-Κεμάλ Ατατούρκ, ο δολοφόνος! « Πόντος και Αριστερά\nΑφού η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου δικαιώνει το φασίστα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, που χάρισε στο τουρκικό κράτος το σπίτι που υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο ακροδεξιός εθνικιστής-μιλιταριστής χασάπης των λαών της Ανατολής Μουσταφά Kεμάλ πασά και μετωνόμασε την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ (1938-1955), ας της αφιερώσουμε αυτό το ποστ.\nΑς θυμηθούμε πως εξόντωσε ο Μουσταφά Κεμάλ πασά (πάλαι ποτέ αγαπημένος ήρωας της αμνήμονος ελληνικής Δεξιάς) τους άμαχους Έλληνες και Αρμένιους ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ του ελληνοτουρκικού πολέμου. Τους εξόντωσε με την ευλογία της τότε Δεξιάς της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος», της μοναρχικής κυβέρνησης των αχρείων του Λαϊκού Κόμματος, που τους εγκατέλειψε συνειδητά στο έλεος των τσετών του Κεμάλ, αφού πρώτα τους αφόπλισε… Δυστυχώς, η ιστορία αυτή είναι αποσιωπημένη έως σήμερα από την καθεστωτική (αλλά και αντικαθεστωτική) φιλολογία και αποτελεί άλλη μια «άγνωστη σελίδα».\nΔιαβάστε την συγκλονιστική αφήγηση -όπως δημοσιεύτηκε σε ένα πρόσφατο αφιέρωμα στην Ελευθεροτυπία– ενός μικρού τότε κοριτσιού από τη Φώκαια της Μικράς Ασίας που μετά από το Σεπτέμβρη του ’22, στάλθηκε αιχμάλωτη στα ενδότερα μαζί με τους υπόλοιπους Φωκιανούς, :\n(*) Από τη Φώκαια Σμύρνης\nΕίμαι η Αγγελική, του καπετάν Νικολή Πολίτη η κόρη από τις Νέες Φώκιες της Σμύρνης. Το 22 ήμουν ένα κοριτσάκι 6 έως 7 χρονών.\nΟ πατέρας μου ήταν καπετάνιος. Είχαμε ένα μεγάλο καΐκι. Το είχε ονομάσει ο πατέρας μου «Πανούσα», επειδή έλεγαν την μητέρα μου Παναγιώτα και επειδή την αγαπούσε πολύ ονόμασε το καΐκι.\nΗμασταν 6 άτομα, παιδιά και ο πατέρας και η μητέρα. Ο πατέρας μου ήταν από την Κωνσταντινούπολη και ήλθε στις Φώκιες και παντρεύτηκε λέγανε την ωραία Παναγιώτα. Ζούσαμε πολύ καλά διότι είχαμε πολύ περιουσία. Ο πατέρας μου ήταν μοναχοπαίδι.\nΕίχαμε δύο σπίτια. Το ένα ήτανε στο Φαρδί Σοκάκι και το άλλο έξω από την πόλη. Ο πατέρας μου είχε 400 δένδρα ελιές, είχε ένα αμπέλι στα 3 πηγάδια και το άλλο στα Μερσινάκια.\nΤώρα θα γράψω για την Καταστροφή.\nΤη νύχτα βγαίνανε στα παράθυρα και βλέπανε στα βουνά φωτιές. Αρχισε ο κόσμος να φοβάται. Η μητέρα μου δεν ήξερε τι να κάνει γιατί ο πατέρας μου έλειπε ταξίδι. Το δεύτερο βράδυ μαζεύτηκε όλη η γειτονιά στο δικό μας σπίτι. Θυμάμαι που κάνανε μία τούρκικη σημαία με το μισοφέγγαρο και τη βάλανε στο παράθυρο για να δούνε οι Τούρκοι. Το ίδιο βράδυ ήλθε ο πατέρας μου. Μας είπε να μην φοβόμαστε. Κλειστήκαμε στο σπίτι.\nΞαφνικά πλάκωσε ο τούρκικος στρατός. Ακούγαμε τύμπανα, ντουφεκιές, τραγούδια. Τα άλογα χλιμιντρούσανε. Δεν μπορώ να σας πω το τι γινόταν.\nΤότε σηκώθηκε ο πατέρας μου να πάει να δη το καΐκι για να φύγουμε. Η μητέρα μου δεν τον άφηνε και της είπε θα πάω από άλλον δρόμο. Πήγε, αλλά το καΐκι το είχανε καταστρέψει. Δεν είχε ούτε κατάρτια ούτε πανιά ούτε μηχανή. Μας λέει θα πάμε στον Ασματερέ, εκεί ήταν ένα λιμανάκι και ίσως βρούμε καΐκι να φύγουμε για τη Μυτιλήνη.\nΦύγαμε από τα βουνά. Εμένα με σήκωνε ο αδελφός μου στην ράχη του. Νύχτα ήτανε! Τα βουνά ήταν τόσο άγρια. Φωνάζανε τα σκυλιά, τα τσακάλια. Τα σκυλιά από τα εξοχικά σπίτια τρέχανε. Τα αγριογούρουνα μουγκρίζανε. Λες και θα χαλούσε ο κόσμος.\nΑμίλητοι φθάσαμε στο λιμανάκι αλλά δεν υπήρχε τίποτε. Μόνο τα ζώα του κόσμου φωνάζανε λες και είχανε καταλάβει τον χωρισμό από τους δικούς τους.\nΤην άλλη μέρα οι Τούρκοι κατασκήνωσαν σε ένα χωράφι πολύ μεγάλο που το λέγανε Σητσακτερέ και αρχίσαν και κατεβαίνανε στην χώρα. Μαζεύανε τον κόσμο. Αλλον σκοτώνανε, άλλον κοπανούσανε με τα ντουφέκια. Τους άλλους τους ρίχνανε κάτω και τους πατούσανε στην κοιλιά και οι ανθρώποι κάνανε εμετό.\nΕμείς είχαμε φύγει κρυφά και μπήκαμε σε ένα μεγάλο σπίτι αλλά μας βρήκανε. Κατεβάσανε τον πατέρα μου, τον βγάλανε το σαλβάρι του, το σακάκι του, τα παπούτσια του. Του πήρανε τη μεγάλη σακούλα με τα λεφτά και τα χρυσαφικά και μας βάλανε μαζί με άλλους που μαζεύανε από τα σπίτια τους.\nΑπό τις πλεξούδες\nΜας πήγαν σε ένα χωριό που το λέγανε Τσακμακλή. Μας αφήσανε σε ένα χωράφι και αρχίσανε να μαζεύουν τους άνδρες. Πήρανε τον πατέρα μου τον αδελφό μου και όλους. Μετά ακούσαμε τα πολυβόλα. Μας λέγανε όλοι ότι τους σκοτώσανε. Από τότε δεν τους είδαμε.\nΤο ίδιο βράδυ πήρανε την αδελφή μου στα βουνά. Παίρνανε τα κορίτσια. Την αδελφή μου την πήρανε τέσσερις. Είχε μακριές πλεξούδες. Οι δυό την πιάσανε από της πλεξούδες και οι άλλοι δύο από τα πόδια.\nΤο τι γινότανε εκείνο το βράδυ δεν λέγεται. Χαλούσε ο κόσμος. Φωνάζανε τα κορίτσια, κλαίγανε η μάνες τους, φωνάζανε, βουίζανε τα βουνά. Εγώ με ήχε η μητέρα μου κάτω από το φουστάνι της και έτρεμα σαν το φύλλο.\nΗ μητέρα μου σηκώθηκε και φώναζε «παιδί μου Κατερίνα που σε πάνε» και ένας Τούρκος της δίνει μια με το ντουφέκι και πέφτει και σπάει το κεφάλι της. Τρέχανε τα αίματα. Εγώ σήκωνα το φουστανάκι μου και τη σκούπιζα.\nΤην άλλη μέρα μας πήρανε από κει και αρχίσαμε να βαδίζουμε από βουνά όχι από δρόμους. Μας είχανε πάρει τα παπούτσια μας και τα βουνά ήτανε στρωμένα από αγκάθια. Ηταν αδύνατο να βαδίσουμε. Εκεί ήτανε το πολύ ξύλο οι κλοτσιές. Βαδίζαμε το βράδυ. Φθάσαμε σε ένα χωριό που το λέγανε Τσακμακλή. Ητανε ελληνικό χωριό.\nΕκεί μας χώσανε τον έναν απάνω στόν άλλον. Για να μας βάλουνε μέσα σκοτώσανε 2 παιδιά και μιά γυναίκα. Και ξύλο με τα καμιτσιά αλύπητα. Ο κλαθμός και ο φόβος ήτανε αβάστακτα.\nΕκείνο το βράδυ πήρανε και τη μανούλα μου. Ξέχασα να γράψω. Είχαμε και ένα μωράκι και όταν την πήρανε κρατούσε και το μωρό. Της το πήρανε και το πετάξανε σε έναν καλαμνιώνα που ήτανε λίμνη. Πάει και αυτό. Τη δε μανούλα μου την φέραν. Να σκεφτείτε τον πόνο της και τα δάκρυα της.\nΕμεινα μόνο εγώ. Με σκέπαζε με το φουστάνι της σαν τη κλώσα που βάζει τα πουλάκια της κάτω από τα φτερά της.\nΚάνω πολλά λάθη γιατί δεν μπορώ να γράψω από τα δάκρυα και τον πόνο που έχω. Μου έχουν μείνει αποθέματα. Είνε μεγάλος πόνος να μείνεις ορφανό τόσο μικρό και στα τούρκικα χέρια. Παρακαλώ το Θεό όλα τα παιδάκια να έχουν τη μανούλα τους. Να μην πονέσουνε σαν εμένα.\nΑκουγα μανούλα που φωνάζανε και μαραινόμουν σαν το φύλλο που πέφτει από το δένδρο. Το πιο γλυκό πράγμα του κόσμου είναι η μάνα. Ολα αυτά τα χρόνια που ζω δεν τη ξέχασα.\nΤο δε πρωί μας πήγανε σε ένα χωριό που το λέγανε Μαινεμένη. Το χωριό ήτανε κάρβουνο. Το είχανε κάψει οι δικοί μας στρατιώτες όταν οπισθοχωρήσανε. Ηταν ελληνικό χωριό.\nΜας περάσανε από μέσα για να δούμε που ήτανε καμένο. Εκεί είπαμε ότι εδώ θα μας κάψουνε και μας χτυπούσανε τόσο άγρια που μας φωνάζανε οι δική μας να σκύβουμε σαν τα πρόβατα. Εκεί κόψανε μιας γυναίκας τη μύτη.\nΜε τα πολλά φύγαμε από το χωριό. Βαδίζοντας, βγήκαμε σε ένα χωράφι που είχε άγριες αχλαδιές και ήταν φορτωμένες αχλάδια. Οσα μπορούσανε κόψανε να φάνε. Αλλά πιο πολύ ήτανε το ξύλο….\nΣυνέχεια βαδίζαμε δεν ξέρω πόσες μέρες. Πηγαίναμε για τη Μαγνησία. Βγαίνανε και το φωνάζανε ότι πάμε στην Μαγνησία. Είχε άνδρες που ξέρανε τούρκικα και μας φωνάζανε ότι πάμαι στην Μαγνησία να μας βγάλει λόγο ο Κεμάλ.\nΚαι που νομίζετε που μας πήγανε; Σε ένα παλιό εργοστάσιο και μαζέψανε τους άνδρες, τους βάλανε μέσα τους γδύσανε και αρχίσανε και τους χτυπούσανε με τα καμιτσιά. Η άνδρες πηδούσανε σαν ποντίκια. Τους είχανε μαύρους. Η άνθρωποι πέσανε όλοι κάτω σαν πεθαμένοι με βογκητά με κλάματα από τους πόνους.\nΔεν υπάρχει θεός\nΤο χειρότερο ήτανε ότι μαζέψανε τα γυναικόπαιδα και μας πήγανε σε ένα χωράφι γεμάτο μνήματα από Ελληνες στρατιώτες και σε κάθε μνήμα είχαν βάλει τα δίκοχα τους. Εκεί φαντασθείτε τι έγινε. Πέσαν οι γυναίκες στα μνήματα φωνάζανε, κλαίγανε και από πάνω κλωτσιές, πέτρες. Σπούσανε δένδρα, κλαριά και τις κοπανούσανε. Πολλές μάνες είχαν χάσει τα παιδιά τους σε αυτόν το πόλεμο. Μα δεν υπήρχε Θεός; Δεν υπήρχε κανένας νόμος για μας;\nΜετά μας πήγανε σε αμπέλι και κόβανε τα φύλα και τα χώνανε στο στόμα να τα φάνε και όποιος δεν τα μάσαγε τον τρίβανε τα μούτρα του στο χώμα. Μια γυναίκα δεν το δεχότανε και της βάλανε φωτιά στο φόρεμα της και κάηκε σαν κερί και δεν αφήνανε κανένανε να πάει κοντά της. Αυτά που κάνανε αυτοί οι βάρβαροι δεν τα έκανε κανένα κράτος.\nΜετά φύγαμε από την Μαγνησία και μας πηγαίνανε για μια μέρα όλο από βουνά και αγκάθια. Φθάσαμε σε μια μικρή πόλη. Εκεί ήτανε σταθμός χωροφυλακής. Μας υποδεχτήκανε πολύ άγρια ως συνήθως. Από κάτω από το κτήριο είχε μια χαβούζα με νερό. Το νερό αυτό είχε μέσα ότι βρωμιά ήθελες. Και δεν ήτανε μόνο η βρωμιά, αλλά κατουρούσανε και από πάνω. Και χονδρά και ψιλά. Αλλά ο κόσμος ήτανε τόσο διψασμένος που σπρώχνανε της βρωμιές και πίνανε και πλένανε και τα μούτρα τους και αυτοί γελούσαν και λέγανε «πος γκιαούρη». Αυτό θα πει: «Βρώμικοι Ελληνες».\n…Το ψωμί και το φαΐ το είχαμε ξεχάσει. Αν βρίσκανε στα βουνά καμήλες ψόφιες τρέχανε και ξεσχίζανε με τα χέρια και άμα σταματούσαμε σε κανένα χωριό γυρεύανε φωτιά και τα ψήνανε και τα τρώγανε. Η Μανούλα μου δεν έτρωγε ούτε και ‘γώ.\nΜας πήρανε πάλι από κει, άλλαξαν οι τσανταρμάδες. Σε κάθε χωριό μας παίρνανε άλλοι. Μας περάσανε από ένα ποτάμι που είχε λιγοστό νερό αλλά είχε πολλά αγριοσέληνα. Οταν τα είδε ο κόσμος πέσανε με τα μούτρα σαν τα πρόβατα. Δεν έμεινε ούτε φύλο. Εκεί σε κείνο το λίγο νερό πλυθήκαμε, λουστήκαμε, χωρίς σαπούνι βέβαια….\nΑρχίσαμε πάλι τα βουνά. Το χωριό ήτανε κοντά. Μόλις μας είδανε, πλάκωσε η Τουρκιά. Αρχίσανε όλοι νύκτα να πέρνουνε τα κορίτσια. Ψάχνανε με τους φακούς η δε τσανταρμάδες φεύγανε και οι χωριάτες βρίσκανε ευκαιρία. Φωνάζανε τούρκικα «άλλην, άλλην», θα πει στα ελληνικά «πάρτε, πάρτε» και κείνο το βράδυ τραβήξανε την μανούλα μου και έτσι που πήγε να σηκωθεί είδαν εμένα που με είχε από κάτω από το φουστάνι της.\nΑρπάξανε εμένα. Από τον πολύ σπαραγμό πού έκανα θυμάμαι που έβγαλε το φέσι του και μού έκλεισε το στόμα με πήγε πιο πέρα και άρχισε να με ψάχνει αφού με έριξε κάτω. Σκεφτείτε εκείνη την ώρα τον σπαραγμό μου και τις φωνές μου και αφού είδε που ήμουν παιδάκι μου δίνει μια κλωτσιά και με αφήνει.\nΕγώ μες την νύκτα δεν ήξερα που πάω. Ετρεχα με κομμένα τα πόδια. Από την μια φώναζα εγώ και από την άλλη ερχότανε η μανούλα μου ξεμαλλιασμένη να φωνάζει «Αγγελική, αίμα μου, παιδί μου, που είσαι;». Εγώ με τα κλάματα και αυτή με τις φωνές βρεθήκαμε. Δεν ξέρω να την περιγράψω αυτήν την περιπέτεια. Εσείς που θα την διαβάσετε μπορείτε να καταλάβετε.\nΦύγαμε πάλι από ‘κεί. Μας πήγανε σε ένα άλλο χωριό. Εκεί μείναμε κάτω από μια γέφυρα. Εκεί βρήκαμε σαλιγκάρια και τα ψήναμε και τρώγαμε….\nΤην άλλη μέρα χιόνιζε. Μας είπανε θα πάμε στο Ουσάκ. Βαδίζοντας μέσα στο χιόνι αρχίσανε τα πόδια μας και σουβλίζανε. Τότε η μανούλα μου βγάζει έναν μπούστο πού φορούσε τον κομμάτιασε και δέσαμε τα πόδια μας. Μα πόσο να βαστάξει το πανί;\nΒαδίζαμε μια νύκτα. Φθάσαμε μέρα. Μας βάλανε σε κάτι μεγάλους σταύλους που βάζανε οι στρατιώτες τα άλογα. Η κοπριά ήτανε ένα μέτρο. Εμείς χωθήκαμε να ζεσταθούμε. Σε λίγο μας βγάλανε έξω και μας δώσανε γαλέτα σκουλικιασμένη. Εμείς τη φάγαμε και μας έπιασε μια διάρροια που δεν προλαβαίναμε. Εκεί πέθαναν πολλά παιδιά. *\n30/09/2011 - Posted by\tΠόντος και Αριστερά | -προσφυγιά, -Αρνητές Γενοκτονίας, -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, Μικρά Ασία\nτα μεγαλεία του Τουράν\nΣχόλιο\tαπό\tΓιάννης | 30/09/2011\n[…] Με τη νίκη του, ο τουρκικός ρατσιστικός μιλιταρισμός εξόντωσε κάθε εργάτη και κάθε αγρότη της Μικράς Ασίας που ανήκε […]\nΠίνγκμπακ\tαπό\t– 4 δηλώσεις του Νίκου Ζαχαριάδη « Πόντος και Αριστερά | 03/10/2011\nΠίνγκμπακ\tαπό\tΝικος Ζαχαριαδης η σκοτεινη πλευρα της συνοδου Ερμη-Πλουτωνα στους Διδυμους « Vanessa111's Weblog | 03/10/2011\nΠίνγκμπακ\tαπό\tΤα ελληνικά μνημεία στην Τουρκία « Und ich dachte immer | 12/10/2011\nΗ προδοσία των Μεγάλων Δυνάμεων προκάλεσε την Καταστροφή της Σμύρνης και τη Γενοκτονία των Χριστιανών της Μικράς Ασίας\nτης Νάνσυ Χόρτον\nΠριν αρχίσω την ομιλία μου για την καταστροφή της Σμύρνης, θέλω να σας κάνω γνωστό ότι ο πατέρας μου υπηρέτησε δύο φορές στη Θεσσαλονίκη. Την πρώτη φορά, όταν έγινε το κίνημα των Νεότουρκων και τη δεύτερη κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.\nΓνωρίζοντας λοιπόν και εγώ, κοντά σε κείνον, για τον μακρύ και σκληρό αγώνα των Ελλήνων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, είμαι σίγουρη ότι και στο μέλλον δεν θα υπάρξει κανένα εμπόδιο που δεν θα μπορέσουν να το υπερνικήσουν οι Έλληνες.\nΚαι τώρα ας έρθω στο θέμα μου:\nΟι περισσότεροι συνήθως ενδιαφέρονται για την πολιτική άποψη των γεγονότων της Μικρός Ασίας. Μια και μου ζητήθηκε όμως να μιλήσω για τις εμπειρίες του πατέρα μου, ας σημειώσω ότι είχε ένα μυστικιστικό δεσμό με τη Σμύρνη. Πώς ένας Γιάνκης δέκατης γενιάς από μια κωμόπολη στα βορεινά της Πολιτείας της Νέας Υόρκης σχετίστηκε τόσο με μια πόλη στην ακτή τηςΜικρός Ασίας; Μικρό παιδί ο πατέρας του του διάβαζε από τη Βίβλο, μεταξύ των άλλων και από το βιβλίο της Αποκάλυψης. Η Σμύρνη, ως η τελευταία από τις επτά πόλεις της Αποκάλυψης που επέζησε του έκανε βαθιά εντύπωση, που την κράτησε σε όλη του τη ζωή και την ανέφερε συνέχεια στα έργα του. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του υπηρέτησε σε πολλά άλλα διπλωματικά πόστα, σε μέρη που θεωρούνταν καυτά, αλλά όπως έλεγε, η Σμύρνη ήταν η Μέκκα των φιλοδοξιών του. Φαίνεται λοιπόν ότι ήταν μοιραίο να είναι παρών στο θάνατο των χριστιανών και την καταστροφή της πόλης. Η Σμύρνη ήταν ή μοίρα του. Είχε συνδέσει στενά τον συμβολισμό της Αποκάλυψης για τον αγώνα ανάμεσα στο καλό από τη μια μεριά και το σκοτάδι από την απληστία από την άλλη με τα γεγονότα που παρακολουθούσε στη Σμύρνη και τα οποία οδήγησαν στην καταστροφή της.\nΟ Horton πήγε στη Σμύρνη κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και αντιπροσώπευε τα συμφέροντα όλων των συμμάχων μέχρι τη στιγμή που η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο και εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών; ‘Για πρώτη φορά σε εκατό χρόνια», είπε, • η αμερικανική σημαία κατεβάστηκε από το Προξενείο». «Πάντα», σχολίαζε ο Horton, » γυρνάμε και το άλλο μάγουλο στους Τούρκους, για λόγους γνωστούς μόνο σε διευθυντές μεγάλων Εταιρειών».\nΗ νίκη των Ελλήνων κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και ο αγώνας για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης κέρδισαν τον θαυμασμό των Βρετανών Πολιτικών και ειδικά του Λόυντ Τζωρτζ. Έγινε επίσης εμφανές ότι ορισμένες εδαφικές κτήσεις της Ελλάδας θα ήταν πολύ σημαντικές για τη Μεγάλη Βρετανία. Έτσι οι Βρετανοί προσκάλεσαν το Βενιζέλο στο Λονδίνο. Ήθελαν μια βάση κοντά στην Αδριατική: το Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Σε αντάλλαγμα, είπανε, η Ελλάδα θα έπαιρνε την Κύπρο. Οι Έλληνες όμως δεν είχαν αντιληφθεί ότι ο Λόΰντ Τζωρτζ δεν ήταν σε θέση πάντοτε να επιβάλλει πολιτική που δεν θα είχε την έγκριση της τάξης που κυβερνούσε ουσιαστικά την Αγγλία.\nΤον Ιανουάριο του 1915, ο Βρετανός Υπουργός των Εξωτερικών, σερ Έντουαρντ Γκρέυ, τηλεγράφησε στον Βρετανό πρεσβευτή στην Αθήνα και του συνέστησε να προσφέρει στην Ελλάδα μια σημαντική περιοχή στα παράλια της Μικρός Ασίας. Σε αντάλλαγμα η Ελλάδα θα έμπαινε στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. «Αν ο Βενιζέλος θέλει συγκεκριμένη υπόσχεση, θα την αποσπάσουμε χωρίς δυσκολία», έγραψαν οι Βρετανοί ιθύνοντες, τότε. Ο Βενιζέλος συμφώνησε να αποβιβαστούν συμμαχικά στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και οι υποστηρικτές του αντιτέθηκαν στην παραβίαση αυτή της ελληνικής ουδετερότητας. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο ελληνικές κυβερνήσεις (μία φιλοβενιζελική στη Θεσσαλονίκη και μία φιλοβασιλική στην Αθήνα).\nΤον Μάιο του 1919, τις τελευταίες μέρες της διάσκεψης ειρήνης των Παρισίων, ο Λόΰντ Τζωρτζ και ο Βενιζέλος αποφάσισαν ότι τα ελληνικά στρατεύματα θα καταλάμβαναν την Σμύρνη, απόφαση που αντέβαινε στις συμβουλές πολλών ανδρών. Στις 14 Μαίου συμμαχικά αποσπάσματα κατέλαβαν το λιμάνι της Σμύρνης, ενώ την επομένη αποβιβάστηκαν τα ελληνικά στρατεύματα.\nΤον Αύγουστο του επομένου έτους ο σουλτάνος συνυπέγραψε την συνθήκη των Σεβρών, με την οποία απελευθερώνονταν ορισμένες ελληνικές περιοχές από την εξουσία των Τούρκων, ενώ ένα μεγάλο μέρος της αυτοκρατορίας έμπαινε υπό τον έλεγχο Διεθνούς Επιτροπής. Η συνθήκη όμως αυτή δεν επικυρώθηκε ποτέ, όχι μόνο γιατί συνάντησε την αντίδραση των Νεότουρκων της Άγκυρας, αλλά και γιατί αρνήθηκαν να υπογράψουν η Γαλλία και η Ιταλία, οι οποίες θεωρούσαν τη συνθήκη των Σεβρών σαν διπλωματική νίκη των Άγγλων και την Ελλάδα δορυφόρο τους. Έτσι όχι μόνο ήλθαν σε συνεννόηση με τον Κεμάλ, αλλά και του άφησαν φεύγοντας από τη Μ. Ασία πολεμικό υλικό, παρόλο που γνώριζαν ότι αυτό θα χρησιμοποιούνταν εναντίον των Ελλήνων. Μετά τα γεγονότα αυτά, με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό εν ενεργεία στο πεδίο της μάχης, μόνο νίκη του ελληνικού στρατού θα μπορούσε να θέσει τη συνθήκη σε ισχύ. » Η ασφάλεια των καταπιεζομένων μειονοτήτων», κατά τον Horton, εξαρτώνταν αποκλειστικά από αυτό, αλλά η παλιά πολιτική οικονομικού ιμπεριαλισμού ανάμεσα στις σύμμαχες δυνάμεις κατέστησε αδύνατη οποιαδήποτε εποικοδομητική ολοκλήρωση».\nΌταν ο Κεμάλ απέρριψε την συνθήκη των Σεβρών, ο Βενιζέλο αποφάσισε να πάρει πίσω τα χαμένα εδάφη με μια καλοοργανωμένη στρατιωτική εκστρατεία. Τηλεγράφησε στον Λόΰντ Τζωρτζ ανακοινώνοντας την απόφαση του και ζητώντας στρατιωτική και οικονομική βοήθεια. Στο όνειρο του για την υλοποίηση της Μεγάλης ιδέας ο Βενιζέλος έβλεπε με τα μάτια της φαντασίας του την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ελληνική αντιπροσωπεία πήγε στο Λονδίνο να, συζητήσει για την επίθεση. Είναι καταπληκτικός ο βαθμός στον οποίο η Αγγλία αναμίχθηκε στις διαβουλεύσεις για τον Μικρασιατικό πόλεμο και πόσο εκτεταμένα οι Έλληνες τους συμβουλεύτηκαν προτού κάνουν οποιοδήποτε βήμα. Οι Βρετανοί όμως δεν υποσχέθηκαν τίποτε συγκεκριμένο και οι Έλληνες έφυγαν με τo αίσθημα ότι είχαν αποφασίσει να γίνει η εκστρατεία. Πέντε μέρες αργότερα ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε την επίθεση. Όταν οι Έλληνες αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη, ο Horton έγραψε στο State Department: -Αυτή θα είναι άλλη μία Συρακούσια εκστρατεία», υπονοώντας τον πόλεμο των Συρακουσών το 413 π.Χ., που οδήγησε στην πτώχευση του αθηναϊκού θησαυροφυλακείου και έβαλε τέλος στην ηγεμονική θέση της Αθήνας.\nΤον Νοέμβριο του 1920 οι εκλογές επανέφεραν το βασιλιά Κωνσταντίνο στην εξουσία. Όταν ο Βενιζέλος είδε τις έξαλλες διαδηλώσεις των βασιλικών στην Αθήνα και κατάλαβε oτι έχανε, παραιτήθηκε. Ο Horton, σε αναφορά του στο State Department σχολίαζε: Ή πτώση του Βενιζέλου, του μεγάλου αυτού υπέρμαχου της Ελλάδας στην Ευρώπη και Αμερική και η επαναφορά του ανυπόληπτου βασιλιά, είvaι η αρχή του τέλους».\nΟι Βρετανοί δεν τήρησαν τη συμφωνία με το Βενιζέλο. Ο Ουίνστον Τσωρτσιλ δικαιολογεί ως εξής την στάση της Βρετανίας και την μη παραχώρηση της Κύπρου στην Ελλάδα μετά την επάνοδο του βασιλιά; Ήταν ένας ηγεμόνας που παρά τα συμφέροντα και την θέληση του λαού του, προσπάθησε για λόγους προσωπικούς ή οικογενειακούς να φέρει την χώρα του στην πλευρά του εχθρού, που τελικά ήταν και η ηττημένη πλευρά. Για τον λόγο αυτό, η επιστροφή του Κωνσταντίνου διέλυσε κάβε συμμαχική πίστη και αφοσίωση προς την Ελλάδα και ακύρωσε όλες τις υποχρεώσεις, εκτός από τις νομικές». Ο Τσώρτσιλ μάλιστα προσέθεσε στο τέλος: -Δεν συμβαίνει κάθε μέρα ηθικοί πιστωτές να είναι τόσο βολικοί».\nΗ αλλαγή αυτή είχε επιπτώσεις και στο στράτευμα: οι βενιζελικοί αξιωματικοί αντικαταστάθηκαν από έμπιστους βασιλικούς. Με την αλλαγή αυτή πολλά συντάγματα έμειναν χωρίς αξιωματικούς. Ο Horton έγραφε σχετικά στο State Department: -Πληροφορούμαι από αξιόπιστες πηγές ότι μέχρι την τελευταία στιγμή ο ελληνικός στρατός θα μπορούσε να ορθοποδήσει και να σώσει την κατάσταση, αλλά ακόμη και οι αξιωματικοί που ήθελαν να μείνουν στις θέσεις τους να πολεμήσουν και εξέφρασαν την επιθυμία τους να το κάνουν, διατάχθηκαν να παραιτηθούν». Ο στρατηγός Χατζηανέστης ωστόσο, που είχε αναλάβει την διοίκηση της ελληνικής στρατιάς τον Μάιο του 1922, απέτυχε.\nΔεν σκοπεύω βέβαια εδώ να αναλύσω την πορεία της μικρασιατικής εκστρατείας. Πάντως την περίοδο εκείνη ο Horton άρχισε μία σειρά τηλεγραφημάτων προς τον Υπουργό των Εξωτερικών των Η.Π.Α., με τα οποία ζητούσε την άδεια να μεσολαβήσει στην κυβέρνηση της Άγκυρας για αμνηστεία, που θα επέτρεπε την έξοδο των ελληνικών δυνάμεων, να τους επιτρέψει δηλαδή να μπαρκάρουν.’ Οι πρόσφυγες συρρέουν μέσα στην πόλη και ο πανικός αυξάνεται», έγραφε και πρότεινε -Στο όνομα της ανθρωπιάς και για την ασφάλεια των αμερικανικών Συμφερόντων, σας ικετεύω να επιτρέψετε να γίνουν προσπάθειες για μεσολάβηση, που ίσως προλάβουν πιθανή καταστροφή της πόλης». Τα τηλεγραφήματα του έφτασαν στον Ουίλιαμ Φίλιπς, ο οποίος φαίνεται ότι ήταν ενεργών υπουργός εξωτερικών. Ο αβρός αυτός διπλωμάτης είδε τα πράγματα διαφορετικά. Ο Φίλιπς έγραψε στον πρόεδρο Χάρτιγκ: » Έχω κι άλλο μήνυμα από τον Γενικό Πρόξενο Horton. Νομίζω ότι θα ήταν φρονιμότερο να περιορίσουμε τις δραστηριότητες μας στην φροντίδα για τις ζωές Αμερικανών και την αμερικανική περιουσία. Δεν νομίζω ότι η κατάσταση μας επιτρέπει να αναλάβουμε τον ρόλο του εθελοντή μεσολαβητή». Μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο ευεργετικά αποτελέσματα θα είχε η πρόταση του Horton αν είχε γίνει αποδεκτή.\nΣτις 9 Σεπτεμβρίου, ο λαός της Σμύρνης είδε τις κυρίως ελληνικές δυνάμεις – τη μόνη άμυνα τους έναντι των Τούρκων – να προσπερνούν την πόλη και να επιβιβάζονται στον Τσεσμέ, για την επιστροφή τους στην Ελλάδα.\nΈνα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της όλης εικόνας της καταστροφής της Σμύρνης ήταν η παρουσία των Πολεμικών πλοίων των Μεγάλων Δυνάμεων, που έπλεαν αδιάφορα στο λιμάνι, για να προστατεύσουν δηλαδή τις ζωές των πολιτών τους. Για την πυρκαγιά και την καταστροφή της πόλης Horton έγραψε: • Μια κοινή διαταγή από τους διοικητές των πολεμικών πλοίων, μιας αβλαβής βολή πάνω από το τουρκικό τμήμα της πόλης, θα σταματούσε το ολοκαύτωμα». Οι διοικητές του συμμαχικού στόλου δεν έκαναν τέτοια ενέργεια. Τα αίτια βρίσκονται στη δεκαετία πριν από την καταστροφή της Σμύρνης. Το 1901, ένας Γερμανός ειδικός είχε εξακριβώσει ότι τα πετρελαιοφόρα πεδία της Μοσούλης (τότε ανήκε στην Τουρκία, σήμερα στο Ιράκ) ήταν από τα πιο πλούσια στον κόσμο. Οκτώ χρόνια αργότερα, η Τουρκική κυβέρνηση παραχωρούσε το δικαίωμα εξόρυξης του υπεδάφιου πλούτου και της κατασκευής σιδηροτροχιών σε λωρίδα μήκους δύο χιλιάδων τετρακοσίων μιλίων στη Μικρά Ασία. Η λωρίδα κάλυπτε βάθος είκοσι χιλιομέτρων εκατέρωθεν της σιδηροδρομικής γραμμής, συνολικής έκτασης ενενήντα έξι χιλιάδων τετραγωνικών μιλίων. Τα σχετικά συμβόλαια προέβλεπαν επενδύσεις ύψους 200-300 εκατομμυρίων αμερικανικών δολαρίων (σε δολάρια του 1924).Υπολογίστηκε ότι η περιοχή αυτή περιείχε δέκα δισεκατομμύρια σε ορυκτά και άλλες φυσικές πηγές πλούτου και οχτώ δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο.\nΟι ιστορικοί επίσης επισημαίνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κήρυξαν τον πόλεμο στην Τουρκία. Γράφει ένας: • Αυτή η στάση από μέρους της κυβέρνησης της Αμερικής ήταν υπολογισμένη να ωφελήσει τα αμερικανικά εμπορικά συμφέροντα στην Τουρκία. Μεταξύ των οποίων οι συνεργάτες του ναυάρχου Chester φαίνεται ότι ήταν οι περισσότερο ευνοημένοι». Ο Colby Chester, συνταξιούχος ναύαρχος του αμερικανικού ναυτικού, διαπραγματευόταν για αρκετά χρόνια με την Τουρκία για να κερδίσει ορισμένες παραχωρήσεις για την παραχώρηση δικαιωμάτων εξόρυξης του υπεδάφιου πλούτου και της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής. Τον Chester βοηθούσε στις προσπάθειες του ο ναύαρχος Bristol, διοικητής του αμερικανικού στόλου στα τουρκικά ύδατα και Αμερικανός ύπατος, αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη. Σχετικά με αυτό σχολίαζε ένας ιστορικός: -Κατά τα έτη 1919-1923, τόσο κρίσιμα για την ιστορία της Μικράς Ασίας, δύο Αμερικανοί αξιωματούχοι ξεχώριζαν σαν ενσαρκωτές αντίρροπων δυνάμεων στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών: η τάση της συνειδήσεως από τη μια μεριά και του πραγματισμού από την άλλη». Οι δύο αυτοί αξιωματούχοι ήταν ο Horton και ο Bristol αντίστοιχα. Σε όλη του την καριέρα ο Horton προσπάθησε έντονα να προωθήσει τα αμερικανικά εμπορικά συμφέροντα. Κατάφερε να γλιτώσει την εταιρεία Standard Oil από χιλιάδες δολλάρια σε παράνομους φόρους, αλλά δεν πίστευε σε ουδετερότητα σε περιπτώσεις μεγάλης εθνικής σημασίας, όπου κινδύνευαν ζωές. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες και στο θέμα αυτό από τους Τούρκους, τους οποίους βοήθησε ο Horton, όταν υπήρχε ανάγκη. Ο Bristol όμως θεώρησε καθήκον του να πείσει τους δημοσιογράφους να μην καλύψουν την βάρβαρη μεταχείριση των χριστιανών από τους Τούρκους. Ο σκοπός του ήταν να κερδίσει την εύνοια των Τούρκων για να επικυρωθούν οι παραχωρήσεις που αναφέρθηκαν. Διαταγές σιωπής εκδόθηκαν κατά του Horton και άλλων αυτόπτων μαρτύρων των γεγονότων, όταν γύρισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Χωρίς αμφιβολία ο Bristol, κατά τη γνώμη του, ενεργούσε πατριωτικά. Ο Horton, σε γράμμα του προς την μητέρα μου, ανέφερε: • Είμαστε μεγάλη και ένδοξη Δημοκρατία, αλλά ο αμερικανικός λαός, όπως όλοι ή πολλοί, δεν βαθαίνουν πάντοτε την αλήθεια των πραγμάτων». Ο ίδιος παρατηρούσε: -Σε ολόκληρο αυτό το πλέγμα των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, ο σοβαρός παρατηρητής εντυπωσιάζεται με ένα πράγμα: τη διαύγεια της διορατικότητας του John Bull (Αγγλία) και την ευθύτητα και την επιμονή με την οποία αγωνίστηκε για το σκοπό του. Ήξερε τι ήθελε και το πήρε. Υπάρχουν άφθονες πετρελαιοπηγές στο Maidan i Nartun, όχι μακριά από τη Βασόρα, στον Περσικό κόλπο, όπου οι Βρετανοί αποβιβάστηκαν νωρίς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Υπάρχουν πεδία πετρελαιοπηγών στην Μοσούλη (σήμερα στο Ιράκ). Ο στρατηγός Townsend κατευθυνόταν προς τα εκεί οι Τούρκοι τον σταμάτησαν στο Kut-EI-Mara, αλλά αυτό δεν πτόησε τον ξάδελφο John».\nΟι Ιταλοί, που από την αρχή ήταν αντίθετοι με την παρουσία των Ελλήνων στην περιοχή της Σμύρνης, βιάστηκαν να κάνουν μυστικές συμφωνίες με τον Κεμάλ τον Μάρτιο του 1921 με αντάλλαγμα μεγάλες οικονομικές παραχωρήσεις και την υπόσχεση να αποσύρουν από την Αττάλεια τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου και οι Γάλλοι συμφώνησαν με τον Κεμάλ να αποσύρουν τα γαλλικά στρατεύματα κατοχής από την Κιλικία και να εφοδιάσουν τους Τούρκους σιωπηρά με πολεμικό υλικό, για το οποίο πληρώθηκαν γενναία. Η Γαλλία άλλωστε ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που καλλιέργησε οικονομικές σχέσεις με την οθωμανική αυτοκρατορία από το 1535 ήδη. Και όπως, με πολύ περιφάνεια ανέφερε (1922) ο διευθυντής του Γαλλικού Εμπορικού Γραφείου της Κωνσταντινούπολης • Σχολεία δικά μας, κοινωφελή ιδρύματα, νοσοκομεία, γηροκομεία, άσυλα ορφανών και εκθέτων έχουν ιδρυθεί σε κάθε σημείο της Ανατολής. Σε κάθε πόλη του εσωτερικού, σε όλα τα σημαντικά χωριά… υπάρχουν σχολεία και Γάλλοι διδάσκαλοι, άνθρωποι που διδάσκουν στα παιδιά τη δόξα της Γαλλίας, τη γλώσσα μας, την ιστορία». Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι η Γαλλία δεν ήταν διατεθειμένη να απαρνηθεί όλες τις κατακτήσεις της και πολύ περισσότερο τα οικονομικά της πλεονεκτήματα.\nΟι Τούρκοι, αφού τακτοποίησαν τις διπλωματικές τους σχέσεις και με τη Σοβιετική Ένωση, ήταν πλέον έτοιμοι να οργανώσουν μία γενική αντεπίθεση εναντίον των Ελλήνων, τους οποίους όλοι τους είχαν εγκαταλείψει. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1922 οι Τούρκοι έμπαιναν στην Σμύρνη, ενώ οι Έλληνες δεν είχαν άλλη διέξοδο, παρά να πέσουν στη θάλασσα.\nΌταν έκανα ομιλίες, δεν ανέφερα συνήθως το έργο διάσωσης που έκανε ο πατέρας μου, γιατί σκεφτόμουν ότι αυτό δεν ταιριάζει σε θυγατέρα. Τελικά αναρωτήθηκα, γιατί όχι, αυτά είναι γεγονότα, γιατί να τα κρύβω; Και σήμερα ακόμη, στο αεροπλάνο, στο Παντοπωλείο, στην παραλία, άνθρωποι που ακούνε το όνομα Horton μου διηγούνται, πώς οι ίδιοι ή οι συγγενείς τους σώθηκαν απ’αυτόν. Ενήργησε κυρίως ανεπίσημα και μάλιστα μερικά επεισόδια αισθάνθηκε ότι ήταν αναγκασμένος να τα κρατήσει μυστικά. Κάποιος, που συνάντησα σε ένα ελληνικό νησί, μου διηγήθηκε πως ο Horton έβαλε εκατοντάδες αμερικανικές σημαίες σε ψαρόβαρκες ή ο,τιδήποτε άλλο πλεούμενο και αφού συνεννοήθηκε με πλήθος γυναίκες και παιδιά να τον συναντήσουν κρυφά σε ένα σημείο, τους έβαλε στις βάρκες και τους έστειλε στα απέναντι από τη Σμύρνη νησιά.\nΌταν οι Τούρκοι μπήκαν στην πόλη, ακολούθησαν, όπως ξέρετε, απερίγραπτες φρικαλεότητες. Πολλοί ανέφεραν ότι είδαν στρατιώτες του τουρκικού τακτικού στρατού να ρίχνουν – τι ειρωνεία – κουρέλια βουτηγμένα σε πετρέλαιο για να κάψουν το αμερικανικό προξενείο. Όταν το κτίριο άρχισε να καίγεται ήταν η ώρα να το εγκαταλείψει και η αμερικανική παροικία. Ανάμεσα τους ήταν πολλοί συγγενείς, φίλοι και υπάλληλοι, όχι όλοι τους Αμερικανοί πολίτες. Αξίζει να σημειωθεί ότι και αρκετοί αμερικανικοί φιλανθρωπικοί οργανισμοί έχασαν τα κτίρια τους από τους εμπρησμούς, ανάμεσα τους και το σπίτι του Horton με όλα του υπάρχοντα. Επέζησαν όμως τα κτίρια της Standard Oil. Μόνο αυτά φρουρούνταν από ένοπλους Αμερικανούς ναύτες.\nΚαθώς το καράβι έβαλε πλώρη για την Αθήνα, ο Horton έγραφε: • Μια από τις οξύτερες εντυπώσεις που αποκόμισα από τη Σμύρνη ήταν το αίσθημα της βαθιάς ντροπής, γιατί ανήκα στο ανθρώπινο γένος». Σύγκρινε την καταστροφή της Σμύρνης με την κατεδάφιση της Καρχηδόνας από τους Ρωμαίους και παρατήρησε: -Στην καταστροφή της Καρχηδόνας δεν υπήρχε στόλος χριστιανικών πολεμικών πλοίων να παρακολουθούν μια κατάσταση για την οποία οι κυβερνήσεις τους ήταν υπεύθυνες». Διάφοροι πρόσφυγες έκτοτε μου έχουν πεί ότι μια από τις πιο ισχυρές αναμνήσεις τους ήταν ο ήχος χορευτικής μουσικής που έφτανε στο λιμάνι από τα συμμαχικά πολεμικά πλοία. Αυτόπτης μάρτυρας του οριστικού θανάτου της βυζαντικής αυτοκρατορίας ο Horton συνεχίζει: • Και αυτή η παρουσία αυτών των πολεμικών πλοίων στο λιμάνι της Σμύρνης, το Σωτήριον έτος 1922, που παρακολουθούσε ανίσχυρα τις τελευταίες στιγμές των χριστιανών στην Τουρκία, ήταν το πιο λυπητερό και το πιο σημαντικό στοιχείο της όλης ιστορίας».\nΩστόσο, παρά την πολιτική του Bristol να παραβλέπει τις απώλειες ζωής για να προωθεί τις εμπορικές του φιλοδοξίες, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την αποτελεσματικότητα, με την οποία μερικοί αξιωματικοί του αμερικανικού ναυτικού βοήθησαν στη διάσωση ανθρώπινων ζωών. Ναύτες ανέβαζαν πρόσφυγες στα πλοία επί δύο μέρες, παρά την πολιτική της μη επεμβάσεως των Ηνωμένων Πολιτειών. Αξίζει να αναφέρουμε και τη στάση των Γιαπωνέζων που έριξαν φορτίο στο νερό για να μπορέσουν να ανεβάσουν στα πλοία τους τα θύματα της καταστροφής.\nΌταν ο Horton έφτασε στην Αθήνα, πήρε πολλά τηλεγραφήματα από το προσωπικό των αμερικανικών πλοίων, στα οποία του ανέφεραν ότι έστελναν πρόσφυγες και ζητούσαν τη βοήθεια του για την αποβίβαση τους. Αφού βοήθησε να βρεθεί τροφή και στέγη για τους πρόσφυγες, ο Horton πήγε στην Ουάσιγκτον, όπου κατέθεσε σε ακροάσεις του Κογκρέσου και αγωνίστηκε να περάσει νόμος που να επιτρέπει στους πρόσφυγες να πάρουν στην Αμερική τους συγγενείς και τους γονείς τους.\nΕλάχιστα γνωστές επίσης είναι οι δραστηριότητες που ανέπτυξε ο Horton κατά τις εργασίες της συνθήκες της Λωζάνης. Πίστευε ότι η συνθήκη αυτή δεν έπρεπε να κλείσει χωρίς να περιλαμβάνει μια πατρίδα και διασφαλίσεις για τους Αρμενίους, αποζημίωση για απώλειες, συμπεριλαμβανομένων των απωλειών των Αμερικανών, διαβεβαίωση ότι όλες οι χριστιανές, κορίτσια και γυναίκες, που απήχθησαν κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών θα ελευθερώνονταν (και απαίτηση να παραδεχθούν και να αποκηρύξουν οι Τούρκοι τα εγκλήματα τους). Ενώ συνεχιζόταν η διάσκεψη της Λωζάνης, ο Αμερικανός εκπρόσωπος έκανε έκκληση για τη χώρα των Αρμενίων, αλλά την εγκατέλειψε, μπροστά στην τουρκική αντίδραση. Τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων που είχαν ή έλπιζαν να αποκτήσουν επενδύσεις στη Μικρά Ασία υπαγόρευαν στους εκπροσώπους τους να φροντίσουν να προστατεύσουν πλήρως τα συμφέροντα αυτά. Όπως είπε ένας ιστορικός, οι στρατιώτες που έριχναν ζάρια για τα ενδύματα του Χριστού, δεν ήταν πιο αισχροί από τους απεσταλμένους που παζάρευαν για παραχωρήσεις. Ένας απεσταλμένος της Standard Oil στη Λωζάνη χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι και είπε: » Ήρθαμε εδώ γι ‘αυτές τις καταραμένες τις μειονότητες ή για να φροντίσουμε τα συμφέροντα μας;» Παρόντα ήταν και τα μέλη της ομάδας του ναυάρχου Chester, αλλά δεν απέγινε τίποτε στο τέλος, γιατί οι Βρετανοί έφτασαν πρώτοι στη Μοσούλη. -Μπορείς να φανταστείς πόσο σημαντικό είναι το θέμα του πετρελαίου», έγραφε ο Horton στη μητέρα μου από την Ουάσιγκτον, •αφού οι ειδικοί λένε ότι τα εγχώρια αποθέματα των Η.Π.Α, θα αρκέσουν είκοσι μόνο χρόνια και ολόκληρος ο πολιτισμός μας εξαρτάται από αυτό. Ακόμη και τα πολεμικά μας πλοία κινούνται με πετρέλαιο. Είμαι διατεθειμένος να παραδεχτώ ότι χρειαζόμαστε, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να είχαμε αποκτήσει το μερίδιο μας με τρόπους λιγότερο εγκληματικούς. Το πετρέλαιο δεν θα καίγεται καλά όταν αναμιχθεί με πολύ αίμα, και όταν μυρίζει έντονα από τον καπνό εκκλησιών και Αγίων Γραφών που καίγονται. Όσον αφορά τον εαυτό μου, μια σκέψη θα με παρηγορεί κατά το υπόλοιπο της ζωής μου, και μετά, ελπίζω: όποια μειονεκτήματα και αν είχα, τα χέρια μου δεν βάφτηκαν με χριστιανικό αίμα και ποτέ δεν πρόδωσα τον Χριστό μου για τριάκοντα αργύρια».\nΟ Horton συνέχισε να γράφει και να καταβάλλει προσπάθειες για αλλαγές σε καταστάσεις που θεωρούσε αμφισβητήσιμες κατά τη διάρκεια και μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης, πράγματα για τα οποία γνωρίζω πολύ λίγα. Σχημάτισε ένα λόμπυ στην Ουάσιγκτον για τις χριστιανικές μειονότητες και αργότερα εξέδωσε το βιβλίο του Ή Κατάρα της Ασίας» και άλλα έργα, με την ελπίδα να οδηγήσει σε επιβολή της δικαιοσύνης. Ταξίδεψε σε όλη την Αμερική Δίνοντας διαλέξεις για την Μέση Ανατολή και κάνοντας εράνους για τα ορφανά και άλλα θύματα. Του άρεσε να κλείνει τις διαλέξεις του με τα ακόλουθα λόγια, ενώ το ακροατήριο έβλεπε μια διαφάνεια του πολυελαίου της εκκλησίας της Περγάμού: ‘Ας πάμε με τη σκέψη μας πίσω στα χρόνια του Αγίου Ιωάννη και ας ^φανταστούμε ένα κερί να καίει στο καθένα. Κεριά του είδους που αναφέρει ο Πόρτια. Έτσι λάμπει μια καλή πράξη σε έναν πονηρό κόσμο». Ας φανταστούμε όλα να σβήνουν ένα-ένα, εδώ και πολλά χρόνια, και το τελευταίο να καίει λαμπερό και σταθερό μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1922″. Πάντα τελείωνε απαριθμώντας τις πόλεις – τα ονόματα τους και μόνα. θεωρούσε ότι φέρνουν στο νου πιο πολλή μεγαλοπρέπεια από ό,τι όλη η ποίηση του κόσμου: Εφεσος, Σάρδεις, Φιλαδέλφεια, Θυάτειρα, Λαοδίκεια, Πέργαμος, Σμύρνη.\nΠηγή: Ενωμένη Ρωμηωσύνη\nΣχόλιο\tαπό\tΜατσουκάτες | 17/10/2011\nΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΓΙΑ… ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΧΙΚΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ- Επίθεση Τούρκων βουλευτών\nΑναρτήθηκε από admin στις 21/11/11 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Ειδησεις\t• 27 views\n«Ο “Πατριάρχης Φαναρίου” βεβήλωσε το θερινό θέρετρο του Ατατούρκ στα Φλόρια της Κωνσταντινούπολης, όπου τέλεσε λειτουργία», καταγγέλλουν στην Ολομέλεια της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης βουλευτές του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος και του Κόμματος Εθνικής Δράσης.\nΟ Οικουμενικός Πατριάρχης γιόρτασε τα είκοσι χρόνια από την ενθρόνισή του με γεύμα στο θέρετρο Ατατούρκ στα Φλόρια.\nΟι βουλευτές ισχυρίζονται ότι εκεί τελέστηκε λειτουργία και βεβηλώθηκε ο οίκος του Κεμάλ. Ο αντιπρόεδρος της Βουλής Γκιουλντάλ Μουμτζού δήλωσε ότι η εκδήλωση έγινε κατόπιν αδείας των αρχών και υποσχέθηκε να εξετάσει αν πράγματι τελέστηκε θεία λειτουργία.\nΜέλος του Κοινοβουλίου τόνισε ότι ο Πατριάρχης εκδικήθηκε τον Ατατούρκ για αυτά που γράφει στο Νουτούκ (Αγορεύσεις ) του για την οικουμενικότητα και το ρόλο του Πατριαρχείου.\nΌπως είπε, με την ενέργειά του αυτή θέλησε να στείλει το μήνυμα «είδες εσύ με καταπολέμησες, εγώ, όμως, είμαι σήμερα εδώ».\nΟ εκπρόσωπος Τύπου του Πατριαρχείου πατήρ Δοσίθεος Αναγνωστόπουλος απαντώντας στις κατηγορίες αυτές είπε: «Δεν τελέστηκε καμία λειτουργία. Μετά το φαγητό τραγουδήσαμε ένα μελοποιημένο ποίημα που γράφτηκε ειδικά για την επέτειο της εικοσαετούς θητείας του Οικουμενικού Πατριάρχη κι εκείνος έσβησε την τούρτα με τα συμβολικά είκοσι κεριά»…\nΠαρόλα αυτά οι βουλευτές ζητούν την παραίτηση των αρμοδίων που έδωσαν άδεια στον Παναγιότατο να γιορτάσει στα Φλόρια.\nΣχόλιο\tαπό\txrisa_xatzivasiliou | 22/11/2011\nΜοναδική ανέκδοτη μαρτυρία του Θανάση Γ. Κακογιάννη από Αλάτσατα Ερυθραίας\nστον Δημήτρη Κρασσά\nΠάντα ξυπνούν οι βαθιά θαμμένες μα ολοζώντανες, φοβερές κι ανατριχιαστικές παιδικές θύμησες. Να, εκεί, που όσο περνούν τα χρόνια, γυρίζει ο νους πολλές φορές σε όλα εκείνα που έζησε κανείς και τα θυμάται ένα-ένα, με τα κύρια και καταλυτικά γεγονότα, χωρίς να τα ‘χει αμαυρώσει ο χρόνος, με τις εικόνες των ζωηρές και ανεξίτηλες, γεγονότα και εικόνες που σημάδεψαν τη ζωή των όσων τα έζησαν και τις είδαν. Ακόμα εκεί που διαβάζεις κείμενα για τη Μικρασία, εκεί που αναζητάς στον όποιο χάρτη δεις τα παράλια της Μικρασίας, τον τόπο που γεννήθηκες με τα νησιά μας απέναντι. Και σε κάθε πια επέτειο, ατόφιες μπροστά σου οι σκηνές, οι γιομάτες δέος και ανατριχίλα θανάτου, οι σκηνές του βασανισμού, του βιασμού και της ατίμωσης, βαθιά χαραγμένες και άσβεστες.\nΗ πονεμένη μορφή της χαροκαμένης μάνας, η ορφάνια, τα πονεμένα παιδικά πρόσωπα, είναι ό,τι απόμεινε από εκείνη την εποχή του διωγμού και μετά για πολλά κατοπινά χρόνια. Και μέσα σ’ αυτό το ζοφερό κύκλο του φονικού, της καταστροφής και του ξεριζωμού, άσβεστη και ζωντανή η απέραντη άφθαρτη μνήμη.\nΤο δίλημμα μετά την πρώτη προσφυγιά\nΈτσι κι έγινε στη Μικρασία, στα ξακουστά ελληνικά παράλια της. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, που άρχισε το 1914, άγγιξε από τις πρώτες του μέρες εκείνους τους τόπους. Κι οι πάτριοι εκείνοι τόποι με τη σφύζουσα ελληνική πνοή και πίστη άδειασαν. Ο αλλόθρησκος εχθρός σκόρπισε τους πληθυσμούς των Χριστιανών κατοίκων στην Ελλάδα. Προσφυγιά κάπου έξι χρόνια. Κι’ ύστερα ξαναγύρισμα στις Πατρίδες. Μύριοι κόποι να ξαναναστηθεί στους πατρογονικούς τόπους η ζωή.\nΣτα Αλάτσατα, μία μικρή κωμόπολη με 15.000 κατοίκους Έλληνες και ελάχιστους Τούρκους, που βρίσκεται στη χερσόνησο Ερυθραίας, δυτικά της Σμύρνης, και σε απόσταση 70 χλμ., είχε φθάσει εκείνο τον Αύγουστο του 1922 ο απόηχος του Ελληνοτουρκικού Πολέμου, στο μέτωπο της Μικρασίας. Ημέρα με την ημέρα βάραινε πάνω σε όλους τους κατοίκους το φοβερό προαίσθημα της επερχόμενης συμφοράς. Μία αβεβαιότητα ανάμικτη με τρόμο σκέπαζε το χωριό, όπως έλεγαν τη μικρή τους κωμόπολη οι κάτοικοί της, όσο πλήθαιναν τα νέα του μετώπου που κατέρρεε. Οι κάτοικοι, μπροστά στ’ αποκαρδιωτικά μηνύματα της υποχώρησης του στρατού μας και της καθόδου των διαβόητων Τσετών και του Τουρκικού Στρατού, που μαζί απλώνονταν αιμοχαρείς, νικηφόροι και εκδικητές προς τη Σμύρνη και τα παράλια, αντιμετώπιζαν το παράλογο δίλημμα να μείνουν στον τόπο τους, στην πατρίδα, ή να την αφήσουν πάλι και να φύγουν στην ξενιτιά.\nΣτη μικρή αυτή πολιτειούλα ήταν πολύ ζωντανά τα πατριωτικά αισθήματα των κατοίκων της και βαθιά η χριστιανική πίστη τους. Ήταν αφέλεια ακόμα και η σκέψη να μείνουν. Κι όμως ο καημός και τα βάσανα της πρώτης προσφυγιάς, κι ύστερα το ξαναζωντάνεμα της πατρίδας, να, η αιτία του διλήμματος. Οι χριστιανοί ήταν σχεδόν το σύνολο των κατοίκων. Ελάχιστες οι τουρκικές οικογένειες, γι’ αυτό και πολύ λίγοι κάτοικοι ήξεραν την τουρκική γλώσσα.\nΣτο γυρισμό, στα 1920, ύστερα από τον πρώτο διωγμό στα 1914, όσοι γύρισαν στην πατρίδα είχαν ξαναδημιουργήσει τα νοικοκυριά τους. Ξανακαλλιέργησαν την καρπερή γη της πατρίδας, ξαναστόλισαν τις εκκλησίες τους, αποτελείωσαν και τον Άγιο Κωνσταντίνο στο Κάτω Χωριό και τον στύλωσαν ωραίο κι επιβλητικό. Η σταφίδα γέμισε και πάλι τα σπίτια, τα χέρσα χωράφια με τα σπαρτά και τα καρποφόρα δέντρα ομόρφυναν όπως πριν τον τόπο τους. Το εμπόριο με τη Σμύρνη ξανάρχισε και η ζωή είχε βρει ξανά τον ήρεμο ρυθμό της, με τις καινούργιες εμπειρίες της προσφυγιάς μα και της προόδου.\nΚαι να τώρα, μπροστά στο αδυσώπητο δίλημμα: Να τ’ αφήσουν πάλι όλα, χαμένος πάλι ο ιδρώτας και ο μόχθος, και να φύγουν, να πάρουν και πάλι το δρόμο της προσφυγιάς, ή να μείνουν;\nΌντας μακριά από τα μέτωπα, δεν είχαν επίγνωση των καταστροφών, των φονικών μαχών, του ολέθρου που κάθε μάχη σκορπούσε παντού. Έτσι τους έμενε κάποια αμυδρή ελπίδα πως ίσως δεν πειραχτούν από τον Κεμάλ. Με κάποιες τέτοιες σκέψεις, ολότελα αντίθετες με την εξέλιξη του πολέμου, οι Προεστοί συμβούλεψαν να μην εγκαταλειφθεί ο πατρογονικός τόπος.\nΌλοι έρμαια των Τσετών μετά την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού\nΣτο μεταξύ οι φήμες μέρα με τη μέρα προμηνούσαν τον όλεθρο. Ο τρόμος και η αγωνία συνείχε τους πάντες. Η δράση των άτακτων Τούρκων, των Τσετών, ήταν από παλιότερα γνωστή. Εκείνες τις μέρες του τρόμου και της αγωνίας, κατέφθασε στα Αλάτσατα, οπισθοχωρώντας, η οπισθοφυλακή του Ελληνικού Στρατού με τον Πλαστήρα επί κεφαλής. Το μόνο που είπε στους κατοίκους που είχαν συγκεντρωθεί στην είσοδο του χωριού ήταν ο πικρός του λόγος: «Λυπάμαι που σας αφήνουμε…».\nΉταν πια οι πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη του 1922. Ο Ελληνικός Στρατός είχε αποχωρήσει. Ο Τουρκικός Στρατός, με προπομπό τους άτακτους Τσέτες, κατέβαινε στις πόλεις και στα χωριά. Κι άρχισε το απερίγραπτο δράμα των χριστιανών.\nΣτις 4 του Σεπτέμβρη εισέβαλαν με πυροβολισμούς και κραυγές. Τα σπίτια αμπαρώθηκαν, ερημιά παντού. Έρμαια της μανίας των άτακτων στιφών τα πάντα. Όλοι περίμεναν τη μοίρα τους. Πολλές οικογένειες μαζεύονταν σ’ ένα σπίτι, έτσι για να μη μένουν μόνοι και με την παρηγοριά ο ένας του άλλου. Οι χτύποι στις πόρτες, οι κοντακιές και τα σπασίματα για ν’ ανοίξουν και να μπουν μέσα στα σπίτια, η χλαλοή και τα τρεχοβολητά, κατακορύφωναν το δέος και την αγωνία. Όσο μπορούσαν οι κάτοικοι να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, μάθαιναν τα όσα γίνονταν. Παντού σφαγή, βασανισμοί και βιασμοί. Όλοι έρμαια των Τσετών. Έτσι, μια παγωμένη θανατερή αναμονή πλάκωνε τις καρδιές όλων.\nΚαι η σειρά μας ήρθε\nΜαζεμένοι στο σπίτι του παππού, η οικογένεια ζούσε τον εφιάλτη της προσμονής της δικής μας δοκιμασίας. Οι Τσέτες μπαινόβγαιναν και ανεβοκατέβαιναν στα σπίτια των χριστιανών. Σκοπός τους η διαρπαγή, η λεηλασία, η σφαγή, οι βιασμοί. Το ακόρεστο πάθος κυρίαρχο και ανελέητο καταπάνω σε γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Με αισθήματα αφόρητης αγωνίας, περίμεναν οι μεγάλοι, ο παππούς, η γιαγιά, η μάνα και ο Μήτσος μας τη σειρά μας. Τα μικρά, εμείς, κουλουριασμένα, φοβισμένα και χωρίς συναίσθηση του τι μας περίμενε, το ένα κοντά στο άλλο, πιασμένα από τα φουστάνια της μάνας και της γιαγιάς. Ο πατέρας άφαντος κάπου για να γλιτώσει.\nΚαι η σειρά μας ήρθε. Αγρία χτυπήματα στην αμπαρωμένη πόρτα με φοβερές φωνές. Ο μεγάλος αδελφός, ο Μήτσος, κατέβηκε και άνοιξε την πόρτα. Ήταν ο πρώτος που δοκίμασε την επιδρομή μιας ομάδας από Τσέτες. Αφού τον κοπάνισαν με τα κοντάκια των τουφεκιών τους, αγρίμια αληθινά, όρμησαν ανεβαίνοντας τις σκάλες. Άρπαξαν το γέρο παππού ζητώντας να τους δώσει χρήματα και ό,τι άλλο είχε. Συνέχεια άρπαξαν από τα μαλλιά τη γιαγιά και ζητούσαν να τους δώσει δαχτυλίδια, ρούχα και τρόφιμα. Δεν τους έφταναν ό,τι έπαιρναν. Άρχισαν να χτυπούν. Μ’ ένα γουδοχέρι πέτρινο έσπασαν το κεφάλι του παππού, συνέχισαν τα χτυπήματα στη γιαγιά, ώσπου και οι δύο τους έπεσαν αναίσθητοι. Όλοι κλαίγαμε, το μωρό στην αγκαλιά της μάνας τσίριζε. Ένας θρήνος γιόμισε το σπίτι, που εν τω μεταξύ το είχαν κάμει άνω-κάτω ψάχνοντας, ζητώντας πουγκιά και χρυσαφικά. Αγρίμια αληθινά, δεν αρκέστηκαν σε ό,τι βρήκαν και άρπαξαν.\nΣε μια γωνιά του σπιτιού ήταν καθισμένη, έχοντας στα γόνατά της το μικρό της γιο, μια γειτόνισσα που είχε ζητήσει να μείνει μαζί μας από το φόβο που ήταν μοναχή και έρημη. Πριν από έναν μήνα είχε μάθει το θάνατο του άνδρα της που σκοτώθηκε στο μέτωπο. Είχε φορέσει ό,τι παλιόρουχα είχε κι είχε σκεπάσει το κεφάλι της με διπλό τσεμπέρι για να κρύψει το πρόσωπό της και τα χρόνια της. Πώς όμως να ξεφύγει η δύστυχη από τ’ άγρια θηρία;\nΜυρίστηκαν το θήραμά τους. Κοντοστάθηκαν απέναντί της, έσκυψαν και με μιας της τράβηξαν τα τσεμπέρια από το κεφάλι. Ξεχύθηκαν τα μαύρα μαλλιά της και άστραψαν μπροστά τους τα μεγάλα μαύρα μάτια της και το ωραίο λευκό πρόσωπο. Με βία παραμέρισαν το αγόρι της και την τράβηξαν σέρνοντάς την στο διπλανό δωμάτιο. Σε λίγες στιγμές ακούσαμε τα βογκητά και τις οιμωγές της… Μια κρυάδα μ’ έναν αποτροπιασμό μας πάγωσε μικρούς και μεγάλους. Η φρίκη γιόμισε όλο το σπίτι μπροστά στο κατοπινό θέαμα της βιασμένης γυναίκας. Ένα ματωμένο κουρέλι σύρθηκε κοντά μας με σκισμένα τα ρούχα και ματωμένο όλο της το κορμί, με ασταμάτητους λυγμούς. Μάζεψε το αγόρι της και διπλώθηκε στα γόνατά της. Η γιαγιά πήγε κοντά της και με λίγο νερό της ξέπλυνε το πονεμένο της πρόσωπο.\nΜα της δύστυχης δεν της έφτανε το δικό της μαρτύριο. Πάνω σ’ όλα αυτά, να κι ένας πολίτης Τούρκος. Θα ήταν έως είκοσι χρονών, ήταν από τους λίγους Τούρκους του χωριού. Χωρίς μιλιά γύρισε μια ματιά σε όλους κι ύστερα κοντοστάθηκε μπροστά στη γυναίκα που ολοφυρόταν. Έσκυψε και σήκωσε το αγόρι και κρατώντας το από το χέρι, τράβηξε κατά τη σκάλα. Η δύστυχη με το έντονο προαίσθημα του κακού για το αγόρι της, χίμηξε ν’ αρπάξει από τα χέρια του μισερού τουρκόπουλου το παιδί της. Κι ο νεαρός, πάντα στυγνός και αμίλητος, με μια κλωτσιά την ξάπλωσε στο πάτωμα κι ευθύς τραβώντας το παιδί, κατέβηκε. Λίγο πιο κάτω από το σπίτι του παππού ήταν κάτι χαλάσματα. Από το μισάνοιχτο παραθύρι έγειρε ο Μήτσος μας και είδε πως έσυρε το αγόρι μέσα σ’ εκείνα τα χαλάσματα… Δεν θα είχε περάσει μισή ώρα και το αγοράκι γύρισε κατατρομαγμένο και μέσα στα κλάματα. Εξουθενωμένο έπεσε στην αγκαλιά της βιασμένης μάνας του. Του σήκωσε τα ρουχαλάκια του κι ύστερα με λίγο νερό προσπάθησε να το συνεφέρει. Μια νεκρική σιγή σκέπασε όλο το σπίτι. Οι μεγάλοι αμίλητοι κι εμείς τα μικρά τρέμαμε ολοσούσουμα.\nΟι στιγμές ήταν αβάσταχτες. Σε λίγο τα δάκρυα και οι λυγμοί μας έπνιγαν όλους, μικρούς και μεγάλους, κι ο τρόμος κυρίαρχος ως την τελευταία ικμάδα της ύπαρξής μας. Έτσι, ξημερωθήκαμε.\nΔεν άργησαν πάλι τα χτυπήματα της πόρτας\nΤην άλλη μέρα, κι ενώ οι πυροβολισμοί και τα τρεχοβολητά δικών μας που έτρεχαν να κρυφτούν και των Τούρκων που κυνηγούσαν τα θύματά τους, ανήμποροι να κάνουμε οτιδήποτε, μιας και βρισκόμασταν στο έλεος των αιμοδιψών πάνοπλων ληστών, περιμέναμε ανυπεράσπιστοι την τύχη μας. Και δεν άργησαν πάλι τα χτυπήματα της πόρτας. Έφτασε αυτή τη φορά ένα μπουλούκι. Άρχισαν κι έψαχναν παντού, μοιράζοντας κοντακιές. Τσουβάλια με σταφίδα, τενεκέδες με πετιμέζι και τυριά, ό,τι ρούχα είχαν απομείνει από τους χτεσινούς. Βρισιές, κλωτσιές και με τις λόγχες κομμάτιαζαν τις εικόνες. Ύστερα φόρτωναν τη λεία τους κι έφευγαν, ώσπου να έρθουν άλλοι για ν’ αποσώσουν τη διαρπαγή.\nΆλλοι, μη βρίσκοντας ό,τι γύρευαν, ξεσπούσαν πάνω στα κορμιά μικρών και μεγάλων. Η σαδιστική μανία τους ξεπερνούσε κάθε όριο. Έφτασαν ν’ αρπάξουν από την αγκαλιά της μάνας μας το μωρό της έξι μηνών, να το αναποδογυρίσει ο άγριος Τσέτης, να το κρατήσει ανάποδα από τα δυο του ποδαράκια και με ξεγυμνωμένο μαχαίρι να θέλει να το σχίσει στα δύο. Μπροστά στα ουρλιαχτά της μάνας κι όλων μας και στην προτροπή ενός συντρόφου του ν’ αφήσει το μωρό, το πέταξε κάτω και παίρνοντας ό,τι ρουχικό και τρόφιμα βρήκαν, βρίζοντας στη γλώσσα τους έφυγαν. Έτσι κόρεσαν τα πάθη τους τα στίφη των Τσετών. Μετά από κάθε αναχώρηση, χαμός και θρήνος.\nΗ θεία Γιασεμή και ο θείος ΤζώρτζηςΗ θεία Γιασεμή, η μικρή αδελφή της μάνας, ως είκοσι χρονών, λίγο ακόμα και θα έσκαζε μέσα στο αμπάρι με το σιτάρι που από την αρχή κάθε τόσο την έχωνε ο παππούς για να γλιτώσει το βιασμό. Μόλις κατέβαιναν τα μπουλούκια, ο θείος Τζώρτζης Γκίρδης, αδελφός της μάνας, που έκανε τον σφαγμένο κι ήταν ξαπλωμένος πάνω από το αμπάρι που μέσα του κρυβόταν η θεία, ανασηκωνόταν να πάρει κι αυτός αναπνοή. Ήταν σκεπασμένος μ’ ένα σεντόνι που ήταν καταματωμένο από τις πληγές που μόνος του προκάλεσε στο σώμα του. Στην τελευταία επιδρομή, μόλις έφυγαν, τράβηξε μια τάβλα πάνω από το αμπάρι, το άνοιξε για να πάρει αέρα η αδελφή του. Και μόλις ήταν καιρός, μελανιασμένη και λιγοθυμισμένη την τράβηξαν στο δωμάτιο με χίλιους φόβους. Τη δρόσισαν και πάλι ύστερα στο αμπάρι, κι από πάνω βουτηγμένος στα αίματα ο θείος Τζώρτης και σκεπασμένος με το σεντόνι.\nΜε το αιμάτινο αυτό καμουφλάζ ο θείος Τζώρτης περίμενε να σωθεί. Η οικογένειά του, που γλίτωσε στη Χίο, τον είχε για χαμένο. Τελικά ανταμώθηκαν, όταν γύρισε από την αιχμαλωσία, από την όποια όμως δεν κατάφερε να γλιτώσει.\nΟι χτύποι και τα τρεχοβολητά στους δρόμους, από τους κυνηγημένους κι από τις ομάδες των Τσετών, μας έκαναν όλους να τρέμουμε από το φόβο. Αυτοί οι χτύποι σημάδεψαν τα παιδικά μας και τα εφηβικά μας χρόνια. Κατοπινά, κι ύστερα ακόμα από μερικά χρόνια οι χτύποι στις πόρτες τη νύχτα, θες από τους αέρηδες ή από τους γειτόνους και τους επισκέπτες, ζωντάνευαν τις φριχτές ώρες της αγωνίας και του τρόμου. Και στον ύπνο πάντα ο εφιάλτης του απάνθρωπου Τσέτη.\nΈφυγαν οι Τσέτες, ήρθε ο Τουρκικός Στρατός και η αιχμαλωσία\nΤο μαρτύριο της επιδρομής των Τσετών, με τους ξυλοδαρμούς, τις λεηλασίες και τους βιασμούς, κράτησε πέντε ολόκληρα μερόνυχτα. Κι αφού πια είχαν κορέσει κάθε ταπεινό τους ένστιχτο, τα άταχτα μπουλούκια τους τραβήχτηκαν σε άλλους τόπους για να συνεχίσουν το μισερό τους έργο.\nΘα ‘ταν η 10 του Σεπτέμβρη, όταν μπήκαν στα Αλάτσατα τμήματα του Τούρκικου Στρατού. Η πρώτη διαταγή τους ήταν να παρουσιαστούν όλοι οι άντρες από 18 χρονών μέχρι 60. Έτσι μάζεψαν όλους, όσους δεν είχαν καταφέρει να φύγουν. Ανάμεσά τους ο Δημητρός μας, ο θείος Τζώρτζης, που γλίτωσε την κακοποίηση χάρη στο ματωμένο σεντόνι με το οποίο είχε κουκουλωθεί, όχι όμως και την αιχμαλωσία, οι δύο θείοι Γιαννακός και Δημήτρης Κακογιάννης κι άλλοι πολλοί φίλοι και συγγενείς της οικογένειας. Ο πατέρας από κεραμίδι σε κεραμίδι είχε ξεφύγει στην αρχή από τους Τσέτες, μα δεν ξαναφάνηκε ποτέ πια. Κάπου άφησε το κορμί του. Ποιός ξέρει πώς. Πάντως ανάμεσα στους αιχμαλώτους Αλατσατιανούς δεν ήταν.\nΣε μακρινές σειρές, χωρίς να μπορέσουν να πάρουν τίποτα μαζί τους, πήραν το δρόμο της αιχμαλωσίας μαζί με τους άντρες άλλων χωριών και πόλεων της Μικρασίας. Από τη Σμύρνη που έφτασαν, τράβηξαν ως τα βάθη της Ανατολής. Η αιχμαλωσία με ανείπωτα μαρτύρια διάρκεσε δύο και πλέον χρόνια. Όσοι μπόρεσαν κι επέζησαν, γύρισαν στην Ελλάδα. Μα αυτοί ήταν πολύ λίγοι. Οι πολλοί περισσότεροι άφησαν τα κόκαλά τους στους κάμπους και στις ερημιές της Μικρασίας.\nΗ αρχή της προσφυγιάς\nΑφού μάζεψαν τους άντρες, με άλλη διαταγή όλα τα γυναικόπαιδα μαζί με τους ηλικιωμένους έπρεπε να μαζευτούμε στις εκκλησίες και ιδίως στη μεγάλη εκκλησία Εισοδίων της Θεοτόκου. Εκεί, στο προαύλιο της εκκλησίας ήταν ένα πηγάδι. Οι φήμες λένε ότι έπεσαν μέσα για να γλιτώσουν το βιασμό από τους Τούρκους πολλές νέες. Η μάνα με το μωρό της στην αγκαλιά και με μια σκεπασμένη εικόνα της Υπαπαντής, που δεν την αποχωρίστηκε σε όλες τις μέρες της δοκιμασίας, κρύβοντάς την κατά τις επιδρομές των Τσετών, μας μάζεψε σε μια γωνιά. Η δύσμοιρη, μονάχη, χωρίς τον νοικοκύρη της, χωρίς τον μεγάλο αδερφό, με τέσσερα παιδιά από έξι μηνών έως δώδεκα χρονών. Όλη τη νύχτα βαριαναστέναζε κι έκλαιγε σιωπηλά. Σαν σταματούσαν τα δάκρυα, ένωνε μαζί με τις άλλες γυναίκες και μανάδες τις προσευχές της. Έτσι ξενυχτήσαμε τα γυναικόπαιδα δυο βραδιές. Την άλλη μέρα, νηστικούς και πεινασμένους, μας ξεσήκωσαν για τον Τσεσμέ, όπως ήμασταν, χωρίς να πάρει κανείς τίποτα μαζί του. Πολλοί γυμνοί και ξυπόλητοι ξεκίνησαν. Οι μεγάλοι κατάλαβαν πως οδηγούμασταν στην προσφυγιά.\nΘυμάμαι που φεύγοντας για τον Τσεσμέ περάσαμε μπροστά από το σπίτι μας, που ήταν στον κεντρικό δρόμο. Η πόρτα του ισογείου ήταν ανοιχτή. Η μάνα γύρισε και κοίταξε, θυμάμαι. Το ίδιο κι εγώ. Είδαμε το μαξούλι της χρονιάς, το σωρό της ψιλόροης σταφίδας που ήταν μαζεμένη εκεί μπροστά να την τσουβαλιάζουν οι Τούρκοι. Η μάνα δεν κρατήθηκε, κοντοστάθηκε, κοίταξε για μια στιγμή με πίκρα και για τελευταία φορά το σπίτι μας και συνέχισε ύστερα από την προσταγή του στρατιώτη που βάδιζε παράπλευρά μας. Τα δάκρυα την είχαν πνίξει. Θρήνος για τον χαμένο πατέρα, για τον αιχμάλωτο γιο, για ό,τι αφήναμε, σπίτι και πατρίδα.\nΟ δρόμος για τον Τσεσμέ και μετά στο άγνωστο\nΜαζεμένα πλάι της και πιασμένα από τη φούστα της, συνεχίσαμε, κάτω απ’ τον καυτό ήλιο εκείνων των πρώτων ημερών του Σεπτέμβρη, το δρόμο για τον Τσεσμέ. Πεινασμένοι, ρακένδυτοι, άυπνοι, συντρίμμια, σερνόμασταν. Η μάνα δεν είχε αποχωριστεί από τις πρώτες μέρες της συμφοράς την κάπως μεγάλη εικόνα της Υπαπαντής που είχαμε στο εικονοστάσι του σπιτιού μας. Την είχε σκεπάσει μ’ ένα τραπεζομάντιλο και τη φύλαγε όλες εκείνες τις μέρες, έχοντάς την κρυμμένη πότε εδώ και πότε εκεί. Την είχε σαν τα μάτια της. Όσο είχε την έγνοια για μας, άλλο τόσο και για την Παναγιά. Κι όσο ήμασταν στο σπίτι του παππού κι ύστερα στην εκκλησιά κλεισμένοι, δεν έδινε βάρος για τη φύλαξή της. Τώρα όμως στην πορεία, ήταν δύσκολο το έργο της μάνας. Είχε στην αγκαλιά το μωρό, τη μικρή μας αδελφούλα, μαζί και την εικόνα. Ο δρόμος μακρύς και η κούραση έλυνε τα γόνατα. Όταν πια είχε αποκάμει από την κούραση, κοντοστάθηκε. Δίνει στο πιο μεγάλο αδέρφι, τον Γιαννάκη μας, να κρατήσει για λίγο το μωρό κι εκείνη γρήγορα-γρήγορα σκύβει και απιθώνει τη σκεπασμένη εικόνα στο πλαϊνό χαντάκι. Γονατίζει, σταυροκοπιέται και την ασπάζεται. Τη σκεπάζει όσο πιο καλά γίνεται κι ύστερα με δακρυσμένα μάτια, ολολύζοντας σα να ‘χε απέναντί της την ίδια την Παναγιά, μονολογάει: «Παναγιά μου, συγχώρεσέ με, ή το παιδί μου πρέπει ν’ αφήσω ή Εσένα». Ξανάκανε το σταυρό της, ξαναπήρε το μωρό στην αγκαλιά της και συνεχίσαμε το δρόμο.\nΎστερα από μια κουραστική πορεία τριών και πλέον ωρών, διψασμένοι, κατάκοποι και με ματωμένα τα πόδια, φτάσαμε στον Τσεσμέ. Μας μάζεψαν στις εκκλησίες. Το δικό μας μπουλούκι το σπρώξανε στον πολιούχο του Τσεσμέ, τον Άγιο Χαράλαμπο. Εκεί που μας πήγαιναν, πριν μπούμε στην εκκλησιά, είδα χάμω στα βοτσαλάκια ένα μικρούτσικο βιβλιαράκι μ’ ένα σταυρό ζωγραφισμένο στο εξώφυλλό του. Έσκυψα το πήρα και το έχωσα στην τσέπη μου. Ήταν μια ιερή σύνοψη. Θυμάμαι αργότερα στη Μυτιλήνη, σημείωσα στο τελευταίο λευκό φύλλο του: «Ιερό ενθύμιο των αλησμόνητων ημερών του διωγμού μας, 12 Σεπτεμβρίου 1922» και το όνομά μου από κάτω. Αυτό το μικρό ενθύμιο το έχω πάντα στη βιβλιοθήκη μου. Ξεφυλλίζοντάς το, να μπροστά μου μια-μια οι φοβερές κι αξέχαστες εκείνες ημέρες.\nΜυτιλήνη – Σάμος και η απαρηγόρητη μάνα\nΜα να, ύστερα από ένα ταξίδι μιας ημέρας, μας έβγαλαν σε μια προκυμαία. Ήμασταν στη Μυτιλήνη. Όλη την οικογένεια μας πήγαν σ’ ένα στάβλο. Θυμάμαι τις αγελάδες που ήταν αραδιασμένες και αναμασούσαν την τροφή τους. Όσο κι αν οι μεγάλοι ένοιωθαν άβολα, όμως η λύτρωση από τους Τσέτες ήταν η πιο μεγάλη ανακούφιση.\nΟι φοβερές νύχτες με τις θυμίσεις των Τσετών και οι μέρες αγωνίας\nΕκείνες τις πρώτες νύχτες ο ύπνος δεν μας έπαιρνε. Ήταν φοβερές, σαν να ξαναζούσαμε τα όσα μαρτύρια ζήσαμε πριν από λίγες μέρες. Η έντονη και έμμονη θύμησή τους μας έριχναν σε μια αβάσταχτη θλίψη που κορυφωνόταν με το ασίγαστο κλάμα της μάνας. Οι νύχτες ήταν φοβερές. Οι δυνατοί άνεμοι χτυπούσαν μέρα-νύχτα τις ξεχαρβαλωμένες πόρτες και τα παραθύρια. Τις νύχτες ήταν που ολοζώντανες οι μνήμες ξανάφερναν μπροστά μας τους Τσέτες, τη δύστυχη γειτόνισσα με το μικρό της γιο, τους ξυλοδαρμούς του παππού, της γιαγιάς, της μάνας με το μωρό που θέλησαν να σφάξουν. Κάθε κτύπος στις πόρτες και στα παράθυρα απ’ τους αέρηδες μάς ανατάραζε όλους, μικρούς και μεγάλους. Σα να ήταν ν’ ανεβούν οι Τσέτες. Κατατρομαγμένα, ιδίως εμείς τα μικρά, ζαρώναμε το ένα πάνω στο άλλο. Όλα μα όλα όσα ζήσαμε, τα ξαναζούσαμε. Ήταν τόσο ζωντανές στη φαντασία μας όλες εκείνες οι σκηνές, οι βασανισμοί, ο βιασμός κι ο θρήνος, το αλαφιασμένο βλέμμα και τα δάκρυα του μικρού που τρέμοντας έπεσε στην αγκαλιά της πονεμένης μάνας του σαν γύρισε από τα χαλάσματα, η θέα της πρησμένης μέσα στο αμπάρι θείας Γιασεμής, το ματωμένο σεντόνι που σκέπαζε το θείο Τζώρτζη.\nΟι μέρες περνούσαν χωρίς να ξέρουμε πού θα εγκατασταθούμε και τι θ’ απογίνουμε. Τα λιγοστά τρόφιμα που μας χορηγούσαν και η ευσπλαχνία που έδειχναν οι Καρλοβασίτες, δεν έφταναν να καλύψουν τις ανάγκες μας. Πάσχιζαν ο παππούς, η γιαγιά, η μάνα πηγαίνοντας στο Καρλόβασι να μάθουν τι μας μέλλεται, αν θα μέναμε, αν θα φεύγαμε πάλι και προς πού. Κι ακόμα αν μπορούσαν να δουλέψουν πουθενά για να συντηρηθούμε. Όμως ο τόπος ήταν μικρός και δουλειές δεν υπήρχαν. Έτσι στερημένα περνούσε εκείνος ο καιρός. Και σα να μην έφτανε η τόση δυστυχία μας, είχαμε γίνει και αντικείμενα περιέργειας. Κάθε τόσο μας έρχονταν περίεργοι επισκέπτες, ιδίως μερικοί νεαροί να δουν τους πρόσφυγες και πρώτα-πρώτα τις προσφυγοπούλες. Ανάμεσα στους επισκέπτες και κάποτε-κάποτε μερικοί που έρχονταν μας έφερναν ό,τι μπορούσαν για να μας βοηθήσουν.\nΜετά από δυο μήνες περίπου, παραχώρησε η Κοινότητα στην οικογένειά μας ένα δωμάτιο σ’ ένα ερειπωμένο κι ακατοίκητο σπίτι στον Όρμο, κοντά στη θάλασσα, για να κατοικήσουμε. Τον παππού κάπου εκεί στα πευκάκια. Μια ξυλένια σκάλα, ξεχαρβαλωμένη, ήταν ένας κίνδυνος για μας τα παιδιά. Έτσι η μάνα μας κρατούσε όσο μπορούσε στο δωμάτιο, και μόνο για τις ανάγκες μας μάς άφηνε να πάμε εκεί κοντά σ’ ένα χωράφι, είτε έβρεχε, είτε χιόνιζε.\nΟι δάσκαλοι θυμάμαι με είδαν με στοργή. Καλοί και πονετικοί για το προσφυγάκι. Και δεν άργησαν οι φιλίες που πράυναν και μαλάκωναν τον πόνο και την τόση δυστυχία. Όμως οι καημοί κι ο αβάσταχτος πόνος της μάνας, οι κάθε λογής στερήσεις, ήταν το καθημερινό βίωμα εκείνου του καιρού της προσφυγιάς. Αχ, έλεγε και ξανάλεγε, να όψονται οι αίτιοι.\nΟ γυρισμός του Δημήτρη\nΚατά το τέλος του 1924, γύρισε από την αιχμαλωσία ο Δημήτρης μας. Ευτυχώς γύρισε γερός. Μέρες και νύχτες μάς ιστορούσε το τι πέρασε αυτός και χιλιάδες Μικρασιάτες αιχμάλωτοι. Η μάνα το πρώτο που τον ρώτησε, ήταν αν συνάντησε ή αν άκουσε τίποτα για τον πατέρα μας. Ο αδελφός μου γυρίζοντας από την αιχμαλωσία, περίμενε πως θα εύρισκε τον πατέρα μαζί μας. Ούτε είχε μάθει, ούτε είχε ακούσει τίποτε, γι’ αυτό και περίμενε να τον βρει μαζί μας. Τότε κατάλαβε πως εκείνες τις μέρες της επιδρομής των Τσετών χάθηκε, όπως χάθηκαν και τα αδέρφια του, οι θείοι μας, Γιάννης και Δημητρός…\nΚι άρχισε να μας διηγείται τις ατέλειωτες ιστορίες της φοβερής εκείνης αιχμαλωσίας. Τις ολοήμερες πορείες, το γδύσιμο από τα ρούχα και τα παπούτσια τους. Το σχίσιμο, το γδάρσιμο των ποδιών, την αφόρητη καθημερινή πείνα και δίψα. Και κει στο δρόμο του Γολγοθά τους, κάθε τόσο κι αραίωνε η φάλαγγά τους από όσους έμεναν πίσω, που δεν τους ξανάβλεπαν. Η άφατη, η απέραντη αγωνία όταν ξεδιάλεγαν οι Τούρκοι χωρικοί όσους ήθελαν για να κορέσουν το μίσος τους, ήταν μια καθημερινή δοκιμασία που τους παρέλυε. Τα τσουβάλια, που ήταν το κοινό ρούχο όλων των αιχμαλώτων, γιομάτο από την ψείρα, κι από το χτύπημά τους με την πέτρα για να λυτρωθούν από το μαρτύριό της, είχε καταντήσει ένας σκληρός κετσές που σκέπαζε χειμώνα-καλοκαίρι το βασανισμένο κορμί. Το ξεθέωμα στους δρόμους, μέσα στο χιόνι το χειμώνα και κάτω από το λιοπύρι το καλοκαίρι, με το σπάσιμο της πέτρας για χαλίκι. Το ξεφόρτωμα από τα τραίνα των τσουβαλιών με λογής-λογής περιεχόμενο. Την καθημερινή εξάντληση κι από πάνω το μαστίγωμα για όσους έπεφταν λιπόθυμοι.\nΤα Τουρκιά στο Αξάρι, στο Ικόνιο, στο Αϊδίνι που μαζεύονταν στο πέρασμα των αιχμαλώτων κι ο καταβασανισμός τους με πετροβολητό, με φτυσίματα, με ξυλοδαρμούς, κι ακόμα οι σκοτωμοί εκεί στις ξέρες που τους τραβούσαν. Για τις αρρώστιες; Πως τους θέριζε η δυσεντερία κι ο τύφος. Πως όσοι αρρώσταιναν έμεναν στο δρόμο όπου τους αποτελείωναν. Για το μαρτύριο της δίψας μέσα στο κατακαλόκαιρο, που δεν τους άφηναν περνώντας από πηγές να πιουν νερό και πως τους άφηναν να πέφτουν στα βαλτονέρια κι ύστερα οι θανατεροί πόνοι της κοιλιάς, ο τύφος και στο τέλος ο μαρτυρικός θάνατος. Η καθημερινή πίκρα για το χάσιμο των συντρόφων που άφηναν το κουφάρι των για βορά στα όρνια και στα τσακάλια.\nΜία δίχρονη βασανιστική πορεία χωρίς καμιά προσωπικότητα, ένα ασκέρι μισόγυμνων βασανισμένων ανθρώπων. Κι ήταν θείο δώρο όταν Τούρκοι χωρικοί ξεδιάλεγαν όσους ήθελαν για να τους πάρουν για δουλείες και αγγαρείες. Κι όταν κάθε τόσο σταματούσαν τα κοπάδια αυτών των ανθρώπων που σέρνονταν χωρίς κανένα οίκτο για να σπάνε το χαλίκι, για να ξεφορτώνουν και να κουβαλούν φορτία ολόκληρα στις πλάτες, να, κατέφθαναν οι αχόρταγοι κανίβαλοι Τσέτες κι οι Εφέδες τους, εκεί στους υπαίθριους καταυλισμούς, περικύκλωναν τη φάλαγγα και ορμούσαν στο πανάθλιο πλήθος των αιχμαλώτων χριστιανών.\nΔεν ήθελαν μόνο να σκοτώσουν, ήθελαν να βασανίσουν, ήθελαν ακόμα να εκτονωθούν πάνω στα βασανισμένα κορμιά, να κορέσουν τα πάθη των. Κι όσες γυναίκες έτυχε να συμπορεύονται με τους άνδρες των και τα παιδιά τους, αφού τις βίαζαν μπροστά τους, στο τέλος τις ξεκοίλιαζαν. Μέσα στις κοπριές των ζώων χωμένοι, προσπαθούσαν να ζεστάνουν τα κορμιά τους.\nΝαι, διαβάζοντας ύστερα από χρόνια το «Νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη, ήταν σαν μία επανάληψη των όσων ο αδελφός μας εξιστορούσε εκείνες τις πρώτες μα και τις κατοπινές ημέρες. Σελίδες ολόκληρες δεν παράλλαζαν από τις αφηγήσεις του αδελφού. Στο τέλος κάθε αφήγησης η μάνα αναστέναζε κι ανέβαινε στα χείλη της το χιλιοειπωμένο: Ας όψονται οι αίτιοι.\nΣάμος – Αγρίνιο και ο χαμός του 14άχρονη αδελφού\nΌλα πια είχαν τελειώσει. Κι ο πατέρας ουσιαστικά χαμένος κι ο αδελφός κοντά μας, ευτυχώς γερός. Η προσφυγιά έχει τους δικούς της νόμους. Ν’ αποζητά ο ξεριζωμένος από τον πατρογονικό τόπο του να ριζοβολήσει για να ξαναστεριώσει με όσα δεινά κι αν πέρασε. Το πρόβλημα της επιβίωσης αμείλιχτο για μία οικογένεια με τέσσερα ανήλικα, χωρίς σπίτι, χωρίς κανένα πόρο, χωρίς γνωστούς και φίλους, ξένοι και πάρα πολλές φορές χωρίς καμία κατανόηση ή και συμπαράσταση σε αυτή τη δοκιμασία από τους συνανθρώπους τους.\nΓι’ αυτό κι η προσφυγιά μάς οδήγησε, χωρίς να ξέρουμε πού πάμε, σε άλλους τόπους. Κι ο μεγάλος αδελφός, που γύρισε από τη δίχρονη θανατερή πορεία ως τα βάθη της Μικρασίας, να τώρα, μοναδικός προστάτης της απορφανισμένης οικογένειάς μας.\nΈτσι αφήσαμε τη Σάμο. Μαζί με άλλες οικογένειες, ένα καραβάνι πάμπτωχο κι ορφανεμένο, με κατάληξη εκεί, στο Αγρίνιο, όπου, όπως έλεγαν, στις καπναποθήκες δούλευε πολύς κόσμος. Τον τελευταίο καιρό στο Καρλόβασι, το μεγαλύτερο από μένα αδελφάκι η μάνα το ‘χε βάλει σε μία οικογένεια σαν παραγιό. Το καημένο, αδύνατο όπως όλοι μας, δουλεύοντας μέρα-νύχτα στο σπίτι και στο καφενείο του αφεντικού για ένα πιάτο φαΐ, είχε καταντήσει φυματικό, χωρίς κανένας να το πάρει είδηση. Σ’ ένα χρόνο ύστερα από το φευγιό μας από τη Σάμο, η δύστυχη μάνα το πήρε και το πήγε στην Αθήνα, όπου το έβαλε για νοσηλεία στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Ολομόναχη, χωρίς καμία βοήθεια, έμεινε κοντά του όσες μέρες έζησε. Η καλπάζουσα το είχε σακατέψει το άμοιρο. Μονάχη της του έκλεισε τα μάτια και ολομόναχη το ‘θαψε κάπου σ’ ένα νεκροταφείο της Αθήνας. Μονάχη της, χωρίς την παρηγοριά κανενός, το αγοράκι της, 14 μόλις χρονών. Η δύστυχη μάνα, τσακισμένη, γύρισε πάνω στο μήνα. Πού τη βρήκε εκείνη τη δύναμη να σταθεί ολόρθη για να μπορέσει να διαφεντέψει μια ορφανεμένη οικογένεια, να μεγαλώσει τρία ανήλικα, με μοναδική βοήθεια το μεροκάματο στην καπναποθήκη του μεγάλου αδελφού;\nΚαινούργια ζωή… με τη θλιβερή επέτειο\nΩς εδώ τα παιδικά χρόνια. Μια καινούργια ζωή άρχιζε. Πικρή, πολύ πικρή η προσφυγιά. Η ορφάνια, η μεγάλη φτώχια, η στερημένη ζωή, σημάδευε τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά χρόνια. Οι μνήμες βαθιά ριζωμένες, ένα με την ύπαρξη των κατατρεγμένων προσφύγων. Η αναπόληση των όσων δεινών, ένα καθημερινό βίωμα εκείνα τα πρώτα χρόνια. Μα και τα κατοπινά. Ένας ολόκληρος κόσμος, χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες καταβασανισμένες οικογένειες ζούσαν την προσφυγιά, κατασπαρμένες σε όλη την Ελλάδα, που όμως ταυτόχρονα πορεύονταν μιαν άλλη καινούργια ζωή.\nΚαι κάθε χρόνο, η θλιβερή επέτειος που φέρνει στο νου τις αναλλοίωτες φοβερές μνήμες, που ασίγαστες, άφθαρτες, πάντα ζωντανές, μας φέρνουν κοντά στα όσα έζησε εκεί, στην πανέμορφη Ιωνία, ένας ολόκληρος κόσμος.\n………………………………..συγκλονιστικά αποσπάσματα από την εφημερίδα “Ποντιακή Γνώμη“.\nΣχόλιο\tαπό\tMατσουκάτες | 26/02/2012\n[…] ο σφαγέας των Ελλήνων Κεμάλ Ατατούρκ, πρώτος πρόεδρος της […]\nΠίνγκμπακ\tαπό\tΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 13 ΜΕ 19 ΜΑΪΟΥ « ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ | 17/05/2012\n[…] -Κεμάλ Ατατούρκ, ο δολοφόνος! […]\nΠίνγκμπακ\tαπό\t-Αλήτη Μικαλολιάκο: ‘Κάτω τα χέρια από Πόντο και Μικρά Ασία” « Πόντος και Αριστερά | 12/06/2012\n[…] οι συμμορίτες, με κορυφαίους τους Νεότουρκους και τον Ατατούρκ, υπήρξαν οι δημιουργοί της σύγχρονης εθνικιστικής […]\nΠίνγκμπακ\tαπό\t-Mπράβο Ταγίπ… « Πόντος και Αριστερά | 04/09/2013\nΠίνγκμπακ\tαπό\t-Tα κείμενά μας για τη Μικρασιατική Καταστροφή « Πόντος και Αριστερά | 13/09/2013\n-H γλώσσα του Ζουράρι. Ένα τεστ γνώσεων και ευφυϊας\n-KAZIM KOYUNCU anisina.....


Βροχές και καταιγίδες κατά περιόδους με τοπικά έντονα φαινόμενα περιμένουμε το Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012.\nΗ θερμοκρασία θα κυμανθεί στις παραλιακές περιοχές από 18 έως 23 βαθμούς και στα ορεινά από 11 έως 16 βαθμούς Κελσίου.\nΟι άνεμοι στο Κρητικό και στο Λιβυκό θα πνέουν από ανατολικές διευθύνσεις σχεδόν μέτριοι έως μέτριοι.\nΒροχερός θα είναι ο καιρός στα Χανιά σήμερα, με την θερμοκρασία να κυμαίνεται από 17 έως 21 βαθμούς Κελσίου και μέτριους ανατολικούς ανέμους με ένταση που θα φτάσει τα 4 μποφόρ. Μετά το μεσημέρι της ίδιας ημέρας περιμένουμε βελτίωση των καιρικών συνθηκών, με αρκετά συννεφιασμένο ουρανό, με θερμοκρασία που θα αγγίξει τους 17 βαθμούς Κελσίου και μικρή εξασθένιση των ανέμων, από νοτιοανατολική κατεύθυνση και ένταση μέχρι 3 μποφόρ.\nΓια αύριο Κυριακή 18/11, ο καιρός θα είναι αρκετά συννεφιασμένος, με την θερμοκρασία να κυμαίνεται από 15 έως 20 βαθμούς Κελσίου και ασθενείς βορειοανατολικούς ανέμους ως 3 μποφόρ. Μετά το μεσημέρι της ίδιας ημέρας περιμένουμε βελτίωση των καιρικών συνθηκών, με αραιή συννεφιά, με θερμοκρασία που θα φτάσει τους 18 βαθμούς Κελσίου και διατήρηση των ανέμων από ανατολική διεύθυνση και ένταση μέχρι 3 μποφόρ.\nΑραιές νεφώσεις προβλέπονται για το Ρέθυμνο σήμερα, με την θερμοκρασία να κυμαίνεται από 18 έως 22 βαθμούς Κελσίου και μέτριους νότιους ανέμους ως 4 μποφόρ. Τις απογευματινές και βραδυνές ώρες περιμένουμε αλλαγή στο σκηνικό του καιρού, με αρκετές νεφώσεις, με θερμοκρασία που θα φτάσει τους 18 βαθμούς Κελσίου και μικρή εξασθένιση των ανέμων, από νότια κατεύθυνση και ένταση μέχρι 3 μποφόρ.\nΓια αύριο Κυριακή 18/11, περιμένουμε ηλιοφάνεια, με την θερμοκρασία να κυμαίνεται από 16 έως 21 βαθμούς Κελσίου και ασθενείς βόρειους ανέμους ως 2 μποφόρ. Τις απογευματινές και βραδυνές ώρες περιμένουμε αλλαγή στο σκηνικό του καιρού, με συννεφιά, με την θερμοκρασία να αγγίζει τους 18 βαθμούς Κελσίου και διατήρηση των ανέμων από νότια διεύθυνση και ένταση μέχρι 2 μποφόρ.\nΣυννεφιασμένος θα είναι ο ουρανός πάνω από το Ηράκλειο Κρήτης σήμερα, με τη θερμοκρασία να κυμαίνεται από 19 έως 22 βαθμούς Κελσίου και ασθενείς νότιους ανέμους έντασης 2 μποφόρ. Μετά το μεσημέρι της ίδιας ημέρας ο καιρός θα είναι βελτιωμένος, με τοπική συννεφιά, με την θερμοκρασία στους 19 βαθμούς Κελσίου και μικρή ενίσχυση των ανέμων, από νότια κατεύθυνση και ένταση μέχρι 3 μποφόρ.\nΓια αύριο Κυριακή 18/11, ο καιρός θα είναι αίθριος, με τη θερμοκρασία να κυμαίνεται από 16 έως 21 βαθμούς Κελσίου και ασθενείς βόρειους ανέμους έντασης 2 μποφόρ. Τις απογευματινές και βραδυνές ώρες περιμένουμε αλλαγή στο σκηνικό του καιρού, με συννεφιασμένο ουρανό, με την θερμοκρασία να αγγίζει τους 18 βαθμούς Κελσίου και διατήρηση των ανέμων από νότια διεύθυνση και ένταση μέχρι 2 μποφόρ.\nΒροχερός θα είναι ο ουρανός πάνω από την Ιεράπετρα σήμερα, με τη θερμοκρασία να κυμαίνεται από 17 έως 19 βαθμούς Κελσίου και ασθενείς νότιους ανέμους έντασης 2 μποφόρ. Μετά το μεσημέρι της ίδιας ημέρας ο καιρός θα είναι επίσης βροχερός με την θερμοκρασία στους 18 βαθμούς Κελσίου και ασθενείς ανέμους, από νότια κατεύθυνση και ένταση μέχρι 2 μποφόρ.\nΓια αύριο Κυριακή 18/11, ο καιρός θα είναι σχεδόν αίθριος, με τη θερμοκρασία να κυμαίνεται από 16 έως 21 βαθμούς Κελσίου και ασθενείς νότιους ανέμους έντασης 2 μποφόρ.\nΣάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012, 07:52


Δικαιoλογητικά που χρειάζονται για την ανανέωση της άδειας οδήγησης.\n19 Ιουνίου 2021, 21:06:19 19 Ιουνίου 2021, 21:06:19\nΑποστολέας Θέμα: Δικαιoλογητικά που χρειάζονται για την ανανέωση της άδειας οδήγησης. (Αναγνώστηκε 50932 φορές)\n15 Ιουλίου 2019, 19:36:46\nΑπ: Δικαιoλογητικά που χρειάζονται για την ανανέωση της άδειας οδήγησης.\nΕγώ αυτό που βρήκα για σύμβαση λέει ότι η αμοιβή ορίζεται στην αντίστοιχη του συμβεβλημένου με το δημόσιο δηλ. επί εποχής ΕΟΠΥΥ στα 10 ευρώ.Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η διαφορετική ερμηνεία και θα ήθελα κάποια στοιχεία παραπάνω και αν έχουν εναρμονιστεί και οι άλλοι γιατροί στην περιοχή σου Gatekeeper.\n16 Ιουλίου 2019, 00:28:39\nΤο ΝΣΚ έκρινε (90/2013) ότι είναι 10 ευρώ κι όχι 20. Αποζημίωση 40 ευρώ δεν έχει τεθεί ποτέ στο τραπέζι...\n16 Ιουλίου 2019, 00:36:46\nΤι σημαίνει ΝΣΚ ;\n16 Ιουλίου 2019, 09:02:33\nΔίνω απόδειξη 40 ευρω .\nΓια δες τι λέει ακριβώς η σύμβαση...\nΣτο απογευματινό ιατρειο του ΕΣΥ θα έπαιρναν απόδειξη 10 ευρώ ?\nΗ σύμβαση αναφέρει ως αποζημίωση την "ίδια με εκείνη που καθορίζεται από το Υπουργείο Υγείας ως κατώτερο όριο για τους συμβεβλημένους με το Δημόσιο γιατρούς, απαγορευομένης, επί ποινή καταγγελίας της παρούσης, οποιασδήποτε άλλης πρόσθετης αμοιβής".\nΤη στιγμή που κατέρρευσε και το δεκάρικο, είναι κάπως παρακινδυνευμένο να ψάξουμε ακόμη περισσότερο ποια είναι (πλέον) η κατώτατη αμοιβή. Προσωπικά θα έλεγα αυτή του συμβεβλημένου με τον ΕΟΠΥΥ με αναγωγή ανά εγγεγραμμένο...\nΠάντως σε καμία περίπτωση δεν τεκμαίρεται ότι η κατώτατη αμοιβή είναι τα 40 ευρώ.\nΕπίσης απορώ πώς το δέχονται στην περιφέρειά σου, σε μας δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει δεκτή φωτοτυπία τέτοιας απόδειξης από το γραφείο συγκοινωνιών.\n16 Ιουλίου 2019, 10:43:41\nΑσφαλώς και έγινε θέμα , υποκινούμενο απο τις σχολές οδηγών.\nΜε πήραν τηλ. απο την Περιφερεια και με απειλησαν πως εαν δεν παιρνω δεκάρικο θα μου κόψουν την σύμβαση.\nΤους είπα τα εξής :\n1. Δεν υφίσταται πλεον benchmark συμφωνα με τις διαταξεις του νόμου.\n2. Το γεγονός πως κάνουν αποδεκτές τις αποδείξεις των απογευματινών ιατρείων του ΕΣΥ (οι οποιες είναι μεγαλύτερες του δεκάρικου ) αποτελεί διακριτική μεταχείριση του δημοσιου έναντι του ιδιωτικού τομέα.\n3.Οποιαδηποτε διευκρινηση να ζητηθεί εγγράφως.\n16 Ιουλίου 2019, 10:50:35\nΒεβαια η τιμή που έχω είναι μη ανταγωνιστική και οι σχολές οδηγών με έχουν στην μαυρη λίστα .\nΟι σχολές οδηγων χρόνια τώρα έχουν κάνει κλίκα με συγκεκριμένα ιατρεία και δουλεύουν εργολαβικά.\nΚανονικά θα έπρεπε ολα τα νομίμως αδειοδοτημένα απο τους ΙΣ ιατρεια να έχουν τη δυνατότητα να εκδωσουν πιστοποιητικά υγείας για διπλωμα οδηγησης και η αμοιβή να καθορίζεται από την αγορά.\nΤο διπλωμα οδηγησης δεν ειναι δημοσιο αγαθό ωστε να υπάρχει κρατική ρύθμιση της ιατρικής αμοιβής.\nΓια να μην το πάω ακομα πιο πέρα, σε συναρτηση με την ευρωπαικη πεπατημενη, αυτά τα πιστοποιητικά πρέπει να εκδίδονται ΜΟΝΟ απο τον οικογενειακό ιατρό του αιτούντα.\n« Τελευταία τροποποίηση: 16 Ιουλίου 2019, 11:57:55 από Gatekeeper »\n16 Ιουλίου 2019, 11:01:08\nΈχεις δίκιο σε όλα όσα αναφέρεις, αν και με το δεκάρικο η τάση για συνεργασίες μεταξύ σχολών οδηγών και ιατρών έχει ατονήσει (να ένα καλό του δεκάρικου)...\nΩς προς τα περί διακρίσεως είναι σημαντικό (νομικό) θέμα, αν και ό,τι φτάνει στη τσέπη των συναδάλφων στο όνομα των οποίων το Νοσοκομείο λαμβάνει τα 40 ευρώ δεν απέχει και πολύ από το δεκάρικο.\nΕπίσης, η εξέταση στα απογευματινά του Νοσοκομείου καθίσταται στην πράξη υποχρεωτική αν δεν υπάρχει συμβεβλημένος ιδιώτης της αντίστοιχης ειδικότητας στο Νομό: Στην Ξάνθη π.χ. δεν υπάρχει συμβεβλημένος Νευρολόγος, οπότε οι >80 ετών καταφεύγουν ή στο Νοσοκομείο, ή σε συμβεβλημένο της Κομοτηνής.\n« Τελευταία τροποποίηση: 16 Ιουλίου 2019, 11:05:35 από Denominator »\n16 Ιουλίου 2019, 11:12:45\nΣημασία έχει οτι η Περφερεια κάνει αποδεκτή την αποδείξη των απογευματινών ιατρειων του ΕΣΥ κι όχι εαν το ποσο που φθανει στην τσεπη του επιμελητη ειναι δεκαρικο.\nΑλλωστε και στον ιδιωτη το καθαρό ποσο που μένει στην τσέπη του απο το δεκαρικο είναι ένα τάληρο.\n16 Ιουλίου 2019, 11:29:48\nΕίναι πάντως ένα θέμα στο οποίο πρέπει να γίνει παρέμβαση.\nΌ,τι δε ρυθμίζεται με βάση την (ελεύθερη) αγορά, δημιουργεί στρεβλώσεις.\n16 Ιουλίου 2019, 15:43:52\nθα ήθελα κάποια στοιχεία παραπάνω και αν έχουν εναρμονιστεί και οι άλλοι γιατροί στην περιοχή σου Gatekeeper.\nΤην πεπατημενη ακολουθουν.\nΓενικά ως κλάδος δεν φημιζόμαστε για την οικονομική ευφυία ή την οικονομική προσαρμοστικότητα μας.\nΟι σχολες οδηγων λένε στους υποψηφιους οτι γιατρος θα σου πάρει 10€ , λεπτό παραπανω.\n16 Ιουλίου 2019, 19:16:21\nΝομικό συμβούλιο του κράτους...\nΕνώ στην ουσία δεν διαφωνώ με το συνάδελφο, η πραγματικότητα είναι ότι ο νόμος είναι αρκετά σαφής και αναφέρεται στην αμοιβή των συμβεβλημένων κι όχι των ΕΣΥτων.\nΤην αναζήτησα ως κείμενο και την επισυνάπτω...\nPS... Ο ΙΣΑ είχε ζητήσει να μην εφαρμοστεί, αλλά όλοι ξέρουμε τι έγινε...\n16 Ιουλίου 2019, 19:28:17\nΤα δεδομένα εκτοτε εχουν αλλαξει, αλλα ειμαι ο μόνος που το εφαρμόζω.\n28 Αυγούστου 2019, 11:56:48\nΗ ηγεσία του Υπουργείου Μεταφορών μειώνει την Ιατρική αμοιβή αλλά όχι τα παράβολα\nΓράφει ο Ηλίας Τσέρκης, Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου\nΗ ύφεση που προηγήθηκε τα προηγούμενα χρόνια άφησε το αποτύπωμά της σε όλους τους κοινωνικούς τομείς της πολιτείας. Εμείς ως κλάδος πρέπει να διασφαλίσουμε υψηλού επιπέδου Ιατρικές παροχές και υπηρεσίες σε όλο το φάσμα της Ελληνικής κοινωνίας, με όρους τέτοιους που να ασκούμε με αξιοπρέπεια τα καθήκοντα μας.\nΑκριβώς αυτήν την περίοδο πρέπει να σταματήσει επιτέλους η υποβάθμιση του Έλληνα Ιατρού από πλευράς της Πολιτείας. Εδώ και χρόνια Υπουργοί νομοθετούν ελαφρά τη καρδία, θεωρώντας πως με τον τρόπο αυτό ασκούν κοινωνική πολιτική.\nΔιαβάζουμε δια του τύπου ότι στο νέο νομοσχέδιο για τις άδειες οδήγησης δεν θα μειωθεί το ύψος των παραβόλων από τα 15 στα 10 ευρώ για τους υποψήφιους νέους οδηγούς καθώς η σχετική πρόταση του υπουργείου δεν έγινε αποδεκτή από το υπουργείο Οικονομικών.\nΗ ίδια ρύθμιση όμως, προβλέπει κατάργηση της επανεξέτασης στην πορεία και μείωση του κόστους των ιατρικών εξετάσεων σε παθολόγο, οφθαλμίατρο, ΩΡΛ και ορθοπεδικό από τα 40 σε 30 ευρώ για τους ηλικιωμένους οδηγούς άνω των 74 ετών που θέλουν να ανανεώσουν το δίπλωμα οδήγησης.\nΗ διασύνδεση της ιατρικής αμοιβής με το κρατικό τιμολόγιο και το Υπουργείο Μεταφορών ήταν πολυετής με την έκδοση μεικτών παραβόλων που τώρα πλέον δεν υφίστανται.\nΗ αμοιβή για την πρωτοβάθμια ιατρική εξέταση καταβάλλεται από τους πολίτες απευθείας στους γιατρούς και όχι μέσω των Υπηρεσιών Μεταφορών & Συγκοινωνιών των Περιφερειακών Ενοτήτων της χώρας, όπως γινόταν μέχρι 31 Μαΐου 2013.\nΥπενθυμίζω πως η αμοιβή των ιατρών πριν το 2013 μέσω παράβολου αξίας 90 ευρώ από τα οποία τα 40 αντιστοιχούσαν στους ιατρούς (20 για τον Παθολόγο + 20 για οφθαλμίατρο) και η απόδοση τους γινόταν μετά από μήνες ή και χρόνια, ενώ τα υπόλοιπα 50 ευρώ τα εισέπραττε άμεσα το κράτος.\nΑπό την 1/6/2013 με το Ν. 4155/2013 (μεσοπρόθεσμο μνημόνιο) οι υποψήφιοι οδηγοί πληρώνουν απευθείας την αμοιβή στον ιδιώτη ιατρό όπου στο άρθρο 52, παράγρ. 3 ορίζεται ως αμοιβή η ίδια με αυτή των συμβεβλημένων ιατρών του ΕΟΠΥΥ.\nΜε αυτό τον τρόπο καταστρατηγήθηκε η αμοιβή της ιατρικής επίσκεψης που οριζόταν στα 20 € σε εφαρμογή του Π.Δ.127/2005 (κατώτατο όριο αμοιβής των συμβεβλημένων με το Δημόσιο ιατρών για επίσκεψη στο ιατρείο).\nΌπως αντιλαμβάνεστε με τα ανωτέρω υποβαθμίζεται η ιατρική αξιοπρέπεια η οποία ομολογουμένως δεν περιορίζεται απλά σε μια υπογραφή, αλλά περιλαμβάνει μια πλήρη κλινική εξέταση και προπάντων την ανάληψη μεγάλης ευθύνης από όλους τους ιατρούς, που πιστοποιούν την ικανότητα των οδηγών για τα επόμενα έτη, που φτάνουν έως και τα 15 χρόνια !\nΤο κόστος για μία άδεια\nΓια να λάβει άδεια οδήγησης ένας συμπολίτης μας, πληρώνει διάφορα παράβολα αξίας από 98 έως 118 €.\nΑνανέωση άδειας οδήγησης 50 € (κωδικός e-παραβόλου «23»)\nΕκτύπωση εντύπου άδειας οδήγησης 30 € (κωδικός e-παραβόλου «28»)\nΧαρτοσήμου ανανέωσης άδειας οδήγησης 18 € (κωδικός e-παραβόλου «65»)\nΈφτασε η ώρα επαναπροσδιορισμού της αμοιβής των ιατρών, αρχής γενομένης από κάτι που δε θεωρείται ζήτημα ζωής ή θανάτου, αλλά είδος πολυτελείας κατά κάποιο τρόπο.\n• Η αμοιβή του ιατρού δεν μπορεί να ορίζεται με ένα συγκεκριμένο ποσό, διότι η κατάσταση κάθε υποψήφιου οδηγού και η εφαρμογή της Ελληνικής Νομοθεσίας δεν είναι τυπική διαδικασία και σε ορισμένες περιπτώσεις χρονοβόρα, πολύπλοκη και απαιτεί σειρά ιατρικών πράξεων προκειμένου να εκδώσουμε την ιατρική μας γνωμάτευση.\n• Η κλινική εξέταση και η λήψη ιατρικού ιστορικού είναι μια διαδικασία που προκύπτουν διαφόρων ειδών ευθύνες (αστικές, ποινικές, κα).\n• Σε περίοδο ελεύθερης οικονομίας το Υπουργείο Μεταφορών συντηρεί την υποχρεωτική αμοιβή των δέκα (10) € στον ιδιώτη ιατρό στη λογική της δημοσιονομικής προσαρμογής. Προτείνω η περιστολή δαπανών να ξεκινήσει από την μείωση της αξίας των παραβόλων.\n• Πρέπει να καταλάβουν οι πολιτικοί μας ηγέτες, πως η σύμβαση με το Υπουργείο Μεταφορών δεν είναι σύμβαση με τον ΕΟΠΥΥ να στοχεύει ο κάθε ιατρός σε μηνιαίες απολαβές επιπέδου 10ευρω αλλά η υπογραφή μας έχει πολυετή ισχύ.\nΣύντομα πάντως, θα λάβουμε γενναίες αποφάσεις όλοι οι Ιατροί της χώρας. Εν αναμονή των εξελίξεων.\n« Τελευταία τροποποίηση: 28 Αυγούστου 2019, 12:27:09 από Gatekeeper »\n29 Αυγούστου 2019, 10:36:22\nΤο νομοσχέδιο προβλέπει την επανασύσταση και λειτουργία Δευτεροβαθμιων υγειονομικών επιτροπών για >80 ετών όπως παλιά με κόστος για τον οδηγό 30 ευρώ (μέσω παραβόλου).\nΛέξεις κλειδιά: ΑΔΕΙΑ οδήγησης δικαιολογητικά ανανέωση ΗΝΙΟΧΟΣ ΔΙΕ δευτεροβάθμια Ιατρική ΕΠΙΤΡΟΠΗ\n6065 Εμφανίσεις 15 Απριλίου 2009, 00:55:19\nΑΝΑΝΕΩΣΗ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΟΠΑΔ\nΞεκίνησε από Ιορδάνης Καπάνταης Εργασία στον ιδιωτικό τομέα - Άλλες μορφές\n6887 Εμφανίσεις 28 Δεκεμβρίου 2010, 21:31:19\nΠόσες αποδείξεις χρειάζονται ανά εισόδημα?\n5447 Εμφανίσεις 21 Ιουνίου 2011, 13:27:28\nΑΝΑΝΕΩΣΗ ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΗΣ ΑΔΕΙΑΣ\nΞεκίνησε από Μαραγκος Μ « 1 2 » Εργασία στον ιδιωτικό τομέα (αυτοαπασχόληση)\n9359 Εμφανίσεις 29 Οκτωβρίου 2014, 17:17:25\nΣχετικά με την ανανέωση άδειας οδήγησης χειριστή ταχυπλόου σκάφους.\n19671 Εμφανίσεις 7 Φεβρουαρίου 2019, 15:38:59


Coolpad Cool 2: Το νέο μοντέλο που προέκυψε από την συνεργασία των LeEco και Coolpad | Techingreek.com\nΈφυγε κιόλας ένας χρόνος από την στιγμή εκείνη που αναδείχθηκε το πρώτο smartphone Cool 1 dual και τώρα έχουμε μια μικρή ανανέωση για αυτή την συσκευή με την επιστροφή του Coolpad Cool 2 που προέκυψε κατόπιν συνεργασίες των LeEco και Coolpad.\nΑπό άποψη κατασκευαστής ποιότητας, στο νέο Coolpad Cool 2 έχουμε μεταλλικό σκελετό με αυξημένο επίπεδα αντοχή στο νερό όμως δεν διευκρινίζεται εάν είναι πλήρως αδιάβροχο. Επίσης, η νέα συσκευή τηρεί τα σύγχρονα πρότυπα και επομένως έχουμε bezel-less design με οθόνη διαγωνίου 5,7 ιντσών ανάλυσης HD+ με αναλογία πλευρών 18:9. Ακόμη δεν είναι λιγα τα στρογγυλεμένα άκρατου τηλεφώνου ενώ υπάρχουν διπλή κάμερα που θυμίζει το iPhone X με την διάταξη των φακών. Ορατός στο πίσω μέρος είναι και ο αισθητήρας δαχτυλικών αποτυπωμάτων του τηλεφώνου αυτού. Το διπλό ζεύγος καμερών στην πλάτη έχει αισθητήρες 13MP + 0.3MP ενώ μπροστά έχει τοποθετηθεί κάμερα 8MP με δυνατότητα αναγνώρισης του προσώπου του χρήστη για ξεκλείδωμα.\nΤέλος, εσωτερικά υπάρχει οκταπύρηνος επεξεργαστής MediaTek MT6750 64-bit που συνδυάζεται με την GPU Mali T-860, 4GB μνήμης RAM και 64GB εσωτερικής αποθήκευσης με επέκταση μέσω microSD. Ενεργειακά τα πάντα καλύπτονται από μπαταρία 3200mAh ενώ από λογισμικό εγκαταστάθηκε Android 7.0 Nougat.


Έβρος Σουφλίου-Άρης Ακροποτάμου 0-0 | Onsports.gr\nhome ΠοδόσφαιροΔ' ΕθνικήΔ΄Εθνική - 1ος ΌμιλοςΈβρος Σουφλίου-Άρης Ακροποτάμου 0-0 Κοινοποιήστε\nΈβρος Σουφλίου-Άρης Ακροποτάμου 0-0\tΣυντάκτης: Onsports Team\nΔημοσίευση: Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012 17.54\nΧωρίς τέρματα, έληξε το εξ αναβολής παιχνίδι της 13ης αγωνιστικής μεταξύ του Έβρου Σουφλίου και του Άρη Ακροποτάμου στο «Δ. Μπακιρτζής».\tΤο παιχνίδι ήταν μοιρασμένο με λιγοστές καλές στιγμές. Την πρώτη καλή ευκαιρία στο ματς δημιούργησαν οι φιλοξενούμενοι όταν, μετά από σέντρα του Καμπερίδη, κεφαλιά του Παπαδάτου μπλόκαρε ο Πέτκαρης. Στο 31’από κόρνερ του Αραμπατζή, ο Τζιούλης έπιασε την κεφαλιά, αλλά πάνω στην γραμμή έδιωξαν οι αμυντικοί. Στο 40’ μπαλιά του Εφραιμίδη στον κενό χώρο, ο Ρουσίδης βγήκε σε τετ-α-τετ με τον Χατζηνικολή αλλά έστειλε τη μπάλα άουτ. Τέλος, στο 60’ σουτ του Παπαδόπουλου απέκρουσε ο Πέτκαρης. ΈΒΡΟΣ ΣΟΥΦΛΙΟΥ: Πέτκαρης, Μπάτζιος, Κοτζά Αλή, Πατίδης, Τζιούλης Παπαναστασίου, Μουσικούδης, Ρουσίδης, Καλιαμπάκας, Εφραιμίδης (64’ Λειβαδίτης), Αραμπατζής.\nΆΡΗΣ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΟΥ: Χατζηνικολής, Μαρούδας, Καμπερίδης, Σολακίδης, Τσέπα, Αραδούλης, Μεμούρης (62’ Σαουλίδης), Μανάφης, Παπαδάτος (82’ Σαλαπάτας), Παπαδόπουλος, Σακόπουλος (75’ Πασχάλας).\tΚατηγορία: Δ΄Εθνική - 1ος Όμιλος


Σταματήστε αμέσως αυτή την παρωδία – Aristides Viketos\nΗ Αστυνομία διενεργεί έρευνα για τη δημοσιοποίηση της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας της εισαγγελέως Ελένης Λοϊζίδου, που έφερε στο φως τις επαφές της με τις ρωσικές εισαγγελικές Αρχές. Ο Φιλελεύθερος δεν δημοσίευσε το περιεχόμενο της αλληλογραφίας, αλλά οι αρθρογράφοι μας σε σχόλια τους έκαναν αναφορές σε όσα αποκαλύφθηκαν εκείνες τις μέρες. Τώρα, οι αστυνομικοί καλούν τον ένα μετά τον άλλο τους αρθρογράφους και τους ανακρίνουν ως ύποπτους για παραβίαση της νομοθεσίας επειδή στα άρθρα τους ανέφεραν μια – δυο λέξεις ή φράσεις που είχαν ήδη αποκαλυφθεί, όπως το «Dear Vladimir» ή το «Really missed you». Το θεωρούμε απαράδεκτο και προκλητικό. Πρόκειται για καταχρηστική ερμηνεία της νομοθεσίας και των δικαστικών διαταγμάτων, που δεν αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος αλλά στην κατατρομοκράτηση δημοσιογράφων. Κι αυτό πρέπει να σταματήσει αμέσως. Υπάρχουν, όμως και χειρότερα: Οι αστυνομικοί απαίτησαν να αφαιρέσουμε από την ιστοσελίδα μας, philenews, τα «ύποπτα» άρθρα. Τα οποία ούτε αποκάλυψαν το περιεχόμενο των email, ούτε υπέκλεψαν «ιδιωτική επικοινωνία», όπως λέει η νομοθεσία. Απαιτούν να εξαφανίσουμε τα άρθρα, την ώρα που κείμενα με πολύ περισσότερες επίμαχες λεπτομέρειες, δημοσιεύτηκαν ήδη σε χιλιάδες ιστοσελίδες και κυκλοφορούν ελεύθερα στον ανεξέλεγκτο χώρο του διαδικτύου, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτε οι Αρχές. Βρήκαμε εμείς τον μπελά μας και δεν τους ενδιαφέρει το ότι επί της ουσίας σεβαστήκαμε τη νομοθεσία. Σπαταλούν το χρόνο μας και το χρόνο των αστυνομικών επειδή κάποιοι αποφάσισαν να κάνουν επίδειξη της αστυνομοκρατικής στενοκεφαλιάς τους άνευ λόγου και αιτίας. Οφείλουν να παρέμβουν αμέσως ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο Γενικός Εισαγγελέας, ο αρχηγός Αστυνομίας και να βάλουν τέλος σε αυτή την παρωδία. Ας μην γελοιοποιούν τόσο βάναυσα την ευνομία και τη δημοκρατία.\n*Δημοσιεύτηκε στον “Φιλελεύθερο” , στις 15.2.2018\nΠροσυπογράφω το άρθρο του και προσθέτω :\nΜε όλο τον σεβασμό προς τον θεσμό και την εκτίμηση προς τον Γενικό Εισαγγελέα , Κώστα Κληρίδη, έχω την άποψη ότι ΕΚΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΔΙΕΘΝΩΣ με τις οδηγίες του προς την Αστυνομία να ανακρίνει δημοσιογράφους για την υπόθεση των email της τελούσης σε διαθεσιμότητα εισαγγελέως Ελένης Λοϊζίδου.\nΟ Γενικός Εισαγγελέας οφείλει ΑΜΕΣΩΣ να ανακαλέσει τις οδηγίες , με τις οποίες ουσιαστικά σημαίνουν ποινικοποίηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Ίσως να είναι βαρύ, αλλά τέτοιες νοοτροπίες βλέπουμε σε αυταρχικά καθεστώτα και κυρίως από τον Ταγίπ Ερντογάν, με του οποίου τις ενέργειες κατά του Τύπου πιστεύω ότι δεν συμφωνεί ο Γενικός Εισαγγελέας.\n*Στην περίπτωση του αιγυπτιακού αγγείου ο κ. Κληρίδης με κάλεσε , αντί απάντησης σε ερωτήσεις μου, να καταθέσω στην Αστυνομία. Παρόμοια έκκληση είχε γίνει και προς το κοινό, ενώ ουδέν έπραξαν οι αρμόδιοι για την επιστολή της διευθύντριας του Τμήματος Αρχαιοτήτων, η οποία , με στοιχεία, ζητούσε την άσκηση ποινικής δίωξης κατά του ατόμου, που κατείχε το αγγείο


ΟΠΑΠ και ΚΑΕ Παναθηναϊκός-ΟΠΑΠ μαζί για πέμπτη χρονιά | THECEO.gr\nΜέγας Χορηγός θα είναι το ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ\nΑπό αριστερά, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, Γενικός Διευθυντής ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ και ο Οδυσσέας Χριστοφόρου, Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος ΟΠΑΠ.\nΟ ΟΠΑΠ και η ΚΑΕ Παναθηναϊκός-ΟΠΑΠ ανακοίνωσαν την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2020 τη συνέχιση της χορηγικής τους συνεργασίας. Μέγας Χορηγός της ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ θα είναι το ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ και το λογότυπο του παιχνιδιού θα προβάλλεται στην επίσημη εμφάνιση της ομάδας.\nΗ συνεργασία του κορυφαίου ομίλου στον κλάδο των τυχερών παιχνιδιών στην Ελλάδα με την ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στην Ευρώπη, θα εμπλουτιστεί για μια ακόμα χρονιά, με δράσεις που προωθούν τις αξίες του αθλητισμού, το ευ αγωνίζεσθαι και την κοινωνική προσφορά.\nΟ Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΠΑΠ, Οδυσσέας Χριστοφόρου, δήλωσε: «Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, ο ΟΠΑΠ αποτελεί τον Μέγα Χορηγό του μπασκετικού Παναθηναϊκού. Η εξαιρετική συνεργασία μας αντικατοπτρίζεται, άλλωστε, στην ονοματοδοσία της ομάδας, που λέγεται ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ για τρίτη συνεχή σεζόν. Στον ΟΠΑΠ είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι που οι παίκτες και τα μέλη της ομάδας αγκαλιάζουν όλες τις κοινωνικές δράσεις του ΟΠΑΠ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ανακαίνιση των δύο μεγαλύτερων παιδιατρικών νοσοκομείων της Ελλάδας, στο πλαίσιο της οποίας παραδώσαμε μια μονάδα λοιμωδών νοσημάτων, που έχει αποτελέσει ασπίδα για τα παιδιά απέναντι στον κορωνοϊό. Εύχομαι υγεία και επιτυχίες στην ομάδα, τον νέο προπονητή Γιώργο Βόβορα, και τη διοίκηση, τον Τάκη Τριαντόπουλο, τον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Φραγκίσκο Αλβέρτη».\nΗ ένδοξη ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού: από αριστερά Γιώργος Καλαϊτζάκης, Μάρκους Φόστερ, Γιώργος Παπαγιάννης, Χάουαρντ Σαντ-Ρος, Ιωάννης Παπαπέτρου και Ντίνος Μήτογλου,.\nΟ Διευθυντής Marketing, Επικοινωνίας και Χορηγιών του ΟΠΑΠ Γιάννης Ρόκκας δήλωσε: «Είμαστε υπερήφανοι που συνεχίζουμε την συνεργασία μας με μία ομάδα του μεγέθους και της ιστορίας της ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ. Από την πλευρά μας, στεκόμαστε δίπλα στη νέα προσπάθεια που ξεκίνησε με τη συμμετοχή του Φραγκίσκου Αλβέρτη και του Δημήτρη Διαμαντίδη, δύο εκ των μεγαλύτερων προσωπικοτήτων του Παναθηναϊκού και του ελληνικού αθλητισμού. Με την ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ μας ενώνουν κοινές αξίες και ο στόχος να πρωταγωνιστούμε ο καθένας στον τομέα του. Ευχόμαστε υγεία και καλή επιτυχία στον σύλλογο, στις διοργανώσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη. Προσδοκούμε ότι θα προσφέρουμε από κοινού μοναδικές εμπειρίες στους φιλάθλους της ομάδας».\nΟ Πρόεδρος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ, Παναγιώτης Τριαντόπουλος υπογράμμισε: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που για ακόμα μία σεζόν έχουμε τον ΟΠΑΠ στο πλευρό μας, σε μία δύσκολη και ιδιαίτερη χρονιά λόγω της πανδημίας. Σε αυτή την περίοδο, ο ΟΠΑΠ στάθηκε, από την πρώτη στιγμή, δίπλα στην κοινωνία, ενισχύοντας το δημόσιο σύστημα υγείας. Την ίδια ενεργή στήριξη παρέχει και στην ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ, ώστε μαζί να παλέψουμε και να αντεπεξέλθουμε σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις που όλοι βιώνουμε».\nΟ Γενικός Διευθυντής της ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ, Φραγκίσκος Αλβέρτης επισήμανε: «Ο ΟΠΑΠ αποδεικνύει έμπρακτα τη στήριξή του στον επαγγελματικό αθλητισμό, ενισχύοντας σωματεία που έχουν τεράστια δυναμική. Επιπλέον, από το 2014 υλοποιεί το πρόγραμμα «Αθλητικές Ακαδημίες ΟΠΑΠ», το οποίο απευθύνεται σε παιδιά έως 12 ετών και προωθεί μία καινοτόμο φιλοσοφία για τον ελληνικό αθλητισμό, αποτελώντας επένδυση στο μέλλον των παιδιών».\nΟ Γενικός Διευθυντής της ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ, Δημήτρης Διαμαντίδης δήλωσε: «Θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μας για την πολύ όμορφη συνεργασία που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια. Ο ΟΠΑΠ είναι σύμμαχός μας και στέκεται δίπλα μας, σε μία δύσκολη περίοδο για τη χώρα. Παράλληλα, οι πρωτοβουλίες εταιρικής υπευθυνότητας που υλοποιεί η εταιρεία αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση, καθώς όλοι πρέπει να στηρίζουν την κοινωνία και τον αθλητισμό».\nΟ προπονητής της ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ, Γιώργος Βόβορας σημείωσε: «Η διακοπή της περσινής αγωνιστικής περιόδου μας κράτησε για πολλούς μήνες μακριά από αυτό που αγαπάμε και μας έκανε να εκτιμήσουμε ακόμα περισσότερο την αξία του αθλητισμού. Είμαστε, λοιπόν, ιδιαίτερα χαρούμενοι που συνεχίζουμε την άκρως επιτυχημένη συνεργασία μας με τον ΟΠΑΠ. Εύχομαι και ελπίζω πως θα συνδυαστεί με επιτυχίες και τίτλους και αυτή τη σεζόν».\nΟ αρχηγός του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ, Ιωάννης Παπαπέτρου δήλωσε: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που συνεχίζουμε την εξαιρετική συνεργασία μας με τον ΟΠΑΠ, μία συνεργασία που βοηθάει έμπρακτα την προσπάθεια του συλλόγου να πετύχει τους στόχους του και να προσφέρει χαρές στους φιλάθλους».


Η πρώην κα ΜακΚάρτνεϊ σκοτώνεται με την νταντά! | κοσμικα , gossip | womenonly.gr\nΣτα δικαστήρια στέλνει την Χέδερ Μιλς η μπέιμπι σίτερ της κόρης της, Σάρα Τραμπλ και τα όσα κατηγορεί την εργοδότρια της δεν είναι διόλου κολακευτικά για εκείνη. «Έπιανα δουλειά στις 7.30 το πρωί για να στεγνώνω τα μαλλιά της Μιλς»\nΣτα δικαστήρια στέλνει την Χέδερ Μιλς η μπέιμπι σίτερ της κόρης της, Σάρα Τραμπλ και τα όσα κατηγορεί την εργοδότρια της δεν είναι διόλου κολακευτικά για εκείνη. «Έπιανα δουλειά στις 7.30 το πρωί για να στεγνώνω τα μαλλιά της Μιλς» αναφέρει στη μήνυση της η μπέιμπι σίτερ, η οποία την κατηγορεί κυρίως για σεξουαλική διάκριση και εκφοβισμό, επειδή ήταν γυναίκα.\nΗ Τραμπλ πιστεύει ότι αν ήταν άνδρας δεν θα αντιμετώπιζε τέτοια συμπεριφορά από την εργοδότρια της, η οποία αν και την είχε προσλάβει για να προσέχει την κόρη της, Μπεατρίς, μόνο ως μπέιμπι σίτερ δεν την είχε. Εκτός από τη μικρή η Σάρα είχε αναλάβει και ρόλο οικονόμου καθώς φρόντιζε για πολλές λεπτομέρειες του σπιτιού και κυρίως φρόντιζε την Μιλς.\nΜάλιστα, στη μήνυση της αποκαλύπτει ότι μετά το τέλος της άδειας της λόγω εγκυμοσύνης και την επιστροφή της στη δουλειά, η Χέδερ ήταν περισσότερο σκληρή και απαιτητική. Η μπέιμπι σίτερ δούλευε από πολύ νωρίς το πρωί μέχρι αργά τα μεσάνυχτα, ενώ πρόσφερε κυρίως τις υπηρεσίες της στο ίδιο το πρώην μοντέλο. «Με έβαζε να της στεγνώνω τα μαλλιά και να της αλείφω την πλάτη με κρέμα μαυρίσματος» αποκαλύπτει, ενώ η «μαρτυρική» συνεργασία με την πρώην σύζυγο του Πολ Μακ Κάρτνεϊ έληξε τον περασμένο Σεπτέμβριο.\nΩστόσο, η πλευρά της Μιλς αρνείται τα πάντα και ο εκπρόσωπος της λέει ότι στο δικαστήριο θα αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια. Εξάλλου, όπως υποστηρίζει η αντίθετη πλευρά «η Μιλς ήταν πολύ ευγενική με την μπέιμπι σίτερ. Της αγόρασε αυτοκίνητο, την έπαιρνε μαζί της στις διακοπές, ενώ μετά τη γέννηση του παιδιού της είχε ελαστικό ωράριο». Το δικαστήριο έδωσε στις δύο πλευρές προθεσμία 28 ημερών, ώστε να τα βρουν μεταξύ τους. Σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμβιβασμός, τότε θα γίνει ανοιχτή δίκη με ακροατήριο. Και μάλλον αυτό θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον για τον κόσμο.\nΗ Μιλς πήρε διαζύγιο πριν δύο χρόνια από το πρώην «σκαθάρι» και η αποζημίωση που έλαβε από εκείνον έφθασε τα 24 εκατομμύρια δολάρια. Καθόλου άσχημα. Πάντως, η Μιλς έχει ευέξαπτο χαρακτήρα και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που έχει μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη. Η τελευταία φορά που βρέθηκε στο δικαστήριο ήταν όταν πέταξε μία κανάτα νερό στο κεφάλι της δικηγόρου του Μακ Κάρτνεϊ, Φιόνα Σάκλετον που ανέλαβε την υπόθεση του διαζυγίου τους. Για την ιστορία, η Φιόνα είναι προσωπική φίλη της Μαντόνα και ανέλαβε επίσης την έκδοση του διαζυγίου της με τον Γκάι Ρίτσι, ενώ θεωρείται αυθεντία στα διαζύγια. Μήπως τελικά η Μιλς έχει πράγματι θέμα με τις γυναίκες;;;


Γνώρισε τους φωτογράφους | Φωτογραφία\n8 Νοεμβρίου 2016 , Από: Χαρτσά Μαριάννα\nΠερίεργοι άνθρωποι οι φωτογράφοι. Θα μπορούσε κάποιος να το γενικεύσει και να πει οι καλλιτέχνες αλλά εγώ θα μείνω σ΄ αυτό. Οι φωτογράφοι είναι οι πιο παρατηρητικοί ανάμεσα στους καλλιτέχνες. Είναι αυτοί που στο πιο άσχημο μέρος θα βρουν το ωραίο, το δημιουργούν το ωραίο. Είναι άνθρωποι που τα πάντα για αυτούς είναι αφορμή έμπνευσης. Πάντα θα έχουν μια διαφορετική προσέγγιση για τη ζωή, για τα πράγματα γύρω τους. Δεν καλουπώνονται είναι ελεύθερα πνεύματα. Αγαπούν το διαφορετικό για αυτό και το φωτογραφίζουν. Άτομα που δεν είναι κοινά αποδεκτά ή γεγονότα για αυτούς είναι οικεία διότι η ματιά τους φτάνει βαθύτερα. Είναι περίεργοι γιατί έχουν καταφέρει να κάνουν επάγγελμα την διαφορετικότητα και την αντίφαση.\nΤα μάτια τους είναι υπεύθυνα. Ανήσυχοι άνθρωποι με ανήσυχα μάτια ψάχνουν τη σωστή γωνία, το σωστό φωτισμό για να εκφραστούν. Άνθρωποι που κυριολεκτικά κυνηγούν το φως για να βγει κι η ψυχή τους στο φως. Έχουν μάθει να βλέπουν κι όχι απλά να κοιτούν μέσα από το φακό τους. Διακρίνουν τις λεπτομέρειες. Οι φωτογράφοι είναι άνθρωποι που δε συμβιβάζονται, δε επιθυμούν το μέτριο, είναι τόσο ελεύθεροι κι ανεξάρτητοι που χρησιμοποιούν κανόνες για να καταφέρουν να τους σπάσουν. Φωτογραφίζουν ότι θέλουν και όταν θέλουν. Δουλεύουν μόνοι γιατί νιώθουν μόνοι. Δουλεύουν με μια ιεροτελεστία ξεχωριστή για τον καθένα τους χρησιμοποιώντας όλες τις αισθήσεις που φέρουν ως άνθρωποι. Λένε ότι όπως όλοι οι καλλιτέχνες είναι μελαγχολικοί – αυτό έχει μια δόση αλήθειας, όμως κι αν ισχύει η θλίψη τους γίνεται έμπνευση και δημιουργία. Άνθρωποι υπομονετικοί διότι η φωτογραφία είναι η τέχνη που σου μαθαίνει να υπομένεις και να επιμένεις. Επιπλέον οι φωτογράφοι είναι αλλόκοτα πλάσματα φωτογραφίζουν πολέμους, μοντέλα, γάμους, μωρά, πλατείες, αγνώστους, δρόμους κ.α δουλεύοντας πάντα με ευαισθησία και επαγγελματισμό. Έχουν το ίδιο πάθος και την ίδια λαχτάρα σε ότι κι αν φωτογραφίζουν. Το μυαλό τους σκέφτεται ασταμάτητα ιδέες και η ενσυναίσθησή τους είναι σε τρομερή λειτουργία. Δε βρίσκουν εμπόδια στην υλοποίηση της ιδέας τους. Έχουν ως μοντέλο μερικές φορές τον εαυτό τους, αυτοσαρκάζονται, εκτίθενται χωρίς κόμπλεξ αλλά με πάθος και σεβασμό για τους ίδιους και το στόχο τους.\nΑκόμη είναι οι άνθρωποι που πάντα θα αγαπούν ένα σύντροφο, τη φωτογραφική τους μηχανή. Η σχέση τους παρά είναι ανθρώπινη διότι της μιλούν, τη χαϊδεύουν, έχουν αισθήματα για αυτή και τη φροντίζουν στοργικά. Είναι αυτή που θα τους διεγείρει με τις εικόνες της και τελικά θα τους ικανοποιήσει με ένα κλικ της. Κάποιοι τους χαρακτηρίζουν χαρισματικούς – ίσως και να είναι. Μπορούν και βλέπουν, βλέπουν όσα εσύ δε μπορείς να δεις ή δε θες. Αυτό θα το καταλάβεις αν έχεις κάποιο φίλο φωτογράφο και απειλείσαι διαρκώς από το φακό του σε στιγμές που πιστεύεις ότι δεν είσαι όμορφος. Δεν διακρίνουν ασχήμια τα μάτια τους. Επίσης, θυμήσου ότι ίσως είσαι η μούσα του. Κάθε φωτογράφος έχει τη μούσα του ή το αγαπημένο του μοντέλο. Ίσως και να είναι ο μόνος άνθρωπος που σε αγαπάει για τον βαθύτερο εαυτό σου, για όσα δε μπορείς να δεις σε εσένα και έχει αγαπήσει αληθινά τις ατέλειές σου.\nΤέλος οι φωτογράφοι όντας σίγουρα δημιουργικά άτομα και παθιασμένα με τη δουλειά τους δύσκολα δε θα σε γοητεύσουν. Γιατί είναι άνθρωποι ευαίσθητοι και παράγουν με καύσιμο τον ίδιο τον εαυτό και τα βιώματά τους για να δημιουργήσουν τις εικόνες τους και να επικοινωνήσουν όσα θέλουν να μοιραστούν. Κι αν δεν είναι όλοι οι φωτογράφοι καλλιτέχνες σίγουρα δε διαφέρουν σε ένα στην ανάγκη για έκφραση και επικοινωνία κάτι που έχει εκλείψει στις μέρες μας ανάμεσα στους ανθρώπους.


Συνήγορο και υπερασπιστή της Χρυσής Αυγής χαρακτήρισε τον Αλ. Τσίπρα ο Σ. Κεδίκογλου\n Αιματηρή καταδίωξη κοντά στο Λευκό Οίκο\n ΗΠΑ: Πυροβολισμοί έξω από το Κογκρέσο\n Λαμπεντούζα: Οι νεκροί μπορεί να φθάσουν ακόμη και τους 300\n "Χρυσός" βαθμός για τον ΠΑΟΚ στην Ολλανδία\n«Ο κ. Μιχαλολιάκος και η Χρυσή Αυγή βρήκαν στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα τον καλύτερο συνήγορο και υπερασπιστή τους. Θερμά συγχαρητήρια!!» δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Σίμος Κεδικογλου, σχολιάζοντας όσα ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ για τη Χρυσή Αυγή σε συνέντευξή του στο Euronews.\nΟ κ. Κεδίκογλου επεσήμανε επίσης ότι σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα η απόφαση της κυβέρνησης να πάρει την πρωτοβουλία να ανοίξει το θέμα της Χρυσής Αυγής στη Δικαιοσύνη, «δικαιολογημένα δημιούργησε στην κοινή γνώμη το αίσθημα ότι η δικαστική απόφαση για τη σύλληψη του κ. Μιχαλολιάκου δεν συνάδει με το περί δικαίου αίσθημα!!».\nΜια οδηγός αποπειράθηκε να περάσει από ένα οδόφραγμα κοντά στο Λευκό Οίκο, στη λεωφόρο Πενσιλβάνια, γεγονός που οδήγησε την αστυνομία να την σταματήσει και να την καταδιώξει στην Ουάσινγκτον, με την καταδίωξη αυτή να τερματίζεται πολύ κοντά στο Καπιτώλιο, ανακοίνωσε η αστυνομία.\nΗ Μυστική Υπηρεσία προσπάθησε να σταματήσει το αυτοκίνητο αυτό και «ερρίφθησαν βολές», είπε ο επικεφαλής της αστυνομίας του Καπιτωλίου, Κιμ Ντάιν, σε συνέντευξη Τύπου.\nΣύμφωνα με έναν αξιωματούχο το επεισόδιο δεν θεωρείται ότι έχει κάποια σχέση με τρομοκρατική ενέργεια.\nΟ Ντάιν χαρακτήρισε το επεισόδιο ένα «μεμονωμένο περιστατικό» και πρόσθεσε ότι ένα παιδί ήταν μέσα στο αυτοκίνητο.\nΌπως μεταδίδει το αμερικανικό ειδησεογραφικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN, όλα τα πυρά προήλθαν από αστυνομικούς και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η γυναίκα η οποία φέρεται ότι είναι νεκρή ήταν οπλισμένη. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγέςένας αστυνομικός τραυματίστηκε και διακομίστηκε με ελικόπτερο σε νοσοκομείο.\nΟ πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ενημερώθηκε σχετικά με το επεισόδιο, όπως δήλωσε ένας αξιωματούχος στο Λευκό Οίκο, χωρίς να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες.\nΟρισμένα από τα γραφεία του Καπιτωλίου έκλεισαν καθώς ακούστηκαν πυροβολισμοί στον εξωτερικό χώρο, όπως ανέφεραν υπάλληλοι και γερουσιαστές.\nΣύμφωνα με την αστυνομία του Καπιτωλίου, οι πυροβολισμοί σημειώθηκαν στη 2η Οδό και στη Λεωφόρο Συντάγματος (Κονστιτούσιον) και πολλοί άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Μεταξύ των τραυματιών είναι και ένας αστυνομικός.\nΗ περιοχή έχει αποκλειστεί από ισχυρή δύναμη της αστυνομίας.\nΜε γκολ του Δημήτρη Σαλπιγγίδη στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων, ο ΠΑΟΚ απέσπασε ισοπαλία 1-1 από την Άλκμααρ, στη 2η αγωνιστική του 12ου ομίλου του Γιουρόπα Λιγκ. Οι γηπεδούχοί είχαν πάρει το προβάδισμα από το 82ο λεπτό με σκόρερ τον Γκουβελέουβ.


«Με τον Ανδρέα Μικρούτσικο δεν μιλάμε συχνά, είναι επιλογή του και τη σέβομαι» – TVnea.gr\nΟ ΕΦΕΤ ανακαλεί τρεις επικίνδυνες σοκολάτες! [pics]»\n«Ο Ανδρέας περνάει την περίοδο που θέλει να είναι πιο απομονωμένος και να ανασυνταχθεί…».\nΓια τον Ανδρέα Μικρούτσικο μίλησε η Σοφία Βόσσου, σε συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό “Λοιπόν” και τη Ρενέ Σαραντινού.\nΜιλάς με τον Ανδρέα Μικρούτσικο, έχεις επαφή;\nΜιλάω, όχι πολύ συχνά, είναι επιλογή του και τη σέβομαι. Όχι μόνο σε μένα, γενικότερα. Ο Ανδρέας περνάει την περίοδο που θέλει να είναι πιο απομονωμένος και να ανασυνταχθεί, για να ξεκινήσει να κάνει πράγματα, που θα τα κάνει, αυτό είναι σίγουρο.\nΥπάρχουν φήμες που θέλουν να μην είναι καλά στην υγεία του, να αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα…\nΌλα αυτά είναι ψέματα. Ούτε άρρωστος είναι ούτε τίποτα, είναι μια χαρά στην υγεία του, ούτε ψυχολογικά προβλήματα έχει, απλώς περνάει την κλειστή περίοδό του. Είναι ένας πεισματάρης Δίδυμος που κλείνεται, τρώει τις σάρκες του, μετά γίνεται καινούργιος και ξαναβγαίνει. Θα είναι μεγάλη μου χαρά, όπως όλου του κόσμου, να τον ξαναδούμε στην τηλεόραση, το εύχομαι. Θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί του.


Αυτή η σπιτική οδοντόκρεμα αντιστρέφει την ουλίτιδα και λευκαίνει τα δόντια - LINE LIFE\nΑρχική Φαρμακείο-Φύση Αυτή η σπιτική οδοντόκρεμα αντιστρέφει την ουλίτιδα και λευκαίνει τα δόντια\nΟι παθήσεις του στόματος, των δοντιών και των ούλων, είναι πολλές. Πλάκα, πέτρα, ουλίτιδα, περιοδοντίτιδα… Σίγουρα τα έχετε ακούσει όλα αυτά. Η ουλίτιδα είναι ένα συνηθισμένο πρόβλημα στο δυτικό κόσμο. Η ευρέως διαδεδομένη χρόνια μόλυνση των ούλων (ουλίτιδα) πιστεύεται ότι συμβάλλει στην καρδιακή νόσο.\nΤο neem έχει ιδιότητες που βοηθούν στην ανακούφιση του πόνου κι έτσι μπορεί να κατευνάσει έναν ενοχλητικό πονόδοντο. Έχει, επίσης, αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες και μπορεί να καταστρέψει τα βακτήρια που προκαλούν ουλίτιδα και τερηδόνα.\nΠροηγούμενο άρθρο Τι Σημαίνουν Αυτά τα Λακάκια στη Πλάτη σας\nΕπόμενο άρθρο Εύκολη Συνταγή για Cheesecake Λεμόνι που δεν χρειάζεται Ψήσιμο!