Mechanizm transmisyjny – Encyklopedia Zarządzania\nRezerwy pieniądza służącego do przeprowadzania transakcji zachowują się w sposób podobny jak zapasy materialne, które znajdują się w sferze produkcji i obrotu. Rezerwy pieniężne mają swoje cykle obrotu. Cyklu obrotu rezerw kasowych jest to okres, w którym pieniądz jest trzymany w kasie lub na rachunku bankowym, zanim zostanie wydany.\nCykl trzymania pieniędzy jako rezerwy kasowej powoduje rozdwojenie w czasie sprzedaży od kupna, w którym dane jednostki pieniężne pośredniczą. Czasowe rozszczepienie tych dwóch aktów powoduje, że w gospodarce dynamicznej w skali makroekonomicznej wartość strumienia podaży dóbr i usług w danym przedziale czasowym jest większa od wartości strumienia popytu, reprezentowanego przez przychody pieniężne realizowane przy wytwarzaniu i obrocie produktu społecznego.\nW gospodarce dynamicznej występuje więc stała nadwyżka podaży w stosunku do popytu wewnętrznego. Upłynnianie tej nadwyżki wymaga kreowania dodatkowego popytu, przez siłę nabywczą transmitowanego do obiegu pieniądza. W warunkach obiegu pieniądza towarowego, kruszcowego cała nadwyżka podaży była absorbowana przez nakłady związane z pozyskiwaniem kruszców i bicia monet, względnie w przypadku emisji pieniądza podwartościowego stanowiła dochód przejmowany przez władcę, który zużywał ją na utrzymanie dworu i armii.\nW warunkach obiegu pieniądza nietowarowego, którego siła nabywcza jest wyższa od kosztów jego kreacji i obiegu, popyt egzogeniczny może być reprezentowany przez:\nkontrahentów zagranicznych, którzy od danego kraju więcej kupują, niż do niego sprzedają,\npaństwo, które więcej wydaje, niż wynoszą jego dochody budżetowe,\nkredyt konsumpcyjny i kredyt produkcyjny.\nRola nadwyżki handlowej i deficytu budżetowego\nNadwyżka w handlu zagranicznym oraz wydatki z deficytu budżetowego umożliwiają upłynnienie, likwidację nadwyżki z układu gospodarczego. Te dwa rodzaje popytu egzogenicznego, zdejmując nadwyżkę podaży, oddziałują stabilizująco na przebieg koniunktury, zapewniają układowi gospodarczemu równowagę dynamiczną. Natomiast w tej części, w jakiej kredyt, przewyższający dokonane oszczędności ze zrealizowanych dochodów, przyczynia się do produkcyjnego zagospodarowania nadwyżki podaży, powstają nowe, dodatkowe zdolności produkcyjne, które przewyższają dokonane oszczędności.\nGdy realizowane inwestycje zostaną ukończone, następuje dodatkowa zwiększona podaż towarów, na które jest brak popytu. Następuje załamanie cen i recesja. Produkcyjne zagospodarowywanie nadwyżki podaży oddziałuje więc destabilizująco na przebieg koniunktury, wytrąca układ gospodarczy z równowagi dynamicznej.\nWspółczesne sposoby kreacji i emisji pieniądza\nObecnie sposób kreowania i emitowania pieniądza do obiegu uniemożliwiają odróżnienie popytu egzogenicznego od popytu endogenicznego. W gospodarce dynamicznej zazwyczaj nadwyżki podaży są odgórnie zdeterminowane, kształtowane są za pomocą zmiennych parametrów techniczno- organizacyjnych, w wyniku tego wartość wydatków z deficytu budżetowego jest trudno dostosowywalna do wartości nadwyżki podaży.\nWycofanie uprawnień do kreacji prywatnego pieniądza żyrowego i bankowego, zmiana systemu pieniężnego oraz stosowanie emisji pieniądza skarbowego, spowodowały przejmowanie przez państwo całej nadwyżki podaży. Pieniądz skarbowy wyemitowany w ten sposób wchodziłby do obiegu w postaci wydatków państwa. Państwo w ten sposób dostarczałoby gospodarce dodatkowego pieniądza na zwiększenie rezerw koniecznych, aby móc obsługiwać wzrastającą liczbę transakcji wymiennych.\nBegg D. Makroekonomia Polskie, Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2007.\nOrlikowski L. Pieniądz, procent i równowaga, Wydawnictwo Orlik, Poznań 1999.\nAutor: Kamil Krzysik\nTę stronę ostatnio edytowano 20 maj 2020, 06:46.


Mazowiecka wieś zaprasza – Latosowo | Jack Recommends\nJack 2020-12-07 0 0\nKasia i Bartek Latosowie urodzili się i wychowali w mieście, ale zawsze ciągnęło ich na wieś. Mieszkając w stolicy kilka razy do roku wyjeżdżali w różne miejsca korzystając z gościnności obiektów agroturystycznych. Dzięki temu mogli podpatrzeć jak działają gospodarstwa z punktu widzenia gościa. Na pewnym etapie życia postanowili przeprowadzić się na wieś. Znaleźli kilka hektarów ziemi ze starodrzewem, młodym lasem, łąkami, przenieśli dwie stare chałupy z bali, które połączyli w jeden dom i zaczęli wiejskie życie. Bartek jest zootechnikiem, Kasia archeologiem, zatem założenie gospodarstwa rolnego i przywracanie do życia starych wiejskich tradycji było dla nich zarówno wyzwaniem, jak i przyjemnością. Poza tym zawsze lubili dobre jedzenie i eksperymentowanie w kuchni. Wieś dała im możliwość korzystania z własnych, zdrowych i ekologicznych produktów. Wielokrotnie przyjeżdżający znajomi podkreślali, że dysponując takimi walorami jak przyroda wokół, odludzie i świetna kuchnia, Kasia i Bartek powinni pomyśleć o stworzeniu miejsca dla turystów. Podążając za tymi głosami gospodarze znaleźli i sprowadzili kolejny dom z bali, tym razem z myślą o gościach. W ten sposób powstało Latosowo.\nOboje bardzo się starają, aby kuchnia spełniała różnorakie oczekiwania. Korzystają z tradycyjnych, sprawdzonych przepisów, ale często też sami wymyślają potrawy. Poza daniami mięsnymi serwują też wegetariańskie i wegańskie.\nMieli już gości, którzy postanowili spędzić czas w Latosowie skuszeni informacją o kuchni wege. Kasia opracowała dla nich menu, do każdego posiłku inne. Przy wyjeździe goście stwierdzili, że Latosowo to pierwsze miejsce, weganie i wegetarianie nie byli traktowani jak „piąte koło u wozu”. Powiedzieli, że nigdy jeszcze podczas wielu wojaży nie zdarzyło się, żeby żadne z dań nie powtórzyło się, a wszystkie były pyszne, fantazyjne i sycące.\nBywają też goście, którzy mają ambitne plany poprawy kondycji podczas pobytu. Wtedy omawiane są szlaki piesze i rowerowe w okolicy. Są jednak i tacy, którzy zamiast zaplanowanej trasy nad Bug, ostatecznie przejadą około 1 kilometr do wsi i wracają skuszeni wizją odpoczynku w hamaku w ogrodzie, pysznym jedzeniem i krzykiem żurawi w tle.\nZdarzają się goście tylko na jedną tylko noc − osoby w delegacji służbowej, motocykliści bądź rowerzyści, którzy nie zaplanowali wcześniej dokładnej trasy. Wielokrotnie zdarzało się, że ta jedna tylko noc, zamieniała się w dwie czy trzy. Jeden z gości będący w delegacji, postanowił ją przerwać i wziąć urlop, żeby móc przedłużyć swój pobyt w Latosowie!\nGoście będący zmarzluchami bywają sceptycznie nastawieni do kąpieli w beczce na zewnątrz. Kasia, która sama jest ciepłolubna przekonuje ich jednak, że wejście do nagrzanej wody w każdą pogodę jest cudownym przeżyciem, a nocą, kiedy słychać ptaki, a nad głową widać gwiazdy i przelatujące nietoperze to już bajka absolutna. Zimą dodatkowym efektem (wow!) jest parująca głowa. Rozgrzane ciało przy minusowej temperaturze paruje intensywnym, białym obłokiem. To zjawisko otrzymało żartobliwe określenie „czacha dymi”.\nLatosowo jest położone w miejscu oddalonym od innych zabudowań, na obrzeżu małej wioski. Gospodarstwo liczy kilkanaście hektarów, głównie to łąki i pastwiska, jest też trochę lasu i stare bagno. To ogromny teren idealny do pieszych wycieczek, podczas których można cieszyć się bliskością natury. Rośnie tu dużo rzadkich i chronionych gatunków roślin. Gospodarze zabierają gości na wycieczki przyrodnicze po okolicy. Można zobaczyć kuźnię dzięcioła, miejsce, gdzie dziki wyczesują się o drzewa i zażywają błotnych kąpieli czy miasteczko borsucze. Niedaleko ukrytych jest kilka dzikich, urokliwych leśnych stawów. Od Bugu dzieli dystans kilkunastu kilometrów. Nad rzeką znaleźć można miejsca z łagodnym zejściem i wykąpać się w ciepłe dni przy zachowaniu ostrożności. Bug to bardzo czysta rzeka, dowodem na to są chociażby szczeżuje, odmiana małży, które zamieszkują wody.\nWieś ma bogatą historię, podczas wojen bywała na liniach frontu. Spacerując po okolicy, wciąż w terenie zauważyć można leje czy resztki okopów z czasów II wojny światowej. Głęboko w lesie znajduje się grób nieznanego żołnierza, stara, zapomniana mogiła, która według relacji miejscowych pochodzi z okresu I wojny.\nZ nietypowych atrakcji goście cenią sobie bardzo wizyty na miejscowych targowiskach. Targi odbywają się tradycyjnie w różne dni tygodnia, w różnych miastach. Na wiejskich giełdach można kupić żywność, ale i sprzęt ogrodniczy, zwierzęta hodowlane, wyroby kowalskie, wyroby z wikliny, rośliny, buty, obrusy, wiadra w zależności od charakteru i wielkości miejsca. To prawdziwe królestwa wymiany, jak sprzed 100 lat.\nCzy wiecie, że większość dzikich roślin występująca w przyrodzie jest jadalna, smaczna i zdrowa? Eksperymentując kulinarnie Kasia i Bartek zainteresowali się naturalnie rosnącymi, dzikimi, jadalnymi chwastami, które zaczęli z powodzeniem używać w kuchni. Nasze babcie i prababcie nie kupowały rzymskiej kapusty czy roszponki, ale przyrządzały potrawkę z lebiody czy żółtlicy. Stare tradycje prezentowane są podczas warsztatów chwaścianych. Godna uwagi jest żółtlica, bo to bardzo plenny i uparty chwast, który jest zmorą wszystkich uprawiających warzywa i ogródki, a jednocześnie… można ją z powodzeniem zjeść i to na wiele sposobów. Ma pyszny orzechowy aromat, idealnie sprawdza się na surowo, jak i w formie podduszonej. Jest źródłem witaminy C, potasu, żelaza, krzemu, działa antybakteryjnie, odtruwająco, przeciwzapalnie i przeciwalergicznie.\nW najbliższej okolicy Latosowa od wielu lat mieszka czarny bocian, który został nazwany Czarnym Wojtkiem. Bociany tego gatunku są nieśmiałe i płochliwe. Tutejszy potrafi żerować na łące obok zabudowań, stosunkowo niedaleko od człowieka, można go podejrzeć, choć na widok obiektywu czym prędzej odlatuje.\nW Tłusty Czwartek w okolicznych wioskach zdarzają się jeszcze przebierańcy, chodzący w tak zwane Zapusty. Zgodnie z tradycją tego dnia dzieci ubierają się śmiesznie, kolorowo i cudacznie, mają kilka warstw spódnic, pomalowane twarze, chłopcy często przebrani są za dziewczęta, a dziewczynki za chłopców. Chodzą od domu do domu i recytują dawne rymowanki na przykład: „prosiła rączka świętego pączka, ta co dała to do nieba poleciała, ta co nie dała to do piekła powędrowała”. Po takim wstępie gospodarz powinien ofiarować im słodkości. Jeśli obdaruje dzieciarnię, będzie mieć szczęście, jeśli odmówi, pecha.\nInne atrakcje, z których skorzystać można przy okazji pobytu w agroturystyce oferuje Kosów Lacki (5 km), gdzie co tydzień we wtorki odbywa się tradycyjny targ. Miasto organizuje też wiosną coroczne Kosowskie Spotkania Kapel Weselnych, w lipcu festyn Kosowskie Lato, we wrześniu dożynki, latem działa też kino samochodowe.\nW Liwie (35 km) co roku w weekend czerwcowy lub lipcowy organizowany jest Międzynarodowy Turniej Smaków, obfitujący w kulinarne konkursy, występy, prelekcje czy warsztaty. Co roku w sierpniu na zamku w Liwie można uczestniczyć w Turnieju Rycerskim, gdzie wzrok przykuwają pokazy walk, inscenizacje potyczek i tematyczne stragany.\nW Sokołowie Podlaskim (20 km) co tydzień w czwartki odbywa się tradycyjny targ. Natomiast Miejscowy Sokołowski Ośrodek Kultury proponuje dużo ciekawych cyklicznych imprez i wydarzeń, na przykład Zaduszki Jazzowe, Turniej Tańców Polskich czy Jarmark Bożonarodzeniowy.\nCO PROPONUJE LATOSOWO\nW gospodarstwie jest 15 całorocznych miejsc noclegowych. Pokoje są ogrzewane ciepłym powietrzem z kominka, mają również grzejniki elektryczne. Na parterze znajduje się duża sala pełniąca funkcję jadalni i pokoju wypoczynkowego. Do dyspozycji są: zbiór gier planszowych, sprzęt grający, w tym na płyty winylowe, książki, czajnik, woda, owoce i herbata. Gościom nie jest udostępniana kuchnia. Na zewnątrz mieści się zadaszony taras, ogród z meblami i miejsce na ognisko.\nNa terenie jest również ponad stuletni spichlerz, tak zwany domek saunowy przeniesiony z pobliskiego miasteczka. Na poddaszu zorganizowano miejsca noclegowe, a na dole mały salonik z kominkiem, łazienkę oraz saunę. Domek ma dwa duże tarasy − dolny i górny. Obok stoi całoroczna ogrzewana beczka kąpielowa z gorącą wodą. Korzystanie z beczki i sauny jest nie tylko relaksem dającym ogromną przyjemność, ale i zabiegiem poprawiającym kondycję zdrowotną.\nJednak największym magnesem Latosowa jest kuchnia, oparta głównie o produkty własne oraz lokalnych wytwórców, hodowców i rolników. W menu są zarówno dania tradycyjne, jak i autorskie, nietypowe. Specjalnością gospodarstwa są przysmaki z jadalnych chwastów, bogata oferta kiszonek, pikli oraz miód z własnej pasieki. Na życzenie serwowane są posiłki wegetariańskie oraz wegańskie. Można też zakupić przetwory z gospodarstwa.\nDla miłośników zdrowej i dobrej kuchni prowadzone są następujące zajęcia:\nwarsztaty chwaściane, podczas których uczestnicy poznają jadalne, dziko rosnące rośliny, zbierają je i wykorzystują do przygotowania wspólnego posiłku;\npokaz pieczenia w jamie ziemnej, obejmujący przygotowanie warzyw i mięsa, marynowanie w ziołach, zawijanie w liście chrzanu i łopianu, a następnie obtaczanie ich gliną, tworząc zamknięte kule, które trafiają do pełnej żaru jamy, gdzie proces pieczenia trwa kilka godzin, po czym następuje wspólna degustacja;\nwarsztaty przygotowania i wędzenia kiełbasy i innych wędlin, gdzie uczestnicy przygotowują mięso, doprawiają, mieszają, nabijają, część zostaje przygotowana jako kiełbasa biała, a część wędzi się w wędzarni, warsztaty kończą się również wspólną degustacją.\nBartek Latos – z wykształcenia zootechnik, warszawiak. Zapalony i doświadczony akwarysta. Miłośnik Wschodu, czyli Rosji oraz byłych, dalekich i egzotycznych republik radzieckich, po których odbył liczne podróże. Majsterkuje w drewnie, czego efektem są niebanalne dodatki w domu gościnnym. Twórca i pomysłodawca oryginalnych nalewek.\nKasia Latos – z wykształcenia archeolog, płocczanka. Pasjonatka historii, szczególnie słowiańskiej i greckiej epoki brązu. Wielbicielka kuchni śródziemnomorskiej, której smaki wplata w swoje potrawy. Miłośniczka dobrej muzyki i książek.\nBartek i Kasia są rodzicami trzech córek: Weroniki, Miłki i Kalinki.\n+48 601 143 799\n#mazowsze #wieś #agroturystyka #turystykawiejska #odpoczywajnawsi #mazowieckawieśzaprasza #wypoczynek #wakacje #weekend #rodzina #dzieci #slowlife #latosowo #warsztaty #wege #zioła #chwasty #kuchnia #kulinaria #pola #łąki #kozy #sery>\nPoprzedniMazowiecka wieś zaprasza - Gościniec Wiecha\nNastępnyMazowiecka wieś zaprasza - Sioło Julianówka


Nowy obraz Alfreda Wierusza Kowalskiego w Muzeum Okręgowym 02.05.2019, 15:42 1 XIX-wieczny obraz „Odpoczynek przed karczmą” autorstwa Alfreda Wierusza-Kowalskiego trafił do Muzeum Okręgowego w Suwałkach. Obraz przekazał muzeum w depozyt prywatny kolekcjoner z…\nŚwietlikowe wokalistki wróciły z Grajewa z nagrodami i wyróżnieniami 30.04.2019, 18:18 Reprezentanci Studia Piosenki Świetlik z sukcesami wrócili z XXVI Regionalnego Konkursu Piosenki w Grajewie.\nMajówka z Suwalskim Ośrodkiem Kultury 29.04.2019, 19:05 Patriotycznie, rodzinne i artystycznie przebiegać będzie tegoroczna majówka z Suwalskim Ośrodkiem Kultury, która potrwa przynajmniej do końca długiego majowego weekendu.\nW Suwałkach spotkają się krewni Alfreda Wierusza Kowalskiego 22.04.2019, 16:26 W połowie września spotkają się w Suwałkach potomkowie i krewni wybitnego malarza Alfreda Wierusz Kowalskiego, urodzonego w naszym mieście. Spotkanie organizuje Muzeum Okręgowe w Suwałkach.…\nSuwałki Blues Festiwal 11 lipca - znamy już gwiazdy 12.04.2019, 11:19 Suwałki Blues Festival to impreza najlepiej promująca nasze miasto w kraju i zagranicą. Festiwal kosztuje 1,7 mln zł, ale wygląda na to, że to dobrze wydane pieniądze. Organizatorzy…\nPoczekalnia. Premiera Teatru Lustro 11.04.2019, 12:15 Suwalski Ośrodek Kultury zaprasza na premierę "Poczekalni" Teatru Lustro wystawianą w szczególnym, przedświątecznym okresie, skłaniającym do refleksji, przemyśleń nad istotą życia…\nDołącz do anielskich głosów podczas IV Soulwałki Gospel Workshop 01.04.2019, 09:40 Suwalski Ośrodek Kultury zaprasza wszystkich miłośników śpiewu, anielskich głosów i pięknych brzmień do udziału w warsztatach wokalnych towarzyszących czwartej edycji Soulwałki Gospel…\nBroadway w Suwalskim Ośrodku Kultury 20.03.2019, 19:28 W Suwalskim Ośrodku Kultury trwają przygotowania do nowego widowiska tanecznego zatytułowanego „Światła Broadwayu. Podróż do marzeń”, który uświetni jubileusz pięciolecia istnienia…\nBędzie wielki remont Archiwum Państwowego (wizualizacja) 07.03.2019, 17:38 Niedługo ruszy wielka przebudowa Archiwum Państwowego w Suwałkach, które zmieni się nie do poznania. Remont będzie kosztował prawie 14 mln zł.\nPomnik z autografem Andrzeja Wajdy stoi już na ul. Wojska Polskiego 26.02.2019, 18:03 Pomnik z autografem Andrzeja Wajdy stanął w Suwałkach przy ul. Wojska Polskiego 27, przy budynku pokoszarowym, gdzie w 1926 roku urodził się Wajda.\nDo muzeum trafił portret córki Alfreda Wierusza-Kowalskiego 24.02.2019, 13:32 Portret córki Alfreda Wierusza-Kowalskiego namalowany przez malarza około 1910 roku trafił do Muzeum Okręgowego w Suwałkach, gdzie znajduje się największa kolekcja dzieł i pamiątek…\nObława na scenie – historycznie i artystycznie 20.02.2019, 20:26 Już 10 marca w Suwałkach premiera spektaklu pt. „Obława – Spotkanie Duchów” w wykonaniu aktorów Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku. Sztukę będzie można obejrzeć…\nMiejskie nagrody i stypendia w dziedzinie kultury 17.02.2019, 19:23 Jan Czerniecki, muzyk i gitarzysta, Justyna Rekść - Raubo - inicjatorka wydarzeń z zakresu muzyki klasycznej, w tym „Letniej Filharmonii AUKSO” oraz Grzegorz Bogdan, muzyk, pedagog,…\nZmarł Janusz Kopciał – miał 77 lat. 13.02.2019, 15:27 Zmarł dr Janusz Kopciał – bibliotekarz, nauczyciel, wydawca, redaktor, organizator życia kulturalnego w Suwałkach.\nTrzy kluby otwarte dla suwalskich seniorów 11.02.2019, 12:34 Trzy kluby czekają w Suwałkach na seniorów, czyli suwalczan w wieku powyżej 60 lat. W tym roku kluby poprowadzą: Stowarzyszenie Uniwersytet Trzeciego Wieku przy ul. Ciesielskiej 15,…\nRok więzienia za usiłowanie zabójstwa córki 05.02.2019, 17:16 Na rok więzienia skazał we wtorek Sąd Okręgowy w Suwałkach 42-letniego mieszkańca Suwałk, który podczas awantury domowej zadał córce kilka ciosów nożem i próbował ją dusić. Nastolatka…


jak być niezależną kobietą – Magda Adamowska – budzę do życia w zgodzie z sobą :)\njak być niezależną kobietą\nCZAS PRÓBY, CZAS ODWAGI, CZAS PRZEWARTOŚCIOWANIA\n“W każdym z nas drzemie CUD. I ten CUD jest przeznaczony tylko dla jednej osoby. Gdy jesteśmy blisko niej, Wszechświat pomaga spełnić przeznaczenie.”\nKiedy 4 miesiące temu, 3 stycznia – siedząc na plaży nad Pacyfikiem – dziękowałam Bogu za cud życia i prosiłam o dobry, obfitujący w piękne i wartościowe doświadczenia rok 2020 czułam, że będzie on dla mnie wyjątkowy i przełomowy. Ale to, co ów czas przynosi, przekracza wszelkie moje wyobrażenia. Świat, Europa, Polska, a w niej ja – malusieńka chwileczka w bezmiarze wieczności – stanęliśmy w obliczu GIGANTYCZNEGO wyzwania. Przyszedł bowiem czas, w którym zarówno całe społeczeństwa, jak i współtworzące je jednostki muszą dokonać życiowego wyboru. Wyboru pomiędzy lękiem, a miłością. Wyboru pomiędzy wygodnictwem, lenistwem i próżnością, a pracowitością, uważnością i pokorą. Pomiędzy żądzą władzy, a szacunkiem. Pomiędzy chciwością, a współpracą. Pomiędzy żarłocznością, a umiarkowaniem. Pomiędzy ego, a głosem boskiego ducha. Pomiędzy walką, a wybaczeniem. Pomiędzy życiem ślepca, a życiem w świetle świadomości.\nPiszę to jako człowiek, który przez lata całe pełzał w błocie nieświadomości. Trwonił swój bezcenny czas życia na uzależnienia, na smutne, raniące, wyniszczające relacje i na bezrefleksyjną gnuśność. Taplał się w bagnie poczucia winy, toksycznego wstydu i paraliżującego strachu przed bólem, jaki towarzyszy każdemu przełomowi. Odrzucał olbrzymie DARY, jakie otrzymał od życia w przekonaniu, że – podobnie jak on – nie są nic warte. Piszę to także, jako człowiek, któremu dane było się przebudzić. Rozwiać mgłę letargu. Wyjść z kotliny fałszu i bezmyślności. Otworzyć oczy, umysł i serce na podążanie drogą miłości i prawdy. Piszę to jako człowiek, który był w tak głębokiej nieświadomości, że niemal oślepł na możliwości i jako człowiek, który odważył się na wyjście z – tak wygodnego, jak toksycznego – bezruchu. I nie, nie powiem Wam, że życie po jasnej stronie MOCy jest łatwe oraz tylko lekkie i przyjemne. Nie jest łatwe, bo wciąż stawia przed nami decyzje proporcjonalnie trudne, do głębokości naszego aktualnego stanu samoświadomości. Nie jest tylko lekkie i przyjemne, m.in. dlatego, że każda decyzja wiąże się z rezygnacją z czegoś. A odczucia towarzyszące rezygnacji, rzadko bywają lekkie i przyjemne. Świadome życie wymaga ogromnej odwagi i nieustannej uważności. Bo człowiek, który decyduje się wyjść – z bezpiecznej, szarej nory – do pełnego światła, wystawia się na ciosy, zranienia i wyzwania. I na doświadczenia, które bywają piekielnie bolesne, trudne i niekiedy powalają go na kolana i łamią mu serce.\nCzy zatem warto? Czy warto starać się i pracować na to, by nie tylko wejść, ale i utrzymać się na drodze światła? Czy warto trwać w prawdzie i miłości, skoro ta droga jest tak kręta, mozolna, wymagająca, a momentami wręcz okrutna? Znów – napiszę jako osoba, która mimo odczuwanych: strachu, bólu i innych blokad – postanowiła, że droga świadomości będzie jej jedyną drogą.\nDlaczego? Bo w stanie nieświadomości – choć człowiek unosi się w wygodnym, bezwysiłkowym mentalnie i duchowo bezruchu – jest tylko pustka. Pustka – wbrew powszechnym przekonaniom – nie jest “czarną dziurą”. Czerń jest wyrazista, MOCna, głęboka i surowa. Pustka jest szarością. Jest jak nieprzenikniony, mięsisty kołdun mgły. Osacza człowieka tekturowością smaku, przezroczystością dotyku, głuchością węchu, ślepotą słuchu i tępotą wzroku. Kiedy człowiek tkwi w szarości – jego oczy blakną, usta mrowieją, ramiona sztywnieją, uszy zarastają niechęcią. Kiedy człowiek tkwi w szarości, kurczy się jego umysł i słabnie serce. Im głębiej zapada się w szarość, tym bardziej stępia się jego umiejętność odczuwania. Bo pustka to obojętność, bezruch, niemoc. A mimo to nie chroni przed bólem. Bo życie w pustce to jeden wielki, przewlekły ból. Ból duszy. Ból duszy, która błaga o przebudzenie serca, o otwarcie umysłu, o wyciągnięcie ramion, o podanie dłoni. Duszy, która błaga o łzy oczyszczenia i krzyk wyzwolenia, o akty woli życia.\nJakiś czas temu obejrzałam znakomite przemówienie “Universe has Your back”. Autorka – kobieta zajmująca się rozwojem duchowym – proponowała, by zamiast modlić się/ prosić o coś konkretnego, jak inna praca, więcej pieniędzy czy miłość partnera, raczej prosić o to by, zdarzało się coś, co przyniesie DOBRO ogólne. Coś, będzie dobre, wartościowe i słuszne zarówno dla nas jako jednostek, jak i dla naszych bliskich i środowisk, które współtworzymy. Po kilkukrotnym wysłuchaniu tego przemówienia zaczęłam pytać siebie – co najlepszego dla siebie i dla ogólnego DOBRA mogę zrobić ja – ten malusi, drobny, filigranowy człowiek. Tak kruchy i koronkowy w swojej wrażliwości. Tak skromny i ograniczony w swych fizycznych zasobach. Tak zakręcony w swoim radosnym, wielobarwnym artystycznym życiowym rozgardiaszu. Przecież jestem jedynie małą kropeczką, która potrafi “tylko” pisać, mówić i… dzielić się DARami, jakie otrzymała od życia.\nTak – zaczął się arcytrudny czas. Tak – wchodzimy/ weszliśmy niejako w nową erę dziejów. I tak – będzie bolało. Będzie bolało bez względu na to, czy zostaniecie w szarości i niemocy, czy wyjdziecie do światła i działania. I tak – ból, jaki się pojawi na drodze światła będzie równie intensywny, jak ten, który się odczuwa w szarości. Oberwiecie niezliczone ilości razy. Podobnie jak niezliczone ilości razy spadniecie i będziecie wyć z rozpaczy. A jednak – jako człowiek, który zna te dwa przeciwne stany istnienia – jestem pewna: WARTO iść drogą światła. Warto iść drogą miłości i prawdy. Warto iść drogą świadomości. Tak – różne trudne doświadczenia mogą Ci złamać serce, nie raz, nie pięć i nie sto razy. A jeśli nauczysz się działać mimo blokad i wykorzystywać ból do tego, by na nim rosnąć – będziesz się hartować i stawać coraz MOCniejsza/ MOCniejszy.\nPokażę to – jak to ja: człowieka-praktyka – na własnym przykładzie. Ostatnie miesiące były dla mnie jedną, wielką, życiową lekcją. I była to lekcja tak bolesna, mozolna i okrutna, jak owocna w ultra wartościowe wnioski i wspaniałe zmiany. Lekcję ową otrzymałam, jako skutek podjętej przeze mnie świadomej i dobrowolnej, choć szalenie trudnej decyzji. W listopadzie 2019 roku wysłałam intencję o potężnym ładunku energetycznym, której głównym przesłaniem było: “Proszę o oczyszczenie i usunięcie z mojego życia wszystkiego, co nie jest dla mnie dobre i co blokuje mnie przed podążaniem drogą mojej duszy i wzrostem w optymalnym dla mnie tempie. Jestem gotowa i zgadzam się ponieść wszelkie konsekwencje, będące wynikiem spełnienia owej intencji.” No i się zaczęło…\nJuż kilka dni po zapisaniu, podpisaniu i wypowiedzeniu tej intencji zaczęła się “czystka”. Po trudnej rozmowie i przykrych dla mnie zarzutach (m.in. o tym, że zmyśliłam historie zawarte w mojej książce), podjęłam decyzję o rezygnacji ze współpracy z klientką, która owe zarzuty wysunęła. Dwa tygodnie później spotkałam się z jedną z moich bliskich znajomych. Od samego początku tego spotkania czułam, że znajoma próbuje bardzo nachalnie i wręcz agresywnie wchodzić poza granice, które jej wyznaczałam. Dodam, że robiłam to bardzo wyraźnie. Jak dokładnie wyglądała sytuacja? Tuż po tym, jak weszłam do jej domu, “zaatakowała” mnie komunikatem, że zrobiła obiad i że “muszę zjeść, bo się na mnie pogniewa jeśli tego nie zrobię.” To stwierdzenie – w moim odczuciu – nosi znamiona szantażu emocjonalnego, więc odpowiedziałam, jak na szantaż, a mianowicie, “że jestem wolnym człowiekiem i to ja decyduję o tym, co i kiedy jem i że nic nie muszę, a jeśli zamierza się “gniewać”, to niech się męczy z konsekwencjami swojej decyzji.” Kobieta zdawała się w ogóle nie słyszeć mojej wypowiedzi i postawiła przede mną talerze pełne jedzenia. Zgodnie z ówczesną potrzebą zjadłam trochę zupy i część drugiego dania, resztę posiłków zostawiając. Wywołało to dużą dezaprobatę owej znajomej, zamanifestowaną głośnym wzdychaniem i wypowiedziami: “Ja tyle czasu gotowałam, a Ty nie chcesz jeść.”/ “Schudłaś strasznie, może Ty chora jesteś, albo depresję masz?”/ “Źle wyglądasz Madziu, to na pewno przez to, ze tak mało jesz.” Pierwszego dnia pobytu u niej, podeszłam do tego zrzędzenia z dystansem. Stwierdziłam, że skoro wiem, jak się czuję i że nie potrzebuję się tłumaczyć z moich decyzji, nie będę odpowiadać na zaczepki. I faktycznie, na chwilę to podziałało – wspólny wieczór minął nam całkiem przyjemnie. Ale – jak to zazwyczaj bywa w przypadku szantażystów emocjonalnych – następnego dnia temat powrócił i to w znacznie bardziej intensywnej formie. Zaczęło się od śniadania, podczas którego znajoma powtórzyła wyżej przytoczone komunikaty. Tym razem odpowiedziałam bardziej stanowczo, że zaczyna mnie irytować jej zachowanie i że jeśli nie skończy tego tematu, to ja skończę nasze spotkanie i wrócę do siebie wcześniej niż planowałam. I znowu: na chwilę odpuściła, ale niespełna 3 godziny później – zupełnie, jakby jej pamięć nie zarejestrowała moich wcześniejszych wypowiedzi – zakomunikowała, że zrobiła obiad i “że muszę zjeść przed podróżą do domu, bo jeśli nie zjem to będę głodna”. I tu moja cierpliwość baaardzo się nadwyrężyła. Stanęłam naprzeciwko niej i spokojnym, ale bardzo stanowczym tonem zwróciłam się do niej: “Popatrz na mnie proszę.” Spojrzała, a ja czułam w niej rozedrganą, wibrującą niepokojem, złością i zniecierpliwieniem energię. Mimo to – nadal stanowczo – powiedziałam: “Teraz nie jestem głodna i nie będę jeść. Co z tym zrobisz, to Twoja sprawa. A na przyszłość: nie próbuj mnie zmuszać do czegokolwiek, bo Ci się to nie uda.” Po tych moich słowach znajoma w milczeniu wyszła z pokoju. Po kilku minutach wróciła… z pełnym talerzem, który postawiła na stole w pokoju, w którym przed chwilą wysłuchała tego, co do niej powiedziałam na temat jedzenia. Spojrzałam na talerz, potem na nią, wzięłam głęboki oddech i tym razem to ja wyszłam z pokoju, bez słowa komentarza. To był ten moment, kiedy już byłam na 100 % pewna, że ta relacja, w tym konkretnym momencie naszych żyć, powinna zostać na jakiś czas zawieszona. Czułam, że moje granice nie tylko nie są szanowane, ale są coraz bardziej naruszane. Uznałam też, że prostolinijny i szczery sposób komunikacji, jaki stosuję, nie dociera i nie dotrze do owej kobiety. Nie dotrze, bo ona przez całe swoje życie była poddawana i posługiwała się różnej maści manipulacjami. Nie dotrze, bo komunikacja wprost, różni się od manipulacji tak, jak język polski od chińskiego. Nie dotrze, bo ja i ona jesteśmy na taaaaak bardzo innych poziomach świadomości, że nie ma możliwości na znalezienie płaszczyzny dla dobrego dla nas obu porozumienia.\nNajMOCniejszy etap czystki, przeżyłam w Californii. Abyście mogli zobaczyć tę sytuację w szerszym kontekście – rozrysuję ją Wam z perspektywy kilku miesięcy przed moim wylotem do USA.\nKiedy 23 grudnia 2019 roku wylądowałam w Californii, byłam w trakcie największej transformacji w moim życiu. Już wtedy czułam, że zmieniło się we mnie PRZEOGROMNIE dużo. Przemiana dokonała się zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz mnie. Zmieniło się moje ciało: jego kształt, kondycja, potrzeby, a nawet ekspresja. Wypracowałam idealny dla siebie sposób odżywiania (niemal całkowicie wegański), co pozwoliło mi dotrzeć do mojej obecnej optymalnej formy, z którą czuję się znakomicie. Podjęłam szereg szalenie ważnych decyzji. Ucięłam opisane wcześniej i jeszcze kilka innych niezdrowych dla mnie relacji i kilkadziesiąt obciążających mnie sytuacji. Postanowiłam także, że w ciągu najbliższych kilku lat chcę jak najwięcej czasu spędzać w Polsce, bo moje pasje i moje plany zawodowe są nierozerwalnie związane z Polską, Pol(a)kami i językiem polskim, który kocham całym sercem (w przeciwieństwie do angielskiego, którego nawet nie lubię). Poza tym od wyprowadzki mojego byłego partnera pierwszy raz w życiu – od końca czerwca 2019 roku – mam całe mieszkanie tylko dla siebie. Wcześniej zawsze mieszkałam z kimś, najpierw z rodziną, potem kolejno: na stancji, ze współlokatorką, z mężem, z partnerem. A teraz mam tylko swoją przestrzeń, w której jest dokładnie taka energia, jakiej potrzebuję, by rozwijać się optymalnie dla siebie. Nigdy wcześniej nie było mi w życiu tak PRZECUDOWNIE. Nigdy wcześniej nie czułam się tak doskonale w żadnym domu ani w mieszkaniu. Nawet w bajkowej Californii, gdzie miałam do dyspozycji takie “luksusy” jak basen, jacuzzi, bliskość plaży, super słoneczną pogodę, przecudną przyrodę i prywatnego, seksownego, latynoskiego “szofera”. Nawet tam nie było mi tak wspaniale, jak w mojej magicznej, wypełnionej czarodziejską, artystyczną, pluszowo-świetlistą aurą enklawie energetycznej. Moim małym sanktuarium bliskości z sobą. Moim pierwszym – stworzonym własną energią i rękoma – DOMu.\nW grudniu 2019 roku leciałam do USA z radością, bo tęskniłam za Luisem (moim ówczesnym partnerem) i za Californią, jako miejscem, ale była to już zupełnie inna radość niż ta, którą czułam, gdy leciałam tam na wakacje. Gdybym mogła zmienić termin wylotu lub sprzedać bilet to prawdopodobnie zostałabym w Polsce. Dlaczego? Bo wolałam pobyć ze sobą, nacieszyć się swoją wolnością, swobodą i przestrzenią życiową i spędzić czas na tworzeniu treści do moich “szalonych” projektów.\nLuis wyczuł zmianę we mnie od razu. I ta zmiana od samego początku była dla niego potężnym wyzwaniem. Podobnie jak dla mnie ogromnym wyzwaniem stał się jego – totalnie inny od mojego – styl życia. Ja kocham równowagę, spokój, naturę, przestrzeń ciszy, refleksji i bliskości z sobą oraz regularną aktywność fizyczną. Rozmowy z innymi ludźmi mają dla mnie sens tylko wówczas, jeśli są głębokie i jeśli mogę się – dzięki nim – czegoś nauczyć i coś ważnego i wartościowego dać drugiemu człowiekowi. Rano potrzebuję czasu tylko dla siebie, żeby świadomie i harmonijnie wejść w aktywności doby. Przygotowuję i jem śniadanie z naturalnych, nieprzetworzonych produktów. Delektuję się kawą z przyprawami korzennymi i mlekiem roślinnym, piszę, rozmawiam z sobą, czytam, słucham wartościowych dla mnie nagrań, czasami tańczę, śpiewam lub idę na spacer. Dopiero taka naładowana pozytywną, jasną energią zaczynam pracę, która polega głównie na tworzeniu treści i konsultacjach z moimi klientkami. Mam bardzo elastyczny i zmienny dobowy układ zajęć i jest mi z tym przeCUDOWNIE. Dzięki temu mogę żyć w harmonii i zgodzie ze swoimi potrzebami. Tworzę, organizuję, spotykam się z ludźmi, spaceruję, czytam, słucham nagrań, jem, śpię, ruszam się, sprzątam, odpisuję na wiadomości etc. kiedy chcę i potrzebuję, a nie w sztywnych, narzuconych “z góry” godzinach. Oczywiście, że jest sporo sytuacji, kiedy – żeby zrealizować to, co zamierzyłam – niejako muszę się dopasować do sztywnych, systemowych godzin, ale to są w moim życiu wyjątki od reguły, a nie reguła.\nLuis zaczyna dzień od włączenia komputera i sprawdzania maili firmowych. Kawę pije w trakcie odpisywania na wiadomości. Pracuje w standardowych godzinach od 9 do 17. Rzadko w ciągu tych 8 godzin ma czas na przerwę, więc często jego jedynym dziennym posiłkiem jest shake białkowy z masłem orzechowym i tostami z białego pieczywa. Po pracy jedzie na siłownię, wraca, zjada duży posiłek, bierze prysznic i… zasiada przed telewizorem z przekąskami typu chipsy, krakersy, ciastka i sztuczne napoje gazowane. I tak do 1-2 w nocy kiedy zasypia, często przy włączonym ekranie olbrzymiego telewizora. To jest jego sposób na “odreagowanie” napięcia, jakie generuje praca i obowiązki z nią związane.\nNa czas moich pierwszych pobytów u niego MOCno zmieniał schemat 2 części doby. Często wczesnym wieczorem wychodziliśmy na spacery i/lub do różnych ciekawych miejsc. Dużo rozmawialiśmy i eksplorowaliśmy miasto. W piątki chodziliśmy tańczyć. W soboty najczęściej zabierał mnie na przecudne wycieczki w ultra czarodziejskie miejsca. Niektóre niedziele spędzaliśmy z jego rodziną lub przyjaciółmi. I dopóki to wszystko było dla mnie nowe… było też ciekawe. Poznawałam totalnie inny od mojego świat: zupełnie odmienne style życia, poglądy, zachowania, smaki, sposoby budowania relacji etc. Ale kiedy aura nowości i jakiegoś rodzaju fascynacji opadła… dostrzegłam i odczułam trudne strony mojej latynosko-amerykańskiej “przygody”. Zobaczyłam też (bardzo) ciemne strony kultury amerykańskiej. Tony marnotrawionego jedzenia. Tony niesegregowanych śmieci. Hektolitry wypijanego alkoholu, sztucznych napojów oraz niezliczone ilości pochłanianych fast foodów. Puste, ogłupiające rozrywki typu rolercostery i wielogodzinne oglądanie teledysków. Ale tym, co mnie w USA poraziło zdecydowanie najMOCniej jest ignorancja (a niekiedy wręcz tępota) oraz powierzchowność relacji. Rozmowy z przeciętnym vel statystycznym Amerykaninem można porównać do jedzenia tektury polanej ketchupem. Niby czujesz jakiś smak i jakąś strukturę, ale ani Cię to nie karmi, ani Ci nie smakuje, ani nawet nie wiesz, jak zdefiniować to zjawisko. Po pierwszych 3 minutach Twój umysł zaczyna się zastanawiać czy faktycznie słyszysz to, co słyszysz. Po kolejnych 3, jak to możliwe, że rozmawiasz o takich bzdurach. A po następnych 3 szukasz wzrokiem jakiegoś spokojnego miejsca, by móc się otrząsnąć z osadu paplaniny, jaką Cię zaatakowano totalnie znienacka. Bo Amerykanie tak właśnie “atakują” potencjalnych rozmówców – są bardzo bezpośredni, a często wręcz nachalni. Mówią strasznie dużo i szybko. Niestety z umiejętnością słuchania ze szczerym zaangażowaniem jest u nich bardzo, bardzo kiepsko. Nie – nie wszyscy Amerykanie, których poznałam to powierzchowni ignoranci. Spotkałam też tych wspaniałych, inteligentnych, wrażliwych i świadomych, ale stanowią oni zdecydowaną mniejszość. I – co ciekawe – większość z tych świadomych to przedstawiciele mniejszości narodowych czyli Latynosi, Mulaci i Muzułmanie.\nKiedy te wszystkie świadomości się we mnie poosadzały, zaczęłam o tym rozmawiać z Luisem. “Przerozmawialiśmy” kilkadziesiąt godzin. (Swoją drogą mój angielski – choć go nie lubię – okazał się znacznie lepszy niż sądziłam ;). Pytałam jak on postrzega kulturę amerykańską i wyżej opisane zachowania. Pytałam o jego najważniejsze wartości. O to, jaki styl życia jest jego wymarzonym i na ile to, jak teraz żyje, jest zgodne z jego pragnieniami. Pytałam, jak postrzega naszą relację, jakie są jego obecne potrzeby w tym obszarze i jak się czuje z tym, że mieszkamy na innych kontynentach i widujemy się kilkanaście tygodni w roku.\nMówił, ja słuchałam i z każdym jego zdaniem wchodziłam MOCniej w niesłychanie dziwny stan, w którym równolegle wibrowało we mnie mnóstwo różnych odczuć i emocji. Czułam smutek, żal i jakiś rodzaj rozpaczy, bo byłam już pewna, że coś ogromnie ważnego w nas… umarło. Czułam złość, zawód i rozczarowanie sobą i nim, że przegapiliśmy moment, kiedy w naszych międzykontynetalnych codziennościach, staliśmy się dla siebie bardziej literkami w Messengerze i awatarami z wideo rozmów, niż żywymi, czującymi i potrzebującymi fizycznej, emocjonalnej i seksualnej bliskości ludźmi. Czułam naszą niemoc w obliczu nieuchronności zakończenia tego związku. I wstyd, że ja – świadoma, przytomna i tak cholernie doświadczona w relacjach damsko-męskich “kobita” – nie zdołałam tego przewidzieć. A właściwie nie chciałam widzieć tej sytuacji z szerszej, niż “sercowa” perspektywy. Równocześnie – w najgłębszej warstwie intuicji – subtelnie, acz bardzo wyraźnie – pulsowały mi: SPOKÓJ, AKCEPTACJA, MIŁOŚĆ I WDZIĘCZNOŚĆ. Spokój osadzony na moim nienaruszalnym poczuciu własnej wartości i pewności, że życie mnie kocha nawet – a może zwłaszcza – kiedy jakaś ważna część mojego świata zapada się pod ziemię. Akceptację wyrastającą na pokorze wobec życia i wobec jego – przewyższającej moje ludzkie, wąskie postrzeganie – MĄDROŚCI. Miłość – bezwarunkową, serdeczną i czułą do siebie i do Luisa, jako istot ludzkich, do ukochanych dzieci Wszechświata. Miłość, którą najpierw nauczyłam się czerpać ze Źródła i dawać sobie, a potem obdarzać nią inne istoty. Wdzięczność za DAR życia i nieograniczone możliwości doświadczania, jakie otrzymuję każdego dnia.\nA kiedy – po tych wielogodzinnych rozmowach – dotarliśmy do momentu, gdy oboje poczuliśmy, że najlepszym rozwiązaniem tej sytuacji będzie powrót z etapu związku damsko-męskiego do etapu przyjaźni międzyludzkiej, przyszła ULGA. I znowu WDZIĘCZNOŚĆ, za to, czego dane nam było doświadczyć, dzięki temu, że się spotkaliśmy i pokochaliśmy.\nCzy żałuję czasu, energii i pieniędzy, które zainwestowałam w Californię? Ani sekundy, grama i grosza!!! Nie żałuję żadnego doświadczenia, jakie dane mi było przeżyć. Nawet tego głuchego, tępego bólu rozdzierającego serce, kiedy dotarło do mnie, że – dla dobra mojej duszy– muszę odpuścić związek z mężczyzną, którego pokochałam całą sobą. Nie żałuję żadnej z tysięcy łez, które wypłakałam, godząc się z tą stratą. Nie żałuję ani minuty spędzonej w mojej ukochanej Californii, chociaż wiem, że angażując czas, energię i pieniądze tam, opóźniłam realizację moich marzeń zawodowych w Polsce o kolejny rok. Wiecie dlaczego nie żałuję? Bo bez tych doświadczeń nie dowiedziałabym się tego wszystkiego, co wiem teraz. Nie przeżyłabym jednej z NAJWSPANIALSZYCH przygód w życiu. Nie dotknęłabym tych wszystkich CUDów. I byłabym uboższa o te wszystkie przemagiczne momenty, doświadczenia i świadomości.\nWszystkie te doświadczenia najpierw sciachały mnie z określonej partii głupich schemaciorów, iluzji i życiowej ślepoty. A potem oszlifowały moją pokorę, poczucie akceptacji i wdzięczności za możliwość doświadczania CUDu, jakim jest życie. Dzięki tym wszystkim doświadczeniom utwierdziłam się w przekonaniu, że jedyną stałą w życiu, jedynym fundamentem, na jakim warto budować swoje życie jest kontakt z sobą i swoją wewnętrzną MOCą i z MOCą Źródła. “Tylko ja mogę pokochać siebie na zawsze, na pewno, na dobre i złe. Tylko ja mogę sobie dać gwarancję nieodrzucenia i dozgonnej wierności. Tylko w sobie znajdę pełnię zrozumienia i akceptacji. I poczucie, że cały świat może być przeciwko mnie, a ja i tak siebie nie opuszczę. I będę dla siebie wsparciem, poczuciem bezpieczeństwa i niewyczerpanym źródłem miłości. I tylko ja mogę zbudować/ odbudować siebie. Odkryć to, Kim jestem w najgłębszej warstwie duszy i pozwolić temu Komuś po prostu BYĆ.” Napisałam ten tekst 4 lata temu, w ostatnim rozdziale “Schematrixa”, a mimo upływu czasu nadal uważam, że jest idealną definicją bliskości z sobą.\nOpowiadam Wam to wszystko w kontekście obecnego trudnego momentu w dziejach świata, żeby Wam pokazać, że trudne, bolesne, niekiedy wręcz raniące do krwi sytuacje, pojawiają się w naszym życiu, byśmy mogli na nich urosnąć. Byśmy mogli się oczyścić ze wszystkiego, co przestało być dla nas dobre i co hamuje nasz wzrost. I że WARTO (Boże! Jak BARDZO WARTO!!!) zmierzyć się z bólem, który jest nieodzownym towarzyszem każdej zmiany. Bo zmiana zawsze wiąże się z rezygnacją z czegoś. Im bardziej coś nam drogie i bliskie, tym ból towarzyszący rezygnacji z tego czegoś będzie większy. A mimo to – na bazie wszystkich moich szalonych, wielobarwnych i jakże różnorakich doświadczeń – mówię Wam: WARTO. WARTO wyjść z szarej nory bezruchu i niemocy. WARTO podejmować ryzyko wejścia w nieznane. WARTO testować i szukać tej najwłaściwszej dla siebie ścieżki. Podobnie, jak WARTO iść za głosem intuicji. I WARTO odpuszczać to, co czujemy w głębi siebie, że już nie ma szans rozwoju, ani nawet przetrwania w takiej formie, która nie szkodzi. Dlaczego? Bo tylko tak można dotknąć cudu życia. Tylko mierząc się ze swoimi lękami, blokadami oraz ograniczeniami i każdego dnia próbując wyjść choć kroczek poza nie, dajemy sobie szansę na życie piękne, barwne, soczyste, pełne i takie, którego obfitość, wspaniałość i piękno czuje się całą swoją istotą.\nI kiedy zastanawiałam się nad tym, co najlepszego – każda/ każdy z nas może zrobić dla siebie i dla świata w tym szalonym, trudnym, pełnym niewiadomych czasie… kolejny raz dotarłam do tej samej “zasady”, która pomogła mi wyjść z bulimii, napisać i wydać książkę, zrealizować moje californijskie marzenie i dokonać wszystkich innych rzeczy, które nadają mojemu życiu cudowny, niepowtarzalny smak i poczucie najgłębszego SENSU istnienia. (Moim zdaniem jest to jedna z najważniejszych prawd, jakie może odkryć człowiek.) Najlepsze, co każdy z nas może zrobić dla świata to… pokochać siebie. Nauczyć się akceptacji, szacunku i bliskości z (o)sobą, którą się jest. Miłość do siebie to fundament, który – kiedy zostanie zbudowany solidnie i rzetelnie – nic i nikt nie będzie go w stanie naruszyć.\nMiłość do siebie, to – obok wolności i czułości – moja najwyższa życiowa wartość. Dlatego pod intencją, aby odeszło z mojej życiowej przestrzeni wszystko, co już mi nie służy i nie jest dla mnie dobre, kryła się inna. Jaka? “Proszę, aby w moim życiu pojawiło się optymalnie dużo miejsca na najczystszą, bezwarunkową miłość – miłość do siebie i do życia ze wszystkimi jego przejawami.” Gdy jesteśmy otoczeni (a niekiedy wręcz osaczeni) energiami, które nas obciążają, nie mamy siły, czasu i motywacji, by rozwijać siebie w optymalny dla nas sposób. Często też brakuje nam zasobów materialnych i mentalnych na swój rozwój, bo poświęcamy je dla innych ludzi. I nie – nie twierdzę, że dla każdego z Was jedyną słuszną drogą będzie zupełne odcięcie się od ludzi, przy których czujecie, że więcej tracicie, niż zyskujecie. Ja tak robię, bo czuję, wiem i wielokrotnie sprawdziłam, że dla mnie to jest najlepszy sposób, by móc wzrastać po swojemu i w swoim naturalnym tempie. Z perspektywy osoby, która w ciągu ostatnich kilku lat ucięła większość szkodliwych dla siebie relacji widzę, jak ogromnie dużo mojej świetlistej, kreatywnej, radosnej energii traciłam w tych relacjach. Z każdym definitywnym odcięciem tego, co czułam, że mnie osłabia – zaczęłam coraz wyraźniej dostrzegać, jak bardzo marnotrawiłam moje talenty, umiejętności, wiedzę i możliwości. Zarówno w relacjach z mężczyznami, którzy – mniej lub bardziej świadomie – robili sobie ze mnie trofeum/ amortyzator na swoje kompleksy/ zastępczą mamę/ pluszaka, który zbierał ich lęki/ lustro, które pokazywało tylko ich piękne strony. Jak i z kobietami-pijawkami, które wysysały ze mnie światło i jeszcze próbowały mi wmówić, że to dla mojego dobra.\nWiecie kiedy zaczęłam się coraz MOCniej odważać na te cięcia? (Zaznaczam, że to był długi, mozolny i bardzo złożony proces. Nie zrobiłam wszystkich cięć od razu!) Gdy – po kilku latach ultra intensywnej, codziennej i wielogodzinnej pracy nad pogłębianiem samoświadomości – w końcu dotarłam do momentu tak czułej, serdecznej i MOCnej bliskości z sobą, że przestałam się bać konsekwencji… kochania siebie najMOCniej na świecie. Przestałam się bać konsekwencji odrzucenia ze strony innych ludzi, bo nauczyłam się być dla siebie najlepszą, najukochańszą, najczulszą przyjaciółką, nauczycielką, przewodniczką i wewnętrzną mamą. I dawać sobie miłość, czułość, akceptację oraz obecność i uważność, które są podstawą zdrowej, budującej relacji z sobą. Relacji, która – budowana regularnie, wytrwale i solidnie – będzie nienaruszalnym i niezniszczalnym fundamentem zdrowego, szczęśliwego, spełnionego życia.\nPiszę Wam to wszystko, bo czuję całą sobą, że rozpoczynająca się epoka – ze swoim ultra intensywnym klimatem przełomu, transformacji i przewartościowania – uśmiecha się do nas słońcem możliwości i unosi nas wiatrem wyzwania. Czuję całą sobą, że jest to czas próby, odwagi i aktualizacji przekonań. Czuję całą sobą, że jest to czas, kiedy wielu z nas będzie mogło dokonać pięknych wyjść poza strefę komfortu i – dzięki temu – wznieść się na kolejne poziomy samoświadomości. I tylko od nas zależy czy dostrzeżemy możliwości, jakie niesie ze sobą ów etap dziejów. Tylko od nas zależy czy utkniemy w szarej norze lęków, blokad i niemocy, czy odważymy się złapać ten – sprzyjający wzrostowi – wiatr. I czy w asyście jego rozłożystych ramion – odważymy się wystartować do słonecznej drogi naszych potencjałów.\nJeśli podczas czytania powyższego akapitu przyszła Ci do głowy myśl typu: “piękne teorie, ale jak to przełożyć na praktykę?”, to gratuluję! Otwierasz się na szukanie rozwiązań. 🙂 A zatem, jak to przełożyć na praktykę i od czego zacząć? Od siebie. Zawsze od siebie. Zbudować siebie tak, by być pięknym, świetlistym, MOCnym ośrodkiem energetycznym. By nauczyć się, jak generować/ aktywować w sobie i zachowywać na zdrowym dla siebie poziomie – swoją życiową energię. A ponad wszystko – jak być BLISKO SIEBIE.\nJeśli czujesz, że chciałabyś nauczyć się budowania kontaktu z sobą (bądź przepracować inną ważną dla Ciebie kwestię) i czujesz, że chcesz to zrobić przy mojej pomocy, podczas spotkań indywidualnych – w linku znajdziesz informacje na temat tej formy pracy ze mną: https://magdaadamowska.pl/konsultacje-mentoring/\nPrzygotowuję także warsztaty online dla osób, które wolą pracę w grupie. Jeśli sprawy pójdą zgodnie z moim zamysłem, w drugiej połowie maja udostępnię szczegółowe informacje, a warsztaty ruszą mniej więcej w połowie czerwca. Będę Was informować na bieżąco na fanpage’u: https://www.facebook.com/Zdrowa-Szcz%C4%99%C5%9Bliwa-Kobieta-1699584453646147\nTu możesz przeczytać o tym, jak kobiety oceniają pracę ze mną: https://magdaadamowska.pl/opinie-o-pracy-ze-mna/\nNagranie z tego linku: https://www.youtube.com/watch?v=6Gj82JMz1q8\nmoże być dla Ciebie zarówno ciekawym doświadczeniem, jak i testem tego, jak się czujesz podczas nawiązywania kontaktu wzrokowego, który jest jednym z najpotężniejszych narzędzi budowania relacji z sobą. Zachęcam Cię z całego serducha do obejrzenia tego nagrania i podzielenia się swoimi odczuciami/ wnioskami/ refleksjami o tym, jak odczułaś ów kontakt wzrokowy i czy odważyłaś się zrobić to ćwiczenie przed lustrem.\nNIE-PODLEGŁA znaczy WYZWOLONA czyli kobieca wolność po Adamowsku ;)\nUrodziłam się w 1984 roku. Odkąd pamiętam Święto Niepodległości kojarzyło mi się z powiewającymi na wietrze flagami i dniem wolnym od codziennych obowiązków.\nNiemniej dopiero jako 33-letnia kobieta pojęłam, czym w swej istocie jest NIEpodległość.\nCo ciekawe, do wniosków, które tu przytoczę, pomogła mi dotrzeć – dokładnie 11 listopada, w dzień ultrapatriotyczny dla Polski – rodowita Kenijka. 😉\nPoznałam ją kilka dni temu. Jechałyśmy tym samym autobusem. Zachwyciła mnie jej uroda. Odurzająco piękna karnacja, w kolorze czekolady. Ogromne oczy, błyszczące niczym czarne brylanty. Bajeczne ciemne loki. Zapatrzyłam się. Wyglądała jak posąg.\nKiedy przygotowywała się do wyjścia, szepnęłam jej do ucha: “You are extremly beautifull! WOW!!!”. Wysiadłyśmy na tym samym przystanku. Towarzyszył jej przesympatyczny młody mężczyzna, również pochodzący z Kenii.\nMoją – niezgrabną jak kilkudniowy źrebaczek – angielszczyzną zaczęłam z nimi rozmawiać. Okazało się, że to ich pierwsze tygodnie w w Lublinie. Przyjechali do Polski w ramach studenckiej wymiany. W trakcie rozmowy moja fascynacja nimi tylko się pogłębiała, więc zaproponowałam, żebyśmy w sobotni wieczór “going to drink some local beer and dancing maybe” (tak wiem – mój angielski jest na zastraszającym poziomie 😉\nWybraliśmy się na umówione “local beer and dancing”. Oni, ich dwóch znajomych, “mój” Bartek i ja. Spędziliśmy ze sobą kilka godzin. Najpierw w mocno obleganym pubie, potem na dyskotece. Miałam możliwość przyjrzeć się z bliska, zarówno polskim kobietom, jak i nowopoznanej, egzotycznej znajomej. Kiedy odespałam tę magiczną noc, zaczęły do mnie docierać szalenie ważne świadomości.\nZrozumiałam, że egzotyka Eve (tak ma na imię “moja” kenijska fascynacja) tylko z pozoru polega na odmienności jej urody. Bo czy wśród Słowiańskich kobiet brakuje urodowej różnorodności? Czy po polskich ulicach chodzą tylko niebieskookie, różanolice blondynki? Nie. My Słowianki – pod względem wizualnym – często różnimy się od siebie nazwajem, równie mocno, jak ja różnię się od rdzennej Afrykanki.\nCo więc tak intensywnie odróżnia Eve-Kenijkę od Polek-Słowianek?\nWedług mnie – zgoda na własną kobiecość. Kobiecość rozumianą jako wielopłaszczyznowe zjawisko, obejmujące wszystkie wymiary funkcjonowania człowieka płci żeńskiej: cielesny (w tym seksualny), mentalny, emocjonalny oraz duchowy. To jest ten “factor X”, który ona wyssała z mlekiem matki, a którego my – Polki-Europejki od maleńkości byłyśmy regularnie, okrutnie – choć bezrefleksyjnie – pozbawiane przez kobiety z poprzednich pokoleń.\nZagotowało się w Tobie? Szumi Ci w głowie wątpliwość pt. co ta Adamowska bredzi? Mam nadzieję, że tak! Im bardziej Cię to poruszyło, tym goręcej zachęcam do dalszej lektury. Dlaczego? Bo natężenie pobudzenia świadczy o intensywności nieuwolnionych, starych emocji, które proszą o… wyzwolenie z Twoich: ciała i podświadomości. Poczuj więc te treści całą sobą. 😉\nNa czym więc polega zgoda na własną kobiecość, którą przypisuję Eve, a której brak “zarzucam” większości Polek, jakie dane mi było obserwować? Czy to nie nazbyt duże uogólnienie? Przecież sama napisałam, że się od siebie bardzo różnimy.\nOwszem, są obszary – jak choćby wspomniane wcześniej typy urody – w których różnice są nie do podważenia. Ale mamy również sporo cech wspólnych. Jak je postrzegam?\nMoim zdaniem Polki – bez wątpienie – są pięknymi kobietami. Mają w sobie subtelną sensualność, serdeczność, czułość, grację i charakterystyczny dla Słowianek sposób ekspresji. Są absolutnie niesamowite, jako przedstawicielki tej konkretnej rasy. Niestety… równie mocno jak wyjątkowe, są też zakompleksione, stłamszone i totalnie nieświadome swojego (zewnętrznego i wewnętrznego) piękna. Komplementowane peszą się albo milkną, niekiedy wręcz złoszczą się lub negują otrzymaną pochwałę.\nSą też takie, które mylą umiejętność okazywania – najczęściej powierzchownej – pewności siebie, ze zdrowym poczuciem własnej wartości. W zachowaniach mających na celu demonstrację ich walorów, pobrzmiewa – żeby nie powiedzieć ryczy – potężny deficyt samoakceptacji.\nZarówno te z pierwszej, jak i z drugiej grupy swoje – subiektywnie odczuwane – lęki, kompleksy i braki, projektują na… inne kobiety. Kobiety, z którymi – mniej lub bardziej świadomie – rywalizują o… no właśnie o co? O poczucie bycia tą lepszą. Jeśli nie ładniejszą, to mądrzejszą i na odwrót. Jeśli nie lepiej wykształconą, to bogatszą. Jeśli mniej kochaną, to lepiej zorganizowaną. Jeśli z kiepską kondycją fizyczną, to bardziej skoncentrowaną na zdobywaniu wiedzy.\nPodobne obserwacje poczyniłam już dawno, dawno temu, ale dopiero wczoraj – “dotknięta” egzotyczną energią Eve – osadziłam tę świadomość w emocjach.\nCo więc ma ona, czego brakuje – niestety wielu, wielu – Polkom? I jak warto do tych braków podejść, by ich świadomość nas budowała, zamiast osłabiać? Recepta jest tak banalnie prosta w zrozumieniu, jak cholernie trudna w realizacji. A brzmi: zamiast rywalizować – czerp od innej kobiety inspirację. Nawet – a może zwłaszcza – jeśli czujesz, że przewyższa Cię w ważnej dla Ciebie dziedzinie. Korzyści tego rozwiązania naprawdę nie da się przecenić.\nKiedy Eve usłyszała ode mnie, że uważam ją za ekstremalnie piękną nie zaprzeczała, nie deprecjonowała siebie, nie była zakłopotana. Ze wzruszeniem, ale pewnie odpowiedziała na mój komplement: “Thank You. You too.”\nDzięki jej zgodzie na własną – uderzająco bujną – kobiecość, poczułam przestrzeń i pełną swobodę do wyrażania mojej. W konsekwencji tego obie – nieskrępowane blokadami emocjonalnymi drugiej strony – bawiłyśmy się doskonale w swoim towarzystwie. Dając sobie pozawebralne przyzwolenie na bycie najlepszą, bo najprawdziwszą wersją samych siebie, podarowałyśmy sobie i sobie nawzajem przecudne doznania. Nakarmiłyśmy się tym, co w każdej z nas – pod wpływem akceptacji tej drugiej – tak płynnie i lekko rozkwitło. W dyskotece – pełnej prześlicznych polskich studentek – weszłyśmy na podwyższenie i tańczyłyśmy z dziką radością wolnych, kochających swoje ciała kobiet.\nGdy managerka klubu – widząc jak cudnie wygląda i tańczy Eve, zaproponowała jej pracę hosstessy – skakałam z radości razem z nią. Ogromnie mnie ucieszyło to, że inna kobieta doceniła – skądinąd bezdyskusyjne – zalety “mojej” pięknej Kenijki. O szczęściu, wypisanym na ślicznej buzi Eve, nie wspominając.\nNo dobrze, ale jak to wszystko się ma do NIEpodległości i schematów narzucanych nam przez przez kobiety z poprzednich pokoleń? Hmm… A od kogo się w dzieciństwie i młodości uczyłaś, co jest kobiece? Kto Ci codziennie pokazywał jak się zachowuje (dorosła) kobieta? Czyj sposób realizowania własnej kobiecości obserwowałaś przez kilkanaście pierwszych lat życia? Okresu kluczowego z punktu widzenia formowania się Twojej kobiecości. Tadam!!!\nZachowania, postawy i przekonania naszych prababek, babek i matek ukształtowały nas w konkretne Istoty płci żeńskiej. Gdybyśmy zamiast słuchać, że “Dziewczynki mają być grzeczne.” słyszały: “Jesteś cudowna taka, jaka jesteś.”… Gdyby nasze ciała były traktowane z czułością i szacunkiem… Gdyby nasze potrzeby i sprzeciwy były respektowane… Gdybyśmy czuły, że mamy prawo upadać, testować, błądzić i szukać najlepszych dla siebie rozwiązań… Gdybyśmy to dostały, jako dziewczynki, dawałybyśmy to sobie i innym, jako kobiety. Skorupka nasiąka wszystkim, co ją otacza, nie tylko tym, co chcą lub umieją dostrzec ci, który to otoczenie formowali.\nNIEpodległa vel WYZWOLONA kobieta to ta, której każdy dzień jest Dniem Niepodległości. Strzeże własnych granic, jak bram świątyni. Nie dlatego, że “nienawidzi tego, co jest poza tą światynią, ale dlatego, że kocha to, co jest w jej środku”.\nNIEpodległa vel WYZWOLONA kobieta to ta, która miękko niczym unoszona wiatrem flaga, płynie z prądem swojego przeznaczenia. Płynie, będąc jednocześnie mocno ugruntowaną w fundamentach – zgodnych z jej duszą – wartości.\nNIEpodległa vel WYZWOLONA kobieta to ta, która – mimo bólu, strachu i wstydu – nie podaje się. I walczy. Ale nie ze sobą, lecz O SIEBIE. Walczy, by być dla siebie i dla innych energią akceptacji. Akceptacji, na której może rozkwitać Przestrzeń Świadomej Kobiecości.


KoronawirusKoronawirus w PolsceWPROST.plMedycynaChorobyBadaniaDziecko\nDodano: 1 kwietnia 2020, 13:27 0\nSzpital Uniwersytecki w Krakowie / Źródło: Wikimedia Commons / Zygmunt Put\nKobieta zakażona koronawirusem urodziła dziecko w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. Pierwsze badania wykazały, że noworodek nie ma koronawirusa. Jego mama będzie dalej leczona.\n– Pacjentka przy przyjęciu do szpitala zgłaszała objawy infekcji górnych dróg oddechowych i uporczywy kaszel – przekazał prof. Hubert Huras, kierownik oddziału klinicznego położnictwa i perinatologii w Szpitalu Uniwersyteckim. Poród został rozwiązany poprzez cesarskie cięcie. Lekarze i personel medyczny uczestniczący w operacji używali kombinezonów, masek i gogli. – Zabieg i okres pozabiegowy przebiegły bez powikłań – podkreślił prof. Huras.\nDziecko zostało odizolowane od mamy. W pierwszym badaniu w kierunku koronawirusa u noworodka uzyskano wynik ujemny. Badanie zostanie wykonane jeszcze raz. Kobieta jest w stanie dobrym, nie wymaga wsparcia oddechowego. Ma trafić do nowej siedziby Szpitala Uniwersyteckiego w Prokocimiu, gdzie leczeni są pacjenci z COVID-19. - Wszystkie procedury myślę, że zadziałały w stu procentach – mówił prof. Huras.\n„Ordynatorzy wiedzą, jak postępować, żeby niepotrzebnie nie narażać kobiet w ciąży”\nCiężarne z Małopolski – ale wyłącznie z potwierdzonym zakażeniem koronawirusem, a nie z podejrzeniem czy podwyższoną temperaturą – u których zbliża się termin rozwiązania, powinny trafić do klinki przy ul. Kopernika 23. Jak podkreślił prof. Huras, procedura przekazania pacjentki z innego szpitala jest obostrzona dużymi restrykcjami. "Ordynatorzy wiedzą, jak postępować, żeby niepotrzebnie nie narażać kobiet w ciąży zagrożonej czy rodzących na zbędny transport" – powiedział. (PAP)


Kuracje kwasowo-retinoidowe: opisy doświadczeń na własnej skórze! - Strona 95 - Wizaz.pl\n2008-12-21, 21:23 #2821\nDziewczyny mi dermatolog przpisal effaclar k. Ale przestalam go stosowac, bo zauwazylam, ze wysusza mi skore na szyi (wlasnie na szyi tworza mi sie najczesciej krostki) i na policzkach. Poza tym ja chcialam koniecznie krem z filtrami (mam 29lat). Mam taka dziwna cere, niby tlusta ale czesto odwodniona i do tego widoczne zmarszczki (linie) , zwlaszcza na dekolcie i wokol oczu. Na noc kazal mi uzywac Avene (Eluage)... czuje jednak, ze moja skora (twarz, szyja, dekolt) potrzebuje czegos wiecej. Moze cos doradzicie. Jakie polaczenie kwasow, retinoidow byloby dla mnie najlepsze?\n2008-12-21, 22:26 #2822\nFiltrów jak najbardziej używaj - nie potrzebujesz do tego zgody dermatologa. Effeclar raczej nie ma wpływu na zmarszczki, raczej na pory. Co do Eluage to z linii Avene z retinaldehydem to jest najdroższy krem, a z tego co wiem wcale nie ma najwyższego stężenia retinaldehydu... największe z tej serii ma Diacneal - działa zarówno na trądzik jak i zmarszczki, a na dodatek jest najtańszy - przeczytaj opinie na KWC i zdecyduj Ale to tylko jeśli nie masz problemu z naczynkami. Jeśli chcesz czegoś silniej działającego to poproś dermatologa o receptę na jakiś krem z retinolem - widzę że jesteś z Austrii i pewnie masz tam większy wybór niż my..może Zorac lub Retin A? z tym że używaj ich co parę dni a w pozostałe intensywnie nawilżaj (przejrzyj wątek o nawilżaniu podczas kuracji kwasowo- retinoidowych). Na początek i tak rozważ Diacneal.\n2008-12-21, 22:43 #2823\nwow dzieki za pomoc do dermatologa chodze w Polsce, bo chociaz mieszkam w Austrii to tutaj dopiero grubo po 30 zaczyna uzywac sie takich kosmetykow... do tego duzo osob w moim wieku czesto korzysta z solarium... wiec nikt mi nie doradzi. Jesli chodzi o naczynka to niestety mam kilka (ostatnio mialam zamykane wokol nosa ale znow sie pojawily)... moze wiec lepiej nie uzywac takich silnych retinoidow... Pozdrawiam!\n2008-12-21, 22:45 #2824\nI jeszcze jedno pytanko: uzywac takie kremy rowniez pod oczy? Czy lepiej omijac te okolice i nakladac inny krem?\n2008-12-21, 23:05 #2825\nhmm, ja osobiście naczynek też mam trochę, używam Atredermu ale nie radze od niego zaczynać bo na tym forum jest on pieszczotliwie nazywany 'killerem' używam go tam gdzie nie mam naczynek, a na miejsca naczynkowe - okolice nosa i pod oczy - stosuje Diroseal Avene, ale dopiero od paru dni to taki krem jak Diacneal który polecałam w poprzednim moim poście, tyle że jest do cery naczynkowej. Zawsze możesz używać Dirosealu na naczynka, a Diacnealu na resztę twarzy, lub jakiegoś retinoidu na receptę który nie szkodzi naczynkom, a napewno są takie. na pewno atrederm nie, bo to płyn na bazie alkoholu, ale jakiś w żelu powinien być ok- wydaje (!) mi się że zorac w mniejszym stężeniu krzywdy naczynkom nie robi. mam nadzieję że jakaś bardziej kompetentna wizażanka się wypowie, bo ja co prawda czytam to forum od paru miesięcy, ale jeszcze duużo rzeczy nie wiem\nAha, co do retinoidów pod oczy, to nawet był gdzieś tu wątek dokładnie na ten temat. Oczywiście można je tam stosować ale pamiętając że skóra pod oczami jest delikatniejsza niż na reszcie twarzy - więc z mniejszą częstotliwością, lub w mniejszym stężeniu, no i nawilżać intensywnie.\nJa jak już napisałam właśnie zaczęłam stosować pod oczy Diroseal, zobaczymy jak się spisze.\nMoimi problemami są głownie blizny po trądziku i bardzo widoczne cienie pod oczami, a Diroseal ma skórę w tym miejscu pogrubić - kiedyś :P\npolecam biochemiczne wątki zbiorcze - o konkretnych retinoidach, przydatna lektura\naha, no i pamiętaj że na początku retinoidy to droga przez mękę :P powodują łuszczenie itd., mam nadzieję że jesteś tego świadoma ale jak poczytasz o zbawiennym ich wpływie na skórę, to na pewno warto\nCzas edycji: 2008-12-21 o 23:16\n2008-12-22, 15:22 #2826\nBardzo prosze o odpowiedz kogos kto sie zna, bo ja trace juz sily z tymi aptekarzami\nPare dni temu dałam recepte do apteki, w ktorej robia rozne toniki itp.\nMialam dostac maseczke i tonik z kwasami.\nDzis otrzymałam dwie buteleczki z napisanymi skladnikami, ale musialam zapytac dla pewnosci aptekarza, ktoro to kwasy a ktoro to maseczka (myslalam ze maseczka to bedzie w pudelku.... w rezultacie mam dwa toniki ) a Aptekarz odpowiedzial ze on nie wie, bo on tu tylko sprzedaje\nNo i prosilabym o rozszyfrowanie Oczywiscie moge blednie napisac, bo sie rozczytac nie moge.. za co przepraszam\n- Ichthyoli 3,0\n- gummi (?) arab. 1.0\n- zinci oxyd. 35,0\n- Sulfur ppt 2,0\n- Ag calcis\n2. mikstura: na ktorej pisze 2x dziennie i pachnie mentolem\n- Ac lactici 2,0\n- Ol. menthae ph 2\n- Ag. destil\nW rezultacie obydwie mikstury sa plynne wiec maseczki nie ma.. ale gdzie kwasy?\naha! zapomnialam dodac, ze zapytalam sie aptekarza, co jest wlasciwie na co (?) co to jest to mentolowe i to drugie no i nie byl w stanie mi powiedziec.\nBo np. na jednym mam napisane: na noc a na drugim 2x dziennie.. no i na noc nie wiem ktoro pierwsze nalozyc..\nCzas edycji: 2008-12-22 o 15:26\n2008-12-22, 17:25 #2827\nMoże pomogę, bo używałam początkowo tego samego\nPierwsza mikstura to maseczka którą możesz używać w ten sposób, że nalewasz na wacik i jakby odciskasz go na skórze, zostanie Ci biała warstewka i mega ściągnięta skóra. Ta maseczka zawiera ichtiol i cynk, ichtiol wyciąga prychole na wierzch a cynk wysusza wszystko. Ja miałam okropnie ściagniętą po tym skórę, troszkę zasuszało pryszcze, ale nie mogłam znieść wysuszenia i ściągnięcia A i radze dobrze to mieszać bo po jakimś czasie na spodzie osiądzie Ci warstwa białego czegoś i trudno będzie to wymieszać.\nDrugie to tonik z kwasem mlekowym w bardzo malutkim stężeniu, dzięki któremu lekarstwa będą się lepiej wchłaniały i on będzie tak jakby hm.. rozprężał, rozpulchniał skórę, jednocześnie trochę ją nawilżając. Tego toniku w stężeniu 3% używam juz od czerwca 2 razy dziennie, po umyciu twarzy a kiedy wyschnie na to pózniej jakieś mazidło i baaardzo go sobie chwalę\nPoczątkowo czułam szczypanie i trochę podrażnienie, ale teraz to dla mnie najlepszy tonik na świecie, ciągle jestem pod kontrolą dermatologa więc gdy tylko się kończy przepisuje mi znowu w pół litrowych butelkach\n2008-12-24, 11:48 #2828\nretinol czy tretinoina\nPostanowiłam przeprowadzić kuracjępod oczy kremami zawierającymi retinol lub tretinoinę. Waham się między RETIN-A(tretinoina) 0,025--0,05 a kremami z retinolem firmy SeSDERMA Retises (www.sklep.bio-med.pl) 0,25--0,5--1% lub kremem pod oczy 0,05. Róznica jaka jest to że RETIN-A działa przeciwtrądzikowo a RETISES działają przeciwzmarszczkowo i jest też różnica we składach. Retin-A krem zawiera substancję czynną 0,025% lub 0,05% tretinoiny.\nNatomiast Retises pod oczy\n6% roztwór oligopeptydu palmitylu\n1% glukozyd askorbyl 1\n% glikoproteiny z Oceanu Antarktycznego\n1% kwas bosweliowy 8\n% kompleks redukujący cienie i worki pod oczami\n0.5% wyciąg z hibiskusa\nRetises do twarzy 0,25\nRetises do twarzy 0,5\nSkład: 1% retinol 1% glukozydu askorbylu 3% biopeptydy przeciwzmarszczkowe\nJa bym chciała stosować któreś z tych preperatów jako kuracja pod oczy i którą mi polecacie??\n2008-12-27, 10:00 #2829\nBARDZO Ci dziekuje za pomoc Kurcze nie mialam zasubskrybowanego watku i o nim zapomnialam\nWlasnie po maseczce mam sucha skore ale nie bardzo, akurat ją mam na noc zapisaną i rano budze sie z bialymi plamami :P\nTylko ze wlasnie nie wiem w jakiej kolejnosci co uzywac\nRano tonik z kwasem (po nim czuje nawilzenie, jest fajny) a wieczorem najpierw tonik a potem (ok 1-2h) maseczke klade i ide spac\nTeraz jeszcze doszedl mi Differin krem i jego mam na noc uzywac i juz w ogole nie wiem w jakiej kolejnosci Bo ja bym zrobila tak.. tonik, godzine pozniej differin no i moze w 2h pozniej maseczka? Ale przeciez po differinie bede miec pewnie sucha skore i jeszcze maseczke mam dac? kurde nie widze tego a dzis 1 raz uzyje kremu..\n2008-12-28, 11:35 #2830\nZłamanie zakazu sprzedaży / kupna\nCzas edycji: 2008-12-28 o 16:49\nWyślij prywatną wiadomość do iza501\nZnajdź więcej postów iza501\n2008-12-30, 07:56 #2831\nWitam. Proszę o pomoc bo z moją cerą jest chyba coś nie tak . mam 31 lat, cera raczej tłusta, przesuszona jedynie pod oczami, pory były mało widoczne ale zaskórniaki były, pojedyńcze niespodzianki też.\nOd dwu miesięcy stosuję kremy z kwasami na noc - diacneal i effeklar zamiennie z cała serią tzn. żel do twarzy, tonik potem krem z effeklara, druga noc cała seria z avene. zaczynałam od samego effeklaru. Na dzień xerial5 albo HOL, potem filtr LPR dla cery tłustej.\nPrzez ponad miesiąć widać było znaczną poprawę tzn. wyskakiwały mi wypryski ale mniej niż przed kuracją, cera się wygładziła. Ostatnio zauważyłam że na twarzy robi mi się sporo głębokich zanieczyszczonych porów - baaardzo głębokich ale otwartych - jednego nawet wydusiłam bo był wielki i okropny\nNo i właśnie - czyścić je czy zostawić? Samemu czy u kosmetyczki? Po tym wyduszonym zostały mi trzy kropki bo one się robią w takich jakby skupiskach po kilka sztuk. I czym je zamknąć w razie czego? Czy może same wyjdą - takie glębokie?\nBardzo proszę o pomoc bo zauważyłam kolejne i..... nie wiem co robić\nWyślij prywatną wiadomość do godith\nZnajdź więcej postów godith\n2008-12-30, 08:22 #2832\nProszę bardzo, cieszę się, że pomogłam\nHm, w takim razie możesz używać naprzemiennie. Jedną noc Differin a drugą ta biała maska? Myślę, że to byłoby lepsze rozwiązanie niż nakładanie tylu specyfików na raz. Ja używam Differinu już od jakichś 4 miesięcy i bardzo go sobie chwalę, bo powoli, ale ładnie usuwa czerwone ślady po pryszczach, a samych pryszczy nie mam już od bardzo długiego czasu\nTyle że ja dodatkowo jestem w trakcie leczenia hormonalnego, które niestety lub stety zmierzą już ku końcowi\nA do nawilżania polecam leciutki Humektan, który nadaje się na dzień, bo przynajmniej u mnie wcale się nie błyszczy\n2008-12-30, 08:25 #2833\nCześć Mam do Was małe pytanko. Mam cerę tłustą, trądzikową i naczynkową. Jestem po leczeniu dermatologicznym tertalysalem, differinem i duac. Na podtrzymanie efektu oraz aby oczyścić cerę do końca (zaskórniki otwarte i uporczywe zamknięte na policzku i na brodzie) uzywam kremu lysanel activ prawie codziennie na noc, czasem zamiennie ze skinorenem, na dzień effaklar K na zmianę z kremem do naczynkowej z avene i... nie widze efektu ! No może tylko tyle, że nie wyskakuja mi ropne i zanikaja powolutku slady pozapalne. Czy możecie mi powiedziec jak długo trzeba stosować te kosmetyki aby pozbyc się zaskórników? Takiej mieszanki używam juz podan miesiąc. Może to jednak za krótko? Boję się jednak o moje naczynka. Nie chcialabym ich za bardzo podrażniać, chociaż jak na razie nie mam powszechnie odczuwanych obiawów tj. wysypu i łuszczenia. Tylko lekkie pieczenie po lysanel, które wkrótce przechodzi. Czy to oznacza, że te kremy są dla mnie za słabe? Boję sie jednak uzywać czegoś mocniejszego. Co o tym sądzicie? Pozdrawiam\nWyślij prywatną wiadomość do rusalkas\nZnajdź więcej postów rusalkas\n2008-12-30, 12:05 #2834\nWyślij prywatną wiadomość do moniadiablica\nZnajdź więcej postów moniadiablica\n2008-12-30, 12:12 #2835\nwitam.. przeczytałam cały watek.. zajeło to mi troszke..ale oplacało sie... Tak cyz inaczej tez walcze z pozostalosciami po tradziku... Juz uspokoilo sie i to o wiele.. Jaja zaczeły sie po mikrodermabrazji na ktorej chodzilam w lipcu tego roku.. Nie wiem co za baby tam pracuja ,niby pozadny gabinet, ale dzieki nim tradzik leczyłam do listopada ,bo baba po pryszczach jezdzila glowica ,ktore pękały i roznosila po calej twarzy.. Nie polecam.. Tak czy siak zaczelam stosować krem Cklareny 4%AHA i z Garniera Ze+Peeling+Maseczka 3w1.. I chyba to mi pomoglo z tradzikiem.. Wczesniej rózne cuda... Izotrexin , Zineryt, Brewoxyl i inne masci i nie schodziło.. dopiero po kombinacji głupiego 4% kremu AHA i Garniera tradzik odpuszcza.. No ale slady sladami Mam ich troche.. nigdy nie mialam takich sladów jak po tej nieszczęsnej mikro.. Nie dosc ze pieniądze wielkie na to poszly to jeszcze cera wyglada gorzej niz przed.. MAm cere mieszaną ,suchą na zmiane ze skolonnoscia do swiecenia. Jem cynk w tabletkach to troszke juz zmniejsza sie łojotok plus kosmetyki wyzej wymienione. Teraz zaczelam stosowac AcneDerm na czoło poki co.. Bałam sie wysypu.. ale nie wysypało mnie.. moze 3 pryszcze ,ale to tak ogolnie.. Doradzcie cos na te slady wstrętne\n2009-01-03, 16:45 #2836\nJa od jakiegoś czasu walczę s trądzikiem na dekolcie, ramionach i plecach. Przeczytałam wieje opinii o brevoxylu i postanowiłam nim potraktować krostki. Całe szczęście że doznałam olśnienia w ostatniej chwili (ufff) i posmarowałam tylko troszke dekoltu wczoraj wieczorem, żeby zobaczyć jak moja skóra zareaguje, bo u niektórych osób powoduje podraznienia I oto efekt w załączonym zdjęciu...cholernie swędzi i piczecze na przemian, ledwo się powstrzymuję przed drapaniem teraz już jest lepiej ale rano był to czerwony, pulsujący plac. Szybko zmyłam i jakoś daję radę. I teraz mam pytanie, czy poprostu skóra na dekolcie jest zbyt delikatna i dlatego tak zareagowała na tak mocny specyfik (posmarowałam tez kawałek ramienia i wszystko jest ok), czy może brevoxyl nie jest dla mnie, uczulenie na któryś ze składników???\nZdjęcie0218.jpg (19,3 KB, 97 załadowań)\n2009-01-03, 17:20 #2837\ntak Tweed, dekolt jest najdelikatniejszy, nawet biust jest bardziej odporny niż dekolt, więc lepiej tam się nie paciać takimi kilerami\n2009-01-10, 20:52 #2838\nretinoidy bez recepty, prosze o pomoc\nna początku inny był temat. ale potem uświadomiłam sobie, że nie ma co na tym oszczędzać i w ogóle. więc nie interesuje mnie juz za wszelka cene kupić tani i bez recepty. tylko teraz powiedzcie... jakie retinoidy najlepsze...\ni prosze, nie wkurzajcie sie kochane znawczynie biochemii...\nCzas edycji: 2009-01-10 o 23:10\n2009-01-12, 14:14 #2839\nDot.: retinoidy bez recepty, prosze o pomoc\nNie wiem czy to bedzie najodpowiedniejszy watek do mojego pytania ale zadam je i bede wdzieczna za odpowiedz. otoz od dłuzszego czasu lecze sie na tradzik teraz głownie juz przebarwienia po tradziku czerwone plami i oprocz tego mam nczynkowa skore. I stosuej effaclar K i White objective obecnie a do tego raz w meisiacu juz były 2 razy laser na przebarwienia i nacyznka. Powiedzcie mi czy mogłanym isc na solarium jeszcze nigdy nei byłam a teraz chciałąbym isc czy mozna isc jezeli sie wyłaczy solarium na twarz??we wszystkich solariach tak mozna?? i orocz tego posmaruje sie kremem z filterem 50+ czy moge isc czy absolutnie nie. Nie chce pogorszyc stanu skóry bo jzu tyle czasu sie lecze i nei hcce tego zmarnowac. ALe czy takak ochrona jak podałam bedzie odbra czy nie isc??Jak radzicie?\n2009-01-12, 15:58 #2840\nMoim zdaniem wyłączenie lamp na twarz nic nie da. I tak będzie coś tam docierała do Twojej buzi. Chyba, żeby nie było żadnych skutków musiałabyś wymazać twarz filtrem, nałożyć na twarz jakiś ręcznik i poduszkę do tego na wierzch, żeby to promieniowanie nie przenikało. A to raczej niebezpieczna praktyka bo jeszcze udusiłabyś się tam Więc może lepiej narazie odpuść to sobie, bo szkoda marnować efekty które już osiągnęłaś pewnie sporym wysiłkiem i wyrzeczeniami No i jeśli koniecznie chcesz być troszkę ciemniejsza to jakiś balsam brązujący do ciała i krem brązujący na twarz\n2009-01-18, 13:40 #2841\nsłuchajcie, chcę zacząc stosować tonik BHA. Czy przy wysokiej ochronie przeciwsłonecznej mogę go stosować jeszcze wiosną? Idę też niedługo do dermatologa poprosić o jakis retinoid. Mam naczynkową cerę więc chcę coś odpowiedniego. Dodatkowo ten retinoid chciałabym stosować na przemian z tonikiem BHA. Więc jakie to mogą byc preparaty?\nnie wiem co z czym koliduje, ale prosze wymieńcie tu te retinoidy, ktore mogę stosować wraz z tym tonikiem.\n2009-01-25, 20:55 #2842\nMnie locacid (tretinoina) zlikwidował resztki trądziku. Jakieś dwa lata temu. Jak używałam, to wygładził też zmarszczki - bruzdy od nosa do ust.\nOstatnio jednak chyba zaszkodziły mi te retinoidy. Pracuję w klimatyzowanym stale pomieszczeniu bez dostępu świeżego powietrza + kaloryfery w domu. Cere mam strasznie wysuszoną (tylko filtr Avene troche ja ratuje przed kompletnym wyszuszeniem). Ciagle czerwienieje pod wpływem zmian temp. Kosmetyczka powiedziałą że ta klimatyzacja przy kwasach (Diacneal) i retinoidach (locacid) zniszczyła mi warstwe hydrolipidową naskórka. Z drugiej strony rzadkie używanie retinoidów = drobne krostki, podskórne zaskórniki i pogłębiające się zmarszczki. Nie mogę znaleźć "złotego środka". Twarz jest cała w czerwonych plamkach po drobnych krostkach i zaczerwieniona pod wpływem byle czego. Poradźcie coś. Kosmetyczka nic nie pomogła, dermatolog też nie.\n2009-01-25, 22:57 #2843\nWszystkie retinoidy są na receptę, ale... czasem się udaje wypłakać w aptece.\nKtóry najlepszy? Nie ma reguły. Dla mnie akurat Atrederm, innym służy Retin A, to cecha osobnicza, trzeba niestety dochodzić to tego metodą prob i blędów.\nWszystkie można z tym tonikiem. Można (tylko zahartowani oczywiście) stosować je razem, czyli przed aplikacją reinoidu przetrzeć skórę tonikiem. Pamiętaj tylko, żeby i tonik i retinoidy stosować na noc.\nNa LU świetną opinię ma kompleks na naczynka ze sklepiku Naturalis. Sama nie używalam, bo nie mam z tym problemu, ale peany słyszę na temat tego cuda.\n2009-01-26, 08:19 #2844\nCzyli zdecydowanie nie i raczej nigdy w zyciu??\n2009-01-26, 09:17 #2845\nMajaki, no zdecydowanie nie. My, biochemiczne babeczki jesteśmy skazane na samoopalacze, niestety...\nPamiętaj, że przebarwienia które wyjdą za kilka lat już nosisz na buzi, jeno ich jeszcze nie widzisz. Głęboko siedzą i czekają na promyczki coby szpecić\n2009-01-26, 10:15 #2846\ntak tak wiedziałam ze nie moge ale chciałam sie upewnić bo nigdy nei byłam na solarium wiec dzieki za słowa, które powstrzymają mnie od popełnienia błędu . A mam pytanie jak już się orientujesz w tych sprawach kwasowowych. Czy na taka pogode jak jest teraz ogolnie na jesien zime wiiem ze powiesz pewnie ze trzeba stosowac filtry ale czy muszą być one tak wysokie jak na lato 50+. I czy filtr zawarte w kremach naprzykład mam iwostin na naczynka spf 20 działa tak samo jak zwykły sam filtr 20?? I czy przebywajac na dworze około 10 min trzeba stosowac rownei z filtr bo to neiwatpliwie obciaza mija tłusta skórę?? Dzieki z góry za rady ;d\n2009-01-26, 17:20 #2847\nPromieniowanie uva i uvb bombarduje nasze biedne obdarte pyszczki bezustannie, przez szyby w domu i w samochodzie, kiedy przemykamy ze śmieciami i wyskakujemy na chwilę z pieskiem tuż za róg.\nJeśli stosujesz kwasy, konieczna jest wysoka ochrona; spf 20 to zdecydowanie za mało, szkoda żebyś zaprzepaściła efekty. Wiem, że czasem przeraża ich cena, dlatego jeśli szukasz niedrogich filtrów, mogę polecić stabilny i bardzo przyjemny w stosowaniu filtr Sorai http://www.wizaz.pl/kosmetyki/produkt.php?produkt=23871 (opinie takie sobie, ale u mnie się sprawdził, na LU też ma niezłe opinie).\nMożna nań kłaść dowolną kolorówkę, bo nie zawiera parsolu.\nJa kwasy stosuję cały rok, oczywicie zabezpieczam facjatę odpowiednio kremami, daszkami i ogromnymi rondami w kapeluszach. Na szczęście widzą mnie w tych nakryciach tylko bliscy, więc nie wzbudzam powszechnej sensacji Do lata daleko, kwaś się póki można.\nCzas edycji: 2009-01-26 o 17:23\n2009-01-27, 07:54 #2848\nJa traktuję kapelusze jako dodatkową ozdobę, do tego wielkie okulary na pół twarzy praktycznie przez cały rok i zawsze 50+\n2009-01-27, 08:59 #2849\nA macie skórę tłustą??Bo ja tak i używam z Biodermy dla skóry tłuste i mieszanej filtr 50+ i jest dla mnie zbyt tłusty zreszta jak większość kosmtyków Czy macie jakieś lepsze spradzone filtry, które nei błyszczą się na skórze tłustej?? I jeszcze jedno pytanie istnieją też filtry 100 czy działają mocniej niż te 50+ czy 50+ to już jest największa ochrona??\n2009-01-27, 09:14 #2850\nJa mam cerę mieszaną i stosuje mleczko avene 50+ zamiennie ze sprayem LRP 50+ pod filtr nakładam serum z witaminą c, któe zwiększa wchłanianie filtra, a górę pudruję jedwabnym hauszką i nic się nie błyszczy


Start/Transport/Morski/Wpływ wojny w Ukrainie i unijnych sankcji na port w Rotterdamie\nKarol Kaźmierczak20 marca 2022\nRosyjska agresja na Ukrainę skłoniła Unię Europejską i inne państwa do nałożenia na Rosję szeregu sankcji. Sankcje co prawda nie mają jeszcze ogromnego wpływu na szeroki import energii (ropa naftowa, produkty ropopochodne, LNG, węgiel), ale wpływ wojny w Ukrainie i unijnych sankcji jest już odczuwalny przez eksport i przeładunek kontenerów w porcie w Rotterdamie.\nWpływ wojny w Ukrainie na port w Rotterdamie\nZ około 470 mln ton towarów przeładowywanych przez port w Rotterdamie, 62 mln ton przypada na Rosję (13%). Przez port w Rotterdamie importowane są z Rosji duże ilości nośników energii. Obecnie jest to około 30% rosyjskiej ropy naftowej, 25% LNG oraz 20% produktów ropopochodnych i węgla. Przez Rotterdam Rosja eksportuje takie produkty, jak stal, miedź, aluminium i nikiel. Produkty te nie są jeszcze objęte ograniczeniami handlowymi ogłoszonymi przez Unię Europejską. Obecnie nie wiadomo, jaki będzie wpływ wojny w Ukrainie na te przepływy w nadchodzącym okresie.\nZaledwie 10% rotterdamskich przewozów kontenerowych ma związek z Rosją. Unia Europejska zakazała eksportu szeregu towarów, które mogą być wykorzystywane zarówno do celów cywilnych, jak i wojskowych (podwójne zastosowanie). Oznacza to, że ładunki kontenerowe, których miejscem przeznaczenia jest Rosja, będą poddawane dodatkowym kontrolom celnym.\nNiepewność co dokładnie obejmują sankcje, jak szybko urzędy celne dopuszczą kontenery do eksportu, jak rozwija się wojna w Ukrainie i jak duże jest ryzyko płatności, sprawia, że wiele terminali kontenerowych i firm spedycyjnych zdecydowało się nie przyjmować i nie obsługiwać obecnie żadnych kontenerów z przeznaczeniem do Rosji.\n"Het is één van de eerste oorlogen die ook als een informatieoorlog bestempeld kan worden, en er bestaat altijd een kans dat er iets overslaat naar de Rotterdamse Haven – en daar maken we ons zeer zeker serieus zorgen om."\nKijk @Nieuwsuur van gisteren: https://t.co/kO8q8fEclf pic.twitter.com/FhFcCqVo2i\n— FERM Rotterdam (@FERM_Rotterdam) March 4, 2022\nCzytaj też: Wojna na Ukrainie wpłynie na zamówienia zbiorników LNG\nWpływ wojny w Ukrainie na cyberbezpieczeństwo portu\nWpływ wojny w Ukrainie i unijnych sankcji na codzienną działalność, powoduje niepewności w wielu firmach. W rezultacie firmy będą również podejmować indywidualne decyzje dotyczące obsługi ładunków rosyjskich, tak jak to już uczyniło kilka terminali kontenerowych i firm spedycyjnych. NATO i amerykańskie siły zbrojne od dziesięcioleci mają podpisane umowy z jednym przedsiębiorstwem w porcie w Rotterdamie, dotyczące transportu materiałów obronnych. Materiały te są regularnie przewożone przez ten port. Możliwe, że w najbliższym czasie będzie więcej transportów materiałów obronnych.\nJeśli chodzi o cyberbezpieczeństwo przedsiębiorstw, w porcie w Rotterdamie działa organizacja FERM. Celem FERM jest zachęcanie do współpracy między przedsiębiorstwami w porcie Rotterdam oraz zwiększanie świadomości zagrożeń związanych z bezpieczeństwem cybernetycznym. Obecnie FERM poinformował, że NCSC nie posiada jeszcze żadnych konkretnych informacji o cyberatakach mających wpływ na Holandię w związku z rosyjską agresją na Ukrainę.\nWładze portu w Rotterdamie nie opracowały niezależnie żadnej własnej polityki w odpowiedzi na wydarzenia na Ukrainie. Zarząd Portu nie ma też uprawnień do podejmowania takich działań, jak nakładanie ograniczeń na przedsiębiorstwa. Leży to w gestii rządu holenderskiego, ale Zarząd Portu popiera politykę władz holenderskich i europejskich. Praworządność międzynarodowa i prawo do samostanowienia krajów są podstawowymi wartościami i dlatego nie mogą być kwestionowane.\nVerslag van het FERM Port Cyber Café over cyberverzekeringen, met dank aan Wilco de Haan van @SchoutenZeker en Erwin Maas van @Northwave_Sec, en natuurlijk onze moderator @Cvthof: https://t.co/F7C0zRAGKm pic.twitter.com/A5OiTMqC74\n— FERM Rotterdam (@FERM_Rotterdam) March 10, 2022\nCzytaj też: Rosyjski gaz w Europie – po wybuchu wojny sprzedaż… wzrosła o 40%\nrosja rotterda sankcje ukraina wojna


Dzień misyjny w WSD w Rzeszowie - Diecezja Rzeszowska\nDzień misyjny w WSD w Rzeszowie\n„Będziecie moimi świadkami aż po krańce ziemi” (por. Dz 1,8).\nW czwartek 29 października, w Wyższym Seminarium Duchownym w Rzeszowie, miał miejsce Dzień misyjny. Wydarzenie to wpisało się w tegoroczny Tydzień Misyjny, obchodzony w Kościele w dniach 18-24 października.\nKs. Rektor Paweł Pietrusiak rozpoczynając spotkanie powiedział, że „formacja misyjna jest elementem konstytutywnym formacji w ogóle” i stąd ogromnie ważne jest poznawanie tej dziedziny działalności Kościoła.\nPierwszy z prelegentów – Ks. dr Daniel Nowak, przedstawił krótkie rozważania na temat encykliki papieża Piusa XII Fidei donum. To dzięki temu dokumentowi, wydanemu w 1957 roku, kapłani diecezjalni mogli wyruszyć z misją ewangelizacyjną na cały świat. Do tej pory była to bowiem domena zakonów o charyzmacie misyjnym. Jest to niewątpliwie jedna z najważniejszych encyklik misyjnych. Ksiądz Daniel nawiązał również do dekretu Ad gentes divinitus Soboru Watykańskiego II z 1965 roku w którym Kościół jest jasno określony jako „misyjny z natury”.\nKolejny z prelegentów – Ksiądz Prałat Stanisław Tarnawski, przedstawił temat misji w naszej diecezji. Opowiedział o początkach i o pierwszych misjonarzach którzy z Kościoła Rzeszowskiego wyruszyli do krajów misyjnych. Jednocześnie przypomniał, że „kapłaństwo to służba dla Kościoła powszechnego, a nie dla siebie”, co prowadzi również do angażowania się w działalność misyjną.\nPodczas spotkania był też czas osobistych świadectw misjonarzy pochodzących z Diecezji Rzeszowskiej – ks. Jana Radonia i ks. Szymona Piękosia. Ks. Jan Radoń, wieloletni misjonarz w Rosji, obecnie pracuje w Diecezji Irkuckiej, na półwyspie Kamczatka. Z kolei ks. Szymon Piękoś od dwóch lat posługuje w Ekwadorze, w Diecezji Portoviejo.\nSzczególnym Gościem spotkania był J. E. Ks. Bp Jan Piotrowski, Ordynariusz kielecki, wieloletni misjonarz w Kongo i Peru. W swoim świadectwie opowiedział o początkach swojego powołania misyjnego i pracy w Afryce i Ameryce Południowej.\nPo sesji na auli, w seminaryjnej kaplicy sprawowana była Eucharystia, której przewodniczył i homilię wygłosił ks. Biskup Jan Piotrowski. „Na mocy chrztu – mówił ks. Biskup – wszyscy jesteśmy misjonarzami, tożsamość chrześcijanina jest tożsamością misyjną”. Cytując posyndalną adhortację św. Jana Pawła II Ecclesia in Europa przypomniał też, że „ograniczenie głoszenia Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelii do samego tylko kontekstu europejskiego byłoby przejawem niepokojącego braku nadziei w naszym chrześcijańskim życiu”.\n„Tam, gdzie głosi się Słowo Boże, tam zawsze zwiastuje ono wiosnę duchowej odnowy”.\nDzień misyjny był doskonałą okazją do tego, by na nowo uzmysłowić sobie misyjną naturę Kościoła. Oby był owocną inspiracją dla tych, których Pan zechce posłać aż na krańce świata.


Wybory do izb rzemieślniczych. - Dz.U.1932.91.780\nw sprawie wyborów do izb rzemieślniczych.\nMinister Przemysłu i Handlu jest władny odroczyć ustąpienie połowy członków izby rzemieślniczej, przewidziane w art. 175 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 czerwca 1927 r. o prawie przemysłowem (Dz. U. R. P. Nr. 53, poz. 468) oraz wybory, o których mowa w art. 191 ust. 2 tegoż rozporządzenia - do końca roku 1933.


Transcend StoreJet Cloud 64GB [UNBOXING] | VideoTesty.pl\nZapraszamy Państwa na rozpakowanie dysku SSD firmy Transcend. W dysku o pojemności 64GB nie było by nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że jest to dysk z bezprzewodowym interfejsem WiFi. Niewielka i lekka konstrukcja zapewnia dostęp do danych nawet dla 5 urządzeń jednocześnie. Wbudowana bateria pozwala na pracę do 6 godzin. Wszystkie te zapewnienia producenta zweryfikujemy w naszym teście, natomiast teraz zapraszamy Państwa na rozpakowanie dysku SSD StoreJet Cloud.


22 maja 2017 | 00:02\nBerlusconi adoptował jagnięta z rzeźni. Po kampanii w telewizji spożycie jagnięciny we Włoszech spadło o 30 proc. (Fot. Ropi / Zuma Press / Forum)\nPo raz pierwszy Włosi nie zabrali na wiosnę jagniąt z Podhala. Były premier Silvio Berlusconi namawiał w telewizji, żeby nie jeść jagniąt, tylko adoptować.\nDo Leśnicy można wjechać od strony Nowego Targu albo Bukowiny. Z którejkolwiek strony się pojedzie, to z daleka widać dom bacy Kazka Furczonia.\n– Zapraszam do suteren.\nZalał wrzątkiem kawę, wyłożył na stół placki, co zostały z niedzieli.\n– Mówiło się: „Kto ma owce, ten ma, co chce”. Za pół tony wełny można było kupić dobre auto, za tonę wybudować chałupę, za dwie pensjonat.\n– Dlaczego teraz wełna się nie sprzedaje?\n– Sztuczne szmaty temu winne. A jak już wdziejemy wełnę, to z owiec nowozelandzkich. Nasze górskie mają twardą wełnę. Ale robiło się z niej dywany, kożuchy, koce, zimowe swetry, nawet kremy. 30 lat temu było 5 milionów sztuk, teraz może 200 tysięcy.\nSłońce zajrzało do suteren. Musiało i zajrzeć do owczarni, bo rozległo się beczenie. Baca mówi, że owce chcą iść na halę, nie są głupie, słyszą, że po zimie puściły trawy i potoki.\n43 lata jest przy owcach. Ojciec z matką mieli tego trochę. Mieli i gospodę w Groniu, z dawien dawna mówiło się „U Pisarza”. Pisarzem nazywali pradziadka bacy Władysława Kobylarczyka. Jedyny we wsi potrafił pisać. Chłopi dyktowali mu listy, skargi, testamenty, a on brał pióro do ręki i pisał, co chcieli. Sam się nauczył. Z tej rodziny wywodzi się jeszcze profesor z Krakowa.\nSpadł z rusztowania, ma przerwany rdzeń kręgowy. Udało się pomóc ukraińskiemu pracownikowi, który został oszukany na polskiej budowie\nPracowałem na czarno w Uber Eats\nUprowadzona Polka w Nigerii - żona dla króla "składziku na szczotki"\nZ pamiętnika zakochanej żony [SZCZYGIEŁ POLUJE NA PRAWDĘ]\nŚledzik ze śmietnika czyli przestępstwo z niedostatku\nPasterstwo to jego pomysł na życie\nPrzedsiębiorczy juhas namawiał mieszczuchów do "adopcji" owiec w zamian za oscypka. Zwierzęta zdechły\nWięcej na ten temat: rolnictwo\njolly 27.05.2017, 16:48\nBravo Italia - czas skończyć ze średniowiecznym barbarzyństwem .\nzgredka43 02.06.2017, 06:25\n@jolly czytanie ze zrozumieniem i myślenie się kłania. Skoro jedzenie baraniny to średniowieczne barbarzyństwo, to czym jest jedzenie mięsa z chowu przemysłowego, w którym zwierzęta cierpią gehennę od urodzenia aż do śmierci? Chów przemysłowy można przyrównać do tego co robili hitlerowcy w obozach śmierci. Miliony niewinnych zwierząt cierpią tylko dlatego, że tak jest taniej produkować mięso! Rozumiem, że Pan/Pani nie tylko, że nie je mięsa, ale również nie je mleka, czy wyrobów mlecznych. A jeżeli jednak używa mleka do kawy albo je czekoladę - to proszę się zastanowić skąd pochodzi to mleko! Od krowy pasącej się na pastwisku, czy od takiej, która całe życie mieszka w ciasnej oborze, a do dojarki jest podłączona non stop (z przerwami na ciążę i porody)? A teraz proszę się zastanowić jak żyły krowy w średniowieczu? A potem jeszcze pomyśleć o cielętach (bez których nie byłoby mleka, czy serów) - o tym, że po urodzeniu są oddzielane od matek natychmiast i trzymane w malutkich, ciasnych zagródkach, w których nie ma miejsca a zrobienie kroku! Szczytem luksusu jest możliwość popatrzenia przez barierki na resztę uwięzionego i udręczonego stada! I nawet o to musieli walczyć obrońcy praw zwierząt, bo cielęta - zwierzęta stadne - były izolowane od stada natychmiast po urodzeniu. Teraz też są, ale zachowany został kontakt wzrokowy! To ja już wolę średniowieczne barbarzyństwo - krowa przez cały sezon była na pastwisku, a dojono ją 2-3 razy dziennie! I nikt nie odbierał noworodka od matki natychmiast po porodzie!\nindywidualismus 13.06.2017, 12:55\n@zgredka43 Bardzo słuszne uwagi! Nie myślałem, że Cie pochwalę, szkoda, że po takim czasie i pewnie nie przeczytasz.\nvincent33 28.05.2017, 13:17\nkurczę, nie oczekiwałem od tego pajaca Silvio nic rozsądnego a tu proszę ... nie jestem zwolennikiem wegeteriańskiego radykalizmu ale ograniczenie spożycia mięsa to dobry pomysł\ndarodar 31.05.2017, 10:48\n@vincent33 Berlusconi jak cos przytula to Euro i Wladza reszta to reklama tych czynów\nzgredka43 02.06.2017, 05:54\n@vincent33 ale skąd pomysł, że zmniejszenie liczby zjedzonych jagniąt zredukuje liczbę zjedzonych świń czy krów? A jedząc baraninę można mieć pewność, że je się mięso zwierzęcia chowanego naturalnie, pasącego się na pastwisku, nie pochodzącego z chowu przemysłowego, gdzie zwierzęta cierpią od dnia narodzin aż do śmierci!\nvaldec 13.06.2017, 10:32\nJakoś mi nie żal tych pazernych górali .\nmelchior 15.06.2017, 10:52\n@valdec Mnie też ich nie żal, bo są strasznie pazerni. Poza tym, mogli się dawno w sprawie owiec i jagniąt zorganizować, a jak i w każdej innej sprawie - nie potrafią (woleli dudki od Włochów i męczarnię jagniąt w transporcie)\nkchc 12.06.2017, 13:18\n"Na kolanach premiera Silvio Berlusconiego siedzi jagnię. Przytula je i karmi butelką. Do wykarmienia ma jeszcze cztery jagnięta." Czyli: jagnię siedzi, przytula i karmi. Co ma do tego Berlusconi?\nmelchior 15.06.2017, 10:49\n@kchc a wystarczyło dodać np. "Były premier" .... ("Były premier przytula je i karmi..."). Oj, Gazeto, Gazeto... zadbaj o swój poziom,. Wychodzi bowiem na to, że jagnię przytula kolana Berlusconiego i.... karmi je butelką. I że ma jeszcze do wykarmienia jakieś jagnięta:)\nzgredka43 02.06.2017, 06:05\ndla osób jedzących mięso, którym jednocześnie zależy, aby to było mięso niepochodzące od zwierząt z chowu przemysłowego, w którym zwierzęta cierpią od dnia urodzenia aż do śmierci - baranina jest pewnym wyborem. Paranoją jest, że łatwiej, a często i taniej można kupić u nas baraninę brytyjską czy irlandzką. A zakaz uboju na miejscu, u hodowcy - to czysty sadyzm i bezmyślność. Powinny być określone i egzekwowane standardy, być może powinien być wymóg, aby robiła to uprawniona osoba (mobilny rzeźnik?), ale w imię czego narażać zwierzęta na dodatkowy, niepotrzebny stres transportu, a potem oczekiwania na ubój?\ngedwuihrfwa 01.06.2017, 15:51\nDla mnie podobnie jak koza, mięso i wyroby mleczne od owcy śmierdzi. A zatem nie jestem w stanie tego zjeść.\nzgredka43 02.06.2017, 05:50\n@gedwuihrfwa ale przecież nie ma obowiązku\nmirka57 30.05.2017, 23:10\nGuzik prawda, Berlusconi chce założyć nową partię, opierając się na rodzinach posiadających zwierzęta domowe. We Włoszech już od kilku lat, dzięki bogu, spada konsumpcja jagnięciny.\nalex2222 27.05.2017, 21:31\nW rewanżu możemy nie używać włoskiej oliwy. Grecka dużo lepsza.\nalik444 30.05.2017, 20:57\n@alex2222 Bzdura. Włosi nie kierowali się narodowością producentów.\nzgredka43 02.06.2017, 05:55\n@alex2222 ale oliwa grecka faktycznie lepsza od hiszpańskiej czy włoskiej.\nOrbán ma poważne kłopoty. Fidesz opuści EPP?