m.chmiielewski | chmielewskiego\nWszystkie wpisy, których autorem jest m.chmiielewski\n11/01/2018 wpisyjan ziobro, skoki narciarskiem.chmiielewski\nJan Ziobro od 5 stycznia nie jest oficjalnie skoczkiem narciarskim. Nieoficjalnie nie był nim od świąt Bożego Narodzenia, bo jeszcze na ostatnim zgrupowaniu przed Turniejem Czterech Skoczni skakał i rywalizował o miejsce w składzie na zawody niższej rangi. Później, 26 grudnia, nie wystąpił w konkursie o mistrzostwo Polski w Wiśle-Malince.\nJan Ziobro przestał być skoczkiem narciarskim po oświadczeniu wideo opublikowanym na jego stronie w serwisie Facebook. Niespełna dobę przed historycznym konkursem dla Kamila Stocha w Bischofshofen postanowił rozpętać piekiełko w środowisku, co nie było najtrafniejszym wyborem, bo po jej upływie nikt nie przejmował się już pokrzywdzonym Polakiem, tylko Polakiem przechodzącym do historii tej dyscypliny. Ale oświadczenie Ziobry, mimo że prędzej czy później należało się takiego spodziewać, obserwując, jak rozwija, a raczej kurczy się jego kariera, było intrygujące. Padły w nim poważne zarzuty wobec sztabu szkoleniowego i działaczy Polskiego Związku Narciarskiego. 26-latek mówił o poniżaniu, dyskredytowaniu, niesprawiedliwości. Ale mimo stosu oskarżeń nie było w nim żadnych konkretów poza tym, że Andrzej Stękała skakał krócej w wewnętrznym sprawdzianie, a mimo to na zawody do Niemiec zabrano jego zamiast Ziobry.\nSprawa ucichła na chwilę, bo uważni widzowie tamtego filmu wyłapali, że wkrótce powstanie kolejna część. Ziobro opublikował ją 11 stycznia. Znów opowiedział o byciu pomijanym w składzie na zawody, mimo że skakał dobrze. Tym razem jednak chodziło o dawniejsze sytuacje.\nW trzeciej części – której niewątpliwie nie możemy się doczekać – prawdopodobnie dowiemy się o jeszcze innych dobrych skokach Janka, po których nie zabrano go na kolejne zawody. I zapewne znów Janek będzie miał wyłączony telefon, żeby przypadkiem nie powiedzieć niczego więcej i dać sobie szansę, by rozgrywać tę grę po swojemu. Mógłby równie dobrze dołożyć do tej opery mydlanej czołówkę i napisy końcowe, a na koniec wydać wszystko na DVD.\nNajwiększy problem Ziobry polega na tym, że brakuje mu przeciwnika. Sytuacje, o których opowiada, są wyrwane z kontekstu. Nie wiadomo, komu Ziobro stawia zarzuty. Kto na Ziobrę się uwziął – bo przecież uwziął – i próbuje zniszczyć jego karierę. Mógłby wystąpić w grudniowych mistrzostwach Polski i tam pokazać swoją aktualną wartość, a potem od A do Z opisać, jak wygląda jego zdaniem rujnowanie jego potencjału przez „osoby z otoczenia”. Na razie Ziobro zaczął od literki J, w drugim filmiku opowiada o E i strach pomyśleć, ile czeka go jeszcze pracy w social media, jeżeli chce posklejać do kupy cały alfabet swojej klęski.\nTo, jak dramatycznie rozgrywa tę sprawę Ziobro, widzą Adam Małysz („Zachowuje się jak dziecko w piaskownicy, któremu nagle zabrali zabawki”), Apoloniusz Tajner („Gdyby bronił się na skoczni, jeździłby na zawody”), koledzy (Jakub Wolny: „Nie obchodzi mnie, co on gada”), a nawet Wojciech Fortuna („Niech przestanie tyle gadać, tylko zabierze się do roboty”). Niektóre cytaty kibiców nie nadają się do przytoczenia.\nO kłopotach na zapleczu polskiej kadry wiadomo nie od dziś. Poza Janem Ziobro ze skoków w ostatnich miesiącach zrezygnował także Bartłomiej Kłusek, a z drugiej strony notorycznie pomija się wydalonego z kadry za brak postępów Krzysztofa Leję, który trenując sam osiągnął wysoką, choć nieustabilizowaną formę. Klemens Murańka przeżywa kryzys, a Krzysztof Miętus nie jeździ nawet na zawody. Zawodników grupy Radka Zidka przeskakuje o klasę junior. Po sezonie niemal na pewno zatrzęsie się tam ziemia, ale czy o to chodziło Ziobrze? Nie wiadomo, bo mówiąc dużo i robiąc szum, jednocześnie nie mówi nic. A to do niczego nie prowadzi. Tak zachowujący się sportowiec nie daje sobie żadnych szans na powrót i odbudowanie zaufania. Wiosną usłyszałem w środowisku, że Ziobro nie znalazł się w kadrze A, bo nie potrafił podporządkować się metodom trenera i zasadom, które ten ustalił. Co z tego, że zacząłby bić rekordy skoczni z najniższych belek, chyba każdy trener woli mieć spokojnych pracusiów niż jeden wulkan, który niszczy ich bezsensownymi wybuchami. Tym bardziej, że są wątpliwości, czy lawa, którą strzela, jest w ogóle prawdziwa. Jak obecnie.\nNajdziwniejsza skocznia świata\n05/01/2018 wpisybischofshofen, skoki narciarskie, turniej czterech skocznim.chmiielewski\nPo rozbiegu jedzie się długo, a potem wybija z progu wyższego niż na skoczniach mamucich. Nosi imię skoczka, który na niej zginął. – Najdziwniejsza, na jakiej skakałem – mówił o skoczni w Bischofshofen Maciej Kot. Tu rozstrzygnie się los Kamila Stocha w 66. Turnieju Czterech Skoczni.\nNa każdym z obiektów Turnieju Czterech Skoczni jest inaczej. Schattenbergschanze w Oberstdorfie to przyjemny, ale kapryśny obiekt, za to z niepowtarzalną atmosferą. W Garmisch–Partenkirchen zbudowali „typowy” profil współczesnych czasów, a Innsbruck – chociaż wygląda najokazalej – jest bardzo mały i wystawiony na wiatr. Nic dziwnego, że swoje szanse marnowało tam najwięcej faworytów. Nic jednak nie przebije dziwoląga w Bischofshofen. Bynajmniej nie tylko w TCS, ale w całym kalendarzu Pucharu Świata.\nGdy stoi się na jej dole, kibice nie mają najmniejszych szans zobaczyć bez pomocy telebimu, kto właśnie zasiada na belce startowej. Bo zasłania ją długa, a do niedawna także kanciasta bula. W 2003 roku wykorzystał to przedskoczek Thomas Thurnbichler, dokonując rzeczy niemożliwej nigdzie indziej. Tuż po bardzo bliskim lądowaniu odbił się z krawędzi kończącej bulę, wystawił narty w pozycji „V” i doleciał aż do punktu K.\nTłum oszalał, ale organizatorzy i FIS – niekoniecznie. Latem postanowiono więc przebudować obiekt tak, by ściąć drugi próg i uczynić profil bardziej przyjaznym. Mimo że w historii skoczni modernizacji dokonywano aż sześciokrotnie, nikomu nie przyszło do głowy, by zająć się zdumiewającym każdego ze skaczących tu po raz pierwszy rozbiegiem. Jego nachylenie po budowie niewielkiej wieży i tak wynosi już przyzwoite 27 stopni, ale kiedyś skoczkowie – zanim rzucali się w przepaść – jeździli niemal po płaskim zboczu. Dla porównania, stojąca tuż obok skocznia K65 dysponuje najazdem stromym na 35 stopni. A rozbieg dużego obiektu w Lahti ma niemal 39 stopni. Gdy stanie się na górze w Finlandii, miękną nogi. Tutaj bliżej niż do strachu może być do śmiechu.\n– Nadal ma chyba najbardziej płaski i najdłuższy rozbieg, na jakim kiedykolwiek skakałem. Człowiek jedzie i jedzie, aż zaczyna przysypiać i nagle jest próg. Trudno tam wyczuć dobry moment na odbicie – opowiadał „PS” przed turniejem Maciej Kot. Ma rację. Skoczkowie mogą tu od belki do progu mieć aż 118,5 metra. To tyle samo, co na mamucie w Harrachovie i więcej niż na „lotniach” w Oberstdorfie i Bad Mitterndorf, gdzie fruwa się w granicach 240 metrów!\nSam próg również nie mieści się w żadnych ramach. Wygląda jak garaż, w dodatku tuż za nim są jeszcze 2–3 metry bez śniegu, o które nierzadko czuby nart skoczków uderzają zanim złapią powietrze. Ma niewiarygodne 4,5 metra wysokości – o kilka centymetrów wyższe są w PŚ tylko konstrukcje na Kulm i w Harrachovie. Największa na świecie Vikersundbakken ma próg wysoki na niespełna 2,5 metra…\nMimo jej wątpliwej ekskluzywności, na stadionie im. słynnego Seppa Bradla rzadko dochodzi do niespodzianek w wynikach zawodów. Teren szczelnie okalają lasy, które zatrzymują wiatr o wiele lepiej niż siatki w Innsbrucku.\nAle jest jeden szkopuł. Na rozbiegu – mimo że rzekomo wymaga tego od organizatorów zawodów światowa federacja – nadal nie zainstalowano nowoczesnych torów lodowych, a „rowki” drąży się w naturalnym śniegu, po czym zamraża je ciekłym azotem. Przy dobrej pogodzie nie ma problemu, ale w 2012 roku kibice zobaczyli tu kuriozalną próbę przeprowadzenia kwalifikacji. Z nieba padał gęsty śnieg z deszczem, który zalegał w torach. Ofiarą gospodarzy padli Stephan Hocke i Jurij Tepes, którzy już podczas zjazdu ratowali się przed upadkiem i nawet nie próbowali wybijać z progu.\nObu nic się nie stało, ale na obiekcie zdarzyło się kilka poważnych wypadków. W 2015 roku z kontuzją wyjeżdżali stąd Simon Ammann i Nick Fairall. Amerykanin w wyniku tego zdarzenia został przykuty do wózka inwalidzkiego. Największa tragedia spotkała jednak Paula Ausserleitnera. Austriak był po II wojnie światowej jednym z prekursorów narciarstwa w tym kraju. W 1952 roku – jeden sezon przed powołaniem do życia TCS – upadł, po czym zmarł w szpitalu w wyniku powikłań. W hołdzie dla zawodnika organizatorzy zaraz potem nazwali obiekt jego imieniem.\nInnsbruck będzie smutny\n04/01/2018 wpisyinnsbruck, skoki narciarskie, turniej czterech skocznim.chmiielewski\nAustriacy bez formy, bilety na Bergisel zalegają w kasach – tak wygląda krajobraz przed konkursem w Innsbrucku.\nTylko przez kilka godzin niebo nad Innsbruckiem nie było zupełnie szare, niestety w dniu, w którym w 66. Turnieju Czterech Skoczni zaplanowano dzień przerwy. Wczoraj na skoczni, która zwykle pulsuje życiem i kolorami, było cicho, smutno i ponuro. Nie tylko przez ulewę, mgłę i wiatr.\nPorównanie trzech dotychczasowych miast, które odwiedziła dotychczas turniejowa karawana skoczków, jest porażające. Z jednej strony oszalali na punkcie świetnie spisującej się kadry Wernera Schustera Niemcy i dzikie tłumy w Oberstdorfie i Garmisch–Partenkirchen, z drugiej – problemy ze sprzedażą biletów w Innsbrucku. Skoczkowie zawsze powtarzali, że kocioł, jaki tworzy się tutaj w niecce trybun, potrafi zmiękczyć nogi i jeśli mieliby to z czymś porównać, to wyłącznie z atmosferą na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. A teraz? Mimo że pod Bergisel może pomieścić się ponad 20 tysięcy osób, organizatorzy nadal mają w ofercie ćwierć przygotowanej puli biletów.\nNic dziwnego, że Austriakom nie spieszy się na 66. edycję turnieju. Tutaj cały czas pamięta się, jak mistrzowie trenera Alexandra Pointnera wyskakiwali z jego kapelusza i Continue reading Innsbruck będzie smutny →


Isztar's Books: "Ona już nie wróci" - Hans Koppel - recenzja\n"Ona już nie wróci" - Hans Koppel - recenzja\nMike Zetterberg mieszka z żoną Ylvą i córką w willi koło Helsingborga. Kiedy Ylva znika bez śladu, policja zaczyna podejrzewać jej męża o udział w zaginięciu, a życie spokojnej dotychczas miejscowości zmienia się nie do poznania. Wszystko wskazuje na kolejny przypadek dramatu namiętności z tragicznym zakończeniem. Ale co się stało z Ilvą, skoro nie można znaleźć ani osoby, ani ciała? W rzeczywistości wcale nie zginęła i przebywa znacznie bliżej, niż ktokolwiek mógłby pomyśleć.\nPo utwór Hansa Koppela sięgnęłam z czystej ciekawości. Opis mnie zachęcił, a okładka zaintrygowała. Czy słusznie postąpiłam podejmując się lektury tej książki?\nAutor pisząc pod pseudonimem Hans Koppel (w realu Petter Lidbeck) stworzył coś innego niż zwykł pisać do tej pory, niektórzy mogą znać jego utwory dla dzieci – tym razem jednak przedstawił się z innej strony. A jego utwór „Ona już nie wróci” doczeka się wkrótce ekranizacji.\nYlva, Mike oraz Sanna mieszkają w malowniczo położonej willi w Hittarp. Na pozór szczęśliwa rodzina ma swoje problemy – jak zresztą każdy z nas. Pewnego dnia Ylva wracając do domu, korzysta z uprzejmości nowych sąsiadów, którzy oferują jej podwiezienie pod sam dom. I w tym momencie zaczyna się cała akcja. Przejażdżka nie kończy się tak jak byśmy tego oczekiwali.\nFabuła tego utworu nie jest skomplikowana, jednak potrafi tak zainteresować czytelnika, iż bardzo trudno oderwać się choć na kilka chwil od lektury. Akcja utworu jest niezwykle dynamiczna. Autor posługuje się bardzo prostym językiem, który w obrazowy i barwny sposób przekazuje czytelnikowi wiele szczegółów.\nWydaje mi się, że autor móglby nieco lepiej wykreować swoich bohaterów. Pod względem ałokształtu nie mam nic do zarzucenia, jeśli jednak zaczniemy skupiać się na poszczególnych osobach zauważymy, że brakuje im nieco wyrazistości, charakteru. Czasem działali bez określenia konkretnych motywów.\nChciałabym także zwrócić Waszą uwagę na sposób, w jaki przedstawiana jest historia. Autor opisując kolejne punkty schematu działania przestępcy, opisuje całą sytuację. Rozdziały są krótkie, ale niosą ze sobą wiele treści. Bardzo wyraźnie ukazna jest psychika ludzka, która zadziwi nawet najbardziej oczytanego widza. Hans Koppel w krótkiej historii zawarł tak wiele z ludzkiej psychiki, jak to tylko możliwe. Bardzo dobre jest to, że autor nie boi się ukazywać drastycznych scen – a jest takich kilka w tym utworze.\n„Ona już nie wróci” to trzymająca w napięciu historia, która daje do myślenia. To z pewnością lektura, która pozostawi w Was ślad. Po jej zakończeniu ciężko było mi przejść do kolejnej książki, gdyż w moich wspomnieniach nadal tkwiła Ylva oraz jej los. Książka jest bardzo dobra dla każdego, zarówno dla osoby, która nie czyta na co dzień takiej literatury, jak i dla starych wyjadaczy, którzy znają już wiele podobnych historii. Thiller powinien budzić emocje, trzymać czytelnika w ciągłym napięciu i strachu o losy bohaterów, pobudzać ciekawość – i ta książka właśnie taka jest. Z pewnością będę wypatrywać innych utworów autora, a gdy już doczekamy się ekranizacji na pewno rzucę na nią okiem. Oceniam książkę na 4.5/6 i szczerze polecam każdemu, kto ma wolny wieczór. Drogi Czytelniku, to książka, która zmusi cię do reflekcji.\nZa książkę dziękuję portalowi KOSTNICA. :)\nEtykiety: 2014, 4.5/6, Hans Koppel, KOSTNICA, Ona już nie wróci, recenzja, wydawnictwo Świat Książki\nUpadły czy Anioł 23.03.2014, 18:29\nksiążka nie jest w moich klimatach, ale dużym plusem jest to że trzyma w napięciu, a takie historie lubię :) więc kto wie, może się skusze :)\nAsia Hadzik 23.03.2014, 19:18\nNatalia Z 23.03.2014, 19:32\nSkoro jest tak trzymająca w napieciu, to musze ja przeczytać :-)\nMeg Sheti 24.03.2014, 08:55\nHmmm trzymająca w napięciu :D Lubię to :D\n"Dopóki śpiewa Słowik" - Antonia Michaelis - recen...\n"Dziedzic Smoka" - Cinda Williams Chima - recenzja...\nPYRKON 2014 - wrażenia\n"Dziewięć żyć Chloe King. Wybrana" - Liz Braswell ...\n"Tajemnica szkoły dla panien" - Joanna Szwechłowic...\n"Rycerz siedmiu Królestw" - George R. R. Martin - ...


Po czołgowemu - skyeofskynet - Torchwood [Archive of Our Own]\nPart 1 of the Lufą do przodu series Next Work →\nZostałam wyzwana na napisanie pairingu Niewidzialna winda/czołg czterech pancernych. To wszystko, co mam na swoje usprawiedliwienie.\n— By cię pierun strzelił, jakżeś jechał, pacanie?\n— Utknęło — zakomunikował Gustlik, ocierając pot i wodę z czoła. — Ni da rady. Na amen.\nJanek ponownie wyłonił się z wieżyczki, o mało nie rąbiąc głową w srebrne, wysokie coś. Hełmofon przekrzywił mu się trochę na lewo.\n— Jak to nie da rady, Gustlik!\n— No ni da. Z gorszych wądołów wyciągałem, ale tu to nic nie poradzę.\n— Nie da, nie da, jak da. Pchaj dalej.\n— Musiało wypaść przez Szczelinę — obwieścił Owen. — Innej opcji nie ma.\n— Przynajmniej nie obce.\n— Grunt, to optymizm, Tosh.\nStali w czwórkę, równym rzędem u stóp fontanny i wpatrywali się w wielką lufę wystającą z dziury od windy.\n— Myślicie, że wystrzeli?\n— Co wystrzeli? — zapytał Ianto, wyłaniając się z drzwi wiodących do archiwum.\n— Jak wystrzeli, to nikt nie schowa naszych zwłok do lodówek. Chyba, że pterodaktyl już umie.\n— Jack schowa.\n— Zaklepuję osiemnastkę — zgłosił Owen.\n— Dobra dzieci, koniec zabawy. — Jack uznał, że najwyższy czas zacząć dowodzić. — Ianto, zadanie dla ciebie. W windzie utknął czołg.\nIanto jęknął w duchu. Na miłość boską, był dopiero poniedziałek, szósta trzydzieści rano.\n— Te, Janek, tu pod spodem jakaś dziura jest.\n— No w czymś ten czołg utknął!\nGustlik przestał pchać. Tomuś przestał pchać. Grześ wyłączył silnik i wystawił głowę na świat.\n— Grzeje się — obwieścił. Gustlik strzelił go w hełmofon.\n— Jak mamy to wypchać, to wyłazić, pierony, bo ważycie. I pchać.\n— Pchać, jak pchać — zaprotestował Grigorij, posłusznie wypełzając, co w tym ustawieniu czołgu okazało się jednakowoż trudne. Ostatecznie wypadł. — Od kwadransa pchasz i ani drgnie.\n— To co, odłamkowym? — zaproponował Tomuś, który ostatnio polubił strzelanie.\n— I fontannę, durniu, rozwalisz?\n— A bo to pierwsza? — Grześ wstał i odkrył, że ma mokre spodnie. — O zabytki się na wojnie będzie martwił.\n— Fontanna, fontanną, licho wie, co jest pod spodem. Jak nam lufa pójdzie, to dupa. Strzelał ty kiedy z czołgu w pionie?\nStali, ponownie, rzędem, w pewnym oddaleniu od fontanny. Jack powiewał płaszczem, Ianto trzymał ręce w kieszeniach spodni, Owen skrzyżowane na piersi. Gwen przechyliła głowę, by ujrzeć czołg bardziej w poziomie.\n— To całkiem erotyczne. Spoceni mężczyźni w mundurach, pchający czołg, niewidzialna winda… Niewidzialna winda!\n— Nie, Jack, nie będziemy uprawiać seksu na windzie.\nJack miał minę dziecka, któremu zabrano lizaka.\nPrzez chwilę patrzyli z fascynacją na mężczyzn pchających czołg. Rosyjski. T-34. Nie tylko oni zresztą, bo połowa ludności zebranej na placu. Znowu trzeba będzie dorzucić retcon do wody pitnej. Masowa halucynacja przestała przechodzić jakiś czas temu.\n— Nie powinno ich, wiecie, nie widać? — spytała Gwen. — Filtr percepcji, te sprawy?\n— To bardzo duży czołg — wyjaśnił Ianto. — I bardzo mała winda.\n— I znowu mam…\n— Zamilcz proszę.\nJack, wyjątkowo, zamilkł. Owen zaczynał podziwiać fakt, że Ianto potrafił uciszyć Jacka nie tylko seksem oralnym. Za drugą część myśli miał ochotę wyprać sobie mózg. Ponownie.\nSoczysta „kurwa” poniosła się echem w stronę zatoki.\n— Polacy. — Bezbłędnie rozpoznał Owen. — Do roboty, szefie.\n— Ej. Od kiedy tu dowodzisz?\n— To Polacy. Polacy latali dla nas na wojnie. Ty latałeś. Musiałeś jakiegoś przelecieć. Idź, wykaż się zdolnościami językowymi.\n— Owen, a myślałem, że nigdy nie poprosisz.\n— Herbatka, weź go sobie.\n— Nie tu i nie teraz, Owen.\nNa to Owenowi zabrakło odpowiedzi.\n— Ogarnijcie się, chłopcy. Jack, bierz ich… nie dosłownie. Autorytet… — Gwen zmierzyła go wzrokiem — prawie munduru. Ianto…\n— Holownik będzie za pół godziny — odpowiedział, zamykając telefon. — Pójdę przygotować garaż.\n— Ty nie musisz się ogarniać. Owen…\nAle Owen stał właśnie pod fontanną i próbował przypomnieć sobie jakiekolwiek polskie słowa.\n— Um… Vodka?\nWiększość Polaków reagowała na wódkę niczym pies Pawłowa. Pancerni przerwali pchanie czołgu w jednej chwili. Przy czołgu stał cywil, niskawy, morda szpiega. Za cywilem stała kobieta. I wojskowy w cywilu, po płaszczu sądząc. I dystynkcjach. Tomek odruchowo stanął na baczność. Wypadało.\nZadowolony Szarik dalej obsikiwał fontannę.\n— Ale pikna kobita. — Gustlik odruchowo zdjął hełmofon.\n— Gustlik — syknął Janek.\n— Em, good morning?\n— Brytole. Janek, tyś światowy, przemów do nich.\nJanek przemówił. Po niemiecku. Po rosyjsku. I ni dudu.\n— Komm nach hause? — rzekła w końcu morda szpiega. — Vodka?\nGustlik trącił Janka łokciem.\n— Oni chcą chyba napoić. Ja bym poszedł.\n— I czołg tak zostawisz?\n— Czołg się nigdzie nie rusza. Sprawdziliśmy.\nGrześ gwizdnął przez zęby, patrząc w sufit, który był wysoko.\n— A to ci dopiero bunkier.\nJack poprowadził żołnierzy (i psa, pies próbował zjeść jego płaszcz i obślinił mu nogawkę) na środek centrali.\n— Tosh, program translatorski działa? Świetnie. A teraz jak będzie: wasz czołg penetruje lufą naszą windę?\nProblemy komunikacyjne zostały wkrótce rozwiązane, poza nazwiskami. Jan Kos nie stanowiło kłopotu. Ale Owen nawet nie próbował wypowiedzieć: Gustaw Jeleń. Albo Tomasz Czereśniak. Albo, Jezu, Grigorij Saakaszwili. Nawet pies nie nazywał się normalnie.\nJack upchnął ich wszystkich przy stole w pokoju narad. Gwen przyniosła pizzę.\n— To dokąd jechaliście?\n— Na Berlin. Trochę ciemno było i chyba zboczyliśmy.\n— Odrobinę — przyznał Jack, jak zawsze mówiąc z pełnymi ustami. — Kilka krajów i sześćdziesiąt trzy lata.\nBrytole były miłe. Dali jeść, coś płaskiego, co nazywali pizzą, ale było dobre, ciepłe i nie z puszki, więc nie protestowali.\nWyciągali czołg. I chcieli odesłać ich pod Berlin. A poza tym było z nimi wyraźnie coś nie tak.\nSiedzieli, stłoczeni, na kanapie. Tomuś pod, z harmonią na kolanach i tobołkiem między nogami. Dookoła nich sprzęt szumiał i brzdękał.\n— A mówiłem ci, że na rozstajach w lewo, pacanie. A ty w prawo i co? Na windę żeś najechał, durniu. W złym kraju!\n— Ciemno było, no! — Bronił się Grześ. — Jak w dupie, o.\n— I jesteśmy w dupie, o — podsumował Janek. — Wojna się skończy, zanim dojedziemy.\n— Jesteśmy w bunkrze, obywatelu sierżancie. I mówią, że wojna się dawno skończyła.\n— Ty się tam Tomuś nie odzywaj.\n— Zresztą — ciągnął Grigorij — Nie pamiętam, żebyśmy się przez morze przeprawiali. Nie chlupotało nic.\n— Powiedzieli ci. W szczelinę żeś wpadł.\nJedyną zadowoloną z sytuacji osobą, wróć, zdawał się pies. Szarik biegał wokół podstawy fontanny i szczekał na wielkiego ptaka. Ptak skrzeczał na Szarika.\n— Szarik, siad! Nie szczekaj na ptaszysko, bo się przestraszy i pierze straci.\n— Już straciło. Widzisz, jakie łysawe?\n— Zestresowane musi być.\n— Biedne takie — mruknął Tomuś. — Do domu bym zabrał…\n— Tyś krowę ojcu miał przywieźć, nie ptaszydło. To nawet piór nie ma.\n— Dobrze, mniej skubania.\nHolownik ciągnął czołg.\nCzołg kołysał się w przód i w tył, w przód i w tył. Lufa to zagłębiała się, to wyłaniała z otworu windy. W górę. I w dół.\nIanto zaczynał mieć skojarzenia.\nJack patrzył na załogę czołgu i wyglądał jakby mu świtało.\n— No, wodzu? — popędził Owen. — Przebłysk dnia?\n— To, Owen, są przyszli polscy bohaterowie wojenni.\nOwen przyjrzał się sceptycznie żołnierzowi grającemu na harmonii.\n— Wygraliśmy wojnę, no nie?\n— Też nie wyglądasz na ostatnią linię obrony Ziemi. — W podtekście przebrzmiało: ja wyglądam.\n— Bo jestem pierwszą — mruknął Owen. — Jak na to, płacisz mi za mało.\nUwagę o wynagrodzeniu Jack zignorował.\n— Czterej pancerni i ich pies, w obronie kraju. Prawie jak my, tyle że na mniejszej przestrzeni.\n— Trzymają psa w czołgu?\n— Trzymamy pterodaktyla w centrali.\nNad ich głowami lufa wciąż ruszała się w windzie. W dół spadło trochę kamienia.\nIanto zaparkował czołg w garażu i nie zarysował przy tym SUVa lufą. Czołgu też nie zarysował. Zadowolony, zatrzasnął klapę włazu, poklepał czołg po gąsienicy i marszowym krokiem ruszył do centrali.\n— Ej! Z karabinem won z prosektorium!\n— Jaki drażliwy…\nW gabinecie Jacka trwała narada taktyczna. Zważywszy na warunki może nawet bardziej wojenna.\n— To jak ich odeślemy?\n— W jedną stronę — przypomniała Toshiko. — W drugą to przypadkiem i nie wycelujesz.\nIanto przewrócił oczami.\n— Wiem, że Tardis jest większa w środku, ale drzwi wciąż ma za małe na czołg. Chyba nie puścisz ich na holu przez czas i przestrzeń? Jack? Nie puścisz?\n— Tomuś, nie drażnij zwierza.\n— Tresowane bydle — odparł Tomuś z uśmiechem. — I lubi, jak mu się gra.\nDla poparcia swoich słów, Tomuś zagrał na harmonii i zaczął kolejną przyśpiewkę. Gdzieś z tyłu Owen uderzył głową w biurko.\n— Tomuś, przestań pieć, gospodarzy drażnisz.\n— Rudy — powiedział Grześ z dumą, klepiąc czołg po lufie. Owen przyjrzał mu się sceptycznie.\n— Rdzawy to może.\nOkoło czternastej zawył alarm, a radar zaprezentował wielkie, wrogie UFO.\n— Dobra, załogo. Uzbroić się po zęby i za pięć minut w garażu. Zabrać największe spluwy.\n— No jak to tak? Oni wojować poszli, a my na tyłkach zostali? Nie godzi się.\nNo nie godziło się. Janek wiedział, że się nie godziło. Grześ trafiał w miękkie. I w honor.\n— Słyszałeś. Na dupach siedzieć mamy i na Doktora czekać.\n— Doktor nam niepotrzebny. Im lufa owszem. Ja wiem, gdzie Rudy stoi. No?\n— Ja bym poszedł — mruknął Gustlik. — Wojna jest wojna. A tak to Tomuś tylko graty zbiera i do toboła pakuje. A jak co ważnego gospodarzom zabierze?\n— Szeregowy Czereśniak, odłożyć wszystko, co ich!\nTomuś upuścił... coś.\nRudy jechał, w pogardzie mając przepisy drogowe i pozostałych uczestników ruchu drogowego.\nByło duże, okrągłe i wisiało tuż nad ulicami. Miało też bardzo dużo luf.\n— Co to? — Grigorij podrapał się pod hełmofonem, zerkając przez lufcik w czołgu.\n— Licho wie. Pukawek więcej niż chujenek w lesie. Musi Szkopów, ci to zawsze jakieś nowe cuda wymyślają. To co, przeciwpancernym, obywatelu sierżancie?\n— Jest przeciwpancerny.\nKiedy dym opadł, wciąż wisiało.\n— No i spudłowałeś, pacanie — warknął Grześ. — I teraz nam odda i co? Ciężko się manewruje po tych wszystkich gratach na ulicach.\n— Popraw, Gustlik. — Janek wystrzelił kolejną salwę z KMa. — No popraw, kurza twarz!\n— No kurza twarz poprawiam!\nZałoga Torchwood Cardiff stałą w równym rzędzie dzierżąc broń i patrzyła, jak wrogi statek kosmiczny rozpada się na dużo kawałków.\nOwen opuścił spluwę.\n— Musimy sobie kupić czołg — obwieścił.\n— Zamówię… — odparł Ianto.\nWieczorem, obok kanapy zmaterializowała się niebieska skrzynka. Tomuś podskoczył i wystrzelił z karabinu. Szczupły, wysoki mężczyzna, który uchylił drzwi od skrzynki, natychmiast zamknął je z powrotem.\nDrzwi uchyliły się ponownie. Szarik profilaktycznie obszczekał przybysza.\n— To jest Doktor — przedstawił kapitan Harkness kilka minut później. — Odholuje was pod Berlin. Trochę potrzęsie…\n— Tym? — Janek popatrzył na niebieskie, kwadratowe coś.\n— Ej! — zaprotestował Doktor.\n— To może my lepiej tak po czołgowemu? Całą naprzód i przez tę Szczelinę. Gdzieś wyjdziemy.\n— W Wiedniu. Albo na Saturnie.\n— Nie no, do Wiednia to my nie chcemy.\nPosterunkowy Andy krzyczał w radio.\n— Co ja tu mam? Ja tu katastrofę mam. Widziałeś kiedyś rybę na ścigaczu? Bo ja widzę pięć! Sześć! Nie, osiem, co one, przez pączkowanie?\n— Torchwood już jedzie.\n— To niech szybciej je…\nPosterunek Andy’ego minął czołg. U kół radiowozu wylądował zmiażdżony kosz na śmieci i kawałek Forda.\nCzołg miał na boku wymalowany wielkimi białymi literami napis: TORCHWOOD, a na wieży Jacka Harknessa w hełmofonie. Jakim cudem Harkness stał przy tej prędkości i powiewał płaszczem, posterunkowy Andy nie wiedział.\n— Cholerne Torchwood…\nW czołgu trzęsło, skrzypiało i zgrzytało, ale hełmofon i tak prawie wszystko wygłuszał. Tosh, która potrafiła pisać na laptopie nawet gdy Jack prowadził samochód, radziła sobie doskonale i w czołgowych warunkach. Owen zajmował swoje miejsce w wieży, tuż obok niej. Pociski wbijały mu się w łokieć.\nCzołg stanął. Owen pchnął pokrywę.\n— Co jest tam na górze?\n— Korek — zakomunikował Jack. — Godziny szczytu.\n— Przejedziemy po samochodach — obwieścił Ianto, zmieniając bieg. Miał na sobie krawat pod kolor hełmofonu. Owen zaczynał się go bać.\n— Czekaj, Herbatka, salwa ostrzegawcza się należy. Gwen?\nGwen radośnie wystrzeliła salwę z KMa. Najbliższe samochody rozjechały się na chodniki. Reszta zrobiła to na widok czołgu. Porzuconymi Ianto się nie przejmował. Rachunkami za szkody od jakiegoś czasu też nie.\nCzołg wziął kolejny zakręt i Jack ugiął nogi. Uśmiechać przestał się jakiś czas temu. Antenka zaczepiła mu się o płaszcz. Ciężko było zachować fantazyjność w tych warunkach. Muchy wpadały między zęby.\n— W życiu ich nie dogonimy. — Tosh oderwała wzrok od sprzętu namierzającego. — My pięćdziesiąt, oni sto pięćdziesiąt!\n— Dogonimy, dogonimy…\n— Ianto, co ty robisz?\n— Jadę. Na skróty.\n— Ianto, mur!\n— Chrzanić mur, jest brzydki. Lufa w tył!\nJack uznał, że najwyższy czas wrócić do środka. Prowadzenie czołgu budziło w Ianto najgorsze instynkty.\nOwen wolał nie wiedzieć, skąd Ianto wziął w pełni sprawny czołg T-34/85 ani jak Tosh zainstalowała w nim GPS.\n— Gińcie, skurwysyny! — krzyczała Gwen, strzelając z karabinu i Owen kolejny raz zastanowił się, czy zrobienie z niej strzelca było dobrym pomysłem. Ale Gwen nie chciała oddać karabinu nikomu innemu.\nOwen przynajmniej miał większe działo. Załadował, jak Gustlik uczył, z ramienia.\nJack wychynął przez pokrywę i stanął twarzą w twarz z wrogiem, tyle że wyżej, a wróg miał więcej twarzy. I ciężką artylerię wycelowaną, cóż, w jego twarz.\n— Okej, rybki. Poddacie się dobrowolnie, albo zrobimy w tym placu dużo ładnych kraterów.\nOdpowiedziały mu strzały.\nOdpowiedział im odłamkowy.\n— Musimy ochrzcić czołg — obwieścił Jack. Ianto pokiwał głową.\n— Przyniosę szampana.\n— Nie tak.\nStali na skraju lasu, najpierw Tardis, potem czołg. Gustlik zdjął hełmofon i przeczesał włosy. Janek uniósł brwi. Świeciło słońce. Wiatr wiał. Szumiał las. Troszkę dalej było tłumnie i krwawo.\n— To nie wygląda na Berlin. Chyba, że już zmiotło.\n— To nie wygląda na naszych — dodał Gustlik. — Zapuszkowani tacy jacyś…\nZ pól poniosła się chóralna Bogurodzica.\n— O, a jednak nasi.\nDoktor przestąpił z nogi na nogę.\n— No… mogłem się pomylić… O jakieś pięćset dziewięćdziesiąt osiem lat… Ale też walczą z Niemcami! Tamten tam — wskazał palcem gdzieś tam — Ulrich von Jungingen.\n— Nazwisko jakoś znajome, nie, Janek?\nBrzmiało znajomo. Chwilowo nie mógł sobie przypomnieć skąd, ale brzmiało.\n— A tamten, o? Z wąsem i w koronie?\n— To co? Grześ, masz szabelkę, to idź. Poczekamy.\n— A poszedłbym.\nKustosz Muzeum Narodowego w Warszawie zatrzymał się przy Bitwie pod Grunwaldem Matejki i zadumał się przez chwilę.\nMógłby przysiąc, że jeszcze wczoraj za plecami Zawiszy Czarnego nie stał czołg.\nBellatrix3, BoreasAnemos, warsawmouse, sammywho, Majoneza, Miszczur, DrunkTrophyWife, Ampelia, BlueTraviata, JarOfDirt, Donnie_Engelvin, Maple_Fay, and tehaya as well as 30 guests left kudos on this work! (collapse)


Hello Slim – pewny specyfik oczyszczająco-odchudzający! – Świat informacji\nTym razem produkt innej kategorii- Herbata na oczyszczanie organizmu (teatox) Hello Slim, bo nie są to tabletki. I choć owoc jest na odchudzanie, obecne istnieje on w organizacji herbaty! Przyglądamy się Hello Slim z dobrego czasu również jego społeczności. Hello Slim opinie zbiera rewelacyjne! Jest dużo herbat lub naparów, jakie zawierają odchudzić twoje ciało. Czas sprawdzić, czy Hello Slim to chorąży wśród takich produktów a ewentualnie pozostaje na indywidualnym początku szeregu herbat na odchudzanie oraz oczyszczanie organizmu. Ponieważ istnieje zatem “teatox” – produkt 2 w 1. Zamierza odchudzić twoje ciało i podać mu starcie z toksyn. Herbaciany detoks, brzmi dobrze prawda? Przeglądasz katalogi z najnowocześniejszymi owocami oraz myślisz się jak piszą to osoby ze zdjęć, iż tworzą taką ogromną sylwetkę? Oczywiście, odpowiedź jest łatwa: jest za tym sztab ludzi- dietetyków, trenerów personalnych oraz lekarz. Oraz co logiczne, kosztuje to znakomite pieniądze. Jednak podobne efekty możesz osiągnąć naprawdę tanio. Oczywiście gdy dopiero się zdecydujesz.\nHello Slim został wykonany w organizacji smacznej herbaty. Dwuetapowe działanie zrobi porządek, na jaki wyglądasz. Wszystek z dwóch składników został utworzony w taki sposób, by zainteresować się z maksymalną skutecznością do tego, do czego stał przygotowany.\nHerbata z klasą słoneczka posiada zbyt zadanie uwolnić działalność oraz przyspieszyć metabolizm. Dodatkowo spali zbędne kalorie. Wystarczy, iż mimo tradycyjnej porannej herbaty wypijesz Hello Slim na dzień. To bardzo ubogie i odpowiednie rozwiązanie, żeby w spokoju skierować swoje chodzenia do upragnionej sylwetki, jaka cierpi coraz mniej oraz mniej tłuszczu na sobie. Skład herbaty na dobę jest w 100% naturalny, lecz też bardzo różny.\nWoreczek z etykietą księżyca poświęcony jest do picia na noc. Po ostatnim posiłku zrelaksuj się z kubkiem herbaty, która odbędzie, że pozbędziesz się stresu, ale także napar rozpocznie oczyszczanie systemu z toksyn. Zaśniesz spokojnie też w spokoju się wyśpisz! Skład herbaty Hello Slim na wieczór jest ponadto niezwykle wielki i drogi.


Kopalnia Soli Bochnia i Osada VI Oraczy - Wycieczka z dzie�mi\nKrak�w i okolice\tKopalnia Soli Bochnia i Osada VI Oraczy\tKopalnia Soli Bochnia i Osada VI Oraczy Wycieczka z dzie�mi\nBoche�ska kopalnia soli to miejsce wyj�tkowe nie tylko ze wzgl�du na unikatowy mikroklimat. Zachwyca podziemnymi komorami, kaplicami wykutymi w solnych skalach, oryginalnymi rze�bami i urz�dzeniami wykorzystywanymi przed wiekami. W�drówka solnymi chodnikami pozwoli pozna� jej uczestnikom najstarsz� na ziemiach polskich kopalni� soli, której pocz�tki si�gaj� 1248 roku.Mo�na j� zwiedza� nie tylko pieszo, ale tak�e podziemnym metrem oraz …�odziami. Wyj�tkow� atrakcj� jest tak�e 140-metrowa zje�d�alnia znajduj�ca si� na pochylni ��cz�cej poziom August z poziomem Sienkiewicz. Boche�ska kopalnia od kilku lat nale�y do najch�tniej odwiedzanych atrakcji turystycznych regionu. Pobyt w kopalni mo�e stanowi� doskona�y pomys� na rodzinne wyjazdy pozwalaj�c w sposób ciekawy i nieszablonowy sp�dzi� wspólnie czas.Doskona�ym uzupe�nieniem pobytu w kopalni jest zwiedzanie Parku Archeologicznego Osada VI Oraczy, która stanowi rekonstrukcj� osady wiejskiej z XIII wieku prezentuj�c pocz�tki kopalni soli oraz o�rodka miejskiego w Bochni. Zwiedzanie kopalni to doskona�y pomys� na wycieczk� szkoln� dla dzieci i m�odzie�y lubi�cych aktywnie sp�dza� czas. Programy edukacyjne, zabawy okoliczno�ciowe, pobyty nocne oraz zielone szko�y to jedyna w swoim rodzaju oferta ��cz�ca elementy edukacyjne, rekreacyjne, zabaw� oraz profilaktyk� zdrowotn�.Wszystkie nasze propozycje zawieraj� elementy rozwijaj�ce wyobra�ni� oraz kszta�tuj�ce umiej�tno�ci wspó�pracy w grupie. Mamy nadziej�, i� pobyt w naszym kompleksie dostarczy Pa�stwu oraz naszym najm�odszym odkrywcom wielu niezapomnianych wra�e� oraz wspomnie�. Dojazd:Bochnia znajduje ok. 40 kilometrów na wschód od Krakowa na pograniczu Podgórza Boche�skiego i Pogórza Wi�nickiego.Godziny zwiedzania dla turystów indywidualnych:Poniedzia�ek – pi�tek o godz.: 9:30, 12:00, 15:30Sobota, niedziela o godz.: 10:15 – 16:15 (co godzin�)Biuro Obs�ugi Turystyki ul. Solna 2, 32-700 Bochniatel.: 14 615 36 36, 14 615 36 37www: http://www.kopalniasoli.plemail: biuro@kopalniasoli.pl\tzostaw komentarz Twoje imi� lub nick Prze�aduj\nSzcz�liwi czas licz�. Konkurs\nSzcz�liwi czasu nie licz�... A mo�e jednak tak? Na to pytanie zajdziemy odpowied� w ksi��ce Marcina Pa�asza, kt�ra jest nagrod� w nowym konkursie Miasta Dzieci. Tym razem mamy dla Was a� 7 egzemplarzy - wystarczy odpowiedzie� na jedno proste pytanie.\nWalentynka dla c�reczki\nDekalog Janusza Korczaka dla rodzic�w\nWalentynkowe �yczenia 1\n| Kolorowanka Kangur


Po długim, męczącym dniu najporządniej odpoczywa się we własnych czterech ścianach. Praca, obowiązki oraz załatwianie urzędowych spraw w wielu przypadkach powodują, że brakuje czasu oraz chęci na zadbanie o miejsce, w którym można o nich zapomnieć. Na myśl o remoncie mieszkania wiele osób się wzdryga. Należyte zaplanowanie pracy i znalezienie fachowców może w znacznej mierze […]\nPo długim, męczącym dniu najporządniej odpoczywa się we własnych czterech ścianach. Praca, obowiązki oraz załatwianie urzędowych spraw w wielu przypadkach powodują, że brakuje czasu oraz chęci na zadbanie o miejsce, w którym można o nich zapomnieć. Na myśl o remoncie mieszkania wiele osób się wzdryga. Należyte zaplanowanie pracy i znalezienie fachowców może w znacznej mierze ułatwić przeżycie tego skomplikowanego okresu. Jest wiele spraw, o których trzeba pomyśleć przed przystąpieniem do remontu. Przede wszystkim należy mieć pomysł na to co oraz w jaki sposób pragniemy zmienić. Dobrzy fachowcy pomogą nam podjąć decyzję i doradzą w przypadku wątpliwości – znajdziesz ich na stronie ANCHOR. Przydatne jest również przeglądanie magazynów branżowych, w jakie możemy się zaopatrzyć niemalże w każdym kiosku. Jest w nich wiele pomocnych pomysłów, jakie niemniej jednak w zazwyczaj wypada dopasować do własnych możliwości przestrzennych i finansowych. Wielkim źródłem informacji jest także Internet. Warto korzystać również z programów gwarantujących wizualizację planowanych zmian. anonserek.\nW jaki sposób możemy uatrakcyjnić swój ogród? 21 kwietnia 2022 / By admin\nIncontri 28 kwietnia 2022 / By admin\nJaki typ sauny w mieszkaniu? Sprawdź porady ekspertów Chcesz zbudować saunę w domu, niemniej jednak nie za bardzo wiesz, jaki typ kupić? Jesteś w dobrym miejscu. Sauny dzielą się na przeróżne typy, a w związku z tym w zależności od panujących w niej warunków, na przykład temperatury, możemy wybrać saunę suchą, morką lub ewentualnie tak zwaną saunę parowo-ziołową. By sauna działała jak należy, wymagane jest zatroszczenie się o odpowiednie warunki…


Maj bardzo rowerowy - WP Facet\n- Rowerowy Maj jest taką małą, ale dużą rzeczą. Pomysł na Rowerowy Maj jest bardzo prosty w swej istocie, a budzi wielkie emocje – powiedział Piotr Grzelak, Zastępca Prezydenta Gdańska, inaugurując kampanię na targach BIKE FESTIWAL.\nPozytywne emocje i porcja endorfin towarzyszą dzieciom przez cały aktywnie rozpoczęty dzień. Formuła „Rowerowego Maja” sprawdza się wszędzie. W miastach i szkołach, które w zabawie uczestniczą po raz pierwszy, frekwencja także jest imponująca. W pobliżu szkół i przedszkoli widać dzieci na hulajnogach i rowerach, stojaki rowerowe przy szkolnych zabudowaniach przeżywają prawdziwe oblężenie, a szatnie i pomieszczenia gospodarcze zamieniają się w „przechowalnie” hulajnóg.\nJuż 17 maja poznamy wyniki cząstkowe. Doświadczenia z poprzednich edycji pokazują, że ich ogłoszenie dodatkowo motywuje całe klasy i szkoły do zwiększenia wysiłków. Dzieci motywują się nawzajem, jednocześnie zachęcając rodziców do zdrowych zachowań transportowych.\nWięcej informacji o kampanii dostępnych jest na stronie www.rowerowygdansk.pl oraz na stronie Facebook: Rowerowy Maj.


Nexus 6p Wsparcie | gsmManiaK.pl\nnexus 6p wsparcie\n... w Nexus 6P od Huawei stanowić może 32 GB / 64 GB / 128 GB wewnętrznej pamięci. Układ SoC otrzyma wsparcie ze...gdyż na tylnym panelu Huawei Nexus 6P osadzony został 12.3-megapikselowy aparat, który otrzymał wsparcie ze strony podwójnej diody doświetlającej... za szybkie ładowanie. Ceny i dostępność Huawei\n...się znacznie wyższą przepustowością. Kolejną zaletą w Huawei Nexus 6P jest 5.7-calowy wyświetlacz prezentujący obraz w ...pracy na pojedynczym cyklu ładowania. Zastosowany w Huawei Nexus 6P czytnik linii papilarnych jest bardzo dobrze wkomponowany w... ulokowany ma zostać 13-megapikselowy aparat, który otrzymał\n... jednodniowej pracy. Huawei Nexus 6P Z punktu widzenia Kowalskiego to gorszy model Huawei Nexus 6P to jakby nie patrzeć... czystej postaci. Przynależność do rodziny Nexus daje użytkownikowi pewne i szybkie wsparcie. Tego niestety nie otrzymasz w...musicie odpowiedzieć sobie sami. Cena i dostępność Google\nGoogle poinformowało, że smartfony LG Nexus 5X i Huawei Nexus 6P nie dostaną jednej z ważnych nowości, jaką wniesie ze ...do minimum. Właśnie to odróżnia Pixele od smartfonów z linii Nexus, które wyszukiwarkowy gigant zepchnął na boczny tor. Tak było... że Android O dla LG Nexus 5X i Huawei Nexus 6P\n...próba ingerencji w Nexusa 6P może zakończyć się utratą gwarancji. Smartfony z linii Nexus większości użytkowników kojarzą się... w oprogramowanie, dzięki niezliczonej ilości ROMów. Nieoficjalne wsparcie dla tych urządzeń jest naprawdę imponujące, jednak wraz... z Nexusem 6P sytuacja ta może się diametralnie zmienić.\n...wprowadzenia na rynek żadnych smartfonów czy tabletów z linii Nexus. Nie będzie już szerszej współpracy z zewnętrznymi podmiotami... będzie dostarczało im aktualizacje, zgodnie z oficjalnymi zasadami wsparcia. Jednak nadrzędne stanowisko Pixeli da o sobie znać ....1 Nougat trafi do takich smartfonów jak Nexus 6, Nexus 5X\n...nie tak. W świecie Androida ponadprzeciętne wsparcie oferują głównie smartfony i tablety z linii Nexus, które przez ok. 18 do ...- w tym przypadku chodzi o smartfon Motorola Nexus 6 i tablet HTC Nexus 9 LTE. Google poinformowało jeden z zagranicznych ...serwisów, że Nexus 6 i Nexus 9 LTE otrzymają\n...cali. Potwierdziły się wszystkie wcześniejsze doniesienia. Google Nexus Sailfish będzie smartfonem wydajnym, który pod względem zastosowanych...układu graficznego Qualcomm Adreno 530. Do tego dochodzi wsparcie ze strony 4-gigabajtowej pamięci operacyjnej RAM typu ...sam, zagościł w zeszłorocznych urządzeniach Google - Huawei\n... oraz uruchomić każdy tytuł dostępny w Google Play. 10. Google Nexus 6P Nexus 6P to spore rozczarowanie - cios dla Google a także sygnał dla... Adreno 430. Układ SoC otrzymał wsparcie ze strony 3 GB pamięci operacyjnej RAM. W Huawei Nexus 6P producent zdecydował się wykorzystać 5.7...\n... robienia zdjęć — posiada 16-megapikselowy aparat wyprodukowany przez SONY ze wsparciem ze strony procesora obrazu ISP oraz optycznej stabilizacji obrazu. Model... oraz kompatybilność z szeroką gamą gier. Nexus 6P Huawei jest także odpowiedzialne za zaprojektowanie i produkcję phabletu Nexus 6P — modelu\n...również usług, które otaczały do tej pory popularną serię Nexus. Zaczynają pojawiać się kolejne plotki na temat tego,... aktualizacje, które nie lagowały i działały płynnie. Seria Nexus, to przynajmniej w moim odczuciu synonim słów: referencyjny ...Nexusów. Drogo i... przeciętnie Odwróćmy więc sytuację. Już Nexus 6P oraz\n.... Oprócz poprawek, nowy Paranoid Android wprowadza także kilka nowości oraz wsparcie dla nowych modeli smartfonów. Sama lista zmian, jaką znajdziecie w.... Wraz z Paranoid Android 7.2.0, twórcy wprowadzili także wsparcie dla kilku nowych sprzętów: wśród nich znajdziecie między innymi takie...), OnePlus X (onyx), Xiaomi Mi 5 (Gemini),\n... GB pamięci wewnętrznej czy baterię o pojemności 3000 mAh ze wsparciem dla szybkiego ładowania. A co z różnicami? Lenovo Moto G4... świetnie poradził sobie w testach DxOMark, otrzymując notę taką jak Nexus 6P i iPhone 6s Plus) oraz ładowarkę do szybkiego ładowania w... w cenie Moto G4 Plus znajdziemy mojego faworyta, czyli LG\n... nie oznacza wcale, iż starsze urządzenia mogą spodziewać się braku wsparcia: wręcz przeciwnie. Lineage OS ma działać od wersji 13, która... już pierwsze kompilacje Lineage OS dla urządzeń takich, jak Nexus 5X oraz 6P, Nexbit Robin czy chociażby Xiaomi Redmi 1S. Twórcy zapowiadają...\n.... Dlatego są tak pełne paradoksów? LG Nexus 5X i Huawei Nexus 6P to niewątpliwie dwa świetne urządzenia. Oba są... czystą i najnowszą wersję Androida i (co oczywiste) wsparcie dłuższe niż pozostałe tegoroczne flagowce konkurencji (choć patrząc na ... Co prawda Google na konferencji pochwaliło się, że Nexus\n... Androida O, w którym mogą wziąć udział właściciele wybranych smartfonów Nexus i Pixel. Co nowego wnosi najnowsza edycja systemu Android? Gdy... dla kilku wybranych urządzeń: Pixel, Pixel XL, Pixel C, Nexus Player, Nexus 6P i Nexus 5X. Producent zastrzega, że w testach powinni brać udział... apki przy pomocy nowego\n... GHz) oraz układu graficznego Qualcomm Adreno 530. Do tego dochodzi wsparcie ze strony 4-gigabajtowej pamięci operacyjnej RAM typu LPDDR4. Tutaj..., jaki zagościł w zeszłorocznych urządzeniach sygnowanych logo Google - Huawei Nexus 6P oraz LG Nexus 5X. 12-megapikselowy Sony IMX377 z otworem względnym obiektywu... 5 MP,\n... oraz SBC i AAD. Ostatnia wersja oprogramowania Google dodaje również wsparcie dla Aaudio API, które przyda się, jeśli korzystacie z plików... liście poniżej Smartfony Google Google Pixel Google Pixel XL Google Nexus 6P Google Nexus 5X Smartfony Samsung Samsung Galaxy S8 Samsung Galaxy S8...\n... G4 Plus zdobył 84 punkty, a więc tyle samo co Nexus 6P czy iPhone 6s Plus. Jednak w praktyce nie jest już... Moto G4 i G4 Plus prawie na pewno zaoferują lepsze wsparcie od większości konkurentów, jednak czy to wystarczy, by ich pokonać...\n192 queries. 1,698, 1.675 (1,698) seconds.


W życiu jakiegokolwiek człowieka, jaki egzystuje na świecie zdarzają się sprawy, iż potrzebuje on, przewieźć, przenieść, przetransportować różne towary. Ma okazję być to wyjazd na wakacje, lub przeprowadzka do innego miejsca zamieszkania. W jakiejkolwiek z podanej wyżej sytuacji jesteśmy zmuszeni, żeby swoje rzeczy zapakować. Najczęstszą formą owijania towarów oraz rozmaitych rzeczy, używaną przez polskie społeczeństwo jest pakowanie produktów do kartonowych pudeł. Jest to najbardziej kultowa metoda, lecz nie świadczy to,…


WIG i WIPH, czyli Gniezno izbami stoi! Gniezno - Moje Gniezno - Portal Informacyjny Gniezna\nWIG i WIPH, czyli Gniezno izbami stoi!\nWielkopolska Izba Gospodarcza i Wielkopolska Izba Przemysłowo-Handlowa - to dwie organizacje zrzeszające przedsiębiorców, które działają na terenie Gniezna. Czym są i co dają przedsiębiorcom?\nPrezesem gnieźnieńskiego oddziału WIPH był Piotr Gruszczyński. Kiedy został Starostą Powiatu Gnieźnieńskiego, ze względu na konflikt interesów, musiał ustąpić ze stanowiska. Jego miejsce zajął Włodzimierz Bobkiewicz. Prezydentem WIPH-u jest natomiast Wojciech Kruk.\nJeżeli chodzi o WIG, funkcję prezesa pełni Henryk Bartkowski. Izba ta od początku bardzo dynamicznie się rozwija i daje swoim członkom szereg korzyści wymiernych finansowo, np. "WIG szansą dla lokalnych przedsiębiorców! Co dają grupy zakupowe?". Najwyraźniej podmiot ten stał się wzorem do naśladowania dla WIPH-u, który zapowiedział powołanie Sądu Arbitrażowego. Rok temu, 20 stycznia, ten sam twór powstał właśnie w WIG-u. Więcej na ten temat pisaliśmy w artykule pt. "Sąd Arbitrażowy w Wielkopolskiej Izbie Gospodarczej". Kolejnym "krokiem milowym" było utworzenie jednostki zajmującej się pozyskiwaniem funduszy unijnych. Więcej na ten temat można przeczytać w artykule pt. "Ruszyło Centrum Środków Unijnych przy Wielkopolskiej Izbie Gospodarczej". Prowadzone są również różnego rodzaju szkolenia:\n"Jak nie wpaść w "karuzelę podatkową", czyli kolejne szkolenie w WIG"\n"Szczegółowo o RODO, czyli 7-godzinne szkolenie dla bezpieczeństwa przedsiębiorców"\n"Prawie 30 firm uczestniczyło w szkoleniu zorganizowanym przez WIG"\nWarto również zaznaczyć, że izby gospodarcze wspierają edukację zawodową: "Współpraca WIG-u z Cechową Szkołą Rzemieślniczą szansą dla młodych pracowników".\nNiestety Prezydent Wielkopolskiej Izby Przemysłowo-Handlowej nie widzi możliwości współpracy z Wielkopolską Izbą Gospodarczą. W Polsce nie mamy tak zwanej ustawy o powszechnym samorządzie gospodarczym - mówi Wojciech Kruk, prezydent WIPH. Każdych 50 przedsiębiorców może powołać swoją izbę i ja nie neguję tego, że tak jest. Tylko jeżeli tak jest, to jest bałagan. Równie dobrze można by było powołać w Gnieźnie 4 starostów. Czy widzi Pan wtedy możliwość działania? Przedsiębiorcy powinni umieć wyłonić swoją demokratyczną reprezentację, a nie jeżeli mnie wybiorą na prezesa to ktoś drugi się obraża i zakłada drugą izbę. Ja jak przegram wybory to każdemu obiecam, że nie założę kolejnej izby.\nNie wiadomo więc dlaczego WIPH "kopiuje" działania WIG-u chociażby pod kątem Sądu Arbitrażowego i szkoleń z zakresu RODO, skoro sam Wojciech Kruk twierdzi, że dublowanie działań dwóch izb nie ma sensu.


Rosja oczyma Anny Konieckiej. Ach, jaka piękna wojna... - Biznes i Styl\nZa kulisami wielkiej sławy, jak na wojnie, zdarzają się rzeczy, o&nbspktórych sami bohaterowie woleliby nie wiedzieć, gdyby żyli. Marne to pocieszenie i&nbspdość okrutne w&nbspswej wymowie – że oni „na szczęście” już nie muszą na to wszystko patrzeć, co się będzie działo dalej. Odeszli, zostali zapomniani. A&nbspmy? Ci wielcy zapomniani, oprócz burzliwej biografii, zostawiają nam czasem przesłanie – ważne bez względu na epokę czy ustrój polityczny.\nNiepokojąco aktualne przesłanie zostawił nam Rosjanin, Wasilij Wasiljewicz Wierieszczagin. Superman XIX wieku, pacyfista, podróżnik i&nbspkolega po piórze, którego historia zapamiętała jako genialnego malarza batalistę, bo lepiej malował niż pisał. Wojnę znał z&nbspautopsji. Nie z&nbspksiążek czy z&nbspobrazów, pokazujących spektakularne widowisko „z wielką pompą i&nbspznikomym niebezpieczeństwem”, w&nbspktórym – dla uzupełnienia planu, gdzieś w&nbsptle obrazu - „było obecnych kilku konających”.\nWierieszczagin dokumentował prawdę o&nbspwojnie. Niewygodną. Walczył, był ciężko ranny, ledwo uszedł z życiem. Wiedział, co to ból, widział strach umierania.\nNa polu bitwy wśród gnijących trupów szukał ciała brata. Dowództwo fetowało bitwę – to miał być prezent na imieniny cara. I&nbspbył. Toast wziesiono szampanem – za zdrowie tych, co walczyli. W&nbsplazaretach przepełnionych rannymi tak, że kolejnych trzeba było kłaść na gołej ziemi.\nWierieszczagin tam odnalazł brata. Siergiej był ranny. Nie przeżył. Matka Rosja zadbała o&nbspkolejne plenery dla malarza batalisty. I&nbspco się dziwić, że jego życie i&nbsptragiczna śmierć są jak scenariusz na mega kreacyjny film – z&nbsptyloma analogiami do współczesności, że aż ciarki chodzą po skórze.\nSzedł przez życie jak lodołamacz – szedł swoim kursem, nie zbaczał z&nbspdrogi, świadom swojej siły i&nbspprzekonany o&nbspswojej racji. Buntownik - idealista. Odważny do lekkomyślności. Tak o&nbspnim pisali ex post. W&nbspcywilizowanym rzecz jasna świecie, który wyznawał te same wartości: że głównym motorem postępu jest edukacja i&nbspnauka. A&nbspwojna nie może być narzędziem do rozwiązywania konfliktów. Wojna jest barbarzyństwem. Narody świata powinny egzystować jako wspólnota. Piękna wizja świata według Wierieszczagina - rozwiązywanie sporów między państwami bez wojen – w&nbsptamtych czasach była utopią. A&nbspteraz?\nJakie obrazy namalowałby dzisiaj Wierieszczagin? Plenerów wojenych – do wyboru. A&nbspmali ludzie, którym marzy się wielkość, szastają słowem „wojna“ jak szabelką i&nbspszukają kolejnych plenerów. Chętni, by się uwiecznić na ich tle w&nbsppozie Napoleona. Z&nbspwypiętym brzuchem, bo jest co wypinać, pierś raczej cherlawa, nie pasuje do orderów.\nDla refleksji - obraz „Na Szpice wszystko jest spokojnie“. Opowiada, jak w śnieżną zamieć zamarza człowiek. Żołnierz; pilnuje posterunku. Trzy ujęcia; na ostatnim widać już tylko kawałek karabinu i&nbsppłaszcza wystającego spod zaspy. Tytuł obrazu artysta wziął z&nbspraportów wojskowych, w&nbspktórych zawsze wszystko jest okay.\nWśród obrazów zgromadzonych na wystawie zorganizowanej w&nbspPetersburgu z&nbspokazji 175. urodzin artysty, wystawiono jego najsłynniejszy - „Apoteozę wojny“: Piramida czaszek pośrodku pustyni, spalony sad, ruiny miasta – wszystko co zostało z&nbspniegdyś kwitnącej krainy. Nad piramidę czaszek zlatują się kruki – na ucztę.\nWierieszczagin interesował się wieloma dziedzinami nauki; doskonale znał anatomię człowieka i&nbspw najdrobniejszych szczegółach namalował każdą czaszkę z&nbspogromnej piramidy. Te czaszki nie należą tylko do żołnierzy: są ludzie starzy, kobiety, dzieci. Wojna dotyczy wszystkich. I&nbspniszczy - wszystkich. Na ramie napis: „Dedykowany wszystkim wielkim zdobywcom – przeszłości, teraźniejszości i&nbspprzyszłości”.\nIlya Repin, który sam był znanym malarzem, a&nbspza Wierieszczaginem z&nbspracji jego „szorstkiego“ charakteru, nie przepadał, powiedział (niestety też ex post): „Kolosalna osobowość, prawdziwie bohaterska - super-artysta, superman”. Szkoda, że adresat tych słów za życia nie usłyszał.\nWojna w&nbspobrazach Wierieszczagina nie mogła się podobać rządzącym elitom. Władza pragnie zostać uwieczniona w&nbspaureoli sławy. A&nbspnie klęski. Potrzebuje dobrego pijaru. Żeby szedł w&nbspnaród przekaz o&nbspnieustających sukcesach. Na wszystkich frontach…\nTelewizji wtedy nie było. Wierieszczagin mocno rozczarował władzę. Nihilista, awanturnik – taka była reakcja na pierwszą wystawę w&nbspPetersburgu (1874 rok). Wierieszczagin to bydlak albo zupełny szaleniec – następca tronu Aleksander III miał ponoć tak się wyrazić.\nPrzez 30 lat rząd nie kupił ani jednego obrazu artysty. Publikowania reprodukcji niektórych - zakazał. Nie lepiej było za granicą. W Austrii zabroniono wstępu na wojenne wystawy Wierieszczagina żołnierzom niższej rangi.\nPo jasne stronie\nSława ponoć ma dwa oblicza, w&nbsptym jedno na pokaz. Wierieszczagin był szczery do bólu i&nbspw sztuce, i&nbspw prywatnym życiu. „Starałem się zawsze mówić tylko prawdę” - to są jego własne słowa. Komu ta szczera prawda jest potrzebna? Krytykom sztuki – nie, a&nbsptym bardziej władzy.\nNormalnym ludziom jest potrzebna! Na wystawy Wierieszczagina waliły tłumy. Ludzie mdleli, płakali, poruszeni i&nbspprzerażeni wizją świata uśmierconego przez wojny. To geniusz! Artysta wojownik – mówili o&nbspWierieszczaginie w&nbspPetersburgu, w&nbspNowym Jorku, w&nbspParyżu, Londynie…\nPublicystyka wojenna, malowana farbami na olbrzymich płótnach, szokowała, lecz została doceniona. Wszędzie, gdzie odbywały się wystawy artysty, a&nbspzrobił ich ponad sześćdziesiąt.\nPoznać osobiście artystę Wasilija Wasiljewicza Wierieszczagina to był zaszczyt. Nobilitacja intelektualna i towarzyska. Chociaż ta ostatnia była dość kłopotliwa politycznie. To jeden z&nbsppowodów, czemu tylko ostatnie 15 lat życia spędził we własnym kraju. W&nbsplistach do przyjaciół ubolewał, że tuła się po życzliwych i&nbspgościnnych, lecz ciągle cudzych domach i&nbsppracowniach a&nbspwolałby mieszkać „u siebie w&nbspRosji”.\nMiał więcej przyjaciół w świecie niż „u siebie ”. Pisarzy, filozofów, muzyków, a&nbspbyli wśród nich Franciszek Liszt oraz Modest Musorgski – szczególnie bliski sercu Wierieszczagina.\nObaj mieli szanse na błyskotliwą karierę wojskową i&nbspobaj porzucili ją – dla sztuki. Niewybaczalne!\nW&nbspdomu Musorgskiego, który pochodził z&nbspbogatej wojskowej rodziny, rozgorzało piekło i&nbspjuż nie ostygło. Kompozytor samouk wprawdzie zaznał sławy za życia, ale skończył w&nbspskrajnej biedzie. To nie były hojne czasy dla artystów. Zwłaszcza bez wsparcia rodziny na starcie.\nWierieszczaginowie – herbowa szlachta, stryj emerytowany pułkownik, dwaj bracia Wasilija – wysoko postawieni wojskowi. A&nbsptu taki blamaż! Malarz w&nbsprodzinie to skandal – skwitowała matka. Po cichu wspierała syna gotówką, gdy jechał do Petersburga a&nbsppotem do Paryża studiować sztukę. Ojciec zapowiedział twardo, że na artystyczne fanaberie ani rubla nie da. I&nbspnie dał.\nNocny biwak armii Napoleona podczas odwrotu z&nbspRosji w&nbsp1812 roku.\nNie byli w&nbspdobrej komitywie. Różniły ich poglądy, temperament niekoniecznie. Wasilij od małego ostro protestował przeciwko wszelkiej agresji i&nbspprzemocy, najpierw w&nbspdomu. Potem w&nbspkorpusie kadetów, który dla dziewięcioletniego nadwrażliwego dziecka był jak więzienie o&nbspzaostrzonym rygorze. Nie lepiej czuł się w&nbspakademii marynarki wojennej, którą notabene skończył z&nbspwyróżnieniem. A&nbsppotem – samo życie: z&nbspwojny na wojnę, z&nbsppauzami, kiedy malował albo szykował kolejne wystawy.\nCo kształtuje człowieka? – dom, szkoła, otoczenie. I&nbspdoświadczenie życiowe. Miał szesnaście lat, przyjechał na wakacje do domu. A&nbsptu – egzekucja. „Opamiętaj się, ojcze! Nie możesz złamać tyłka batem". Hercen grozi, że chłopska Rosja chwyci za siekierę i&nbspzaatakuje dwory – naskoczył na ojca, który jak raz zarządził chłostę winnych zatopienia dwóch barek z&nbspdrewnem spławianym rzeką Szeksną. Egzekucja odbywała się w&nbspstajni; kat-woźnica sumiennie wymierzał sprawiedliwość namoczonymi w&nbspgorącej wodzie witkami z&nbspczeremchy, a&nbspwinowajcy – dwaj chłopi rozebrani do pasa, zakrwawieni - darli się wniebogłosy. To już były mało spokojne czasy – co raz się słyszało, że komuś ‘buntownicy’ spalili dwór, a&nbspwłaściciela zatłukli.\nKiedy chłopska Rosja chwyciła za siekiery, ojciec Wierieszczagina ledwo zdążył sprzedać część majątku, resztę puścił w&nbspdzierżawę, a&nbsprodzinę wywiózł do Petersburga. Dwór w&nbspPietrowce poszedł z&nbspdymem.\nJedyną pamiątką, jaką artysta miał z&nbsprodzinnego domu, był to nieduży świecznik. Ojciec kładł go sobie na piersiach, zapalał świeczkę, by wieczorami czytać w łóżku gazety.\nTen mały świecznik objechał kawał świata z&nbspartystą. Nawet tam, gdzie była elektryczność, zawsze zabierał go ze sobą. Zdarzało się, że zawracał z&nbspdrogi, jeśli nie zapakowano świecznika do bagażu. I&nbspna tym koniec sentymentów. Z&nbsprodziną nie był w&nbspzażyłości – to całkiem osobne światy. Niekompatybilne. Wyjątek stanowił stryj Aleksiej (wspomniany pułkownik emeryt), stary kawaler; mieszkał w&nbspsąsiednim majątku i&nbspczytywał zakazane listy Hercena o&nbsppotrzebie uwolnienia chłopów od właścicieli ziemskich. A&nbsppotem podsuwał te zakazane teksty młodemu Wasilijowi. Skąd je brał, skoro były drukowane w&nbspLondynie – tajemnica, którą pułkownik zabrał do grobu. Niewielki majątek i&nbsprewolucyjno-demokratyczne poglądy zostawił w&nbspspadku Wasilijiowi.\nOstatnia panorama morza\nWojna, to była jego misja a&nbspzarazem przekleństwo, które ciągnął za sobą przez kawał życia. Miał 61 lat, kiedy z&nbsptą swoją misją – obsesją zdecydował się znowu zmierzyć, jak się okazało, ostatni raz. W&nbsppełni sił fizycznych, ale „w środku“ wypalony, przybity atmosferą, jaka wokół niego panowała w&nbspRosji. Oddychał pełną piersią, tylko gdy pracował albo wyjeżdżał.\nKiedy wybuchła wojna rosyjsko-japońska „Wierieszczagin poleciał” – skwitował Repin.\nAle Wasilij Wasiljewicz miał tym razem złe przeczucia, jadąc na Daleki Wschód. Nie chciał siedzieć w&nbspPort Arthur – bo nudno kiedy port będzie oblężony. Wsiadł na pokład flagowego okrętu rosyjskiej marynarki ‘Pietropawłowsk’ 31 marca 1904 roku. W&nbspnocy był sztorm. Ale rano okręt wyszedł w&nbspmorze. O&nbspgodz. dziewiątej z&nbspminutami ‘Pietropawłowsk’ wpadł na minę i&nbspzatonął na redzie Port Arthur.\nKorespondent wojenny Paweł Larenko, który był w&nbspPort Arthur, opisał jak zatonął ‚Pietropawłowsk‘. Widziało to mnóstwo ludzi. „Byli na wszystkich fortyfikacjach portu, obserwowali, co dzieje się na morzu. Rzesza publiczności z&nbsplornetką i&nbspteleskopami. Wiał silny wiatr. Horyzont pokryła niebieskawa mgiełka. Początkowo nie było jasne, dlaczego nasze statki wracają na redę, ale wkrótce zauważyliśmy pojawienie się niewyraźnych sylwetek po wschodniej stronie - jedna, druga, trzecia i&nbspwięcej, i&nbspwięcej... Nagle w&nbsppobliżu ‘Pietropawłowska’ pojawił się dym - jeden, drugi z&nbspogromnymi płomienieniami. Słup ognia. Ludzie krzyczeli: ‘Pietropawłowsk’ ginie!\nNie chce mi się wierzyć, ale jego już nie ma nad wodą. Przerażenie ogarnia wszystkich.\nGdy ‚Pietropawłowsk‘ pogrążył się na zawsze w&nbspoceanie, na powierzchni wody było widać unoszące się szczątki okrętu i&nbsptonących ludzi.\n(…)Ci, którzy byli na ‘Pietropawłowsku’, mieli wielkiego pecha: epicentrum wybuchu znajdowało się w&nbsprejonie piwnic amunicyjnych, gdzie znajdowały się pociski artyleryjskie i&nbspminy zaporowe. Amunicja wybuchła, rozrywając pancernik na pół. Siła tej eksplozji oderwała wieże dziobowe, maszt, most, rurę i&nbspczęść obudowy, a&nbspmaszt runął wraz z&nbspcałą swoją częścią na rozdarty most.\nPancernik szybko przechylił się na prawą burtę i&nbspzaczął zanurzać się dziobem. Gdy chmura dymu i&nbsppłomieni uniosła się nieco w&nbspgórę i&nbsprozproszyła się, kadłub statku był już do połowy swojej długości pod wodą i&nbspuniesiony wysoko, cały spowity płomieniami szybko wszedł do wody, zasypany pływającymi gruzami i&nbsptonącymi ludźmi. Zniknął na zawsze w&nbspoceanie, tonąc w&nbspniecałe dwie minuty po tym jak natknął się na minę.“\nZginęło około 650 marynarzy. Zginął też admirał Stiepan Makarow, dowódca eskadry Pacyfiku, którego wielu nazywa/uznaje ostatnim wybitnym dowódcą marynarki wojennej Imperium Rosyjskiego .\nUratowało się 73 marynarzy. I&nbspbardzo ważny gość - kuzyn cara Mikołaja II, Kirył Władimirowicz, który „wyróżnił się“ w&nbspczasie wojny pijaństwem i&nbspchamstwem wobec oficerów, przez co miał trudną rozmowę z&nbspadmirałem Makarowem. Podczas katastrofy statku doznał tylko zadrapań na nogach i&nbspdostał hipotermii. Wieczorem członek rodziny Romanowów wyjechał pociągiem z&nbspPort Arthur by udać się do Niemiec na leczenie „załamania nerwowego”.\nO Wierieszczaginie – jak zginął – dokładnie nie wiadomo. Boczkow, jeden z&nbspuratowanych marynarzy, zeznał: „Mieliśmy na naszym statku starca, przystojnego, z&nbspbiałą brodą, wszystko spisywał w&nbspksiędze, stojąc na pokładzie… Prawdopodobnie utonął… Był miły.“\nKapitan okrętu Nikołaj Jakowlew, który też ocalał z&nbspkatastrofy, potwierdził, że do ostatniej chwili widział Wierieszczagina ze szkicownikiem w&nbspręku jak rysował panoramę morza…\nOdwrót Wielkiej Armii Napoleona.\nPo tragicznej śmierci Wasilija Wierieszczagina rodzina została bez środków do życia. Wdowa z&nbsptrójką dzieci, najmłodsze ledwo skończyło cztery lata, rozpaczliwie walczyła jakiś czas o&nbspprzetrwanie, wyprzedając zadłużony majątek; co miało jakąś wartość – szło za biezdurno w&nbspobce ręce. Dom a&nbspraczej ruinę, która z&nbspniego została po pożarze, kupił właściciel sąsiedniej parceli i&nbsprozebrał do ostatniej deski. Ludzie mówili, że kupujący po prostu chciał wesprzeć wdowę po Wasiliju Wasiljewiczu – dobrym sąsiedzie, którego znał i&nbspznała także cała Rosja. A&nbspEuropa, jeszcze za życia, przyznała mu honorowy tytuł Apostoła Pokoju.\nCzym się zasłużył? Wielki Boże, wtedy ważne było czym się aż tak naraził, że jazgot skrajnie „prawicowych“ środowisk i&nbspspolegliwych gazet nie ustawał. Jak za życia tak i&nbsppo śmierci atakowano go „uciekając się – jak pisał Paweł Andriejewski, brat wdowy po artyście - do jawnych kłamstw, ośmieszania, najbardziej wulgarnego dowcipu, obrzydliwych podejrzeń i&nbspniebezpiecznych insynuacji”. Celowała w&nbsptym szczuciu gazeta „Nowoje Wremia“. Czyli nowy czas… gdzie nie patriotą lecz wrogiem państwa jest każdy, kto był krytyczny wobec rządzących elit oraz skutków rządzenia: „a choćby po trupach, byle do celu“. Znamy to - pretorianie każdej władzy która ich karmi, zawsze będą zgadywać na wyprzódki, co by się władzy mogło nie spodobać. I&nbspdomniemanego winowajcę zawczasu zgonić.\nWierieszczagin był oskarżany o&nbspantypatriotyzm, o&nbspoczernianie rosyjskiej armii, słowem - działał na szkodę państwa. A przecież nie był żadnym zbuntowanym generałem czy politykiem, tylko malarzem. Artystą! Jakże potężnym i&nbspniebezpiecznym narzędziem potrafi być sztuka…\nSztuka wymaga ofiar. Show must go on!\nŚwiat był w&nbspszoku na wiadomość o śmierci Wierieszczagina – najbardziej znanego pod koniec dziewiętnastego wieku - rosyjskiego malarza batalisty, który po swojemu i&nbspna swoich warunkach zaczął właśnie dokumentować kolejną wojnę, tym razem na Pacyfiku.\nMiał dokładnie opracowany plan relacji z&nbsptej swojej kolejnej wojny. Taki był – pedantyczny, skrupulatny niczym urzędnik skarbowy, pilnował najdrobniejszego szczegółu; sprawdzał u źródła. Zapisywał, robił setki szkiców, rysunków detali. Zawsze ze szkicownikiem w&nbspręku.\nŚmierć, jak się okazało, miała wobec artysty Wierieszczagina całkiem inny plan na 13 kwietnia 1904 roku.\nOsiem lat po zatonięciu „Pietropawłowska“, jedna z&nbspfirm na zlecenie władz japońskich zbadała szczątki okrętu. Na głębokości 36 metrów nurkowie znaleźli dziób statku. W poduszkach powietrznych na rufie znaleziono szczątki sześciu rosyjskich marynarzy. Zachowane fragmenty dokumentów pomogły zidentyfikować szefa sztabu dywizjonu Pacyfiku kontradmirała Michaiła Molasa. Zmarłych pochowano na cmentarzu wojskowym w&nbspPort Arthur 24 czerwca 1913 r. ze wszystkimi honorami wojskowymi.\nNie wiadomo, czy dowiedział się o&nbspwyniku poszukiwań syn artysty, Wasilij; miał wtedy 20 lat, zaczął studiować w&nbspMoskwie prawo; gdy wybuchła wojna zgłosił się na front, a&nbspw 1919 r. opuścił Moskwę po tym, jak młodsza siostra zastrzeliła się, podobno na wiadomość o śmierci męża.\nTyle wiedział Piotr Andrejewski w&nbsp1928 roku. Nie znał dalszych losów siostrzeńca.\nWierieszczagin junior skończył Wyższą Szkołę Techniczną w&nbspPradze, Mieszkał w&nbspKarlowych Warach, żył biednie. Zmarł w&nbsp1981 roku.\nLidia Andiejewska, żona artysty – zastrzeliła się w&nbsp1911 roku.\nSłynną, dziś bezcenną serię „napoleońską” obrazów o&nbspwojnie ojczyźnianej 1812 r, którą Wierieszczagin malował nim pojechał na swoją ostatnią wojnę, miał kupić rząd już kilka lat wcześniej, co by poprawiło dramatyczną sytuację rodziny artysty, ale strasznie długo zwlekał. Dopiero pod naciskiem opinii publicznej car Mikołaj II zgodził się wypłacić 120 tysięcy rubli z&nbsppaństwowej kasy, z&nbspczego wdowa otrzymała tylko 90 tysięcy. Ktoś się nieźle na tej rządowej transakcji obłowił.\nMarność i&nbspwielkość idą ze sobą w&nbspparze.\nŹródła: N.M. Krawczenko. Ostatnie dni i śmierć WW. Wierieszczagina; Biografia rosyjskiego artysty Wasilija Wiereszczagina. Jakow Władimirowicz Brook (Państwowa Galeria Tretiakowska).Potok Jakow Władimirowicz; vtbrussia.ru/culture/; Gazeta.ru; vasilii-vereshchagin-kartiny; viewer.rusneb.ru; Wikimedia Commons; Państwowy Uniwersytet Morski i&nbspFloty Rzecznej im. Admirała S.O. Makarowa;centre.smr.ru; Jakow Władimirowicz Brook (Państwowa Galeria Tretiakowska).


Hyperloop: Symulacja podróży pociągiem z prędkością 1200 km/h - Serwis Kolejowy\nKolej przyszłości pozwoli na o wiele szybsze przemieszczacie się po krajach i całym świecie. Obecnie trwają testy z lewitującymi pociągami Maglev oraz koleją Hyperloop, która rozpędzi się do ponad 1200 km/h.\nFermata Studio zaprezentowała symulację, dzięki której możemy przekonać się, jak wygląda podróż pociągiem z prędkością ponad 1200 km/h. Docelowo tak szybko mają pędzić kapsuły kolei Hyperloop. Jest ona rozwijana obecnie przez kilka firm i uczelni z całego świata.\nKolej próżniowa pojawi się na początku w formie transportowej, ponieważ obecnie na tego typu usługi jest największe zapotrzebowanie. Szybki i sprawy transport towarów pozwoli na rozwój korporacji, krajów i polepszy jakość życia mieszkańców. Co ciekawe, eksperymenty z superszybką koleją niebawem będą realizowane również w Polsce, przez polską firmę Nevomo, która tworzy technologię o nazwie Magrail.\nChodzi tutaj o tzw. pasywną lewitację magnetyczną. Oznacza to, że w przeciwieństwie do obecnie używanych np. w Azji magnetycznych pociągów, Magrail będzie mógł lewitować nad torami bez ciągłego zasilania systemu energią elektryczną. Budowa takich odcinków będzie bardzo prosta i tania, bo oparta na istniejącej infrastrukturze, a co najważniejsze, całość będzie bardziej efektywna od tradycyjnych pociągów.\nPierwszy odcinek testowy tej kolei powstanie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Indiach w ciągu najbliższych 2 lat. Tymczasem komercyjne odcinki dla pasażerów, liczące setki kilometrów, pojawią się nie prędzej niż za 5 lat, a łączące kontynenty za co najmniej 10 lat.\nOprócz kolei Hyperloop np. w Chinach i Japonii odbywają się testy pociągów Maglev. Lewitujące pociągi od China Railway Rolling Stock Corporation i Central Japan Railway Company już za 3 lata mają zaoferować podróże pomiędzy największymi krajowymi metropoliami z prędkością ponad 600 km/h.\nŹródło tekstu: geekweek.interia.pl/Serwis Kolejowy


Szczyt w Poznaniu skończy się bez konkretów? - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaPolitykaSzczyt w Poznaniu skończy się bez konkretów?\nSzczyt w Poznaniu skończy się bez konkretów?\nRaczej nie będzie porozumienia ws. redukcji emisji CO2.\nNa konferencji klimatycznej w Poznaniu najprawdopodobniej nie zostanie osiągnięte porozumienie w sprawie redukcji emisji CO2 do atmosfery do 2050 roku\nJest za to szansa na przyjęcie odpowiednich ustaleń, aby funkcjonowanie rozpoczął tzw. Fundusz Adaptacyjny. Takie wnioski płyną z wypowiedzi Yvo de Boera, sekretarza Ramowej Konwencji ONZ na rzecz Klimatu.\nDe Boer powiedział, że ministrowie środowiska, którzy spotkają się w czwartek, skupią się na tym, jak ściślej współpracować oraz będą szukać źródeł finansowania walki ze zmianami klimatycznymi. _ - Zupełnie szczerze - nie sądzę, aby zostało tu zawarte porozumienie na temat długofalowych celów, w jakim punkcie powinniśmy się znaleźć w 2050 roku. Nie jest to temat, na którym delegaci się koncentrują _ - powiedział Yvo de Boer.\nSekretarz Konwencji przyznał, że pewne przeszkody występują w pracach nad Funduszem Adaptacyjnym, który ma zapewnić uboższym krajom środki na przystosowanie się do zmian klimatycznych. Dodał jednak, że rozmowy są bardzo zaawansowane. _ _\n_ - Szklanka jest pełna w dwóch trzecich. Jest porozumienie, że kraje rozwinięte powinny mieć dostęp do funduszy adaptacyjnych _ - powiedział de Boer. Podkreślił, że uruchomienie tego funduszu i uczynienie go efektywnym to jedna z ważniejszych kwestii na poznańskiej konferencji.\nYvo de Boer dodał, że jeśli w Poznaniu nie zostanie wypracowana odpowiednia podstawa do porozumienia w Kopenhadze, niewykluczone jest dodatkowe spotkanie ministrów środowiska.\nZa rok w stolicy Danii mają zapaść konkretne ustalenia co do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych po 2012 roku, kiedy kończy się obowiązywanie protokołu z Kioto.


9. Niedziela po Trójcy Świętej (9.08.2020) – Parafia Ewangelicko-Augsburska Świętej Trójcy w Lubline\n9. Niedziela po Trójcy Świętej (9.08.2020)\nKsięga Jeremiasza 1,4–10 (Przekład z Biblii Tysiąclecia, zmieniony przez autora kazania – zmiany podkreślono):\n(4) Pan skierował do mnie następujące słowo: (5) Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię. (6) I rzekłem: Ach, Panie Boże, przecież nie umiem mówić, bo jestem młodzieńcem! (7) Pan zaś odpowiedział mi: Nie mów: Jestem młodzieńcem, gdyż pójdziesz, do kogokolwiek ja cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek tobie ja polecę. (8) Nie lękaj się ich, bo jestem z tobą, by cię chronić – mówi Pan. (9) I wyciągnąwszy rękę, dotknął Pan moich ust i rzekł mi: Oto kładę moje słowa w twoje usta. (10) Spójrz, daję ci dzisiaj władzę nad narodami i nad królestwami, byś wyrywał i obalał, byś niszczył i burzył, byś budował i sadził.\nWiek w Starożytnym Izraelu był postrzegany zupełnie inaczej niż zwykliśmy o tym myśleć. Przede wszystkim istniały dwie daty wyznaczające wejście w dorosłość. Wyglądało to podobnie jak ma to miejsce dzisiaj w Stanach Zjednoczonych – w wieku osiemnastu lat możesz prowadzić samochód, a w wieku 21 możesz pić alkohol. Starożytni Hebrajczycy za takie daty graniczne uważali wejście w odpowiedzialność prawną i wejście w pełną dojrzałość. Wiek ustalony dla obydwu to odpowiednio trzynaście i trzydzieści lat.\nOznacza to, że za swoje czyny człowiek odpowiadał odpowiadał przed prawem, kiedy ukończył trzynaście lat. Był to czas w którym społeczeństwo zaczęło myśleć o jednostce jako o dorosłym. Co ciekawe do dzisiaj, jeżeli żydzi chcą w jakimś miejscu założyć synagogę to zgodnie z wymogami Halachy muszą mieć dwie rzeczy 1) Pięcioksiąg Mojżeszowy czyli Torę i 2) dziesięciu dorosłych mężczyzn rozumianych jako tych, którzy ukończyli trzynasty rok życia.\nBycie dorosłym jednak nie oznaczało bycia dojrzałym. Wiek w którym mężczyzna osiągał pełnię praw politycznych, ale przede wszystkim praw kultowych przypadał na trzydzieści lat. Dopiero od tego momentu wolno mu było czytać niektóre spośród ksiąg biblijnych(!) jak na przykład Pieśń nad Pieśniami czy Księgę Ezechiela, co zresztą co ortodoksyjniejsi żydzi praktykują do dzisiaj. Dopiero od tego momentu mógł nauczać w synagodze, czyli być rabinem. Co ciekawe takie myślenie było powszechne w starożytnym świecie. Pełnię praw politycznych w Sparcie osiągał mężczyzna, który ukończył 30 lat. W starożytnym kościele nikt kto nie miał trzydziestu lat nie mógł być prezbiterem (księdzem).\nWszystko to mówię Wam z dwóch powodów. Pierwszy jest bardziej ogólny – chcę mianowicie przekazać Wam na stałe pewne narzędzie interpretacyjne Pisma Świętego do Waszego własnego studium Biblii. Mając na uwagę te dwie granice – 13 i 30 lat – możemy łatwiej zrozumieć znaczenie wielu biblijnych tekstów. Na przykład dlaczego Jezus o którym wiemy, że jest bez grzechu nie okazał nieposłuszeństwa rodzicom, kiedy został w Jerozolimie po święcie Paschy. Możemy zrozumieć też czemu swoją działalność i nauczanie zaczął w wieku około trzydziestu lat.\nDrugim, tym razem bardzo konkretnym powodem dla którego ważna jest świadomość tego co przed chwilą powiedziałem jest to, że to podstawa do zrozumienia naszego dzisiejszego tekstu kazalnego i argumentacji Jeremiasza w rozmowie z Bogiem. (…) jestem młodzieńcem! Jeremiasz z całą pewnością był kimś kto nie ukończył trzydziestu lat. Co za tym idzie z punktu widzenia kultury żydowskiej nie jest kimś kogo weźmie się bardzo na poważnie. Jest dopiero kimś dojrzewającym, kimś kto nie zdobył jeszcze mądrości. W jego czasach Księga Ezechiela jeszcze nie istniała, ale z pewnością istniała Pieśń nad Pieśniami, której zwyczajnie nie mógł przeczytać.\nZresztą zostawmy na chwilę kwestie kultyczne, a przyjrzyjmy się samym sobie i temu co wiemy o człowieku. Jakie było nasze myślenie o otaczającej nas rzeczywistości, kiedy mieliśmy po 15 lat? A jakie, kiedy mieliśmy lat 18, albo 23? Jaką mieliśmy recepcję świata? Osobiście mi za moją jest trochę wstyd. Czy dzisiaj postrzegamy wszystko w chociaż podobny sposób? Ilu z nas mogłoby stanąć i odważnie powiedzieć, że byliśmy wtedy dorośli? Dzisiejsi psychologowie z całą pewnością odrzucają koncepcję, że w wieku 18 lat człowiek staje się intelektualnie i emocjonalnie „ukończony”. Rzecz jasna rozwijamy się przez całe życie, ale mam tu na myśli intensywny proces dorastania. Przesuwają tę granicę raczej w stronę lat 25.\nCzy jednak to wszystko ma jakieś znaczenia dla orędzia biblijnego? W swoim Słowie skierowanym do Jeremiasza, a przez to i do nas, Bóg radykalnie przeciwstawia się całej tej argumentacji. Daje do zrozumienia, że jest wszechwiedzący, a postanowienie o powołaniu Jeremiasza powziął na długo przed tym, kiedy ten się narodził. Co więcej mówi od kogo w istocie pochodzi treść jeremiaszowego nauczania. W tekście oryginalnym w wersecie 7. znajdujemy tzw.: sufixy, które podkreślają bardzo wyraźnie kto jest w istocie wykonawcą posłannictwa. Gdybym miał przetłumaczyć ten tekst dosłownie to brzmiałby: Pan zaś odpowiedział mi: Nie mów: Jestem młodzieńcem, gdyż pójdziesz, do kogokolwiek JA cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek tobie JA polecę. W następnym wersecie widać to jeszcze bardziej wyraźnie. To Bóg dotyka się (a więc przemienia) usta proroka, i to on sam wkłada w jego usta słowa, które ma głosić. To on sam daje mu władzę i powołanie.\nTeologia ewangelicka od początku swojego istnienia ustami i piórem Marcina Lutra głosiła właśnie taką biblijną doktrynę. Na dyspucie w Heidelbergu w 1518 roku reformator odrzucił całkowicie pomysł o tym, że jakakolwiek nieobjawiona prawda może być prawdą teologiczną. Zerwał tym samym małżeństwo teologii z filozofią jako taką, nie tylko scholastyczną. Innymi słowy nasze własne predyspozycje, nasz intelekt, nasze doświadczenia i nasza mądrość nigdy nie wygenerują z siebie orędzia chrześcijańskiego. Jest ono bowiem całkowicie zależne od Boga, a w żaden sposób nie jest zależne od naszych dociekań. Nasz dzisiejszy tekst kazalny bardzo dobrze to pokazuje. Posługując się językiem św. Pawła Jeremiasz myślał, że to jego Psyche (czyli dusza), a więc konglomerat jego emocji i jego intelektu ma być podstawą jego zwiastowania. Tymczasem Bóg jest duchem (czyli Pneumą) i to on sam ponad naszą cielesnością i naszą „duszewnością” działa w nas i w tych do których zostaliśmy posłani. Amen.


Jak ja was nienawidzę, misje eskortowe | GRYOnline.pl\nFelietony 20 lutego 2020, 14:40\nJak ja was nienawidzę, misje eskortowe\nGrałem ostatnio w zręcznościowy symulator lotu Ace Combat 7. To cudowny festiwal patosu w japońskim (czyli najlepszym) wydaniu, pełen górnolotnych dialogów, dramatycznych zwrotów fabularnych, charyzmatycznych mistrzów pilotażu i akcji, olbrzymich ilości akcji, przy których filmy Michaela Baya to spokojne kino. Jak już pewnie domyśliliście się z tego opisu – bawiłem się fenomenalnie. A przynajmniej bawiłem się tak przez pierwsze sześć misji. Bo potem na scenie pojawiła się ona. Niszczycielka dobrej rozrywki. Pogromczyni uśmiechów dzieci – misja eskortowa.\nPo serii niesamowicie wciągających wyzwań nagle zostałem zmuszony do ochraniania kilku bezbronnych sojuszniczych samolotów przed kilkunastoma polującymi na nich myśliwcami wroga. Nie otrzymując od gry jakichkolwiek umożliwiających to mechanik – przyjmowanie na klatę niewycelowanych we mnie pocisków było praktycznie niemożliwe – nie mogłem w żaden sposób kontrolować rozproszonych po całej mapie kumpli. Zostawało mi jedynie polowanie na każdego z wrogów po kolei i modlenie się, żebym zdążył ich zestrzelić szybciej, niż oni uwalą chociaż jedną z maszyn, które mam chronić, co automatycznie przerywało misję. Miałem farta, bo to lotnicze piekło udało mi się przetrwać już za szóstym podejściem.\nTaka fajna gra, no i na co komu tutaj misje eskortowe?\nJam jest Niania, niszczyciel światów\nMisje eskortowe to jeden z ulubionych sposobów urozmaicania rozgrywki przez twórców gier wideo. Zwłaszcza w tytułach akcji, w których lwią część czasu po prostu przemy naprzód i niszczymy to, co staje nam na drodze. Nagła konieczność skupienia się nie na eksterminacji wszystkiego, co się rusza, tylko na ochronie sojusznika, w teorii stanowić ma miłą odmianę, zmieniającą tempo zabawy i zmuszającą gracza do stosowania odmiennych taktyk. W teorii. W praktyce najczęściej zwyczajnie wkurza i frustruje.\nBo jak tu się nie irytować, gdy nagle sterowany przez nas smokobójca, niszczyciel światów, postrach złoczyńców zostaje zredukowany do roli niańki. Gdy osoba, którą mamy ochraniać, wykazuje absolutny brak instynktu samozachowawczego, bezmyślnie pakując się w sam środek watahy wrogów. Gdy przeciwników są dziesiątki, atakują z każdej strony, a nasza oferma okazuje się delikatna jak papier i wystarczy chwila nieuwagi, by zginęła. Gdy znów zawalamy misję z powodów, które wywołują w nas poczucie skrajnej niesprawiedliwości.\nJak na grę nastawioną stricte na radosną rozwałkę, Just Cause 3 nieprzyzwoicie często zmusza nas do męczenia się z misjami eskortowymi.\nO tak, nienawidzę misji eskortowych. Jak chyba każdy – to najbardziej nielubiana mechanika w grach komputerowych. Bardzo często questy tego typu frustrują nagłym skokiem poziomu trudności. Gdy nie udaje nam się ich zaliczyć, nie czujemy, iż dzieje się tak dlatego, że to my zrobiliśmy coś źle, tylko ponieważ całe zadanie zostało ustawione przeciwko nam. Odbierają one swobodę działania, zmuszając do trzymania się blisko celu i walenia we wrogów jednym, konkretnym atakiem, który najszybciej ich załatwi, bo przecież jeśli będziemy eksperymentować, stracimy czas i pozwolimy oponentom dotrzeć do naszej ofermy.\nNikt cię nie lubi, idź sobie\nI chociaż misji eskortowych nie lubi nikt, deweloperzy i tak z lubością dodają je do swoich gier. To przez nie rzuciłem w cholerę Just Cause 3. Po kilkunastu, może nawet kilkudziesięciu, podejściach do ochraniania bezbronnego sojusznika przed całym batalionem wrogów w końcu udało mi się przetrwać samemu, zachować towarzysza przy życiu oraz nie dostać wścieklizny z powodu zamrażających całą grę, gigantycznych spadków liczby FPS-ów (optymalizacja tej produkcji w wersji na PS4 to był wówczas bardzo smutny żart). Co dostałem w nagrodę? Kolejną misję eskortową. A Avalanche Studios dostało w nagrodę ode mnie obietnicę, że nigdy więcej nie odpalę żadnego z jego dzieł.\nPo latach kompletnie nie pamiętam, kim on był ani dlaczego musiałem go ochraniać. Ale pamiętam, że doprowadzał mnie do szewskiej pasji.\nKilkanaście lat po tym, jak grałem w Maxa Payne’a 2, pamiętam z tej gry trzy rzeczy. Monę Sax pod prysznicem. Jej kryjówkę w czymś w rodzaju parku rozrywki, w którym później miała miejsce efektowna strzelanina. I misję, w której eskortowaliśmy gościa przebranego za wielkogłową maskotkę, przez które to wyzwanie nigdy nie zdołałem ukończyć tej produkcji na wyższych poziomach trudności i odblokować „prawdziwego” zakończenia.\nPrzez lata gry tak często męczyły mnie misjami eskortowymi, że nauczyłem się radzić sobie z nimi na różne sposoby. W serii Metal Gear Solid sam ogłuszałem postacie, które miałem ochraniać, oczyszczałem sobie drogę i nosiłem nieprzytomne ciała sojuszników do miejsc, w których byli oni potrzebni, by fabuła ruszyła naprzód. W grach akcji, jeśli było to możliwe, najpierw eliminowałem na danym obszarze przeciwników, a dopiero potem cofałem się i aktywowałem misję eskortową, mając dzięki temu mniej wrogów do załatwienia. A w grach fabularnych poświęcałem godziny na wygrindowanie swojej postaci do poziomu, który pozwalał masakrować wszystko na mej drodze i nie musieć przejmować się niczym. Tylko po to, żeby obejść „genialne” pomysły deweloperów na urozmaicenie mi zabawy.\nCzy podobała Ci się jakakolwiek misja eskortowa?\nRemake Dead Space to szansa wielkiego powrotu tej marki i liczę, że tak się stanie\nPiłkarska Ruletka - jak poradzili sobie „GOL-owicze” podczas Euro 2020\nEncased to świetna gra, która pokazuje, że klasyczne RPG-i znalazły się w pułapce\nAC Infinity to nie jest dobry kierunek. Asasyny i tak są za długie\nSą gry „triple-A”, teraz czas na „triple-I” - tak rozwija się branża gier niezależnych\nPlebiscyt na najlepszą Grę Dekady czas zacząć!\nMądrzy ludzie mówią, że pierwszy etap gry powinno się tworzyć na końcu i powinien być najlepszy. Dziś pokazujemy przykłady projektów, które zlekceważyły tę zasadę i źle na tym wyszły.


W maju rusza akcja "Adoptuj samorządowca"\n2013-04-01T21:06:00+02:00 eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg\nOstrołęka, 01 kwietnia 2013, 21:06\nW maju br. w naszym mieście rozpocznie się akcja „Adoptuj samorządowca”. Będzie ona polegała na tym, że grupa osób obejmie stałą modlitwą różańcową 27 spośród ostrołęckich samorządowców i potrwa aż do najbliższych wyborów samorządowych. Jej inicjatorem jest grupa Odnowy w Duchu Świętym „Święta Rodzina”.\nNa jednym z ostatnich spotkań modlitewnych naszej grupie „Święta Rodzina”, poddano pod rozeznanie tę inicjatywę, a w poniedziałek 25 marca podjęliśmy ostateczną decyzję, że chcemy zainicjować w Ostrołęce akcję duchowej adopcji samorządowców - pisze na stronie Odnowy Norbert Dawidczyk.\nTaka inicjatywa ma na celu otoczenie duchowym „płaszczem” odpowiedzialnych za przyszłość Ostrołęki oraz zaangażowanie społeczne mieszkańców naszego miasta w odpowiedzialność za przyszłość naszego miasta. Modlitwą chcemy objąć trzech prezydentów, sekretarza miasta i 23 radnych. Łącznie potrzebujemy 189 osób, które chciałyby podjąć duchową odpowiedzialność za ostrołęcki samorząd. W kwietniu poprosimy osoby z naszych bratnich wspólnot odnowy i innych ruchów o zaangażowanie się w tę akcję. Poprosiliśmy też o błogosławieństwo ks. Jana Świerada – duszpasterza samorządowców - dodaje Dawidczyk.\nAkcja „Adoptuj Samorządowca” to wyraz chrześcijańskiej troski o dobro wspólne, jakim jest samorząd w naszym mieście. Wychodzimy z założenia, że dzisiaj szczególnie, trzeba otaczać modlitwą osoby, które pełnią jakieś funkcje społeczne i mają realny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z przyszłością naszego miasta i jego mieszkańców. Akcja polega na tym, że trzej prezydenci, sekretarz miasta i każdy z radnych, zostanie duchowo „adoptowany”, a wyniku tego otoczony codzienną modlitwą różańcową. Każdego z samorządowców adoptuje 7 osób modlących się i każda z nich, w wyznaczony wcześniej dzień tygodnia np. w poniedziałek, wtorek itd., będzie modliła się dziesiątką różańca w intencji danego samorządowca. Całość akcji zakończy się w dniu kolejnych wyborów samorządowych. Liczymy na to, że dzięki tej inicjatywie będzie wzrastała społeczna świadomość odpowiedzialności za wszystkich rządzących naszym miastem, niezależnie od ich przynależności partyjnej czy poglądów społeczno – politycznych - czytamy na stronie www.rodzina.odnowa.org\nWięcej o: adoptuj samorządowca, Ostrołęka, modlitwa, odnowa w duchu świętym\nMarsz dla upamiętnienia 150 rocznicy wybuchu Powstania Styczniowego [VIDEO, ZDJĘCIA]\nKonferencja „Polska dla Rodziny - Karta Dużej Rodziny w miastach i gminach” [ZDJĘCIA]\nNa dworcu PKP o turystyce kolejowej [ZDJĘCIA]\nVeneda oficjalnie otwarta [ZDJĘCIA]\nOstrołęka: Miejskie obchody Narodowego Dnia Żołnierzy Wyklętych [ZDJĘCIA]\nProf. K. Rybiński: debatowanie o euro to strata czasu, są ważniejsze problemy [WIDEO]\nKotowski: Na tę umowę pracowaliśmy bardzo długo, bo aż siedem lat [VIDEO]


Mołek do Rozenek: "Jesteśmy W TYM SAMYM WIEKU?" "Nie, ja jestem młodsza..." - Pudelek\nPerfekcyjna Pani Domu nadal unika pytań o swój wiek. Mołek trochę ją zdenerwowała... Ile ma naprawdę lat?\nWiek Małgorzaty Rozenek wciąż pozostaje jedną z tajemnic TVN-u. Dziewczyna Radka Majdana wygląda znacznie młodziej niż kilka lat temu, ale wciąż zapewnia, że jej wygląd to po prostu zasługa dobrej diety. Pięć lat temu Rozenek pojawiła się w telewizji jako 41-latka, teraz jednak twierdzi, że ma tylko 36 lat. Celebrytce nie pomagają wyznania byłych koleżanek i kolegów, dziś 46-latków, którzy pamiętają ją ze studiów jeszcze jako Małgorzatę Kostrzewską.\n"Perfekcyjna Pani Domu" robi wszystko, by nie poruszać w wywiadach kłopotliwego tematu. Ostatnia rozmowa z Magdą Mołek musiała być więc dla niej sporym zaskoczeniem. W pierwszym odcinku programu W roli głównej 38-letnia dziennikarka przyparła Rozenek do muru.\n- Spisałam kilka rzeczy na Twój temat, ale w tym wieku pamiętam już coraz mniej - zagaiła. Czy my jesteśmy w tym samym wieku?\n- Nie wiem, w jakim Ty jesteś - odparła wymijająco Rozenek.\n- To jestem od Ciebie młodsza.\n- Niesamowite - kąśliwie odpowiedziała dziennikarka.\n- Dlatego, że masz już dzieci prawie w wieku szkolnym...\n- 8 i 4 lata.\nPo tej krótkiej wymianie uprzejmości Mołek zrezygnowała już z pytania o wiek, ale Rozenek nadal nie wyglądała na zadowoloną.\n- Rozumiem, że Twoje życie wskoczyło na odpowiednie tory, bo wyglądasz na szczęśliwą i spokojniejszą, niż byłaś kiedyś. Dobrze uważam? - zapytała Mołek.\n- To chyba jesteś szczęściarą?\n- Nie, wybieram mądrze.\n- Czyli zawdzięczasz to sobie?\nSądząc po minach "Perfekcyjnej", Magda poruszyła trudny temat. W "TVN-owskim" życiorysie Małgorzaty nie zgadza się też kilka innych rzeczy. Zniknął z niego na przykład w ogóle jej pierwszy mąż.\nza niedługo będzie miała 18 jak Ibisz :)))\nwidać, że stara, jak na 36 lat wygląda i tak staro, więc lepiej miec 46 i wyglądac młodziej niz 36 i wyglądać jak ona\npo co ona tak kręci z tym wiekiem. Głupota, nawet jak ma te 46 to i tak wygląda fajnie wiec o co kaman. Daj spokój Małgośka\nNajnowsze komentarze (1630)\nDojrzale wygląda, ale oczywiście bardzo ładnie\nTu nie chodzi o hejt ale uwazam ,ze skoro jest matka powinna byc bardziej dojrzalsza, poprostu uciela sobie 10lat ,ktore spedzila zbylym.Mężem i tyle , chciala.zacząć rozdział od nowa i pewnie tv tego wymagala ,dla potrzeb wizerunku ale nam widzom nie da sie zamydlic oczu, ze pani Rozenek moze spac spokojnie bez wyrzutow sumienia wobec nas ,bez nas by nie istniala, na szczęście sa inne lepsze osoby , szczere i za to prawdziwe jak my\nPo co kłamie, bardziej zyskała by szacunku od widzow jak.juz musi pokazywac sie w tv , szkoda\nzalosna blachara ta cala rozynek\nAle ma odlota\nDla mine to ma 44-46\nOna stara baba już jest a ciągle opowiada, że z Radkiem czekają na wspólne dziecko. Jeśli dziecko to najwyżej Radzia na boku!\nZapytalabym Rozenka.On bedzie wiedzial ile Gonia ma lat😊\nMolek śliczna Rozenek wygląda staro i nieswierzo Niewiem ile ma lat rozenek ale wygląda na 50-siatkę I ta twarz Taka zmieniona na niekorzysc\nNo cóż,trzeba mieć to coś oprócz cudzego powiedzmy, "nazwiska",jedni to zdobywają ciężką pracą inni w alkowie.Porównywanie wieku i urody p.Rozenek do p.Magdy Mołek . To jak porównywanie gów.a do miodu.\nMagda Mołek wygląda bardzo świeżo, a Małgosia wygląda na starszą koleżankę Magdy...\nona jest jakaś zaburzona chyba\ni jeszcze nie miała zadnych operacji. jacha.


Dwieście wiosen – wielopokoleniowy i wielobarwny cykl literacki – Powojenne historie\nDwieście wiosen – wielopokoleniowy i wielobarwny cykl literacki\nBy Tosia 28 maja 2020 Aksamitka, Dwieście wiosen, Dwieście wiosen. Tom 4. Aksamitka, Folwark Konstancji, polska literatura obyczajowa\nDwieście wiosen to cykl, za którego stworzenie odpowiada Grażyna Jeromin-Gałuszka. Obecnie w skład całej serii wchodzą cztery tomy prezentujące sobą historię zapoczątkowaną w Folwarku Konstancji. To fikcyjna, dwustuletnia historia, w której co rusz przeplatają się ze sobą kolejne dramaty, zwroty akcji, chwile smutne, radosne i nieoczekiwane. Autorka przedstawia w swoim cyklu wszystkie najlepsze cechy klasycznej literatury pięknej, przenosząc swoich czytelników do niezwykle klimatycznego XIX wieku. Dwieście wiosen. Tom 4. Aksamitka to czwarta już część tej barwnej i trwającej przez dekady opowieści. Tym razem Jeromin-Gałuszka przedstawia wydarzenia rozgrywające się po 1945 roku, w okresie komunizmu, kiedy to bohaterowie zmuszeni są poradzić sobie z nową rzeczywistością, w której się znaleźli.\nOd początków XIX wieku do czasów współczesnych\nTrzeba przyznać, iż Grażyna Jeromin-Gałuszka stworzyła porywającą pod względem emocjonalnym sagę. Powrót do rzeczywistości, której już dawno nie ma, do świata już zapominanego sprawia czytelnikowi niesłychaną przyjemność. Duża w tym zasługa pisarki – ta szczegółowo opisuje realia danej epoki, społeczne i kulturowe konwenanse. Dzięki precyzji przedstawienia opisywanego świata bardzo łatwo jest wniknąć w aktualne wydarzenia i – przede wszystkim – utożsamić się z wybranymi bohaterami. Tom 1 rozpoczyna się w 1815 roku. Drobny gest i z pozoru mało istotny moment staje się przyczynkiem do zmian w życiu bohaterów.\nW kolejnych tomach napisanych przez Jeromin-Gałuszkę sprawnie przeskakujemy przez kolejne epoki i kolejne pokolenia bohaterów tomu pierwszego. Dwieście wiosen. Tom 4. Aksamitka skupia się już na okresie drugiej połowy XX wieku. Jest rok 1945. Druga wojna światowa kończy się. Jednak dla bohaterów wcale nie jest to koniec kłopotów. Teraz muszą zmierzyć się z komunistyczną rzeczywistością, w jakiej nagle się znaleźli. Saga Grażyny Jeromin-Gałuszki to świetna pozycja zarówno pod względem literackim, jak i fabularnym.\nDwieście wiosen. Tom 4. Aksamitka w skrócie:\nwielopokoleniowa historia, która rozpoczyna się w 1815 roku\ngratka dla miłośników powieści, w których wyraźnym tłem są aktualne zmiany polityczne, historyczne i kulturowe\nautorka kreśli opowieść pośród najbardziej pamiętnych wydarzeń wieku XIX i XX\nfabularna podróż obyczajowa, w której dużą rolę odgrywają nie tylko duże dramaty i społeczne zmiany, ale i te mniejsze tragedie, często dziejące się wewnątrz postaci\nwyraziści bohaterowie oraz intensywna fabuła, która trzyma w napięciu do samego końca\nprzekonujący rys psychologiczny postaci.\nBurzliwe losy rodzinne


Ból brzucha i bóle menstruacyjne - Pokonaj Ból\nBóle brzucha są stosunkowo częstą i bardzo nieprzyjemną dolegliwością występującą u wielu ludzi. Mogą one mieć bardzo zróżnicowane podłoże i wiązać się z wieloma przyczynami: od zwykłego zatrucia po wymagające interwencji medycznej schorzenia. Należy pamiętać, że jeśli ból nie przemija lub jest ostry, nie wolno go ignorować – należy udać się do lekarza.\nBóle brzucha mogą mieć różne przyczyny\nOto niektóre problemy skutkujące bólem brzucha:\nJedną z najczęstszych przyczyn bólu brzucha jest niestrawność. Występuje ona zwłaszcza po obfitych posiłkach lub spożywaniu alkoholu, a towarzyszy jej odbijanie się, wzdęcia, a czasami nieprzyjemny smak w ustach i wymioty. Przyczyną niestrawności najczęściej jest jedzenie ciężkostrawnych potraw. Krótkotrwałą pomoc przynoszą leki dostępne w aptekach bez recept – jeżeli jednak chcesz pozbyć się niestrawności na dłużej, musisz zmienić styl życia. Wprowadź do swojej diety więcej zdrowej żywności, ogranicz picie alkoholu i kawy, a jeśli jesteś palaczem – koniecznie podejmij walkę z nałogiem.\nJeżeli po spożyciu posiłku dopada Cię ból brzucha w okolicy mostka, przypominający pieczenie – możliwe jest, że cierpisz na wrzody i powinieneś skontaktować się z lekarzem, który może zalecić Ci farmakoterapię lub badanie endoskopowe. Większość sukcesu w leczeniu zależy jednak od Ciebie. Jedną z przyczyn owrzodzenia jest stres – jeżeli w Twoim życiu jest go dużo, powinieneś zastanowić się nad zwolnieniem tempa i zrezygnowaniem z części ciążących na Tobie obowiązków. Ciągły brak czasu nie tylko wzmaga naszą nerwowość, ale także nie pozwala na prowadzenie zdrowego stylu życia. Tymczasem wiele potraw z naszego codziennego jadłospisu nasila bolesne dolegliwości; są to między innymi tłuste mleko, soki owocowe, napoje gazowane, smażone mięsa i ryby oraz mocna kawa czy herbata. Podobnie jak w wielu schorzeniach związanych z bólem brzucha, palenie papierosów zmniejsza szansę na wyleczenie; spowalnia efekty terapii, a w przypadku uzyskania poprawy zwiększa ryzyko nawrotu wrzodów.\nPamiętaj! Przyjmowanie zwykłych leków przeciwbólowych w przypadku wrzodów przynosi efekt odwrotny do zamierzonego! Choć przynoszą krótkotrwałą ulgę, wiele z nich zawiera składniki niszczące błonę śluzową żołądka. Dlatego ważne jest, abyś po zauważeniu u siebie niepokojących objawów, w pierwszej kolejności skontaktował się z lekarzem, nie rozpoczynając leczenia na własną rękę.\nJeżeli odczuwasz silny, promieniujący ból w okolicach nadbrzusza, najczęściej po prawej stronie ciała, któremu dodatkowo towarzyszą wymioty i dreszcze, mogą to być sygnały występowania kamicy żółciowej. W przypadku pojawienia się podobnych objawów natychmiast zgłoś się do lekarza. Leczenie choroby opiera się głównie na farmakoterapii, zaś w poważniejszych przypadkach niekiedy konieczna jest operacja. Najczęściej zaleca się także rozpoczęcie łatwostrawnej diety z ograniczeniem tłuszczu, potocznie znanej jako dieta wątrobowa. Do jej elementów należy ograniczenie spożywania tłustych potraw i zastąpienie ich produktami przygotowywanymi na parze lub duszonymi, spożywanie dużej ilości płynów oraz zwiększenie częstości posiłków przy jednoczesnym zmniejszeniu porcji jedzenia.\nCharakterystyczne dla przepukliny jest obrzmienie, umiejscowione w pachwinie albo pod skórą brzucha, zaparcia oraz ogólne poczucie dyskomfortu. Niektóre rodzaje przepuklin wymagają interwencji chirurgicznej – dlatego jeżeli podejrzewasz u siebie jej występowanie, nie wahaj się skontaktować się z lekarzem. W przypadku przepukliny szczególnie ważne jest utrzymanie odpowiedniej wagi, tak by nie dopuszczać do silnego nacisku na mięśnie brzucha. Jeżeli konieczne jest podnoszenie ciężkich przedmiotów, staraj się robić to kucając, bez zginania tułowia. Zalecane jest także wykonywanie ćwiczeń wzmacniających mięśnie brzucha – w tym celu musisz jednak uprzednio skonsultować się ze swoim lekarzem. Abyś mógł pozbyć się zaparć niezbędna jest także zbilansowana dieta.\nJeśli zdarza Ci się odczuwać silne bóle w okolicy lędźwiowej, promieniujące także do brzucha, którym towarzyszą trudności przy oddawaniu moczu i nudności, możesz cierpieć na kamicę nerkową. We wczesnych jej stadiach możliwe jest uniknięcie operacyjnego usunięcia kamieni, dlatego istotna jest szybka interwencja lekarska. Bardzo ważne jest, zwłaszcza w początkowych stadiach schorzenia, odpowiednie nawadnianie organizmu. Pomocne także będzie zażycie środków przeciwbólowych i rozkurczowych. Pamiętaj! Istnieją także schorzenia, które wymagają natychmiastowej pomocy lekarza. Jeżeli bóle brzucha są bardzo nasilone, wezwij pogotowie – nieotrzymanie odpowiedniej pomocy medycznej może zagrażać Twojemu życiu. Przyczyną podobnych dolegliwości mogą być m.in. zapalenie wyrostka robaczkowego, pęknięcie wrzodów, zapalenie otrzewnej, ostra niedrożność jelit czy zatrucie toksycznymi substancjami.\nSpecyficzną grupą bólów brzucha są bóle menstruacyjne; szczególnie dlatego, że ich bezpośrednią przyczyną są naturalne procesy biologiczne, których nie można powstrzymać. Na szczęście istnieją jednak pewne sposoby na złagodzenie comiesięcznych dolegliwości.\nCzęsto bóle występujące podczas menstruacji są promieniujące – od dolnej części brzucha do kręgosłupa. Krótkotrwałe, ustępujące bóle nie powinny wywoływać u Ciebie niepokoju; jeśli jednak ból utrzymuje się przez dłużej niż dobę, a krwawienia są nadmiernie obfite, powinnaś skontaktować się z lekarzem. Czasami podczas menstruacji występują nieprzyjemne objawy, takie jak biegunka, zawroty i ból głowy, ogólne poczucie zmęczenia i nudności. U części kobiet podczas menstruacji i czasu, który ją poprzedza, występują także objawy nazywane zespołem napięcia przedmiesiączkowego; charakterystyczne są dla nich płaczliwość, rozdrażnienie, przygnębienie oraz zmienność nastroju.\nNajczęściej w walce z bólem menstruacyjnym zaleca się stosowanie leków przeciwbólowych, jak np. ibuprofen. W przypadku bardzo dokuczliwych dolegliwości niektórzy lekarze zalecają przyjmowanie tabletek, pomagających przywrócić równowagę hormonalną i zmniejszających objawy bólowe. Oprócz farmakoterapii zaleca się także unikanie stresu, zażywanie ziołowych leków uspokajających lub ciepłe kąpiele.\nPamiętaj! Bóle brzucha mogą mieć różne przyczyny: od krótkotrwałych i przemijających, po poważne schorzenia wymagające interwencji lekarskiej. Jeżeli ból jest silny lub przeszkadza Ci w codziennym funkcjonowaniu, nie szukaj pomocy na własną rękę i skonsultuj się ze specjalistą.