Επίθεση με βιτριόλι σε 34χρονη | Page 5 | e-steki • Συζητήσεις, απόψεις, διαξιφισμοί και κυρίως ...fresh ideas!\nΤο e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 64,988 εγγεγραμμένα μέλη και 2,520,220 μηνύματα σε 80,680 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 514 άτομα.\nΔεν συμφωνώ! Αν άκουγα πτι μια απατημένη σύζυγος και η μάνα της τοπαλουδη διέπραξαν το ίδιο έγκλημα νομίζω περισσότερα ελαφρυντικά θα είχε η δεύτερη παρα η πρώτη. Το ότι δεν το έκανε δείχνει ότι έχει σώας τας φρένας σε αντίθεση με την άλλη. Έχασες το ποιντ μου. Αυτό σου λέω από πριν\nΕ μπορεί ρε κορίτσι μου και να το χασα, μη μαλώσουμε τώρα για ψιλικοκό. Αρκεί που βλέπουμε το άδικο στην κερατωμένη.\nΔηλαδή σκεψου το. Να σου πηδηξουν τον άντρα και να πας και φυλακή επειδή έκανες ψυχοπαθή εκδίκηση. Δυο φορές μαλάκας.\n26 Μαΐου 2020, 16:28\nΌχι, αν κάποια δεν πει ναι στον παντρεμένο, αυτός απλά θα βρει μια άλλη. Κι αν λέγανε ως δια μαγείας όλες όχι, κατά πάσα πιθανότητα απλά δεν θα έλεγε ότι είναι παντρεμένος. Τυχαίες οι αντωνυμίες, δεν θεωρώ ότι έχει να κάνει με το φύλο.\nΜου φαίνεται τόσο ηλίθιο αυτό το σκεπτικό, ειλικρινά. Σε μία (μονογαμική) σχέση, υπάρχει μία δέσμευση από το ένα μέλος της προς το άλλο, καμία άλλη, κανενός άλλου. Αν αυτοί οι δύο δεν γουστάρουν να την τηρήσουν, φταίνει αυτοί και μόνο (ή το ένα μέλος μόνο, τέσπα).\nΑν θα έκανα προσωπικά εν γνώσει μου κάτι με δεσμευμένο; Θέλω να πιστεύω πως όχι.\nΑν θα ξένιζα αν το έκανε φίλη μου; Σαφώς.\nΘα έφταιγα ή θα έφταιγε που χάλασε η σχέση; Όχι.\nΟ παντρεμένος δεν μπορεί να κρυφτεί όσο κι αν το θέλει. Γι αυτό κι οι περισσότεροι που έχω γνωρίσει , στο ξεκαθαρίζουν από την αρχή . Δε θέλουν αναπάντεχες εκπλήξεις.\nΕγώ αυτό που έχω καταλάβει , είναι ότι οι γυναίκες επιδιώκουν αρκετές φορές παντρεμένους, οικειοθελώς. Ιδιαίτερα εαν είναι κι οι ίδιες παντρεμένες, τότε ακόμη καλύτερα.\nΘεωρείς δηλαδή εσύ, ότι ο παντρεμένος μπορεί να ξεγελάσει εύκολα μια γυναίκα με λίγο μυαλό στο κεφάλι της άνω των 28-πάντα-....?\nΣυνεπώς δεν έχει να κάνει με ηλίθιο σκεπτικό, αλλά με φιλοσοφημένο κι ολίγον τι εγωκεντρικό σκεπτικό.\nΤα πράγματα λοιπόν είναι απλά. Ένας παντρεμένος είναι εντελώς άχρηστος .\nΑρχικώς είναι πιασμένος. Εάν έχει παιδιά, είναι για πάντα πιασμένος.\nΠιθανόν να είναι άσχημος και όχι σωματικά όπως τον επιθυμώ\nΚουρασμένος και μεγαάλος\nκαι το χειρότερο, δε θα έχει τον απαιτούμενο χρόνο για εμένα. Πάντα θα έχει στο μυαλό του τα παιδιά του και τη γυναίκα του. Εγώ θα είμαι απλά η επιβεβαίωση και η καλοπέραση.\nΤέτοιες σχέσεις δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συνάπτονται, εκτός κι αν ψάχνει κανείς/καμία για sugar daddy/mama.\nΏρες ώρες απλά μου δημιουργείται η εντύπωση ότι οι άνθρωποι δεν σκέφτονται , καθόλου.\nΟι σχέσεις χαλάνε. Τα πάντα φθείρονται. Οι άνεμοι και οι φουρτούνες διαβρώνουν τις σχέσεις. Πώς και ποιός σκέφτηκε την ατάκα αυτή ?\n...ότι η σχέση πρέπει να είναι ήδη χαλασμένη για να μπει ένα τρίτο + τέταρτο + πέμπτο άτομο...\nΗ σχέση χαλάει κυρίως από τα τρίτα άτομα. Από άτομα που δεν καταλαβαίνουν ούτε έχουν μάθει ποια είναι η θέση τους σε κάθε περίσταση. Αυτά τα άτομα μπορεί να είναι γονείς, αδέρφια, φίλες και βάλεεεεεεε....\nΆρα όταν μου την πέφτει κάποιος παντρεμένος , λέω ότι με προσβάλλει. Για ποια με πέρασε να θέλω κάτι που ήδη χρησιμοποιείται ??\nΓι αυτό να τρώτε αγόρια και κορίτσια, να μη μένετε νηστικά......\nΟ Samael αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 3,923 μηνύματα.\nΜπορεί να μην τον ενδιαφέρουν τα σημάδια αλλά αν η ποσότητα ήταν τέτοια ώστε να τον σκότωνε ή αν έχανε όραση νομίζω δεν θα ήταν “waste”\nΟι ίδιοι σφράγισαν την μοίρα τους,δεν χρειάζεται να τους βλάψει κανένας άλλος απο τους ίδιους τους εαυτούς τους.\nΗ μάνα δεν είναι ψυχρός δολοφόνος,ούτε κρύβει την κακία που είχε μέσα της αυτή η γυναίκα . Περνάει το βάσσανο κάθε γονιού που έχει χάσει το παιδί του . Αλλά όπως σημείωσε και ο Valder, αντιλαμβάνεται οτι δεν θα γίνει καμία ουσιαστική αλλαγή με το να πάρει εκδίκηση . Την ουσιαστική αλλαγή για την κόρη της αλλά και τις κόρες άλλων,εκείνες που θα κινδυνέψουν και εκείνες που ειδάλλως θα κινδύνευαν, την κάνει με την στάση της και την επιδίωξη της δικαίωσης με νόμιμα μέσα . Πάντως γενικά καταλαβαίνω τι λες . Αλλά δεν ξέρω ακριβώς τι να σου πω προσωπικά . Απο την μια καταλαβαίνω εντελώς λογικά τα κίνητρα αλλά απο την άλλη δεν μπορώ να ταυτιστώ συναισθηματικά γιατί προφανώς δεν το βιώνω εγώ όλο αυτό . Μπορώ απλά να προσομοιάσω στο μυαλό μου πως θα πρέπει να νιώθει που δεν είναι αρκετό . Και φοβάμαι το ίδιο θα ισχύει για πολλούς ανθρώπους και δυστυχώς η ζυγαριά θα στρεφόταν εναντίον της . Γιατί ο νόμος έχει μεν μνήμη αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι θα δικαιώσει τις πράξεις μας . Φαντάζομαι όμως οτι θα έβρισκαν ελαφρυντικό σε αντίθεση με το "μου έκλεψε τον γκόμενο" .\nWaste ξε-waste και άντρας να το πάθαινε αυτο το κακό, τον ίδιο πόνο θα ζούσε και τα ίδια ψυχολογικά θα είχε.\nΔεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει ο άντρας να σηκώνει τα πάντα επειδή είναι άντρας. Εδώ μαλλιά χάνουμε από την καράφλα και κάνουμε σαν υστερικές κωλόγριες.\nΠαραείναι μεγάλη υπόθεση αυτή που έκανες και ως άνθρωπος με πολλά εμφανισιακά ψεγάδια, επέτρεψέ μου να σε διαψεύσω από εμπειρία.\nΔεν μπορώ να το δεχτώ αυτό . Δεν θεωρώ οτι ο μέσος άνδρας θα το αντιμετώπιζε το ίδιο με την μέση γυναίκα.Χωρίς να σημαίνει σε καμία περίπτωση πως αυτό αποτελεί με οποιονδήποτε τρόπο ελαφρυντικό .\nΤώρα για τα μαλλιά τι να σου πω . Προσωπικά δεν θα με ενδιέφερε καν ακόμα και εαν είχα αφάνα και την επόμενη μέρα ήμουν φαλακρός. Η φύση δεν έχει άσχημο και ωραίο . Εμείς δίνουμε(κακώς) τόση σημασία στα σύμβολα και στις εικόνες που παρατηρούμε. Αλλά εξαρτάται το τι αντιλήψεις έχει ο καθένας . Μια κοπέλα ίσως πάθει μικρό εγκεφαλικό εαν εμφανίσει σπυράκι στο πρόσωπο . Εμένα μου καίγεται καρφάκι .\nΔεν θέλω να περάσω οτι αυτή η ανάλυση δικαιολογεί την πράξη,because it doesn't. Απλά θέλω να πω οτι πράγματι υπάρχουν διαφορές στο πόσο θα επηρεάσει το κάθε φύλο,και αυτό φαίνεται έμπρακτα απο το οτι οι προσχεδιασμένες επιθέσεις με οξύ σε άνδρες δεν είναι τόσο συχνό φαινόμενο όσο σε γυναίκες . Και προφανώς υπάρχει λόγος γι'αυτό . De facto,γυναίκα χωρίς πρόσωπο δεν μπορεί να σταθεί σύμφωνα με την κοινωνία.\nΑκόμα και άσχημοι άνδρες έχουν καλύτερη αντιμετώπιση απο μια άσχημη γυναίκα . Γιατί ο άνδρας εκ της φύσεως του δεν είναι αισθητικά pleasing με την έννοια του όμορφου , αλλά πιο πολύ με την έννοια του προσεγμένου .\nΟ Devil αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 4,553 μηνύματα.\nΌχι κοπέλα μου, δεν πάει έτσι. Δεν γίνονται συμψηφισμοί σε εγκλήματα, με άλλα επόμενα εγκλήματα. Αυτό είναι μωσαικός νόμος, οφθαλμός αντι οφθαλμού.\nΑς κρατιόταν η βιτριολούσα κι ας μη της έκανε τετοιο φρικτό πράγμα. Ας την ξεφτίλιζε απλώς. Θα είχε ολο το δίκιο δικό της. Όλο όμως! Κακά τα ψέμματα, φαίνεται η άλλη ότι ήταν το σύνηθες ινστα-χάλι που συναντάμε στην κοινωνία. Γι αυτό μπορείς να την κατηγορήσεις. Αλλα οχι και να της κάνεις τετοιο κακό. Αυτό είναι ψυχοπάθεια, είναι οργή και φρίκη.\nΕχασε ότι δίκια είχε και δεν είχε με το που έπεσε η πρώτη σταγόνα πάνω στην κοπελιά. Δεν θα τη δικαιολογήσουν παρά μόνο κάτι ψεκασμένες τη βιτριολούσα. Ενω αν δεν το χε κανει, θα τη δικαιολογούσε ολος ο κόσμος. Σου φαγε τον άντρα; Μπήξε δήξε αλλιώς τα γαλλικά. Και δίκιο θα είχες μαντάμ.\nΣωστο! Γιαουρτάκι στη μουρη για πρωινο οτι πρέπει !\n2% γιατι κάνουμε και διατροφη βεβαιως. Οπως το χε φάει ο δiευθυντης του iefimerida.gr\nΕπίθεση με γιαούρτι στον δημοσιογράφο Χρ. Ράπτη (βίντεο) - Enimerosi24\nΗ εικόνα είναι σοκαριστική [...]\nΓι αυτο τη μάνα της Τοπαλούδη δεν την είδες να εκδικείται, αλλά να ζητεί αλλαγή του νόμου. Αυτό είναι φοβερή αξιοπρέπεια. Να σου χουν στειλει το παιδι στον άλλο κόσμο και να συγκρατείς το άδικο μέσα σου και να το μετατρέπεις σε αγώνα για κοινό καλό ώστε να μην αδικηθεί αλλουνού παιδί ποτέ ξανά.\nΒλέπεις τη διαφορά ανάμεσα στις 2 γυναίκες;\nκαι μετά ξυπνησαμέεεε...\nΣε κάτι χρόνια από τώρα οι εγκληματίες θα είναι ελεύθεροι.. η υπόθεση της κοπέλας ξεχασμένη ....κάπου γεμάτο αράχνες στη σοφίτα ,ένα δημοσιογραφικό-ειδησεολογικό ημερολόγιο, θα περιγράφει, πώς με αυταπάρνηση η μητέρα της Τοπαλούδη (say who?) συγκράτησε τον πόνο και τον θυμό που έβραζαν μέσα της και πάλεψε ώστε μια τέτοιας φύσης αγριότητα να μην ξανά επαναληφθεί ποτέε.\nΚαι συνεχίζουμε το δελτίο μας με μία αιματηρή δολοφονία που έγινε τα ξημερώματα......\nΤώρα για τα μαλλιά τι να σου πω . Προσωπικά δεν θα με ενδιέφερε καν ακόμα και εαν είχα αφάνα και την επόμενη μέρα ήμουν φαλακρός . Η φύση δεν έχει άσχημο και ωραίο . Εμείς δίνουμε(κακώς) τόση σημασία στα σύμβολα και στις εικόνες που παρατηρούμε . Αλλά εξαρτάται το τι αντιλήψεις έχει ο καθένας . Μια κοπέλα ίσως πάθει μικρό εγκεφαλικό εαν εμφανίσει σπυράκι στο πρόσωπο . Εμένα μου καίγεται καρφάκι .\nΑδερφέ μου, ξέρω πως το λες. Οτι είναι το κύριο διαπραγματευτικό της χαρτί η φάτσα -ειδικά αμα δεν της κόβει και πουλάει μόνο το οτι είναι όμορφη ε ναι αν της το πάρεις τελείωσε μετά-, ότι καίγονται για το φαίνεσθαι ενω εμείς αμα ρυτιδιάσουμε και λίγο είμαστε αδιάφοροι, ναι οκ αυτά τα έχω υπόψη μου.\nΨυχολογικά σου λέω όμως, δε θα το άντεχες αν σου συνέβαινε. Δεν έχουμε και τοση διαφορά στο πλήγωμα με τις γυναίκες, όχι όση νομίζουμε έστω.\nΦαντάσου να σου στραπατσάρει η άλλη τη φάτσα με βιτριόλι γιατί την κεράτωσες ξερω γω. Ε δε θα συνέλθεις ποτέ σαν άντρας. Δεν είναι το ίδιο ναι, αλλά δεν είναι περιέργως και πιο αμελητέο.\nΕίναι πολύ λεπτό νόημα αυτό που συζητάμε τώρα αλλά ξέρω τι θες να πεις.\nΚαι τι θελεις να κάνει; Να καταστρέψει τον χαρακτήρα της με το να γίνει κατι που δεν είναι απλά και μόνο για να βάλει 2 καθάρματα στο χώμα και μετα να κλειστεί κι αυτή σ ενα κελί και να μαρτυρήσει;\nΔεν είναι δίκαιο αυτό που έγινε. Το δίκιο της δεν το βρήκε αυτή η μάνα. Αλλά σαν άνθρωπος μου φάνηκε αξιοπρεπέστατη.\nΤώρα τι θα κάνει το ελληνικό κράτος από κει και πέρα, βαραίνει το ίδιο ηθικά. Γι αυτό και το αποκαλώ σάπιο κράτος.\nΑλλά η μάνα για μένα ήταν αξιοπρεπέστατη.\nΟποιου δεν του κοβει δεν κονομάει ταξιδάκια σε ολο το κοσμο, μην εισαι αγαθούλης. Η τυπισα δεν θέλει καταρχην να μιλήσει στους αστυνομικους. Αμα βρεθει ποτέ η δραστιδα εμενα σφυριξτε μου. Τα υπολοιπα ειναι να χουμε να λέμε.\n26 Μαΐου 2020, 16:55\nΤι λες βρε ματσαμπλόκο που θα με πεις και αγαθούλη; Κάθε μέρα τετοιες συναντώ. Δράμι μυαλό δεν έχουν, απλά πουλάνε φάτσα και βυζάρα για να τους τα σκάνε τα αφεντικά sugar daddies.\nΠονηρές και κοινωνικές είναι και πουλάνε εμφάνιση και νάζι. Αμα είχαν μυαλό θα ήσαν στη ΝΑΣΑ και θα ανακάλυπταν τη μεγάλη μαύρη τρύπα όπως εκείνη η ιδιοφυής 29χρονη κοπελιά.\nΜην ταυτίζετε την κοινωνική ευελιξία και πονηριά για αναρρίχηση με την ευφυία.\n26 Μαΐου 2020, 16:59\nΒρε μέχρι και στο deal ειχε πάει αυτη. Ενω δεν ειχε κανενα πτυχιο δουλευε ασφαλιστρια και ηταν οικονομικα ανεξάρτητη και έκανε και τις ταξιδάρες της. Λέγε εσυ και ο καθενας τα δικά του !\nΤο οτι έπεσε σε αδιστακτη τυπισα κ δεν την αξιολογησε σωστα ειναι άλλο θέμα. Ξέρεις τι κουναβια ειναι οι ασφαλιστριες - ασφαλιστες σου πουλανε φικια .... εμενα μια πηγαινε να με ψησει με τις ψευτιες να τις φέρω πελατολογιο.\nΑπλα τυγχανει οταν βλέπουμε μια που κανει παιχνιδι απο αυτα να λεμε δεν εχει μυαλο, αυτη μπορει να καθεται σπιτι να δειχνει το μνι της σε 1000 λιγουρια στο ινστα και μετα να τσιμπάει φραγκαμε διαφημισεις. Εσυ κατσε να βγαλεις 8ωρο κ εγω με τον καθε προισταμενο απο πανω να μας σπάει τα @@.\n26 Μαΐου 2020, 17:09\nΔεν μπορεί να κάνει κάτι. Δυστυχώς...\nΤο δίκιο δεν το βρίσκεις ποτέ σου , άπαξ και σου σκοτώσουν το παιδί .\nΑπλά ήθελα να δείξω ότι τέτοιες υποθέσεις υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, απλώς αυτή η υπόθεση έτυχε δημοσιότητας και έλαβε λίγο φως. Όμως θα ξεχαστεί, όπως πολλά άλλα....\n**Αυτές τις ημέρες με έχει πιάσει το χιτλερικό μου**\nΤην ομορφιά, που την είδες?\n26 Μαΐου 2020, 17:13\nΥπάρχει και η άλλη εκδοχή :\n" Κάπου γεμάτο με αράχνες στην σοφίτα,ένα δημοσιογραφικό-ειδησεολογικό ημερολόγιο,θα περιγράφει,πως με οργή η μητέρα της Τοπαλούδη, δεν συγκρατήθηκε και τους φύτεψε στο χώμα ,ώστε μια τέτοιας φύσης αγριότητα να μην ξανά επαναληφθεί ποτέ .\nΚαι συνεχίζουμε το δελτί ομας με μια αιματηρή δολοφονία που έγινε τα ξημερώματα......"\nΔεν έχω στόχο την ειρωνεία με την επανάληψη,και ελπίζω να μην με παρεξηγήσεις,απλώς θέλω να δείξω πόσο όμοιες αλλά και διαφορετικές εκδοχές υπάρχουν. Και οι δύο ιστορίες έχουν ένα συστατικό . Nobody cares in the end,δεν θα θυμούνται ούτε την μητέρα της ούτε την ίδια οι ξένοι. Μόνο όταν έχουν κάτι να κερδίσουν απο την υπόθεση( π.χ. υποστήριξη σε επιχειρήματα τους),γιατί η ζωή προχωράει . Αντίθετα η ζωή των εμπλεκόμενων διαφέρει δραματικά στην μια και στην άλλη υπόθεση . Δεν νομίζω οτι η κόρη της θα ήταν χαρούμενη εαν σκότωνε τα δύο ζώα . Έτσι θα κατέστρεφαν και την μητέρα της ολοκληρωτικά ,μετά απο αυτό που της έκαναν . Η επιθυμία να διαλύσεις τον άλλο είναι ισχυρή όταν σε έχει βλάψει, αλλά καμιά φορά αφήνεις το σχοινί,όχι γιατί δεν αξίζει να πονέσει ο άλλος ή επειδή είσαι αδύναμος,αλλά για να μην κάψεις τα δικά σου χέρια ή την μνήμη των δικών σου ανθρώπων .\nΤις προάλλες διάβαζα για μια που σκότωσε μια συμπατριώτισσα της στην Μόρια . Αφιέρωσαν κυριολεκτικά 5 με 8 δευτερόλεπτα να ανακοινώσουν την είδηση . Δεν ασχολήθηκαν παραπάνω . Εαν ήταν ανάμεσα σε Έλληνες θα το έδειχναν κανά μισάωρο . Και δεν το κάνουμε εννοείται μόνο εμείς αυτό αλλά και άλλες χώρες . Αυτή είναι η αξία της ανθρώπινης ζωής στα social media . Αλλά δείχνει και κάτι για την κοινή γνώμη . Οτι τόσο χρόνο πιστεύουν οτι την αφορά η είδηση σε σχέση με άλλα θέματα .\nΠράγματι είναι εξαιρετικά λεπτό σημείο αυτό που συζητάμε . Στον τρόπο που πληγωνόμαστε όχι,στον τρόπο που επιλέγουμε να πληγώσουμε όμως ναι . Δεν νομίζω οτι ένας άνδρας θα επέλεγε οξύ για να ξεκαθαρίσει τις διαφορές του με έναν άλλο άνδρα ,τουλάχιστον όχι στην δραματική πλειοψηφία των περιπτώσεων . Εδώ η πινελιά είναι απο γυναίκα προς γυναίκα ,και δεν είναι τυχαίο αλλά ταυτόχρονα και για αυτό είναι σοκαριστικό . Εφόσον είναι ένα χαρακτηριστικό ανεκτίμητο και συνυφασμένο με την γυναικεία ύπαρξη ,αναμένει κανείς οτι θα υπάρχει κάποιος σεβασμός ή έλεος,ειδικά απο μια άλλη γυναίκα που αντιλαμβάνεται την βαρύτητα του .\nΑυτό ακριβώς . Η γυναίκα κάτι κρύβει,το γιατί δεν το ξέρω,αλλά για να σου πετάξουν οξύ και να μην τα λες καλά,πολύ φοβάμαι οτι ξύνουμε την επιφάνεια του τι έχει παιχτεί λέγοντας οτι πρόκειται απλά για ερωτική αντιζηλία. Δεν ψάχνω να βρω δικαιολογητικά και ο ένοχος είναι ήδη αποφασισμένος,απλά απο το στυλ της καταλαβαίνω οτι ήσυχη δεν ήταν,και αυτό το χρησιμοποιώ αποκλειστικά για να σκεφτώ τι μπορεί να έχει παίξει και όχι να την κρίνω . Δεν μοιάζει ούτε για τυχαία επίθεση αλλά πλέον ούτε για απλή ερωτική αντιζηλία . Υπο άλλες συνθήκες θα έλεγα οτι μπορεί να είναι απλά μια μανιακή . Αλλά δεν δείχνουν αυτά τα ως τώρα στοιχεία και το ιστορικό της . Πάντως οι αστυνομικοί μαλάκες δεν είναι,και ακόμα και να μην βρουν ποιά είναι αυτή,θα ρίξει λίγο φως στην υπόθεση η έρευνα τους για το τι παίχτηκε τουλάχιστον . Επίσης εαν και ψυχολογικά δεν θα βοηθήσει ,εαν δει το πρόσωπο της και αντιληφθεί τις διαστάσεις του προβλήματος που της προκάλεσε σε περίπτωση που δεν το έχει καταλάβει ,ίσως αποφασίσει να συνεργαστεί .\nΕαν το έκανε, προσωπικά δεν θα με ενδιέφερε, ούτε θα την κατέκρινα. Είμαι υπέρ της ελευθερίας και της ζωής, αλλά δικαιολογώ απόλυτα περιπτώσεις ξεσπάσματος όταν αυτά αφορούν παιδιά.\nκαλή , χρυσή , αλλά είπαμε, παιδιά αλλονών δεν αγγίζουμε..\nΒρε μέχρι και στο deal ειχε πάει αυτη.\nΕίναι κακό να πας στο deal?\n26 Μαΐου 2020, 17:30\nΕγώ θα στρηρίξω αυτό που λένε και οι Αμερικάνοι\n"Rule of law" . Εαν είσαι σκουπιδιάρης,και σε αδίκησαν,\nπρέπει να κριθούν . Εαν είσαι πρόεδρος και σε αδίκησε\nο σκουπιδιάρης πρέπει να κριθεί . Εαν σκότωσες,\nπρέπει να κριθείς . Εαν σου σκότωσαν το παιδί\nκαι επέλεξες να σκοτώσεις,πρέπει να κριθείς .\nΦυσικά με τις προβλεπόμενες διαδικασίες και όχι\nαυθαίρετη και στυγνή εφαρμογή των νόμων,αλλα με\nκατα περίπτωση εξέταση των υποθέσεων . Κανείς\nδεν πρέπει να είναι πάνω απο τον νόμο ούτε καν οι\nυπεύθυνοι για την άσκηση του,εφόσον παρανομήσουν .\nΆσε που προκύπτει και ένα λογικό παράδοξο\nεαν και εσύ σκοτώσεις κάποιον ή κάποια, έχουν και\nαυτοί γονείς . Άρα βάσει της ίδιας αρχής\nπρέπει και εκείνοι να σε κυνηγήσουν . Και μπορεί\nεσένα να μην σε νοιάζει ,να πάρεις την εκδίκηση σου\nκαι όλα καλά ακόμα και εαν σε σκοτώσουν . Ωστόσο στην\nπορεία θα πάρεις στον λαιμό σου και άλλους αθώους\nανθρώπους . Δεν αρκεί να ενδιαφερόμαστε μόνο για τους\nαγαπημένους μας αλλά να φροντίζουμε να μην αδικούμε\nκαι όσους δεν ξέρουμε . Γιατί θα μπορούσαν και αυτοί\nνα ήταν καλοί μας φίλοι . Και εαν οι πράξεις μας πάρουν\nμπάλα την ζωή τους,δεν θα είμαστε χαρούμενοι,ούτε το\nαγαπημένο μας πρόσωπο που το έβλαψαν και σίγουρα\nπολλοί άλλοι . Δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο .\nΜερικά σχόλια είναι λίγο τραγικούλια και επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτό που λέγαμε και τις προάλλες, ντροπή στους δημοσιογράφους που σκάλισαν και έβγαλαν στη φόρα όλα της τα στοιχεία.\nκαι όλα καλά. Ωστόσο στην πορεία θα πάρεις στον\nλαιμό σου και άλλους αθώους ανθρώπους .\nΔε γίνεται να κρινόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο.\nΓια εμένα η κρίση θα πρέπει να είναι υποδειγματική , ανάλογα την πράξη και το αίτιο αυτής.\nΠάνω από την ίδια τη ζωή δεν είναι κανείς. Εαν αφαιρέσεις ζωή, εκ προ μελέτης και εκ προθέσεως, τότε η τιμωρία θα πρέπει να ισούται με την ίδια την πράξη.\nΟι γονείς των δραστών δεν έχουν δικαίωμα να επιζητήσουν εκδίκηση. Το δικαίωμα το έχασαν όταν τα παιδιά τους αποφάσισαν να κάψουν το συμβόλαιο ζωής.\n26 Μαΐου 2020, 17:44\nΓενικά μιλάω για τις κοινωνικά αναρριχώμενες. Συνήθως είναι όμορφες.\nΚαι κακά τα ψέμματα, και η συγκεκριμένη ήταν ωραία κοπέλα. Εμένα η φάτσα της μου άρεσε όπως την έδειξαν στα διάφορα άρθρα.\nΕίναι σαν να φυσάς μια φωτιά που ανάβει άλλος . Δεν μπορείς να σταματήσεις πράξεις μίσους με πράξεις. Δημιουργείς έναν φαύλο κύκλο που ανατροφοδοτείται συνεχώς με καύσιμο την ανθρώπινη απελπισία .\nΕαν λες οτι δεν έχουν δικαίωμα να επιζητούν εκδίκηση σου αντιπαραθέτω την δήλωση σου "Πάνω απο την ίδια τη ζωή δεν είναι κανείς" . Άρα ή θα συμμορφωθούμε όλοι και θα υπακούμε τους ίδιους νόμους, ή θα κάνει ο καθένας το δικό του και δεν θα υπάρχει απολύτως καμία νομιμότητα . Οι νόμοι έχουν κύρος μόνο όταν υπάρχει εκτελεστική εξουσία. Αλλά έχουν νόημα μόνο όταν οι πολίτες τους σέβονται και τους ακολουθούν . Εαν χαθεί η εμπιστοσύνη οποιασδήποτε πλευράς όλα καταρρέουν και εμείς γυρνάμε στις σπηλιές περιμένοντας πότε κάποιος πιο μεγάλος και πιο ισχυρός θα μας σκοτώσει για να πάρει τα υπάρχοντα μας . Γιατί..."η ζωή είναι πάνω απο όλα" και όχι ο νόμος .\nΔιατηρημένες είναι και μετέπειτα πλαστικοποιημένες.\nΓούστα είναι αυτά, αν και το κάλλος το έχω προσδώσει στα λεπτά χαρακτηριστικά και τα λεπτά σώματα.\nΤωρα θα συζητήσουμε στο θέμα της κοπελιάς για το αν είναι πλαστικιά ή όχι;\n26 Μαΐου 2020, 17:53\nΤα πάντα μπορείς να σταματήσεις με τις πράξεις. Η σημασία της ροής της ζωής είναι αδιαμφισβήτητη και ασυγχώρητη. Κι έτσι όταν κάποιος πρώτος κάψει το συμβόλαιο της ζωής, η ζωή καίει και το δικό του. Άτομα που επιζητούν την εκδίκηση , ενώ γνωρίζουν ότι η μεριά τους είναι υπόλογη, είναι άτομα ασυνείδητα και εγωιστικά. Ζιζάνια σε έναν όμορφο κήπο.\nόχι , δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.


Αγαπητή «Α, μπα»: Πιστεύεις εγώ θα φταίω αν ο αδερφός μου πάρει διαζύγιο;, Η νύφη μου ζήτησε να χάσω βάρος\nΗ νύφη φορούσε μαύρα και… έκανε χιούμορ - artofjayward.com\nΟ αδερφός μου απατά τη νύφη μου. Ποια η θέση μου; - artofjayward.com\nΗ νύφη φορούσε μαύρα και… έκανε χιούμορ\nΣτη φυλακή η νύφη για εξύβριση! - artofjayward.com\nΚάντε Tweet στο Twitter Κατά καιρούς η επιστήμη της διατροφής και της διαιτολογίας, δέχεται την επίσκεψη ενός κομήτη ή ενός υπέρλαμπρου σώματος, που διαγράφει μία εντυπωσιακή παρουσία στο επιστημονικό στερέωμα πριν χαθεί από τον ορίζοντα. Όχι δεν μιλάω για τους γραφικούς δήθεν επιστήμονες που κατακεραυνώνουν τα πλήθη με τους νοητικούς και επιστημονικούς τους ακροβατισμούς.\nΠαντρεύεσαι; Τι να κάνεις για να χάσεις πολύ γρήγορα κιλά!\nΟύτε αναφέρομαι στους ιδιοκτήτες πτυχίων που παραδίδονται με courier και αποδίδονται από κάποιο super market πανεπιστήμιο, diploma mill τα λένε. Ούτε θα κάτσω να αναφερθώ σε όλους αυτούς τους δήθεν επιστήμονες ψώνια, που κηρύττουν το πόλεμο εναντίον κάθε σκοτεινής δύναμης και δήθεν συνομωσίας κατά της ανθρωπότητας. Μιλάω για αυτές τις μοδάτες δίαιτες που εμφανίζονται με θόρυβο στο προσκήνιο και προσελκύουν την προσοχή πολλών ανθρώπων που προσπαθούν να διαχειριστούν το σωματικό τους βάρος.\nΚαι που αναζητούν αρκετές φορές μία διαφορετική όχι απαραίτητα επιστημονική και ορθολογική προσέγγιση στο πρόβλημά της παχυσαρκίας που έχουν.\nΈνας ακόμα από αυτούς τους μετεωρίτες είναι και η δίαιτα των μονάδων. Μια ελκυστική ιδέα προσέγγισης του τρόπου προγραμματισμού της διατροφής, που όμως ούτε νέα, ούτε έγκυρη αλλά και ασφαλής σε ορισμένες της εκδοχές είναι. Για τους άλλους «αστέρες» της διαιτολογίας ATKINS, DUNCANδίαιτα με βάση την ομάδα αίματος κλπ υπάρχει τόσο υλικό και έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ μαζί τους, που πλέον κάποιος με 3 κλικ, κατεβάζει βιβλιοθήκες αρθρογραφίας.\nΜάλιστα με πολύ επίπεδες και σε βάθος έρευνες έχει αναδειχτεί το αβάσιμο των ισχυρισμών τους αλλά και ο βαθμός επικινδυνότητας κάθε η νύφη μου ζήτησε να χάσω βάρος.\nΕδώ, σε αυτή την περίπτωση όμως, δεν υπάρχει πουθενά κάποια βιβλιογραφία ή κάποια υποψία επιστημονικής έρευνας που να προσφέρει κάποιο υπόβαθρο τεκμηρίωσης. Ούτε για να προσπαθήσει να υποστηρίξει την μέθοδο αλλά και ούτε να την αντικρούσει. Μόνο κάποια βιβλία υπάρχουν 2 που με κάποιο τρόπο προσπαθούν να την περιγράψουν, περισσότερο θα έλεγα να την πουλήσουν στο κοινό παρά να την τεκμηριώσουν.\nΌμως για το πώς λειτουργεί η μέθοδος και το τι πετυχαίνει το κενό παραμένει ένοχα μεγάλο. Η μέθοδος στην Ελλάδα εμφανίστηκε μέσα από ένα χάσουν βάρος μεταβολικό ρυθμό το οποίο περιέγραφε την δίαιτα σαν «…το μισό από το βιβλίο ενός διαιτολόγου του οποίου το όνομα δεν διασώθηκε και κανείς δεν μπορούσε να βρει!!\nΜου την είχε δώσει ένας φίλος γιατρός που την έκανε ο ίδιος. Φυσικά κανένας λόγος για τεκμηρίωση ή επιστημονική απόδειξη.\nΌλα αρχίζουν και σταματούν στο «Αφού την μελέτησα καλά διαπίστωσα ότι πρόκειται μια πολύ εύκολη δίαιτα που σου επιτρέπει να τρως μεγάλη ποικιλία φαγητών, να μην στερείσαι τίποτα και να χάνεις περίπου 1 κιλό την εβδομάδα. Κάποιος πρέπει να καταναλώσει καθημερινά μονάδες τροφίμων.\nΚαι κάπου εδώ αρχίζει να ξετυλίγεται το παραμύθι. Είναι γνωστό και αποδεκτό από όλο το επιστημονικό κόσμο η κατηγοριοποίηση των τροφών με βάση κάποια κοινά χαρακτηριστικά σε ένα σύστημα ισοδυνάμων, τα γνωστά σε όλους μας ισοδύναμα τροφίμων. Ένα σύστημα που σε γενικές γραμμές επιτρέπει το σχεδιασμό ενός διαιτολογίου και την δημιουργία ποικίλων εκδοχών του στη βάση της αντικατάστασης των τροφών από ισοδύναμές τους. Αυξάνει το περιεχόμενο σε υδατάνθρακα σύμφωνα με το σκεπτικό των εμπνευστών τότε οι μονάδες αυξάνονται σε 1 ή δύο.\nΘα μπορούσε κάποιος καλόπιστος να διακρίνει μια «διατροφική ηθική» στη μέθοδο. Πριμοδοτεί την κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, τιμωρεί την κατανάλωση απλών υδατανθράκων και ζάχαρης έναντι των σύνθετων, αποτρέπει την χρησιμοποίηση τυποποιημένων η νύφη μου ζήτησε να χάσω βάρος προπαρασκευασμένων τροφών. Όμως ο πίνακας ταξινόμησης είναι τουλάχιστον αστείος. Η φαιδρότητα του όλου συστήματος είναι προφανής μιας και στην κατηγορία των 0 μονάδων βρίσκονται τα φρούτα και το ξύδι, η ζαχαρίνη και η μουστάρδα.\nΤροφές με εντελώς διαφορετική σύνθεση αλλά και θερμιδικό περιεχόμενο.\nΠαρόμοια στην ομάδα των τροφών με μία μονάδα συνυπάρχουν πέρα από κάθε λογική η μπανάνα, η βρώμη, το κρέας και το βούτυρο. Και αυτό είναι λογικό κατά την μέθοδο αυτή γιατί «Οτιδήποτε δεν αναφέρεται στον πίνακα και αποτελεί μεμονωμένο υλικό μετράει 1 μονάδα».\nΔηλαδή ένα το υλικό, μία η μονάδα. Αυτά βέβαια δεν θα τα έλεγε ούτε ο πιο άσχετος σχετικός με το αντικείμενο μιας και οι εμπνευστές της μεθόδου διαγράφουν τη διαφορετική και πολυποίκιλη σύσταση των τροφών και όλα γίνονται ένα και το αυτό.\nΣχόλια Joy Μάιος 23, Εγώ ενα πράγμα εχω πει στον αδερφο μου.\nΔίαιτα μονάδων, μια ακόμα ψευτοδίαιτα. | The Health Lab\nΟι παρεχόμενες οδηγίες χρήσης της μεθόδου ξεπερνούν τα όρια του αστείου και είναι πέρα για πέρα επικίνδυνες στα χέρια του κάθε ανθρώπου. Ξεχωρίζω τις παρακάτω απλά και μόνο γιατί είναι και αυτές που η εσφαλμένη τους συνήθως εφαρμογή είναι και αυτή που μπορεί να προκαλέσει και τα η νύφη μου ζήτησε να χάσω βάρος προβλήματα υγείας.\nΣτην δίαιτα των μονάδων δεν υπάρχει περιορισμός στην ποσότητα εκτός από ότι περιέχει αλεύρι και ζάχαρη. Πάντα όμως τρώμε με μέτρο.\nΜια πέρα για πέρα αντιφατική οδηγία μιας και το «δεν υπάρχει περιορισμός στην ποσότητα» συμπληρώνεται με το «Πάντα όμως τρώμε με μέτρο. Αν μάλιστα το φάει με σαλάτα μαρούλι ή αγγούρι κλπ τότε το άθροισμα των μονάδων είναι μόνο 1! Cq10 απώλεια βάρους όμως φάει ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης με σουσάμι τότε οι μονάδες που καταναλώνει είναι 2! Ο παραλογισμός σε όλο το μεγαλείο του!\nΟι μοναδικές διαφοροποιήσεις αφορούν το φύλλο ή την κατάσταση θηλασμούκύησης ή γαλουχίας. Όχι σε ποιοτικά χαρακτηριστικά αλλά σε αριθμό μονάδων.\nΟι συμβουλές τους μπορεί να σας βοηθήσουν να δείτε τη σχέση σας μέσα από διαφορετική σκοπιά.\nΦωτογράφος αφαίρεσε 30 κιλά με Photoshop από τη μέλλουσα νύφη και προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων ΦΩΤΟ- ΒΙΝΤΕΟ Της αφαίρεσει με photoshop 30 κιλά κι αυτό το θεωρεί εξευτελιστικό - Οι προκλητικές αναρτήσεις της φωτογράφου 20 Ιανουαρίου - μμ Tweet Κάθε μέλλουσα νύφη θέλει στις φωτογραφίες του γάμου και του αρραβώνα της να φαίνεται όμορφη και λαμπερή.\nΚαι ας υπάρχουν πλήθος ερευνών που δείχνουν ότι το σωματικό βάρος της μητέρας πριν την κύηση ή κατά την διάρκεια της κύησης έχει σημαντική επίδραση στο βάρος του μωρού αλλά και στη συνολική πορεία και έκβαση της εγκυμοσύνης. Το αν η η νύφη μου ζήτησε να χάσω βάρος έχει χαμηλά επίπεδα σιδήρου ή αν καλύπτονται οι ανάγκες σε μικροθρεπτικά συστατικά ή αν έχει προβλήματα με το ζάχαρο και τείνει προς το διαβήτη κύησης όλα αυτά χάνονται κάτω από το μαγικό αριθμό των μονάδων. Το ίδιο αντιεπιστημονικά, αντιμετωπίζονται και οι απαιτήσεις σε θρεπτικά συστατικά σε κάθε φάση και σε κάθε στάδιο ζωής.\nΔεν υπάρχει πουθενά διαφοροποίηση με βάση την ηλικία ή τα ειδικά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, μια γυναίκα στη φάση της εμμηνόπαυσης θα χρειαστεί τον ίδιο αριθμό μονάδων με μια νέα γυναίκα ή με μια έφηβη. Πόσο μάλλον με τις ειδικές κλινικές περιπτώσεις. Αντίθετα όσες επιχειρούσαν να μπουν σε ένα πιο σύνθετο μοντέλο επιλογών μάλλον κατέληγαν σε ένα διαιτολόγιο πολύ πιο στερημένο σε επιλογές και περιορισμένο σε ποικιλία από το μέσο υποθερμιδικό διαιτολόγιο.\nΌσες πάλι «δημιουργούσαν» πιο σύνθετα μοντέλα επιλογών, τις πιο πολλές φορές κατέληγαν σε προγράμματα διατροφής με υψηλή θερμιδική πυκνότητα ανά γεύμα και μικρό αριθμό γευμάτων. Η «μέθοδος» λοιπόν είναι πέρα για πέρα αντισυμβατική αλλά και αστήρικτη επιστημονικά. Η με «μέτρο» κατανάλωση τροφής πολλές φορές είναι μια καλυμμένη πρωτεϊνική διατροφή και η έννοια θερμιδικό περιεχόμενο είναι κάτι που απουσιάζει εντελώς από τις παραμέτρους της.\nΗ «μέθοδος» είναι μία ψευτοδίαιτα και μάλιστα κακοστημένη που καταντά και εξαιρετικά επικίνδυνη λόγο της μεθοδευμένης ; προβολής της. Μέσα σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης έχουν βρεθεί αναρτήσεις και ερωτήματα του τύπου αν κάνω εμετό οι μονάδες υπολογίζονται; και η απάντηση ήταν όχι!\nΜια σύσταση που έμμεσα «καθοδηγεί» και «νομιμοποιεί» άτομα με Διατροφικές Διαταραχές να κάνουν εμετό! Μάλιστα χρήστες φόρουμ, με αναγνωρίσιμη γραφή εμφανίζονται ως καθοδηγητές ατόμων σε φόρουμ ιστιότοπου με θέμα τις διατροφικές διαταραχές!\nΣε κάθε περίπτωση οι συστάσεις περί εφαρμογής της μεθόδου κατόπιν υπόδειξης και σύμφωνης γνώμης γιατρού μάλλον σαν εξορκισμός ευθυνών και μάλιστα ποινικών φαντάζει, τη στιγμή που κανένας από τους «επίσημους» διακινητές της «μεθόδου» δεν διαθέτει το παραμικρό ακαδημαϊκό υπόβαθρο σχετικό με την επιστήμη της διατροφής. Αντί για οποιοδήποτε συμπέρασμα απλά θα παραθέσω την κολοτούμπα των ατόμων που κρύβονται πίσω από αυτή την απάτη… Η μαμά έφυγε από το blog, το μισό βιβλίο με τις ατελείς οδηγίες εξαφανίστηκε σε μία νύκτα και στην θέση του μπήκε αυτό: «Πριν αρκετά χρόνια έφτασε στα χέρια μου, από μια πελάτισσα του μπαμπά μου, μια πολύ ενδιαφέρουσα δίαιτα.\nΨάχνοντας στο ίντερνετ διαπίστωσα ότι πρόκειται για μια παραλλαγή των weight wachers και Jigsaw unit diet. Μετά από τα αποτελέσματα που είδα σε μένα αποφάσισα να την μοιραστώ με εσάς. Αφού την μελέτησα καλά διαπίστωσα ότι πρόκειται μια πολύ εύκολη δίαιτα που σου επιτρέπει να τρως μεγάλη ποικιλία φαγητών, να μην στερείσαι τίποτα και να χάνεις περίπου 1 κιλό την εβδομάδα.\nΥΓ Πιο κοροϊδία….\nAlfa Gloves Γάντια Latex Μιας Χρήσεως Ελαφρώς Πουδραρισμένα 8-8,5 Large 100τεμάχια\nΠώς να χάσετε βάρος σε ορισμένα μέρη


Γιάννης Τσιμιτσέλης θέατρα: Το ξέσπασμα του ηθοποιού | Alphafreepress.gr\nalphafreepress.gr / LIFESTYLE / Γιάννης Τσιμιτσέλης θέατρα: Το ξέσπασμα του ηθοποιού\nΓιάννης Τσιμιτσέλης θέατρα: Το ξέσπασμα του ηθοποιού\nΓιάννης Τσιμιτσέλης θέατρα: «Τα είχαμε όλα στο ελληνικό θέατρο μας ήρθε και ο COVID-19 να Μας βάλει όλους στην οικονομική εντατική !!!!», αναφέρει μεταξύ άλλων ο αγαπημένος ηθοποιός\nΓιάννης Τσιμιτσέλης θέατρα: Την αγωνία και την αγανάκτησή του εκφράζει με ανάρτησή του στο προφίλ του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης o Γιάννης Τσιμιτσέλης. Πιο συγκεκριμένα ο ηθοποιός ξεσπά για τα μέτρα της κυβέρνησης για τα θέατρα, καθώς και για τον μειωμένο αριθμό θεατών λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, ενώ εκφράζει και την αγωνία του για τη δουλειά του ηθοποιού.\n«Προς κύριο Τσιοδρα ,Χαρδαλιά και κυρία Μενδώνη και κυβέρνηση και κράτος και χώρα, σε μια χώρα που από το 2009 τουλάχιστον περνάει μια απίστευτη κρίση και τρώει τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν. Τα είχαμε όλα στο ελληνικό θέατρο μας ήρθε και ο COVID-19 να Μας βάλει όλους στην οικονομική εντατική !!!! Το επάγγελμα του ηθοποιού είναι πλέον υπερκορεσμενο χιλιάδες ηθοποιοί βιοπορίζονται αποκλειστικά και μόνο από το θέατρο και λίγοι είναι οι τυχεροί που έχουν τηλεοπτική στέγη (ένας από αυτους είμαι και εγώ ). Ειλικρινά δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν αυτοί οι συνάδελφοι που από τον προηγούμενο Μάρτιο είναι άνεργοι !!!», γράφει ο Γιάννης Τσιμιτσέλης.\n« Όλοι είχαμε την ελπίδα ότι το κακό πέρασε και ότι αυτό το χειμώνα θα ανοίξουν τα θέατρα κανονικά έστω και με μειωμένο αριθμό θεατών. Αυτό όμως δεν συμβαίνει !!!Τα μέτρα που έχουν παρθεί για την λειτουργία των θεάτρων δεν είναι βιώσιμα για καμία παραγωγή Δεν γίνεται κανένα θέατρο να επιβιώσει με τόσους λίγους θεατές !!!! ΠΡΕΠΕΙ τα θέατρα να ανοίξουν με πληρότητα που να μπορεί να συντηρήσει παραγωγή και ηθοποιούς. Δεν ζητάω ανοσία της αγέλης Ζητάω μέτρα και υποχρεώσεις για την ασφαλή λειτουργία και την υγεία των θεατών αλλά και την οικονομική υγεία των θεάτρων !!!!!!!!!!!!!!!!!», καταλήγει ο ηθοποιός.\nΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΤΣΕΛΗΣ ΘΕΑΤΡΑ\nΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΤΣΕΛΗΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ\nΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΤΣΕΛΗΣ ΜΕΤΡΑ


Οι πολιτικές εξελίξεις αναβάλλουν το Περιφερειακό Συμβούλιο.\nΜε ανακοίνωσή της το βράδυ της Κυριακής η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας ενημερώνει πως αναβάλλεται λόγω των έκτακτων πολιτικών εξελίξεων το Περιφερειακό Συμβούλιο που θα συνεδρίαζε το πρωί της Δευτέρας στην Άμφισσα.\nΗ Οικονομική Επιτροπή θα συνεδριάσει κανονικά αλλά στην Λαμία και όχι στην Άμφισσα όπως ήταν αρχικά προγραμματισμένο.\nΔείτε και την ανακοίνωση από το γραφείο τύπου της Περιφέρειας Στερεάς\n«Λόγω των έκτακτων εξελίξεων, η προγραμματισμένη για αύριο Δευτέρα 29 Ιουνίου 2015, συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου στην Άμφισσα, αναβάλλεται επ' αόριστον.\nΗ προγραμματισμένη συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής, θα πραγματοποιηθείστη Λαμία και όχι στην Άμφισσα, στις 11.00 το πρωί»


ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ: Ο ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ\nΔεν έχει περάσει πολύς καιρός που εορτάσαμε τον μεγάλο άγιο, Νικόλαο τον θαυματουργό. Η θαυματουργία του, είχαμε τονίσει, αποτελούσε και αποτελεί την προσωνυμία του, δεδομένου ότι κάθε ένας που και μόνο θα επικαλεστεί το όνομά του, θα τον βρει πρόθυμο συμπαραστάτη του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον επίσης μεγάλο σημερινό άγιο, όπως άλλωστε αναφέρει και το συναξάρι του: «επωνυμίαν αυτώ γενέσθαι τα θαύματα». Ο Θεός τον θαυμάστωσε με το ίδιο χάρισμα, διότι αγάπησε με πάθος, όπως λέει ο υμνογράφος του, τον Θεό και τον συνάνθρωπό του, γενόμενος έτσι δίοδος που φανερώνεται η Βασιλεία του Θεού. «Τω πόθω τρωθείς Χριστού, ιερώτατε…θυσιαστήριον θείον γενόμενος». Είναι τέτοιο το χάρισμα αυτό του αγίου, ώστε στο απολυτίκιό του ο υμνογράφος σ’ αυτό επικεντρώνει την προσοχή μας: «…και θαυματουργός (ανεδείχθης), θεοφόρε, Σπυρίδων, πατήρ ημών».


Μνήμες Κατοχής (εμπνευσμένο από τις διηγήσεις της μητέρας μου)\nαφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας μου,\nτης οποίας οι διηγήσεις με καθοδήγησαν\nΤην Ιφιγένεια την πρωτοείδα σε μια παλιά φωτογραφία εποχής, κιτρινισμένη και στις άκρες φαγωμένη, με σταμπωμένα γαλλικά το φωτογραφείο του Παρισιού στην πίσω όψη της, δίχως καμιάν ημερομηνία ή αφιέρωση, όπως συνηθιζότανε κείνους τους καιρούς για τόσο σπάνια πράματα σαν τις φωτογραφίες.\nΕίχε δυό μάτια σαν κάρβουνα φλογισμένα, κατάμαυρα σγουρά μαλλιά να στολίζουν ένα ολόφωτο πρόσωπο αρμονικό, μαλλιά τόσο πυκνά κι ατίθασα που δύσκολα συγκρατούσε με μια φαρδιά κορδέλλα στο μέτωπο μ' ένα θεώρατο φιόγκο λίγο πιο πάνω απ' τ' αυτί, κατά τη μόδα της εποχής. Τα όμορφα χείλια της ήταν σοβαρά και το ύφος της τόσο σκεφτικό για πεντάχρονο κοριτσάκι.\nΚαθόταν ορθή, κρατώντας με το ένα χέρι την πλάτη μιας καρέκλας εποχής, που άνω της αυτάρεσκα καθόταν ένα στρουμουλό μωρό μ' έκληκτο βλέμμα, η Μπουμπούκα, ενώ στην άλλη μεριά της καρέκλας όρθιος κι αυτός στεκόταν προσοχή ο Παντελής μόλις τετράχρονος μ' αντρικό ύφος και ναυτικό κουστούμι.\nΉταν και οι τρεις τους παιδιά μιας όμορφης καλλιεργημένης γυναίκας «καλής» οικογένειας, της Ασπασίας, και του Λουκά, ενός λίγο παρακατιανού νέου με φιλελεύθερες τάσεις, μα ωστόσο κουτού και προκομμένου.\nΓια την κουταμάρα του έχουν να λένε, πως στο χωριό ακούγοντας τ' αποτελέσματα στο δημοψήφισμα του Βασιλιά Κωνσταντίνου (Ελιά ελιά και Κώτσο βασιλιά) και μπρος στο γενικό ενθουσιασμό, πού δε βρέθηκε παρά μόνο μιά ψήφος ενάντιά του, δήλωσε σοβαρά σοβαρά στο γεμάτο έξαλλο καφενείο.\n— Μα να μη βρεθεί κανείς άλλος, έξω από μένα, που να μην τον θέλει...\nΜετά βέβαια αυτή τη δήλωση η ζωή του Λουκά στο χωριό του, έγινε κάπως βαρειά κι έτσι πήρε των ομματιών του και ξενητεύτηκε - πού αλλού; - στο Παρίσι.\nΉταν συνήθειο τότε ο έμπορας να ξενιτεύεται συχνά κι όπως τα γαλλικά ήταν η γλώσσα της αριστοκρατίας όποιος ήθελε να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό έπρεε να τα μιλά άπταιστα.\nΗ Ασπασία που είχε μεγαλώσει στην Οντέσσα σε κάτι άκληρους πλούσιους θείους, κι ήξερε πιάνο, γαλλικά και ρούσικα τέλεια δεν θάχε πρόβλημα στο Παρίσι και σίγουρα θα τον βοηθούσε.\nΗ Ασπασία άξιζε σίγουρα καλύτερη τύχη. Ήταν τόσο όμορφη και διαβασμένη για να πέσει στα χέρια ενός ασήμαντου εμποράκου όπως ο Λουκάς και σίγουρα δεν τον πήρε από έρωτα.\nΜα ήταν αυτή η καταραμένη μπολσεβίκικη επανάσταση πούκανε τον κόσμο άνω κάτω κι από πάμλουτους τους θειούς, τους μεταμόρφωσε σε πάμτωχα ανθρωπάκια της προσφυγιάς και του τρόμου και μόνα θυμητάρια του παλιού καλού καιρού μείναν κάτι χρυσά εικονίσματα με φουσκομάγουλους αγίους στολισμένους με φανταχτερά πετράδια, κάτι ασημένια μαχαιροπήρουνα και μερικά καλά κομμάτια κοσμήματα, όσα γλύτωσαν.\nΚι η Ασπασία από πλούσια νύφη ξέπεσε σε ρημαγμένη προσφυγοούλα κι αρπάχτηκε απ'την αγκαλιά του Λουκά σα σε σανίδα σωτηρίας μιας και στο πατρικό της ακολουθούσαν τέσσερα μικρότερα κορίτσια της παντρειάς αμόρφωτα, ασχημότερα, και με προίκα τίποτε έξω απ'το καλό τους όνομα και την κάποια κοινωνική τους θέση. Ευτυχώς ήταν ακόμη η εποχή που άσχετα απ' τα λεφτά οι τάξεις ξεχώριζαν σαφέστατα απ'το προνόμιο της ευγενικής τους ράτσας. Υπήρχε το γνωμικό «κι αν πέσουν τα δαχτυλίδια μένουν τα δάχτυλα» και πολλοί απ' τους κατώτερους κοινωνικά γαμπρούς, έφτιαχναν γάμους μ' άπροικες αρχοντοπούλες έτσι για να διαβούν τις πόρτες της καλής κοινωνίας.\nΑυτοί οι νεόκοποι αστοί ποτέ δεν ήταν ισότιμα μέλη αυτής της κοινωνίας. Ποτέ κανένας ταπεινής καταγωγής έστω κι αν φτύνοντας ιδρώτα κι αίμα κατάφερνε ν' αναδειχτεί, ποτέ δεν μπορούσε ν ' αποκτήσει ισοτιμία με τον πιό ξεπεσμένο αριστοκράτη γιατί «τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς».\nΜιας και οι συνθήκες τόφεραν έτσι, ο Λουκάς αν και «χωρικός» έγινε δεκτός μ'ανακούφιση απ' το περιβάλλον της Ασπασίας.\nΟ γάμος βέβαια έγινε δίχως μεγάλο ντόρο, ήταν αταίριαστος και παρακατιανός, στο βάθος όλοι ένοιωθαν προδότες, μα όλοι και προάντων οι τέσσερεις αδελφές της νύφης ανάσαναν μ 'ανακούφιση «Και στα δικά μας».\nΜα σε τι καλύτερη τύχη μπορούσαν να ελπίζουν τα τέσσερα δυστυχισμένα θηλυκά, τη στιγμή που ο ατέρας τους που στα νιάτα του κατάφαγε την πατρική του περιουσία στα χαρτιά, τώρα, μπεκρόπινε και τσιλιμούρδιζε φανερά κι αδιάντροα έτσι που οι καλοθελητές πυκνώνανε σ' ακούσματα την άμοιρη τη μάννα τους, που πάντα καμωνόταν την ανήξερη και τη δύσπιστη.\n— Λόγια του κόσμου, κακίες, ζήλιες. Αν είναι δυνατόν... Πάντα τέλειος ο Αντώνης μου...\nΌλοι τη θαύμαζαν την κυρά Ουρανία, την ηρωίδα, που κανείς δεν ήξερε πώς τάϊζε τα έξι παιδιά της, που ολονυχτίς χτυπούσε το κεφάλι της στο πάτωμα απ' τις μετάνοιες μπροστά στα εικονίσματα, που νήστευε σαν όσιος, που τιμούσε τον άντρα της και προφύλαγε τα παιδιά της απ' την κακογλωσσιά του κόσμου.\n«Άγια γυναίκα η κυρά Ουρανία» αυτό ήταν το μόνο πούχαν να πουν γι' αυτήν. Αγια, γι' αυτό κι ο Θεός φαίνεται εισάκουσε στο τέλος τις προσευχές της κι ο Σωκράτης ο πρωτογιός και μοναχογιός της, αφού σαν όλα τα παιδιά σαχλαμάριζε κάμποσα χρόνια στο νησί κορφολογώντας δεξιά κι αριστερά (κατά μάννα κατά κύρη λέγαν πίσω απ' την πλάτη του) μπάρκαρε σ' ένα μεγάλο φορτηγό για την Αμέρικα και κει καταμεσίς του πέλαου φύσηξε λέει φόβος Θεού μέσα του κι έγραψε στη μάνα του-\n«Από δω και μπρος, μάννα, μη νοιάζεσαι. Για όλα είμαι γω. Μη βιαστείς να παντρέψεις τις αδελφάδες μου παρακατιανά σαν έκανες με την Ασπασία. Εγώ θα σου στείλω τα προικιά κι η κάθε μια με τη σειρά της, όλες θα πάνε κατά που θέλει ο Θεός».\nΚαι τόπε και τόκανε ο Σωκράτης. Ολη η ζωή του στάθηκε θυσία για τα θηλυκά που πρόσμεναν με το στόμα ανοιχτό σα χελιδονόπουλα τη χελιδόνα.\nΚι έστελνε βελούδα και χασέδες και μπαμπακερά και δαντέλες και χρυσαφικά και λούσα ο Σωκράτης από την Αμέρικα και λίρες, μετρητά κι επιταγές κι ένα ένα τα κορίτσια βρήκαν τη σειρά τους.\nΗ Ρούλα πήρε δημόσιο υπάλληλο, η Καίτη τον παπά, όχι όποιον όποιον παπά, ήταν και δάσκαλος, η Πηνελόη η άχαρη τον ταβερνιάρη τον Πασχάλη κι η Μερόπη η χοντρέλα το δάσκαλο τον Θωμά, όλοι παιδιά από σπίτια, όχι λαουτζίκος.\nΚαι πάνω που θ' ανάσαινε ο Σωκράτης ξαφνικά στα 25 της πέθανε η Ασπασία, κανείς δεν ξέρει πώς. Ακατάσχετη αιμορραγία. Όλο το σόϊ τάβαλε με το Λουκά και με το δίκιο του. Αυτός θα το ξεθέωσε το κορίτσι πούταν κι άμαθο. Σε εφτά χρόνια γάμου γέννησε οχτώ παιδιά, άλλο πως έζησαν μόνο τα τρία. 'Ηταν αρρώστιες, κρύο. Το Παρίσι είναι μέρος σκοτεινό κι ας λένε πως είναι πόλη του Φωτός. Αφού και τη Μπουμπούκα μόλις και μετά βίας τη γλυτώσανε, αφού τη στείλανε άρον-άρον στην Ελλάδα να τη βλέει ο ήλιος, κάτι είχαν αρχίσει να θαίνουν τα κοκκαλάκια του παιδιού.\nΠέθανε η Ασπασία στο Παρίσι και τόχε προβλέψει. «Στα 25 μου θα πεθάνω» τόλεγε συχνά. Μάλιστα λένε πως εκεί συχνά πήγαινε στις πνευματιστικές συγκεντρώσεις, κει που κουνιέται το τραπεζάκι και βγαίνουν γράμματα και μιλούν με τους πεθαμένους και τα πίστευε αυτά τόσο βαθειά όσο η κυρά Ουρανία πίστευε τους αγίους της.\nΜε το θάνατο της ο Λουκάς είδε το σπίτι του ν 'αδειάζει απ' τη δροσερή της παρουσία, μάζεψε τα κουρέλια της φαμελιάς του και γύρισε στον Πειραιά με τα δυό του κουτσούβελα. .\nΗ μικρή, η Μπουμπούκα που την είχαν στείλει στη γιαγιά να γιάνουν τα κοκκαλάκια της, αρνιόταν να γυρίσει στον πατέρα και τ' αδέλφια της, κι αυτός πάλι άντρας μοναχός τι να την κάνει; Του έφταναν και περίσσευαν τα δυό βάσανα η Ιφιγένεια κι ο Παντελής.\n"Αρχισε να κουτσοδουλεύει στον Πειραιά, μικροράμματα, ψευτοδουλειές, πήρε και μια γυναίκα κατωτάτης υποστάθμης «για νάχουν τα παιδιά μια μάννα» κι έφτιαξε το σπιτάκι τους σ' ένα ξεροβράχο ίσα ίσα μια κάμαρη κι ένα κουζινάκι με τσίγκο για σκεπή.\nΗ Ιφιγένεια θάταν 8 χρονών κι έκπληκτη ανακάλυπτε τις αλλαγές της μοίρας. Από τα πλουμιστά ολοκέντητα φουστάνια της βρέθηκε να σφουγγαρίζει στην τρώγλη, με τ' αγριεμένο βλέμμα της μητριάς άγρυπνα καρφωμένο πάνω της και τις σφαλιάρες σε ημερήσια διάταξη. Αυτή που η μάνα της την είχε καλομάθει σε χάδια και φιλιά, τώρα έβλεπε τα στολίδια της να ξεσχίζονται, τα παιχνίδια της να ποδοατιούνται.\nΟ πατέρας της ρημαγμένος απ' τη δύσκολη ζωή, ούτε που φαινόταν.\nΔεν τη χτυπούσε, δεν τη μάλλωνε, δεν την χάιδευε, δεν την αγκάλιαζε, δεν της μιλούσε. Μόνες της αναμνήσεις απ' αυτόν σ'αυτή τη σκοτεινή περίοδο της ζωής της είναι οι πνιχτοί του αναστεναγμοί στο συζυγικό κρεββάτι της μητριάς.\nΤότε που η Ιφιγένεια έτρεμε σύγκορμη σα σε πυρετό και βούλωνε με λύσσα τ 'αυτιά με τις παλάμες κι έσφιγγε τα δόντια μην ουρλιάξει. Ο Παντελής κοιμόταν ήρεμος εκεί δίπλα της. " Ηξερε πως πάντα κείνη θάμπαινε ανάμεσα σ'αυτόν και τους θυμούς της μητριάς. 'Επειτα κείνος συχνά έλειπε. Τον είχε ο πατέρας για θελήματα, ήταν ο άντρας βλέπεις.\nΗ Ιφιγένεια έμενε σπίτι κι έβλεπε με μίσος την κοιλιά της μητριάς της να καρπίζει.,\n— Φέρε νερό απ' το πηγάδι βρωμοκόριτσο. Στην κατάσταση που είμαι να με συγχίζεις...\nΈπινε τον καφέ της με τις γειτόνισες χαϊδεύοντας τη γεμάτη της κοιλιά. Ήταν ευτυχισμένη, περήφανη. Κι όσο λάτρευε το δικό της σλάχνο, τόσο μισούσε τα ξένα παιδιά που λέκιαζαν τη χαρά της.\nΕπιτέλους γέννησε. Με τι ηδονή την άκουγε να ουρλιάζει και να βασανίζεται κοντά δυό μέρες. Δε νοιάζονταν που για όλα φρόντιζε αυτή· για το ζεστό νερό, για το φαΐ, για τις κότες, για το σπίτι. Αρκεί που εκείνη υπέφερε, πονούσε, ούρλιαζε κι αιτία ήταν αυτός ο νέος ξένος που ερχόταν.\nΕπιτέλους λευτερώθηκε και περήφανα έδειχνε ένα τετράπαχο γιό, τόσο όμοιο μ 'όλα τα νεογέννητα, τόσο αποκρουστικό για την Ιφιγένεια, τόσο υπέροχο για την κυρία Ευτέρη. Ο Λουκάς το είδε αδιάφορος. Γί 'αυτόν ήταν ένα ακόμη στόμα.\nΗ Μπουμπούκα εξακολουθούσε να μεγαλώνει μεσ' τα πούπουλα, στη ζεστή αγκαλιά της γιαγια- Ουρανίας. Πήγαινε πια και στο σχολειό και παινευόταν ως ήταν το πιο καλοντυμένο κοριτσάκι.\nΟ θείος Σωκράτης που λούτιζε μέρα με τη μέρα πιο πολύ, ήδη είχε δικό του καράβι, τη φρόντιζε οπωσδήποτε περισσότερο απ' ότι ο προκομένος ο γονιός της.\nΣυχνά πυκνά ερχόταν στην Ελλάδα κι επειδή οι δουλειές του τον κρατούσαν στην Αθήνα τους αγόρασε ένα κομψό δίπατο σπιτάκι στον Πειραιά, γωνιακό ομορφοχτισμένο- το «17» όπως το λέγανε απ' την ομορφοβαμμένη πινακίδα που κρεμμόταν πάνω απ' την πόρτα τους.\nΑφ' ότου ο Θεός ανάπαψε τον άντρα της η κυρα Ουρανία λυτρώθηκε, δίχως όμως αυτό να ελαττώσει τις ολονύχτιες μετάνοιές της. Ο γιός της τη λάτρευε τρυφερά και μ'αφοσίωση, οι κόρες της ήταν πια φαμελιασμένες, η Μπουμπούκα κοντά της ασφαλισμένη, μόνο τα δυό μικρά τα ορφανά την ανησυχούσαν.\nΣυχνά τα βράδυα η Μπουμπούκα απ' το ζεστό της κρεββατάκι άκουγε τους πνιχτούς λυγμούς της γιαγιάς καθώς διηγόταν στο Σωκράτη τη ζωή πούκαναν τα δυό ορφανούλια τους.\n-Μα μάννα... Είναι πατέρας τους. Δε μπορούμε να τα πάρουμε δίχως αφορμή. Τι θα πει ο κόσμος;\nΗ αγωγή πούδινε ο θείος στη Μπουμπούκα ήταν αυστηρή μαζί κι ελαστική. Της αγόραζε πολυτελή ρούχα και παιχνίδια, την πήγαινε κρυφά στο θέατρο μιας κι η γιαγιά πίστευε ως το θέατρο ήταν «εκ του πονηρού» μα την τάϊζε φακές καθημερνά για μια βδομάδα, μόλις δήλωνε πως τις φακές δε μπορούσε να τις βλέπει.\nΕδώ η βασίλισσα Αμαλία, που ήταν και βασίλισσα, συνήθιζε να της λέει, και στο οικοτροφείο που μεγάλωσε έτρωγε πάντα ότι της σέρβιραν κι εσύ θα κάνεις ιδιοτρίες;\nΣυχνά πυκνά διηγιόταν ιστορίες από μεγάλους άντρες, της έφερνε βιβλία, την έπειθε πως κάτι πρέπει να γίνει κι όχι απλά να παντρευτεί σαν τις αδελφάδες του.\n-Έχεις μυαλό Μπουμπούκα της έλεγε. Κοίτα μόνο μην τ' αφήσεις και σκουριάσει.\nΚάποτε που σεργιάνιζαν στο βασιλικό κήπο, τόσο τεράστιο και υπέροχο στα μάτια της Μπουμπούκας, βρήκε πεσμένο χάμω ένα νεράτζι.\nΤόπιασε και παστρεύοντας το πορτοκάλι με τα νύχια το ξεφλούδισε και το δάγκωσε. Τι ήταν αυτό Θεέ μου; Τα μάτια της πήγαν να βγούν απ' την πικρίλα. Βουρκωμένη έτρεξε στο μπάρμα της που στο παγκάκι καθισμένος έκανε πως διάβαζε την εφημερίδα του.\n-Εχουν οι φύλακες γνώση της είπε με ύφος σπουδαίο. Φτου στο ρωμέϊκο φιλότιμο!! Εκεί στην Ευρώη, τα φρούτα κρέμμονται στα δέντρα και κανείς τους δεν τ' αγγίζει. Ξέρεις Μπουμπούκα, κάποτε ο Καποδίστριας, ο πρώτος μας κυβερνήτης στη Γερμανία μου φαίνεται ή στη Βιέννη σαν και σένα, καλή ώρα, λιμπίστηκε κάποιο φρούτο από τον Εθνικό τους κήπο και ξέρεις τι έγινε;\nΤη στιγμή που πήγε να το κόψει, χραπ και τον γραπώνει απ' τον ώμο ένας πολιτσμάνος και του βάζει πρόστιμο.\n«Αυτά τα φρούτα κύριε, του λέει, δεν είναι για φάγωμα. Ανήκουν σε όλους, να τα βλέπουμε να φχαριστιόμαστε». Αλοίμονο στο κράτος που ο καθένας κάνει του κεφαλιού του, κατάληγε ο θείος κουνώντας της με σημασία το δάχτυλο του.\nΚι η Μπουμπούκα θυμόταν για χρόνια το θείο Σωκράτη το «γεροστάθη» της μ' ανείωτη ευλάβεια.\n«Αν είμαι ότι είμαι» συνήθιζε πάντα να λέει «το χρωστώ στο θείο Σωκράτη».\nΣτο μεταξύ η Ιφιγένεια μεγάλωνε στην πιο ζοφερή ατμόσφαιρα.\nΟ Κούλης ο τρυφερός μοναχογιός της μητριάς μεγάλωνε σε βάρος τους.\nΝτυνόταν τα ρούχα τους, έτρωγε το φαί τους γεύονταν τα χάδια τους.\nΟ Παντελής είχε γίνει ατίθασος. Όλη μέρα στις αλάνες. Η μητριά δεν τον έκανε καλά και ξεσπούσε στην Ιφιγένεια. 'Ετρωγε ξύλο με το παραμικρό. Το λαμπερό της βλέμμα έκρυβε μέσα την τρομάρα και το μίσος. Μόνη στιγμή ησυχίας το σχολειό. Κει στο τελευταίο θρανίο, στη ζεστή από τις ανάσες των παιδιών αίθουσα κοιμόταν. Ούτε λόγος για μελέτη, για ενδιαφέροντα. Ηταν η ανάπαυλα, η ξεκούραση. Σπίτι ήταν το μαρτύριο.\nΗ γιαγιά δεν τολμούσε να πατήσει σπίτι, να τα παρηγορήσει και στην Ιφιγένεια ήταν απαγορευμένο να πάει στο σπίτι της γιαγιάς.\nΑιτία, κάτι μισόλογα που πέταξε η γιαγιά στη μητριά για την αδυναμία της Ιφιγένειας και που στάθηκαν αφορμή για το πιο βρωμερό βρίσιμο από μέρους της κυρα Ευτέρπης για τη γιαγιά κι όλο τους το σόϊ.\nΚι έτσι οι γέφυρες φάνηκε νάχουν κοπεί. Η Ιφιγένεια έσκυβε το κεφάλι στην κακή της μοίρα.\nΤότε ήταν που αρρώστησε ο Κούλης από Πολυομυελίτιδα. Λύσσαξε η μητριά.\n«Να τόχω το παιδί μη στάξει και μη βρέξει και να μ' αρρωστήσει έτσι...»\nΑνάγκαζε τους άλλους δυό να τρώνε τ' αποφάγια του «να ψοφήσουν μιαν ώρα αρχτερα» μα κείνα δείχτηκαν σκληρά καρύδια, δεν ίδρωνε τ'αυτάκι τους ήταν ίδια πάντα, λιγνά, μα κοκκινομάγουλα.\nΤέλος είδε κι απόδε και λέει στο Λουκά:\nΠάμε το αιδί στην Τήνο να γιάνει. Τ' άλλα δόστα στην πεθερά σου ν ' αλαφρώσουμε λιγάκι ίσαμε να περάσει το κακό.\n"Αλλο που δεν ήθελε ο Λουκάς μια και δυο στην πεθερά.\n-Να γράψω στο Σωκράτη μου, του λέει.\n-Αν θες, της απαντά. Εμείς μεθαύριο φεύγουμε. Με λύπηση τ' αφήνουμε γιατί μας ξεκούραζαν, φιλότιμα παιδιά, δουλευτάδικα. Μα τι να γίνει; Βλέπεις ο Κούλης πάει απ' το κακό στο χειρότερο κι η γυναίκα μου πάει να τρελλαθεί απ' τον καημό της.\nΈτσι ξαφνικά πήρε τέλος το μαρτύριο της Ιφιγένειας και του Παντελή. Η γιαγιά τους σκέπασε στη ζεστή της αγκαλιά, τους χάιδεψε με τη μυρωμένη λιβάνι ανάσα της, τους μύρανε με τις προσευχές της.\nΤώρα πια καλοντυνόντουσαν, έτρωγαν ζεστό φαί, κοιμόντουσαν σε καθαρά στρωσίδια, νανουριζόντουσαν απ' τις ολονυχτίες της γιαγιάς.\nΔάκρυα της έρχονταν στα μάτια σαν η γιαγιά νυχοπατώντας έφτανε τη νύχτα να τους σκεπάσει, να τους σταυρώσει, να τους φιλήσει στο κούτελο.\nΗ γιαγιά με τις τόσες παραξενιές της, η υπέροχη αγαπημένη γιαγιά.\nΜιας κι ήταν αργά πια για γράμματα η Ιφιγένεια άρχισε να μαθαίνει τη βελόνα και κει θαυματουργούσε.\nΗ γιαγιά δεν έκρυβε το θαυμασμό της για τα υπέροχα κεντήματα, τα καλοραμμένα ρούχα, τα περίπλοκα πλεχτά που βγαίναν απ' τα χέρια της. «Καθένας μετοχάρισμά του κορίτσι μου» της έλεγε γελαστά, ενώ της χάϊδευε τα μαλλιά. «Η Μπουμπούκα στα γράμματα, εσύ στο βελόνι. Κανένα δεν αφήνει ξαρμάτωτο ο Κύριος. Δες, στον αστακό δίνει τη βαρειά πανοπλία, στη σουπιά το μελάνι, στον καρχαρία τα δόντια του. Τα πάντα εν σοφία εοίησας... Κανένα δεν αφήνει ο Θεός παιδάκι μου μην το ξεχνάς ποτέ σου».\nΚι η Ιφιγένεια το πίστευε βαθειά. Να, πώς άλλαξε η τύχη της, να πώς έγινε ευτυχισμένη.\nΤη Μπουμπούκα στ' αλήθεια ποτέ της δεν τη χώνεψε η Ιφιγένεια. Ήταν τόσο καλομαθημένη, τόσο ψηλομύτα, τάθελε όλα στο χέρι. Θαρρείς και δεν ήταν αδελφές, θαρρείς κι ήταν δούλα της. Μα τόκρυβε, τόκρυβε βαθειά στα φυλλοκάρδια της όπως πρωτύτερα έκρυβε το μίσος για τη μητριά της. "Επρεπε νάναι ευτυχισμένη. Τώρα είχε τόσα στα χέρια της.\nΤης έφτιαχνε τα ρούχα του σχολειού όσο πιο τέλεια μπορούσε και τη στολή για τις παρελάσεις.\nΤι υπέροχη ζωή! Το στήθος της άρχιζε επιτέλους να φουσκώνει, το κορμί της ν 'αποκτά καμπύλες. Η φωνή του Παντελή ήταν αστεία καθώς άρχιζε να βραχναίνει. Το χνούδι αγρίευε το μούτρο του κι η γιαγιά είπε να του φέρει στα μέτρα του κάποιο μακρύ μπλε παντελόνι του θείου γιατί οι αγριότριχες στα πόδια του ήταν πια δάσος.\nΗ Μουμούκα συνέχεια στις βιβλιοθήκες ενώ η Ιφιγένεια είχε ξανά κατακόκκινα ομορφογραμμένα χείλια, μεταξένια σγουρά μαλλιά, ρόδινα μάγουλα και κρυφά στο βλέμμα της πετάριζε κάοιο χαμόγελο.\nΜε την ανατολή του Μεταξά στη δικτατορία ήλθε η διαταγή να παραδώσουν όλοι τα όπλα τους στην αστυνομία.\nΗ γιαγιά στο πιο ψηλό ντουλάπι φύλαγε το ρεβόλβερ του θείου Σωκράτη, τ' όπλο του καπετάνιου να νικά τις ανταρσίες στα καράβια.\nΜόνο πάνω απ' το πτώμα της γιαγιάς μπορούσε κανείς ν'αγγίξει ότι ανήκε στον αγαπημένο της γιό.\nΈκαναν λοιπόν οικογενειακό συμβούλιο πώς να περισώσουν σώο και αβλαβές το όπλο του θείου. Οι δικτατορίες είναι σαν τις καταιγίδες, έρχονται και φεύγουν. Το όπλο του θείου όμως έπρεπε να επιζήσει.\nΌλοι είχαν μυαλά παιδικά. Η Μπουμπούκα παρ' ότι πρώτη στο σχολειό, στα πρακτικά θέματα πάντα τα θαλάσσωνε κι η γιαγιά η μόνη ενήλικη ήταν η πιο απονήρευτη. Τη λύση βρήκε ο Παντελής κι αποφασίστηκε μιας και δεν είχαν άλλη διέξοδο. Σκαρφάλωσε ο Παντελής στα κεραμίδια σαν αγριόγατος τη νύχτα κι έχωσε το όπλο τυλιγμένο σε μαλακιά απαλή τσόχα κι εφημερίδες κάτω από ένα κεραμίδι.\nΚόντευε φθινόπωρο πια. Φώναξαν τον εργάτη να στερεώσει τα κεραμίδια μη στάζουν το χειμώνα.\nΝα τα χτίσεις όλα του λέει η γιαγιά. Όλα έξω απ' αυτό και του σημάδεψε το κεραμίδι με το κρυμμένο όπλο.\nΦυσικά όταν αργότερα έψαξαν να το βρουν, το κρυμμένο ρεβόλβερ είχε κάνει φτερά.\n-Ευτυχώς συλλογίστηκαν με όψιμη σοφία. Αν ήταν κάνας χαφιές ο εργάτης μορούσε να μας προδώσει και να βρίσκαμε και κάνα μπελά.\nΌμως αυτή η σκέψη δεν γλύκαινε τον καημό της γιαγιά Ουρανίας που όλο θρηνούσε πώς θ' αντίκρυζε το θείο δίχως τ' όπλο που της εμπιστεύτηκε.\nΚαι τότε ήλθε ο πόλεμος, ο ηρωικός πόλεμος του '40 και τα παιδιά με τη γιαγιά βρεθήκαν αποκλεισμένα στον Πειραιά μακρυά απ' τη συνδρομή του θείου στην Αμερική. 'Επρεπε πια να τα βολέψουν μόνοι τους. Άρχισαν οι βομβαρδισμοί, οι φοβεροί βομβαρδισμοί του Πειραιά. Ολόκληρες αποθήκες γίνονταν σκόνη. Στη θέση ολάκερων τετράγωνων μια γούβα γεμάτη νερά λασπωμένα. Οι σειρήνες καθημερινή ρουτίνα, ο θάνατος συνήθεια. Τα λεφτά έγιναν τραπουλόχαρτα. Μόνη τους παρηγοριά το «17» που νοικιάστηκε σε δωμάτια και πληρώνονταν με τη μέρα, τόσο τα λεφτά εξαφανιζόντουσαν.\nΉλθαν κι οι γερμανοί, δεν άργησαν. Η γιαγιά δεν τους πρόλαβε. Πέθανε πριν πατήσουν το πόδι τους στην Αθήνα. Ξεψύχησε κάποιο βράδυ ήσυχα γονατιστή μπροστά στα εικονίσματα. Στο λείψανο της χαμογελούσε.\nΟλη η γειτονιά θάμαξε και σταυροκοπιόταν. «Άγια γυναίκα η κυρα Ουρανία. Αιωνία της η μνήμη».\nΚι έμειναν τρία παιδιά μόνα τους στην κατεχόμενη Αθήνα. Τρία παιδιά που το μεγαλύτερο, η Ιφιγένεια, ήταν 16 χρόνων.\nΜα σ' αυτά τα χρόνια τα δύσκολα η ορφάνεια κι η φτώχεια ήταν ο κανόνας. Η Μπουμπούκα σαν πρώτη μαθήτρια είχε την εύνοια του γυμνασιάρχη που έβαλε μέσον και τη διόρισαν γραμματέα στα συσσίτια της Κατοχής. Η Μπουμπούκα πάντα θυμόταν μ' ευγνωμοσύνη τον ψηλό μουσάτο γυμνασιάρχη με την ευγενική φωνή και το περήφανο βλέμμα.\n- Ηταν πιο πολύ κι από πατέρας, έλεγε συγκινημένη. Ο αληθινός δάσκαλος, ο ιδανικός παιδαγωγός...\nΧάρη σ' αυτά τα συσσίτια επέζησαν τα τρία παιδιά την τρομερή πείνα του '42. Τότε που κανείς δεν κοίταγε τα πρησμένα στους δρόμους νεκρά παιδιά, κανείς δεν άκουγε τα «πεινώ» της αγωνίας τους. Τότε που πέταγαν τα πτώματα άταφα στους δρόμους για να κρατήσουν το δελτίο τους για το συσσίτιο. Τότε που οι γυναίκες δινόντουσαν για ένα πιάτο φαί, που οι άντρες πουλούσαν την πατρίδα τους για ένα γεμάτο τραπέζι, τα παιδιά έζησαν χάρη στην επιμέλεια της Μπουμπούκας.\nΔιάβαζε, πήγαινε στο συσσίτιο κατάγραφε τους παρόντες, κι έπειτα μοίραζαν τα περισσεύματα, μερίδες των νεκρών που αφθονούσαν, τάχωνε στο καπακλί, τάφερνε καλά κρυμμένα κάτω από τα βιβλία, σπίτι στ ' αδέλφια της. Εκείνη στο σχολειό κάτι τσιμολογούσε.\nΤα βράδυα συχνά πήγαινε για εξακρίβωση στις οικογένειες των γερμανοκρατούμενων στη Δραετσώνα. Τρομαγμένα βλέμματα, άδεια στομάχια, έγραφε, έπαιρνε αγκαλιά τα γραφτά της και πορεύονταν στους άδειους σκοτεινούς δρόμους με τις τεράστιες αποθήκες των Γερμανών να τη σκιάζουν και σκοποί σε κάθε γωνία.\n«Τις ει;» κι ενώ πνιχτά ακουγόταν ο ήχος από τις πατάτες πούκλεβε κάποιο χαμίνι με κίνδυνο της ζωής του.\nΦαντάζονταν... Φαντάζονταν το πηρούνι από καλάμι τεράστιο να φτάνει ανάμεσα απ ' τα κάγκελα ως την καρδιά της κάθε πατάτας και να την ανασύρει μ' εκληκτική ταχύτητα. Κρακ-κρακ, η κάθε πατάτα στην αγκαλιά της συμμορίας. Κρακ-κρακ ωμή στα πονεμένα σπλάχνα τους. Η κάθε πατάτα κι ένα μάτι, ένα γερμανικό μάτι που ξεριζωνόταν.\nΚαμωνόταν την ανήξερη, περπατούσε φυσικά, μπορεί και να την εκτελούσαν -μόνο κορίτσι στους άδειους σκοτεινούς δρόμους και νάχει τόσο κρύο. Ποτέ άλλοτε η Αθήνα δεν έζησε τόσο κρύο χειμώνα.\nΔεν το σκεφτόταν.\n«Πατάτες» ανασκάλιζε τις γνώσεις της. Ποιος πρωτόφερε τις πατάτες στην Ελλάδα; Όχι ο Καποδίστριας, Μήπως ο Οθωνας; Το ξέχασα. Εδώ κοντεύω να ξεχάσω τη γεύση τους. Πάντως κανείς δεν τις δοκίμαζε στην αρχή. Αυτό είναι σίγουρο. Άφησαν να τις κλέψουν. Χαμογέλασε εντός της... σαν και τώρα. Τις έκλεψαν, τις δοκίμασαν, τους άρεσαν, τις αγόρασαν.\n"Ενοιωσε το στόμα της να πλημμυρίζει σάλιο. Πόσον καιρόν είχε να φάει πατάτες;\nΜιαν άλλη μέρα είδε σε κάποιο γερμανικό καμιόνι ένα σαλταδόρο. Με το σουγιά του είχε σχίσει το τσουβάλι κι η ζάχαρη έτρεχε σαν λευκός κρυστάλλινος καταρράκτης.\nΞωπίσω του νοικοκυρές απ' τα εζοδρόμια ορμούσαν αναμαλιασμένες και μάζευαν την ψιλή αστραφτερή σκόνη με σαλιωμένα ακροδάκτυλα. Σε μια στροφή κάποιος γερμανός στρατιώτης σημάδεψε,τον έτυχε πιο κάτω απ' τη μύτη. Επεσε μρούμυτα στη λευκή ψιλή ζάχαρη που λημμύρισε αίμα πηχτό, σκοτεινό. Η ζάχαρη έλυωσε, ναι, η ζάχαρη έλυωσε στο ζεστό αίμα.\nΤι να σκέφτεται κανείς; Όλοι με τον κίνδυνο πια ζούμε και δίχως νάμαστε ήρωες. Να τώρα μένα, τη Μπουμπούκα τη γραμματέα στα σισσίτια, σίγουρα θα με περνούσαν στρατοδικείο, σα μάθαιναν για τις κρυμμένες καρτέλλες των πεθαμένων.\nΜα τι πρέπει να γίνει; Κάπως πως πρέπει να ζήσουμε. Η κάθε μέρα είναι κέρδος. Ζήλευε τους αγωνιστές αυτούς που μάχονταν, μα και φοβόταν.\nΟλοι περίμεναν με τα χέρια σφιχτά δεμένα σε προσευχή να περάσει ο χειμώνας. Οι άλλοι οι λιγοστοί έσπρωχναν τον καιρό απ' τα λημέρια τους, έστηναν δόκανα, παγίδες. Σ' ένα νεκρό γερμανό χιλιάδες δικοί μας απ' το σωρό απ' τους ανέτοιμους, τους ανυπεράσιστους, τους δειλούς. Με το ζόρι ήρωες. Πόσοι με το ζόρι ήρωες!\n'Ενας νεαρός προχτές στη βιβλιοθήκη της έβαλε με τρόπο στο βιβλίο ένα σημείωμα. Πίστεψε ως ήταν ραβασάκι.\n— Όρεξη που την έχει... σκέφτηκε.\nΤ' άνοιξε έτσι από περιέργεια. Μπορεί νάταν και προκήρυξη παράνομη. Γίνονται κι αυτά στις μέρες μας. Να το πέταγε; Δε βαριέσαι... Ήταν ένα ποίημα.\n«Για το δικό σου χέρι» είχε για τίτλο.\nμε τα μακρυά ευλύγιστά του δάχτυλα\nπου ξέρουν να αγγίζουν και να νοιώθουν\nτα νύχια στρογγυλά, σπόρια\nκάποιου ιερού μας δέντρου\nποτέ βαμμένα ή μακρυά\nποτέ τους οπλισμένα\nήμερα, απαλά, ίσα να προστατεύουν\nνα κρύβονται σα σφίγγεις τη γροθιά\nνα μπήγονται στις δικές σου τις παλάμες\nστα δικά σου ροδομάγουλα\nστα δικά σου αφράτα στήθια\nστη δική σου καρδιά\nδαγκωματιά στην κάθε αμηχανία\nπροσφάϊ της θλιμμένης όψης σου.\nΤα δάχτυλα ντυμένα με ρυτίδες\nμηδένα δαχτυλίδι να τις σκιάζει\nστολίδι, υπόσχεση, δέσιμο ή θυμητάρι\nχαλκάς σκλαβιάς κορμιού ή και καρδιάς.\nΤα παίζεις λεύτερα στον άνεμο, τα κυματίζεις,\nπλάθεις πηλό κι έπειτα διάπλατα τ' αφήνεις ανοιχτά\nνα γεύεσαι την άμμο σα γλυστράει\nτη δύναμη της θάλασσας να τα φιλά\nΑλλάζουν πρόσωπο τα δάχτυλά σου\nχαράζονται ή σταφιδιάζουν\nμελανιάζουν, κοκκινίζουν ή ασπρίζουν\nπονούν, αγγίζουν, χαϊδεύουν,\nμαλάζουν σφάζουν, ξεσχίζουν, ανάβουν.\nΗ παλάμη σου ανοιχτή, είναι ο κόσμος\nΟι γραμμές που σμίγουν και χωρίζουν\nκαρφώνονται και συνεχίζουν\nαλλάζουν πρόσωπο δίχως να μεταβάλλονται.\nΠόσο γυμνό το χέρι σου\nμπροστά στο θάνατο!\nΚανένα πάχος να το ντύσει\nΚαμμιά καμπύλη να το ομορφύνει.\nΧαράζονται οι τένοντες στο δέρμα\nκορυφώνονται τα κόκκαλα\nπουθενά δε βρίσκεσαι\nτόσο κοντά στο θάνατο.\nΟι φλέβες σου χαράζουν τη γεωγραφία τους\nμλε ρυάκια σε χλωμή πεδιάδα\nπότε πότε φουσκώνουν σε πλημμύρα θαρρείς\nΤο χέρι σου δεν έχει φύλο\nφυλή, πατρίδα, οικογένεια\nΑς λένε ότι θέλε\nαστυφύλακες και γραφολόγοι\nΤο χέρι σου κομμένο και πεταμένο\nσε κάποιο καπνισμένο χάλασμα\nείναι το χέρι του ληστή ή του προδότη\nτου άμαχου, του στρατιώτη,\nτου πατέρα, του εραστή, ή του παιδιού\nΤο χέρι σου που στάζει αίμα\nείναι το χέρι όλου του κόσμου.\nΓιατί σε μένα; συλλογίστηκε αναστατωμένη η Μπουμπούκα ενώ προσεχτικά το δίπλωνε. Ποιός να τόγραψε;\nΚοίταξε ολόγυρα τα σκυμμένα στα βιβλία κεφάλια. Κανείς, κανείς δεν έμοιαζε να την προσέχει.\nΝάταν τυχαίο; Νάταν λάθος; σκέφτηκε με πόνο.\nΘάθελε κάοιος να τη νοιάζεται. Κάποιος που να σκέφτεται σαν αυτόν πούγραψε αυτό το ποίημα. Υπάρχουν τάχατες άντρες που να σκέπτονται και να νοιώθουν;\nΤα Χριστούγεννα είχαν μεγάλη τύχη. Κει που σκούπιζε η Ιφιγένεια, τη σκάλα, (τα Χριστούγεννα πάντα το σπίτι πρέπει να λάμπει ακόμη κι αν υπάρχουν γερμανοί πάνω απ'το κεφάλι μας) νάσου ένα καμιόνι γερμανικό, φουριόζο. Ακριβώς έξω από τη πόρτα ο δρόμος είχε μια λακκούβα. Τινάχτηκε το φορτηγό, πήδησε, και μαζύ του πήδηξε στο δρόμο μια αγκαλιά ζυμάρι έτοιμο για το φούρνο, κέικ πορτοκάλι με κομματάκια πορτοκάλι μέσα. Τα μάζεψαν με τα χέρια απ' το χώμα βιαστικά, τόστρωσαν στο ταψί με θρησκευτική ευλάβεια κι άναψαν το φουρνάκι της αυλής για να το ψήσουν πυρώνοντάς το με κάτι παλιές καρέκλες.\nΔεν την ξαναπάθαιναν να το πάνε στο φούρνο σαν κείνη τη μπομποτόιττα που τους τη φάγαν άλλοι. Κι έφταιγε ο ηλίθιος ο Παντελής πούκανε τα γλυκά μάτια σε μια κοπέλλα και μιλώντας της μπήκε στο φούρνο κι άφησε το ταψί και σαν πήγε η Ιφιγένεια να το πάρει:\n«Τώρα το ταψί...» λέει ο φούρναρης. «Το πήρε η ξαδελφούλα σας πούρθε το πρωί με το νεαρό που τόφερε».\nΛύσσαξαν απ' το κακό τους. Θέλησαν να χειροδικήσουν πάνω στον Παντελή δυό μέτρα άντρα, πούταν και πιο λαίμαργος, μα είχε τόσο πένθιμο ύφος, που τον λυπήθηκαν.\n'Ομως τούτα τα Χριστούγεννα ήταν τόσο ευτυχισμένα για τ 'αδέλφια. Υπάρχει πιο μεγάλη ευτυχία για ένα άδειο στομάχι από ένα κομμάτι κέϊκ που σιγολυώνει κάτω απ' τις μασέλλες σου έστω κι αν κριτσινίζει χωματένια;\nΤώρα πια οι βομβαρδισμοί δεν τους τρόμαζαν. Οι Εγγλέζοι ήξεραν πού χτυπούσαν. Ανέβαιναν λοιπόν στην ταράτσα και θαύμαζαν δωρεάν θέαμα. Πυροτεχνήματα, λάμψεις, ένα ζωντανό τσίρκο. Ίσως κι αυτοί στην ταράτσα τους νάπαιζαν κάποιο μικρό ρόλο σ' αυτή τη τεράστια παράσταση. Το ρόλο του κλόουν που καταπίνει τις φωτιές, λυγά τα σίδερα.\nΈπειτα βούλιαξε το .«Κουρτουλούς» γεμάτο ως τα μπούνια σύκα και χουρμάδες και μπλιγούρι. Το βύθισαν στη μέση του λιμανιού, ένα αθώο καράβι του Ερυθρού Σταυρού φερμένο απ' τη Σμύρνη. Πλημμύρισε ο Πειραιάς θαλασσοβρεμμένο μπλιγούρι. Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις ποτέ δεν βρέθηκαν σε τέτοια θερμή φιλική ένταση, όσο μετά την ηρωϊκή θυσία του γεμάτου Κουρτουλούς. Η Τουρκία πια είχε μόνο την όψη της πικρής αλμυρής, μα χορταστικής μάζας, που εγκυμονούσαν τ' αμπάρια του ναυάγιου. Η Τουρκία έστω κι αργά μας έφερνε ζωή έστω και θαλασσοβρεμμένη.\nΤο σπίτι ή καλύτερα το «17» όπως όλοι τόξεραν ήταν ένα μικρό τετράγωνο δίπατο γωνιακό, αργότερα θάβρισκαν πως δεν είναι άρτιο, μα που ωστόσο τους στέγασε για πολλά χρόνια.\nΚάτω ήταν ένα ημιυόγειο με δυό δωμάτια στη μια μεριά του δρόμου κι άλλα δυό στην άλλη. Στο βάθος μια μικρή αυλή, φωταγωγός καλύτερα, που εικοινωνούσε τους δύο ορόφους και την ταράτσα με μια γυριστή σιδερένια σκάλα πούφερνε ίλιγγο να την κοιτάς. Στην αυλή έβλεπαν τα χαγιάτια των δωματίων, τα πλυσταριά κι οι κοινές κουζίνες των δύο ορόφων.\nΤα παιδιά είχαν τα δυό δωμάτια του άνω ορόφου, την αποκλειστική χρήση της μιας κουζίνας και του μπάνιου (γιατί ναι, είχε και μπάνιο με μπανιέρα εμαγιέ και θερμοσίφωνα γκαζιού, πολυτέλειες που ο θείος είχε φέρει από την Αμερική).\nΤα υπόλοια δωμάτια τα κατοικούσαν ένας καθηγητής μαντολίνου με το καναρίνι του, μια χήρα με το γιό της φοιτητή της Θεολογίας, μια ζωντοχήρα καλολπηρώτρα αγνώστου επαγγέλματος και μια οικογένεια κακομοιριασμένη, ένα αντρόγυνο και τρία παιδιά που τσουβαλιάζονταν στο γωνιακό δωμάτιο του υπογείου που βρωμούσε από μακρυά κατρουλίλας κι ήταν η αφορμή για καθημερινούς καυγάδες.\nΤα ψωραλέα βασιλικά της χήρας που σαν ποτιζόντουσαν λέρωναν την αυλή της ζωντοχήρας και το καθημερινό καλοκαιρινό μεσημεριάτικο κελάϊδισμα του καναρινιού ήταν άλλες αφορμές για καυγάδες.\nΕυτυχώς όμως η σκοτεινή ατμόσφαιρα της Κατοχής έδινε μια συνοχή στη ζωή του σπιτιού κι όλοι κατά το μέτρο τους πλήρωναν τα ορφανά, πούνοιωθαν κάπως σα να τα προστάτευαν.\nΕιδικά ο καθηγητής του μαντολίνου με το αιώνιο παπιονάκι στο λαιμό του είχε αρχίσει να κάνει μαθήματα στη Μπουμπούκα που φιλοδοξούσε να γίνει δασκάλα, αν και αποδεικνυόταν τέλεια ανεπείδεκτη στη μουσική γνώση.\nΑντίθετα η Ιφιγένεια έπιανε σωστά τις νότες και τραγουδούσε με θερμή φωνή όλα τα σουξέ της εποχής ενώ έρραβε στο μαλκονάκι του δωματίου της. Ο φοιτητής της Θεολογίας συχνά ονειροπολούσε στο τραπεζάκι πούχε κολλητά στο παραθύρι του, έτσι που η χήρα αναγκαζόταν να κλείνει με βιάση τα πατζούρια και ν' ανάβει το φως για να συγκεντρωθεί στα βιβλία ο κανακάρης της.\nΚι αυτός κρυφά κάτω από πατερικές σοφίες χάραζε τις σκέψεις του.\n«Χρώματα, φως, πλημμύρα ζωής\nχαμόγελο, βλέμμα, χάδι,\nτα σοδιάσματα του πλούτου\nτης απλής καθημερινότητας\nαντιστήλιο στο θάνατο\nπώς κι αν αύριο φεύγουμε\nάλλο δε νοιαζόμαστε\nαπ' το παλιό χαλασμένο ρολόϊ\nστον τοίχο ποιός θα το κουρδίζει».\nΚάποιο βράδυ όλοι στο σπίτι πετάχτηκαν απ' το κρεββάτι απ' τις φωνές και τα τραγούδια κάποιου Ιταλού μεθύστακα φαντάρου, πούχε κουρνιάσει στο κατώφλι τους. Κλωτσούσε τα θυρόφυλλα έτσι που το σπίτι έτρεμε, λες και του βγάζαν την ψυχή του. Κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει. Ούτε ο ονειροπόλος φοιτητής, ούτε ο σεβάσμιος καθηγητής, μήτε ο φουκαράς του υπογείου, μήτε ο λεβέντης σπιτονοικοκύρης, ο Παντελής.\nΟ μεθυσμένος, ίσως είχε όπλο. Ευτυχώς η περίολος τον άκουσε, ακούστηκαν τα σκληρά τους βήματα στο πεζοδρόμιο, οι γερμανικές βρισιές τους (ότι και νάλεγαν αυτοί οι άνθρωποι για βρισιές ακούγονταν) και τέλος κάποιο τρίκυκλο τον μάζεψε σα μπόγο.\nΑνάσαναν όλοι μ' ανακούφιση.\nΚατέβηκε η Ιφιγένεια ν ' ασφαλίσει την πόρτα και νάσου μια σκιά κι ένα δειλό χτύπημα.\nΠάγωσε η Ιφιγένεια, φωνή δεν έβγαλε απ' το λαιμό της.\n-Για το Θεό, βοήθεια, ακούστηκε κάποιος λαχανιαστός ήχος.\nΆνοιξε το τζάμι δειλά έτσι που ανάμεσα στα κάγκελα να βλέπει το πρόσωπο του. Δεν είδε τίποτε μες' το σκοτάδι, μόνο της φάνηκε το περίγραμμα κάποιου ανθρώπου.\nΚι αυτή δεν ξέρει γιατί άνοιξε. Σχεδόν έπεσε πάνω της τριγκλίζοντας. Τον έσυρε ως κάτω απ' τη σκάλα και βιαστικά μαντάλωσε την πόρτα.\n-Ακόμη Ιφιγένεια; ακούστηκε η νυσταγμένη φωνή της Μπουμπούκας.\n-Κοιμήσου κι έρχομαι, της φώναξε μαλακά.\n-Μμμ... καληνύχτα σούρθηκε νυσταγμένα η Μπουμπούκα.\n-Νερό, ψιθύρισε ο ξένος στην κρυψώνα του.\nΣιγά σιγά, προσεχτικά γιόμισε ένα ποτήρι και του το πήγε. Γονάτισε στο πλάϊ του. Εκείνος έτρεμε ολόκορμος θάχε πυρετό. Ακούμπησε το χέρι της παγωμένο απ' τον τρόμο στο μέτωπο του. Τα δάχτυλά της κόλλησαν.\n-Είσαι λαβωμένος; ψιθύρισε με φρίκη.\n-Θα με βοηθήσεις συντρόφισσα; μουρμούρισε πνιχτά εκείνος.\n-Δεν είμαι συντρόφισσα κανενός, είπε θλιμμένα εκείνη. Πες μου τι θες.\n-Να μείνω δω, ως αύριο. Αύριο πρωί πρωί, θα πας ν 'αφήσεις κάπου ένα σημείωμα και το ίδιο βράδυ θα φύγω.\n-Αν ζεις ως αύριο, μουρμούρισε πένθιμα η Ιφιγένεια.\n-Θα το κάνεις συντρόφισσα; είπε αυτός με πυρετική ένταση.\n-Σσσ είπε αυτή κι έκλεισε το στόμα του με την παλάμη της.\nΤότε αυτός της φίλησε το χέρι στην παλάμη, στην άκρη των δακτύλων.\n-Θες τίποτε άλλο; ρώτησε λίγο ξαφνιασμένη απ’ το δίχως πρόσωπο σύντροφο.\nΑνέβηκε τα σκαλιά. Στο δωμάτιο η Μπουμπούκα κοιμόταν κι από δίπλα ακουγόταν το ροχαλητό του Παντελή.\nΠήρε μια κουβέρτα και ξανακατέβηκε στην κώχη της σκάλας.\nΟ ξένος θα κοιμόταν κιόλας. Η ανάσα του ακουγόταν ρυθμική.\nΤον σκέπασε με τη στοργή να ξεχειλίζει στην καρδιά της δίχως να ξέρει το γιατί. Θάθελε ακόμη και να τον φιλήσει, αν δεν φοβόταν τόσο.\nΠριν καλά καλά χαράξει, η Ιφιγένεια κατέβηκε προσεκτικά τα σκαλιά να τον βρει.\nΗ πόρτα ήταν ανοιχτή διάλατα. Στην κώχη πεταμένη η κουβέρτα ματωμένη.\nΤη δίπλωσε προσεχτικά και τη φύλαξε κάτω κάτω στο σεντούκι με τα προικιά της.\nΑπό κείνο το βράδυ άρχισε να μετρά τους πυροβολισμούς στο δρόμο.\nΉλθε κι η απελευθέρωση.\nΤα πλοκάμια του φασισμού σαν το θεριό, που χτυπήθηκε κατακέφαλα, μαζεύτηκαν. Ύπουλα και μουλωχτά οι γερμανοί μας άφησαν, όχι για να παινευτούμε πως τους διώξαμε.\nΟι ευρωπαϊκές ιστορίες σε κάτι ψιλά περνούν τη συμβολή μας σ' αυτή τη νίκη κι ας μας έταζαν τότε λαγούς με πετραχείλια.\nΚάναν τις μοιρασιές τους οι μεγάλοι, έκοψαν τα Βαλκάνια σε φέτες, κι ήλθαν οι σύμμαχοι να μας πείσουν για το πού από δω και μπρος θ' ανήκουμε. Εμείς παλεύαμε για εθνική αξιοπρέεια και λευτεριά κι αυτοί μας μοίραζαν σε ζώνες επιρροής. Ας είναι.\nΚι από κει που όλοι αδέλφια και συντρόφια ονοματιζόμαστε, άρχισε ο ένας να βγάζει το μάτι του αλλουνού γιατί είναι βαρύ στο τέλος όλοι να βράζουν σ' ένα καζάνι κι οι γερμανόφιλοι νάναι στο τέλος λάδι κι οι αντάρτες να ντροπιάζονται προδότες.\n'Αρχισε κι ο εμφύλιος.\nΚλείστηκε ξανά ο κοσμάκης στα σπίτια του. Είδαν τόσα τα μάτια του! Τι να γίνει, μπόρα είναι κι αυτή και θα περάσει. Να δούμε πότε επιτέλους θα ησυχάσουμε κι όποιος θέλει ας κάνει το βασιλιά.\nΠικρά λούφαζαν όλα σαν κουρνιαχτός που κατακάθονταν.\nΤο γιό της χήρας τον πήγαν εξορία. Κουμμουνιστή τον είπανε. Βολόδερνε η μάνα του στο τμήμα, τσάμπα κόπος. Ποιος τάχα να τον κάρφωσε;\nΟ φουκαράς ο οικογενειάρχης του ισογείου βρέθηκε με κομμένο το κεφάλι. Ήτανε λέει καταδότης της αστυνομίας. Έσκουζε η γυναίκα του η Κατίνα και τα μυξιάρικά του.\nΤι καταδότης; αυτός δεν είχε σάλιο να φτύσει ο έρμος.\nΆνοιξαν πιά λεύτερα οι συγκοινωνίες κι έμαθαν πως ο θείος Σωκράτης σκοτώθηκε σε τροχαίο, τον πάτησε αυτοκίνητο κι άφησε την περιουσία του μετρητά και λίρες στα τρία ορφανά.\nΉσαν πια η εποχή της Αμερικάνικης βοήθειας. Δέματα περνούσαν τον Ατλαντικό γεμάτα αποφόρια αμερικάνικα.\nΚάτι αστεία πλατύγυρα καπέλλα, νάϋλον νυχτικά, πιτζάμες, γιαλιστερά πουκάμισα, σακάκια.\nΟι προύχοντες του κάθε χωριού κι οι παπάδες είχαν την ευθύνη της διανομής αυτών των θησαυρών. Κατά το ελληνικό συνήθειο διάλεγαν τα καλύτερα για τη φαμελιά τους και τα υπόλοια τα μοίραζαν στη φτωχολογιά. Κι ήταν τόσο παράξενα για τις συνήθειες του τόπου κείνα τα ρούχα που πολλοί φόραγαν τις γιαλιστερές πιτζάμες στην εκκλησιά, μιας κι οι άνθρωποι από τα μικράτα τους κοιμόντουσαν με τα ρούχα.\nΕκεί που γινότανε το σώσε ήταν στη διανομή των τροφίμων. Οι μεγαλέμποροι του κάθε χωριού φρόντισαν να παρακρατήσουν βούτυρα, τυριά κι αλεύρια για να τα μοσχοπουλήσουν αργότερα.\nΑλοίμονο! Κατά που λέει η παροιμία «Ποιος έχει στα δάχτυλα του μέλι και δεν το γλύφει;»\nΑυτή είναι η ελληνική μας λεβεντιά, η ρωμέϊκη εξυπνάδα του καραγκιόζη.\nΑπόσπασμα από το μυθιστόρημα "Ιφιγένεια εν Ελλάδι"


Πιοτρ Β. Ριαμπόφ – Ο άνθρωπος που εξεγείρεται - Anarkismo\nΠιοτρ Β. Ριαμπόφ – Ο άνθρωπος που εξεγείρεται\nΔιεθνή | Αναρχική Ιστορία | Γνώμη / Ανάλυση Sunday July 06, 2014 21:21 by Dmitri - 1 of Anarkismo Editorial Group\nΗ φιλοσοφία της εξέγερσης στον Μιχαήλ Μπακούνιν &#\nΠιοτρ Β. Ριαμπόφ – Ο άνθρωπος που εξεγείρεται: η φιλοσοφία της εξέγερσης στον Μιχαήλ Μπακούνιν και στον Αλμπέρ Καμύ\nΜιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν και Αλμπέρ Καμύ… Αυτά τα δυο ονόματα δεν στέκονται τυχαία δίπλα-δίπλα εδώ. Και οι δύο αυτοί στοχαστές, που έζησαν σε διαφορετικές χώρες και σε διαφορετικούς αιώνες, έκαναν την κατηγορία της «εξέγερσης» μια από τις θεμελιωτικές έννοιες των πρωτότυπων διδασκαλιών τους για τον άνθρωπο. Όμως, αν στον Μπακούνιν αυτές συναντιούνται μόνο ξεχωριστά, και όχι ενταγμένες σε ένα σύστημα ιδεών για την εξέγερση, στον Καμύ η εξέγερση γίνεται η σπουδαιότερη κατηγορία. Κατά τη γνώμη του Μιχαήλ Μπακούνιν, η εξέγερση είναι ένα από τα τρία σημαντικότερα γνωρίσματα «κάθε ανθρώπινης, τόσο ατομικής όσο και συλλογικής, παρουσίας στην ιστορία», πλάι στη ζωική φύση και τη νόηση του ανθρώπου. Είναι ακριβώς μέσα από την εξέγερση που δημιουργείται η προσωπικότητα, το έργο, η ελευθερία και συντελείται η ενσάρκωση του ανθρώπου. Με αυτόν τον τρόπο, η εξέγερση παρουσιάζεται ως η σπουδαιότερη και ειδικά ως ανθρώπινη ιδιότητα. Όμως, τι εννοεί ο Μπακούνιν με τη λέξη «εξέγερση» και εναντίον ποιου έχει στραφεί αυτή η εξέγερση;\nΑντίθετα με τα διαδιδόμενα στερεότυπα, ο Μπακούνιν, αυτός ο φλογερός εξεγειρόμενος, εννοεί με την εξέγερση κάθε άλλο παρά την ολική άρνηση και την καταστροφή χωρίς όρια. Στα έργα του υποδεικνύει επίμονα τα όρια της εξέγερσης και τη σχετικότητά της. Είναι πεπεισμένος ότι η απόλυτη εξέγερση, η εξέγερση εναντίον της Φύσης ως ολότητας του κόσμου ή εναντίον της «δεύτερης φύσης», δηλαδή της Κοινωνίας, είναι αδύνατη και στερείται κάθε νοήματος. Έξω από την φύση και την κοινωνία, για τον Μπακούνιν, δεν υπάρχει τίποτα, τίποτα το υπερφυσικό και δεν δόθηκε λόγος στον άνθρωπο να βγει από τα πλαίσιά τους. Η Φύση και η Κοινωνία στο σύνολό τους είναι το έδαφος στο οποίο μεγαλώνουμε, το πάτωμα στο οποίο είμαστε καταδικασμένοι να παίξουμε το παιχνίδι μας. Όμως, εναντίον της δεδομένης φύσης και της δεδομένης κοινωνίας, ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να εξεγερθεί, αναμορφώνοντας τον κόσμο και τον ίδιο μέσα στον κόσμο, εγείροντας στον αγώνα ειδικά την ανθρώπινη πραγματικότητα.\nΠερνώντας από μια γενικά φιλοσοφική εξέταση της εξέγερσης στην συγκεκριμένη μορφή της, ο Μπακούνιν στέκεται σε εκείνα τα είδη εξέγερσης, όπως η εξέγερση του ανθρώπου εναντίον της εξωτερικής φύσης (με τη στενή σημασία της λέξης), εναντίον της εσωτερικής φύσης του και ακριβέστερα, εναντίον του «ζωικού» της στοιχείου, το οποίο εκτοπίζεται από την ελευθερία που καλλιεργείται και ταυτίζεται από εκείνον με την ανθρωπότητα, εναντίον του Θεού ως του ιερού θεμελίου οποιασδήποτε ιδανικής ή πραγματικής τυραννίας, εναντίον οποιασδήποτε εξωτερικής αυθεντίας, που επιβάλλεται στο άτομο έξωθεν και ενσαρκώνεται κυρίως από το Κράτος.\nΗ σχέση του Μπακούνιν με την εξέγερση του ατόμου εναντίον της κοινωνίας δεν είναι μονοσήμαντη. Στις περιπτώσεις, όπου η κοινωνία επηρεάζει το άτομο ωφέλιμα, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της σκέψης και της ελευθερίας, η εξέγερση, φυσικά, δεν χρειάζεται.\nΣε εκείνες τις περιπτώσεις, όπου η κοινωνία συνθλίβει και υποδουλώνει το άτομο, που το διαφθείρει, η εξέγερση του ανθρώπου εναντίον της κοινωνίας, στην οποία ζει, καθίσταται απαραίτητη, ως η προϋπόθεση της πνευματικής αυτοσυντήρησής του. Ο Μπακούνιν τονίζει ότι το Κράτος, που πάντοτε εξασκεί επιρροή στον άνθρωπο με τρόπο βάναυσο, εξωτερικό και βίαιο, φαίνεται να προβοκάρει το ίδιο την εξέγερση εναντίον του, και αυτή η εξέγερση είναι πολλές φορές ευκολότερη από την εξέγερση του ανθρώπου εναντίον της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που προηγείται του ανθρώπου, τον περιβάλλει και διαμορφώνει, διακριτικά και φυσικά, ένα άτομο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή της. Σε αυτήν την περίπτωση, λέει ο Μπακούνιν, «ο άνθρωπος πρέπει, τουλάχιστον εν μέρει, να εξεγερθεί εναντίον του εαυτού του, καθώς με όλες τις υλικές, διανοητικές και ηθικές έξεις και επιδιώξεις του, ο ίδιος δεν είναι παρά ένα προϊόν της κοινωνίας». Συνολικά, συζητώντας για τη σύλληψη της έννοιας της «εξέγερσης» στον Μπακούνιν, πρέπει να σημειωθεί ο πολυδιάστατος και αμφίσημος χαρακτήρας της στη διδασκαλία του μεγάλου ρώσου αναρχικού.\nΟ Μπακούνιν πραγματεύεται αυτήν την κατηγορία σε διαφορετικά σημεία της δουλειάς του, υπό ελαφρώς διακριτές οπτικές γωνίες, με διαφορετικό βαθμό γενίκευσης. Από τη μια πλευρά ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς διερευνά την «εξέγερση» με ακραία ευρύτητα, σαν συνώνυμο της ελευθερίας και της ανθρωπότητας, σαν αναπόσπαστο γνώρισμα και στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης, σαν διαδικασία εξέλιξης του ανθρώπου, ο οποίος ταυτόχρονα και αναδύεται από το έδαφος της Φύσης και της Κοινωνίας, και έχει συνδεθεί με αυτό το έδαφος και το αρνείται, το μεταμορφώνει.\nΠρέπει να προστεθεί ότι σε αυτές τις σκέψεις άφησε το στίγμα της η ιδέα της γραμμικής προόδου της φύσης και της κοινωνίας που αποτελεί έναν κοινό τόπο για την πλειοψηφία των στοχαστών του 19ου αιώνα. Από την άλλη πλευρά, ερμηνεύει την κατηγορία της «εξέγερσης» πιο στενά, μόνο σαν μια ιδιωτική στιγμή ελευθερίας, σαν ένα από τα συστατικά της, το οποίο ακόμη και σε ό,τι είναι άκρως αρνητικό, δεν εξαντλεί όλο το περιεχόμενό της. Τέλος, συχνά στα έργα του Μπακούνιν γίνεται λόγος για συγκεκριμένες μορφές εξέγερσης εναντίον συγκεκριμένων μορφών και φαινομένων της φύσης και της κοινωνίας, εναντίον της θεϊκής, κρατικής ή κοινωνικής αυθεντίας, εναντίον της εξωτερικής, μη ανθρώπινης φύσης και της εσωτερικής ζωικής φύσης του ανθρώπου. Όπως ήδη σημείωσα, ο Μπακούνιν δεν συστηματοποίησε τις σκέψεις του για την εξέγερση και η ανασκόπηση τους, όπως παρουσιάστηκε εδώ, φαίνεται ελαφρώς απλοποιημένη, αλλά, συνολικά επαρκής για την ανασυγκρότησή τους. Αυτές οι σκέψεις για την εξέγερση ήταν για τον Μπακούνιν θεμελιώδεις, διότι του επέτρεψαν να καθιερώσει σε έναν κόσμο που συνδέεται με σκληρή νομοτέλεια την ανθρώπινη αρχή, με τρόπο που να χρησιμεύει ως ένα ιδιότυπο ουμανιστικό αντίβαρο στο διακηρυττόμενο από αυτόν καθολικό ντετερμινισμό. Μολονότι αυτές οι σκέψεις δεν αναπτύχθηκαν από τον Μπακούνιν, μπορεί κανείς να υποστηρίξει χωρίς υπερβολή, ότι στη διδασκαλία του για την εξέγερση ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς ξεπέρασε την εποχή του κατά σχεδόν έναν αιώνα και αποτέλεσε προκάτοχο της υπαρξιστικής φιλοσοφίας της εξέγερσης, του Αλμπέρ Καμύ.\nΣε μια τέτοια εξέγερση δημιουργούνται όλες οι ανθρώπινες αξίες: το νόημα, η ελευθερία, το έργο, η αλληλεγγύη. Για τον Καμύ, το παράλογο αρχίζει να αποκτά νόημα, όταν δεν υπάρχει συμφωνία με αυτό. Η εξέγερση είναι εξαρχής καταδικασμένη στην ήττα, όπως ο θνητός και μεμονωμένος άνθρωπος και η ανθρωπότητα στο σύνολό της. Ιδίως στην εξέγερση, ο άνθρωπος, το μοναδικό ζώο που είναι ικανό για εξέγερση, για τη συνειδητοποίηση του θανάτου του, της ελευθερίας και της ευθύνης, αξιώνει και τη δική του προσωπική ατομικότητα και την πανανθρώπινη αλληλεγγύη, και το ανθρώπινο νόημα, που εκφράζεται από τον Καμύ στην λακωνική διατύπωση: «Εξεγείρομαι, άρα, υπάρχουμε». Με αυτόν τον τρόπο, η κατηγορία της «εξέγερσης» από μεταφορά ή από στενά πολιτική έννοια μεταμορφώνεται σε σημαντικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Η εξέγερση, για τον Καμύ, έχει ένα δικό της τρόπο ισορρόπησης στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα σε δυο, φαινομενικά αντιτιθέμενες, όμως, στην ουσία συγκλίνουσες ακρότητες: την ακρότητα της ολικής αποδοχής, του κομφορμισμού και την ακρότητα της ολικής άρνησης, του μηδενισμού. Και η πρώτη και η δεύτερη οδηγούν στην καταστροφή του ανθρώπου και του ανθρώπινου κόσμου. Στην πρώτη περίπτωση ο άνθρωπος απαρνείται τον αγώνα, την ελευθερία, τον εαυτό του, δέχεται τον κόσμο συνολικά, όπως είναι, με όλες τις αισχρότητες και το παράλογό του. Στη δεύτερη, χωρίς να υπομένει τον αγώνα, λιποτακτεί, αναπόφευκτα οδεύει στον αμοραλισμό, τη δολοφονία, την αυτοκτονία.\nΠράγματι, η προσωπικότητα είναι αδιανόητη εκτός της ανθρωπότητας και όλοι οι άνθρωποι είναι ενωμένοι κάτω από ένα κοινό φορτίο, το φορτίο της γνώσης και της ελευθερίας. Ο άνθρωπος που εξεγείρεται δεν χρειάζεται ούτε δούλους, ούτε κυρίους. Χρειάζονται σε εκείνον τέτοιοι ελεύθεροι άνθρωποι. Τέτοιοι άνθρωποι δεν επιδιώκουν να χαθούν στον αντικειμενικό κόσμο, δεν ψάχνουν παρηγοριά στο είδωλο της Προόδου, της Επιστήμης ή στους ιστορικούς μύθους. Είναι ελεύθεροι και υπεύθυνοι, φέρουν με ειλικρίνεια το βαρύ φορτίο τους στη ζωή, χωρίς να προδίδουν την ανθρώπινη μοίρα. Αρνούμενοι το θεό και την αιωνιότητα, υποστηρίζουν την εποχή τους, το δικό τους πραγματικό, το μοναδικό, το ανήσυχο, το ανεπανάληπτο∙ σε τελική ανάλυση, τους εαυτούς τους. Με το να εξεγείρεται, ο άνθρωπος δεν προσπαθεί να ξεφύγει από τον κόσμο, δεν αποδέχεται τη ολότητά του, αλλά τον μεταμορφώνει και με αυτόν τον τρόπο αυτό-ενσαρκώνεται. Εξετάζοντας του δρόμους και τις διασταυρώσεις της «οικουμενικής εξέγερσης», ο Καμύ δείχνει συγκεκριμένα ότι, στην πολιτική, η ολική άρνηση οδηγεί στην ίδια δουλεία και δικτατορία, όπως και στην ολική αποδοχή της υπάρχουσας τάξης: κάθε Προμηθέας μεταμορφώνεται σε Καίσαρα, κάθε υπεράνθρωπος αρχίζει να έχει ανάγκη από δούλους.\nΦωτεινό και υποδειγματικό παράδειγμα εξέγερσης αποτελεί η τέχνη. Ο Καμύ γράφει: «Στην τέχνη δεν υπάρχει ούτε ολική άρνηση, ούτε ολική συμφωνία με αυτό που υπάρχει». Η τέχνη είναι και άρνηση και συμφωνία ταυτόχρονα. Όπως η ολική άρνηση στην τέχνη οδηγεί στον καθαρό φορμαλισμό, στην αποχώρηση και τη διαφυγή από τον κόσμο, έτσι και η ολική αποδοχή έχει ως συνέπεια τον καθαρό «φωτογραφικό ρεαλισμό». Τόσο το ένα όσο και το άλλο είναι απολύτως άγονα, ενώ ο πραγματικός δημιουργός όχι μόνο δέχεται τον κόσμο, χρησιμοποιώντας τα υλικά για τη δημιουργία του, αλλά και τον τροποποιεί, θέτοντας στην στατική ύλη του σύμπαντος το ανεπανάληπτο στίγμα του δικού του στυλ. Έτσι, με πολυάριθμα παραδείγματα ο Καμύ δείχνει αυτές τις Σκύλες και τις Χάρυβδες της εξέγερσης, χαράζοντας τον προσανατολισμό της τραγικής, όμως ελεύθερης και σκεπτόμενης προσωπικότητας, της αλληλέγγυας με άλλες τέτοιες προσωπικότητες, του Ανθρώπου που Εξεγείρεται. Η φιλοσοφία της εξέγερσης του Καμύ είναι εξαιρετικό επίτευγμα ουμανιστικής σκέψης της σύγχρονης εποχής. Αυτή αναδύθηκε στη φλόγα της αντιφασιστικής Αντίστασης και είχε θεμελιωθεί στην κατανόηση της καταστροφικής εμπειρίας του 20ου αιώνα, που έθεσε υπό αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου. Όμως, πολύ πριν τον Καμύ, στα μέσα του 19ου αιώνα πολλές βαθιές ενοράσεις και διαισθήσεις, που προανήγγειλαν την φιλοσοφία του για την εξέγερση, είχαν διατυπωθεί από τον Ρώσο αναρχικό Μ.Α. Μπακούνιν.\n*Αναδημοσίευση από: http://eagainst.com/articles/camus-bakunin/ και http://oulaloum.espiv.net/?p=4251\nRelated Link: http://oulaloum.espiv.net


Όροι & Προυποθέσεις - Πολιτική προσωπικών δεδομένων\nΗ παρούσα σύμβαση ("Σύμβαση") συνάπτεται ανάμεσα σε εσάς και την IllusionRooms αναφορικά με τη χρήση όλων των υπηρεσιών του ιστότοπου https://www.illusionRooms.gr ("Υπηρεσία"). Χρησιμοποιώντας αυτή την Υπηρεσία, συναινείτε ότι δεσμεύεστε από τους παρόντες όρους και προϋποθέσεις. Με τον όρο "Πλατφόρμα" εννοείται ο ιστοχώρος (για κινητές συσκευές) και η εφαρμογή στα οποία η Υπηρεσία διατίθεται, ανήκει σε, ελέγχεται, διαχειρίζεται, συντηρείται ή/και φιλοξενείται από την IllusionRooms.\nΜπορείτε να εμφανίσετε το περιεχόμενο της Υπηρεσίας μόνο για προσωπική σας χρήση (δηλαδή, για μη εμπορική χρήση) και δεν επιτρέπεται η αντιγραφή, η αναπαραγωγή, η αλλαγή, η τροποποίηση, η δημιουργία παράγωγων έργων ή η δημόσια προβολή οποιουδήποτε περιεχομένου καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Για παράδειγμα, δεν επιτρέπεται η χρήση της Υπηρεσίας για την πώληση προϊόντος ή υπηρεσίας, η χρήση της Υπηρεσίας για αύξηση της επισκεψιμότητας στον ιστότοπό σας για εμπορικούς σκοπούς, όπως η διαφήμιση για πώληση προϊόντων, η λήψη των αποτελεσμάτων από την Υπηρεσία και η μετατροπή της μορφής και η εμφάνισή τους ή η χρήση προγραμμάτων τύπου robot, spider, άλλων συσκευών ή μη αυτόματων διαδικασιών για την παρακολούθηση ή την αντιγραφή περιεχομένου από την Υπηρεσία. Σε περίπτωση που δεν είστε βέβαιοι εάν επιτρέπεται η σκοπούμενη χρήση της Υπηρεσίας, επικοινωνήστε μαζί μας. Επιπλέον, η IllusionRooms διατηρεί το δικαίωμα κατά την απόλυτη διακριτική της ευχέρεια να αναστείλει ή να τερματίσει την Υπηρεσία ή την πρόσβασή σας σε αυτή.\nΤο λογότυπο Illusionrooms.gr, ανήκει εξολοκλήρου στην Illusionrooms.gr. Απαγορεύεται η αντιγραφή, αναπαραγωγή ή με οποιονδήποτε τρόπο χρήση αυτού, πέραν της απλής και απευθείας ανάγνωσης.\nΠροσωπικά δεδομένα - Πολιτική προστασίας\nΗ Illusiorooms.gr έχει το δικαίωμα να διατηρεί αρχείο και να επεξεργάζεται τυχόν προσωπικά δεδομένα των επισκεπτών του παρόντος δικτυακού τόπου στο μέτρο που αυτό απαιτείται για την σωστή λειτουργία και ανάπτυξή της, καθώς και δύναται να τα χρησιμοποιήσει για διαφημιστικούς λόγους. Ο κύριος λόγος για τον οποίο ζητάμε τα προσωπικά σας στοιχεία είναι είναι για τους σκοπούς διαχείρισης των online κρατήσεών σας, τη διασφάλιση της καλύτερης δυνατής εξυπηρέτησης και την ασφάλεια των δεδομένων σας. Χρησιμοποιούμε επίσης τα προσωπικά σας δεδομένα για να επικοινωνούμε μαζί σας και να σας ενημερώνουμε για ειδικές και νέες προσφορές. Τα στοιχεία της κράτησής σας αποθηκεύονται για την ολοκλήρωση και την διαχείρήση της κράτησής σας. Επιπλέον για λόγους ασφαλείας συγκεντρώνουμε στοιχεία για τον ηλεκτρονικό σας υπολογιστή όπως η διεύθυνση IP, το πρόγραμμα περιήγησης και η γλώσσα που χρησιμοποιήσατε.\nΕπιπλέον η Illusiorooms.gr διατηρεί αρχείο με τις ακυρώσεις που πραγματοποιείτε και δύναται να ενημερώσει τις συνεργαζόμενες εταιρείες για αυξημένη πιθανότητα ακύρωσης βάσει του ιστορικού σας. Αντίστοιχα, ενημέρωση πραγματοποιείται σε περίπτωση ταυτόχρονης/κοντινής χρονικά κράτησης. Οι ενημερώσεις αυτές πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της βελτίωσης των παρεχόμενων υπηρεσιών και για την αποτροπή περιπτώσεων ακύρωσης τελευταίας στιγμής.\nΣύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία περί προστασίας προσωπικών δεδομένων, εφαρμόζουμε εύλογες διαδικασίες για την αποτροπή μη εξουσιοδοτημένης πρόσβασης σε και την κατάχρηση προσωπικών δεδομένων.\nΟ επισκέπτης διατηρεί το δικαίωμα ενημέρωσης ή και αντίρρησης στην περαιτέρω επεξεργασία σύμφωνα με το άρθρο 13 του Ν. 2472/97 για την προστασία προσωπικών δεδομένων.\nCookies ονομάζονται κάποια πολύ μικρά αρχεία κειμένου πληροφορίας τα οποία χρησιμοποιούνται από τους browsers και βοηθούν στην καλύτερη λειτουργία ενός ιστοτόπου επιτρέποντάς του να αναγνωρίζει τις προτιμήσεις του χρήστη κάθε φορά που επιστρέφει σε αυτόν.\nΣτο IllusionRooms υπάρχουν οι ακόλουθοι τύποι τέτοιων αρχείων:\nCookies Λειτουργικότητας: Επιτρέπουν την ομαλή λειτουργία του site\nCookies Διαφημίσεων: Επιτρέπουν την εμφανίση εξατομικευμένων διαφημίσεων σε άλλους ιστοχώρους ή εφαρμογές βάσει των ενεργειών σας σε συνδεδεμένους υπολογιστές και συσκευές.\nCookies Προτιμήσεων: Επιτρέπουν την εμφανίση εξατομικευμένου περιεχόμενο για το χρήστη.\nCookies Στατιστικών: Μετρούν την επισκεψιμότητα και την συμπεριφορά των χρηστών.\nΗ IllusionRooms.gr διατηρεί το δικαίωμα να τροποποιήσει τους όρους της παρούσας Σύμβασης ανά πάσα στιγμή, η οποία τροποποίηση ισχύει άμεσα με τη δημοσίευσή της.\nΕάν κάποια διάταξη της παρούσας Σύμβασης θεωρείται μη έγκυρη ή δεν είναι δυνατό να τεθεί σε ισχύ, αυτή η διάταξη θεωρείται ότι αντικαθίσταται από μια έγκυρη ισχύουσα διάταξη η οποία συμφωνεί ως επί το πλείστον με την πρόθεση της αρχικής διάταξης και θα ισχύσουν οι υπόλοιπες διατάξεις. Η αδυναμία της IllusionRooms.gr να ενεργήσει αναφορικά με ενδεχόμενη παραβίαση εκ μέρους σας ή εκ μέρους άλλων, δεν συνιστά αποποίηση του δικαιώματος της IllusionRooms.gr να ενεργήσει αναφορικά με επόμενες ή παρόμοιες παραβιάσεις. Η αδυναμία της IllusionRooms.gr να ασκήσει ή να επιβάλει οποιοδήποτε δικαίωμα ή διάταξη αυτών των όρων και προϋποθέσεων δεν συνιστά αποποίηση αυτού του δικαιώματος ή της διάταξης.\nΣτην ιστοσελίδα μας χρησιμοποιούμε cookies για να σας διασφαλίσουμε εύκολη εμπειρία πλοήγησης.\nΣυνεχίζοντας αποδέχεστε τη χρήση τους όπως επίσης τους Όρους & Προυποθέσεις - Πολιτική προσωπικών δεδομένων.\tΜάθε περισσότερα\n© Illusion Escape Rooms 2016\nWeb site powered by IPCONFIG.


Διαχυτές Ήχου: ALPHAcoustic City Wood | Άλφα Ακουστική\nALPHAcoustic – City Wood\nΗ πρωτοποριακή σχεδίαση του ALPHAcoustic – City Wood βασίστηκε στη θεωρία της δισδιάστατης ακολουθίας τετραγωνικών υπολοίπων της θεωρίας αριθμών με μετατόπιση φάσης. Οι τρισδιάστατοι ξύλινοι ηχοδιαχυτές με την τρισδιάστατη κοπή του κάθε πύργου επιταχύνουν αποτελεσματική ομοιόμορφη διάχυση των πρώτων ανακλάσεων και συνεισφέρουν στην ομοιόμορφη διάχυση ήχου στον χώρο αποκλείοντας την δημιουργία ηχητικών σκιών.\nAισθητική του από πραγματικό ξύλο που το κάνει εφαρμόσιμο σε σαλόνια, χώρους hi-end, home studios και κάθε πιθανό χώρο όπου η ακουστική είναι εξίσου σημαντική με την αισθητική παράμετρο.\nΟι διαστάσεις του είναι 60x60x9.6cm αλλά αποτελείται από 2 τεμάχια τα οποία μπορούν να προσαρμοστούν το ένα μέσα στο άλλο για εύκολη μεταφορά. Μπορεί να βαφεί με λούστρο, σε διάφορες αποχρώσεις. Με τον τρόπο αυτό αναδεικνύεται η ζεστασιά της ξύλινης υφής με τα φυσικά νερά του ξύλου.\nΗ διαμόρφωση του ύψους και τη κλίσης αυτών έχει μελετηθεί με ειδικό ακουστικό πρόγραμμα για βελτίωση της κατανομής της ηχητικής ενέργειας στον χώρο.\nALPHAcoustic - City Wood - Ξύλινοι Ηχοδιαχυτές


Premier League: Mε Μπέρνλι (1-1) οι πρώτοι χαμένοι βαθμοί της Λίβερπουλ στο «Άνφιλντ» (highlights)! - foul.gr\nΗ Νόριτς ηττήθηκε 4-0 από την Γουέστ Χαμ και υποβιβάστηκει μαθηματικά από την Premier League, ενώ η Γουότφορντ κέρδισε με ανατροπή 2-1 τη Νιουκάστλ και απομακρύνθηκε από τη ζώνη του υποβιβασμού. Πρώτη εντός έδρας απώλεια για την πρωταθλήτρια Λίβερπουλ (1-1 με την Μπέρνλι). Το πλήρες πρόγραμμα, τα αποτελέσματα, τα highlights και η βαθμολογία στην Premier League.\nΈπρεπε να φτάσει Ιούλιος – και να έχει κατακτήσει μαθηματικά το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 30 χρόνια – για να υποστεί βαθμολογική απώλεια, στο «Άνφιλντ», η Λίβερπουλ!\nΗ ομάδα του Κλοπ που σκέφτεται την… φιέστα και τις διακοπές δεν είχε το ίδιο κίνητρο με την Μπέρνλι – η οποία κυνηγά την ευρωπαϊκή έξοδο (σ. στο -2 από την 6η θέση) – κι έτσι δεν κατάφερε να τελειώσει… αψεγάδιαστη την σεζόν, εντός έδρας, κάνοντας ρεκόρ με 19 νίκες σ’ ισάριθμα ματς.\n(52′ πέν. και 82′ πέν. – 23′ Γκέιλ)\n(34′ Ρόμπερτσον – 69′ Ροντρίγκες)\n19.30: Σέφιλντ Γιουνάιτεντ – Τσέλσι.\n22.00: Μπράιτον – Μάντσεστερ Σίτι.


Κρυσταλλέννια Γαβριηλίδου: συνέντευξη στην Μαρία Τσακίρη – Vivlio-Life.gr\n385 Views November 22, 2021 No Comments ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ admin\nΣυγγραφέας του βιβλίου «Κρυσταλλένια η πριγκίπισσα που δεν ήξερε να αγαπά» – Εκδόσεις «Υδροπλάνο»\nΗ πριγκίπισσα της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου εκτός από το ίδιο όνομα, έχει άλλο ένα κοινό στοιχείο με εκείνη: Ψάχνουν κι οι δυο την αγάπη και προσπαθούν να βρουν τη χρυσή συνταγή της. Η ηρωίδα του παραμυθιού της, πάντως, που δεν απευθύνεται μόνο σε μικρούς αλλά και μεγάλους αναγνώστες, όπως διευκρινίζει, έπαιρνε αγάπη και με το παραπάνω. «Το θέμα ήταν αφενός ότι δεν την αναγνώριζε, αφετέρου πως δεν έμαθε να δίνει καθώς δε χρειάστηκε. Ίσως στο μυαλό της να μπέρδεψε την αγάπη με αυτή την ανταλλαγή. Ίσως πάλι να έμαθε να είναι πριγκίπισσα στο θρόνο της, μόνο να απαιτεί και οι άλλοι δίνουν». Όπως λέει στο Vivlio-life η συγγραφέας «Η αγάπη και η εύρεσή της είναι η πυξίδα της ζωής. Δε θα ήθελα να υπαγορέψω νοήματα, μόνο το παραμύθι μου να αποτελέσει αφορμή, ή κίνητρο για την αγάπη την ίδια όπως ο καθένας την ορίζει».\nΕπιλέξατε να δώσετε στην ηρωίδα του βιβλίου σας το όνομά σας, το οποίο είναι ιδιαίτερο και μάλλον σπάνιο. Αυτός ήταν ο λόγος;\nΣίγουρα συνετέλεσε κι αυτό. Είναι όμως ένα όνομα ταιριαστό σε παραμύθι που όφειλε να έχει το δικό του. Μπορεί να συνάδει με το δικό μου και να μου πήρε χρόνια να το εκτιμήσω αλλά δεν ήταν λίγοι οι μικροί και οι μεγάλοι αναγνώστες μου που είπαν πως ένα παραμυθένιο όνομα πρέπει να έχει παραμύθι. Δε θα μπορούσε λοιπόν η Κρυσταλλένια μου να μην είναι πριγκίπισσα.\nΠόσα από τα δικά σας χαρακτηριστικά έχει η ηρωίδα σας;\nΈχει κάποια δανεικά καθώς πήγαιναν πακέτο με το όνομα. Κυρίως όμως είναι κοινός ο κεντρικός άξονας, ψάχνουν την αγάπη και προσπαθούν να βρουν τη χρυσή συνταγή της.\nΠεριγράψτε μας αυτό το κορίτσι, τον τόπο που ζει, τα όνειρα που κάνει, τους ανθρώπους που συναναστρέφεται.\nΗ Κρυσταλλένια που ντύνει τις σκέψεις της με λέξεις, ζει στη Θεσσαλονίκη. Μια πόλη που δεν αλλάζει. Αν όμως θα το έκανε, θα ήταν για μια μικρότερη που δε θα έλειπε το υγρό στοιχείο. Της αρέσει να γνωρίζει νέους ανθρώπους και να διαβάζει τις σκέψεις τους, να ταξιδεύει, παραείναι ειλικρινής και ρομαντική σε έναν κόσμο που δεν το ανέχεται, είναι διαφορετική, δεν έχει υπομονή, συχνά χωρά και συχνότερα περισσεύει. Πιστεύει στο «καλύτερα» των παραμυθιών, αναζητά το δικό της. Ονειρεύεται τα παραμύθια της να ταξιδέψουν χωρίς όρια και σύνορα και να αγαπηθούν όπως τους αξίζει.\nΠροφανώς και υπάρχει κάποιος λόγος που η Κρυσταλλένια σας δεν ξέρει να αγαπά…\nΣε όλα τα πράγματα υπάρχουν δυο όψεις. Συχνά μπερδεύουμε την αγάπη με την ανταλλαγή θέλω, με συμβιβασμό, τον ενθουσιασμό με έρωτα, μια εγωιστική ανάγκη όπως αυτή του να αγαπηθούμε, να νιώσουμε την αποδοχή και να μας δοθεί μια θέση πρωταγωνιστική στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, να ταιριάξουμε.\nΓιατί αποφασίσατε να γράψετε για την έλλειψη της αγάπης και όχι για το μεγαλείο και τη δύναμή της;\nΚι όμως, έγραψα και για τα δυο. Εκ της αντιθέσεως προκύπτει η δύναμή της. Για να την καταλάβεις όμως, πρέπει πρώτα να ξέρεις τι αναζητάς, πως μοιάζει, τι λάθος κάνεις, τι δεν ανέχεται εκείνη -η αγάπη-. Στη σημερινή εποχή με τους εξουθενωτικούς ρυθμούς, τη μια κρίση να διαδέχεται την άλλη, οικονομική, αξιών, με πρότυπα ανύπαρκτα, έχουν κλονιστεί όλα. Δε βλέπουμε την αγάπη, λείπει. Είναι οι πολλές επιλογές; Είναι ότι τα θέλουμε όλα εύκολα; Είναι ότι κουραζόμαστε εύκολα πλέον; Είναι ότι δεν έχουμε μάθει να ρισκάρουμε και θέλουμε να παίζουμε εκ του ασφαλούς; Είναι η μοναξιά που δε μας πειράζει και τη συνηθίσαμε; Είναι η τόση ενέργεια που καταναλώνουμε για όλα τα άλλα που δε μένει για τα σημαντικά; Είναι το μεγάλο μας εγώ που ταΐζεται συνεχώς και υπερτερεί όλων; Είναι που δεν έχουμε το εμείς και το μαζί στο λεξιλόγιο μας ως τα καθόλα παντοδύναμα; Πώς λοιπόν να δώσεις στην αγάπη όσα ζητά όταν δεν μπορείς να δεις πόσα αξίζει και πάλι λίγα ζητά και πως είναι ο αυτοσκοπός και μόνο κουράζεσαι; Δεν είπε κανείς ότι είναι εύκολη. Δεν εφησυχάζει ποτέ βλέπεις.\nΠώς είναι, αλήθεια, η ζωή μιας γυναίκας είτε είναι ένα απλό κορίτσι είτε μια πριγκίπισσα με πλουμιστά φορέματα, χωρίς να παίρνει και να δίνει αγάπη;\nΗ πριγκίπισσα Κρυσταλλένια έπαιρνε αγάπη και με το παραπάνω. Το θέμα ήταν αφενός ότι δεν την αναγνώριζε, αφετέρου πως δεν έμαθε να δίνει καθώς δε χρειάστηκε. Ίσως στο μυαλό της να μπέρδεψε την αγάπη με αυτή την ανταλλαγή. Ίσως πάλι να έμαθε να είναι πριγκίπισσα στο θρόνο της, μόνο να απαιτεί και οι άλλοι δίνουν. Έπειτα να θέλει περισσότερα γιατί τα προηγούμενα ήταν δεδομένα. Λίγο πολύ όμως, αυτό δε συμβαίνει στις ζωές μας; Με μαέστρο το timingή τις επιλογές μας; Δεν υπάρχει ζύγι.\nΣτο πλευρό κάθε πριγκίπισσας, πάντα βρίσκεται ένα όμορφο παλληκάρι. Ποιος είναι ο πρίγκιπας του δικού σας παραμυθιού;\nΑναζητείται-καταζητείται. Στο σήμερα, είναι αντιήρωας οπότε πώς να αποκαλυφθεί;\n«Ο πρίγκιπας που δεν κατάλαβε την ουσία της». Έτσι χαρακτηρίζετε τον πρίγκιπα της ιστορίας σας. Μιλήστε μας γι αυτόν τον χαρακτήρα και πείτε μας αν σας ταλαιπώρησε στη συγγραφή.\nΝαι, με ταλαιπώρησε αρκετά η αλήθεια είναι. Προσπάθησα να εξαλείψω τα στερεότυπα. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο πρίγκιπας είχε γυναικεία χαρακτηριστικά, αυτά του να δίνεις χωρίς όρια και παραπάνω απ’ όσα έχεις ή αντέχεις. Αυτό όμως θα μπορούσε να είναι και αντρικό χαρακτηριστικό, είναι ευαίσθητοι αν και λιγότερο εκφραστικοί πολλές φορές. Όταν κάτι κατασπαταλάται όμως και δίνεται άνευ όρων, ξοδεύεται. Τα πολύτιμα δε δικαιούνται αλόγιστη χρήστη.\nΤι θα θέλατε να κρατήσουν οι αναγνώστες σας από το όμορφο παραμύθι σας;\nΗ αγάπη και η εύρεσή της είναι η πυξίδα της ζωής. Δε θα ήθελα να υπαγορέψω νοήματα, μόνο το παραμύθι μου να αποτελέσει αφορμή, ή κίνητρο για την αγάπη την ίδια όπως ο καθένας την ορίζει.\n«Αλήθεια, τι είναι η αγάπη; Μετριέται; Βρίσκεται; Περισσεύει; Χωρά;», αναρωτιέστε. Η ιστορία της Κρυσταλλένιας σας βοήθησε να δώσετε απαντήσεις στα ερωτήματά σας;\nΕίναι οι ερωτήσεις που θαρρώ πως όλοι έχουμε μέσα μας, στην επιφάνεια ή πιο βαθιά κρυμμένες και μας ταλανίζουν. Διαβάζοντας το παραμύθι, κάναμε μαζί αυτό το ταξίδι.\nΓιατί όταν μιλάτε για αγάπη τη συγκρίνετε με το κρυφτό;\nΌταν ψάχνεις κάποιον, αυτός κρύβεται και δεν τον βρίσκεις. Όταν σε αναζητά αυτός, δε σε βρίσκει. Έτσι θα παρομοίαζα την εκκίνηση του κρυφτού μας με την αγάπη. Όλο αυτό το κυνηγητό να την προλάβουμε προτού κρυφτεί, να της δώσουμε χρόνο και ευκαιρίες αναγνωρίζοντας εξαρχής τη θέση της γιατί είναι αλλεργική στα λίγα, η προσμονή όσο την ψάχνουμε και η στιγμή του ανταμώματος όταν τη βρούμε, δεν περιγράφει την αγάπη; Μέσα από ένα γνωστό και αγαπημένο παιχνίδι. Γιατί δεν μπορεί ο καθένας να σε βρει, αλλά μόνο αυτός που πραγματικά σε ψάχνει και θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι να σε βρει.\nΑλήθεια, τι είναι η αγάπη; Μετριέται; Βρίσκεται; Περισσεύει; Χωρά; Η πριγκίπισσα με την κρυστάλλινη καρδιά, που δε γνώριζε την αγάπη, ο πρίγκιπας που δεν κατάλαβε την ουσία της, η νεράιδα της αγάπης που θα δείξει τον δρόμο για την καρδιά και το ταξίδι για την αναζήτησή της ξεκινά! Ψάχνοντας την αγάπη όπως στο κρυφτό. Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους. Για την αγάπη και όλους εμάς.\nΗ Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1991 και αποφοίτησε από το Οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Είναι κάτοχος του μεταπτυχιακού της Εφαρμοσμένης Πληροφορικής με κατεύθυνση «Ηλεκτρονικό Επιχειρείν & Καινοτομία» του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, του μεταπτυχιακού Δημιουργικής Γραφής με ειδίκευση «Συγγραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας καθώς και του μεταπτυχιακού Διοίκησης Τουριστικών Επιχειρήσεων & Οργανισμών του Διεθνούς Πανεπιστημίου.\nΑνήσυχο πνεύμα, ασυμβίβαστο. Από μικρή τη μάγευαν οι λέξεις, να μπορεί να παίζει μαζί τους, να κρύβεται πίσω τους, να ντύνει τις σκέψεις της.\nΠώς συναντήθηκε με τη γραφή; Σε ένα σταυροδρόμι της ζωής έπεσε η μια πάνω στην άλλη και έκτοτε πάνε χέρι χέρι. Η γραφή είναι:\n«Ο κόσμος της για να ξεφεύγει από τον κόσμο».\nΤο πρώτο της συγγραφικό έργο είναι «Το μοναχικό συννεφάκι», εκδόσεις Μέθεξις (2016) το οποίο διακρίθηκε με έπαινο στα βραβεία βιβλίου του λογοτεχνικού περιοδικού «Κέφαλος». Κατόπιν υπήρξε υπεύθυνη έκδοσης-επιμελήτρια του συλλογικού μυθιστορήματος «Θρυαλλίδα» στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και έργα της, εκδόσεις Μέθεξις (2019). Συμμετέχει στις «Ψηφίδες ζωής», ποιητική συλλογή διακριθέντων πανελληνίου διαγωνισμού, εκδόσεις Αναζητήσεις (2019). Κυκλοφορούν τα παραμύθια της για μικρούς και μεγάλους «Η Ωραία Ταξιδεμένη», εκδόσεις Ελληνοεκδοτική (2020), «Κρυσταλλένια, η πριγκίπισσα που δεν ήξερε ν’ αγαπά», εκδόσεις Υδροπλάνο (2021). Πριν τα Χριστούγεννα, αναμένεται να κυκλοφορήσει το νέο της βιβλίο από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.\nΈχει λάβει μέρος με εισηγήσεις της σε πανελλήνια και διεθνή συνέδρια και έχει επιμορφωθεί σε θέματα εποπτείας (mentoring), συμβουλευτικής και αξιολόγησης στην εκπαίδευση.\nΔημιουργός του νέου καναλιού στο YouTube, Happily Ever After με\nιστορίες animation ενσυναίσθησης.


Με δύο ήττες αποχαιρέτησε το Κύπελλο ο Αστέρας | ARCADIA Spot\nHome ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ ΤΟΠΙΚΑ Με δύο ήττες αποχαιρέτησε το Κύπελλο ο Αστέρας\nΜε δύο ήττες αποχαιρέτησε το Κύπελλο ο Αστέρας\nΜε γκολ στις καθυστερήσεις ο Αστέρας έχασε και στο δεύτερο παιχνίδι στη φάση των οκτώ του Κυπέλλου Ελλάδας. Το γκολ σημείωσε ο Μαρινάκης στο 92' όταν μετά από σέντρα του Μέστο με κεφαλιά πέτυχε το πρώτο του γκολ με τη φανέλα του Παναθηναϊκού.\nΣτο πρώτο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός είχε την κατοχή της μπάλας, οι δύο ομάδες είχαν αρκετές τελικές όμως το σκορ παρέμεινε στο 0-0. Παρά το 4-0 του πρώτου ματς ο αγώνας είχε ρυθμό με τις δύο ομάδες να προσπαθούν να παίξουν ποδόσφαιρο. Καλύτερη στιγμή ήταν η απευθείας εκτέλεση φάουλ του Λέτο στο 22' που έβγαλε εντυπωσιακά ο Αθανασιάδης.\nΣτο δεύτερο ημίχρονο ο Αστέρας μπήκε λίγο πιο επιθετικά σε σχέση με την εικόνα του στο πρώτο αλλά πάλι ο Παναθηναικός είχε μια καλή ευκαιρία στο 64 όταν ο Μπουμάλ εκτέλεσε το κόρνερ και ο αμαρκάριστος Μολέντο μέσα από την μικρή περιοχή αστοχεί.\nΜέχρι την επίτευξη του γκολ στο 92' δεν υπήρξε κάποια άλλη αξιόλογη φάση για τις δύο ομάδες.\nΑστέρας Τρίπολης: Αθανασιάδης, Γιαννούλης, Ευαγγέλου, Γκάιντουτσικ, Μακροστέργιος, Τσουκαλάς, Μπαστιάνος, Στανισάβλιεβιτς , Καλτσάς, Τσιλιανίδης,Ιωαννίδης\nΠαναθηναϊκός: Ο. Βλαχοδήμος, Μέστο, Ευαγγέλου, Μολέντο, Χουχούμης, Ρέις, Λουντ, Π. Βλαχοδήμος, Εμποκού, Λέτο, Μπουμάλ\nΟι αλλαγές του Αστέρα- Στο 64: Διπλή αλλαγή αποχώρησαν ο Καλτσάς και ο Τσουκαλάς και στη θέση τους πέρασαν οι Δημούτσος και Ιγκλέσιας. Τρίτη αλλαγή έγινε στο 74, ο Φαρίνια στη θέση του Στανισάβλιεβιτς.


Επίθεση με βιτριόλι: Αύριο η συνέχεια της δίκης – Οι 5 κλήσεις της κατηγορουμένης και ο άνδρας “κλειδί” - STEREA NEWS\nΒρίσκετε εδω: Home » ΕΛΛΑΔΑ » Επίθεση με βιτριόλι: Αύριο η συνέχεια της δίκης – Οι 5 κλήσεις της κατηγορουμένης και ο άνδρας “κλειδί”\nΕπίθεση με βιτριόλι: Αύριο η συνέχεια της δίκης – Οι 5 κλήσεις της κατηγορουμένης και ο άνδρας “κλειδί”\nΑύριο θα συνεχιστεί η δίκη για την επίθεση με βιτριόλι στην Ιωάννα Παλιοσπύρου.\nΔεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμη αν η κατηγορούμενη θα εμφανιστεί τελικά στο δικαστήριο, αν θα επιλέξει δηλαδή να βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με το θύμα της.\nΟ Απόστολος Λύτρας, δικηγόρος της Ιωάννας, μιλώντας στον ΑΝΤ1 εκτιμά ότι η κατηγορούμενη θα εμφανιστεί στο δικαστήριο όταν φτάσει η στιγμή της απολογίας της.\n«Η Ιωάννα θα είναι στο δικαστήριο και θα περιμένει την κατηγορούμενη, η οποία έχει νόμιμο δικαίωμα να μην παραστεί. Η Ιωάννα θέλει να την δει για να την ρωτήσει το «γιατί;» έγιναν όλα αυτά», ανέφερε ο δικηγόρος.\nΣε ότι αγορά τον άνδρα που φέρεται ως το πρόσωπο που «πυροδότησε» τις κινήσεις της κατηγορούμενης, που έχει ομολογήσει την επίθεση, ο συνήγορος της Ιωάννας Παλιοσπύρου είπε ότι «αυτός έχει κληθεί στο δικαστήριο, η Ιωάννα δεν τον ξέρει καν τον άνθρωπο. Η Ιωάννα δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από την κατηγορούμενη για το πρόσωπο αυτό και από εκεί άρχισαν όλα».\nΜάλιστα, όπως επεσήμανε «αμέσως μετά το έγκλημα που έκανε η κατηγορούμενη, τον πήρε πέντε φορές τηλέφωνο, αμέσως μετά. Είναι καταγεγραμμένες οι κλήσεις. Ξέρουμε ποιος είναι και ακόμη δεν έχει καταθέσει».\nΤα πρόσωπα είναι δύο, ένας άνδρας και μία γυναίκα, αποκάλυψε.\nΕπίθεση με βιτριόλι: «Η κατηγορούμενη έχει δικαίωμα να μην παραστεί ποτέ στο δικαστήριο»\nΟ Νίκος Αλεξανδρής, έτερος δικηγόρος της Ιωάννας, μιλώντας στο Mega ανέφερε ότι «Περιμένουμε να ξεκινήσει η δίκη. Ελπίζω ότι θα πάμε γρήγορα πια, τα περιθώρια τα χρονικά δεν είναι μεγάλα. Αύριο η Ιωάννα καταθέτει, η δική ξεκινάει με αυτήν. Για την κατηγορούμενη δε γνωρίζω αν θα βρεθεί στο δικαστήριο, είναι δική της επιλογή. Η Ιωάννα θέλει να σταθεί απέναντί της και να της κάνει τα ερωτήματα για τα οποία δικαιούται να λάβει απαντήσεις. Η κατηγορούμενη έχει δικαίωμα να μην εμφανιστεί ποτέ, ή να εμφανιστεί σε μία – δύο συνεδριάσεις».\n«Η Ιωάννα έχει δικαιωθεί ηθικά από την αγάπη και τη στήριξη του κόσμου. Σωματικά, θα ταλαιπωρείται για πολλά χρόνια», πρόσθεσε ο ίδιος.\nΑπαντώντας στο αν εντός της αίθουσας του δικαστηρίου αναμένεται να βρεθεί και ο άντρας που άθελά του έγινε το «μήλο της έριδος», ο κ. Αλεξανδρής είπε ότι «Θεωρητικά οφείλει να έρθει. Οι κλήσεις έχουν γίνει, έχει επικοινωνήσει ο δικηγόρος του μαζί μου. Αν δεν έρθει, θα ζητήσουμε από το δικαστήριο να τον καλέσει. Αλλά ελπίζω ότι θα έρθει».\nΑννίτα Ναθαναήλ: Ντροπή σε όσους αφήνουν υπονοούμενα για το παρελθόν της Ιωάννας\nΤρία άτομα γνώριζαν το σχέδιο για την επίθεση με βιτριόλι στην Ιωάννα – Τι αποκαλύπτει “φίλος” της κατηγορούμενης (vid)\nΗ εμφάνιση της Ιωάννας Παλιοσπύρου στα δικαστήρια που πάγωσε όλη την Ελλάδα – «Μπράβο Ιωάννα!» της φώναζε ο κόσμος\nΜονή Πετράκη: «Θα μιλήσω με πράξεις» έλεγε ο ιερομόναχος\nΔίκη Γιακουμάκη: Συγκλονίζει ο πατέρας – «Δεν έχασα κλειδιά, ούτε πρόβατο, έχασα το παιδί μου»