Hitraf, Arlit, Embutidos Lalinense, Profeplás, La Veneciana, Bernabé, Fogar de Breogán, María Soto e Lácteos Farelo, distinguidas cos III Premios AEDeza\nA Asociación de Empresarios de Deza aproveitará a cuarta edición da súa Xuntanza Empresarial para entregar os premios AEDeza, que, na súa terceira edición e segundo o acordo adoptado pola xunta directiva, recaeron nas seguintes nove empresas asociadas:\nPremio especial AEDeza: Hitraf (Vila de Cruces)\nRecibirá este premio especial en recoñecemento á súa traxectoria empresarial de 30 anos adicándose á comercialización, montaxe e reparación de toda clase de maquinaria agrícola e forestal.\nPremio á Innovación: Profeplás (Lalín)\nCreada no ano 2013, Profeplás está situada no Parque Empresarial Lalín 2000 e, grazas á súa aposta constante pola innovación, conseguiu posicionarse en tan pouco tempo como un referente nacional na fabricación e montaxe de todo tipo de estruturas termoplásticas (silos, depósitos, etc.).\nPremio ao Emprendemento: Arlit Diseño e Impresión (Silleda)\nAínda que levan dúas décadas vinculados ao sector da impresión, foi en 2016 cando Alejandro Domato e os seus socios decidiron emprender un proxecto máis ambicioso desde o Parque Empresarial Área 33 de Silleda para aportar todo tipo de servizos nas áreas de impresión e deseño gráfico.\nPremio á Internacionalización: La Veneciana – Glasssolutions Saint-Gobain (Lalín)\nLa Veneciana forma parte dun grupo creado en 1876 e que actualmente opera practicamente en todo o mundo, sendo un referente na produción, aplicación e comercialización de produtos e servizos relacionados co vidro.\nPremio ao Fomento do Galego na Empresa: Embutidos Lalinense (Lalín)\nOutórgaselle este premio porque, a pesares de ser unha empresa que comercializa os seus produtos tamén fóra de Galicia, segue a apostar pola utilización do galego nalgunhas das súas campañas (Kit Antimorriña, etc.) e tamén na súa páxina web, que é trilingüe\nPremio sectorial do Comercio: Bernabé Fotografía (Lalín)\nBernabé é un referente indiscutible da fotografía social desde hai máis de 65 anos non só na Comarca de Deza, senón practicamente en toda Galicia. Actualmente ten establecementos propios en Lalín, Silleda, Vila de Cruces e A Estrada.\nPremio sectorial da Hostalaría: Fogar de Breogán (Lalín)\nEste premio pretende recoñecerlle o acerto de crear un establecemento hostaleiro singular, cunha oferta dunhas características propias e diferenciadas, nunha contorna completamente rural como é Santiso.\nPremio aos Autónomos: María Soto García, da Panadaría Manolo “da Morena” (Lalín)\nCon este galardón, que se suma a outros que xa ten recibido doutras entidades, prémiase o seu labor e a súa dilatada traxectoria profesional como autónoma á fronte dunha das panadarías máis coñecidas e valoradas de toda a comarca.\nPremio do Concello de Agolada: Lácteos Farelo (Agolada)\nEste premio a Lácteos Farelo decidiu concederllo o Concello de Agolada como unha das empresas máis destacadas e representativas deste municipio.\nEstes III Premios AEDeza serán entregados o vindeiro sábado, 11 de novembro, na IV Xuntanza Empresarial que a AED organizará na Parrillada Golada, en Agolada, a partires das 13.00 horas. Todos os asociados interesados en acudir deberán retirar a súa invitación ou facer a súa reserva (cun prezo de 35 euros por persoa) antes do xoves na sede da AED.


Franz Liszt - Wikipedia, a enciclopedia libre\ncompositor e pianista húngaro\n(Redirixido desde "Liszt")\nFranz Liszt (en húngaro Ferenc Liszt), nado en Raiding (actual Austria) o 22 de outubro de 1811 e finado en Bayreuth (Alemaña) o 31 de xullo de 1886, foi un compositor e pianista austro-húngaro.\nFranz Liszt en 1858.\n22 de outubro de 1811\n31 de xullo de 1886\nReino de Hungría, Imperio austríaco e Imperio Austrohúngaro\nPianista e director de orquestra\nCosima Wagner, Daniel Liszt e Blandine Liszt\nOrde do Mérito das Ciencias e as Artes, Ordem da Espora de Ouro, Bavarian Maximilian Order for Science and Art, Cavaleiro da Ordem de Cristo e honorary doctor of the University of Königsberg\nLiszt é o pai da técnica pianística moderna e do recital. El está na orixe do impresionismo pianístico, do piano orquestral (en Mazeppa, o cuarto estudio de execución transcendente) e do piano literario (Ans de pélérinage, baseada na obra de Goethe Wanderjahre) Con Frédéric Chopin é fundamental para a aparición de toda unha liña de compositores: Maurice Ravel, Serguei Rachmaninov, Scriabin.\n1.2 Viaxes por Europa\n1.3 O compositor\n2 Liszt e a relixiosidade\n3 O pianista comprometido\n4 Liszt e a música do seu tempo\n4.1 Liszt e Wagner\n4.2 Liszt e Verdi\n5 A concepción da música de Liszt\n6 O estilo\n7 Formas musicais\n7.1 O poema sinfónico\n7.2 A sonata\n7.3 A transcrición\nSeu pai, Adam Liszt, que foi violoncelista nunha orquestra local e secretario do príncipe Esterházy, ensinou o piano ó seu fillo desde moi pequeno, utilizando as obras de Haydn, Mozart e Beethoven.\nLiszt foi un neno prodixio e ós dez anos marchou a Viena para seguir, durante dous anos, os cursos de harmonía de Salieri e os de pianos de Carl Czerny. Durante unha xira por París, acompañado polo seu pai, intentou entrar no Conservatorio (daquela chamado Escola real de música e de declamación) pero foi rexeitado por Cherubini por ser estranxeiro. En 1824 tomou como profesor a Ferdinando Paer e compuxo con 14 anos a ópera Don Sanche ou le Château d'amour. Despois dunha primeira crise mística, causada pola morte de seu pai en 1827 durante unha viaxe a Boulogne-sur-Mer, volveu a París, onde deu, para subsistir, cursos de piano.\nViaxes por EuropaEditar\nEn París, coñeceu a Hector Berlioz, George Sand, Alfred de Musset, Frédéric Chopin, fíxose amigo do pintor Eugène Delacroix e relacionouse con Niccolò Paganini, que ía influír moito sobre o desenvolvemento da súa obra.\nEn 1833 comezou unha relación amorosa coa condesa Marie d'Agoult (coñecida polo seu nome literario de Daniel Stern) coa que tivo tres fillos: Blandine (1835-1862), Cosima (1837-1930) et Daniel (1839-1859). Blandine foi máis tarde a muller de Émile Ollivier e Cosima a de Hans von Bülow e Richard Wagner. En 1836, Liszt comezou unha xira por Europa dando recitais en tódalas grandes cidades, nas que interpreta obras propias, de Chopin e da música alemá.\nComo o proba a súa correspondencia, Liszt foi un gran sedutor e tivo relacións con numerosas e célebres mulleres. Despois de se separar de Marie d'Agoult en 1844, coñeceu en Kiev en 1847 á princesa Carolyne Sayn-Wittgenstein que o aconsellou deixar as súa carreira como concertista para consagrarse á composición. En 1848 instalouse en Weimar como mestre de capela do gran duque. Comeza entón un novo período durante o que compón os seus poemas sinfónicos, coa axuda do seu secretario particular, Joseph Joachim Raff. Dirixe tamén os seus esforzos á dirección de obras dos seus contemporáneos. Ó seu redor xúntanse numerosos alumnos (entre eles Hans von Bülow), ós que fixo descubrir as obras de Berlioz, Wagner e Saint-Saëns. O seu talento e, sobre todo, as súas ideas innovadoras, que fixeron do Weimar desa época un centro de innovación e creación musicais, provocaron resistencias nos círculos máis conservadores, o que o levou a dimitir do seu posto de mestre de capela o ano 1858. Despois de intentar sen éxito obter do papa a nulidade do seu matrimonio, Liszt e Carolyne Sayn-Wittgenstein sepáranse e Liszt toma ordes menores en 1865. O compositor aproveita a estancia en Roma para descubrir a musique relixiosa do Renacemento.\nFotografía de Liszt en 1870\nLiszt retírase a Roma en 1861 e faise franciscano en 1865. A partir de 1869 e ata a súa morte, Liszt reparte o seu tempo entre Budapest, Roma e Weimar, que correspondían ás súas tres tendencias: a sentimentalidade húngara, o misticismo relixioso e a música de influencia alemá. En Budapest, durante os meses de verán continúa a recibir gratuitamente alumnos como Alexander Siloti. Nesta época dedícase totalmente á composición e ó ensino. Desde 1876 ensinou na Academia Real de Música de Budapest, da que foi un dos fundadores e que sería rebautizada como Academia de música Franz-Liszt. Morreu en Bayreuth o 31 de xullo de 1886 ás 23 h 30m, dunha pneumonía contraída durante un festival de música.\nLiszt e a relixiosidadeEditar\nA primeira crise mística afectou a Liszt en 1827, e foi resultado da ruptura da relación amorosa coa súa alumna Caroline de Saint-Cricq, e da oposición paterna a que Liszt se ordenara sacerdote. Morto o pai, foi a intervención de súa mai o que evitou a ordenación do compositor. Nunha carta de 1879 a Carolyne de Sayn-Wittgenstein, Liszt escribiu: “Eu seguía con simplicidade e con corazón limpo as miñas inclinacións católicas da xuventude. Se non tivera sido contrariado nos meus primeiros fervores pola miña boa mai e polo meu confesor, o padre Bardin, tería entrado no seminario en 1830 […] o padre Bardin, amante da música, tivo se cadra demasiado en conta a miña pequena e precoz celebridade cando me aconsellou servir a Deus e á Igrexa desde a miña profesión de artista”. Liszt tentou seguir ó pé da letra os consellos do seu confesor e unir a súa profesión e as súas inclinacións relixiosas: “Cremos que unha grande obra, unha gran misión relixiosa e social se impón ós artistas”  O adulterio cometido con Marie d’Agoult puxo fin a esta tentativa.\nMarie D'Agoult, a carreira de virtuoso e o traballo en Weimar mitigaron o seu celo relixioso ata 1860. Desde entón, Liszt pensando que o seu camiño vital ata o momento era incorrecto, refúxiase en Roma e faise franciscano. Posto ó servizo da xerarquía católica compuxo obras que non foron ben apreciadas: A Misa de Gran, Santa Elizabeth, Christus. Cara a fin da súa vida continuaba aínda o seu esforzo, recorrendo a técnicas cada vez máis audaces, como no Vía crucis. Algunhas das súas últimas obras, como os valses Méphisto e o nocturno En soño, marcan porén un certo distanciamento coa Igrexa.\nO pianista comprometidoEditar\nO compromiso político de Liszt empeza a raíz da revolución de xullo en Francia, un pouco como imitación da crise mística que incubaba dende 1828. Á calor dos acontecementos o músico concibe unha “sinfonía revolucionaria” , que sería posteriormente a “Héroïde fúnebre”. Liszt faise amigo de Émile Barrault, profesor de retórica que lle abre as portas dos círculos dos discípulos de Saint-Simon. Coñece tamén a Lamartine, Lamennais e Lafayette. A influencia de Lamennais, do que Liszt sería discípulo ata a morte, había de ser moito máis perdurable cá de Saint-Simon. Estas influencias teóricas traduciranse en escrito (Da situación dos artistas e da súa condición na sociedade, publicado na Gazette musicale de París en 1835), en música (transcrición d’A Marsellesa, e a peza Lyon, sobre a revolta dos Canuts integrada no Álbum dun viaxeiro) e en concertos caritativos. Co tempo, o compromiso político de Liszt desapareceu. En 1848, durante a revolta húngara, instálase en Weimar, prestando apoio ós seus compatriotas só na distancia. O Liszt vello abandona a política para consagrarse á relixión.\nLiszt e a música do seu tempoEditar\nLiszt e WagnerEditar\nAs relación entre Liszt e Richard Wagner comezaron en 1840 cando o daquela mozo, descoñecido e pobre compositor Wagner, pediu axuda a Liszt, que era xa un compositor de éxito. Despois duns anos de relacións intermitentes, a correspondencia entre os dous fíxose máis intensa. Nas súas cartas, Wagner reafirma continuamente a súa necesidade urxente de diñeiro. Liszt tentaba satisfacer como podía os desexos do seu protexido, do que valoraba cada vez máis as obras: en 1849, Liszt montou “Tannhäuser”, que tivo un éxito espectacular. En 1853, Liszt vai a París e aproveita para presentar Wagner ós seus fillos. A filla máis vella, Cosima, casaría anos despois co compositor alemán.\nDe novo en Weimar, Liszt continua dirixindo con éxito as obras de Wagner, diante do agradecemento deste :”Grazas, meu Cristo amado. Eu considérote como o mesmo salvador”. A correspondencia continúa e amplíase ata 1859, cando Wagner segue a pedir diñeiro e Liszt non o pode axudar por estar pasando unha mala época económica. Wagner enfádase . Ese mesmo ano prodúcese outro tema de enfrontamento: a influencia musical de Liszt sobre Wagner, que este se negaba a recoñecer publicamente. En xuño e agosto, pouco despois das primeiras audicións do preludio de “Tristán e Isolda” o musicólogo Richard Pohl redactara un panexírico no que atribuía a Liszt a substancia harmónica da obra. O 7 de outubro, Wagner escribiu a Bülow : «Eu trato a harmonía de xeito diferente desde que me familiaricei coas composicións de Liszt. Mais cando o amigo Pohl o revela ó mundo enteiro, considéroo unha indiscreción; ou debo pensar que é unha indiscreción autorizada? » . Estas tensións provocaron unha ruptura de curta duración, que acabou antes da fin dese mesmo ano.\nAnos despois, a causa das diferenzas entre os dous compositores foi a filla de Liszt, Cosima, pola que se interesaba Wagner dende había anos, aínda que xa estaba casada con Hans von Bülow, antigo alumno de Liszt, e vinte e cinco anos máis novo ca Wagner. Cando en 1870 Cosima e Wagner manifestan abertamente a súa relacións Liszt decide cortar as relacións con eles. Wagner tentou recuperar a estima de Liszt mediante unha grande cantidade de cartas eloxiosas. A reconciliación supuxo tamén o perdón de Liszt á súa filla. A inauguración do Palacio de Festivais de Bayreuth por Wagner foi a ocasión de demostracións recíprocas de amizade. Liszt asistiu entusiasmado en 1882 á primeira representación de Parsifal. En 1883, porén, ó coñecer a morte de Wagner, a única reacción de Liszt foi "Por qué non?", para engadir despois “Hoxe el, eu mañá”.\nLiszt e VerdiEditar\nLiszt descubriu a música de Giuseppe Verdi moi cedo e xa en 1847 fixo unha transcrición de Ernani, cando o compositor italiano aínda non creara ningunha das súas obras máis coñecidas. Nos anos que seguiron, Liszt, ocupado polo seu traballo en Weimar, non puido continuar a relación coa obra de Verdi. O encargo de 1859 para transcribir Rigoletto e Il Trovatore deulle de novo a ocasión. A continuación seguiron as transcricións Don Carlos (1867) e despois de Aïda (1877) (multiplicando as disonancias nesta obra, tentou integrar a Verdi na vangarda musical, á que, de feito, non pertencía. Impresionado pola representación de Simon Boccanegra, dedicoulle unha das súas últimas transcricións, en 1882. Polo seu lado, Verdi non amosou moito interese por Liszt, ó que consideraba un wagneriano partidario da música do futuro\nA concepción da música de LisztEditar\nLiszt falaba, na Terceira carta dun en musica así do seu instrumento preferido, o piano; "no espazo de sete oitavas, apreixa toda a extensión dunha orquestra, e os dez dedos dun home só abondan para reproduci-las harmonías producidas por cen instrumentos concertantes". Isto permite comprender por que Liszt intentou durante toda a súa vida desenvolver ó máximo as capacidades expresivas dun instrumento co que tiña unha relación tan estreita como testemuña unha frase célebre súa: "O meu piano é para min o que unha fragata ó mariñeiro, o que é para un árabe o seu cabalo […], é a miña palabra, é a miña vida. Esta concepción musical centrada no piano foi moi criticada a partir dos anos 1850 coa recuperación de formas de expresión musical daquela esquecidas. Liszt mesmo dubidou das súas crenzas, como demostra a extensión do seu campo de miras ó órgano (Misa de Gran) e á orquestra (13 poemas sinfónicos). É por iso que a súa obra tan diversa non se pode reducir ó simple concepto da música programática. Liszt foi un compositor que ampliou, con diversas innovacións, a súa paleta sonora.\nAta 1830 Liszt non desenvolve un estilo propio. Conságrase enteiramente ó aspecto puramente técnico da música esperando impresionar ó público. As poucas obras que se conservan desa época (un esbozo dos Doce estudios transcendentes e a súa única ópera) non teñen máis interese que o de amosar como traballaba o compositor naquela época.\nEn 1830 produciuse un dobre cambio. Na forma Liszt vira cara ás novas técnicas dos compositores da súa xeración, sobre todo as de Thalberg. A máis coñecida é a de interpreta-la melodía cos polgares das mans mentres que os outros dedos acompañan en forma de arpexo. No fondo as obras deixan de ser exercicios de velocidade e adquiren progresivamente unha dimensión poética (visible nos primeiros esbozos de Années de pèlerinage). Liszt, afirmándose a un tempo virtuoso e poeta, foi o obxectivo das críticas de puristas como Frédéric Chopin e dalgúns dos partidarios de Thalberg. O compositor e crítico belga François-Joseph Fétis escribiu na Gazette Musicale do 30 abril de 1837 "Vostede é o home transcendente da escola que acaba e que non ten máis que facer, pero non o home dunha nova escola. Thalberg é ese home: esa é toda a diferenza entre vostedes". A fuxida a Suíza e a Italia será para Liszt a ocasión de afondar na súa arte e de desenvolver novas potencialidades. Así, mentres Thalberg non evolucionou a súa técnica, integrou numerosas innovacións o que fará que a súa superioridade pianística sexa recoñecida paulatinamente. A peza mestra do seu repertorio virtuoso era a transcrición de "Robert le Diable" de Meyerbeer. A súa técnica acadou un nivel que lle permitiu durante unha representación en Kiev improvisar a parte final do concerto sobre temas escollidos polo público. Á vertente virtuosa engade sensibilidade poética na interpretación de Au bord d'une source en Viena. O ano 1848 marca o inicio da madureza do seu estilo. A tensión revolucionaria en Europa, a relación amorosa coa princesa Caroline de Sayn-Wittgenstein e a instalación en Weimar fanlle abandonar a actividade de virtuoso para se consagrar á composición.\nAínda que discutida por algúns críticos, a influencia de Liszt sobre as formas musicais foi considerable nos dominios seguintes:\nO poema sinfónicoEditar\nPor ben que a creación do poema sinfónico se atribúe a Hector Berlioz coa súa Sinfonía fantástica, foi teorizado por Liszt que ademais fixo del unha forma musical case independente. A principal característica do poema sinfónico, particularmente evidente na obra de Liszt é que esta pensado como unha "música con programa", antecedente de música cinematográfica, ou sexa, que procura suxerir musicalmente algunha cousa. Pode tratarse dun cadro (A Batalla dos Hunos), dunha obra teatral (Hamlet), dun poema (Mazeppa), dunha figura mitolóxica (Orfeo Prometeo) dun ambiente da vida cotiá etc. Non se trata máis que dunha suxestión: restitúese o espírito e non, coma nun Lied, a letra, o que deixa moita liberdade ó compositor. O poema sinfónico é relativamente curto (uns vinte minutos) e, tendo unha estrutura interna sólida, sen cortes, interprétase dunha única tirada.\nLiszt non escribiu máis ca unha sonata, a "Sonata en si menor" na que combina de forma libre a forma de sonata (exposición/ desenvolvemento/ reexposición) conservando a dialéctica dos temas A et B - e o xénero sonata (primeiro movemento/movemento lento/scherzo/final). Para reforzar a unidade das súa composición Liszt utiliza a técnica de transformación temática. Moitos críticos acusan a Liszt de escribir un poema sinfónico disfrazado.\nDos 300 números de opus de, 350 son transcricións para piano. Porén, o descrédito no que caeu o xénero fixo que non foran postas en valor ata recentemente. As transcricións de Liszt son de dous tipos. Unhas procuran unha reprodución integral da obra transcrita, utilizando tódolos medios pianísticos posibles (transcricións das nove sinfonías de Beethoven, paráfrase sobre a overtura de Tannhaüser). Outras dan ó compositor a liberdade de dar unha nova visión da obra, como nas transcricións de operas italianas, francesas ou de Mozart. A transcricións do primeiro tipo teñen un interese sobre todo técnico; as do segundo son consideradas máis interesantes por levar a marca do estilo de Liszt. Situadas entre estes dous tipos hai numerosas transcricións, coma as das óperas de Verdi, nas que se respecta a liña melódica variando o acompañamento.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Franz Liszt\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Franz_Liszt&oldid=5314085"\nÚltima edición o 21 de novembro de 2019 ás 23:07


"A miña forma de gravar é parecida á pesca de calamares"\nOlaia Tubió 17 julio 2019 18:11 h.\nAdrián Canoura. AEP\nO mar e a familia son boa parte do traballo do cineasta, a outra é a intuición\nO MAR está axitado no porto de Burela. Os homes terman da cana. Míranse de reollo para ver quen está no sitio axeitado para a visita do calamar. Adrián Canoura está pescando imaxes. Grava o romper das ondas nunha rocha e fantasea co océano. Imaxina a seu pai no Gran Sol e todas as historias que lle quedan por filmar. Son moitas. Tantas coma os concertos que ten este verán con Baiuca. Máis que cineasta, Canoura é un contador.\nA súa familia traballa no mar, pensou en seguir os seus pasos algunha vez?\nNa miña familia sempre estivo latente traballar no mar. Era a ameaza: "Se non estudas e te portas ben... Para o mar". Na miña casa están as dúas partes: a mariñeira e a da agricultura. Son mundos que me gusta gravar.\nGrava o rural deténdose no místico, pero sen caer na imaxe estereotipada e bucólica. Cando gravei O porco e o seu espírito lera a Miguel Torga e dicía algo así como que "a vida do rural ten o mismo de marabillosa que de asquerosa". Moita xente retrata o rural dende unha óptica máis costumista, a min gustoume sempre o mundo místico. As miñas pelis son coma contos que se contaban antes, abultadas e cun punto de medio mentira. Eran contos para asustar e para rirse que se foron perdendo.\nEn Caerán lostregos do ceo emprega algo común neses contos, que é que cambian segundo se contan.\nNaceu investigando a Santa Compaña, foi un fío de onde tirar. É unha cousa tan difuminada, historias orais que dependen de quen as conte. Gústanme como se constrúen as historias aquí, sirveume de inspiración.\nTirou dese fío e chegou a unha postal de Manuel que o inspirou. Quen é?\n[Rí] Non o sei! Cando estaba investigando atopeino nun libro da biblioteca, falaba de cousas paganas e viña a foto deste señor. El célebre Manuel de Mondariz, unha figura dun tipo vestido de marqués vagabundo, cunha espada e un crucifixo. Gustaríame continuar esta liña.\nÉ un cineasta da intuición.\nNo cine tes que levar todo atadísimo. Eu vivín iso na escola de Lugo e na tele. Non me enchía, está moi ben pero hai un punto artístico que non se pode controlar. Gústame deixarme levar, as cousas pasan por algo e gústame averiguar onde me levan.\nComa quen pesca calamares, non?\nSi, parécese a como eu gravo. Gústame ir a sitios e ver que está pasando, deixar que corra o tempo e ver como as persoas se apropian do espazo. En Burela baixo ao porto e está todo o mundo pescando calamares, por que pescan nun lado e noutro non? Un está nunha punta e non pesca e outro a dez metros si. Cando gravo pásame algo así. Estou nun sitio e non me funciona, entón deixo que me leve a intuición. Meu pai pescaba no Gran Sol. Agora xa está todo informatizado pero antes eu pensaba: "Hai que ter moito ollo para saber onde hai que ir pescar". Ese punto de intuición pode que veña de aí.\nO Gran Sol é a inspiración do seguinte traballo que lle gustaría facer, non?\nSi, porque meu pai ten cintas, descubrinas non fai moito e pareceume increíble a forma na que el gravaba. Non ten nin idea de cine e cando as vía dábame conta de que había cousas que tamén as faría eu gravando. Pareceume incrible!\nMeu pai ten cintas do Gran Sol e hai cousas que fixo que tamén as faría en gravando\nGravar é unha forma de mirar.\nDespois de estar fóra moito tempo, cando volvo e estou con eles doume conta das cousas que teño en común con el. Nas cintas atopei algo especial, por iso me empezou a arder por dentro. Pero como é algo tan persoal cústame centralo.\nO máis complexo ante unha cámara é a naturalidade.\nÉ difícil. Nalgún documental máis clásico que fixen vin que hai algo que non funciona. Ao parar a cámara xorden historias que son as que quería que contasen na gravación. Trato de que flúa todo natural, por iso gravo moito coa familia. Meus avós saben que estou coa cámara, que ando facendo as miñas loucuras, e déixanse estar.\nCando gravou O porco e o seu espírito, que pensaba a súa familia?\nO matachín mirábame con cara de: "Que estarás facendo?". Nun momento deixei a cámara e funme. Cando vin a cinta, o tipo estaba alí traballando e miraba para a cámara todo o tempo.\nSeus avós viron o que filmou?\nPúxenllelo un día na casa despois de comer. Meu avó foise deitar. Miña avoa si que o viu. Ríase porque saían eles pero non me dixo nada especial. Pensaría: "Se isto lle gusta a xente..." [Ri].\nOs videoclips que fixo de Baiuca son moi característicos, esa mestura de arquivo e psicodelia. É que Baiuca ten ese punto de electrónica tropical. Hai tanta xente gravando que hai que buscar unha imaxe propioa. Caer no convencional abúrreme. Sei que hai moitas persoas que non empatizarán, que verán o de traballar con arquivo como algo non tan profesional como as rodaxes, pero a min apaixóname. Baiuca é iso, el grava e pilla voces doutras cousas. Iso trasladámolo ao vídeo.\nEn Caerán lóstregos xogou coa música de seu tío. O seu proceso de traballo é coma o dun neno, montando e desmontando xoguetes.\nGústame a arte artesá. A pesar de que non fago música, encántame destruila, buscar texturas e formas diferentes. Meu tío fíxome unha banda sonora e funa construíndo e destruindo.


Escola de Silvoso: junio 2014\nHoxe de merenda... raños!!\nHoxe Tania invitounos a probar os raños, que son un froito típico bergondés. Hainos vermellos e verde- amarelos e contan por aquí que estes froitos de boísimo sabor só se dan nestas terras, hai moi poucos e só en algunhas casas. Xa sabemos que Bergondo é unha terra moi especial!!\nDentro do proxecto de Bergondo traballamos días atrás este tema, mirade a ficha que fixemos.\nMoitas grazas Tania!!!\nPublicado por Escola de Silvoso en 22:02 1 comentario:\nEtiquetas: curso 13-14, Noticias, proxectos\nVisitamos os viveiros de Ouces.\nSeguimos a traballar Bergondo, os lugares significativos e cercanos.\nA semana pasada fomos de visita aos viveiros que temos en Ouces- Silvoso, que son os Viveiros Borrazás. Comezamos a preparar a visita xa hai un mes, aproveitando a figura de Díaz Castro (Letras Galegas 2014) e seu amor polas plantas e flores. Traballamos na clase algunhas especies, aprendemos a identificalas e os seus nomes e as profes prepararon un herbario que nós completamos paxinándoo e escribindo o índice. Este herbario levámolo con nós na nosa visita para ver si atopabamos as plantas que había nel. O que completara o herbario.... premio!!!!\nVisita Viveiros Borrazás - Movie Maker\nPasámolo fenomenal na nosa saída. Moitas grazas ao personal de Viveiros Borrazás pola súa amabilidade e grazas tamén a Llésica e Susana, as mamás que nos acompañaron.\nPublicado por Escola de Silvoso en 21:08 2 comentarios:\nEtiquetas: Actividades, curso 13-14, proxectos, Saídas


Que fas? Eu cobro polo que mostro», increpou un tipo vestido de xograr que tocaba unha guitarra con catro cordas a un mozo que, sentado nun dos bancos da beirarrúa, miraba para el e debuxaba. Poñámonos no caso, que diría calquera de nós se nos atopásemos con alguén que non fai máis ca mirarnos mentres traza co seu lapis as nosas faccións e contornos sen pedir permiso? Que pensamos cando simplemente sentimos sobre nós a mirada atenta e escudriñadora de quen sexa? E non digamos se unha cámara nos apunta.\nA imaxe propia é un patrimonio que non se cede doadamente, pero o seu uso por persoas alleas e incluso o roubo da mesma fíxose tan común que xa se deixa por imposíbel. Unhas veces non lles damos importancia e outras resignámonos. Pero tamén, tantas veces, canto estamos en plena concentración fotográfica aparece o intruso que se mete en foco sen permiso. Cantas veces nas nosas instantáneas turísticas non aparece alguén alleo? Neste caso a intromisión non é do retratista senón do retratado que entrou dentro do campo escénico para vetar a foto.\nHai situacións que nos invitan a converternos en paparazzi, cando imos cámara en riste e xorde de onde non se sabe a foto da nosa vida ou a escena irrepetible.\nTampouco sería a primeira vez que despois de retratar a unhas máscaras me obrigasen a pagar unha convidada. Ou aquel zapateiro que non me deu permiso e retrateino agochándome detrás dun amigo, obrigándonos a saír por patas en canto soou o clic e a estancia se iluminou co flash. É o prezo dunha boa foto.


Nestes días de andaina iniciática dun novo xornal de Galicia, vénseme á cabeza, como retrouso, Los demasiados libros, un título imprecindíbel no que o poeta e ensaista mexicano Gabriel Zaid reflexionou sobre a sobreprodución de títulos e os futuros posíbeis da industria editorial. Galiza agarda por un ensaio de razóns semellantes, que ben se podería titular Os demasiados medios, para explicar cabalmente a proliferación de cabeceiras informativas (reais, irreais e virtuais) que inzan os quioscos e a rede dun país de poucos lectores pero de abondosas axudas públicas (directas ou indirectas) ás empresas de comunicación. As razóns son sabidas pero tamén son pudorosamente obviadas.\nDe modo xenérico, para facer cartos cun xornal hai tres instrumentos: a publicidade, as promocións e a venda do papel impreso ou da visita virtual. No que D. C. Hallin e P. Mancini denominaron sistema político-mediático mediterráneo habería que sumarlles as subvencións e axudas públicas, auténtico cuarto piar do negocio da comunicación nos países latinos.\nNeste ecosistema mediático, o equilibrio de ingresos é altamente inestábel e calquera novo produto pode provocar turbulencias con graves impactos no balance de resultados, máis aínda en tempos de crise global dos media; por iso a algúns (poucos) gustaríalles que a xestión das axudas e as publicidades das administracións públicas aténdese escrupulosamente ao efecto Mateo segundo o cal «ao que máis ten, máis se lle dará; e ao que menos teña, aínda o pouco que teña se lle quitará»; de aí a carraxe provocada porque a directriz bíblica se aplique de xeito imperfecto e que non se impuxese (aínda) a expropiación do pouco que reciben os menos podentes.\nNon é ningún segredo que, en Galiza, o medio de comunicación que máis ten é tamén o que máis recibe e que este feito contábel non impide ao seu dono autoproclamarse «o último editor independiente de España» ou aparecer como o denunciador da falta de librecompetencia mediática («A competencia non está nos medios, senón que vén do mundo político, dun fondo de réptiles empresarial, de nacemento espúreo»).\nCoraxe manda: «Non edito ni falo para que me queiran, senón porque quero a Galicia.» Esta a súa divisa non foi garantía suficiente para que non deformase grotescamente un medio de comunicación até convertelo nun medio de obsesión. A axenda obsesiva enfía a Cidade da Cultura, a Feira da Habana, a competencia xornalística e as tentacións de San José, o negocio eólico e outras moitas paixóns e odios máis ou menos fabulados. Unha axenda que tapa os méritos de quen lle discute a súa predominancia e arrogancia mediática, fabrica éxitos artificiais para quen se lle entrega mansamente, e afoga a todos os demais na indiferenza.\nA posición herdada no mercado mediático galego alenta sobradas prepotencias e sabe que se pode facer e dicir o que queira porque só se escoitará alto e claro unicamente o que el desexe; e que a onde non cheguen as súas palabras de orde chegarán as súas ordes de silencio. E así se seguirá até que os lectores rescindan a súa lealdade ou un mal paso na xestión aboque á grande empresa á creba.\nFalamos moito de que a nosa democracia está mediatizada e de que, como afirma Salvador Cardús, «os medios se converteron no escenario da política», mais en verdade a algúns aínda lles parece que a política está pouco mediatizada e aspiran a que os «homes de empresa» do cuarto poder sexan quen determinen as grandes decisións, cando menos, do primeiro e segundo poder. Esa caricatura mesiánica dos grupos mediáticos como auténticos demiurgos da cousa pública empata moi ben cun modelo de política patricia que despreza as representacións plebeas e cun entendemento oligárquico do que é autogoberno democrático.\nCon semellante pano de fondo, releo Castelao na luz e na sombra, onde Valentín Paz Andrade rememora a fundación do xornal Galicia en 1922. Unha aventura cunha liña editorial esteada na independencia, no liberalismo e na galeguidade.\nPaz Andrade, como director, entendía innovadoramente a caricatura e o editorial como «dúas pezas claves para gañar lectores» e por iso privilexiou o humor gráfico da man de Castelao e institucionalizou na prensa galega o editorial xa que, na súa idea, a «quen lee, gústalle recibir preformada unha opinión idónea a soster sobre os acontecementos ao ritmo que van sucedendo». Valores, posición editorial e humor son compoñentes imprescindíbeis de todo bo xornal e o Galicia foi naqueles tempos un excelente xornal.\nDon Valentín fai tamén memoria da recepción do novo xornal: «O diario en aquele dia lanzado [25 de xullo de 1922] foi acollido como nos agardabamos. Con quentura e ledicia no pobo e nas crases media e culta. E con receio no estamento dominante da sociedade. Con receio, mais sin xenreira.» É ben posíbel que a ollada que nos ofrece sobre o acollemento do Galicia estea cangada de candidez e dunha nostalxia optimista, pero de todo é certo que se o xornal de Paz Andrade saise a rúa hoxe atoparíase con toda a quentura da xenreira e con todos os receos imaxinábeis xa que, tal como está o mercado mediático, os que máis teñen unicamente son quen de imaxinar dúas políticas: o exterminismo ou o canibalismo.\nPublicada por Ian à(s) 00:45 4 comentários:\nEtiquetas: Memoria, Xornalismo intelixente\nJohn Berger: «Ante a matanza en curso en Gaza» [La Jornada, 28/12/08]\nSomos espectadores do máis recente –e talvez penúltimo– capítulo do conflito entre Israel e o pobo palestino, que dura xa 60 anos. Sobre as complexidades deste tráxico conflito pronunciáronse milleiros de millóns de palabras en defensa dun ou doutro bandos. Hoxe, ante os ataques israelís contra Gaza, o artificio esencial, que estivo aí encuberto tras o conflito, queda revelado flagrante e burdamente: a morte dunha vítima israelí parece xustificar a matanza de 100 palestinos. Unha vida israelí equipárase en valor a 100 vidas palestinas.\nÉ isto o que o Estado israelí e o que os medios mundiais, máis ou menos, repiten insensatamente, aínda que hai cuestionamientos marxinais. E esta pretensión, que acompañou e xustifica a máis prolongada ocupación de territorio estranxeiro ningún na historia europea do século XX, é visceralmente racista. Que o pobo xudeu deba aceptar isto, que o mundo deba estar de acordo e que os palestinos deban someterse a isto, é unha das ironías máis negras da historia. Non lle vexo a risa por ningún lado. Con todo, podemos refutarla en voz máis e máis alta.\nPublicada por Ian à(s) 22:53 Sem comentários:\nEtiquetas: Guerra, LIberdades, Problemas malditos\nPublicada por Ian à(s) 23:00 Sem comentários:\nO Presidente Touriño xa se decidiu. 1-M. Agora toca comezar o parladoiro cos cidadáns atendendo ao ánimo do Presidente Bartlet: «Intentamos que a xente vote por nós e confiamos en que xa de paso nos obriguen a facer cousas boas».\nPublicada por Ian à(s) 23:15 2 comentários:\nPublicada por Ian à(s) 05:15 3 comentários:\nPublicada por Ian à(s) 22:34 1 comentário:\nStorytelling, a máquina de fabricar historias e formatear mentes de Christian Salmon é un libro de lectura obrigada se moldeas ideas con palabras. Non me vou deter no libro senón dun episodio que recolle Miguel Roig, director creativo de Saatchi & Saatchi, no limiar da súa edición en español e que lle dá título a súa achega: Son cego e hoxe comeza a primavera.\nLembra Roig que nos anos oitenta traballaba nunha axencia de publicidade que no seu recibidor tiña exposta unha breve, sabida e apócrifa historia:\nUn vello pide esmola en Central Park cun cartaz no que conta a súa historia: «Son cego». Un redactor publicitario, camiño do seu estudio, déixalle cada día unha moeda. Un día anúncialle que non lle vai deixar a moeda, senón que lle vai escribir algo no cartaz. Ese día o cego mendicante ve multiplicar os seus ingresos. No serán o publicista explícalle ao cego a clave do éxito recadatorio. Mudou a rotulación do cartaz trocando o «Son cego» por un «Son cego e hoxe comeza a primavera».\nEsta narración resume esencialmente a esencia do storytelling: a clave é contar o mesmo pero con outras palabras.\nCon esa historia Alonso Álvarez Barreda rodou unha curtametraxe –Historia dun letreiro– coa que gañou o premio Special Cannes 2008, outorgado pola Short Film Corner.\nGalardón arrodeado de agre polémica xa que, con anterioridade, Francisco Cuenca Alcaraz contara cinematograficamente a mesma historia nunha curta –Unha esmola, por favor–, que se presentou na cuarta edición do NoTodoFilmFest.\nA rede está rabudamente enleada nun debate sobre a existencia (ou non) de plaxio. Se atendemos ao texto de Miguel Roig, a historia orixinal ten máis dun cuarto de século. Como para poñerse a discutir quen plaxia a quen e quen plaxio o que. A cousa é máis simple. Tanto Cuenca Alcaraz como Álvarez Barreda executaron disciplinadamente á fórmula máxica do storytelling: contaron o mesmo con outras palabras/imaxes.\nGuillermo Morales, para demostrarnos que sempre se pode ir máis alá, (re)contou a historia e parodiou o debate sobre a orixinalidade das historias narradas neste tempos de coñecemento global e de discusión do copyright.\nPublicada por Ian à(s) 23:21 2 comentários:\nEtiquetas: LIteratura, Olladas\nO mozo do pixama de raias azuis e brancas estaba sentado na cama, soprando burbullas. Non coa boca, senón a través do pescozo Estabamos na sala número oito do hospital de Natalspruit, en Katlehong, onde xacía xunto a outros 34 doentes, todos apuñalados ou tiroteados co sorte de haber sobrevivido a peor noite de violencia política que se viu este ano en todos os distritos negros de Sudáfrica [...] O mozo do pixama de raias azuis e brancas tiña un tubo e 7,5 centrímetros inserido na gorxa, xunto enriba da noce. O orificio polo que entraba un tubo fíxollo unha bala. Respiraba, gurgullaba, polo tubo. De aí as burbullas. Unhas burbullas de cor rosa claro, polo sangue.\nO retallo é dunha peza xornalística que John Carlín escribiu en xullo de 1993. Carlín, que foi correspondente de diversos medios europeos en Sudáfrica entre 1989 e 1995, reuniu en Heroica tierra cruel (2004) unha escolma dos seus artigos, reportaxes e entrevistas sobre a fin do apartheid e sobre a Ruanda que sobreviviu ao xenocidio. No limiar Nelson Mandela lembra as arriscadas denuncias que facía nas súas crónicas sobre a existencia dunha «Terceira Forza», en complicidade cos poderes fácticos brancos de Pretoria, dedicada a desestabilizar o país, provocar a guerra civil entre os partidarios do Congreso Nacional Africano e Inkatha, e asegurar así a continuidade do apartheid.\nUn magnífico libro. A miña lectura fica no seu ecuador pero estou ansioso por chegar ás páxinas que dedica a Ruanda, onde anuncia a súa admiración por Paul Kagame, un controvertido e fascinante personaxe que volve estar no ollo do furacán por causa da terceira guerra do Congo. Veremos se o xuízo de Carlin resiste a evolución do personaxe e a súa implicación na convulsa historia do país do corazón das tebras. As entregadas páxinas que dedica a Mandela, todo hai que dicilo, lense coa frescura do orballo outonizo e renovan a confianza na humanidade de Madiba.\nPublicada por Ian à(s) 23:29 3 comentários:\nEtiquetas: Dereitos humanos, Lecturas, Xornalismo intelixente\nPublicada por Ian à(s) 10:00 4 comentários:\nEtiquetas: Dos Grandes Homes, Galeguismo\nReleo Diario de Lecturas de Alberto Manguel, unha peza literaria exquisita. Do libro ao autor. Procuro na wikipedia talladas da súa biografía. Gardo tres. A primeira: o seu primeiro oficio como lector de Borges a quen alivia a cegueira achegándolle letras entre 1964 e 1967. A segunda: non fixo estudos universitarios porque os consideraba aburridos. A terceira: en 2000 Manguel mudouse a Poitou-Charentesen, onde el e o seu compañeiro compraron e rehabilitaron unha granxa medieval, alí armaron unha biblioteca de carballo para almacenar 30.000 libros.\nDiario de Lecturas comeza cunha viaxe a Arxentina do poscorralito en xuño de 2002; de volta a Poitou-Charentesen, Manguel comeza a desencaixar libros para ocupar unha inmensidade de andeis. «Estou na miña biblioteca, arrodeado de andeis baleiros e de torres de libros cada vez máis altas. Ocorréseme que puido rastrexar todas as miñas lembranzas a través destes volumes que se amorean. De súpeto, todo parece superfluo, tanta acumulación de papel impreso.» Lendo o Diario non queda a menor dúbida de que tanto libro deixa un pouso que, en ningún caso, pode ser cualificado como «superfluo».\nCalquera páxina que escollas é unha mina de sabedoría e intelixencias. Citas contundentes como unha, datada en 1916, de Lugones que, neste días de arrecendo preelectoral, serve para fertilizar un pesimismo escéptico: «A política! Velaí o azoute nacional. Todo o que no país representa atraso, miseria, inquinidade, provén dela ou é ela quen o explota.» Eruditas sorpresas, algunha moi próxima: «Dise que quen non visita en vida a capela de San Andrés de Teixido terá que facelo despois de morrer. A San Andrés de Teixido vai de morto quen non foi de vivo.» E anécdotas cotiás de brillante representatividade: «Hoxe, durante o almorzo, meu irmán dime que só o 10 por 100 da xudicatura está corrompido. “Excluíndo, por suposto –engade–, ao Tribunal Supremo, aí todos os membros son corruptos”.»\nPublicada por Ian à(s) 22:44 Sem comentários:\nUnha das moitas consecuencias do 11-S, alén de focalizar as alarmas no papel desequilibrante dos Estados canallas, foi a crecente preocupación polos chamados Estados fráxiles. Actualmente, rexístrase unha abondosa produción analítica que debulla os trazos características destas formas de estatalidade sacudidas polo impacto de, cando menos, unha cuádrupla crise que cuestiona a súa lexitimidade, as súas capacidades, a súa identidade e a súa finalidade. Estas reflexións politolóxicas engrosáronse con outras que chaman a atención asemade sobre a erosión e fendas producidas no Estado como consecuencia da presión da globalización e mesmo sobre a oportunidade e pertinencia histórica do Estado no tempo do todopoderoso Mercado Global.\nComo indica David Sogge, investigador do Transnational Institute, «a idea do fracaso Estado reuniu a unha importante coalición de intereses [...] e as nocións sobre o fracaso do Estado amplían a súa cota entre os consumidores, incluídos consumidores claves do Pentágono, a OTAN, Bruxelas e a Secretaría Xeral da ONU».\nSon tan numerosas as fábricas de ideas que se dedican á análise das fraquezas do Estados con olladas xeopolíticas interesadas como aquelas que o fan con rigor (auto)crítico e vontade transformadora. Entre as segundas, na nosa contorna, está FRIDE que se define como un think thank europeo para a acción global e que, desde 2001, nos achega un interesante catálogo de investigación e análises. Materiais ricaces para unha proveitosa e delongada lectura.\nOutros fracasos estatais\nO mapeado dos Estados derramados remítenos aos países do Sur Global e, secundariamente, á zona cero do fracaso histórico do socialismo realmente (in)existente, e dáse por descontado que ningún dos Estados do Primeiro Mundo foi abaneado, desde a Segunda Guerra Mundial, por unha crise de lexitimación, identidade, capacidade ou finalidade que permitise a súa etiquetaxe como Estado fallido ou fráxil.\nUn dos analistas de FRIDE, Ivan Briscoe, ten dedicado varios traballos a ocupación do Estado por parte do crime organizado, conceptualizando o que denomina Estados paralelos, entre os que conta o Perú de Fujimori, O Salvador nos anos noventa do pasado século, a Serbia de Slobodan Milosevic, e Paquistán e Guatemala na actualidade. Países onde redes criminais afianzaron fondos e duradeiros vencellos co Estado, condicionando as políticas públicas e debilitando a propia autoridade estatal. Grupos criminais organizados animan así a formación dun Estado paralelo con influencia no poder xudicial, as forzas de seguridade e as estruturas estatais. Os estudos de Briscoe verifican que estas redes político-criminais «teñen a súa orixe nos sectores militares e da intelixencia que operaban en Estados febles nun tempo de apertura democrática crecente».\nItalia, case un Estado paralelo\nO visionado de Buongiorno, notte ou a lectura da obra de Sciascia e, máis apegados a nós, da de Camilleri ou Saviano suxiren que a Italia da Tangéntopolis ou do berlusconianismo ofrecen abondosa materia para reflexionar sobre as fraxilidades do Estado italiano e a súa coexistencia cun Estado paralelo gobernado pola piovra.\nO caso italiano apunta outra orixe diferente da sinalada por Briscoe para Guatemala ou Paquistán, un humus civil nutrido polas carencias do Estado que lle outorga ás corporacións mafiosas unha maior capacidade de resistencia diante dos esforzos de limpeza e rexeneración. Así, o complexo económico-criminal da mafia non só identifica a un Estado dentro do Estado senón que representa ademais un activo fundamental para a expansión económica do país. Hoxe mesmo, os medios fan noticia, dun informe da Confesercenti que achega cifras abraiantes que permiten cualificar a mafía como «a primeira empresa italiana».\nA facturación da Cosa Nostra, da 'Ndrangheta, da Camorra e da Sacra Coroa Unida sitúase entre os 90.000 e 130.000 millóns de euros, o que representa o 6 ou 7% do Produto Interior Bruto italiano. De aí extráense ao redor duns 50 a 70 mil millóns de beneficios netos.\nOs nichos de negocio están moi diversificados tanto na esfera ilegal (prostitución, tráfico de armas e drogas, extorsión, usura e roubos) como (para)legal (construción de obra pública, xestión concesionada de servizos públicos, operacións inmobiliarias e financeiras...). Malia que a contabilidade mafiosa non salienta pola súa transparencia, o informe ofrece estimacións de negocio fabulosas para a usura (13.000 millóns de facturación anual), o tráfico de droga (59.000 millóns) e armas (5.800 millóns de euros), a extorsión (10.000 millóns de euros), fraudes (4.600 millóns) ou contrabando (7.400 millóns).\nA facturación mafiosa no sector inmobiliario, lavandaría principal de diñeiro negro, suma 13.000 millóns de euros. Estímase que as corporacións mafiosas invisten no negocio inmobiliario o 37,5% dos seus beneficios. Por outra banda, a comercialización de produtos de grandes marcas falsificadas réndelle 6.300 millóns de euros. Un sector en expansión, que xa se coñece como a ecomafía, é a xestión de servizos ambientais (lixeiras, transporte, recollida e almacenaxe de residuos...) que reporta ingresos anuais de 16.800 millóns de euros.\nO sinal de alerta de Confesercenti ofrece outras dúas vertentes aínda moito máis preocupantes. Unha: a crise crea condicións moi favorables para a expansión da mafía cara a sectores da economía produtiva vulnerábeis e faltos de créditos para garantir a súa sustentabilidade. Dúas: esténdese a concertación de operacións entre as empresas mafiosas e os grandes grupos económicos para pactar cotas de mercado, sobre todo, no que atinxe á concesión de servizos e licitacións de obra pública. O resultado previsíbel é que a presenza da criminalidade organizada, ao abeiro da crise actual, vai consolidarse en toda a actividade económica da República italiana.\nA crise globalizada chama a atención sobre a necesidade de que os poderes públicos recuperen a iniciativa para lograr a regularización dos mercados financeiros e evitar que canibalicen as economías produtivas. O Estado italiano aqueixado dunha aguda neopatrimonialización (derivada das políticas do patrón Berlusconi) e socavado pola expansión do Estado paralelo que tentacularmente dirixe a mafia non parece estar nas mellores condicións para cumprir esas funcións reguladoras.\nAdam Przeworski sinalou que «o paso decisivo para a democracia é a devolución do poder desde un grupo de persoas a un conxunto de normas». En Italia enxérgase un preocupante cambio de sentido. Vagorosamente os poderes políticos e económicos están deixando de ser regulamentados por normas para ser devoltos a «grupos de persoas»; nesa emerxente e nova oligarquía, os capos mafiosos levan camiño de ser os que máis ordenan. Un futuro que de confirmarse será realmente criminal.\nEtiquetas: Crise, Economía, Estado\nPublicada por Ian à(s) 23:04 8 comentários:\nPublicada por Ian à(s) 01:15 3 comentários:\nEtiquetas: Cambio político, Democracia, Liderato\n«Os efectos directos [da crise] sobre a xente aínda non chegaron. Creo que veremos á xente saíndo á rúa cando os empregos e os servizos comecen a colapsar, cando se deixe de falar da banca. Serán as consecuencias dese colapso e non o colapso en si, o que saque á xente á rúa». A previsión é do cineasta Ken Loach. As crise alimenta a necesidade dun cambio de raíz. Con todo, ese cambio é tan só unha posibilidade e Loach é pouco optimista na súa diagnose sobre o estado actual das forzas que aspiran a gran transformación do mundo: «A esquerda tivo un longo período de derrotas [...] Hai unha sensación de que non se pode gañar e ese é un problema.»\nXa, en 1938, no seu clásico Programa de Transición, León Trotski reparaba como o sol podía pasar pola porta dos cavilosos revolucionarios sen deterse: «As condicións obxectivas da revolución proletaria non só están maduras senón que empezaron a descomporse. [...] Todo depende do proletariado, é dicir, da súa vangarda revolucionaria A crise histórica da humanidade redúcese á dirección revolucionaria».\nA súa linguaxe pode semellar hoxe en día un tanto ruda e trastempada pero o dilema de don León é o mesmo que subliña Mr. Ken setenta anos despois: As condicións obxectivas están maduradas, as que non están ben logradas son as condicións subxectivas; hai condicións para o proceso pero non actores preparados; non hai falla de necesidade, hai falla de ideas, convicción e confianza nas propias forzas. O corpo [social] pídeo pero a cabeciña [política] está en condicións de dar conta do pedimento. Esa é a vella espiral que segue a desenrolar moitas das impotencias e imposibilidades do noso mundo e do noso tempo.\nPublicada por Ian à(s) 23:32 4 comentários:\nEtiquetas: Cambio político, Crise\nPublicada por Ian à(s) 23:24 1 comentário:


A serie "La que se avecina", Premio OUFF Televisión 2020\nInicio/Última hora/A serie “La que se avecina”, Premio OUFF Televisión 2020\nPara conmemorar este galardón, durante o Festival Internacional de Cine de Ourense proxectarase o primeiro capítulo da nova tempada, o número 155 da teleserie\nUnha escena da serie “La que se avecina”./ Foto cedida.\nA serie televisiva “La que se avecina” recibirá o Premio OUFF Televisión durante o 25 aniversario del Festival de Cine Internacional de Ourense por ser “a comedia máis lonxeva da televisión en España e en recoñecemento aos seus éxitos de audiencia permanentes. A exitosa serie de Mediaset España, que emite Telecinco, alcanzará este ano a súa 12ª tempada con moitas novidades”, adiantan dende a organización do certame. Para conmemorar este galardón, proxectarase durante o festival o primeiro capítulo da nova tempada, o número 155 da serie.\nPara a organización do OUFF supón “un orgullo poder entregar o Premio OUFF Televisión a este fenómeno televisivo. Con este premio acollemos con enorme satisfacción no festival non só á comedia máis lonxeva senón a unha serie que está entre o mellor da historia da ficción televisiva española”. Así mesmo a decisión adoptada polo equipo de dirección do OUFF, nesta 25ª edición, “vén acompaña da necesidade de dar un carácter colectivo este ano ao premio, xa que queremos que dalgunha maneira chegue a todos os profesionais que apostaron, apostan e traballan nesta serie.”\nCreada polos irmáns Alberto Caballero e Laura Caballero e por Daniel Deorador, “La que se avecina” é unha comedia destinada a un público, sobre todo, xuvenil e adulto que se caracteriza por ironizar con humor as relacións de convivencia entre veciños dunha comunidade a través de historias e situacións surrealistas que lles suceden aos seus protagonistas. Este ano chega a súa decimosegunda tempada en emisión.\n“La que se avecina” é unha produción de Mediaset España en colaboración con Contubernio Films, distribuída por Mediterráneo Mediaset España Group.\nO Premio OUFF Televisión entregouse por primeira vez o pasado ano, recaendo esta honra na actriz galega Cristina Castaño. Este galardón xurdiu “pola aposta da organización do festival por apoiar o impulso que a ficción televisiva está a tomar nos últimos anos, co engadido de incorporar recursos e estruturas narrativas tomadas do cinema, ademais da propia dinamización do sector”, din os organizadores do festival ourensán.\ncine comedia festival internacional la que se avecina Ourense proxección serie


Xornada do fin de semana do 7 de decembro (2019-20). Resultados e crónica | Balaidos C.F.\nXornada do fin de semana do 7 de decembro (2019-20). Resultados e crónica\n4 diciembre, 2019 / administrador / Noticias\nAlevín B 7 – 3 Rápido de Bouzas\nBo partido dos rapaces nun partido onde comezamos desconcentrados os primeiros 10 minutos, onde íbamos perdendo 0-1. O equipo soubo reaccionar e logrou unha vantaxe de 3-1 ao descanso. Na segunda parte dominamos a maior parte do partido e fomos capaces de ampliar a vantaxe moito máis. Os dous únicos erros que tivemos na segunda metade custáronnos dous goles. O equipo segue nunha boa dinámica e cada día mellora mais.\nGoles: Leo(3) Joel(2) Brais e Antón.\nR. Bouzas 4 – 2 Benxamín B\nPrimeira parte complicada, pero melloramos na 2 parte poñendo empeño e fe consiguiendo gañar no segundo tiempo. Felicidades peques e a seguir traballando\nPrebenxamin 12-0 Castrelos “B”\nComezou o prebenxamin cas cousas moi claras e solucionou o resultado nos cinco primeiros minutos. Sen complicaciones e con bo xogo completamos una primeira parte moi completa. Na segunda parte baixouse o ritmo de xogo e foi o momento dos goles dos “menos habituais”. Contentos co traballo técnico individual dos nenos e a seriedade defensiva ( 0 tiros a porta do Castrelos). Felicitar a Isaac por un doblete merecido, a Javi, capitán hoxe e a Alexandre, o noso porteiro, que aguantou o partido sen tocar a pelota.\nCadetes 2 – 5 Peñasco\nNun encontro da zona baixa, o resultado fala por si só. A seguir…\nVilariño 1-6 Aficionado.\nPartido fácil para os nosos. Resultado corto para as ocasions que tivemos. 3 puntos mais e a seguir traballando.\nBalaidos 0 – Preiro 5\nCuando o contrario xoga co equipo completo e o balaidos non, pois nada que dicir e felicitar aos que foron.4\nAlevin A 5-4 Castrelos B\nBo partido dos nenos que conseguiron reaccionar tras encaixar o primeiro gol nos primeiros momentos do partido. Seguimos mellorando, toca seguir co traballo.\nBenxamin 3 – 1 R. Bouzas\nPartido de poder a poder no que quizáis o balaidos fixera o mellor partido da tempada. Felicitar aos nenos e tamén aos pais polo apoio.\nArquivo Elegir mes mayo 2020 abril 2020 marzo 2020 febrero 2020 enero 2020 diciembre 2019 noviembre 2019 octubre 2019 septiembre 2019 agosto 2019 julio 2019 junio 2019 mayo 2019 enero 2019 octubre 2018 septiembre 2018 agosto 2018 julio 2017\nFalecemento do avó de Santi (Benxamín B)\nFalecemento da avóa de Nico (Benxamín B)\nVI Oferta de empleo


O supermercado árabe da Milagrosa\n17 noviembre 2019 17:08 h.\nA Milagrosa Lugo comercio\nRachid es Said, propietario do negocio. VITORIA RODRÍGUEZ\nO único supermercado árabe que hai, de momento, en Lugo está na Milagrosa. Rachid es Said, un marroquí casado cunha lucense, rexenta esta tenda na que, ademais de comida, véndense potas, mantas, alfombras, lámpadas e outros aveños\nEntrar no supermercado Soraya, na rúa San Isidro Labrador, é como pór un pé nunha cociña árabe, na que se poden atopar ingredientes tan peculiares como follas de parra do Líbano, cuscús de distintos tipos, pastillas de caldo halal, leite Laban (fermentada e pasteurizada, similar ao iogur), limóns en conserva, mortadela de polo, follas de hierbaluisa, sémola, lentellas verdes e vermellas, pastas de té árabes e unha gran variedade de especias, ademais de carne halal de polo, coello, pavo e tenreira.\nÁ fronte deste negocio está Rachid es Said, un inmigrante marroquí que chegou a Lugo cun contrato de traballo como escayolista en 2006 e que a crise económica reconverteuno ao sector da alimentación. Primeiro, montando unha carnicería e traballando noutra e despois, pondo en marcha un supermercado. Ata agora, o único con produtos árabes que hai en Lugo e que leva o nome da súa filla, Soraya.\n"Xa me sinto lucense. Cheguei aquí con 20 anos e traballei de escaiolista seis. Cando xa non había traballo na construción, reconvertinme en carniceiro e agora teño a tenda. A miña vida xa está en Lugo. Casei cunha moza de aquí e temos unha filla. Vin que non había unha tenda en Lugo deste tipo e decidín montala. De momento estou contento co negocio, onde teño catro tipos de clientes: marroquís, que son a maioría, e logo por uns igual españois, senegaleses e paquistanís", afirma Rachid.\nMarroquís, senegaleses e paquistanís acoden a esta tenda, onde atopan produtos tanto para a cociña como para a casa\nComa se dun mosaico de culturas tratásese, cada cliente busca o seu produto segundo a súa nacionalidade. Así, por exemplo, Rachid conta que dispón de sacos de vinte quilos de arroz, que levan os clientes senegaleses, "quen, ao non consumir nada de pan, comen arroz todos os días e por iso tráiolles os sacos", di o tendero.\nOutros produtos que demandan os senegaleses son: crema de cacahuete para untar (tipo Nocilla), unha pasta de tomate e un cuscús especial, típico do seu país. Os paquistanís levan, sobre todo, polo e arroz basmati, que tamén consomen en grandes cantidades.\nOs españois, en cambio, elixen a carne, que, aínda que sexa halal —procedente dun animal sacrificado como dita O Corán, cunha rápida incisión na garganta— procede de Lugo. "Os clientes lucenses levan, sobre todo, chuletas de tenreira e carne picada. Non lles importa que sexa halal ou non. A carne é moi boa e ti as probas e non diferenzas se é halal ou non", indica Rachid.\nRachid foi incorporando produtos a demanda dos clientes\nAdemais dos produtos de alimentación, no supermercado Soraya atópanse tamén varios artigos de enxoval e de decoración. Rachid decidiu ir incorporando novos artigos a demanda dos clientes. Por iso é polo que na tenda atópense desde o tradicional tajine para asar a carne ata obxectos de decoración co nome de Alá ou Mohamed, xogos de té, unha gran variedade de potas exprés e potas ao vapor (coas que se preparan a un tempo o cuscús e as verduras), pratos e tamén alfombras, mantas e, incluso, lámpadas e unha loción para a pel da cara.\nRachid abre durante dez horas diarias: de dez a tres e de cinco a dez. Os sábados pecha e os domingos abre de cinco a dez.\nLUCENSES | "Veño sempre a por dátiles"\nA maioría dos clientes do supermercado Soraya son de cultura árabe, pero tamén hai lucenses que acoden á tenda de Rachid para probar novos sabores ou comprar produtos que veñen directamente de Marrocos e que non se atopan facilmente en Lugo.\nMarifí é unha destes clientes do barrio da Milagrosa que entra case todas as semanas a ojear e probar os distintos produtos árabes, algúns dos cales xa forman parte da súa despensa. "Eu veño aquí a polos dátiles. Son boísimos e están moi ben de prezo en comparación co resto das tendas. Os de aquí veñen de Tunisia e os paquetes son bastante máis grandes", compara Marifí.\nEsta veciña da Avenida dá Coruña entrou un día no supermercado árabe só por curiosidade. "Igual que entro tamén nos comercios chineses", di. O caso é que, aos poucos, empezou a probar varios produtos e agora xa vai alí expresamente a buscalos.\n"Na época do Ramadán, hai moitos produtos e moi ricos. Hai uns pasteis fantásticos, feitos con cacahuete. Tamén me gustan moito as olivas. A carne tamén está ben. En xeral, ven cousas distintas e a moi bo prezo. Ademais, a Rachid xa o coñecía de cando estaba na carnicería e é un mozo moi simpático", afirma esta clienta lucense.


Este Comité considera que a decisión adoptada polo goberno valenciano de pechar ese medio de comunicación é tamén un grave atentado contra unha decisión xudicial que viña de anular un expediente de regulación de emprego no que a dirección da RTVV vulnerou os dereitos fundamentais dos empregados e empregadas públicas ao servizo do ente, como establece a sentenza.\nPara o Comité Interempresas da CRTVG, TVG e RTG o Partido Popular de Valencia tenta trasladarlle aos profesionais da comunicación da RTVV a responsabilidade dunha neglixente xestión que provocou un enorme endebedamento do medio co único obxecto de satisfacer intereses privados e partidistas.\nA representación sindical da CRTVG aprecia na decisión do Goberno valenciano indicios de silenciar a realidade informativa que ten a obriga de evidenciar os abusos dos políticos populares nesa comunidade, como demostra o feito de que cando a xustiza considera que non se pode facer un expediente de regulamento de emprego baixo criterios nepotistas e partidistas a solución adoptada é o peche total dun servizo público.\nO Comité da CRTVG vai convocar concentracións en todos os seus centros de traballo para manifestar o seu rexeitamento á decisión de pechar un medio de comunicación público e en solidariedade cos traballadores e traballadoras da Radiotelevisió Valenciana.\nSan Marcos a 6 de novembro de 2013.


Larsa aposta pola nutrición e os hábitos de vida saudables\nO compromiso co desenvolvemento do sector gandeiro e a promoción dos hábitos de vida saudable reflíctense tamén na nosa política de patrocinios e colaboracións. No 2018 creamos o Premio de Innovación en Alimentación Saudable en colaboración coa Universidade de Santiago de Compostela, a Universidade da Coruña e a Universidade de Vigo. O obxectivo deste premio é a busca de ideas innovadoras para promover a saúde a través da nutrición e os hábitos de vida saudables. Ao longo dos nosos case 100 anos de historia temos colaborado con distintas iniciativas nutricionais, deportivas e culturais. Cada ano realizamos numerosas contribucións de produtos Larsa a estas actividades.\nCorre con Nós Cruz Vermella\nActualmente, Larsa dálle nome como patrocinador principal ao circuíto Corre con Nós de carreiras urbanas para todas as idades que o Concello de Lugo leva organizando sucesivamente con 19 edicións. «Corre connosco» é unha competición que se disputa con carácter mensual e percorridos para nenos e adultos que van desde os 300 metros ata os 5 quilómetros. As carreiras celébranse en distintos lugares do Concello de Lugo.\nCarreiras urbanas para todas as idades\nAs carreiras celébranse en distintos lugares do Concello de Lugo\nPara nenos e adultos que van desde os 300 metros ata os 5 quilómetros\nLarsa é unha empresa comprometida coa súa orixe e coa sociedade na que creceu grazas á confianza e recoñecemento de milleiros de familias. A nosa historia é a historia da sociedade na que crecemos e á cal estamos profundamente vinculados e agradecidos. Por iso, e conscientes do noso papel como axente de desenvolvemento local, dende Larsa mantemos unha colaboración estreita e estable no tempo con Cruz Vermella. Ao longo do ano doámoslle lotes de produtos á organización para cubrir necesidades alimenticias de familias en dificultades nos centros que Cruz Vermella ten nas distintas localidades galegas.\nDoámoslle lotes de produtos á organización\nMantemos unha colaboración estreita e estable no tempo con Cruz Vermella\nComprometidos coa nosa orixe e coa sociedade\nConfianza e recoñecemento de milleiros de familias


Trasladamos a pleno as propostas dos colectivos en favor da accesibilidade - Novas - BNG - Ourense - Bloque Nacionalista Galego\nBNG de Ourense 03 xuño 2014 - 14:24\nda pleno favor propostas trasladamos colectivos\nO grupo municipal do BNG mantivo varias reunións con responsábeis de COGAMI para traballar en propostas de accesibilidade para pór en marcha no Concello de Ourense a medio e curto prazo\nEn 2013 Ourense sumouse á Rede de Cidades Accesíbeis, pero como en moitas outras ocasións esta declaración de intencións non foi acompañada dunha folla de ruta para planificar as melloras necesarias que fixeran de Ourense unha cidade accesíbel.\nO grupo municipal do BNG mativo varias reunións con colectivos da cidade que traballan no ámbito da accesibilidade e trasladará unha proposta elaborada co asesoramento de COGAMI que plantexa actuacións inmediatas, propostas a medio e longo prazo e a participación dos colectivos sociais na definición das políticas de accesibilidade como un dos eixos fundamentais.\nA proposta do BNG non aborda só a adaptación das vías públicas senón a necesidade dun Plan de Accesibilidade integral no que se contemplen todas as medidas referentes á accesibilidade como poden ser: garantir que os servizos dependentes do Concello contemplen a accesibilidade, formación para o persoal municipal, adaptación da sinalépctiva ou mobiliario público.\nTamén a proposta das asociacións o BNG pedirá que se aborden mesas de traballo específicas para os temas de accesibilidade, ben a iniciativa do Concello ben a petición das asociacións, pois as comisións -en palabras das asociacións- cando non son específicas rematan por ser inservíbeis e convocannos a reunións nas que non hai traballo concreto.\nOutra cousa que piden as asociacións é que se revisen o PERI da zona histórica para revisar algúns dos criterios de accesibilidade. O BNG tivo a oportunidade de falar con [email protected] comerciantes da zona que quixeron adaptar os seus locais e non puideron facelo por causa dos actuais criterios. Cómpre pois unha revisión da man destas asociacións para solventar estes problemas.\nO BNG tamén proporá ao pleno que as asociacións que traballan no ámbito da accesibilidade teñan acceso ao prego de condicións da concesión dos autobuses para garantir que se reflicta a necesidade das persoas con discapacidade e/ou mobilidade reducida.\nA concelleira Ximena González sinalou que é unha proposta que partillamos coas asociacións, e que conta co asesoramento de COGAMI, propostas concretas para comezar a traballar de inmediato nelas e que poden darlle un impulso enorme á accesibilidade en Ourense para que formar parte da Rede de Cidades Accesíbeis teña un sentido real.\n[ TExto íntegro da MOCIÓN SOBRE ACCESIBILIDADE ]\nOurense 3 de xuño de 2014\nPedimos un cambio de normativa para que os crematorios se alonxen dos núcleos de poboación


Salvaterra abre a inscrición para participar no «Enterro da Lamprea 2018»\n12 de Xaneiro de 2018 | Redacción\t| Salvaterra de Miño\nEntre os días 15 de xaneiro e o 2 de febreiro, estará aberta a inscrición para todos aqueles que queiran participar, con comparsa ou carroza, no «Enterro da Lamprea 2018» de Salvaterra de Miño que terá lugar o 17 de febreiro a partir das 17 horas. En todo caso, a concellería de Cultura, que xestiona a tenente de alcalde Marta Valcárcel, lembra que o Concello, por motivos de seguridade, organización e espazo “resérvase o dereito de reducir ou ampliar dito prazo de inscrición”.\nHaberá dúas modalidades que serán as de Categoría de Carroza: na que poderán participar todas aquelas carrozas que teñan como mínimo 25 participantes e unhas dimensións mínimas de 5 m de largo e Categoría de Comparsa, na que poderán participar as comparsas que teñan un mínimo de 20 membros.\nAs comparsas ou carrozas deberán gardar unha unidade temática tanto no seu vestiario coma na súa actuación e non serán consideradas como comparsas ou carrozas, con dereito a inscrición e participación, aquelas que en anos anteriores repetiran, no substancial, o seu disfrace.\nOs premios a participación oscilarán entre os 100 € e os 600 €, dependendo da categoría e da cantidade de participantes.\nDende o Concello queren recordar que todas aquelas persoas que queiran participar no enterro de forma persoal e non a través dunha carroza ou comparsa poden facelo dentro da propia comitiva da defunta lamprea, formando parte do grupo de «Choronas» que acompañan a lamprea, iso si, de loito rigoroso.\nA saída do desfile de Comparsas e Carrozas do Enterro da Lamprea do Entroido 2018 de Salvaterra, está prevista para as cinco da tarde, dende a Rúa Rosalía de Castro, discorrendo por Castelao, Fonte da Vila, dona Urraca e Praza do Concello.\nAs bases de participación, na súa totalidade, poden descargarse nesta ligazón.\nMás en esta categoría: « Os nenos e nenas de Salvaterra gozaron, anticipadamente, das Badaladas de Fin de Ano Salvaterra prepárase para vivir o Entroido »


A comunidade de montes de Chandebrito critica a actuación policial durante os incendios\nRedacción | Martes, 14 de Novembro de 2017, 11:57\nARCHIVADO EN | incendios afectados Chandebrito\nO presidente da comunidade de montes e asociación de veciños de Chandebrito, en Nigrán (Pontevedra), Víctor M. Vidal, expresou mediante unha carta o seu malestar sobre diversas cuestións relacionadas coa vaga de incendios que en outubro pasado arrasou á pequena parroquia. Nela, acusa os axentes da Policía Nacional que auxiliaron aos habitantes da zona de ser "os responsables das mortes por non realizar unha análise frio da situacion" das dúas veciñas do lugar e que a súa actuación non merece "galardón nin recoñecemento algún".\nNa carta, cualifica a actuación policial de "inxenua pero de boa vontade", recalcando o "medo e a falta de profesionalidade" durante os feitos. Para Vidal, a actuación dos axentes supuxo sacar aos veciños "de zona segura" para metelos "na boca do lobo" e que a causa do desaloxo "puido haber máis casas incendiadas". Doutra banda, o presidente da comunidade de montes apuntou que todo isto xa llo fixo constar aos membros da comisaría de Vigo durante a reunión que mantivo con posterioridade aos feitos.\nCon todo, desde a Policía Nacional, a versión do ocorrido en Chandebrito é radicalmente distinta, describindo un panorama de "pánico brutal" con "coches envoltos en chamas" e sen vías de evacuación practicables. Ademais, recalcaron que o peor de todo é "a perda de vidas".\nVidal aproveitou a misiva para atacar ás administracións e remarcar a situación de deixamento dalgunhas leiras do monte comunal. Ha criticado ás entidades veciñais das que di que "cando llas necesita en verdade, esconden a cabeza baixo terra" e aos cidadáns que usan o monte comunal "de forma libertina, sen pensar que tamén é necesario contribuír ao seu mantemento". Sobre a Administración Pública valor a falta de medios e pon de manifesto as "trabas administrativas" ás que se enfrontan os afectados. Doutra banda, criticou ás autoridades eclesiásticas por considerar que deixaron abandonada a parroquia.\nPor último, Vidal informou que ata o vindeiro xoves poñerase a disposición dos veciños de Chandebrito un punto de atención con asesoramento dun avogado no local social da asociación. Alí atoparán información relativa á solicitude de axudas e sobre a documentación necesaria cun horario de atención de 10:00 horas a 13:00 horas e de 17:00 horas a 21:00 horas. Ademais, quixo acordarse dos outros municipios de Galicia, Castela e León, Asturias e Portugal que correron a mesma sorte de Chandebrito.


Os Camiños de Carlos Casares | Fundacion Carlos Casares\nEscoita o texto en galego\nA exposición recolle 40 fotografías de Xurxo Lobato inspiradas en textos de Carlos Casares sobre o Camiño de Santiago e, de modo máis amplo, sobre a experiencia da viaxe. A exposición, que forma parte do programa "O Teu Xacobeo" da Xunta de Galicia, percorrerá cinco concellos galegos do Camiño de Santiago, na súa primeira xeira, para goce de peregrinos, turistas e cidadanía en xeral.\nEnlace: Folleto da exposición / Cartel xenérico da exposición\nEnlace: Twitter "Os Camiños de Carlos Casares"\n1) CONCELLO DE MONDOÑEDO (15 a 30 de maio de 2021)\nA vila de Mondoñedo, situada no interior da Mariña lucense e sobre o val do río Masma, é o maior conxunto monumental que atopan os peregrinos que viaxan polo Camiño do Norte galego. É unha pequena localidade que atesoura un enorme legado cultural, o punto de arranque perfecto, e alí será inaugurada o día 15 de maio.\nLugar: Centro Comarcal Pazo de San Tomé de Mondoñedo (Rúa Julia Pardo Montenegro, 13)\nDatas e horario: Do 15 ao 30 de maio de 2021, de luns a venres entre as 9 a 15 e de 18 a 20 horas.\nEnlace: Cartel anunciador e Invitación á inauguración\n2) MUSEO DA FONSAGRADA (Do 4 ao 29 de xuño de 2021)\nCoñecido como Concello de Burón ata 1835, A Fonsagrada é un dos puntos clave do Camiño Primitivo. Esta localidade debe o seu nome á antiga fonte "sagrada", situada no centro do casco urbano. A Fons Sacrata aparece relacionada co fenómeno xacobeo a través de varias lendas relacionadas co coidado a peregrinos.\nLugar: Museo da Fonsagrada (Praza do Museo, s/n)\nDatas e horario: Do 4 ao 29 de xuño de 2021, de martes a venres entre as 12 e as 14 horas; sábados e domingos, entre as 12 e as 14 e das 17 ás 19 horas; luns pechado.\nEnlace: Cartel anunciador\n3) CONCELLO DE CATOIRA (A partir do 1 de xullo de 2021)\nSituado a 37 quilómetros de Santiago de Compostela, en Catoira únense a desembocadura do río Ulla e a Ría de Arousa. Entre elas podemos atopar a ermita dedicada ao apóstolo Santiago, cuxo corpo, segundo conta a lenda, pasou por ese lugar camiño de Santiago de Compostela.\nLugar: Sala Luis Seoane (Edificio multiusos, Rúa do Concello, 1)\nDatas e horario: Do 1 ao 15 de xullo de 2021, de luns a venres entre as 09 e as 14 horas.\n4) CONCELLO DE CORCUBIÓN (A partir do 16 de xullo de 2021)\nNa Costa da Morte é onde ten a súa orixe o mito xacobeo: ás nosas costas chegou o apóstolo Santiago nunha barca de pedra. Resulta lóxico que a ruta xacobea se prolongue hoxe en día até a Costa da Morte. Desde Santiago podemos seguir o Camiño, que en Dumbría se divide en dirección Fisterra ou Muxía. A derradeira etapa do Camiño pola variante de Fisterra ten a súa saída desde Corcubión.\nLugar: Cárcere Vello (Porto, s/n)\nDatas e horario: Do 15 ao 30 de xullo de 2021, de mercores a domingo entre as 10 e as 14 horas e entre as 15 e as 18.30 horas.\n5) CONCELLO DE ALLARIZ (A partir do 31 de xullo de 2021)\nXURXO LOBATO, CARLOS CASARES E O CAMIÑO\nCasares cumpriu co rito da peregrinación á tumba do Apóstolo en 1992, percorrendo a pé o tramo galego do Cebreiro a Compostela dende o 8 ao 12 de outubro. Integraba un grupo variado de quince peregrinos, de diferentes idades, con profesións e orixes distintas, algúns dos cales non se coñecían antes do inicio da viaxe. Pese ao seu costume de compartir anécdotas na súa columna diaria de La Voz de Galicia, o escritor non deixaría referencia desta peregrinación, aínda que os artigos de “Á marxe” seguiron aparecendo puntualmente durante a viaxe, con outros temas e protagonistas.\nEu contei un milagre que vén no libro de Santiago e que trata dun cabaleiro que foi pechado no calabozo dun castelo, onde se encomendou ao Apóstolo para que o sacase de alí, o cal conseguiu, pero facendo que a torre se inclinase ata o chan para que puidese saír andando.\n(“Milagres”, Á marxe, La Voz de Galicia, 21/11/1999)\nCasares amaba Santiago de Compostela con naturalidade, non en van o acolleu durante a etapa nutricia, sendo a vella universidade a súa alma mater. Durante os últimos seis anos da súa vida, ademais, deulle o mellor despacho que un pode soñar, coas ventás abertas á fachada da catedral. Por iso non son escasas as referencias á cidade na súa obra; todo o contrario, nela atopamos textos explícitos tanto sobre a súa dimensión física, ou xeográfica, como na dimensión mítica que lle conferira a inventio da tumba do Apóstolo.\nDurante o primeiro ano da carreira, Casares viviu na Avenida de Raxoi, posiblemente a avenida máis curta do mundo, que arranca na praza do Obradoiro e remata, cen metros e pico máis alá, na Travesa de Fonseca, ao pé das escaleiras que conducen ao xardín do antigo Colexio. O contorno da catedral éralle familiar: a Torre Berenguela; a praza da Acibechería ou a basílica mesma. Tan familiar como o camiño á Facultade de Filosofía e Letras, en 1975 renomeada de Xeografía e Historia; a Quintana dos Mortos e os soportais das rúas. E máis alá, a Porta do Camiño e o Monte do Gozo. É dicir, a cidade real, pedras que sosteñen, dan forma e envolven a cidade mítica, que resulta invisible a primeira vista e xorde da auga e da luz, entre a chuvia e as sombras.\nA primeira vez que vin o mar foi nunha viaxe en tren, desde Ourense a Santiago por Redondela, alá polos anos corenta. Non recordo case nada, a non ser o asombro que me produciu. Co tempo, entre fantasías infantís e anacos de conversas escoitadas aos maiores, presumín diante dos demais nenos de que vira unha balea e centos de tiburóns. A realidade é que a miña nai aseguraba que viramos un par de delfíns.\n(“A beleza e o frío”, Á marxe, La Voz de Galicia, 7/01/1996)\nA viaxe é un feito recorrente na vida de Carlos Casares. Dende a temperá relación con Suecia, por mor do seu matrimonio con Kristina Berg, ata os debidos aos frecuentes e variados compromisos profesionais. En consecuencia, o Camiño intégrase na súa vida como unha metáfora. Ambos os dous implican ilusión, silencios e reflexión; esforzo e renuncias. A propia viaxe obriga. Mais tamén invita ao contacto persoal, a compartir, a falar. Imposible evitalo cando, como no seu caso, conflúen a bondade e a intelixencia, sementadas de curiosidade, e mais a cortesía.\nCuriosa vivencia esta da idade, que require unha peregrinación aos lugares do pasado para sermos conscientes de que os anos foxen e que o tópico de escritores e poetas resulta certo.\n(“Unha viaxe sentimental”, Á marxe, La Voz de Galicia, 18/07/1992)\nCasares gustaba de perderse por vilas e cidades, pasear as rúas e camiñar os montes, observar as augas e o ceo dende areas e ribeiras. Sentar nun café, ver xente, falar sen présa e deitarse tarde. O mundo é grande e fermoso de sobra. Segundo el, incluso en Galicia se podía facer un mapa de reboticas célebres polas súas tertulias. En Ribadavia, por exemplo, estaba a de José María Chao, pai dun ministro da I República. En Ourense, a tertulia dos Temes na botica da Praza do Ferro. En Pontevedra, a de Perfecto Feijóo, no número 1 da rúa Michelena, que cando facía bo tempo se celebraba fóra da farmacia, nun banco de pedra que hoxe garda o Museo de Pontevedra.\nEntre, pois, na exposición como nun bosque de mundos e xente, e goce do Camiño, porque “viaxar é como verlle as tripas ao mundo”.\nCARLOS CASARES. BIOGRAFÍA\nCarlos Casares naceu en Ourense en 1941 e faleceu en Vigo (Pontevedra) en 2002. Cando tiña tres anos, a súa familia mudouse a Xinzo de Limia. Estudou no Seminario de Ourense de 1952 a 1957, onde recibiu unha formación humanística. O gañar un concurso de relatos en Ourense valeulle para coñecer a Vicente Risco e incorporarse á súa tertulia do Café Parque. Rematado o Bacharelato, foi a Santiago de Compostela a cursar a carreira de Filosofía e Letras. Durante a etapa universitaria non esqueceu a súa vocación literaria, publicando algúns relatos na revista Grial, en 1965, e dous anos despois o seu primeiro libro, Vento Ferido, na editorial Galaxia. Durante unha viaxe coñeceu a Kristina Berg, unha rapaza sueca coa que casou uns meses despois. A partir de entón Carlos viaxará a Suecia con frecuencia, descubrindo unha sociedade aberta, democrática e avanzada. En 1978 entrou na Real Academia Galega, sendo nese momento o seu membro máis novo. Ademais do seu traballo como ensaísta, editor e tradutor, Carlos Casares non descoidou a literatura e seguiu publicando uns cantos títulos con boa acollida de público e crítica, como Os escuros soños de Clío (1979); Ilustrísima (1980) e, de volta dunha lexislatura como parlamentario galego, Os mortos daquel verán (1987), Deus sentado nun sillón azul (1996) e mais O sol do verán (2002). Tamén escribiu literatura infantil e xuvenil.\nXURXO LOBATO. BIOGRAFÍA\nXurxo Lobato (A Coruña, 1956), licenciado en Xeografía e Historia. Fotoxornalista. Académico numerario da Real Academia Galega de Belas Artes. Premio Ortega y Gasset de El País 2003. Premio Artes Plásticas da Cultura Galega 2020. Premio da Crítica Galega 1991. Comisario do premio Luis Ksado da Deputación da Coruña. Ilustrou máis de 60 libros coas súas fotografías con autores como Carlos Casares, Manuel Rivas, Suso de Toro, Gonzalo Torrente Ballester, Ramón Villares… A súa obra artística está, entre outras, nas coleccións de arte do museo Reina Sofía, IVAM, CGAC, Naturgy, MARCO, Colección Alcobendas…\nALGUNHAS CITAS DE CARLOS CASARES\n«Tiña cara de estar feliz e contento, seguramente porque acabara xa a peregrinación e cumprira coas súas obrigacións relixiosas no interior da catedral».\n[“Un cura”, Á marxe, La Voz de Galicia, 29/05/1999]\n«Toda esa mole colosal de granito nace do chan, como se fose unha montaña, do mesmo xeito que as plantas e as herbas crecen na a propia fachada catedralicia do Obradoiro. Santiago de Compostela ten un carácter vexetal que humaniza o que douto xeito non pasaría da frialdade sen alma dun conxunto ordenado de pedras».\n[“El milagro de Santiago”. Ronda IBERIA, Julio, 1993]\n«Miras pola fiestra e contemplas a tristura mollada da rúa. Ficas apoiado sobre o peitoril un momento ata que oes o reloxo da catedral que peta sete veces na túa melancolía e preguntas que faremos, Elías, ata a hora de cear».\n[Xoguetes para un tempo prohibido, Galaxia, 1975]\n«Onte pasei o día en Santiago e había néboa. Por veces, miraba pola ventá cara á fachada do Obradoiro e as torres desaparecían, completamente borradas, igual que se naquel preciso instante se estivese producindo un milagre: que Deus as roubase para dispoñer delas no ceo durante algúns minutos ou algunhas horas».\n[“Néboa”, Á marxe, La Voz de Galicia, 24/10/1998]\n«Precisamente estaban xuntos no Café Derby o día que ela o coñeceu a el. Recorda a Servando Valencia vestido cunha rechamante chaqueta de cadros, falando da natureza porcina do rostro de Romanones,...»\n[Deus sentado nun sillón azul, Galaxia, 1996]\n«Se houbese que buscar un símbolo vivo desta cidade, non deberíamos pensar na Ponte Romana, que non é romana, por certo, nin na Burga fervendo auga, nin no Santo Cristo, o da barba medrada, venerado na máis fermosa capela da catedral. Habería que elixir máis ben un espazo real e imaxinario ao mesmo tempo, que neste caso estaría situado nas inmediacións da praza do Ferro, no corazón da cidade vella».\n[“Ourense: o sabor da literatura”, O expreso da literatura, Galaxia, 2017]\n«Para saír, elixiu Ilustrísima sotana sen cordón de calabrote, dulleta de merino, tella normal e zapatos sen fibela. Pensou que deste xeito podería pasar sen ser recoñecido. Despois baixou rápido pola escaleiras do patio interior, atravesou este cara a corte dos cabalos, abriu a porta de servizo do cocheiro, mirou con tento para ver se había fóra xente coñecida e saíu á rúa de Arcediagos».\n[Ilustrísima, Galaxia, 1980]\n«Pontevedra é unha cidade literaria na medida en que é tamén unha cidade inventada».\n[“Sobre cafés y tertulias en Pontevedra”, O expreso da literatura, Galaxia, 2017]\n«Onte pola mañá estiven en Baiona facendo o vago durante unha hora longa, sentado nunha terraza sen máis preocupación que mirar para a xente e contemplar a fermosura do mar, cheo de barquiños, e do ceo, tan azul que parecía un cromo. Botei contas e xa non falta moito para que veña Torrente Ballester, a quen boto de menos cada vez que me achego ata a vila».\n[“As horas de Baiona”, Á marxe, La Voz de Galicia, 30/03/1997]


O TRÍATLON DA AMIZADE ESTÁ DE VOLTA E HOXE FOI A SÚA PRESENTACIÓN - Fegatri\nO TRÍATLON DA AMIZADE ESTÁ DE VOLTA E HOXE FOI A SÚA PRESENTACIÓN\nTras o impás no 2018, as entidades implicadas na organización do Triatlón de Amizade – Cámara Vila Nova da Cerveira, Concello de Tomiño, Federación Portuguesa de Triatlón, a Federación Galega de Tríatlon e Péntalon Moderno e a Pedal’arte Associação de Cicloturismo e Triatlon . Presentaron hoxe o formato da competición transfronteiriza, dándolle unha maior axilidade mediante a introdución de medios tecnolóxicos. A XII edición está prevista para o 1 de setembro, mantendo os circuítos para menores e adultos. Esperando unha participación de arredor de 300 deportistas.\nComo o único tríatlon transfronteirizo entre España e Portugal, o Tríatlon de Amizade Cerveira-Tomiño ten unha gran responsabilidade, tanto por recoñecer aos equipos de atletas participantes como por potenciar o deporte transfronteirizo. Co río Miño como nexo de unión entre ambos os dous paises.\nCon 11 anos de historia, en 2018, a organización decidiu suspender a proba durante un ano, facendoa máis áxil, competitiva e cunha mellor articulación dos recursos existentes. Na rolda de prensa celebrada esta mañá, no Concello de Tomiño, a Alcaldesa de Tomiño, Sandra Gonzalez, e o vicealcalde de Vila Nova de Cerveira, Vitor Costa, acompañados dos representantes das federacións, explicaron que a adaptación tivo lugar. Á normativa das dúas federacións implicadas, co obxectivo de poñer de manifesto o terreo común. Para potenciar a natureza transfronteiriza do evento; a introdución de cronometraxe electrónico (chip) emitindo de xeito fiable tempos parciais e resultados finais: A clasificación única deixa de adxudicarse por nacionalidade. Tamén se reubicou no calendario deportivo pasando do terceiro fin de semana de setembro ao primeiro. Como novidade este ano os deportistas que así o desexen poderan completar a proba formando un equipo de tres deportistas, no que cada un deberá completar un dos segmentos.\nO XII do Tríatlón de Amizade Cerveira-Tomiño está previsto para o 1 de setembro, coa participación de preto de 300 deportistas federados e non federados dos dous países veciños. Que competirán na proba de promoción de menores en BTT ás 11h15 (hora española), e o Triatlon Sprint, que está previsto que comece ás 15h30 (hora española).\nOs triatletas teran que enfrontarse a 750 metros de natación, seguidao dun segmento de ciclismo por estrada de 20 km e remataran correndo 5 km. A proba terá entre a localidade galega de Goián, no municipio de Tomiño, e Vila Nova de Cerveira. Este ano os puntos de saída e chegada situaranse no Espazo Fortaleza, en Goián, a transición estará ubicada no Cais do Rio Miño, en Vila Nova da Cerveira.\nEn disputa está o “Trofeo de Amizade”, obra do escultor español Arcadio Blasco. Esta pequena escultura chámase “Encontro das Culturas” e dende a súa primeira edición, é o símbolo do Tríatlon da Amizade.\n← Prev: CAMPIONATO GALEGO DE TRÍATLON DE ESTRADA PONTEVEDRA- CLASIFICACIÓN E INVITACIÓNS Next: INSCRICIÓN XXX TRÍATLON VILA DE ALLARIZ (17/08/2019) →


5 Coresma B\nDe Remol abril 30, 2012\nPORQUE PARA TI NON EXISTEN CRISTIÁNS “CON DENOMINACIÓN DE ORIXE”... GRAZAS, SEÑOR!!!!!!!!!!! PÓRTICO Dinos a primeira lectura do Libro dos Feitos que hoxe proclamaremos, que os membros da comunidade tiñan medo de Paulo, non acababan de crelo nin de fiarse del. Non esqueceran que había ben pouco tempo que aquel que agora se achegaba como membro do grupo, andara a perseguilos. Tamén nos pode pasar a nós que non acabemos de fiarnos de tantas persoas que están dispostas a cambiar; de tantas persoas que queren romper co pasado, deixalo atrás, para reorientar a súa vida, e que buscan en nós unha man amiga que os acolla e acompañe.\nEste quinto domingo da pascua invítanos a reflexionar sobre cal é a nosa reposta diante destas situacións, para que nos esforcemos por superar as desconfianzas e non repetir unha e outra vez o que un foi no pasado. Na fidelidade á fe en Xesús, temos que esforzarnos en coñecer e saber qué supón e esixe ser cristián, e non deixarnos levar nin por ritos nin costumes qu…\n3 Pascua 2012\nDe Remol abril 24, 2012\nTESTEMUÑAS DA ESPERANZA PÓRTICO Lémbrasenos nos textos que hoxe imos proclamar que a fe que compartimos non se impón a través de leis, normas ou mandatos, senón desde o testemuño. Os cristiáns damos razón da nosa esperanza, das nosas ilusións ou do sentido da vida non pola imposición nin o medo, senón desde a acollida gozosa e libre da mensaxe que nos deixou Xesús. Unha mensaxe que El vivira primeiramente, e da cal os seus seguidores foron aprendendo. Logo nós, estamos chamados a ser, entre os amigos, os compañeiros de traballo, as persoas da familia. os veciños.... as testemuñas da resurrección de Xesús; non con grandes sermóns ou palabras ilustradas pero pouco comprensibles, senón coa maneira sinxela, leda, gozosa e sempre chea de positividade do noso testemuño. Que a pascua sexa tempo para ir comezando a rodar neste camiño. PERDÓNPolas veces nas que nos faltaron ilusión e ledicia á hora de dar testemuño da nosa fe, SEÑOR, QUE A TÚA ESPERANZA ACOMPAÑE OS NOSOS PASOS. Polas veces nas que…\n4 Pascua 2012\nPASTORES TESTEMUÑAS DA ESPERANZA E DE ACOLLIDA FRATERNA PÓRTICO Que mellor Pastor que Cristo para converterse en referencia moral de compromiso, fidelidade, confianza, acollida e dispoñibilidade para cantos seguen a presidir as comunidades cristiás!. Neste domingo do Bo Pastor, a nosa mirada non vai só dirixida a Cristo, senón que desde El, esa mirada pousase sobre os pastores que presiden as nosas comunidades. E pousase non só para que os encomendemos e colaboremos con eles, que tamén; senón para axudalos a que o seu ministerio sexa un ministerio no que se vaian desenvolvendo as actitudes e promovendo os valores que Xesús foi capaz de ir poñendo en práctica no seu tempo de vida pública. E se para Xesús o importante non era atrincheirarse nin tras das paredes do templo nin tras dun actuar de ordeno e mando, un actuar de imposición e mercantilismo económico, tamén hoxe para os nosos pastores, ha ser o compromiso por poñer en valor canto fixo e dixo Xesús, o eixo fundamental d…\n2 Pascua 2012 B\nDe Remol abril 15, 2012\nTESTEMUÑAS DA ESPERANZAPÓRTICO Lémbrasenos nos textos que hoxe imos proclamar que a fe que compartimos non se impón a través de leis, normas ou mandatos, senón desde o testemuño. Os cristiáns damos razón da nosa esperanza, das nosas ilusións ou do sentido da vida non pola imposición nin o medo, senón desde a acollida gozosa e libre da mensaxe que nos deixou Xesús. Unha mensaxe que El vivira primeiramente, e da cal os seus seguidores foron aprendendo. Logo nós, estamos chamados a ser, entre os amigos, os compañeiros de traballo, as persoas da familia. os veciños.... as testemuñas da resurrección de Xesús; non con grandes sermóns ou palabras ilustradas pero pouco comprensibles, senón coa maneira sinxela, leda, gozosa e sempre chea de positividade do noso testemuño. Que a pascua sexa tempo para ir comezando a rodar neste camiño. PERDÓNPolas veces nas que nos faltaron ilusión e ledicia á hora de dar testemuño da nosa fe, SEÑOR, QUE A TÚA ESPERANZA ACOMPAÑE OS NOSOS PASOS.Polas ve…\n2 pascua 2012\nDe Remol abril 14, 2012\nPARABÉNS PARA NÓS POR CRER SEN TER VISTOPÓRTICO Os que nos consideramos crentes vivimos, a miúdo, coma os discípulos do evanxeo: ao anoitecer, coas portas pechadas, cheos de medo, temerosos das autoridades. Estamos mergullados na vella creación, non miramos nin experimentamos ao Resucitado, a nova humanidade parece ausente das nosas vidas. As nosas comunidades están, as máis das veces, repregadas, ocultas, sen dar testemuño, coma se non tiveran ledicia, perdón e vida que transmitir. A pesares de ser este día o primeiro da semana, o primeiro da nova creación, nós seguimos ancorados, se cadra cada vez máis, ao vello, ao de antes. Precisamos que o Señor se faga presente. Cómpre que os recoñezamos nos seus sinais: a paz, o agasallo do Espírito, a experiencia do perdón, a comunidade reunida. Non deixemos que o arco da vella que Deus pon na nosa vida pase de longo sen decatarnos da súa existencia. O PERDÓN*Porque andamos a meter a man nas feridas dos demais para abrilas, e non para curalas, S…


Un paquete bomba estoupa na sede da empresa española responsable do escrutinio das eleccións arxentinas | Noticias de Galicia | CRTVG\nUn paquete bomba estoupa na sede da empresa española responsable do escrutinio das eleccións arxentinas\nPublicado o 11/08/2017 09:48\nUn paquete bomba estoupou este xoves en Bos Aires deixando dous feridos.\nOcorreu na sede da empresa española Indra, encargada de realizar o escrutinio provisional nos comicios parciais que afrontará A Arxentina este domingo.\nPasadas as catro da tarde deste xoves, hora local arxentina, un paquete bomba de pequeno alcance estourou na sede que a empresa española Indra ten en Bos Aires, deixando dous feridos que xa están fóra de perigo.\nO suceso causou grande expectación na Arxentina porque Indra será a compañía encargada de facer o reconto de votos provisional nas eleccións primarias lexislativas que vivirá o país este domingo.\nEfectivos policiais desprazáronse rápidamente ó lugar para recoller probas na quinta planta deste edificio de oficinas situado no luxoso barrio porteño de Puerto Madero.\nA explosión causou danos materiais e traumatismos e queimaduras en dous traballadores da compañía que foron rápidamente trasladados a un hospital próximo. Un deles xa foi dado de alta.\n"A moza que quedou ferida, ao igual que o mozo que estaba no lugar, a pesar da desgraza que lles tocou, tamén tiveron sorte porque pola gran cantidade de perdigóns que había no lugar dos feitos puido ser fatal".\nIndra é a compañía de sistemas informáticos que se encargará do escrutinio provisional nas eleccións primarias lexislativas que celebrará A Arxentina este domingo, polo que o suceso causou alarma e agárdase un reforzo na seguridade dos comicios.\nRenfe reforza en 1.700 prazas os trens de Media Distancia con motivo da Festa da Auga en Vilagarcía\n36 mortos e 12 feridos nun accidente de autobús na China


Ervella (Verbas. Por Espiñeira)\nErvella ten no seu significado a acepción tanto da planta da familia das fabáceas como a das súas sementes; é comestible –de feito cómese- nas dúas presentacións, tanto a ervella enteira, a planta coa súa vaíña, como unha parte dela, só as sementes. A nosa ervella, como a do portugués ervilha ou a do catalán ervella, deriva do latín ervilia, voz que pola súa beira xorde por derivación interna de ervum ‘chícharo’.\nChícharo, forma moi popular en galego como testemuña a cantiga pop “Arroz con chícharos, patacas novas,/ repolos de Betanzos e mais cebolas”, provén do latín cicere, con palatalización inicial do c-. Esta mesma verba úsase tamén en terras de Cuba, onde din “no tira un chícharo” no sentido de que ‘non traballa ou non fai nada’. O gran mestre da oratoria e literato romano que coñecemos por Cicerón, Marco Tulio Cicerón (106 aC – 43 aC) herdou o cognome ou alcume de Cicerón porque debeu ter algún antepasado que ou ben tiña nariz de chícharo ou vendía neles. Da prosa de Cicerón pódense extraer moitas ideas, algunhas moi actuais aínda hoxe máis de dous mil anos despois de morto, como a que contén un sabio consello, maxistral: “Se queres aprender, ensina”.\nProsa e ideas, vaíña e sementes, saborosa e nutricias. Outro sabio, Albert Einstein, reformulou a Cicerón de xeito moi gráfico. Dicía Einstein: “non entendes realmente algo se non es quen de llo explicar á túa avoa”. Agora, o problema é se o neto non sabe o que son ervellas ou chícharos.\nErvellas con xamón\nVerba seguinte: ESCOITA, meu // Verba anterior: ENXEÑO // TODAS AS VERBAS