(ANS – Rzym) – “Karmić się prawdą i przekazywać prawdę”. Takie może być podsummowanie VII Salezjańskich Dni Komunikacji Społecznej, które odbywały się na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie w dniach 27-28 kwietnia. Świadomość zagrożenia ze strony fake news i zdecydowane opowiedzenie się na dziennikarstwem pokojowym, dobrze zakotwiczonym w Prawdzie, stanowiły podstawy, na których oparły się całe obrady oraz prowadzone warsztaty i zajęcia.\nOd samego początku trwania tych Salezjańskich Dni Komunikacji Społecznej, które były owocem wspólnej pracy, w którą zaangażowani byli odpowiedzialni za formację i komunikację społeczną, jak również środowiska uniwersyteckie salezjanów i córek Maryi Wspomożycielki w Rzymie, podkreślano, co przede wszystkim uczyniono w ramach dyskusji panelowej, wszechobecność fake news.\nPo cyklu paralelnych sesji, w czasie których poruszano różne aspekty współczesnego przekazu społecznego, piątkowy wieczór 27 kwietnia był czasem braterskiego bycia ze sobą, ubogaconym animacją ze strony różnych grup lokalnych salezjanów i córek Maryi Wspomożycielki. Spotkanie zakończyło “słówko wieczorne” wikariusza Przełożonego Generalnego – ks. Francesco Ceredy. “Komunikacja jest zawsze relacją. I czy to jest kontakt z osobą, czy to jest przekaz cyfrowy, musimy myśleć zawsze przede wszystkim o budowaniu autentycznych relacji” – stwierdził ks. Cereda.\nSobotę 28 kwietnia rozpoczęła Eucharystia, której przewodniczył rektor UPS – ks. Mauro Mantovani. Potem można było wziąć udział w różnych warsztatach analizy mediów i w zjęciach grupowych. Konkluzje, jakie się potem wyłoniły, są następujące: rozeznanie i słuchanie zostały wskazane jako narzędzia, które są odpowiednie do zwalczania szerzących się fake news; komunikacja to zasadniczy sposób życia komunią zgodnie z planem Boga, jaki ma względem ludzkości, i jako miejsce osobistej odpowiedzialności w poszukiwaniu prawdy; w demaskowaniu dezinformacji podkreślono rolę odpowiedniego odczytania i oceny przekazu, weryfikacji źródeł, rozróżnienia wiarygodnych i niewiarygodnych dostarczycieli informacji, przewidzenia odpowiedniej przestrzeni na pogłębienie tematu i debaty międzyosobowej...\nI jako ostatnia rzecz, przyznano zgodnie, że prawda powinna wypływać z wolnych relacji między osobami i wzajemnego słuchania.\nW końcowym przesłaniu ks. Filiberto González Plasencia, radca generalny ds. komunikacji społecznej, udzielił pewnych wskazań młodym salezjanom i córkom Maryi Wspomożycielki w formacji początkowej, zachęcając ich do przyjmowania z radością i wdzięcznością piękna swojego powołania i odkrywania w nim stałej odnowy ludzkiej i duchowej.\nNa ANSChannel dostępne jest wideo podsumowujące te dni.\nWłochy – “Twarzą w twarz” nowicjusze i prenowicjusze z całego kraju


Weekend w Tokyo z Qatar Airways (The 'Sake Fare')\nWątek: Weekend w Tokyo z Qatar Airways (The 'Sake Fare')\n27-02-2018, 22:39 #1\nCzas nadrobić zaległości w pisaniu raportów! Wycieczka hiszpan2007 przypomniała mi, że od dawna zbierałem się do napisania raportów z krótkiej wycieczki do Tokyo i dłuższej na Hawaje\nJak co roku, w styczniu 2017 roku Qatar Airways miał tygodniowy "festiwal tras" - promocję na loty z Europy w praktycznie wszystkich kierunkach. Ceny, jak to z Qatar Airways, były promocyjne... za wyjątkiem jednodniowej promocji na loty z Amsterdamu/Brukseli do Tokyo - QR sprzedawał bilety po 650 EUR w klasie business. Gdy się o niej dowiedziałem (ok 19) większość dat była już wyprzedana... jednak udało mi się kupić bilet na weekend w październiku. W szaleństwie zakupowym trochę nie wyliczyłem dobrze czasu i wyszło, że na miejscu spędzimy tylko 2 noce/ok 50 godzin... w wycieczce towarzyszyła mi siostra, która planowała utrzymać status srebrny w BA Executive Club (ekwiwalent Star Alliance Gold - daje fast track, wstęp do poczekalni + gość, darmowy wybór miejsc, extra mile i extra bagaż).\nW szaleństwie zakupowym popełniłem dwa błędy taktyczne - kupując wylot o 18 października założyłem, że dolecimy 18 wieczorem (prawdziwe, jeśli leci się na zachód, nie na wschód...) oraz przeoczyłem, że wylot jest o godzinie 0:01 - czyli cały dzień stracony... jednak za taką ceną lecieć business Qatar Airways to jak wygrać los na loterii nie marudziłem zbyt mocno. Z drugiej strony - okazało się, że nie mieliśmy jet-lag ani po przylocie do Japonii, ani po powrocie do Europy. Gdy kupowałem bilet, większość wylotów z Amsterdamu była już wyprzedana, więc zdecydowaliśmy się na wylot z Brukseli. Plan wycieczki:\n2017-10-17 19:40 LHR ✈ BRU BA404 A319 Y\n2017-10-18 18:00 BRU ✈ DOH QR194 A359 J\n2017-10-19 07:00 DOH ✈ HND QR812 A359 J\n2017-10-22 00:01 HND ✈ DOH QR813 A359 J\n2017-10-22 08:25 DOH ✈ BRU QR193 B788 J\n2017-10-22 16:40 BRU ✈ LHR BA397 A319 Y\nBilet QR: 619.08 EUR\nBilet BA: 115.13 GBP\nPo zakupie biletu pozostało nam jedynie czekać i planować pobyt w międzyczasie QR zmieniło rozkład lotów parę razy dodając/ujmując 15-30 minut to tu to tam, ale nie na tyle, by można było zmienić bilet. Ci co kupili bilet z Amsterdamu, mieli więcej szczęścia - QR w pewnym momencie anulował jeden z lotów z AMS, co dało im prawo zmienić miejsce wylotu w zasięgu 300 mil - wiele osób zmieniło więc na lot z Londynu, w tym na pokładzie QSuites. Przyznam, że trochę im zazdrościłem - jak się później okazało, szczęście się do nas uśmiechnęło i też mieliśmy okazję przetestować QSuites\nPosty będę dodawał sukcesywnie - część zdjęć mam już przygotowane, tym razem będzie mniej lotniczo, bardziej krajoznawczo\nCani, misiek2865, Machoni and 13 others like this.\nMoje loty | Moje zdjęcia | Instagram | oneworld: AA AB AT AY BA CX FJ IB JL JJ LA MH QF QR RJ S7 UL\n27-02-2018, 23:55 #2\nTeoretycznie mogłem udać się do Brukseli w dniu wylotu do Dohy, ale wolałem uniknąć stresu - Heathrow to zapchane lotnisko, powieje mocniejszy wiatr i zaczynają się problemy, bo większa separacja, to trzeba kasować loty... a jak wiadomo - te najkrótsze idą do kasacji pierwsze.\nQatar Airways daje zrobić odprawę na 30 godzin przed lotem, wiec w pracy wydrukowałem sobie karty pokładowe (na wszelki wypadek):\nZ pracy udałem się metrem a potem pociągiem Heathrow Express na lotnisko - od jakiegoś czasu Heathrow Express sprzedaje bilety po obniżonych cenach, jeśli kupi się bilet odpowiednio wcześniej. Na 90 dni przed datą wyjazdu bilet kosztuje od 5.50 GBP, kupiony w dniu wyjazdu 25 GBP.\nMając status BA Gold na terminalu 5 można skorzystać z The First Wing - dedykowanych stanowisk odprawy check-in oraz kanału odprawy bezpieczeństwa prowadzącego bezpośrednio do poczekalni pierwszej klasy. Dzięki temu czas z terminala do poczekalni to 2-3 minuty. Niestety nie można robić zdjęć, a szkoda - Lucky na swoim blogu umieścił pare zdjęć. Za odprawą bezpieczeństwa jest tunel z reklamami - trochę mało "premium" według mnie...\nW poczekalni wykorzystałem czas do maksimum na pracę (musiałem wyjść wcześniej z pracy...) popijając szampana\nPrzy bramce okazało się, że samolot jest nie gotowy jeszcze, ale parę osób już się ustawiło w kolejce... Do niedawna BA miało dość chaotyczny sposób boardingu. Wołali pasażerów według klasy podróży i/lub statusu, tak jak na poniższym zdjęciu:\nZwykle kończyło się to chaosem, bo w momencie, gdy agent zaczynał zapowiadać, którą grupę zaprasza na pokład, wszyscy rzucali się do przejścia fast track. Od niedawna BA wprowadziło boarding w grupach (wzorując się na liniach amerykańskich) - dzięki temu łatwiej jest zaprosić konkretną grupę i sprawdzić, czy pasażer należy do odpowiedniej grupy.\nLot 1 BA404 LHR ✈ BRU\nLot: BA404 LHR ✈ BRU\nSamolot: Airbus A319 G-EUPK\nMiesce: 10A (wyjście ewakuacyjne, przy oknie)\nOdlot planowany: 19:40, aktualny: 20:28\nDolot planowany: 21:50, aktualny: 22:12\nLot nie warty zapamiętania - od kiedy British Airways wprowadziło "buy on board" w klasie ekonomicznej, lot przypomina jazdę autobusem. Na szczęście miałem miejsce przy oknie przy wyjściu ewakuacyjnym, więc na brak miejsca na nogi narzekać nie można. 45 minut lotu minęło szybko.\nPo wylądowaniu dość sprawnie minąłem odprawę paszportową i udałem się do pociągu, który zabrał mnie do centrum.\nNocleg zabookowałem w Crowne Plaza Le Palace - był tani i był w centrum, a do tego wyglądał (na zdjęciach) dość znośnie. Na miejscu okazało się, że zdjęcia musiały być mocno retuszowane... a widok z pokoju... to ściana budynku obok. Przynajmniej łóżko było wygodne, a tego mi najbardziej było potrzeba.\nNa oko dostałem ugprade, bo pokój był dość duży i miał sofa bed. Hotel znajduje się w dość starym budynku i widać, że albo był hotelem od lat i niewiele w nim zmieniano, albo dokonano adaptacji najmniejszym kosztem. Miło, że zostawili mi czekoladki.\nWolałbym zamiast czekoladek działający internet\nsprajt2, 1x2lupus, tomo77 and 13 others like this.\n28-02-2018, 00:31 #3\n@Megaloman - nie czepiaj się, to porządny hotel jest. Mnie tam kiedyś próbowali dokwaterować gościa. Popijam wieczorne piwo na łóżku oglądając telewizję, a tu wparowuje mi facet z bagażami awanturując się co ja tam robię. Jeden telefon do recepcji i po minucie zjawił się garniturowiec, zabrał faceta i przeprosił za zajście. Sprawna obsługa.\nprzemo-19, megaloman, sprajt2 and 3 others like this.\n28-02-2018, 01:25 #4\nDzień 2: Bruksela\nTrochę pozwoliłem sobie pospać... więc przespałem śniadanie Za to przywitał mnie piękny widok za oknem:\nOkoło 11 zrobiłem check-out i z walizką podręczną ruszyłem na spacer po mieście. Wylot do Dohy planowany był na 17:30, więc miałem parę godzin do "zabicia". Była to moja druga wizyta w Brukseli, poprzednia 18 lat temu...\nNa pierwszy ogień - brunch w Quick - niestety kanapka nie smakowała jak kiedyś, ale i tak lepiej niż w innych fast foodach\nPo brunchu ruszyłem w kierunku fontanny Manneken Pis.\nTrochę nie rozumiałem o co chodzi, ale sporo osób stało w kolejce do sklepu z make upem...\nZa sklepem natknąłem się na restaurację Drug House, w której podczas poprzedniej wizyty jadłem lunch. Jeśli mnie pamięć nie myli, na lunch jedliśmy wyborne omlety, które są specjalnością miejsca (a może były?) - niestety według Google miejsce ma teraz dość średnią opinię.\nParę kroków dalej znalazłem Dolores obok tęczowego domu.\nW jednym ze sklepów z pamiątkami zauważyłem ciekawą koszulkę - chętnie bym ją nabył, ale sklep był zamknięty...\nW końcu dotarłem do fontanny Manneken Pis - niestety statuetka była ubrana tym razem.\nCiekawsze było to, co działo się przed fontanną - uczestnicy dziwnego obrządku oddawali hołd Manneken Pis'owi\nI do tarłem do głównego rynku, na którym było dość sporo ludzi.\nTrochę zmęczyło mnie chodzenie po bruku z walizką, więc usiadłem na kawę z ciastkiem, by odpocząć - w końcu urlop, nie można się przemęczać\nPo kawie ruszyłem w kierunku skweru, przy którym nocowałem w hotelu Ibis podczas poprzedniej mojej wizyty. Skwer mieścił się rzut beretem od stacji kolejowej, z której mogłem złapać pociąg na lotnisko. Ku mojemu zaskoczeniu Hôtel Ibis nadal stoi tak jak stał. Dzień był ciepły i słoneczny, więc sporo osób wpadło na podobny pomysł jak ja\nNa skwerze przy fontannie (lub jej pozostałości) grupa niebiesko umalowanych szaleńców oddawała cześć swoim bogom w dość oryginalny sposób:\nCzas szybko biegł, więc trzeba było się zbierać na lotnisko. Pociąg z centrum Brukseli jedzie około 20 minut. Po drodze złapałem lokalny podmiejski:\nNa lotnisku miałem spotkać moją siostrę, która leciała KLM przez Amsterdam do Brukseli - niestety jej loty miały małe opóźnienie, co lekko podnosiło moje ciśnienie krwi\nfrik, Rafal, misiek2865 and 14 others like this.\n28-02-2018, 01:26 #5\nHej, masz rację - to porządny hotel, a ja za mało czasu w nim spędziłem, by móc go obiektywnie oceniać.\n01-03-2018, 23:16 #6\nDzień 2: Lot QR194 Bruksela-Doha\nMoja siostra postanowiła dotrzeć do Brukseli w dniu wylotu do Tokyo... lecąc KLM przez Amsterdam! Na szczęście miała wystarczająco dużo czasu na przesiadkę w AMS, bo jej oba loty były opóźnione. Dotarła do Brukseli o 14:30 - dokładnie 3 godziny przed kolejnym lotem. Będąc przygotowanym na jej ewentualny dolot w ostatniej chwili, miałem karty pokładowe wydrukowane - na szczęście nie były potrzebne!\nSkierowaliśmy nasze kroki do check-in Qatar Airways - ku mojemu zaskoczeniu, przy check-in było sporo osób w kolejce premium, ale kolejka dla economy była pusta, więc... stanęliśmy nie tam, gdzie trzeba Obsługa bez problemu sprawdziła nasze paszporty i dała nam karty pokładowe w gustownych koszulkach - bardzo fajny pomysł!\nZ kartami pokładowymi udaliśmy się prosto do odprawy bezpieczeństwa i odprawy paszportowej. Około 15 było raczej pusto, więc w kilka minut byliśmy w poczekalni. Qatar Airways nie ma swojej poczekalni w Brukseli, korzysta z poczekalni British Airways. Poczekalnia jest na piętrze i jest raczej uboga. Niewielki wybór przekąsek i alkoholi, fotele brudne i trochę rozpadające się. Pod tym względem Amsterdam wypada dużo lepiej (BA odnowiło swoją poczekalnię w AMS 2-3 lata temu).\nJedyną zaletą poczekalni był widok na płytę - stąd skupiłem się na foceniu samolotów, nie braku jedzenia/picia\nSwiss Bombardier CS100\nAustrian Embraer E195\nBrussels Airlines Sukhoi Superjet 100-95B (leasing od CityJet)\nBrussels Airlines Airbus A320 z Vueling Airbus A320 w tle\nLot 2 QR194 BRU ✈ DOH\nLot: QR194 BRU ✈ DOH\nSamolot: Airbus A350-900 A7-ALQ\nMiesce: 4A (przy oknie)\nOdlot planowany: 17:30, aktualny: 17:41\nDolot planowany: 00:45, aktualny: 00:29\nCzas lotu: 5h47\nBoarding został zawołany o 16:45 - 45 minut przed planowanym odlotem. Gdy doszliśmy do bramki, boarding pasażerów klasy business się już rozpoczął. W samolocie zajęliśmy swoje miejsca 3A i 4A - przy oknie. Miejsca w środku nie wychodziły w grę - jako miłośnik lotnictwa musiałem siedzieć przy oknie Siostra nie marudziła, bo też lubi patrzeć przez okno.\nPo zajęciu miejsc pojawiła się stewardesa przedstawić się i zaproponować coś do picia - poprosiłem o szampana Dostałem dość spory kieliszek oraz gorący ręczniczek.\nPo chwili ta sama stewardesa przyniosła amenity kit oraz menu na dzisiejszy lot. Jako że lecieliśmy w październiku, a październik na zachodzie jest miesiącem walki z rakiem piersi, wszyscy otrzymali walizeczkę Brick's w kolorze różowym. Muszę przyznać, że świetnie się sprawiły jako prezent dla płci pięknej\nMoja siostra była szczególnie podekscytowana, bo to był jej pierwszy w życiu lot linią Qatar Airways. Nie obyło się bez paru pamiątkowych fotek.\nOraz z szampanem rosé:\nW trakcie taxi zrobiłem jeszcze pare fotek samolotom zerkając na kamerkę - muszę przyznać, że kamerka to niezły chłyt marketingowy - mały detal, a daje mega dużo radości pasażerom\nObok nas zaparkowany stał Royal Air Maroc Boeing 737-800\nA zanim w tle ANA Boeing 787-8 Dreamliner\nPracownik lotniska nie przepuścił okazji i zrobił parę fotek naszej A359, za nim Thomas Cook Belgium Airbus A320:\nKLM Cityhopper Embraer E175\neasyJet Airbus A320 startujący przed nami\nFlyBe De Havilland Canada DHC-8-402Q Dash 8 podążający za nami do startu\nW trakcie startu złapałem Brussels Airlines Airbus A320 w specjalnym malowaniu\nOraz prywatny Boeing 767-35DER, który wcześniej latał dla LOT jako SP-LPA\nPo starcie zakręciliśmy w kierunku południowym, dzięki czemu udało mi się złapać lotnisko\nPo starcie szefowa pokładu przyszła się przywitać oraz zaprosić moją siostrą do wspólnego zdjęcia przy barku, który znajdował się w środku klasy business. Muszę przyznać, że byłem lekko w szoku, że Qatar przywiązywał uwagę do takich szczegółów!\nQatar Airways ma pełny bar z lounge w samolotach Airbus A380, w samolotach A350 i B788 zrezygnowali z baru i zainstalowali barek, na którym wystawiają kwiaty i owoce. Jest to też fajne miejse, przy którym można sobie z crew zrobić zdjęcie.\nNa naszym locie barek został przygotowany tak:\nNa kolejnym locie do Tokyo i na powrocie z Tokyo nic poza kwiatami nie było. Podejrzewam, że zależy to od inwencji załogi...\nQatar Airways w klasie business oferuje serwis w formule "dine on demand", czyli można poprosić załogę, by posiłek podano np. 2 godziny po starcie. W naszym wypadku - zajęliśmy się rozmową z innymi pasażerami przy powyższym barku, więc zanim się zorientowaliśmy, większość pasażerów w przedniej części kabiny już kończyło swój posiłek. Pomimo tego, że zaczęliśmy nasz później niż większość, nasz posiłek był świeżo przygotowany oraz niczego nie brakowało w karcie.\nPrzed posiłkiem poprosiłem o old fashioned\nNastępnie przygotowano mi stolik\nI podano starter - Arabic Mezze\nUwielbiam humus i tym razem się nie zawiodłem - starter wyglądał dobrze, a smakował jeszcze lepiej!\nPo starterze dostałem zupę-krem z zielonego groszku\nNa danie główne wybrałem sobie rybę - nie zawiodłem się!\nDo ryby podano mi sos tabasco w miniaturowej butelce\nNa deser wybrałem świeże owoce oraz lody pistacjowe\nNa deskę serów nie miałem już miejsca... może następnym razem!\nPo posiłku poprosiłem o kawę, by wspomóc trawienie trochę\nDo kawy dostałem czekoladki Godiva\nPozostały czas lotu upłynął mi na oglądaniu filmów - zanim się obejrzałem, dolatywaliśmy do Dohy.\nLądowaliśmy w nocy, tuż przed lądowaniem przelecieliśmy obok lotniska, stąd udało mi się (telefonem) załapć zdjęcie:\nprzemo-19, otul72, 1x2lupus and 15 others like this.\n02-03-2018, 03:28 #7\nCenzura siostry? Why?!\nlew3k, Cani, otul72 and 8 others like this.\n02-03-2018, 08:15 #8\nTeż miałem spytać, siostra nie zgodziła się na publikację? Trochę dziwnie to wygląda\nlew3k, Cani and otul72 like this.\n02-03-2018, 08:50 #9\nwww.jetphotos.net canipodroznik.blogspot.com browarnik.blogspot.com\nPo prostu, po publikacji twarzy, na forum pojawiłoby się zbyt dużo absztyfikantów chętnych na konkury\notul72, Rocko Silento, przemo-19 and 3 others like this.\n02-03-2018, 10:06 #10\nZamieszczone przez shiver\nNie cenzura - nie dostałem autoryzacji, więc siostra jest wypikselowana, sorry!\nZamieszczone przez Cani\nNie pomyślałem o tym... dobry argument!\nshiver and otul72 like this.\n02-03-2018, 10:55 #11\nZamieszczone przez megaloman\nDawaj, nie pękaj! Siostry się boisz?\notul72, przemo-19, 1x2lupus and 6 others like this.\n02-03-2018, 11:16 #12\nHEHE, Styro jak zwykle pierwszy lgnie do płci pięknej w relacjach\nCani, otul72 and Gabec like this.\n02-03-2018, 12:18 #13\nZamieszczone przez mapa\nStyro jak zwykle pierwszy lgnie do płci pięknej w relacjach\nWalczę dla PolishAir42 , Shivera i Caniego - taka praca i obowiązki moda Poza tym ile można samolotów oglądać, a siostra to nie złoczyńca, żeby ją pikselować. Megaloman, apelujemy do Ciebie - pokaż siostrze kto tu rządzi\nDrzemi, Cani, pasazernagape and 8 others like this.\n02-03-2018, 12:57 #14\nWalczę dla ... Caniego\nT0pek likes this.\n02-03-2018, 15:23 #15\nGdyby siostra gdzies tam byla daleko w tle to jeszcze ok ale tylko cenzura selfie by byla przy tych zblizonych zdjeciach dziwniejsza\nDONT BE SCARED!\nT0pek, 1x2lupus, STYRO and 1 others like this.\n03-03-2018, 01:28 #16\nDzień 3: Lot QR812 Doha-Tokyo\nPo wylądowaniu w Doha dość sprawnie przeszliśmy odprawę paszportową - obsługa lotniska z daleka widziała srebrne koszulki naszych kart pokładowych i kierowała nas do przejścia dla klasy pierwszej/biznes. Kolejka dla pasażerów economy nie była specjalnie długa. Generalnie - nie mieliśmy się gdzie spieszyć, bo kolejny lot był za... 6 godzin! O ile Doha to świetne lotnisko do szybkich przesiadek, to wizja spędzenia na nim nocy średnio nam się podobała...\nW pierwszej kolejności udaliśmy się do poczekalni Al Mourjan Business Lounge - jest to chyba największa poczekalnia, z których miałem okazję odwiedzić, a jednocześnie najmniej ekscytująca. W poczekalni udaliśmy się do sekcji z miejscami do spania, ale (jak przewidzieliśmy), wszystkie były zajęte... Udaliśmy się więc do tzw. pokoi rodzinnych - nie były to pokoje, lecz wydzielone sekcje z fotelami do siedzenia - moja siostra skorzystała z nich i zdrzemnęła się ponad 4 godziny! Niestety miejsca do spania było tylko dla jednej osoby. Pro tip: z samolotu warto zabrać poduszkę i kołdrę, a potem zostawić na kanapie.\nW poczekalni zajęliśmy miejsce przy stoliku razem z poznanymi ludźmi z samolotu - była nas w sumie grupa 7 osób. 6 godzin upłynęło więc dość szybko na rozmowach o podróżach, statusach, liniach lotniczych... obsługa dość regularnie dolewała nam trunków. Ok 2 w nocy obsługa dała nam znać, że nie ma już kolejki do prysznica, więc kolejno udaliśmy się do sekcji spa, by się odświeżyć. Prysznic postawił mnie trochę na nogi, więc bez problemu dotrwałem do 6 rano\nLot QR812 DOH ✈ HND\nLot: QR812 DOH ✈ HND\nSamolot: Airbus A350-900 A7-ALI\nOdlot planowany: 06:45, aktualny: 06:52\nDolot planowany: 22:40, aktualny: 22:40\nCzas lotu: 9h47\nBoarding rozpoczął się o czasie, ale nie do samolotu, tylko do bramki, gdzie musieliśmy poczekać parę minut. Za oknem wstawał dzień, a nas czekał 10 godzinny lot do Tokyo. Muszę przyznać, że trochę dziwny ten lot. W ekonomicznej podają dwa ciepłe posiłki, w biznesie... śniadanie i/lub przekąski tylko. Lot startuje o 6:45 rano z Dohy, więc śniadanie ma sens, ale biorąc pod uwagę długość lotu, spodziewałbym się też pełnego drugiego posiłku. No nic.\nW samolocie na dzień dobry podano nam szampana... siostra nie chciała pić, więc musiałem wypić dwa\nW trakcie kołowania i podczas startu udało mi się złapać parę samolotów.\nStartujący Qatar Airways Boeing 787-8 Dreamliner\nLądujący British Airways Boeing 777-200\nTerminal w Doha\nRoyal Jordanian Boeing 787-8 Dreamliner\nQatar Airways Airbus A350-900\nQatar Airways Cargo Boeing 747-8F\nLatam Airbus A350-900 - wykonuje loty dla QR\nWidok na centrum finansowe w Doha\nJak wspomniałem wcześniej - wybór jedzenia na tym locie nie był oszałamiający. Na początek poprosiłem o snack w wersji japońskiej.\nMoja siostra spała (znów) w najlepsze!\nNota bene świetnie widać, jak mało prywatności zapewniają te siedzenia.\nPraktycznie większość pasażerów w samolocie poszła spać... ja byłem dość mocno zmęczony, więc też udałem się w objęcia Morfeusza. Obudziłem się w okolicach Pekinu, nawet nie głodny, ale stewardesa przechodząca obok zapytała się, czy chciałbym moje śniadanie teraz... więc odpowiedziałem - czemu nie. Śniadanie wybrałem... japońskie - trochę nie wiedziałem, na co się piszę!\nJapoński set śniadaniowy\nNie było to złe, ale też... nie było to rewelacyjne. Dobrze, że chociaż zupka miso była ciepła, bo reszta była podana na zimno!\nPo śniadaniu dostałem jeszcze świeże owoce\nPrzed lądowaniem zdążyłem jeszcze obejrzeć film... a w Tokyo deszcz, który nas nie opuszczał przez cały pobyt. Od Pacyfiku szedł huragan, który naganiał chmury deszczowe nad Japonię - zapowiadał się uroczy weekend w Tokyo!\nOdprawa paszportowa zajęła nam około 40 minut - kolejka nie była zbyt długa, ale posuwała się dość wolno. Obawiając się, że odprawa może zająć dużo czasu (lądowaliśmy o 22:40), zabookowaliśmy nocleg w Royal Park Hotel THE Haneda, który znajdował się w budynku lotniska. Hotel bardzo fajny, ale pokoje dość mikroskopijne. Za to w łazinece mieliśmy prawdziwą japońską toaletę z fontanną\nPomimo tego, że w Tokyo dochodziła północ, mój żołądek zaczął się domagać jedzenia. Postanowiliśmy udać się do terminala i poszukać jakiejś restauracji. Niestety wszystko było już zamknięte. Znaleźliśmy jedno miejsce, w którym były otwarte trzy lokalne fast-foody - były one całodobowe. Zamówiłem sobie coś z ryżem:\nZ bankomatu też wyciągnąłem trochę lokalnej waluty - mimo, że Japonia to dość zaawansowany technologicznie kraj, to jednak sporo jest miejsc, gdzie nie da się zapłacić inaczej niż gotówką!\nObok znajdowała się świątynia życzeń (?) - wybaczcie moją ignorancję, ale byłem dośc zdezorientowany po długiej podróży.\nŚciana z życzeniami\nWiadomość/życzenia - tabliczki można było kupić w automacie obok...\nZmęczenie dawało się we znaki, więc postanowiliśmy wrócić do hotelu i pójść spać. Pomimo różnicy czasu bez problemu zasnęliśmy i spaliśmy do rana!\nMachoni, Mentos, PeK and 17 others like this.\n04-03-2018, 22:12 #17\nDzień 4: Tokyo\nWszystkie przewodniki sugerują kwiecień albo październik jako najlepsze miesiące na podróż do Tokyo. Na kilka dni przed wylotem sprawdzałem dzień po dniu prognozę pogody i... nie wyglądało to dobrze - deszcz, deszcz i tylko deszcz. W okolicach Japonii szalał huragan, który przyniósł opady nad Tokyo i okolice... no cóż. Jak się nie ma co się lubi... to się lubi co się ma!\nDzięki długiej (i dość męczącej) podróży bez problemu przespaliśmy noc i wstaliśmy około 7 rano czasu lokalnego - nie tak źle! Widok za oknem niestety nie napawał optymizmem:\nAle, zanim wyruszymy do centrum, należało uzupełnić zapasy kalorii. Postanowiliśmy zjeść w restauracji w hotelu, gdzie oferowano bufet japoński i europejski.\nPo śniadaniu wybraliśmy się na taras widokowy - pomimo deszczu chciałem zobaczyć, czy warto go odwiedzić w przyszłości. Na tarasie spotkałem jednego zahartowanego spottera, który kręcił filmiki - niestety nie zrobiłem mu fotki, a wyglądał zabawnie cały w przeźroczystym plastikowym pokrowcu + jego kamerka na statywie w identycznym.\nTaras widokowy ma ogrodzenie (nie szybę) przez którą spokojnie można aparat wystawić:\nPo lewej stronie zaparkowane stały Boeingi Japan Airlines\nPo prawej stronie zaparkowane stały Boeingi ANA\nNa tarasie jest też kafejka\nZ lotniska do Tokyo udaliśmy się pociągiem Monorail, który dojeżdża do Hamamatsuchō Station. Można też dojechać metrem, ale chciałem przejechać się monorailem niestety Tokyo nie ma zintegrowanego systemu biletowego w metropolii, więc bilet na metro nie działa w Monorail.\nZe stacji Hamamatsuchō do hotelu udaliśmy się na pieszo korzystając z chwili przerwy w opadach deszczu.\nNasz pokój nie był jeszcze gotowy, więc zostawiliśmy bagaże i ruszyliśmy w kierunku naszego pierwszego celu: Tokyo Tower. Ponieważ padało, podjechaliśmy metrem do stacji Akabanebashi, skąd musieliśmy podejść to wieży na pieszo.\nJarzębina w parku obok Tokyo Tower\nNa miejscu okazało się, że najwyższy taras wieży jest zamknięty z powodu remontu i wpuszczają tylko na niższy. Nie było kolejek, więc postanowiliśmy skorzystać. Tokyo Tower została zbudowana na wzór wieży Eiffla w Paryżu i też miała zostać rozebrana, a stoi do dziś. Na tarasie widokowym widać, że szyby w oknach są dość stare i porysowane... przez co zdjęcia nie wychodzą najlepiej. Chociaż może został na nie naklejony plastik by zapobiegać pękaniu?\nWidoki z Tokyo Tower\nWidok na Tęczowy Most (Rainbow Bridge) - most jest tęczowy w nocy, w dzień po prostu biały\nZnajomi nam polecili odwiedzić wieżowiec World Trade Centre, skąd podobno dość fajnie widać Tokyo Tower, niestety nie daliśmy rady tam dotrzeć.\nKolejny punkt naszej wycieczki - Shibuya - podobno miejsce najbardziej zatłoczonego przejścia dla pieszych na świecie. Znów, podjechaliśmy tam metrem. Na miejscu okazało się, że deszcz dał sobie spokój, przynajmniej tymczasowo, a przejście nie jest zbyt zatłoczone:\nPokręciliśmy się chwile po okolicznych uliczkach bez celu\nW pewnym momencie moja siostra dopadła uniqlo, więc kolejne 45 minut spędziliśmy na zakupach... przy okazji dowiedziałem się, że w Japonia oferuje zakupy tax-free, co zmotywowało moją siostrę do kontynuowania zakupów\nPo zakupach weszliśmy do lokalnego pubu/jadłodalni (w tym samym budynku co uniqlo, nie mogę na google maps zlokalizować nazwy) - część barowa była zamknięta, ale dało się panią kelnerkę namówić, by mi jakiś lokalny craft przyniosła. Piwko nie było złe!\nFajny patent - dostaliśmy koszyki na zakupy/aparat\nNa lunch zamówiłem sobię quesadilla z kurczaka z matcha\nPosileni ruszyliśmy dalej, tym razem by odwiedzić pomnik upamiętniający pieska Hachiko\nA dalej skierowaliśmy swoje kroki to kociej kawiarni Mocha, gdzie w założeniu można napić się kawy i miło spędzić czas w otoczeniu kotów. Reczywistość wygląda trochę inaczej - płaci się za czas spędzony w środku 200 yenów za każde rozpoczęte 10 minut, nielimitowana kawa (i inne napoje) z automatu kosztuje 350 yenów.\nPierwszy poziom kawiarni był dość pusty:\nDrugi poziom - wręcz przeciwnie\nWiększość kotów spała sobie i raczej nie miała ochoty zadawać się z obcymi\nPracownicy dbali jednak, by koty trochę się ruszały, ku uciesze gości\nNie wiem, co to było, ale koty się prawie zabijały o lizaka\nGeneralnie kocia kawiarnia sprawiła na mnie dość przygnębiające wrażenie. Owszem, kotom jest tu dobrze - są zadbane i nie są głodne, ale jest kawiarnia to de facto ich wielka klatka. Większość gości (szczególnie lokalnych) w ogóle nie przestrzegała zasad - kotów nie można brać na ręce, drażnić, czy przesuwać - można je pogłaskać tylko, gdy podejdą same i nie uciekają...\nTrochę nas łapało zmęczenie, więc postanowiliśmy wrócić do hotelu zrobić check-in, odświeżyć się i kontynuować zwiedzanie już po zachodzie słońca. Kolejną noc spedzaliśmy w hotelu Conrad Tokyo - przypadkiem znalazłem w sieci kod promocyjny, który obniżył cenę o 60%! Ciekawostką hotelu jest to, iż znajmuje on tylko piętra 28 i wyższe, niżej są (chyba) biura tylko. Wejście nie jest zbyt spektakularne, ale wewnątrz hotel robi bardzo dobre wrażenie.\nNa parterze przy windach stało sobie drzewko, które dawało bardzo fajny zapach cytrusowo cedrowy\nCheck-in zajął dość sporo czasu - mimo, że zabookowałem hotel bezpośrednio na stronie Hiltona, to recepcjonistka stukała w klawiaturę coś przez 10-15 minut. W tym czasie moją siostrą zajęły się dwie inne recepcjonistki proponując różne sklepy oraz miejsca godne odwiedzin - trochę to mi się wydawało na siłę, ale mojej siostrze to się chyba podobało\nPokój dostaliśmy z widokiem na zatokę - czyli taki jak zamówiłem. W pokoju czekał na nas drobny poczęstunek - różne lokalne smakołyki\nWidok z okna na zatokę i Tęczowy Most\nW pokoju był fajny zestaw do parzenia cherbaty\nA w mini barku dość dobry wybór whisky (ceny od 15000 yenów za 50ml)\nW łazience czekała kolejna kaczka do kolekcji\nOraz pełno rozmiarowa wanna, z której (po otwarciu kurtyn) można z łazienki podziwiać widok na zatokę\nW Pokoju mieliśmy też gałązkę drzewka, które dawało podobny zapach jak na dole przy windach\nChwila odpoczynku w hotelu minęła dość szybko, a za oknem zrobiło się ciemno.\nWidok na Tęczowy Most\nZ hotelu ruszyliśmy pieszo w kierunku dzielnicy Gizna... niestety deszcz zaczął padać, więc trzeba było zatrzymać się i kupić przeźroczyste parasolki\nPo krótki spacerze przez Ginza zajrzeliśmy (znów) na chwilę do Uniqlo\nPo podziwialiśmy protytyp Nissana\nI ruszyliśmy metrem do Shibuya coś zjeść. Moja siostra też chciała tam robić zdjęcia odbić w kałuży (takie jej obsesja fotograficzna)...\nW metrze, na niektórych stacjach naklejone są wskazówki, gdzie stać, by wsiąść do pociągu\nOraz są pełnowymiarowe barierki\nTroche byłem zawiedziony, że mimo okolic godzin szczytu metro było dość puste...\nShibuya w nocy\nNa kolację poszliśmy do Sushi Zanmai - trochę w ciemno, ale miała dość dobre review, więc postanowliśmy zaryzykować. W środku pełno japończyków i expatów, turystów mało, więc zapowiadało się dobrze. Ceny też przyzwoite. Na dzień dobry zapytano nas, czy chcemy stolik czy szefa - jak podejrzewam, siedząc na przeciwko kucharza można mówić co się chce. Zostaliśmy przy stoliku, gdzie dostaliśmy album ze zdjęciami wszystkiego co jest w ofercie (to norma w Japonii) oraz formularz zamówienia.\nDo jedzenia podawana była w nielimitowanej ilości herbatka, do tego była darmowa\nJedzenie wyglądało dobrze i smakowało bardzo dobrze, a do tego w sumie wyszło około 24 euro za dwie osoby (nie pamiętam, ile to w yenach było).\nPo wyjściu z restuaracji jeszcze trafiłem na sprzedawcę wołowiny z Kobe... niestety tym razem sobie darowałem, ale przy kolejnej wizycie na pewno spróbuję!\nW drodze do hotelu zatrzymaliśmy się jeszcze na chwilę by zrobić zdjęcie Tokyo Tower w nocy - niestety dość mocno kropiło, więc szybko musieliśmy się zwijać.\nmaniekklb, 1x2lupus, pasazernagape and 21 others like this.\n06-03-2018, 00:23 #18\nDzień 5: Tokyo\nRano okazało się, że pogoda jest jeszcze gorsza, niż dzień wcześniej... za oknem było mgliście i deszczowo.\nPostanowiliśmy wykorzystać do maksimum pobyt w hotelu - na dzień dobry porządne śniadanie - niestety brak zdjęć, a szkoda. Wybór jedzenia dość szeroki od specjałów europejskich po typowo azjatyckie - w formule bufetu. Do tego można było zamawiać wafle, naleśniki, omlety itp. Kawa też dobra, choć jak dla mnie trochę zbyt elegancko. Śniadanie za darmo dzięki mojemu statusowi w programie Hilton Honors.\nPo śniadaniu (i odpoczynku) wybraliśmy się na basen, ja skupiłem się na pływaniu, siostra testowała jacuzzi oraz saunę. Po dwóch godzinach spędzonych na basenie wróciliśmy do pokoju spakować się i przygotować się do wyjścia.\nO 12 umówieni byliśmy z moją koleżanką, która pracowała parę lat wcześniej ze mną w Londynie. Yuki obiecała być naszą przewodniczką tego dnia Zostawiwszy bagaże w hotelu ruszyliśmy metrem w kierunku Asakusa, gdzie mieliśmy spotkać znajomych poznanych w samolocie w drodze do Tokyo.\nZapomniałem w poprzednim dniu dodać tego zdjęcia - w metrze wszędzie jest darmowe wifi, bardzo użyteczne. Można wysłać fotki znajomym w drodze z jednego miejsca do drugiego.\nW Asakusa lało dość mocno, ruszyliśmy więc w kierunku Kaminarimon Sensouji (Thunder Gate) - bramy prowadzącej (przez targowisko) do świątyni Sensō-ji. Przy bramie mieliśmy spotkać naszych amerykańskich znajomych, którzy się trochę spóźniali. Na targu spróbowaliśmy gorącej sake (?)... i przyznam, że od razu poczułem się lepiej\nBrama była mocno okupowana przez turystów\nNa głównej ulicy targowiska było dość tłoczno, boczne uliczki były raczej puste\nW sporej grupie, posileni sake ruszyliśmy w kierunku kolejnej bramy - Hōzōmon gate\nWnętrze świątyni Sensō-ji\nWidok ze schodów świątyni - turystów przybywało raczej niż ubywało\nMuszę przyznać, że zrobiłem bardzo mało zdjęć! Zafascynowały mnie opowieści o buddyzmie, które usłyszałem. Nie spodziewałem się, że Amerykanin może mieć tak pokaźną wiedzę na temat tej azjatyckiej religii!\nPo wizycie w świątyni udaliśmy się do lokalnego miejsca Namiki Yabusoba, gdzie grupa starszych japonek prowadziła tradycyjną mini restaurację serwującą yabu soba.\nWejście do Namiki Yabusoba - miejsce bardzo niepozorne i nawet Yuki nie była pewna, czy to właściwe miejsce!\nW restauracji siedziało się... po turecku przy bardzo niskim stole - trochę mało wygodne, jeśli nie jest się przyzwyczajonym do tego typu siedzenia. Może to wyjaśni krzywe nogi japonek? hm...\nNa dzień dobry zostaliśmy poczęstowani sake, a przy okazji dowiedziałem się, jak się ją powinno pić - znów brak zdjęć!\nYabu soba z tempurą\nObok stała dość spora baryłka z sake\nPo obiedzie ruszyliśmy w kierunki Ginza poszukiwać Motcha Cafe, ale większość nie miała stolików lub kazała sobie czekać... wylądowaliśmy więc na piwo i deser w jakimś miejscu w piwnicy, którego miejsca ani lokacji nie pamiętam\nO dziwo, w komórce znalazłem zdjęcie deseru\nPo drinkowaniu wylądowaliśmy w jakimś shopping mallu, gdzie moja siostra chciała kupić sobie herbatkę motcha, ja za to skupiłem się na wyborze umeshi - wina śliwkowego Z shopping mall niewiele pamiętam (oops!) ale w komórce mam zdjęcie uchwytu na parasole, co w momencie robienia zdjęcia wydawało mi się genialnym pomysłem!\nBędąc w Ginza i mając jeszcze trochę wolnego czasu (amerykańscy znajomi udali się do hotelu by się odświeżyć przed kolacją ze swoimi znajomymi), ruszylismy w kierunku National Diet Building - siedziby parlamentu Japonii.\nNational Diet Building (przez bramę)\nChcieliśmy jeszcze podejść do pałacu Cesarza, ale deszcz zaczynał coraz mocniej padać, więc wróciliśmy do hotelu odebrać bagaż i na spokojnie ruszyć w kierunku lotniska. Tym razem pojechaliśmy metrem - wygodniej niż spacer do Monorail, choć odrobinę dłużej może.\n1x2lupus, otul72, Mentos and 13 others like this.\n07-03-2018, 01:46 #19\nDzień 5: Powrót\nWszystko, co dobre, szybko się kończy - tak i nasza krótka podróż do Tokyo dobiegała do końca. W hotelu odebraliśmy bagaże, trochę się przepakowaliśmy i ruszyliśmy na lotnisko. Odlot było 0:01 następnego dnia, czyli... minutę po północy Qatar Airways otwiera check-in na 3 godziny przed odlotem, więc celowaliśmy tak, by na lotnisku być około 21:00. Tym razem pojechaliśmy metrem - odrobinę dłużej niż monorailem, ale za to metro spod hotelu i wygodniejsza przesiadka z bagażami.\nNa lotnisku znów kolejka premium długa i zapchana stosem bagażu... więc poszliśmy do pustej dla klasy ekonomicznej. Jako, że zakupiłem trochę lokalnych trunków, musiałem nadać bagaż - generalnie unikam, ale jak mus to mus. Agentka check-in bez problemu nadała mój bagaż na lot do Londynu przez Dohę i Brukselę, dodatkowo drukując mi karty pokładowe na wszystkie loty. Miło z jej strony!\nZ check-in udaliśmy się prosto do kontroli bezpieczeństwa w kanale premium a tu zonk, niekumata japonka nie wpuszcza nas. No to powrót do check-in i pytanie, czemu nie możemy skorzystać z odprawy premium, co kończy się na tym, że pracownica Qatar Airways idzie z nami i wchodzimy. Dwój pasażerów za nami - ten sam zonk, ale chyba się zorientowali i też wrócili po pracownicę Qatar Airways. Cała sytuacja była trochę komiczna, bo przejście premium znajduje się bezpośrednio obok check-inu Qatar Airways.\nOdprawa bezpieczeństwa poszła sprawnie, za trzeba było oddać kwitki tax free, przejść odprawę paszportową i można iść do poczekalni. Tym razem postanowiliśmy skorzystać z poczekalni pierwszej klasy Japan Airlines, do której mieliśmy wstęp jako posiadacze statusu oneworld emerald (BA Gold).\nSekcja relaksacyjna poczekalni\nZmęczeni włóczeniem się po mieście w pierwszej kolejności udaliśmy się szukać pryszniców. Możliwość odświeżenia się przed/po locie, to dla mnie największy atut wszystkich lotniskowych poczekalni\nPo prysznicu udaliśmy się do restauracji (nadal w poczekalni)\nO tej porze wybór jedzenia był raczej skromny - trochę sushi etc w postaci bufetu, za to dobry wybór alkoholi był\nCzekając na jedzenie...\nPotrawka z wołowiny przygotowana przez kucharza urzędującego w poczekalni - mięso było cooked to order.\nPo jedzeniu udaliśmy się do Red Suite Library Room - "biblioteki" wypełnionej różnymi pamiątkami lotniczymi. Przyznam, że o ile główna część poczekalni jest dość bezpłciowa i... nudna w wystroju, to Red Suite Library Room robi pozytywne wrażenie!\nLokalne wino/sake (?)\nLaurent-Perrier - nie jest to Grand Siecle, ale daje radę\nBył jeszcze pokój z piłkarzykami, ale był okupowany, więc nie miałem jak zrobić zdjęcia.\nLot QR813 HND ✈ DOH\nLot: QR813 HDN ✈ DOH\nSamolot: Airbus A350-900 A7-ALH\nMiesce: 4J (przy oknie)\nOdlot planowany: 00:01, aktualny: 03:17\nDolot planowany: 06:15, aktualny: 08:46\nCzas lotu: 11h28\nOk 23:15 zebraliśmy się w kierunku bramki - na miejscu okazało się, że boarding się jeszcze nie zaczął i polecono nam wrócić do poczekalni. W poczekalni pokazało się, że odlot opóźniony o 1h. Wystarczająco dużo czasu, by wypić kolejną lampkę - tym razem - japońskiej whisky. O 0:45 pojawiła się informacja, że boarding się zaczął. Ruszyliśmy spowrotem do bramki, a tam boarding klasy ekonomicznej praktycznie zakończony. W samolocie, w biznesie za to pusto - po chwili jednak się pojawili się inni pasażerowie i kabina była pełna.\nNa dzień dobry podano szampana, kosmetyczki i piżamki\nWypiłem może 3 kieliszki szampana, a tu nadal stoimy... ok 2:00 okazało się, że trzeba wypakować czyjść bagaż... no trudno się mówi. W międzyczasie stewardesa przyniosła kolejnego szampana, a druga ciastka itp.\nOk. 3:00 w końcu odepchnięto nas od rękawa, za oknem non stop padało\nParę minut później w końcu wystartowaliśmy... muszę przyznać, że w tym momencie już byłem jak warzywo na wpół śpiąc... więc oczywiście przegapiłem kolację! Tzn. nie przegapiłem - w Qatar Airways można jeść, kiedy się chce, więc miałem kolację ok 2 godzin po starcie, jak się ocknąłem\nI chleb do zupy\nStarter - tuńczyk - palce lizać!\nGłówne - ryba z ryżem\nDeser - sernik motcha\nI na koniec obowiązkowe czekoladki Godiva\nPo posiłku znów odpłynąłem w głeboki sen i... obudziłem się na podejściu do Dohy. Muszę przyznać, że w A359 śpi mi się wyjątkowo dobrze! Przed lądowaniem zdążyłem złapać stewardesę i poprosić o śniadanie, które podano mi na szybko 20 minut przed lądowaniem (!)\nPodejście do lądowania\nDość krótkie taxi do bramki mieliśmy, więc niewiele udało mi się złapać na lotnisku...\nAir India Express Boeing 737-800\nJazeera Airways Airbus A320\nNa lotnisku, przy wyjściu z rękawa czekał na nas pracownik linii Qatar Airways. Lądując wiedzieliśmy, że nie zdążyliśmy na nasze połączenie do Brukseli. Agent miał dla nas przygotowane karty pokładowego - dla mnie prosto do Londynu, dla siostry do Brukseli przez Kopenhagę. Tłumaczył się, że miałem nadany bagaż prosto do Londynu, więc mnie przekierowali, ale z moją siostrą nie wiedzieli co zrobić. Poprosiłem więc, by nas przebookował razem na lot bezpośrednio do Londynu. Agent przeprowadził nas przez kontrolę bezpieczeństwa prosto do poczekalni klasy business i nas tam zostawił na dobre 30 minut. Gdy wrócił, miał dla nas karty pokładowe na lot prosto do Londynu lotem o 12:25, chciał tylko podpis od mojej siostry, że dotrze do Brukseli na własny koszt. Nie był to problem, bo jej docelową destynacją nie była Bruksela, Londyn był wygodniejszy. Bilet Ryanair do domu kosztował ją dodatkowe 30 funtów - nie tak źle, jak na bilet kupiony w ostatniej chwili\nPoczekalnia klasy business w Doha jest ogromna - tu widok z pierwszego piętra restauracji na całą poczekalnię\nCzekając na agenta piliśmy... szampana\nDo dziś nie rozumiem, o co chodzi z tym misiem z lampą w głowie...\nfrik, Rafal, Szczypu and 10 others like this.\n07-03-2018, 01:49 #20\nDzień 6: QSuites\nLot QR1 DOH ✈ LHR\nLot: QR1 DOH ✈ LHR\nSamolot: Boeing 777-300ER A7-BED\nMiesce: 7F (w środku)\nOdlot planowany: 12:25, aktualny: 12:37\nDolot planowany: 17:55, aktualny: 17:48\nCzas lotu: 7h10\nJuż w poczekalni sprawdziłem - tak, wrzucili nas na lot obsługiwany przez (wtedy) jedyny egzemplarz 77W z nowymi siedzeniami w klasie business - tzw. QSuites. Co więcej - dostaliśmy dwa miejsca obok siebie! Nawet mojej siostrze mina się poprawiła, gdy wsiedliśmy do samolotu\nQatar Airways reklamuje swoje nowe siedzenia jako najlepszą klasę business i jeśli chodzi o prywatność, trzeba przyznać, że jest to chyba najlepszy produkt w tej klasie na rynku w tej chwili.\nPrzednia kabina z QSuites\nMiejsce 8K (przy oknie, do tyłu)\nMiejsce 9J (przy oknie, do przodu)\nZamknięte drzwi 8K\nPrzegroda między siedzeniami 8E i 8F - na życzenie pasażera załoga ją obniża do takiego poziomu, że praktycznie można mieć podwójne łóżko (po rozłożeniu siedzeń)\nEkran IFE jest ogromny\nDzienny zestaw - poduszka, koc i kosmetyczka (kolejna!) - na życzenie rozdawano też piżamki\nKontrolki do sterowania siedzeniem + gniazdka\nGniazdka + czytnik płatności zbliżeniowych (hm...)\nPo starcie rozpoczął się serwis, moją stronę obsługiwała bardzo sympatyczna koreanka; po drugiej stronie pracowała litwinka, która chyba była nowa, bo była baaaardzooo wolna - gdy ja kończyłem deser, moja siostra dopiero dostała starter... trochę wtopa, bo serwis powinien być zgrany.\nPrzygotowany stolik - lampka to nowy dodatek wprowadzony przy okazji QSuites\nWinko rekomendowane przez stewardesę\nStarter - łosoś\nGłówne - wołowina... mam generalnie zasadę, że nie jadam wołowiny w samolocie, ale tym razem się złamałem i... pożałowałem - takiego kapcia dawno nie jadłem!\nNiestety siedząc w środku nie ma szans na robienie zdjęć podczas startu/lądowania - ale z drugiej strony fajnie, że mieliśmy okazję spróbować QSuites. Jak dla mnie w pozycji poziomej "łóżko" jest trochę za krótkie, poza tym QSuite jest super. Fajny pomysł i super realizacja - z jednej strony udało się Qatar Airways stworzyć innowacyjny produkt, a z drugiej - upchnęli maksymalnie dużo miejsc. QSuites będzie montowany we wszystkich A350-1000, z czasem A350-900 oraz Boeingi 777 też je dostaną. Póki co Dreamliner i A330 zostaną ze starym produktem w biznesie.\nPo wylądowaniu byłem ciekaw, czy mój bagaż doleci - założyłem, że nie! A tu miła niespodzianka - nie dość, że doleciał, to jeszcze... jako jeden z pierwszych wylądował na taśmie. Fajna ręcznie wypisana naklejka\nW domu jeszcze zrobiłem zdjęcie fantów z podróży ;-)\nMentos, maniekklb, Canon and 18 others like this.


ᐅ Dobre Walizki Na Kółkach Dla Dzieci – Ranking I Opinie W Styczniu 2020\nWalizki na kółkach dla dzieci – Ranking\nSkip Hop Zoo Sowa\nSkip Hop Zoo Żyrafa\nJaką walizkę na kółkach dla dzieci wybrać?\nDo niedawna walizki kojarzyły się z wyjazdem na wakacje, jednak coraz więcej rodziców zaczęło inwestować w ładne modele, w których ich pociechy trzymają książki. Jak pokazały liczne badania, ciężkie plecaki powodują nieodwracalne zmiany w kręgosłupie malucha, które wraz z jego dojrzewaniem, tylko się pogłębiają. Zaalarmowani stanem zdrowia swoich pociech rodzice zaczęli kupować swoim malcolm niewielkie walizki. Jeśli aktualnie stoisz przed tym wyborem, zapraszamy do lektury naszego poradnika, w którym podpowiemy Ci, na co zwrócić uwagę dokonując wyboru. Co więcej, na końcu artykułu zamieściliśmy ranking, w którym znalazły się najlepsze walizki na kółkach dla dzieci.\nDecydując się na zakup takiego produktu w pierwszej kolejności powinieneś zwrócić uwagę na pakowność modelu. Nie ma znaczenia czy zakupiona walizka ma służyć Twojemu dziecku do szkoły, czy w czasie rodzinnych wyjazdów, kluczowym kryterium jest pakowność. Pamiętaj jednak, że maluchy dysponują mniejszą siłą niż rodzice, zatem obdarowanie dziecka dużą walizką nie jest najrozsądniejsze, gdyż nie będzie ono w stanie samodzielnie jej przesunąć. Dlatego polecamy niewielkie modele, które są w stanie zmieścić do 10 l.\nKolejną ważną rzeczą, na którą musisz zwrócić uwagę podczas wyboru walizki jest ilość kółek. Jeśli Twoja pociecha będzie przewoziła niewielkie ciężary, jak książki na lekcje lub ulubione zabawki – dwa kółka w pełni wystarczą. Inaczej będzie w przypadku ciężkich walizek. Jeśli wiesz, że maluch będzie musiał wozić ze sobą duże ciężary do szkoły, warto kupić mu model na 4 kółkach, który zdecydowanie łatwiej pchać.\nOstatnią rzeczą, na jaką powinieneś zwrócić uwagę jest materiał i wykonanie interesującej Cię walizki. Musisz podjąć decyzję, czy preferujesz model twardy, miękki czy może półtwardy. Pamiętaj, że zadaniem produktów takiego typu jest ochrona zawartości. Niestety sprzęty materiałowe są podatne na zalania, a w przypadku zderzenia zawartość może ulec zniszczeniu. Dlatego jeśli wiesz, że Twój malec często bywa nieuważny, radzimy zakup nieco twardszej walizki.\nModel Skip Hop Zoo w kształcie sowy jest bardzo popularnym wyborem wśród rodziców, którzy pragną kupić swoim maluchom dobrej jakości walizkę. Dzieci często nie chcą się pakować, ale ładna naszywka w postaci zwierzęcia na pewno przypadnie im do gustu.\nTa najlepsza walizka na kółkach dla dzieci w 2020 roku posiada 4 wygodne kółka, dzięki czemu Twoja pociecha bez problemu będzie w stanie ją ciągnąć. Co więcej, model ten nadaje się do przechowywania wszystkich niezbędnych rzeczy, w bocznych kieszeniach z siatki zmieści się bidon z napojem.\nPrezentowany produkt posiada wygodny, wysuwany, teleskopowy uchwyt. Jeśli jednak Twoja pociecha nie ma ochoty ciągnąć swojej walizki, może zrobić z niej wygodny plecak. Wystarczy jedynie schować uchwyt.\nModel ten został wykonany z bardzo bezpiecznych materiałów, których skład chemiczny nie zagraża zdrowiu Twojej pociechy. Możesz mieć zatem pewność, że w składzie walizki nie znajduje PCV ani BPA i ftalany.\nOpinie konsumentów o prezentowanej walizce są bardzo pochlebne. Dzięki kolorowemu designowi dzieci bez skrępowania mogą zabierać ten model do szkoły.\nWalizka z serii Cuties&Pals Pszczoła sprzedawana jest w zestawie, do którego dołączony jest również plecak. Dzięki temu Twoje dziecko będzie gotowe na każdą wyprawę. Ze względu na jasną kolorystykę, produkt ten jest przeznaczony dla małych dzieci.\nPrezentowany model został wykonany z bardzo wytrzymałego poliwęglanu, co zapewnia pełen komfort noszenia. Co więcej, użycie takiego materiału zabezpiecza zawartość zarówno walizki, jak i plecaka, przed zniszczeniem w wyniku upadku. Poza tym produkt ten jest bardzo pakowny, może on zmieścić aż 25,5 l. Dużym atutem są dodatkowe kieszonki na zewnętrznej stronie, gdzie możesz umieścić bidon z napojem. Jeśli walizka ma być używana przez Twoje dziecko w szkole, zapewne ucieszy Cię informacja, że pomieści ona format A4.\nPełną wygodę noszenia zapewniają miękkie, regulowane szelki. Zostały one wykonane z bardzo delikatnego materiału, zatem nie będą powodować odcisków na ciele malucha.\nOpinie konsumentów o walizce są bardzo pochlebne. Wielu rodziców doceniło trwałą konstrukcję oraz ładny wzór, który zwraca uwagę najmłodszych.\nModel Skip Hop Zoo Żyrafa to bardzo elegancka walizka na kółkach dla dzieci w dobrej cenie. Produkt ten skierowany jest do maluchów, które lubią zabierać w podróż wszystkie swoje ulubione zabawki. Naturalnie, model ten może również służyć Twojemu maleństwu jako plecak na kółkach, gdzie będzie ono trzymać niezbędne przybory do przedszkola lub pierwszych klas podstawówki.\nDużą zaletą modelu jest jego spora pakowność oraz duża ilość kieszonek. Dzięki temu, Twoja pociecha będzie mogła schować w walizce wszystkie swoje skarby. Warto dodać, że materiały użyte do wykonania produktu są w pełni bezpieczne, zatem nie znajdziesz w składzie PCV, ftalanów ani BPA.\nModel ten posiada wysuwaną rączkę oraz 4 kółka, co ułatwia ciągniecie walizki przez dziecko. Jeśli jednak maluch się zmęczy, produkt posiada specjalny pas, który dorosły będzie mógł założyć na ramię, aby prościej mu było go nieść.\nOpinie rodziców o tej walizce są bardzo pochlebne. Kolorowy, ciekawy design od razu zwraca uwagę malca. Poza tym model ten jest pakowny, zatem każde dziecko zmieści w środku swoje ulubione zabawki i książki.


bs 11.03.2011 14:30\nW marcu, miłośnicy motoryzacji znajdą w Kioskach przynajmniej dwie nowości. Axel Springer Polska wprowadza na rynek nowy tytuł "Auto Test", a polska edycja "Top Gear" otrzymała odświeżoną szatę graficzną\nFot. Grupa Burda/Axel Springer Polska\n"Auto Test" to stustronnicowy dwumiesięcznik zawierający z testy oraz porównania samochodów. Magazyn podzielony jest na pięć głównych działów. W rubryce "Testy" redakcja szczegółowo sprawdza różne modele samochodów, a na stronach "Poradnika kupującego" opisuje najatrakcyjniejsze warianty aut oferowanych na naszym rynku. Dział "Panorama" to prezentacje nowych samochodów, wchodzących aktualnie do sprzedaży. W rubryce "Używane" znajdują się informacje o usterkowości, kosztach napraw i eksploatacji samochodów najbardziej popularnych na giełdach czy w komisach. Jak przekonuje wydawca, tytuł skierowany jest przede wszystkim do osób planujących zakup samochodu.\nZmiany zaszły także w polskiej edycji magazynu "Top Gear" (Grupa Burda). Od numeru marcowego miesięcznik ma odświeżoną makietę, zmieniły się też nazwy części jego działów. Bez zmian pozostała cena miesięcznika (5,90 zł), jego objętość (148 stron) oraz nakład (115 tys. egz.).\nbs, Źródło: Wirtualne Media


Kod Władzy: Czy buddyjscy mnisi posiadają super zdolności?\nWiększość osób, która widziała jakiekolwiek filmy bądź na żywo pokaz umiejętności mnichów buddyjskich jest zdania, że posiadają oni niezwykłe zdolności. Naukowcy chcą nam udowodnić, jak bardzo świadomości własnego ciała wpływa na nasze zdolności.\nW 1980 roku profesor Herbert Benson i jego zespół z Harvard School Medicine udał się w podróż do odległych klasztorów w Himalajach, aby zapoznać się z technikami stosowanymi przez mnichów. ' g Tum-mo' tak nazywa się technika jogi, która pozwala na spowolnienie metabolizmu nawet o 64%.


Anglia, Londyn, Szkocja. Oferty pracy stałej i dorywczej dla kurierów, kierowców, dostawców i handlowców Anglia, Londyn, Szkocja - Pajeczyna.pl\nAnglia, Londyn, Szkocja. Oferty pracy stałej i dorywczej dla kurierów, kierowców, dostawców i handlowców Anglia, Londyn, Szkocja\nkierowcy - kurierzy Anglia, Londyn, Szkocja\noferty pracy kierowcy - kurierzy Anglia, Londyn, Szkocja\n• Znaleziono 162 ogłoszeń\nPotrzebuję kierowców KAT CE do pracy w Anglii\nSzukam KIEROWCÓW KAT. CE - TRAMPING - EVESHAM (WORCESTERSHIRE) - £165 DNIOWKA ZE SPANIEM. Wymaga...\nEPSN Workforce Poland dla naszego Klienta w Anglii (Ruby,Warwickshire) poszukuje 10 Kierowców kat. C+E class 1...\nLogowanie / założenie konta PracaMieszkaniaUsługiAutoMotoSprzedamTowarzyskieOgłoszenia szukane słowo Su...\nStala praca na kontrakt dla kierowcow zawodowych C+E £110/£120 dzienne wynagrodzenie + £25/£26.20 dziennie...\nCE KIEROWCY, TRAMPING - AIM LOGISTICS LUB FRESHLINC, EVESHAM, WR11 1GS\nKIEROWCY KAT. CE - AIM LOGISTICS - EVESHAM, WR11 1GS - TRAMPING, wymagane: prawo jazdy kat. CE PRZYNAJMNIEJ 6...\nKIEROWCY KAT. CE - AIM LOGISTICS - EVESHAM, WR11 1GS - TRAMPING\nCE KIEROWCY - TRAMPING - AIM LOGISTICS, WR11 1GS, EVESHAM\nKIEROWCY CE - AIM LOGISTICS W EVESHAM - TRAMPING\nKIEROWCY KAT. CE - AIM LOGISTICS - EVESHAM, WR11 1GS - TRAMPING ORAZ 1 DNIOWE WYJAZDY, wymagane prawo jazdy CE...\nPotrzebni kierowcy ciezarowek klasy II (kat. C) Multi-drop – Banbury\nPoszukujemy doswiadczonych kierowcow ciezarowek klasy II w formule Multi-drop dla firmy Bidvest w Banbury, moz...\nNasz klient bedacy jedna z najwiekszych firm logistycznych w UK rozwija swoja baze w Andover i poszukuje doswi...\nKIEROWCY KAT C I CE (CLASS 1 + CLASS 2) – ANGLIA\nHARLOW – class 1 i 2, dostawy na stacje benzynowe (6-12 dropow dziennie) zmiany po 12 godzin, £10.50 – 17.50 z...\nKIEROWCY C+E AMESBURY\nMKM Employment Ltd to wewnętrzna agencja pracy z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie transportu. Aktualnie...\nKierowca ciezarowy klasy II (kat. C) – Bristol\nNasz klient w Bristolu, firma Palmer & Harvey, poszukuje pilnie kierowcow ciezarowych II klasy do pracy w form...\nKIEROWCY KAT C (CLASS 2) - DIDCOT - STALA PRACA\n£10-£12 za godzine (atrakcyjne zarobki po przejsciu na kontrakt, overtime 150%, itp) Wymagane prawo jazdy C...\nKIEROWCY KAT CE (CLASS 1) - ANDOVER - 5 DNI W TYGODNIU\nWymagane prawo jazdy CE minimum 2 lata i doswiadczenie Komunikatywny angielski Praca 5 dni w tygodniu £12...\nZatrudnię kierowców KAT C i CE do pracy w Anglii\nKIEROWCY KAT.C (7.5t) - DO BENSONS FOR BEDS W TEWKESBURY - 7.5 T- 9 NA GODZINE . Praca od poniedzialku do piat...\n£12 - £13 za godzine Kat C min 2 lata Potrzebujemy tez kierowcow na dodatkowe dni Jezeli chcesz wypelni...\nKIEROWCY KAT C - STALA PRACA W DIDCOT\n£10-£12 za godzine (atrakcyjne zarobki po przejsciu na kontrakt, overtime 150%, itp) Wymagane prawo jazdy C m...\nKIEROWCY KAT.C - BIDVEST W BANBURY\nKIEROWCY C MULTIDROP BANBURY - MOZE BYC POLSKIE PRAWO JAZDY MINIMUM 2 LATA Z KODEM 95, KARTA KIEROWCY, KOMUNIK...\nKIEROWCY KAT.C - PALMER HARVEY - BRISTOL\nPALMER HARVEY W BRISTOL – KAT.C - , PRACA GLOWNIE OD PONIEDZIALKU DO SOBOTY, DOSTARCZAMY TOWAR DO SKLEPOW, STA...\nZawód kierowcy to praca dla tych którzy nie lubią spędzać całego dnia za biurkiem. To oferta zatrudnienia dla osób które lubią podróżować zarówno po Polsce jak i po Europie (Niemcy, Anglia, Holandia, Francja, Włochy), a może i po całym świecie. Szczegolnie popularnym i dobrze płatnym zawodem w USA jest zawód kierowcy tira. Szcześciarze mogą zwiedzać całe USA i podróżować pomiędzy Nowym Jorkiem, Florydą, Chicago i Californią. Jest to jednak praca wymagająca poświęceń, bo jeżeli ktoś ma rodzinę to musi pogodzić się z faktem, że wiele dni spędzi za kierownicą zamiast w rodzinnym domu. Dlatego też te osoby które mimo wszystko lubią jeździć samochodami, a nie lubią dalekich podróży mogą wybrać zawód taksówkarza, kuriera czy kierowcy samochodu dostawczego lub ciężarowego i pracować tylko w mieście zamieszkania. Taksówkarze w dużych miastach np. Warszawie, Krakowie, Poznaniu czy Katowicach gdzie wynagrodzenia są wyższe niż w małych miejscowościach, mogą zarobić nawet 5000zł miesięcznie, zależnie od godzin pracy i firmy taksówkowej w której jeżdzą. Za granicą np w Nowym Jorku, Berlinie, Londynie czy Chicago można zostać kierowcą limuzyny i wozić znane postacie ze świata filmu, polityki czy biznesu. Przeglądnij więc darmowe ogłoszenia drobne na portalu Pajeczyna.pl w dziale Oferty Pracy - Kierowcy - Kurierzy Anglia, Londyn, Szkocja.


Recenzja komiksu - The Goon tom 1 - Publicystyka - Avalon MarvelComics.pl\nThe Goon powraca na polski rynek, tym razem z zapewnieniem, że pojawi się wraz z kompletem swoich historii na łamach pięciotomowej kolekcji. Swego czasu kilka albumów z udziałem "Zbira" wydał Taurus, jednak zawiesił serię (podobnie zresztą jak kilka innych). Wtedy dopiero zaczynałem przygodę z komiksem, a tytuł ten nie był na szczycie mojej listy "do przeczytania", a szkoda. Dzięki Non Stop Comics mam szansę nadrobić w końcu tę zaległość.\nZaczynając lekturę komiksu można odbić się od wstępów autorstwa twórcy serii, Erica Powella, który za dobrze swojej serii zareklamować nie potrafi. Ale jest w tym jakiś urok i drobna sugestia tego, jakiego klimatu możemy spodziewać się na kolejnych stronach. Z początku komiks nie porywa, Powell dopiero szuka odpowiedniej historii, testuje humor i czytelnika, kształtuje swoją kreskę. Dobrze przy tym nakreśla świat (a raczej miasteczko) w jakim żyje Zbir i Franky, jego nieodłączny towarzysz przygód. Kolejne historie pozwalają nam lepiej poznać ich genezę i otaczające ich grono postaci, które choć z początku wydawały się być epizodyczne, na stałe wpisują się w kolejne przygody naszych bohaterów.\nNa łamach The Goon Powell łączy wszystko to, co kocha. Miesza klimat noir, horrorowe i pulpowe elementy, liczne nawiązania popkulturowe, wszystko to przedstawiając z dużą dawką mocnego humoru. Powell nie ma hamulców, potrafi żartować z każdego i w każdy sposób, więc przed lekturą trzeba przygotować się na wszystko. Naprawdę wszystko. The Goon to komiks, w którym cokolwiek by się nie przytrafiło naszym bohaterom, jak dziwne by nie były zwroty akcji, wszystko to wpisuje się w konwencję przyjętą przez Powella, dostarczając masy rozrywki. Coś, co nie przeszłoby w wielu innych seriach, tu tylko podkręca chęć sięgnięcia po kolejne historie.\nPrzed lekturą, ale i na początku poznawania tego albumu, nie liczyłem na coś co pozwoli mi się aż tak dobrze bawić. Miłym zaskoczeniem okazało się śledzenie tego, jak Powell wprawia się w komiksowej sztuce, jak bardziej przemyślane stają się jego kadry, nie tracąc przy tym szalonego tempa akcji i bezlistosnego humoru. Jestem ciekaw, co wymyśli w kolejnych tomach i na ile uda mi się utrzymać moje zainteresowanie serią.\nKomiks pochłonąłem za jednym razem, ale myślę, że lepsza byłaby bardziej stopniowa lektura kolejnych rozdziałów. To dobra lektura między nieco poważniejszymi lekturami np. kolejnymi tomami Hellboya, który pojawia się tutaj gościnnie w jednej historii. Nie jest to może najambitniejszy crossover w dziejach, ale miło było zobaczyć tę dwójkę ramię w ramię.\nNie znam całości tej serii, więc nie jestem w stanie Wam powiedzieć tu i teraz, że warto inwestować w całą kolekcję The Goon. Mogę jednak polecić sięgnięcie przynajmniej po ten jeden tom, który jest nie tylko świetnym przykładem ewolucji stylu i warsztatu artysty, ale też zwyczajnie dobrą, pełną akcji i humoru lekturą.\nNa koniec mogę tylko napisać...\nKosa w oko!


Ogród Marzeń to święto miłośników…\nNowy Dwór Gdański. Spróbuj smaków Żuław. Żuławski Park Historyczny zaprasza na ostatnią odsłonę żuławskich smaków.\nSpróbuj smaków Żuław. W najbliższą…\nEdyta Kozakiewicz kwiecień 20, 2019\nTermin: 05.05.2019 Miejsce: ul Wczasowa 4, Stegna…\nKarol Okrasa odwiedził Żuławy. Szukał śladów dawnych osadników w kuchni.\nEdyta Kozakiewicz kwiecień 12, 2019\nW weekend 23-24 marca Karol Okrasa nagrywał swój program na Żuławach w Domu Podcieniowym Małym Holendrze w Żelichowie.\nOkrasa zaprezentował na antenie trzy dania. Kolorową kanapkę z pieczonym kurczakiem i pomidorową sałatką, Inspirowanego przepisem Stanisława Czernieckiego z 1682 roku na kapłona po holendersku, kurczaka w maśle i korzennych przyprawach ze słodkimi frytkami, a także dorsza zapiekanego w pomidorowym sosie.\nTa niegdyś prawie niedostępna, bagnista i zalewana przez wody Wisły i Bałtyku kraina, długo opierała się próbom kolonizacji. Próbowali te ziemie zagospodarować Krzyżacy, ale najlepiej udało się to osadnikom niderlandzkim, głownie holenderskim menonitom. Osiadali oni wzdłuż prawie całej Wisły, dostarczając na lokalne rynki wspaniałe mleko, śmietanę, masło, sery i dorodne warzywa. A czy pozostawili oni swoje ślady w polskiej kuchni, tak jak inne narody zamieszkujące niegdyś dawną Rzeczpospolitą?\nZobacz na vod.tvp.pl tutaj\nfot, mały holender\nMikoszewo. 3- dniowy piknik militarno-historyczny pn. Pantery nad Wisłą.\nEdyta Kozakiewicz kwiecień 03, 2019\nMierzeja Wiślana. Na placu przy…\nStarosta Jacek Gross został nagrodzony w plebiscycie "Osobowość Roku 2018"\nEdyta Kozakiewicz marzec 22, 2019\nStarosta Jacek Gross został nagrodzony…\nEdyta Kozakiewicz marzec 19, 2019\nMikoszewo. Nie bądź patałachem, posprzątaj…\nWeź udział w akcji "Nie do pary" z okazji Światowego Dnia Zespołu Downa.\nEdyta Kozakiewicz marzec 18, 2019\nSpecjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy im. Ireny…\n57 Rocznica utworzenia Muzeum Stutthof.\nEdyta Kozakiewicz marzec 17, 2019\nW uroczystości uczestniczyli Przyjaciele Muzeum: przedstawiciele władz samorządowych w tym: Starosta Nowodworski Jacek Gross, Wójt Robert Zieliński, Burmistrz Jacek Michalski parlamentu, środowiska nauczycielskie oraz muzealne, uczniowie, przewodnicy i wolontariusze. Dyrektor Muzeum Piotr Tarnowski w swoim przemówieniu poruszył ważne kwestie dotyczące służby i odpowiedzialności, mówił jak są rozumiane przez nas, pracowników muzeum martyrologicznego. Ewa Malinowska, kierownik Działu Oświatowego, przedstawiła prezentację o odpowiedzialnym kreowaniu przyszłości w Muzeum Stutthof. Ważnym punktem spotkania było wręczenie Nagrody Muzeum Stutthof.\nInformacja, foto: Muzeum Stutthof\nPrezentacja książki i wykład o wyzwoleniu Tiegenhofu w Żuławskim Parku Historycznym.\nEdyta Kozakiewicz marzec 13, 2019\nŻuławski Park Historyczny to miejsce,…\nBal Studniówkowy klas maturalnych Zespołu Szkół nr 2\nEdyta Kozakiewicz luty 14, 2019\nW imprezie udział brały klasy: 4TŻ (technikum żywienia i usług gastronomicznych) - wychowawca Małgorzata Mrkun oraz 4TIM (technikum informatyczno-mechaniczne) - wychowawca Małgorzata Anusiak, Dyrektor szkoły, nauczyciele, rodzice i zaproszeni goście.\nNiezwykle udany bal prowadził Dj Kisiel. Firma fotograficzna Opitz uwieczniła bal na filmie i tysiącu zdjęć.\nGama Foto- wideo (Opitz)\nBal karnawałowy przedszkolaków ze Sztutowa.\nEdyta Kozakiewicz luty 08, 2019\nPrzedszkolaki ze Sztutowa bawiły się na Balu Karnawałowym. Bal karnawałowy dla przedszkolaków to dzień niezwykły, często wyczekiwany przez wiele tygodni.\nDzieci przebrane były za bohaterów znanych bajek. Można było spotkać wróżki, księżniczki, motylki, rycerzy, smoka, piratów, policjantów, Spider-Mana, Batmana... Nie sposób zliczyć i wymienić tych wszystkich postaci. Rozpoznać dzieci było bardzo trudno.\nDzieci miały możliwość pozowania do zdjęcia grupowego oraz zdjęć indywidualnych. Dzieci świetnie się bawiły pod okiem animatorki i swoich pań uczestnicząc wspólnie ze swoimi paniami w tańcach oraz licznych konkursach zręcznościowych, ruchowych oraz tanecznych.\nWydział Geodezji, Kartografii i Katastru zaprasza na ul. Warszawską 28 b. Uwaga zmiana siedziby.\nEdyta Kozakiewicz luty 04, 2019\nWydział Geodezji, Kartografii i Katastru…\nPaństwo Zofia i Marek Załuga świętowali Złote Gody.\nPrzeżyte razem 50 lat małżeństwa, to wyjątkowa chwila, nie zabrakło więc wielu życzeń i wzruszeń.\nBurmistrz Jacek Michalski wraz z Kierownik Stanu Cywilnego Anną Rachwał, złożyli Jubilatom najserdeczniejsze życzenia.\nPaństwo Załuga otrzymali z rąk burmistrza medale za długoletnie pożycie małżeńskie, przyznane przez Prezydenta RP oraz drobny upominek.\nWarto dodać, iż Państwo Zofia i Marek Załuga od wielu lat prowadzą Warsztaty Terapii Zajęciowej w Nowym Dworze Gdańskim.


eJanosik - Przewodnik turystyczny ze zniżkami dla Zakopanego, Podhala i Tatr - Android download na Programosy.pl\neJanosik to aplikacja, która jest przewodnikiem turystycznym i przewodnikiem ze zniżkami po Zakopanem, Podhalu i Tatrach. Została wydana na urządzenia przenośne z systemem operacyjnym Android. Oferuje szczegółowe informacje o niemal każdym możliwym obiekcie, a przy tym mapę z funkcją zlokalizowania naszej pozycji.\nProgram udostępnia nam przede wszystkim wielką ilość danych. Podzielono je na 9 części; dostępnych z ekranu startowego. Przykładowo, oto szczegóły 3 z nich:\n• Miejsca - mamy tu dostęp do atrakcji turystycznych, wyciągów narciarskich, wypożyczalni (np. rowerów), punktów dostępu do sieci wi-fi, obiektów sportowych i rekreacyjnych, kościołów, zabytków, muzeów, galerii, kin itd.; po wybraniu danego typu znajdziemy się na ekranie z widokiem na mapę oraz listę obiektów należących do wybranego typu; po wybraniu obiektu możemy przeczytać jego opis i zobaczyć, jak wygląda (zakres informacji jest oczywiście różny),\n• Zniżki - tu z kolei mamy bezpośredni dostęp do listy najprzeróżniejszych zniżek (dotyczących restauracji, salonów urody, kin itp.),\n• Noclegi - hotele, apartamenty, pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe, agroturystyka, schroniska i itp.\nKolejne działy obejmują wydarzenia (m.in. artystyczne, sportowe), punkty gastronomiczne (karczmy, pizzerie, kawiarnie), trasy (biegowe, rowerowe, szlaki tatrzańskie.). Do tego w aplikacji mamy zbiór innych przydatnych informacji, związanych z aptekami, bankami i bankomatami, kantorami, taksówkami, komunikacją miejską, parkingami itp. itd. itp. itd... Informacji jest bardzo dużo - od groma!\nAplikacja działa bez połączenia z internetem, ale jeśli będziemy chcieli mieć aktualne i dokładne dane, wówczas nieodzowne będzie nawiązanie połączenia - choćby po to, aby pobrać aktualizację bazy danych. Dostępne są w tym względzie aktualizacje: ekspresowa (która jest zalecana) oraz standardowa (ze zdjęciami). Program wyświetla nam na ekranie datę ostatniej aktualizacji danych. Możliwe jest również pobranie mapy Zakopanego.\nProgram ma wielki potencjał i jest funkcjonalny. Niestety, jego jedyną wadą jest tylko to, że... baza danych nie daje się zaktualizować; przynajmniej obecnie. Dlatego jeśli jesteśmy nim zainteresowani, to przed użyciem na miejscu, w Zakopanem i okolicach, sprawdźmy możliwości programu w kontekście naszych potrzeb już teraz, w domu. Poza tym: o ile informacje "stałe" (np. o obiektach: ich adresy) mogą być wiarygodne, o tyle inaczej może mieć się sprawa ze zniżkami, które ze swej natury są chwilowe - pamiętajmy o tym.\nMożliwe jest pobieranie aktualizacji bazy danych po zainstalowaniu aplikacji. Taka jest jednak tylko teoria, bo obecna wersja programu to uniemożliwia.\nProducent: Amistad sp. z o.o.\neJanosik dla Android\nProgram eJanosik dodało do ulubionych: 0 użytkowników\nUdostępnij program eJanosik\nInformuj mnie o nowych komentarzach do eJanosik\n3 Atlas Web Browser\n5 Essential Calls\n8 Email Popup


Tanie loty Berlin Australia (BER-AU) - Bilety lotnicze z Berlina do Australii - eSky.pl\nLoty z Berlina do Australii\nTanie loty z Berlina do Australii\nSprawdź najlepsze okazyjne loty z Berlina do Australii\nKiedy rezerwować loty do Australii\nNa trasie z Berlina do Australii nie ma bezpośredniego połączenia\nLoty do Londynu Loty do Rzymu Loty do Barcelony Loty do Paryża Loty do Oslo Loty do Dublina Loty do Brukseli Loty do Warszawy Loty do Australii Loty do Wielkiej Brytanii Loty do Włoch Loty do Axum\nWarszawa - Australia Kraków - Australia Gdańsk - Australia Wrocław - Australia Katowice - Australia Poznań - Australia Rzeszów - Australia Szczecin - Australia Lublin - Australia Niemcy - Australia Erzincan - Fergana\n✔ Jakie promocje na loty z Berlina do Australii znajdę w eSky.pl?\n✔ Czy rezerwując loty z Berlina do Australii mogę zadbać o ubezpieczenie turystyczne?\n✔ Czy rezerwując loty z Berlina do Australii mogę wykupić też nocleg na miejscu?\n✔ Jakie linie obsługują loty z Berlina do Australii?\nW eSky.pl dbamy o to, aby oferta na loty z Berlina do Australii obejmowała zarówno tanie linie linie lotnicze, jak i te wyspecjalizowane w wysokim standardzie.\nPopularne linie latające na trasie Berlin - Australia\nTanie loty do Niemiec Tanie loty z Niemiec Tanie loty do Kassel Tanie loty z Kassel Tanie loty do Lappeenranta Tanie loty z Lappeenranta\nTanie loty do Surinamu Tanie loty z Surinamu Tanie loty do Rubelsanto Tanie loty z Rubelsanto


Forum WirtualneMedia.pl - Opinie i komentarze - Amazon otworzył w Krakowie centrum rozwoju technologii. Zatrudni ponad 200 osób\nana Wto Sty 11, 2022 8:13 pm\nCzy w tym biurze też zasuwa się jak na magazynie czy raczej kawusia, ploteczki i malowanie pazurków?\nRe: Amazon otworzył w Krakowie centrum rozwoju technologii. Zatrudni ponad 200 osób\nNic Wto Sty 11, 2022 8:52 pm\nSzukają taniej siły roboczej. Pewnie znajdą.\ntak pytam Wto Sty 11, 2022 9:32 pm\n"Amazon działa w Polsce od 2014 roku. Posiada 10 centrów logistycznych oraz ośrodki rozwoju technologii w Warszawie i Gdańsku, gdzie zatrudnia łącznie ponad 23 tys. pracowników. Według danych Amerykańskiej Izby Handlowej za 2020 rok, Amazon jest największym amerykańskim pracodawcą i trzecim co do wielkości amerykańskim inwestorem w Polsce."\nA Alexy po polsku nadal nie ma...\nhaha Śro Sty 12, 2022 1:45 am\n"tak pytam" napisał(a): "Amazon działa w Polsce od 2014 roku. Posiada 10 centrów logistycznych oraz ośrodki rozwoju technologii w Warszawie i Gdańsku, gdzie zatrudnia łącznie ponad 23 tys. pracowników. Według danych Amerykańskiej Izby Handlowej za 2020 rok, Amazon jest największym amerykańskim pracodawcą i trzecim co do wielkości amerykańskim inwestorem w Polsce."\nale jest amazon po polsku tylko taki jakiś zacofany haha i wysyłają paczki zza granicy.\nVicusZeberka Pią Sty 14, 2022 4:43 pm\nbo Polska jest za biedna żeby się to opłacało, nie ma zbytu (nie zapotrzebowania, bo to jest na pewno) bo Januszy nie stać na takie zabawki, a w korpo jez polski jest jakby to... nieistotny.


Zwolnienie z PIT współfinansowania pracownikowi kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych\nNa podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 29 listopada 2013 r. (data wpływu 4 grudnia 2013 r.) uzupełnionym pismem z dnia 14 lutego 2014 r. (data nadania 17 lutego 2014 r., data wpływu 19 lutego 2014 r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie z dnia 10 lutego 2014 r. Nr IPPB4/415-809/13-2/JK (data nadania 10 lutego 2014 r., data doręczenia 13 lutego 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania współfinansowania pracownikowi kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych - jest nieprawidłowe.\nW dniu 4 grudnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji dotyczącej podatku dochodowego do osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania współfinansowania pracownikowi kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych.\nZ uwagi na braki formalne, pismem z dnia 10 lutego 2014 r. Nr IPPB4/415-809/13-2/JK (data nadania 10 lutego 2014 r., data doręczenia 13 lutego 2014 r.) tut. organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego, o następujące informacje:\nkiedy pracownik rozpoczął studia podyplomowe w trybie zaocznym...\nczy pracownik podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą czy też odbywa lub uzupełnia wiedzę i umiejętności z własnej inicjatywy...\nna podstawie jakiej umowy osoba, której dofinansowano naukę na studiach podyplomowych wykonuje obowiązki na stanowisku Office Managera (umowa o pracę, umowa zlecenia, o dzieło, kontrakt czy inna)...\nczy pracodawca (Wnioskodawca) zawiera - na piśmie - z osobą podnoszącą kwalifikacje zawodowe umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron...\nPismem z dnia 14 lutego 2014 r. (data nadania 17 lutego 2014 r., data wpływu 19 lutego 2014 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie.\nSpółka dofinansowała pracownikowi naukę w celu podniesienia jego kwalifikacji zawodowych. Pracownik jest zatrudniony na stanowisku Office Managera. Nauka odbywa się w trybie zaocznym na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, są to studia podyplomowe o kierunku Zarządzanie Ogólnomenedżerskie. Pracownik rozpoczął studia podyplomowe w trybie zaocznym w październiku 2013 r. Pracownik uzupełnia wiedzę i umiejętności z własnej inicjatywy. Dofinansowanie jest w kwocie 50% kosztów kształcenia. Osoba, której dofinansowane naukę wykonuje obowiązki Office Managera na podstawie umowy o pracę. Została zawarta umowa między pracownikiem i pracodawcą, określająca wzajemne prawa i obowiązki stron.\nCzy ww. dofinansowanie jest wolne od podatku dochodowego?\nPonadto, Wnioskodawca informuje, że dofinansowanie, o którym traktuje wniosek zostało przyznane na podstawie ww. przepisów, a nie w oparciu o przepis art. 1033 Kodeksu pracy. Są to studia zaoczne, pracownik będzie uczęszczał w zajęciach w sobotę i niedzielę, co nie będzie kolidowało z pracą zawodową. Wnioskodawca uważa zatem, że wartość świadczeń jaką przyznano pracownikowi jest zgodna z przepisami MEN oraz MPiPS z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych w sytuacji braku skierowania pracownika na studia wyższe oraz ich realizacji w trybie § 5 ust. 1 tegoż rozporządzenia - korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.\nZgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 st...


Wywiad: TSA - rockmetal.pl\n22.04.2004 autor: Rafał "Negrin" Lisowski\nWykonawcy: Marek Piekarczyk - TSA (wokal), Stefan Machel - TSA (gitara)\nZ dwoma z pięciu winowajców niecnego "Procederu" TSA, Markiem Piekarczykiem i Stefanem Machelem, spotkałem się w jedynym z warszawskich EMPiK-ów... w prima aprilis. Choć to dzień, w którym można się spodziewać wszystkiego, muzycy szczerze, wyczerpująco i z sercem odpowiadali na moje pytania. Rozmawialiśmy o wielkim powrocie płytowym formacji, o tym, jakim zespołem jest dziś TSA, a także o inspiracjach, motywacjach i fascynacjach oraz o kulisach tworzenia.\nrockmetal.pl: Powiem szczerze, że miałem zamiar zacząć od oświadczenia wam, że niestety "Proceder" jest jedną z najsłabszych płyt, jakie ostatnio słyszałem - ale doszedłem do wniosku, że zanim bym zdążył powiedzieć: "prima aprilis", to byście mnie tutaj pobili, więc tego nie zrobię.\nMarek Piekarczyk: (śmiech) No dobra...\nChociaż moglibyśmy zrobić wywiad i w takiej konwencji... Ale w każdym razie, ponieważ dziś prima aprilis - czy zrobiliście już komuś jakiś numer - albo ktoś wam?\nStefan Machel: Nam zrobiono. Donieśli nam, że cały Stadion Dziesięciolecia jest zawalony naszymi płytami. I myśmy pojechali to sprawdzić - nie ma, czyli sprawa jest czysta.\nNo dobrze, płyta. To pierwsza wasza płyta od wielu lat...\nStefan: W tym składzie od dwudziestu.\nNo właśnie, w tym składzie pierwszą od dwudziestu. Czy odczuwacie to jako "drugi debiut", czy raczej po prostu jako "kolejną płytę TSA nagraną po kilku latach milczenia"?\nMarek: Myślę, że nie było dobrego czasu na to, żeby wcześniej nagrać wspólnie płytę. Pewnie dlatego zrobiliśmy to dopiero teraz. Musieliśmy poczekać do takiego momentu, kiedy mogliśmy to zrobić - chociaż byliśmy paraliżowani strachem, gdy musieliśmy zdecydować, co i kiedy nagrywamy na tej płycie, i zdecydować się na zakończenie pracy nad piosenkami.\nWłaśnie. Płyta wychodzi i co? Jest obawa, jak to przyjmą fani po tak długim oczekiwaniu? Czy po prostu: "Zrobiliśmy to, co najlepszego mogliśmy zrobić"?\nMarek: Nie, nie, nie. Ani to, ani to. Po prostu zrobiliśmy piosenki - takie, jakie uważaliśmy, że powinniśmy nagrać. To jest jakaś wypadkowa nas pięciu - a jesteśmy bardzo różnymi ludźmi. Ten okres, kiedy nie byliśmy ze sobą, też nas troszeczkę w pewnym sensie artystycznie oddalił - inne mamy gusta. Jednocześnie jesteśmy dojrzalszymi muzykami i mamy inne ambicje artystyczne, trochę też może więcej umiemy. Poza tym nazbierało się każdemu mnóstwo pomysłów przez te lata - straszna ilość pomysłów. I teraz wybierz ten jeden właściwy, nie? Które piosenki - no wybierz... Poza tym dodaj do tego ciśnienie, jakie wytwarzali fani. Jedni dążyli do tego, że mamy za wszelką cenę spełniać ich pragnienia i grać taką muzykę jak AC/DC - czyli coś w takim stylu jak na przykład "Mass media". A inni znowuż: "Nie, nie, wy musicie grać jakiś hardcore, nie? I musicie chodzić na czarno, i krew ma sikać"... (śmiech)\nStefan: (ubrany w czarną koszulkę i czarne spodnie - red.) Masz coś do ubierania się na czarno? (śmiech)\nMarek: Nie, nie. Ale wiesz, tak w sensie: całkiem na czarno. Z czarną duszą.\nStefan: Powiedział to ubrany na czarno człowiek.\nMarek: No, niezupełnie. Dżinsy, dżinsy. (niebieskie spodnie i kurtka pod czarną ramoneską - red.)\nNo i koszulka biała.\nMarek: Ale chodzi o co innego. Chodzi o takie podejście czarne. Że powinniśmy się dosłownie przejąć hasłem "heavy metal", zorientować się, co się teraz gra na świecie, i tak nagrywać płytę. A my po prostu jesteśmy tacy, jacy jesteśmy. Nie możemy ani nie chcemy siebie przeskakiwać, bo to byłoby kłamstwo. Gramy tak, jak czujemy w danej chwili, i to jest wypadkowa tego wszystkiego, czego się obawialiśmy i co lubimy. Dobra strona tego, co nas teraz przy pracy nad płytą spotkało, jest taka, że nareszcie nie musieliśmy walczyć ze studiem nagrań, tylko wykorzystaliśmy to studio, a człowiek, który nas nagrywał, Marcin Gajko, był naszym przyjacielem. Pracował z nami, a nie próbował nam wcisnąć ciemnotę, jak to było w poprzednich latach. Wiesz, szamotanina z materiałem technicznym, ze studiem, nieporozumienia, każdy miał inną koncepcję - inną muzycy, inną realizatorzy. No i technologia, też czasami niskiej jakości. Więc bardzo jesteśmy zadowoleni, że mamy na płycie brzmienia, jakich nigdy wcześniej nie mogliśmy odnaleźć. Kiedyś to nasze brzmienie osiągaliśmy tylko na koncertach - teraz też lepiej brzmimy na koncertach niż na tej płycie, ale jednak nigdy nie brzmieliśmy na płytach dobrze jak teraz.\nWspomniałeś, że przez te lata, kiedy się rozdzieliliście, również wasze gusta się rozdzieliły. Jak więc wychodziła wam teraz konfrontacja tych waszych różnych gustów?\nStefan: Tak jak zawsze. Najpierw iskrzy, a potem już każdy dokładnie wie, co ma grać - i wychodzi z tego muzyka TSA.\nA co się zmieniło od czasu, gdy 23 lata temu po raz pierwszy zaczęliście grać w tym składzie, w piątkę? Teraz zeszliście się ponownie - to znaczy jakiś czas temu, bo przecież gracie koncerty...\nStefan: (przerywa) Trzy lata już.\nNo właśnie. Więc zeszliście się ponownie i kiedy teraz komponowaliście, nagrywaliście, kiedy gracie koncerty - co się między wami, w tym ansamblu muzyków, zmieniło, a co zostało tak, jak było?\nStefan: No wiesz, każdy z nas ma jakiś bagaż doświadczeń. Przez wiele lat w ogóle na oczy się nie widzieliśmy. Na pewno nie jest to łatwe, żeby w takim gronie się spotkać i artystycznie pracować. Ale ponieważ w 2001 roku po raz pierwszy spotkaliśmy się na scenie i wspólnie zagraliśmy, a skutkiem tego była nasza muzyka, okazało się, że trzeba to robić dalej. Że nie potrzeba zbędnych pytań, nie potrzeba się zastanawiać nad tym, co mamy grać, czy jak to robić - po prostu samo to wychodzi. No i już.\nMarek: No i gramy. Muzyka łączy ludzi. Fakt, nie jesteśmy już gówniarzami, nikt nikomu nie robi "muzycznie" na złość. U nas tego nie ma. Poza tym jesteśmy wszyscy niezależni. Kiedyś ktoś mógł mieć w TSA dominację, a ktoś nie. Ktoś mógł mieć jakby mniej do gadania - a teraz wszyscy są równi, mają takie samo prawo, by decydować o wszystkim. Trochę kłócimy się o muzykę, o każdy dźwięk, albo o aranżacje - szczególnie o to. Nie ma między nami jakichś decydujących różnic w sposobie myślenia na temat tego, jak ma wyglądać piosenka TSA, ale czasem zdarza się kłótnia. Zawsze będziemy obcinać nadbudowy i jakieś zbyteczne ornamenty. Dążymy do tego, żeby było prosto - tak jak w rozmowie. Po co mamy komplikować, jeśli można powiedzieć prosto? Niech inni gmatwają, jeśli lubią. Poza tym próbujemy oczyścić się od naklejek i narośli mitologicznych, które nam poprzyklejali kiedyś. "Prekursorzy heavy metalu w Polsce", sranie w banie - wiesz, dziennikarze przyklejali nam różne łatki, a przede wszystkim tą. I było takie ciśnienie, że my tu mamy tak strasznie ostro grać, jako jedyni, wiesz, tam tego... A dziś jest zespołów Polsce pełno świetnych zespołów i każdy gra różne dziwne rzeczy - więc my nie musimy grać wszystkiego. Nie musimy być jedynym zespołem heavymetalowym - to jest nasze największe szczęście. Możemy robić co chcemy. Grać taką muzykę, jaka nam w tej chwili odpowiada. Nie musimy zaspokajać potrzeby tego takiego, wiesz, naparzania, lub pilnować czystości stylistycznej jak ortodoksi jacyś. Wiesz, o co mi chodzi, nie? Wąska ścieżka, którą musieliśmy iść kiedyś zmieniła się wreszcie w autostradę. To jest ciągle TSA - bo to my. Ale nie dbamy o określenia stylistyczne. Nie dbamy nawet o to, czy ktoś powie, że to za stare, albo że to za nowe, albo jakieś tam... Nad tym się nie zastanawiamy. Ma to rajcować nas i tych, którzy nas słuchają.\nStefan: Dla mnie najważniejszy jest dialog między nami - wewnątrz, i dialog między nami a publicznością. Najgorzej jak artysta zostaje sam ze swoim monologiem.\nMarek: Tak, wtedy jest przerąbane. Dlatego przy piosenkach wszyscy pracują. Chociaż Stefan zrobił większość muzyki, a ja wszystkie teksty, to jednak jest to wspólna praca. Każdy tam wniósł bardzo wiele z siebie. Jak ja zostaję sam w domu u siebie i próbuję pisać... Kiedy pisałem te teksty, to przecież ja byłem strasznie samotny. Naprawdę, bezradny. Gdybym nie mógł zadzwonić, pogadać z kolegą: "Co sądzisz, tu, wiesz..." - to ja nie wiem, jak ja bym te teksty zrobił. Bo człowiek, jak jest sam, brnie w kanały. W głupotę nawet. Albo jakieś denne doły...\nWspomniałeś o publiczności... Nie wiem, właściwie może już powinniśmy zacząć wreszcie rozmawiać o płycie...\nStefan: Nie, nie, proszę bardzo. Publiczność jest najważniejsza.\nDobrze. Tak więc publiczność, która przychodziła na wasze koncerty te dwadzieścia lat temu a publiczność, która przychodzi dzisiaj - na ile to są ci sami, albo raczej może tacy sami, ludzie, na ile to są ludzi inni?\nStefan: To są ci sami - to jest jedna grupa. Druga grupa to są tacy sami. Trzecia grupa to są dzieci tych samych, to są znajomi takich samych. Są to osoby, które poznały nas przypadkowo, na przykład w kinie, podczas projekcji filmu "Akademia Pana Kleksa", mając 7-8 lat. A teraz mają po 20 i przychodzą - i pytają, co dalej. Tak że rozpiętość wieku jest szeroka. Nie wiem, czy byłeś tu wcześniej, mieliśmy sesję podpisywania płyt. I właśnie też było tak ciekawie, że było na przykład bardzo dużo młodych ludzi, którzy przyszli sami. Nie mają rodziców doświadczonych naszą muzyką, no ale skądś musieli to poznać. Tak więc chyba nasza muzyka jakoś do niech dociera.\nMarek: Gdyby nie to, że wiemy, że są ludzie, którzy tego potrzebują - że są bardzo młodzi ludzie, którzy gdzieś odkryli te nasze stare analogi i się jarają tam, wiesz, w małych miasteczkach, jakieś legendy opowiadają sobie, coś tam - gdyby nie to, to ja nie wiem, czy wyszlibyśmy na scenę. To znaczy pomijając już to, że jest sens między nami, że coś między nami jednak iskrzy i ta muzyka nas cieszy - to najważniejszy jednak jest odbiorca, który na to czeka. Bo inaczej, to dla kogo byśmy grali? Przecież nikt nas nie wypromuje. My nie jesteśmy kapelą popową, którą można sprzedać jak mydełko.\nStefan: Ciężko jest zagrać taką muzykę. W zasadzie to nie ma takiego radia, które w ogóle gra muzykę rockową. Może tutaj jest to Radio 94 - ale to za mało. Na pewno w Programie Trzecim są życzliwi ludzie. W rozgłośniach regionalnych też będzie jakaś promocja, będą puszczać te numery. W tych radiach, w których siedzą ludzie - żywi ludzie, którzy puszczają to, co chcą.\nDobra, w takim razie "Proceder". Czy to jest najlepsza płyta TSA?\nStefan: Na dzień dzisiejszy tak.\nMarek: Dzisiaj tak.\nStefan: Bo jest przede wszystkim najnowsza. Najlepiej brzmiąca. Najładniej wydana... Co jeszcze "naj"?\nMarek: Najmniej się oszukaliśmy.\nStefan: Hehe... Więc pod wieloma względami jest to płyta "naj".\nMarek: Poza tym w życiu nie mieliśmy takiej różnorodnej płyty - w sensie tematów muzycznych i tekstów. Na przykład nie odważyłem się nigdy na poruszanie takich tematów. Może nie miałem prawa - a może sobie wreszcie dałem prawo - mówienia takich różnych dziwnych rzeczy, które tam są w tekstach. I odwagi poruszania tych tematów - w sposób muzyczny i w sposób tekstowy. Sposób frazowania - nigdy w życiu nie śpiewałem takich fraz, takich melodii, jakie wymyśliłem na tej płycie. I z takim "drive'em" - gdzie niektóre wokale są nawet prawie funkowe. (śmiech) W ogóle mnie to nie drażni. Jak ktoś dobrze posłucha, to znajdzie: "To nie jest heavy metal! To jakieś takie tam... Wokal tu funkuje, tu swinguje... Tutaj gitara swinguje... No w ogóle co to znaczy?!". To jest właśnie ta nasza wolność. Pozwoliliśmy sobie na wszystko i nie zastanawialiśmy się, jaki będzie skutek. Wierzyliśmy, że to jest to. Jest to szczere po prostu. I nie oczekujemy oceny, bo my nie jesteśmy uczniami - ale też nie uważamy się za super mistrzów, którzy tej ocenie nie podlegają. My na nią po prostu nie czekamy. A decyzję podejmują fani kupując płytę, słuchając. Albo kupując następną, zobaczymy. Zawsze będzie ta druga, nie? Ale takiego brzmienia nie mieliśmy w życiu. Powiem ci więcej: odkryłem dzięki tej płycie, dlaczego nas nie można było nigdzie puszczać. Bo było to bardzo źle nagrane i to były drażniące dźwięki. Nam się wydawało, że mają być drażniące, bo to, wiesz, bunt, rock, uch! A to nieprawda - bo dlaczego można było puścić AC/DC i słuchać tego bez bólu, a nas nie? Wcale to nie jest muzyka dancingowa, ale w kawiarni szło i, kurcze, słuchało się. Bo to brzmiało. Bo to było zrobione dobrze - przez ludzi, którzy myślą o materiale muzycznym i potrafią to zrobić. A my mieliśmy takie, wiesz, niebezpieczne nawet brzmienia. Gdybyśmy grali punkową muzykę, to ok - tam trzeba wkurzać ludzi i już, w każdy sposób. Ale nie graliśmy punkowej muzyki. To, że mamy tylu fanów - po tak brzmiących płytach, jakie nagraliśmy - wynika tylko z wspaniałej wyobraźni tych fanów i chyba z tego też, że na koncertach zawsze dobrze brzmieliśmy. Dlatego ta płyta jest dla nas taka ważna. Bardzo ją szanujemy. To największy krok, jaki zrobiliśmy. I to zrobiliśmy go świadomie - to jest najważniejsze. Bez żadnego nacisku.\nW wokalach nawet parlando jest (w utworze "List XX" - red.).\nMarek: A tak, raz powiedziałem. Wiesz co? Ktoś powie, że: "E tam! Co to za wokal, jak facet mówi". Ale okazało się, że, kurde... powiedziałem to - i to nie było to ćwiczone. To jest tak: ciach! - za pierwszym razem. I wcale się nie wahałem. Stefan to się trochę śmiał, jak powiedziałem, że to wyrecytuję. Ale jak to usłyszał... to powiedział: "Ty, rzeczywiście... to pasuje tu". Co mnie to obchodzi, że to mówione? Dlaczego nie?\nCzyli to było...\nMarek: (przerywa) To było robione na miejscu w studiu.\nWłaśnie. Czyli po prostu taki spontan...\nMarek: To było spontaniczne - nie że jakoś tam założone z góry.\nNie że: "No, tutaj by fajnie brzmiało, gdyby..."?\nMarek: "List" prawie w całości powstał w studiu. I to był najtrudniejszy numer. Szukaliśmy, wokale jeszcze dorabialiśmy... Naprawdę ciężka praca. Baaardzo trudny utwór. Nawet sobie nie wyobrażasz, jak.\nA jeśli chodzi o tematy, które, jak mówisz, odważyłeś się poruszyć w tekstach - to co na przykład masz na myśli? Jakie utwory?\nMarek: Każdy prawie. Wiesz, na przykład... "To nie jest proste". To jest przyznanie się do klęski, jaką poniosłem, próbując zapomnieć o przeszłości. Nawet takie ostrzeżenie dla tych, którzy próbują wyprzeć się samego siebie, tego, czym są przesiąknięci - jak to jest w życiu, wiesz... Czy "Spóźnione pytania" - to już w ogóle jest tak? prosto w oczy zadane... aż czasami sam boję się tak mówić, tak pytać... No dlaczego nie potrafimy kochać? No jak to jest? A umiemy tak? (Marek uderza pięścią w otwartą dłoń) Niemen kiedyś zaśpiewał: "Dziwny jest ten świat". Takie proste słowa, nie? A żenujące... Słuchaj, jak to niosło, kurcze... Tylko oczywiście wiadomo, że odpowiednim głosem. I tak w każdym tekście znajdziesz coś takiego. Przyznanie się do bólu, samotności... Myślę, że są ludzie, których będzie bolało, jak będą tego słuchali - bo znajdą siebie. W każdym z nas jest to samo, wiesz? Może dlatego sobie przyznałem prawo, żeby tak śpiewać. Są też próby takie, że starszy kolega mówi: "Eee, nie przejmuj się, że Ci nie wyszło. Zaraz, zaraz, zobaczysz. Uwierz w siebie. Przestań się okłamywać, idź prosto, zobaczysz, wszystko się uda". A płyta się kończy - nie wiem, czy zauważyłeś - utworem "Tak - Nie - Tak". Czyli: "O nie: albo, albo". Czyli żadne "może". Albo inaczej: "Musisz być konkretny. Białe, czarne. Twoje życie jest beznadziejne, bo ty nie podejmujesz żadnej decyzji". My też takie decyzje podjęliśmy. Ta płyta jest taką decyzją. Albo robimy szmal i robimy jakieś piosenki durne, albo robimy to, co uważamy za słuszne - bez oglądania się na mody, na cokolwiek, na koniunktury, na to, co nam powiedzą... "Tak się już nie gra, coś tam" - nieważne. Mamy to gdzieś. Wybraliśmy swoją drogę i siebie. To jest najlepsza droga.\nParę słów o muzyce na tej płycie. Jeśli chodzi o utwory - czy fragmenty utworów - dynamiczne, ostre, mocne, to odnoszę wrażenie, że jest w nich jakby mniej tych takich rozpoznawalnych dla TSA...\nMarek: (przerywa) Czadowych?\nTak, czadowych riffów, pędzących, motorycznych...\nMarek: Chodzi ci o tempa?\nMhm, no tak. Więcej riffów jest takich cięższych, mięsistych - choć to oczywiście jest to, co mówiliście o brzmieniu.\nNo i właśnie, tempa są trochę wolniejsze. Czy to tak miało być?\nNie wiem, ktoś by powiedział: "jest nowocześniej" - w pewnym sensie.\nMarek: Nie no, powiem ci, że... (do Stefana) Pamiętasz, jak...\nStefan: (przerywa) No nie wiem, można powiedzieć - tak, jak on powiedział - że to trąci trochę nowoczesnością. Ale jeszcze się nie spotkałem z opinią, żeby ktoś powiedział, że nie poznaje - że to jest jakiś inny zespół.\nMarek: Nie, nie, ale chodzi o takie numery jak na przykład "Manekin Disco" - ludzie też to lubią. Albo na przykład "Rollercoaster". Ale to są takie utwory, w które nie włożyło się dużo serca. Tam jest tylko czad na koncert. Mieliśmy takie próby, żeby coś takiego zrobić, ale zrezygnowaliśmy, bo musielibyśmy na tej płycie nagrać to zamiast na przykład... no, którego tu? No który utwór wyrzucić, żeby wstawić takie "wubububwuu", skoro nam to pasowało do całości? No powiedz...\nNo, zawsze można było jeszcze zaaranżować, tak że: "No, to tutaj jakoś może przyspieszymy"...\nMarek: Ale, wiesz, to nie jest dla nas charakterystyczne - to jest zdrada dla TSA.\nNie, nie - ja mówiłem o takim czymś z przekonania: "No, potrzebujemy czegoś takiego".\nMarek: Wiem, tak robili: że tutaj "brumblum", a tutaj takie "wuwudawuwuda" - dużo zespołów tak grało. Że niby to jest taki koloryt zajebisty. Ale my jakoś nie odczuwamy takiej potrzeby. My lubimy szybkie numery - przecież teraz jak gramy na koncertach "TSA Rock", to jest chyba ze cztery razy szybciej niż normalnie. I ciągle chcemy grać jeszcze szybciej, wiesz, tak zajebać go, zabić ten numer, nie? Jak... jak wytrysk, nie? (ogólny śmiech) No tak! No wiesz, uwielbiamy tak grać. Tylko to musi być temat. To nie może wynikać z tego, że: "Chłopaki, tu musimy wsadzić szybki numer". Albo: "Musimy mieć balladę" - tak nam kiedyś kazali: "Musimy mieć jakąś balladę!!!". A tu mamy prawie trzy - nie są takie typowe, ale są prawie trzy. Ale to, że takie są, wyszło tak jakoś samo. Nie możemy też na siłę wsadzić takiego numeru. Ta nasza ochota na takie szybkie strasznie granie musi wynikać z inspiracji czymś. Utwór musi być taki, że to on tak inspiruje - albo sytuacja. To musi samo wyjść.\nA z kolei te ballady... No, jedna to jest taka właśnie półballada. Ale powiedzmy: zwrotka w "Liście" albo druga część "Twojej szansy" - to nie są te takie typowe ballady TSA, takie bluesiory, coś tam. Jest tak, że na przykład zwrotkę śpiewasz do akompaniamentu perkusji, która tam sobie gra na werblu... I jak to jest? Z założenia, że: "Spróbujemy inaczej podejść do ballady"?\nMarek: To po prostu samo tak wyszło... To wychodzi z muzyki.\nStefan: Ja myślę, że to jest też sprawa tego, że: Utwór typu "51" już mamy. Bluesowe "Trzy zapałki" mamy. Nie mogliśmy zrobić jakiejś kalki...\nMarek: (wchodząc Stefanowi w słowo) Nie, w ogóle zapomnij!\nStefan: ...kalki jakiegoś swojego znanego utworu. Że na przykład: "Zrobimy nowe 'Trzy zapałki'". Albo: "Zrobimy nowe '51'". Ja myślę, że jesteśmy na tyle twórczy, że jednak damy radę coś nowego wymyślić w tej swojej własnej materii.\nMarek: Ale główną przyczyną tego, że te utwory są takie, jakie są, było to... że one takie są. To znaczy wiesz, wszystko wynika z muzyki, która nas zainspirowała. Zagraliśmy coś, znaleźliśmy coś, Stefan miał jakiś pomysł, to nas zainspirowało: "No, no, no, tu coś pogramy!". Wiesz, to nieraz wynikało z improwizacji - inspiracja samym pomysłem, który powodował następne. I efekt końcowy to nie jest takie przemyślenie, że: "O, może zrobimy taką balladę, że, wiesz, tu będą same bębny grały, tam coś tam". Bullshit, nie ma takiego myślenia w ogóle. U nas przynajmniej nie może tak być. To by było jakieś, kurcze... (do Stefana) Nie wiem, czy by mi się chciało śpiewać takie piosenki, takie... wykombinowane.\nStefan: Raczej robimy muzykę bez kalkulacji, zdając się na taki swój zwierzęcy instynkt - tego, jak to powinno być.\nMarek: Jak usłyszeliśmy "List"... Słuchaliśmy i... "kurcze, cóż to wyszło?!". Byliśmy zafascynowani, nawet ja bardzo byłem zafascynowany - do dzisiaj jestem. Ale wiesz czym? Taką całkowitą innością tej piosenki, jakimś takim dziwnym klimatem, którego w ogóle się nie spodziewałem, myśląc o tym utworze. Wiesz, on nas po prostu sam zaskoczył. Tam jest mnóstwo takich elementów. Albo "To nie takie proste" - myślisz, że co? Po nagraniu to miałem łzy w oczach potem, po tej solówce na przykład. Jakieś takie rzeczy wyszły, których się nie spodziewaliśmy. My jesteśmy jakby w środku tej muzyki - ale jako słuchacz to byłem nieraz oszołomiony: "Skąd to się wzięło?". Nieraz to rzeczywiście dziwne takie... Jak ktoś posłucha, kto słuchał nas często, to powie: "No skąd oni wzięli taki pomysł? Skąd na to wpadli? Kto im to powiedział?". To wyszło i już. Nie wiem, dalej jesteśmy takie szarpidruty, naturszczyki... (śmiech) Niestety, no co będziemy się czarować.\nNa następne pytanie oczywiście nie będziecie mi chcieli odpowiedzieć, ale i tak spróbuję to z was wycisnąć. Mianowicie: najlepszy utwór na tej płycie.\nMarek: Dlaczego nie będziemy chcieli? To znaczy: to jest subiektywne...\nNo ja wiem. Przed chwilą mówiłeś, że który by wyrzucić, że żaden, że każdy coś tam...\nStefan: Ja miałem swoje typy. Bo takie pytania zadajemy sobie zawsze w momencie, gdy chcemy wybrać utwór na singla. Okazało się, że nie możemy tego zrobić. W żaden sposób nie mogliśmy wybrać utworu na singla. Tę decyzję w zasadzie podjął za nas menadżer. Powiem ci, że nie jestem w stanie powiedzieć, który utwór jest najlepszy.\nMarek: Wybraliśmy na singla utwory, które miały krótki czas. Dwa przeciwne - czyli "Proceder" i "Spóźnione pytania". One były całkowicie niepodobne do siebie, inne klimaty - a jednocześnie były niezbyt długie, no bo wiadomo, że to ma być promocja. I to było jedyne kryterium, bo nie wyróżniamy żadnego utworu. Ale wiesz, na przykład ja strasznie lubię... Nie, ja lubię wszystkie. Na przykład "Matnia"... Zresztą "Matnia" jest taka... uchhh... Niesie w sobie tyle różnych rzeczy, niesamowitych, ma w sobie taki ładunek pomysłów i emocji... Albo "Szansa"... "Szansę" też lubię. Lubię "Spóźnione pytania"... No właściwie to większość utworów. "List" przecież... "Nie mogę spać", czyli "Mój własny cień omija mnie", lubię za ten podział taki, za ten rhtyhm'n'blues, który tam wyszedł, ten "drive". Po prostu tak się już nie gra i nie śpiewa... Nie wiem, u nas się chyba nie umie tak tego osadzić - bluesowo, a jednocześnie tak ciężko strasznie, ale bez tego kwadratowego frazowania. Ten numer mnie podniecił. To jest jeden z ostatnich, które powstały - robiliśmy to właśnie przed "Listem". No tak, może bym zmienił trochę perkusję, ale skończone... No, wszystkie numery są ważne. Wszystkie. Każdy z nich.\nPoza trzema kawałkami, wszystkie inne mają mają "podwójne" (często zresztą bardzo podobne w obu wersjach) tytuły. O co w tym chodzi? Marek: Jest tak dlatego, że utwory te miały inne tytuły przed zarejestrowaniem w Zaiksie a w Zaiksie były niestety juz niestety zajęte przez kogo innego. Tylko "Proceder" był, o dziwo, wolnym tytułem. W nawiasie jest stary tytuł piosenki pod którym była ona wykonywana na koncertach. Ot co...\nCzy wobec takiego wzmożenia aktywności TSA Wasze inne projekty - Twój "Marek Piekarczyk i Przyjaciele" albo Złe Psy Andrzeja - zawisły teraz na kołku? Czy coś się teraz dzieje w Waszym muzycznym życiu poza TSA? Marek: Z tego co wiem, to Andrzej Nowak nie odłożył całkiem pracy ze swoimi Złymi Psami, lecz ja zawiesiłem wszystkie działania związane z moim projektem, bo praca nad płytą TSA wymagała ode mnie całkowitego skupienia się i poświęcenia wszystkiego dla dobra płyty TSA. Moje projekty solowe wynikały z tego, że nic nie działo się z TSA, a nie z marzeń o karierze solowej. Wkrótce jednak, jak trochę odpocznę i jeśli uznam, że ma to jeszcze jakiś sens, wrócę do projektu "Marek Piekarczyk i Przyjaciele".\nOstatnie słowo do naszych czytelników?\nStefan: Pozdrawiamy wszystkich czytelników serwisu www.rockmetal.pl.\nMarek: I zapraszamy na koncerty.\nStefan: Zapraszamy na naszą witrynę, którą prowadzi fanklub: www.tsa.fan.pl.\nMarek: I na moją: www.marekpiekarczyk.com. I chciałbym zapewnić, że to prawie na pewno nie jest nasza ostatnia płyta. Bo dopiero smak złapaliśmy. (do Stefana) Nie? Tylko musimy trochę odpocząć. Potłuczemy trochę koncertów i na jesieni... Uch, nie wiadomo, co nagramy. Nic nie wiadomo na pewno.\nStefan: Na razie będziemy brali udział w dalszej promocji "Procederu" oraz reedycji naszych starych płyt.\nMarek: Po TSA się można wszystkiego spodziewać, naprawdę.\nStefan: Ja myślę, że na nową płytę troszkę jednak poczekamy. Teraz nie będzie czasu ani na próby, ani na myślenie o nowej płycie.