Inicio/Concellos/Verín acollerá a primeira base transfronteiriza de medios aéreos contra os lumes forestais\nA MezquitaConcellosÚltima horaVerínViana do BoloVilariño de Conso\nPermitirá dar unha mellor e máis adecuada resposta ao risco nunha ampla área a ambos lados da fronteira entre España e Portugal, tanto pola súa localización como polas súas posibilidades de acoller diferentes tipos de aeronaves especializadas\nO proxecto Interlumes, que permitirá a posta en funcionamento da primeira base transfronteiriza de medios aéreos para a loita contra os lumes forestais e que contará cun investimento total que superará os nove millóns de euros, presentábase esta mañá nun acto en Verín que contaba coa presenza de numerosas autoridades, entre elas o vicepresidente primeiro e conselleiro de Presidencia, Xustiza e Turismo, Alfonso Rueda; o conselleiro do Medio Rural, José González; o delegado da Xunta na provincia, así como os alcaldes deste distrito forestal, entre eles o de Verín e outros concellos próximos como Viana do Bolo, Vilariño de Conso ou A Mezquita. Tamén acudía o vicepresidente da Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional do Norte de Portugal, Beraldino Pinto.\nEste proxecto aprobouse o pasado día 25 de marzo tras a reunión do comité de xestión do Poctep (programa Interreg VA España-Portugal), cuxa coordinación en Galicia corresponde á Vicepresidencia primeira da Xunta. A iniciativa ten como beneficiario principal á Consellería do Medio Rural a través da Dirección Xeral de Defensa do Monte, cuxo titular, Manuel Rodríguez, tamén participou no acto, así como o director xeral de Relacións Exteriores e coa Unión Europea, Jesús Gamallo.\nDeste proxecto tamén forman parte o Goberno portugués e outras institucións galegas e de Castela e León e Estremadura, tales como os respectivos gobernos autonómicos de ambas comunidades e as deputacións de Zamora, Salamanca, Ourense e Pontevedra.\nA presentación abríaa o alcalde de Verín, Gerardo Seoane, que lle desexaba moitos éxitos a este proxecto transfronteirizo. Deseguido tomaba a palabra o director xeral de Defensa do Monte, Manuel Rodríguez, quen resaltaba a relevancia deste acto “para o presente e para o futuro” e indicaba que Interlumes é un proxecto interrexional de cooperación transfronteiriza con 8 socios e referíase aos obxectivos desta iniciativa, entre eles o da formación.\nAdemais resaltaba a singularidade da base que se vai construír en Verín e a súa ubicación estratétixa, indicando que suporá “un antes e un despois para esta provincia”.\nJosé González relacionou esta iniciativa directamente coa prevención, na medida en que facilitará unha anticipación aos lumes e “contar cos medios necesarios para cada lugar e cada momento”. Así mesmo, destacou que estas instalacións aumentarán a resiliencia do territorio transfronteirizo, reforzando a capacidade operativa de resposta, avanzando no estudo dun mando operativo único para a xestión conxunta, identificando con tempo dabondo os riscos da zona, sensibilizando á poboación e promovendo a formación especializada.\nNeste sentido, o conselleiro vinculou esta iniciativa co futuro Centro integral para a loita contra o lume, que se situará tamén na provincia ourensá, concretamente no concello de Toén, e que será terá por obxectivo centralizar nun mesmo punto a formación do persoal dedicado á loita contra os lumes forestais. Así, será un centro permanente para a cooperación, a investigación e a formación continua do que poderán beneficiarse bombeiros forestais procedentes de toda Europa e no que se contará cos maiores especialistas no comportamento e análise dos incendios.\naeródromo base interlumes medios aéreos presentación proxecto transfronteirizo Verín


Vídeo-Soberanía alimentaria: conclusións do I Cumio Europeo | Grupo de Desenvolvemento Rural Costa da Morte\n‹ Aberta a convocatoria para a constitución de Espazos Sociais de Innovación\nIII Xornada de Fruticultura Atlántica: oportunidades e retos ›\nEsta curta documental foi elaborada durante o I Cumio Europeo para a Soberanía Alimentaria celebrado en agosto do ano pasado en Krems (Austria). Recuperamos esta pequena peza audiovisual para retomar o debate sobre a soberanía alimentaria, un concepto mencionado por primeira vez en 1996 por Vía Campesina, durante o Cumio Mundial dos Alimentos da FAO, en Roma.\nA soberanía alimentaria coloca aos produtores agropecuarios e aos consumidores no centro do debate, e apoia a todos os pobos no seu dereito a producir os seus propios alimentos locais e culturalmente adecuados, máis alá das condicións dos mercados internacionais.\nAs organizacións presentes en Krems subliñaron a necesidade de definir estratexias concretas, baseadas no concepto de Soberanía Alimentaria, que alcanzaría un desenvolvemento territorial equilibrado, mantería as explotacións familiares, producirían alimentos sans e desenvolvería oportunidades nos mercados locais.\nAs direccións marcadas viran en torno ao dereito a unha alimentación sa e libre de organismos modificados xeneticamente; mellores condicións laborais, en particular no eido da alimentación e da agricultura, cunha participación activa no sistema alimentario. Esta participación implica enfrontarse ao sistema agroindustrial e a expandir e consolidar un movemento europeo forte en favor da soberanía alimentaria, mediante a adopción da primeira Declaración Europea pola Soberanía Alimentaria.\nPara máis información sobre soberanía alimentaria:\nSoberanía alimentaria en Europa (artigo en Rebelion.org)


Producindo Planta: Nova sobre viveiros.\nO Plan especial de conservación de espécies forestais posto en marcha pola Xunta de Extremadura logrou producir con éxito o teixo, especie catalogada en Perigo de extinción.\nNa actualidade o viveiro de Rueda chica xa conta con 2.000 exemplares.\nO teixo con 240 exemplares é unha das especies mais amenazadas de Extremadura con severas dificultades para a rexeneración natural.\nO Plan especial de recuperación iniciouse no 2004, constituiuse nunha primeira fase de recolección e reproducción tanto sexual como vegetativa de material xenético recollido en diferentes poboacións da rexión.Ademais creáronse bancos clonais de planta nai para a obtención de plantóns. Con esta mesma técnica de esgallado, realizáronse prácticas para a obtención de outras especies amenazadas e con especial dificultade para a xerminación.\nEtiquetas: Extremadura., Teixo, Viveiros\nE non sería máis interesante ver que é o que se está facendo aquí relacionado con este tema e ter unha información máis amplia?


11 febrero 2020 10:22 h.\nCD Lugo Carlos Pita Fernando Seoane\nJaume Grau conduce o balón ante o Elche. VITORIA RODRÍGUEZ\nAnte o Elche, o Lugo non aliñou de inicio por primeira vez esta tempada unha sala de máquinas con Pita ou Fernando Seoane\nO pasado domingo o Ángel Carro viviu unha xornada inusual. A megafonía anunciou os onces titulares que saltarían coas camisetas do Lugo e o Elche para empatar un partido de mal final para os lucenses (2-2). Nesa retahíla de nomes non estaba ningún dos dous membros da parella que sostivo ao Lugo os últimos oito anos en Segunda. Nin Carlos Pita nin Fernando Seoane partiron de inicio, unha situación inédita nas 26 xornadas anteriores e algo que non sucedía desde o 28 de abril de 2019.\nAquela xornada número 36 do pasado curso no Estadio de Gran Canaria —que acabou cun 4-1 en contra no debut de Eloy Jiménez no banco branquivermello— fora a última vez que o Lugo formaba cun once sen o herculino ou o de Ames —ou ambos— sobre o verde desde o comezo. Trinta e dous partidos de Liga despois, o conxunto lucense partiu sen os seus dúas grandes referencias.\nEsta circunstancia apenas se deu ata o 2019. Entre a tempada 2012-2013, a do retorno a Segunda, e a 2018-2019, o conxunto do Ángel Carro xogara sempre con algún destes dous símbolos en todos os duelos ligueiros salvo nun: a xornada número 27 da 2012-2013, na que gañaron (2-0) ao Recreativo. Naquel partido a medular estivo formada por Belfortti e Héctor Font.\nDesde aquel 23 de febreiro de 2013 ata o 31 de marzo de 2019 —un 0-0 en Alcorcón da xornada número 32 do pasado curso— estiveran desde o inicio en parella ou de forma individual.\nPita e Seoane, en seis tempadas, só perdéronse un partido ambos ao mesmo tempo\nMentres en seis tempadas só perdéronse un partido ambos ao mesmo tempo, a pasada campaña enlazaron cinco conAlberto Monteagudo e o primeiro de Jiménez: desde a xornada 32 á 36. Nesta só sucedeu ante o Elxe, o último duelo xogado ata o momento polo Lugo.\nNOVA MEDULAR. Un centro do campo renovado en canto a idade parece chamar á porta de Curro Torres. Con Jaume Grau como pivote e Álex López e Jaime Seoane como volantes por diante do xogador cedido polo Osasuna, o Lugo manexou o centro do campo, foi superior durante gran parte do partido ao dobre pivote do Elxe formado por Folch e Mfulu.\nGrau e López parecen crecer coa chegada do adestrador hispano-alemán. Con Torres, Jaume Grau xogou de inicio en todos os partidos salvo a inicial do catalán no banco ante o Almería. Fíxoo nos últimos cinco duelos dos branquivermellos.\nLópez, que tivo unha participación irregular con Jiménez, é un dos homes fortes para Curro Torres, xa que foi titular en todos os encontros co nove preparador do Lugo.\nMentres, Jaime Seoane chegou o último día de mercado e formou desde o inicio na primeira oportunidade que tivo. Outros futbolistas que aspiran ao trono de Pita e Seoane serán Hugo Rama ou El Hacen, que aínda non formaron desde o principio con Torres.\nO VAR segue amargando ao Lugo\nO CD Lugo pon un bus a disposición dos afeccionados para viaxar a Fuenlabrada\nVíctor Moreno deja el cargo que tenía en el Tenerife\nA Policía Local instou o público do Polvorín-Vilalbés que mantivesen o distanciamento\nEpifanio: "Fixemos unha posta en escena brillante"


A nube musical | Consumer\nA nube musical\nDiversos servizos apóianse en Internet paira permitir un novo consumo da música\nImaxe: Aidan Wojtas\nA música en si mesma é intangible.Trátase de sons producidos por diferentes instrumentos que levanun ritmo e una melodía determinados. A industria musical,primeiro co vinilo e máis tarde con formatos como o CD e o DVD, confinara esta arte a un soporte. Pero grazas a Internet, a música volve fluír, esta vez en forma de datos e cara aos computadores ouos reprodutores portátiles.\nA nube que envolve de música a Rede\nAidea de nube informática parte deque Internet se converteu nun ente case omnipresente grazas á proliferación de terminais móbiles ecomputadores. Esta capacidade de conexión en calquera lugar únese á explosión das aplicaciónsweb, que permiten traballar e editar textos, imaxes ouvídeos indistintamente nos sitios web ou o computador, eambos os factores facilitan aos usuarios a utilización diversos programassen necesidade de depender dunha soa máquina, como outrora.A nube é una metáfora que representa a disolución doslímites entre a Rede e o soporte a través do cal o usuario se conecta a ela. Xa non se sabe onde termina ocomputador e onde empeza Internet.\nA música adaptouse a esta novarealidade antes que os demais contidos. Calquera melómanodispón da oportunidade de que a súa colección de cancións póidase escoitar en calquera aparello con conexión á Rede.Antes, o oínte debíase limitar á súa propia máquina eaos discos do seu andel, e a única forma detransportar os temas para que os escoitasen outros oíntes consistíaen gravalos en discos ou casetes.\nA nube é una metáfora que representa a disolución dos límites entre a Rede e o soporte a través do cal o usuario se conecta a ela\nAgora, nin sequera é necesario que o melómanoatesoure en discos os seus temas favoritos, xa que pode atopalos en numerososservizos da Rede que asinaron acordos coasgrandes firmas da industria musical paira pór o seu catálogoa disposición dos internautas en streaming. Así, xaé posible escoitar miles de álbums con só facerclic nun botón. Tamén pode recomendar a outrosusuarios, facerlles seleccións e recompilacións que estes poderánescoitar tamén cun golpe de rato.\nLast.fm, que pretende cobrar tres euros mensuais pola súa utilización,ejemplifica ben esta tendencia, que se caracteriza por novas formasde compartir, consumir e descubrir música. Foi un dosprimeiros servizos que demostrou que era viable o streamingcomo forma de difusión da música. O seu funcionamentobaséase en predicir os gustos musicais dos oíntes a partir daselección dun artista determinado. Paira iso Last.fmemprega un sistema que denominou “Audioscrobbler”, queanaliza as preferencias doutros usuarios que elixiron os mesmosgrupos.\nAgora nin sequera é necesario que o melómano atesoure en discos os seus temas favoritos, xa que pode atopalos en numerosos servizos da Rede\nDesteservizo xurdiu todo un ecosistema que provoca que, medianteos complementos adecuados, a información da músicaescoitada en Last.fm póidase mostrar en diversas aplicacións, e omesmo suceda en sentido contrario co envío do que se ouve desde outras aplicacións a Last.fm. Así, interrelaciónase con Skype ,co cliente multiprotocolo de mensaxería instantáneaPidgin,co reprodutor multimedia iTunes,con Twitter ou con Facebook ,por citar algúns exemplos.\nPor outra banda , tamén se poden crear diferentes widgetsque mostran os gustos musicais en redes sociais e blogs e deseñáronse aplicacións quetrasladan este servizo aos teléfonos móbiles, comosucede no caso de varios Nokia de Vodafoneou co iPhone,nos que se pode escoitar a música de Last.fm medianteconexión wifi.\nOutros servizos da nube musical\nExistennumerosos servizos que permiten gozar da nube musical. Por exemplo, Pandora,que é similar a Last.fm e cuxo uso se restrinxe de momento aosusuarios estadounidenses. Blip.fmaplicou á música a idea do microblogging que inaugurouTwitter. Os seus usuarios poden subir cancións ou utilizar as que xaestán cargadas paira escribir pequenas actualizaciónsque serven paira presentar a canción e que avisan aos seuscontactos da nova elección.\nEste servizointerrelaciónase co propio Twitter e con outras redessociais como Facebook. Nun primeiro momento, Blip.fm albergaba nosseus servidores as cancións remitidas polos usuarios, pero pairaevitar problemas legais nestes momentos obrígalles a cargalas a unterceiro servidor, desde o que as enlazan. Nese sentido funcionade maneira similar a Radio.blog.club ,pero aplica toda a flexibilidade do microblogging e ademaisaxuda a descubrir novos artistas a partir das recomendacións.\nIr á páxina seguinte: Compartir as listas de reprodución »\nlistas-gl música-gl musical-gl nube-gl servizos


Ànforum Barricas de Pedra lanza nova barrica, a de maior dimensión\nCaracterización de la tasa de transmisión de oxígeno de materiales naturales nuevos – antiguos para recipientes de maduración del vino\nTras revolucionar o mundo da viticultura fai apenas tres anos ca saída ao mercado das primeiras barricas ovoides realizadas en granito, a empresa de Valga (Pontevedra) volve apoiarse neste material para crear a B3000 tras a demanda dos seus clientes adegueiros dun modelo de maior capacidade.\nMalia a súa envergadura; manexo, transporte e instalación en adega afirman que faise con suma facilidade coa axuda dunha carretilla elevadora. Agora esperan obter os resultados finais do seu estudo de I+D+i referente á elaboración de viños en depósitos de granito, levados a cabo cunha adega referente na Denominación de Orixe Rías Baixas e dúas institucións de investigación españolas.\nTras o éxito dos modelos anteriores e a gran aceptación dos viños elaborados neste tipo de barrica o que fan é aproveitar ao máximo a materia prima excedente para outras aplicacións reducindo así ao má ximo os residuos. Do mesmo xeito que as súas tres predecesoras –as barricas B500, B700 e B1700–, as principais características da B3000 son a forma ovoide e a materia prima principal: o granito. Pero a capacidade nominal se sitúa ao redor dos 3.090 litros, o seu peso rolda o 4.600 kg e as súasdimensións alcanzan os 2,55 m de alto e o 1,85 m de diámetro.\nA empresa galega está consolidada no mercado nacional con presenza en case o 50% das denominacións de orixe; e no internacional as vendas representan actualmente o 40% da actividade, exportando a países como Alemaña, Suíza e Eslovaquia. Os obxectivos para 2021 pasan por subir a cota de mercado español e exportar a Francia e Grecia, onde estableceron xa os primeiros contactos comerciais.\nNoticia extraída da Revista Eco Dixital


PXE 2015: rexeitadas as doce enmendas a totalidade - Blog de Celso Delgado\nHome Actividade Parlamentaria Orzamentos PXE 2015: rexeitadas as doce enmendas a totalidade\nPXE 2015: rexeitadas as doce enmendas a totalidade\nHoxe concluíu o debate de totalidade do Proxecto de Lei de Presupostos Xerais do Estado para 2015, que comezou o martes, día 21 de outubro, ao rexeitarse, con 160 votos a favor e 184 en contra, as doce emendas de devolución presentadas.\nO proxecto de Presupostos comezou a súa tramitación parlamentaria unha vez entregado ao presidente do Congreso dos Deputados Jesús Posada, polo ministro de Facenda e Administracións Públicas, Cristóbal Montoro, e cualificado pola Mesa da Cámara.\nO proxecto de Presupostos, que como establece o Regulamento do Congreso dos Deputados goza de preferencia na súa tramitación sobre o resto de proxectos e proposicións de lei, para axustarse aos prazos establecidos, comeza agora o debate en relatorio e Comisión do texto e as emendas ao articulado que se presenten antes do 24 de outubro, ás 14,00 horas.\nO calendario de tramitación determina que o día 31 de outubro debe estar aprobado o informe de relatorio, que se elevará á Comisión. A aprobación do ditame está prevista ata o día 7 de novembro. O ditame elaborado pola Comisión de Presupostos, a partir do informe do relatorio e as emendas que, se é o caso, se aproben, será debatido en Pleno os días 11 a 13 de novembro.\nA continuación remitirase o texto ao Senado. A data estimada para a súa votación polo Pleno na Cámara Alta é do 9 ao 11 de decembro. En caso de que non introduza emendas nin mírache o proxecto, os Presupostos quedarán definitivamente aprobados.\nSe o Senado aproba modificacións ou veta o proxecto, este haberá de volver ao Congreso dos Deputados, que poderá ratificar ou rexeitará as emendas e, no seu caso, levantar o veto.\nPXE 2015: rexeitadas as doce enmendas a totalidade Reviewed by Celso Delgado on miércoles, octubre 22, 2014 Rating: 5\nEtiquetas : Actividade Parlamentaria Orzamentos


Os últimos carballos do Banquete de Conxo by Alvarellos Editora - Issuu\nRecuerdos de agosto Obra poética, 1850-1858 Aurelio Aguirre\nVersos a Compostela Edición bilingüe Rosalía de Castro\nApuntes históricos sobre Santiago Obra dispersa y olvidada, 1868-1903 Antonio López Ferreiro La marquesa de Camba Recuperada a novela histórica de 1848 Antonio Neira de Mosquera Correspondencia (1928-1958) Cartas inéditas e dispersas Carlos Maside\nHistorias de Compostela Dezasete crónicas de Santiago (1970) Xosé Filgueira Valverde\nEste libro percorre aquel espazo mítico no actual barrio de Conxo. Un paseo —con imaxes, ilustracións e planos— polas voces e os nomes que o alimentaron, e polo bosque que aínda vive nel. Porque neste terreo, nas marxes do río Sar, resiste unha fraga onde se erguen, posiblemente, os últimos carballos centenarios do Banquete de Conxo, testemuñas vivas de acontecementos únicos na historia de Galicia.\nHenrique Alvarellos (Lugo, 1968). Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago e Posgrao en Comunicación pola Universidade da Coruña. Autor de varios libros, xornalista e editor. Dirixe Alvarellos Editora dende 2004. Xurxo Martínez González (Coia-Vigo, 1984). Doutor en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo. Escritor e investigador. É especialista no Rexurdimento do século XIX, sobre o que leva escrito numerosos traballos e impartido seminarios e conferencias. Francisco Singul (Vilagarcía de Arousa, 1963). Doutor en Historia da Arte pola Universidade de Santiago, especialista en arte barroca e no Camiño de Santiago. É autor de varios libros e traballa como comisario de exposicións.\nHenrique Alvarellos Xurxo Martínez González Francisco Singul Martín Souto\nO bosque e o río que namoraron a Rosalía de Castro. O histórico mosteiro que visitou García Lorca en 1916. O souto que versou, na bruma do século XIII, o trobador Joam Airas. A devoción dos peregrinos pola Virxe da Cuncha...\noutros títulos do noso catálogo\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 2\nOs Ãºltimos carballos do Banquete de Conxo\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 1\nEsta obra publícase baixo unha coedición entre o Consorcio de Santiago e Alvarellos Editora. Forma parte da biblioteca de divulgación do Consorcio de Santiago e da colección Oeste de divulgación e ensaio de Alvarellos Editora.\n© consorcio de santiago, 2016 Rúa do Vilar, 59 - 15705 Santiago de Compostela www.consorcio-santiago.org © Alvarellos Editora, 2016 Sempre en Galiza, 4 - 15706 Santiago de Compostela correo@alvarellos.info - www.alvarellos.info 1ª edición: novembro, 2016 Edición ao coidado de Henrique Alvarellos © textos: Henrique Alvarellos Casas, Xurxo Martínez González, Francisco Singul Lorenzo e Martín Souto Souto. © fotografías e ilustracións: pertencen a Alvarellos Editora as imaxes da capa e contracapa, e as das páxinas 3-4, 26-27, 28, 69, 91, 103, 118, 120, 122, 124-125, 128-129 e 130. Do arquivo de Turismo de Galicia son as correspondentes ás páxinas 94, 99, 105, 106, 107 e 111. De Alejandro Barral, 91 e 103. Todos os debuxos foron realizados por Martín Souto. Os restantes documentos ou imaxes aparecen identificados ao pé. © Plano do bosque de Conxo (páxs.134-135): Alvarellos Ed. e M. Souto. Fotografías de capa e contracapa: follas dun dos carballos centenarios do bosque de Conxo retratadas o 16 de xaneiro de 2016. Deseño e maquetación de capa e interior: Alvarellos Editora Impresión: Norprint Depósito Legal C 1704-2016 ISBN [Alvarellos Editora] 978-84-16460-12-0 ISBN [Consorcio de Santiago] 978-84-16753-04-8 Todos os dereitos reservados. Calquera forma de reprodución, distribución, comunicación pública ou transformación desta obra só pode ser realizada coa autorización dos seus titulares, agás excepción prevista pola lei. Diríxase a Cedro (Centro Español de Derechos Reprográficos, www.cedro.org) se precisa fotocopiar ou escanear algún fragmento desta obra.\nOs últimos carballos do Banquete de Conxo Henrique Alvarellos Xurxo Martínez González Francisco Singul Martín Souto\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 3\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 4\nBaixada ao bosque do Banquete de Conxo\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 5\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 6\nBalada ceibe no Bosque de Conxo Por Henrique Alvarellos ....................... ... 9\nConxo. Cantiga de liberdade. Anotacións ao pé do Banquete de Conxo Por Xurxo Martínez González .............. .. 55\nMemoria xacobea, historia e arte no mosteiro de Conxo Por Francisco Singul .............................. 87\nUn paseo botánico pola carballeira de Conxo Por Martín Souto................................... 115\nPlano do bosque de Conxo e río Sar........ 134 Apéndices ................................................ 141 "Brindis" de Aurelio Aguirre .................. 143 "Brindis" de Eduardo Pondal ................ 147 Crónica de La Oliva (06-03-1856)......... 150\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 7\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 8\nBalada ceibe no bosque de Conxo\nBalada ceibe no bosque de Conxo Artefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 9\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 10\nuixemos escribir algo novo —ou diferente, quizais, para a maioría— sobre Conxo e o seu Banquete democrático celebrado na carballeira deste barrio compostelán (daquela, concello independente) un domingo 2 de marzo de 1856. Relevantes historiadores nosos —Barreiro, Beramendi, Villares...— teñen estudado o seu significado e contexto históricos. Como un non é historiador, só acaso aquí, un xornalista divulgador, guiador ou pescudador de historias, entoamos esta “Balada ceibe...” que non é outra cousa que un percorrido, a modo de crónica, por algúns anacos esquecidos deste acontecemento e do lugar que o acolleu. O obxectivo noso é simplemente rescatar da bruma o vizoso bosque de Conxo. Contamos coa axuda de plumas expertas, investigadores que fan agromar,\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 11\n+ info: www.alvarellos.info\nconxo. cantiga de liberdade. Anotacións ao pé do banquete de conxo\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 55\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 56\nConxo. Cantiga de liberdade\nNa historia apréndese a liberdade Antolín Faraldo\nDe París a Compostela\npoeta Alphonse de Lamartine camiñaba rexo, con chaqueta de pescozo alto e fular escuro, polas rúas parisinas na mañá do 22 de febreiro de 1848. A multitude, mestura de estudantes e\nobreiros convocados pola indignación, arrexuntábase na Place de la Madelaine. A firmeza do escritor, á súa vez deputado republicano, vibraba no seu discurso parlamentario: “entre o perigo e a vergonza do país, non hai vacilación ningunha”. O Goberno declarou o Estado de Sitio; o ministerio dispuxo do exército para intervir; a cohorte democrática estaba lista; timidamente se erguían as primeiras barricadas; a Garda\nNacional dubidou. A tensión foi in crescendo.\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 57\nBanquete en Chateâu Rouge, París, 9 de xullo de 1847. Ilustración extraída do libro Révolution Française (París, 1860), de Élias Regnault.\nA causa deste episodio iniciático da Revolución de 1848 foi a actitude autoritaria do executivo de Guizot. O propósito daquela malta era asistir a un banquete (censurado pola autoridade) que espertara o temor dos partidarios do monarca Luís Felipe de Orleans. Porque aquelas xuntanzas, de suposta razón gastronómica, transmutábanse nunha enorme concentración política nun tempo en que os partidos eran ilegais. Porén, no banquete oíanse os mitins e as proclamas que se facían sentir en toda Francia. (A Campagne des Banquets ofrecía un espazo público para os sectores opostos ó Goberno conservador de\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 58\nBarricadas na rúa Saint-Maur-Popincourt de París. Daguerrotipo do 26 de xullo de 1848. Fotógrafo: Eugéne Thibault (Musée d'Orsay).\nGuizot. Dende 1847 a principal reivindicación era a reforma electoral e a convocatoria de eleccións). O aumento na celebración deste tipo de actos por todo o territorio e a transcendencia política dos mesmos alertou ós seareiros da Monarquía de Xullo. A represión gobernamental foi a isca que prendeu sobre a pólvora sementada polos banquetes. Os días 23 e 24 París testemuñou os combates nas barricadas, ó son dos cánticos da Marsellesa, que provocaron a abdicación do rei. Axiña se proclamou a República, a segunda medio século despois de Robespierre.\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 59\nMemoria xacobea, historia e arte...\nmemoria xacobea, historia e arte no mosteiro de conxo Artefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 87\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 88\nonxo vai nacer ao abeiro das lendas e tradicións xacobeas, xurdidas no seo da cultura das peregrinacións a Santiago de Compostela. En concreto dunha lenda recollida por autores decimonónicos tan dispares nos seus intereses intelectuais como Manuel Murguía, Neira de Mosquera e Antonio López Ferreiro, e que se refire a unha nobre dama francesa —da rexión de Picardie— chamada Rwisinda, cuxo amante, Almerico Canogio, é asasinado a mans dun rival no camiño de Santiago, e na súa memoria funda en Conxo, na beira do Sar, na contorna dunha capela dedicada á Virxe, un eremitorio no que enterra a Almerico, xerme dun convento de monxas no que Rwisinda se vai retirar con outras mulleres. Vai ser Tirso de Molina, gran dramaturgo do século XVII, pseudónimo do mercedario frei Gabriel\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 89\nTéllez (1579-1648), quen interprete o topónimo de Conxo como derivado do nome desta antiga capela fundada pola nobre dama: “Conjo o Conju que en lengua galiciana es lo mismo que Nuestra Señora de la Concha, de quien a lo largo de los siglos toma el nombre el convento y el lugar”, escribe Téllez na súa Historia General de la Orden de Nuestra Señora de la Merced.\nOs peregrinos visitan a Virxe da Cuncha Polas escavacións arqueolóxicas de 1965 sábese que hai restos prerrománicos baixo o cruceiro da igrexa actual, que corresponden posiblemente á primitiva capela ou ermida de Canogio, supostamente fundada en tempos de san Pedro de Mezonzo, abade de Antealtares e bispo de Iria-Compostela entre os 985 e 1003. Téllez destaca a localización do mosteiro de Canogio na ruta xacobea, evidentemente no Camiño Portugués, posto que, segundo o sabio mercedario que consultou vellos documentos do cenobio, eran moitos os peregrinos de toda Europa que “noutros tempos” acudían a venerar á imaxe da Virxe da Cuncha.\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 90\nFotografía da coñecida como "Fonte da Virxe" de finais do XIX-comezos do XX extraída do volume Santa María la Real de Conxo, de Alejandro Barral. Outra imaxe deste santuario reproduciuse na páxina 31 do presente volume. Abaixo, o Camiño Portugués a Santiago, hoxe, por diante do Mosteiro.\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 91\nun paseo botĂĄnico pola carballeira de conxo Artefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 115\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 116\nnalizamos o bosque de ribeira de Conxo. Ao\npé do río Sar érguense restos do que foi o gran bosque ou carballeira do antigo mosteiro. Atopamos, e medimos, os exemplares de car-\nballos centenarios que aínda resisten, e analizamos tamén o estado da fraga e as súas especies máis comúns. Centrámonos no bosque inferior da finca, e non nos imos deter (só citaremos o esencial) no que se coñece como “Horta do Psiquiátrico”, os xardíns do centro sanitario. Iniciamos, pois, o percorrido polo bosque. Pero primeiro imos lembrar a importancia que os Quercus robur tiveron e teñen na nosa paisaxe... e na nosa vida.\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 117\nOutono no bosque de Conxo.\nO carballo como símbolo A actual carballeira de Conxo é un pequeno reduto do que noutra época foron as formacións de árbores máis comúns no noso país, as que, de non ser pola intervención do home, corresponderíalles hoxe dominar a maior parte do territorio galego: os Quercus robur ou carballos. A importancia desta especie na nosa historia reflíctese nas numerosas referencias etnolóxicas: centos de topónimos, lendas, tradicións ou folclore que atopamos espallados por todo o país. Os carballos de maior tamaño poden acadar os 30 metros de altura e os 3 metros de diámetro. Teñen un tronco groso con grandes pólas retortas nos exemplares illados, ou máis esveltas cando me-\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 118\nun paseo botánico pola carballeira de Conxo\ndran no interior das fragas. Poden formar masas homoxéneas, só de carballos cunha orixe antrópica na maioría dos casos (é dicir, orixinados pola actividade humana), ou ben bosques mixtos caducifolios, as denominadas fragas, onde aparecen acompañados por unha gran variedade de especies frondosas como castiñeiros, pradairos, freixos, sabugueiros, abeleiras, espiños, cerdeiras..., e tamén especies perennes coma o loureiro, o acivro ou o érbedo. Os carballos constitúen tamén a base dunha numerosa comunidade de fentos, musgos e liques que se desenvolven, grazas á humidade, sobre os seus troncos e pólas. Na primavera, florecen baixo os carballos numerosas plantas ventureiras como os estalotes, chuchameles, celidonias ou as hedras, que ascenden polas árbores para poder captar mellor a pouca luz que chega ao sotobosque das sombrizas carballeiras. Constitúen ademais un refuxio para unha gran cantidade de especies de fauna autóctona: destaca, entre elas, o escornabois ou vacaloura (Lucanus cervus) un escaravello de gran tamaño, o máis grande de Europa, onde os machos desta especie se diferencian das femias por unhas grandes mandíbulas a modo de cornamenta; as larvas aliméntanse da madeira podre dos vellos carballos. Ou paxaros como\nArtefinal interior Banquete Conxo 131016.indd 119\nUn xantar que fixo historia no bosque que fascinou a Rosalía de Castro. Hoxe aínda resisten, ao sur de Santiago de Compostela, os últimos ca...


Pontón lanza a campaña do BNG convencida de que pode ser presidenta: "O PP vén dopado e aínda así pode ser derrotado" - Praza Pública\nPontón chama a trasladar ás urnas "o espírito e a rebeldía" da loita de Verín pola sanidade pública\n"Son optimista". A letra pequena das enquisas preelectorais anima o BNG. A poucas horas do inicio oficial da campaña do 12X, a candidata do Bloque á presidencia, Ana Pontón, xuntou as cabezas de lista da formación en Santiago para expresar o seu convencemento de que non só é posible a mudanza de cor política o Goberno galego, senón que ademais é alcanzable un obxectivo "tan ambicioso como ilusionante", que ese cambio chegue con ela a presidir un Executivo da esquerda.\nA candidata do Bloque ve os populares "dopados" por aspectos como "o control dos medios públicos", pero "aínda así, pode e vai ser derrotado pola vontade de cambio"\n"Quero ser a presidenta da nova Galiza" e ademais é posible que isto suceda, reitera a líder do BNG. A formación di ser consciente de que o PP "vén dopado" por aspectos como "o control dos medios públicos de comunicación". Pero "aínda así pode ser e vai ser derrotado pola vontade de cambio que hai na sociedade galega", considera ás portas dunha campaña que "se vai librar casa a casa, conversa a conversa, opinión a opinión" e finalmente, "voto a voto".\nCos actos das carreiras electorais máis tradicionais limitados para evitar contaxios do coronavirus, Pontón di aspirar a que o Bloque poida "coller da man a toda a xente cansa" coa "parálise e retroceso" que, ao seu xuízo, significarían catro anos máis co PP en San Caetano. "Eu quero apelar á Galiza viva, dinámica e esperanzada", trasladar ás urnas "todas as loitas sociais destes anos" contra "os recortes na sanidade, as privatizacións" ou a precariedade "nos servizos de atención aos nosos maiores", afirma.\nPontón coida que a campaña "se vai librar casa a casa, conversa a conversa" e que, cun PP á baixa, a "maioría de galegas e galegos que queren poñer en marcha un cambio" poden axudar o Bloque a "facer historia" o 12X\nSe esa "rebeldía" se combina coa "ilusión" polo cambio, mantén a candidata, non só "hai partido", senón que "poderemos poñer en marcha o cambio galego" cunha "presidenta coas mans libres, que poña a defensa do noso por diante". Neste sentido, cuestionada polos inquéritos que prognostican un ascenso do BNG pero ao tempo manteñen o PP na maioría absoluta, Pontón advirte: "hai campaña" e agora o que toca é procurar "unha grande mobilización" na que o BNG actúa como "catalizador do cambio".\nOs populares seguen na absoluta, pero "baixan" e "hai unha maioría de galegas e galegos que queren poñer en marcha un cambio" e tamén "un número moi importante" de persoas que aínda están "na indecisión". Son pezas dabondo, considera, como para afirmar que é posible "facer historia" e que "por primeira vez, Galiza teña á fronte unha muller cunha presidencia do BNG".\nO Bloque comeza a campaña electoral en sentido estrito cun acto na compostelá praza das Praterías na media noite do xoves ao venres. A candidata comezará a primeira xornada da carreira electoral na provincia de Lugo.\nDous anos e medio despois de inaugurar Rajoy a ampliación de Rande o ministerio tramita agora obras pendentes por 3,3 millóns


2.2. Rutas por España « Amigos do Arqueolóxico\nArchiv für die Kategorie „2.2. Rutas por España“\nEntre os días 20 e 22 de marzo de 2015, achegámonos a terras de Castilla para admiras as pinturas tardo-góticas da grexa de Gordaliza del Pino; a extraordinaria capela dos Benavente, na igrexa de Santa María, en Medina de Rioseco; o palacio del Caballero de Olmedo; o retablo renacentista da igrexa de Iscar e o seu castelo, que acolle unha das súas dependencias a fábrica de cervexa artesana ?La Loca Juana?; visitamos tamén a Bodega Protos; e na cidade de Valladolid vimos o renovado Museo Nacional de Escultura e o atractivo Museo de Arte Africano daFundación Alberto Jiménez-Arellano; e para rematar a viaxe coñecimos as pinturas murais da igrexa de Cebrones del Río.\nSchlagworte:Capilla de los Benavente, Cebrones del Río, Gordaliza del Pino, La Loca Juana, Museo Nacional de Escultura\nPOR TERRAS ARAGONESAS\nEntre os días 20 e 24 de xuño viaxamos a terras aragonesas para coñecer o máis destacado do seu patrimonio.\nA primeira xornada, camiño de Zaragoza, levounos ata Cisneros, unha vila de Palencia na que foi restaurada a igrexa dos Santos Facundo e Primitivo, que por certo son dous mártires galegos. O seu interior é deslumbrante. Conserva extraordinarios artesonados mudéxares, e resulta especialmente fermoso o que cubre a capela da Virxe do Castelo. Tamén o retablo maior é unha obra primorosa, con mazonería gótica e pinturas sobre táboa que anuncian a chegada do Renacemento, atribuidas á escola de Pedro Berruguete.\nA segunda visita cultural tivo lugar na comunidade de La Rioja, en concreto en Alberite. A igrexa de San Martín sorprende pola súa armonía. Atesoura un dos mellores retablos hispanos do século XVI, obra dos escultores flamencos Maestre Anse e do gran Arnao de Bruselas. A súa visita resulta imprescindible.\nPasamos as catro noites no NH Gran Hotel, en Zaragoza, que está moi ben situado, o seu personal resulta moi atento e ofrece unha cociña e uns almorzos moi axeitados.\nO venres día 21 dedicamos a xornada para coñecer da man de Javier Domingo, un guía con gran dinamismo e preparación, os principais fitos da cidade. Comezamos na praza onde se atopa o monumento aos Sitios de Zaragoza, obra de Agustín Querol, que con Gargallo e Pablo Serrano forman a tríada de escultores vencellados á cidade. Seguimos logo ata o Museo do Teatro Romano, no que despois de ver interesantes pezas arqueolóxicas e maquetas, entramos no propio teatro, para ver os restos escavados protexidos por unha cuberta metálica moi ben deseñada.\nDe seguido fomos ata a catedral de la Seo, un fermoso edificio no que se mesturan distintos estilos arquitectónicos que van dende o románico da cabeceira ata o neoclásico da portada. Resultan impresionantes o cimborrio e o retablo maior, tallado por Pere Johan e Hans Piet d?Anso, e tamén o retablo da capela de San Bernardo e o conxunto de escultura e pintura que garda a capela de Gabriel Zaporta. Acolle tamén o Museo de Tapices, acaso o mellor dos que dese tipo existen en España, con excepcionais pezas dos talleres de Tournai ou de Bruselas. A mañá rematou coa visita do Museo Camón Aznar para seguir os pasos da obra de Goya en Zaragoza.\nCoa visita ao Palacio da Aljafería cambiamos de estilo arquitectónico, pois é un edificio de arquitectura islámica e aspecto fortificado, no que destacan os seus artesonados mudéxares.\nVimos tamén a torre da igrexa de San Pablo e a basílica do Pilar, que non é unha obra especialmente afortunada, agás as pinturas de Goya ou o retablo maior de Damián Forment. Só os máis audaces accedimos nun ascensor ao alto dunha das torres, dende a que se vislumbra unha perspectiva impresionante.\nO sábado día 22 fomos ata Teruel, unha cidade que amosa os edificios máis destacados dun estilo, o mudéxar, que posiblemente é a máis xenuina arte española, porque non existe en ningunha outra parte do mundo. Comezamos o noso percorrido pola igrexa de San Pedro, que semella restaurada de máis, sobre todo no interior, e que nunha capela anexa acolle o mausoleo dos Amantes, obra do escultor Juan de Ávalos. Seguimos o noso paseo pola praza do Torico, onde hai ademáis bos exemplos de edificios modernistas, obra do arquitecto tarraconense Pablo Monguió.\nChegou despois o momento de admirar a techumbre da catedral de Teruel, obra culminante do mudéxar aragonés, antes de ver as torres de San Martín e do Salvador, á que resulta posible subir, como así fixemos.\nO xantar merece un punto e aparte. A comida foi antolóxica. O mesón Óvalo serviunos migas con uvas e longaniza, crepes de setas e ternasco guisado con alcachofas. Con moita diferencia a mellor comida da nosa viaxe.\nCamiño de Zaragoza, detivémonos primeiro en Cella, para ver a sorprendente fonte do Jiloca, nun entorno moi ben acondicioando, e logo na vila amurallada de Daroca, onde vimos na igrexa de Santa María de los Corporales, unha das máis fermosas capelas da arte hispana, na que destaca o seu orixinal retablo-xubé.\nOutra igrexa, a de San Miguel, garda outra gran sorpresa, unhas excepcionais pinturas murais de época gótica.\nAo chegar a Zaragoza, logo da cea, ampliamos individualmente as nosas visitas pola cidade pois celebrábase a ?noite en branco?, na que se abrían moitos museos e había infinidade de espectáculos nos máis diversos espazos.\nO domingo 23 foi día de catedrales e de mosteiros. Porén, visitamos antes o Palacio Episcopal de Tarazona, con pinturas de Pietro Morone no chamado Salón dos Obispos, cuberto por un fermoso alfarxe.\nDe seguido sí que vimos a catedral de Tarazona, na que se mesturan varios estilos arquitectónicos: mudéxar son o cimborrio e as celosías caladas do claustro; gótico é a nave e o retablo de Juan de Leví; e renacentista é a marabillosa decoración do cimborrio, con pinturas en grisalla, técnica que produce a sensación de estar ante un relevo escultórico.\nA segunda catedral da mañá, a de Tudela, en terras navarras, tivemos que vela a fume de carozo. Con todo, vimos o máis sobranceiro do templo: retablo maior, imaxe románica de Virxe Blanca, sepulcro gótico de Mosén Francés e naturalmente a fabulosa portada do Xuizo Final ou o claustro, ambos de estilo románico.\nMenos espectacular resultou a visita do mosteiro de Fitero, tamén en Navarra, primeira obra realizada polo Císter en España. No seu interior destaca o retablo flamenco pintado por Roland de Mois e exteriormente a súa cabeceira, moi semellante á do mosteiro zamorano de Moreruela.\nRematamos a xornada coa visita do mosteiro cisterciense de Veruela, novamente en Zaragoza, situado aos pés do Moncayo, no que viviron uns meses os irmáns Gustavo Adolfo e Valeriano Bécquer. O acceso faise a través dunha barbacana e unha torre de Homenaxe. Ademáis da igrexa abacial son dignas de mención os sepulcros da sala capitular ou o claustro gótico.\nDurante a viaxe de retorno, o día 24, detivémonos en Agoncillo, unha vila de La Rioja con dous edificios moi interesantes, o castelo de Aguas Mansas, onde está instalado o concello, e a igrexa de Nuestra Señora la Blanca, posuidora dun espléndido retablo de mediados do século XVI, no que traballou o taller dos Beaugrant e un artista de primeiro nivel como é Arnao de Bruselas. Resulta excelente a iniciativa do párroco, que ten instalado un pequeno ordenador onde poder ver en máxima resolución unha fotografía do retablo. Facer un percorrido por esa imaxe permite advertir detalles escultóricos que doutro xeito resulta imposible.\nA derradeira visita cultural da nosa xeira tivo por escenario o mosteiro de Palacios de Benaver, na provincia de Burgos. Acolle un dos máis impresionantes Cristos románicos do noso país, de grandes dimensiones, que transmite unha fonda serenidade.\nSchlagworte:Agoncillo, Alberite, Aljafería, Camón Aznar, Cella, Cisneros, Corporales, Daroca, El Pilar, Fitero, La Seo, Mudéjar, Pablo Monguió, Palacios de Benaver, San Martín, Tarazona, Torico, Tudela, Veruela, Zaragoza\nLogo do frustrado cruceiro a Lisboa programado para setembro, que houbo que suspender pola folga dos empregados portuarios de Portugal, portos entre os día 10 e 14 de Outubro fixemos unha xeira pola costa do País Vasco. A primeira noite durmimos en Santander pois a saída foi o mércores logo de xantar e San Sebastián resultaba moi lonxano. A capital cántabra, que paseamos pola noite, resulta moi agradable pola amplitude dos seus bulevares.\nO día 11 fomos pola mañá ata Portugalete, para ver o afamado Puente de Vizcaya, extraordinaria obra de inxeniería do ano 1893 segundo deseño de Alberto de Palacio, declarada como Patrimonio da Humanidade. Subimos en ascensor ata a súa pasarela e cruzamos a ría a bordo da barquilla que vai suspendida da ponte.\nDe seguido, desprazámonos ata San Juan de Gaztelugatxe, unha ermida situada nun promontorio rochoso ao que hai que chegar por un sendeiro e logo subir máis de duascentas escaleiras. En total leva unhas dúas horas ida e volta, pero paga a pena. Trátase dun dos lugares máis fermosos da costa de Euskadi. Para compensar o esforzo agardábanos un xantar que resultou extraordinario, no restaurante Eneperi, cun menú que merece ser lembrado: ensalada de ventresca de bonito, pastel recheo con crema de marisco, bacallao ao pil-pil, magret de pato, tarta caseira con xeado.\nA derradeira visita da xornada tivo Zarautz como escenario. Entramos brevemente na igrexa de Santa María pois ía haber un funeral e pasamos logo ao campanario, que está exento. Alí atópase unha interesante necrópole con restos visibles e moi ben conservados dunha veintena de esqueletes de distintas épocas. E ainda houbo tempo para asomarse á enorme praia da vila.\nDurmimos en San Sebastián, repartidos en dous hoteis situados moi perto, o Silken Amara (onde as ceas ían resultar inolvidables) e o Astoria, éste último dedicado ao mundo do cinema, co mesmísimo Alfred Hitchcock sentado na planta baixa.\nO venres día 12, comezou coa visita do Ekainberri, en Zestoa, que é a réplica exacta da cercana cova de Ekain, famosa no mundo da arte rupestre polas fermosas representacións de cabalos. É unha das tres únicas covas do mundo das que se fixo unha réplica, as outras dúas son Altamira e Lascaux. A visita realizase dun xeito en certo modo teatral: faixe primeiro un percorrido en silencio, case a oscuras, e un segundo no que xa se van amosando os distintos paneis pictóricos. No centro de interpretación que completa a visita hai vitrinas e paneis con outras covas con arte rupestre no País Vasco, como Santimamiñe ou Altxerri.\nChegou logo a visita a unha das institucións que máis nos sorprendeu na nosa viaxe: o Museo Balenciaga, en Getaria. Ocupa un moderno edificio que percorrimos da man dunha guía que foi desgranando toda a obra do modisto Cristóbal Balenciaga, a través da mostra das súas creacións na que resulta visible a súa evolución. Incluso os non avezados no mundo da alta costura sacamos proveito da exposición. Tamén entramos na igrexa de San Salvador; o seu interior é inolvidable porque o chan está lixeiramente inclinado e están especialmente logrados o altar maior e o coro.\nA pequena frustación da viaxe veu da man do estado do mar. Non foi posible navegar para coñecer a formación xeolóxica dos cantís de flysch en Zumaia que tivemos que substituir por un percorrido a pé.\nA xornada rematou na igrexa de Deba. Outra gran sorpresa. O seu pórtico, con restos de policromía está emparentado co da igrexa de Laguardia ainda que non resulta tan impresionante. No seu interior hai espléndidos sepulcros e un bo retablo. Paga a pena ver tamén a sacristía e o claustro.\nO sábado día 13 resultou un día moi intenso, acaso algo de máis pero non estaría ben renunciar a algún dos lugares que íamos visitar. Comezamos en Zerain, unha pequena aldea dende á que accedimos á Montaña de Hierro, onde visitamos o Centro de Intepretación de Aizpitta, uns altos fornos de calcinación do mineral de ferro e unha galería mineira, da man dunha moza moi comunicativa e entusiasta.\nDe seguido fomos ata Segura, unha vila con moitos edificios nobles, do gótico e do barroco, que falan do su pasado histórico. A casa Ardixarra é un edificio extraordinario. A primeira planta, que está baleira permite admirar o traballo dos carpinteiros que fixeron a obra.\nXantamos en Beasain, noutro restaurante, o Dolarea, que paga a pena lembrar, no que xantamos unha deliciosa ensalada templada de perretxicos, un fabuloso ourizo de carne con salsa de Oporto, taco de boi, e tarta de queixo Idiazábal afumado. —\nO edificio forma parte do conxunto medieval de Igartza, restaurado nos últimos anos, integrado tamén por un palacio cun fermoso patio, unha ermida, unha ferrería, un lagar e unha ponte.\nSaimos logo en dirección a Irún, para visitar o Museo de Oiasso, no que soubemos dun importante asentamento portuario de época romana. Na ermida de Santa Elena o que atopamos no seu interior é unha necrópole de incineración.\nRematamos esta intensa xornada na cercana vila de Hondarribia, onde paseamos polo fermoso barrio da Marina, coas súas balconadas de cores cheas de flores.\nO domingo día 14 e antes de regresar á nosa terra visitamos o Museo de San Telmo, en San Sebastián. O seu discurso expositivo, moi renovado é certamente interesante. Hai espléndidas coleccións de estelas medievais, argizaiolas ou tocados femeninos.\nXantamos no val de Liendo onde o tempo impediu que disfrutásemos da fermosura da paisaxe, pois deu en chover con moita forza e pouca visibilidade.\nSchlagworte:Añadir etiqueta nueva, Balenciaga, deba, Ekainberri, Getaria, hondarribia, Igartza, Irún, Oiasso, Portugalete, San Juan de Gaztelugatxe, San Sebastián, Segura, Zarautz, Zerain, Zumaia\nSie sind momentan im Archiv der Kategorie 2.2. Rutas por España.


A Reserva biolóxica de Monteverde abrangue unha área de conservación biolóxica que se localiza na Cordilleira de Tilarán, na Provincia de Puntarenas, Costa Rica. A reserva é de propiedade privada e ten unha extensión superior ás 10 000 ha, protexendo unha parte importante dos extensos bosques nubrados da cordilleera de Tilarán. Ademais forma un corredor biolóxico co Parque Nacional Volcán Arenal denominado "Complexo de bosque nuboso Arenal-Monteverde".\nA zona é visitada anualmente por máis de 70 000 turistas que acoden principalmente a observar aves e a contemplar o bosque nubrado. Está situada a 5 km ao leste do centro de Santa Elena, no distrito de Monteverde (provincia de Puntarenas).\nReserva privada[editar | editar a fonte]\nA maioría das especies de aves en Monteverde son principalmente insectívoras, dado que as plantas da rexión ofrecen unha ampla variedade de froitas onde crecen moitos insectos. As epífitas son recursos importantes, tanto para fruxívoros coma para insectívoros en Monteverde. A escala mundial, os bosques nubrados de Monteverde son o fogar de dez especies de aves que se consideran en perigo de extinción pola organización Birdlife International en todo o mundo debido ao seu hábitat moi restrinxido.\n↑ "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 06 de agosto de 2018. Consultado o 07 de agosto de 2018.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Reserva_biolóxica_Bosque_Nuboso_Monteverde&oldid=5676395"


Os Centros de Dinamización Social do rural acollen actividades de lecer saudable e de aprendizaxe de novas habilidades | Concello de Lugo\nOs Centros de Dinamización Social do rural acollen actividades de lecer saudable e de aprendizaxe de novas habilidades\nAna Abelleira e Miguel Fernández visitaron este mércores o centro de Sáa, onde unha ducia de veciñas de máis de 65 anos desta parroquia acuden a clases de ximnasia todos os xoves á tarde\nA Concelleira de Benestar Social, Igualdade e Inclusión, Ana González Abelleira, e o Concelleiro de Deportes e Medio Rural, Miguel Fernández, visitaron este mércores o Centro de Dinamización Rural de Santiago de Sáa, onde unha ducia de veciñas de máis de 65 anos desta parroquia acuden a clases de ximnasia todos os xoves á tarde.\nTrátase dunha actividade enmarcada dentro da programación de Animación Sociocultural do Concello, que a día de hoxe ofrece, ademais de actividades de ximnasia, obradoiros de cociña, talleres de memoria e manualidades e labores nos 7 centros de dinamización social do rural, cunha media de 10 participantes cada actividade. Así, no de Calde realízanse talleres de memoria todos os mércores de 17:00 a 18:30 horas, no de San Xoán do Campo e en Rubiás teñen lugar obradoiros de manualidade e labores os luns de 16:30 a 18:30 horas e de 18:00 a 20:00 horas, respectivamente, e no de Santa Comba obradoiros de cociña os sábados de 19:00 a 21:00 horas. Tamén veñen de rematar actividades de ximansia e manualidades en Rubiás, manualidades en Coeses e San Xoán do Campo, de Taichi e ximnasia en Santa Comba e ximnasia en Santa María de Bóveda.\nDurante a visita, González Abelleira mostrouse orgullosa do éxito das actividades e en concreto da de ximnaisa en Sáa, onde o 100% das alumnas son mulleres. “Pretendemos ofrecer unha alternativa aos veciños e veciñas, tanto dos barrios da cidade como das parroquias, que queiran optar polo ocio saudable e a aprendizaxe de novas habilidades para ocupar o seu tempo de lecer”, subliñou Abelleira, quen manifestou a vontade do Equipo de Goberno de seguir apostando polo benestar social, “ao que está dedicado o 21% da nosa proposta de orzamento para o exercicio 2016”.\nPor outra banda, Fernández insistiu na aposta do Concello polo medio rural. “Coa organización destas actividades nas parroquias lucenses, contribuímos a enriquecer a convivencias nas nosas parroquias”, subliñou o edil.\nOutras actividades nas escolas do rural\nO Concello de Lugo ten tamén programadas actividades nas escolas de Adai, Benade, Bocamaos, Meilán e Pías, onde actualmente se están levando a cabo sesións de aerobic, encaixe de palillos, manualidades, pilates e bioximnasia, respectivamente. Nos últimos días, veñen de rematar actividades de manualidades, así como taichi e ximnasia.


oblogdegalix: Este libro encantoume (xuño 2020)\nEste libro encantoume (xuño 2020)\nPublicado por GÁLIX | 3.6.20 Deixa un comentario\nRecomendamos: Teño oito anos e quero ser youtuber de Xoán Babarro\nEncantoume ler Teño oito anos e quero ser youtuber porque sentín curiosidade en saber que me ía contar o autor (un vello coñecido da nosa LIX) tras ese título.\nAgradoume atopar tanto lirismo nun libro para a rapazada, nun libro no que o protagonista quere ser, nada máis e nada menos, ca youtuber.\nO tempo corre, voa lixeiro, moito máis veloz do que nós podemos interiorizar moitas veces, por iso podemos ter a sensación de que chegamos tarde a todo. Mais non ten por que ser así. Avanzar non é sinónimo de pisar o acelerador. É acompañar o tempo. E esta época moderna pode acompañarse, tamén, de contos, lendas, historias de sempre, rimas e cantigas. E iso é o que fai Xoán Babarro con Antón, o protagonista desta historia que se converte no froito dos xigantes Pa e Tun. O libro é un canto á fantasía, á nenez, a crer nos dragóns, nos soños e nas carreiras de nubes. O texto equilibra perfectamente a inconsciencia dun neno coa solemnidade da súa natureza. Dosifica os sentimentos deixándoos bailar na liña do horizonte, entre o ceo (ilusión) e a terra (realidade), xusto onde o mar os xunta (a literatura).\nTeño oito anos e quero ser youtuber é o exemplo claro de modernizar a literatura de sempre. A historia da vida dun neno, vista nos tempos actuais, pero chea de pingas de lirismo. Todo acontece e é lembrado segundo decidamos facelo. É aquí os ollos dun narrador que ama a súa lingua, pero tamén a súa terra. É aquí unha narración renovada das máis vellas historias.\nAudiocontos de medo\nNa nosa biblioteca (208)\nNa nosa biblioteca (207)\nResolución do concurso UN POEMA NA TÚA VOZ\nIV Premio Agustín Fernández Paz de narrativa infan...


Trátase dun produto tóxico, prohibido pola Axencia Española de Medicamentos, que se anuncia con propiedades terapéuticas e preventivas de enfermidades de todo tipo. Incautáronse preto de 100 litros de compostos químicos para a súa elaboración.\nA Garda Civil investiga penalmente a un veciño de Cangas, acusado dun presunto delito contra a saúde pública, por comercializar a través de internet o MMS, un produto tóxico que ofrece falsas propiedades curativas para todo tipo de enfermidades.\nO MMS ( Miracle Mineral Solution) ou SMM (Solución Mineral Milagrosa), é o resultado da mestura do clorito de sodio, usado habitualmente como depurador de augas para o consumo humano, co ácido clorhídrico, que actúa como activador, dando lugar ao dióxido de cloro ( MMS), ao que lle atribúen falsas propiedades curativas, tomándoa en pingas diluídas na auga ou outra bebida.\nTrátase dun produto, cuxa comercialización e publicidade foi prohibida no ano 2010 pola Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios ao constatar o seu potencial risco para a saúde.\nAs investigacións iniciáronse o pasado mes de setembro cando o Equipo de Policía Xudicial da Garda Civil de Cangas ten noticia sobre a venda online dun produto comercializado como suplemento alimentario, que carecía de autorización. As pescudas iniciais levaron aos investigadores á páxina web dunha empresa que ten o seu domicilio social en Cangas do Morrazo (Pontevedra), cuxo obxecto é o comercio polo miúdo por correspondencia e Internet de produtos de estética, cosmética, nutrición, mantemento e coidado corporal.\nNesta páxina web, o administrador anunciaba a venda os dous compostos químicos do MMS: clorito de sodio e ácido clorhídrico, ademais do produto acabado, que o comercializaba co nome de “Depur”. A través doutra páxina web, vinculada coa anterior e relacionada co administrador único da mesma empresa, achegábase información sobre o clorito de sodio e os seus “beneficios”, ademais de ligazóns a vídeos que mostran a elaboración e testemuños de curacións pola toma do produto, así como protocolos de actuación e dosificacións. A publicidade do MMS completábase cun anuncio nun coñecido portal de vendas na internet.\nA investigación concluíu coa inspección da sede social da empresa en Cangas onde se almacenaba, elaboraba e distribuía este produto considerado ilegal, no ámbito farmacéutico e sanitario. Incautáronse preventivamente preto de cen litros dos distintos compostos químicos que conforman o MMS e unha importante cantidade de envases co produto xa elaborado (Depur).\nFinalizou a operación coa investigación penal do administrador único da empresa como suposto autor dun delito contra a saúde pública, por dedicarse á elaboración e venda dun produto que publicitaba con propiedades curativas, estando prohibida a súa comercialización pola Axencia Española dos Medicamentos. No desenvolvemento das investigacións e das inspeccións que levaron a cabo participaron efectivos do Equipo de Policía Xudicial da Garda Civil e da Patrulla do Seprona de Cangas (Pontevedra).


A Tasca do Liño de Insua terá este ano unha edición reducida en actividades - GALICIAXA\nPor Redacción XA21 Setembro, 2020Sin comentarios\nA organización da XII Edición da Tasca do Liño de Insua comunicou a intención de manter a súa celebración, aínda que debido aos últimos acontecementos sanitarios será de “pequeno formato e adaptada, por riba de todo, ás normas sanitarias do momento”.\nA intención é celebrala o vindeiro 24 de outubro no campo da Festa da parroquia de San Bartolomeu de Insua, tal e como se ven facendo tradicionalmente nos últimos anos.\nNo caso de que a situación non permita realizar o evento de forma presencial, ofrecerase de xeito virtual algunhas das atividades programadas.\n“Temos a obriga contribuír a que a memoria das nosas mulleres e o patrimonio etnográfico perdure, afrontando calquera desafío que o incerto futuro nos depare”, indican dende a organización.\nCOVID-19ÍnsuaTasca do LiñoVilalba


As casas da Fonte Escura | Toponimia de Vigo\nCando pescudaba sobre a toponimia de distintos lugares, antes de comezar este traballo, preguntaba polas voces que nomean o medio físico: os nomes das regueiras e dos altos, dos outeiros e das costas, das chans e dos arroios… Será porque a cabra sempre tira ao monte. Tamén preguntaba pola paisaxe cultural, actual ou prehistórica, aínda que en maior ou menor medida toda a terra foi modificada pola intervención humana nun proceso milenario de xeracións e xeracións. Sen embargo, endexamais se me pasara pola cabeza inquirir polos nomes das casas. É curioso, pero dentro do meu universo toponímico as casas non tiñan nome.\nUnha vez que comezou a miña primeira recollida dunha parroquia, unha das cousas que máis me chamou a atención foi precisamente a enorme importancia que teñen as casas na articulación toponímica do territorio, neste caso da freguesía de Candeán. A vivenda –e a agrupación das mesmas en pequenos casais- constitúe o núcleo en torno ao cal se distribúen concentricamente as hortas e as froiteiras, as veigas e os prados…e finalmente o monte. Da mesma maneira, ao redor do nome da casa xorde o nome do eido e do lugar; logo o nome dos campos, viñas, seghedos, e demais aproveitamentos vencellados á casa; finalmente das súas coutadas, xa en terreo forestal e aos pés do monte comunal. E articulando as casas e os casais co conxunto da parroquia e co exterior, os nomes dos carreiros e dos camiños -por veces canicouvas– que en moitos casos adoptaron tamén o nome do propietario ou propietaria dunha casa de referencia (O Camiño do Mantido, O Camiño do Xaméndez…).\nDa mesma maneira que o compañeiro Anxo, que como sabedes está a recoller na parroquia de Comesaña, reparou na importancia da casa matriz na conformación da paisaxe rural e na toponimia das nosas parroquias –tal e como aparece reflectido no artigo que publicou recentemente, tamén eu me topei con esta realidade en Candeán. As casas antigas resultan imprescindíbeis para a comprensión da toponimia actual, e sen elas os mapas toponímicos quedarían bastante deslabazados e incompletos.\nA casa é a unidade máis elemental de poboación. Na nosa área as casas agrupábanse en pequenos casais, que á súa vez se unían entre si para formaren unha parroquia. Xa no Catastro do Marqués da Ensenada aparecen rexistradas no actual bairro da Fonte Escura oito casas terreñas, cinco casas de un alto e unha casa en ruínas. Estas vivendas aparecían repartidas entre os lugares de A Parachán, A Fonte da Barca e a propia Fonte Escura. Curiosamente, as casas de un alto concentrábanse todas elas no lugar da Fonte Escura, constituíndo a única agrupación de casas “ricas” de toda a parroquia de Candeán.\nCasas. Fonte Escura, Candeán\nO histórico documento ofrécenos unha imaxe retrospectiva da parroquia de Candeán no ano 1753. Podemos imaxinar unha poboación pouco densa agrupada en pequenos casais, compostos por un reducido número de construcións, polo xeral casas terreñas. As vivendas, coas súas hortas e fruiteiras, estarían rodeadas dunha vasta área agrícola salpicada de numerosos retallos forestais de devesas e soutos, que deixarían paso nas zonas máis elevadas ao monte común, adicado maiormente a mato e pasteiros naturais.\nNaquel tempo, a vivenda predominante na parroquia de Candeán era a casa terreña, construción aínda viva na memoria dos veciños de certa idade. Os máis “privilexiados” habitaban nas vivendas que aparecen rexistradas como de un alto, que pasando o tempo se acabarían convertendo no prototipo de vivenda labrega, con corte para os animais no nivel inferior e vivenda sobre piso de madeira. Estas vivendas foron aumentando en número a medida que pasaban os anos. A proximidade da parroquia ao núcleo urbano de Vigo e o temperán desenvolvemento industrial da cidade fixeron que estas áreas de transición entre o mundo urbano e o rural medraran con rapidez, aumentando progresivamente o número de edificacións. Nas últimas décadas, a maré urbanizadora foi de tal magnitude que moitas leiras agrícolas foron edificadas, desaparecendo en grande medida a paisaxe agraria orixinal, ao tempo que se diluía a antiga estrutura rural da parroquia, que dividida en forma de casais ocupaba de xeito disperso as superfícies agrícolas. Por outro lado, moitas destas vivendas de nova feitura corresponden a poboación non nativa, en moitos casos desvencellada do mundo labrego.\nO proceso de perda patrimonial que estamos a experimentar é duplo: primeiramente desaparece o espazo rural físico, e despois –en cuestión dunhas décadas, a medida que a xente maior vai desaparecendo – vai morrendo tamén o patrimonio oral, e con el a toponimia. Este proceso, que está sacudindo a memoria do noso país con efectos devastadores, non é homoxéneo: primeiramente desapareceron moitos dos nomes que designaban o monte común, a medida que se extinguía o pastoreo extensivo. Logo, co abandono do campo, desapareceron unha chea de nomes que designaban as coutadas e mesmo as leiras agrícolas. Mais os nomes das casas aínda resisten con forza a erosión da nosa toponimia, sólidos como a mesma pedra de gran con que foron erguidas polos canteiros. Os nomes das casas e dos lugares aférranse en maior medida que calquera outro topónimo á memoria dos maiores, seguramente porque constituían o núcleo da vida familiar e social da parroquia.\nAuténticas casas fundacionais da actual parroquia de Candeán, poucas conservan hoxe en día a súa fasquía orixinal, pois as máis delas foron substituídas por edificacións de nova factura. De entre estas vivendas históricas, que constitúen o cerne do actual bairro da Fonte Escura, algunhas casas destacan pola súa antigüidade; algunhas delas son centenarias, como A Casa de Genaro, A Casa do Bufa e O Bar do Modesto -coñecido en tempos como O Bar de Isabel do Vilas, sendo posibelmente unha das tascas máis antigas do concello de Vigo.\nComo ben apunta Anxo no seu artigo Os nomes das casas, o nome da vivenda correspondía ao do propietario ou propietaria. Normalmente o nome da persoa era seguido polo seu alcume, mal nome ou apoio. Pero podía conter tan só un apelido, ou simplemente o alcume, sen citar o nome propio.\nAs casas cambiaban de nome co paso do tempo, na medida en que se incorporaban novos inquilinos, aínda que os alcumes adoitan perviver durante xeracións. Noutros casos, unha mesma casa podía ter ao mesmo tempo dous nomes distintos: o nome da muller e o nome do home. É o caso da Casa de Tío Benito da Parachán, tamén chamada de Tía Pura a Ghatilla; ou da Casa do Senlle, coñecida tamén como A Casa da Tía Catalina.\nA relación de nomes de casas que están aparecendo é longa, vou citar só uns poucos como exemplo: As Casas das Taboada, A Casa da Becha, A Casa da Pegha, A Casa da Tía Carmela, A Casa do Patelo, A Casa de Tía Carme a Patuca, A Casa da Bruxiña, A Casa do Cañón, A Casa do Mantido, etc.\nEn torno a estas casas vedraias xiraba a vida familiar e social da parroquia, e nas súas paredes ficou grabada a intrahistoria e a memoria común de Candeán. Cada unha delas tiña algo de particular, e contribuía ao seu xeito á construción da memoria común da parroquia. A Casa de Doña Amalia -por pór un exemplo- era a máis forte do lugar, e xunto coa extensa Finca de Doña Amalia –xa pasaba da categoría de lugar– era atendida por criados. Era mestra, e pola súa escola –A Escola de Dona Amalia– pasaron cando rapaces os maiores todos da Fonte Escura.\nEn moitos casos, os alcumes dos seus antigos donos foron incorporados á cartelería local, mais poucos veciños lembran na actualidade a orixe dos mesmos. Por exemplo: O Camiño do Cereiro –coñecido tamén como O Camiño do Mantido– refírese ao antigo propietario da Casa do Cereiro. Non o alcumaron desa maneira porque se adicara ao oficio de elaborar velas con cera de abella, senón por un episodio que lle aconteceu ao pouco de casar, cando chegou da procesión do Santo Cristo, á que acudira en Vigo, co traxe negro que levara todo cheo de cera. A cera, sen el decatarse, fóralle pingando enriba durante a procesión, desprendida dos cirios que portaban outros participantes que marchaban acarón seu. Cando, xa de volta en Candeán, o home parou no antigo estanco-bar de Isabel do Vilas (hoxe Casa Modesto), algún dos clientes mirouno por detrás e comentou:\n-Aí ven o cereiro!\nE Cereiro lle quedou para o resto da vida. O alcume tivo éxito, e hoxe en día os seus descendentes son coñecidos como “os do Cereiro”.\nOutro caso que podería dar lugar a mal entendidos é o da Casa do Inglés. Non é que o propietario desta casa fora de nacionalidade inglesa: O Inglés era avó da miña informante, Pilar. Chamábanlle así porque estivera embarcado nun cableiro inglés, o Polka.\nUn nome que non dá lugar a equívocos é A Casa do Xaméndez. O nome oficial do seu antigo propietario non podía ser outro que “Juán Méndez”.\nNaqueles tempos, a casa particular abría con frecuencia as súas portas aos veciños por distintos motivos, participando en grande medida da vida común da freguesía: na Casa do Cantarelo, por exemplo, o seu propietario posuía un boi de posto, ao cal os veciños de Candeán levaban as súas vacas a empreñar.\nNa Casa do Bufa establecíase durante uns días un afiador/paraugueiro ourensán, que durante o tempo que permanecía en Candeán durmía na adega da casa. Na mesma casa paraba tamén, todos os anos, o Señor Nicanor co seu pote, que destilaba augardente para toda a Fonte Escura.\nO portal da cruz, Fonte Escura-Candeán\nE vou rematar xa volvendo novamente á Casa do Inglés. Era unha casa das máis fortes do bairro, e nela facían furancho. Na longa parede que rodea a finca familiar destaca un valioso elemento patrimonial: un portal de pedra do ano 1808, data que aínda se pode ler nunha inscripción. Chámase O Portal da Cruz, pois está coroado por unha cruz de pedra.\nEn tempos vivía un méndigo, que pedía esmola polas portas de Candeán: o Señor José do Caldo. Chamábanlle así porque levaba sempre onda el unha panderetiña das sardiñas, na que recollía o caldo que lle daban. Non pedía outra cousa. Home moi devoto, sempre que pasaba fronte ao portal se axeonllaba baixo a cruz e lle adicaba un rezo. Aínda o lembran con cariño na Fonte Escura, como lembran tamén que naquel entón non era raro que alguén, compadecido da súa sorte, o acollera na súa propia casa pola noite, e o deitara a durmir cos rapaces.\nEsta entrada foi publicada en Toponimia de Candeán e etiquetada A Casa da Becha, A Casa da Bruxiña, A Casa da Pegha, A Casa da Tía Carmela, A Casa de Tía Carme a Patuca, A Casa do Cañón, A Casa do Patelo, A Fonte da Barca, A Pacharán, As Casas das Taboada, Bar de Isabel do Vilas, Bar do modesto, boi de posto, Camiño do Mantido, Camiño do Xaméndez, Candeán, canicouvas, Cantarelo, cas de Genaro, Casa da Tía Catarina, Casa do Bufa, Casa do Inglés, Casa do Senlle, Casa do tío Benito da Parachán, casa matriz, casa terreña, catastro do Marqués da Ensenada, coutadas, Escola de Dona Amalia, Fonte Escura, José do Caldo, patrimonio oral, pedra de gran, perda patrimonial, Polka, seghedos, Señor Nicanor, Tía Pura a Ghatilla por topovigo. Marca a ligazón permanente.


Amazon arquivos cripto patente relacionada a fluxos de datos - Blockchain Novas\nabril 18, 2018 administrador\nAmazon gañou unha patente para un mercado de datos de transmisión que podería permitir que os abonados recibir datos de transaccións criptomoeda en tempo real.\npatente de Amazon describe un sistema no que os fluxos de datos individuais poden non ser tan valioso por conta propia, utilizando os datos de transacción e Bitcoin criptomoeda como exemplo. Con todo, ao combinar estes datos con información de fontes adicionais, “o fluxo de datos pode facer máis valioso.”\nOs estados de patentes: “Por exemplo, un grupo de venda polo miúdo electrónicos ou Internet que aceptar transaccións Bitcoin pode ter un enderezo de entrega que pode correlacionar co enderezo Bitcoin. Venda polo miúdo electrónicos poden combinar o enderezo de entrega cos datos da transacción Bitcoin para crear datos correlacionados e republicar os datos combinados como un fluxo de datos combinados.”\n2017 viu Mod ...\nSEC atrasa Bitcoin E ...\npost anterior:Corrector de seguros Marsh traballa con IBM na plataforma Blockchain\npróximo post:intercambios de cifrado coreanos comezan esforzo de autorregulación\nmaio 15, 2018 en 12:18 PM


Un estudo pioneiro impulsado pola Deputación converte a Ourense na provincia española co mapa máis detallado da concentración do gas radon en vivendas - Deputación Provincial de Ourense\nO deputado de Cooperación, Pablo Pérez, afirmou que "este traballo permítenos ir un paso por diante, xa que desde a Deputación somos conscientes da relevancia de mellorar o coñecemento da sociedade sobre este gas e facilitar a toma de decisións obxectivas por parte dos concellos"\nO grao de detalle do estudo por sección censal permitiu realizar medicións en 797 vivendas, cando en todo o Estado o número de análises é de 12.000. "En calquera punto da provincia podemos calcular os niveis de concentración", explica o investigador do Laboratorio de Radon de Galicia e catedrático de Medicina Preventiva e Saúde Pública da USC, Alberto Ruano, que agradeceu o "compromiso e colaboración" da Deputación de Ourense\nOurense, 10 de maio de 2022.- Ourense é a provincia española co máis detallado mapa de concentración de gas radon en vivendas, o que permitirá ofrecer a mellor información á veciñanza de calquera punto do territorio para adoptar medidas nos seus fogares, así como servir de guía aos concellos para protexer aos habitantes nunha provincia xa catalogada entre as zonas do Estado que presentan maior concentración deste gas, considerado carcinóxeno.\nEste mapa é o resultado dun estudo impulsado pola Deputación de Ourense e realizado polo Laboratorio de Radon de Galicia da Facultade de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela. Unha investigación pioneira pois, tendo xa caracterizadas as medicións en todos os municipios, agora disponse dun documento máis preciso con datos específicos de cada unha das 267 seccións censais existentes na provincia. Así, o informe inclúe 797 medicións realizadas noutras tantas vivendas, o que supón 2,6 análises por cada 1.000 habitantes. Os resultados obtidos permiten concluír que o 23,2% dos fogares analizados superan os límites que marca a directiva europea fronte ás radiacións ionizantes e o código técnico da edificación.\nO deputado de Cooperación, Pablo Pérez, afirmou que "este traballo permítenos ir un paso por diante para evitar as consecuencias dunha elevada exposición ao radon, xa que desde a Deputación somos conscientes da relevancia de mellorar o coñecemento da sociedade sobre este gas e facilitar a toma de decisións obxectivas por parte dos concellos". Pérez tamén recoñeceu o traballo e o bo facer do Laboratorio de Radon de Galicia, "de absoluta referencia neste eido".\nPola súa banda, Alberto Ruano, investigador do Laboratorio de Radon de Galicia e catedrático de Medicina Preventiva e Saúde Pública da USC, destacou o grado de detalle do estudo por sección censal, "que sitúa a provincia como a mellor caracterizada de España ao contar con preto de 800 medicións, cando en toda España o número de análises reflectidas no mapa do Consello de Seguridade Nacional é de 12.000, o que na práctica significa que en calquera punto da provincia podemos calcular os niveis de concentración". Ruano agradeceu o "compromiso e colaboración" da Deputación nesta investigación.\nAllariz-Maceda, a comarca coa maior porcentaxe de vivendas analizadas que superan os límites\nNo estudo, a comarca co maior número de medicións é a de Ourense (303) seguida do Carballiño (91). A zona de Allariz-Maceda é a que presenta unha maior porcentaxe de vivendas medidas que superan os límites establecidos (36,8 %) seguida de Terra de Trives (35,3 %). Nestas áreas algo máis de unha de cada tres casas superan os niveis máximos. Mentres, as comarcas con menor número de vivendas estudadas que pasan dos límites están situadas na Limia (11,1%) e nos concellos de Terra de Celanova (11,5 %)\nPor municipios, a concentración de radon é moi variable. Considerando unicamente aqueles concellos con máis de dez medicións, os que teñen maior concentración son San Cibrao das Viñas, Allariz e Pereiro de Aguiar, todos eles con preto de 4 de cada 10 vivendas superando os máximos (300 Bq/m3). A menor presencia de radon nesta categoría está no Barco de Valdeorras, que non chega nin a unha vivenda por cada dez que supere os límites.\nO estudo inclúe un apartado de recomendacións, entre as que figura a promoción por parte dos concellos de iniciativas para medir a concentración de gas tanto en fogares como en lugares de traballo. No caso das vivendas, todas aquelas de nova construción deben dispoñer obrigatoriamente de medidas verificables a través de laboratorios acreditados. A nivel municipal, engade o informe, "é necesaria a observancia estrita da normativa vixente para que toda nova vivenda teña concentracións de radon o máis baixas posibles e que as administracións públicas e tamén as entidades de traballo de natureza privada aseguren a protección dos traballadores".


A memoria das traballadoras da Pontesa volve á fábrica - Do Gris Ao Violeta\nPortada » Novas » A memoria das traballadoras da Pontesa volve á fábrica\nDurante case catro décadas moitas mulleres da área de Pontevedra concentraron a súa forza de traballo na fábrica de Alfares A Pontesa, en Ponte Sampaio, unha das máis modernas e avanzadas nos seus comezos e protagonista de protestas laborais nos últimos anos.\nDesde crear as pezas de cerámica até decoralas, barnizalas ou empaquetalas, mozos e maioritariamente mozas, aprenderon a traballar nun incipiente modelo industrial organizado en seccións, con primas e control de produtividade así como unha cadea de mando definidida, algo que pouco tiña que ver cos labores que viñan desempeñando as mulleres tradicionalmente na zona, vinculados á terra, ao mar ou a oficios como a costura.\nA través dunha conversa na Casa da Cultura de Ponte Sampaio con algunhas destas mulleres empregadas da Pontesa, quixemos coñecer o cambio social e persoal que supuxo para elas e a contorna ter un traballo deste tipo en tempos nos que a muller tiña máis dificultades para acceder a un posto asalariado.\nAdemais acompañaron o encontro coas súas narracións persoais a historia da fábrica e axudaron a botar unha ollada á parte humana que se agochaba e xestaba tras das paredes da mítica Pontesa.\nEste encontro estivo aberto á participación do público, que achegou a súa visión e vivencias, estabelecendo así unha conversa aberta entre as todas persoas presentes.\nEtiquetas: ActividadesAMemoriaDasMulleres, conflito, militancia, PonteSampaio, traballadoras\nEntrada anteriorMerendando co fío e a agulla\nSiguiente entradaRoteiro na Moureira\nPontevedra Viva Radio. Do gris ao violeta #4\nXuño 3, 2018


Sen cambios na feira de Amio, á espera da regularización do mercado - Campo Galego\nInicio / Carne / Sen cambios na feira de Amio, á espera da regularización do mercado\nSen cambios na feira de Amio, á espera da regularización do mercado\nO mercado de Amio rexistrou hoxe unha asistencia inusual, cun total de 2.733 reses, 1.723 máis que a pasada semana, cando se rexistrou unha baixa afluencia derivada das festas do Nadal. O incremento plasmouse principalmente nos becerros de recría, dos que houbo 2.362 na feira (1.687 máis que a pasada semana). En vacún mediano houbo 195 cabezas (10 máis) e en vacún grande 171 (33 máis).\nEn canto ás cotizacións, non houbo cambios esta semana nas Mesas de Prezos, nin en Ternera Gallega nin na Mesa de Gando de Abasto. Os vogais desta última mesa apuntaron que o carácter atípico do mercado de hoxe, cunha gran afluencia, impide tirar conclusións fiables dos prezos.\n– Táboa completa das cotizacións de Amio (9-I-2019).


Nova zona de ocio na rúa Cruz Verde para lembrar as vivendas xudías e antigas profesións coma a recolleita de lúpulo - Novas Betanzos\nInicio Infraestructuras Nova zona de ocio na rúa Cruz Verde para lembrar as vivendas...\nA materialización desta pérgola intenta representar, en esencia, unha vivenda dos xudeus\nA falta de pequenos detalles, o Concello rematou as obras de construción da área de ocio da rúa Cruz Verde, nas confluencias entre Doutor Fleming e Xudeus. Os traballos consistiron na creación dun espazo de estancia no que se instalaron pérgolas, cubertas e acompañadas en parte por plantas trepadoras, para obter uns espazos cubertos que abriguen ás persoas posibles usuarias.\nAs pérgolas conformarán un perímetro que lembrará o espazo construído que sempre foi, pero agora aberto á cidadanía, xa que este espazo, propiedade privada no seu momento, foi recuperado hai uns anos como público polo goberno local.\nNa rúa dos Xudeus, a materialización desta pérgola intenta representar, en esencia, unha vivenda dos xudeus, con tres piares que semellan os tres corpos nos que se adoitan dividir as construcións deste tipo, e, aproveitando o desnivel do espazo, acadar unha altura semellante.\nTamén dende esta rúa se enlaza cunha escaleira que continua con unha varanda deica os banzos de madeira a modo de balcón, similar aos existentes nas casas agrícolas orixinais de Betanzos. Ao mesmo tempo, estes elementos construídos axudan a deixar nun segundo plano as edificacións recentes.\nCoa mesma intención este efecto acentúase coa iluminación, xa que cada pérgola levará incorporada unha liña de luminarias tipo “leds” que inciden sobre o espazo público.\nColocarónse tamén no mesmo ámbito 11 paus dereitos de madeira, que tamén intentan lembrar aos paus que se dispoñían nas fincas do entorno agrícola da cidade para o cultivo do lúpulo.\nColocáronse tamén no mesmo ámbito 11 paus dereitos de madeira, en honra ao século XI, xa que a data de 1219 é das mais representativas para a cidade de Betanzos, que tamén intentan lembrar aos paus que se dispoñían nas fincas do contorno agrícola da cidade para o cultivo do lúpulo (no ano 1913 foi aquí onde se plantou por primeira volta na granxa agrícola, para o uso cervexeiro), nunha “chiscadela” a unha actividade moi vinculada á cidade e cuxos campos e terreos de cultivo serven de fondo ás vistas que hai dende a área.\nO acabado destes paus, polos que treparán plantas, foi feito, no relativo á pintura, polo alumnado do Instituto Francisco Aguiar. Mantívose unha árbore existente e aproveitouse para plantar dúas máis do mesmo tipo.\nTamén se eliminaron os cables aéreos que bordeaban e cruzaban o espazo así coma o poste onde confluía e de onde partían para as distintas rúas e edificios nunha maraña complexa, procedendo ao seu traslado, o que supuxo o soterrado das liñas pola beirarrúa existente.\nArtigo anteriorConcello e Abanca asinan un convenio para vivendas no Casco Histórico\nSeguinte artigoConvocatoria de probas para a obtención dos certificados de lingua galega 1, 2, 3 e 4\nO Concello participou activamente coa Asociación de Amigos do Pasatempo na celebración da ”...\nConvocatoria da sesión ordinaria do pleno da corporación de data 17-12-19\nComunicación Betanzos - 13 Decembro, 2019


Pingas de Orballo: O mundo nunca é suficiente | Galicia Digital\nPingas de Orballo: O mundo nunca é suficiente\nO mundo nunca é suficiente. E por iso ás veces penso que afogo nel, polo que quero subir a unha nave espacial e facer turismo polo espazo sideral. Xa teño o carné de astronauta. O mundo quédaseme pequeno, e case sen saír de Galicia; pero teño unha cabeza que ferve buscando aqueles planetas ou cometas ou satélites ou estrelas nos que poida correr e berrar e asubiar e cantar ó meu albedrío, á miña vontade. O silencio xa o conforma o infinito. O mundo máncame no calcañar do pé dereito porque intento pasear por eses camiños cheos de bulleiro. O mundo é todo un lamazal no que envorcallamos, no que vertemos as nosas conciencias.\nO mundo nunca é suficiente. E por iso ás veces ou moitas veces quero fuxir del cara ó planeta do meu amigo extraterrestre. Hai moito que non sei del. Calquera día doulle a sorpresa. Estou canso de querer poñer os puntos sobre os is ou as cousas no sei sitio. Porque síntome impotente de querer e non poder. Non queda outra entón que desempoar o traxe de astronauta, meter a voz de Chavela Vargas, coma semente, na miña cabeza e deixar que frutifique logo por entre as órbitas do silencio. Dese silencio universal que me espera, que me abrazará e que me deixará soñar con esa ilusión que vai moito máis alá dun triste salouco.\nO mundo nunca é suficiente dicíase en James Bond, e como non teño licenza para matar, o mellor é emigrar. E alá vou, a viaxar polo espazo infinito dos meus soños e folgar, en principio, no halo, na auréola, no nimbo da lúa vella.


Vimianzo: o concello do futuro - blog empresas R\nVimianzo: o concello do futuro\nEn R comezamos a ter o primeiro contacto co concello de Vimianzo como provedor no 2014. Hoxe en día conta xa con todos os nosos servizos: telefonía fixa e móbil, internet de alta capacidade e xestión de datos. É un dos casos de éxito nos que, ademais de aforro, se desenvolveu unha infraestrutura que permite ao Concello ser punteiro en materia de tecnoloxías da comunicación. Falamos co seu alcalde, Manuel Antelo, do camiño percorrido.\nO proxecto inicial\nAntelo lembra como R se converteu no provedor integral de telecomunicacións do concello de Vimianzo en 2016, a raíz dun concurso público.\nEse cambio supuxo para a alcaldía “un aforro moi importante” con respecto ao que pagaban antes. En concreto, Antelo sitúao “arredor do 50%”. Pero ademais, pasaron a ter “mellores solucións”, en canto que “a oferta presentada por R deu solución ás nosas necesidades: mobilidade e acceso aos datos”.\nGrazas a estas solucións, Manuel Antelo explícanos que agora teñen “unha intranet propia que nos permite interrelacionar departamentos do Concello”. Grazas ao servizo de VPN tamén “están conectadas diferentes sedes” e cumpriron unha das súas necesidades, “o teletraballo, podemos acceder á documentación que todos os días utilizamos no Concello”.\nFalando da percepción do servizo prestado por R, o alcalde coméntanos que para el se trata “dun servizo integral para unha sociedade moderna, de calidade tanto nas solucións como no soporte e no resultado dos mesmos”.\nDito contrato respondeu a un servizo integral composto por telefonía móbil e fixa, internet, servidores e VPN para conectar sedes entre elas e acceder de xeito remoto á información e á rede do Concello. Colocando a Vimianzo no cume da implantación tecnolóxica a nivel da Administración Pública.\nAdiantarse aos tempos\nSegundo o rexedor de Vimianzo, unha das súas prioridades era a automatización de procesos non só entre departamentos, senón tamén de cara á cidadanía. Xa en 2016 nos falaban da necesidade de facer os trámites habituais telemáticos.\nAo respecto comenta Antelo que “no Concello de Vimianzo adiantámonos á lei da administración electrónica. Xa nos primeiros contactos con R queriamos implantar a infraestrutura telemática para poder facer todo o traballo e a tramitación electrónica”.\nO Concello do futuro\nDeste xeito, un cidadán de Vimianzo ten acceso ao Concello as 24 horas do día e pode presentar documentación ou iniciar trámites dende calquera recuncho do mundo.\nTras contemplar as necesidades do Concello, botouse a andar unha solución integral que supervisamos de xeito constante e coidamos ata os pequenos detalles. Grazas a isto, confirma o alcalde da vila, “coas ferramentas actuais estamos en condicións de atender as necesidades dunha sociedade que foi avanzando”. Hai que ter en conta que, como cidadáns, hoxe non demandamos o mesmo que hai tres ou cinco anos, pois as novas tecnoloxías “cambiaron totalmente a relación entre administrados e Administración”. Ademais, Manuel Antelo ten claro que é necesario estar preparado para o futuro porque “máis que van cambiar!”.\ncaso exito empresa\nFinanciamento empresas: Teño a idea, pero non os cartos empresas-gl\nBusiness Angels: vantaxes para emprendedores e investidores empresas-gl\n3 propósitos de ano novo para emprendedores empresas-gl


Pedímoslle á Consellería de Educación que recapacite e manteña os exames de setembro para non prexudicar ao alumnado - Marea Atlántica\nSilvia Cameán: “A Xunta tería que respectar o calendario e ofrecer reforzos educativos, en lugar de seguir deteriorando o ensino público tras máis unha década de recortes”\nVarios colexios públicos da Coruña seguen agardando polos patios cubertos que o goberno galego lles prometeu en 2006\nA concelleira Silvia Cameán mantivo esta semana unha xuntanza con representantes da Confederación Galega de ANPAS de Colexios Públicos (CONFAPA) para coñecer as súas necesidades ao remate dun curso académico atípico e marcado pola pandemia. Nesta cita, expresou o seu apoio á reivindicación de CONFAPA e pediulle á Consellería de Educación da Xunta que “recapacite e manteña a convocatoria de exames en setembro para non prexudicar ao alumnado e deteriorar o ensino público”.\nCameán explica que a Xunta de Galicia decidiu, sen ter en conta a opinión das familias, trasladar a xuño a convocatoria de exames extraordinarios que se celebra normalmente en setembro, “sen motivos xustificados, sen probas de que mellore os resultados académicos e privando ao alumnado dunha oportunidade de mellorar os seus resultados tras un curso especialmente duro”. CONFAPA defíneo, non sen razón, coma unha reforma educativa encuberta, aproveitando a situación sanitaria.\nAdemais, mover os exames a xuño supón a perda de dúas semanas lectivas nun curso xa de por si bastante comprimido, privando de recursos educativos a todo o alumnado, aprobe ou suspenda. “O que debería facer o goberno galego é manter o calendario e introducir medidas de reforzo educativo para que o estudantado que precise a recuperación de setembro sexa cada día menos. Non pode seguir mallando na educación pública, un dereito fundamental para a cidadanía, xa moi estragada por unha década de recortes”, conclúe Cameán.\nA débeda dos patios cubertos\nDoutra banda, Cameán tamén se entrevistou estes días coa ANPA do colexio público Alborada, como parte desta rolda de encontros coa comunidade educativa. E puido constatar que neste curso tampouco se produciu ningún avance para dotar a este centro do patio cuberto que a Xunta se comprometera a construír en 2006. Nesa data, o goberno autonómico e o Concello da Coruña asinaron un convenio que obrigaba ao executivo galego a cubrir os patios de varios colexios nun prazo de tres anos. Estamos en 2021, nunha data na que as restricións sanitarias fixeron máis valioso ca nunca o espazo ao aire libre, pero Feijóo segue incumprindo os seus compromisos co ensino público.\nMarea Atlántica - Comunicación2021-05-21T14:16:28+02:0021 Maio, 2021|Destacadas, Marea de Educación|Sin comentarios


O colectivo 'Rañeir@s da Ría', a pleno rendemento - Canal Rías Baixas\nO colectivo ‘Rañeir@s da Ría’, a pleno rendemento\nRÍA DE AROUSA> Rañeiros da Ría xa funciona a pleno rendemento. Co ano novo, as confrarías arousáns asumen, baixo o paraugas deste colectivo, a xestión de xeito conxunto dos bancos de libre marisqueo dos Lombos, O Bohído e Cabío. A asociación nace co visto bo da Xunta, pero sen o apoio de tódolos pósitos: os de Carril ou Vilaxoán quedaron fóra de Rañeiros.\nAno novo, estratexia nova. Co arranque do 2019 tamén botou a andar Rañeiros da Ría. O colectivo foi creado para a xestión conxunta dos bancos de libre marisqueo dos Lombos, O Bohído e Cabío. A unión de seis confarías da ría de arousa nesta asociación vai permitir que sexan directamente os pósitos os que decidan sobre a súa explotación ou recuperación.\nNo derradeiro día de 2018, o plan específico de Rañeiros xa foi publicado no Diario Oficial de Galicia. Chegar ata ata aquí non foi doado. Atrás quedan longos meses de moito traballo, negociacións e infinidade de trámites administrativos.\nDende Rañeiros reiteran ese convite ós pósitos que quedaron fóra, como Carril ou Vilaxoán, para que se sumen ó proxecto.\nNestes primeiros días de vida, o colectivo sufríu xa un revés. Rañeiros quedou fóra dalgunhas axudas da administración, segundo entenden dende o colectivo, por un erro de forma na solicitude. Sexa como for, a asociación xa presentou alegacións para tentar facerse con eses fondos, segundo din, vitais para a continuadade do proxecto.\nArtigo anteriorAbre as súas portas a cafetería do Albergue de Briallos, en Portas\nSeguinte artigoEn pé de guerra contra o furtivismo\nO IES da Pobra formará ó alumnado na prevención de condutas...\nBarbanza súmase tamén masivamente á reivindicación feminina\nSarabela Teatro abrirá este domingo o ciclo teatral na Pobra\nRianxo renova a tecnoloxía led o 65% do alumeado público\nO BNG insta ó executivo local a acabar coas deturpacións do...\nRianxo achégase á divulgación científica da man de ‘RianxoCiencia’