązane z zewnętrznym dofinansowywaniem inwestycji, gdzie terminy złożenia wniosków nie pozwalają na opracowywanie dokumentacji z refleksją i namysłem. Dlatego najbardziej spektakularne rewitalizacje rynków, czy centralnych placów w wielu miastach odbywają się w tak drastyczny dla drzew sposób. Dochodzi do tego jeszcze jeden z czynnik: na terenach objętych ochroną konserwatorską projektanci tłumaczą wycinki wytycznymi konserwatora zabytków.\nZauważalne jest również to, że gdy dojdzie do protestów, samorządowcy oraz osoby odpowiedzialne za inwestycje tłumaczą, że nie było innego rozwiązania, że drzewa należało usunąć pod ciągi komunikacyjne, ścieżki rowerowe czy zagęszczenie tkanki miejskiej. Towarzyszą temu zapewnienia o nasadzeniach rekompensacyjnych w ramach planowanej wycinki w innej części miasta. Takie usprawiedliwianie sytuacji nie powinno mieć miejsca — drzewa sadzone w rekompensatach nie generują takich samych korzyści ekologicznych i estetycznych jak dorosłe egzemplarze. Jedno duże drzewo usunięte z centrum jest równoważone — według badań — przez ponad 1000 sadzonek o obwodzie rzędu 10–12 cm.\nW mieście nie ma miejsca na taką ilość nowych nasadzeń, a z drugiej strony brakuje też sformalizowanych przeliczników. Odbywa się to na zasadzie „sztuka za sztukę”, tyle tylko, że sztuka o małym obwodzie pnia swoją dojrzałość (jeśli w ogóle) osiągnie za kilkadziesiąt lat. Zaskakujące więc, że przechodzimy nad tym do porządku dziennego, a formalna, kilkudziesięciotysięczna kwota „kary” za zgodę na wycięcie drzewa zamieniana jest na posadzenie drzewa o wartości 500 zł i średnicy na przykład 16 cm.\nTo główne problemy, które pojawiają się w dyskusjach. Uważam jednak, że należy wniknąć głębiej w proces inwestycyjny i jak najszybciej rozpocząć dyskusję o tym, w jaki sposób przeciwdziałać pogłębiającemu się problemowi usuwania drzew z tkanki miasta.Temat nie powinien być poruszany (jak to często bywa) dopiero w momencie, w którym słychać już piły, czy mieszkańcy protestują na ulicach, a inwestorzy czy samorządowcy tłumaczą, że „teraz już nic nie można zrobić” ewentualnie szukając rozwiązań zastępczych (na przykład w formie wykopywania drzew „na szybko” i podejmowania prób przeniesienia ich w inne miejsca). Wtedy jest już naprawdę za późno, a akcyjne działania przenoszenia drzew nie są rozwiązaniami skutecznymi, bo drzewa te znikają bezpowrotnie — tak, jak te wycięte.\nfot.: Van Den Berk\n„Wina wójta” — tak nazywam właśnie ten moment, w którym do akcji wkraczają media, a samorządowcy czy inwestorzy tłumaczą się z zaistniałej sytuacji na różne sposoby. Problem często leży gdzie indziej i na innym etapie procesów inwestycyjnych, niż przygotowanie terenu do rozpoczęcia prac budowlanych (co za tym idzie — wycinki). Tym etapem jest świadomość projektantów, inżynierów inwestycji czy osób, które odpowiadają za zamówienia na samym początku procesu inwestycyjnego. To tu należy wprowadzić zmiany i to tu należy być wrażliwym na drzewa i działania z nimi związane.\nJednym z takich czynników jest świadomość tego, że w zastępstwie wycinanych drzew możemy sadzić na rynkach, skwerach czy przy obiektach komercyjnych i mieszkalnych, nie 10- czy 12-centymetrowe sadzonki, ale dojrzałe okazy.\nWystarczy umieścić w dokumentacji projektowej, inwestycyjnej, STWiORB, kosztorysie inwestorskim (a co za tym idzie — kosztorysie ślepym) drzewa dojrzałe o przekroju 50 czy 70 cm i odpowiednie zapisy dotyczące sadzenia i infrastruktury towarzyszącej. To samo dotyczy zapisów SIWZ przy zamówieniach publicznych i możemy zmienić obraz całej inwestycji.\nBrak świadomości, że istnieją tak duże drzewa do sadzenia przyczynił się do tego, że w ramach działań Fundacji Krajobrazy rozpoczęliśmy projekt „Duże drzewa dla miast”.\nPrzeprowadziliśmy szereg warsztatów i prezentacji oraz webinarów przybliżających tę problematykę. Staramy się zmieniać świadomość w zakresie sadzenia dużych drzew wśród wszystkich uczestników budowlanych procesów inwestycyjnych. Na naszych spotkaniach pokazujemy, jak można sadzić, umieszczać w projektach czy dokumentacjach inwestycji egzemplarze o wielkościach zdecydowanie większych niż te, do których jesteśmy przyzwyczajeni. O wiele łatwiej jest wtedy przechodzić proces inwestycyjny, a drzewa są po prostu wymieniane (ze względów zdrowotnych, kompozycyjnych czy infrastrukturalnych), a nie usuwane bezpowrotnie. Jako fundacja mamy już za sobą wdrożenia zarówno w tkance przestrzeni publicznej, komercyjnej czy u prywatnych inwestorów.\nSadzenie dużego drzewa w ramach Laboratorium Miejskiego dla miasta Łęczna\nKtoś popełnił kiedyś duży błąd edukacyjny, pokazując nam, że drzewa mają palowe systemy korzeniowe czy bryły rozrośnięte w bardzo dużym stopniu, a przez to nie jest możliwe sadzenie dużych okazów. Ten mit pokutuje do dziś i pojawia się w wielu rozmowach, uniemożliwiając przyspieszenie zmian. Drzewa odpowiednio przygotowane mają bryły korzeniowe dostosowane nawet do transportu zwykłym TIR-em. Drugim czynnikiem, pojawiającym się w dyskusjach jest problem kwoty, jaką trzeba wydać na duże sadzonki. Wartość jednego drzewa to kilka tysięcy złotych, czyli równowartość kilkudziesięciu metrów kwadratowych kostki brukowej — o tym często wspominam podczas warsztatów. Dlatego przy inwestycjach o wartości kilku milionów, czy nawet kilkuset tysięcy wykonanie nasadzeń z dużych drzew nie jest elementem niegospodarności czy czynnikiem wpływającym na znaczne zaburzenie wartości inwestycji. Wystarczy więc świadomość i znajomość technologii, aby wdrożyć te działania. Jak wspomniałem, drzewom towarzyszyć może również technologia umożliwiająca rozrost i prawidłowy rozwój, niekolidujący z infrastrukturą podziemną czy nawierzchniami. Dostępne są systemy antykompresyjne czy ukierunkowujące korzenie tak, aby nie wpływały negatywnie na inne obiekty. Tymczasem my zatrzymaliśmy się w projektach jedynie na trzech palikach otaczających sadzonkę ujętych w specyfikacji oraz nazwą łacińską rośliny. To właśnie przesłanka do tego, że w procesie inwestycyjnym i projektowym należy dokonywać zmian. Projektanci wszystkich branż powinni rozważyć wdrożenie również w tej dziedzinie nowoczesnych rozwiązań (podobnie jak to robią w kubaturach) — takich, które będą działały w myśl równoważnego traktowania wszystkich elementów składowych projektowanych obiektów w tym zagospodarowania terenu.\nPrzeglądając w ostatnich latach dokumentacje projektowe, przetargowe czy zapytania ofertowe na obiekty architektoniczne, zauważalny jest brak refleksji w sprawach drzew. Warto walczyć z tym schematem, tworzyć dokumentację kompleksowo, ze świadomością, że tak modne obecnie projektowanie odpowiedzialne, to nie tylko materiały eco, zeroenergetyczność, czy technologie typu zielone dachy czy ściany zwiększające powierzchnię czynną biologicznie. To również zagospodarowanie terenu, w którym dużą rolę odgrywają drzewa i ich funkcja. Sytuacja dotyczy także projektów ciągów komunikacyjnych takich jak aleje, promenady, drogi jezdne czy ciągi piesze. Pamiętajmy, że za każdym razem, kiedy będziemy zza naszego biurka podejmować decyzję o usunięciu drzewa, powinniśmy myśleć o rekompensacie, która naprawdę będzie rekompensatą, a nie formalnym załatwieniem sprawy.\nTo jest element projektowania odpowiedzialnego.\nTyle w kwestii procesów inwestycyjnych, choć jest jeszcze jedna wartość, jaką niesie za sobą sadzenie dużych drzew — aspekt estetyczny i wizualny. Może on przekona architektów czy deweloperów. Sadząc duże drzewa, uzyskamy taki sam efekt, jak w przypadku budynku. Od razu w zagospodarowaniu terenu uzyskamy to, co nazywamy pełnią szczęścia. Dziś budynek po wzniesieniu musi niejako czekać na zagospodarowanie terenu, aby wspólnie z nim osiągnąć efekt taki, jaki przewidział architekt podczas tworzenia wizualizacji sprzedażowych. Obecnie często musimy czekać na ten obraz wiele lat.\nPodsumowując, nie widzę obecnie żadnych przeciwskazań do ukierunkowania działań projektantów poza stereotypami i utartymi schematami. Myślę, że nie uda się wprowadzić w najbliższym czasie formalno-prawnych zapisów dotyczących zmiany parametrów nasadzeń rekompensacyjnych. Dlatego dużą rolę w przeciwdziałaniu zmianom klimatu w obszarach miejskich powinni odgrywać uczestnicy budowlanych procesów inwestycyjnych, w tym świadomi i odpowiedzialni projektanci, którzy z jednej strony — sadząc duże drzewa — przyczynią się do zmniejszenia wyspy ciepła, a z drugiej strony uzyskają szybciej zamierzony efekt estetyczny. Taki, jaki chcielibyśmy widzieć od początku i jeszcze za naszego życia.\nWszyscy wiemy, że dobry widok z okna kosztuje. Sadzenie dużych drzew ma więc również wymiar ekonomiczny.\nWojciech Januszczyk — architekt krajobrazu, pracownik Instytutu Architektury Krajobrazu KUL, fundator Fundacji Krajobrazy, Inspektor Nadzoru Terenów Zieleni i biegły sądowy. Pomysłodawca i dyrektor artystyczny festiwalu sztuki ogrodów i przestrzeni — InGarden. Pełnił funkcję prezesa ogólnopolskiego Stowarzyszenia Architektury Krajobrazu, z ramienia której w 2008 roku podpisał przystąpienie Polski do Ogólnoświatowej Federacji Architektury Krajobrazu (IFLA). Wraz z zespołem projektowym zdobył szereg nagród w konkursach dotyczących przestrzeni publicznych i komercyjnych. Twórca „Ogrodu Snu” zrealizowanego w ramach wystawy Zieleń to Życie wspierającego działania Fundacji Ewy Błaszczyk „AKOGO?”. Uczestnik Festiwalu Ogrodów w Bolestraszycach, gdzie tworzy autorskie realizacje ogrodów pod cyklicznym tytułem „Protest Garden”, zwracające uwagę społeczną na współczesne problemy związane z przestrzenią i krajobrazem kraju. W swoich działaniach komercyjnych kieruje się autorską ideą „Ogród to też dom” wskazującą na funkcjonalny charakter przestrzeni przy domach jednorodzinnych. Posiada doświadczenie w zakresie kierowania i zarządzania procesami inwestycyjnymi podczas realizacji obiektów architektury krajobrazu, w tym budowy ogrodów przydomowych, parków zabytkowych i przestrzeni publicznych.


Utrata masy ciala przekazuje pieniadze na cele charytatywne\n7 tluszczu ludzkiego ciala\nKlinika prawostronna greenbelt md\nUtrata masy ciala przekazuje pieniadze na cele charytatywne - Lorna jane plan diety\nJan 02, · Kilobity na czarity! Gallery Templates. Utrata masy ciala porady: 33 zhiroszhigayuschie produkty ktore pomoga Ci schudnac na cale zycie Chce podziekowac i pogratulowac za pobranie ksiazki, chasves straty: 33 zhiroszhigayuschie produkty ktore pomoga Ci schudnac za tail 4 Prezentacja kandydata na Prezesa Zarządu Warszawskich Zakładów Sprzętu ortopedycznego S.\nWeź udział w akcji na cele charytatywne! Detail 3 Współpraca z IWP - projekt z zakresu wzornictwa przemysłowego Projekty B+ R Detail 1. Chcialbym wraz z tym wideo przekazaczl na cele charytatywne oraz przeprosic. Odliczeniu podlegają tu darowizny na rzecz organizacji ( różnego rodzaju fundacji czy stowarzyszeń) działających w sferze pożytku publicznego i na cele kultu religijnego.\nUtrata masy ciala przekazuje pieniadze na cele charytatywne. Mniej podatku dzięki kwotom wolnym.\nPrzyznaje stracielem wlasne cele, plany marzenia oraz siebie. Na szczęście tego podatku nie trzeba płacić.\nWtedy to notariusz przekazuje fiskusowi wszelkie potrzebne informacje i pobiera podatek. Z kolei na swoim Instagramie inspiruje innych do zmiany stylu żp 20, · To moje pierwsze wideo po dlugiej nieobecnosci.\nIle przez PiS stracą organizacje charytatywne? Młody mężczyzna zbiera pieniądze, by usunąć nadmiar skóry pozostałej po zbędnych kilogramach. Utrata Masy Ciala Porady : 33 Spalanie Tluszczu Zycie.\nIle czasu zajmie utrata 6 kamiennych obserwatorow wagi\nCwiczenia spalania tluszczu pusty zoladek\nZdrowe napoje proteinowe\n7 dniowy plan diety wegetarianskiej w celu zmniejszenia tluszczu z brzucha\nZielona postac plynnej kawy\nMenu dietetyczne o niskim indeksie glikemicznym\nZielona kawa ziarnista czysta ljekarna\nCwiczenia w celu zmniejszenia tluszczu w gornej czesci nog\nJak zmniejszyc tluszcz w okolicy zoladka\nJak stracic 10 funtow w tygodniu bez tabletek odchudzajacych\n5 2 diety australia\nW ten sposób chce zdobyć pieniądze na cele charytatywne • Fot. że zdobyte utratą dziewictwa pieniądze chce przekazać potrzebującym.\nProste przepisy na kanapki dietetyczne


ŠKODA CONNECT REJESTRACJA I AKTYWACJA - PDF\nDownload "ŠKODA CONNECT REJESTRACJA I AKTYWACJA"\n1 ŠKODA CONNECT REJESTRACJA I AKTYWACJA\n2 Connect Portal Korzystanie z usług online ŠKODA Connect wymaga uprzedniego zarejestrowania użytkownika i pojazdu na stronie internetowej portalu Connect oraz aktywowania usług online w urządzeniu Infotainment samochodu. Portal Connect dostępny jest na stronach internetowych importera ŠKODA. Po pomyślnej rejestracji i aktywacji istnieje możliwość sterowania pełnym zakresem usług online za pomocą strony internetowej portalu Connect lub aplikacji ŠKODA Connect w telefonie komórkowym. Co umożliwia portal Connect? użytkownika i pojazdu Administrowanie kontem użytkownika Ustawianie / korzystanie z usług online Przedłużenie korzystania z usług online\n3 Uruchom portal ŠKODA Connect. Wybierz kraj i preferowany język. Kliknij Dalej. Kliknij Załóż konto użytkownika.\n4 3. Wprowadź adres owy w celu zarejestrowania się na portalu Connect. Wprowadź hasło dostępu i powtórz je w celu weryfikacji. 3. Kliknij Dalej. Na podany adres zostanie wysłany potwierdzający. Sprawdź wiadomości odebrane i kliknij w u potwierdzającym odnośnik weryfikacji. Odnośnik jest ważny przez 24 godziny. Jeżeli nie znajdziesz a potwierdzającego, sprawdź folder spamu. Wymagania dotyczące hasła: co najmniej osiem znaków kombinacja cyfr oraz małych i wielkich liter\n5 Po kliknięciu odnośnika weryfikacji wyświetlona zostanie strona z informacją o pomyślnym zakończeniu weryfikacji. Aby kontynuować, kliknij OK. Zaloguj się na swoje konto użytkownika.\n6 3. Po zalogowaniu się zostanie wyświetlony formularz rejestracji. Wprowadź swoje dane osobowe i dane kontaktowe. Potwierdź zapoznanie się i wyrażenie zgody na warunki korzystania z konta użytkownika oraz informacje dotyczące rejestrowania i korzystania z danych osobowych, a także związanych z nimi danych pojazdu. Jeżeli chcesz, aby firma ŠKODA AUTO kontaktowała się z Tobą dla celów reklamowych i badania rynku, potwierdź wyrażenie na to zgody i wybierz preferowany rodzaj kontaktu. Zgodę tę i rodzaj kontaktu możesz w każdej chwili odwołać / zmienić na swoim profilu użytkownika. 3. Kliknij Dalej.\n7 3. Wprowadź składający się z 17 znaków numer identyfikacyjny (VIN) samochodu. Jeżeli nie wiesz, gdzie znaleźć numer VIN swojego samochodu, skorzystaj z pomocy. Zostanie ona wyświetlona po kliknięciu pogrubionego tekstu tutaj. 3. Kliknij Dalej.\n8 Po wprowadzeniu numeru VIN zostanie wyświetlony przegląd zamówionych pakietów usług online ŠKODA Connect. Przeczytaj i potwierdź wyrażenie zgody na Ogólne warunki korzystania z usług online ŠKODA Connect. Kliknij Dalej.\n9 Na poniższej stronie wyświetlony zostanie rejestracyjny kod PIN. Kod ten należy wprowadzić w urządzeniu Infotainment Twojego pojazdu w celu weryfikacji właściciela pojazdu oraz nawiązania połączenia między samochodem a Twoim kontem użytkownika. Zanotuj rejestracyjny kod PIN. Przed wprowadzeniem rejestracyjnego kodu PIN upewnij się, że samochód ma połączenie z Internetem. Informacje dotyczące połączenia z Internetem znajdziesz w instrukcji obsługi.\n10 Connect Portal Przebieg rejestracji Krok po kroku Naciśnij pole czujnikowe MENU na urządzeniu Infotainment i wybierz opcję Ustawienia. Przewiń wyświetlone menu w dół i wybierz opcję ŠKODA Connect (usługi online). 3. Wybierz opcję Wprowadź rejestracyjny kod PIN i naciśnij OK. 5. Zaczekaj na potwierdzenie rejestracji przez urządzenie Infotainment. Może to potrwać nawet kilka minut. 6. Wróć do portalu Connect. Jeżeli nadal wyświetlana jest strona z rejestracyjnym kodem PIN lub jeżeli po rejestracji strona ta dalej się wyświetla, kliknij Zresetuj.\n11 Nowi użytkownicy proszeni są o wybranie preferowanego partnera serwisowego. Jeśli nie życzysz sobie dokonać tego wyboru w tym momencie, kliknij Nie jestem zainteresow. Jeżeli klikniesz Wybierz, dokonasz wyboru partnera serwisowego. Przebieg tej czynności opisano szczegółowo na dalszych stronach tego dokumentu. Jeżeli nie wybierzesz preferowanego partnera serwisowego, aktywacja usługi Planowanie wizyty w serwisie nie będzie możliwa.\n12 Connect Portal Wybór preferowanego partnera serwisowego Aby znaleźć partnera serwisowego, wprowadź jego lokalizację lub nazwę. Kliknij przycisk Znajdź. 3. Wyświetlone zostaną wyniki zgodne z wprowadzonymi danymi. 4. Kliknij małą strzałkę, aby wyświetlić szczegóły. 5. Potwierdź wybór, klikając Wybierz partnera serwisowego. 6. Wyświetlone zostaną szczegółowe informacje na temat wybranego partnera serwisowego. 7. Wybierz sposób komunikowania się z partnerem serwisowym. 8. Potwierdź wybór partnera serwisowego, klikając Zapisz.\n13 Connect Portal Wybór preferowanego partnera serwisowego 3. Po potwierdzeniu wyboru preferowanego partnera serwisowego zostaną wyszczególnione informacje na temat wybranego partnera. Wyświetlenia informacji, zmiany lub usunięcia preferowanego partnera serwisowego można dokonać następująco. Przyciskiem wyświetlania informacji o preferowanym partnerze serwisowym. Przyciskiem zmiany preferowanego partnera serwisowego. 3. Przyciskiem usuwania preferowanego partnera serwisowego.\n14 Connect Portal Planowanie wizyty w serwisie Usługa Planowanie wizyty w serwisie oferuje możliwość informowania przez pojazd preferowanego partnera serwisowego o przypadającym terminie w serwisie. Partner serwisowy skontaktuje się następnie z Tobą i uzgodni termin wizyty. Aby korzystać z tej usługi, należy ją aktywować w następujący sposób. Kliknij przycisk Moje pojazdy. Kliknij przycisk Proactive Service. 3. Kliknij przycisk Aktywuj. 3.\n15 Przedruk, powielanie, tłumaczenie lub wykorzystanie tego opracowania w inny sposób, także we fragmentach, bez pisemnej zgody ŠKODA AUTO a.s. jest niedozwolone. Wszelkie prawa autorskie są wyraźnie zastrzeżone dla ŠKODA AUTO a.s. zgodnie z ustawą o prawach autorskich. Zmiany zastrzeżone. Wydane przez: ŠKODA AUTO a.s. ŠKODA AUTO a.s. 05/2017


"Skradziona Kołysanka" Anna Stryjewska (wyd. Szara Godzina)\nUtworzono: środa, 15, wrzesień 2021 18:22\nJest wiele rzeczy i zachowań ludzkich, które sprawiają mi ogromną przykrość, a nawet bolą. Jedną z nich jest powierzchowność postrzegania przez nas drugiego człowieka. Nie mogę zrozumieć tego, z jak wielką łatwością potrafimy oceniać innych i wyrabiać sobie własne o nich zdanie tylko na podstawie tego, co widoczne dla oczu. Nie próbując najczęściej dowiedzieć się o tej osobie niczego więcej. Często w swoim otoczeniu spotykamy osoby ubogie, biednie ubrane, niestroniące od alkoholu. Wówczas trzymamy się od nich z daleka. Bez chwili zastanowienia przyklejamy im łatkę pijaka i włóczęgi, od którego trzeba stronić, bo jeszcze jakąś zarazę przyniesie. Tymczasem, nie wolno nam zapominać o tym, że za tą powierzchownością kryje się życiowa historia, której przewrotny los mógł uczynić tych ludzi, takimi, jakimi widzimy ich dzisiaj. Mówiąc szczerze, poczułam ogromną ulgę, mogąc podzielić się z Wami tym, co myślę i czuję. Jednak zapewne nie zrobiłabym tego jeszcze bardzo długo, gdyby nie lektura najnowszej książki Anny Stryjewskiej „Skradziona kołysanka”, której premiera odbędzie się już jutro, a którą mój blog ma ogromną przyjemność objąć swoim patronatem medialnym.\nMam nadzieję i chcę mocno wierzyć w to, że każdy, kto zechce sięgnąć po tę powieść, do czego już teraz gorąco zachęcam, poznając losy jej głównej bohaterki Barbary Walczak, zanim następnym razem osądzi kogoś z góry, dwa razy się przedtem zastanowi.\nBasia jest mieszkanką małej miejscowości Wetlina w Bieszczadach. Kobieta wiedzie samotne, ubogie życie. Wśród tamtejszej społeczności, której jest częścią, spotyka ją wiele przykrości i upokorzeń. Z uwagi na to, że często zagląda w kieliszek, równie często znajduje się na ludzkich językach. Mieszkańcy uznali ją za menelkę, dziwaczkę i wariatkę. Nierzadko zdarza się także, że staje się ona obiektem wielu obelg, drwin i wyzwisk ze strony dzieci. Dla samej Basi jest to jednak niczym w porównaniu do tego, co trawi jej serce i duszę już od kilku lat. Gdyby bowiem ci, którzy traktują ją, jak śmiecia spojrzeli jej w oczy, dostrzegliby w nich ogromny ból i rozpacz wynikającą z traumatycznych przeżyć dramatu przeszłości, od którego wspomnień nasza bohaterka pragnie uciec. Myślę, że nikogo z Was nie muszę przekonywać, iż człowieczy los nie jest bajką, ani snem. Nawet jeśli w danej chwili swojego życia czujesz, że masz wszystko i udało ci się złapać Pana Boga za nogi, wystarczy zaledwie moment, aby zepchnąć cię w otchłań cierpienia, zniszczyć i uczynić wrakiem człowieka. A już z pewnością nie trzeba przekonywać do tego Barbary Walczak. To właśnie jej życie jest bardzo wstrząsającym dowodem słuszności tych słów.\nKiedyś nasza bohaterka cieszyła się wielką sławą. Będąc wokalistką zespołu muzycznego odnoszącego wielkie sukcesy, pławiła się w uwielbieniu i miłości tłumów ludzi, którzy kochali jej piękny śpiew. Scena i muzyka były jej całym światem. Potem przyszłą miłość. Do pełni szczęścia brakowało tylko dziecka. A kiedy i ten długo wyczekiwany skarb pojawił się na świecie Basia czuła, że osiągnęła już pełnię szczęścia i teraz chce poświęcić się wychowaniu dziecka, które przy mamie nucącej napisaną specjalnie dla córeczki kołysankę czuło się najbezpieczniej. Dla matki, która rodzinę stawiała zawsze na pierwszym miejscu swojej hierarchii wartości, była to najlepsza decyzja. Ciesząc się miłością męża i czasem spędzonym z córeczką przy nieocenionej pomocy mamy Haliny mogła napawać się swoim szczęściem.\nOczywiste jest, że nikt wówczas nawet przez ułamek sekundy nie pomyślał o tym, że los bywa przewrotny i tak samo, jak potrafi nas szczodrze obdarować swoimi dobrami, tak samo szybko potrafi zabrać to, co dał. Jeszcze nie wiedzą, że niebawem ich rodzina przeżyje największy dramat, jakiego można doświadczyć. Dramat, który sprawi, że Basia straci wszystko, co miała, a sama umrze dla reszty świata. O tym jednak musicie przeczytać już sami.\n„Skradziona kołysanka” to bardzo poruszająca i emocjonalna historia pokazująca przemianę człowieka pod wpływem dramatycznych i bolesnych doświadczeń życiowych. To przejmujący obraz tego, jak pod wpływem nieopisanego bólu i straty z człowieka będącego na szczycie sławy można stać się nikim dla innych. Autorka pokazała nam także, jak bardzo potrafią zmienić się relacje w małżeństwie i rodzinie pod wpływem druzgocących nas przeżyć, z którymi nie potrafimy sobie poradzić. Andrzej, mąż Basi, z którym współtworzyła zespół, nieustannie zapewniał ją o swojej miłości i oddaniu. Patrzył na nią z ogromnym podziwem, aż do momentu, kiedy trzeba było przeistoczyć te piękne słowa w czyny i trwać przy sobie na dobre i na złe. Nie zdradzę nic więcej, abyście sami mogli przekonać się, czy słowa te miały dla tych dwoje jakąkolwiek wartość.\nMuszę Wam się przyznać, że kiedy zaczynałam czytać „Skradzioną kołysankę” z racji tego, że jak wspomniałam wcześniej, podjęłam się opieki medialnej nad nią, miałam wrażenie, że mniej więcej wiem, czego mogę się po niej spodziewać. Wszak przygotowując dla Was posty ją promujące, czytałam fragmenty, cytaty. I wiecie co, bardzo się myliłam. Dopiero poznając całość powieści, poczułam się zdruzgotana emocjonalnie nie tylko jako czytelnik, ale przede wszystkim, jako kobieta. Nie potrafię nawet myśleć o tym, co czuje kobieta, która doświadcza tak niewyobrażalnej tragedii, jaka stała się udziałem Basi. Musicie bowiem wiedzieć, że choć ta historia jest fikcją literacką, to niestety takie dramaty zdarzają się także w prawdziwym życiu. Nie dziwię się zupełnie, że przez to, co spotkało Basię, stała się taką, a nie inną osobą. Ktoś okradł ją z największego skarbu i odebrał jej najpiękniejszą melodię.\nCzytając tę książkę, płakałam jak dziecko, czułam ogromną bezsilność wobec tego, że w żaden sposób nie mogę pomóc Basi, a jednocześnie przez cały czas w myślach mówiłam do niej „Nie poddawaj się, nie trać nadziei. Nie jesteś sama”. I rzeczywiście na szczęście autorka nie zostawiła Basi w jej niedoli zupełnie samej. Znaleźli się w jej jakże zupełnie odmienionym obecnie życiu ludzie, którzy dostrzegli w niej coś więcej niż podarte ubranie, czy odór alkoholu, które było od niej czuć. Nie będę opisywała Wam szczegółów, ale nie mogłabym nie zwrócić Waszej uwagi na wyjątkową relację, która połączyła Basię z małą Mają. Choć Maja jest dzieckiem, a Basia dorosłą kobietą bardzo wiele je łączy. Obie czują się w pewien sposób wyobcowane. I tylko one potrafią dostrzec u siebie wzajemnie dobroć i wyjątkowość, której nikt inny nie dostrzega. Tylko one czują, jak bardzo są do siebie podobne.\nO samej fabule książki nie napiszę już ani słowa więcej, ponieważ chcę, abyście sami mogli ją poznać i poczuć jej wyjątkowość, ale na pewno chcielibyście poznać trochę szczegółów, jeśli chodzi o stronę techniczną tego tytułu. Ci, którzy znają już twórczość Anny Stryjewskiej, zapewne zgodzą się ze mną, że w pisanie każdej swojej książki wkłada ona całe serce i to się czuje już od pierwszych czytanych zdań. Tak też jest i tym razem. Ania już w pierwszej scenie bardzo mocno wzbudza ciekawość czytelnika i przykuwa jego uwagę. I tak zostaje już do samego końca. Powieść ta osnuta została wyjątkowym klimatem, który sprawił, że czujemy się częścią rozgrywających się na jej kartach wydarzeń, przez co, bardzo mocno wpływają one także na nas samych. Bogactwo języka oraz lekkość stylu, którym posługuje się autorka, sprawia, że książkę czyta się z ogromną lekkością i płynnością, a jednocześnie niemijającym uczuciem przejęcia. Na uwagę zasługują również kreacje postaci bohaterów, którzy są bardzo prawdziwi. Popełniają błędy, są często niesprawiedliwi i bezlitośni w swoich osądach. A jednocześnie pragną zrozumienia i wybaczenia. Warto podkreślić również, że całość fabuły została podzielona na dwie perspektywy czasowe. Wydarzeń mających miejsce w Łodzi lat dziewięćdziesiątych i współczesnych w Wetlinie.\nJeśli chcecie przeczytać mądrą, poruszającą i bardzo emocjonalną powieść, która będzie bezlitosna pod względem przeżyć towarzyszących jej lekturze, to nie wahajcie się ani chwili. Będziecie płakać, czuć niemoc i bezsilność, ale także nie stracicie do końca wiary w to, że zły los Basi w końcu się odmieni, bo jak nikt inny na to zasługuje. To jedna z tych książek, której się nie czyta, a przeżywa i o której nigdy się nie zapomina. Pochłonie Was bez reszty i nie pozwoli przerwać lektury nawet na chwileczkę. Zarwana noc i kac książkowy gwarantowany. W moim sercu „Skradziona kołysanka” ma już swoje miejsce i zostanie w nim na zawsze.\n„Przyjdę, gdy zaśniesz” Agnieszka Lingas-Łoniewska, wyd. Słowne\n"Ekoliski. Misja ratowania Ziemi" Marek Marcinkowski, wyd. Anatta\n"Figurka z porcelany" Agata Bizuk wyd. Dragon


Zobacz wątek - aaaa | e-lubon.pl\nZobacz wątek - aaaa\nprzez Sławol » 1 września 2012, 23:21\nwidze że chwasty trudno wytępić, co rusz nowy\nprzez admin » 1 września 2012, 23:37\nNiestety - ostatnio stały się bardziej aktywne i widzę to też na innych forach.\nprzez Lubon1 » 3 września 2012, 18:03\nAdmin... gdy np. ja logowałem się na e-lubon musiałem czekać aż Ty mnie zaakceptujesz... możesz się z nami podzielić w jaki sposób spamerzy obchodzą ten etap? ... wydaje się to wręcz niewiarygodne?! ... potrafią mieć władzę nad Twoim przyciskiem "OK"?!\nprzez admin » 3 września 2012, 20:29\nAkceptacji nie ma - jest tylko mail z linkiem do aktywacji plus kod tekstowy - to obchodzą zwykli ludzie, którzy przeklikują ten etap. Potem już tylko login i hasło aktywnego konta do robota spamującego idzie. Widać to po tym, że dopiero po pewnym czasie od rejestracji konta pojawia się spam. Kiedyś, gdy rejestracje realizowały roboty to spam pojawiał się natychmiast po rejestracji konta.


React - Porozmawiajmy o IT\n09 gru 2020 POIT #098: React\nWitam w dziewięćdziesiątym ósmym odcinku podcastu „Porozmawiajmy o IT”. Tematem dzisiejszej rozmowy jest React.\nW tym odcinku o React rozmawiamy w następujących kontekstach:\njakie były okoliczności powstania React.js?\nna czym polega programowania reaktywne?\nczy jest to framework czy biblioteka?\njak wygląda jego popularność i miejsce na rynku pracy?\njak może wyglądać przykładowa architektura aplikacji stworzonej z wykorzystaniem React’a?\nczym są i w czym pomagają React Hooks?\ndo czego wykorzystywany jest Redux?\njakie wzorce projektowe sprawdzają się w przypadku React?\nna ile umiejętności z React.js można wykorzystywać w React Native?\njakie są najczęstsze błędy początkujących w React?\njak React współpracuje z TypeScript?\njaka będzie przyszłość React’a?\nZyro.com – do 81% rabatu\nZyro to intuicyjne narzędzie do tworzenia stron i sklepów internetowych. Dla słuchaczy podcastu na stronie https://zyro.tech/poit znajdziesz specjalną, limitowaną ofertę dzięki której zaczniesz korzystać z tego narzędzia o nawet 81% taniej w planach cenowych powyżej roku! Wykorzystaj kod rabatowy POROZMAWIAJMYOIT!\nProfil Patryka na LinkedIn – https://www.linkedin.com/in/patrykomiotek/\nSzkoła Reacta – https://szkolareacta.pl/\nKanał Patryka na YouTube – https://www.youtube.com/channel/UCSYWHzGSL3nRJEkBMIfIEmA\nTo jet 98. odcinek podcastu Porozmawiajmy o IT, w którym z moim gościem rozmawiam o React. Przypominam, że w poprzednim odcinku rozmawiałem o drodze od developera do foundera.\nWszystkie linki oraz transkrypcję dzisiejszej rozmowy znajdziesz pod adresem porozmawiajmyoit.pl/98.\nJeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, to wystaw ocenę lub recenzję podcastowi w aplikacji, w której tego słuchasz.\nJestem fanem korzystania z odpowiednich narzędzi – nie inaczej jest też ze stronami www czy sklepami internetowymi. Chcę Ci dziś polecić Zyro, które znajdziesz pod adresem zyro.com.\nJest to serwis, dzięki któremu w szybki i prosty sposób stworzysz swoją stronę lub sklep. Z miesięcznym abonamentem w cenie kawy dostajesz możliwość wykorzystania wielu szablonów, ich personalizacji dzięki mechanizmowi przeciągnij-upuść oraz integracji z zewnętrznymi serwisami typy Facebook, Instagram czy Amazon.\nMało tego, dzięki wbudowanym mechanizmom AI dostajesz wspomaganie przy budowaniu marki Twojego biznesu. Strony tworzone przy użyciu Zyro są naprawdę szybkie. Działają responsywnie, a wszystko to można edytować nawet z wykorzystaniem telefonu.\nDla słuchaczy podcastu na stornie https://zyro.tech/poit znajdziesz specjalną, limitowaną ofertę, dzięki której zaczniesz korzystać z tego narzędzia o nawet 81% taniej w planach cenowych powyżej roku. Aby to zrobić skorzystaj z kodu POROZMAWIAJMYOIT\nCo ważne, możesz już dziś skorzystać z tej oferty, a swoją stronę zacząć budować w Zyro w dowolnym czasie. Polecam rozwiązania, które sam sprawdziłem. Nie inaczej jest też w przypadku Zyro. Kreator jest bardzo intuicyjny.\nJuż dzisiaj możesz mnie wesprzeć w tej misji zostając patronem na platformie Patronite. Wejdź na orozmawiajmyoit.pl/wspieram i sprawdź szczegóły!\nBardzo dziękuję moim obecnym patronom.\nNazywam się Krzysztof Kempiński i życzę Ci miłego słuchania.\nMoim i Waszym gościem jest dzisiaj Patryk Omiotek. Cześć, Patryk! Bardzo mi miło gościć Cię w podcaście!\nCześć, dzień dobry, bardzo mi miło!\nNa początek standardowe pytanie wprowadzające – czy słuchasz podcastów, a jeśli tak to może masz jakieś swoje ulubione?\nTak, na to pytanie odpowiem może dość zaskakująco, ale raczej nie słucham podcastów. Z tego względu, że ta forma akurat do końca mi nie leży. Na takiej zasadzie, że robiłem kilka podejść do podcastów i tam jest bardzo dużo informacji, dużo mięcha, dużo wartościowych informacji i coś takiego mi do końca nie wchodzi przez sam dźwięk. Muszę widzieć obraz. Dla mnie już videocast albo film instruktażowy na YouTube pozwala tę wiedzę łatwiej przyswoić. Natomiast jeśli chodzi o formę audio – próbowałem wielokrotnie i bardziej do mnie trafiają audiobooki. Wiaodmo – to są książki, czasami się rozwlekają, jest jakaś ładna historia, więc tutaj nie trzeba mieć takiego skupienia. Natomiast przy podcastach, gdybym chciał tę całą wiedzę potem w jakiś sposób zapamiętać i wykorzystać to jednak dla mnie to nie jest idealna forma.\nRozumiem. Obserwuję cię w social mediach, widzę, że dużo działasz w obszarze Reacta, zresztą jesteś założycielem Szkoły Reacta, dlatego chcę cię dzisiaj trochę podpytać na temat tej części technologii, o której sporo się słyszy – bardzo szybko i dynamicznie się rozwija, więc może właśnie dzisiaj sobie o tym porozmawiamy.\nNa początek taki trochę rys historyczny. Jakiś czas temu jeszcze wydawało się, że nic z tej hegemonii Angulara nie jest w stanie przełamać, a wówczas na scenę wkroczył React i pewnie o tym nie wiedział, bo to zrobił. Chcę Cię zapytać, jakie były okoliczności powstania Reacta? Kto w ogóle stoi za tą technologią? I dlaczego ten sukces Reacta nastąpił? Na jakie problemy był lekarstwem, skoro tak dobrze przyjął się w środowisku, skoro tak dynamicznie się rozwija?\nTutaj faktycznie możemy się trochę przenieść wstecz i mogę nieco powiedzieć o moich doświadczeniach. Byłem osobą, która po tej stronie frontendowej pojawiła się jakieś 6 lat temu – wcześniej głównie pracowałem po stronie backendu i trochę przyglądałem się tym technologiom frontendowym. Natomiast tam co chwilę wychodziła jakaś biblioteka, która za moment była już albo przestarzała, albo bardzo niestabilna.\nCo nieco rozwiązań pojawiało się opartych o Angulara, więc akurat. Pierwszą taką poważną aplikację frontendową, jaką pisałem to był duży serwis dla znanej Akademii Filmowej, oparty właśnie o Angularze. I wtedy z perspektywy osoby przechodzącej z backendu Angular wyglądał w miarę korzystnie. To był jeszcze AngularJS, więc miał kontrolery, dyrektywy. Natomiast ten sam podział związany z budową aplikacji poprzez reużywanie komponentów bardzo przypadł do gustu i w końcu można było jakoś sensownie i w taki zaplanowany, przemyślany sposób te aplikacje frontendowe robić.\nNatomiast po tym projekcie akurat mieliśmy taką sytuację, że w parę osób mieliśmy przerwę w projekcie, dokładnie chyba trzy tygodnie, więc ani długo, ani krótko. Mieliśmy okazję zapoznać się z Reactem i szczerze mówiąc za pierwszym razem nie przypadł nam kompletnie do gustu, z tego względu, że wcześniej backend, gdzie często chociażby wzorzec MVC był wykorzystywany w Angularze też taki podział widoku i logiki jest zastosowany i nagle przychodzi React, w którym jest JSX, czyli z powrotem mamy mieszankę widoku, wstawianie tam zmiennych. Wygląda to, jak XML i pierwsze wrażenie było tragiczne.\nNatomiast po tym projekcie akurat mieliśmy taką sytuację, że w parę osób mieliśmy przerwę w projekcie, dokładnie trzy tygodnie, więc ani długo, ani krótko. Mieliśmy okazję zapoznać się z Reactem i szczerze mówiąc za pierwszym razem nie przypadł nam kompletnie do gustu.\nA z drugiej strony stwierdziliśmy, że jest to biblioteka, która była zrobiona przez twórców Facebooka, więc przez takich łebskich developerów, którzy mają dużo więcej doświadczenia w tym temacie niż my, to damy im szansę. I faktycznie po trzech tygodniach w miarę to zaczęło nabierać sensu, że oni oparli to wszystko na JSX i oparli na komponentach, dzięki temu te komponenty w fajny sposób można budować, testować i reużywać.\nAkurat w tym okresie, gdy był AngularJS i React zdobywał popularność, to dużo łatwiej można było pisać apki, szybciej i też przyjemniej. Dlatego Rect też wstrzelił się w dobry czas.\nW sumie pewnie nic nowego, że w IT, w programowaniu się inspirują znajomą pracą, też te koncepty, które wymyślone były nawet kilkadziesiąt lat temu wracają. I tak też zresztą dzieje się teraz, mamy okazję co chwilę obserwować jakieś nowe mody, które wydają się właśnie czymś nowym, a to czasem są te koncepty powracające.\nTakim też konceptem jest trochę programowanie reaktywne, na którym jest właśnie React oparty. I o ile powiedzmy mówi się, że w programowaniu nazywanie rzeczy jest jedną z najtrudniejszych spraw, o tyle w przypadku Reacta może nie była to aż taka trudność. No bo React, programowanie reaktywne może się tutaj jedno z drugim dosyć dobrze wiązać. Zresztą tak jest, prawda? Bo ten paradygmat reaktywny jest czymś, na czym React stoi.\nChcę Cię poprosić, żebyś właśnie trochę opowiedział o tym paradygmacie programowania, o tym, na jakich podstawach się to w ogóle opiera?\nTutaj musimy sobie przypomnieć jak możemy sobie podzielić różne paradygmaty, jakie są paradygmaty programowania. Możemy zrobić taki podział dość znany od wielu lat na programowanie imperatywne i deklaratywne. Czyli w programowaniu imperatywnym my przekazujemy informacje – piszemy kod w taki sposób, gdzie wydajemy w jawny sposób instrukcje, natomiast w programowaniu deklaratywnym bardziej skupiamy się na celu, jaki chcemy osiągnąć i nie do końca musimy ten cel definiować. Tutaj skupimy się głównie na tym, jak osiągnąć dany rezultat.\nWidziałem dużo, różnych definicji programowania reaktywnego czy programowania deklaratywnego. I jedną z takich ciekawszych, jakie widziałem, to programowanie reaktywne jest programowaniem wykorzystującym asynchroniczne strumienie danych. Jakkolwiek by to nie zabrzmiało, to jest coś, co nie tylko po stronie backednowej, ale bardzo po stronie tej frontendowej, gdzie mamy interfejs przeglądarki fajnie się sprawdza.\nBo chociażby taki asynchroniczny strumień danych – to może być czy kliknięcie użytkownika w przycisk czy rozpoczęcie wpisywania w jakieś pole tekstowe czy pokazywanie, ukrywanie jakiegoś elementu na ekranie i tutaj przy budowie interfejsu no to już te rzeczy, które wymieniłem – efekty, które chcemy osiągnąć, natomiast bardzo często nie musimy pisać od A do Z wszystkich instrukcji, co chcielibyśmy zrobić, żeby na ekranie się namalowało i przerysowało, tylko korzystamy, chociażby ze zdarzeń, a React bardzo nam ułatwia wykorzystywanie tych zdarzeń.\nW programowaniu reaktywnym również chodzi nam o to, aby tworzyć w taki sposób asynchroniczny, w taki sposób, aby nie blokować przetwarzania danych. W aplikacjach frontendowych, które są z natury asynchroniczne, tworzenie kilku operacji naraz jest jak najbardziej wskazane i po prostu przyjemne.\nJakby tak popatrzeć na ilość linii kodu albo powiedzmy wielkość w kilobajtach czy megabajtach, to React można powiedzieć, że jest lekki – w porównaniu, chociażby do innych bibliotek czy frameworków.\nTo jest takie kluczowe rozróżnienie – bo o Reactcie mówi się jako o bibliotece, a nie o frameworku – jestem ciekawy, co Ty o tym myślisz. I poproszę też, żebyś powiedział na jakich podstawach, na jakich założeniach opiera swoje działania właśnie React?\nW porządku. Sam akurat chyba dlatego dość długo korzystam z Reacta, ponieważ lubię takie rozwiązania polegające na tym, że masz bibliotekę i możesz z tego zrobić co chcesz. Nie masz narzuconych zasad właściwie jak masz to robić, coś tam mi przeszkadzało jeszcze w pracy backendowej, bo wówczas za bardzo nie przepadałem za frameworkami, korzystałem z takich większych bibliotek. Akurat w moim przypadku to był Zend Framework, w którym był w nazwie „framework”, ale właściwie był biblioteką. Tak inżynierowie z A&S-u – ciekawe podejścia. W niektórych kwestiach. Natomiast gdy widziałem Angulara i Reacta, no to faktycznie mi się bardziej React spodobał ze względu na to, że on jest lekki, daje mi właściwie kilka metod dostępu do swojego interfejsu api, za pomocą których szybko mogę stworzyć te komponenty, a z komponentów aplikacje.\nTo, co mnie też przekonało do Reacta to mechanizm virtual DOM-u, czyli React, zanim cokolwiek przekaże do naszej przeglądarki, to najpierw ma swoje algorytmy i te algorytmy updateują wirtualne drzewo DOM. Dopiero gdy zupdate’ują, jest potrzeba zmiany tego wirtualnego drzewa-dom, to wówczas operacje są przenoszone do naszej przeglądarki i faktycznie wtedy przeglądarka przerenderuje nam jakiś element na ekranie.\nTo jest na tyle istotne, bo same operacje na drzewie DOM są dość czasochłonne, jeżeli nałoży się kilka różnych efektów czy kilka różnych animacji – nasza aplikacja po prostu spowalnia swoje działania. Natomiast myślę, że ten virtual DOM to też był taki killing feature, jeżeli chodzi o ten okres, gdy React wchodził i jeszcze AngularJS był na rynku, wówczas on tego nie miał. On operował głównie na drzewie DOM. Ze względu na szybkość działania i mniejszą wagę. Porównując: mam małą biblioteczkę, za pomocą której możemy zrobić dużo w porównaniu do innych rozwiązań, to jest coś, co przeważyło przy wyborze.\nJasne, rozumiem. We wprowadzeniu mówiłem, że jesteś twórcą Szkoły Reacta i w tej szkole właśnie uczysz zarówno początkujących,, jak i zaawansowanych, widziałem, że tych modułów już trochę jest. Mówisz też, widzę często na social mediach, że to jest taka szansa na znalezienie lepszej pracy.\nDlatego chcę Cię zapytać – jak wygląda obecnie popularność Reacta w projektach? Czy są może jakieś ankiety, czy może jakieś oszacowanie rynku, które mówi jak popularny jest React i z drugiej strony – jak obecnie wygląda rynek pracy?\nNatomiast ja jako osoba, która z jednej strony pracuje też z klientami, widzi jakie oni mają wymagania i gdzie oni sami już do nas przychodzą i to przeważnie jest React, natomiast z drugiej strony też widzę to, że nie tylko firma, w której ja pracuję na co dzień, ale większość takich firm nie chce sobie pozwolić za bardzo na to, żeby przyjąć osobę bez znajomości czy Reacta, Angulara czy Vue, ponieważ później firma musi zainwestować czas w naukę. Skoro większość projektów i tak robimy za pomocą któregoś z tych trzech rozwiązań, to oczywiście wygodniej i taniej dla firmy jest, aby taki pracownik już miał przynajmniej średnie doświadczone. Jeżeli chodzi o juniorów to też widzę, że poprzeczka się podniosła dość wysoko, bo kiedyś wystarczyła podstawowa znajomość, a teraz fajnie, gdyby junior znał Reacta i miał dwa lata doświadczenia komercyjnego.\nTakże trochę ten rynek się z czasem zmienia – natomiast to już jest moim zdaniem taki must have, żeby nawet starać się o pozycję juniora.\nDobrze, to wrócimy trochę od kodu. Jak powiedziałeś – Reacta dodaje się do projektu jako taką bibliotekę. Wiadomo, że to jest pewna swoboda, pewna wolność, ale z wolnością zawsze idzie jakaś odpowiedzialność. W związku z tym, jak według ciebie mogłaby wyglądać taka przykładowa architektura aplikacji tworzonej za pomocą Reacta? Jakbyś to złożył?\nOgólnie architektura aplikacji reactowych i sterowanie to są dwa tematy, gdzie największe są wojny religijno-techniczne, w świecie reactowym. Ale jeżeli chodzi o architekturę, to w ciągu ostatnich lat zostało to w miarę doprecyzowane. Są już jakieś dobre praktyki, dobre wzorce. W tym momencie, jeżeli tworzymy aplikację reactową, to możemy podzielić strukturę na kilka sposobów.\nMożemy podejść do tego domenowo, czyli stworzyć sobie jakieś domeny, niech to będą użytkownicy, zamówienia, płatności. W środku tych folderów przehocywwać komponenty, które będą nam pobierały jakieś dane i je wysyłały, i w środku tych folderów możemy stworzyć sobie komponenty prezentacyjne, które tylko będą nam to wyświetlały.\nCzasami to podejście jest jak najbardziej okej, ale w wielu miejscach zaczyna być niewystarczające, jeżeli nasze komponenty między tymi właściwie domenami miałyby być używane. Jeżeli więc nam tutaj dochodzi przycisk albo tabela, która ma być wykorzystywana tutaj i tutaj, no to pojawia się pewien problem.\nOgólnie jeden z głównych kontrybutorów Reacta, Dan Abramov stworzył nawet taką stronę i tam jest hasło – „Jak tworzyć architekturę w Reakcie?”. I on powiedział: „Przenoś pliki i katalogi tak długo, aż poczujesz, że to spełnia się w twoim projekcie”. Podejście też jest inne, my możemy sobie podzielić aplikacje, chociażby na – to bardziej z Next.js-a jest zaczerpnięte – na folder, który trzyma strony. Czyli te komponenty, które są bezpośrednio z routingiem spięte i one będą nam reagowały na routing i pobierały dane.\nNatomiast pozostałe komponenty możemy podzielić na komponenty właśnie prezentacyjne, gdzie z góry te dane otrzymamy i zostaną tylko wyświetlone. Albo też po prostu trzymać folder „components” i w środku komponenty, ale to przy mniejszych projektach się sprawdzi, bo gdzieś musimy jeszcze dorzucić znowu tę warstwę biznesową bardziej i gdzieś w takim razie komponenty, które są kontenerami powinniśmy dodać, więc to trochę zależy od projektu.\nJednej sprawdzonej architektury na pewno nie ma, natomiast te kilka wymienionych najczęściej się sprawdzają. Korzystając z tych, myślę, że większość aplikacji frontendowych możemy sobie przygotować.\nJakiś czas temu takim dużym wydarzeniem w świecie Reacta było pojawienie się hooków. Dużo się o tym pisało, mówiło – chciałbym cię poprosić, abyś w skrócie powiedział, czym React Hooki są i czy w twojej ocenie – bo już trochę czasu minęło od momentu, kiedy się pojawiły, czy nadal można je nazywać takim rewolucyjnym feature’em w Reakcie?\nHooki się pojawiły równo dwa lata temu. Czy są rewolucyjnym feature’em? Wydaje mi się, że tak. Bo w wielu projektach jeszcze się korzysta z tego podejścia klasowego, natomiast tutaj chciałbym wyraźnie zaznaczyć – bo są duże kłótnie w internecie, czy korzystać z klas, czy korzystać z hooków. Sami twórcy Reakta mówią, żeby pisać jak nam jest wygodniej.\nHooki natomiast dały nam możliwość tworzenia komponentów, tworzenia kodu wyłącznie w sposób funkcyjny, bo zanim zostały wprowadzone Hooki, gdy potrzebowaliśmy korzystać ze stanu wewnętrznego naszej aplikacji czy life cycle methods na zasadzie pobierać dane w komponencie i potem te dane przekazać dalej, to musieliśmy po prostu tworzyć klasy.\nOdpowiadając na twoje pytanie, czy są czymś rewolucyjnym – wciąż tak, ponieważ dużo projektów, które zostały rozpoczęte jakiś czas temu, przynajmniej dwa albo rok temu, wykorzystują te klasy i do nich tak już developerzy albo przerzucają powoli te Hooki, albo starają się nowe obszary projektu pisać hookowo. Bo jest to wygodniejsze, szybsze, też te aplikacje też są trochę bardziej optymalne. Często na rekrutacjach technicznych zadaję kandydatom pytania – klasy czy Hooki, co wolą, także też widzę, że jednak ludziom coraz bardziej te hooki odpowiadają niż podejście klasowe.\nOkej, rozumiem. Wspomniałeś chwilę o testowaniu i ten wątek chciałbym przez moment pociągnąć. Mam wrażenie, że jako branża programistyczna już lepiej rozumiemy, że testy są potrzebne i są nieodłączną częścią tego, co na co dzień robimy.\nJak wygląda temat testowania w momencie, kiedy mamy w projekcie Reakta? To coś zmienia, coś daje? Jakie praktyki się stosuje?\nTesty uruchamiały się bardzo długo, bardzo często sama konfiguracja zajmowała masę czasu. Było czasami tam Selenium, który nie wszystkim frontend developerom podpasuje i wydaje mi się, że kiedy pojawił się Cypress, no to jednak życie stało się trochę prostsze, przynajmniej pod tym kątem testowania end to end, gdzie my możemy sobie te testy wyklikać, ale w sumie też często się je po prostu pisze bardzo wygodnie za pomocą ładnej i przyjemnej składni, więc pod tym względem React nie jest jakoś tam, powiedzmy, się nie wyróżnia, bardziej zewnętrzne narzędzia poszły mocno do przodu.\nNatomiast jeżeli chodzi o unit testy, no to React od początku był nastawiony dość mocno na możliwości testowania, więc udostępnia i swoją bibliotekę testing library, czy dość mocno też rozwinięta jest biblioteka JASP, w której możemy testować. Czy za pomocą Snapshotów czy za pomocą JS DOM-a możemy to robić, a i też dobrą – to też zależy od kwestii gustów – ale dobrym rozszerzeniem, które mógłbym polecić jest, chociażby biblioteka Enzyme od Airbnb, która w ciekawy sposób pozwala na testowanie zachowania naszych komponentów, gdzie możemy sobie te testy zorganizować w taki sposób, że testujemy tylko jakiś komponent najwyższego rzędu albo gdy chcemy, możemy też potestować, co się dzieje w dół – odpowiednie argumenty przekażemy czy odpowiednio stan się będzie zmieniał, więc sam taki ekosystem już, jeżeli chodzi o testy jednostkowe, w Reakcie jest mega dojrzały.\nTu nie ma jakichś problemów związanych z tym, żeby w ogóle te testy rozpocząć. Tworząc nową aplikację już mamy wszystko zsetupowane, co jest fajne i przyjemne, bo w poprzednich wersjach różnie z tym było.\nCzy testujemy aplikacje? Oczywiście, że testujemy. Przynajmniej powinniśmy. I one też dość szybko się uruchamiają, czy na feature branchach, czy przed deploymentem, także miło, szybko i wygodnie.\nTak powinno być! Jakiś czas temu, gdy to było legalne i konferencje offline się odbywały, to lubiłem sobie pójść od czasu do czasu na wystąpienia niekoniecznie związane z tym moim backendowym światem, ale też takie frontendowe. I wtedy, kiedy ktoś mówił o Reakcie, to jednocześnie słyszało się też coś o Reduksie.\nPytanie do ciebie właśnie o to zarządzanie stanem w aplikacji. Czym jest Redux i jak on się ma do React Hooks i do tego przechowywania stanu, o którym wspomniałeś?\nTwórcy Recta zrobili sobie Reacta, parę dobrych lat temu i to była świetna biblioteka do tworzenia komponentów i do budowania za ich pomocą interfejsu, tylko tam możemy sobie poklikać. Warstwa prezentacji, ta warstwa obsługi zdarzeń działa po prostu od razu w Reakcie, natomiast sami twórcy w Reakcie zaczęli szukać jakiegoś sposobu na efektywne przekazywanie danych pomiędzy komponentami.\nPonieważ w Reakcie ten przepływ danych odbywa się z góry na dół, czyli od jakiegoś komponentu rodzica do podrzędnego albo do któregoś dziecka w tej strukturze. I jeżeli mamy taką strukturę, to jeszcze jest w miarę okej, da się to zrobić, natomiast jeżeli mamy komponenty, które sąsiadują ze sobą, dajmy na to ja klikam w jakimś komponencie, który jest odpowiedzialny za wyświetlenie strony głównej i chcę zrobić jakąś interakcję z komponentem, który ma mi wysunąć czy jakieś boczne menu, czy schować górny pasek czy dajmy na to ukryć stopkę, to to są komponenty niepowiązane ze sobą. Natomiast w jaki sposób twórcy Reacta szukali takiej drogi, aby zapewnić dostęp do danych w jakimś takim wspólnym obiekcie, wspólnym takim storze.\nWymyślili sobie fluxa, flux składał się z głównego pojemnika nazywanego store’em i różne komponenty, które były wpięte do tego store’a, nasłuchiwali, mogły po prostu pobierać dane, jak również wywoływać akcje z poziomu widoku.\nJeżeli na jakieś kliknięcie, na najechanie myszką ja odpalę akcję, to ta akcja zostanie przekazana do dispatchera, dispatcher fragment mojego globalnego obiektu z danymi zmodyfikuje pewien wycinek i te komponenty, które nasłuchują na te dane, na ten wycinek, dostaną tę informację jako propsy. A już w naturze Reacta, algorytmy Reacta zapewniają to, że jeśli komponent dostanie nowe propsy, to sam się przerenderuje na ekranie.\nPomysł więc ogólnie zacny i słuszny, natomiast poziom abstrakcji skomplikowania jest dość wysoki, moim zdaniem. Dużo czasu trzeba poświęcić, żeby jednak tego Reduxa dobrze opanować, no i też jak już się tego Redux opanuje, widziałem masę projektów, w których się go po prostu pcha na siłę, bo już jest. Bo już wiemy, jak z tego korzystać, co niestety bardzo przeładowuje nasze aplikacje.\nI w roku 2020, w którym sobie rozmawiamy, widać już trochę, że programiści nabrali lepszych praktyk i nieco bardziej patrzą teraz na rozwiązania oparte chociażby na Hookach, na zasadzie use reducer, to jest Hook, za pomocą którego nie potrzebujemy zewnętrznej biblioteki, jaką jest Redux, możemy to dotrzeć sobie do przekazywania na Hookach, możemy skorzystać z Context API, które zostało przypisane parę wersji wcześniej w Reakcie albo też przyglądać się, jak wygląda rozwój biblioteki Recoil, ona jest również rozwijana przez twórców Reacta, natomiast jest dużo lżejsza, jeżeli chodzi o wykorzystanie takiego globalnego stanu i dużo łatwiejsza w opanowaniu.\nNatomiast nie jest jeszcze w takiej wersji produkcyjnej, więc sami twórcy Reacta już widzą, że troszkę tam chyba przekombinowali i coś się tutaj na pewno zmienia.\nJestem ciekawy, co ty o tym myślisz i czy to community zorientowane wokół Reacta wypracowało już jakieś wzorce, które na przykład są polecane, częściej stosowane, czy to jednak jest nadal dosyć duża swoboda?\nGdybym miał się skupiać tylko na aplikacjach frontendowych, to faktycznie zgodziłbym się z tym, że jako-takie wzorce, które znamy bardziej z architektury oprogramowania nie zawsze mają sens bycia. Ciężko powiedzieć, żeby w aplikacji frontendowej ktoś zrobił fasadę dla swojego API, to jest troszkę na styku albo już takiej komunikacji z backendem, albo już sam backend, jeżeli w Nodzie piszemy.\nGdybym miał się skupiać tylko na aplikacjach frontendowych, to faktycznie zgodziłbym się z tym, że jako-takie wzorce, które znamy bardziej z architektury oprogramowania nie zawsze mają sens bycia.\nNatomiast jeżeli chodzi o aplikacje już stricte frontendowe, no to z takich bardziej znanych wzorców chociażby można co nieco posługiwać się niektórymi tylko. Czy to fabryka, gdzie musimy sobie stworzyć jakiś komponent, natomiast w samym świecie reactowym zostały wypracowane pewne rozwiązania, które nazywane są wzorcami. Nie są to może do końca te nazwy, które w jakiś sposób kojarzymy z oprogramowania, ale tak – sami twórcy Reacta kilka takich podają, chociażby niech to będą komponenty wyższego rzędu, które działają nieco podobnie jak funkcje wyższego rzędu w JavaScripcie, czyli nawiązując do wzorców, są to w pewien sposób dekoratory, które dają nam dodatkowe propsy albo dodatkowe metody do naszych komponentów, nie zmieniając ich zachowania.\nDużo też miejsca poświęca się, chociażby na wdrażanie do programistów, zwłaszcza tych, którzy dobrze się orientują w programowaniu obiektowym, aby stosować kompozycje w aplikacjach reactowych i nie używać dziedziczenia.\nJako ciekawostkę mogę powiedzieć, że gdy – w sumie teraz też – możemy pisać komponenty klasowo, natomiast w dokumentacji Reacta jest wprost napisane, że twórcy Reacta nie znaleźli ani jednego przypadku w grupie ich kilkuset komponentów, gdzie mielibyśmy rozszerzać nasz komponent. Gdy piszemy sobie klasowo w Reakcie, to rozszerzamy klasę component i nie ma uzasadnienia, aby nasz komponent rozszerzać innym komponentem, który napisaliśmy, inną naszą klasą – z tego względu, że bardzo dobrze faktycznie działa kompozycja, czyli w JSX bardziej przekazujemy, robimy taki komponent nadrzędny i tam przekazujemy w JSX definicję naszego innego komponentu, to działa świetnie, ale my na początku nie wierzyliśmy twórcom Reacta i postanowiliśmy sprawdzić to na własną rękę.\nJako ciekawostkę mogę powiedzieć, że gdy – w sumie teraz też – możemy pisać komponenty klasowo, natomiast w dokumentacji Reacta jest wprost napisane, że twórcy Reacta nie znaleźli ani jednego przypadku w grupie ich kilkuset komponentów, gdzie mielibyśmy rozszerzać nasz komponent.\nI zrobiliśmy faktycznie – to był taki komponent grid, który przyjmował jakieś dane i to była odmiana tego grida. Zrobiliśmy takiego potworka, jak się później okazało i jednak się cofnęliśmy. Stwierdziliśmy, że twórcy Reacta jednak chyba wiedzą, co piszą!\nW międzyczasie padło słowo React Native, chciałbym chwilę o tym porozmawiać, bo ustaliliśmy, że React czy React.js, bo znana jest też bardziej pod tą nazwą, to jest bardziej biblioteka. Ale React Native, ja bym to nazwał może frameworkiem albo nawet jakąś platformą, wręcz całą.\nNa ile można wykorzystać swoją wiedzę, swoje doświadczenie nabyte właśnie w React.js, do tego, żeby tworzyć takie cross platformowe aplikacje z wykorzystaniem React Native’a? Czy masz okazję obserwować gdzieś takie spełnienie marzenia pracodawcy, który zatrudnia jednego developera i ten developer jest w stanie i zrobić aplikację webową, i aplikację mobilną, czy też mimo wszystko jednak ta specyfika jest trochę inna i specjalizacje się zarysowują?\nZgodzę się z tobą, że o React Native możemy mówić bardziej jak o takim systemie służącym do wytwarzania aplikacji mobilnych i ja zauważyłem, że znając Reacta w miarę gładko można przejść do React Native, ponieważ aplikacje oparte na Reakcie i aplikacje oparte na React Native wykorzystują tę samą bibliotekę.\nNatomiast React w aplikacjach webowych jest renderowany przez inną bibliotekę React DOM, którą sobie zaczepiamy na jakimś elemencie, to może być jakiś diff i tych difów może być więcej, więc możemy tam więcej aplikacji nawet wpiąć, co raczej rzadko się stosuje, natomiast w React Native mamy bardzo dużo z tej biblioteki React, natomiast nie możemy korzystać chociażby z HTML-a. Nie możemy sobie więc tak bezpośrednio operować na HTML-u, tak stricte. Najpopularniejsze tagi dff, jest zamieniony na Vue i też stylowanie za pomocą CSS nie zadziała, więc tutaj może być takie pierwsze zdarzenie z Nativem.\nNatomiast myślę, że podejście jest dość płynne, do czasu związanego, chociażby z optymalizacją czy z deploymentem, więc ogólnie React Native poszedł mega do przodu, porównując, chociażby z zeszłym rokiem. Progress, który zrobili jeżeli chodzi o taką nawet przyjemność tworzenia tych aplikacji jest ogromna, ale widziałem też sytuację w drugą stronę – gdzie osoby, które znają native’a, całkiem dobrze sobie w nim piszą, ciężko jest im się odnaleźć w Reakcie webowym, co mnie nieco zaskoczyło.\nAle może faktycznie – do webowego trzeba mieć jakieś podstawy HTML-a i CSS-a i jeżeli chodzi o tworzenie takich cross platformowych projektów i ten mokry sen pracodawcy, o którym wspomniałeś, to faktycznie coś takiego istnieje i widzimy to wśród naszych klientów, z którymi współpracujemy, bardzo cenią chociażby znajomość Reacta wśród develperów chociażby z tego względu, że jak chcemy, to w sumie ten sam zespół może nam zrobić aplikację mobilną. Bo w sumie już znają naszą domenę, nasz biznes, API pewnie będzie podobne, z którego korzystają, no to co tam zrobić taką apkę mobilną.\nPamiętam, że też uczestniczyłem w takim projekcie, gdzie najpierw dla klienta robiliśmy wersję webową, a później tworzyliśmy właśnie aplikację mobilną. Tylko że to było półtora roku temu i bardzo współczuję devopsom, którzy mieli już dużo wyzwań, jeśli chodzi o deployment na Androida i na iOS-a. Z teorii to miało być jeden kodzik, ale zaczęły się różne rozjazdy. Niby teraz jest lepiej, ale już chyba od roku nic w Native nie pisałem. Słyszałem dużo dobrego, na pewno. Ale mogę potwierdzić, że faktycznie klienci cenią coś takiego i wykorzystują tę wiedzę zdobytą w Reakcie webowym, aby też tworzyć aplikacje mobilne.\nTak, coś w tym jest. W projekcie, w którym ja teraz jestem, jest osobna osoba, która zajmuje się React Native’em tworzenia aplikacji mobilnej, co prawda frontend developerzy, którzy na co dzień programują też m.in. w Reakcie są w stanie od czasu do czasu jakiegoś buga załatać, ale generalnie przynajmniej ja tutaj obserwuję na tym swoim poletku, że to jest taka dodatkowa specjalizacja, która zaczęła się coraz mocniej wykształcać i robić taka bardziej wyraźna.\nWydaje mi się, że powstanie taka osobna dziedzina czy specjalizacja, bo po prostu te rzeczy będą się rozwijały trochę w jednym kierunku, ale mimo wszystko jednak te różnice będą się pojawiały. Jestem ciekaw, zobaczymy.\nZgodzę się z tobą. Chociażby to, co ja widziałem, o czym wspominałem, że osobie z React Native’a było ciężko odnaleźć się w samym Reakcie, więc tam jest bardzo dobrym developerem, natomiast prawdopodobnie, mimo że ta baza jest w miarę podobna, to będziemy mieli dwie osobne specjalizacje za jakiś czas.\nDokładnie. Dużo się mówi o Reakcie jak o takiej popularnej bibliotece, popularnym kierunku rozwoju kariery. Też wiele osób, chcąc rozpocząć swoją przygodę jako programista, decyduje się na specjalizację frontendową, na Reacta. Jestem przekonany, że słucha nas teraz sporo osób, które myśli, żeby się Reacta nauczyć Stąd moje następne pytanie do Ciebie – jakie są najczęstsze błędy, jakie popełniają programiści w Reakcie, jakieś takie anty patterny, które widzisz, a których się nie powinno stosować?\nJeżeli chodzi o anty patterny, które są wykorzystywane w Reakcie, to jest coś, z czym zwłaszcza początkujący mają problem. Właściwie wybór, czy korzystamy z tych klas czy korzystamy z Hooków.\nJednym z takich anty patternów to jest mieszanie tego kodu. Rozumiem, że osoby początkujące, najfajniej, żeby sobie sprawdziły trochę jak klasowo się pisze, tym bardziej dla osób bardziej z backendu przechodzących czy uczących się programowania opartego na klasy, to może dla nich wydawać się fajniejsze, łatwiejsze, natomiast co mogę poradzić to wzięcie większej uwagi na naukę, jeżeli chodzi o Reacta – o wykorzystanie Hooków i podejścia funkcyjnego. To może nie jest jakiś anty pattern, ale na pewno osoby początkujące mają tutaj dużą – wiele pytań zawsze się pojawia, klasy czy Hooki? Jeżeli już miałbym coś wybrać, to jednak dla dzisiejszych słuchaczy mogę polecić raczej nastawienie się na Hooki, a kolejne rzeczy, z tego, co ja widze, to takie przeładowywanie na samym starcie już naszej aplikacji.\nSam prowadząc czy szkolenia czy różne zajęcia, widzę, że bardzo często osoby chcą już, żeby ich aplikacja frontendowa zaczęła wyglądać po chwili pisania kodu. Importuje tam więc różne, gotowe biblioteki, czasami Bootrstapa nawet, czasami Material-UI i korzystają z komponentów, które te biblioteki dostarczają bez dobrej znajomości, jak właściwie React działa, jak działa JSX, czym są propsy, jak działa stan, czym są metody cyklu życia. Widzę, że niektóre aplikacje działają, nawet fajnie wyglądają, ale jak się zajrzy pod maskę i zada się parę pytań, to się okazuje, że było to robione metodą copy-paste, natomiast jakaś prośba o modyfikację już powoduje problemy.\nDla osób początkujących mam taką gorącą prośbę, żeby tego nie robić, żeby najpierw przyswoić sobie te elementarne rzeczy i potem faktycznie zaczną się pojawiać już takie antywzorce na zasadzie – tutaj zaczniemy pewnie źle dobierać klucze, korzystać z indeksów zamiast z identyfikatorów z baz. Później prawdopodobnie pojawią się problemy z bindowaniem zdarzeń, często, chociażby w funkcjach renderujących osoby początkujące tam sobie bindują zdarzenia, co nie jest do końca złe, natomiast będzie w jakiś sposób wpływało na wydajność naszej aplikacji. No i kolejna rzecz związana z tym, jak właśnie nasze komponenty rozkładać w systemie – i jak je stylować.\nTutaj odpowiedź jest prosta – próbuj, pytaj się i jeszcze raz próbuj, bo React nam tego nie narzuci. Jest kilka sprawdzonych rozwiązań, natomiast tu trzeba na własnej skórze się trochę przekonać. Tak jak wspominałem w innej części rozmowy, akurat i architektura w Reakcie i stylowanie to są tematy, gdzie podejść mamy naprawdę dużo. Chociażby stylowanie – teraz mogę, chociażby 6 sposobów wymienić, części osób to pasuje, a części nie, więc warto po prostu kilka różnych podejść, przetestować, tym bardziej że tak jak mówię – to nie jest narzucone, a jednemu zespołowi może jeden sposób odpowiadać, innemu ten piąty albo szósty.\nMogę powiedzieć na starcie dla osób, które nie korzystają w ogóle z Reacta czy z Angulara, to mogę powiedzieć, e w Angularze TypeScript jest po prostu wbudowany od razu, więc gdy chcesz pisać w Angularze, powinieneś, powinnaś pisać w TypeScripcie. Jest to taki super set z szóstki, czyli język bardziej nastawiony na statyczne typowanie. Osoby, które mają jakieś doświadczenie w backendzie lub w Javie, to Angular im często bardzo pasuje pod takie rozwiązanie frontendowe.\nW JavaScripcie tworzymy obiekty i one mają nam odwzorowywać właściwości CSS-owe, które będą przekazane potem do naszego obiektu.\nNatomiast gdy już tworzymy komponenty korzystające z naszej biblioteki czy po prostu komponenty, które będą wykorzystywane w aplikacji, jakieś bardzo specyficzne, pod projekt, dajmy na to jakiś grid z użytkownikami czy jakąś listę, no to wówczas podejść jest sporo. Trochę też zależy od zespołu, co zespół sobie wybierze, ale możemy wystartować od zwykłych CSS-ów, bo w Reakcie to jest od razu dostępne. Czyli można zaimportować pliczek CSS-owy, można out of the box praktycznie korzystać z SaaS-a, trzeba tylko note SaaS-a doinstalować do projektu, więc to już są dwie drogi, to się sprawdza przy osobach, którym fajnie korzysta się z SaaS-a i mają to w miarę dobrze opanowane.\nTo jest tylko część, to co możemy zrobić, możliwości jest naprawdę wiele i w każdym projekcie trochę coś innego pewnie się sprawdzi.\nDo wyboru do koloru wobec tego! Jak będzie wyglądała według ciebie przyszłość Reacta? Czy takie nowe biblioteki, frameworki, nowi gracze jak na przykład Vue są w stanie zagrozić pozycji Reacta według ciebie?\nNiedawno wyszła nowa wersja Vue, Vue ma też fajną społeczność. Natomiast jeżeli chodzi o to, żeby zagrozić… Wydaje mi się, że do końca może nie. Część developerów może przejdzie sobie do Vue, ponieważ Vue jest dość mocno wzorowany na Reakcie, ale twórcy poszli w stronę frameworka, więc wzięli też fajne rzeczy, które w Reakcie im się podobały, dopisali to co według nich by było fajne, więc jeżeli ktoś szybko chciałby stworzyć aplikację, to myślę, że Vue jest fajnym rozwiązaniem, natomiast tutaj ciężko odpowiedzieć, czy jakieś inne rozwiązanie zagrozi, ponieważ jak ja zaczynałem przygodę z Reactem, to myślałem, że pewnie rok, półtora w tym poprogramuję, a potem wyjdzie jakieś nowe rozwiązanie. Natomiast wyszło tak, że i Angular, i React, i Vue to są już rozwiązania na tyle dojrzałe, że i branża bankowa z tego korzysta.\nJak oni z tego korzystają, no to raczej te rozwiązania będą przez długi okres jeszcze utrzymywane. Zobaczymy jeszcze, co przyniesie rozwój web komponentów natywnych w samych przeglądarkach, jak to się będzie odbywało. React wypuścił niedawno wersję siedemnastą, która nie przyniosła żadnych, nowych feature’ów. Tam twórcy przepisali parę rzeczy, natomiast będziemy obserwowali, jak ta wersja osiemnasta też się będzie zachowywała, więc na razie nowych smaczków nie ma i też trochę ciężko sobie wyobrazić, czy nowe rozwiązania zyskają takie duże community, duże wsparcie. Zobaczymy.\nMnie się wydaje, że w perspektywie co najmniej paru lat najbliższych jeszcze z Reactem będziemy mogli spokojnie korzystać.\nOkej. Zobaczymy, co wobec tego przyszłość przyniesie. Bardzo dziękuję za rozmowę, za wprowadzenie do Reacta. Myślę, że nie tylko mnie rozszerzyłeś spojrzenie, ale też tym osobom, które myślą o tym, żeby douczyć się Reacta, a programują na backendzie, a coś innego ich interesuje albo chcą w ogóle rozpocząć swoją karierę. Myślę, że to też jest dobry kierunek.\nJeszcze raz wielkie dzięki za tę rozmowę dzisiejsza i powiedz proszę na koniec, gdzie cię można znaleźć w internecie, jak można się z tobą skontaktować?\nDzięki wielkie również za rozmowę! W internecie możecie mnie znaleźć wpisując w Google Patryk Omiotek, czy na Facebooku, LinkedInie, czy Instagramie. Z Twittera raczej rzadziej korzystam, ale też zaglądam.\nŚwietnie. Oczywiście wszystkie linki dodam do notatki tego odcinka. Jeszcze raz bardzo dziękuję.\nDo usłyszenia, cześć!\nDzięki również, do usłyszenia, hej!\nTo na tyle z tego, co przygotowałem dla Ciebie na dzisiaj. React to bardzo popularne rozwiązanie w świecie frontendowym. Mam nadzieję, że teraz lepiej rozumiesz, skąd ta biblioteka się wzięła i na jakich podstawach opiera swoje działania.\nJeśli doceniasz to, co robię, wesprzyj mnie na Patronite. To taka platforma, na której wspierasz twórców internetowych w ich działalności. Mnie możesz wesprzeć kwotą już od 5 zł miesięcznie.\nWejdź na porozmawiajmyoit.pl/wspieram i sprawdź szczegóły.\nJeśli natomiast spodobał Ci się ten odcinek i nie chcesz przegapić kolejnych epizodów, zasubskrybuj go w swojej aplikacji podcastowej. Jeśli nie wiesz, jak to zrobić, wejdź na stronę porozmawiajmyoit.pl/subskrybuj.\nNazywam się Krzysztof Kempiński, a to był odcinek podcastu Porozmawiajmy o IT o React.\nZapraszam do kolejnego odcinka już za dwa tygodnie! Będzie to ostatni odcinek w tym roku, w którym z moim gościem będę podsumowywał ten wyjątkowy 2020 rok w świecie IT. Cześć!\nPOIT #147: “Polubiłem wyzwania, a one polubiły mnie”\nPOIT #088: Zarządzanie i monitorowanie infrastruktury IT


Zdrowie: Skrzyp, krzem i bankructwa! - POLITYKA POLSKA\nStrona główna Zdrowie Zdrowie: Skrzyp, krzem i bankructwa!\nZdrowie: Skrzyp, krzem i bankructwa!\nW naszym zdrowiu podobnie jak w ekonomii, liczy się prosty rachunek zysków i strat. W młodości mamy ogromną energię, siłę i moc! Zarwaną noc potrafimy zregenerować błyskawicznie! Nie straszny nam nadmiar obowiązków, przeciążenie i brak snu. Do pewnego etapu jest to do odrobienia. Kiedy tracimy młodość… tracimy również tą energię, chociaż zyskujemy dystans i doświadczenie.\nPodobnie jest ze zdrowiem!\nAby nas nie zawodziło musimy dbać o równowagę wszystkich czynników, które maja wpływ na rachunek końcowy. Gromadzimy więc wszystko to, co jest niezbędne dla funkcjonowania naszego organizmu uzupełniając zapasy z pożywienia, snu, ruchu, oddychania i dobrego słowa, którym ktoś nas obdarzy. Wszystkie z tych czynników są ważne, bo konieczne i wynikające z fizjologicznych i psychicznych potrzeb naszych organizmów.\nA co wtedy, gdy czegoś jest mniej niż powinno? Przy niewielkich brakach organizm często „pożycza” potrzebne składniki z innych miejsc lub organów ciała. Ale gdy braki są duże, bankrutujemy,… czyli zaczynamy chorować.\nI rzeczywiście coś w tym bankructwie jest. Z jednej strony mamy kuriozalną sytuację dotyczącą rynku żywności – nigdy do tej pory żywność nie była tak łatwo dostępna jak teraz.\nZ drugiej strony ta łatwo dostępna żywność jest tak przetworzona, tak zmieniona i tak…uboga, że chciałoby się powiedzieć bezwartościowa a czasami po prostu jałowa! W wielu przypadkach przy długotrwałym spożywaniu szkodliwa!\nDo tego diametralnie zmienił się styl naszego życia.\nŻyjemy szybko, w ogromnym stresie podkręcanym dodatkowo przez medialne wzorce wyznaczające poziomy, które „musimy” osiągnąć.\nTe dwa czynniki sprawiają, że w bilansie naszego życia mamy coraz większy deficyt i powoli bankrutujemy. Brakuje nam: snu, mikro i makro-elementów, witamin, białek egzogennych, błonnika itd. Brakuje nam również czasu na spokojne przygotowanie i wspólne spożycie posiłku!\nW sferze emocji brakuje nam wytchnienia od obowiązków, współczucia, wsparcia, zrozumienia. Samotność stała się tak powszechna jak fastfoody i często jest ceną…zamożności!\nCoraz bardziej zauważalne w naszych organizmach są braki magnezu, brakuje nam też cynku, jodu, krzemu i wielu innych mikro i makro elementów. Wiele z nich to tak zwane pierwiastki życia i trudno się dziwić, że ich braki są na tak wysokim poziomie skoro żywność jest jałowa! Nie znajdziemy ich ani w pitnej wodzie ani w pożywieniu.! A jeśli są w pożywieniu, to albo w formie mało przyswajalnej, syntetycznej, albo też brakuje nam możliwości wiązania ich w organizmie substancjami organicznymi a wtedy przechodzą przez nasze ciała bez pozostania na dłużej. Coraz częściej pojawiają się też w naszych organizmach substancje chemiczne, których nie powinno tam być: związki fosforu wymywające wapń, bisfenole udające hormony, neurotoksyny jak np. aluminium z kosmetyków, opakowań, metale ciężkie itd.!\nCo możemy zrobić, aby uniknąć przykrych następstw tych deficytów?\nPrzede wszystkim zwolnić tempo i pomyśleć czy króliczek, którego gonimy jest w ogóle do złapania? Zastanowić się, czy w momencie bankructwa organizmu ktokolwiek obdaruje nas kredytem zaufania? Trudno się zgodzić z twierdzeniem, że wszyscy żyjemy na kredyt!\nMoże, dlatego warto wrócić do codziennej troski o ciało i ducha. Do systematycznego dostarczania organizmowi tych niewielkich, ale niezbędnych drobin mikroelementów. Może warto zamienić ilość, na jakość! Wiele z nich znajdziemy w organicznym pożywieniu, które zostało uprawiane na naturalnych nawozach. Inne jak np. krzem znajdziemy również w ziołach!\nKrzem to pierwiastek życia! Bardzo popularny w naturze występuje praktycznie dookoła w nas. Jest pierwiastkiem o wyjątkowych właściwościach. Zapobiega nadmiernemu wypadaniu włosów i łamaniu się paznokci. Zmniejsza również prawdopodobieństwo rozwoju schorzeń kostno-stawowych oraz miażdżycy. W organizmie znajdziemy go w grasicy, nadnerczach i przysadce mózgowej, a także płucach, mięśniach i krwi. Organizm człowieka zawiera około 7g tego pierwiastka – to więcej niż żelaza i miedzi! Z postępem wieku, ilość krzemu w narządach maleje. A w jakich produktach znajdziemy go najczęściej?\nNajbogatszymi źródłami krzemu są: skrzyp polny, poziewnik, rdest ptasi, perz, ale też pokrzywa, podbiał, turzyca piaskowa. Poza tym, krzem występuje w łuskach ziarna zbóż, w skórce owoców, w czosnku, szczypiorku i mleczku pszczelim. Dużo krzemu zawiera również woda źródlana.\nJeżeli we krwi brakuje krzemu, zmniejsza się jego zawartość w ściankach naczyń krwionośnych. Krzem, zapewniający elastyczność ścianek naczyń i odpowiadający za komunikację z mózgiem dotyczącą rozszerzania i zwężania naczyń, jest zastępowany przez wapń. Właśnie zastępowanie krzemu wapniem powoduje, że naczynia stają się twarde i nie „słyszą” poleceń mózgu. Dzieje się tak, ponieważ tylko krzem jest w stanie odbierać je i przetwarzać! Wapń wnika w ścianki naczyń i usztywnia je – zwapniając!\nDo uzupełnienie krzemu w organizmie najlepiej wykorzystać skrzyp polny: 50–60 g ziela wiążemy w tobołek z gazy i wrzucamy do dużego garnczka. Po zagotowaniu pozostawiamy na 3–4 godziny. Otrzymaną w ten sposób wodę używamy do przyrządzania posiłków. Będzie mieć inny, specyficzny smak, ale ciekawszy od …chloru.\nBardzo dobrą podstawą do uzupełnienie braków krzemu, będzie woda krzemowa otrzymana metodą zwykłego namaczania naturalnego materiału w wodzie. Wystarczy w tym celu wrzucić kilka kawałków czarnego krzemienia do dzbanka, w którym schładzamy przegotowaną wodę. Najlepiej zrobić to na noc. Tych kilka godzin wystarczy, aby krzem przeniknął do wody. Oczywiście potrzeba tygodni dla uzupełnienia głębokich braków!\nMożemy również pić herbatkę ze skrzypu polnego. Ta metoda jest najprostsza! Spośród 9 występujących w Polsce gatunków skrzypu, tylko skrzyp polny nadaje się do spożycia. Pozostałe gatunki są albo ubogie w krzem albo trujące – jak chociażby skrzyp olbrzymi sięgający swym rozmiarem powyżej metra wysokości.\nSkrzyp polny zawiera w swoim składzie ok. 6-10% krzemu – to bardzo dużo. Aby do niego dotrzeć ziele skrzypu musimy delikatnie /na małym ogniu/ zagotować przez kilka minut. Sam napar nie wystarczy, musimy uzyskać wywar z tego cennego zioła. Oprócz związków krzemu ziele skrzypu zawiera flawonoidy, sole potasu, fitosterole, kwasy organiczne saponiny, witaminę C i związki żywicowe. Wszystkie te substancje wywołują określone reakcje w naszych organizmach, stąd działanie moczopędne, przeciwkrwotoczne, przeciwreumatyczne, pobudzające przemianę materii.\nWywarem ze skrzypu możemy płukać włosy, tak samo jak w naparze z pokrzywy. Wywar używa się również w ekologicznym ogrodnictwie do oprysków przeciwko grzybom i innym szkodnikom i…działa!\nTak więc wracamy do metod naszych rodziców i ich przodków – jeśli chcemy być sprawni fizycznie i umysłowo. Systematyczne dostarczanie niewielkich ilości cennych substancji sprawi, że organizm jest w stanie je przyjąć i przetworzyć. Zawsze występują one w otoczeniu innych związków, które podnoszą ich wartość i ułatwiają wchłanianie!\nKiedy chcemy nauczyć się języka obcego wystarczy codziennie poznać trzy nowe słówka, po roku będziemy operować takim zakresem słów, że swobodnie wyrazimy swoją wolę w innym języku.\nPodobnie jest z budowaniem fortun naszego ciała. Dostarczanie kilku miligramów makro i mikroelementów sprawia, że uzbieramy kapitał, który w trudnych chwilach może odsunąć nasze bankructwo!\nPoprzedni artykułOrganizatorzy Różańca do Granic ruszają z kolejną akcją\nNastępny artykułGUS: Dzietność kobiet w Polsce\nCzy pół miliona Polek wie, że nie wolno im szczepić się...


PLANDEKA 457 cm na trampolinę...\nPlandeka ochronna na trampolinę 457 cm, chroniąca przed czynnikami takimi jak deszcz, spadające liście itp. Trampolinę warto przykryć plandeką, gdy przez dłuższy czas nie jest użytkowana. Łatwo ją zamocować dzięki gumkom znajdującym się na jej brzegu.\nSPRĘŻYNY 9 cm do trampoliny...\nWysokiej jakości sprężyna do trampoliny domowej wykonana ze stalowego drutu ocynkowanego. Sprężyny mają długość 90 mm oraz średnicę 30 mm i mają zastosowanie do trampolin o średnicy 122 cm. Długość sprężyn...\nSPRĘŻYNY 14 cm do trampoliny...\nSprężyny do trampoliny ATHLETIC24 244 cm wykonane są ze stalowego, ocynkowanego drutu o grubości 3,2 mm. Długość sprężyn – 135 mm, średnica – 30 mm. Długość sprężyn mierzona jest w całości. Wysoka jakość i trwałość!W komplecie znajduje się...\nSPRĘŻYNY 17 cm do trampoliny...\nSprężyny nadające się do trampolin o wymiarach: 305 cm, 366 cm, 427 cm i 457 cm. Wykonane są z ocynkowanego, stalowego drutu grubości 3,2 mm. Długość sprężyn – 165 mm, średnica 30 mm. Długość sprężyn podana jest w całości. W komplecie – 5 sztuk sprężyn o...\nSPRĘŻYNY 18 cm do trampoliny...\nSprężyny pasujące do trampolin o średnicach: 366 cm, 427 cm, 457 cm. Wykonane są z drutu stalowego, ocynkowanego grubości 3,2 mm. Długość sprężyn – 178 mm, średnica – 30 mm. Długość sprężyn mierzona jest w całości. W zestawie znajduje się 5 sztuk sprężyn...\nSPRĘŻYNY 21 cm do trampoliny...\nSprężyny odpowiednie do trampolin o średnicach: 427 cm i 457 cm. Wykonanie ze stalowego, ocynkowanego drutu o grubości 3,2 mm. Długość sprężyn – 210 mm, średnica – 30 mm. Długość sprężyn mierzona jest w całości. W zestawie jest 5 sztuk wysokiej jakości...\nSPRĘŻYNY 23 cm do trampoliny...\nSprężyny pasujące do trampolin 457 cm i 488 cm. Wykonane są z drutu stalowego, ocynkowanego, o grubości 3,2 mm. Długość sprężyn – 230 mm, średnica – 30 mm. Długość sprężyn mierzona jest w całości.\nWOREK na buty do trampoliny...\nSpecjalny worek na buty przypinany do trampoliny, pozwalający na wygodne odłożenie obuwia lub innych przedmiotów podczas korzystania z trampoliny.\nTorba 97 cm na trampolinę składaną\nSpecjalny torba transportowa na trampolinę składaną o rozmiarze 97 cm.\nDYSTANSERY do mocowania siatki -...\nSpecjalne dystansery plastikowe, które potrzebne są do łączenia nóg trampoliny, ze słupkami siatki zabezpieczającej. Komplet 4 sztuk.


W GRODZIE KRAKA (2 dni) - Biuro Podróży Ramis Białystok\nW GRODZIE KRAKA (2 dni)\n* KRAKÓW: miasto położone w południowej Polsce nad Wisłą, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i powierzchni, stolica Polski do 1795 r. i miasto koronacyjne oraz nekropolia królów Polski, od 1000 roku nieprzerwanie stolica diecezji krakowskiej (jednej z pięciu w ówczesnej Polsce), a od 1925 archidiecezji i metropolii, od odzyskania niepodległości w 1918 r. miasto wojewódzkie (od 1998 r. siedziba władz województwa małopolskiego), jest także centralnym ośrodkiem metropolitalnym aglomeracji krakowskiej i Krakowskiego Obszaru Metropolitalnego. W zapisach historycznych Kraków jest uznawany za główne miasto historycznej Małopolski. Leży na obszarze Bramy Krakowskiej, Niecki Nidziańskiej i Pogórza Zachodniobeskidzkiego.\nZwiedzamy WAWEL- Katedra- miejsce pochówku wielu królów polskich (wstęp), Dzwon Zygmunta- najsłynniejszy polski dzwon (bilet), Groby Królewskie; Droga Królewska: Barbakan, Brama Floriańska, Rynek Główny, Sukiennice w przeszłości spełniające funkcje handlowe, kościół Mariacki i ołtarz Wita Stwosza (bilet), kościół franciszkański, ul. Kanoniczna, Collegium Maius czyli najstarszy budynek należący do Uniwersytetu Jagiellońskiego.\n* KOPALNIA SOLI WIELICZKA: stanowi jedyny obiekt górniczy na świecie, czynny bez przerwy od średniowiecza (bilet) . Jej wyrobiska (chodniki, pochylnie, komory, jeziora, szyby, szybiki) o łącznej długości około 300 km usytuowano na 9 poziomach, sięgających do gł. 327 m. ilustrują wszystkie etapy rozwoju techniki górniczej w poszczególnych epokach.\nPrzejazd do Wieliczki.\nZwiedzanie Kopalni Soli.\nPrzyjazd do Krakowa.\nSpotkanie z przewodnikiem i wspólne zwiedzanie miasta.\nWyjazd w drogę powrtoną.\nPowrót pod szkołę w późnych godzinach wieczornych.


Siedzę w portugalskim Cascais, ekskluzywnym kurorcie oddalonym 25 kilometrów od Lizbony. To takie portugalskie Monte Carlo. Czekam na finał Ligi Mistrzów. Derby Madrytu w stolicy Portugalii. Kto by pomyślał? Real czeka na dziesiąty Puchar Europy już 12 lat. Pamiętam tamten majowy wieczór 2002 roku na Hampden Park w Glasgow. Miałem ten mecz okazje skomentować dla Polsatu. Krzyczałem głośno, kiedy absolutnie fenomenalny wolej Zinedine Zidane’a dał Królewskim zwycięstwo nad Bayerem Leverkusen. Entuzjazm wtedy był we mnie, młodym komentatorze, podwójny. Raz z racji tego, ze od dziecka kibicuje drużynie z Estadio Santiago Bernabeu. Dwa, ponieważ kilka dni później ruszałem z reprezentacja Jerzego Engela na mistrzostwa świata do Korei i Japonii. To było wydarzenie niebywale. Po 16 latach przerwy jechaliśmy na Mundial. Mistrzostwa biało – czerwoni przegrali, a Real czekał długie lata by zagrać w finale. Zmieniali się zawodnicy, przychodzili i odchodzili kolejni trenerzy z Portugalczykiem Jose Mourinho na czele a trofea zdobywali inni. W końcu teraz, w sezonie 2013/14 Real wraca na salony. Przed nimi decydująca rozgrywka. Gwarancji zwycięstwa nie ma jednak Real żadnej, bo po drugiej stronie stanie rywal naprawdę godny. Atletico Madryt – mistrz Hiszpanii. Statystyka bezpośrednich meczów ostatnich lat jest dla Atletico miażdżąca, ale w przypadku tego jednego meczu na Estadio da Luz nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Z jednej strony BBC – Bale, Benzema i król strzelców Ligi Mistrzów i ligi hiszpańskiej Cristiano Ronaldo, z drugiej prawdopodobnie jednak (a przecież jeszcze kilkadziesiąt godzin temu to wydawało się wykluczone) wyleczony łożyskiem klaczy u czarodziejki w Belgradzie Diego Costa, Arda czy Adrian. Dwaj wybitni bramkarze Casillas i Courtois, dwaj szefowie obrony Ramos i Godin i dwaj wodzowie na ławce. W Realu zaprawiony w bojach finałowych, pragmatyczny, spokojny i analityczny Włoch Carlo Ancelotti. Troskliwy tata, przyjaciel – tak go postrzegają piłkarze, W Atletico demoniczny, ekstrawertyczny, zawsze ubrany na czarno, niczym diaboliczna postać z filmów Romana Polańskiego, Argentyńczyk Diego Simeone. Człowiek, który swoich piłkarzy zaraza energia, entuzjazmem i wiarą w sukces.\nDlaczego zamieszkałem w Cascais? Po pierwsze uwielbiam ten kurort. Spędziłem tam mnóstwo czasu podczas EURO 2004. Po drugie szykują się godziny gawędzenia z Darkiem Szpakowskim i Włodkiem Szaranowiczem, którzy również wybrali to miejsce na pobyt. Po trzecie nie może nas ominąć kolacja w restauracji Andrzeja Juskowiaka, który się również już zameldował w Portugalii. Po czwarte, to co dzieje się z cenami hoteli w Lizbonie, to szaleństwo. Recesji i problemów gospodarczych, także w segmencie hotelarstwa i turystyki w ten weekend w stolicy Portugalii nie będzie widać. Za trzy doby trzeba zapłacić między 6 a 10 tysięcy złotych. W poniedziałek wszystko wróci do normy, ale skoro finaliści przyjeżdżają do Lizbony to ceny za noclegi są wywindowane do granic absurdu i z tej opcji gospodarze decydującej rozgrywki postanowili skorzystać.\nMecz będzie szczególny dla kilku piłkarzy – Portugalczyków. W Realu to Ronaldo, Pepe i Coentrao, w Atletico Tiago. Kibicował będę w sobotę Realowi, ale jeśli wygra Atletico tragedii tez nie będzie. Przez osoby Romka Koseckiego, Wojtka Kowalczyka, Janka Urbana, Jacka Ziobera , Ryska Stanka czy Mirka Trzeciaka od lat, zawsze po Realu moja sympatia skierowana była w stronę Atletico, Betisu Sevilla i Osasuny Pampeluna. Obsesja decimy jeszcze mnie nie dopadła. Pragnę tylko wielkiego meczu. Niech wygra lepszy.


Kancelaria adwokacka – Najlepsze tresci\nObecnie w każdym mieście znajdziemy wiele kancelarii adwokackich. Porady prawne , a dodatkowo inne usługi są coraz bardziej pożądane przez ludzi, dlatego kancelarie są coraz bardziej rozchwytywane. O ile planujesz się rozwieźć, to na pewno chcesz to zrobić szybko i bez żadnych komplikacji.\nRozstanie się z żoną lub mężem nie jest nieprzyjemne samo w sobie, a co więcej cały proces sądowy dotyczący rozwodu potrafi ciągnąć się miesiącami, jeżeli już jedna ze stron stwarza jakieś problemy. Adwokat rozwód przeprowadzi szybko, jeśli będzie wiedział, co ma robić. Niektórzy adwokaci nie wykonują swojej pracy profesjonalnie, dlatego całkiem dobrze z nimi nie współpracować.\nJeśli już poszukujesz adwokata, to powinniśmy odnaleźć takiego, który potraktuje Twój przypadek osobiście i pomoże Ci w przejściu tego procesu. Adwokat nie tylko pomaga nam się rozwieźć, niemniej jednak też możemy w dzięki niemu odzyskać, chociaż część własnego majątku. W trakcie rozwodu to właśnie on powoduje najwięcej kłopotu. Podział majątku Kraków albo inny może odbyć się znacznie szybciej, jeżeli nasz adwokat nam w tym pomoże i w naszym imieniu będzie domagał się pewnych rzeczy. Dzięki temu mamy większe szanse za korzystny podział majątku. Kancelarie adwokackie są po to, ażeby nam pomagać. O ile masz w planie korzystać z usług jakieś kancelarii, to najpierw sprawdź, czy na pewno warto. Stała obsługa prawna Kraków albo inna, może okazać się strzałem w dziesiątkę, ale nie musi.\nZobacz także: rozwód w Krakowie.\nTaxi na zakupy i na imprezę


Huśtawka ogrodowa drewniana Magis 4X - 160cm - porównaj zanim kupisz\nHuśtawki ogrodowe Producent: Elior\nWypocznij w swym ogrodzie albo tarasie. Odpręż się i zrelaksuj na kultowej, 3- osobowej huśtawce ogrodowej Magis 4X.\nHuśtawka to wyjątkowy mebel ogrodowy, który zagwarantuje ogromną frajdę zarówno dzieciom jak i szczególnie przyjemne chwilę szczęścia Tobie lub Twoim bliskim. Pozwól przenieść się w krainę dzieciństwa i posmakuj odrobiny szaleństwa na świeżym powietrzu! Huśtawka Magis 4X firmy Elior stworzona została w pełni z naturalnego i prawdziwego drewna sosnowego. precyzyjnie szlifowana powierzchnia materiału poddana została dodatkowo zabiegom poleryzacji, aby jeszcze skrupulatniej oddać gładkość naturalnego drewna. Huśtawka Magis to 100% natury w najkorzystniejszym wydaniu do Twojego ogrodu.\nHuśtawki Magis wyróżniają się nie tylko swoją bajeczną wizualizacją i formą, a także wyjątkową wygodą lecz także wykorzystaniem materiałów najlepszej jakości. To dlatego cieszą się powodzeniem wśród osób lubiących atrakcyjne rozwiązania. Czytelna instrukcja składania mebla, gwarantuje prędki i bezpieczny montaż mebla w Twoim ogrodzie. trwałość obciążenia huśtawki Magis 4X to aż 350 kg. Trwałość mocowanych łańcuchów o profilu 5 mm wynosi do 530 kg! Dzięki mistrzowskim mocowaniom, wypoczynek jest nieporównywalnie lepszy aniżeli w typowych mocowaniach "na sztywno" i jeszcze raz potwierdza najwyższy komfort wykonania!\n- wymiar huśtawki: Wysokość: 190 cm, Długość: 210 cm, Szerokość: 130 cm. Wymiar siedziska: Wysokość: 50 cm, Długość: 160 cm, Szerokość\n1598zł Huśtawka ogrodowa drewniana Magis 4X - 160cm\nBlumfeldt Bel Air Duo Swing, huśtawka typu Hollywood, antracytowa/kremowa


Austria zbuduje płot na granicy z Węgrami\nMinisterstwo spraw wewnętrznych Austrii potwierdziło plany zbudowania płotów na niektórych odcinkach granicy z Węgrami - poinformował w czwartek austriacki dziennik "Kurier".\nWedług niego zabezpieczenia takie, zainstalowane już na wiodącym do Słowenii przejściu granicznym Spielfeld, pojawią się także na przełęczy Brenner na granicy z Włochami oraz na przejściach Nickelsdorf i Heiligenkreuz, które leżą odpowiednio na północy i południu rozciągającego się wzdłuż granicy z Węgrami kraju związkowego Burgenland. Płot w Buregenlandzie ma mieć łączną długość 30 kilometrów, podczas gdy cała granica austriacko-węgierska liczy 321 kilometrów. Przewiduje się, że powstanie do końca maja - powiedział "Kurierowi" przedstawiciel MSW.\n"Przygotowujemy się na trasy alternatywne, przede wszystkim na trasę alternatywną przez wschodnie Bałkany. W najbliższych tygodniach uwaga policji skupi się przede wszystkim na regionie wschodnim, konkretnie na granicy Burgenlandu z Węgrami" - zadeklarowała w środę w publicznym radiu ORF minister spraw wewnętrznych Johanna Mikl-Leitner. Wzmocniono także działania przeciwko przemytnikom ludzi.\nW Nickelsdorf i Heiligenkreuz oraz na położonych między nimi przejściach Kittsee, Klingenbach, Rattersdorf i Schachendorf przeprowadzane są codziennie przez 8 godzin "selektywne" kontrole. Austriackie MSW oświadczyło w środę, że nie jest jeszcze pewne, czy rzeczywiście z dniem 12 maja nastąpi zniesienie kontroli na granicy Austrii z Bawarią, co zapowiedział we wtorek niemiecki minister spraw wewnętrznych Thomas de Maiziere.