Cel: PRL! - część I, II i III | trybunalscy.pl\nAdmin, sob, 2008-08-30 13:05\nPo zakończeniu działań wojennych, stało się oczywiste, że Polska jest "łupem" Związku Sowieckiego. Co więcej, szybko stało się jasne, że Związek Sowiecki nie zamierza wypuszczać z rąk takiej "zdobyczy". Również granice "odrodzonej" Polski, przesunęły się zdecydowanie na zachód, co w powojennej propagandzie nazywane było "powrotem na piastowskie ziemie".\nDość szybko, stało się jasne, że w nowej rzeczywistości nie ma miejsca na legalną opozycję, szybko okazało się również, że "ludowa" Polska, ma być państwem jednolitym narodowo. Wszystko to nie mogło budzić entuzjazmu ludzi, dla których w tej nowej rzeczywistości miejsca nie było. Pierwszymi organizacjami, które z dość różnych przyczyn, zdecydowały się na zbrojną konfrontację z PRL, były organizacje niepodległościowe polskiego podziemia, nacjonalistyczne podziemie ukraińskie, oraz post-nazistowskie podziemie niemieckie.\nZdecydowanie najważniejszą rolę wśród niemieckich organizacji podziemnych odgrywał Werwolf – często, zresztą, błędnie(!) nazywany Wehrwolfem – zbrojna organizacja wzorowana na...Armii Krajowej!\nLatem 1943 r. miała miejsce w gabinecie Heinricha Himmlera tajna narada z udziałem kilku ministrów III Rzeszy i wyższych oficerów SS. W jej wyniku powstał plan "W-II" (Werwolf) – zakładający potrzebę szerzenia dywersji na tzw. "płytkim" zapleczu nieprzyjaciela, w razie zaistnienia konieczności odwrotu armii niemieckich. Dopiero w kilkanaście miesięcy później, we wrześniu 1944 r., odbyła się kolejna narada w kwaterze Himmlera, której owocem była modyfikacja planu "W-II". Dorobiono do niego supertajny wariant – prowadzenie walki podziemnej w przypadku okupacji Niemiec przez aliantów.\nGłówny twórca tego przedsięwzięcia, Reinhard Gehlen z Wehrmachtu, opracował projekt struktury podziemnej organizacji głównie na bazie doświadczeń z polskim ruchem oporu. Korzystał przy tym przede wszystkim z obszernych materiałów zgromadzonych przez warszawskie gestapo. Po zdławieniu powstania warszawskiego wywiad SS zdobył także dokumenty i archiwa AK. Z tych materiałów skopiowano strukturę podziemnej organizacji opartej na niewielkich grupach uderzeniowych. Szczególny nacisk położono na możliwie zdecentralizowaną strukturę organizacji.\nPlany szczegółowe obejmowały szkolenia sabotażystów, szpiegów i dywersantów, organizację magazynów broni i żywności oraz radiowych punktów łączności na ziemiach uznanych za zagrożone polską i radziecką okupacją. Chociaż oficerowie Waffen SS byli poważnie zaangażowani w planowanie ruchu, ostatecznie postanowiono – i była to zapewne decyzja szefa SS H. Himmlera, aby organizację tę rozbudować wokół struktur miejscowych dowódców sił bezpieczeństwa – Wyższych Dowódców SS i Policji (HSSPt). Werwolf miał obejmować wszystkie okupowane ziemie III Rzeszy, lecz praktycznie istniał tylko na wschodnich rubieżach.\nByć może dlatego, że tutaj Niemcy poniosły straty terytorialne i przez to także niemiecka nienawiść do Polaków była wiele większa niż do aliantów zachodnich. Dowódcą Werwolfu został mianowany SS-Oberstgruppenführer Hans Adolf Prutzmann. Prutzmann dostał się jednak do niewoli brytyjskiej i – aby uniknąć odpowiedzialności za zbrodnie wojenne – popełnił samobójstwo. Co ciekawe, Prützmann popełnił samobójstwo w tym samym więzieniu co Heinrich Himmler. Pilnował ich ten sam starszy sierżant o nazwisku Edwin-Austin.\nPodziemie pohitlerowskie, na czele z Werwolfem, stawiało sobie kilka zasadniczych celów. Chodziło o utrzymanie przewagi żywiołu niemieckiego na Ziemiach Odzyskanych poprzez czynne zwalczanie osadnictwa polskiego oraz nowej administracji.\nTeoretycznie brano pod uwagę przygotowanie powstania zbrojnego przeciwko okupantowi. Chodziło także o szerzenie wśród Niemców propagandy, z wykorzystaniem wszelkich argumentów, mającej na celu powstrzymanie ich wyjazdów za nowo powstałą granicę na Odrze i Nysie Łużyckiej. W przypadku pogodzenia się z koniecznością opuszczenia pewnych miejsc oraz dążenia, by nie mogły one dalej służyć Polakom, decydowano się na taktykę "spalonej ziemi", czyli masowy sabotaż i dywersję.\nW skład niemieckiego podziemia wchodziło szereg mniejszych i większych organizacji, nie mających często ze sobą żadnego powiązania, ani też nie podlegających jakiemuś centralnemu kierownictwu. W polskiej historiografii określa się je, niezbyt poprawnie zresztą, zbiorczą nazwą Werwolf – od największej i najwcześniej, odgórnie utworzonej organizacji. W apogeum działalności siły te można oszacować na blisko 10 tysięcy, prawdopodobnie jednak z wliczeniem w tę liczbę oddziałów złożonych z niedobitków niemieckiej armii. Oprócz miejscowej ludności, w dzień toczącej życie rolników czy rzemieślników, a w nocy atakującej posterunki UB, milicji czy obiekty o znaczeniu strategicznym, w Werwolfie działali też "zawodowi partyzanci", którzy cały czas ukrywali się w lasach.\nNajczęściej byli to żołnierze Waffen-SS, działacze NSDAP, wysocy urzędnicy administracji okupacyjnej w Polsce, na Ukrainie czy Białorusi czy funkcjonariusze gestapo. Wszystkich łączyło to, że byli poszukiwani za zbrodnie wojenne. Mimo niezaprzeczalnych sukcesów, jak np. zniszczenie urządzeń portowych w Świnoujściu, ataki na dworce i linie kolejowe, zniszczenie infrastruktury w kilku miastach Dolnego Śląska, Werwolf skazany był na porażkę. Zarówno wysiedlenia ludności niemieckiej na podstawie postanowień konferencji poczdamskiej, jak i zainstalowanie stalinowskiego rządu w Czechosłowacji, pozbawiły "wilkołaków" możliwości działania. Do dziś jednak istnieją w Niemczech organizacje skupiające weteranów Werwolfu.\nGwoli obowiązku można jeszcze wspomnieć, że poza "wojskowym" podziemiem niemieckim, działało – zdecydowanie mniej aktywne – podziemie cywilne, jak chociażby organizacje: Freies Deutschland, Jungenbund der Freien Stadt Danzig, Freikorps Gross-Mossdorf. Żadna jednak, nawet na chwilę, nie zbliżyła się poziomem organizacji i aktywności do Armii Krajowej, która wszak była wzorem dla niemieckiego podziemia.\nKolejną organizacją zbrojną, walczącą przeciwko Polsce Ludowej, nota bene noszącej jeszcze wtedy nazwę Rzeczpospolita Polska, była Ukraińska Powstańcza Armia (ukr. Українська Повстанська Армія, Ukrajinśka Powstanśka Armija – UPA). UPA powstała decyzją władz Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (ukr. Організація Українських Націоналістів, OUN), które uważały, że Ukraińcy winni stworzyć przy pomocy Niemiec, własną armię. Wśród Niemców pogląd ten, nie znalazł zrozumienia i w lecie 1942r. Niemcy dokonali masowych aresztowań działaczy OUN. Dlatego też pod koniec 1942r. w pobliżu Lwowa odbyła się konferencja referentów wojskowych obwodowych prowidów OUN-B, a więc frakcji popierającej Stepana Banderę, która przedyskutowała istniejące koncepcje walki, i opowiedziała się za tworzeniem struktur partyzanckich pod nazwą Wojskowe Oddziały OUN-SD (Samostijnikiw Derżawnikiw). Nazwę późniejszą, tzn. UPA przejęto od formacji zbrojnych Tarasa Borowcia Tarasa Bulby. Obecnie dla rozróżnienia oddziałów Bulby używa się wobec nich określenia UPA - Poleska Sicz.\nZa oficjalną datę utworzenia UPA historycy ukraińscy przyjmują 14 października 1942 – Święto Szaty (Pokrowy) Najświętszej Marii Panny. Dzień ten jako święto UPA został ustalony na mocy postanowienia Ukraińskiej Głównej Rady Wyzwoleńczej z 30 maja 1947. UPA, w pamięci Polaków zapisała się jak najgorzej; partyzantom ukraińskim przypisuje się szereg zbrodni na polskiej ludności cywilnej, a liczbę polskich ofiar nacjonalistów ukraińskich szacuje się na 100 – 160 tysięcy. Trzeba jednak dodać, że poza Polakami, wśród ofiar było sporo osób, które były obywatelami przedwojennej Polski, ale równocześnie Rusinami, Żydami, a nawet Ukraińcami, bowiem i tych – o ile nie byli wystarczająco "nacjonalistyczni" – UPA nie oszczędzała.\nCo więcej UPA toczyła równocześnie walki z oddziałami Armii Krajowej, partyzantką sowiecką, a czasami również z...Niemcami. Już po wojnie z inicjatywy Delegatury Sił Zbrojnych doszło do próby współpracy podziemia ukraińskiego i polskiego. W roku 1945 doszło do wielu spotkań AK-WiN i OUN-UPA. Odbywały się one na różnych szczeblach i po wstępnych uzgodnieniach niejednokrotnie kończyły się zawarciem porozumienia. Warto dodać, że również posterunki milicji (obsadzone często przez byłych akowców) zawierały z UPA porozumienia o nieagresji a czasem i o współpracy.\n# 29 kwietnia 1945 r. we wsi Siedliska k/ Dynowa, porozumienie zawarli: wysłani przez kpt. Dragana Sotirovicia „Drażę”( jugosłowiańskiego oficera walczącego w szeregach AK, a następnie WiN, człowieka z biografią na miarę Lawrence’a of Arabia) - ppor. Józef Szajda „Belabes" oraz plut. pchor. Tadeusz German „Pirat" i reprezentujący stronę ukraińską kierownik 4. rejonu I Okręgu OUN Michał Dżuman „Borys”. Porozumienie objęło ziemię rzeszowską i przemyską, przetrwało do jesieni 1945 r.\n# 21 maja 1945 roku po kilku wstępnych spotkaniach w okolicach Rudy Różanieckiej i przygotowawczym odbytym 2 maja 1945 r. w miejscowości Doliny zawarto porozumienie, umownie określane przez historyków „porozumieniem w Rudzie Różanieckiej”. Stronę polską reprezentowała delegacja na czele z kpt. Marianem Gołębiewskim „Sterem”, ze strony ukraińskiej przybyli ppłk Jurij Łopatynśkyj „Szejk” (otrzymał pełnomocnictwa bezpośrednio od Szuchewycza), referent II Okręgu OUN Mykoła Wynnyczuk „Wyr” „Kornijczuk” i Serhij Martyniuk „Hrab”. Porozumienie obejmowało nieagresję, współpracę i pomoc. Dotyczyło powiatów: Lubaczów, Tomaszów Lubelski, Hrubieszów, Biłgoraj i Chełm. Przetrwało do kwietnia 1947 roku.\n# 27/28 października 1945 r. doszło do spotkania na kolonii Tuczna k/ Choroszczynki pow. Biała Podlaska. Strony reprezentowali: mjr. Jan Szatowski „Szatyński" i Serhij Martyniuk „Hrab”, „Kryha”. Porozumienie objęło pow. Włodawa i Biała Podlaska. Pomimo występujących zgrzytów i wzajemnych pretensji przetrwało do początku 1947 roku.\n# W grudniu 1945 r. na kolonii koło Dołhobyczowa spotkali się: por. Jan Łabądzki „Gołąb” i dwóch przedstawicieli strony ukraińskiej.\n# 1 kwietnia 1946 r. w Sahryniu pow. Hrubieszów spotkali się: por. Stanisław Książek „Wyrwa” i referent propagandowy III Okręgu OUN Teodor Harasymiak „Dunajski”.\n# 18 maja 1946 r. w folwarku Miętkie pow. Hrubieszów, spotkali się: Jan Zadrąg „Ostoja” i Teodor Harasymiak „Dunajski” Stronę polska reprezentowało dwunastu delegatów, a ukraińską tylko trzech. Ukraińcy nie przypuszczali, że Polacy przywiązują tak dużą wagę do tego spotkania. Trwało ono około 10 godzin a omawiano między innymi wspólną akcję na Hrubieszów, przeprowadzoną 27/28 maja.\ngen Karol Świerczewski „Walter”\nBodaj największym sukcesem propagandowym Ukraińskiej Powstańczej Armii, było zastrzelenie w zasadzce pod Jabłonkami, gen. Karola Świerczewskiego „Waltera”, II wiceministra obrony narodowej, Polski Ludowej. Choć wiele zdaje się wskazywać na to, iż Świerczewski został celowo „wystawiony” przez partyjnych towarzyszy, którzy potrzebowali pretekstu do rozpoczęcia – przygotowywanej już od jakiegoś - czasu akcji „Wisła”. Strata faktycznie nie była wielka; „Walter” od dawna był nałogowym alkoholikiem i, mimo doktoratu(!) z nauk wojskowych, kompletnym zerem jako dowódca, co wykazał „dowodząc” forsowaniem Odry, przez II Armię LWP.\nCokolwiek, by sądzić o akcji, połączonych sotni „Chrina”(a nie jak często się pisze „Hrynia”)i „Stiacha” faktem jest, że na istniejącym do dziś mundurze Świerczewskiego jest ślad na plecach, przebicia przez bagnet, o czym w oficjalnym komunikacie komisji partyjnej, mowy nie było. Sukces pod Jabłonkami okazał się dla UPA pyrrusowym zwycięstwem. Władze komunistyczne zyskały pretekst do masowych wysiedleń ludności ukraińskiej, lub uważanej za ukraińską, na sowiecką Ukrainę i do zachodniej oraz północnej Polski. Był to równocześnie koniec UPA. Brak oparcia w ludności cywilnej, zaprowadzenie komunistycznych porządków w Czechosłowacji i okrzepnięcie „władzy ludowej” w Polsce, doprowadziły do faktycznego końca organizacji. W 2007 roku w archiwach ukraińskiej SBU (Służba Bezpeky Ukrainy) odnaleziono dokumenty, z których wynika, że tylko na terenie sowieckiej Ukrainy, w latach 1944-50 działało 150(!) grup NKWD siejących terror wśród ludności cywilnej, a podających się za oddziały UPA. Można zadać pytanie: co znajduje się w archiwach, które po upadku ZSSR wywieziono z Kijowa do Moskwy?\nOstatnią z wymienionych grup walczących zbrojnie przeciwko sowietyzacji Polski, były organizacje polskiego podziemia niepodległościowego. Największą z nich, było powstała na bazie struktur AK, Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość, czyli WiN (pełna nazwa: Ruch Oporu bez Wojny i Dywersji „Wolność i Niezawisłość").WiN domagał się, by Armia Sowiecka i NKWD opuściły obszar Polski. Organizacja odrzucała kształt granicy wschodniej ustalony w Jałcie. Organizacja sprzeciwiała się także prześladowaniom politycznym i czynionej przez wojska sowieckie dewastacji kraju. Członkowie WiN chcieli stworzyć wspólną armię, uniezależnić się politycznie od Związku Radzieckiego, uspołecznić(!) duże przedsiębiorstwa i zakłady pracy. W hasłach organizacji pojawiały się też postulaty powszechnej edukacji i reformy rolnej - mimo to organizacja w referendum 1946 wzywała do odrzucenia reformy rolnej i nacjonalizacji przemysłu.\nJesienią 1946 w kierownictwie organizacji ostatecznie zwyciężyła teza o zbliżaniu się III wojny światowej i konieczności przygotowania się do niej. W związku z tym w styczniu 1947 kierownictwo WiN wezwało PSL do bojkotu wyborów do Sejmu Ustawodawczego. Oddziały leśne (partyzanckie) WiN rozbijały więzienia, atakowały posterunki milicji i członków ORMO, prowadziły walkę zbrojną z oddziałami wojska, KBW i WOP, likwidowały osoby współpracujące z władzą komunistyczną i członków PPR, traktując to jako obronę przed terrorem. Zwalczano wspierających władze starostów, wójtów i sołtysów. Wobec utraty jesienią 1945 kasy organizacji i znikomego finansowania zagranicznego oddziały WiN dla zdobycia środków materialnych na działalność prowadziły tzw. akcje dochodowe, które władza ludowa wykorzystywała do szerzenia propagandy o bandyckim charakterze organizacji. Wobec oparcia WiN na ogniwach Armii Krajowej (rozwiązanej 19 stycznia 1945) i Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj, organizacja została dość łatwo zdekonspirowana przez UB. Jesienią 1945 roku aresztowano prezesa WiN płk. Jana Rzepeckiego i innych przywódców organizacji. Kolejne kierownictwa aresztowano co kilka miesięcy - organizacja miała w okresie swojego istnienia 4 prezesów i 2 p.o. prezesa.\nOd wiosny 1948 roku organizacja znajdowała się pod kontrolą zorganizowanej przez UB przy pomocy przewerbowanych oficerów WiN i AK - oraz w większości nieświadomych mistyfikacji - szeregowych członków organizacji, tzw. V komendy WiN kryptonim „Muzeum", na czele której stanął niezidentyfikowany oficer AK o pseudonimie „Kos" - powołano także sztaby obszaru centralnego kryptonim „Zamek" i okręgu białostockiego WiN kryptonim „Bursa". MBP podjęło „grę wywiadowczą" z wywiadami państw zachodnich - amerykańskim i brytyjskim - przyjmowano przesyłanych z zachodu drogą lotniczą i morską agentów, dolary, tonę złota, nowoczesny sprzęt łączności (w tym 17 radiostacji), wysyłając w zamian fałszywe informacje oraz (nieświadomych na ogół rzeczywistego charakteru V komendy) emisariuszy i kurierów a także ludzi na przeszkolenie wywiadowcze i dywersyjne.\nMetody, które okazały się tak pomocne w likwidacji Werwolfu i UPA, w przypadku leśnych oddziałów WiN, nie miały zastosowania. Nie można przecież było wysiedlić całej ludności Polski, choćby dlatego, że „polski” rząd straciłby wtedy rację istnienia. Podobnie jednak jak w przypadku V komendy WiN, również w „terenie” Urząd Bezpieczeństwa i podległe mu jednostki wojskowe KBW, na masową skalę stosowały prowokacje mające skompromitować w oczach, głównie ludności wiejskiej, oddziały partyzanckie. Udający partyzantów funkcjonariusze UB i KBW rekwirowali żywność, kradli plony czy dokonywali brutalnych pobić i gwałtów na konto WiN (ale też NSZ/NZW). Spotykając się zaś z przyjaznym przyjęciem, wracali – już w mundurach KBW – jako ekspedycje karne. Bodaj najbardziej spektakularną akcją, przeprowadzoną zresztą wspólnie z UPA, było zdobycie Hrubieszowa w dniach 27/28 maja 1946 roku. Co ciekawe wojskowym komendantem miasta był wtedy Wojciech Jaruzelski. Ten „wielki wódz”, którego zagony pancerne błyskotliwym manewrem pokonały w grudniu 1970 roku, „uzbrojonych” w koktajle Mołotowa i kamienie; robotników, studentów i uczniów Wybrzeża, okazał się zupełnie bezradny wobec lekkozbrojnych partyzantów!\nZ perspektywy czasu widać, że żadne działania opozycyjne wobec władzy „ludowej” nie miały w powojennej Polsce żadnych szans powodzenia. Opozycja polityczna skazana była na klęskę ze względu na nieprzestrzeganie jakichkolwiek zasad walki politycznej przez PPR i jej akolitów z „Bloku Stronnictw Demokratycznych”. Walka metodami prawnymi miała sens w kajzerowskich Niemczech, gdzie Drzymała w majestacie prawa, mógł naigrywać się z niemieckiego prawa i urzędów, czy w Wielkiej Brytanii, gdzie Gandhi, mógł organizować „marsze solne” i – ku uciesze mediów – paradować w pasku bawełny i opowiadać o niepodległych Indiach. W powojennej Polsce sens takich działań był żaden. Walka zbrojna – metodami przyjętym przez Werwolf, UPA czy WiN – również skazana była na klęskę.\nPolska, od 1948 roku, nie miała jednego kilometra granicy ze „światem imperialistycznym”, za którą mogłyby szukać schronienia oddziały zbrojne (np. tak jak obecnie kurdyjska PKK w Syrii czy Iraku), nie miała dżungli ciągnącej się setkami kilometrów, w której partyzanci mogliby kluczyć tygodniami( jak kolumbijska FARC), nie miała gór wysokości Andów, gdzie bojownicy o niepodległość mogliby schronić się przed, uzbrojoną w ciężki sprzęt armią (jak Sendero Luminoso w Peru), nie znała idei dżihadu, w imię którego partyzanci mogliby dokonywać samobójczych zamachów i uprawiać mak na opium, by uzależnić nim wrogów (jak Taliban w Afganistanie) Miała wreszcie fatalny klimat, który u najbardziej nawet zahartowanych partyzantów musiał(!) po kilku latach w lesie, powodować ciężkie schorzenia reumatyczne. Czas klasycznych partyzantów powoli odchodził do historii, czas terroryzmu i partyzantki miejskiej jeszcze nie nadszedł.\nPod koniec lat '40 stało się jasne, że dalsza walka partyzancka nie ma najmniejszego sensu. "Ludowa" władza krzepła, spacyfikowane społeczeństwo przyjęło postać "formy przetrwalnikowej", starzy robotnicy ze zgrozą patrzyli na zachowanie młodszych kolegów nie posiadających żadnej kultury technicznej czy etosu pracy. Chłopi starali się przetrwać czas coraz brutalniejszej kolektywizacji. Inteligencja próbowała ocalić resztki przedwojennej postawy. Młodzież uczyła się, studiowała i "budowała socjalizm" z entuzjazmem nie mniejszym, niż ich wiele lat młodsi koledzy, budują "zjednoczoną Europę", z tym samym zresztą, bezmyślnym samouwielbieniem.\nNie wszyscy jednak z entuzjazmem "przekraczali normy", fetowali "chorążego światowego pokoju" czy "walczyli o kolektywizację polskiej wsi". Znane jest przynajmniej kilka prób zamachów na Bolesława Bieruta. Bodaj najciekawszym, był przypadek chłopa przymuszanego do wstąpienia w szeregi spółdzielni wiejskiej, który bez problemów dostał się do Belwederu, a następnie zażądał widzenia a Bierutem; gdy mu odmówiono wyjął spod płaszcza siekierę i z jej pomocą postanowił utorować sobie drogę do gabinetu "towarzysza Tomasza". Ranił nawet jednego z ochroniarzy, ale reszta obezwładniła go i oddała w ręce wezwanych funkcjonariuszy UB. Mimo iż zdarzenie miało miejsce w czasach, gdy za spóźnienie do pracy można było trafić na kilka lat do więzienia, jako "sabotażysta", niedoszłego zamachowca potraktowano nader łagodnie: konsylium lekarskie uznało go za chorego psychicznie i skierowało do leczenia w zakładzie zamkniętym!\nW pewnym sensie, było to rozsądne działanie...Czyż bowiem, człowiek, który targnął się na życie "kochanego" przywódcy partii i państwa mógł być normalny? Dalsze losy pechowego zamachowca nie są znane. Mimo że przypadek ten przypomina raczej zamachy samotnych terrorystów z rosyjskiej Partii Socjalistów – Rewolucjonistów, niż próbę obalenia ustroju, wart jest odnotowania, jako wydarzenie o podłożu ewidentnie politycznym.\nSam Bierut, jak wszystko na to wskazuje, rzeczywiście padł ofiarą zamachu: został – jako niewygodny na nadchodzące czasy "odwilży" – otruty w Moskwie przez "polskich" towarzyszy Mazura i Nowaka. Tak przynajmniej można wnioskować z zachowania Nikity Chruszczowa, który z właściwą sobie "dyskrecją" – eto wy jego ubili, parni - obwieścił to uczestnikom oficjalnej "stypy" w polskiej ambasadzie w Moskwie, śmiejąc się przy tym i puszczając oko!\nDo kolejnego zamachu na przywódcę PRL, a przy okazji...Chruszczowa, doszło 15 lipca 1959 roku w Zagórzu, niedużym mieście w Zagłębiu Dąbrowskim, obecnie dzielnicy Sosnowca. Trasa przejazdu Gomułki i Chruszczowa była znana wszystkim, gdyż dokładnie opisała ją "Trybuna Robotnicza, organ KW PZPR w Katowicach". Zapewne po to, by umożliwić "klasie robotniczej Czerwonego Zagłębia", wygnanej na tę okazję z zakładów pracy, "spontaniczne" powitanie obu przywódców.\nZamach przygotował i przeprowadził mieszkaniec tegoż Zagórza – Stanisław Jaros. Skonstruował on bombę z kilkudziesięcioma kilogramami wyniesionego z jednej ze śląskich kopalń materiału wybuchowego Amonit-D, 600 zapalnikami prochowymi i 24 krążkami górniczego lontu, a następnie umieścił ją w gałęziach drzewa, na trasie przejazdu obu sekretarzy, tuż obok...posterunku milicji na ulicy Armii Czerwonej! Nie wiadomo czy zamachowiec się zawahał czy też umieścił w bombie mechanizm zegarowy?\nFaktem jest, że ładunek eksplodował na dwie godziny przed przejazdem "celów". Obaj panowie, po prostu nieco dłużej "bratali się" z podejmującymi ich działaczami partyjnymi w kopalni "Mortimer"(późniejsze "Czerwone Zagłębie"). Milicja nie wpadła na trop Jarosa, natomiast uderzyła – zupełnie niecelnie – w rodzinę Rokickich. Powodem był fakt, że senior rodu, przygotowywał – na polecenie dyrekcji kopalni "Mortimer" – dekoracje na trasie przejazdu przywódców. Śledztwo objęło zresztą również córkę i szwagra, Rokickiego, a dowodem obciążającym okazał się...drut do suszenia prania!\nSzwagier Rokickiego pasował na terrorystę tym bardziej że we wczesnych latach '50 odsiedział już wyrok za przynależność do młodzieżowej organizacji niepodległościowej. Mimo iż po trzech tygodniach całą trójkę zwolniono, inwigilacja rodziny trwała nadal. Już w 1996 roku, syn pani Rokickiej, Sławomir Równicki, dotarł w katowickim IPN do akt tej sprawy, które zajmowały 22(!) tomy. Inwigilację przerwano dopiero dwa lata później, za sprawą...kolejnego zamachu!\nW grudniu 1961 roku Zagórze ponownie "zaszczycił" swą obecnością Władysław Gomułka. I sekretarzowi KW PZPR w Katowicach, Edwardowi Gierkowi bardzo zależało, by ta wizyta wypadła jak najlepiej. Wszak pochodził właśnie z Zagłębia Dąbrowskiego!\nTym razem wybuch był zdecydowanie silniejszy. Ciężko ranny został jeden z mieszkańców Zagórza, a w okolicznych domach szyby powypadały z okien. Jednak Gomułka i Gierek wyszli z zamachu bez szwanku, gdyż ich limuzyna zdążyła odjechać już kilkadziesiąt metrów dalej. Dla SB oczywistym było, że to nikt z Rokickich nie dokonał zamachu, gdyż obserwowano ich dzień i noc. Na liście podejrzanych sporządzonej przez szefa katowickiej SB znalazło się 600 osób, w tym... Edward Gierek i tamtejszy komendant wojewódzki MO Franciszek Szlachcic - późniejszy minister spraw wewnętrznych (sic!), Jarosa w wykazie nie było, a to - ponownie - on okazał się być zamachowcem.\nPo kilku tygodniach, śledztwo dotarło jednak i do niego. Aresztowany, przyznał się do obu zamachów, oraz do wysadzenia transformatora w marcu 1953 roku, dla "uczczenia" śmierci Stalina. Proces toczył się przy drzwiach zamkniętych, a wyrok w takiej sprawie mógł być tylko jeden: kara śmierci! 5 stycznia 1963 roku wyrok został wykonany. Pięć dni później(!) Rada Państwa odrzuciła prośbę skazanego o akt łaski. Do dziś nie wiadomo kim, tak naprawdę był, Stanisław Jaros?\nNa "liście Wildsteina" Stanisław Jaros znalazł się jako pracownik SB, nie wiadomo jednak czy chodzi o tego samego człowieka. Wszystkie(?) akta tej sprawy; z prokuratury, z sądu i z archiwów MSW zostały zniszczone. Dopiero w 1989 roku, za to na tyle dokładnie, że do tej pory nie natrafiono na żaden po nich ślad.\nOrganizacją, która zdecydowała się na konfrontację z "ludowym" państwem, był "Ruch". W różnych opracowaniach, materiałach archiwalnych (Prokuratury Generalnej), relacjach byłych uczestników, można natrafić na bardzo różne daty powstania organizacji.\nPadają tu np. lata 1963-1964, czy też dla odmiany rok 1968. Powód rozbieżności może być jeden. Nigdy nie dokonano żadnego formalnego założenia organizacji. "Ruch" był inicjatywą czterech ludzi – braci Czumów, Niesiołowskiego oraz Mariana Gołębiewskiego, oficera Armii Krajowej i Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość" (zweryfikowany w 1991 r. do stopnia pułkownika), który miał już za sobą bogate doświadczenia konspiracyjne oraz ponad dziesięcioletni pobyt w komunistycznych więzieniach.\nJednym z istotniejszych przejawów działalności grupy było wydawanie własnych pism, pierwszych, które po 1956 r. drukowano poza cenzurą. We wrześniu 1969 r. zaczął się ukazywać "Biuletyn", pojawiło się też, choć na krótko, drugie pismo – "Informator". Ponieważ niemożliwe było zdobycie narzędzi technicznych do prowadzenia działalności wydawniczej legalnymi środkami, działacze "Ruchu", zainspirowani tradycją Organizacji Bojowej PPS, zdecydowali się na akcje ekspropriacyjne. W latach 1969-1970 zdobyto kilka powielaczy i maszyn do pisania, wynosząc je z budynków różnych instytucji państwowych.\nNajbardziej spektakularną akcją "Ruchu", miało być spalenie Muzeum Lenina w Poroninie. Akcja ta zaplanowana została jako protest przeciwko oficjalnym uroczystym obchodom setnej rocznicy urodzin Lenina (zwanej potocznie SRUL-em), które władze PRL zaplanowały, na 21 czerwca. Aresztowania członków "Ruchu" nastąpiły dzień wcześniej.\nPrawdą jest jednak, ze organizacja była rozpracowywana przez SB, już od 10 czerwca 1969 roku, kiedy donos złożył Sławomir Daszuta. Zatrzymano około 150 osób. Niektóre z nich okazały się nader skore do współpracy z organami. Niestety najbardziej przykry jest tu casus Stefana Niesiołowskiego, który swoją bogatą wiedzą o "Ruchu" dzielił się nader chętnie, nie oszczędzając przy tym własnej narzeczonej!\nWyroki, które zapadły, były najsurowsze od 1956 roku, w kategorii przestępstw politycznych; i tak:\nMarian Gołębiewski 4,5\nBolesław Stolarz 4,5\nWe wcześniejszych procesach skazano: Marka Niesiołowskiego i Wiesława Kęcika na 3,5 roku, Stefana Turschmida na 2,5 roku, Elżbietę Nagrodzką, Jan Kapuścińskiego, Wojciecha Manteja, Jacka Bartkowiaka, Grzegorza Dzięgielewskiego, Marzenę Górszczyk, Janusza Krzyżewskiego i Wiesława Kurowskiego na 2 lata więzienia, Janusza Kenica na 20 miesięcy, Marka Kruzerowskiego i Edwarda Piotrowskiego na 1,5 roku, Adama Więckowskiego, Jana Długołęckiego i Wojciecha Majdę na rok, Andrzeja Woźnickiego na 10 miesięcy więzienia, a Joannę Szczęsną, Barbarę Wińczyk, Mirosławę Grabowską, Wojciecha Drozdka, Jerzego Bergiela, Lucynę Paszkowską, Czciborę Iżycką i Jacka Bierezina na kary w zawieszeniu.\nW obronie oskarżonych wystosowano do ministra sprawiedliwości tzw. List 17, który podpisali: Jerzy Andrzejewski, Jacek Bocheński, Andrzej Braun, W.Dąbrowski, Jerzy Ficowski, Zbigniew Herbert, Anna Kamieńska, Andrzej Kijowski, Tadeusz Konwicki, Igor Newerly, Marek Nowakowski, Agnieszka Osiecka, Jarosław Marek Rymkiewicz, Wiktor Woroszylski. Ostatni ze skazanych opuścili więzienia w 1974 r. na mocy amnestii. Przyczyniły się do tego liczne dalsze interwencje w ich obronie. Z inicjatywy m.in. Jana Olszewskiego wystosowano kolejny list, do Rady Państwa. Podpisali go, poza sygnatariuszami Listu 17, także Stanisław i Maria Ossowscy oraz Marian Falski. Z prośbą o ułaskawienie, popartą przez kardynałów: Stefana Wyszyńskiego i Karola Wojtyłę, zwróciła się matka braci Czumów. Interweniował też w tej sprawie prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej, Alojzy Antoni Mazewski.\nKolejne postacie, które rzuciły wyzwanie PRL, to dwaj "desperados" z Opola: Ryszard i Jerzy Kowalczykowie. W dniu 6 października obchodzono, w okresie PRL, święto Milicji Obywatelskiej i Służby Bezpieczeństwa. Z tej okazji, każdego roku odbywały się uroczyste akademie, a "szczególnie zasłużeni" funkcjonariusze resortu spraw wewnętrznych otrzymywali dyplomy i odznaczenia. Tak również miało być w 1971 r. w Opolu. Miała się tam odbyć akademia, na której nagrody i medale otrzymać mieli ci funkcjonariusze MO i SB, którzy szczególnie gorliwie przyczynili się do stłumienia robotniczych protestów w grudniu 1970 r. w Szczecinie. Do planowanej tam z wielkim rozmachem milicyjno – ubeckiej imprezy jednak nie doszło: aula Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, w której miała się odbyć uroczystość z okazji kolejnej rocznicy utworzenia MO i SB, została w nocy z 5 na 6 października 1971 r. wysadzona w powietrze.\nByło to wydarzenie nie mające chyba precedensu w całym okresie PRL. Jego sprawcami byli pracownicy WSP – bracia Jerzy i Ryszard Kowalczykowie. Pierwszy z nich skonstruował i rozmieścił ładunki wybuchowe, drugi – pracownik naukowy WSP, z wykształcenia fizyk – dokonał stosownych obliczeń co do ilości trotylu potrzebnego do wysadzenia budynku. W ten sposób chcieli oni zaprotestować przeciwko temu, co stało się w grudniu 1970 r. na Wybrzeżu i pokazać społeczeństwu, że w totalitarnie rządzonej Polsce istnieje opozycja walcząca zbrojnie z istniejącym systemem.\nW wyniku wybuchu nikt nie ucierpiał. Ładunki - zrobione z trotylu pochodzącego z bomb i pocisków pozostawionych w stronach rodzinnych braci Kowalczyków (okolice Pułtuska) przez wojska sowieckie i niemieckie – rozmieszczone zostały tak, by zniszczony został jedynie budynek. Siła eksplozji skierowana była celowo w górę – w wyniku wybuchu w powietrze wyleciały podłoga, oraz sufit i dach auli. Ściany ocalały. Mimo to jednak, władze komunistyczne, po aresztowaniu Kowalczyków w lutym 1972 r. oskarżyły ich o próbę zamachu na życie funkcjonariuszy. Groziła za to kara od 10 lat więzienia do kary śmierci!\nDyspozycyjni wobec panującego reżimu sędziowie Sądu Wojewódzkiego w Opolu pozostali głusi na argumenty obrońców, usiłujących ich przekonać, że zastosowana przez prokuraturę kwalifikacja prawna czynu braci Kowalczyków jest niedorzeczna. 8 września 1972 r., po trwającym dwa tygodnie procesie, zapadł wyrok: Jerzy Kowalczyk skazany został na karę śmierci(!), jego brat Ryszard – na 25 lat więzienia.\nWbrew jednak oczekiwaniom władz, drakońska decyzja opolskiego sądu – zamiast zastraszyć społeczeństwo – wywołała falę protestów. W obronie braci Kowalczyków – a zwłaszcza stojącego w obliczu stracenia Jerzego – zebrano ponad 6000 podpisów. Walkę o złagodzenie kary prowadzili w szczególności znani opozycjoniści, Jacek Kuroń i Jan Józef Lipski. Ich starania zakończyły się sukcesem: choć Sąd Najwyższy 18 grudnia 1972 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w Opolu, to Rada Państwa w styczniu następnego roku skorzystała wobec Jerzego Kowalczyka z prawa łaski i zamieniła wymierzoną mu karę śmierci na 25 lat więzienia.\nPodczas "karnawału Solidarności" sprawa braci Kowalczyków ponownie znalazła się w centrum uwagi. Potężny – w tym czasie, 10-cio milionowy Związek – upomniał się również o Ryszarda i Jerzego Kowalczyków. Oczywiście w pełni kontrolowane przez partię i służby specjalne media, przy każdej okazji podkreślały, że oto pokojowa rewolucja Solidarności, upomina się o prawa dla terrorystów. Jednak już sam fakt, nagłośnienia sprawy przez, i tak niewiarygodne, media był sukcesem. A jednak Rada Państwa ułaskawiła Ryszarda dopiero w 1983 roku, Jerzego zaś w 1985. Co więcej, w świetle prawa, obaj nadal byli przestępcami, na zwolnieniu warunkowym.\nW 1991 Ryszard decyzją Prezydenta RP Lecha Wałęsy uzyskał zatarcie skazania, dzięki czemu mógł powrócić do pracy dydaktycznej na uczelni. Działania podejmowane w latach dziewięćdziesiątych przez różne osoby w celu uruchomienia procedury kasacyjnej nie powiodły się nawet w okresach rządów prawicy, m.in. wniosek Zbigniewa Romaszewskiego złożony w 1998 AWS-owskiemu ministrowi sprawiedliwości, Leszkowi Piotrowskiemu.\nDopiero Lech Kaczyński (m.in. na wniosek opolskiego Stowarzyszenia Pamięci Narodowej i Osób Represjonowanych w PRL) podjął inicjatywę kasacyjną i w ostatnim dniu swego urzędowania(!) na stanowisku ministra sprawiedliwości, 8 czerwca 2001 skierował do Sądu Najwyższego wniosek o kasację wyroku, zarzucając sądom orzekającym w ich sprawie rażącą i mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa materialnego. Co więcej przygotowany w ostatniej chwili, "na kolanie", wniosek, był kompletnym bublem prawnym i został odrzucony przez Sąd Najwyższy. Obecnie Ryszard Kowalczyk jest emerytem pracującym jednak na Politechnice Opolskiej, jego brat Jerzy, mieszka w barakowozie na odludnych torfowiskach w okolicach Rząśnika.\nWprowadzenie stanu wojennego z całą bezwzględnością obnażyło słabość, potężnego - jak się wydawało - Związku. Dramatyczne, brutalnie tłumione strajki, zamieszki uliczne, napisy na murach; to wszystko na co było stać wielka organizację związkową. Można zadać w tym miejscu pytanie: czy kierownictwo Solidarności było tak przeświadczone o własnej potędze czy może tak zinfiltrowane przez polskie i obce służby specjalne, że nie przygotowało żadnego planu działanie na wypadek stanu wojennego czy inwazji wojsk Układu Warszawskiego?\nFaktem jest jednak, że znaleźli się ludzie, którzy postanowili nie czekać biernie na rozwój wypadków i wziąć inicjatywę we własne ręce. Jedną z organizacji, które wtedy powstały jest Powstańcza Armia Krajowa – Druga Kadrowa. Złożona głównie z uczniów szkół średnich decyduje się zbrojnie przeciwstawić władzom stanu wojennego. Jeden z jej bojowników, Robert Chechłacz, podczas próby rozbrojenia ciężko rani sierżanta milicji Karosa, z jego własnej broni. Karos po kilku dniach umiera w szpitalu. SB dość szybko ujmuje, tak sprawcę jak i resztę organizacji, w tym jej kapelana ks. Sylwestra Zycha.\nRobert Chechłacz, tylko dlatego, że w chwili "popełnienia czynu" miał 17 lat, zostaje skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności, a sam prokurator, z żalem stwierdza, że nie może żądać kary śmierci! Ks. Zych dostaje wyrok 6 lat pozbawienia wolności. Co istotne, władza ani razu nie złagodziła wyroków na mocy – licznych wtedy – amnestii, motywując to faktem, iż amnestie dotyczą tylko przestępstw politycznych, a śmiertelne zranienie Karosa jest czynem mającym pobudki kryminalne.\nKs. Sylwester Zych wychodzi z więzienia po odsiedzeniu 4 lat i 7 miesięcy wyroku, ze zrujnowanym zdrowiem. Służba Bezpieczeństwa nie zapomina jednak o nim również na wolności. W nocy 11 lipca 1989 znaleziono martwego księdza Zycha na przystanku PKS w Krynicy Morskiej. Gdy znaleziono i zidentyfikowano zwłoki księdza Zycha, sprawy w swoje ręce wziął Jerzy Urban, pełniący wówczas obowiązki prezesa Komitetu ds. Radia i Telewizji. Jeden telefon do TVP w Gdańsku wystarczył, by Witold Gołębiowski nakręcił usłużny reportaż o zapijającym się na śmierć duchownym. Było to kilka miesięcy po zakończeniu rozmów „okrągłego stołu”.\nW swoim reportażu Gołębiowski starał się ukazać – poprzez wypowiedzi pracowników nocnego klubu "Riviera" – że w noc zabójstwa ksiądz Sylwester Zych wlewał tam w siebie wespół z jakimś towarzyszem ogromne ilości alkoholu. Rzekoma libacja miała miejsce mimo tego, iż ksiądz cierpiał na astmę oraz dolegliwości serca i nerek, co raczej wykluczało możliwość samodzielnego wypicia litra wódki (pomijając to, że ksiądz Zych nigdy nie przejawiał żadnego pociągu do alkoholu).\nW "oficjalnej" wersji duchowny opuścił lokal w stanie upojenia i zmarł kilkaset metrów dalej. Niestety, nikt spoza lokalu nie widział w okolicy klubu mężczyzny, który byłby choć trochę podobny do księdza. Jest to co najmniej zastanawiające – bo umierający z przepicia mężczyzna w średnim wieku, który wytacza się z dyskoteki na zapełnione ludźmi ogródki – musiałby zwrócić czyjąś uwagę... W samym klubie nikt – poza trójką pracowników "Riviery" – żadnej libacji z udziałem księdza Zycha nie zauważył.\nOficjalną wersję podważają także fakty każące przypuszczać, że znalezione pod dworcem PKP zwłoki... nie były zwłokami księdza Zycha. Przede wszystkim ciało rozpoznał znajomy zamordowanego, Andrzej Chmielnicki, ale dopiero w prosektorium (30 godzin po zawiadomieniu milicji) – na miejscu znalezienia zwłok policja nie wykonała żadnej (!) fotografii twarzy denata. Poza tym leżący pod dworcem mężczyzna miał na sobie koszulę zupełnie inną niż ta, w której po raz ostatni widziano księdza... i w którą ubrane były zwłoki w prosektorium. Warto też wspomnieć, że temperatura zwłok, które były w chwili odnalezienia zupełnie wychłodzone, wykluczała pobyt księdza w klubie godzinę przed śmiercią... Losy Roberta Chechłacza i innych członków Powstańczej Armii Krajowej – Pierwszej Kadrowej, pozostają nieznane.\nInną grupą o bardzo podobnej – być może celowo - nazwie, była Powstańcza Armia Krajowa, pod dowództwem Floriana Kruszyka. PAK wsławiła się tylko jedną akcją: 6 września 1982 roku opanowała ambasadę PRL w Bernie. Najpierw przeprowadzili rozpoznanie ambasady – przez pewien czas spacerując wokół budynku, w końcu wchodząc do wnętrza pod pretekstem załatwienia sprawy paszportowej. Po tym wywiadzie dokładnie zaplanowali akcję i wyznaczyli jej termin na 6 września 1982 roku.\nTego dnia, około godziny 10.00, do ambasady wszedł lider grupy – Kruszyk. Tak jak poprzednio pod pozorem sprawy paszportowej. Gdy ochrona otworzyła mu drzwi, do budynku wdarło się trzech pozostałych zamachowców. Od razu sterroryzowali przebywających wewnątrz pracowników, gromadząc wszystkich w holu. Po wtargnięciu do budynku zachowywali się bardzo hałaśliwie, licząc na zastraszenie zakładników. Strzelali bez uzasadnionej potrzeby, niszcząc armaturę budynku.\nUbrali zakupione wcześniej mundury moro, założyli maski przeciwgazowe, co dodało im tyleż strasznego, co komicznego wyglądu. Jednak zakładnikom wcale do śmiechu nie było. Już po godzinie zamachowcy przedstawili swoje żądania. W zamian za wypuszczenie zakładników domagali się zniesienia w Polsce stanu wojennego. W przeciwnym razie grozili zdetonowaniem 26 kg rzekomo przyniesionych przez siebie do ambasady ładunków wybuchowych. Później informacja o materiale wybuchowym okazała się bluffem. Termin ultimatum wynosił 48 godzin. Kartka z zapisanym oświadczeniem została wyrzucona przez okno o 11.00.\nZanim policja odcięła ambasadzie telefony, Kruszykowi udało się skontaktować z dziennikarzami DPA i Reutera. Bardzo chętnie udzielał informacji o swojej grupie. Gdy w końcu łączność została odcięta, terroryści śledzili przekazy medialne na przenośnym odbiorniku telewizyjno-radiowo-magnetofonowym marki Sanwa typ 3008, wniesionym przez nich samych do budynku. Kiedy upływały kolejne terminy ultimatów, a w ambasadzie wciąż przebywało pięciu zakładników (resztę napastnicy zgodzili się wypuścić) policja kantonu berneńskiego zdecydowała się na szturm budynku, przez antyterrorystyczną brygadę Stern. Szturm zakończył się pełnym sukcesem. Policja nie poniosła strat własnych, uwolniła wszystkich zakładników, a dodatkowo ujęła całe "komando" PAK.\nW tej sprawie nawet po latach, wciąż jest więcej pytań niż odpowiedzi. Wiadomo na pewno, że ciekawą była postać Floriana Kruszyka. W trakcie procesu wyszło na jaw, że Kruszyk był w latach 1962-1965 funkcjonariuszem SB. W roku 1967 wyjechał do Szwajcarii. Tam został aresztowany za szpiegostwo na rzecz PRL. Miał infiltrować tamtejsze środowisko polonijne. Lecz to nie koniec jego przygód z wymiarem sprawiedliwości. Gdy w 1969 przebywał w Austrii został aresztowany za napad rabunkowy w Wiedniu i skazany na 9 lat więzienia. Po odbyciu kary przeniósł się do Holandii, gdzie ożenił się z tamtejszą obywatelką i przebywał aż do pamiętnego wyjazdu do Monachium w 1982 roku.\nW mieście tym miała się rzekomo zawiązać grupa, która dokonała ataku na ambasadę w Bernie. Oprócz Kruszyka w jej skład wchodził Krzysztof Wasilewski, ps. "Kaczor". Był on zastępcą dowódcy w czasie akcji. Ten 33-letni mechanik, żonaty wyemigrował z kraju w 1977 do Belgii, a później osiadł w Monachium.\nKolejny zamachowiec – Mirosław Plewiński ("Sokół"), był 23-letnim studentem WSP. Wyjechał przed wprowadzeniem stanu wojennego w 1981 roku do Austrii, a stamtąd (jakże by inaczej!) do Monachium.\nNajmłodszym z grupy (lat 20) był Marek Michalski, występujący pod pseudonimem "Ponury". Był on z wykształcenia technikiem budowlanym, żonatym. W roku 1981 wyjechał do Francji; ostatecznie osiadł w RFN.\nWszyscy trzej mężczyźni pokazali się podczas procesu jako zażarci przeciwnicy komunizmu. Twierdzili, że przystąpili do organizacji Kruszyka z powodów ideologicznych. W trakcie obrony przed sądem zeznali w końcu, że "pułkownik Wysocki" oszukał ich obiecując "patriotyczną walkę", a zamiast tego szukając własnego zysku. Twierdzili również, że Powstańcza Armia Krajowa, grupa do której zwerbował ich Kruszyk, nigdy nie istniała. Miała być przykrywką i narzędziem manipulowania "patriotycznymi uczuciami" Wasilewskiego, Plewińskiego i Michalskiego. Równie dobrze może to być prawda, jak i desperacka obrona. W każdym bądź razie ci trzej członkowie PAK skazani zostali na 30 do 36 miesięcy więzienia. Natomiast sam lider grupy – Florian Kruszyk – na 6 lat.\nCiekawym jest przy tym fakt, że Florian Kruszyk postawił w pewnym momencie negocjacji żądanie podstawienia samolotu, który miałby zabrać terrorystów do...Albanii lub Chin! Zbieżność nazw z organizacją, która w Polsce kojarzona była ze śmiercią sierżanta Karosa, też nie wydaje się przypadkowe. Dalsze losy, tak Kruszyka, jak i reszty jego "komandosów" nie są znane. Może trochę dziwić fakt, że jak do tej pory IPN nie próbował dotrzeć do akt sprawy po polskiej stronie.\nJako ciekawostkę można dodać, że w polskim sztabie kryzysowym powołanym przy okazji wydarzeń berneńskich pojawiały się pomysły godne dobrego hollywoodzkiego kina akcji. O ile można zrozumieć propozycję vice-ministra spraw zagranicznych Wiejacza, by do Szwajcarii wysłać Grupę Antyterrorytyczną MO pod dowództwem Dziewulskiego (co zresztą było niezgodne z obowiązującym wówczas prawem, zabraniającym milicji przeprowadzania akcji zagranicą), o tyle propozycja gen. Edwina Rozłubirskiego, by do odbicia ambasady przerzucić do Szwajcarii, 6 Pomorską Brygadę Powietrzno-Desantową (!) może nieco dziwić. Szwajcarzy, w każdym razie bez entuzjazmu podeszli do tej, nader ciekawej, inicjatywy. Złośliwie można, by dodać, iż szkoda, że w sztabie kryzysowym zabrakło przedstawiciela marynarki wojennej...Wszak mógłby on zaproponować pomoc niszczyciela rakietowego ORP Warszawa.\nO ile partie komunistyczne bloku wschodniego "z pełnym zrozumieniem" przyjęły wprowadzenie w Polsce stanu wojennego, o tyle na Zachodzie tylko najbardziej stalinowskie: Francuska Partia Komunistyczna i Portugalska Partia Komunistyczna (z której nota bene wywodzą się Manuel Barroso – przewodniczący Komisji Europejskiej i Paolo Coelho – noblista w dziedzinie literatury) w pełni poparły działania władz PRL. Reszta nie tylko ostro potępiła antyrobotnicze i antyzwiązkowe represje, ale wręcz wspomagała Solidarność sprzętem drukarskim czy funduszami.\nNajdalej jednak poszła w swym "antyjaruzeliźmie" Grecka Partia Komunistyczna. W przeciwieństwie do socjalistów z PASOK, nie tylko zerwała ona wszelkie kontakty z PZPR, ale wezwała też swych członków i sympatyków do ataków na przedstawicieli i obiekty "faszystowskiego reżimu Jaruzelskiego"! I rzeczywiście już 14 grudnia 1982 roku bojownicy z KPG obrzucili granatami i koktajlami Mołotowa polską ambasadę w Atenach i konsulat w Salonikach. Dzień później ostrzelano z granatników dwa polskie statki stojące w porcie w Pireusie. Niestety sprawna akcja greckiej policji pozwoliła dość szybko ująć sprawców, jak i przejąć gotowy do użycia – całkiem pokaźny – arsenał. Głównie zresztą, produkcji czechosłowackiej i...polskiej!!!\nLudzie, którzy wbrew racjonalnym kalkulacjom, rzucili wyzwanie kontrolowanemu przez obce mocarstwo państwu i totalitarnemu systemowi nigdy nie otrzymali za swoje czyny nagrody. "Ludowe" państwo zwalczało ich "ogniem i mieczem", III Rzeczpospolita skazała na "śmierć przez zapomnienie".\nWśród fetowanych przy różnych okazjach nie słychać nie tylko nazwisk przywołanych tu "despaerados". Pomija się również działaczy Solidarności Walczącej, Młodzieżowej Organizacji Sabotażowo – Terrorystycznej, Federacji Młodzieży Walczącej, Młodzieżowej Organizacji Antykomunistycznej czy nawet anarchizującego Ruchu Społeczeństwa Alternatywnego.\nWszystko wskazuje na to, że kontrakt zawarty przy okrągłym stole, wciąż obowiązuje i nie widać nawet symptomów, by coś mogło się zmienić!\nTaaa!!!Chętnie zaloguję się ale próbowałem kilka razy i coś mu-\nGość, pon, 2008-09-22 13:42\nszę nieodpowiednio klawiaturą wirtuować! A teraz pozwolisz Panie Kolego Witoldzie, że będę się realizował w odpowiedziach.\nAle do rzeczy - w naszym Piotrkowie jak pamięta starsze i średnie pokolenia na ulicy Sienkiewicza była siedziba Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Bublicznego i Powiatowa Komenda Milicji Obywatelskiej. Obecnie jest tam Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych Nr (nie pamiętam)imienia Księdza Jerzego Popiełuszki. Zaczęto budować w podwórzu tej szkoły salę gimnastyczną, która ma być na tyle duża i funkcjonalna, że będzie Halą Sportową(do tej sprawy jeszcze w innym aspekcie wrócę)dla klubów i klubików sportowych z całego miasta.\nJak podano w prasie papierowej kilkanaście dni temu(dlaczego nic na ten temat nie ma na TRYBUNALSKICH?)są tam prawdopodobnie w dawnych studniach zwłoki pomordowanych i zamęczonych Polaków,naszych być może przodków.Pomordowanych przez funkcjonariuszy i urzędników komunistycznych służb specjalnych zaprowadzających w Naszej Ojczyźnie bolszewizm w stalinowskiej formie.I teraz najciekawsze, jak wynika z informacji papierowych gazet i telewizyjnych mediów publicznych: WADZE NASZEGO MIASTA nic na ten temat NIE WIEDZĄ BO NIKT ICH(TO ZNACZY SIE WADZY) NA TEN TEMAT PISEMNIE NIE POWIADOMIŁ?!!!Mocne!!Od lekko licząc 15 lat mówią o pomordowanych tam i ukrytych zwłokach kombatanci z A.K. i K.W.P. oraz N.S.Z., a nasze WADZE robią wielkie oczy ze zdumienia,że nikt ich nie informuje i mają związane ręce.O ile wiem, to jeżeli natrafia się na jakieś kości i rzeczy wskazujące, że są to zabytki to roboty wstrzymuje się i powiadamia policję,prokuraturę oraz konserwatora zabytków i pracownie archeologiczne.A w ogóle przed przystąpieniem do tego rodzaju prac wykonuje się badania archeologiczne i naukowe czy czegoś nie ma.\nMoże TRYBUNALSCY oficjalnie powiadomią papierowo i elektronicznie emeilowo Inspekcję Nadzoru Budowlanego,oddział łódzki Instytutu Pamięci Narodowej, prokuraturę i policję oraz Wydział Architektury i Budownictwa i Wydział Miejskich Inwestycji o możliwości ukrytych zwłok w studni lub ogrodach przy ulicy Sienkiewicza na tyłach kamienic z lat 1945 - 1956?? I może dobrze byłoby powiadomić redaktora Pana Adama Sikorskiego z programu emitowanego w soboty o 11.oo w TVP.INFO (dawne TVP 3)pt."Było, nie minęło ..." aby zainteresował się problemem i go nagłośnił. Postaram się jakoś znaleźć wejście.\n47 minut 29 sek temu


"Historia jest dla mnie radością" - wywiad z ojcem Leonem Knabitem | Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego!\nAutorzy: Sebastian Adamkiewicz , Michael Morys-Twarowski\nTagi: Historia religii, Wywiady, Historia życia codziennego i obyczajowości, Polska\nPierwsza publikacja: 2010-12-25 20:36, aktualizacja: 2020-12-24 05:37\n"Historia jest dla mnie radością" - wywiad z ojcem Leonem Knabitem\nJak wygląda kolacja wigilijna u benedyktynów z Tyńca? Czy tradycja jest ważna w życiu Kościoła? Czy katolik powinien znać historię swojego Kościoła? Na te pytania, w rozmowie z Sebastianem Adamkiewiczem i Michaelem Morysem-Twarowskim, odpowiedział ojciec Leon Knabit.\nHistmag: Ojcze, co benedyktyni jedzą na kolację wigilijną? Czy bardzo różni się ona od tej spożywanej w naszych domach?\no. Leon Knabit: Różni się tym samym, czym różni się normalna kolacja benedyktyńska od zwyczajnej kolacji domowej. U nas zasiada przy niej 40 osób, więc siłą rzeczy wygląda ona inaczej niż kiedy przy stole jest parę osób. Oczywiście dzięki temu, że nasza reguła przewiduje stałość miejsca (całe życie podlegamy na ogół pod jeden klasztor), tworzy się rodzinna atmosfera – ciepła i serdeczna. Jak w każdej porządnej rodzinie, czyta się na początku Pismo Święte. Przełożony – niczym dobry tata – składa wszystkim życzenia, potem składamy je sobie nawzajem. Śpiewamy kolędy, a następnie udajemy się na drobną drzemkę, żeby do pasterki „przetrzeźwieć”.\nMieszka ojciec w klasztorze tynieckim już 52 lata. Tradycje wigilijne w Tyńcu zmieniają się wraz z dołączaniem do wspólnoty nowych braci, czy też są stałe?\nMożna powiedzieć, że zmieniają się tylko „ramki”, ale istota pozostaje ta sama. Kiedyś np. Ewangelię czytał diakon, albo kapłan, dzisiaj czytać może ją ktokolwiek, nawet świeccy. Pamiętam, że gdy zaczynałem swój pobyt w klasztorze, przeor składał najpierw życzenia opatowi, a później dopiero opat całej wspólnocie. Dziś jest to uproszczone tylko do życzeń przeora. Podobnie jest z uczestnikami wigilii. Kiedyś brali w niej udział tylko zakonnicy, dzisiaj refektarz jest otwierany na czas świąt i zasiąść do wieczerzy mogą również zaproszeni świeccy goście, także kobiety.\nO. Leon Knabit - benedyktyn, były przeor opactwa w Tyńcu. Duszpasterz dzieci i młodzieży. Autor wielu programów telewizyjnych oraz książek o tematyce religijnej.\nNie odpowiedział nam ojciec na pytanie o to, co jada się na kolację wigilijną u benedyktynów.\nTo zależy od tego, kto jest w kuchni. Kiedyś gotowali mnisi, później siostry zakonne, dzisiaj mamy osobę świecką. Zmienia się jednak niewiele, może oprócz jakości i smaku. Obowiązkowo musi być barszczyk, kompot z suszu, bywa też kutia, karp w galarecie, karp smażony itd. Pod tym kątem nasza Wigilia niewiele różni się ona od typowej domowej.\nA jak ojciec wspomina swoją pierwszą Wigilię w zakonie?\nBardzo serdecznie. Niezmiernie tęskniłem za zakonem.\nNie było żadnej tęsknoty za domem?\nNie. Zostawiłem wigilię w domu, żeby przyjechać do Tyńca. Rodzina zorganizowała więc kolację 23 grudnia, żebym dzień później mógł wrócić do zgromadzenia.\nKsiądz Adam Boniecki w jednym z „Tygodników” opisał swoje najsmutniejsze święta: spędzone zagranicą, na poddaszu małego domu. A jak wyglądało ojca najmniej przyjemne Boże Narodzenie?\nMoje najsmutniejsze święta to te z 1942 roku, kiedy Niemcy aresztowali tatę. W czasie Wigilii siedział w więzieniu, a my przeczuwaliśmy, co może się z nim stać. W ostatni dzień roku mój ojciec został rozstrzelany. Kolacja wigilijna odbywała się zatem w atmosferze niepokoju, później jednak świętość dnia zaćmiła odczuwany wówczas ból. Niestety, jest tak, że są ludzie, którzy przeżywają smutne święta. Warto wtedy pamiętać o modlitwie za tych, których smutków ten dzień przykryć nie potrafi.\nMówiliśmy wcześniej wiele o tradycjach, często pochodzenia pogańskiego. Czy według ojca nie przysłaniają one samej istoty świąt?\nTo zależy od ludzi. Jeśli przeżywają głęboko swoją wiarę, wtedy tradycja jest pewną ramą, w której się poruszają. Zawiera jednak wyraźną treść: Bóg stał się człowiekiem, podniósł rangę człowieczeństwa do niebywałej wartości i dał powód do wielkiej radości. Jeśli bowiem wierzymy, że przez Chrystusa wszczepiamy się w nieśmiertelność – i tym głównie żyjemy – to cieszymy się tradycją: kolędami, żłóbkiem, prezentami, zakupami, ale nadajemy temu właściwy wymiar i miejsce. Oczywiście są i tacy, dla których duchowa strona świąt nie ma żadnego znaczenia, dlatego sposób przeżywania Bożego Narodzenia zależy w dużej mierze od jakości wiary.\nCzy tradycja jest wobec tego ważna dla życia Kościoła?\nJest bardzo ważna. Mówi się przecież, że źródłami Objawienia jest Pismo Święte i Tradycja. Naszą wiarę kształtuje więc to, co pozostawił po sobie sam Chrystus – jego czyny i słowa – oraz to, co później było dobre wśród ludzi. Obecnie wiele episkopatów zwraca uwagę na tzw. obrzędowość ludową. Co prawda często wywodzi się ona jeszcze z obyczajów pogańskich, ale jeśli nauczy się ludzi, czym było wcielenie i kim dla nich jest Bóg, to wtedy jest ona piękną oprawą, która pomaga przeżyć prawdy wiary.\nOpactwo w Tyńcu założone w 1044 roku (fot. Jerzy Strzelecki, na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0)\nW jaki więc sposób obyczaje świeckie nabierają znaczenia religijnego?\nDla ludzi niewierzących nigdy ich nie nabierają. Cóż bowiem oznacza dla niewierzącego Boże Narodzenie? Nic, oprócz zbioru bajek o kimś, kto się kiedyś urodził w żłobie. Ludziom wierzącym natomiast, obyczaje te pomagają, poprzez pewne uproszczenia, lepiej wyjaśnić różne aspekty wiary. Na przykład choinka. Kiedyś w Polsce był to snop ustawiony w rogu izby – znak obfitości i darów bożych. Później przyjęła się pięknie przystrojona choinka, której znaczenie było podobne. Katolicyzm więc, poprzez mądrą inkulturację, polegającą na tym, że nie niszczy się tego, co było częścią tradycji, próbuje znaleźć w starych obyczajach sens Objawienia. Samo Boże Narodzenie przypada przecież w dawne pogańskie święto Słońca Niezwyciężonego, a dla nas, chrześcijan, Chrystus jest tym wschodzącym, niezwyciężonym słońcem.\nCzy katolik powinien znać historię Kościoła?\nPowinien, ale rzecz jasna według swoich możliwości. Nie możemy zwyczajnej babci wtłaczać wszystkich nazw i dat, bo nie miałoby to sensu. Tym niemniej znajomość historii Kościoła pomaga, bo człowiek mniej przejmuje się tym, że tyle się w życiu Kościoła załamało. Znając historię, można powiedzieć, że jest on w stanie ciągłego kryzysu, co nie oznacza, że się skończył, ani że się skończy. Już nasz „praojciec” Marks powiedział, że walka jest naszym szczęściem. Przezwyciężanie kryzysów i konfrontacja swojej wiary z otaczającym światem służy ugruntowaniu swojej miłości do Boga.\nZresztą, dla benedyktynów historia jest szalenie istotna. Często wracamy do dawnych czasów, żeby zrozumieć to, co dzieje się dzisiaj. Pomaga to czasem ustawić swoje życie, misję klasztoru i wspólnot.\nA czym dla ojca jest historia?\nDla mnie jest radością i nauką. Radością dlatego, ponieważ czuję, że w jej tworzeniu uczestniczę, a przecież w Tyńcu siedzę już 52 rok, więc jestem częścią jego dziejów. Czy to nie jest powód do wielkiej radości?\nDziękuję i pozdrawiam wszystkich czytelników, życząc radosnych i spokojnych świąt.\nŚwięta Bożego Narodzenia z Histmag.org


Kłodzko - mieszkaniowa pustynia | Kłodzko24.eu - Kłodzko w Kłodzku\nJeśli nie stać Cię na własne M4 i czekasz na przydział mieszkania socjalnego, to musisz uzbroić się w cierpliwość. Mieszkań należących do miasta ubywa, a listy oczekujących wydłużają się. Na tej najnowszej są 92 nazwiska.\nOczekujących na mieszkania socjalne było i jest w Kłodzku bardzo wielu. Na aktualnych listach przydziału mieszkań socjalnych są 92 osoby (patrz listy obok). Tymczasem rocznie miasto odzyskuje ok. 40 lokali w tamach tzw. ruch ludności (eksmisje, zgony, wyprowadzenia się najemców). - Na mieszkania socjalne może w tym roku liczyć ok. 15 osób - przyznaje Michał Piszko, burmistrz Kłodzka. To ci, którym komisja mieszkaniowa przyznała najwięcej punktów - dodaje kłodzki samorządowiec. Z roku na rok będzie ich mniej, bo miasto sukcesywnie sprzedaje swoje M4. W okresie 2013–2017 r. sprzedano 242 mieszkania. A do roku 2021 planuje się sprzedać kolejnych 180. Na koniec 2017 roku Kłodzko miało 62 budynki będące w całości własnością gminy, w których znajdowało się 455 mieszkań. Poza tym samorząd posiał udziały w 369 budynkach, stanowiących przedmiot współwłasności, w których gmina dysponowała 990 lokali mieszkalnymi. Łącznie mieszkaniowy zasób Kłodzka na koniec 2017 roku to 1.445 lokali o powierzchni 67.733 m kw. (w tym 298 socjalnych o powierzchni 10.897 m kw.). W Kłodzku od wielu lat nie wybudowane żadnego budynku z mieszkaniami komunalnymi lub socjalnymi. Ostanie takie domy powstały po powodzi w 1997 roku. Wtedy wybudowano os. Warszawa Centrum oraz 6 bloku przy ul. Korytowskiej.\nWiek budynków mieszkalnych należących do gminy :\n›› 27 budynków jest sprzed roku 1920 (33 proc.) ›› 3 budynki wzniesiono w latach 1921-1950 (3 proc.) ›› 21 budynków powstało w latach 1951-1980 (26 proc.) ›› 31 budynków jest z lat 19812010 (36 proc.) ›› 0 budynków wzniesiono po 2010 roku\nKomentarze dla artykułu (1): Kłodzko - mieszkaniowa pustynia\nNie rozumiem tego fragmentu: "Poza tym samorząd posiał udziały (...)" Posiał? A może posiadał?


Vanquis Bank bez Agnieszki Radwańskiej reklamuje „gotówkę łatwo spłacalną i odnawialną” (wideo)\nRuszyła kampania reklamowa pożyczki gotówkowej oferowanej przez Vanquis Bank. Akcję - prowadzoną w telewizji - przygotowali Dariusz Zatorski oraz firmy M5 i Codemedia.\nNowe reklamy Vanquis Banku przekonują, że oferowana w nim pożyczka gotówkowa dla klientów indywidualnych jest „łatwo spłacalna i odnawialna”. Kampania informuje, że oferta obejmuje kwoty do 5,5 tys. zł oraz zakłada tzw. wakacje kredytowe.\nW kampanii nie występuje już tenisistka Agnieszka Radwańska, która reklamowała Vanquis Bank w czerwcu i lipcu br. (zobacz szczegóły).\nObecna akcja reklamowa jest prowadzona w telewizji (TVP1, TVP2 i kanały tematyczne). Potrwa do końca października.\nKreacją i reżyserią reklam zajął się Dariusz Zatorski, a produkcją - dom produkcyjny M5. Za zakup mediów odpowiada dom mediowy Codemedia.\nCredit Agricole z Dawidem Podsiadło reklamuje pożyczkę gotówkową „na małe i duże życzenia” (wideo)\nBank Pekao znów reklamuje pożyczkę w muzeum niezrealizowanych marzeń (wideo)\nKasa Stefczyka w reklamach odcina się od SKOK-ów i banków (wideo)\nGrecki bóg okazji reklamuje Vivus.pl (wideo)\nSzukający i znajdujący reklamują „idealnie dopasowaną pożyczkę” w Providencie (wideo)\nJarosław Błasiak dyrektorem operacyjnym Vanquis Bank w Polsce\nPracownicy Alior Banku odśnieżają drogę klientom w reklamach pożyczki (wideo)\nDołącz do dyskusji: Vanquis Bank bez Agnieszki Radwańskiej reklamuje „gotówkę łatwo spłacalną i odnawialną” (wideo)


Świadectwa z codziennych zdarzeń Ichtis.info\nSłów kilka o tym, jak Bóg spotyka człowieka w prozie życia.\nMłodzież o Wielkim Poście w czasie pandemii\nNazywam się Karolina Żyła. W 2009 roku ukończyłam studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Szczecińskiego w specjalizacji katechetyczno-pastoralnej. Od 12 lat pracuję jako katechetka w Goleniowie w Zespole Szkól nr 1 z młodzieżą liceum, technikum i szkoły branżowej. Pracę tę traktuje jako powołanie, które daje mi dużo radości. Od młodzieży można się wiele nauczyć, a także zaczerpnąć ich młodzieńczej energii i entuzjazmu.\nŚwiadectwo o rodzicach Karola Wojtyły\nŻycie Karola Wojtyły rozpoczęło się w momecie spotkania jego rodziców: Emilii Kaczorowskiej i Karola Wojtyły seniora. Po raz pierwszy doszło do niego w 1905 roku w Krakowie. Jak zaznacza Milena Kindziuk, autorka książki o matce i ojcu przyszłego Papieża zostało potwierdzone, że wzięli oni ślub w 1906 roku, w krakowskim Kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła.\nMalejonek: wspólnota uratowała moje małżeństwo\n„To jest wspólnota dla takich łobuzów jak ja, ale nie tylko. Też dla świętych księży” – mówił w Krakowie muzyk Darek Malejonek, zachęcając do udziału w katechezach Drogi Neokatechumenalnej.\nMela: dziękuję Bogu za każde trudne doświadczenie\n- Potrafię podziękować Bogu za każde trudne doświadczenie, wierzę, że jest w tym jakiś sens – mówi Janek Mela, pierwszy niepełnosprawny, który zdobył dwa bieguny Ziemi. W piątek 28 listopada był on gościem w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Lubaczowie.\n„Wierzę w Boga, jestem Polakiem” - rozmowy z Polonią\n„Wierzę w Boga, jestem Polakiem” to tytuł dwóch płyt CD wydanych przez księży chrystusowców, a dokładnie przez Polską Misję Katolicką w Bochum w Niemczech, zawierających rozmowy z Polakami żyjącymi poza Ojczyzną.\nMessi liczy na opiekę duchową podczas Mundialu\nGwiazda argentyńskiego futbolu, Lionel Messi oraz jego koledzy w reprezentacji Argentyny dużą wagę przykładają do opieki duchowej podczas rozpoczynających się jutro w Brazylii Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej - Mundialu 2014. Jak donosi prasa argentyńska, narodowej drużynie dwukrotnego mistrza świata towarzyszyć będzie ks. Juan Jose Medina.\nWyraźne wspomnienie z każdej imprezy\nSą młodzi, są studentami oraz licealistami i... nie piją alkoholu - należą do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Co to takiego? I jak można przyłączyć się do tego dzieła? O tym w rozmowie z Martą Gołdą, która podjęła całkowitą abstynencję w KWC.\nMela: wiara jest odpowiedzią na beznadziejność świata\nWiara jest odpowiedzią na beznadziejność świata - mówi Jan Mela, niepełnosprawny zdobywca obu biegunów Ziemi, prezes Fundacji Poza Horyzonty, która stworzyła Ogólnopolski Program Protezowania dla ludzi po amputacjach kończyn. Na ekrany kin wszedł właśnie film fabularny w reż. Marcina Głowackiego „Mój biegun”, opowiadający historię rodziny Jana Meli. Pokazuje on m.in., jak wiara i modlitwa pomagają w przeżywaniu życiowych tragedii.\nWierzący – niepraktykujący, jakby żyjący – nieoddychający!\nKim oni są? Katolicy, których nie widać w kościele! Czy można ich w ogóle tak nazwać? Często słyszymy: „nie chodzę do kościoła, bo modlić mogę się w domu". Owszem można, a nawet powinno się modlić w domu, ale to nie wystarczy. Podczas Mszy Świętej Chrystus oddaje nam się cały! Na każdej Eucharystii przeżywamy mękę, śmierć i zmartwychwstanie Najwyższego i co najważniejsze - możemy Go przyjąć, w żywej postaci, do swojego serca.\nO truskawkowych skarpetkach\nTego dnia wieczorem na rachunku sumienia (w końcu on służy zobaczeniu działania Pana Boga w mojej historii życia), rozmyślając o minionym dniu i tym, co Pan Bóg mi w nim przekazał wróciłam do zdania o świadectwie ("nie mam o czym"). Odkryłam na nowo, że przecież świadectwo może być o jakimś doświadczeniu zupełnie prozaicznym (czyż skarpetki nie są kwintesencją prozy życia?), o czymś pozornie niewielkim - ważne jest tylko to, czy dane mi będzie zobaczyć właśnie w tym Boże działanie, czy usłyszę Boga mówiącego do mnie (to też jest Bożym darem i można o ten dar prosić).\nŚciąganie ludzka rzecz?\nOd przyszłego roku każdy uczeń, przyłapany podczas matury na ściąganiu będzie musiał powtórnie przystępować do egzaminu dojrzałości, powtarzając nawet te egzaminy, które wcześniej zaliczył. Ministerstwo Oświaty tłumaczy, że chce w ten sposób walczyć z plagą polskich szkół czyli właśnie ściąganiem. Jak oceniać ściąganie i podpowiadanie ? Jako wyraz sprytu, umiejętność zachowania się w trudnej sytuacji czy oszustwo ? Na te pytania odpowiada kapucyn ojciec Tomasz Krawczyk.\nO samotności bez przesady\nStoisz sam pośrodku świata, dookoła ludzi tłum... Pewnie każdy czasami ma takie właśnie wrażenie. Nikt się tobą nie interesuje, albo ty nikim? A przecież nikt nie jest tylko dla siebie... Tylko dlaczego tak trudno zauważyć drugiego człowieka? Obudzić w sobie świadomość, że każdy kryje w sobie tajemnicę... coś pięknego... każdy na swój niepowtarzalny sposób. W człowieku jest Bóg... i trzeba Go stale odnajdywać... i kochać.\nPierwsze dwa tygodnie studiów wszystkie wolne chwile Radek spędził w czterech ścianach wynajętego pokoju… Po mieście poruszał się jedynie po trasie stancja, sklep spożywczy, uczelnia. To był horror... wspomina po pięciu latach tamten czas.Swój sposób na oswojenie obcego miejsca miały Ania i Asia.\nO Świętach inaczej...\nPierwsze skojarzenia jakie przychodzą do głowy, gdy myślimy o Bożym Narodzeniu to: choinka, kolędy, św. Mikołaja, i prezenty. Niektórzy myślą też o „jakimś” małym chłopcu, który rodzi się w Betlejem, choć nie za bardzo wiadomo gdzie to jest. I to by było na tyle, jeśli chodzi o miłe skojarzenia.\nHej kolęda, kolęda - duszpasterska\nKolęda to wizyta duszpasterska z jaką co rocznie odwiedzają nas księża. Są ludzie, którzy unikają takich spotkań w swoich domach sądząc, że jest to niepotrzebne, a szkoda, bo zazwyczaj jest to mile spędzony czas. Dom posprzątany, przystrojony – oczekuje specjalnego gościa. Na stole biały obrus, krzyż i świece, jako symbol Chrystusa.\nliczba odsłon: 14769 | dodano: 2012-06-19 15:05:09


MŚ w wioślarstwie 2017 - dwa medale biało-czerwonych w sobotę - Polskie Radio PiK\n2017-09-30, 19:37 Polska Agencja Prasowa/IAR\nNa zdjęciu wioślarski polskiej czwórki bez sterniczki, srebrne medalistki MŚ w wioślarstwie 2017. Fot. PAP/EPA/ERIK S. LESSER\nReprezentacja Polski wywalczyła w sobotnich finałach dwa srebrne medale wioślarskich mistrzostw świata w Sarasocie. Drugie miejsce zajęły czwórka podwójna kobiet oraz czwórka bez sterniczki.\nStartujące w czwórce bez sterniczki Joanna Dittmann, Monika Ciaciuch, Maria Wierzbowska (wszystkie Lotto Bydgostia) oraz Olga Michałkiewicz, sprawiły niespodziankę, sięgając na Florydzie po srebrny medal. Przez większość sezonu w składzie tej osady była jeszcze starsza siostra Marii Wierzbowskiej - Anna, która w sierpniu uległa jednak wypadkowi podczas treningu na rowerze i doznała obrażeń nogi. Zastąpiła ją Michałkiewicz.\nPo trzecim miejscu w przedbiegu i drugim w repasażu wydawało się, że biało-czerwonym trudno będzie walczyć nawet o podium. Tymczasem w finale dały się wyprzedzić jedynie Australijkom. Trzecią lokatę zajęły Rosjanki. Rywalizacja w tej konkurencji została już dodana do programu igrzysk olimpijskich w Tokio w 2020 roku.\nZ kolei srebrny medal czwórki podwójnej może być dla Polek rozczarowaniem. Agnieszka Kobus, Marta Wieliczko (Wisła Grudziądz), Maria Springwald i Katarzyna Zillmann (AZS UMK Energa Toruń) wygrały wszystkie trzy rundy Pucharu Świata w tym sezonie i wydawało się, że w Sarasocie nie będą miały konkurencji.\nPodopieczne trenera Jakuba Urbana prowadziły zresztą przez większość dystansu, ale na ostatnich metrach dały się wyprzedzić Holenderkom. Trzecie miejsce zajęły Brytyjki. Prowadzone przez byłego trenera biało-czerwonych Marcina Witkowskiego Niemki były czwarte.\nTrzy inne polskie osady, które walczyły w sobotę w finałach, nie zmieściły się na podium. Dariusz Radosz (Lotto Bydgostia), Wiktor Chabel, Dominik Czaja i Adam Wicenciak zajęli piąte miejsce w rywalizacji czwórek podwójnych, natomiast obie dwójki podwójne wagi lekkiej, czyli Weronika Deresz i Joanna Dorociak oraz Jerzy Kowalski (Gopło Kruszwica) i Miłosz Jankowski, zakończyły zawody na czwartej pozycji.\nPolska reprezentacja na Florydzie liczy 10 osad. W finałach znalazło się sześć z nich - Mateusz Biskup i Mirosław Ziętarski (AZS UMK Energa Toruń) o medal w dwójkach podwójnych powalczą w niedzielę. Tego dnia męska ósemka oraz skiffista Natan Węgrzycki-Szymczyk wystartują w finałach B.\nWcześniej trzecie miejsce w finale B, czyli dziewiąte ogólnie, zajęła rywalizująca w jedynkach wagi lekkiej Martyna Mikołajczak (Lotto Bydgostia), a w zmaganiach mężczyzn w tej konkurencji w walce o miejsca 7-12 nie wziął udziału Artur Mikołajczewski (Gopło Kruszwica).\nMówi Ryszard Stadniuk, prezes Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich\nTagi: MŚ w wioślarstwie 2017 - podsumowanie 7. dnia rywalizacji (dwa medale dla Polski), wioślarstwo


Nadzieja dla cukrzyków - mamdziecko.interia.pl - ciąża, poród, wychowanie dzieci\nWtorek, 14 marca 2017 (15:16)\nNiedługo takie badanie nie będzie konieczne /123RF/PICSEL\nCukrzyca, zwłaszcza typu II, to choroba coraz częściej spotykana. W obu jej typach pacjent musi często dokonywać pomiarów poziomu glukozy we krwi. Wiąże się to z pobieraniem krwi, co jest bolesne i kłopotliwe, ale konieczne - źle leczona cukrzyca nieuchronnie prowadzi do groźnych powikłań - na przykład uszkodzenia serca i nerek.\nZanim technologia trafi do cukrzyków, konieczne jest jej dokładne przetestowanie. Od dokładności i niezawodności pomiaru zależy skuteczność leczenia.\nDowiedz się więcej na temat: cukrzyca\npomoce naukowe matematyka - Alezabawki.co


Wings For Life World Run - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: poznań poznań wings for life wings for life wings for life 2018 wings for life poznan trasa wings for life world run poznań\nWięcej na temat: trasa biegu wings for life poznań trasa wings for life poznań wings for life wings for life 2016 wings for life 2016 poznań wings for life 2016 trasa wings for life poznan trasa wings for life poznań wings for life trasa\nWings for Life 2016: Już w niedzielę w Poznaniu [TRASA BIEGU, PROGRAM, UTRUDNIENIA]\nW Poznaniu wystartuje - w jedynym miejscu w Polsce - bieg Wings for Life 2016.\nWięcej na temat: bieg poznań 8 maja bieg w poznaniu poznan bieg 8 maja trasa biegu poznan trasa biegu w poznaniu wings for life wings for life 2016 wings for life poznan trasa wings for life poznań\nWięcej na temat: agnieszka głomb wings for life wings for life 2015 wings for life poznań wings for life run polska\nWięcej na temat: adam klein wings for life 2015 wings for life run w poznaniu wings of life\nWięcej na temat: Wings for Life World Run w Poznaniu adam malysz w wings for live adam małysz adam małysz wings for life wings for life\nWięcej na temat: monika pyrek wings for life wings for life 2015 poznań\nWięcej na temat: wings for life 2015 wings for life 2015 zdjęcia worldrun 2015\nWings for Life World Run: 3 maja cały świat pobiegnie razem! [ZDJĘCIA]\nW niedzielę 3 maja na całym świecie odbędzie się Wings for Life World Run. To niezwykły bieg, którego celem jest zebranie funduszy na badania nad urazami rdzenia kręgowego. Polskim gospodarzem tej wyjątkowej imprezy jest Poznań.\nWięcej na temat: Wings for Life World Run Poznań wings for life wings for life world run 2015\nWydarzenia weekendu 2-3 maja w Wielkopolsce [ZDJĘCIA]\nWydarzenia weekendu w skrócie, czyli tym 2 i 3 maja żyła Wielkopolska i Poznań. Zobaczcie, o czym pisali w sobotę i niedzielę dziennikarze serwisu Nasze Miasto. Oto przegląd najważniejszych i najciekawszych wydarzeń w regionie.\nWięcej na temat: magdalena ogórek tulipany chrzypsko wielkie wolsztyn parowozy wydarzenia poznań wydarzenia weekend wydarzenia wielkopolska\nWings for Life World Run 3 maja 2015: Przygotujcie się na utrudnienia [MAPA]\nW związku z organizacją biegu Wings for Life World Run w niedzielę 3 maja kierowcy i pasażerowie komunikacji miejskiej muszą przygotować się na spore utrudnienia.\nWięcej na temat: Wings for Life World Run Poznań bieg poznań 3 maja poznań 3 maja trasa wings for life poznań wings for life wings for life 2015 wings for life 2015 poznań wings for life world run 2015 world run\nWings for Life World Run 2015. Niezwykły bieg już w niedzielę w Poznaniu! [ZDJĘCIA]\nJuż w niedzielę, 3 maja, odbędzie się Wings for Life World Run 2015 - międzynarodowy bieg, którego celem jest zebranie funduszy na badania nad urazami rdzenia kręgowego. Tak jak przed rokiem gospodarzem biegu - jako jedyny w Polsce - będzie Poznań.\nWięcej na temat: Wings for Life World Run Poznań Wings for Life World Run zdjęcia biegi w maju 2015 biegi w poznaniu 2015 wings for life 2015 wings for life world run 2015\nwings for life run w poznaniu


Oczywiście wszystek spośród nas musi ciężko rozwijać i wywiązywać się z innych obowiązków dosłownie każdego dnia. Dzięki temu zarabiamy pieniądze, które są nam konieczne do eleganckiego i komfortowego życia. Warto wiec wziąć z ograniczonych trików, które mogą nam ułatwić wykonywanie innych zadań. Tutaj szczególną ostrożność należy zwrócić na komputery oraz programy komputerowe. Powinny się one wykryć w każdej firmie, nawet tej krótkiej czy domowej.\nJeśli sami zarządzamy swoją rola, powinniśmy zapewnić swojej ekipie godne warunki do rzeczy. Dzięki temu cała załoga będzie łatwo wywiązywać się z drugich obowiązków. Zaś w skutku chwila jest tu szczególnie ważny. Chcemy jednak szybko zauważyć pozytywne rezultaty pracy naszej ekipy. Dlatego każdy pracownik powinien otrzymać od nas nasz swój komputer. W kraju teraz można naprawdę mnóstwo prac wykonywać teraz na ostatniego gatunku sprzętach. Komputer doskonale sprawdzi się np. w gabinecie. Można na nim z łatwością wykonać wiele, ważnych dokumentów. Wystarczy zainwestować w określony pakiet programów, dzięki którym wykonamy różne akta. Toż na pewno ułatwi pracę każdej sekretarki. Tutaj polecany istnieje też sekretariat program. Jest on niesłychanie łatwy w obsłudze, ponieważ każdy spokojnie sobie spośród nim poradzi. Na powodu to my ciż powinniśmy zapoznać się z takim programem dodatkowo jego zdolnościami. Następnie przygotujmy specjalne szkolenie dla własnych sekretarek. Pokażmy im, jak mieć z takich komputerowych programów. Dzięki temu sekretariat program bycie się dla nich tak popularny w obsłudze. A pewnie on dużo poprawić funkcjonowanie wszystkiej firmy.\nJeśli prowadzimy swój biznes, z pewnością ciż jesteśmy nasze biuro, w jakim zastrzegamy się różnymi zadaniami. Zainwestujmy zatem w duży komputer, który pomoże nam również przez długie lata. Warto i wydać nasze pieniądze na zakup m.in. drukarki i skanera. To nieodzowne zaopatrzenia w wszystkim biurze. Dzięki nim bardzo ułatwimy sobie wykonywanie różnych zadań. Niestety istniejmy wtedy obojętni na zmiany ze świata techniki oraz bierzmy z obecnych, nowoczesnych rozwiązań. Obecnie codziennie powstaje mnóstwo programów komputerowych, jakie są specjalnie przeznaczone tylko do czynności w dalekich firmach. Inwestujmy więc w takie programy, a uzyska na ostatnim pełna polska praca i pracownicy.


Jak pomóc chorym stawom? – kukania\n1 lipca 2018 3 lipca 2018 Adam Dieta\nBóle stawów są bardzo częstą przypadłością osób starszych, ale nie tylko. Problemy ze stawami dotyczą także młodszych osób. W większości przypadków chorzy sięgają po leki przeciwbólowe. Warto pamiętać, że odpowiednia dieta również może złagodzić bolesność stawów.\nCo zatem należy spożywać w przypadku chorych stawów? Wskazane jest spożywanie twarogów, jogurtów czy kefirów, które są źródłem pełnowartościowego białka. Stanowi ono naturalny budulec chrząstki stawowej. Zamiast białego pieczywa lepiej wybierać pieczywo pełnoziarniste. Dobrym uzupełnieniem diety będą także kasze i makarony.\nStanowią one źródło witamin z grupy B oraz błonnika. Bóle stawów mogą być również złagodzone poprzez częste spożywanie ryb. W szczególności zalecane są ryby morskie, takie jak halibut, makrela czy tuńczyk. Regularna konsumpcja ryb przyczynia się do zwiększonej produkcji hormonów tkankowych, które zmniejszają zachodzące w organizmie procesy zapalne.\nW jadłospisie nie może również zabraknąć antyoksydantów, głównie witaminy A, E i C.\nAutografy piosenkarzy za free


Eksperci: Wojna Rosji z Ukrainą zwiększy inflację. Pilnie trzeba zamknąć konflikt z UE i uruchomić środki z KPO | Wirtualne Kosmetyki\nJak przekonują ekonomiści, w najbliższych miesiącach inflacja w Polsce utrzyma się na wysokim poziomie, wynoszącym ok. 10%.\nJednak nie brakuje opinii, że nie unikniemy dwucyfrowego wskaźnika.\nZ rosyjsko-ukraińską wojną związane są głównie takie ryzyka, jak wzrost cen energii na świecie oraz osłabienie naszej waluty. Ponadto pewne towary nie zostaną wyeksportowane do Rosji, co ma związek z sankcjami. Ale napływ ludności zza wschodniej granicy może złagodzić presję na wzrost wynagrodzeń. Eksperci wyjaśniają też, czy w obecnej sytuacji potrzebne będą zmiany podatkowe.\nW przestrzeni publicznej coraz częściej pojawiają się pytania, czy wojna Rosji z Ukrainą spowoduje dalszy wzrost inflacji w Polsce. Jak prognozuje prof. Stanisław Gomułka, główny ekonomista BCC i były wiceminister finansów, ta sytuacja zwiększy inflację i zmniejszy wzrost PKB. Jednak wiele zależeć będzie od tego, jak długo potrwa ten konflikt. Zdaniem eksperta, w I oraz II kw. br. wskaźnik wyniesie 8-9%. Ale niezależnie od tego, co się dzieje w Ukrainie, w pewnym momencie przestaną działać rządowe tarcze antyinflacyjne. Prawdopodobnie dojdzie do tego w trzecim kwartale, a pod koniec roku możemy mieć wynik w relacji rok do roku powyżej 10%.\n– Zgodnie z najnowszą projekcją NBP, inflacja znacząco wzrośnie. W br. roczna dynamika cen znajdzie się, z 50% prawdopodobieństwem, w przedziale 9,3-12,2% wobec 5,1-6,5% w projekcji z listopada 2021 roku. Jednak jest to projekcja przygotowana przy założeniu niezmienionych stóp procentowych. Wiele wskazuje na to, że one mogą nadal rosnąć, co działać może antyinflacyjnie. Stąd też z niektórych analiz wynika, że inflacja w całym 2022 roku nie przekroczy 10%, a w kolejnych latach będzie stopniowo spadać. Zarazem wielu analityków prognozuje inflację dwucyfrową. W związku z napadem Rosji na Ukrainę wszelkie tego typu prognozy obecnie obarczone są ogromną niepewnością. Na pewno im silniejsza będzie skala agresji, tym większe będzie ryzyko wzrostu inflacji oraz zakłóceń w łańcuchach dostaw – komentuje prof. Elżbieta Mączyńska, prezes Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego.\nZ kolei prof. Witold Orłowski, główny doradca ekonomiczny PwC w Polsce, zwraca uwagę na ryzyko ukształtowania się płacowo-cenowej spirali inflacyjnej. Ono było bardzo poważne już przed rozpoczęciem problemu ukraińskiego, częściowo skutkiem prowadzonej od lat polityki gospodarczej promowania wzrostu płac i konsumpcji kosztem oszczędności i inwestycji. Według eksperta, mimo wielu niewiadomych, dwucyfrowej inflacji raczej nie unikniemy. Taki wskaźnik może być już w pierwszej połowie roku. Natomiast, jak długo się utrzyma dwucyfrowa inflacja, zależy od bardzo wielu czynników, o których dzisiaj nie mamy pojęcia. Ale jednym z nich z pewnością będzie polityka banku centralnego. Pojawia się pytanie, czy wreszcie przypomni sobie, że jego głównym obowiązkiem jest dbanie o wartość waluty, nawet jeśli to obniża popularność rządu.\n– Inflacja utrzyma się na wysokim, blisko dwucyfrowym poziomie przez kilka miesięcy, chyba że nastąpi deeskalacja konfliktu, co na chwilę obecną wydaje się mało prawdopodobne. Uważam również, że głównym czynnikiem wzrostu inflacji będą ceny ropy i gazu, ale również ogromna fala uchodźców przyniesie przecież wzrost spożycia indywidualnego, wzrosną też wydatki państwa – stwierdza prof. Paweł Wojciechowski, były minister finansów.\nMówi się, że konflikt zbrojny będzie rodził procesy inflacyjne. Jak zaznacza prof. Witold Orłowski, są 2 elementy poważnego ryzyka. Pierwszy to już widoczny potężny wzrost cen energii na świecie. Tutaj rząd nie ma manewru, bowiem niedawno czasowo obniżył do zera akcyzę czy podatki nałożone na paliwa. A w pewnym momencie trzeba będzie to powrócić do poprzedniego stanu. Natomiast drugi element ryzyka to kurs walutowy. Póki co złoty nie uległ jeszcze bardzo silnemu osłabieniu, ale na dniach sytuacja może się pogorszyć.\n– Możliwie najostrzejsze sankcje wobec Rosji są w obecnej sytuacji absolutnie uzasadnione, niezbędne, ale to niestety broń obosieczna. Zatrzymanie polskiego eksportu do Rosji przynajmniej częściowo dotknie naszych producentów, pomniejszy ich przychody. Będą musieli poszukiwać innych rynków zbytu. Jeżeli zechcą zwiększać sprzedaż na rynku krajowym, niewykluczone, że będą zmuszeni obniżać ceny. One mogą spadać, ponieważ zwiększać się będzie podaż. Zarazem eksporterzy z pewnością podejmować będą też działania ukierunkowane na pozyskiwanie nowych rynków zagranicznych, ale to wymaga dodatkowych nakładów i czasu – mówi prezes PTE.\nNatomiast prof. Wojciechowski podkreśla, że wojna będzie również silnie osłabiała wzrost gospodarczy. Ostatnia podwyżka stóp procentowych o 0,75 pkt. proc. – w obliczu nowej prognozy NBP zakładającej bardzo wysoką inflację – świadczy o tym, że Rada nadal nie jest gotowa na bardziej agresywne podwyżki stóp procentowych. Oznacza to, że choć nie wpadniemy w recesję w tym roku, to również nie uda się zdusić inflacji. Zdaniem prof. Gomułki, na skutek obecnych turbulencji dojdzie do znacznego podwyższenia rynkowych stóp procentowych (WIBOR i marża), chociaż realne rynkowe stopy procentowe będą nadal ujemne. Główny ekonomista BCC przekonuje, że ważną kwestią będzie to, co się stanie z płacami. One wpływają bezpośrednio na koszty produkcji i w związku z tym na inflację mierzoną przez PPI (Production Price Index), która z czasem przekłada się na inflację CPI. Duży napływ pracowników z Ukrainy obniży nieco obecną presję płacową.\n– Sytuacja na rynku pracy jest jednym z czynników proinflacyjnych. Pracodawcy mają bowiem problemy z pozyskiwaniem pracowników o odpowiednich kwalifikacjach. Brakuje ludzi. To w połączeniu z inflacją i rosnącą fluktuacją na rynku pracy skutkuje większą presją na wzrost płac. Ale nawet gdyby inflacja nie wzrastała, to i tak wielu pracodawców musiałoby podnosić wynagrodzenia, aby móc pozyskiwać nowych pracowników. Wiemy, że od wybuchu wojny przybyło z Ukrainy grubo ponad milion osób, głównie kobiet i dzieci. To z kolei może złagodzić napięcia na rynku pracy, a tym samym zmniejszyć presję na wzrost wynagrodzeń – dodaje prof. Mączyńska.\nDo tego wszystkiego rodzą się pytania, czy w związku z obecną sytuacją Polska potrzebuje pilnych zmian w polityce makroekonomicznej i czy rząd nie powinien podnieść podatków oraz zmienić struktury wydatków. Prof. Orłowski podkreśla, że podatków dochodowych w naszym kraju nie można podnosić w ciągu roku. Ale istnieją inne rozwiązania, jak np. wprowadzenie dodatkowych danin czy podniesienie VAT-u. Ekspert przypomina swoje słowa, które wypowiedział ok. 2 miesiące przed rozpoczęciem wojny. Wtedy zaznaczył, że potrzebna jest pilna zmiana strategii polityki makroekonomicznej. I cały czas to stanowisko podtrzymuje.\n– Wyższa inflacja przekłada się na większe dochody podatkowe VAT, CIT oraz PIT. W styczniu Ministerstwo Finansów poinformowało o wyjątkowo wysokich dochodach. Ale równocześnie zauważyło, że to są krótkoterminowe wzrosty i już w drugim kwartale nie będą tak duże. Na razie sytuacja w finansach publicznych nie jest zła. Tu ważne są koszty obsługi długu prywatnego i publicznego. Rosną one teraz z racji osłabienia złotego oraz dużego wzrostu wymaganych przez inwestorów rentowności. Od kilku kwartałów mamy też problem w postaci ujemnego bilansu handlowego obrotów bieżących, import jest większy niż eksport. Nie ma więc możliwości budowy rezerwy w postaci złota i większych zasobów dolarowych, tym bardziej że NBP uznało za konieczną wyprzedaż części rezerw w celu obniżenia spadku wartości złotego – analizuje prof. Gomułka.\nZ kolei zdaniem prof. Mączyńskiej, jeszcze nie wiemy, czy konieczne będzie zwiększanie podatków. To zależy m.in. od tego, jak poradzimy sobie z imigrantami na rynku pracy. Ich zatrudnienie dostarczy podatkowych wpływów do budżetu. Ale równocześnie, w związku z wojną jaka ogarnęła Ukrainę, istnieje konieczność zwiększenia wydatków zbrojeniowych. Jak podkreśla prezes PTE, przejściowo może dojść do zwiększenia zadłużenia w budżecie państwa. Ale Polska wciąż jeszcze ma, jak to określił Międzynarodowy Fundusz Walutowy, przestrzeń do zwiększania długu publicznego.\n– Widmo stagflacji wydaje się coraz bardziej prawdopodobne. Wobec takiego scenariusza, jeszcze bardziej potrzebne są działania wspierające inwestycje. Dlatego rząd powinien jak najszybciej powrócić na ścieżkę praworządności, zażegnać konflikt z UE oraz uruchomić środki z KPO – podsumowuje prof. Wojciechowski.


Microsoft wprowadza nową formę płatności - TELEPOLIS.PL\nWiadomości Microsoft wprowadza nową formę płatności\nsirmark 13 Listopada 2013 11:48\nMicrosoft wprowadza nową formę płatności za zakupy aplikacji i gier w sklepach Windows, Windows Phone i Xbox Games. W sprzedaży są już dostępne karty przedpłacone o nominale 70 zł.\nAplikacje i gry stanowią istotny element systemów Windows 8.1, Windows Phone i konsoli Xbox. Obecnie w Sklepie Windows, dedykowanym urządzeniom z systemem Windows 8 i Windows 8.1, jest już dostępnych ponad 120 tys. aplikacji. Z kolei Sklep Windows Phone oferuje katalog 175 tys. aplikacji i gier, a liczba ta cały czas rośnie. Użytkownicy konsoli Xbox mogą kupować cyfrowe wersje gier na tę platformę, wybierając spośród ponad tysiąca propozycji.\nKarta pre-paid pozwala zasilić jedno, uniwersalne konto Microsoft Account. Dzięki temu użytkownicy mogą dokonywać zakupów w trzech sklepach z grami i aplikacjami, bez konieczności osobnego logowania, i korzystając z jednego, wspólnego salda.\nWprowadzenie kart przedpłaconych, nabywanych według wartości nominalnej, pozwala również uniknąć dodawania do systemu numeru karty kredytowej - ułatwiając zakupy aplikacji i gier osobom, które nie chcą lub nie mogą korzystać z karty kredytowej. Poza bezpieczeństwem płatności, właściciel konta może decydować, jakie środki są przeznaczane na zakupy. Jest to szczególnie istotne w przypadku rodziców, którzy mogą bez obaw udostępnić podopiecznym swoje tablety czy smartfony do zabawy, nie martwiąc się o niemiłą niespodziankę na miesięcznym wyciągu z karty.\nBy korzystać z waluty na urządzeniu z Windows 8.1, należy wejść do Sklepu Windows i przejść do zakładki "Moje konto" klikając prawym przyciskiem myszki. Następnie w widocznym na ekranie głównym oknie należy wpisać kod z karty. Za chwilę na koncie pojawi się informacja o przedpłaconych środkach i można rozpoczynać zakupy. Użytkownicy smartfonów Windows Phone mogą wpisać kod karty w zakładce "Portfel", gdzie wśród form płatności pojawi się dodatkowa opcja: "Karta upominkowa Microsoft". W przypadku Xbox 360 przedpłacone karty stają się jedną z dostępnych form płatności wskazywanych w momencie zakupu gry. Zdrapkę można zrealizować wcześniej, logując się na koncie Xbox Live online i wybierając opcję Wymień kod, jak również korzystając z tej samej opcji bezpośrednio na konsoli, albo w momencie dokonywania zakupu.\n1. ~lee 2013-11-13 12:26:20 host: tysiaclecia-z-bie37200223077.c200.msk.pl\ndo klocka sa karty zlotowe w trzech nominalach 50/100/200pln po co tworzyc inne dla w8 i wp?\n2. ~vil 2013-11-13 12:39:52 host: people.gem.pl\ndobry pomysł -- chętnie bym skorzystał z tego rozwiązania w google market, bo karty nie mam, a nawet gdybym miał, to nie chciałbym udostępniać jej dane. Może skopiują pomysł.\n3. ~dim 2013-11-13 12:50:04 host: p1.dialog.pl\n@2 nie słyszałeś o wirtualnych kartach prepaid, bez plastiku? Zasilasz kartę dowolną kwotą w dowolnym momencie, nawet tuż przed zakupem, dopóki nie płacisz możesz mieć saldo 0 zł.\n4. ~@2 2013-11-13 12:58:47 host: people.gem.pl\nsłyszałem, ale to też nie jest wygodne -- muszę za kartę płacić, a wykorzystam raz czy dwa w roku. Ale takie karty są bezpieczne, to fakt. Zresztą, nie chodzi o mnie, ale o rzeszę innych ludzi -- niektórzy nie wiedzą o takich kartach, niektórzy nie moga je mieć i t.d., a rozwiązanie z karta prepaid jest bardzo trafne i proste i super dostępne\n5. ~Brend 2013-11-13 13:20:31 host: btp92.neoplus.adsl.tpnet.pl\n70zł... tak żeby było równo... czyżby przefarbowane 10 GBP albo 15 €O?\n6. ~Jacek 2013-11-13 13:30:26 host: 093105195234.skierniewice.vectranet.pl\n@2 Google podobno do konca roku ma wprowadzic podobne karty w polsce.Zreszta aplikacja sklepu dla polski juz jest wyposazona w funkcje wykorzystania karty podarunkowej czego wczesniej nie bylo\n2,3,4: jak się wybierze dobry bank, to zwykłe karty kredytowe też są bezpieczne. Z resztą zawsze w razie czego, można zgłosić reklamację, a na szczęście to nie działa jak u operatorów (uwzględnienie lub odrzucenie reklamacji zależy w dużym stopniu od widzimisię konsultanta rozpatrującego). Wszystko jest bardzo dobrze strzeżone i wszystko w razie czegoś można udowodnić (że to np. nie Ty dokonywałeś tej transakcji).\njuż myślałem, że w naturze :(


Kindle Daily Deal: 12 sposobów na supermózg | Świat Czytników\n← Synchronizacja na Kindle: miejsce w którym czytamy\nKindle Daily Deal: Farewell – szpieg który pomógł pokonać ZSRR →\nKindle Daily Deal: 12 sposobów na supermózg\n26 września 2011 Autor: Robert Drózd. Tematy: Kindle Store. Komentarze (3) »\nAktualizacja z 27.09: promocja już nie jest aktualna, a książka kosztuje teraz $7.16.\nPrzy okazji, na stronie z darmowymi książkami doszło parę nowych pozycji, m.in. cegiełka o ewolucji.\nPrzyznam, że promocja Kindle Daily Deal, która miesiąc temu wróciła do Amazonu trochę mnie rozczarowała. W kolejnych dniach albo pojawiały się tam jakieś powieści kiepskiego sortu, albo promocja była ograniczona tylko dla klientów ze Stanów. Teraz jeden z nielicznych wyjątków.\nBrain Rules: 12 Principles for Surviving and Thriving at Work, Home, and School – to 12 rozdziałów na temat tego, jak działa nasz mózg i jak to można wykorzystać. Dowiemy się na przykład, jak na jakość naszego myślenia wpływają sen, ruch czy stres, albo jak sensownie odpoczywać. Choć często też dowiemy się że jakiś temat nie został do końca zbadany. Dodam, że na stronie autorów zasady te też zostały opisane.\nSpis treści na moim Kindle for PC wygląda następująco:\nW Polsce książka ukazała się nakładem Prószyński i S-ka jako „12 sposobów na supermózg”. W streszczeniu na stronie Charakterów czytamy:\nJak pisze John Medina: „nie ma powodu do paniki. Możesz w pełni odpowiedzialnie skierować sceptyczny wzrok na każde twierdzenie głoszące, że badania mózgu mogą jednoznacznie powiedzieć nam, jak stać się lepszymi nauczycielami, rodzicami, liderami biznesu czy studentami. Ta książka jest wołaniem o badania, ponieważ po prostu nie wiemy dość, by dawać rady. To próba uodpornienia na mity, takie jak «efekt Mozarta», osobowości lewej/prawej strony mózgu i studia na Harvardzie dzięki słuchaniu w macicy taśm z nagraniami języków obcych…”. Warto sięgnąć po tę książkę, nawet jeśli nie mamy zamiaru rozstać się z mitami…\nMyślę, że niecałe 5 złotych to dobra okazja, żeby się z tą książką zapoznać.\nPromocja na Brain Rules trwa do jutra (27 września), do godziny 9 rano. Potem cena będzie już wyższa…\n3 odpowiedzi na „Kindle Daily Deal: 12 sposobów na supermózg”\n27 września 2011 o 00:32\nOj zgadza się. Nie wiem naprawde czemu ma służyć ograniczanie Daily Deal tylko do Stanow. Az sie chce zmienic adres na amerykanski… Tak jak pisales – bylo kilka ciekawych ksiazek ostatnio, np. biografia Keitha Richardsa. Juz sie czlowiek cieszy, juz klika i zamiast 0.99$ widzi duzo wiecej… Bu.\n27 września 2011 o 10:45\nMam taką swoją teorię, że w Kindle Deal jest ustalona cena dla całego świata i w przypadku Europy musi się w niej zmieścić VAT, co sprawia, że wydawca zarabia mniej i nie decyduje się na wypuszczenie książki także dla Europy.\nZ biografią Richardsa było tak, że poza wersją „US only”, miała też wydanie Kindle u nas dostępne, ale droższe: wtedy $13.79, teraz o dziwo mniej bo $8.34.\n27 września 2011 o 13:41\nprzespałem – jest już po 7,16 USD -:(


Wtorek, 18 Czerwiec 2019r.\nWsparcie udziału przedsiębiorców w programach promocji - Poddziałanie 6.5.2\nPoddziałanie 6.5.2. POIG\nPodstawa prawna udzielania wsparcia przedsiębiorcom biorącym udział w programach promocji:\nRozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 lipca 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na udział przedsiębiorców w programach promocji w ramach poddziałania 6.5.2 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 160, poz. 955).\nRozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 15 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na udział przedsiębiorców w programach promocji w ramach poddziałania 6.5.2 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 133, poz. 892) .\nPrzedmiotowe rozporządzenie wejdzie w życie w dniu 6 sierpnia 2010 r.\nCel poddziałania 6.5.2. POIG\nPodmioty uprawnione do uzyskania wsparcia w ramach poddziałania 6.5.2. POIG\nPrzedsiębiorcy, prowadzący działalność gospodarczą i mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którzy zgłosili swój udział w branżowym programie promocji lub programie promocji o charakterze ogólnym.\nRodzaje projektów kwalifikujących się do udziału w poddziałaniu 6.5.2. POIG\nWsparcie w ramach poddziałania 6.5.2 POIG będzie dedykowane dla przedsiębiorców biorących udział w branżowych programach promocji oraz programach promocji o charakterze ogólnym.\nBranżowe programy promocji i programy promocji o charakterze ogólnym zostaną wybrane przez ministra właściwego do spraw gospodarki w ramach realizacji projektu systemowego 6.5.1 POIG „Promocja polskiej gospodarki na rynkach międzynarodowych”.\nBranżowy program promocji będzie to koncepcja obejmująca okres nie dłuższy niż 36 miesięcy, w której określone będą:\na) rodzaje i terminy działań promujących jedną branżę lub producentów towarów jednego rodzaju,\nb) rynki, na których prowadzone są działania promujące,\nc) katalog rodzajów działalności związanych z daną branżą, usługami lub towarami jednego rodzaju,\nd) katalog produktów, usług lub towarów jednego rodzaju, które będą objęte działaniami promującymi\n- realizowana na podstawie umowy o realizację programu branżowego zawartej w\nramach poddziałania 6.5.1 POIG, 2007 – 2013.\nMaksymalna wartość wsparcia w ramach poddziałania 6.5.2. POIG\nWielkość pomocy na udział w branżowym programie promocji nie może przekroczyć 75 % poniesionych wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą na udział w jednym branżowym programie promocji.\nWielkość pomocy na udział w programie promocji o charakterze ogólnym nie może przekroczyć 75 % poniesionych wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą\nna udział w jednym programie promocji o charakterze ogólnym.\nNabór wniosków o dofinansowanie dla programów promocji o charakterze ogólnym w ramach poddziałania 6.5.2. POIG\nLista programów promocji o charakterze ogólnym, na udział w których będzie można ubiegać się o dofinansowanie w 2011 r.\nKryteria wyboru projektów dla poddziałania 6.5.2 POIG zostały zatwierdzone w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu Komitetu Monitorującego Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka.\nPełna dokumentacja aplikacyjna zostanie zamieszczona na stronie www.mg.gov.pl wraz z ogłoszeniem o naborze wniosków o dofinansowanie.\nWięcej informacji na stronie : http://www.mg.gov.pl/Fundusze+UE/POIG/Dzialania/Dzialanie+652


Racjonalista - Komentarze do strony Viva la Evolution!\nKomentarze do strony Viva la Evolution!\nPoltiser - gratuluję 4 na 4\nŚwietny artykuł! Proszę pisać częściej.\nAutor: Poltiser Dodano: 01-04-2012\nZafascynowany siłą nauki, w wieku 30 lat zaczął chodzić na swoje pierwsze zajęcia z biologii\nmolekularnej i w ten sposób za jednym zamachem udowodnił dwie ważne teorie:\newolucję i często niedoceniany pogląd, że lepiej późno niż wcale.\n-Tak, udowodnił wszystkim ssakom z rzędu naczelnych posługujących się rozumem i ciekawym prawdy. Dla reszty bogobojnych stworzeń, nawet Wielki Kanion został wyrzeźbiony przez Jahwe i wszystkie nauki razem wzięte nie przebiją czaszek chronionych religijnym pancerzem, którego nie powstydziłby się triceratops.\nAutor: KORIUS Dodano: 01-04-2012\nBóg w swej dobroci pozwolił odkryć tym pyszałkowatym naukowcom jak działał 600mln lat temu:) To dowodzi, że bóg kocha wszystkich - nawet tych, którym odpowiedź 'bóg to zrobił' nie wystarcza:) Teraz już wiedzą JAK bóg to zrobił;) hehe\nAutor: myprecious Dodano: 01-04-2012\nZielińska - Nie jestem pewna?\nTo do ślimaka morskiego Aplysia\ncalifornia mam mówić " proszę wujka?\nKORIUS - @Zielińska 1 na 1\n"To do ślimaka morskiego Aplysia\ncalifornia mam mówić " proszę wujka?"\n-Raczej: Szanowny kuzynie! Chociaż trudno będzie powspominać wspólnych przodków z końca prekambru. Niełatwo też przyznać się do istnienia mięczaków w rodzinie ;-)\nAnna Kurcek - kontrowersyjny ślimak 2 na 2\nStosując wyżej przedstawioną skalę "wujostwa" wszyscy ludzie musieliby być dla siebie braćmi i siostrami:) z założenia nie brzmi to źle...\nAutor: Anna Kurcek Dodano: 01-04-2012\n"W co oni bez dowodów uwierzyli jakżebyśmy my dowodami mogli obalić"\nBardzo ciekawy artykulik! Dziękuję i proszę o więcej...\nA co do kuzynostwa... wszyscy jesteśmy spokrewnieni całe życie na tej planecie ma wspólnych przodków... kwestia czasu wstecz\nAutor: HunterThompson Dodano: 02-04-2012\nR.Brzeziński robbo - Zbyt wiele entuzjazmu -1 na 1\nDla mnie jest tu pewne nieporozumienie.To fakt,że wspomniany amer.prof.biologii ewolucyjnej Joe Thorton,chociażby z Anthony M.Dean,przeprowadzili wiele eksperymentów tzw.wskrzeszenia genów,czy prabiałek.\nNiestety trudno dociec w czym i jak naśladowali naturę.\nBezdyskusyjnie przeprowadzili wiele manipulacji genetycznych wpływając na rozwój (dokonując zmian) badanych przez siebie organizmów,dosł.ich sekwencji nukleotydów,czy aminokwasów itp.\nTo jednak wskazuje,że rację miał -pozwolę sobie na to porównanie- kusiciel pierwszych ludzi,że ci staną się jak bogowie.\nJak to ujął znany publicysta naukowy Robert William Cooke:\n"...ludzkość niewątpliwie balansuje dziś na krawedzi prawdziwej rewolucji genetycznej,którą można nazwać "Drugą Genesis" - czymś w rodzaju ponownego aktu stworzenia.Oznacza ona,że (nasz gatunek) podjął zuchwałą i chyba nie najmądrzejszą próbę zabawy w boga".\nTo nie jest do końca tak,a już na pewno nie zawsze,że biolodzy molekularni odtwarzają naturalny proces przemian ewolucyjnych .\nObecnie przyśpieszają ten proces a tak naprawdę manipulują genami ,aminokwasami i osiągają wielokrotnie zaplanowane zamierzenie.\nJak napisał wspomniany Robert Cooke,biochemicy stworzą elitę kapłanów biologii,którzy będą"grać w boskie gry".\nAutor: R.Brzeziński robbo Dodano: 04-04-2012\nTak naprawdę biolodzy molekularni,nie tylko spodziewają się tego ,co się wydarzy,ale potrafią to świadomie osiągnąć.\nAutorka zdaje się nie znać historii darwinizmu,bowiem w historii dowodów ewolucyjnych już wielokrotnie :\n"Zwolennicy Karola Darwina trzymali w swych rekach pierwsze naukowe dowody" ewolucji.Do takich dawno temu (tak naprawdę bezzasadnie) przekonywał niemiecki biolog August Weismann.\nZresztą jeżeli rację ma autorka znaczy to,że ewolucjoniści przez około wieku pozbawieni byli rzeczowych dowodów.\nJeżeli te w istocie są dopiero pierwszymi,to wniosek jest oczywisty.\nWydaje mi się,ze autorka powinna zapoznać się z poglądami także znakomitego biologa ewolucyjnego ,wybitnego genetyka Richarda Lewontina,który inaczej pojmuje zagadnienia biologii ewolucyjnej i jest w stanie sprowadzić zimny prysznic na bezkrytycznych zwolenników biologii molekularnej.\nChyba rację miał K.Petrusewicz,gdy powiedział,że:"Dokładna znajomość ewolucjonizmu jest konieczna każdemu biologowi".\nDodam tez tutaj,ze biolog molekularny John Cairns uważa,że badania biologi molekularnej były "wielką trumną dla zajmujących się ewolucją".\nWarto poznać jego punkt widzenia.Warto dla odmiany zapoznać się z jego argumentami.\nOpłaca się poznać odmienny punkt widzenia.\nAnna Kurcek - mała różnica 1 na 1\nAutorka dziękuje za cenne sugestie. Jednocześnie chciałaby zwrócić uwagę, że wspomniane w artykule dowody nie są "naukowe" a "namacalne", co w powyższym kontekście stanowi wielką różnicę:)Pozdrawiam. A.K.\nAutor: Anna Kurcek Dodano: 04-04-2012\n"...ataki zostały sprawnie odparte przez teorie ewolucjonistów."\nBrzmi to jak komunikat z podwórkowej bitwy na śnieżki.\nTo nie były ataki, tylko po prostu przedstawianie wątpliwości ludzi, których wyobraźnia nie trawi wizjii tworzonych przez ewolucjonistów. Teraz też patrzymy na to samo, a widzimy zgoła odmienny obraz: ja nie spotkałem żadnego sensownego wytłumaczenia, jak to jest z tym skrzydłem "w budowie", a Pani z przekonaniem ogłasza "sprawne odparcie". Grunt to zachowanie dobrego samopoczucia.\nJeżeli chodzi o te archaiczne receptory, to one kreacjonistów nie przewracają, bo jeżeli dopuścić muślenie, że kreacja, to nie jakiś tam cud boski, tylko rzetelna inżynierska robota rozpoczęta na organizmach prymitywnych, następnie bardziej skomplikowanych, a zakończona na "zbudowaniu" człowieka, to na jakimś etapie takie receptory powinny też być użyte.\nA te "namacalne dowody", to też raczej w kurniku, a nie w labolatorium.\nAutor: zeno Dodano: 04-04-2012\nR.Brzeziński robbo - A.Kurcek "mała różnica" -1 na 1\nTak,tak to prawda,tyle tylko,że ja pisałem o "rzeczowych dowodach",\n"co w powyższym kontekście stanowi wielką różnicę".\nAnna Kurcek - polecam\njeśli chodzi o skrzydło i oko to polecam wykłady Richarda Dawkinsa "Growing Up in the Universe":) są dostępne na you tube\nAutor: Anna Kurcek Dodano: 05-04-2012