Responsabilidade por praguicidas defectuosos | Consumer\nResponsabilidade por praguicidas defectuosos\nA adquisición dun produto fitosanitario fóra das canles legais leva aparellada a responsabilidade dos danos causados por posibles defectos e por falta de seguridade\nCon anterioridade á sentenza, o xulgado de primeira Instancia desestimara integramente as peticións da empresa agrícola, cuxa campaña de 2004 resultou totalmente afectada tras a aplicación dun praguicida defectuoso. Os feitos tiveron como orixe as consecuencias económicas que sufriu unha empresa agrícola tras a aplicación dun produto fitosanitario, un praguicida que resultou defectuoso, nunha plantación de tomates na provincia de Badaxoz, cunha extensión de 17 hectáreas. A venda estaba xa comprometida cunha empresa transformadora para a fabricación de tomate en po concentrado. O produto fitosanitario, coñecido comercialmente coa marca rexistrada de «em <>Titus, tiña na composición o principio activo Metsulfum Metil en lugar de Rimsulfuron , tal e como corresponde á marca en cuestión.\nO feito é que a aplicación do produto na plantación de tomates causou a morte de todas as plantas sementadas pola empresa agrícola para a colleita de 2004, que se perdeu completamente. Os danos causados, e aos que foron condenados os responsables de tal desaguisado, ascenden á contía de 80.332,14 euros, que se corresponden tanto aos prexuízos causados pola perda das plantas tomateras como ao lucro cesante da campaña de tomate 2004, que foi a afectada.\nA investigación do Seprona\nDas investigacións levadas a cabo polo Seprona, e que foron unidas como proba documental ao proceso xudicial, puido constatarse que, a pesar de que a distribuidora estaba administrativamente autorizada para comercializar o produto defectuoso Titus como «importador paralelo», non adquiriu o produto nin os lotes que despois vendería por un conduto legal, é dicir, directamente do fabricante italiano ou do concesionario oficial, ou no mercado italiano. Pola contra, adquiriuno a unha empresa española que o introduciu ilegalmente en España tras obtelo doutra empresa italiana, diferente do fabricante ou dun concesionario oficial.\nA introdución ilegal en España dedúcea o Seprona do feito de que a empresa española, con domicilio en Cataluña, que introduce o produto desde Italia non estaba administrativamente autorizada como «importador paralelo», o que lle impedía comercializar o produto Titus en España. Así o fixo coa distribuidora demandada, a quen lle vendeu, nunha pura transacción mercantil de compravenda, determinado número de envases do produto.\nO Seprona presenta un informe onde detalla que na importación e comercialización do herbicida en cuestión cometéronse irregularidades, tanto pola empresa catalá que o introduce en España, que o importou sen autorización, como pola distribuidora demandada que o comercializa con posterioridade en España. Esta, a pesar de estar autorizada para iso, adquiriuno do intermediario anterior sen observar as garantías necesarias que asegurasen que se trataba do mesmo produto autorizado en España. Ademais puideron comprobar que a empresa importadora comercializou os envases coa etiquetaxe en italiano, sen proceder a reetiquetar as instrucións do uso en castelán, xa que non contaba con autorización para a importación paralela, que consiste na facultade de comercializar en España, un produto determinado, cuxa fabricación e procedencia é outro país da Unión Europea, independentemente do concesionario oficial.\nA falta de rexistro\nA importación paralela permite comercializar en España un produto determinado cuxa fabricación e procedencia é doutro país europeo\nO produto de referencia tiña que estar rexistrado como «produto praguicida» en España polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, cuxa autorización permitise comercializalo, unha vez etiquetaxe en español e substituído o número de rexistro do país de procedencia, polo número de rexistro de España. A importadora catalá, ao non posuír autorización expendida pola Subdirección Xeral de Agricultura do Ministerio do ramo, non podía distribuílo por España, nin podía sobreetiquetarlo, desaparecendo desa forma a garantía de que se trata do mesmo produto autorizado no noso país. Neste sentido, infrinxía o disposto no artigo 40.3 da Lei 43/2002, de 20 de novembro, de sanidade vexetal e o artigo 27 do Real Decreto 2.163/1994, polo que se implanta o sistema harmonizado comunitario de autorización para comercializar e utilizar produtos fitosanitarios.\nConsecuentemente, a distribuidora que o adquire directamente da importadora en España incumpriu as condicións da autorización para comercializar en réxime de «importación paralela» o herbicida Titus R xa que, aínda que sobreetiquetó os envases na forma previda na autorización, comercializounos sen garantía suficiente de que se trataba do mesmo produto autorizado en España, posto que non pode xustificar que se aprovisionara dun distribuidor do mesmo fabricante autorizado, senón que o adquiriu a un intermediario que o distribúe ilegalmente no mercado español, e, por tanto, incumpriu a primeira das condicións da autorización administrativa.\nA resolución xudicial de referencia condena á empresa distribuidora en España ao apreciarse culpa extracontractual por «culpa in eligendo». Os xuíces consideran que das investigacións levadas a cabo polo Seprona constátase que a pesar de estar administrativamente autorizada para actuar na comercialización do produto defectuoso Titus, como «importador paralelo», non adquiriu ese produto e, con iso, os lotes que despois vendería ao longo da cadea de distribución, dunha maneira e por un conduto legal.\nA responsabilidade extracontractual, por «culpa in eligendo» imputable á distribuidora radica en adquirir o produto non directamente no mercado italiano, senón a outra empresa sen cerciorarse, antes, de que a mesma estaba legalmente autorizada para comercializar o mesmo produto para o que existía concesionario oficial en España. A sentenza conclúe, por mor da documentación achegada, especialmente as facturas emitidas, que a importadora española comercializa o produto sen estar autorizada.\nPor iso entenden que, ao actuar desa forma, a distribuidora condenada colocábase en situación de non poder garantir a lexitimidade do produto, nin a exactitude do seu formulado; estaba a faltar, pois, aos compromisos e responsabilidades asumidas ao obter a autorización administrativa como «importador paralelo» e xerara unha confianza na benignidad do produto que de ningunha maneira podía garantir. Ademais consideran que creara desta forma un estado da situación aparente, ao distribuír, como subministrador a terceiros un produto que, pola súa conduta irregular, non respondía as expectativas que eses terceiros albergaban á hora de adquirir o praguicida.\nA culpa «in elegando» da distribuidora derívase precisamente da súa mala elección, dado que optou por adquirir o produto de quen non estaba autorizado para a súa comercialización en España por non dispor da pertinente licencia administrativa como «importador paralelo» A sentenza tamén condena aos administradores sociais ao considerar que están obrigados a vixiar e informarse acerca de que as persoas coas que contratan están debidamente autorizadas para comercializar os produtos que adquira a sociedade por eles administrada e viñan obrigados así mesmo a cumprir escrupulosamente as condicións e responsabilidades asumidas ao obter a autorización administrativa para operar no tráfico xurídico-económico como «importador paralelo», entre os cales destaca «Non comercializar coa etiqueta aprobada outro produto distinto do comercializado legalmente en Italia baixo o nome comercial de Titus alí homologado co número 8130».\nA ampliación da responsabilidade esténdese tamén ao apoderado xeral da empresa distribuidora en virtude do poder conferido para actuar por conta e en nome da Sociedade, coas facultades de comprar e vender mercadorías, asinar e esixir toda clase de facturas e determinar as condicións xerais de cantas operacións haxa de realizar a sociedade e a quen se considera administrador de feito da mercantil. E é como persoa con facultades para determinase as condicións de toda operación a realizar con terceiros, debía saber que a importadora española non podía comercializar en España, o produto Titus R, ao non estar autorizado como «importador paralelo», expóndose desta forma a que o produto adquirido a aquela non respondese o contido e formulado orixinal do produto. Os xuíces conclúen que actuando desa forma asumía o risco e a consecuente responsabilidade de distribuír un praguicida que non respondía as expectativas lexitimas que eses terceiros tiñan ao adquirilo.\nO VENDEDOR, ABSOLTO\nA sentenza absolve á persoa que vendeu directamente á empresa agrícola demandante o produto fitosanitario que resultou defectuoso e que causou a morte das plantas de tomate sementadas. O Tribunal non aprecia neste ningunha responsabilidade, nin contractual nin extracontractual, así como tampouco ningunha acción dolosa, nin ningunha neglixencia ou morosidade que poida afectar o vendedor directo do produto, pois considera que era total desconocedor de que a real composición ou fórmula do produto fitosanitario non respondía ao que figuraba na etiqueta.\nAdemais os xuíces consideran que tampouco cabe falar de responsabilidade desde o momento que o vendedor, á súa vez, adquiriu o produto a través das canles normais de comercialización, é dicir, doutro subministrador que, á súa vez, adquiriuno da distribuidora demandada. Neste sentido aplícanlle ao vendedor a xurisprudencia segundo a cal a responsabilidade do vendedor ou subministrador do produto defectuoso ha de axuizarse conforme aos parámetros comúns e ordinarios que sexa esixibles a quen vende o produto sen fabricalo, que non ten por que coñecer aqueles defectos que non se atopen manifestos e á vista e que o vende confiado na garantía sobre a idoneidade do produto que lle ofrece o fabricante.\nCon todo, parecen advertir que o resultado fose diferente no caso de que puidese comprobase que coñecía da adquisición do produto por parte da distribuidora por canles ilegais, é dicir, dunha empresa que non estaba autorizada como «importador paralelo».\nSentenza da Audiencia Provincial de Badaxoz, Sección 2ª, de data 13 de decembro de 2005. Sentencia número 448 de 2005, recurso número 696/2005.


Biblioteca PdB: Segundo taller de guitarra eléctrica: "Así soa a biblioteca"\nSegundo taller de guitarra eléctrica: "Así soa a biblioteca"\nHoxe na biblioteca volveron soar os acordes das guitarras eléctricas do noso compañeiro Javi Naya. Esta vez para o alumnado de 5º e 6º de Primaria\nTocou temas instrumentais compostos por el mesmo: Atlántico, Jump up, Lulú y los muchachos, Tal para cual e Preludio. Ao comezar fíxolles unha pequena introdución explicando as distintas partes da guitarra, tipos, orixe... e antes de cada canción íalles contando cousas sobre o estilo de música que ía soar.\nAo final rolda de preguntas e algúns alumnos e alumnas pedíronlle que tocase algunha canción dos seus grupos favoritos. Quedaron tod@s encantados e satisfeitos coa actividade.\nUnha vez máis... grazas Javi!\nPublicado por Equipo de Biblioteca do CEIP Ponte dos Brozos en 22:34


1966 - Alma gallega\nAlma gallega (1966)\nArmando Hermida Luaces, un ourensán nacido en Ribadavia en 1909 e emigrado a Bos Aires en 1929, realizou nos anos 1962 e 1963 o filme documental “Alma gallega” (rodado en Galicia e en coprodución con España).\nAínda que non figura en ningún estudio nin publicación, dos datos da CORAL dedúcese que DE RUADA participou neste filme coas súas cantigas.\nNeste documental aparece o propio Armando Hermida Luaces subindo ata Santa Tegra para filma-la desembocadura do río Miño.\nTamén se poden ver no filme importantes persoeiros da cultura galega, como Ramón Otero Pedrayo, Álvaro Cunqueiro, Celso Emilio Ferreiro e o cineasta Elixio González.\nNon temos, polo momento, máis datos deste filme. Como no caso de “La Virgen del Cristal” e “La tierra de nuestros mayores”, agradeceriamos moito calquera pista que nos puidera ampliar datos sobre o mesmo, así como o xeito de podernos facer cunha copia en calquera tipo de soporte.\nLigazón: Hemeroteca - El Pais\nTítulo orixinal: Alma gallega\nDirector: Armando Hermida Luaces\nProdución: Armando Hermida Luaces\nGuión: Armando Hermida Luaces\nFotografía: Armando Hermida Luaces (Eastmancolor)\nMúsica: Alfredo Gatell e Pedro Orovio\nMetraxe: Longametraxe de 35 mm (126 minutos)\nEstrea: O 22 de setembro de 1966, en Bos Aires\nMáis nesta categoría: « 1960 - La tierra de nuestros mayores 2001 - O Himno Galego »


Competicións | Club Natación Arteixo\nMañá sábado día 15, compite o grupo de Infantiles, Junior e Absolutos. Celébrase en Ribeira o 4º control de marcas, no que se nadan as seguintes probas: 400 libre, 200 costas, 100 libre, 50 bolboreta e 100 braza. O equipo trasládase en autobús, que ten a saída programada para as 14:30 da Piscina Municipal de Arteixo.\nTres dos nadadadores deste grupo de maiores, acuden a Cervo a participar nun torneo organizado polo Club Natación Xove, e que ten o obxetivo de competir en piscina de 50 metros.\n¡¡Desexámoslle a tod@s sorte e ánimo!!


Volveu a actividade nos Consellos Parroquiais carballeses - Carballo - Que pasa na costa\nVolveu a actividade nos Consellos Parroquiais carballeses\nparticipación cidadá consellos parroquiais\nConsello Parroquial de Entrecruces\nSon unha da demostración de que a participación cidadá é posible na vida política municipal. Os Consellos Parroquiais, tras dous anos paralizados, volven servir de punto de encontro entre a veciñanza das parroquias e a corporación municipal (participan representantes de todos os grupos). O primeiro dende o inicio da pandemia celebrouse este martes en Entrecruces, cunhas 30 persoas que encheron un Centro Social que tamén vai recuperando pouco a pouco outro tipo de actividades.\nPor parte da veciñanza presentáronse solicitudes de distintas actuacións, fundamentalmente de limpeza de vías, alumeado, xestión de residuos, posta a punto de elementos etnográficos e acondicionamento de espazos de ocio para infancia e maiores. Outra cuestión, que ademais repítese en varios consellos, é o control da actividade madeireira, dados os danos que provocan os vehículos nos camiños.\nO xoves tiva tamén tivo lugar o Consello Parroquial de Rus, tamén ás 20.00 horas. As próximas xuntanzas serán nos centros sociais de Verdillo, o día 19; Ardaña, o 24; Imende (Consello Parroquial de Noicela-Rebordelos), o 26, e Vilela, o 31.


📣A Dirección do Leite do SLG denuncia a parálise da Xunta diante dos baixos prezos e o decreto de xurros | Noticias Vigo\nTras reunirse, a Dirección do Leite do Sindicato Labrego Galego vén de expresar a súa fonda preocupación polos últimos datos sobre o sector publicados polo Fondo Español de Garantía Agraria (FEGA), correspondentes a decembro de 2017, que reflicten o estancamento duns prezos que, na Galiza, seguen a ser os peores do Estado xunto cos de Baleares (32’2 céntimos por litro, 1 céntimo menos que a media estatal) e continúan a estar moi por baixo da media europea (37’76 céntimos).\nPublicado por Noticias Vigo o día 12/02/2018 na sección de Sindicato Labrego Galego,Sindicatos\nPolo demais, estes datos de decembro serviron para constatar que o ano 2017 saldouse no sector lácteo galego co peche de 463 granxas ao pasar das 8.477 de xaneiro ás 8.014 de decembro. É moi posible que, a estas alturas, Galiza xa teña menos de 8.000 explotacións lácteas.\nEsta situación tan preocupante contrasta con ton triunfalista da conselleira de Medio Rural, Ángeles Vázquez, que non deixa de falar do ben que está o sector lácteo na Galiza alí onde vai, ao tempo que non move un dedo para tratar de reconducir a anomalía de que a Galiza non se beneficie da suba de prezos que se veu producindo en toda Europa ao longo de 2017.\nAsturias, cos deberes feitos en prezos e xurros\nE mentres a nosa conselleira dedica os seus esforzos a campañas publicitarias e propagandísticas, os seus colegas de comunidades veciñas fan os deberes que esixe o sector lácteo. Sen ir máis lonxe, a semana pasada publicábase na veciña Asturias -onde o prezo medio do leite en decembro foi de 35’4 céntimos- o decreto que exime da obriga de enterrar os xurros a máis do 90% do territorio do Principado. Na Galiza, os nosos gandeiros e as nosas gandeiras seguen sen saber que pasará con esta cuestión e outras cruciais das que depende o seu futuro. Cómpre saber que o decreto dos xurros, deseñado por persoal técnico nos despachos, non ten razón de ser, pois os estudos indican que as principais causantes da contaminación por amoníaco son as granxas intensivas de porcino (17’5%) e os abonos de síntese (o 20%). Pola contra, o sector do vacún só é responsable do 4’4% destas emisións, o que fai que a Cornixa Cantábrica, incluída Galiza, sexa unha das zonas menos contaminadas do Estado. Non queremos ser mal [email protected], pero o feito de que a actual ministra de Agricultura, Isabel García Tejerina, teña sido directiva de Fertiberia -en palabras da propia industria “empresa líder en el sector de los fertilizantes en la Unión Europea y uno de los principales operadores mundiales en el mercado del amoniaco”-, non nos dá ningunha confianza.\nO traballo inmediato que se agarda dunha conselleira de Medio Rural na Galiza: Fronte común contra o decreto dos xurros e negociación de prezos antes de marzo\nDado que enterrar os xurros pode implicar un altísimo custe para o sector -inxectores mecánicos, tractores con máis potencia- e non vai resolver un problema do que as nosas granxas lácteas non son as causantes; e dado que ese decreto permite exencións como a de Asturias só en 2018, pero despois será de obrigado cumprimento; preguntámonos se a conselleira de Medio Rural ten intención de facer fronte común cos seus colegas da Cornixa para frear este despropósito que ameaza con socavar aínda máis a castigada economía das nosas granxas.\nDe paso, se lle acorda reunirse cos axentes do sector para dilucidar as causas que fan de Galiza case o único lugar de Europa no que apenas subiu o prezo do leite para tentar articular solucións, non sobraría. Neste senso, dende a Dirección do Leite do Sindicato Labrego Galego, queremos lembrarlle a Ángeles Vázquez que en marzo asinaranse os novos contratos no sector; agardamos que, para daquela, xa teña feito o traballo e xestións necesarias para que, na Galiza tamén, se revisen á alza os novos prezos que impoña a industria de acordo cuns valores máis acordes aos que cotiza o leite no resto da Unión Europea.\nO SLG pide a Mesa do Leite ante a conxelación dos…\nO SLG pídelle á Xunta unha alianza coas comunidades…\nGaliza perdeu máis de 1.500 granxas lácteas dende a…


A Xunta estudará colaborar co concello de Castrelo de Miño no acondicionamento do clube naútico e no desenvolvemento integral do seu encoro - BadalNovas\nInicio Actualidade A Xunta estudará colaborar co concello de Castrelo de Miño no acondicionamento...\nO delegado territorial da Xunta en Ourense e o alcalde do municipio ourensán analizaron os investimentos previstos pola Administración autonómica, centrados na mellora dos servizos da vivenda comunitaria municipal\nGabriel Alén amosou a súa vontade de traballar en colaboración coa administración local para avanzar nos proxectos municipais considerados prioritarios\nO delegado territorial da Xunta en Ourense, Gabriel Alén, continúa coa rolda de visitas institucionais iniciadas logo da súa toma de posesión como novo representante autonómico, e hoxe mantivo un encontro co alcalde de Castrelo de Miño, Avelino Pazos, con quen analizou os principais proxectos previstos no municipio en relación á actividade da administración autonómica, como a mellora na vivenda comunitaria municipal. Ademais, o representante do Goberno galego comprometeuse a analizar as posibilidades de colaborar co Concello nun proxecto municipal para acometer a remodelación e acondicionamento das instalacións do Clube Náutico, así como o desenvolvemento integral do encoro de Castrelo de Miño .\nEntre os principais temas analizados durante o encontro, cómpre subliñar a futura reforma da cuberta da vivenda comunitaria municipal que se vai a executar ao abeiro dun convenio asinado coa Consellería de Política Social grazas a un investimento 35.000 euros. Esta actuación permitirá arranxar os problemas de filtracións e humidade que ten esta vivenda e que levaron a ter inutilizada algunha das habitacións. Para contribuír á seguridade dos usuarios desta infraestrutura, o rexedor solicitoulle ao delegado colaboración para levar a cabo o seu peche perimetral xunto coa casa do maior, así como o acondicionamento da zona verde da súa contorna.\nDurante o encontro que mantiveron, Avelino Pazos manifestou tamén o interese do seu Concello por contar co apoio da Xunta para a construción dun depósito de auga potable e canalización para bombear dende o Miño e abastecer a todo o municipio co obxectivo de atallar o problema de arsénico que se rexistra de xeito reiterado, así como a creación dunha zona de autocaravanas e dunha senda peonil.\nGabriel Alén transmitiulle a Avelino Pazos o compromiso do Goberno galego por continuar colaborando na mellora dos servizos que se lle prestan aos veciños do municipio. Neste senso, lembrou que as achegas da Administración autonómica durante a pasada lexislatura superaron os 2,7 millóns de euros e posibilitaron o acondicionamento da ponte metálica que salva o río Miño e que comunica os concellos de Castrelo de Miño e Ribadavia; o desenvolvemento de programas de promoción da igualdade e de axuda no fogar a persoas dependentes; e a posta en marcha de varios obradoiros de emprego conxuntamente con outros concellos, entre outras actuacións.


"O interese xeral afecta a todos, entón, por que excluír aos ocupantes da Insumisa?"\nENTREVISTA | Giuseppe Micciarelli\nErik Dobaño | A Coruña | 5 de xuño. Giuseppe Micciarelli e Margherita D’Andrea, tamén avogada, pasaron pola Coruña xusto despois do despexo da Insumisa camiño de La Ingobernable, en Madrid, onde ían impartir un curso dunha semana sobre os usos do común. Na Coruña fora suspendida a intervención de Micciarelli, un dos redactores do regulamento do Asilo, un centro social liberado que se declara comunidade “heteroxénea, mutable, solidaria e aberta de traballadores e traballadores do espectáculo, de arte e cultura sobre os que se basea o proceso de experimentación política, artística e cultural”. Na Coruña, o activista napolitano reuniuse con concelleiras e membros da Marea Atlántica, por un lado, e coas ocupas da Insumisa, por outro. A entrevista celebrouse 72 horas despois do despexo nun café a carón do centro social, vixiado eses días por patrullas da Policía Local.\nPara o Asilo crearon un corpo legal que respecta os usos comúns. En que leis se sostén? Cal é a autoridade que dá respaldo a ese corpo legal?\nNos partimos dun estatuto xurídico que existe en Italia e que á súa vez existe en moitas partes de Europa, os usi civici. Tamén en Galicia, o man común. É unha antiga institución para o uso colectivo das terras pola que se obteñen dereitos de uso e goce. Por exemplo, o dereito a recoller leña, á colleita de cogomelos… Desde este antigo dereito, aínda existente e que fala de outro modo de posuír, nos pensamos outro modo de gobernar e de administrar os bens. O que fixemos é transformalo, reinterpretalo, utilizar todas as interpretacións posíbeis para actualizalo en espazos urbanos. Sobre isto desenvolvemos unha declaración de uso civil colectivo urbano. Por dicilo doutro xeito: temos desenvolvido un regulamento de uso común, non unha concesión de uso a unha asociación ou colectivo singular, é unha regulamentación de uso colectivo recoñecida pola administración como regulamentación publica (e non privada) do espazo.\nÉ un intento de normalizar a ocupación?\nÉ certo que este novo corpo legal parte das prácticas concretas que se dan en experiencias sociais de autoxestión democrática organizadas para o uso colectivo e non exclusivo de espazos recuperados. Son espazos que se recuperaron con accións de conflito, como pode ser unha ocupación, ou simplemente co uso, con reivindicacións ou a través de diferentes formas que permiten que agrome a autoxestión. Pero este non é un intento de normalizarnos ou legalizarnos; é o intento de facilitar o nacemento dunha nova institución que sae das prácticas de autoxestión: da asemblea, das mesas de traballo, os talleres… como estruturas de autogoberno popular onde todos poden participar, decidir, seguindo prácticas establecidas por consenso. Obviamente en todo este proceso teorizamos e creamos ferramentas mediante as cales a administración pode recoñecer o uso. Pero antes de ser unha elección estratéxica cara a administración, foi unha elección política: a heteroxeneidade, a porosidade, a organización horizontal dunha asemblea, é unha cousa fundamental pero tamén moi difícil de conseguir. Existen barreiras invisibles, prácticas de compartir e convivir, códigos de costumes que se aprenden só despois de anos de activismo. Se non se comparten estes elementos, se non se cuestionan constantemente as solucións, finalmente a abertura é só unha promesa.\nAntes de ser unha elección estratéxica cara a administración, o regulamento do Asilo foi unha elección política: a heteroxeneidade, a porosidade, a organización horizontal dunha asemblea.\nVostedes separan a propiedade do uso do espazo.\nExactamente. A propiedade é pública. É unha defensa da propiedade pública e dun uso que é común. Para o dereito é difícil recoñecer este uso de suxeitos en continua transformación. As concesións, por exemplo, defenden unha idea de imparcialidade que constrúe bandos municipais que se parecen aos das convocatorias publicas, fomentando a competencia e unha mentalidade propietaria. Pero o obxectivo é o de conseguir unha tradución xurídica do que sucede normalmente: espazos utilizados por un gran número de persoas e que crean mecanismos virtuosos de vida en común, commoning, onde quen usa non é un suxeito dado, unha asociación, unha adxudicataria, senón persoas que se coñezan na asemblea e nas mesas de traballo: un proceso que conceda ás persoas a posibilidade de intercambiarse… que estas persoas poidan cambiar e que este cambio poida xerar novos encontros, novas relacións, que poida xerar tamén cousas imprevistas, imprevisíbeis. O dereito, nestes casos esixe crear asociacións ficticias, non recoñece asembleas non identitarias, non personalizadas en individuos concretos e estábeis, e delimita os usos de maneira\nEses instrumentos ou tradición de dereito di que existen en moitos sitios de Europa. Falou antes do man común. É posible adaptar entón o dereito e lograr ese recoñecemento? De que depende?\nDepende da vontade política de dous actores. A primeira, que é a máis importante, é a elección autónoma e independente das comunidades de uso. Para que isto sexa posible, deben ser as comunidades e tamén os cidadáns dunha cidade quen pensen as propias prácticas, nas diferenzas, de forma escrita e razoada. Nos chamámolo proceso de autorreflexión civil. Este proceso serve tamén para que a xente entenda que dentro de espazos similares a este non hai xente que se divirte ou que traballa só para se mesma, e que exclúe por ideoloxía. Utilízanse as críticas de maneira instrumental contra as realidades sociais. E non é así. Hai sacrificio, hai moito risco persoal asumido. Entón a pregunta é: por que ás veces non somos capaces de facer chegar isto á xente?\nReferiuse a un actor e á responsabilidade dos que usan ese espazo. E o segundo actor, a administración?\nA administración publica ten que asumir un risco. Non é fácil imaxinar a construción dunha plataforma participativa que nace de prácticas xa existentes, da autoxestión. Acotío, a administración atópase con obrigas que impón a lei e con formas de decisión automática. Tes unha ocupación?. Daquela tes que executar esta orde de desaloxo… Ou, tes unha forma de uso colectivo?. Entón debes nomear un responsábel. Tes unha forma de autoxestión? Non. Entón debemos facer a adxudicación… esas son respostas automáticas. As administracións, mesmo as máis progresistas, atópanse fronte a un marco legal existente e non queren un marco de novas institucións. A elección, que é moi difícil pola súa banda, tamén é aquela de romper o existente para crear algo novo. Isto último, que é dificilísimo, fixémolo en Nápoles tras anos de discusións.\nA administración publica ten que asumir un risco. Mesmo as máis progresistas, atópanse fronte a un marco legal existente e non queren un marco de novas institucións.\nGiuseppe Micciarelli e Margherita D’Andrea, na Coruña.\nComo o fixeron?\nNon foi unha cousa automática. Foron tres anos de loita, de conflito. O espazo do que partiu este razoamento chámase Asilo Filangieri. En certo momento tamén foi desaloxada unha parte pola Policía. E deu lugar a un gran debate entre nós, con posicións diferentes sobre como contestar a ese ataque. Isto é unha riqueza, xa que o espazo do commoning é un lugar onde hai moitas mentes diferentes, moitas sensibilidades políticas diferentes, moitas ideoloxías diferentes que teñen que convivir… Para a administración foi un desafío; non unha negociación. Activáronse nunha serie de mesas públicas, de confrontación, non só co alcalde, non só cos concelleiros, senón tamén cos funcionarios, que son unha parte importantísima. O reparto das responsabilidades afecta a todos: os ocupas están en risco, os políticos están en risco, pero tamén o están os funcionarios e ninguén parece darse conta, e por iso teñen medo de asinar documentos innovadores. A represión en Italia actualmente esta tamén representada por normas fiscais. Cada vez que falas cun político ou cun funcionario o primeiro que che din é ‘non é posíbel’. E teñen razón, porque o marco legal nacional e internacional non prevé esta forma de uso.\nViñan explicar na Coruña o caso do Asilo como unha posíbel vía para a Insumisa. Xa se replicou este modelo en Italia?\nEn Nápoles non só está o Asilo, hai outros oito espazos que seguiron o percorrido neo-municipalista chamado Massa Critica e teñen un patrimonio de 40.000 metros cadrados e agora están recoñecidos para uso cívico e colectivo urbano. Pero iso non pasa só en Nápoles: outro espazo en Turín, A Cavallerizza, un edificio histórico, está ocupado en pleno centro. Neste caso tamén redactamos xunto cos outros ocupas un regulamento administrativo que logo presentamos ao concello. O mesmo pasou en Palermo. É a subversión, un acto pequeno, pero ten impacto, e se é difundido entre as cidades, mesmo é revolucionario. Andamos a construír entes subversivos que revertan a orde legal existente. Normalmente as cousas modifícanse porque a administración decide cambialas, porque o Parlamento decide cambialas. Nestes casos, pola contra, o acto xurídico, antes de que sexa recoñecido, é escrito polas comunidades de usuarios, mesmo onde non teñen recoñecemento, como por exemplo en Mondeggi, en Florencia, un territorio agrícola ocupado desde hai catro anos, unha espléndida comunidade que recolle as olivas e leva a cabo actos subversivos tales como cultivar a terra. O Goberno está tentado de reprimir este proceso e a resposta foi a ocupación e a construción dun marco legal que desafía á Lei italiana.\nAs administracións poden non interferir este procesos, pero non se resistirán a tratalos de conducir cara o seu rego…\nO uso cívico non pode converterse nun instrumento en mans dunha administración co fin de separar as boas ocupacións das malas. Normalmente a lei e o dereito veñen do poder. Pero estes casos fan parte dunha subversión que vén de abaixo, na que se pide á administración asumir e recoñecer. Cando este diálogo se abre obviamente xógase en igualdade de condicións. A administración pode pór reparos sobre as novas propostas, pode dicir por que escribes isto e non isto… É un dialogo lexitimo, pero o que hai que rexeitar é que digan tes que facer isto e non estoutro. A administración non pode interferir na autonomía das decisións nestes procesos.\nNo caso da Insumisa, cando se crea o problema maior? Cando os lugares de decisión colectiva foron desautorizados. O Ministerio [de Fomento] construíu unha trampa.\nQue pensa do que pasou estes días na Coruña? É posíbel, cando se produce un desaloxo e entra a policía e interveñen a forza e a violencia, reconducir esa situación até a negociación?\nEu son un investigador de filosofía política pero tamén son avogado, por tanto podería darche unha resposta técnica. É necesario ver cal é o marco legal existente, que eu non coñezo ben. De feito, para transformar o contexto legal debe empezarse por atopar un mínimo de realidade en común co marco actual; é dicir, non se transforma a partir da nada, non é como a utopía de Tomás Moro onde escribes as regras abstractas en xeral. É sempre un corpo a corpo con aquilo que existe. Daquela son eu a preguntarche: ‘Houbo un dialogo, sobre que bases e condicións?’. Polo que eu entendín foron as condicións as que resultaron inaceptábeis. Para que se produza o diálogo, as partes deben recoñecerse e ter o mesmo poder. Existen diversas posibilidades: a canle clásica, a primeira, de participación na cal a administración convida aos suxeitos, elixe as regras e as modalidades de diálogo. A segunda empeza ao contrario, polas modalidades e as praxes xa existentes en forma de uso de espazos abandonados. Ambas son lexítimas, pero se hai unha comunidade que xa liberou un espazo, entón recomendo utilizar directamente a segunda vía.\nPero se houbo violencia entre as partes…\nA violencia é ocupar un espazo baleiro ou furtar durante anos a súa capacidade de dar servizo ás necesidades dos cidadáns? Para min o problema da violencia non é un escaparate destruído, o problema da violencia vén cando un acto político grave decídese sen o consenso da outra parte. Na miña opinión isto é un acto de poder, que tamén pode ser usado nos movementos sociais.\nNa Coruña, agora mesmo, na institución municipal están partidos políticos de esquerda, pero desde fóra hai unha gran presión da dereita. Como é posíbel negociar eses equilibrios?\nEste é o verdadeiro quid da cuestión. Adoitamos pensar nos partidos ou nas institucións coma se fosen un elemento indivisible, coma se fosen un único bloque e non é así. Nas institucións atopas diferentes forzas políticas, ti dis dereita e esquerda, pero algunhas veces mesmo dentro do mesmo partido, na mesma coalición de goberno hai diferentes forzas. Dentro do colectivo de técnicos e funcionarios administrativos tes diferentes forzas, mesmo ves trampas dentro da administración dun funcionario respecto doutro. Por outra banda, está a complexidade dos movementos. Hai algún movemento singular? Existe o movemento? O que vemos é a dificultade de lograr unha subxectividade plural e democrática, na cal as ideas dalgunhas non instrumentalicen as doutras. No caso da Insumisa, cando se crea o problema maior? Cando os lugares de decisión colectiva foron desautorizados. O Ministerio [de Fomento] construíu unha trampa. Pero partiu de non recoñecer como lugar de decisión á asemblea da Insumisa sobre unha cuestión que afectaba directamente ao espazo que ocuparan. Esta é a orixe do problema. Dicir que o Concello ten que pensar no interese xeral é miope. Cantas veces o Concello vai ser desautorizado na mesma medida polo goberno do Estado, por un acordo internacional ou por un tratado que non terá discutido? O interese xeral afecta a todos, entón, por que excluír aos ocupantes da Insumisa? O paradoxo, que a min paréceme que demostra a súa boa fe, é que foi a Marea Atlántica a que nos convidara a falar destas cousas.\nDicir que o Concello ten que pensar no interese xeral é miope. Cantas veces o Concello vai ser desautorizado na mesma medida polo goberno do Estado, por un acordo internacional ou por un tratado que non terá discutido?\nComo se evitan esas relacións de poder?\nSe queremos imaxinar un uso horizontal, democrático e paritario dos espazos debemos aprender a non exercitar a hexemonía, a non exercitar o poder sobre o compañeiro que temos á beira. Moitas veces, cando eliximos realizar accións cara un conflito radical, se non temos o apoio de todas, non é un acto de resistencia, máis ben é un acto de prevaricación. Repito, non se trata dun discurso burgués sobre a violencia, é o discurso sobre o problema de utilizar o poder contra o que libra contigo a túa propia batalla, e isto é aplicable tanto aos movementos como ás institucións.\nPero como ve desde fóra que unha forza como a Marea Atlántica, desde o goberno da Coruña, utilice a violencia para levar a cabo un despexo contra a súa propia base social?\nÉ simplificar demasiado pensar que unha administración local poida cambiar de súpeto determinadas cuestións. Os gobernos locais non poden cambiar as leis estatais, nin as forzas de policía nin tampouco as cabezas dalgúns funcionarios. Temos que ser claros sobre os roles de cada un dos actores involucrados. Eu son moi honesto respecto disto. Se nós en Nápoles non tivésemos un alcalde como De Magistris, pode que se conseguiran ocupacións, pero non un novo estatuto xurídico recoñecido. As ocupacións fanse prescindindo dos alcaldes e das administracións. Se queremos crear institucións e queremos que estas sexan recoñecidas necesitamos un diálogo político. Nos fomos dialogar co noso alcalde, que é un alcalde de esquerdas e que non está ligado a ningún partido político. A cuestión é que tratamos con estas forzas diferentes non para poñernos de acordo, senón para lanzar un desafío. Porque á hora de falar de participación son todos moi bos, pero para levala a cabo a cousa é máis difícil. Queremos quitar a retórica da participación cívica a quen a usa só de maneira instrumental, e queremos apoiar as comunidades en loita que queren abrirse a formas de participación máis amplas. Por iso tentamos conectarnos con diferentes experiencias en toda Europa, a partir dos movementos pero tamén das institucións que afirman estar preparadas para construír novas ferramentas participativas. Agora mesmo estou tentando entender, porque a min tamén me parece absurdo o sucedido, antes de vir aquí non sabiamos que existía esta situación.\nQue aconsellou tanto ao goberno municipal como ás ocupas da Insumisa?\nNon creo que o sucedido sirva como ensinanza, porque ninguén pode ensinar nada a ninguén. É máis, estamos aquí para aprender como se fai… O escenario é o seguinte: que estás nas institucións e queres facer algo bo, estupendo! Esta é a miña proposta autónoma, recoñécema ou polo menos tenta abrir unha reflexión sobre ela. Se isto sucede desde os movementos, as institucións poden eventualmente facer algo. E se non o fan, é unha decisión política. Se este tipo de proposta non parte dos movementos, as administracións da dereita, do centro ou da esquerda actuarán inevitablemente con represión, porque esa é a resposta do dereito: a sanción, a represión, a acción. Eu quero crer que a Marea Atlántica non quería ter esta resposta. Espero que aquilo que sucedeu, pasara porque non se atopou a maneira de dialogar. O absurdo é que a derrota é da cidade, que hoxe é máis pobre politicamente porque falta unha experiencia social.\nLogo, os movementos sociais que apoian a líderes sociais que chegan ás institucións non poden esperar destes que actúen do mesmo xeito que o facían desde fóra?\nDesde o meu punto de vista habería que ler o feito de chegar ás institucións como positivo, xa que finalmente contas cun interlocutor. Pero o feito convértese en negativo se non se aclara a diferenza de posición. Eu non podo esperar dun compañeiro que está nas institucións que cometa o mesmo acto ilegal que eu coa ocupación, porque ten un rol diferente. E xusto porque eu estou pedindo a miña autonomía. E non porque el non teña valor, senón porque o valor que se lles pide aos movementos é diferente do que se lles pide ás institucións. A cuestión é: cando hai unha administración que di estar preparada para o diálogo, nós estamos preparados a aceptar a confrontación de ideas, porque é ese o momento no cal se pode distinguir a retórica da realidade.\nA pluralidade é un obxectivo. Só onde hai unha pluralidade hai horizontalidade. E só onde hai horizontalidade existe un ideal libertario, e só onde tes un ideal libertario podes romper os grumos de poder.\nCal debe ser a actitude de movementos como A Insumisa?\nO que che podo dicir é que é necesario atopar un terreo de desafío. Nos andaremos por Madrid a próxima semana [a última semana de maio] nun curso sobre comúns urbanos en La Ingobernable, e estudaremos como se pode desafiar ao concello de Manuela Carmena. E creo que será moitísimo máis difícil do que foi en Barcelona, ou aquí en Galiza, na Coruña mesmo. De non tomar esta actitude, as administracións teñen unha vía fácil, a da escusa: non se pode, é un acto obrigado, teño que facelo á forza… O mesmo que se eu digo: ti es a institución e non me interesa nin diálogo nin desafío… Ambas son posturas teoricamente lexítimas, pero teñen percorridos que xa coñecemos e son pouco interesantes… A cuestión non é xulgar o conflito como bo ou negativo, senón xulgar cal é o terreo polo cal se hai alguén de esquerdas na administración eu podo dar coa maneira, desde a miña autonomía, de utilizar a súa presenza alí dentro de maneira útil, sen pactos ou intercambios electorais.\nAntes falaba da instrumentalización dos movementos por parte das administracións. Agora está propoñendo unha instrumentalización á inversa?\nSería posíbel? Pensar nisto é unha pequena gran transformación ideolóxica. Sabemos que é difícil ter un colectivo plural, pero pregunto, por exemplo, onde fracasou a revolución dos soviets?, en Kronstadt?, fracasou no momento no cal dixo Rosa Luxemburg? A pluralidade non é un discurso para contentar á administración de esquerdas.\nQue é a pluralidade ou como debe ser?\nA pluralidade é un obxectivo, noso, autónomo, porque só onde hai unha pluralidade hai horizontalidade. E só onde hai horizontalidade existe un ideal libertario, e só onde tes un ideal libertario podes romper os grumos de poder, os anacos, os sedimentos do poder en todas partes, tanto nas institucións como fóra delas.\nActivista e investigador de filosofía política e do dereito. Ocúpase no estudo dos bens comúns en Italia e en particular en Nápoles. Doutor en Dereito Público, Teoría das Institucións Nacionais e Europeas e Filosofía político-xurídica. Investigador na Università degli studi di Salerno (Unisa). Fai parte do consello editorial da revista Soft Power, diario euroamericano de estudos históricos e teóricos da política.\nNa seguinte ligazón pódense consultar algunhas das súas publicacións: https://unisa-it.academia.edu/giuseppemicciarelli.


Carlos Núñez actuará en Vigo dentro da súa xira de Nadal 2016 - VigoÉ\nA xira, que comezou o 8 de decembro, conmemora o 20 aniversario do lanzamento do primeiro disco do artista, A Irmandade das Estrelas\nA actuación de Carlos Núñez en Vigo está encadrada dentro da súa xira de Nadal que comezou o pasado 8 decembro e na cal o artista conmemora o 20 aniversario do lanzamento do seu primeiro álbum, A Irmandade das Estrelas. No seu tour musical o artista percorrerá vinte cidades españolas e outras tantas en Estados Unidos, rematando no mes de xaneiro en Madrid. As entradas xa están dispoñibles a través das vías habituais de comercialización da entidade: en Ataquilla.com ou no teléfono 902 504 500.\nO concerto e o artista\nCoincidindo cunha auténtica eclosión da música celta no noso país, o músico Carlos Núñez lanzaba a súa primeira proposta musical, A Irmandade das Estrelas. Agora, exactamente vinte anos despois dos seus inicios, o artista decidiu festexalo cunha xira internacional. Nestes concertos efeméride, Núñez contará coa participación de novas promesas de toda a Península cos que, ademais, acaba de participar na gravación do último filme de Carlos Saura.\nAsí, ofreceranos unha viaxe polo seu universo musical conectando as tradicións celtas de Galicia, Irlanda, Escocia ou Bretaña e incorporando, de xeito pioneiro, tradicións musicais de todo o territorio nacional. Recentemente, Núñez ofrecía ao fronte de 75 músicos un concerto histórico na Catedral de Santiago de Compostela onde por primeira vez soaron xuntos todos os instrumentos da Orquestra do Pórtico la Gloria, esculpidos en pedra polo Mestre Mateo no século XII. Ademais, entre outros feitos destacados, tocou para Coppola nos Premios Princesa de Asturias 2014 e, o pasado ano, abriu na celebérrima Sala Dourada del Musikverein de Viena cunha das máis antigas orquestras da cidade, aos poucos días do universalmente coñecido concerto de Aninovo.\nCarlos Núñez está considerado internacionalmente coma un músico extraordinario, dos máis serios e brillantes do panorama musical. Aos oito anos decidiu aprender dos vellos mestres os secretos da música popular e da gaita, e aos 12 foi convidado a tocar coma solista, coa Orquestra Sinfónica de Lorient, unha composición do irlandés Shaun Davey. Cando en 1996 publica A Irmandade das Estrelas, o seu primeiro álbum en solitario, Carlos Núñez xa era un artista recoñecido en todo o mundo. O disco vendeu máis de 100.000 copias en España e significou a maioría de idade da world music no noso país.\nEn 1999 editou Os amores libres, o seu segundo álbum que vendeu máis de 250.000 exemplares en España, un acontecemento extraordinario para a música popular feita en España con alcance internacional. O seu terceiro disco, Mayo longo, publicouse no 2000 e significou o achegamento natural de Carlos Núñez a estruturas máis pop, que aumentou o seu recoñecemento popular acadando o número 1 nas máis importantes radio fórmulas.\nEn 2002 publicou unha antoloxía, Todos os Mundos, que incluía ademais dunha selección da súa obra gravacións que realizara para discos doutros artistas coma Andreas Vollenweider, Sharon Shannon ou Liam O’Flynn. Con 30 anos edita o seu primeiro disco con Sony, Almas de Fisterra, de 2003, que supuxo o seu afianzamento no mercado francés. En 2004 ven a primeira gran colaboración de Carlos co mundo do cinema, e pola porta grande: Alejandro Amenábar pídelle unha canción do primeiro disco para a súa nova película, Mar Adentro. En pleno mes de xullo dese ano, no Auditorio de Castrelos en Vigo, gravouse en directo un espectacular DVD e un CD, Carlos Núñez & Amigos, ante 30.000 dos seus paisanos, que chegou a DVD de ouro.\nEn 2006 edita Cinema do Mar, onde explora o mundo das bandas sonoras, desde Mar Adentro ata outras nas que participara máis recientemente, sobre todo en Xapón, pasando por versións celtas de grandes clásicos do cinema. Despois de tres anos de pescudas, en 2009 ve a luz Alborada do Brasil, un disco no que Carlos descubre as conexións entre a música celta –a galega en particular– e a música brasileira. Ao longo destes anos Carlos Núñez vendeu máis de 1.000.000 de discos no mundo, obtivo un Premio Ondas, dúas candidaturas en solitario aos Grammy latinos e galardóns en todo o mundo.


Xeografía de Rusia - Wikipedia, a enciclopedia libre\nMapa da Federación Rusa.\nO relevo de Rusia é variado: dominan chairas e vales (3/4 do territorio). As chairas Leste-Europea e Oeste-Siberiana, divididas polos montes Urais, son as maiores do planeta. O punto máis elevado é o monte Elbrus (5 642 m.).\nCatro zonas climáticas -ártica, subártica, temperada e subtropical- determinan o clima da Rusia con 4 seguintes estacións no ano: inverno longo e nevoso, primavera temperada, verán curto e quente e outono chuvioso. As temperaturas medias varían en todo o territorio: en xaneiro - de -1 °C a -50 °C, en xullo - de 1 °C a 25 °C. Preto do 14 % do territorio (Siberia Norte e Norte do Oriente Extremo) fican alén do círculo polar co chan perennemente conxelado. A noite alá é de 60 días. As paisaxes severas dos desertos árticos do Norte sucédeas a tundra con mofo e lique. O inverno na tundra conta con 8-9 meses por ano. Máis para o Sur están espalladas as famosas forestas rusas que ocupan por volta de 43% do territorio do país. Os bosques densos de coníferas de difícil acceso chámanse "taiga".\nNa zona central da Rusia atópanse as fragas máis claras, mistas, dominadas por bidueiros, ameneiros, carballos. As fragas das zonas centrais están divididas por estepas. A maior parte de estepas é labrada e sementada con trigo, centeo, millo, xirasois etc. No Sur do país, principalmente na costa do Mar Negro, o clima é subtropical co inverno curto e húmido e verán longo e quente. Praias bonitas, sol e augas cristalinas atraen aos turistas de todo o país.\nNa Rusia hai preto de 120 000 ríos. A maioría están conxelados no inverno.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Xeografía_de_Rusia&oldid=4812730"\nA última edición desta páxina foi o 18 de xullo de 2018 ás 20:26.


Vitae introdúcenos cun novo curso virtual nos segredos e posibilidades do Machine Learning - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nmércores, 11 de novembro do 2020 Fernando Sarasketa\nEntre as tecnoloxías que máis expanden a súas ramificacións a día de hoxe, propoñéndose como un gran recurso de utilidade para aumentar competitividade, rendibilidade, eficiencia e capacidade de xestión e análise, atópase a tecnoloxía chamada Machine Learning, unha disciplina científica do ámbito da Intelixencia Artificial que crea sistemas que aprenden automaticamente: algoritmos que revisan datos e son quen de predicir comportamentos futuros. Mostrar a ampla marxe de posibilidades que ofrece o ML no noso día a día empresarial é un dos grandes obxectivos do curso Desenvolvemento de Solucións con Machine Learning, que organiza a consultora Vitae os días vindeiros.\nA sexta edición desta actividade formativa incluirá 10 horas de adestramento a desenvolver en formato online, a través da aula virtual de Vitae. Celebrarase os días 9, 11, 16 e 18 de decembro.\nComo dixemos, o Machine Learning é o ámbito de investigación que se centra en crear programas capaces de xeneralizar comportamentos nas computadoras, é dicir, que fai realidade a aprendizaxe de pautas para rendibilizar e mellorar cousas como sistemas de busca, análise de textos, análise de redes sociais, recoñecemento de obxectos e facianas, procesado do ADN, recoñecemento da fala, analítica de datos médicos ou aplicacións para a intelixencia do negocio. Ademais, alén do seu papel científico, ten moitas potencialidades para os sectores da banca, da medicina, do motor, das vendas ou das telecomunicacións, entre outros moitos.


Redacción | Domingo, 2 de Xullo de 2017, 11:31\nAs vítimas do accidente do tren Alvia ocorrido á entrada de Santiago, no barrio de Angrois, o 24 de xullo de 2013, marcharán no cuarto aniversario da traxedia desde a estación de tren compostelá ata a praza do Obradoiro, onde realizarán un ano máis unha concentración reivindicando "xustiza e verdade" polos 80 falecidos e 144 feridos.\nAfectados polo descarrilamento na curva da Grandeira e os seus familiares afrontan esta cita co ánimo que supón o cambio na causa, tanto no plano xudicial como no político, con respecto a fai tan só 12 meses. "O ano pasado ía pechar o caso no xulgado e a comisión de investigación parecía inviable", lembra, en declaracións a Europa Press, o portavoz da plataforma Vítimas Alvia 04155, Jesús Domínguez.\nE é que en outubro de 2015 o segundo xuíz instrutor, Andrés Lago, decidiu dar carpetazo á causa co maquinista como único investigado. En maio de 2016, a Audiencia da Coruña ordenou reabrila, co que o terceiro aniversario se conmemorou nese novo contexto, no que ata o mes de setembro non se rexistrou ningún novo paso xudicial.\nAgora, con todo, o caso ten como investigados tanto ao condutor Francisco Garzón Amo, que tomou a curva con excesiva velocidade debido ao descoido provocado por atender unha chamada do interventor; como a o ex xefe de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, ao que se lle atribúen 80 delitos de homicidio e 144 de lesións por imprudencia profesional grave ao faltar a preceptiva análise de risco na liña que une Ourense coa capital galega.\nOs maxistrados da Audiencia coruñesa, que acaban de ratificar a situación procesual de Cortabitarte, detectan "indicios dunha actuación deficiente, por incompleta e parcial, na avaliación de riscos", responsabilidade que recaía entón en quen agora está recolocado no administrador de infraestruturas ferroviarias como subdirector de Xestión Loxística de Aprovisionamento.\nCONMEMORACIÓN DO ANIVERSARIO\nNa véspera do cuarto aniversario do sinistro ferroviario máis grave da democracia española, o domingo 23, os membros da plataforma de vítimas desenvolverán unha asemblea, para o que prevén volver solicitar un local ao Concello.\nXa o 24, a xornada comezará ás 11,00 horas. A diferenza dos anteriores anos, a concentración fronte á Catedral de Compostela estará precedida por unha manifestación desde a terminal de trens, acto co que os afectados queren visualizar Adif e Renfe, as dúas empresas públicas nas que identifican claras responsabilidades pola falta de medidas de seguridade no convoi e na vía.\nA esta mobilización convidarán a todos os concelleiros da corporación santiaguesa, e ademais cursarán invitacións "especiais" a algúns representantes políticos como o portavoz do PP na cidade, Agustín Hernández; a deputada do PSOE no Congreso e presidenta da xestora do PSdeG, a compostelá Pilar Cancela; e o portavoz de Cs en Galicia.\nAo popular Agustín Hernández animarano a acompañalos durante a marcha e a concentración despois de que este pedise unha reflexión ao seu partido sobre o seu rexeitamento á demanda dunha comisión de investigación polo accidente. "Como dixo que os políticos tamén teñen corazón, a ver se vén e non só son palabras", resalta Domínguez.\nNo que respecta a Cancela, valoran o cambio de posición dos socialistas, cuxo grupo no Congreso dos Deputados --ou boa parte del-- móstrase agora favorable á investigación política. O desexo da asociación, segundo incide o seu portavoz, é que "todos os grupos se poñan de acordo" para que esta comisión salga adiante.\nFoi un 17 de decembro de 2013 cando a plataforma Vítimas Alvia 04155 se concentrou por primeira vez tras unha pancarta en demanda dunha comisión de investigación, precisamente fronte ás Cortes españolas.\nXa ás 19,00 horas, e despois dunha misa na Colexiata de Sar, o acto máis cargado de emotividade trasladarase de novo a Angrois, en cuxo antigo 'campo da festa' caeu un vagón fai agora case catro anos pasadas as 20,40 horas.\nHernández cre que o PP debe reflexionar sobre o seu 'non' á comisión do Alvia


A fronteira galego-asturiana, impermeable ata o 22 de xuño | Noticias de Galicia | CRTVG\nA fronteira galego-asturiana, impermeable ata o 22 de xuño, cando remate o estado de alarma no Principado\nPublicado o 13/06/2020 21:41\nO que non cambia, polo momento, é a mobilidade desde Galicia a outras comunidades autónomas. Malia que hai semanas que Ribadeo leva pedindo que se reabra a fronteira con Asturias para que poidan seguir fluíndo as relacións que existen entre esta vila e as vilas asturianas que están próximas, a cidadanía terá que esperar ata que tamén remate o estado de alarma no Principado para que o reencontro sexa posible.\nDende primeira hora da mañá hai xente na praza de abastos ribadense. Pero, segundo nos contan os tenderios, agora sempre hai a metade da xente, porque os asturianos conforman aproximadamente o cincuenta por cento dos clientes que teñen. Este carniceiro, describe Ribadeo coma o supermercado da Mariña oriental e do occidente astur. Ás portas da praza celébrase cada sábado un mercado agrícola. Aquí tamén os añoran.\nO allcade explícanos que supoñen os aturianos en Ribadeo. En cinco minutos no coche chegamos ás Figueiras, a localidade máis poboada do concello de Castropol. Están desexando poder volver a Ribadeo.\nEste rapaz é ribadense e casou nas Figueiras hai ano e medio. No seu caso a fronteira levantada polo coronavirus aínda se lle fai máis dura. Nun principio a libre circulación entre Asturias e Galicia chegará o 22 de xuño.\nIntensifican os controis de mobilidade nas principais vías de acceso a Galicia\nPrimeira fin de semana con actividade na factoría viguesa de PSA Peugeot Citroën


O ente supramunicipal "seguirá gobernando e defendendo os intereses cidadás", segundo o rexedor, coa reunión do seu goberno o vindeiro martes ou mércores. O Concello vén de recibir a resolución na que a Xunta rexeita a inscrición da Área no Rexistro de Entidades Locais, un informe que "xuridicamente non se sostén".\nO alcalde deu conta da chegada ao Concello este martes do informe no que a Xunta de Galicia xustifica a negativa da inscrición da Área Metropolitana no Rexistro de Entidades Locais que, dixo, cuestiona a constitución do ente e a presidencia e que "non se sostén xuridicamente".\nCaballero referiuse a unha sentenza do Tribunal Supremo do Contencioso-Administrativo que, sobre as funcións do Rexistro de Entidades Locais, ditamina que "en ningún suposto é de control senón de mera constancia ou toma de razón, debendo imperativamente practicar a inscrición, salvo que se observe falta ou insuficiencia de datos".\nO rexedor vigués criticou este intento de "frear a Área Metropolitana" malia que o ente "están tan en funcionamento que mañá convocarei unha Xunta de Goberno para o próximo martes 10 ou o mércores 11" en función da dispoñibilidade dos seus membros. Así, o goberno da Área "seguirá gobernando e defendendo os intereses cidadás", afirmou e abordará entre outras cuestións o transporte metropolitano na vindeira xuntanza.


Nove cousas que podes cambiar este Nadal para non agredir o medio ambiente - Praza Pública\nNove cousas que podes cambiar este Nadal para non agredir o medio ambiente\nADEGA ofrece consellos para ter un nadal máis "verde" © ADEGA\n"No Nadal xérase un gasto enerxético superior ao do resto do ano, prodúcese un maior consumo de produtos e increméntase substancialmente a cantidade de residuos", subliña ADEGA\nNon o era en orixe, pero o nadal converteuse na festa consumista -e polo tanto insustentable- por excelencia. Compras, desprazamentos en coche, luces, xeración de residuos... Algúns excesos son inevitables, pero outros poden ser evitados a través do cambio de certos hábitos e mediante algún pequeno sacrificio, como lembra a organización ecoloxista ADEGA, que nos últimos anos editou o manual Por un Nadal máis verde e mais o folleto Reis Magos de costas ao Consumismo que incorporan consellos prácticos para ter un Nadal máis "eco-lóxico" e para que "o noso comportamento nestas festas non contribúa a deteriorar o noso patrimonio natural nin a agravar o quecemento global".\n"Non pretendemos ofrecer receitas máxicas: o que tentamos é suscitar debates sobre a importancia das nosas accións como cidadáns individuais ou pertencentes a unha unidade familiar. Cada persoa sabe mellor ca ninguén cales son as súas posibilidades e capacidades de actuación e ata onde pode chegar para manter a coherencia das ideas na vida cotiá", destaca a entidade na introdución do Manual por un Nadal máis verde.\nADEGA pide unha reflexión para facer un consumo máis responsable estas festas © ADEGA\n"No Nadal xérase un gasto enerxético superior ao do resto do ano, prodúcese un maior consumo de produtos e increméntase substancialmente a cantidade de residuos", subliña ADEGA, que engade que "tamén é insustentable desde o punto de vista social, porque detrás de moitos dos produtos que mercamos e levamos ás nosas casas hai persoas que non gozan do Nadal e non se poden permitir moitas das cousas que elaboran e fabrican para nós".\nPregúntate se realmente o consumo que vas facer é importante, se o precisas ou satisfará algunha necesidade real, ou se pola contra só estás sendo unha vítima das festas\nA entidade tamén chama a atención sobre os excesos en alimentación: "O actual modelo agro-industrial xoga coa comida: róuballa a quen a produce por soldos miserentos, lévaa de viaxe por todo o planeta, emprega a desexada e desfaise da que non precisa chamándolle excedentes", denuncia.\nPara controlar e reducir algúns dos elementos máis negativos ADEGA ofrece unha serie de consellos prácticos:\nConsumismo: Pregúntate se realmente o consumo que vas facer é importante, se o precisas ou satisfará algunha necesidade real, ou se pola contra só estás sendo unha vítima das festas. Pescuda se tes alternativas ecolóxicas, de comercio xusto ou artesanais na túa localidade\nAgasallos: Un agasallo non ten que ser un obxecto, pode ser unha subscrición para unha entidade social ou medio de comunicación, ou un servizo emprestado por profesionais locais. De igual xeito, pode que para moitos dos teus amigos/as e parentes o mellor agasallo sexa compartir uns días contigo, o teu tempo e os teus coñecementos. E, así mesmo, tamén podes poñer en práctica as túas habilidades e crear os teus propios agasallos.\nTenta consumir produtos da localidade, frescos e de tempada. Evita os produtos excesivamente envasados e que veñan de lonxe\nXoguetes: Pensa nas necesidades reais do neno ou da nena a quen vas agasallar e lembra que o máis importante para eles é o xogo, non o xoguete. Foxe dos xoguetes bélicos e sexistas e opta por xoguetes artesanais, sen pilas, que estimulen a creatividade.\nAnimais: Os animais non son xoguetes. Agasallar ou facerse cunha mascota supón unha responsabilidade: antes de tomar esta decisión, valora ben o que implica. Cada ano, ao chegar o verán, moitos cans e outros animais son abandonados por non saber que facer con eles durante as vacacións. Curiosamente, a desgraza de moitos destes animais tivo a súa orixe no Nadal, datas nas que aumenta o "consumo" de mascotas.\nAlimentación: Tenta consumir produtos da localidade, frescos e de tempada. Evita os produtos excesivamente envasados e que veñan de lonxe. Foxe especialmente de cultivos tropicais insustentables como os langostinos ou os ananás. Para os alimentos que non teñen produción local, opta polos de comercio xusto: cacao, especias, café... Planifica a compra e calcula ben a comida que vas precisar. Se tes algunha sobra conxélaa e aprovéitaa para outra ocasión.\nResiduos: Envolve os agasallos con papeis reutilizados doutros anos. Evita os produtos de usar e tirar (panos de mesa, manteis, vasos ou pratos decorados con motivos de Nadal). Evita os produtos excesivamente empaquetados: sempre mellor a granel.\nExemplo de decoración de nadal feita con eucalipto © casaydiseno.com\nPrescinde das luces da árbore e, se as pos, escólleas eficientes ou de baixo consumo e lembra apagalas pola noite ou cando ninguén estea presente\nÁrbores de Nadal: Evita cortar unha árbore para empregala só por uns días. En lugar diso, merca unha que poidas utilizar durante varios anos, aluga unha nun viveiro ou fabrica a túa propia árbore con materiais reciclados. Evita decorar con acivro, pois ten especial protección e cumpre un importante papel no ecosistema, e tamén prescinde de musgo ou liques para as decoracións\nTransporte: Emprega o transporte público ou comparte o automóbil con familiares e amigos cando vaias a unha cea ou a un festexo.\nEnerxía: Sé máis orixinal e prescinde das luces da árbore: hai mil e unha formas de decorala. Se aínda así decides poñerllas, escólleas eficientes ou de baixo consumo e lembra apagalas pola noite ou cando ninguén estea presente


Aviso de festas do festival de primavera 2021\nEstimados socios: Grazas a todos polo seu forte apoio durante o 2020. Foi un momento difícil con COVID-19, pero superamos todos os difíciles do ano pasado. Aplaudamos o noso gran esforzo e éxito. Achégase o festival de primavera de 2021, todo o persoal da cidade de Shenzhen Lifan século ...\nConsellos para o Nadal de 2020\nPara a maioría da xente, o Nadal será moi diferente este ano. Neste artigo, ofrecemos 5 consellos básicos para axudar a reforzar a nosa saúde durante e despois das vacacións de 2020. Cada día, os científicos aprenden máis sobre como funciona o SARS-CoV-2 e estanse a implantar as vacinas. Si, o 2020 foi un reto ...\nNova pneumonía por coronavirus A nova pneumonía por coronavirus é a prioridade máis importante entre as prioridades. A nova industria da pneumonía por coronavirus (IVD) desenvolverase rapidamente co rápido desenvolvemento de varias novas tecnoloxías e a catálise da nova pneumonía por coroa. Espérase que entre en ...\nSuspendeuse o tráfico de trens de China a Europa\nO tráfico de tren desde China ata a fronteira con Casaquistán e Mongolia suspendeuse, a excepción das viaxes programadas. Esta suspensión xa estaba en vigor desde o 8 de decembro e non se prolongou ata o 16 de decembro ás 18:00. O motivo da suspensión é unha conxestión extrema no bordo ...\nO camiño para que os fabricantes de IVD saian e se manteñan baixo a situación epidémica\nDende que estalou o novo coronavirus, a néboa estivo envolta na terra de China. A fronte unida do pobo nacional respondeu activamente á "epidemia" da guerra sen fume de pólvora. Non obstante, unha onda non se nivelou e outra comezou. Esta nova epid ...


Axuda aos teus fillos a seren creativos - IKEA\nAxudamos aos teus fillos a crear\nAos nenos encántalles ser creativos coas artes e a artesanía. Estas actividades estimulan habilidades motoras finas e o pensamento lóxico e, ademais de facelos sorrir, axúdalles a estar tranquilos e concentrados. A continuación mostrámosche algunhas formas de animalos a facer estas actividades e a mostrar os resultados.\nDiversión que habedes lembrar\nPintar e crear cousas cos teus fillos significa máis que horas de diversión. Viviredes momentos que nunca esqueceredes e pasaredes tempo xuntos.\nVelaquí todos os obxectos de artesanía\nMoitos artistas; moito material\nNon importa cantos artistas aparezan, terás material dabondo para todos coa serie MÅLA. Hai de todo, desde pinturas e rotuladores de cores ata rolos de papel de debuxo de 30 metros de longo.\nVelaquí a serie MÅLA\nA caixa de ferramentas dun artista organizado\nOs nenos non sempre queren esperar mentres ti recolles lapis. O interior da caixa de manualidades LUSTIGT divídese en compartimentos para que poidas ter as cousas ordenadas e atopalas rapidamente, como tesoiras, papel ou fita. Ademais, podes collela e levar o material alá onde os teus fillos queiran poñerse creativos.\nO estudio dun artista que comeza\nPodes ter unha zona especial con todo o que o teu fillo necesite para desenvolver as súas artes e artesanías, incluídos unha mesa e tallos de tamaño infantil. Isto poríalles as cousas máis doadas no momento de usar e ordenar os obxectos.\nVelaquí todos os mobles para nenos\nUnha galería en constante cambio\nPor que non enmarcar algunhas das túas obras de arte favoritas? Se as mostras no sistema de almacenaxe en parede FLISAT, podes cambiar os debuxos rapidamente a medida que os teus fillos vaian producindo novas obras mestras.\nVelaquí todos os marcos e fotografías\nUnha galería moi persoal\nPodes combinar debuxos dos teus fillos, fotos familiares, espellos e moito máis para conseguir unha parede de galería que faga a túa casa aínda máis persoal.\nVelaquí todos os espellos de parede\nApetéceche unha alfombra feita á man?\nCo tear LUSTIGT, os teus fillos poderán tecer cousas como unha alfombra para os seus xoguetes en diferentes materiais, como fío ou mesmo cordóns de zapatos. Este tradicional oficio artesán desenvolve as habilidades motoras finas e a capacidade de concentración. Inclúe instrucións de tecido para axudar a que a súa creatividade comece a voar.\nPapel con moito xogo\nO papel é un deses materiais básicos para manualidades que sempre é bo ter na casa para debuxar ou cortar. Por que non engadir tamén o papel origami LUSTIGT? Esta fermosa arte desenvolve a imaxinación do teu fillo, as súas habilidades motoras finas e o pensamento lóxico.


O 'SonRías Baixas 2021' será do 3 ao 8 de agosto - Vigo al minuto\nO ‘SonRías Baixas 2021’ será do 3 ao 8 de agosto\nContará con Kase.O, La Pegatina, Sés, La M.O.D.A., Travis Birds, ISEO & Dodosound ou Sabela no cartel\nO SonRías Baixas 2021 xa ten cartel e data de celebración. Este verán, do 3 ao 8 de agosto, Bueu converterase no escenario que acollerá a cita coa música ao vivo máis enérxica, divertida e festiva do panorama musical actual en Galicia.\nKase.O, Sés, La M.O.D.A., La Pegatina, Travis Birds, Muerdo, TéCanela, Sabela, ISEO & Dodosound, Ciudad Jara, Tu Otra Bonita e SonDaRúa conformarán o singular cartel deste SonRías. O festival que se transforma e que dobra a súa duración, de 3 a 6 noites.\nAsí, a dirección do SonRías Baixas, logo de explorar e analizar diversas posibilidades, optou finalmente por adiar a edición de 2020 para o verán de 2022 e, no seu lugar, ofrecer un ciclo de concertos impregnado polo espírito SonRías.\nSonRías Baixas regresa aos escenarios cunha proposta coidada, na que destaca a actuación do mítico Kase.O, na que recupera o seu aclamado proxecto Jazz Magnetism. Xunto ao rapeiro, grupos como La Pegatina, Ciudad Jara, ISEO & Dodosound, Travis Birds e Muerdo tamén ofrecerán en Bueu o seu único directo de gran formato en Galicia este verán.\nOs concertos do ciclo SonRías Baixas 2021 terán lugar en horario nocturno. A xornada inaugural, o martes 3 de agosto, contará coa música e cantareira Sés, que regresará aos escenarios galegos para presentar o seu último disco, Liberar as arterias.\nPreviamente, o dúo TéCanela avanzará algúns temas do seu vindeiro traballo discográfico. O mércores 4 de agosto será a quenda de Ciudad Jara, na primeira actuación que fará en Galicia, e Tu Otra Bonita, que se suma por vez primeira ao cartel do SonRías para dar a coñecer o seu cuarto álbum, Crema.\nXa de cara á fin de semana, o ciclo arrancará o venres 6 coa actuación de Sabela. A cantante dará a coñecer o seu álbum debut, Despedida. A noite pecharase con La M.O.D.A., que regresan ao SonRías dous anos despois para presentar Ninguna ola, producido por Raül Refree co que se consolidan como unha das bandas de referencia no panorama musical estatal.\nO sábado 7 será o día grande do festival e terá o rap como protagonista. O mítico Kase O subirá ao escenario do SonRías co seu Jazz Magnetism, disco do que se celebra o seu 10º aniversario e cuxo espectáculo. A noite completarase co Eterno Combate do grupo de rap galego SonDaRúa, que tamén se estrea no cartel do SonRías Baixas.\nO peche deste edición terá lugar o domingo 8 de agosto da man de dúas bandas que xa pasaron por Bueu en anteriores edicións do SonRías Baixas: Muerdo e La Pegatina. Con elas, que presentan os seus novos directos, a festa final no SonRías Baixas 2021 está garantida.\nAs entradas para gozar do SonRías Baixas 2021 sairán á venda o vindeiro luns 24, ás 10.00 horas. Os tickets só poderanse adquirir na web oficial do festival, www.sonriasbaixas.info, e en www.enterticket.es.\nSonRías establecerá, nesta ocasión, tres tramos diferenciados de prezos en función da disposición dos asentos preasignados. O prezo das entradas será de 23€, 26€ e 29€ segundo a relación de proximidade co escenario.\nA organización comunicou por correo electrónico, ás persoas que dispoñen das entradas da 18ª edición que terán prioridade na prevenda de tickets.\nEste prazo exclusivo para compradores activarase ás 18.00 horas do domingo 23 e finalizará ás 10.00 horas do luns 24. Ademais, como novidade, as persoas que dispoñan de entradas do festival de 2020 terán a posibilidade de transformar a súa entrada en saldo para poder adquirir entradas para os concertos do ciclo.\nAs persoas que prefiran gardar as súas entradas do 18º SonRías Baixas para a vindeira edicición do festival, no verán de 2022, poderán facelo sen problema.\nUnha vez remate este período de venda prioritaria para o público habitual do SonRías Baixas, a organización activará a venda de entradas restantes para a poboación. Así, a partir das 10.00 horas do luns 24, poderán reservar os seus asentos na páxina web oficial www.sonriasbaixas.info.\nEste ano SonRías Baixas tamén activará a venda de entradas para menores de 12 anos acompañados.\nPara isto, á hora da venda de entradas, haberá a posibilidade de seleccionar este tipo de ticket, que terá un prezo de 10€ máis gastos de xestión.\n582.200 galegos están xa inmunizados fronte á COVID


Pero, quen foi María Victoria Moreno? – Balea\nDe seguro oíches ese nome, pode que até saibas que foi mestra e escritora. Pero por se houbese algún despistado na sala, imos facer un repaso á figura da protagonista das Letras Galegas deste 2018.\nAna Vigo· 29 Xaneiro, 2018 ·0\nÉ unha das pioneiras máis destacadas nas nosas letras, en especial no que se refire a literatura infantil e xuvenil. Porén, non era galega de nacemento (sendo natural de Cáceres), senón por decisión persoal. María Victoria Moreno quixo adoptar o galego e integrarse na nosa cultura por unha cuestión case sentimental:\nMaría Victoria Moreno,1993\nEscritora, mestra, tradutora e sobre todo defensora da lingua, María Victoria Moreno é a cuarta muller en ser recoñecida no Día das Letras Galegas, nos seus 55 anos de historia). É autora dunha morea de obras, algunhas das cales vou reseñar a continuación.\nMar Adiante (1973)\nPortada de Xerais\nA súa primeira obra é un dos grandes clásicos da LIX en galego, por ser pioneira en moitos aspectos. Coa premisa dunha mestra que conta como se fixo unha escola nun barco, introdúcense diferentes historias contadas a bordo do Arroás, o nome deste. Contos de mariñeiros e illas, do amor dun vagalume, de lobos e gaivotas, e moito máis.\nLeonardo e os fontaneiros (1986)\nPortada de Galaxia\nConsiderada pola autora como a súa obra favorita, Leonardo e os fontaneiros está contada en primeira persoa polo rapaz protagonista, Antón, o cal é moi amigo de Leonardo; este é un can da rúa, moi amistoso e confiado. Ao longo dos capítulos que a compoñen, coñecemos ás personaxes e as diferentes aventuras que corren, en ocasións case surrealistas.\nPosiblemente a súa obra máis coñecida sexa esta historia de amor (ou desamor). O título xa da unha pista do que atoparemos nela; a anagnórise refírese a ese momento da trama no que unha personaxe se decata da verdadeira identidade, súa ou de alguén máis.\nUnha sorte de road movie na que o rapaz protagonista, Nicolau, farase amigo de unha misteriosa muller durante o seu traxecto a Madrid en auto-stop. Esta obra pasou xa por máis de 20 edicións, e incluíuse na prestixiosa listaxe de honra do IBBY.\nO cataventos (1989)\nPortada de Urco\nEste álbum infantil que acaba de recuperar Urco Editora fálanos, a xeito de fábula, dun galo arrogante e ambicioso, e o control que quere exercer no galiñeiro e na granxa. Esta crítica social apta para todos os públicos gañou o recoñecemento do VIII Concurso nacional de contos infantís O Facho.\nEu conto, ti cantas (2005)\nEste volume está composto por tres contos en verso, nos que, como fixera anteriormente, volve outorgar aos animais un papel protagonista. Xa non teño medo, Can branco, can negro e Un cachiño de bica son os títulos destas historias que invitan a descubrir os sentimentos e a amizade que poden sentir os demais seres vivos.\nMoita obra por descubrir\nMaría Victoria Moreno é autora de moitas obras que me deixo no tinteiro: libros de poesía, narrativa, traducións e colaboracións. Non en van está considerada unha das personalidades máis influentes na promoción da nosa literatura.\nUn bo xeito de achegarse á súa obra é a través de O amor e as apalabras, de Urco Editora; unha recompilación de contos da escritora, un dos cales estaba inédito (ata o de agora).\nAutorasLetras GalegasLiteraturaMaría Victoria MorenoRecensión


Coeducar – C.I.M.\nQue é Coeducar?\nA coeducación é un método educativo que parte do principio de igualdade entre homes e mulleres e a non discriminación por razón de sexo. Por tanto, coeducar consiste en educar ás nenas e ós nenos do mesmo xeito, é decir, en condicións de igualdade, rexeitando os patróns tradicionais que lles atribuían uns caracteres e papeis diferenciados.\nEducar ás nenas e ós nenos segundo o principio da igualdade, tendo en conta as diferenzas e a diversidade, pero sempre nun marco de respecto e convivencia pacífica.\nRexeitar as desigualdades de xénero entre homes e mulleres, eliminando os estereotipos sexistas e fomentando outro tipo de comportamentos.\nPromover novas formas de relacionarse que fomenten a igualdade entre nenas e nenos e favorezcan a igualdade de xénero.\nLexislación a nivel estatal\nNos últimos anos, promulgáronse varias leis para regular a educación, co obxetivo de conseguir a igualdade de oportunidades e dereitos entre homes e mulleres. Algunha delas incide na coeducación, incorporando este tema ás políticas educativas para preveñir a desigualdade de xénero.\nLey Orgánica 2/2006, de 3 de mayo (Ley Orgánica de Educación - LOE)\nUn dos obxetivos de esta lei era proporcionar unha educación de calidade a todos os individuos de ambos sexos, en todos os niveles do sistema educativo. Así o recolle no seu Artículo 2.b. “A educación no respecto dos dereitos e libertades fundamentales, na igualdade de dereitos e oportunidades entre homes e mulleres e na igualdade de trato e non discriminación das persoas con discapacidade”.\nEsta lei está vixente dende o curso 2006/07, pero foi modificada parcialmente por a LOMCE.\nA novidade desta lei radica na previsión de políticas efectivas para levar a cabo o principio de igualadade en todos os ámbitos, de ahí a dimensión transversal da igualdade que supuxo esta lei.\nAsí, no seu Artículo 1.1 dice: “As mulleres e os homes son iguales en dignidade humana, e iguales en dereitos e deberes. Esta lei ten por obxeto facer efectivo o dereito de igualdade de trato e de oportunidades entre homes e mulleres, en particular mediante a eliminación da discriminación da muller … en calquera dos ámbitos da vida”.\nEntre as materias que deben abordar as políticas públicas para facer efectivo o principio de igualdade está a educación, á que esta lei fai referencia expresamente no Artículo 23: “O sistema educativo incluirá entre os seus fins a educación no respecto dos dereitos e liberdades fundamentales e na igualdade de dereitos e oportunidades entre mulleres e homes”.\nLexislación a nivel autonómico\nNeste mesmo orde de cousas, a Comunidade Autónoma de Galicia tamén aprobou unha lei para conseguir a igualdade de mulleres e homes, no que tamén se regula o sistema educativo e se fai fincapé no tema da coeducación.\nLei 7/2004, de 16 de julio, para a igualdade de mulleres e homes.\nNo seu Artículo 9 dice: “A Xunta de Galicia adoptará, dentro das súas competencias, as medidas conducentes a proporcionar, tanto ás mulleres como ós homes, unha educación para a igualdade. A estos efectos, o currículo regulador da práctica docente… adaptarase ás seguintes especificacións: a) A comprensión do valor constitucional da igualdade entre ambos sexos como obxetivo de especial atención, sen que, se admitan contidos, metodoloxía o criterios de evaluación transmisores dunha distribución estereotipada de papeis entre os sexos ou de unha imaxen de dominación de un sexo sobre o outro en cualquera ámbito da vida.


A Sombra Da Cinza, De Fidel Vidal | Café Barbantia\nA sombra da cinza, de Fidel Vidal\n9 Setembro, 2019 Ensaio, Javier Peteiro, Poesíacafebarbantia\nJavier Peteiro. “Nada máis puro, e sen opor ningún pero, o aire que respira o universo en cada ser, a vibración e o ritmo en cada único verso (Fidel Vidal)”. A alma resoa, como dicía F. Cheng, e parece facelo co universo, no verso. No novo libro de Fidel Vidal estamos ante unha “forma de gozo”, como el mesmo sinala. A poesía de Xulio L. Valcárcel é tomada por Fidel como fío condutor da súa reflexión, como unha senda desde a que dirixir a súa mirada, en liberdade, que, por selo, ten que ser ampla, facéndose incluso libertinaxe cando de se trata de reflexión, como el mesmo di ao principio.\nE ocorre que esa mirada ao cotián e ao universal vainos levando polos recunchos da alma humana, que implican o corpo, o nome, o cariño, a casa, esa casa que, se é auténtica, “debe comezarse polo tellado, coma os castelos deberían construírse no ar. Así son as casas últimas, as casas íntimas”. Enfrontámonos ao familiar en xeral, que abarca o amor e a morte, que nos nomea e nos permite vivir.\nNo texto, todo iso móveo e nos conmove se somos receptivos, se nos deixamos levar na calma precisa e preciosa, asumindo que un libro así non se pode resumir sen matalo; non é comunicable doutro modo que léndoo ou escoitándoo e aínda así é difícil (“Ler non nos obriga a comprender”). Require esa “lectura despaciosa” á que se refería García Gual nalgunha entrevista.\nEste novo libro de Fidel, baseado na lectura poética, sostido por ela, é tamén poético na súa construción, e nel a palabra complétase coa pintura, na que Fidel amosou ser un adiantado. Intercálanse co texto ilustracións que se mostran sinxelas, pero esa sinxeleza só é aparente pois as distintas imaxes que se aportan no libro, non só non son fáciles de obter, requirindo unha técnica moi depurada, senón que enriquecen o que di e se complementan dun modo peculiar entre si. Falar da alma, tratar de contemplar o seu misterio supón saber do límite (“Son os versos que navegan nos límites… os que nos convidan á reflexión”). Unha bicicleta parte e retorna dúas veces ao longo do texto. Outras imaxes complétano.\nE reflexionar supón botar man do que se ten. Por parte do autor, percíbense apoios na experiencia clínica e no saber de outros. Fidel conta cunha longa traxectoria como psiquiatra, na que tivo ocasión de se enfrontar ao enigma, de axudar nas peores circunstancias, de proceder coa compaixón necesaria, esa que se refire a compartir o pathos de ser humano. E a literatura axudouno, sen dúbida. Vai para vinte anos publicou unha xoia, “Anatomía da emoción poética”; entre ela e esta, outras obras de narrativa e ensaio amosan a súa incursión feliz nas letras. E nelas atopou as súas guías. Moitos autores referentes son nomeados aquí, ademais de quen lle sirve de sendeiro, Xulio L. Valcárcel. Trátase de Pessoa, Zambrano, Todorov, Handke, Borges, Nietzsche, Lacan, Basho…\nÉ así que se pode falar do que é indicible, acercarse ao que resulta máis distante precisamente por ser o máis propio, o máis íntimo ao ser humano, mirando o “Da” do “Dasein”.\nA cinza recórdanos que somos po estelar e esa cinza, que revelou a Cincenta (os contos infantís sempre encerran grandes verdades), mantén o poder luminoso do que a fixo posible. Por iso pode alumear e incluso facer sombras. O título é así plenamente acertado. No fondo, non necesitamos un sol enteiro para termos luz; abonda cun leve rescaldo de fogo amable, do que de el deriva, fogar.\nCada libro parece requirir unha lingua propia. Éste está escrito en galego, lingua acolledora que remite ao materno, lingua que moitos entendemos, pero moi poucos dominan; cousas da monolítica represión de tempos pasados e da pereza propia. Pero vale a pena, incluso se nunca se tivo contacto co galego, tratar de facer o esforzo por ler este libro tal e como está escrito. Dise habitualmente que traducir é traizoar; o galego non é unha excepción a esa lei xeral do que supón ler.\n← Negro perpetuo\tApego de terra →\n4 comentarios en “A sombra da cinza, de Fidel Vidal”\n9 Setembro, 2019 as 5:27 p.m.\nMe alegro de verte nuevamente por la “Cafetería” y mucho más acercándonos a la última obra de Fidel.\nHace unos días que la tengo en casa, aún no la he leído puesto que quiero finalizar la que tengo entre manos. Estoy segura de que poseerá las cualidades que solo se alcanza con el arduo trabajo de un buen escritor como él.\n10 Setembro, 2019 as 7:17 a.m.\nBuenos días, Magdalena.\nEs un libro precioso, digno de ser leído con calma.\n10 Setembro, 2019 as 7:32 a.m.\nMoitas grazas, meu caro amigo Javier, polas túas palabras, sempre xenerosas. Vai para vinte anos, si, da edición de “Anatomía da emoción poética”, un recordo que me achega á evidencia de como imos envellecendo. Mais, visto o visto, cumprindo anos -a alternativa non paga a pena- moi ben acompañado, da man de estupenda e boa xente, incluídos os poetas.\nNo que estás completamente confundido -e perdoa este “pero”- é con respecto das bicicletas, xa que logo a que parte é a segunda e o retorno correspóndelle á primeira.\nUnha forte aperta. Obrigado\n11 Setembro, 2019 as 11:36 a.m.\nMoitas grazas a ti, querido Fidel.\nEnvelleces e eu tamén. A alternativa, desde logo, non vale a pena. Menos aínda se se está, como ti, en plena creatividade.\nAgradezo a túa aclaración sobre as bicicletas. Bo, serve para ilustrar aos asistentes a este café de que o libro merece unha lectura sosegada para non incorrer en torpezas así. E serve para lembrar tamén que non só hai palabras nel senón fermosas imaxes que as complementan.\nFidel Vidal en Os cordóns dos zapatos de Steiner\nMagdalena en Os cordóns dos zapatos de Steiner\nmarina en No reverso da folla\nNaty en No reverso da folla\ncarmen gonzález en No reverso da folla\nMagdalena en No reverso da folla\nOs cordóns dos zapatos de Steiner 19 Febreiro, 2020\nNo reverso da folla 18 Febreiro, 2020\nEntre sabios e augures 17 Febreiro, 2020\nGalicia e os galegos na poesía castelá CXXXIV. Juan Chabás 16 Febreiro, 2020\nA túa luz, mestre, sempre nos alumará 15 Febreiro, 2020\nSeleccionar mes Febreiro 2020 (19) Xaneiro 2020 (31) Decembro 2019 (31) Novembro 2019 (30) Outubro 2019 (31) Setembro 2019 (30) Xullo 2019 (31) Xuño 2019 (30) Maio 2019 (31) Abril 2019 (30) Marzo 2019 (31) Febreiro 2019 (28) Xaneiro 2019 (31) Decembro 2018 (31) Novembro 2018 (30) Outubro 2018 (31) Setembro 2018 (30) Agosto 2018 (1) Xullo 2018 (31) Xuño 2018 (30) Maio 2018 (31) Abril 2018 (30) Marzo 2018 (31) Febreiro 2018 (28) Xaneiro 2018 (31) Decembro 2017 (31) Novembro 2017 (30) Outubro 2017 (31) Setembro 2017 (30) Agosto 2017 (31) Xullo 2017 (31) Xuño 2017 (30) Maio 2017 (31) Abril 2017 (30) Marzo 2017 (31) Febreiro 2017 (28) Xaneiro 2017 (31) Decembro 2016 (31) Novembro 2016 (30) Outubro 2016 (31) Setembro 2016 (30) Agosto 2016 (31) Xullo 2016 (31) Xuño 2016 (30) Maio 2016 (31) Abril 2016 (30) Marzo 2016 (31) Febreiro 2016 (29) Xaneiro 2016 (31) Decembro 2015 (31) Novembro 2015 (30) Outubro 2015 (31) Setembro 2015 (30) Agosto 2015 (31) Xullo 2015 (31) Xuño 2015 (30) Maio 2015 (31) Abril 2015 (30) Marzo 2015 (31) Febreiro 2015 (28) Xaneiro 2015 (31) Decembro 2014 (30) Novembro 2014 (30) Outubro 2014 (31) Setembro 2014 (29) Agosto 2014 (25) Xullo 2014 (31) Xuño 2014 (30) Maio 2014 (31) Abril 2014 (28) Marzo 2014 (31) Febreiro 2014 (27) Xaneiro 2014 (18) Decembro 2013 (8)\nAgustín Agra (48)\nArtes plásticas e escultura (147)\nCésar Alen (15)\nDomingo Regueira (13)\nEme Cartea (42)\nFidel Vidal (188)\nFrancisco Ant. Vidal Blanco (169)\nIgnacio Castro Rey (23)\nMarina Losada (67)\nPastor Rodríguez (62)\nPilar Sampedro (54)\nRomán Arén (230)\nX. Ricardo Losada (259)\nXerardo AgraFoxo (185)\nXosé Manuel Lobato (70)


26 de Maio de 2018 | Manrique Fernández\t| O meu andel\n«As lembranzas perdidas no lago Antelväri» é unha novela de misterio que, lonxe de quedarse na superficie da historia (algo excesivamente habitual nestes relatos), busca profundar acerca do comportamento humano. Quen queira unha narración de terror ao xeito do cine comercial, con monstros a esgalla e berros histéricos, non vai atopar aquí nada diso; pero se buscades deixarvos sorprender pola fantasía e por unha historia ben argallada, estades de noraboa.\nPara entender tal afirmación hai que explicar algunhas cousas do seu argumento. Xosé Duncan sitúanos nun lugar impreciso, unha comarca que se asenta arredor dun lago rodeado de bosque e de algúns núcleos de poboación. Neste entorno case bucólico, existe unha asociación benéfica, xa centenaria, que rexenta un sanatorio, e que ten unha enorme influencia en toda a bisbarra. Esta asociación é rexida por un grupo selecto da élite local e ten un comportamento que ás veces nos lembra o de algunhas sectas.\nNinguén na zona o sabe, pero a asociación alimenta a uns seres de luz que habitan no fondo do lago aos que consideran unha especie de deuses que os salvarán da destrución cando chegue o momento. O alimento destes seres son as lembranzas dos doentes do sanatorio, que é tando como dicir de toda a poboación dos arredores.\nA partir desta idea, Duncan desenvolve unha historia que ben poderiamos cualificar de coral pola abundancia de personaxes de moi distinto caracter. Pero o máis interesante do relato vén sendo a reacción de cada un deles perante as situacións nas que o autor os vai colocando, co lago, a asociación e os seres de luz exercendo de epicentro da acción. Desenvolve así un verdadeiro estudo da psique humana e o seu comportamento fronte a algo descoñecido e incomprensible pois, convén aclarar, eses seres de luz en ningún momento son definidos nin positiva nin negativamente, senón que é a lectura que cada un dos personaxes fai deles o que lles dá vida e os coloca nun ou noutro bando. Unha ubicación subxectiva neste caso.\nEn conxunto, a novela aproxímase á literatura fantástica escandinava contemporánea, sen que por iso deixemos de atopar fondas pegadas da nosa tradición. A fantasía, sendo un elemento fundamental da trama, no fondo non é máis que o punto de partida para desenvolver unha historia de tintes realistas. Se aceptamos a existencia de vampiros para disfrutar da novela de Bram Stoker, aceptaremos tamén a destes seres de luz que habitan o fondo dun lago para entender o noso propio comportamento a través da morea de personaxes que poboan a historia.\nEstou convencido de que este relato non vos deixará indiferentes e vos fará pasar unhas horas entretidas durante a súa lectura. Só queda por saber cal será a vosa reacción fronte a estes seres de luz...\nMás en esta categoría: « Suso de Toro, «Fóra de si» Diego Ameixeiras, «A crueldade de abril» »


“Despido” da Secretaria Municipal: a posición do BNG | BNG Ribeira\n“Despido” da Secretaria Municipal: a posición do BNG\nlunes, 14 noviembre 2011 - Deja un comentario\nNon eran descoñecidas as discrepancias do actual Alcalde de Ribeira sobre o labor da xa ex secretaria municipal. Mesmo o BNG tiña amosado desconformidade con ela nalgunhas das súas actuacións. Pero en democracia hai formas e normas e son importantes.\nO Alcalde tiña amosado publicamente a súa intención de non renovar a comisión de servizos que a secretaria ocupaba coa súa praza no Concello de Ribeira. Ate aquí nada que obxectar: o Alcalde é moi libre e ten dereito a aceptar o non a súa renovación no seu momento, marzo de 2012. Pero o que ocorreu foi unha “destitución forzada” en toda regra pese a que se intente vestir de “dimisión” ou “cese voluntario”.\nA discrepancia de fondo pódese resumir na intención da secretaria de informar todos os asuntos que o Alcalde leva a Pleno. Moi recentemente, o acordo ao que chegou o Goberno de Ribeira coa empresa “Los Milagros” que, segundo sentenza xudicial firme, debera ser adxudicataria do servizo de Gardería Municipal. Segundo este acordo o Concello “indemniza” con 12.000€ á empresa e esta “renuncia” á execución da sentenza”. Tal e como lembrou o BNG no Pleno, este procedemento mereceu un “informe xurídico desfavorable” da Secretaria do Concello por “consideralo contrario a dereito” e porque “non se seguiu procedemento administrativo algún.. . para determinar a súa procedencia…” Velaí a gota que colmou o vaso (segundo algunhas interpretacións) e que motivou que o Alcalde “pedira” á Secretaria, segundo puido saber o BNG, o abandono inmediato do seu posto.\nQue a funcionaria “aceptara” tamaño chantaxe parécenos moi respectable e mesmo comprensible. Pero isto no oculta que o que hai realmente no fondo desta cuestión é UN AUTÉNTICO GOLPE DE MANDO con consecuencias, tamén, no novo funcionario/a que ocupe a vacante ao que so lle cabe o sometemento á figura autoritaria do Alcalde ou o desterro.


18 Febreiro 2020 14:05\nTal e como informou hoxe a responsable na Comisión informativa da área, a iniciativa, baixo o lema Móvete pola Igualdade, desenvolverase o próximo sábado 7 de marzo a partir das 17.30 horas. O lugar de saída será a Praza da Constitución e os participantes poderán facer a marcha a pé ou ben optar por correr ou utilizar algún medio como a bicicleta ou os patíns. Cada grupo contará con guías que encabezarán a actividade e monitores deportivos para a sesión de quencemento previa.\nA iniciativa está aberta á participación de tódolos públicos e contará con dous circuitos; unha marcha curta de 1,5 km de distancia e outra longa cun percorrido de 3 km. O itinerario previsto serán os lugares da praza da Igrexa, o paseo marítimo, a avenida de Mugardos, avenida Federico García Expósito e Parque Rosalía de Castro. Á chegada ao punto de partida na Praza da Constitución, entregarase un agasallo conmemorativo e terá luga runha degustación saúdable composta por froitas variadas e augas. Ademais haberá unha zona de xogos para os máis pequenos.\nA concelleira explicou que se trata de organizar un evento activo, conxugando a realización dunha actividade física ao aire libre coa concienciación, participación e convicencia veciñal. Tamén indicou que se establece un período de inscrición, poidendo apuntarse nas propias dependencias municipais ou nos diversos centros sociais acudindo á Alianza Aresana, Servizos Socias, pavillón municipal, complexo acuático O Castro, CPI As Mirandas, IES Mugardos, Escola Infantil, así como no Centro Cultural Outeiro de Chanteiro, CIRS de Cervás e Agrupación Instructiva de Caamouco. O prazo para anotarse remata ás 13.00 horas do martes 3 de marzo. Cada participante deberá retirar en días previos un dorsal que deberá portar na xornada. Non haberá calificacións pois terá un carácter non competitivo.