Co się dzieje z przeglądarkami? (brak dźwieku w messengerze) - Problemy z oprogramowaniem - dobreprogramy - forum\nCo się dzieje z przeglądarkami? (brak dźwieku w messengerze)\ntrzynasty (trzynasty) 2018-01-04 16:14:10 UTC #1\nOd dawna używałem webowego messengera od pejsbuka do rozmów głosowych.\nPo wyjściu firefoxa 56 przestałem słyszeć rozmówce.(on mnie słyszał)\nW tym samym czasie wyszła nowa opera, i tak samo przestałem słyszeć rozmówce.\nWIem że to nie tylko mój problem, inni też to zgłaszali.\nOk, przeszedlem wtedy na vivaldiego (wersja 12 cośtam) wsszystko działąło bez problemu. Rozmawiałem tak 2-3 miesiące. Wyszedł nowy vivaldi (13) po zaktualizowaniu to samo co w operze i ff- brak słyszenia rozmówcy w słuchawkach.\nktoś mi może łopatologicznie wyjaśnić w t f z wszystkimi przegladarkami?\nNa 100% sprzet software i hardware mam sprawny, w pecetach siedze od roku 90, wiec troszku kumam o co w tym biega.\nAle po prostu nie potrafie ogarnac co sie z tym dzieje? Weszły jakies zabezpieczenia? Coś zmienili w kodzie ? O co chodzi? Niech ktoś mi rzuci jakieś światło bo nie rozumiem.\nNa razie tylko do rozmów mam spakowanego starego vivaldiego,ale to nie jest rozwiązanie.\niJuliusz (iJuliusz) 2018-01-04 16:37:45 UTC #2\nUstawienia zaawansowane w Opcjach internetu\nInna sprawa to może być coś z HTML5\nMartinaNeumayer (MartinaNeumayer) 2018-01-04 16:40:18 UTC #3\nSpróbuj czy działa w desktopowych odmianach komunikatora\nJeśli będzie działało, znaczy to, że przeglądarki blokują ci którąś z funkcji WebRTC, używaną do komunikacji a/v. Najprawdopodobniej adblock to blokuje.\niJuliusz (iJuliusz) 2018-01-04 16:41:34 UTC #4\nWebRTC, używaną do komunikacji a/v. Najprawdopodobniej adblock to blokuje.\nA ja tu wyskakuje z ustawieniami internetu\nMartinaNeumayer (MartinaNeumayer) 2018-01-04 16:45:58 UTC #5\nMasz… Na przykład w Nano to jest, w uBlock itp… Jeśli ta opcja będzie włączona mogą się dziać takie rzeczy z komunikatorami.\nIt has been reported that Google Hangout and Facebook messenger do not work properly when this setting is enabled (issue #757, #681).\ntrzynasty (trzynasty) 2018-01-04 16:59:13 UTC #6\nDzieki Panowie i Panie bede wszystko sprawdzal/ Oczywiscie wszystkie ublocki i umatrixy na tych stronach mam calkowicie wylaczone. Najwyzej sprobuje wylaczyc calkowicie ublocka, zobacze czy to cos da.\nwszystkie messengery desktopowe dzialaja bez problemu.\nBede wdzieczny za wszelkie pomysly, bo juz praktycznie stoje pod ścianą .\nTą opcje w ublocku mam odhaczoną.\nwszystko w opcjach internetu standardowo włączone.\nTylko że vivaldiego mam czystą instalacje portable, bez ani jednego dodatku, i po najnowszym updejcie tak samo zniknął dźwiek. Specjalnie poinstalowałem 3 przeglądarki portable, bez dodatków, i takie kwiatki się dzieją.\nMartinaNeumayer (MartinaNeumayer) 2018-01-04 17:18:04 UTC #7\nJeszcze jeden pomysł mam…\nOdpal komunikator tak jak odpalałeś zawsze, spróbuj się połączyć i dodatkowo odpal konsolę przeglądarki. Tam powinno coś być o ewentualnych blokadach lub błędach z połączeniem po webrtc.\nCoś w tym stylu… (tak ma Chrome) Jakieś komunikaty na czerwono…\nZrzut ekranu z 2018-01-04 18-15-48.png1025x472 68.2 KB\nJeszcze inne wyjście to przetestować sobie całe WebRTC na przykład tutaj:\nU mnie testy wywala na czerwono, ponieważ mam WebRTC z zamysłu zablokowane, bo go nie potrzebuję.\ntrzynasty (trzynasty) 2018-01-04 17:38:13 UTC #8\nłoooo sorry , nieraz czytałem Twoje posty a jak doszło co do czego , to z pospiechu nie doczytałem oczywiscie Panie też\nano posprawdzam wszystko, ale hmm sprawdze tez firewalla, może on coś blokuje. Przynajmniej juz mam jakieś światłow tunelu że prawdopodobnie chodzi o webrtc. Bo do tej pory to nie miałem pojecia o co chodzi.\ntrzynasty (trzynasty) 2018-01-04 18:43:18 UTC #9\nznalazłem taki opis w changelogu do vivaldiego 1.13 , sprawdze czy to pomoże.\njesli tak, tzn ze chyba we wszystkich przegladarkach jest cos podobnego. W ff nie moge znalezc\nProtokół WebRTC, wykorzystywany przez rozmaite webowe komunikatory do rozmów wideo w czasie rzeczywistym, czasem potrafi zdradzić adres IP użytkownika, co jest szczególnie groźne dla tych, którzy korzystają z narzędzi do ukrywania swojej aktywności w Internecie, takie jak serwery proxy czy wirtualne sieci prywatne. Vivaldi rozwiązuje ten problem za pomocą przełącznika, który wyłącza funkcję rozgłaszania adresu IP – znacznie spowalnia to działanie WebRTC, ale zarazem zapewnia większą prywatność komunikacji. Wystarczy w Ustawienia > Prywatność odznaczyć funkcję Broadcast IP for best WebRTC performance.\nw ff ta flaga odpowiada za webrtc, ale ją mam włączoną\nA list will open with a search bar above. In that search bar, please type: media.peerconnection.enabled and hit enter.\nWhen the result comes up, double-click on it to turn its value to false\nOk dla potomnych - w czystym vivaldi nadal nie dziala dźwięk.\nmimo przełączania tej opcji powyżej.\nAle za to odpalił czysty firefox 57.03. Wiec to jest wina albo ublocka. albo tego, że usunąłem firefoxowe fabryczne rozszerzenia z katalogu features.Jutro porobie jeszzce testy żeby mieć pewnośc co to powodowało na pewno.\nPytanie dlaczego w vivaldi i operze to nie działa- nie mam pojecia, może jeszcze ktoś bedzie miał jakies pomysły. Dzieki wszystkim za pomoc\nMartinaNeumayer (MartinaNeumayer) 2018-01-05 00:44:04 UTC #10\nVivaldi ma coś w ogóle nakopane z tymi kontrolkami. Co się musiałam nawalczyć, żeby odpaliło mi castowanie na tv to moje. Aż w końcu się wkrowiłam, pozmieniałam wsio z palca edytując plik konfiga i poszło. Tyle, że koszmarnie wolno… kichowatą ma responsywność przy castowaniu. Się wkrowiłam znów i olałam, wróciłam do Chrome, który mimo wad z tym nie ma problemów. A w ogóle to chciałam się przesiąść tak testowo na coś innego… padło na dwa do wyboru… Vivaldi i Operę. I lepszy numer był…\nVivaldiemu w końcu tak odczapiło coś, że zamiast swoich tych ciemnych i ładnych paneli ustawień, zaczął wyświetlać takie jak ma Chrome… te biało niebieskie “modern ui”, czy jak to zwał. I do tego żadna kontrolka po przełączeniu nie robiła nic. Zero działania. lol\ntrzynasty (trzynasty) 2018-01-05 15:26:31 UTC #11\nAno vivaldi ma fantastyczny wygląd. jak dodadzą sychronizacje to dam mu szanse, bo zaczyna robić sie naprawde dobra przeglądarka. Jeszcze rok temu był nieużywalny, teraz już chodzi bardzo ładnie.\nMartinaNeumayer (MartinaNeumayer) 2018-01-06 01:52:14 UTC #12\nJuż dodali w ostatniej wersji “snapshot”, ale działa to tak sobie. Szkoda, że nie dadzą (i w sumie chyba nikt nie daje) obsługi synca do gugla, jak ma chrome. Łatwiej byłoby migrować, a tak trzeba przenosić ręcznie dane. Vivaldi na przykład nie widzi Chrome w becie. Trzeba zrobić folderek, nazwać go google-chrome i wrzucić jak leci do niego pliki z bety. Dopiero wtedy zobaczy i można wybrać import spod menu.\ntrzynasty (trzynasty) 2018-01-06 13:27:30 UTC #13\nPrzeciez gugle nie uznaje nawet vivaldiego za przegladarke,pozycjonuje go jako chrome. Wyjatkowo obrzydliwa firma.


Szybkie pożyczki on-line | Mikrokasa S.A.\nKONSOLIDACJA * DO 60 MIESIĘCY\nWybrane Informacje o Mikrokasa S.A.\nMikrokasa S.A. zajmuje się udzielaniem kredytów konsumenckich takich jak: pożyczka na 1 miesiąc, na raty i konsolidacyjna. Warunkiem przyznania pożyczki gotówkowej jest pozytywna ocena zdolności kredytowej przeprowadzona przez Dział Oceny Ryzyka. Jesteśmy uczciwi w tym, co robimy, a nasza umowa jest czytelnym dokumentem, w którym wszystkie koszty są dokładnie wskazane. W każdej chwili trwania umowy Klient może dokonać wcześniejszej spłaty pożyczki, co w rezultacie pozwala mu zaoszczędzić na kosztach związanych z zawartą umową. Zależy nam, aby Klienci świadomie korzystali z naszej oferty.\nDrugim popularnym produktem w Mikrokasa S.A. jest pożyczka ratalna. Od chwilówek różni się tym, że może być spłacana przez Klienta w okresie od 12 do 30 miesięcy. Kwota, o jaką można się starać w tym wypadku, jest również dużo wyższa i mieści się w przedziale od 1.000 zł do 20.000 zł. Główną zaletą pożyczki ratalnej jest fakt, iż Klient regulując zobowiązanie, spłaca je niskimi kwotami, co przekłada się na małą odczuwalność zobowiązania.\nTrzecią możlwiością złożenia wniosku jest wybranie się bezpośrednio do siedziby Spółki Mikrokasa S.A. w Gdyni lub Agenta (Pośrednika Mikrokasa S.A.), u którego można wnioskować o pożyczkę ratalną lub konsolidacyjną. Pośrednicy Mikrokasa S.A. mają swoje siedziby w całej Polsce.\nMikrokasa S.A. zarejestrowana jest w Krajowym Rejestrze Sądowym przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: 0000387861, NIP: 586-223-56-89, REGON: 220797494 z siedzibą przy ul. Stefana Batorego 28-32, 81-366 Gdynia, kapitał zakładowy: 17.469.828 zł opłacony w całości, wpisana do Rejestru instytucji pożyczkowych prowadzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego pod numerem RIP000022.\nMikrokasa S.A. zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: 0000387861, NIP: 586-223-56-89, REGON: 220797494 z siedzibą przy ul. Stefana Batorego 28-32, (81-366) Gdynia, kapitał zakładowy: 17.469.828 zł opłacony w całości wpisana do Rejestru instytucji pożyczkowych prowadzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego pod numerem RIP000022.\n2. Wnioski w Mikrokasa S.A. można składać za pośrednictwem strony www.mikrokasa.pl pod nr 58 500 83 36 lub bezpośrednio u Agenta.


LD ? - Forum przekierowane na adres: www.uduchowieni.fora.pl\nForum Forum przekierowane na adres: www.uduchowieni.fora.pl Strona Główna -> Rozwój duchowy / Świadome sny\nWysłany: Śro 13:28, 16 Wrz 2009 Temat postu: LD ?\nŚwiadomy sen (ang. Lucid Dream, w skrócie LD) – sen, w którym śniący zdaje sobie sprawę, że śni. Dlatego klarowność myślenia, dostęp do wspomnień z jawy oraz świadomy wpływ na treść snu mogą być kontrolowane (aczkolwiek na różne sposoby – zależy to od poziomu zaawansowania osoby śniącej). Inne nazwy na świadomy sen to: sen jasny, sen przejrzysty, sen wiedzy. Świadome sny mogą być wykorzystane w zwalczaniu koszmarów, jako narzędzie poznania swojej jaźni albo też dla rozrywki. W snach, gdzie śniący posiada odpowiednio wysoki poziom kontroli nad treścią marzenia sennego, można zrealizować każde swoje pragnienie.\nOstatnio zmieniony przez Ra dnia Śro 13:29, 16 Wrz 2009, w całości zmieniany 1 raz\nForum Forum przekierowane na adres: www.uduchowieni.fora.pl Strona Główna -> Rozwój duchowy / Świadome sny Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


Strona główna » Fiskalizm\nFiskalizm jest obecnie bardzo powszechny. Mało które państwo potrafi zachować racjonalną politykę fiskalną. Ale o co dokładnie chodzi?\nFiskalizm zdecydowanie nie jest racjonalną polityką fiskalną. Polega on na ciągłym podwyższaniu obciążeń podatkowych. Państwo zwiększa podatki, by w rezultacie coraz wyższe były wpływy do budżetu. Ma to na celu przyspieszenie rozwoju gospodarczego państwa, lecz w istocie skutki są odwrotne.\nWysokie obciążenia podatkowe powodują, że płatnicy tracą zdolność do oszczędzania oraz “ledwo wiążą koniec z końcem”. A przecież to oni decydują o postępie gospodarczym kraju. Jak widać, fiskalizm powoduje jedynie pogorszenie się sytuacji państwa.\nZadanie to jest niezwykle trudne, ponieważ nie łatwo jest zadowolić obie strony. Państwowy Budżet chciałby jak największych wpływów, a podatnik oczekuje jak najniższych obciążeń. Mimo to, kwestia ta jest wykonalna!\nracjonalna polityka fiskalna


Oświetlenie do salonu – detal zmieniający charakter aranżacji - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nOświetlenie do salonu – detal zmieniający charakter aranżacji\nOpublikowano: czw, 22 mar 2018 13:26 2018-03-22T12:26:00.000Z\nWiadomości Oświetlenie odgrywa ważną rolę w aranżacji salonu. Za jego sprawą można wyczarować luksusowe lub bardzo przytulne wnętrze. Na rynku jest dostępnych mnóstwo rodzajów lamp, dzięki czemu łatwo stworzyć pomieszczenie o unikalnym i indywidualnym charakterze odzwierciedlającym osobowość właściciela. Jakie lampy powinny znaleźć się w salonie?\nOświetlenie odgrywa ważną rolę w aranżacji salonu. Za jego sprawą można wyczarować luksusowe lub bardzo przytulne wnętrze. Na rynku jest dostępnych mnóstwo rodzajów lamp, dzięki czemu łatwo stworzyć pomieszczenie o unikalnym i indywidualnym charakterze odzwierciedlającym osobowość właściciela. Jakie lampy powinny znaleźć się w salonie?\nRodzaje lamp stosowanych w salonach\nSalon jest miejscem przeznaczonym do relaksu i przyjmowania gości, dlatego powinien charakteryzować się elegancją, ale też typowo domowym klimatem. Wyjątkową atmosferę można uzyskać, instalując kilka źródeł światła. Modne są obecnie kinkiety i punktowe oświetlenie ledowe, a nawet listwy ledowe. Klasyczne lampy służące za centralne oświetlenie wnętrza również przybierają bardziej nowoczesne kształty, ale żyrandole do salonu nadal stanowią ciekawe rozwiązanie. Chociaż wyróżniają się przepychem i nie lubią konkurencji, w pomieszczeniu można zamontować równocześnie dodatkowe światła, które będą tworzyły z żyrandolem zgraną kompozycję, ale nie będą burzyły harmonii aranżacji.\nPlanowanie oświetlenia na etapie projektowania wnętrza\nWe wszystkich planach, jak urządzić salon trzeba brać pod uwagę światło, ponieważ żaden inny element wyposażenia wnętrza nie buduje nastroju w tak zdecydowany sposób. Światło trzeba wziąć pod uwagę już na etapie budowy domu lub w momencie szczegółowego projektowania wnętrza. Salon jest pomieszczeniem, w którym można wyszczególnić pewne strefy i każda z nich powinna być właściwie oświetlona. Dlatego należy dokładnie wyznaczyć, gdzie będzie stał stół, gdzie zostanie zorganizowany kącik do odpoczynku i czytania lub stolik kawowy do spotkań z przyjaciółmi. Ułatwi to określenie ilości potrzebnych gniazdek elektrycznych, lamp i ich rozmieszczenia.\nPrzede wszystkim trzeba wziąć pod uwagę, w którym miejscu dana lampa ma zostać zamontowana. Na przykład lampa obok kącika wypoczynkowego powinna być wysoką lampą stojącą umożliwiającą bezproblemowe czytanie. Jeżeli fotel lub kanapa znajduje się pod ścianą, tę funkcję mogą spełniać odpowiednie kinkiety. Nad stołem zamiast jednej lampy warto zamontować szereg lamp kinkietowych, ale należy zwrócić uwagę na ich wysokość nad stołem. Wiszące zbyt nisko będą przeszkadzać, a za wysoko nie doświetlą dobrze stołu. Nie należy zapominać o oświetleniu o charakterze dekoracyjnym. W podświetleniu wszelkiego rodzaju wnęk, obrazów, a nawet podłóg warto wykorzystać lampy ledowe. Zamiast jednej lampy sufitowej można wykorzystać kilka mniejszych o różnych długościach sznurów, co zapewni interesujący efekt i sprawi, że pokój wypełni odpowiednia ilość światła. Inspiracji warto poszukać na stronie marki mo.design, która do niedawna była znana jako Cermag.\nKilka źródeł światła – jak dopasować pod względem designu?\nStarannie dobrane oświetlenie salonu wcale nie musi tworzyć idealnego kompletu. Wszystkie wybrane rodzaje oświetlenia powinna jednak łączyć jakaś cecha. Może to być kształt, kolor lub materiał, z którego oświetlenie zostało wykonane.


Strona główna » HAFT KOMPUTEROWY » Ręcznik do przedszkola z haftem. Ręcznik z imieniem i grafiką\nRęcznik do przedszkola z haftem. Ręcznik z imieniem i grafiką.\nRodzina ręczników dla dzieci MIRA 30 × 50 sprawdzi się w przedszkolu lub w domu we wszystkich aranżacjach. Są to ręczniki przedszkolne, dziecięce lub idealne do łazienki dla całej rodziny.\nW cenie masz HAFT KOMPUTEROWY. Imię, tekst, grafika, personalizowane ręczniki.\nPosiadają certyfikat OEKO-TEX® 100 oraz są wyprodukowane wg Polskiej Normy.\nStarannie wykonane z przepiękną bordiurą i w intensywnych żywych kolorach, ucieszą każde gusta. Pasjonaci intensywnych barw będą zachwyceni. Każdy ręcznik posiada zawieszkę.\nGrafika haftowana z naszej galerii lub na zamówienie prosimy o dołączenie własnej*


W czym pomagamy - Mental Support Centre\nW Centrum otrzymacie pomoc psychologiczną, psychoterapeutyczną, seksuologiczną, psychiatryczną we wszelkich obszarach dotyczących funkcjonowania psycho-społecznego. Współpracujemy ze specjalistami różnych dziedzin wspierających psychiczny dobrostan jak również z różnymi ośrodkami terapeutycznymi na terenie Polski i Anglii.\nDlatego zadzwoń i umów się na wizytę jeśli:\ndoświadczasz jakiejś trudnej, kryzysowej sytuacji w życiu\npróbowałeś sobie pomóc, ale wszystkie znane Ci sposoby zawiodły\nod dłuższego czasu czujesz niepokój, napięcie w ciele, przygnębienie\nczujesz się bezradny wobec zmian, których doświadczasz w życiu\nmasz wrażenie, że jesteś pusty od środka\nbrak Ci apetytu lub nadmiernie się objadasz\njesteś poddany ciągłemu stresowi, który wywołuje twoje napięcie\nczujesz, że możesz mieć nerwicę, depresję, zaburzenia lękowe\nmasz podejrzenie lub diagnozę anoreksji czy bulimii\nmasz kłopoty w budowaniu dobrych relacji z ludźmi\nW Twojej rodzinie jest napięta atmosfera i dużo negatywnych, gwałtownych emocji\nJesteś rodzicem dziecka, które jest niegrzeczne, agresywne, buntuje się\nw małżeństwie lub w związku pojawił się poważny kryzys\nnie wiesz co masz dalej robić w życiu\ndoświadczasz przemocy psychicznej lub fizycznej\nnie rozumiesz samego siebie\nchcesz odzyskać spokój, radość i poczuć się szczęśliwym\nstawiasz na rozwój wewnętrzny, chcesz mieć lepszy kontakt ze sobą\nBądź spokojny/a! Psycholog czy psychoterapeuta to osoba, która czuje i rozumie każdy (nawet w Twoim mniemaniu osobliwy) problem. Jest nastawiona na pomoc Tobie i Twoim bliskim. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości czy pytania – po prostu zadzwoń lub napisz (zakładka kontakt), umów się na pierwsze spotkanie. W trakcie spotkania wspólnie ustalimy cele i zasady dalszej współpracy.\nSpotkanie indywidualne trwa 50 minut, rodzinne 60 minut, grupowe 1,5-3 lub 6 godzin. Ilość i częstotliwość spotkań jest ustalana indywidualnie podczas pierwszej rozmowy konsultacyjnej.\nJest wiele osób mających potrzebę skorzystania z pomocy podobnie, być może jak Ty. Uszanuj ich i nasz czas i jeśli masz umówiony termin pamiętaj o nim lub odwołaj najpóźniej 24 godziny przed wizytą. Dzięki temu ktoś inny będzie mógł skorzystać z Twojego miejsca.


Sokólski Metal – Fach zaprezentował się na Agro Show 2017 – Przemysł i maszyny\nOpublikowano 3 lata temu: 27 września, 2017 Biura prasowe Przeczytasz w: 2 minut/y\nWśród blisko 800 wystawców i pod czujnym okiem 150 tysięcy zwiedzających znalazło się sokólskie przedsiębiorstwo Metal -Fach. W dniach 22 – 25 września podczas targów Agro Show 2017 w Bednarach przedstawiciele spółki prezentowali swoją ofertę maszyn i urządzeń\nOryginalny tytuł wiadomości prasowej: Sokólski Metal – Fach zaprezentował się na Agro Show 2017\n– Szczególną uwagę klientów przykuwała szeroka oferta maszyn uprawowych, którą nieustannie rozwijamy i udoskonalamy. W Bednarach pochwaliliśmy się też prototypowymi. Był to 26 tonowy wóz przeładowczy, a także prezentowany wcześniej w Kielcach wóz paszowy samojezdny – mówi Joanna Jatkowska, kierownik marketingu w przedsiębiorstwie Metal – Fach.\n– Targi były znakomita okazją do nawiązania nowych kontaktów handlowych, odświeżenia już istniejących oraz licznych rozmów z klientami indywidualnymi zainteresowanymi naszą ofertą – dodaje przedstawicielka marki.\nSokólski Metal – Fach zaprezentował się na Agro Show 2017 https://www.spycharka.pl/sokolski-metal-fach-zaprezentowal-sie-na-agro-show-2017


ABC stylu: Marta-Lech Maciejewska, autorka bloga „SuperStyler”, zdradza nam tajniki swojej garderoby [Q&A] - Glamour.pl\nMarta Lech-Maciejewska to jedna z najpopularniejszych mam w polskim internecie. Regularnie publikuje zdjęcia i filmy ze swoją rodziną, a przede wszystkim z dwoma synami – Mieciem i Zyziem, którzy mogą pochwalić się naprawdę sporym gronem fanów. Na blogu SuperStyler, którego Marta tworzy wspólnie ze swoim mężem Jankiem, prawie codziennie pojawiają się nowe teksty o macierzyństwie i nie tylko. Warto jednak zaznaczyć, że wiele osób obserwuje profil influencerki na Instagramie nie ze względu na treści parentingowe, ale… modowo-urodowe. Marta chętnie dzieli się bowiem swoimi rekomendacjami kosmetycznymi, zdradza świetne patenty i triki urodowe, a także pokazuje swoje codzienne stylizacje. Niezwykle umiejętnie łączy ze sobą kolory, jak również formy. W jej garderobie znajdziemy zarówno ubrania z sieciówek, propozycje od rodzimych projektantów, jak i prawdziwe perełki vintage. Nie będziemy jednak zdradzać za dużo! Więcej o modowych wyborach Marty Lech-Maciejewskiej przeczytacie poniżej.\n1. Styl to dla mnie:\nMoja wizytówka. Mój podpis. To manifest mojej osobowości, jak również odzwierciedlenie tego, co obecnie czuję, na jakim etapie życia jestem.\nSukienka, apaszka, piękna i sensualna bielizna.\nMam dwa typy: Leighton Meester w „Plotkarze” i Julia Roberts w „Pretty Woman”, chociaż w sumie jeszcze Meryl Streep w „Pożegnaniu z Afryką”.\nDuuużo ;) pewnie około 50.\nW moich codziennych stylizacjach najczęściej wybieram takie marki jak: Bizuu, Poca&Poca, Tibi, Sister Jane, Bohoboco, Uterque, Isabel Marant. Synonimem klasyki jest dla manie marka Bynamesakke. Zaś odpowiedzią na aktywne popołudnie z rodziną? Zdecydowanie PLNY Lala.\nDwie marki na E - Epuzer i Entelier.\nZapewne wybór padnie na sukienkę, lub mom jeans w towarzystwie kremowego t-shirtu, do tego oversizeowa marynarka w katę. Apaszkę na głowę i voila.\nWiklinowa torebka Kate Spade w kształcie krokodyla.\nPiękna, delikatna sukienka na cieniutkich ramiączkach, w kolorze pudrowego różu. Dopasowana do ciała, z aplikacjami róży na całej długości. Zobaczyłam ją na wystawie sklepowej i totalnie się zakochałam. Miałam wtedy 14 lat i wymarzyłam sobie, że pójdę w niej na bal ósmoklasisty. Kosztowała krocie. Odkładałam na nią pieniądze, ale wciąż była poza moim zasięgiem. Tata kupił mi ją dzień przed imprezą. Do dziś ją mam i do dziś jest na mnie dobra.\nManekin ubrany wyłącznie w jedwabne apaszki! To mój konik. Apaszką wykańczam każdą stylizację, a czasami apaszka pełni rolę różnych elementów mojego stroju. Kocham ten element garderoby.\nŻeby zawsze być sobą i nigdy nie przejmować się uwagami innych ludzi. To trudne szczególnie, kiedy pochodzi się z małej miejscowości albo zwyczajnie brak nam odwagi by wyrazić siebie.\nZłota, piękna, duża.\nSpodnie kolarki. Głównie dlatego, że sama wyglądam w nich fatalnie ;) A tak zupełnie serio: plastikowe torby. Nie rozumiem, nie popieram, nie kupuję.\nPrawie wyłącznie online.\nBiała koszula oversize i … apaszka ;)\nSukienek i (tu chyba już nikogo nie zaskoczę)… Apaszek.\nWczoraj opuściliśmy Krynicę Górską i wyruszyliśmy w dalszą podróż z górami w tle. Jechaliśmy do Krynicy trochę nieprzekonani. Stwierdziliśmy, że najwyżej spędzimy te trzy dni na basenie. Wyjechaliśmy totalnie oczarowani. Piękne, czyste miasteczko, które dumnie eksponuje swoją historię, ale też podąża z duchem czasu. Na pewno tam wrócimy. A dziś zostawiamy Wam kilka zdjęć z ostatniego dnia. Ten piękny turkusowy dom to Muzeum Nikifora, który pochodził i tworzył w Krynicy. Koniecznie musicie zobaczyć Krynicę. A jakie nieodkryte miasta Wy polecacie na weekendowy wypad, albo na dłuższe wakacje? #krynicazdroj #krynica #polskiegory #wakacjewpolsce #wakacjewmiescie #beskidy #podrozezdzieckiem\nPost udostępniony przez Marta Lech-Maciejewska (@superstylerblog) Lip 5, 2020 o 11:55 PDT\nPytam o zdanie męża, ;) ale nigdy nie zmieniłam stylizacji pod wpływem czyjejś opinii.\nIlość czasu, jakim dysponuję oraz nastrój. Im gorszy mam nastrój, tym bardziej ratuję się kolorami.\nZaskoczę Cię…wybrania fryzury.\nKataloguję buty i fotografuję je. Sukienki również mam skatalogowane. W szafie układam rzeczy tak, żeby w miarę możliwości móc widzieć je wszystkie. W kwestii porządku w szafie jestem bardzo porządnicka.\nNie wypada narzucać sobie ograniczeń i martwić się tym, co inni powiedzą.\nBaw się modą, noś i eksponuj to co kochasz.\nKilku zakupów pod wpływem impulsu. Na szczęście z tego wyrosłam.\nZdecydowanie mam to po Mamie. W czasach kiedy „nie było niczego”, moja Mama ze starych zasłon, obrusów i kolorowej pościeli szyła sobie piękne kreacje. Własnoręcznie upieczony chleb wymieniała na elementy garderoby, które komuś nie były już potrzebne i je przeszywała. Kiedyś od znajomej Pani doktor dostała przepiękną jedwabną marynarkę z szerokimi ramionami. Mam ją w szafie do dziś. Jest jednym z cenniejszych jej elementów.\nMiłość mamy kryje się w jej oczach. Jej miłość do mnie to jedna z niewielu pewnych rzeczy w moim życiu. Wystarczy, że na mnie spojrzy. Nawet kiedy jest zmęczona czy strapiona spogląda na mnie i jej oczy się śmieją. Nie musiałaby mi o tym mówić, bo od zawsze wiem jakim ogromem miłości mnie darzy. Kiedyś ciężko mi było uwierzyć, że można kogoś tak kochać za nic i mimo wszystko. Dziś sama jestem mamą i doskonale to rozumiem. Nasza więź zyskała na wartości odkąd sama wiem co znaczy kochać dziecko. Wspólnie spędzony czas z mamą smakuje inaczej, lepiej, pełniej. Tydzień temu spędziłyśmy razem super dzień. Zrobiłyśmy sobie domowe SPA: maseczki, pielęgnacja, makijaż i układanie włosów. To był super czas! Oby jak najwięcej takich chwil razem. Przypominam Wam, że wciąż możecie skorzystać z promocji na stronie Estee Lauder. Kupując krem do twarzy o pojemności 50 ml dostajecie w prezencie pełnowymiarowy krem pod oczy z tej samej serii. Krem dodaje się automatycznie w koszyku. Dziękuję Ci Mamo za każdą zwykłą i niezwykłą chwilę razem. Za to że dzięki Tobie jestem taką kobietą jaką zawsze marzyłam być, a wystarczyło, że wzorowałam się na Tobie. #dzienmamy #kochammame #dzienmatki #domowespa #miłość #mamaicorka #razemnajlepiej #esteelauder\nPost udostępniony przez Marta Lech-Maciejewska (@superstylerblog) Maj 23, 2020 o 11:16 PDT\nKultowa Shrimps misternie wykonana z perełek.\nWciąż jest ich sporo, pokazy które chciałabym zobaczyć na żywo, ludzie ze świata mody, których chciałabym poznać i zapytać o wiele rzeczy. Na realizację tych wszystkich marzeń mam już plan.\nSłomkowy kapelusz, który kupiłam kiedyś na bazarku za 15 zł. Noszę go od kilku sezonów w każde wakacje. Skórzana torebka w kształcie podkowy, którą kupiłam w secondhandzie 20 lat temu za 5 zł i noszę ją do dziś.\nWspomniana już jedwabna marynarka po Mamie.\nMoja suknia ślubna z pierwszego ślubu – tego cywilnego. W kolorze fuksji z bufkami na ramionach i ogromną kokardą na plecach. Jest dla mnie wyjątkowa bo sama ją sobie zaprojektowałam.\nABC stylu: Natalia Klimas-Bober zdradza nam tajniki swojej garderoby [Q&A] >>>\nmoda zakupy polskie marki Marta Lech-Maciejewska SuperStyler ABC stylu


Archiwum Historii Mówionej - Roman Woźnicki\nRoman Woźnicki „Tygrys”\nUrodziłem się 9 sierpnia 1927 roku w Warszawie, Nowolipie 77. Ojciec był robotnikiem, pracował na kolei. Później już nie pracował na kolei. Po [moim] urodzeniu nie miał pracy w Warszawie, mieszkaliśmy na wsi: województwo warszawskie, powiat Węgrów, gmina Sadowne, wieś Sokółka. To jest kierunek Małkinia. Tam ojciec pracował też trochę na kolei, później pracował w Warszawie i dojeżdżał. Tam skończyłem pierwszą, drugą i trzecią klasę szkoły podstawowej. Resztę siedmiu klas szkoły podstawowej skończyłem w Warszawie. Mieszkałem wtedy na Nowym Bródnie, ulica Palestyńska, później mieszkałem dalej na Nowym Bródnie, tylko ulica Bolesławicka 44. Później stamtąd musieliśmy się wyprowadzić i mieszkałem na ulicy Palestyńskiej 12. Do powstania w getcie warszawskim tam mieszkałem. Po powstaniu w getcie warszawskim wysiedlili nas (bo kolej zajęła te budynki) na ulicę Pańską 48. Już nie pamiętam, ile było mieszkania, ale Pańska 48. Na Pańskiej 48 mieszkałem do Powstania Warszawskiego. Powstanie 1 sierpnia zaskoczyło mnie na placu Krasińskich, akurat szedłem na Marymont. Wróciłem wieczorem do domu i zrobiliśmy barykadę na ulicy Twardej.\nJak wyglądało robienie barykady?\nAkurat tramwaj tamtędy jechał, żeśmy wywrócili tramwaj na bok.\nNas było tam sporo. Każdy, czy był w Powstaniu, czy brał udział, czy nie, to kamienie nosił, płyty, wszystko, żeby można było przechodzić.\nWywaliliście ten tramwaj?\nTo już była noc. Jeszcze byłem wtedy w domu. Pańska 48 mieszkałem, a Twarda i Pańska przecinały się. Twarda 40 był punkt zborny dowództwa „Chrobry” („Chrobry II” już się pisało). Tam każdy składał przysięgę. To było 2 sierpnia rano. Rozdzielili nas, ja akurat [trafiłem]: „Chrobry II”, I pluton. Punkt zborny, odpoczynek – Żelazna 43A.\nPan był ochotnikiem?\nCzy w lipcu, zanim rozpoczęło się Powstanie, pan wiedział, że Powstanie wybuchnie?\nWiedziałem, że Powstanie wybuchnie. Był taki z „Szarych Szeregów”, on mieszkał – Żelazna 43A, syn dozorcy. Roznosił ulotki, a pseudonim miał „Jamnik”. Ja wtedy pracowałem na Autounion Kraftpark ulica Twarda, tam się to mieściło. Tam pracowałem, samochody remontowało się, które z frontu przychodziły.\nPana pseudonim to był „Tygrys”?\nTaki akurat mi strzelił do głowy, bo nazwisk się nie podawało, tylko było „Tygrys” i Roman.\nCzyli już w czasie Powstania?\nW czasie Powstania, tak, drugi dzień już był, 2 sierpnia.\nCałe bardzo duże podwórko. Była moc, bo to każdy spieszył się, żeby jak najprędzej bić Niemców.\nIle miał pan lat, jak pan składał przysięgę?\nJak przysięgę składałem, to był 1944 rok, w 1927 rok urodziłem się.\nJak to się stało, że pan trafił do konspiracji, skąd pan o tym wiedział?\nMój ojciec, jadąc tramwajem z pracy w ubraniu kolejarza, często przewoził jakieś… Jak łapanka była albo coś, to teczkę ojcu stawiali i mówią: „[Ktoś] się zgłosi”, bo kolejarzy nie za bardzo Niemcy rejestrowali. Jeszcze przed tym załatwiałem w radzie matki nazwisko [zmianę] z Msel… Była ochrzczona, ale Fejga Msel było na kartce, tak w akcie było. Żeby to najlepiej wyglądało, to proboszcz kościoła Najświętszej Marii Panny z Msel przerobił na Apel.\nPana babka była Żydówką?\nUrodziła się Żydówką, ale została ochrzczona.\nDrugi dzień Powstania, pan składa przysięgę, chcecie się bić z Niemcami. Jakie są zadania, jakie rozkazy?\nPierwsze zadanie to było obstawić ulicę Ciepłą i Halę Mirowską z drugiej strony (to już [jako] Wola się wszystko liczy). To był drugi dzień, 2 sierpnia w dzień i całą noc. Trzeciego sierpnia już było [skierowanie] na kwaterę, na Żelazną 43A. Już było wyznaczone, że tam będziemy całe Powstanie.\nJak byliście przygotowani do tej akcji? Jak pan był ubrany? Czy był pan uzbrojony?\nTak, uzbrojony… Już nie pamiętam, ile karabinów było na pluton, ale bardzo mało, bo następny brał ten sam karabin, obstawiony. Byłem… To było chyba 4 sierpnia, na ulicy Łuckiej 15. Tam mieliśmy barykadę i tam żeśmy stali. Stałem tam do 10 września i 10 września plutonowy Moychno „Tadeusz”… On na pewno nie żyje. Spotkałem się później z nim, jak wróciłem z Niemiec, w Olsztynie. Był zawiadowcą stacji.\nMiał pan siedemnaście lat, dostał pan karabin. Wiedział pan, jak strzelać?\nSkąd, w szkole tego uczyli?\nZ wiatrówek się strzelało, tak że człowiek już wiedział, jak strzelać.\nPsychicznie był pan przygotowany, żeby strzelać do ludzi, jeżeli byłby taki rozkaz?\nRozkaz to rozkaz, składałem przysięgę, że będę wiernie służył.\nKto był pana dowódcą w tym czasie?\nDowódcą w tym czasie był podchorąży „Krzysztof”.\nJak to się stało, że został pan akurat strzelcem?\nKażdy miał pierwszy stopień, pierwszy stopień to jest strzelec, do strzelania. Później jest dopiero starszy strzelec, kapral, plutonowy.\nJakie były nastroje wśród kolegów?\nBardzo wesołe były nastroje: bijemy Niemców, to długo nie potrwa. Jednak to potrwało trochę dłużej.\nJak na początku ludność cywilna odbierała Powstanie?\nLudność cywilna pomagała, ale trzeba było ludności cywilnej też pomagać, bo jeść nie mieli co. Od Haberbuscha się nosiło mąkę, wszystko i „Feliks”… Mam pseudonimy ich wszystkich, bo jak wróciłem z Niemiec, to musiałem… W 1945 roku po świętach Bożego Narodzenia przyjechałem do Szczecina. Jak przyszedłem na ulicę Żelazną 43A, tam mnie wszyscy znali, bo zawsze [byłem] wesoły, miałem hełm strażacki, spodnie ze straży pożarnej, bluza też, a wyglądałem jak pięć minut, to każdy się śmiał.\nMógłby pan opowiedzieć o najbardziej niebezpiecznej akcji podczas Powstania?\nBardzo niebezpieczna akcja była akurat w moje imieniny i urodziny, bo ja się urodziłem 9 sierpnia. Był straszny nalot na Powstańców, na ulicę Łucką numer 15. Front się palił, tylko tył został jeszcze cały, a tak wszystko się paliło. Myśmy w ogniu siedzieli, strzelali. To był atak od ulicy Towarowej, Wronią, Grzybowską chcieli się przebić, ale nie przebili się. I ogień nie pomógł, i bomby nie pomogły. A najgorsze to było to, że jak przyszedłem na ulicę Pańską 48, to się chciałem zastrzelić.\nZostała tylko jedna oficyna, gdzie była matka. Wiozłem ją ze szpitala Dzieciątka Jezus, z Pragi na ulicę Pańską, bo w pociągu miała zgniecioną głowę. Leżała w piwnicy, wszyscy tam leżeli i myślałem, że wszyscy zginęli. Ale wybiegł Dąbek i powiedział: „Twoi żyją, są w pasażu na Nowym Świecie”. Tam było kino, pasaż podziemny, przejście. Później poszedłem do nich i przyprowadziłem ich na Żelazną. Byli tam ze mną i stamtąd żeśmy wychodzili 10 września. Niemcy rzucali ulotki: „Wychodzić, bo zrównamy wszystko”. Plutonowy Moychno „Tadeusz”, „Kolejarz” żeśmy na niego mówili, mówi: „Słuchaj, nie ma co. Jedna siostra mała, druga też nieduża, a kto będzie prowadził matkę? Zabieraj się i wychodź razem z ludźmi”.\nZaprowadzili nas do Pruszkowa wszystkich i w Pruszkowie dopiero ojciec, że był kolejarzem, tam poszedł i mówi, że nie brał udziału. A brał, do 5 sierpnia brał udział, a później już przy matce musiał być. Do Niemców, co pilnowali, pokazał, że jest kolejarzem. To na stronę. Nie pamiętam, którego [to było]. Nas załadowali w wagony towarowe i wywieźli w głąb Niemiec. Stamtąd później wróciliśmy do Breslau, czyli obecnego Wrocławia.\nCo pana tata robił w czasie Powstania, do 5 sierpnia, póki jeszcze nie był z mamą?\nDo 5 sierpnia szukał… Ciotka była u nas, ciotkę przyprowadził ze szpitala na Woli, jak Czyste, do nas na Pańską. Wujek był w Powstaniu na Starówce. On był w stopniu porucznika przed wojną, Perko Władysław się nazywał, pseudonim miał „Skóra Władysław”, a nazywali go porucznik „Mały”. Miał dwa metry wzrostu. Jak były pochody (to był PPS, Polska Partia Socjalistyczna, on w tym był), to on jeden szedł na przedzie, a drugi szedł na końcu i się umawiali: w lewo, w prawo, gdzie tu iść.\nCzego pan się najbardziej bał w czasie Powstania?\nNiczego się nie bałem i niczego się nie boję.\nBył pan świadkiem łapanek?\nByłem też świadkiem łapanek.\nByłem taki „duży”, że na mnie nikt nie patrzył.\nByłem strasznie chudy i mały.\nKanałami pan przechodził?\nKanałami nie przechodziłem, bo tu Wola, a tutaj była Starówka, to już co innego było. Tak że kto z „Chrobrego” mógł przechodzić? Mogli przechodzić ci, co byli na placu Napoleona, bo to na [placu] Krasińskich było wyjście – Długa i plac Krasińskich, róg Miodowej, tam było wyjście pierwsze.\nJak pan wspomina Niemców? Co pan o nich myślał, jaki pan miał kontakt z wrogiem?\nKontakt z wrogiem miałem, po niemiecku już trochę mówiłem z tego powodu, że z nami razem mieszkał Kwieciński Jan, on był z Kępna, mówił perfekt po niemiecku, bo to Poznańskie. A że czasy były ciężkie, mieliśmy pokój z kuchnią, to i on w tym pokoju też spał, i dzieci, razem tam spaliśmy. On mówi: „Będę cię uczył po niemiecku” i trochę nauczył.\nNa tajne komplety pan chodził?\nNie było, bo praca była.\nW czasie Powstania cały czas na barykadzie?\nTutaj tak, była barykada. Jeszcze pracowałem w Autounion Kraftpark, samochody remontowałem, później lody kręciłem na ulicy Miedzianej pod czwórką.\nBył pan świadkiem zbrodni wojennych dokonywanych przez Niemców?\nW dzień się pracowało, to owszem widziałem, jak strzelali. Uciekał, krzyczał: Halt! Później strzelał, później obława była. Przed samym Powstaniem na ulicy Pańskiej 52 otoczyli dom i z czwartego piętra wyskoczył Żyd. Tam się ukrywał, ktoś doniósł. Z czwartego piętra wyskoczył na ulicę, to już nie było co zbierać, placek się zrobił.\nPan uciekał przed Niemcami?\nNie uciekałem, zawsze byłem ciekawy.\nNa początku Powstania nastroje wśród ludności cywilnej były pozytywne?\nJak to było później, we wrześniu?\nWe wrześniu już za bardzo pozytywne nie były, bo ludzie nie mieli co jeść. U nas… Musiałbym zajrzeć, jak on się nazywał. Był najstarszy, jeszcze z I wojny, „Feliks”. Chyba był kapralem, był z 1901 roku, żeśmy mówili na niego „Chińczyk”, bo żółty był i zęby zjedzone miał. Zawsze jak chleba do nas przynieśli, to się dawało wszystkim, bo każdy potrzebował.\nCo było najgorsze oprócz głodu? Było jeszcze coś takiego, co nie pozwalało już się cieszyć z Powstania?\nKażdy myślał, że teraz Anglicy pomogą, ruskie idą. A ruskie doszli do Pragi i się wycofali. Tylko na Czerniakowie przerzucili parę łodzi, to Berling. Oni nawet razem [z nami] byli, kilku z armii polskiej walczyło w czasie Powstania.\nJakie mieliście informacje ze świata? Skąd czerpaliście informacje? Prasa, radio, mieliście do tego dostęp?\nCały czas, jak było Powstanie, to nie słyszałem. Słyszałem tylko to, co Niemcy krzyczeli.\n„Poddajcie się, bo i tak nie zwyciężycie”.\nA my na to, że będziemy walczyć.\nByły zrzuty. Był pan świadkiem tych zrzutów?\nŚwiadkiem akurat nie byłem, ale był Jasio Grotek, lotnik, który dwoma bosakami ściągał taki zrzut. Ale to czekolada była w zrzucie.\nNie było w zrzucie amunicji.\nBrakowało wam amunicji?\nAmunicji było .\nCo robiliście wtedy? Macie broń, nie macie amunicji.\nAmunicję się robiło.\nByły rusznikarnie, remontowali starą broń. Rusznikarnia była na ulicy Siennej. Na Śliskiej był szpital i na Mariańskiej był szpital.\nPan cały czas miał jeden karabin czy później ta broń się zmieniała?\nZmieniała się, broń się zostawiało. Była przecież broń niemiecka, tak że się zawsze zdobyło.\nZ czego się panu najlepiej strzelało?\nZ karabinu bardzo dobrze mi się strzelało. Miałem pistolet, który zabrałem folksdojczowi na ulicy.\nPrzyszedł chłopak na Ciepłej i mówi: „Partyzant, tutaj mieszka folksdojcz i on ma broń”.\nNie bał się pan, że to może być jakaś pułapka?\nNikt się nie bał wtedy. Wtedy Niemiec się bał, jak już widział, że są partyzanci. On był folksdojczem, to się bał.\nPoszedł pan do tego folksdojcza?\nMówię: „Dawaj ten pistolet, co masz”. Przecież to Polak, tylko podpisał listę. A miałem w ręku broń jeszcze przed Powstaniem.\nDał tak po prostu tę broń?\nTak, żeby tylko jego nie ruszać.\nCzy miał pan znajomych, którzy w czasie wojny stali się folksdojczami? Znał pan takich ludzi?\nW jednym domu z takimi mieszkałem. Przed wojną sprzątali na cmentarzu. Nazywał się Andziak, mieszkali na pierwszym piętrze. Jak pędzili Żydów do roboty, to dawałem im chleb, stałem w bramie, bo akurat Palestyńską ich pędzili do kolei na robotę. Tam była brama główna, wejście na kolej. Podawałem im, to mnie przyuważyli, krzyczeli do mnie, ale się nie bałem.\nCo pan myślał o folksdojczach?\nPowiedziałem mu: „Przed wojną toście sprzątali na cmentarzu, bo było ciężko każdemu, a teraz to co? Im też jest ciężko”. – „Ale to Żyd”. − „To mnie nie obchodzi, Żyd nie Żyd”. Tylko oni nie wiedzieli, że moja matka ma inne nazwisko, normalnie to była Żydówka, ale wychowana u szarytek.\nTak, miałem. Brat się wychowywał właściwie u [wujka] Perko. Było czworo dzieci, ja byłem najstarszy, brat był po mnie, siostra była chyba z 1930 roku, Heńka. Mieszka w Warszawie. Brat już nie żyje, a Celina była z 1937 roku. Troje nas było w domu.\nSiostra miała w Powstaniu czternaście lat. Czy brat albo siostra też brali udział w konspiracji?\nW „Szarych Szeregach” był brat.\nRoznosił, jak to w Powstaniu, jak mógł się przedostać. Gdzie nie można było iść w dzień, to w nocy. A w dzień każdy znał swoje chody, niósł do okopu chleb, wodę.\nMieliście kontakt z bratem?\nW czasie Powstania nie miałem.\nZ kimś z rodziny miał pan kontakt?\nZ rodziną miałem później. Jak już zbombardowali Pańską, to miałem kontakt. Później, jak się dowiedziałem, że żyją, to na Żelazną ich wziąłem i tam byli. Stamtąd wychodziliśmy do Niemiec.\nCzy u pana w formacji były jakieś przyjaźnie, jacyś bliscy ludzie?\nBył Grabowski, na Grzybowskiej mieszkał, Grzybowska 52 obecnie. Później to było Haberbuscha wszystko. Tam nawet jest kamień, jak jestem w Warszawie na 1 sierpnia, to idziemy składać wieńce, ze sztandarem idziemy zawsze. To idzie Grotek… Tam mieszkał Grabowski Czesław. Zawsze się kłóciliśmy, pracowaliśmy w warsztacie samochodowym i młotkiem mi przywalił.\nBo on był w AK, a ja nie byłem w AK.\nAle przecież pan też walczył.\nWalczyłem [w Powstaniu], ale to było jeszcze przed Powstaniem. Pańska 53A był zakład, gdzie robiło się śruby.\nOddał mu pan?\nNie oddałem, on był dużo wyższy ode mnie, bardzo wysoki.\nTo piękne przyjaźnie.\nTak. Razem później byliśmy w jednym plutonie.\nJak pan wspomina swojego dowódcę?\nTeraz nawet nie wyobrażam sobie, jak on wyglądał. Było dwóch, „Czarni” żeśmy ich nazywali. To był jeden policjant i drugi policjant. Jeden miał pseudonim „Gryf”, a drugi już nie pamiętam, jak miał. Oni mieli zawsze przy sobie broń, bo oni z bronią przyszli i pracowali, do AK już należeli. „Gryf” dostał postrzał rykoszetem. Czyścił visa i nacisnął, było odbicie rykoszetem od bruku, w oko mu trafił, ale do szpitala go wzięli i był.\nRozkaz święta rzecz, prawda?\nByły takie rozkazy, które trudno było wykonać?\nTrzeba było wykonać. Ja na przykład bardzo chętnie stałem, tam nikt nie chciał stać, był budynek róg Łuckiej i Towarowej. Teraz już bloki stoją wszędzie. Nawet Łucka 15 to wieżowiec. Jasio Grotek tam mieszkał, tam spał, zawsze był na placówce. Tam chętnie stałem, w nocy na tym grobie się położyłem i obserwowałem ulicę Towarową, czy się ktoś zbliża, czy nie zbliża, i nie bałem się.\nTrudno było nie zasnąć? Trzeba było czuwać całą noc.\nCzuwało się. Palić jeszcze nie paliłem wtedy, dopiero później zacząłem palić.\nDużo osób wtedy paliło.\nJuż wtedy zacząłem palić. Mam jeszcze z Powstania obrazek, to jest Pan Jezus. Był ksiądz akurat i mówi: „Masz synu, to cię będzie broniło”. W kościele zawsze byłem. Przed wojną nie było takiego, żeby nie był w kościele. Na godzinę dziewiątą szkoły stały poustawiane w kościele.\nJak to było w czasie Powstania, jak wyglądało wtedy życie religijne?\nW czasie Powstania księża też chodzili, pomagali nam.\nMsze święte były, jakieś nabożeństwa?\nW czasie Powstania w Warszawie nie miałem nabożeństwa, ale po wywiezieniu we wrześniu, to ksiądz odprawiał mszę. To był obóz i wszyscy byli na dziedzińcu, tam było parę tysięcy ludzi. Wszystkim dawał rozgrzeszenie.\nSpowiedź powszechna była?\nTak, każdy się spowiadał.\nTrudno było wtedy wierzyć w człowieka, w zwycięstwo, w Boga?\nJa jeszcze wierzę. Nawet przywoziłem książki z Londynu. Nie mam pamięci, parę lat już nie mam, jak miałem trzeci zawał. Jeden zawał miałem w Bułgarii, tam byłem na budowie statku, a dwa zawały w Szczecinie. Jeden – leżałem na Unii Lubelskiej, a drugi zawał miałem w Szczecinie, później zator mózgu miałem. Tak że cała prawa strona była sparaliżowana i bełkotałem. Ale jak się chce, to można, wszystko trzeba.\nAle jak pan przeżył uderzenie młotkiem, to potem chyba nic nie jest straszne?\nW nocy jeszcze na Wolską do szpitala poszedłem.\nTen kolega strasznie narwany był.\nTrzeźwy był, kiedy pana uderzył tym młotkiem?\nNa pewno trzeźwy, bo do pracy by nie przyszedł, to na pewno.\nJak później wyglądały wasze relacje?\nJak wróciłem z Niemiec, to i on wrócił. Przyszedł do domu zobaczyć, czy żyjemy. Byłem i patrzę, że kartka wisi, więc napisałem: „Wróciliśmy, mieszkamy na Bielanach, na ulicy Cegłowskiej vis-à-vis AWF”. Tam zatrzymaliśmy się u mamy kolegi, który był też wychowankiem.\nNajgorsze wspomnienie to było to, jak przyszedłem, patrzę, że front cały… Tylko tam, gdzie matka leżała, to została piwnica. Mówię: „No to wszyscy zginęli”. Zbiegł [sąsiad] i mówi, że żyją moi. No, jak żyją, to dobrze.\nPóźniej się dowiedziałem, gdzie są. Spotkałem kolegę, który mieszkał nade mną, w jednej klatce.\nGdzie go pan spotkał?\nZawsze jestem na 1 sierpnia. Jestem albo 29 lipca, albo 30 lipca to już jestem na pewno w Warszawie. Spotkałem go przy tramwaju. Stoję z Grotkiem, bo nas dwóch tylko jest, i mówię: „Ty, ja go znam”. A Grotek krzyczy do niego: „Kaziu, chodź no tutaj. Wy się znacie?”. A on się patrzy, mówi: „Chyba my się skądś znamy. A gdzie mieszkałeś?”. – „Chyba w jednym domu”. – „Na Pańskiej 48?” –„Tak”. – „A ty pamiętasz, jak ten z trzeciego piętra z prześcieradłami spuszczał się na dół, uciekał z domu, bo pił strasznie, prześcieradeł było za mało i spadł?” Mówię: „Pamiętam, nazywał się Wiśniewski”. – „O choroba, no to my razem byliśmy, razem walczyliśmy”. Jak się z nim spotkałem, on był porucznikiem. I ja byłem porucznikiem wtedy. Teraz się dowiedziałem, jakieś dwa lata temu, Jasiu Grotek mi mówi: „Wiesz co? Ten nasz kolega już ma pułkownika”. Mówię: „Jakim cudem, pytałeś go?”. – „Pytałem. Jak się coś zrobi, to się awansuje. Trzeba coś zrobić”.\nCo zrobić? W dwa lata taki awans?\nJa dopiero porucznika mam.\nMieszka pan w Szczecinie, przyjeżdża na obchody do Warszawy. Przyjeżdża pan do tego miasta, gdzie pan przeżył Powstanie i odżywają wspomnienia, prawda?\nWszędzie znam, tylko już pozapominałem.\nBardzo się zmieniło to miasto od tego czasu?\nStrasznie się zmieniło. Z żoną byłem, była dwa razy ze mną i chciałem ją oprowadzić, z placu Grzybowskiego z tyłu za kościołem przejść. Zabłądziłem.\nStare ulice, stare nazwy, odbudowane to zostało. Szeroki Dunaj i Rycerska – to jeszcze to pamiętam. Wujek był w ułanach, to tak: szablą lewo tnij i prawo tnij, jak szedł. Jakieś pięć lat przed wojną służył w wojsku. Księdza też miałem w rodzinie, który wystąpił, bo zakochał się w ciotce, bo miała długie włosy. Był w kawalerii później, w 1939 roku.\nPrzed Powstaniem wystąpił?\nDlatego wystąpił, że tak mu się podobała?\nTak mu się podobała.\nAle już był księdzem?\nJuż był księdzem, tak. Jeszcze teraz siostra ma jego [zdjęcie]: w kapeluszu ksiądz, w sutannie. Mieszkał w Szczecinie.\nCo robił podczas Powstania?\nPodczas Powstania mieszkał w Warszawie.\nNie brał udziału w czasie Powstania. Później przyjechał do Szczecina i w Szczecinie mieszkał, to do niego ksiądz co tydzień przychodził. Też już nie żyje. Kawał chłopa było.\nDlaczego przychodził do niego ksiądz co tydzień?\nPo łacinie rozmawiali. Wierzył tak samo, miał zgodę na rozstanie się.\nPodczas dni Powstania było coś, co można mile wspominać?\nMile tam nie było co wspominać, bo w dzień walili, w nocy bombardowali, „krowy” tłukły.\n„Krów” się pan nie bał?\nNie, tylko raz wyglądałem jak Murzyn.\nNie dostał pan żadnym odłamkiem, nie był pan ranny?\nCo za ranny? Miałem odłamek, to scyzorykiem wydłubałem.\nU żadnej sanitariuszki.\nTo szkoda, bo sanitariuszki podobno bardzo pomagały.\nBardzo, nawet z jedną spałem, bo nie było miejsca, tak że każdy spał, gdzie się dało.\nCzy podczas Powstania miał pan jakiś kontakt z życiem artystycznym? Kina, recitale?\nWiedział pan, że coś takiego się odbywa podczas Powstania?\nNawet nie słyszałem o takim czymś.\nJak pan był na barykadzie w nocy, leżał i czuwał, sprawdzał wszystko – jakie myśli nachodzą wtedy człowieka, o czym pan myślał?\nŻeby mnie nikt nie zaskoczył. Wiedziałem, że z tyłu mnie nie zaskoczy, a z przodu to muszę patrzeć.\nCzyli cały czas trzeba być czujnym.\nTak, cały czas czujnym. Raz tylko miałem w nocy kontrolę, był wtedy „Monter” akurat, przyszedł na kontrolę. Nie pamiętam, kto to był, nazwisk się nie pamięta, a to tyle lat. Teraz już człowiek w ogóle nie słyszy, żona zawsze krzyczy: „Ścisz telewizor!”.\nWśród pana kolegów „Chrobrego” zdarzały się przypadki, że coś poszło nie tak, jakiś rozkaz, który trzeba było wykonać, ktoś zawinił?\nNie, w naszym plutonie takiego czegoś nie było.\nMieliście jakieś szkolenia, był w ogóle czas na to, czy po prostu broń i na akcję?\nNa to czasu nie było. W domu to tylko Grabowski mieszkał, bo to blisko, i Jasiu Grotek. Grotka mogę pokazać, bo mam jego [zdjęcie]. To jest mój najlepszy kolega do tej pory przecież. Nie byłem ujawniony, musiałem z Warszawy uciekać. Przyszedłem na Żelazną 43A, tam już wszyscy się znali, był i w dzień, i w nocy odpoczynek. Taka rzeźniczka tam była, Barbara, mówi: „»Tygrys«, uciekaj, bo cię szukają, byłeś za głośny”. Jak szedłem, to było: „Zwyciężymy, jeszcze trochę!”.\nO czym rozmawialiście z kolegami? Nie chodzi mi o to, jakie były nastroje. Był czas na zwykłe, męskie rozmowy?\nTo [wtedy] człowiek odpoczywał.\nW ciszy i spokoju?\nTak, trzeba było odpoczywać. Jak się szło, to wieczorem się szło i wieczorem się schodziło, to człowiek był zmęczony jednak.\nMiał pan kontakt z jakimiś innymi narodowościami, oczywiście oprócz Niemców?\nŻydów się spotykało na ulicy?\nBył u nas jeden „ukrainiec” jako jeniec, chory. Został zdany Niemcom. To Jasio mi opowiadał, bo już nie byłem, już byłem już w Niemczech wtedy, opowiadał, że pułkownik, któremu broń składali i tego jeńca „ukraińca” oddali, powiedział: „A po co żeście go trzymali, jeść jemu dawaliście?”. – „Przecież to żołnierz do niewoli wzięty”. – „Wy też żołnierze jesteście i też nie mieliście co jeść”. – „Nie, nie można było”. Oddali go do niewoli.\nKończy się Powstanie. Co się z panem dzieje?\nPowstanie się skończyło, to mnie już nie było, bo 10 września musiałem wyjść. Trzeba było mamę prowadzić. Do Wolskiej żeśmy doszli.\nKażdy z tobołkiem, na plecach coś niósł, żeby kawałek chleba jeszcze miał. Ja miałem, bo była piekarnia, to chleba mi dali. W Pruszkowie się leżało w barakach jeden na drugim. Nawet w Pruszkowie przyszedł do mnie… Nie pamiętam, kto to był. Powiedział: „»Tygrys«, ty też tutaj?”.\nTo był ktoś z „Chrobrego”?\nCywil normalny, „»Tygrys«, ty też tutaj?” A ja tylko: „Cicho”, palcem mu pokazałem. Ale później, już jako kolejarz… Na każdym wagonie z jednej i z drugiej strony stali żołnierze z gotową do [strzału] bronią. Pozamykane wszystko, nikt nie mógł wyjść, ile się zmieściło, to tyle jechało.\nIle się zmieściło?\nNie wiem, nie liczyłem tego.\nWiedzieliście, że jedziecie do Pruszkowa, do obozu przejściowego?\nWcześniej coś pan słyszał na temat Pruszkowa? Mówiło się o tym, czy po prostu w ciemno, nie wiedział pan zupełnie, co pana czeka?\nW ciemno, nie wiedziałem.\nŻe gdzieś nas ulokują albo gdzieś wywiozą. Wszystkich wywozili przedtem z łapanek do Niemiec, to gdzie nas wywiozą? Do Niemiec do roboty. Ale nie myśleliśmy, że to tak będzie, że każdy wagon obstawiony. Widziałem takie coś, że jak Żydów wozili do Treblinki (z Warszawy jeździłem po kaszę do stacji Sadowne, wieś Sokółka i do Stoczku), widziałem, jak skakali z wagonów przez klapki otwierane. Żydów wozili tam do Treblinki. Z tej strony Bugu była na dół kolej i przez Prostyń jechali do Treblinki. Pilnowali ich Łotysze.\nPan myślał o ucieczce wtedy?\nWtedy jeszcze byłem wolny.\nA kiedy już zapakowali pana do wagonu?\nJak zapakowali, to nie, bo rodzina. Rodzinie trzeba pomóc.\nWszyscy byliście razem w wagonie?\nWszyscy razem, tak. Byłem najstarszy z nich. I ojciec. Matkę się prowadziło, bo miała zboczenie oczu, zgniecenie głowy.\nIle czasu byliście w Pruszkowie?\nW Pruszkowie długo się nie było, chyba dwa lub trzy dni tylko.\nTam żadnych warunków nie było. Gdzie kto znalazł miejsce, to tam spał. Ten co tobołek miał, to pod głowę.\nRuszyliście w podróż. Dokąd?\nTeraz jak myślę, to nieraz pamiętam, a nieraz zapomnę. Ale w głąb Niemiec nas wywieźli, bliżej Frankfurtu nad Menem. A stamtąd później znów załadowali nas w wagony towarowe i przywieźli do Erkner koło Berlina.\nDostawaliście coś do jedzenia podczas podróży?\nNa postojach chleba dali, trochę wody, żeby mieli, i do Erkner. W Erkner zrobili niby odwszenie. Kobiety z dziećmi razem, a mężczyźni znów razem. Niby kąpiel nam zrobili. Ubrania, co na sobie człowiek miał, to w parówkach, przez parę dali i każdy się ubrał, z numerem na piersiach. To jest Berlin–Erkner. Wtedy nas w wagony i rozsyłali. Trafiłem (i ojciec, matka, i dwie siostry małe) do Brandenburg [an der] Havel, tak to się nazywało. Tam baraki były, pilnowali nas Bahnschutze, obstawione to było. Pytają się: „Kto mówi po niemiecku? Będzie tłumaczem”. Trochę mówiłem, ale za dobrze nie mówiłem. Nikt się nie zgłasza i Ślązak, Jakubczyk jego nazwisko chyba było, mówi: „No, pioruny, nikt nie mówi po niemiecku? A kto trochę mówi po niemiecku?”. Mówię: „Trochę mówię, ale nie mówię dobrze”. – „To będziesz tłumaczem”. Lagerführerem był Kirsch, on tak chyba się nazywał (to jest wiśnia). Mówi: „No pioruny, Polaki, teraz was nauczymy”. Tam nie było dużo baraków, sześć baraków, rzeka. Tam nikt nie stał, był parkan drugi, parowozownia i jako kolejarz tam do roboty. Ja do roboty tam nie chodziłem, moja robota była taka: wózek na dwóch kółkach, szelki miałem i co dzień z rana jako koń z Bahnschutzem, on z automatem, jechaliśmy do miasta po żywność dla lagru: kapusta, marchew, kartofle, chleb. Dla Niemców, co tam byli, drugie znów…\nPrzewoził pan żywność w obozie w Niemczech, to nie głodował pan chyba?\nUkradłem, a Niemiec tak samo na kartki dostawał, to jak dostawał ode mnie z kradzionego, to zagadywał, żebym ukradł też. Mówi: „A jak cię złapią, piorunie, to co? To i mnie wtedy złapią, że źle pilnuję”.\nAle nie złapali?\nA co by było, jakby złapali?\nJakby złapali, to nie wiem, co by było. Miałem spodni dwie pary zawsze na sobie i związane na dole i między sypałem, tu ryż, tu groch albo coś.\nCały czas pan był z rodziną?\nIle czasu byliście w obozie?\nKiedy pan się dowiedział, że Powstanie się skończyło?\nJak ruskie weszli, ale sześć tygodni stali Amerykanie. Przeszli Łabę i stali sześć tygodni koło nas, a że było podpisane, że ci dochodzą do rzeki z tej, a ci z tej, więc dalej nie mogli iść, wycofali się. Od razu, jak ruskie weszli, to Bahnschutze automaty swoje do rzeki wyrzucili, nie mieli. Pytają się ruskie… Ja po rusku ani me, ani be wtedy nie wiedziałem. Ale ojciec był w 1911 roku do Rosji wywieziony, to umiał trochę. Pytają się, czy oni nas pilnowali, czy broń mieli. Tak. To zebrali ich, wyprowadzili przed lagier i koniec.\nPrzez całe dziewięć miesięcy przewoził pan żywność?\nCo rodzina wtedy robiła, brat?\nBrat był gdzie indziej w obozie. Był na Pomorzu w Stutthofie.\nZ Pruszkowa tam pojechał?\nNie. Do Stutthofu ich wywieźli.\nNa Marymoncie mieszkał, z Marymontu wywieźli ich do Stutthofu.\nW obozie był pan, pana tata i dwie siostry?\nJa byłem i dwie siostry.\nPan się nimi opiekował, przynosił jedzenie?\nNie tylko oni mieli jedzenie. Ilu nas tam było? W pokoju dwadzieścia cztery osoby były. Matka miała numer tysiąc trzysta z czymś.\nTam było sześć baraków?\nTak. Matka miała numer tysiąc trzysta z czymś, dzieci bez numeru.\nPan był jako dziecko czy już nie?\nNie, już osiemnaście lat.\nBył pan jako tłumacz?\nTak. Tam jeszcze rodziny się nie znało, jeszcze teraz ludzie się nie znają, że rodzina. Tam dopiero rodzinę żeśmy spotkali.\nTam byliście wy, Powstańcy, ludzie z Warszawy?\nPowstańcy i nie Powstańcy.\nKto jeszcze był w tym obozie w Niemczech?\nTam już nikt nie wiedział, kim byłem, kim ojciec był. Kolejarz i rodzina kolejarska była. Jakby Niemcy się dowiedzieli, że byłem w AK, walczyłem, to w łeb od razu.\nTak. Hitlera tam widziałem.\nTo był 24 kwietnia, wtedy pojechaliśmy po żywność i jak wracaliśmy, to Hitler miał przemówienie, z daleka go widziałem, jak krzyczał: Jeder Mann muss wissen, Deutschland ist über alles! (każdy musi wiedzieć, że Niemcy są nad wszystkimi).\nZ wąsikiem malutkim.\nTak, darł się. Ten, co ze mną był, to tylko krzyczał: „Schneller, schneller, dawaj, bo tu nie można teraz stać”.\nŻeby nie słyszeć tego, co Hitler mówi.\nNie wolno było, że ja wózkiem, może ktoś tam być i strzelić.\nJakie wrażenie na panu wywarło to, że pan zobaczył Hitlera?\nŻe go żywego widziałem, bo tak to widziałem na zdjęciu, na filmie, ale spotkałem żywego.\nRóżnił się od Hitlera ze zdjęć, filmów?\nNie różnił się. Wszyscy krzyczeli (ja nie krzyczałem, bo ja to AK), że Anders na białym koniu chciał do Polski przyjechać i rządzić. Nie należałem ani do partii, ani do młodzieży, nic w ogóle. Tak samo teraz nie należę, nawet nie należę do Związku Kombatantów, tylko do Powstańców. Co na niego miałem mówić? Andres to była 1 Armia, armia, która przekroczyła do Persji za zgodą ruskich i Amerykanów. Amerykanie dawali czołgi, samoloty, broń, ubranie, bo oni tego nie mieli. Przepuścili do Persji całą 1 Armię. Później drugą zrobili, to była 2 Armia, ale szła jako 1 Armia, a tamtych później się wyrzekli.\nWróćmy do obozu. Mija dziewięć miesięcy. Co się wtedy dzieje z panem, z pana rodziną?\nWszyscy siedzą w schronach, ruskie wpadają na plac, na ten obóz i patrzą. Zaraz ludzie do ruskich…\nCo ludzie mówili do ruskich, jaki był nastrój?\nKażdy się rzucał, już jest wszystko w porządku.\nA było w porządku?\nTo nie było w porządku. Zobaczyliśmy, że oni ich zebrali i wyprowadzili za bramę, i słychać tylko strzelaninę, wracają sami. Później wycofali się ruskie. Mnie już tam nie było. Ojciec, matka, siostry, jeszcze ta niby rodzina, wyszliśmy i aby uciekać jak najdalej stamtąd. Do wsi i platformę…. Tym wózkiem, co jedzenie woziłem, to z lagru rzeczy żeśmy… Dwa konie „belgijki”, platformę bauerowi żeśmy wzięli. Chciał czy nie chciał, musiał [dać].\nPłakał, jak on będzie pracował. To mnie nie obchodzi, już pistolet miałem.\nSkąd miał pan pistolet?\nTo wszystko się rzuciło, bo dworzec zaraz był i bagaży pełno, i każdy po tych bagażach [przeglądał], co tam jest.\nPan akurat znalazł pistolet?\nAkurat pistolet, Walthera 7 z amunicją.\nTen pistolet później oddałem, jak już do Polski jedziemy. Spotkaliśmy tych, co wracali, co byli w oflagach, z AK. „AK”. – „AK”. – „Ale broni do Polski nie wolno wozić”. Mówię: „Macie”.\nMiał pan tę broń, dwa konie, platforma. Co dalej?\nTo za długo, tego nie ma co mówić.\nJak wróciliście do kraju?\nW Rauszy zostawiliśmy całą platformę, wszystko. Tego konia mi szkoda jeszcze dzisiaj, bo to szpak, wyścigowy koń, śliczny. Ruskie jednego zabrali. Te „belgijki” to ciężkie, to zabrali jednego, a dali tego wyścigowego, bo mówił, że to nie koń. W Rauszy nasi żołnierze zastrzelili krowę i każdy miał już wtedy co jeść. Było zdarzenie, o którym nie można powiedzieć.\nA tak po cichu?\nAle tam się nagrywa, to są czułe aparaty.\nChociaż może pan wspomni?\nPolitruk był ruski, ale to był Żyd. Zaczął się dobierać. Były dwie panienki, siostry. Najsampierw on był taki, że ojej, jak się cieszy, a później… Moja siostra starsza, co mieszka w Warszawie, to schowana była, a on tylko: Tiszyna! Ojciec mówi: „Zobaczę, co się dzieje”. a on już w kalesonach tylko był. [Ojciec] przyleciał i mówi: „Roman, szybko, bo on już w kalesonach”. Jemu do łba pistolet. Zabrałem do piwnicy, beczkę żeśmy przetoczyli, jego żeśmy dali i w nocy odjazd od razu. Na wóz wszyscy (bo na dwa wozy żeśmy jechali, druga rodzina na drugim) i żeśmy uciekli. Później nas spotkali w Rauszy Polacy. Mówi: „Ty wiesz, co się działo rano?”. – „A co?” – „Ktoś ruska wsadził do piwnicy i zamknęli go”. Mówię: „Byłoby pod parkan”.\nDokąd wróciliście, jak już byliście w Polsce?\nNa Śląsk żeśmy wrócili i pociągiem później już do Warszawy.\nWarszawa – gruz. Jak myśmy wrócili, to w Warszawie już konne dorożki były, platformy.\nA wasze mieszkanie?\nJak myśmy wrócili, to już nie było mieszkania, bomby to rozwaliły.\nPojechaliśmy zobaczyć na Bielany, bo tam był matki kolega, który razem [z nią] się wychowywał. Zamieszkaliśmy Cegłowska 27. Później z Cegłowskiej…\nBrat już wtedy z wami był?\nBrat już przyszedł. Pojechaliśmy na Marymont, bo na Marymoncie mieszkali. Nie było wujka, bo wujka zastrzelili Niemcy. Jak go prowadzili, to on myślał, że z tyłu nie ma nikogo, tylko dwóch żandarmów z boku. Przyszedł do Piastowa, w Piastowie go na przesłuchanie czy coś. Niemcy koło niego szli. To był kawał chłopa, dwa metry. Taki głaz w Sokółce był, to on go prostował, żeby posypać i żeby równo stał. Tych Niemców trzasnął, a ten z tyłu serię i zabił go. W Piastowie go zabił.\nByliście na Bielanach?\nNa Bielanach akurat oni mieli dom nieskończony i na pierwszym piętrze pokój żeśmy mieli, tam żeśmy mieszkali.\nCo pan wtedy robił? Pan się w Warszawie zapisał do jakiejś szkoły?\nW Warszawie poszedłem do samochodowej, Frankowski i Tuszyński – nauka jazdy i warsztaty samochodowe na placu Napoleona. Tylko teraz nie pamiętam, jak ta boczna ulica się nazywała, która dochodziła do placu Napoleona. Wiem, że to numer 4 był. Tam pracowałem do świąt. Jak już przyszedłem na Żelazną, to wtedy mi powiedzieli, że mnie szukają. To trzeba uciekać.\nKto pana szukał?\nWiedzieli, że pan brał udział w Powstaniu?\nPrzecież Polak to zawsze, jak mu dadzą stanowisko…\nKtoś pana wsypał.\nNie wiem. Tylko Barbara z Żelaznej 43A i Henio Jabłoński, mówili: „Uciekaj, bo ciebie szukają”.\nBrat też uciekał czy nie? Był w „Szarych Szeregach”.\nBrat z nami nie był, brat mieszkał z ciotką. Jak wujka zabili, to on już cały czas tam był. Od małego się wychowywał, to już i został tam.\nGdzie pan uciekał?\nDlaczego akurat do Szczecina?\nBo tu wujek był, a wujek to wujek.\nW Szczecinie było już bezpieczniej czy były jakieś represje?\nWujek był akurat w straży portowej.\nTak. Ja tak samo. Od 15 kwietnia 1946 roku mnie przyjęli. Kapitan Narkowicz był, a ja tam chodziłem cały czas, zawsze. On mówi: „Ponieważ jesteś z AK, to tylko nie pisz, przyjmuję ciebie do straży”.\nTylko nie pisz, że jesteś z AK?\nByło panu przykro uciekać z Warszawy?\nChciał pan później wrócić?\nJuż później nie, bo później już pilnowałem, już miałem swój automat, szmajsera.\nTo był pan w siódmym niebie?\nZ bronią na oku, w Szczecinie. Jak się jedzie na Golęcin, była centrala rybna i tam dobijały statki. Przywozili wojskowych z Francji i od Maczka. Akurat przywieźli z Powstania warszawiaków też, tak że z nimi się spotkałem. Jeden był też w AK i drugi był w AK, oni skończyli szkołę wojskową na Podchorążych. Jurek mieszkał na Szpitalnej, a Tadek to nie pamiętam gdzie. Jurek skończył w Szczecinie medycynę, był ginekologiem, jeszcze moją żonę pierwszą leczył, bo ta to jest czwarta.\nPierwsza mi zmarła – siedemnaście lat. Druga – trzy lata tylko z nią żyłem.\nNie. Takie jest przysłowie: „Mąż w morze, a żonę ktoś orze”.\nCo z trzecią żoną?\nTo jak już pływałem, skończyłem Państwowe Centrum Wychowania Morskiego w Gdyni. Tam był kapitan Giebel, dał mi list polecający, że bardzo dobry człowiek i trzeba go przyjąć do szkoły. Skończyłem Państwowe Centrum Wychowania Morskiego. W nocy przyszedł dyżurny i mówi: „Roman, wstawaj, dyrektor ciebie wzywa”. Wstałem i idę: „Słucham panie dyrektorze, o co chodzi?”. – „Ma pan tutaj swój życiorys. Nie był pan w AK, niech pan nie pisze, bo będą zaraz pana ciągnąć”. Porwałem to. Jak to skończyłem, to poszedłem na pływanie. W 1947 szkoła, w 1948 był koniec, 6 czerwca zamusztorwałem na pierwszy statek. To statki, które przed wojną jeszcze Polska kupiła: „Kraków”, „Toruń”, „Wieluń”… Cztery sztuki, nie pamiętam, jaki ten czwarty. […]\nMiał pan w Szczecinie jakieś problemy z powodu tego, że pan walczył w Powstaniu, że pan był w AK?\nJak się spotkałem z Andresem w Londynie, to od tej pory, od 1958 roku miałem problemy.\nProblemy, że za mną wszędzie jechali, pilnowali mnie.\nŚledzili. Spotkałem się w Londynie z Andersen. Pan pułkownik, który nas obsługiwał, był tam jako pułkownik, a tutaj jako donosiciel. W Londynie statkiem akurat wtedy nie stałem. Byłem na statku „Kalisz”. Był ze mną kapitan, jego teść szedł z Andersem, nazywał się Cyliński. Razem we czwórkę spotkaliśmy się w klubie. Andres zapłacić nam nie dał.\nO czym rozmawialiście podczas tego spotkania?\nO Polsce, jak jest, jak się żyje i wszystko.\nCo mówił Andres?\nAnders powiedział: „Jak dożyjemy, to jeszcze się w Polsce spotkamy”.\nCo Andres mówił o Polsce?\nAndres to przedwojenny oficer, to co może mówić? Że to wszystko jest nieprawda, że rząd… My już wiedzieliśmy, jaki jest rząd. Przecież było wiadomo, że to wszystko jest w Moskwie napisane.\nPan dla Urzędu Bezpieczeństwa był bardzo podejrzany, bo walczył pan w AK, w Powstaniu, nie zapisał się pan do partii, wypływał pan w morze.\nDo partii się nie zapisałem. Jeszcze jedno – mój brat stryjeczny był w superfortecach majorem. Z Ameryki bombardował Niemcy.\nIle czasu pana śledzili, ile to wszystko trwało?\nTrwało to dotąd, można było powiedzieć, dokąd szedłem na emeryturę.\nCzyli całe życie.\nW 1987 roku na emeryturę szedłem, mając sześćdziesiąt lat.\nPróbowali pana przeciągnąć na swoją stronę?\nNie. Dwa razy mnie zwolnili.\nPrzecież w dokumentach nie zapisywał pan, że jest z AK?\nNie zapisywałem, nie udowodnili mnie tego. Dlatego nie mogli mnie zwolnić. A ja do Warszawy i w końcu w Ministerstwie Żeglugi spotkałem Chylińskiego – siostrzeniec Bieruta, który pływał ze mną jako pierwszy oficer. Mówi: „Roman, co robisz?”. Mówię: „Przyjechałem, bo zwolnili mnie, dwa miesiące jestem bez pracy, nie mogę nigdzie nic dostać”.\nMówi: „Jedź do Szczecina, wszystko załatwię”. Przyjechałem do Szczecina, akurat córka mi się urodziła. Dostałem wezwanie stawić się w komitecie wojewódzkim. Wtedy pierwszym sekretarzem był Tugrym, a jeszcze był Jastrzębski, który był po szkole morskiej. Brata swojego za dziesięć dolarów wsadził do więzienia. Aż się jąkał i mówi: „Po co tu przyszedłeś? Wpierw musisz ze mną rozmawiać”. – „Nie z tobą, tylko z pierwszym sekretarzem. On mnie wzywa, a nie ty”. Akurat wychodzi sekretarz, mówi: „Kolega Woźnicki?”. – „Tak”. – „Proszę bardzo”. Mówi: „Jak to jest, co to jest?”. – „Widzi pan, to tak jest, zwolnili mnie. Spotkałem akurat takiego, który pływał ze mną, a ja z nim. Kazał przyjechać”. – „Wszystko załatwione, jest pan dalej pracownikiem PŻM. Niech pan idzie do PŻM-u, Pustelnik już wie. Do pana nic nie mamy”.\nJak doszło do spotkania z Andersem w Londynie?\nSkąd to spotkanie?\nKoniecznie chciałem się z nim spotkać.\nNie to, że na białym koniu przyjedzie, tylko muszę się spotkać.\nTak po prostu, bo ten kolega, pierwszy oficer, był z Wołomina, był z AK. Teść jego był adiutantem Andersa, tak że jak razem pływaliśmy, to u teścia żeśmy spali. Mówi: „Ja wam spotkanie zrobię, żebyście sobie porozmawiali”.\nW którym roku się spotkaliście?\nRoman Woźnicki Pseudonim: „Tygrys” Stopień: strzelec Formacja: Zgrupowanie „Chrobry II” Dzielnica: Wola Zobacz biogram


Słoneczna pogoda i silny strach. • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nprzez Amy Lee 29 kwi 2011, 20:55\nyoshiko napisał(a): A dziś mam urodziny. Chciałabym więc życzyć i Wam, i sobie radości z każdego drobiazgu, z każdego wykonanego kroku :)\nJa miałam urodziny w zeszłym tygodniu. Często mnie dziwi, że urodziłam się o tej porze roku, z którą się w ogóle nie utożsamiam. Jesień, toby było coś. We mnie jakoś wzbudza ciekawość, chęć czegoś nowego, jak pisał wieszcz, nawet hobbitowi może się zachcieć zrobić pierwszy krok.\nDzisiaj nie miałam lęku w związku z ładną pogodą, ale żal, że nie wiem jak ją wykorzystać\nprzez ZaP 02 maja 2011, 10:54\nPowiedzcie mi ci, co mają lub mieli lęki podczas słonecznej pogody?\nCzy wyszliście z tego, potraficie iść na plaże i przesiedzieć tam pół dnia bez żadnych schiz? Czy ja też jeszcze będę mogła się cieszyć ze słońca? (Jeszcze nie dawno, gdzieś w marcu jak się pierwsze słońce pokazało, siedziałam cały dzień na dworze z buzią ku słońcu Uwielbiam słońce, a teraz wolę deszcz\nprzez Alex1963 02 maja 2011, 12:02\nzabolik napisał(a): Powiedzcie mi ci, co mają lub mieli lęki podczas słonecznej pogody?\nCzy wyszliście z tego, potraficie iść na plaże i przesiedzieć tam pół dnia bez żadnych schiz?\nMi się nigdy nie udało... Dołączyła niestety agorafobia...\nprzez Kajuchaaaaa 03 maja 2011, 10:59\nHej,rzadko kiedy tu zaglądam i cokolwiek piszę bo kiedy już chcę coś napisać to wydaje mi się,że moje problemy są błache...\nSłoneczna pogoda też na mnie źle działa,czuję sie sama dla siebie obca... od jakichś dwóch tygodni czuję dziwne cisnienie w głowie,serce czasami ma ochotę ze mnie wyskoczyć.... Mam dziwne uczucie,ze ze mna jest coraz gorzej... nie mam zadnego wsparcia u nikogo.. kazdy bliski z kim chce o tym porozmawiac,smieje sie ze mne.. lub nazywa chorą psychicznie i wymyslajaca sobie sama choroby... :/ Mam juz tego dosc... cholernie dosc... nie mam sie do kogo odezwac,a to jest najgorsze.. zamykam sie sama w sobie i zaczynam walczyc sama ze soba... Czasmi udaje mi sie wygrac z tymi cholernei glupimi myslami... zimą i jesienia czułam sie o niebo lepiej... teraz nerwica towarzyszy mi praktycznie codziennie,rano kiedy wstane i wieczorem kiedy mam problem z zasnieciem... Jakie to jest uwłaczające... :/ Na sama mysl,mam lzy w oczach... czuje ze sie poddaje... nie chce mi sie walczyc... nie mam juz sily.. a tak bardzo chcialabym stanac na rowne nogi i zaczac zyc normalnie... wstawac z usmiechem na twarzy i klasc sie z usmiechem dziekujac ze kolejny przezyty dzien... Nie moge sie poddac..... nie chce zeby to przeklenstwo bylo silniejsze ode mnie... Moje cialo odmawia mi posluszenstwa.... Mam zaledwie 22 lata a czuje sie jakbym miala z 89 ;/ Mam nadzieje,ze kiedys stane i powiem sobie "DOSC" Zaczne normalnie funkcjonowac... Nawet nie wiecie jak sie ciesze ze to forum istenieje... Gdyby nie Wy... teraz chyba zalalabym sie lzami i krwia... ehhh...... Niekiedy zastanawiam sie co ja takiego zrobilam ze to wlasnie ja musze sie z tym zmagac... a moze to jest test?!?! Ile moja psychika wytrzyma... albo zwariuje do reszty albo obudze sie rano i raz na zawsze wygonie to "gowno" z głowy i ciała... jestem taka sfrustrowana,nawet nie wiecie................................ Pozdrawiam i czekam na odpowiedz.....!!!! ;*\nprzez ZaP 03 maja 2011, 18:27\nKajuchaaaa Chodzisz gdzieś do lekarza?? Może po prostu nie rozmawiasz z tymi ludźmi co trzeba. Olej, że się z ciebie śmieją, idź do specjalisty, na terapię, i pisz tutaj. My staniemy się twoimi powiernikami Oczywiście mówię za siebie, ale myślę że i reszta się zgodzi :) Trzymaj się :*\nPo to jest to forum, aby każdego wspierać w chorobie i pomagać na ile to możliwe.\nprzez fobcia 04 maja 2011, 14:33\nyoshiko napisał(a): Carlos,\nmoje lęki również potęgowały się podczas pięknej, słonecznej pogody. Gdy było szaro, pochmurno, odczuwałam względny spokój.\nDokładnie mam tak samo.. Ładną pogodą potrafię się delektować jedynie w samotności, gdzieś z dala od ludzi. Przy kimś nie czuję się komfortowo. Zaczynam się pocić, uczucie gorąca... zawroty głowy. Czasem zastanawiam się, czy nie powinnam mieszkać gdzieś w zimnym kraju... przynajmniej miałabym spokój. Podobnie jest jeśli chodzi o poranne godziny... nienawidzę wtedy wychodzić z domu. Najbezpieczniej się czuję wychodząc tak po godzinie 19,20... nie wspomnę o nocnych spacerach. Nie wiem czym to jest spowodowane , że wolę wyjść na spacer gdy jest ponuro, szaro , mokro, niż gdy pięknie świeci słońce.\nMam dokładnie to samo,w słoneczne,ciepłe dni czuję się gorzej,bo na zewnątrz jest więcej ludzi,ktorzy mogliby zobaczyć,że czuję się źle,że mogłabym przy nich zwymiotować,itp.Za to w ponure i zimne dni ludzi jest mniej,myślą tylko o tym,by jak najszybciej dotrzeć do ciepłego domku i nie obserwują innych ludzi.A wieczorem,to już w ogóle czuję się super,pod osłoną nocy czuję sie pewniej i niewidoczna:)\nprzez coolkidofdeathh 08 maja 2011, 15:15\nogólnie większa temperatura nasila te wszystkie dolegliwości , momentalnie serce szybciej bije, chce sie wymiotować, pocenie, u mnie jeszcze dochodzi widzenie za mgłą i silne migreny .\nprzez wiejskifilozof 09 maja 2011, 15:47\nJa czuję strach , nawet przy każdej pogodzie .Stać na przystanku obok innych ,brr.Ale cóż trzeba , eh .\nprzez yoshiko 11 maja 2011, 20:12\nWidzę, że jest nas spore grono. Dobrze wiedzieć, że nie pozostajemy sami na polu walki z tą przypadłością :) No właśnie - walczycie z nią? Macie swoje sposoby aby strach przed słońcem zmniejszył się lub zniknął całkowicie? Bo przecież musimy funkcjonować, wypełniać obowiązki poza domem, a pogody nie można zamówić.\nZauważyłam, że najskuteczniejszą dla mnie metodą jest po prostu wychodzenie z domu. Nawet jeśli słońce góruje w zenicie (czego nie znoszę), nawet jeśli mam świadomość, że za drzwiami będę stykać się z masą ludzi, nawet jeśli wiem, że z tych nerwów mogę pocić się intensywniej niż zazwyczaj - wychodzę. Ktoś może powiedzieć, że to żadne rozwiązanie. Kiedyś tak myślałam i zamknęłam się w czterech kątach. "Zyskałam" dzięki temu jeszcze większy lęk przed słońcem i nie tylko, a do tego stałam się odludkiem. Nie wymyśliłam nic lepszego, niż oswajanie się z "wrogiem", więc od nadejścia wiosny wprowadziłam to w życie. Dziwne, ale mi pomaga.\nprzez Amy Lee 12 maja 2011, 00:49\nMyślę, że więcej świeżego powietrza mnie też zrobiło by dobrze.\nMoim problemem jest chyba to, że ładna pogoda kojarzy mi się z luzem, dobrą zabawą, aktywnością, kontaktami z ludźmi. A kiedy ja czuję się spięta i nieogarnięta, to słoneczny dzień mnie przytłacza, wydaje mi się, że nie pasuję do czasu i miejsca.\nSwoją drogą, ostatnio kupuję dużo okularów słonecznych w stylu retro. W czymś takim jestem modna, oryginalna i mniej mnie widać\nprzez carlos 12 maja 2011, 01:41\nyoshiko napisał(a): Piszesz, że na samą myśl o terapeucie czujesz bezsens. Dlaczego?\nA no bo dlatego, że wydaje mi się, iż ja po prostu już ubzdurałem sobie pewien strach, wyuczyłem go na tyle, że nie będę potrafił o tym zapomnieć... Boję się, że to nie ma wcale jakichś tam pokryć w dzieciństwie. Nie wiem dlaczego tak jest, ale po prostu się boję, że to przez to teraz przechodzę, to po prostu no jakaś moja wkrętka, która mnie wykończy.\nPrzyznam się wam, że w dzieciństwie łatwo nie było. Pamiętam jak tato mnie bił po pijaku, pamiętam... Nie pamiętam tylko już tego strachu. Był to paniczny strach,ale ja go nie pamiętam... Myślę, że wybaczyłem to ojcu. Może moja podświadomość nie? Nie rozumiem tylko jak kierowałoby to moje myśli na te lęki, jakie aktualnie mam, czyli strach przed szaleństwem, bytem, istnieniem, myśleniem... Derealizacja itp... Zupełnie nie jestem w stanie pojąć powiązania. Tu też akurat muszę nadmienić, że jak byłem mały, to byłem w stanie zacząć myśleć o egzystencji, typu skąd się wziąłem, jak to jest że jestem? Budziło to we mnie taki dziwny stan... Takie właśnie uczucie się jak w filmie, śnie. Taki dziwaczny stan nie do opisania. Zawsze aktywowałem go przechodząc niedaleko domu, w takim pewnym miejscu, idąc z mamą za rękę. Budziło to jakieś dziwne odczucia, ale nie panikę, nie bałem się tego stanu, chociaż jak usiłuję to sobie przypomnieć, to kto wie? Może w końcu do paniki by przy tym doszło.. Ze 2 czy 3 razy tak miałem, ale był to dla mnie "odlot" ( co nie znaczy, że pozytywny ). Nie wiem co to było, może jakieś przebłyski derealizacji w dzieciństwie...\nTrochę zboczyłem z tematu pogody, ale teraz jak myślę o słonecznej pogodzie i tak jak ktoś zapytał o spokojne leżenie na plaży bez schiz, to normalnie ciężko mi odpowiedzieć. Już na nerwicy spędziłem kilka dni wakacji nad morzem, dnie i wieczory. Również samemu na działce opalając się i przeżyłem. Teraz jednak nie umiem sobie tego wyobrazić. Chociaż by nawet faktu, że jak ja mogłem wytrzymywać na tym słońcu? Leżałem godzinami w parzącym słońcu, na kocu, cały mokry jakbym z wody wyskoczył. Męczyłem się na siłę, żeby się opalić. No wtedy pracowałem nad swoją urodą i zdrowo oraz ślicznie się opaliłem, skromny będę a co Tylko tyle godzin łącznie co ja przeleżałem na tym słońcu, paranoja. Gdybym te godziny przełożył na solarium, to powstałby odcień ciemniejszy niż czerń\nTeraz jak czuję na sobie słońce to mi zwyczajnie jest nie dobrze, uciekam do cienia bez żadnych ale.\nDlatego nie wyobrażam sobie jeżdżenia z narzeczoną na działkę i chodzenia na spacery w tę "parówę".\nprzez ona0 16 maja 2011, 13:55\nNa mnie upały tak negatywnie wpływają, bo kojarzą mi się z tym, że wyjdę z domu i zabraknie mi powietrza, zasłabnę lub się uduszę. Dlatego od 2 lat mimo że jestem okropnym zmarźlakiem wolę zimę\nprzez ZaP 17 maja 2011, 19:30\nNoszenie okularów pomaga, przynajmniej mnie, nie widzę tak tego słońca no i etopiryna na głowkę\nprzez _asia_ 17 maja 2011, 20:22\nno okulary to jest bezwzględna podstawa i konieczność!!!\n-- 17 maja 2011, 19:28 --\nłooo matkoooo, właśnie sprawdzałam długoterminową pogodę, idą upały, już od czwartku gorąco, a za tydzień 30 stopni!


Sportowa stolica Polski | PubSPort.pl |Sportowe wyniki, wiadomości, publicystyka i tabele\nGłówna > PUBSPORT > DOOKOŁA SPORTU > Sportowa stolica Polski\nSportowa stolica Polski\nMichał Trela - 10/22/2010 10/22/2010\nWszystko ma swoją stolicę. Każdy kraj, każdy region, wiele instytucji, które jak radiowa „Trójka” ma swoją letnią i zimową siedzibę. Jedzenie żurku z białą kiełbasą też ma pewnie swoją stolicę. Dlaczego sport miałby być gorszy? Po wielogodzinnych obliczeniach całej masy statystyków otrzymano sportową stolicę Polski 2010!\nReguły są w miarę proste. Dyscypliny ligowe zostały podzielone na trzy kategorie według prestiżu. Za posiadanie drużyny w ekstraklasie piłki nożnej miasto dostaje 3 punkty, za zespół w ekstraklasie piłki ręcznej, koszykówki, siatkówki mężczyzn i kobiet, żużla, hokeja na lodze oraz I lidze piłki nożnej przypisywane są 2 punkty. Wreszcie po jednym za najmniej prestiżowe ligowe dyscypliny – futbol kobiet, hokej na trawie mężczyzn i kobiet, futsal, futbol amerykański, rugby i baseball.\nPierwsza dziesiątka miast prezentuje się następująco:\n1. Poznań 16\n2. Kraków 14\n3. Wrocław 13\n4. Warszawa 12\n5. Łódź i Gdynia 10\n7. Kielce i Gorzów Wielkopolski 9\n9. Bydgoszcz 8\n10. Lubin, Katowice i Gdańsk 7\nDo towarzystwa wielkich miast nie pasuje trochę Lubin, ale to najlepszy przykład, że miedziane pieniądze mogą bardzo dużo.\nSwoją drużynę w najwyższych ligach ma aż 95 miejscowości ze wszystkich województw. Szczerze przyznam, że nie spodziewałem się aż tak wielkiej liczby.\nTymczasem gdyby spojrzeć na ranking zbiorczo, województwami, okaże się w którym regionie kibice są najbardziej rozpieszczani:\n1. Śląskie 57 (najsilniejsze ośrodki Katowice, Chorzów, Bielsko-Biała)\n2. Pomorskie 34 (Gdynia, Gdańsk, Sopot)\n3. Dolnośląskie 33 (Wrocław, Lubin, Polkowice)\n4. Małopolskie 30 (Kraków)\n5. Wielkopolskie 28 (Poznań, Leszno, Wągrowiec)\n6. Łódzkie 24 (Łódź, Bełchatów, Piotrków Trybunalski)\n7. Mazowieckie (Warszawa, Pruszków, Płock) i Kujawsko-Pomorskie (Bydgoszcz, Toruń, Włocławek) 19\n9. Lubuskie (Gorzów Wielkopolski, Zielona Góra) 13\n10. Zachodnio-Pomorskie (Szczecin, Koszalin) 12\n11. Świętokrzyskie (Kielce, Ostrowiec Świętokrzyski) 11\n12. Podkarpackie (Mielec) 10\n13. Lubelskie (Łęczna, Lublin) 9\n14. Opolskie (Kluczbork, Brzeg, Kędzierzyn-Koźle) 8\n15. Warmińsko-Mazurskie (Olsztyn, Elbląg) 6\n16. Podlaskie (Białystok) 5\nZaskakujące, że w żadnej, choćby najbardziej niszowej dyscyplinie, drużyny w ekstraklasie nie dorobiło się Opole. Jest to jedyne miasto wojewódzkie bez jakiegokolwiek zespołu w najwyższej lidze. Jeśli ktoś z Opola to przeczyta, to proszę o podzielenie się informacjami dlaczego tak jest. Prezydent wyjątkowo nie lubi sportu?\nGdyby ktoś był zainteresowany pełnym rankingiem, obejmującym 95 miast, niech się odezwie. Nie chciałem czytelników katować plątaniną cyferek i nazw często kompletnie nieznanych.\nPS Z lokalno-patriotycznego obowiązku – Bielsko-Biała zdobyło w rankingu pięć punktów i jest trzecim sportowym ośrodkiem na Śląsku dzięki drużynie w I lidze piłki nożnej, ekstraklasie siatkówki kobiet oraz futsalu. Tymczasem region Podbeskidzie zgarnął osiem punktów i uplasowałby się na 14 miejscu wśród województw, ex equo z opolskim. Do dorobku bielszczan doliczyć można bowiem punkcik Żywca (ekstraklasa piłki nożnej kobiet) oraz dwa punkty Oświęcimia (za hokej). Myślę, że to całkiem niezły wynik. A jest nadzieja na jeszcze lepszy bowiem o awans do najwyższych lig chcą walczyć piłkarze Podbeskidzia oraz siatkarze BBTS-u.\nSześć lat później*


Jaki smartfon do 500 zł? Ranking\n» Smartfon do 500zł. Ranking TOP10 telefonów\nDodano: 18-03-2020 w kategorii: Rankingi i porównania autor: Piotrek z kmki.pl\nJaki smartfon do 500zł wybrać, aby spełniał nasze oczekiwania i posiadał dobre parametry techniczne? W naszym zestawieniu znajdziecie 10 telefonów, które oferują najwięcej możliwości w zamian za korzystna cenę. Telefon do 500zł to doskonałe wyjście dla osób, które nie chcą zbyt wiele wydawać na telefon komórkowy i oczekują od telefonu stabilności systemu oraz możliwości skorzystania z podstawowych funkcji i aplikacji. W takim przedziale cenowym można znaleźć naprawdę solidne modele.\nNajlepsze smartfony do 500zł\nW tym przedziale cenowym łatwo natknąć się na przeciętny telefon ze słabym oprogramowaniem. Aby wyłowić perełki, warto pochylić się nad modelami, które robią mniejsze wrażenie wizualne w zamian za zaskakująco mocne podzespoły, i tak jest właśnie w przypadku Alcatela i pozostałych smartfonów do 500zł przedstawionych w naszym rankingu.\nAlcatel 1S to naprawdę dobry telefon do 500zł. Posiada on prostą i plastikową obudowę, jednak w środku kryją się komponenty na całkiem niezłym poziomie. Wyświetlacz o przekątnej 5,5 cali również powinien zadowolić średnio wymagających użytkowników. Telefon posiada 8-rdzeniowy procesor, co w tym przedziale cenowym jest prawdziwą gratką. Dzięki temu telefon działa szybko i płynnie. Oprócz tego posiada 3GB RAM i najnowszy system Android 9 Pie. Jak przystało na najlepszy smartfon do 500zł Alcatel 1S ma dwa aparaty do robienia zdjęć, wejście na dwie karty SIM i wejście na karty miscroSD, dzięki którym można rozszerzyć pamięć telefonu. Z dodatków dla gadżeciarzy telefon posiada czytnik linii papilarnych i system rozpoznawania twarzy.\nZaraz za Alcatelem znajduje się Huawei – za ten model będziemy musieli zapłacić niewiele ponad 400zł. Za tę cenę otrzymamy naprawdę solidny telefon, wyposażony w: bezramkowy, duży ekran o przekątnej 5,71 cali i rozdzielczości HD+, Android 9 Pie z EMUI 9, 4-rdzeniowy procesor, 16GB wbudowanej pamięci, co wystarczy do przechowywania niezbędnej ilości plików graficznych, muzyki, video i dokumentów, a także dwoma aparatami i dual SIM. Telefon posiada obudowę stylizowaną na skórę, w dwóch wersjach kolorystycznych – brązowej i turkusowej, co wielu osobom może przypaść do gustu.\nW zestawieniu najlepszych smartfonów do 500zł po raz kolejny swoje miejsce znalazł Alcatel, tym razem model 3X 2019. Telefon ten posiada bardzo duży, komfortowy wyświetlacz o przekątnej 6,5 cali, o rozdzielczości 720x1600 px – idealnie więc nadaje się do oglądania filmów czy teledysków. Posiada również 4GB pamięci RAM i 64GB wbudowanej pamięci – jak na telefon do 500zł to już naprawdę wystarczająca pojemność do przechowywania wielu plików. Telefon pracuje na stabilnym systemie Android 9. Alcatel 3X 209 posiada 2 solidne aparaty, z czego tylni umożliwia nagrywanie filmów 4K. Bateria pozwala mu działać nieprzerwanie przez około 2 dni normalnego użytkowania.\nKolejnym telefonem w naszym rankingu jest Redmi 8A ze sporym wyświetlaczem i bardzo pojemną baterią. Wyświetlacz wielkości 6,2 cali sprawia, że przeglądanie multimediów na telefonie jest bardzo komfortowe, a przy okazji aparat bardzo dobrze leży w dłoni. Bateria o pojemności aż 5000 mAh pozwala na dłuższe używanie telefonu bez konieczności ładowania, a system Quick Charge 3.0 ułatwia szybkie ładowanie. Telefony Redmi należące do rodziny Xiaomi cenione są ze względu na stosunek bardzo dobrej jakości urządzenia do jego ceny. Telefon został wyposażony w system operacyjny Android 9.0, dual SIM, microSD, i standardowe wyjście słuchawkowe 3,5 mm.\nZapomniana już nieco Nokia nadal dzielnie walczy w segmencie niskobudżetowych smartfonów do 500zł. Model 3.1 posiada wyświetlacz o przekątnej 5,2 cala w technologii HD+, więc korzystanie z niego oceniane jest jako komfortowe i wygodne. Telefon ma jednak jedynie 2 GB RAM i 16GB pamięci wewnętrznej, co sprawdzi się podczas wykonywania podstawowych operacji na telefonie, ale już nie dla fanów wieloetapowych gier i magazynowania plików w galerii w telefonie. Telefon NOKIA 3.1 można kupić już za około 450zł – co jest rozsądnym kompromisem między ceną, a właściwościami telefonu.\nKolejny model Huawei w rankingu TOP10 telefonów do 500zł zasługuje na uwagę ze względu na duży ekran o przekątnej 6,3 cali i pomniejszone ramki boczne, zwiększające procent zajmowanego ekranu w stosunku do ogólnej wielkości przedniego panelu telefonu. Huawei Y7 2019 posiada dwa dobrej jakość aparaty, z czego tylny jest w stanie nagrywać filmy w jakości Full HD. Telefon ma też dual SIM, pojemną baterię i wbudowaną pamięć masową 32GB. Takie wyposażenie pozwala na komfortowe użytkowanie telefonu w niskiej cenie, ale o bardzo dobrych właściwościach technicznych. System operacyjny Android 8.1 pozwala na płynne działanie urządzenia bez zawieszania.\nPoprzedni model opisywanego wyżej Huawei Y7 2019 posiada równie dobre właściwości co jego nowszy odpowiednik. Telefon posiada atrakcyjną, błyszczącą obudowę z tworzywa sztucznego, która mieni się pod wpływem padającego na nią światła. Telefon posiada dwa aparaty dobrej jakości, z przodu obiektyw do selfie 8 Mpx, a z tyłu 13 Mpx. Wyświetlacz HD+ o przekątnej 6,09 cali robi bardzo dobre wrażenie – dzięki niemu telefon prezentuje się bardzo elegancko. Oprócz tego telefon umożliwia korzystanie z dwóch kart SIM, dzięki dual SIM i słuchanie muzyki przy pomocy slotu słuchawkowego 3,5 mm. System operacyjny Android 9 Pie zapewnia stabilne i szybkie działanie witryn www, poczty i pozostałych aplikacji.\nSmartfon LG K11 możliwy do kupienia już poniżej 500zł ma na pokładzie 8-rdzeniowy szybki procesor Mediatek MT6750 z 2GB RAM i 16 GB wbudowanej pamięci, co może nie przyczyni się do polubienia odtwarzania rozbudowanych gier przygodowych na tym telefonie, ale umożliwi sprawne korzystanie z podstawowych funkcji i aplikacji służących do wirtualnej rozrywki. Pamięć wewnętrzną na szczęście można rozbudować przy pomocy microSD. Dzięki niewielkim wymiarom i małej ilości bajerów obciążających baterię, telefon może działać naprawdę długo po pełnym ładowaniu. LG K11 posiada jeszcze system NFC, skaner linii papilarnych, LTE i dual SIM.\nMotorolę Moto G7 Play można kupić już za niecałe 500 zł. Telefon posiada 8-rdzeniowy procesor z układem Snapdragon 632, co wpływa na stabilne działanie urządzenia. Motorola Moto G7 Play nie zawiedzie użytkowników lubiących solidne i stylowe telefony. Nowoczesny tylni panel i dobrze wykonana obudowa wpływają pozytywnie na ogólne wrażenie jakie sprawia ten telefon. Oprócz tego Motorola została wyposażona w dwa dobrej jakości aparaty, z tyłu13 Mpx, z przodu zaś 8 Mpx. Telefon posiada skaner linii papilarnych. Wbudowana pamięć 32GB z pewnością wystarczy na przechowywanie ulubionej muzyki, zdjęć czy filmików z wakacji. W telefonie można korzystać z dwóch kart SIM jednocześnie.\nSmartfon Xiaomi Redmi 7 to z pewnością propozycja, która zasługuje na uwagę. Jak na telefon do 500zł Remi 7 posiada duży wyświetlacz o przekątnej 6,26 cala, z łezką u góry przeznaczoną na przedni aparat. Telefon posiada 32GB wbudowanej pamięci na dane, co pozwala mieć pod ręką najważniejsze pliki użytkownika. Telefon posiada baterię o pojemności 4000 mAh, co proporcjonalnie do zaproponowanego ekranu i parametrów pozwala na sprawne korzystanie z telefonu przez kilkadziesiąt godzin. Nie brakuje w nim również standardu LTE i dual SIM standby.\nJaki smartfon do 500zł okazał się najlepszy?\nOkazuje się, że dobre telefony to 500zł to nie oksymoron a rzeczywistość. W naszym zestawieniu znalazły się modele, które również skutecznie mogłyby powalczyć ze swoimi konkurentami z wyższej półki cenowej. Mocne procesory, solidne aparaty, przejrzyste ekrany najlepszej jakości i pozostałe funkcje typu NFC i dual SIM sprawiają, że wybór najlepszego telefonu do 500zł wcale nie jest łatwy. Naszym faworytem pozostaje jednak Alcatel 1S będący kombinacją najlepszych cech niskobudżetowego telefonu.\nNowy Apple iPhone 7 Plus 256GB Różowe Złoto - Rose Gold\n2 700,00 zł 2 477,00 zł\nNOWY SAMSUNG GALAXY S10+ PLUS G975F 128GB DUAL CZERWONY\nNowy Apple iPhone 7 Plus 256GB BLACK MAT - CZARNY MATOWY\n2 700,00 zł 2 447,00 zł\nLaptop Huawei MateBook X i5 8GB 256GB WT-W09\n4 499,00 zł 3 277,00 zł


Pogoda - Page 215 - Hyde Park - Forum SAT Kurier\nDziś u mnie sporo popadało i dość mocno wiało. Na termometrze minimalnie powyżej zera.\nU mnie dziś dzień jest słoneczny.Na termometrze 4 stopnie.\nU mnie poranek bezchmurny, ale bardzo zimny, około 7:30 było -4,4 stopni.\nEdited March 27, 2019 by fan tv\nU mnie dziś dzień słoneczny, bez opadów, tylko zimny zachodni wiatr powodowała, że temperatura odczuwalna była o kilka stopni niższa od tej na termometrze, aktualnie zachmurzenie małe, na termometrze 6 stopni, wiatr słaby zachodni.\nNa Podlasiu pogoda działa niesamowite cuda... wychodzisz na dwór pięknie ładnie, nawet ciepło i słoneczko gdzieś schowane za chmurami... Po godzinie pracy wychodzisz na dwór i dowiadujesz się o tym że musisz odśnieżać samochód.. Piękne uczucie A tak to temperatura oscylowała w granicach 0-2 stopnie na plusie\nU mnie dzisiejszy dzień był pochmurny z przelotnymi opadami deszczu, aktualnie zachmurzenie małe, na termometrze 7 stopni, wiatr słaby z południowego-zachodu.\nU mnie pochmurno.Na termometrze 10 stopni.\nU mnie dziś słoneczny i ciepły dzień, aktualnie na termometrze 9 stopni, zachmurzenie małe, wiatr słaby zachodni.\nU mnie pochmurno, a temperatura wynosi 11 stopni.\nU mnie dzień rozpoczął się od pochmurnej pogody, przed kilkoma minutami jednak wyszło słońce, zachmurzenie małe, na termometrze 11 kresek, wiatr słaby z południowego-zachodu.\nU mnie dziś dzień słoneczny.Na termometrze 16 stopni.\nU mnie również od rana słoneczna pogoda, niebo jest bezchmurne, na termometrze 17 stopni, wiatr słaby zachodni.\nU mnie słonecznie, a temperatura wynosi 8 stopni.\nPoniedziałek bezchmurny, ale rano z mrozem, teraz 9,2 stopni, ale wieje zimny wiatr.\nU mnie dziś słoneczny i ciepły dzień aktualnie zachmurzenie małe, wiatr słaby północny, na termometrze 10 stopni.\nU mnie dziś dzień słoneczny.Na termometrze 9 stopni.\nDziś u mnie również niebo bezchmurne, 14,2 stopni i wieje silny południowo - wschodni wiatr.\nU mnie kolejny słoneczny dzień, tym razem porywisty zimny wiatr mocno przeszkadza, gdyby nie to temperatura odczuwalna byłaby wyższa. Aktualnie zachmurzenie małe, wiatr słaby, porywisty wschodni, na termometrze 11 stopni.\nU mnie dziś dzień słoneczny, a temperatura wynosi 14 stopni.\nEdited April 3, 2019 by Jax\nU mnie kolejny słoneczny dzień, ale porywisty wschodni wiatr bardzo przeszkadza, jest ciepło, na termometrze 15 stopni, zachmurzenie małe.\nW tej chwili niebo się zachmurzyło, ale nie wygląda na to, żeby zaczęło padać, a deszcz by się w sumie przydał. Trzeci dzień z rzędu wieje silny wiatr dlatego tych 19 stopni na termometrze się nie odczuwa.\nU mnie dzień słoneczny, ale wietrzny, aktualnie zachmurzenie małe, na termometrze 16 stopni, wiatr słaby, porywisty wschodni.\nU mnie dzień słoneczny, a temperatura wynosi 18 stopni.


Tapczany młodzieżowe / dla dziecka | Abra Meble\nTapczany młodzieżowe / dla dzieci\nZakres cen: 599 - 1950 zł\nWysokość: 35 - 216 cm\nSzerokość: 90 - 216 cm\nGłębokość: 42 - 206 cm\nOLAF II (1)\nsprężyna bonell (17)\ncraft złoty (1)\nbez zagłówka (1)\nod 5 do 10 dni (7)\nod 11 do 20 dni (11)\npowyżej 20 dni (2)\nz pojemnikiem (18)\nbez automatu (7)\nz funkcją spania (19)\nszer: 190 cm, gł: 80 cm, wys: 35 cm\nTapczan Pono L Lux 12 POLSTARE Lux 10 HN G1\nszer: 202 cm, gł: 82 cm, wys: 62 cm\nTapczan Pono Alcala 23 pod Alcala 65 IN G1\nPółkotapczan Teddy 90\nszer: 105 cm, gł: 42 cm, wys: 216 cm\nTapczan Jas Sofia 14 drewno białe\nszer: 205 cm, gł: 80 cm, wys: 63/40 cm\nTapczan Jas Sofia 15 drewno białe\nSpokojny sen jest nieoceniony. Bez niego jak bez powietrza - nie da się żyć. Aby zapewnić swojemu dziecku zdrowy sen, musisz przygotować mu do tego właściwą przestrzeń. Urządzenie pokoju dorastającemu dziecku może stanowić dla rodzica nie lada wyzwanie, zwłaszcza jeśli jego metraż nie jest imponujący. Ograniczenia wielkościowe pomieszczenia oraz czasami wybredny gust nastolatków sprawiają, że podczas wyboru poszczególnych elementów pokoju musimy uwzględnić nie tylko ich funkcjonalność, ale i design. W takich trudnych do urządzenia pomieszczeniach idealnie sprawdzą się tapczany pojedyncze.\nCo w tym zakresie oferuje rynek? I czy zwykły tapczan może być dobrym rozwiązaniem? Oczywiście. Oto kilka przykładów, które pomogą Ci się o tym przekonać.\nZdecydowałeś się na zakup tapczanu, bardzo dobrze. Zanim jednak wybierzesz konkretny model sprawdź koniecznie czy jest to tapczan jednoosobowy z pojemnikiem na pościel i tapczan rozkładany. Cechy te sprawią, że z jednej strony zaoszczędzisz przestrzeń, która w dziecięcym pokoju bywa "towarem" na wagę złota. Z drugiej strony zyskasz schowek do przechowywania np. pościeli. Młodzieżowy tapczan z pojemnikiem na pościel ma często wydzielone dwie szuflady, które mogą pełnić funkcję podręcznej szafki nocnej. Tapczany rozkładane dają dodatkowo możliwość zwiększenia ich powierzchni na czas snu i jej zredukowania na dzień. Bardzo funkcjonalny będzie tapczan z oparciem, który z powodzeniem zastąpi komfortowe siedzisko, fotel czy kanapę. Tapczany do spania różnią się długością i szerokością, przed zakupem warto więc sprawdzić czy dany model będzie odpowiedni do wieku i wzrostu Twojego dziecka, pamiętając, że najważniejsza jest w nim funkcja spania. W końcu każdy rodzic chce wyposażyć pokój dziecka w meble, które będą praktyczne i wygodne . Warto zawsze wybierać tapczany wykonane z solidnych materiałów. Tanie tapczany, mogą nie być dobrym wyborem. W tym wypadku nie warto oszczędzać, może to w rezultacie odbić się na jakości snu dziecka.\nZALETY TAPCZANÓW DZIECIĘCYCH\nSolidne, kompaktowe i wygodne – to najważniejsze z zalet tapczanów. Współczesne tapczany nie są już tak „toporne” jak te sprzed lat. W dalszym ciągu mają niewielkie rozmiary i są wygodne, dlatego dobrze sprawdzają się w małym pomieszczeniu, zagospodarowanym po brzegi szafkami, półkami czy komodami młodzieżowymi. Tapczany jednoosobowe to idealne łóżka dla dzieci i młodzieży. Pokoje dziecięce są zwykle nieduże, a tapczany jednoosobowe pomogą efektywnie wykorzystać każdy ich centymetr. W pojemnej skrzyni pod materacem można z powodzeniem schować nawet dodatkowe komplety pościeli. Tapczany dla dzieci rozkładane mogą także zastąpić sofy, szczególnie jeśli wyposażone są w dodatkowe oparcie. Świetnym rozwiązaniem w małych pomieszczeniach jest tapczan rozkładany narożny, który pomaga zagospodarować trudny w aranżacji kąt. Tapczany do pokoju dziecięcego mogą być dodatkowo wyposażone w szuflady czy szafki. Tego typu schowki pomieszczą zabawki i drobiazgi, których nie udało się już "upchnąć" do komody. Taki mebel może zastąpić kila innych i w rezultacie pomóc lepiej zorganizować codzienną przestrzeń malucha.\nROZWIĄZANIE IDEALNE DLA MŁODZIEŻY\nJeśli chcesz żeby Twoje dorastające dziecko poczuło się w swoim pokoju wyjątkowo, spraw mu profilowaną tapicerowaną leżankę. Ten nietypowy tapczan pojedynczy, sprawi, że każdy kto z niego skorzysta poczuje się wyjątkowo. Leżanka może być wygodnym rozwiązaniem jeśli tylko wybierzesz właściwy model. Zwróć uwagę, nie tylko na to, aby był spójny wizualnie z aranżacją pokoju, ale również wygodny i wykonany z wysokiej jakości materiałów.\nNiektóre tapczany wyposażone są w sprężyny bonelowe. Dzięki nim nawet zwykłe przesiadywanie i oglądanie telewizji staje się chwilą błogiego relaksu. Kolejnym elementem, który przed zakupem należy wypróbować jest wezgłowie. Warto sprawdzić czy jest ono wygodne, czy też nie. Dodatkowo modele wyposażone w automatyczne wspomaganie rozkładania pozwolą sprawniej i szybciej przygotować leżankę do spania. Pamiętaj, że leżanki cechuje ponadczasowy i zarazem nowoczesny styl, którego pozazdrości naszym pociechom niejeden kolega ze szkoły. Jednoosobowa leżanka to nie tylko mebel z funkcją spania, to również wyjątkowy element wystroju wnętrz. Pamiętaj, że tapczan młodzieżowy powinien idealnie pasować do mebli, które Twoja pociecha wybrała do swojego pokoju.\nWybór jaki daje nam dziś rynek, sprawi, że bez problemu znajdziemy meble, które zadowolą nawet najbardziej wybrednego nastolatka.


« start 10/10/2012\nTematem pokazu mody trójki projektantów był Kraków lat 20 i 30 minionego wieku, wraz z całą swoją miłością do teatru i kabaretu, literatury i góralszczyzny. Projektanci spotkali się w pierwszych dniach października w Krakowie, aby pokazać swoje najnowsze kolekcje, podzielić się swoimi inspiracjami i fascynacjami.\nWybór miejsca także nie był przypadkowy. Utrzymane w stylu nawiązującym do początków ubiegłego wieku, niezwykle piękne wnętrza Kawiarni Noworolski w Sukiennicach, idealnie współgrały z całością.\nDzięki aktorce Barbarze Garstce, wcielającej się w postaci najbardziej znanych krakowskich sióstr, Magdaleny Samozwaniec de domo Kossak i Lilki, późniejszej poetki Marii Pawlikowskiej Jasnorzewskiej - obecna na pokazie publiczność mogła wędrować między Krakowem a Zakopanem tamtych szalonych lat.\nPunktem kulminacyjnym wieczoru, były kreacje zaprojektowane przez Laurę Obrzut i towarzysząca jej biżuteria ArsDavia.\nNa wybiegu pojawiły się uwodzicielki otulone boa, z lufkami w dłoniach, obdarzając zachwyconą publiczność powłóczystymi spojrzeniami. - To była niezwykła epoka. Świat po pierwszej wojnie światowej zmienił się diametralnie. Zmieniła się także sama kobieta. W zapomnienie odszedł stereotyp cichego, słodkiego stworzenie aspirującego jedynie do roli żony i matki. Jej miejsce zajął wamp, pewna siebie istota z krótkimi włosami i mocno podkreślonymi oczami - przekonuje Izabel Halik z Bella Models. - Na szczęście nasze modelki nie były skazane na make up z epoki, wykonywany często za pomocą kawałka węgla czy sadzą z kominka. Stylowe makijaże powstały dzięki Paese – kończy I.Halik\nPobudzające zmysły suknie, efektowne nakrycia głowy, wyrafinowana biżuteria ucieleśniały marzenia niejednej kobiety. - Od zawsze fascynowała mnie kobiecość ikony tamtych lat - Marleny Dietrich. Studia w Krakowskiej Szkole Artystycznej tylko tę miłość spotęgowały - mówi projektantka, Laura Obrzut. - Uwielbiam kobiety spowite w czerń, z wyeksponowaną talią i ramionami - dodaje. Gdzie cała sztuka oczarowywania tkwi w równowadze między tym, co umiejętnie odkryte, a tym, co dopiero może, ale nie musi, takim zostać.\n- Laurze marzy się powrót tajemniczych kusicielek - śmieje się Leszek Górak, fotograf od lat współpracujący z projektantką. - Dlatego mariaż jej strojów z biżuterią ArsDavia jest taki udany. Bogata ornamentyka naszyjników czy kolczyków przywodzi na myśl nieodgadnione piękności z męskich snów, zawsze otulone projektami Laury Obrzut - podkreśla.\nBiżuteria z jedwabiu to faktycznie tajemniczy świat powstających na zamówienie unikatów. - Często słyszę od kobiet, noszących moją biżuterię, że w niej czują się ubrane w tajemniczość, zmysłowe i pożądane. Właśnie takie pragnienia stały się pretekstem do powstania ArsDavii – wyjaśnia Ewa Nieć, projektantka biżuterii.\nTęskne spojrzenia publiczności, rzucane za odchodzącymi modelkami, zdawały się pragnienia te podzielać.\nstroje wieczorowe: Laura Obrzut\nmake up: www.fashionableyou.pl / Paese\nwnętrze: Kawiarnia Noworolski w Sukiennicach\nfoto: Leszek Górak\nKraków, Kawiarnia Noworolskich, Sukiennice\nStaż Aikido - Piotr Nowakowski Sensei 4 Dan