Tak zwana globalizacja - z Zygmuntem Baumanem rozmawia Witold Gadomski\nGazeta Wyborcza - 09-11-2001\nTak zwana globalizacja\nz Zygmuntem Baumanem rozmawia Witold Gadomski\nNie sądzę, by obecne stulecie miało ważniejszy problem niż dogadanie się w kwestii zasad etycznych i zasad sprawiedliwości. Sprawiedliwość albo jest uniwersalna, albo jej w ogóle nie ma.\nWitold Gadomski: Panie Profesorze, w jaki sposób świat zmienił się po 11 września?\nZygmunt Bauman: Stało się coś ważnego, ale musimy się zastanowić, czy 11 września jest rzeczywiście datą graniczną w dziejach świata, czy raczej w naszej wiedzy o świecie. Z dojrzewaniem świadomości jest trochę tak jak z roztworem nasyconym, a potem przesyconym. Gdy stopniowo dodajemy substancji, ta rozpuszcza się, a roztwór pozostaje przezroczysty. Jednak gdy osiąga poziom nasycenia, wystarczy drobny wstrząs, pyłek, który wpada do zbiornika, by spowodować raptowne wytrącanie kryształów. I wtedy widać gołym okiem, co ten roztwór zawiera naprawdę. 11 września był takim właśnie wstrząsem. Przemiany, które niedostrzegane dojrzewały od dłuższego czasu, stały się widoczne dla wszystkich.\nCo stało się widoczne? Terroryzm? Przecież to zjawisko co kilkanaście lat się nasila, a potem opada.\n- Nie wrzucajmy różnych kotów do jednego worka. Mówię o czymś innym, szerszym. Uświadomiliśmy sobie, że globalizacja ma dwie strony. Z jednej polega na tym, że znosi się bariery celne, umożliwia ogólnoplanetarny przepływ kapitałów, towarów, informacji - bez ograniczeń, bez skrępowań i przeszkód i w zawrotnym tempie.\nDruga strona tegoż medalu wyszła teraz na jaw. W tej samej przestrzeni - którą Paul Virilio nazywa "szybkościo-przestrzenią", a Manuel Castells [wybitny hiszpański socjolog - red.] "przestrzenią przepływu" - nowymi środkami "działania na odległość" można się posłużyć nie tylko do rozwijania wolnego handlu... "Przestrzeń globalna", jak wszelki teren niezagospodarowany, nieuregulowany czy zderegulowany, jest terenem ciągłych bitew rozpoznawczych (do jak dalekich ustępstw uda się zmusić przeciwnika?) i wszystkie strony mogą się nowymi możliwościami tele-wizji i tele-akcji posłużyć...\nPanie Profesorze, to przecież nie wyjaśnia, kto ponosi winę za wydarzenia z 11 września.\n- Zaraz, zaraz, nie zaczynajmy od końca... 11 września skończyła się pewna epoka, która zaczęła się od budowy muru Hadriana i trwała poprzez mur chiński, Linię Maginota, wał atlantycki, mur berliński... W owej epoce wydawało się, że można odgrodzić się od reszty świata za potężnymi fortyfikacjami i czuć się za nimi bezpiecznie na tyle, by się własnymi sprawami zajmować i o cudze nie troszczyć. Teraz okazało się, że nawet Ameryka, która jest oddzielona od reszty świata oceanami i ma lepsze niż ktokolwiek możliwości techniczne ochrony przed wszystkim, co na zewnątrz, nie jest przed zagrożeniami, jakie lęgną się gdzieś na kuli ziemskiej, zabezpieczona.\nAle Ameryka wcale nie zamierzała się odgradzać! Przeciwnie - to kraj, który tradycyjnie wyznawał ideologię wolnego handlu. Corocznie do USA napływają miliony imigrantów, legalnych i nielegalnych.\n- Mówię przecież, że atak na WTC ujawnił, że z wolnością handlu sprzęgają się inne nieprzewidziane i niechciane wolności, że jednego od drugiego oddzielić się nie da.\nPrezydent Bush doszedł do władzy pod hasłem osłonięcia Ameryki tarczą antynuklearną. Zapewniał, że Amerykanie będą się czuli bezpiecznie i będą skutecznie chronili "swój sposób życia". Proszę się przyjrzeć retoryce Busha po 11 września - pojawiają się w niej nadal te same akcenty. Bush mówi: celem tej wojny jest bezpieczeństwo Amerykanów we własnym domu. To ten sam tok "terytorialnego myślenia" - można wyciąć z przestrzeni globalnej skrawek, który przed tym, co się gdzie indziej dzieje, będzie zabezpieczony. A przecież czas, by to złudzenie prysło. Jak to soczyście wyraził Eric le Boucher w "Le Monde" z 25 października, od iluś lat zdawało się, że potęgi gospodarczej nie dotyczą wojny i nieszczęścia nękające inne ludy: "Kraje afrykańskie pogrążyły się w chaosie? No to co z tego, machną ręką na Wall Street (...) Stany Zjednoczone, Europa, Japonia i kraje z nimi bezpośrednio związane cieszą się pokojem od pięćdziesięciu lat i one stanowią 90 proc. gospodarki światowej. To, co się działo z pozostałymi 10 proc., cynicznie, lecz też i obiektywnie pozbawione było znaczenia". Jednak od 11 września jest już jasne, że "nie można rozłupać planety na dwie hermetycznie zasklepione części - bogatą i chronioną przez tarczę antyrakietową oraz tę pogrążoną (tym dla niej gorzej) w swych wojnach i archaizmach".\nPrzestrzeń zawsze kusiła. W ciągu 200 lat ery nowoczesnej państwa, które mogły sobie na to pozwolić, prześcigały się w wyrywaniu sobie nawzajem terytoriów, kolonizowaniu ich, zakładaniu na podbitym terenie swoich garnizonów... Rozległość zarządzanej przestrzeni była wskaźnikiem potęgi państwa, odległości broniły przed wrogami. To były czasy "kordonów sanitarnych" i "strategicznych głębi". To się teraz kończy. Terroryzm, który dał o sobie znać 11 września, jest zjawiskiem eksterytorialnym, jak i pozostałe procesy dokonujące się w gwałtownie, acz jednostronnie globalizującym się świecie. Tylko inercja naszego myślenia sprawia, że o tym zjawisku myślimy wciąż w kategoriach terytorialnych. Szukamy adresu, chcemy umiejscowić je w jakimś konkretnym miejscu mapy. Amerykanie ukuli termin "państwa łotrzykowskie": walczyć z terroryzmem to tyle co wyłapać terrorystów, których te państwa hołubią... Jak zauważył ostatnio William Pfaff w "International Herald Tribune" z 3-4 listopada, "Co się zaczynało jako amerykańska wojna z terroryzmem, stało się wojną z Afganistanem... Zastąpiono terroryzm Afganistanem, bo Afganistanu moc militarna może dosięgnąć, a terroryzmu nie".\nChcemy po prostu znaleźć terrorystów, którzy stoją za zamachem na WTC. Oni gdzieś są. Nawet jeśli doskonale się ukryli, to przecież nie rozpłynęli się w cyberprzestrzeni.\n- Zgoda. Jednak też nieustannie popełniamy zgubną w swych konsekwencjach pomyłkę - mylimy walkę z terrorystami z wojną z terroryzmem. Terrorystów istotnie można wyłapać. To są ciała fizyczne, które jeśli nawet żwawo się poruszają, zajmują, by tak rzec, konkretną przestrzeń. Jednak terroryzm nie sprowadza się do pewnej sumy terrorystów, którzy już się znaleźli na listach FBI czy CIA. Terroryzm jest zjawiskiem globalnym, podobnie jak rynek, jak przepływ kapitału i informacji, jak wszystkie siły, które dziś odgrywają decydującą rolę w określaniu warunków ludzkiego życia. Nie jest prawdą, że można decydować o losach jakiegoś skrawka kuli ziemskiej za pomocą zasobów ulokowanych na tym skrawku i pozostających do jego wyłącznej dyspozycji.\nDwieście z górą lat temu Immanuel Kant dostrzegł, co nadchodzi. Zauważył rzecz skądinąd oczywistą, ale zastanowił się nad tym, co z niej wynika i wyniknąć musi - ziemia jest okrągła, ludzie są skazani na to, by rodzić się i umierać we wzajemnym sąsiedztwie. A skoro tak, to musimy być dla siebie gościnni i nawzajem się sobą interesować, gdyż w przeciwnym razie doprowadzimy do katastrofy.\nStany Zjednoczone były dla terrorystów gościnne i właśnie za to zapłaciły. Chyba w żadnym innym kraju cudzoziemiec nie mógłby bez przeszkód przejść przeszkolenia w pilotażu boeingów. Tymczasem wiele krajów muzułmańskich wbrew tradycji islamu jest dla przybyszów mało gościnnych. W Egipcie czy Algierii fundamentaliści muzułmańscy dokonują zamachów na europejskich i amerykańskich turystów. Nie chcą ich u siebie widzieć.\n- A jacy to fundamentaliści są dla obcych gościnni? Odpowiem panu irlandzkim dowcipem. Kierowca pyta przechodnia: - Jak stąd dojechać do Dublina? Na to przechodzień: - Gdybym chciał dojechać do Dublina, tobym stąd nie zaczynał. Jeżeli chce mnie pan przekonać, że ten świat jest skłócony, jest kłębowiskiem konfliktów i wzajemnych niechęci i że daleka zeń droga do pokojowego współżycia gatunku ludzkiego - proszę się nie wysilać, zgadzamy się znakomicie. Ale proszę zważyć, że innym światem, niestety, nie dysponujemy, a więc jeśli chcemy dojechać do Dublina, to musimy zacząć z tego, jaki jest.\n11 września okazało się, że nie ma dla nas wszystkich, razem i każdego z osobna, alternatywy, nikomu nie da się uciec w pojedynkę przed niebezpieczeństwem lęgnącym się gdziekolwiek na kuli ziemskiej. Musimy zastanowić się, jak uczynić nasz konkretny świat nieco bardziej bezpiecznym i przyjaznym, jak podążać do porozumienia, jak pokojowo współżyć. Oczywiście, byłoby lepiej, gdyby nie dzieliły nas dziesiątki fundamentalizmów, setki zakrzepłych sąsiedzkich animozji, gdyby nie szatkowały globu bariery przesądów, stereotypów, niechęci i niezrozumienia. Jednak mamy świat taki, jaki mamy. Wszelkie rozsądne rozważania na temat pozbycia się terroryzmu muszą się zaczynać od tego świata, a nie od wymyślonego.\nNapisał Pan w "Tygodniku Powszechnym: "Wspólna to wina i wspólny wstyd, jak wspólne jest nasze człowieczeństwo". Czy to nie jest rozgrzeszenie terrorystów?\nJeśli wina jest wspólna, to odpowiedzialność za atak na WTC ponoszą po trosze Osama ben Laden, prezydent Bush, ja, Pan...\n- To, co napisałem w "Tygodniku", należy rozumieć w sensie nadanym przez Karla Jaspersa, który po europejskiej rzezi zwanej II wojną światową, zastanawiając się nad różnymi rodzajami winy, rozróżnił winę moralną, która zachodzi wtedy, gdy moje działanie bądź powstrzymanie się od działania miało jakiś wpływ przyczynowy na krzywdę, która się ludziom stała, i winę metafizyczną, od związku przyczynowo-skutkowego niezależną. Jest moją winą, że cierpi drugi człowiek, gdyż on jest również członkiem gatunku ludzkiego, a my wszyscy winniśmy sobie nawzajem troskę o swe człowieczeństwo. Otóż twierdzę, że w warunkach globalizacji, 50 lat po tym, jak Jaspers pisał te słowa, granica między winą moralną i metafizyczną się zatarła, gdyż na tej ciasnej kuli ziemskiej, wypełnionej po brzegi, na której nie ma się gdzie schować, jesteśmy skazani na wzajemne sąsiedztwo. Jesteśmy od siebie współzależni - czy wiemy o tym, czy nie, czy chcemy tego, czy nie.\nAle co to ma wspólnego ze współodpowiedzialnością za popełnienie konkretnej zbrodni? Są ofiary i są sprawcy. Globalizacja tej sytuacji nie zmienia. Nie lubię odwoływać się do tzw. mądrości szarego człowieka, ale tym razem zrobię wyjątek. Każdy człowiek jako tako moralny ma naturalne poczucie sprawiedliwości. Na tym opiera się sądownictwo w USA: ława przysięgłych, którą tworzą przypadkowo wylosowani przeciętni ludzie, orzeka "winien" lub "nie winien". Za atak na WTC, podczas którego zginęło kilka tysięcy niewinnych ofiar, ktoś ponosi odpowiedzialność.\n- Nie sądzę, by obecne, świeżo rozpoczęte stulecie miało ważniejszy problem niż dogadanie się w kwestii zasad etycznych i zasad sprawiedliwości. Sprawiedliwość albo jest uniwersalna, albo jej w ogóle nie ma. To znaczy: albo stosujemy wobec wszystkich te same kryteria, albo tylko wobec niektórych, a wówczas nie ma sprawiedliwości.\nTragedią naszego świata jest to, że w cyberprzestrzeni, w której dzieją się wszystkie doniosłe sprawy współczesności, nie ma czegoś takiego jak globalne i uniwersalne sądownictwo, zasady prawne, zasady sprawiedliwości. Przede wszystkim zaś nie ma instytucji zdolnych nadać temu prawu i sprawiedliwości moc obowiązującą. Konwencja międzynarodowa, której przestrzeganie zależy od tego, czy dane państwo zechce ją podpisać, nie jest uniwersalnym prawem, a to znaczy, że nie jest prawem w ogóle.\nGdy pan przechodzi przez ulicę na czerwonym świetle, łamie pan prawo i będzie pan ukarany niezależnie od tego, czy pan się z tym zgadza, czy nie. W stosunkach międzynarodowych niczego takiego nie ma. W tej chwili władza, moc - Macht, jak mówił Max Weber - szybuje już w przestrzeni eksterytorialnej, natomiast wszelkie instytucje demokratyczne, instytucje kontroli politycznej nad wykorzystaniem władzy są wciąż lokalne. To znaczy, że ta prawdziwa moc - Macht - jest poza zasięgiem.\nPowiadanie, że przestępców trzeba oddać w ręce sprawiedliwości, jest wyważaniem otwartych drzwi. Z tym się zgodzi każda z cywilizacji wyliczonych przez Samuela Huntingtona, wszystkie kultury i religie - bez względu na to, jak głębokie byłyby między nimi różnice. Problem w tym, że każda z nich traktuje sprawiedliwość na inny sposób, a i swoje zasady sprawiedliwości stosuje do innych nader wybiórczo. Jak powiadają Francuzi - deux poids, deux mesures...\nPewne zasady są jednak wspólne. Każda cywilizacja potępia morderstwo. Tymczasem w krajach muzułmańskich odbyły się demonstracje poparcia dla terrorystów, którzy dokonali zbrodni. Czyż to nie jest szokujące?\n- Owszem, szokujące. Ale my się pysznimy tym, że należymy do cywilizacji, która nie cieszy się z tego, że ludzie umierają. Choć są i u nas tacy, którzy gotowi są z tej wyższości zrezygnować, gdy niewygodna. W tymże numerze "International Herald Tribune", z którego cytowałem słowa Pfaffa, można przeczytać George'a F. Willa nawołującego Amerykę, by nie słuchała się prawników, którzy powołują się na "prawo międzynarodowe", czy dyplomatów powołujących się na "opinię światową" (oba te pojęcia Will ujmuje w cudzysłowy).\nByć może to właśnie pozytywnie nas wyróżnia spośród innych cywilizacji.\n- Zamiast zastanawiać się, co zrobić, żeby ci ludzie zaczęli płakać na widok poharatanych przez bomby, mamy zazwyczaj inną odpowiedź: decyduje to, kto ma więcej broni. Jest takie angielskie wyrażenie "collateral damage" - szkody towarzyszące. Takie szkody zdarzają się, gdziekolwiek siły się ze sobą mierzą. Gdyby jakiś przybysz z Marsa oceniał, co stało się 11 września, być może powiedziałby, że tych 5--6 tys. nowojorczyków, którzy zginęli w wieżach WTC, z punktu widzenia logiki działań wojennych należy do tej samej kategorii co zabici przez amerykańskie bomby w Dżalalabadzie czy Kandaharze. To tylko "szkody towarzyszące". Madeleine Albright, wówczas przedstawiciel USA w ONZ, indagowana przez Leslie Stahla w CBS w 1996 roku o śmierć pół miliona irackich dzieci w wyniku amerykańskich sankcji, odparła, że była to "bardzo trudna decyzja", ale wziąwszy wszystko pod uwagę, "myślimy, że sprawa warta była tej ceny" [kursywa ZB]. Skłonni jesteśmy mówić: ha, trudno, gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą - ale, o ułomna ludzka naturo, tylko wtedy, gdy to cudze drwa się rąbie. Od moralności Kalego, jak się okazuje, gdy do przelewu krwi dochodzi, nie uszliśmy daleko.\nOfiarą terrorystów byli ludzie znajdujący się wewnątrz wież w momencie ataku wymierzonego w symbol globalnej dominacji, jakim było Centrum Światowego Handlu, kwatera główna globalnych korporacji.\nNie zgadzam się. Terroryści atakowali symbole, ale przecież chodziło im o to, by zabić jak najwięcej zwykłych ludzi. Natomiast ataki Amerykanów na Kandahar mają na celu unieszkodliwienie terrorystów i talibskich żołnierzy, którzy ich wspierają. Owszem, giną też niewinni ludzie, ale nie oni są celem. Amerykanie uderzają w odwecie, ale też po to, by osłabić siły terrorystów. To nie oni są agresorem. Mówiąc językiem teologii: ich wojna jest sprawiedliwa, wojna terrorystów - nie.\n- Nie wiem i nie potrafię się dowiedzieć, skąd u pana ta pewność i jak pan zgłębił motywy sprawców. Podejrzewam, że wiedział pan o nich z góry. Brak wyobraźni i umiejętności wczucia się w argumenty drugiej strony to jedna z głównych przeszkód na drodze do Dublina. Czy nie może pan sobie wyobrazić, że to, co się działo w WTC, było przez wielu ludzi uważane za przyczynę ich cierpień? Słusznie albo nie, ale uważali, że działalność WTC jest przyczyną ich nędzy. Podobnie my uważamy ben Ladena za sprawcę tragedii, która wydarzyła się w Nowym Jorku. Przypisujemy mu wszystkie nieszczęścia, jakie zwykłych i Bogu ducha winnych Amerykanów nękają. W ten sposób możemy kłócić się w nieskończoność, ale do Dublina nie dojdziemy!\nMówi pan, że mieszkańcy krajów muzułmańskich cieszą się, że w WTC zginęli ludzie. A być może cieszyli się, że zostały zdruzgotane symbole mocy, zdawałoby się, niezwyciężonej i nie do odparcia? Gdyby im pokazać 6 tys. innych trupów, nie tańczyliby pewnie z radości. Można sobie wyobrazić, że ci ludzie uważają ofiary w wieżowcach na Manhattanie za "szkody towarzyszące", jak i my uważamy za takie ludzi poległych przy okazji bombardowania Kabulu. Być może też powiedzieliby, że "sprawa warta jest tej ceny"?\nSzczerze mówiąc, trochę cierpnie mi skóra, gdy słyszę tego rodzaju rozumowanie. Jeśli mój sąsiad, któremu się kiepsko powodzi, podpali mój dom, gdyż z jakiegoś powodu wymyśli sobie, że jego niepowodzenia wynikają z moich sukcesów, to ja oczywiście potrafię sobie wyobrazić, co się dzieje w jego umyśle, ale to nas w żaden sposób nie przybliży do porozumienia. Jaką krzywdę uczynili ekstremistom muzułmańskim Amerykanie?\n- Ano właśnie, czas najwyższy, by miast skóry grubej mieć taką, co cierpnie.\nPowtarzam raz jeszcze: to nie był ślepy atak przeciwko mieszkańcom Stanów Zjednoczonych. Wybrano nie stadion piłkarski, szpital, dzielnicę mieszkaniową, ale symbole - i rzeczywiste ośrodki - władzy. Dwie wieże były symbolem potęgi gospodarczej, Pentagon - militarnej, Biały Dom - prawdopodobnie cel ataku, który został udaremniony - symbolizuje władzę polityczną.\nW tej sytuacji unosić się emocjami możemy i zapewne będziemy, ale nie doprowadzi to do wykorzenienia terroryzmu. Trzeba raczej, jak na cywilizowanych ludzi przystało, trzeźwo się zastanowić nad sytuacją, w jakiej znalazł się świat w wyniku chaotycznej i niekontrolowanej globalizacji. "Deregulacja" świata spowodowała jego kruchość, podatność na katastrofy, zawodność zwyczajowych środków zaradczych. Dzisiejsze wojny, które nękają nasz wspólny świat, są, jak to, parafrazując Clausewitza, zauważył ostatnio Jean Baudrillard [w "Le Monde" z 3 listopada] - "kontynuacją braku polityki - z zastosowaniem innych środków".\nOtóż, kiedy wyłania się przestrzeń niezagospodarowana przez żadne instytucje kontroli demokratycznej, etycznej, prawnej - a taka jest cyberprzestrzeń, w jakiej gospodarują dziś li tylko obojętne na "prawo międzynarodowe" i "opinię światową" siły - normą staje się nagminne uciekanie się do "zwiadu bojem". Wydaje się bitwę nie po to, by zawojować teren, lecz by zbadać, jak daleko przeciwnika można wyprzeć, do jakiego kompromisu zmusić, od jakich roszczeń odwieść. To się teraz dzieje na całym świecie. Terroryści to robią i my też.\nMy? W jaki sposób?\n- Zmierza do tego polityka Stanów Zjednoczonych w stosunku do tzw. państw łotrowskich. Choćby działania prowadzone od dziesięciu lat w stosunku do Iraku.\nJeżeli ktoś jest łotrem, to trzeba go traktować jak łotra.\n- Wrócę do tego, co powiedziałem na wstępie. Ukaranie terrorystów to jest jedna sprawa, wykorzenienie terroryzmu - druga. Jeżeli wykorzenienie terroryzmu sprowadzamy do schwytania ludzi, którzy są na liście poszukiwanych i za których głowy wyznaczono wysokie nagrody, to skazujemy się na to, że nasze dzieci, nasi wnukowie, o ile dożyją pełnoletności, będą się wciąż borykali z problemem terroryzmu. O talibach powiada się, że byli pomysłem angielskim podchwyconym przez Amerykę, sfinansowanym przez Arabię Saudyjską i zrealizowanym przez Pakistan. Talibów wymyślono, by przepędzić Rosjan z Afganistanu, a CIA ma wielkie zasługi w rekrutowaniu im zwolenników z całego świata arabskiego. Być może znużony nieskutecznością działań lotniczych Pentagon zaciągnie na służbę Sojusz Północny, hodując w ten sposób talibów jutra. Jak długo ma się nasz światek tak toczyć?\nW latach 70. we Włoszech i w RFN terroryzm był wielkim problemem. Jednak policji udało się schwytać lub zabić terrorystów i problem przestał istnieć.\n- Myli pana zbieżność terminów, za którą kryją się zjawiska o całkiem odmiennej socjologicznie proweniencji. Nie można porównywać obecnego terroryzmu do Czerwonych Brygad czy grupy Baader-Meinhof choćby z tego powodu, że tamte były zjawiskami i porachunkami lokalnymi uprawianymi w dawnej konwencji "suwerennego państwa", gdy dzisiejszy terroryzm jest równie globalny jak przeciwnik, którego sobie obrał.\nPowiedział Pan, że do sprawy terroryzmu nie można podchodzić emocjonalnie. Co Pan sądzi o bardzo emocjonalnym tekście Oriany Fallaci?\n- Nie jestem psychoanalitykiem i nie potrafię wyjaśnić tego przypadku. Wiem tylko, że postawa, jaką przyjęła Oriana Fallaci, to zwierciadlane odbicie postaw, które - jakże słusznie - rażą nas i bolą po przeciwnej stronie frontu. Fundamentalizm jest jedną z głównych psychologicznych przeszkód w dostrzeżeniu drogi, która mogłaby (mogłaby!) doprowadzić do świata bardziej na miarę człowieczeństwa skrojonego. Powtórzę raz jeszcze - wcale się nie cieszę, że musimy poszukiwać drogi w takim świecie jak nasz. Jednak innego świata po prostu nie ma. Albo będziemy wzajemnie traktowali serio nasze skargi i nie odsądzali się nawzajem od praw ludzkich, albo będziemy się nawzajem wyrzynali. Czy ma pan do zaoferowania trzecią możliwość?\nApel o wzajemne zrozumienie i szacunek jest na pewno słuszny, ale wydaje mi się, że jego adresatem powinny być przede wszystkim kraje pozaeuropejskie. Być może jest w tym pewna hipokryzja, ale poprawność polityczna nakazuje nam okazywać szacunek obcym kulturom i religiom. Tymczasem w niektórych krajach muzułmańskich trudno o taki szacunek wobec naszej kultury i religii.\n- Jego adresatem powinna być także Oriana Fallaci i George F. Will. A poza tym większość krajów o muzułmańskiej większości weszła do koalicji antyterrorystycznej. Więc skąd te uogólnienia?\nWeszły państwa zwykle zresztą rządzone w sposób autorytarny. Społeczeństwa zaś manifestują nienawiść do USA i poparcie dla ben Ladena. W Indonezji, gdzie podobno islam jest dużo łagodniejszy niż na Bliskim Wschodzie, tysiące ludzi manifestuje przeciw działaniom wojsk amerykańskich, a ochotnicy chcą walczyć u boku talibów.\n- Tylko w niektórych źdźbłach belki się pan dopatruje, a poniektóre belki za źdźbła uważa. W każdym kraju i w każdej religii istnieją fundamentalizmy. Obserwowałem na własne oczy fundamentalizm żydowski w Izraelu. Jeżeli słowo "barbarzyńca" stosuje się do manifestujących w Karaczi czy Dżakarcie, mnie to słowo cisnęło się na usta, gdy oglądałem manifestację fundamentalistów żydowskich przeciw kobietom, które chodziły z krótkimi rękawami, czy kierowcom, którzy w sobotę chcieli pojechać na wycieczkę za miasto. A czy zdarzyło się panu odwiedzić amerykański "pas biblijny"? Dopóki nie przyjmiemy, że zasady wzajemnego poszanowania, sprawiedliwości, zasady prawne i pryncypia, jakich musimy się w końcu dorobić, muszą być uniwersalne i do wszystkich odnosić się jednako, i dopóki złoczyńców będziemy wyznaczali selektywnie, nie będzie szans, by zbliżyć się do Dublina choćby na parę kroków.\nDlaczego globalizację uważa Pan za praprzyczynę światowego terroryzmu? Owszem, terroryści uzyskali dzięki globalizacji nowe instrumenty działania. Ale instrumenty to nie to samo co przyczyny. Przyczyną jest nienawiść do USA i innych bogatych narodów, ale istota tej nienawiści nie jest dla mnie jasna.\n- Globalizacja nie jest "przyczyną terroryzmu"; stworzyła ona grunt na terroryzm podatny. Przeżywamy obecnie okres historyczny, który można nazwać "separacją numer 2". Podobna sytuacja istniała w Europie w końcu XVIII i na początku XIX wieku, kiedy to powstawały państwa-narody. Max Weber twierdził, że świat interesów odseparował się wówczas od gospodarstwa domowego, w jakim ogniskowały się w tamtych czasach rutynowe obowiązki moralne i prawa ludzkie. Lokalna społeczność, parafia, cech rzemieślniczy - instytucje związane z gospodarstwem domowym - chroniły przestrzeganie przyjętych zasad etycznych. Spod tej to kurateli udało się światu interesów uwolnić - nazywało się to wówczas zrzuceniem pęt, emancypacją, pozbywaniem się irracjonalnych ograniczeń.\nSkutkiem była powódź ludzkiej niedoli, o jakiej wiemy choćby z lektur Dickensa, Zoli czy Reymonta. Byli też terroryści, były bomby, byli ci, którzy podpalali fabryki i niszczyli maszyny - ówczesne odpowiedniki WTC. Lała się krew, wojsko strzelało do ludzi. Aż w końcu doczekaliśmy się, choć nie bez wysiłku i pokonywania sprzeciwu, ustawodawstwa fabrycznego i powszechnego prawa wyborczego. Każde poszerzenie prawa wyborczego było witane w Anglii wrzaskiem przerażenia: kogo tu dopuszczają do głosu? Terrorystów, którzy spiskują przeciw społeczeństwu? Aż wreszcie doszło do założenia państwa opiekuńczego, które przyznało wszystkim obywatelom prawo do godziwego życia i w tym celu zajęło się likwidacją nędzy, zabezpieczeniem przed ciosami losu, zapewnieniem podstawowego bytu. Powstało państwo, które za swój obowiązek uznawało wytwarzanie miejsc pracy.\nGłównie dla państwowej biurokracji, która rozrasta się w sposób niebywały.\n- Bardzo to jednostronny, choć - przyznaję - modny dzisiaj, kąt widzenia. Jednym z celów państwa opiekuńczego była redukcja bezrobocia (mówiono nawet o "powszechnym zatrudnieniu"). Rzetelne próby realizacji tego celu doprowadziły znacznie skuteczniej niż żołnierskie kule do równowagi społecznej, "pacyfikacji" ludzkiego współżycia, pokojowego rozwiązywania konfliktów społecznych, zmarginalizowania przestępczości.\nTeraz przeżywamy kolejną nową separację, której skutki są podobne do skutków tej pierwszej, tyle że na skalę globalną. W skali planety dokonuje się dziś przetasowywanie dochodów, wykorzenianie zastanych i nawykowych sposobów życia i zdobywania środków do życia, rozkład więzi społecznych oraz sieci zobowiązań i praw etycznych, dewaluacja przyjętych tytułów ludzkiej godności. Dotychczasowe rodzaje gospodarowania, wywiązywania się z powinności etycznych wobec rodziny i reszty otoczenia nie są już możliwe. To samo działo się w Europie przed 150-200 laty, a dziś dzieje się na skalę globalną. Na co czekamy? Na coś, co byłoby odpowiednikiem zrodzonego wówczas w naszym kręgu kulturowym, choć na skalę z osobna wziętych państw tylko, settlement (uregulowania, załatwienia sprawy, pogodzenia sprzecznych interesów i detoksykacji konfliktów).\nW tym kierunku zrobiliśmy na razie niewiele kroków. Utożsamiamy politykę globalną z polityką międzypaństwową - i to jest błąd. Państwo narodowe nie wyłoniło się z federacji gmin czy parafii. Było całkiem nowym typem władzy, nową jakością. Wybitny historyk idei Reinhard Koseleck powiada, że w XVIII stuleciu państwa narodowego, jakie miało powstać za niespełna sto lat, nie tylko nie można było przewidzieć, ale nawet pomyśleć. Nie było takich pojęć jak powszechne prawo wyborcze, prawa jednostki, rzeczpospolita, która jest wspólną własnością obywateli. My jesteśmy w podobnej sytuacji. Wspinamy się na stromą przełęcz, nie mając na razie pojęcia, co jest po drugiej stronie.\nNa czym miałaby polegać ta nowa globalna jakość?\n- Nie jestem prorokiem, nie jestem w stanie nakreślić wizji rozwiązania problemów, jakie niesie druga separacja. Jednak pewien jestem, że wiek XXI będzie poświęcony poszukiwaniom takich rozwiązań, podobnie jak wiek XIX upłynął na szukaniu rozwiązań problemów wyłonionych z pierwszej separacji.\nMówi Pan, że na skutek procesów globalizacji duże grupy ludzi w różnych krajach czują się wyobcowane, gdyż nie mogą już pełnić tradycyjnej funkcji, do której przywykły. Ten problem widzimy też w Polsce i niekoniecznie wiąże się on z globalizacją - raczej z unowocześnieniem gospodarki. Im szybciej rozwija się kraj, tym szybciej następują przemiany, które narzucają rozmaitym grupom nowe role lub marginalizują niektóre grupy zawodowe i społeczne. Weźmy górników w Anglii, Belgii czy teraz w Polsce. Rozwój gospodarczy sprawia, że gospodarka nie potrzebuje już tyle węgla. Górnicy tracą pracę, upada kultura robotnicza, etos pracy, który kształtował się przez kilka pokoleń. To bardzo smutne zjawisko, a globalizacja zapewne je potęguje. W kilku krajach szybki rozwój doprowadził do wybuchu społecznego i w konsekwencji do pogłębienia kłopotów gospodarczych. Stagnacja gospodarcza i bieda powodują frustrację, rozwój także. Jak z tego dylematu wybrnąć?\n- Nie jest prawdą, że ludzie bardziej cierpią, gdy kraj się szybko rozwija. To znów przesadne i nie całkiem zgodne z faktami uogólnienie. Ludności krajów pozostałych w tyle globalizacja nie szczędzi cierpień, tyle że znoszą je w milczeniu (a raczej - jęki do nas nie docierają). W krajach, które uchodziły za azjatyckie tygrysy, katastrofa gospodarcza była spektakularna. Jednak i w tych krajach napięcia rosły od dawna, tyle że - by znów przesycony roztwór wspomnieć - nie były widoczne gołym okiem.\nPróbuję znaleźć powody narastającej frustracji ludzi w krajach, które my, Europejczycy, zwykliśmy nazywać rozwijającymi się lub krajami Trzeciego Świata. Otóż lata 90. minionego stulecia to okres najbardziej dynamicznego wzrostu gospodarki światowej. Niemal cały świat, z wyjątkiem subsaharyjskiej Afryki i niektórych krajów poradzieckich, miał swój udział w tym wzroście. Jedną z jego przyczyn była globalizacja. Skąd zatem biorą się tak znaczne napięcia i frustracje w krajach, które gonią światową czołówkę?\n- Jeżeli operuje pan statystyką, to okaże się, że ma pan rację. Ale jedno dziesięciolecie to okres zbyt krótki i trzeba być bardzo ostrożnym z wyciąganiem wniosków. Upadek muru berlińskiego nastroił niektórych ludzi tak euforycznie, że ogłosili koniec historii. Szybki wzrost gospodarczy ukazał, jak nierównomiernie są rozdzielone jego owoce. Rosnąca nierównomierność wynika z braku kontroli etycznej, prawnej i politycznej nad tym procesem.\nAle, Panie Profesorze, największe dysproporcje pomiędzy bogactwem a nędzą występują wewnątrz krajów, a nie pomiędzy krajami. W jaki sposób, prowadząc globalną kontrolę, można zmniejszać tego rodzaju nierówności?\n- Jak rozwiązywać te problemy wewnątrz kraju, nauczyliśmy się w ciągu XIX i XX stulecia. Wiemy, kto jest odpowiedzialny, wiemy, jaki jest adres instytucji, do których trzeba się zwrócić, by załatwić sprawy. Te instytucje mogą działać lepiej lub gorzej, czasami zupełnie kuleją, gdzie indziej - w Szwecji czy Danii - działają bardzo sprawnie, ale wszędzie są. Nie mamy takich instytucji w skali globalnej.\nJednak kraje, w których terroryzm muzułmański ma silną bazę społeczną, mają dochód narodowy na głowę mieszkańca wcale nie niższy niż Europa Środkowa. To nie są najbiedniejsze kraje na ziemi. Jeżeli ich narody czują się dyskryminowane, wynika to z ich wewnętrznych problemów - z nierówności, analfabetyzmu, korupcji, nieudolnych rządów. Te problemy powinny być rozwiązane w ramach istniejących przecież i całkiem silnych, przynajmniej militarnie, państw narodowych.\n- W XIX wieku też byli tacy, którzy mówili: Jeżeli te ciury tkwią w analfabetyzmie, rozpijają się dżinem, wydają wszystkie zarobione pieniądze w karczmach, nie dbają o rodzinę, to ich sprawa. Na szczęście byli też tacy, którzy powiadali: To jest także nasza sprawa. Musimy wprowadzić powszechny obowiązek kształcenia, powszechnie dostępną służbę zdrowia, musimy zlikwidować slumsy, podnieść poziom sanitarny jam, w których gnieżdżą się nędzarze, musimy skrócić dzień pracy. I na szczęście ci drudzy zwyciężyli.\nJest oczywiście pokusa myślenia, że skoro narody biedne tkwią w analfabetyzmie, to ich sprawa. Byłaby to ich sprawa, gdyby nie to, od czego zaczęliśmy naszą rozmowę. Nie można w dzisiejszym świecie otoczyć się granicami. Pańskie myślenie prowadzi prostą drogą do tego, że poczucie opuszczenia, zaniedbania będzie się pogłębiało i ci, którzy prowadzą wojnę z terrorystami, będą mieli pełne ręce roboty.\nPanie Profesorze, niezależnie od procesów globalizacji państwa wciąż kontrolują konkretne terytoria. Żeby pomóc ludziom, którzy terytoria te zamieszkują, trzeba w jakiś sposób dogadać się z rządami czy innymi strukturami dysponującymi siłą militarną. Można spróbować narzucić pomoc siłą, jak próbowali to robić Amerykanie w Somalii czy NATO na Bałkanach. Jednak to wciąga nas w wojnę, której zakończenie jest trudne, i wcale też nie wiadomo, czy stajemy w tej wojnie po właściwej stronie. Może Ameryka i Europa powinny interweniować w Ruandzie, by nie dopuścić do ludobójstwa, ale to oznaczałoby strzelanie do Tutsi lub do Hutu lub jednocześnie do obu stron. Oznaczałoby, że biali zabijaliby czarnych, a władza, która zostałaby tam narzucona, byłaby czymś w rodzaju protektoratu.\n- Kraje zachodnie reagują na lokalne konflikty tylko, gdy same czują się przez nie zagrożone - a im dalej od licha i im bardziej daje się je zlokalizować, tym mniej się zagrożenie odczuwa. To postawa egoistyczna. Australijczycy zaangażowali się w konflikt w Timorze Wschodnim dopiero, gdy przestraszyli się fali uchodźców porównywalnej z falą z Wietnamu. Wówczas naprędce sklecili koalicję, która była zainteresowana rozwiązaniem konfliktu. Gdyby nie ten strach, Indonezja miałaby wolną rękę w masakrach na Timorze. Wiceminister obrony Wielkiej Brytanii Allan Clark, gdy go przypierano do muru, dlaczego dostarcza Indonezji śmiercionośnej broni wykorzystywanej do tępienia Timorczyków, odparł: - A co mnie obchodzi, co jedna grupa cudzoziemców robi drugiej?\nNo dobrze, to w jaki sposób można im pomóc?\n- To nie jest sprawa pomocy. Pisałem kiedyś o różnicy między tolerancją, jałmużną, współczuciem nawet a solidarnością. Gdy pan pyta: Jak im możemy pomóc? - pytanie to utwierdza pewną z góry przyjętą wyższość, a tu wszak o prawa ludzkie idzie.\nWydaje mi się, że to ze strony krajów słabiej rozwiniętych słychać oskarżenie - świat nam za mało pomaga.\n- Za to, jak w tych krajach postrzega się świat, ani ja, ani pan nie ponosimy odpowiedzialności. Fundamentalizm zawsze dąży do uproszczenia świata. To jest takie rozumowanie: my jesteśmy po stronie aniołów, oni po stronie szatana. Jak się dwa fundamentalizmy stykają, to biada nam wszystkim, po którejkolwiek stronie byśmy się znaleźli lub gdybyśmy nawet byli przypadkowymi przechodniami.\nAleż my nie jesteśmy fundamentalistami. W każdym razie nasz fundamentalizm jest dużo łagodniejszy niż muzułmański. Niedawno islamskie bojówki dokonały masakry chrześcijan w Pakistanie podczas mszy. Nie słyszałem, by ktoś w świecie chrześcijańskim wezwał do świętej wojny. Tego nie czynią nawet skrajni fundamentaliści katoliccy w rodzaju ojca Rydzyka. Kiedyś chrześcijaństwo było fundamentalistyczne. Palono heretyków, urządzano krucjaty. Ale mamy to już dawno za sobą.\n- Nie słyszał pan? Proszę się przejechać do Irlandii Północnej, tam muzułmanów nie ma, a chrześcijańska krew się leje. A kiedyś paliliśmy się na potęgę. Mówienie, że stosy dla heretyków są dziedzictwem kultury antyczno-chrześcijańskiej, jest równie bezsensowne jak powiedzenie, że terroryzm ben Ladena wynika z nauk Koranu. To są takie myśli, które wcale nie ułatwiają myślenia. Ale powtarzam: pan ma wiele racji. To jest bardzo paskudny świat. Jest na nim mnóstwo zapiekłych nienawiści i mnóstwo poszukiwań prostych rozwiązań dla bardzo skomplikowanych spraw. Ale to świat, w którym i my, i oni (jakkolwiek by pan granicę przeciągał) żyjemy. I nic nie pomoże obrażanie się, zadzieranie nosa, ukręcanie łba sprawie stwierdzeniem, że oni są gorsi. Trzeba się zamiast tego zastanowić, jak budować wspólny dom nadający się do zamieszkania. Mieszkanie we wspólnym domu nie jest szczególnie komfortowe, ale może stać się koszmarem, jeżeli mieszkańcy nie pójdą na kompromis. Trzeba od czegoś zacząć.\nNa czym miałby początek polegać?\n- Mamy do czynienia z powszechnym dziś zjawiskiem, które amerykański profesor David Shi nazwał "syndromem przyspieszenia". Chcemy wszystkiego i natychmiast. Otóż nie można oczekiwać, że problem rozwiąże się natychmiast. Minęło jakieś sto lat, zanim działacze robotniczy przestali walczyć za pomocą bomb, a zaczęli zakładać związki zawodowe i dbać o poprawę organizacji pracy wewnątrz fabryk. Problem terroryzmu nie zniknie nazajutrz po schwytaniu ben Ladena i jego świty.\nCzy to znaczy, że atak terrorystyczny był w jakiś sposób uzasadniony, czy nawet usprawiedliwiony?\n- Terroryzmu nie można usprawiedliwić. Dociekania przyczyn nie podejmuje się z intencją rozgrzeszenia, ale z pobudek samozachowawczych.\nJa też jestem fundamentalistą. Fundamentalistą etycznym. Emmanuel Levinas, którego uważam za swojego nauczyciela, pisał wiele o przykazaniach, które jego zdaniem wyprzedzają byt i czynią byt możliwym. Wertowałem jego dzieła, znam je chyba wszystkie, i stwierdziłem, że Levinas wymienia z nazwy tylko jedno przykazanie: "nie zabijaj". Myślę, że jest w tym wyborze głęboki sens. Jeżeli zgodzimy się co do tej jednej zasady, to musimy zacząć ze sobą rozmawiać. A gdy zaczniemy rozmawiać, to na pewno będziemy się bardzo kłócić, może i do rękoczynów dojdzie - ale jest jakaś szansa, że w końcu się porozumiemy.\nByć może po raz pierwszy w naszych trudnych dziejach nakaz moralny i instynkt samozachowawczy w tym samym kierunku wskazują.


Wypoczynek na jachcie - BBYachting\nLubisz podróżować? Czy lubisz odkrywać nowe miejsca w miłym towarzystwie? Zalecamy, aby przejść do podróży jachtu, który daje niezapomniane przeżycia i wiele pozytywnych emocji. Chorwacja, Francja, Włochy, Hiszpania, Grecja, Wyspy Kanaryjskie egzotyczne, Karaibów i Seszele - wybierz żadnych wód oferty.\nAgencja "BB Yachting" jest jednym z wiodących touroperatorów. Sukces naszego klubu jachtowego ze względu na wysokie umiejętności pracowników, którzy są pasjonatami swojej pracy. Partnerzy doceniają rzetelność i profesjonalizm "BB Yachting", a uczestnicy - dobra obsługa, odpowiedzialność i gościnność.\nW takim przypadku, jeśli zdecydujesz pierwszy jacht podróż i nie wiem, gdzie powinniśmy zacząć, to jesteśmy gotowi pomóc. Podróż na jachtach nie zawsze przyciąga poszukiwaczy przygód i romantyków, ale nie wiele jeszcze śmiesz coś takiego.\nAgencja "BB Yachting" - jest to najlepszy wybór!


Kto pierwszy mówi „dzień dobry” w sklepie | savoir vivre i nowa klasa średnia\n← Ubranie studentów podczas sympozjum naukowego\nUbiór sportowy koordynowany →\nOpublikowano 15 Maj, 2011 by Stanisław Krajski\nPo moim materiale na ten temat swoje wątpliwości wyraziła Pani Aleksandra. Oto one:\n„Coś mi tu nie pasuje. A co w sytuacji kiedy dwie osoby są w tym samym pomieszczeniu, ale się jeszcze nie spotkali? Sklep jest stosunkowo duży i do kasy podchodzimy na końcu zakupów, a nie zaraz po wejściu do sklepu. W sklepie jest kasjerka, jest i klient. Po jakimś czasie się spotykają – cóż że w „dziwnych” okolicznościach. Moim zdaniem nie można zatem klasyfikować tej sytuacji jako klasycznego wchodzenia do pomieszczenia, w którymś ktoś już przebywa.\nJeśli już to można zacząć się zastanawiać kto powinien się pierwszy odezwać patrząc na relacje między klientem a kasjerką lub kasjerem. I o ile łatwo jest rozróżnić sytuację kobieta-mężczyzna, to już trudno wymagać od kasjerki/kasjera żeby wiedziała kto jest profesorem, kto doktorem, a kto nie.\nCzy nie można znaleźć w zasadach savoir vivre takiego przypadku, który by odpowiadał powyższej sytuacji i tłumaczył kasjerskie „dzień dobry”?”\nKrótko: nie można.\nPierwsza rzecz. Opisuję klasyczną sytuację. Ktoś jest w pomieszczeniu, a ktoś właśnie wchodzi (nieważne czy wszedł w tej chwili czy piętnaście minut wcześniej).\nJeszcze ważniejsze. Ktoś siedzi lub stoi, a ktoś podchodzi. To podchodzący mówi „dzień dobry”. Pisze o tym wiele podręczników savoir vivre.\nDruga rzecz. Opisałem konkretną sytuację. Klient podchodzi do kasy. Naturalne i jedyne rozwiązanie: to on mówi „dzień dobry”.\nTrzecia rzecz. Kwestia wątpliwości Pani Aleksandry. Rozwiązanie tych wątpliwości jest proste.\nKasjerka, sprzedawczyni, każdy inny pracownik sklepu jest w nim gospodarzem. Klient jest zaś w sklepie gościem. Niezależnie zatem od tego kiedy spotkają się gospodarz i gość gość pierwszy powinien powiedzieć „dzień dobry”. Inaczej jest tylko w jednym wypadku: gdy gość nie zauważy gospodarza i gospodarz podchodząc od niego mówi mu „dzień dobry”.\nTen sam problem możemy rozpatrywać, oczywiście, dodatkowo, w płaszczyźnie: obecny-wchodzący.\nPracownik sklepu znajdzie się w sklepie w 99% przypadków wcześniej niż klient.\n14 odpowiedzi na „Kto pierwszy mówi „dzień dobry” w sklepie”\n8 października, 2012 o 16:10\nciekawe bo pracuje w sklepie w dzielinicy gdzie mieszkają same profesory (św.krowy) i nigdy jak wchodzą do sklepu to nie muwią dzień dobry ,tylko czekają aż ja im sie uklnie , na początku sie klanialem ale teraz . jestem taki cham jak oni .a człowiek slyszy ta dzisiejsza młodzież to normalnie mam ochotę zabić ale te św krowy 30 + to są wychowane w oborze bo mlodsze opsoby jak wchodzą to sie kłaniają a te św krowy tylko czekają ,i sie nie do czekaj 🙂 pozdrawiam sprzedawca\n8 października, 2012 o 16:51\nWypowiedź oryginalny i przestroga dla tych, którzy nie mówią „dzień dobry”, gdy wchodzą do sklepu. Zły przykład też działa skutecznie (jak widać).\n21 listopada, 2012 o 17:21\nPrzecież to jest klasyczna sytuacja, gdzie savoir vivre ma podłoże ekonomiczne, klient jest tu osobą, której sprzedawca powinien/nna mówić dzień dobry. Odwrócenie sytuacji (patrz komentarz wyżej o profesorach, co nie mówią) to odtworzenie sytuacji żywcem z PRL-u (njiedoborów towarów), gdzie od łaski sprzedawcy zależało, co/czy się dostanie lub jak zostanie się obsłużonym. Sprzedawca, a zwłaszcza kierownik sklepu, to była persona, której należał się szacunek, bo dzielił po uważaniu dobra niedostępne. jAK KOMUŚ NIE PASOWAŁO TO TRAFIAŁ NA TABLICĘ ZATYTUŁOWANĄ „TYCH KLIENTÓW NIE OBSŁUGUJEMY!”.\n21 listopada, 2012 o 20:22\nSavoir vivre to savoir vivre i ekonomia nie ma na to żadnego wpływu.\n10 lipca, 2014 o 13:26\nCo do zasady mówienie gospodarzom „dzień dobry” pełna zgoda. Lecz sklep to nie dom, a sprzedawca nie gospodarz tylko/aż pracownik. Jeżeli szanuje swoją pracę i chce ją wykonywać dobrze to powinien stworzyć taki klimat w którym klient czuje się komfortowo. Brak dystansu to podstawa a na jego przełamanie najlepszym remedium jest otwartość przejawiająca się własnie w przywitaniu, wbrew wydumanym zasadom savoir vivre. Więc fanom zachowań z klasą nie odmawiam mówienia na wejściu do sklepu „dzień dobry”, jednak zdecydowanie nie zalecam prowadzenia biznesu.\n11 lipca, 2014 o 09:10\nJakoś nie trafia do mnie to, co napisał pan ZnaFca. Gdy wchodzę do sklepu i to sprzedawca pierwszy mówi mi „dzień dobry” uczucie jakie mnie ogarnia od razu, to lekkie zawstydzenie, że wchodząc „dzień dobry” pierwsza nie powiedziałam i sprzedawca musi sam takich grzeczności dopełnić. Oczywiście, że sprzedawca jest gospodarzem, może nawet najemnym, ale gospodarzem; to on dba o dobro sklepu gdy nie ma właściciela, to on dogląda, doradza klientowi, traktuje go tak, jak gospodarz traktuje gościa. Naturalnie, jeśli klient pierwszy „dzień dobry” nie powie, sprzedawca powinien go uprzejmie przywitać, ale nie oznacza to, że klient nie popełnił błędu. Człowiek dobrze wychowany, który wchodzi do pomieszczenia pierwszy mówi „dzień dobry”. Nie ma tu znaczenia, czy wchodzimy do pokoju czy biura osoby nam podległej, pełniącej służebną wobec nas funkcję itp, itd.\nJeśli zaś chodzi o brak dystansu, to też zupełnie się nie zgadzam. Jakiś czas temu w sklepach Empiku płacąc kartą słyszeliśmy „dzień dobry Panie Adamie”, „Coś jeszcze, Pani Małgorzato?”. Mnie to drażniło. Ideą było skracanie dystansu. Eksperyment chyba się nie powiódł, bowiem zaprzestano tej praktyki.\nDodam jeszcze, że rozpoczynając karierę zawodową w pewnej firmie prezesem był taki właśnie fan zachowań z klasą. Jak to o prezesie, ludzie różnie mówili i zachować też potrafił się różnie, jak każdemu z nas zdarzały mu się ostre gafy, ale jednak dbał bardzo o kulturę, jakość zachowań, ubioru. Wtedy nieco drażnił mnie ten reżim dotyczący stroju, byłam świeżo po rozpasanym ASP, trzeba było się na powrót ucywilizować, ale na dobre mi to wyszło. Wracając zaś do tematu – człowiek ów, fan zachowań z klasą, z wielkim sukcesem prowadził biznes.\n11 lipca, 2014 o 11:04\nPopieram Panią Małgorzatę.\n1 lutego, 2016 o 13:37\nTo jest postawione na glowie. Dlaczego zatem w Anglii i w innych krajach zachodnich, kasjer, sprzedawca – gospodarz zawsze i nieodlacznie wita gosci pozdrowieniem: „Hi”, ” Hello”, „good morning” itp? Nie mozna zasad ogolnych tzw. sv przenosic na sfere konkretnej relacji – sprzedawca/handlowiec – klient. To nice jest taka sama relacja, co gospodarz domu i gosc, przynajmniej tutaj gosc nice jest nikim niezapowiedzianym, a oczekiwanym, sklep nie jest domem zamknietym, a miejscem otwartym, I oczywiste jest, ze gospodarz spodziewa sie wizyty goscia, wielu gosci i take jak spodziewajacy sie gosci gospodarz na nim spoczywa obowiazek pozdrowienia, czy przywitania. Pan nie potrafi interpretowac tej sytuacji w sposob logiczny, sensowny i przekonujacy. To wprowadzanie ludzi w blad, co ma powazne konsekwencje i przyczynia sie do zepsucia zasad dobrych obyczajow w Polsce.\n3 lutego, 2016 o 00:06\nPanu Pawłowi to „dzień dobry” sprzedawcy to wynik złej lub błędnej tresury „biznesowej”, a nie etykieta. Gdy mówimy wchodzącemu „dzień dobry” mówimy mu tym samym: „Co brak ci ogłady? Ja cię jej nauczę”.\n3 lutego, 2016 o 02:34\nUważam, że kodeks pracy powinien ulec drastycznej modyfikacji, jeśli już mowa o tym wymuszonym „dzień dobry” ze strony sprzedawców. Uważam przymus takiego zachowania za mobbing i powinny być takie zasady bardzo surowo karane.\n13 października, 2016 o 09:38\nHmm…a co w sytuacji kiedy jesteśmy u kogos na podwórku (nie w domu) z właścicielem i w tym czasie przyjeżdża inny z domowników np. żona właściciela. Czy w takiej sytuacji to gość powinien pierwszy sie przywitać czy nowo przybyła osoba ? Czy wiek stron ma tu jakies znaczenie ?\n11 kwietnia, 2017 o 10:53\nja kobieta 35 lat wchodząc do sklepu mam mówić pierwsza dzień dobry studenciakowi za kasą w takiej żabce? żart?\n11 czerwca, 2017 o 22:44\nPanie Katarzynie: to nie żart, to dobre wychowanie.\n2 marca, 2018 o 21:19\nJa przyswoiłem taką zasadę, że jak gdzieś wchodzę i widzę, że nikt mojego wejścia nie zauważył (w 90% tak jest) to po prostu nic nie mówię a „dzień dobry” mówię dopiero sprzedawcy gdy nawiążę z nim pierwszy kontakt. Niestety ostatnio zarówno sprzedawca jak i jej znajoma klientka zarzuciły mi chamstwo, tzn. rozmawiając ze sobą skomentowały moje wejście (oczywiście nie mówiąc personalnie o mnie, ale wiedziałem, że o kogo może chodzić – obydwie były starszymi paniami a ja mam 25 lat). No cóż, ja raczej swoich zasad nie zmienię, takie mam przyzwyczajenie – puste „dzień dobry” rzucone ot tak w próżnię bez odzewu uważam za bezsensowne.


Prospect Team: maja 2019\nTak! Po tej zbyt długiej zimie, w końcu mamy ZAWODY FRISBEE! Ostatni weekend spędziliśmy w Kaputach na Dog Games Spring.\nZastanawiałam się trochę ostatnio po co mi jest teraz blog, skoro jestem mocno aktywna na facebooku i instagramie. Poza oczywiście aspektem "dla mnie", bo to tu zaglądam próbując sobie przypomnieć co było kilka miesięcy temu. Wpadłam teraz na kolejny argument za dalszym klikaniem tu postów - dłuższe teksty dają mi więcej miejsca na zamrożenie emocji, a nie tylko suchych faktów jak na fejsie.


Medieval Discovery Fair w Palos de la Frontera w Hiszpanii\nGdy: marzec 2022\nGdzie: Palos de la Frontera, Hiszpania\nMapa: Palos de la Frontera w Google Maps\nStrona internetowa: https://www.andalucia.org\nHotele: Hotele w Palos de la Frontera\nZabytkowe miasto Palos de la Frontera organizuje coroczny festiwal - Medieval Fair Discovery - upamiętniając związek z „tak zwanym” odkryciem Ameryki.\nFestiwal przeniesie Cię z powrotem do czasów Krzysztofa Kolumba i jego przygotowania do wyprawy do nowego świata.\nJego pierwsza podróż wypłynęła w 1492 roku z doku Palos de la Frontera, a repliki floty Krzysztofa Kolumba - Pinta, Nina i Santa Maria - są eksponowane w muzeum Wharf of the Caravels (Muelle de las Carabelas).\nMiasto ma bogatą historię morską, leży na kwitnącym szlaku handlowym z miastami we wschodniej części Morza Śródziemnego.\nMieszkańcy i goście ubierają się w kostiumy z epoki, nadając temu historycznemu i szlachetnemu wydarzeniu poczucie autentyczności.\nOdwiedź Medieval Discovery Fair i wróć do zabytków i atmosfery XV-wiecznej Hiszpanii.\nGdzie się zatrzymać podczas średniowiecznej Discovery sprawiedliwe?\nTo małe miasteczko z zaledwie kilkoma hotelami, więc jeśli chcesz pozostać blisko imprezy, zarezerwuj ją z dużym wyprzedzeniem.\nMazagon na andaluzyjskim wybrzeżu znajduje się zaledwie 10 minut jazdy od hotelu i jest pięknym miejscem na pobyt.\nHotele w Mazagon tutaj >>\nPalos de la Frontera to miasto portowe w południowo-zachodniej Hiszpanii, położone blisko granicy z Portugalią.\nJest blisko stolicy prowincji Andaluzji, Huelvy, i około 100 kilometrów od Sewilli. Dojazd z Sewilli zajmuje około godziny i 20 minut.\nJeśli przyjeżdżasz z Madrytu, podejmują A5 i autostrad A66, a podróż zajmie około sześciu godzin.\nLizbona w Portugalii jest bliżej, bo autostrada A2 zajmuje około czterech godzin.\nSpójrz na loty do Sewilli, Lizbonie i Madrycie.\nAndaluzja to piękna część Hiszpanii położone w południowo-zachodniej, graniczy z Portugalią i Oceanie Atlantyckim.\nIstnieje osiem prowincji: Almeria, Cadiz, Cordoba, Granada, Malaga, Huelva, Jaen i Sewilla.\nBielone wioski, fascynująca architektura, góry i plaże to tylko niektóre z atrakcji, które znajdziesz w tym ukrytym zakątku Hiszpanii.\nW Andaluzji zawsze dzieje się coś wyjątkowego.\nŚwiętować Karnawał w Kadyksie od lutego do marca Jerez de la Frontera, słynące z sherry i koni, jest miejscem, w którym odbywa się Muzeum Feria del Caballo w maju, a Marbella gospodarze Starlite Festival w lipcu i sierpniu.\nNerja i frigiliana Są to zarówno małe wioski całkiem warte odwiedzenia.\nKiedy jesteś w Andaluzji, Alhambra w Granadzie to świetna wycieczka.


Ogrodzieniec Kredyt hipoteczny, Ogrodzieniec Kredyt, Ogrodzieniec\nOgrodzieniec Kredyt hipoteczny\nOgrodzieniec to miasto liczące ponad 4 465 mieszkańców.\nKredyt gotówkowy Ogrodzieniec – Kredyt warto wziąść jedynie w znanym banku który cieszy się dobrą opinią w śród internautów z banków które cieszą się najlepszą opinią jest bank inteligo, bank bzwbk oraz mBank, ten trzeci szczególnie jest chwalony przez osoby które posiadają w nim kredyt gotówkowy oraz kredyt hipoteczny. to wszystko za sprawą niskich rat, braku prowizji za udzielenie kredytu, możliwośći wcześniejszej spłaty oraz załatwienia kredytu przez internet bez wychodzenia z domu w miejscowości (Ogrodzieniec i okolice).\nKredyt gotówkowy Ogrodzieniec Możesz uzyskać przez internet wystarczy złożyć wniosek przez internet i czekać na kontakt aż doradca kredytowy mBanku do Ciebie przedzwoni i przekaże Ci informację o wymaganych dokumantach niezbędnych do otrzymania kredytu gotówkowego.\n(szybki kredyt hipoteczny Ogrodzieniec) , (Ogrodzieniec szybki kredyt gotówkowy), (szybki kredyt samochodowy Ogrodzieniec) mBank udziela kredyt w euro, kredyt w złotówkach oraz kredyt we frankach Szfajcarskich. Wybierając kredyt gotówkowy przez internet masz możliwość wybrania dowolnej waluty.\nOgrodzieniec Kredyt hipoteczny Kredyt mieszkaniowy Ogrodzieniec\nW przeciągu 14 dni doradca finansowy rozpatrzy wniosek o przydzielonym kredycie hipotecznym dla mieszkańców miejscowości Ogrodzieniec i okolic.\nDla mieszkańców Ogrodzieniec bank mBank przygotował wyjątkową promocję kredytową taką jak:\nOraz wielu innych ciekawych promocji dostępnych w obszarze Ogrodzieniec i okolic. Kredyt gotówkowy Ogrodzieniec Jest przyznawany prawie każdemu mieszkańcowi tego miasta.


Dobry catering dla firmy - Czarny Młyn\nDobry catering dla firmy\nZdrowie i dieta / 19 czerwca 2021 17 czerwca 2021\nFirma to nie tylko praca, bo teraz różne przedsiębiorstwa mogą działać na wiele sposobów, gdyż ich właściciele często zauważają, że powinni wpływać jak na swoich pracowników poprzez różne imprezy firmowe i tym podobne wydarzenia. To bardzo motywuje. Dlatego naprawdę warto zapoznać się z nowoczesną ofertą cateringu firmowego, bo jest ona po prostu ciekawa.\nGdzie można odwiedzić firmę cateringową?\nBez względu na branżę, w której działa konkretna firma organizacja imprezy może być doskonałym sposobem na podkreślenie odniesionego sukcesu lub podsumowanie konkretnego czasu. Czasami może być to także znakomity sposób na rozpoczęcie nowej współpracy, gdyż na taką imprezę można zaprosić znakomitych gości, ale wtedy wszystko musi być dobrze przygotowane. Wtedy koniecznie trzeba zamówić catering dla firm Katowice to miejscowość, w której da się do zrobić z łatwością. Podstawowe działania przy składaniu takiego właśnie zamówienia będą oczywiście polegały na ustalaniu jadłospisu, a także szczegółów dotyczących tego, kiedy konkretne potrawy mają być podawane. Usługi cateringowe mogą być bowiem teraz świadczone w sposób naprawdę kompleksowy i w związku z tym będą one związane także z ewentualnym dekorowaniem sali i podawaniem potraw w wyjątkowo ciekawy sposób. Dobrym rozwiązaniem dla osób rozsądnie gospodarujących swoim czasem będzie po prostu odnalezienie strony internetowej takiej firmy, gdyż tam również można znaleźć mnóstwo cennych informacji.\nWyjątkowym przykładem są imprezy organizowane w plenerze, ponieważ wtedy taka firma może dodatkowo zająć się również dostarczeniem i ustawieniem we właściwy sposób krzeseł, stołów i innych potrzebnych rzeczy. Dzięki cateringowi firmy mogą pokazać się z najlepszej strony. Koszt zależy od skali przedsięwzięcia.


Kod katalogowy: 17229\nWymiary opakowania: 26 x 22 x 13 cm\nKucyk edukacyjny z dźwiękiem\nUroczy kucyk edukacyjny z dźwiękiem od Clementoni to zabawka, która spodoba się każdemu maluchowi i umili każdą chwilę jego zabawy. Marka Clementoni słynie z tworzenia najlepszych zabawek i gier edukacyjnych dla najmłodszych. Ich produkty wytwarzane są z najlepszych jakościowo materiałów i w taki sposób by zapewnić maluchom bezpieczną i beztroską zabawę. Ten wspaniały kucyk jest właśnie jedną z takich zabawek.\nKonik posiada specjalną rączkę, dzięki której jest łatwo przenoszalny zarówno dla większych jak i mniejszych dzieci. Ponadto, zawiera specjalny przycisk na boku za pomocą którego można włączyć wydawanie dźwięków przez konika. Ogon i grzywa edukacyjnego kucyka zostały wykonane z przyjemnego w dotyku materiału. Dodatkowo, kucyk posiada przycisk na grzbiecie, za pomocą którego możemy włączyć wesołe melodyjki i dźwięki. Ponadto, aby rozbrzmiała muzyczka, maluchy muszą zakręcić dwiema rolkami, które umieszczone są po bokach konika.\nUroczy kucyk edukacyjny od Clementoni spodoba się każdemu maluchowi, który uwielbia koniki i zabawę z nimi! Ten wspaniały kucyk gra wesołe...


pomysły - Czterykaty.pl\nStolik z IKEA na wiele sposobów\nStudenci wzornictwa wzięli na warsztat popularny stolik Lack\nZadaszony plac zabaw, ciekawe przeszklenia i atrakcyjna przestrzeń. Niewielkie przedszkole powstało w Oxfordshire w południowej Anglii.\nJedzenie na Sylwestra to bardzo ważny element imprezy! Niezależnie od tego, czy ma to być wykwintna kolacja, kinderbal czy domówka dla przyjaciół. Organizujesz imprezę i nie wiesz, jakie dania podać? Zainspiruj się ? sprawdź nasze pomysły na menu sylwestrowe! Dania Sylwestrowe na ciepło Warto\nrzecz nie wynagrodzi trudu jaki nasze matki włożyły w nasze wychowanie. Jednak zawsze warto spróbować kupić mamie coś, co sprawi, że przynajmniej na chwilę się uśmiechnie. Obecnie na czasie są prezenty w postaci bonów prezentowych, które można zrealizować w ulubionym sklepie. Zawsze dobrym pomysłem\ni restauracji uchroni przed frustracją. Wybierzcie lekką i zabawną komedię romantyczną albo rzewny melodramat. W komponowaniu okolicznościowego menu pomogą restauratorzy - dobry pomysł to zestaw dla dwojga, którym można się podzielić i rozpalić zmysły. Jeśli jesteś w wieloletnim związku, umów się z ukochanym\nPomysł na gwiazdkowy prezent dla niego\nKupowanie prezentów mężczyznom wydaje się nam zmorą. Czasem wystarczy jednak wymyślić sobie kategorię pasującą do naszego obdarowywanego i już pomysły same namnażają się w głowie! Jak zrobić listę przyporządkowaną jednemu tematowi? Najpierw pomyśl, co pasuje do niego, jakie ma hobby, czym\ncerę ma obdarowywana, skuś się na zestaw dobrych kosmetyków w okazyjnej cenie. Jeśli podoba ci się pomysł z masażem, ale uważasz, że jednorazowa wizyta to mało, skuś się na jedno z wielu urządzeń do robienia tego zabiegu w domu. Dobrym pomysłem są także kojące zmysły zestawy do aromaterapii i zapachowe\nInstruktaż wykonania: 1) Na początku powinnaś zakręcić włosy. Najprościej będzie zrobić to przy pomocy papilotów lub małych wałeczków. Po wysuszeniu włosów - nałóż na nie piankę. Cena: 12zł 2) Opaski różnego rodzaju to niezastąpiony gadżet do wykonania fryzury. Doda uroku i elegancji nawet\nPeter Lindbergh i powielanie pomysłów\nPowielanie pomysłów jest codziennością. Wszystkie osoby zajmujące się jakąkolwiek kreacją inspirują się pracami innych. Nie można od tego uciec, dlatego wielu muzyków podczas tworzenia nawet nie słucha czyjejś muzyki. Jednak nawet wielkie sławy się inspirują pracami innych lub swoimi dawnymi\nMężczyznom trudno kupuje się prezenty, a tym bardziej seniorom. Warto, przed wybraniem się do sklepu, pomyśleć o tym, co dziadek lubi, czyta, hoduje, nosi itd. Od tego będzie zależało, czy upominek okaże się trafny. Jeśli kompletnie nie masz pomysłu, zajrzyj do kolejnych slajdów, w\nzupełnie niebanalnie. Plusem jest to, że pasuję właściwie na każdą okazję. I są rewelacyjnym pomysłem na spektakularne wyjście. Dobrym pomysłem na lato może być też związanie włosów w koński ogon, a następnie przewiązać wstążką, rozdzielić włosy na dwie części, a wstążkę potraktować jako trzecią i zapleść


3 czerwca inspekcja pracy starała się zamknąć zakład przetwórstwa wieprzowiny JBS w południowej Brazylii po tym, jak zgłoszono tam kolejne ognisko COVID-19. Brazylijscy inspektorzy pracy złożyli do lokalnego sądu petycję domagającą się zamknięcia zakładu wieprzowego JBS SA w Rio Grande do Sul z powodu wybuchu COVID-19 wśród pracowników zakładu. Sprawa jest rozpatrywana. Zgodnie z dowodami przedstawionymi przed sądem, 21 z 1700 pracowników w fabryce JBS dało wynik pozytywny w kierunku COVID-19, a dwóch jest hospitalizowanych.\nFabryka w Ana Rech, dzielnicy należącej do miasta Caxias do Sul, pozostaje otwarta. Firma jednak odmówiła komentarza na temat toczących się procesów i powtórzyła, że przyjęła ścisły protokół zdrowotny przeciwko pandemii COVID-19.\nZakłady mięsne stały się zarzewiem koronawirusa w Brazylii. W samym tylko Rio Grande do Sul jest 3201 potwierdzonych przypadków COVID-19 wśród pracowników 26 zakładów mięsnych. Odpowiada to prawie 35 procentom przypadków COVID-19 w całym stanie.\nBrazylia jest największym na świecie eksporterem wołowiny i kurczaka oraz czwartym co do wielkości eksporterem wieprzowiny. Według brazylijskiego ministerstwa rolnictwa w kraju jest 446 zakładów mięsnych, w tym 194 dla wołowiny, 148 dla drobiu, 90 dla wieprzowiny i 14 dla innych rodzajów mięsa. Dwa największe brazylijskie korporacje mięsne JBS SA i BRF SA, posiadają własne jednostki w stanie Rio Grande do Sul, gdzie zatrudniają 50 000 osób. Krajowa średnia liczba pracowników na zakład wynosi 2000. Obie firmy tymczasowo zamknęły niektóre jednostki z powodu nowych przypadków koronawirusa.\nKoronawirus pojawił się również w stanie Santa Catarina, gdzie przemysł związany z przetwarzaniem drobiu i wieprzowiny bezpośrednio zatrudnia 60 000 pracowników.\nBRF , JBS , koronawirus , COVID-19 , koronawirus w zakładzie mięsnym , testy na COVID , zakłady mięsny w Brazylii , przemysł mięsny w Brazylii


» Sfinksy - recenzja karmy Cats Plate !\nSfinksy - recenzja karmy Cats Plate !\nDodano: 26-02-2020 w kategorii: Aktualności autor: Dogs Plate\nRECENZJA KARMY CATS PLATE ????\nUwielbiam moment, kiedy pojawia się fajna propozycja testów dotyczących karm. Ten dreszczyk emocji, czy wreszcie znalazłam karmę na miarę podniebienia moich kotów. Tym razem w takowych propozycjach pojawiła się karma CATS PLATE od Dogs Plate.\nPomyślałam…hmmmmm NOWOŚĆ, hmmmmm….FAJNIE WYGLĄDA. TAK, to jest coś dla nas ????.\nW oczekiwaniu na paczkę aż przebieram nożkami, a koty z kolei łapkami. Gdy już do nas trafiła mowę mi odjęło, jak firma wzięła sobie do serca ilość potrzebnych produktów, aby trzy koty mogły racjonalnie wykonać testy.\nI tu z miejsca ogromnie dziękuje w imieniu swoim i futrzastych.\nPragnę zaznaczyć, że firma ta bardzo solidnie dba o sposób zapakowania swoich produktów do przewozu, a to już powoli rzadkość. Nie dosyć, że dany smak był w osobnych kartonikach, to zwrócona szczególną dbałość o to, aby każdy słoik był dodatkowy zabezpieczony tekturką ????????????.\nKiedy odczytywałam skład tej karmy pomyślałam sobie NIEMOŻLIWE, żeby miała aż tak dobry. Zaczęłam szukać haczyka przeszukując internet i uwaga - nic nie znalazłam ‼‼‼\nNo dobra...pomyślałam, że na opakowaniu nie widzę ile ma tauryny. Ha mam Was !\nKiedy jednak odkryłam jej ilość okazało się, że wynosi 2400 mg/kg masy kota.\nNO WAY ‼‼\nOna naprawdę jest taka wspaniała ????.\nZaskoczeniem dla mnie było też samo opakowanie, w którym znajdowała się karma. Nie żadna saszetka, kartonik czy nawet metalowa puszka, a szklany słoiczek z zakręcanym wieczkiem. Baaaardzo mi się to spodobało, bo po skończonym jedzonku, takie słoiczki mogę jeszcze wielokrotnie do czegoś użyć.\nKonsystencja karmy bardzo przypadło do gustu moim kotom. Wszystkim bez wyjątku !\nKiedy powąchałam karmę to naprawdę sama miałam ochotę ją zjeść ????.\nKoty zachowywały się, jak zahipnotyzowane, kiedy trzymałam słoiczek w dłoni.\nCo do otrzymanych smaków, to dostaliśmy:\n????Cats Plate Fish\n????Cats Plate Chicken\n????Cats Plate Beef\nI tak dla przyjkładu wklejam Wam skład CATS PLATE BEEF:\n➡Skład :mięso wołowe 76 %, serca i żołądki z indyka 9%, wątroba z indyka 5,2 %, olej Omega 3 z łososia 4,2%, maczka ze skorupek jaj 3,1 % drożdże piwne, algi morskie, agar, wołowa krew suszona, mniszek lekarski, tauryna 2400 mg/kg.\nNam baaaardzo odpowiada ????.\nDzięki odpowiednio zestawionym składnikom są łatwo przyswajalne i nie powodują problemów trawiennych.\nI tak też było u nas. Wszystkie smaki były pozytywne przez koci ambry przyjęte, o czym świadczył ich oblizujący język po skończonym posiłku:)\nW kuwecie żadnych przykrych niespodzianek !\nPodsumowując - dawno nie widziałam już tak fajnej karmy o ciekawym składzie, ładnym zapachu, dobrej konsystencji i w praktycznym opakowaniu.\nJesteśmy jej wielkimi fanami ❤\nBardzo, ale to bardzo dziękujemy za możliwość wypróbowania Waszych specjałów.


13 osób wzięło udział w kursie sędziowskim na klasy okręgowe, który 23 lutego 2019 r. odbył się w Poznaniu. Wykłady prowadzone były przez IA Macieja Cybulskiego i IA Magdalenę Judek. Po kursie przeprowadzony został egzamin pisemny nadzorowany również przez IA Tadeusza Agacińskiego.\nPozytywny wynik uzyskało 8 osób:\n• Walkowski Miłosz\n• Niekraś Dawid\n• Walkowiak Bogumiła\n• Zarzycki Łukasz\n• Grabsztunowicz Agnieszka\n• Grabsztunowicz Monika\n• Niemier Hubert\nGratulujemy i życzymy wielu trafnych decyzji podejmowanych przy szachownicy!\nJednocześnie przypominamy, że uzyskanie pełnych uprawnień sędziego wymaga wnioskowania o wydanie licencji sędziowskiej oraz opłacenia składki rocznej.\nWszystkich sędziów zachęcamy do regularnego zapoznawania się z przepisami gry. Szczególną uwagę warto skierować na punkty, które naszym kursantom sprawiły najwięcej trudności. Drodzy sędziowie, pamiętajcie, że:\n- martwa pozycja kończy partię ze skutkiem natychmiastowym (pkt. 5.2.2)\n- wykonanie posunięcia oburącz stanowi nieprawidłowe posunięcie (pkt. 7.5.4)\n- w szachach szybkich i błyskawicznych sędzia orzeka remis, gdy widzi piona stojącego na polu promocji. Jednakże sędzia nie podejmuje decyzji natychmiast - podejmuje ją dopiero po odczekaniu, aż zawodnicy zakończą następne posunięcie (pkt. A.4.4)\n- tzw. szybki finisz nie obowiązuje, gdy tempo gry zawiera jakikolwiek dodatek sekundowy lub tempo gry wskazuje na szachy błyskawiczne (pkt. III.2.2)\n- zapis partii jest obowiązkowy wyłącznie w szachach standardowych, natomiast wymóg prowadzenia zapisu przez cały czas trwania partii wymaga dodatku sekundowego przynajmniej 30 sek. (pkt. 8.4 i A.2)\n- drugie nieprawidłowe posunięcie zakończone przełączonym zegarem nie musi oznaczać przegranej! Partia może zakończyć się remisem (pkt. 7.5.5).\nPrzewodniczący Kolegium Sędziów WZSzach


100 zł od Twisto na start za darmo\n07-11-2019, 22:59 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-11-2019, 23:16 przez Pan Inwestor.)\nZa pełną rejestrację i uruchomienie limitu kredytowego możesz zgarnąć łatwy bonus w wysokości 100 zł!\nCytat: Twisto Free to darmowy limit kredytowy do wykorzystania w sklepach internetowych i stacjonarnych. Z Twisto można robić zakupy w stacjonarnie oraz online i wybierać, kiedy chce się za nie zapłacić – od razu czy nawet do 45 dni od zakupu! Bez opłat i bez odsetek.\nDostałem informację, że weryfikacja została uproszczona i wykonujemy ją przelewem (1 zł - wraca na nasze konto bankowe). Bez zabawy z selfie i skanem dowodu osobistego\nCzysty link do Twisto (bez bonusa): https://www.twisto.pl\nBONUS 100 zł otrzymamy TYLKO korzystając z promocyjnego reflinka!\nKlikając w reflink trafiasz od razu na pierwszy etap rejestracji:\nUWAGA. W polu z miejscem na kod polecający podstawia się automatycznie jakaś wartość. Można to pole edytować, jeśli ktoś chce wpisać kod polecający z programu poleceń, jednak wówczas spada wartość bonusu. Aby odebrać 100 zł nie należy edytować tego pola.\nPan Inwestor napisał 07-11-2019, 23:16:\nWątek już istnieje: https://forum.zarabianie24.net/t-twisto-...ght=twisto\nBONUS 100 zł od Twisto! Weryfikacja przelewem 1 zł, bez zabawy z selfie i skanem dowodu osobistego\nAktualny czas: 19-11-2019, 03:27 Polskie tłumaczenie © 2007-2019 Polski Support MyBB


Wygodny 5-gwiazdkowy Georgian House Hotel usytuowany w turystycznej dzielnicy w 20 minutach spacerem od Knightsbridge . Georgian House Hotel zakwaterowuje gości do swych wygodnych pokoi od 1851 roku.\nObiekt znajduje się w odległości 1200 metrów od Buckingham Palace. Obiekt znajduje się w 2 km od centrum Londyna.\nHotel mieści się w dzielnicy Camden, znanej dzięki teatrowi i pałacowi.\nWszystkie pokoje w Georgian House Hotel są wyposażone w indywidualną kontrolę parametrów klimatycznych, sejf osobisty, balkon, miejsce do siedzenia i wysoki sufit. Pokoje posiadają również przyległe łazienki z prysznicem, suszarką do włosów i ręcznikami kąpielowymi.\nCodziennie serwowane jest wliczone w cenę noclegu śniadanie. Obiad można zjeść w restauracjach Enterprise i The Greyhound Pub and Restaurant, znajdujących się odległości 5-minutowego spaceru.\nHotel powstał blisko stacji metra Pimlico oraz stacji kolejowej Dworzec Victoria. Ze względu na 15 km odległość od lotniska Londyn-City do Georgian House Hotel dojeżdża się szybko i bezproblemowo.\nWielojęzyczna załoga hotelowa udostępnia całodobową ochronę, wieczorny serwis pokoju i usługę dostarczania gazet.\nSwoim najmłodszym gościom Georgian House Hotel zapewnia opiekę nad małymi dziećmi i łóżeczka dziecięce.\nMalkavacanze Nocleg ze śniadaniem\nGuest Art Trastevere Station Nocleg ze śniadaniem\nPhilia *** Hotel\nLe Petit Real Pensjonat\nLamzia Hotel typu riad\nFan Dee Hostel ** Hostel\nRambaldi Apartments Edificio 7 Apartament\nCape Royale Luxury Apartment 214 Apartament\nAli Bey Resort Sorgun ***** Ośrodek wypoczynkowy\nOptimum Residencies Nocleg ze śniadaniem


Tablet dla dziecka - jaki wybrać? | Motoryzacyjny styl życia i nie tylko\nprzez Paulina · Opublikowane 9 lipca 2016 · Zaktualizowane 29 lipca 2016\nW dobie obecnej nikogo już nie dziwi widok kilkulatka ze smartfonem czy tabletem w ręku. Tego typu gadżety, kiedyś dostępne tylko wśród biznesmenów, dzisiaj obowiązkowo wręcza się jako prezent z okazji urodzin, Komunii czy Bożego Narodzenia. Tablet dla dziecka może być jednak naprawdę dobrym i pożytecznym zakupem. Co wziąć pod uwagę, aby tak było?\nTablet dla dziecka – dokonaj rozważnego zakupu\nPrzede wszystkim rodzic chcący kupić tablet dla swojego dziecka powinien przemyśleć kilka kwestii, na przykład: W jakim celu dziecko będzie go używać? Czy nie ma obawy, że się uzależni? A co z dostępem do Internetu? Czy na pewno będę mógł kontrolować to, co moje dziecko robi w sieci?\nTablet dla dziecka może wspomóc rozwój jego wyobraźni i umiejętność przyswajania informacji.\nPrzemyślenie powyższych pytań może nam pomóc podjąć decyzję, czy zakup tabletu będzie dobrym pomysłem. W wielu wypadkach tak, ponieważ jest on tańszy i poręczniejszy niż komputer bądź laptop, łatwiej go przewieźć, na przykład na wakacje i jest też bardzo prosty w obsłudze. Można więc użyć go, by włączyć dziecku bajkę na dobranoc czy jakąś grę edukacyjną. Ale na co jeszcze zwrócić uwagę?\nFunkcje niezbędne w tablecie dla dziecka\nPo pierwsze, powinniśmy zwrócić uwagę na jakość i trwałość obudowy tabletu. Dzieci w wieku 5-7 lat mogą bardzo szybko przez nieuwagę upuścić tablet, przez co narażony byłby na zniszczenie. Zatem obudowa tabletu powinna być wykonana z wysokiej jakości tworzywa sztucznego, które jest odporne na uszkodzenia mechaniczne.\nTablet dla dziecka powinien posiadać odporną na uszkodzenia obudowę.\nPodobnie warto poszukać tabletu ze wzmocnionym szkłem na ekranie, na przykład Gorilla Glass, albo z wodoodporną obudową gumową amortyzującą tablet w razie upadku. Zwykły tablet w rękach małego dziecka niestety nie przetrwa zbyt długo.\nKolejna sprawa, to odpowiednie blokady rodzicielskie. Ponieważ posiadanie tabletu zwykle oznacza też posiadanie dostępu do Internetu, dzieci są szczególnie narażone na niewłaściwe treści. Pod nieuwagę rodziców mogłyby natrafić na wątpliwe strony, które są przeznaczone tylko dla osób dorosłych. Aby tego uniknąć, warto od razu zadbać o blokadę rodzicielską. W tabletach dla dzieci często są one integralną częścią systemu operacyjnego i działają automatycznie. Taka blokada pozwoli też na ukrycie przed dzieckiem pewnych funkcji, na przykład pobierania aplikacji czy przeglądania wszystkich stron internetowych, co mogłoby skutkować dodatkowymi płatnościami. Dzięki temu dziecko w bezpieczny sposób będzie korzystać z funkcji przeznaczonych właśnie dla niego.\nInnymi pożytecznymi funkcjami mogą być:\n• kontrola czasu – po upłynięciu czasu ustawionego przez nas tablet sam się zablokuje, a jego odblokowanie będzie możliwe tylko po podaniu hasła. Dzięki temu nasze dziecko będzie korzystać z tabletu wyznaczoną ilość czasu.\n• sklepy z aplikacjami dla dzieci – funkcja ta pozwala w jednym, łatwo dostępnym miejscu zgromadzić wszystkie pliki, gry czy filmy dedykowane dzieciom. To również uchroni dziecko przez błądzeniem po sieci w poszukiwaniu jakiejś bajki czy gry.\nWszystkie aplikacje potrzebne dziecku powinny znajdować się na pulpicie. Reszta funkcji zabezpieczona hasłem będzie dostępna tylko dla rodziców.\nBiorąc pod uwagę wszystkie te wskazówki, możemy mieć pewność, że tablet dla dziecka będzie urządzeniem, które wspomoże jego rozwój, a nie go zaburzy.\nTagi: dobry tablet dla dzieckajak wybrać tablet dla dzieckajaki tablet dla dzieckatablet dla dziecitablet dla dziecka\nNastępny post Potęga reklamy wizualnej\nPoprzedni post Gdy znowu dopadnie Cię kaszel…


Komisja Europejska poluzowała zasady pomocy publicznej dla firm - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesKomisja Europejska poluzowała zasady pomocy publicznej dla firm\n17.12.2008, 12:22; Aktualizacja: 17.12.2008, 12:27\nKomisja Europejska (KE) poluzowała dziś zasady udzielania pomocy publicznej przedsiębiorstwom, by zwiększyć ich możliwości finansowania inwestycji zagrożonych z powodu kryzysu.\nPonieważ w dobie kryzysu finansowego banki mniej chętnie udzielają kredytów, KE pozwoliła na hojniejsze dofinansowanie przedsiębiorstw z budżetów państw - oczywiście tych, które na to stać. Przewidziała też dalsze zachęty, które mają skłonić banki do kredytowania inwestycji. Tak, by ograniczyć wpływ kryzysu na realną gospodarkę.\nUnijna komisarz ds. konkurencji Neelie Kroes przedstawiła cały wachlarz środków, które nie będą uznane za pomoc publiczną w rozumieniu unijnego prawa, a więc kraje nie będą musiały o ich zatwierdzenie prosić KE. Wystarczy, że KE zaakceptuje narodowe plany udzielania pomocy na podstawie środowych wytycznych. Kroes zapewniła, że będzie to robić szybko i "w pełnej współpracy" z zainteresowanymi rządami.\nFirma będzie mogła dostać pomoc sięgającą nawet 500 tys. euro w ciągu dwóch lat\nZgodnie z nowymi przepisami, firma będzie mogła dostać pomoc sięgającą nawet 500 tys. euro w ciągu dwóch lat. KE dopuszcza tańsze państwowe gwarancje dla kredytów, subsydiowane pożyczki zwłaszcza na tzw. "zielone produkty, spełniające wyśrubowane standardy środowiskowe, wsparcie małych i średnich firm kapitałem wysokiego ryzyka do wysokości 2,5 mln euro (dotąd tylko 1,5 mln) przy założeniu, że 30 proc. inwestycji pokrywają prywatni inwestorzy (obecnie 50 proc.).\nKroes uważa, że w "możliwej do przewidzenia przyszłości" sytuacja gospodarcza się poprawi i firmy nie będą już potrzebowały nadzwyczajnej pomocy finansowej, bo dostępny kredyt na normalnych zasadach zapewnią im banki. Dlatego ogłoszone dziś ulgowe zasady, które wpisują się w ogłoszony przez KE 26 listopada plan pobudzenia unijnej gospodarki, na razie mają obowiązywać tylko do końca 2010 roku. Jeśli kryzys będzie trwał, KE dopuszcza możliwość ich przedłużenia.\n"Musimy walczyć z kryzysem, a nie z sobą nawzajem. Pomoc państwa musi być ukierunkowana tak, by pozwoliła przedsiębiorstwom, zwłaszcza małym i średnim, przezwyciężyć obecne trudności nie pogarszając sytuacji innych firm, co tylko doprowadziłoby do pogłębienia kryzysu" - podkreśliła Kroes.


Dwoje młodych elblążan zginęło w czołowym zderzeniu na siódemce - Dziennik Elbląski\n2014-10-21 07:25:30 (ost. akt: 2014-10-21 08:57:08)\nOkoliczności tragicznego wypadku wyjaśniają policjanci z Komendy Powiatowej Policji w Pruszczu Gdańskim. Do wypadku doszło w nocy z niedzieli na poniedziałek (19/20.10).\n— Ze wstępnych ustaleń wynika, że 30-letnia mieszkanka Warszawy kierująca volvo jechała w kierunku Gdańska. Natomiast 22-letni elblążanin kierujący nissanem micra i jego 21-letnia pasażerka jechali w kierunku Elbląga — informuje pomorska policja. — W Cedrach Małych doszło do czołowego zderzenia obu pojazdów. Kierowca nissana i jego pasażerka ponieśli śmierć na miejscu. Kierująca volvo trafiła do szpitala wojewódzkiego w Gdańsku.\nPolicjanci pod nadzorem prokuratora zabezpieczyli miejsce zdarzenia, zamknęli drogę i kierowali ruch objazdami. Technik kryminalistyki zabezpieczył ślady, zrobił zdjęcia, sporządził szkic sytuacyjny oraz oględziny samochodów biorących udział w wypadku. Lekarz pracujący na miejscu wypadku stwierdził zgon dwóch osób.\n- Policjanci ustalają okoliczności zaistniałego wypadku oraz zwracają się z apelem do ewentualnych świadków tego zdarzenia. Wszystkie osoby, które mogą udzielić jakichkolwiek informacji proszone są o kontakt z policjantami pod nr telefonu 058 78-54-235 — czytamy w komunikacie, który ukazał się na stronie Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku.\nCedry Małe leżą przy krajowej "siódemce" na odcinku do Elbląga do Gdańska.\nTagi: Cedry Małe wypadek policja nissan micra volvo siódemka\nOla #1515663 | 31.61.*.* 21 paź 2014 16:04\nmoże tym razem nikt nie wykasuje mojego wpisu! Gdzie mieszkała Dorota? :(\nDlaczego GO nie pisze o #1515205 | 78.30.*.* 21 paź 2014 08:53\nWielkim Sukcesie ? O powrocie sparaliżowanego do zdrowia.?\nPETER do Wizjer #1515195 | 46.77.*.* 21 paź 2014 08:49\nA gdzie masz napisane ze to kobieta z volvo spowodowala wypadek? A moze to micra zjechala na przeciwny pas... nie osadzaj jak nie wiesz..\nTurbo #1515178 | 83.17.*.* 21 paź 2014 08:36\nw tytule "Cerach Małych" a zaraz piszecie "Cedrach Małych" , co za nieuk pisał ten artykuł?


Kasza owsiana - kalorie, wartości odżywcze i ciekawostki\nKasza owsiana produkowana jest z ziaren owsa. Wyróżnić można kaszę owsianą z pełnych ziaren - pęczak owsiany oraz kaszę owsianą rozdrobnioną (łamaną), która powstaje z ziaren przedzielonych na kilka drobnych części. Kasza owsiana jest mniej znana niż\nGrzyby w diecie - czy warto je jeść?\nGrzyby choć są traktowane jako rośliny, należą w kategorii systematyki do oddzielnego królestwa - królestwa grzybów. Grzyby choć zawierają dużo wody, mogą dostarczyć organizmowi istotnych składników odżywczych. Warzywa i owoce są bardzo kolorowe, a i\nOrkisz, samopsza i płaskurka - zapomniane zboża\nWspółcześnie uprawiane odmiany zbóż różnią się od tych, które były uprawiane w dawnych czasach. Orkisz, samopsza i płaskurka charakteryzują się znacznie lepszą wartością odżywczą. Orkisz zawiera dużo witamin i minerałów, błonnika pokarmowego oraz fit\nKasza jęczmienna - kalorie, wartości odżywcze, rodzaje i ciekawostki\nKasza jęczmienna to najczęściej wybiera kasza w polskiej kuchni. Wybieramy ją nie tylko ze względu na smak i różnorodne zastosowanie, ale też ze względu na spore wartości odżywcze. Kasza jęczmienna, jak sama nazwa wskazuje, produkowana jest z ziarna\nBeta glukan - polisacharyd na choroby cywilizacyjne\nBeta glukan jest organicznym związkiem chemicznym należącym do grona polisacharydów. Występuje on w naturze jako jeden ze składników błonnika pokarmowego będąc składnikiem budulcowym ścian komórkowych grzybów, zbóż i drożdży. Betaglukan jest zbudowan\nMelasa - zdrowa czy nie?\nPrzez wiele lat nie doceniano jej dobroczynnych właściwości. Dziś jest zdrowym zamiennikiem białego cukru, zaliczanym do grona najzdrowszych produktów spożywczych świata. Melasa jest ciemnobrązowym, gęstym syropem. Powstaje w procesie produkcji cukru


Mabul z lądu – mała wyspa, która ma dużo do zaoferowania - The Ollie - Oliwia Papatanasis\n25th Czerwiec 2015\tIn\tazja borneo mabul malezja sabah sipadan\nWyspa Mabul położona jest 15 kilometrów od Semporny na południowo-wschodnim wybrzeżu regionu Sabah w Malezji i do 1970 roku była jedynie wioską rybacką. W 1990 roku została popularnym miejscem dla fanów nurkowania dzięki bliskości słynnej wyspy Sipadan. Dwudziesto hektarowa powierzchnia Mabul wznosi się na dwa, trzy metry nad poziom wody.\nAktualnie na wyspie znajdują się wioski: Kampung Mabul oraz Kampung Musu. Na wyspie żyje około 2000 osób, połowa z nich to dzieci. Bardzo wiele z nich to imigranci z pobliskich skupisk wysp południowych Filipin. Są to głównie Suluk Muslims oraz Baju Laut, czyli ludzie czasem nazywani morskimi cyganami, prowadzący koczowniczy tryb życia. Są zazwyczaj rybakami, łowią głównie ryby i kałamarnice. Tradycyjne metody połowów to „Payau” i „Sangkaliya”. Wolą łowić blisko granicy malezyjsko filipińskiej, średnia długość wyprawy po ryby to trzy do pięciu dni.\nNa wyspie jest kilka resortów, większość znajduje się na lądzie lub na rusztowaniach budowanych nad wodą. Jeden to oddalona o pięćset metrów od plaży platforma wiertnicza przekształcona w hotel. Ceny są bardzo wysokie, jednak można znaleźć coś trochę tańszego, jak na przykład backpackerski Uncle Chang. Nocuje się tam w małych chatkach nad wodą i dostaje trzy posiłki dziennie. Tak naprawdę największym kosztem pobytu jest nurkowanie bezpośrednio na Sipadanie. Należy pamiętać o tym, że aby tam nurkować trzeba otrzymać pozwolenie, o które czasem trzeba się ubiegać parę miesięcy wcześniej. Ewentualnie można liczyć na to, że ktoś zrezygnuje ze swoich nurków i przejmiemy jego permit, jednak trzeba do tego sporo szczęścia. Im droższy i większy ośrodek tym więcej ma pozwoleń na nurkowanie, może więc należy wtedy spróbować u kogoś innego.\nMabul to jedno z niewielu miejsc na świecie z tak bogatym i egzotycznym, małym życiem podwodnym. (Jak na przykład: cuttlefish, blue-ringed octopus, mimic octopus, bobtail squids, spike-fin goby, black sail-fin goby, metallic shrimp goby and frogfish oraz wiele więcej ). Mabul to raj dla nurkowań macro. Rafa jest na skraju szelfu kontynentalnego, a dno morskie wokół rafy opada do 25 -30 m głębokości.\nŚwietne punkty do nurkowania wokół wyspy Mabul to: Froggie’s Lair, Artificial Reef, Seaventure, Tino’s Paradise.\nWięcej na temat nurkowania w następnym wpisie :)\nNoclegi na Mabul i Sipadan:\nUncle Chang Bungalow – www.ucsipadan.com ♥ tani\nSDC Mabul – www.sdclodges.com ♥ dość tani\nScuba Junkie Mabul Beach Resort – www.scuba-junkie.com ♣ często polecani\nSeahorse Sipadan Scuba – www.seahorse-sipadanscuba.org ♥ tani\nChętnie poczytam również o nurkowaniu w kolejnym wpisie :) Piękne zdjęcia :)\nPowoli nad nim pracuję :)\nWidoki piekne, ale jak to zwykle bywa, poza osrodkami turystycznymi, bieda i brod….No ale, chociaz dzieciaczki sa szczesliwe:)\nTo taka dziwna wyspa łącząca w jednym miejscu bogatych nurków z bardzo biednymi mieszkańcami wyspy, w tym wielu z nich to uciekinierzy z najbiedniejszych i targanych konfliktami terenów Filipin. A dzieciaki owszem śliczne, uśmiechnięte i chyba szczęśliwe :)\nPierwszy raz słyszę o takiej wysepce. Trochę brudno przy tych łodziach na brzegu, ale kadr z kotem… Cudo!\nBardzo znana wśród fanów nurkowania :) A właściwie Sipadan – na lądzie nic oprócz jednostki wojskowej tam nie ma, za to pod wodą…bajka. W dodatku jest na terenie, o który jeszcze niedawno walczono (w sądzie głównie) i jest tematem spornym z Indonezją. Biedni Filipinczycy szukają tam schronienia. Nie dziwota, że syfiato, ludzie tam nie mają łatwego życia. Z kolei filipinscy terroryści lubią się zapuszczac w te strony celem porwań.\nPrzez to, że nie umiem pływać i panicznie boję się głębokiej wody, mam wrażenie, że bardzo dużo w życiu mnie omija. Chciałabym pooglądać te wszystkie podwodne żyjątka w ich naturalnym środowisku, a nie w oceanarium.\nRozumiem Twoje obawy, czasem mamy swoje lęki i ciężko się z nimi oswoić a co dopiero je pokonać. Ja nie bałam się wody, ale zaczynałam przygodę spokojnie i od snorkelingu – polecam. Pozwala się przyzwyczaić i zachowywać spokojnie w wodzie. A z czasem wkrętka jest coraz większa i zainteresowanie nukowaniem przychodzi naturalnie.\nświetne zdjęcia lokalnych dzieci! ale i tak najbardziej czekam na zdjęcia z nurkowania :)\nTo niestety chwilę zajmie, bo raz że gopro i zabawa z obróbką, a dwa, że może i filmik już będzie ;) Ale działam, działam między letnimi wyskokami tu i tam :)\nno to super, czekam z niecierpliwością, jako ta, która boi się zanurzyć głowę pod wodę ;)\nTeż dopisuję się na listę nurkowych czekaczy :)\nPrzekimać się na platformie wiertniczej to byłoby coś :) chociaż Uncle Chang też fajnie wygląda ;)\nDla jasności to co widać na zdjęciu głównym to nie Uncle Chang ;)\nwiem, wszedłem w link :p\nBo już myślałam, że mnie podejrzewasz o te luksusy ;)\nCudowne zdjęcia! I świetne praktyczne informacje, obym mogła kiedyś z nich skorzystać!\nzazdroszczę Ci tej Malezji jak cholera :)\nSpokojnie, jak dobrze pójdzie niedługo sama ją odwiedzisz ;)\nNo pewnie! Tylko mam po drodze trochę kierunków, więc na razie widzę ją na horyzoncie trochę niemrawo ;)\nTresvodka | Chile\nPierwszy raz u Ciebie jestem i chętne zostanę na dłużej. Cudowne zdjęcia!


Camper wynajem – sposób na spędzenie udanego weekendu - KSB Speed\nSpędź weekend oryginalnie…\nBardzo ważne jest to, by spędzić długi weekend w fantastyczny sposób. W końcu to czas, by się wyszaleć i pobyć chociaż trochę wspólnie. W ciągu roku nie ma czasu na takie rzeczy, więc trzeba to sobie zrekompensować w inny sposób. Takie długie weekendy nadają się do tego idealnie. Co jednak zrobić, by zwiedzić jak najwięcej w krótkim czasie? Doskonałym pomysłem jest camper wynajem. To idealny sposób na to, by w jakiś sposób zagospodarować sobie swój czas. Bez tego niewiele da się zdziałać. Firm, które oferują camper wynajem z roku na rok jest coraz więcej, jednak pojazd należy odpowiednio wcześnie zarezerwować, by dostać dokładnie taki model, jakiego szukasz. Ważne jest to, by podróż minęła w wyjątkowo komfortowych warunkach. W końcu spędzamy czas rodzinnie. Nie ma więc sposobu na to, by zajmować się rzeczami, które nie są dla nas istotne. Bardzo ważne jest więc to, by dobrze wszystko zaplanować. Można wprawdzie pojechać do hotelu czy pensjonatu, jednak wówczas nie uda nam się zwiedzić tak wielu rzeczy, jakbyśmy chcieli. Trzeba będzie bowiem wracać do miejsca docelowego, co zajmie nam dużo czasu. Nie będzie można zbyt oddalać się d punktu, w którym wynajmujemy campera. To spowoduje wiele różnych problemów. Stąd też tak ważne jest, by spędzać ten czas w wyjątkowy sposób. Poza tym, podróż camperem to przede wszystkim niezależność. W dowolnym czasie można się zatrzymać, by chwilę odpocząć czy coś zjeść. Jeśli chodzi o podróżowanie w rodzinnym gronie, camper sprawdza się w tym wprost idealnie.\nZaplanuj dobrze podróż…\nBardzo ważne jest to, by dobrze zaplanować podróż. Dzięki temu uda nam się zwiedzić dokładnie to, co chcemy. Dobrym pomysłem jest zakup przewodnika, w którym będzie można poczytać sobie o zabytkach wartych uwagi, by potem wszystko doskonale zaplanować. W końcu wybierając się w podróż camperem, możemy sami wszystko doskonale zaplanować. Nie musimy się w żadnej kwestii ograniczać. To powoduje, że możemy ułożyć sobie trasę w taki sposób, by zwiedzić dokładnie to, czego chcemy. Nie musimy się martwic, jeśli dzieci będą chciały się położyć, załatwić czy tez coś zjeść. Obecnie produkowane campery umożliwiają zaspokojenie wszystkich tych potrzeb.


Nie umiemy kochać - Archiwum Rzeczpospolitej\nLegendarny komentator Telewizji Polskiej o swoich dziesięciu piłkarskich mistrzostwach świata.\nRz: Dwa razy relacjonowałeś mistrzostwa świata dla radia, w 1978 i 1982 roku, osiem razy komentowałeś je w telewizji. Przed tobą jedenasty mundial. Ostatni?\nDariusz Szpakowski: Nie wiem, nie myślę o tym. Zobaczymy, jak zdrowie pozwoli.\nJedenasty mundial to już rutyna?\nNa pewno więcej jest do stracenia niż zyskania. Jeśli nie będę przygotowany, w dobrej formie, odpowiednio skoncentrowany, to mogę dużo stracić. O rutynie nie ma więc mowy. W dodatku mistrzostwa świata z Polakami to zupełnie inny ciężar gatunkowy. Inaczej się je przeżywa, inaczej komentuje.\nKtóry turniej był dla ciebie najważniejszy?\nMistrzostwa świata w Hiszpanii w 1982 roku. Z wielu względów, także z powodu czasu, w którym były rozgrywane, czyli stanu wojennego. Nigdy nie zapomnę widoku pustych autokarów wracających do kraju. Polacy, którzy wyjechali na mundial do Hiszpanii, zostawali tam i rozjeżdżali się po całym świecie. Dla mnie to był turniej szczególny nie tylko z powodu sukcesu, czyli medalu. Nigdy wcześniej ani nigdy później nie byłem tak blisko reprezentacji. W moim pokoju hotelowym było całodobowe połączenie z rozdzielnią telefoniczną w Polskim Radiu przy ulicy Malczewskiego w Warszawie. I z tej rozdzielni była...