Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] - Page 2\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Shirane Daiki on 1/4/2017, 12:41\nDaiki zdążył już przywyknąć do przedłużających się spacerów, dlatego też swoją postawą nie przejawiał żadnych oznak zmęczenia. Nie chciał też w żaden sposób dać do zrozumienia chłopakowi, że kompletnie nie wiedział, co robi. Skupił się raczej na tym, że koniec końców i tak udawało mu się dotrzeć do obranego celu. Wystarczyło też dostrzec pewne plusy w ich wspólnym błądzeniu – dzięki temu Shawn dostał niepowtarzalną okazję na pozwiedzanie M3, nawet jeśli warunki kompletnie temu nie sprzyjały. Nie dało się jednak zaprzeczyć, że nawet późnym wieczorem i w deszczu, rozświetlone milionami świateł miasto wydawało się malownicze. Czasem wręcz zachęcało do długich spacerów i może magia tych widoków sprawiała, że Shirane zupełnie podświadomie zbaczał z najkrótszej trasy do swojego mieszkania.\n― Zawsze wydawało mi się, że powrót do domu jest znacznie krótszym procesem ― wyjaśnił, nawet jeśli zdążył zauważyć, że wcale nie musiał tego robić, sądząc po entuzjastycznym podejściu Dawersa. Jak na kogoś, kto znalazł się w obcym mieście bez kontaktu z najbliższymi i w towarzystwie kogoś praktycznie nieznajomego, był aż nazbyt rozluźniony. Czarnowłosy miał wrażenie, że nie był już tą samą osobą, którą spotkał niecałą godzinę temu, jednak w duchu był za to wdzięczny. Przynajmniej nie znaleźli się w tej niekomfortowej sytuacji, kiedy obie strony nie miały pojęcia co powiedzieć, żeby nie brzmiało to kretyńsko.\nPoprawił uchwyt torby w ręce i parsknął krótko pod nosem, jakby blondyn powiedział coś niedorzecznego. Przekręcił twarz w jego stronę, a jasne oczy błysnęły, zdradzając uknutą intrygę, o której zaraz miał się przekonać.\n― To bardzo proste. Kiedy próbowałem spytać, co się stało, nawet nie próbowałeś udzielić mi normalnej odpowiedzi, jakbyś sięgał jedynie po te słowa, które były ci bliższe i które pozwoliłyby ci „jakoś” się dogadać ― zaczął w ojczystym języku, badawczo przesuwając wzrokiem po jego twarzy, jakby już szukał na niej oznak niezrozumienia. ― Właśnie dlatego ― płynnie przerzucił się na język angielski. Dopiero w mniej podbramkowej sytuacji dało się wyczuć, że w obu przypadkach brzmiał nieco inaczej. ― Poza tym zareagowałeś dość entuzjastycznie, gdy spostrzegłeś się, że nie musisz już dukać zdań w naszym języku. No, przynajmniej takie odniosłem wrażenie. Rzecz jasna, to żaden przytyk – jeśli chodzi o nauczanie języka, nauczyciele potrafią przekazywać wiedzę tak, aby uczniowie w zagranicznym środowisku skupiali się bardziej na tym, jak powinni gramatycznie złożyć zdanie niż na tym, jak przekazać swoje myśli bez wewnętrznej blokady ― zupełnie nieświadomie podjął ten bliski mu temat, jednak na całe szczęście na tym zamierzał poprzestać, gdy jego uwagę odciągnął widok piekarni i myśl o świeżo upieczonych drożdżówkach.\nKiwnął głową, zgadzając się na zabranie smakołyków na wynos. Zresztą sam nie zamierzał zatrzymywać się tam na dłużej. Był przemoczony i o niczym nie marzył aż tak bardzo, jak o zarzuceniu na siebie suchych ubrań.\n― O jakiej grze? ― spytał z wyraźnym zainteresowaniem, co już samo w sobie dało jasnowłosemu znak, że niekoniecznie wiedział, o czym mowa. Pchnął drzwi do piekarni, wprawiając w ruch niewielki dzwoneczek, który poinformował sprzedawczynię o przybyciu klientów. ― Dobry wieczór. ― Podszedłszy do szklanej gablotki z przeróżnymi bułkami na słodko, odłożył torbę na ziemię. ― Chcesz z kremem czy owocowe? A może mieszane?\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Gość on 1/4/2017, 17:32\n— To bardzo proste.\nTo jedyne, co blondyn zrozumiał. Reszta zaprezentowała się jak wiązanka pomrukiwań, popiskiwań i zalążków bełkotu, aż wreszcie Shirane powrócił do angielskiego. Shawn od razu zrobił minę, jakby chciał powiedzieć: „szlag!”, ale w ostatnim momencie się powstrzymał.\n— No nie! Rozgryzłeś mnie! – W tonie dało się wychwycić śmiech i nawet usta szerzej się uśmiechnęły, pokazując przy tym białe zęby. — Japoński nigdy nie był moją mocną stroną, ale daję słowo, że szlifuję go na każdym możliwym kroku. Zresztą, jak będzie stosowna sytuacja – na pewno się o tym przekonasz.\nChoć Dawers miał nadzieję, że do niej nie dojdzie, w końcu sam zdawał sobie sprawę, jak kiepsko działał, gdy kazano mu mówić w tak pogmatwanym języku, do teraz brzmiącym jak zlepek zająknięć.\nJuż tylko perspektywa, jaką rozrysował mu kompan, wydawała się argumentem, dla którego nie zawrócił i nie zaczął błagać o odwiezienie do M2. Musiał przyznać, że każde słowa otuchy były tu na wagę złota – tym bardziej, że te, wypowiedziane przez Daikiego, były prawdopodobnie jedynymi, które by zrozumiał.\n„O jakiej grze?”\n— Wszystko ci powiem – parsknął, przytrzymując pchnięte drzwi do piekarni. — Ale to później. Teraz...\nOczy zaświeciły, gdy zwrócił wzrok ku pomieszczeniu. Nic dziwnego, że zapomniał języka w gębie, skoro już od progu dało się wyczuć ten cudowny zapach ciepłych ciast i świeżych owoców. Ostrzeliwał wystawione w gablotce wypieki, używając do tego wszystkich sił samokontroli, dzięki którym nie rzucił się na szybę, przylepiając do jej chłodnej powierzchni równie wychłodzony policzek. Tylko palce drgnęły w nerwowym odruchu, świadczącym o wewnętrznym niepokoju, który szalał w każdym zakamarku umysłu, cały czas podszeptując mu namolne: „daj się ponieść, Shawn... to twoja jedyna szansa... widzisz te maliny, jagody, krem? Tam chyba są orzechy...”\n— Słuchaj, Daiki – zaczął, w ogóle na niego nie patrząc, bo ślepia nadal wodziły za tym przepysznym jabłecznikiem, który jakimś dziwnym sposobem miał oczy i buzię i właśnie płakał na samą myśl, że mógłby zostać odrzucony. Zaczerwieniona od chłodu ręka Shawna uniosła się i dwa razy złapała powietrze, ale po tym wreszcie udało się jej chwycić materiał kurtki drugiego mężczyzny. — Weźmy wszystko... – I właśnie wtedy głowa Dawersa odwróciła się, praktycznie nie wykonując innych ruchów, niż ten jeden, w którym obracał twarz przodem do Shirane. Oczy, jeszcze niedawno zaczerwienione od płaczu, teraz lśniły pod naporem wszystkich dzikich wizji, w których główną rolę grały ptysie i makowce. — Mam przy sobie pieniądze. Szlag, działają tu przepustki z M2? Przepraszam! – ostatnie słowo wypowiedział trochę tak, jakby ktoś przycisnął mu lufę pistoletu do skroni i kazał recytować „Odę do młodości”. Zająknął się już po pierwszej literce, ale chęć dogadania się ze sprzedawczynią najwidoczniej przeważyła szalę, bo nawet nie zwrócił na to uwagi.\n— Funt – zakomunikował, gdy kobieta uniosła na niego pytające spojrzenie. Potrząsnął wtedy nadgarstkiem, drugą ręką wskazując na przyciśnięty do przegubu identyfikator. — Pieniądz. Po waszemu to... Daiki, poratuj – stęknął nagle, zerkając ku czarnowłosemu. — Przekaż jej jakoś pytanie, czy może rozmienić funty na jeny. To ważne, jeżeli chcemy zakupić... co się da. – Spojrzenie wróciło do pracowniczki, jakby wcale nie poddał się w tej nierównej walce. — Halo, moshi moshi. Bogaty desu. Sernik onegai. Daiki, ona patrzy na mnie, jakbym miał coś na twarzy. Czy mam coś na twarzy? Coś innego niż życzliwość? Senpai, wszystko desu proszę na blat tutaj...\nRamiona mu nieco opadły.\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Shirane Daiki on 2/4/2017, 09:59\n― Zobaczymy ― odparł tylko odnośnie jego japońskiego, jakby niekoniecznie wierzył w powodzenie zaplanowanej przez blondyna misji, jednak na pewno nie zamierzał skreślać go całkowicie. Z chwilą, gdy znaleźli się w budynku, chłopak dostał swoją szansę złożenia zamówienia. Brunet miał nadzieję, że potrafił posługiwać się prostymi zwrotami.\n― Jeśli mogę prosić – Shirane ― wcześniej próbował nie zwracać na to uwagi, jednak nadużywanie jego imienia przez kogoś, kogo jeszcze dobrze nie znał, obudziło w nim głęboko zakorzeniony tradycjonalizm. Co prawda wiedział, że nie miał do czynienia z kimś, kto był obyty z kulturą Japończyków, jednak warto było go z nią zapoznać. Nawet jeśli miała wydać mu się dziwna. W końcu w M2 nikt nie przywiązywał do tego takiej wagi. I tak kolejne słowa chłopaka sprawiły, że kompletnie zapomniał o wcześniejszym uchybieniu chłopaka. Zamrugał oczami i przesunął wzrokiem po profilu blondyna zapatrzonego w wystawę smakołyków. Chyba żartował, prawda? Jedna drożdżówka może i nie była majątkiem, ale wszystkie już owszem. Brunet może i odznaczył się gościnnym nastawieniem, zapraszając go do swojego mieszkania, ale dostrzegał też pewne granice.\nNa jego ustach pojawił się nieco pobłażliwy uśmiech, który nie oznaczał, że w ciągu tych kilku sekund Daiki zmienił swoje zdanie. Położył rękę na ramieniu jasnowłosego, jakby już samym tym gestem zamierzał powstrzymać go przed tak lekkomyślnym posunięciem. Może zabieranie go tu nie było takim dobrym pomysłem? Chciał dobrze, a wyszło jak zawsze.\n― Nie zapędzaj się tak. Chyba nie przyjechałeś tutaj, żeby zaraz wydać wszystko na jedzenie. Nawet jeśli jesteś jednym z tych obrzydliwie bogatych, powinieneś zachować więcej na jakieś konkretniejsze jedzenie ― rzucił z ciężkim westchnieniem, jakby tym razem planował zagrać głos rozsądku. Wiedział jednak, że był ostatnią osobą, która miała prawo do zarządzania jego pieniędzmi. To była tylko próba przekonania go do zmiany zdania. ― Poza tym-- ― zamilkł nagle, cofając rękę, gdy dostrzegł, że Dawers już „dobrał się” do nieszczęsnej pracownicy za ladą.\n„Halo, moshi moshi. Bogaty desu.”\n„Senpai, wszystko desu proszę na blat tutaj...”\nShirane był już bliski pozdrowienia wszystkich ze sklepowej podłogi, jednak za wszelką cenę próbował walczyć z atakiem śmiechu. Tłumienie w w sobie targających nim spazmów, byleby nie zakłócić spokoju piekarni, zaowocowało bólem brzucha, od którego pochylił się do przodu i podparł złożonym parasolem (prawdopodobnie to dzięki niemu całkiem nie upadł). Już sam nie był pewien, czy bardziej bawiło go kalectwo językowe Shawna czy bezradna mina sprzedawczyni, która chyba utraciła nadzieję na to, że czarnowłosy, którego już wcześniej widywała tu od czasu do czasu, postanowi uratować sytuację.\nWziąwszy głęboki oddech, wyprostował się, ocierając kącik oka, w którym pojawiła się ta charakterystyczna łza rozbawienia. Kolejny głęboki wdech, by ścisk w brzuchu nieco zmalał. I kolejny – jeszcze kilka pojedynczych spazmów targnęło jego ramionami, które na przemian unosiły się i opadały.\nNa pewno musiał mieć bardzo kolorowe życie.\nMężczyzna uniósł rękę w uciszającym geście, jakby od teraz planował zająć się wszystkim sam. Podszedł do lady i zagadnął do starszej pani za ladą, która z widoczną ulgą podjęła temat, wypowiadając się bardziej ochoczo, choć dało się dostrzec, że raz po raz zerkała na młodzieńca obok, jakby ten był przybyszem z innej planety. Zapytał ją o pieniądze, otrzymał odpowiedź, której Shawn zapewne nie zrozumiał, jednak już po chwili błękitnooki zwrócił twarz w jego stronę, wcześniej prosząc kobietę, by poczekała chwilę.\n― Powiedziała, że istnieje system automatycznej zmiany waluty, gdy płacisz elektronicznie. W sumie spotkałem się z tym też w waszym mieście. Nadal radzę ci, żebyś wybrał tylko kilka rodzajów. Te bułki najlepiej smakują, gdy są świeże, a wątpię, że ― przesunął wzrokiem po jego sylwetce, która kompletnie nie pasowała do apetytu, który właśnie sobą przedstawiał ― jesteś w stanie pomieścić wszystko naraz. Poza tym nie zabierzemy się z tym wszystkim. Będzie jeszcze inna okazja. Chyba nie zostajesz tu na jeden dzień?\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Gość on 25/5/2017, 05:23\nJego entuzjazm osłabił widocznie, gdy tylko dostrzegł pierwsze oznaki niezrozumienia na twarzy sprzedawczyni. Uśmiechał się do niej jak najprzyjaźniej, jakby cokolwiek to miało zmienić, ale z każdym następnym słowem, jakie jej serwował, tylko bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że kompletnie nie wiedziała co czynić.\n— Jeszcze raz – rzucił trochę bardziej nerwowo, odklejając twarz od szyby, na której zostawił tę charakterystyczną smugę. — Moshi mosh...... – Słowa nagle stanęły mu w gardle, a łopatki ściągnęły się, prostując jego sylwetkę. Z rozpaczą wbił spojrzenie w twarz Shirane, jednocześnie tak, jakby chciał się pożalić, że kobieta jest niekumata i nie powinna pracować w sklepie, który tej kumatości ewidentnie wymagał. Nie wypowiedział jednak ani słowa więcej, poddając się gestowi czarnowłosego. Wyciągnięta ręka nakazywała przystopować, a Shawn mimowolnie się do tego rozkazu dostosował. Trochę przez brak widocznych efektów, trochę dlatego, że Daiki był w stanie zdziałać cuda o wiele prędzej, niż on sam – a to oznaczałoby szybszy zakup i szybszą możliwość...\n— Tylko kilka? – podjął nagle, nieoczekiwanie powracając do rzeczywistości.\nJego dłoń oparła się na karku, a palce wsunęły w krótsze na tyle głowy włosy. Nie krył się z faktem, że pomysł nie przypadł do gustu – żołądek był już skurczony do granic możliwości, a sam Shawn nastawił się na skosztowanie wszystkiego, na czym zawiesił oko, jednak pobieżnie wiedział też, że jego nowy znajomy być może ma rację.\n— Cóż... na twoim miejscu nie lekceważyłbym możliwości tego ciała, Dai... – Pauza. — Shirane. Ale niech będzie. Weźmiemy to z jagodami, sernik, z zieloną galaretką i z żółtą, i ten kruchy tutaj o dziwnej, chyba francuskiej nazwie, i może jeszcze ze dwa kawałki jabłecznika, plus to czekoladowe cud... – Stop. Shawn wciągnął powietrze do płuc tak gwałtownie, że to przerodziło się w syk. Ciepłe spojrzenie powędrowało do Shirane. Ramiona opadły. Przez chwilę po prostu patrzył, bijąc się z myślami. Potem nagle zmarszczył nos. — Z czekoladowego nie zrezygnuję. – Jak dziecko, którego matka już miała przywołać do porządku, a które przecież doskonale wiedziało, co robi. Dawers był zresztą święcie przekonany o boskich możliwościach trawiennych swoich organów wewnętrznych, dlatego nie w smak mu było rezygnowanie z któregokolwiek z ciast, które machinalnie wskazywał palcem.\n— Nie zapominajmy – podjął w końcu, przesuwając palcami po przeciwległym nadgarstku, by odsłonić przepustkę — że połowa jest dla ciebie. Jakoś się muszę w końcu odwdzięczyć za pomoc.\nUśmiech szybko sprawił, że jego twarz nabrała weselszego wyrazu. Najwidoczniej prędko zapominał o tak tragicznych sytuacjach, jak niemożność przytachania ze sobą wszystkiego, co oferowała cukiernia, wbrew temu, jak realnie pokazał swój zawód w tym temacie.\nPrzytrzymując palce na półprzeźroczystym wyświetlaczu, jaki pojawił się nad przepustką, obrzucił swojego nowego kumpla skrzącym się spojrzeniem.\n— Bingo, Daiki. – Kultura poszła się gzić. — Zostałem przeniesiony do tutejszego liceum. Od nowego tygodnia przydzielą mnie do jednej z klas. Zostanę tu co najmniej do ukończenia nauki w Shiroi, a to oznacza, że będziesz mieć bardzo dużo ciast...\n— Przykro mi. — Głos sprzedawczyni zabrzmiał łagodnie, ale stanowczo. Bez skrępowania wcięła się w rozmowę między klientami. — Pański identyfikator nie jest jeszcze skonfigurowany z systemem M3. To znaczy... nie mamy możliwości zamiany walut. Na dobrą sprawę w ogóle nie możemy odczytać ilości pieniędzy na pana koncie.\nRęce mu opadły, przygniecione ogromem tragedii.\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Shirane Daiki on 31/5/2017, 00:14\n„Jeszcze raz. Moshi mosh--”\n― Przecież nie odbierasz telefonu. ― Tym razem uznał, że należało upomnieć nieco nieobytego w tym świecie chłopaka, chociaż zrobił to z wyraźnym rozbawieniem i widoczną pobłażliwością. Ktoś inny na miejscu Shirane zapewne już dawno poczułby się zażenowany takim towarzystwem i przy pierwszym lepszym momencie nieuwagi, dałby nogę z cukierni – w końcu nic nie stało na przeszkodzie zostawienia za sobą kogoś, kogo praktycznie nie znali. Daiki natomiast traktował to jak nowe doświadczenie – coś o wiele ciekawszego od samotnego spędzania czasu w domu i sprawdzania zaległych prac uczniów. Niemniej na pewno nie życzył blondynowi, by na każdym kroku popełniał podobne gafy, spotykając się z niezbyt przyjemnymi spojrzeniami sprzedawców.\nJapończycy nie zawsze byli ugodowi, a tym razem Dawers miał sporo szczęścia, że nie został zdany wyłącznie na siebie.\nTylko na kogoś, kto nie powinien uważać go za swój problem – podsumował w myślach, tłumiąc ciężkie westchnienie, co dość skutecznie zbył rozbawionym uśmiechem. Nie było to trudne, biorąc pod uwagę, że zdążył już polubić ciemnookiego, nawet jeśli znali się raptem dwie godziny – i to tylko dlatego, że przez większość czasu błądzili po mieście.\n― No już, już. Nie krzyw się tak. ― Dwukrotnie klepnął go w ramię w pokrzepiającym geście, jakby między wierszami chciał zakomunikować, że to jeszcze nie koniec świata, a ta cukiernia z całą pewnością nie szykowała się do rozbiórki w najbliższych latach. Czarnowłosy był silnie przekonany, że budynek miał tu stać nawet za dziesięć lat. ― Zawsze możesz zgarnąć ich wizytówkę i broszurę. Jeśli twoje miejsce zamieszkania znajduje się odpowiednio blisko, będziesz mógł zamówić dostawę. Niecały rok temu zaopatrzyli się w specjalne androidy, które poruszają się po określonej części miasta i słyszałem, że system działa całkiem sprawnie, chociaż sam nie miałem okazji go przetestować. Mieszkam rzut beretem stąd, więc tylko przepieprzyłbym kasę ― wyjaśnił, odruchowo wskazując za siebie kciukiem, jakby jego mieszkanie znajdowało się po przeciwnej stronie ulicy. I poniekąd tak było.\nKiwnął głową z uznaniem. Kto wie – może za sprawą tego gestu chłopak już na dobre miał utrwalić sobie sposób, w jaki powinien się do niego zwracać?\n― Nie lekceważę, ale wystarczy, że musimy targać ze sobą też inne toboły ― parsknął, kiwnąwszy podbródkiem w stronę jego bagaży. Skoro wcześniejszy argument nie zadziałał, to może chociaż brak dodatkowej pary rąk był w stanie przemówić Shawnowi do rozsądku. Niemniej jednak prędko okazało się, że pomimo przestróg, młodzieniec i tak postanowił rzucić się w wir zakupów.\nBrunet przesunął ręką po twarzy, jednak nie odezwał się już ani słowem – Przynajmniej nie zabrał wszystkiego – zważywszy na to, że i tak robił co mógł, by się nie zagalopować, jednak w momencie poderwał ręce na wysokość klatki piersiowej, a z jego ust wyrwał się nieco nienaturalny śmiech.\n― Daj spokój! Nie upchnę w siebie połowy z tego, no i nie musisz mi się odpłacać. ― Pokręcił energicznie głową, choć w duchu miał wrażenie, że chłopak wszystko sobie dokładnie zaplanował, licząc na to, ze znacznie większa część i tak przypadnie jemu – ktoś, kto tak uparcie wzbraniał się przed wykupieniem całej wystawy, nie mógł dużo jeść, jednak było już za późno na sprzeciwy, gdy sprzedawczyni zaczęła pakować do papierowych toreb wymienione przysmaki. Nie dało się ukryć, że wyczuła okazję, o czym świadczył usatysfakcjonowany błysk w jej oczach. Koniec końców jej spotkanie z dziwnym chłopcem okazało się przynieść więcej korzyści niż strat.\n― Shirane ― poprawił raz jeszcze, jednak tym razem ze swojego rodzaju niemocą w głosie. Mężczyzna zaczynał już powoli ocierać się o granicę przyzwyczajenia, jednak jakaś jego część nadal miała nadzieję, że wykorzeni z niego ten zły nawyk. ― Akademia Shiroi, mówisz. ― Lekko rozchylone usta świadczyły o jeszcze niedokończonej wypowiedzi, jednak głos uwiązł mu w gardle w chwili, w której czytnik wydał z siebie nieprzyjemny dźwięk przesądzający o wszystkim.\nShirane zaczynał sądzić, że dzisiejszy pech blondyna przeniósł się także na niego. Przynajmniej w pewnym stopniu. Spojrzenie błękitnych oczu skierowane zostało na przygotowane już zakupy. Jakby tego było mało, odczuł na sobie ciężki wzrok sprzedawczyni, która dopatrzyła się w nim ostatniej deski ratunku, a jednocześnie próbowała zapędzić go w kozi róg i niemo wymusić na nim zapłatę. Wyczuł tę sztuczkę, gdy tylko – z bijącym po oczach ociąganiem – pomknął spojrzeniem wyżej, wreszcie zawieszając wzrok na jej twarzy. Miał dwa wyjścia – nie zapłacić i narazić się na gniew starszej kobiety, a także znosić widok rozczarowanego przybysza z innego miasta albo zapłacić i zadowolić dwie z trzech osób.\n― Zapłacę ― oznajmił sprzedawczyni, choć sekundę po tym doszedł do wniosku, że jeszcze nie do końca przemyślał tę decyzję. Wyciągnął identyfikator w stronę czytnika i z bólem przyglądał się, jak spora kwota w momencie opuszcza jego konto. Był tylko zwyczajnym nauczycielem. ― Zwrócisz mi pieniądze, gdy już odblokujesz konto. Coś czuję, że jeszcze się zobaczymy.\nPapierowa torba zaszeleściła, gdy podnosił ją z blatu, by zaraz po tym wcisnąć ją w ręce jasnowłosego. Wystarczyło, że taszczył ze sobą już torbę i parasol.\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Gość on 18/6/2017, 20:38\nSądził już, że gorzej być nie może.\nZaczęło się od „incydentu ze Sky”, przebrnęło przez turbulencje w trakcie jazdy, przez które masakryczne opóźnienia po prostu nie mogły dziwić. Wysiadając miał jeszcze cień nadziei na ujrzenie niemal zamazanej we wspomnieniach twarzy ciotki, jednak zamiast jej uśmiechniętych, smagniętych czerwienią ust, dostrzegł jedynie łysinę człowieka, który za nic nie chciał oddać jego bagaży. Długa kłótnia zakończona została zszarganymi nerwami – ale przynajmniej w tej bitwie Shawn wygrał. Wygrana miała jednak na tyle delikatny smak, że gdy się zgubił w olbrzymim M3, nie pozostał po niej nawet ślad. Zresztą, nawet gdyby został, deszcz wszystko by zmył.\nA teraz, na domiar złego, jego konto okazało się zablokowane?\nNie będzie już gorzej, pomyślał z goryczą, ostatni raz spoglądając na brownie. Żegnaj brownie. Żegnaj galaretko. I ty jabłeczniku. Za tobą będę tęsknił najbardz(ZAPŁACĘ)iej. Powieki drgnęły, a gdy otworzył szerzej oczy i uniósł brodę, światło odbiło się od ciemnych tęczówek; białe kurwiki fiknęły koziołka, nadając jego spojrzeniu sekundowego blasku.\nWyprostował się powoli, nie zdejmując badawczego spojrzenia z twarzy Daikiego, który w tym samym momencie unosił nadgarstek, by odkryć identyfikator.\n„Zwrócisz mi pieniądze, gdy już odblokujesz konto”.\nPrzytaknął od razu, jeszcze będąc na granicy wierzyć czy nie wierzyć.\nZresztą, nic innego nie wchodziło w grę i wbrew obiegowej opinii człowieka roztrzepanego – Shawn byłby w stanie poruszyć niebo i ziemię, byle spłacić zaciągnięty właśnie dług.\nCzym ludzie mogli być bardziej ze sobą związani jak nie jedzeniem?\nDawers odebrał papierową torbę, tłumiąc w sobie kuszącą ochotę, by zerknąć raz jeszcze do środka i upewnić się, że to wszystko nie jest tylko chwilowym wymysłem jego głodnego „ja”. Pakunek jednak coś ważył i Shawn takie ciężary spokojnie mógł wziąć na siebie. Zawartość musiała być rewelacyjna.\nRewelacyjnie byłoby więc, gdyby istniała możliwość wypróbowania wszystkiego, co odciążyło konto w banku Shirane, dlatego jasnowłosy pochylił głowę w pożegnaniu i, upewniwszy się, że kasjerka widziała ten gest, odwrócił się na pięcie do wyjścia.\nPadało nieustannie, a bagaże nie stawały się lżejsze, jednak nawet to nie było w stanie popsuć humoru Shawna. Nie po tym, jak po całej górze negatywów otrzymał co najmniej trzy dary od losu – słodkości, dom, który (rzekomo) jest już niedaleko, no i samego Shirane. Opuszczając cukiernię spojrzał na niego kątem oka i przytaknął w oczywistym wyrazie.\nBez ciebie niechybnie byśmy zginęli.\nDokładnie to zdanie dało się słyszeć w przestrzeni, choć nigdy nie zostało wypowiedziane na głos. Shawn poprawił jeszcze tylko dużą torbę, której pas przecinał mu pierś i ruszył w szarą rzeczywistość. Jeżeli wierzyć Daikiemu, mieszkanie było...\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Shirane Daiki on 19/6/2017, 20:24\n― Nie ma sprawy ― rzucił, rozkładając parasol, który na powrót znalazł się nad ich głowami. Całe szczęście, że byli już na tyle blisko jego mieszkania, że nawet ze swoją beznadzieją orientacją w terenie, mógłby pomylić się tylko wtedy, gdyby szczelnie zawiązano mu oczy. ― Przynajmniej nie będę musiał robić kolacji, bo pewnie wystarczająco zapchasz się słodyczami.\nKiwnął podbródkiem w stronę papierowej torby. Jeszcze nigdy wcześniej nie przyszło mu zrobić aż tak obfitych zakupów w cukierni. Pozostało już tylko mieć nadzieję na to, że Shawn nie miał aż tak pojemnego żołądka, jak wcześniej zakładał.\nStrzeż się ludzkiego odkurzacza.\nProces wydobywania klucza z kieszeni nie należał do najłatwiejszych – Shirane najpierw musiał odłożyć parasol, później wsadzić rękę do nieprzyjemnie przemoczonej kieszeni i dopiero wtedy wycelować zdobyczą prosto w zamek. To również trwało chwilę, gdy znacząca zmiana temperatur doprowadziła jego ciało do lekkiego drżenia. Na swoje nieszczęście nie posiadał choćby grama tłuszczu, który ochroniłby go przed zimnem, a dzisiejsze wystawienie się na deszcz w połączeniu z długotrwałym kluczeniem po mieście dla Daikiego zwiastowało ciężkie przeziębienie. Nie marzył teraz o niczym innym, jak tylko o natychmiastowym zrzuceniu z siebie nieprzyjemnie ciężkich ciuchów i osuszeniu się do porządku. Na szczęście te luksusy były na wyciągnięcie ręki.\nZaraz po otworzeniu drzwi, zapalił światło w niewielkim przedsionku. Mieszkanie już na samym wejściu wydawało się być przytulne. Czarnowłosy szybko wpakował się do środka, odwieszając parasolkę na wieszak i stawiając torbę Dawersa gdzieś w kącie. Już sama obecność nadprogramowych tobołów sprawiała, że za moment mogło zabraknąć miejsca dla ich dwójki. Nic dziwnego, że gospodarz czym prędzej zrzucił z siebie buty i zrobił miejsce dla gościa.\n― Jeśli możesz, zamknij za sobą drzwi. Powiedziałbym, żebyś czuł się jak u siebie, ale mam wrażenie, że jeszcze zaczniesz grzebać mi w szafkach ― rzucił niby żartem, jednak na podstawie kilku zebranych doświadczeń był przekonany, że blondyn był zdolny do tak otwartego podejścia do sprawy. Nie to, żeby mężczyzna miał coś do ukrycia, jednak pewnie nikt na jego miejscu, nie pozwoliłby ledwo poznanej osobie na taką swawolę. ― Możesz odstawić zakupy na blacie. Po prawej stronie jest salon z wysepką kuchenną. ― Wskazał ręką odpowiednią stronę, odwracając się w stronę drzwi, które znajdowały się za jego plecami. Gdy tylko je otworzył, chłopak był w stanie dostrzec skrawek wnętrza łazienki, z której Dai wywlókł swój ręcznik. ― Odstąpię ci łazienki, a sam przebiorę się w swojej sypialni. ― Wskazał kciukiem na prawo. ― Nie krępuj się, jeśli będziesz chciał wziąć prysznic po podróży. Ręczniki są w szafce przy umywalce. Nie będę pytał, czy pożyczyć ci jakieś ubranie, bo... ― tu opuścił wzrok na jego torby ― chyba nie ma takiej potrzeby.\nMiał nadzieję, że natłok informacji go nie przytłoczył. Nie chcąc zwlekać ani chwili dłużej, ruszył w stronę własnego pokoju, jednak zatrzymał się w pół kroku, unosząc palec wskazujący, jakby nagle doznał olśnienia.\n― A! Podłącz telefon, zanim pójdziesz się przebrać. Przynajmniej trochę się podładuje i szybciej skontaktujesz się ze swoją krewną. I patrz pod nogi. Złodziej czasem lubi pod nie wpadać. Znaczy się... mój kot ― zreflektował się szybko, kręcąc nieznacznie głową, zanim pozostawił chłopaka samego sobie. Przynajmniej na parę minut.\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Gość on 10/7/2017, 02:02\nTym razem nie krył ulgi – nie był może kimś, kto jawnie pokazywałby swoje niezadowolenie, jednak wilgoć przez którą włosy zaczęły mu się podwijać na końcach, a ubranie przylegało do ciała, była na tyle nieprzyjemna, że gdyby podróż potrwała kolejną godzinę, pewnie z desperacji zacząłby się śmiać.\nTeraz w oczach pojawiły się iskierki kogoś, kto ma przed nosem gigantyczny prezent z gigantyczną kokardą. Szczęk kluczy zwalniających blokadę w zamku i to praktycznie niemożliwe do wychwycenia ludzkim uchem (Shawn je jednak wychwycił) skrzypnięcie zawiasów – tyle wystarczyło, by obudzić w nim tłamszonego dzieciaka.\nNaturalną koleją rzeczy przepuścił wpierw Daikiego, a potem sam władował się do klaustrofobicznego pomieszczenia. W jego środku Dawers od razu wciągnął powietrze do płuc – niemo i długo, aż ramiona nieco się uniosły, a pierś wypchnęła do przodu. Jeszcze przed momentem bez ceregieli dotykał nieznajomego i bezczelnie łamał cyferki w jego koncie bankowym, ale gdy obaj znaleźli się w tak nieprzestrzennym przedsionku, Shawn wydawał się dziwnie skrępowany.\nRóżnica między tamtym „byciem blisko”, a tym „byciem blisko” okazała się prosta.\n„Tamte” rozgrywało się na otwartej przestrzeni, która Dawersowi dawała duże pole do popisu. A tutaj? Tutaj bał się postawić krok do przodu, bo mógłby przypadkiem huknąć czołem o ścianę.\n— Jeśli możesz, zamknij za sobą drzwi.\n— A, tak. Jasne. — Zreflektował się, nagle unosząc jedną z dłoni do góry w obronnym geście; chwilę potem cofnął ją i po omacku (stojąc tyłem do drzwi, bo wciąż bał się obrócić, nawet wokół własnej osi) chwycił za klamkę. Trzask okazał się na tyle cichy, by nie wybudzić reszty mieszkańców budynku – ale na tyle dosadny, by zapadła po nim dziwna cisza.\nCałe szczęście Daiki tym razem przejął pałeczkę.\n— Zaraz grzebać. — Zaśmiał się, ściągając z ramienia najcięższą z toreb. — Co ktoś taki jak ty może chować po kątach?\nPrzez myśl, samoistnie, przeszedł mu wariant, że gazety porno. Albo zdjęcie kochanki, na którego widok żona rzuciłaby mu wnioskiem o rozwód w twarz. Wnioskiem o rozwód oprawionym w, dajmy na to, cegłę. Obraz ten szybko jednak się rozmył, gdy Daiki poinstruował go co do tego, gdzie zanieść pakunki.\nShawn bez ukrywania ulgi ściągnął przemoczone do suchej nitki buty i wczłapał w głąb mieszkania od razu odnajdując blat. Orientacja w terenie była u niego fatalna, ale Shirane nie nosił się jak król i przebycie tych kilkunastu kroków do aneksu kuchennego nie spowodowało pikania urządzenia GPS. Nie, żeby je miał.\nA potem Shawn usłyszał coś, co natychmiast obróciło go o sto osiemdziesiąt stopni.\n— Odstąpię ci łazienkę.\n— Serio? — Znów ten błysk w ciemnych oczach. — W takim razie wracam za chwilę.\nZdanie wypowiedział jakoś tak... c h a o t y c z n i e. Może dlatego, że w ostatniej chwili mógł usłyszeć, że to tylko żart, a w obecnej sytuacji chyba by tego nie zniósł. Na pewno by tego nie zniósł, skoro Daiki nie skończył jeszcze mówić, a jego nogi poniosły już do rzuconych pod ścianą toreb. Miał zamiar wygrzebać pierwsze lepsze ubrania i pierwszy lepszy ręcznik.\nCzy teraz nastąpi to nieoczekiwane: „prima aprilis”? Shawn mimowolnie zmarszczył brwi, ale gdy usłyszał o komórce, tylko pokręcił głową i zamiast samemu to zrobić, rzucił urządzenie ku Shirane.\nNikogo by nie zdziwiło, gdyby Daiki nie złapał telefonu chociażby przez zaskoczenie co do tak nagłego ruchu.\nAle jasnowłosy znikał już w łazience.\nRozgość się, Daiki.\nOto moja komórka.\nPół życia prywatnego, które sprzedałem ci za friko.\nWziął szybki prysznic i wciągnął luźniejsze spodnie, które chwycił – były to pierwsze, które złapał w rozcapierzone palce i wyszarpał spod sterty innych ubrań; te na samym wierzchu były przemoknięte, jednak im głębiej, tym warstwy okazywały się suchsze. Dawers miał dziś przynajmniej tyle szczęścia, by założyć na siebie cokolwiek, co nie przylegało mu od razu do ciała.\n— Gdzie mogę powiesić mokre ciuchy? – rzucił od progu, jeszcze dobrze nie wyszedłszy z łazienki. Trzymał jedną rękę na klamce, drugą niezdarnie rozmasowywał wilgotne włosy ręcznikiem przerzuconym przez kark. Wychylił się wtedy z pomieszczenia, jakby chciał sprawdzić, czy z tej perspektywy będzie w stanie zerknąć do salonu i zobaczyć Daikiego.\n— I hej, zawsze u ciebie jest tak cicho?\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Shirane Daiki on 10/7/2017, 21:44\nGdyby tylko był mistrzem ludzkich umysłów, z pewnością od razu zauważyłby, że jego gość nagle spotulniał i stał się ostrożniejszy. Tymczasem nie przywiązywał do tego większej wagi, a i uważał, że i tak znacznie lepiej było ustalić pewne zasady. Kto wie za jaki czas Dawers poczułby się jak u siebie i faktycznie znalazł jego skarby pochowane po kątach, odkrywając sekrety, o których nie słyszał jeszcze żaden z jego znajomych?\n― Nieważne co. Ważne, że to moje rzeczy, chociaż słyszałem, że w M2 ma się nieco lżejsze podejście do cudzej prywatności. Chociaż dla was pewnie nasze zwyczaje są niewyobrażalnie dziwne. Na przykład podejście do smarkania w miejscu publicznym. Jeśli jeszcze o tym nie słyszałeś, to choćby twój nos miał przemienić się w wodospad, nigdy nie wyciągaj chusteczki przy ludziach. ― Uniósł palec w ostrzegawczym geście. Chociaż ten fakt brzmiał dość absurdalnie, szczególnie że w taką pogodę nietrudno było o nabawienie się kataru, Daiki przedstawił to w tak poważny i oczywisty sposób, by ciężko było uwierzyć, że zmyślił taką bajeczkę na poczekaniu.\nZaraz po tym ostentacyjnie pociągnął nosem, który od zimna wypełnił się cieknącym katarem, jeszcze zanim blondyn postanowił oddelegować się do jego łazienki. Czarnowłosy kiwnął jedynie głową, potwierdzając, że nie ma nic przeciwko.\n― E-ej! ― Błyskawicznie osłonił się rękami przed lecącym w jego stronę telefonem komórkowym, który udało mu się złapać tylko jakimś niewyjaśnionym zbiegiem okoliczności. Gdy przedmiot uderzył o jego dłoń, zacisnął palce, którymi udało mu się pochwycić brzeg aparatu. ― Rozumiem, że telefon sprawił ci dziś sporo problemów, ale to nie znaczy, że masz prowokować kolejne! ― krzyknął za nim i zamachał urządzeniem, które jak na złość wyślizgnęło mu się z palców. Kilka kretyńskich wymachów rękami i spontaniczny opad na kolano, pozwoliły mu na pewniejsze przechwycenie własności ciemnookiego, zanim ta rozbiła się o ziemię. Od razu wziął głęboki oddech i wypuścił szybko powietrze z wyraźną ulgą.\nPostawiony przed faktem dokonanym, nie miał innego wyboru, jak tylko podpiąć telefon do własnej ładowarki w salonie i zmienić swój tymczasowy plan działania, który zakładał, że w pierwszej kolejności powinien się przebrać.\nGdy tylko znalazł się w swojej sypialni, jego gość mógł usłyszeć głuche tąpnięcie, stłumione dodatkowo przez zamknięte drzwi łazienki. Następnie doszedł do niego jakiś niezrozumiały mamrot Shirane, który właśnie przeklinał na coś głośno w swoim ojczystym języku. Mimo wcześniejszego upomnienia młodzieńca o grasującym w pobliżu kocie, tym razem sam stał się ofiarą plączącego się pod nogami zwierzaka, który niespodziewanie wyskoczył spod łóżka, uznając nogi właściciela za doskonały cel do ataku. Ruszały się? Ruszały. Czy sam zainteresowany był na to przygotowany? Zdecydowanie nie.\nNa szczęście udało mu się w porę złapać równowagę, choć przyszło mu to z gracją słonia, a gdy obrócił się za siebie, by syknąć na Złodzieja, ten już znikał za rogiem, wbiegając do salonu. To zdarzało się aż nazbyt często, by nie nawiązał do tego przy kimś, kto nie zdawał sobie sprawy z czyhającego w tym mieszkaniu zagrożenia.\nBrunet pokręcił głową z rezygnacją, a rozsunąwszy drzwi szafy, wygrzebał z niej suche ubrania, a mokre ułożył gdzieś z boku – i tak nadawały się już tylko do prania. Nie sposób było opisać ulgę, jaką czuł, mając na sobie luźne spodnie i szeroką koszulkę, którą zdobiła postać ze znanego anime. W końcu był poważnym dorosłym człowiekiem z równie poważnymi zainteresowaniami.\nTrąc mokre włosy ręcznikiem, natychmiast skierował swoje kroki do salonu z wysepką kuchenną.\n― Nawet o tym nie myśl, futrzaku.\nKocur wydał z siebie ostrzegawcze miauknięcie, gdy mężczyzna odciągnął go od obwąchiwanych toreb z przysmakami, do których z całą pewnością zamierzał się dobrać. Daiki upuścił kota na podłogę, a ten zwinnie wylądował na czterech łapach i zaraz dał susa na kanapę, z której zaczął uważnie obserwować bruneta, poruszając końcówką ogona w sposób, który dawał znać o jego czujnym nastawieniu i wyczekiwaniu na odpowiedni moment, który miał nie nadejść.\n„Gdzie mogę powiesić mokre ciuchy?”\n― Możesz przewiesić je przez kaloryfer. Nie jest duży, więc będziesz musiał je jakoś upchnąć, ale pewnie trochę przeschną, zanim spakujesz je z powrotem. ― Wskazał ręką w stronę grzejnika. ― Zrobiłem ci herbatę. Żebyś nie zapchał się za bardzo tymi wszystkimi drożdżówkami ― oznajmił z rozbawieniem, stawiając kubek na blacie. ― Mieszkam sam, więc prowadzę dość spokojne życie. Można to docenić, gdy za cienką ścianą ma się sąsiadkę, która nie wie, że to, co dzieje się w łazience, nie zostaje w łazience, a jej zawodzenie pod prysznicem dociera dalej.\nZarechotał pod nosem, podnosząc do ust własny kubek z gorącym napojem i dmuchnął w parującą powierzchnię, by zaraz upić pierwszy, rozgrzewający łyk.\n― A co, nie przywykłeś do takich warunków? Masz wygadanych rodziców albo masę rodzeństwa, którego wszędzie pełno?\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Gość on 10/8/2017, 00:11\nMokre ubrania przylgnęły do kaloryfera tak ciasno, jakby chciały się z nim scalić i Dawers przez chwilę wpatrywał się w materiał przedstawiający kształt grzewczego urządzenia. Złapał brzeg spodni w palce i poprawił je machinalnie, ale gdy drugi raz przywarły do ciepłej powierzchni chłopak zwyczajnie się poddał, choć coś podświadomie nakazywało mu zniszczenie tego „idealnego” widoku.\nJakby sam fakt, że jego własne ciuchy zżyły się tak z kawałkiem cudzego domu — albo czegoś, co w tym domu było — okazało się jakimś dyshonorem. Zdradą. Shawn prędko zdał sobie jednak sprawę, że nie tylko one ciągnęły do ciepła. Sama wzmianka o herbacie oderwała jego spojrzenie od kaloryfera i nakierowała je na część kuchenną. Poszukiwał kubka z zapałem zawodowego tropiciela.\n— Chyba żebyśmy obaj się nie zapchali. Połowa z tego jest dla ciebie, wiesz?\nRuszył w jego stronę, jednocześnie wplatając palce w posklejane od wody kosmyki włosów, by odgarnąć je do tyłu i nie użerać się z kroplami, które wciąż spływały z ich końcówek. Po tym przetarł jeszcze mokre czoło i wreszcie — zatrzymawszy się przy blacie — wsunął rękę na kubek. Jego powierzchnia od razu przeniosła ciepło na wnętrze dłoni blondyna, który mimowolnie zacisnął lekko usta, dopiero zdając sobie sprawę, jak gorący był napój.\nUnosząc go, opuścił spojrzenie.\nZerwał kontakt z Daikim akurat, gdy ten postanowił coś powiedzieć.\n— Mieszkam sam...\nDawers ściągnął brwi, jakby dopiero teraz taka opcja przyszła mu na myśl. Daiki? Sam? Ktoś tak... no, samarytański mieszkał sam? Upił łyk, wsłuchując się w dalszą część krótkiego monologu. A potem spód kubka stuknął o blat i Shawn nie wytrzymał.\nWybuchnął śmiechem, przez który jego twarz pojaśniała, jak kamień, który podstawi się idealnie pod promień słońca. Przytknął od razu wierzch ręki do ust, by ukryć jawnie bezczelny uśmiech, ale zapomniał o tym, że oczy również błyszczały w rozbawieniu. Z lekko opuszczoną brodą zerknął w stronę Daikiego, obrzucając go na poły zaskoczonym, na poły radosnym spojrzeniem kogoś, kto usłyszał najbardziej absurdalną rzecz na świecie — a przecież bardziej absurdalną rzeczą powinna okazać się ciekawostka o chusteczkach.\n— Nie, nie. To nie tak, Shirane. To kompletnie nie tak — zaczął, gdy spłynęła na niego pierwsza fala uspokojenia i miał już pewność, że ramiona nie zaczną się trząść od rechotu. Otarł wtedy lekko dłonią o wargi i odsunął ją na blat, choć kąciki ust drgały w próbie zahamowania uśmiechu. — Rodzina nie ma tu nic do rzeczy. Po prostu jestem często w wyjazdach, które rzadko oznaczają ciszę i spokój. Twoje mieszkanie wydaje mi się... — martwe. Blondyn uśmiechnął się jeszcze szerzej, a potem oderwał wzrok od rozmówcy i omiótł nim całe pomieszczenie. — Bezpieczne.\nPowieki jasnowłosego nieco opadły, gdy wzrok padł na przycupniętego na kanapie kota. Zwierzę wpatrywało się w nich czujnie i zdawać się mogło, że rozumiało z tej rozmowy o wiele więcej niż ktokolwiek by chciał, choć prawdopodobnie jedynym motywem przewodnim, który hulał futrzakowi po półkulach mózgowych, było ciasto.\nCiasto, o którym przypomniał sobie Dawers.\n— Zjedzmy wreszcie. — Dla podkreślenia świetności tego plany pstryknął palcami wolnej dłoni. Palec wskazujący wycelował w Shirane. — A potem spróbuję się skontaktować z ciotką. Mam tylko nadzieję, że można tu dzwonić o tak późnych godzinach? Czy to też jest jakimś tabu, tak jak smarkanie publiczne?\nRe: Some people just need a high-five. In the face. With a chair. [ Shawn | Daiki ] by Shirane Daiki on 14/8/2017, 22:03\nShirane westchnął ciężko, jakby właśnie opuściły go wszelkie siły. Jako nauczyciel posiadał całe mnóstwo cierpliwości – w szkolnej klasie zawsze musiał być przygotowany na powtarzanie się i tłumaczenie wszystkiego któryś raz z kolei. Problem w tym, że poza pracą zapominał, że jegouczniowie nie byli jedyną grupą, która oczekiwała od niego tej cierpliwości, a Dawers zapewne niewiele odbiegał od nich wiekiem.\n― W cukierni uprzedzałem, że tyle nie zjem. Drożdżówki najlepiej smakują, kiedy są świeże, więc jeśli zostawisz mi aż tyle, raczej się zmarnują. I nie myśl sobie, że tym sposobem spuszczę ci z kwoty do oddania. ― Uniósł palec w ostrzegawczym geście, chociaż twarz czarnowłosego kompletnie zaprzeczała realnej groźbie. Istniała szansa, że błękitnooki – przez swoje wrodzone roztrzepanie – mógł wkrótce zapomnieć o długu, jednak blondyn wydawał się mieć w sobie na tyle dużo ogłady, by samemu nie puścić tego w niepamięć i dotrzymać słowa. Może było to naiwne ze strony Shirane, biorąc pod uwagę, że miał do czynienia z kimś, kogo dopiero poznał, ale dzieciak nie wyglądał na kogoś, kogo źle wychowano.\nBył tylko trochę dziwny.\nBrunet nie do końca mógł zrozumieć, co zabawnego było w ustalonych przez niego wersjach wydarzeń. Liczne i głośne rodziny wcale nie były taką rzadkością, choć Daiki musiał przyznać, że nie rozumiał po co niektórzy tworzyli sobie całą armię małych szkodników. Oczywiście wtedy tłumaczył sobie, że robili to po to, by miał z czego żyć – potrzebował głów do wpajania im wiedzy.\nGdy Shawn podjął się wyprowadzenia go z błędu, bezgłośnie przysunął do siebie wysoki taboret, by zająć miejsce po przeciwnej stronie kuchennego aneksu. Jedną ręką ujął ciepły kubek, a drugą podparł policzek, zastygając z nieznacznie przechyloną głową. Wyglądało to tak, jakby z góry szykował się na dłuższą rozmowę, choć elektroniczny zegar na piekarniku wskazywał już dość późną porę, a przecież nie zaprosił go do siebie po to, by rozmawiać. Na tę chwilę zapomniał jednak o telefonie, który kilkanaście minut temu podłączył do ładowarki i który powinien być już częściowo naładowany – przynajmniej na tyle, by móc przeprowadzić krótką rozmowę na temat tego, dlaczego nie udało mu się trafić na miejsce w odpowiednim czasie.\n― Jeszcze kilka lat temu byłem jedną z naprawdę nielicznych osób w mojej szkole, które chciały wychylać nos poza rodzinne miasto. Dobrze słyszeć, że ktoś inny nie szuka podobnych ograniczeń – rzecz jasna, o ile poznawanie nowych miejsc było twoim wyborem ― rzucił z rozbawieniem, mimowolnie wyobrażając sobie, jak rodzice siłą wciskają chłopaka do pociągu. Tym jednak już się nie podzielił, bo w gruncie rzeczy, gdyby znalazł się na jego miejscu, nie byłoby mu do śmiechu. Poza tym dziwnym zbiegiem okoliczności mogło okazać się, że ten ciąg wydarzeń nie mijał się z prawdą i poruszyłby drażliwy temat. Szkoda byłoby zepsuć przyjemną atmosferę przy herbacie.\n„Twoje mieszkanie wydaje mi się... bezpieczne.”\n― Chciałbym powiedzieć, że w moim wieku potrzeba takiego azylu, ale jak widać – przynajmniej mam taką nadzieję – nie jestem jeszcze stary. A lepiej nie straszyć cię perspektywą tego, że za trzy, cztery lata będziesz miał dość życia towarzyskiego. Tak na dobrą sprawę nie spędzam tu aż tak dużo czasu, ale czasem po pracy dobrze jest wrócić do tej ciszy i posiedzieć tylko w towarzystwie kota. ― Kiwnął podbródkiem w stronę Złodzieja, który wydał z siebie krótkie miauknięcie w nadziei, że dzięki temu doprosi się kawałka sernika dla siebie. Cholerny żebrak. ― Wezmę tylko kawałek ― zaznaczył bardziej stanowczo – na wszelki wypadek, gdyby blondyn planował opchnąć mu większość porcji.\nSięgnął po kawałek czekoladowego ciasta i wziął pierwszy kęs, zaraz zaciskając mocnej zęby, żeby ten nie opuścił jego ust wraz ze śmiechem, którego nie mógł pohamować, słysząc, że ciemnooki wziął sobie do serca japońskie tradycje. Niewiele brakowało, by się zakrztusił, ale wciągnąwszy głęboko powietrze przez nos, uspokoił się na tyle, by spokojnie przeżuć kawałek, przełknąć go i wreszcie udzielić odpowiedzi:\n― To już sprawa pomiędzy tobą a twoją krewną. Najwyżej przez resztę pobytu będzie w sekrecie pluć na porcję twojego obiadu za to, że przerwałeś jej piękny sen ― odparł żartobliwie i pokręcił głową, jakby jednocześnie próbował uspokoić nastolatka. Taka wersja wydarzeń była mało prawdopodobna, choć kto wie, jaka była jego ciotka. ― Ale pewnie sama próbowała się z tobą skontaktować. A jeśli chodzi o rozmowy przez telefon, lepiej unikać ich w środkach transportu publicznego, a przynajmniej starać się nie robić za dużo hałasu ― pouczył go, z naturalną lekkością dzieląc się przyzwyczajeniami swoich rodaków. Może dlatego, że Shawn już wystarczająco popisał się przy sprzedawczyni za ladą?


nienia tej niepisanej reguły mają często poważny problem z wybraniem podarunku dla kogoś bliskiego. Wiedząc, że ktoś nie ma jeszcze pełnego wyposażenia mieszkania (sprawdza się to np. w przypadku nowożeńców), można zakupić np. n\nImplanty zębowe BytomBlack smoke? Your car is in very bad shapePostaw na nowoczesność - o wirtualnych biurachKładzenie wykładzin - co Ci w tym pomoże?Plumbing serviceMedyczne opracowania statystyczne- co i jakKilka faktów o sercuNie masz planów na wakacjeGdy ubytek w zębie jest już zbyt dużyKleszczowa chorobaDobre rady jak szkolić z bhp w BiałymstokuKonflikty prawne z rodziną w tleCustomer advices - electriciansKilka słów o jednorazowej odzieży medycznejCiekawe kto może uczyć bhp?Informacje i fakty o rehabilitacjiSauny i balie drewnianeEngine should be in a good technical conditionSerwisant ekspresów do kawyPomoc geodezyjna jest nieoceniona. Dlaczego?Co chcesz wiedzieć o zaproszeniachGdzie zamówić tłumaczenia?AdwokaciWirtualne biuro - dobry sposób na redukcję kosztówJak znowu poczuć się dobrze we własnej skórzeThe ups and downs of an electriciansPrzydomowa oczyszczalnia ścieków - kilka przydatnych informacjiWełniana i termoaktywna. Odzież oczywiścieO dobrych stomatologachCoving and covings


CZĘŚĆ PIERWSZA PRZYPOMNIENIE, CZYM JEST PIRAMIDA ŻYWIENIA CO TO JEST ZDROWA ŻYWNOŚĆ? - PDF\nDownload "CZĘŚĆ PIERWSZA PRZYPOMNIENIE, CZYM JEST PIRAMIDA ŻYWIENIA CO TO JEST ZDROWA ŻYWNOŚĆ?"\n1 W kwietniu grupa integracyjna z przedszkola w Mirkowie przystąpiła do udziału w kolejnej akcji AKADEMII ZDROWEGO PRZEDSZKOLAKA pt. Uczymy się o jedzeniu w ekologicznym znaczeniu. W grupie jest 19 dzieci, w wieku 4 lat, (w tym 3 dzieci z niepełnosprawnością). CZĘŚĆ PIERWSZA PRZYPOMNIENIE, CZYM JEST PIRAMIDA ŻYWIENIA CO TO JEST ZDROWA ŻYWNOŚĆ? Realizację akcji zaczęliśmy od przypomnienia czym jest Piramida Żywienia Przedszkolaka. Dzieci wiedzą, że zawiera ona produkty niezbędne w codziennej diecie każdego człowieka. Przedszkolaki doskonale poradziły sobie także z posegregowaniem różnych produktów na żywność zdrową i niezdrową.\n2 Z produktów, które określiły jako zdrowe, dzieci wspólnie ułożyły Piramidę, przypominając sobie jednocześnie co znajduje się na poszczególnych jej piętrach. Po takim przypomnieniu dzieci przystąpiły do pracy w małych grupach - wycinając, układając i przyklejając stworzyły własną Piramidę Żywienia Przedszkolaka.\n3 CZĘŚĆ DRUGA ZDROWA ŻYWNOŚĆ NA PRZYKŁADZIE OWOCÓW I WARZYW WARSZTATY KULINARNE, CZYLI ZRÓB TO SAM Oglądając inscenizację wiersza Jana Brzechwy pt. Na straganie, przedszkolaki przeszły do drugiego piętra Piramidy czyli warzyw. Wspólnie nazywały znane sobie warzywa oraz przypominały nazwy tych trudniejszych jak kalarepa, por, rzepa, bakłażan Następnie wymieniały znane i lubiane owoce. Określały, które z nich rosną w Polsce, a które docierają do nas z innych krajów. Wymyślały różne potrawy, które można przygotować z warzyw i owoców, bawiły się w rozpoznawanie warzyw i owoców za pomocą zmysłu dotyku. Wiele radości wzbudziła także zabawa w mistrza smaku - polegająca na rozpoznawaniu owoców i warzyw tylko i wyłącznie po smaku. Dzieciaki wspólnie z Raptusiem, Wieprzusiem i Ociupinką próbowały dowiedzieć się co to jest żywność ekologiczna i gdzie możemy ją dostać. Przedszkolaki z wielkim entuzjazmem przystąpiły do samodzielnego przygotowania soków: marchewkowo jabłkowego oraz pomarańczowo grejpfrutowego z dodatkiem cytryny. Wypijając z wielkim apetytem samodzielnie przygotowany sok przekonały się, że smakuje on znacznie lepiej niż ten z kartonu, ze sklepowej półki.\n4 Kolejny dzień przyniósł nowe emocje i wrażenia. Dzieciom bardzo podobała się zabawa w małych kucharzy i postanowiły tym razem przygotować surówkę z marchewki i jabłka. Nawet niejadki z wielkim apetytem zjadały swoją porcję prosząc o dokładki. Wspólnie mieliśmy okazję przekonać się o tym, że suszone owoce doskonale mogą zastąpić słodycze są bardzo smaczne, a przy tym znacznie zdrowsze niż np. żelki. Degustacja suszonych jabłek, moreli, żurawiny, rodzynek wywołała wiele radości i zapewne zachęciła dzieci do częstszego sięgania po tego typu słodycze.\n5 Dzieci wykonały również prace plastyczne Kolorowo oraz zdrowo przedstawiając własne propozycje zdrowych przekąsek owocowo warzywnych oraz zaproponowały samodzielnie skomponowany zdrowy posiłek śniadanie, obiad lub kolację.\n6 CZĘŚĆ TRZECIA ZDROWA ŻYWNOŚĆ NA PRZYKŁADZIE JAJ Ostatnim etapem naszej przygody ze zdrową żywnością były jajka. Dzieci opowiadały o tym skąd się biorą jajka oraz wymieniały ich różne rodzaje: jajo kurze, gęsie, kacze, przepiórcze, strusie. Oglądając naturalne eksponaty oraz ilustracje dzieci określały czym się mogą różnić poszczególne rodzaje jaj. Razem z bohaterami Zdrowego Zakątka próbowaliśmy dowiedzieć się co oznaczają poszczególne cyferki umieszczone na skorupkach jaj kupowanych w sklepie. Teraz już wiemy, że najlepsze są jaja oznaczone cyferką 0 oraz 1 - od kur, które mogą sobie chodzić na świeżym powietrzu i dostają naturalne pożywienie. Dzieci miały możliwość sprawdzić jak odróżnić jajo świeże od nieświeżego oraz ugotowane od surowego. Wiele pozytywnych emocji wywołały zabawy: Uwaga Jajo, Wyścig z jajem, było dużo śmiechu i radości, a dzieci pokazały, że potrafią bardzo ostrożnie obchodzić się z jajem nikomu jajko nie upadło.\n7 PODSUMOWANIE AKCJI Z RODZICAMI Zakończeniem akcji były zajęcia otwarte dla rodziców. Przedszkolaki miały możliwość podzielić się z rodzicami swoją wiedzą na temat zdrowej i ekologicznej żywności. W nawiązaniu do zbliżających się świąt Wielkanocnych dzieci wspólnie z rodzicami malowały wydmuszki jaj. Mamy nadzieję, że zdobyte doświadczenia i nowe wiadomości wpłynęły na poszerzenie wiedzy i świadomości dzieci i rodziców na temat wpływu zdrowej żywości na nasze zdrowie i samopoczucie.\nW grupie jest 18 dzieci (4 i 5-latki, 3 dzieci z niepełnosprawnością), 2 nauczycieli, pedagog specjalny. CZĘŚĆ PIERWSZA\nW listopadzie 2014 r. grupa integracyjna z przedszkola w Mirkowie rozpoczęła realizację projektu Akademii Zdrowego Przedszkolaka pt. Podróż do krainy pełnej zdrowia. W grupie jest 18 dzieci (4 i 5-latki,


ID: 110003120 | SKU: 110003120\nNakładka na żelazko wykonana z nieprzywieralnego materiału PTFE.\nNakładka na żelazko wykonana z nieprzywieralnego materiału PTFE. Nakładka jest odporna na temperatury do 250 stopni C, nie powoduje wybłyszczenia tkanin z włókien syntetycznych, wełny, jedwabiu lub firanek. Łatwo ślizga się po każdej delikatnej tkaninie, chroniąc ją przed przypaleniem. Nakładka jest uniwersalna i nadaje się do wszystkich typów żelazek.\npolecam ,bardzo przydatna\nbardzo dobrze się prasuje z nakładką


Olbrychski: Śpiewanie „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie, to bluźnierstwo | Fronda.pl\n07.11.13, 08:38Fot. Wikimedia\nSwoje przemyślenia na temat bluźnierstwa i grzechu aktor przedstawił w ramach zachwalania akcji wysyłania specjalnych kart z życzeniami na Święto Niepodległości. - I chętnie tymi symbolami plastycznymi podzieliłbym się nie tylko z moimi najbliższymi, ale z całą Polską, zwłaszcza z tą szczególną, smutną częścią Polski, która lubi odnajdywać się w klęskach i która z uporem, wstyd to powiedzieć, śpiewa „ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie”, co jest bluźnierstwem, grzechem i nonsensem. Tym ludziom te karteczki też z uśmiechem chciałbym przesłać - powiedział aktor.\nA my możemy tylko odesłać Olbrychskiego do słownika, aby przeczytał, czym jest bluźnierstwo i grzech.\nPan Olbrychski nie widzi zagrożeń ze strony różnych ideologii które opanowują naszą rzeczywistość , być może jest jednym z tych któremu odpowiada któraś z ideologii?\nTaką mamy wolność, że nawet śpiewać nie możemy jak chcemy. Jak to napisał chyba Kruczkowski: "do d... z taką wolnością"\n@Zanarkand Wygląda na to, ze granice wolności mają mi wyznaczać ludzie tacy jak pan Olbrychski. Moje zdanie jest j/w.\nGdy to mówił -był trzeźwy czy na kacu?.\nPan Daniel to jest wiarygodny tylko dla elektoratu PO/SLD.\nNiestety starośc przed głupota nie chroni . A szkoda .\nI znowu zerojedynkowiec jednokomórkowy szukacz vel arbiter .... ojczyznę wolną od korupcji? od głupoli? od pseudoartystów ?? to tak lekko ... o okupacji agentury nie wspomnę ... jako przedstawiciel ...,. możesz się rzeczy\n@ Domingo patriotyzm? o tak ... wobec WŁASNEJ ojczyzny ...\nAluzja do księży jak najbardziej sprawę wyjaśnia .... rzeczywiście NIEWIELU było wiernych moskwie stolicy tej ojczyzny ...\n@ szukacz to po co czytasz? niezrozumienie nie dziwi ... zerojedynkowcy maja problemy ... nie mieści się w komórkach ...a te przykazania to jak brzmią? nie znam twojej religii ...\nCytat z prasy: " Wybitny aktor może być intelektualnym kretynem"\na ja tam lubię tę pieśń w ORYGINALE ;-) a mgr. Olbrychski mnie o "wolności" uczyć nie będzie... "Hej chłopcy, bagnet na broń" to jak rozumiem wg niego nawoływanie do przemocy... ;-) żałosny starszy Pan...\nChrześcijaństwo to twoja religia? niesamowite ... po tatusiu czy po mamusi??\ntaaak? ciekawe...na święto Niepodległości- pewnie będzie okazja do wyśpiewania ODPOWIEDNICH słów\nNasz celebryta, jak to częste i u innych ,kieruje się bardziej emocjami niż przemyśleniami. Jako aktor niezbyt wnikliwie analizuje sytuację w kraju. Pan Olbrychski, mówi to, co czuje. Wolny człowiek w wolnym kraju.\n@Trybik "Pan Olbrychski, mówi to, co czuje. Wolny człowiek w wolnym kraju." Ten kto śpiewa "racz nam wrócić Panie..." też śpiewa to co czuje- Wolny człowiek w ... jewrapiejskim sajuzie ...\nA co się dziwić. Jemu w kraju dobrze, nie musi się zastanawiać, jak związać koniec z końcem, więc nie musi też patrzeć politykom na ręce, szukać alternatywnych w stosunku do oficjalnych informacji, przejmować się, że odbiorą mu dzieci albo że trafi do psychuszki za wywrotową działalność polegającą na rezerwie w stosunku do raportu MAK, wszędzie, gdzie się pojawi, wszyscy mu wazelinią, to i łatwe życie mu rozum z głowy wyjadło.\nCzy rozwodnicy mogą być wiarygodni? Widzą grzechy innych, jak faryzeusze.\n@szukacz arbitra Pouczać może mnie tylko ktoś, kto sam stosuje się do tej zasady. Poza tym, mgr nie jest funkcją a stopniem wskazującym na poziom wykształcenia, którego jak widać po twojej idiotycznej zaczepce, tobie brakuje. Zastanawiam się czy, jako człowiek prymitywny i źle wychowany, o prezydencie Wałęsie mówisz technik-elektryk Wałęsa?\nZ wódy przerzucił się na TVN24. A kazdy nałóg szkodzi.\n"Ojczyznę wolną racz nam zwrócić Panie" to nie jest bluźnierstwo. To idiotyzm.\nEurosocjalizm,korupcja,gender,pedryle... „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie!"\nNie sądzę by należało się przejmować rozważaniami teologicznymi p. D. Olbrychskiego. ----------------- PS Komuna też się burzyła na takie śpiewanie, więc nic dziwnego, że post-komuna przejęła i tę schedę.\nObecnie globalizacja jest przymusem liberalno-lewicowych ludzi. Mam prawo z tym się nie zgadzać. Tym bardziej ze globaliści narzucają nam co mamy robić, jak wychowywać dzieci itd. Czy to jest wolność, nie, jest to nowa forma niewoli, której nigdy przed tym nie było. To nie prawda że bez globalizacji będą wybuchać wojny. Wojny wywołują politycy, wojskowi, którzy każą iść zabijać, za ich chore ambicje.\nW związku z ewidentnym atakiem na wolność przez zaplute grupy reakcjonistów burzących ład i porządek społeczny i mając na uwadze powszechne oburzenie mieszkańców miast i WSI do sprawy powinien teraz wkroczyć sam twórca wolności... To ja za wolność gardła- pardon karku nadstawiałem w Magdalence OTAKE Polske i sam jeden komunizm obaliłem a tu takie "bluźnierstwa" śpiewacie... Wolność jest!- ZROZUMIANO! Miała być demokracja a tu każdy mówi co chce...\nCenię go jako aktora, ale jego przemyślenia są delikatnie mówiąc do d..... .\nJakim trzeba być ograniczonym, żeby nie dostrzegać zniewolenia przez umowy międzynarodowe i podporządkowania się nim. UE każe nam to lub tamto, a my jak bezmyślne osły musimy je wypełniać. Coraz częściej jest to bezwarunkowy nakaz. Dlatego ci, którzy tego nie widzą, przykro mi to stwierdzić, są ograniczeni. Globalizacja jest to światowa rewolucja o łagodnym przebiegu. Cele pozostały takie same jak w Rewolucji Francuskiej, Październikowej.\nDrohiczyniakowi troszkę coś nie tak trybiki się kręcą jak widać. Polska nie odzyskała pełnej suwerenności. Tak więc śpiewanie "...racz nam zwrócić Panie" ma poniekąd sens.\nJa to tak sobie myślę, że śpiewanie naszego hymnu też nie ma sensu. Po jakiego wała mamy leźć z ziemi włoskiej i to przez te rzeki. potem jeszcze coś tam szablą odbijać? Toż to bluźnierstwo i grzech! Buchacha!\nW WOLNEJ OJCZYŹNIE NIE BYŁOBY NIESPRAWIEDLIWEJ BIEDY , GNOJENIA CZŁOWIECZEJ GODNOŚCI I NISZCZENIA RADOŚĆI W CZŁOWIEKU , PANA DANIELA ZAPRASZAM DO KONINA , MOŻE ZROZUMIE\nMamy "elity". dla których wolność to możliwość wygrzania tyłka nad Morzem Czerwonym lub w innym zakątku świata. I kasa, kasa, kasa.... Normalnie żal .... ściska.\nnieproszony - z takim argumentem ciężko dyskutować!\nOdezwał się znów "psychiczny gej"


Bezczelni złodzieje i ich pomagierzy – wszyscy staną przed sądem - Wrocławskie Fakty\nBy Redakcja 21 stycznia 2021\nSwoistą bezczelnością wykazali się dwaj mężczyźni, którzy ubiegłoroczną Wigilię postanowili spędzić całkowicie inaczej niż większość z nas. Na ich trop wpadli funkcjonariusze kryminalni z Komisariatu Policji Wrocław – Ołbin, którzy otrzymali zgłoszenia o kradzieżach na Kępie Mieszczańskiej.\nProwadzone przez policjantów czynności wykazały, że 20-latek oraz jego o pięć lat starszy kompan postanowili wykorzystać świąteczny czas, aby zaopatrzyć się w „prezenty” w sposób bardzo mało zgodny z prawem. W biały dzień mężczyźni włamali się do kilkunastu komórek lokatorskich i boksów piwnicznych. Przestępcy byli na tyle bezczelni, że w czasie dokonywania włamań… zrobili sobie przerwę na posiłek!\nPo jedzeniu wrócili do kradzieży, a ich łupem padło tego dnia kilkanaście rowerów oraz inne sprzęty o znacznej wartości. Policjanci już po kilku dniach ustalili, kto może stać zarówno za kradzieżami, jak i dalszym zbyciem przedmiotów pochodzących z przestępstwa. W ubiegłym tygodniu funkcjonariusze pionu kryminalnego zatrzymali dwóch mieszkańców Wrocławia, w wieku 20 i 25-lat. Mężczyźni usłyszeli zarzuty dokonania kilkunastu włamań oraz kradzieży, a ich łupem padły głównie rowery oraz wartościowe przedmioty. Decyzją sądu najbliższe miesiące spędzą w areszcie.\nTo jednak nie był koniec tej sprawy. Policjanci zatrzymali również dwóch innych mężczyzn, którzy podejrzewani są o nabywanie oraz dalsze zbywanie ukradzionych przez młodych wrocławian przedmiotów. W lokalu oraz pomieszczeniach użytkowanych przez 33 i 35-latka policjanci ujawnili mienie pochodzące z przestępstwa, w tym skradzione wcześniej jednoślady o wartości kilku tysięcy złotych. Obu mężczyznom grozi kara do 5 lat pozbawienia wolności.\nPolicjanci z Ołbina podkreślają, że sprawa jest rozwojowa i nie wykluczają dalszych zatrzymań.


Bayern Monachium - Paderborn transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\n3:2 Bundesliga (Liga Niemiecka)21.02.2020 20:30Bayern Monachium - Paderborn2020-02-21T20:30:00+01:002020-02-21T22:30:00+01:00\nTOP 3 BONUSY NA MECZ Bayern Monachium - Paderborn 1229 PLN 29 zł za darmo i bonus 1200 zł - więcej na www.STS.pl\nBayern Monachium - Paderborn na żywo. Transmisja live stream online w internecie. Gdzie oglądać?\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć takie mecze jak Bayern Monachium - Paderborn na żywo w tv i live stream online. Gdzie oglądać mecz Bayern Monachium - Paderborn w Internecie? Najbliższy mecz o którym mowa odbędzie się 21.02.2020 20:30. Dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie Bayern Monachium - Paderborn można oglądać za darmo na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach online . Są one dostępne w płatnych pakietach jak również wybrane kanały za free z transmisjami za darmo.\nTransmisja online meczu Bayern Monachium - Paderborn w ramach popularnych rozgrywek jakim jest Bundesliga (Liga Niemiecka) można oglądać na wielu kanałach tv , w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń a Piłka nożna to jeden ze sportów wśród najpopularniejszych transmisji.\nBayern Monachium - Paderborn na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć Bayern Monachium - Paderborn na żywo w tv i online?\nWydarzenie Bayern Monachium - Paderborn to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 21.02.2020 20:30. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo na kanałach online i telewizji . Wśród dostępnych transmisji znajdują się popularne drużyny i rozgrywki takie jak Bundesliga (Liga Niemiecka).\nKanały do wydarzenia Bayern Monachium - Paderborn zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek Bundesliga (Liga Niemiecka) i dyscypliny sportowej Piłka nożna, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nBayern Monachium - Paderborn transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?


Wojewódzkie obchody Narodowego Święta Niepodległości! - naOSTRO.info\nWojewódzkie obchody Narodowego Święta Niepodległości!\nW Kielcach, w czwartek 11 listopada, odbyły się wojewódzkie obchody 103. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Kielczanie tłumnie uczestniczyli w spotkaniu pod dawnym Pałacem Biskupów Kieleckich, gdzie wspólnie, świętując Niepodległą, odśpiewano hymn Rzeczpospolitej Polskiej. Rocznicowe uroczystości odbyły się również na placu Wolności, pod pomnikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego. Wzięli w nich udział marszałek województwa świętokrzyskiego Andrzej Bętkowski i przewodniczący Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego Andrzej Pruś. Na zaproszenie władz samorządu województwa świętokrzyskiego, w wojewódzkich obchodach święta uczestniczyli również przedstawiciele władz państwowych, instytucji i przedsiębiorstw ukraińskiego Obwodu Winnickiego.\nW intencji Ojczyzny, w kieleckiej Bazylice Katedralnej na Wzgórzu Zamkowym kielczanie modlili się, czcząc pamięć polskich bohaterów, żołnierzy, działaczy, których czyny dały Polakom niepodległość. Mszy świętej przewodniczył biskup kielecki ks. Jan Piotrowski. W homilii głoszonej podczas nabożeństwa biskup odwoływał się do słów błogosławionego prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego oraz św. Jana Pawła II przekonując, że świadectwem miłości do Ojczyzny, oddania ideałom wolności i swobody jest miłość do bliźniego, dialog, wzajemne zrozumienie, umiłowanie rodziny i niesienie pomocy potrzebującym. We mszy świętej uczestniczył przewodniczący Sejmiku Andrzej Pruś, marszałek województwa Andrzej Bętkowski a także członkowie ukraińskiej delegacji z Obwodu Winnickiego, którzy goszczą w województwie świętokrzyskim z okazji obchodzonego Narodowego Święta Niepodległości. Wraz z licznie przybyłymi do katedry mieszkańcami Kielc, którzy nieśli flagi narodowe, nabożeństwa słuchali świętokrzyscy parlamentarzyści, wojewoda świętokrzyski, przedstawiciele służb mundurowych – żołnierze, policjanci, strażacy, a także świętokrzyscy kombatanci, studenci i uczniowie. Płaszcze wielu osób zdobiły narodowe kokardy i kotyliony.\nPo zakończeniu mszy świętej jej uczestnicy przeszli pod obecną siedzibę Muzeum Narodowego w Kielcach. Tu wspólnie odśpiewano hymn narodowy. To wydarzenie odbyło się w ramach akcji “Niepodległa do Hymnu”, inicjowanej od 3 lat przez Biuro Programu “Niepodległa”. Również w tym roku tłumnie na Wzgórzu Zamkowym, przed dawnym Pałacem Biskupów Krakowskich pojawili się kielczanie. Byli też m.in. wiceminister sportu, świętokrzyski poseł Anna Krupka, wiceminister spraw zagranicznych Piotr Wawrzyk, minister, poseł Michał Cieślak, poseł Krzysztof Lipiec, senator Krzysztof Słoń, poseł Marek Kwitek, wojewoda świętokrzyski Zbigniew Koniusz i wicewojewoda Rafał Nowak. Pieśń “Mazurek Dąbrowskiego” w Kielcach zagrała Orkiestra Reprezentacyjna Straży Granicznej.\nZe Wzgórza Zamkowego uczestnicy patriotycznych uroczystości przeszli ulicami: Małą, Sienkiewicza, Hipoteczną na plac Wolności. Dalsza część rocznicowych obchodów odbyła się pod pomnikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego. Tu odbyła się uroczysta zmiana wart, głos zabrał wojewoda świętokrzyski. Zbigniew Koniusz odniósł się do historii polskiej oraz do współczesności, podkreślając wagę i znaczenie dla Polaków wolności, suwerenności. Tradycyjnie już pod pomnikiem Józefa Piłsudskiego odbył się Apel Pamięci, upamiętniający wszystkich, którzy w obronie Ojczyzny oddali swoje życie, wspominający także uczestników walk o polską niepodległość w latach 1914-1918. Pod pomnikiem Józefa Piłsudskiego złożono kwiaty i zapalono znicze.\nWażnymi punktami oficjalnej części uroczystości było wspólne odśpiewanie Marszu Pierwszej Brygady, pieśni I Brygady Legionów Polskich, utworu towarzyszącego przed ponad 100 laty strzelcom i legionistom Józefa Piłsudskiego. W ramach obchodów zorganizowana została również defilada pododdziałów przed pomnikiem i trybuną honorową oraz pokaz musztry paradnej w wykonaniu kompanii reprezentacyjnej Niepublicznego Technikum Zawodowego im. Żołnierzy Sił Pokojowych ONZ Zakładu Doskonalenia Zawodowego w Kielcach.\nW trakcie uroczystości z okazji Narodowego Święta Niepodległości świętokrzyscy żołnierze otrzymali awanse na wyższe stopnie wojskowe. Marszałek Andrzej Bętkowski otrzymał nadany mu stopień majora rezerwy. Nominację wręczył oraz gratulował marszałkowi szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Kielcach płk Jarosław Molisak.\n– To dla mnie zaszczyt, ale też olbrzymie zobowiązanie. Mam głęboki szacunek do służących Polsce żołnierzy, służb mundurowych, policji, straży, służb obrony naszych granic, do troszczących się o nasze zdrowie lekarzy, ratowników – podkreślił marszałek Andrzej Bętkowski. – Dzień Niepodległości to okazja, by im wszystkim podziękować za służbę, za ofiarność.\nPo zakończeniu części oficjalnej uroczystości ich uczestnicy mogli obejrzeć widowisko historyczne „Gloria Victis – Godni Pamięci. III Powstanie Śląskie 1921-2021”, przygotowane przez Kielecki Szwadron Kawalerii im. 13. Pułku Ułanów Wileńskich przy wsparciu lokalnych Grup Rekonstrukcji Historycznych zaś po jego zakończeniu, wysłuchać Koncertu Listopadowego w wykonaniu Młodzieżowej Orkiestry Dętej OSP w Krasocinie.\nW tym artykule:Andrzej Bętkowski, kielce, marszałek Andrzej Bętkowski, Marszałek Województwa Świętokrzyskiego, Narodowe Święto Niepodległości, Urząd Marszałkowski w Kielcach\nOstrowiec Św. na 26 miejscu w Rankingu Finansowym Samorządu Terytorialnego w Polsce 2020!\nKoronawirus województwo świętokrzyskie: 288 nowych zakażeń!


U2048-2 Używany mieszalnik planetarny do gestych cieczy/kremów produkcji APPARATEBAU MACK - Perry Machinery Poland\nStrona główna > Homogenizatory , mieszalniki kremów > U2048-2 Używany mieszalnik planetarny do gestych cieczy/kremów produkcji APPARATEBAU MACK\nNumer urządzenia: U2048-2\nUżywany mieszalnik planetarny do gęstych cieczy/kremów produkcji APPARATEBAU MACK (Niemcy). Robocza pojemność zbiornika do 200 l. Zbiornik jest wykonany ze stali kwasoodpornej i wyposażony w izolowany płaszcz grzewczy. Płaszcz może pracować na ciśnieniu do 12 bar i temperaturze do 150C. Mieszalnik jest wyposażony w napędzane od góry dwa mieszadła – ramowe oraz obcierające ścianki i dno. Dolny rozładunek.\n⇐ L0471-02 UŻYWANY MIESZALNIK DO PAST W WYKONANIU KWASOODPORNYM PRODUKCJI „SURMET” O POJEMNOŚCI ROBOCZEJ 400 LITRÓW I 460 LITRÓW CAŁKOWITEJ\nU789V-1 Wyremontowany mieszalnik homogenizujący produkcji UCR typ M30 ⇒


TNN.PL > Pamięć Miejsca > Wielokulturowość > Brama Pamięci - lubelscy Żydzi > Zagłada lubelskich Żydów > Ludzie aparatu nazistowskiego w Lublinie\n(19.06.1911, Salzburg ? 20.08.1962) Szef sztabu "Akcji Reinhard".\nHöfle jako szef sztabu ?Akcji Reinhard?\nUrodził się w Salzburgu na terenie Austrii. Z wykształcenia był mechanikiem samochodowym. Zafascynowany ideologią narodowosocjalistyczną przystąpił do nielegalnego ruchu nazistowskiego w 1930 r. W roku 1933 wstąpił do NSDAP i SS. Po wybuchu wojny został mianowany na stanowisko szefa niemieckiej samoobrony (Selbstschutz) w Nowym Sączu. W okresie tworzenia sieci obozów pracy w 1940 r. w dystrykcie lubelskim Odilo Globocnik powołał go na stanowisko komendanta obozu w Bełżcu. W 1941 r. pełnił służbę w Mohylewie na Białorusi. Był nieprzejednanym antysemitą i rasistą, czemu dał wyraz w latach 30., biorąc udział w licznych wystąpieniach antyżydowskich. Jego postawa, zgodna z ideologią nazistowską, otworzyła mu drogę do szybkiej kariery w strukturach SS.\nW celu odpowiedniej koordynacji działań w ramach ?Akcji Reinhard? Globocnik powołał sztab, na czele którego stanął SS-Hauptsturmführer Hermann Höfle. Do jego zadań należała m. in.:\n1) koordynacja działań aparatu bezpieczeństwa z administracją cywilną,\n2) nadzór nad likwidacją skupisk ludności żydowskiej,\n3) deportacje do obozów zagłady,\n4) rabunek mienia ofiar.\nŻeby proces likwidacji społeczności żydowskiej przebiegał bez zakłóceń, musiała być pełna kompatybilność działań różnych czynników. W tym celu na dzień 15 marca 1942 r. z polecenia Höflego została zwołana narada, której celem było omówienie problemu deportacji do obozu zagłady w Bełżcu. Udział w niej wzięli przedstawiciele SS, policji oraz administracji.\n1) Byłoby rzeczą właściwą przybywające do dystryktu lubelskiego transporty Żydów dzielić już na stacji odjazdowej na zdolnych i niezdolnych do pracy. Jeśli dokonanie tego podziału na stacji odjazdowej jest niemożliwe, należałoby ewentualnie przejść na rozdzielenie według powyższej zasady transportów w Lublinie.\n2) Wszyscy niezdolni do pracy Żydzi mają być przewiezieni do Bełżca, najdalszej stacji granicznej powiatu Zamość.\n3) Hauptsturmführer Höfle zamierza zbudować wielki obóz, w którym zdolni do pracy Żydzi zostaną zarejestrowani według swoich zawodów i gdzie można będzie zgłaszać zapotrzebowanie na nich.\nNa zakończenie oświadczył on, że mógłby przyjmować dziennie 4-5 transportów po 1000 Żydów, skierowanych do stacji Bełżec. Żydzi ci, przekroczywszy granicę, nigdy już nie wrócą do Generalnej Guberni. .\nW dokumencie tym można zauważyć, że nie określono Bełżca wprost jako obozu natychmiastowej śmierci, lecz pośrednio dano do zrozumienia, iż ci Żydzi, którzy do niego trafiają nigdy go już nie opuszczą. Höfle nadmienił również, iż w dystrykcie lubelskim zostanie wybudowany duży obóz koncentracyjny, który będzie stanowił rezerwuar siły roboczej. Tym dużym obozem miał być Majdanek. Obóz koncentracyjny w Lublinie już wówczas funkcjonował, a Höfle miał zapewne na uwadze jego rozbudowę.\nW grudniu 1942 r. Höfle został zobligowany do sporządzenia raportu o przebiegu ?Akcji Reinhard?, która zgodnie z rozkazem Himmlera miała zakończyć się z dniem 31 grudnia 1942 r. Szef sztabu ?Akcji Reinhard? nadał radiotelegram w dniu 11 stycznia 1943 r., w którym szyfrem zapisano nazwy obozów zagłady: L (Lublin), B (Bełżec), S (Sobibór), T (Treblinka). Obozy zapisane szyfrem były wymienione według kolejności rozpoczęcia funkcjonowania, jednocześnie do każdego z nich przypisano konkretną liczbę ofiar. Globalnie obliczono w raporcie Höflego liczbę zamordowanych Żydów na 1 274 166 osób. Nie jest to pełny bilans Żydów zamordowanych w obozach ?Akcji Reinhard? z oczywistego względu, a mianowicie jedynie Bełżec został zamknięty w wyznaczonym przez Himmlera terminie, pozostałe obozy funkcjonowały do jesieni 1943 r., a zwieńczeniem był masowy mord ponad 18 tys. Żydów w obozie koncentracyjnym na Majdanku w ramach ?Akcji Dożynki?.\nPo zakończeniu ?Akcji Reinhard? został przeniesiony w kolejności na placówki na Słowacji, Belgii, Holandii oraz w Trieście, gdzie ponownie służył pod rozkazami Globocnika.\nW dniu 31 maja 1945 r. został schwytany w Karyntii wraz z Globocnikiem i kilkoma innymi funkcjonariuszami ?Akcji Reinhard?. Alianci nie rozpoznali w nim zbrodniarza wojennego, mimo że znalazł się na liście zbrodniarzy wojennych sporządzonej przez Kwaterę Główną Aliantów.\nInformacje na temat Hermanna Höflego zostały ujęte w Centralnym Rejestrze Zbrodniarzy Wojennych i Osób Zagrażających Bezpieczeństwu Publicznemu z dokładnością, co do daty urodzenia, miejscem popełnienia zbrodni oraz stopniem w SS. Źródło informacji na temat Höflego stanowił także opublikowany w 1946 r. przez Centralną Żydowską Komisję Historyczną w Polsce zbiór dokumentów, w którym znalazły się m. in. zeznania Marcela Reicha ? Ranickiego, który podczas funkcjonowania getta warszawskiego był sekretarzem w Judenracie, a który za likwidację społeczności żydowskiej w Warszawie w lecie 1942 r. obciążył właśnie Höflego. Dziwny jest więc fakt, iż amerykańscy śledczy nie rozpoznali szefa sztabu ?Akcji Reinhad?. Już w lecie 1948 r. władze polskie starały się o ekstradycję Höflego do Polski. Stało się to niemożliwe z powodu jego ucieczki do Włoch. Pierwsza informacja publiczna w Europie Zachodniej na temat Höflego ukazała się w sierpniu 1949 r. w Paryżu w gazecie ?Le Monde Juif?. Obciążono wówczas go odpowiedzialnością za deportacje ponad 200 tys. Żydów do obozu zagłady w Treblince.\nNa początku lat 50. Höfle powrócił z Włoch najpierw do Austrii, a następnie do Niemiec (Bawaria). Odnowienie jego znajomości z przyjaciółmi z SS wpłynęło na zainteresowani się jego osobą przez amerykańskie tajne służby, a w opinii dotyczącej jego osoby czytamy: Punktualny, z obyciem wojskowym, godny zaufania, wydaje się być absolutnie odpowiednia osobą.. Jednocześnie stwierdzono jego skłonności do niedomówień, zaniżania stanu posiadanej wiedzy. Na początku 1954 r. nadano mu pseudonim ?Hans Hartmann?. Otrzymał także miesięczne wynagrodzenie w wysokości 100 DM. Jego zadaniem była inwigilacja środowisk byłych członków SS oraz skrajnie prawicowych. Z nieznanych powodów służby zerwały z nim współpracę w czerwcu 1954 r. Zastanawiający jest po pierwsze fakt, iż tajne służby amerykańskie nawiązały współpracę z byłym nazistowskim zbrodniarzem, zapewne posiadając całkowitą świadomość jego wojennej przeszłości oraz po drugie, iż po jej zerwaniu Höfle nie został aresztowany i postawiony przed obliczem sądu. Można domniemywać, iż taka była cena za jego współpracę.\nSpokojne życie wiódł do 1961 r., kiedy to ujęto go w rodzinnym mieście Salzburg. Jego aresztowanie zbiegło się z rozpoczęciem procesu Adolfa Eichmanna. Höfle nie został skazany, a nawet nie rozpoczął się jego proces, gdyż pod koniec sierpnia 1962 r. popełnił samobójstwo.\n R. Kuwałek, Obóz zagłady w Bełżcu, Lublin ? Bełżec 2005, s. 24.\nChristian Wirth, Jacob Sporrenberg, Odilo Globocnik, Franz Stangl, Hermann Höfle, Karl Frenzel,


Ptasia grypa znów niebezpieczna? | MedMe.pl\nPtasia grypa znów niebezpieczna?\nChińskie władze informują o dwóch śmiertelnych przypadkach zakażenia wirusem H7N9. Niepokojące może być to, że zmutowany wirus ptasiej grypy nie atakował dotychczas ludzi.\nDwa śmiertelne przypadki śmierci na skutek zakażenia wirusem H7N9 zanotowano w Szanghaju – najpierw zachorował 87-latek, następnie 27-letni mężczyzna. Kolejną osobą, u której stwierdzono wirusa, jest 35-letnia kobieta z pobliskiej prowincji Anhui. Jej stan lekarze oceniają jako krytyczny.\nChorzy na ptasią grypę\nWładze prowincji zwróciły się do lokalnych szpitali, by monitorowały stan pacjentów, którzy mają problem z oddychaniem lub wykazywać mogą pierwsze objawy choroby. Także Tajwan zaostrzył kontrole podróżnych, którzy przybywają z Chin.\nOd momentu wykrycia ptasiej grypy, czyli od 2003 roku, zmarło ok. 360 osób. Choć objawy wywoływane przez wirusy ptasiej grypy są podobne do objawów wywołanych przez wirusy grypy ludzkiej (osłabienie, złe samopoczucie, wysoka temperatura ciała, kaszel, brak apetytu, apatia), choroba ta ma znacznie cięższy przebieg.\nZobacz też: grypa-i-ptasia-grypa,596,1.html">Grypa i ptasia grypa.\nZdaniem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), która monitoruje sytuację, wykryte przypadki nie są jednak oznaką, że należy wprowadzić specjalne środki ostrożności. Choć zmutowany szczep przeniósł się na człowieka, ryzyko pandemii wciąż jest minimalne. Lekarze zaznaczają, że niemożliwością jest, by chorzy zarazili się od siebie, także ich bliscy nie wykazują żadnych niepokojących objawów choroby.


Największy skandal w historii Akademii Szwedzkiej. Przeciek ws. Nobla dla Szymborskiej, w tle oskarżenia o gwałt - Książki historyczne - Historia - wydarzenia i ciekawostki historyczne - Dziennik.pl - Dziennik.pl\n10 kwietnia 2018, 13:44 aktualizacja 28 listopada 2019, 01:07 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nWisława Szymborska / PAP\nkryzys gwałt skandal Szwecja molestowanie książki Wisława Szymborska Akademia Szwedzka nagroda Nobla literatura\nSkoro Akademia Szwedzka ma scisle powiazania z gwalcicielami - to przestaje dziwic fakt, iz wiekszosc laureatow nagrody Nobla w dziedzinie literatury w przeciagu ostatnich kilkunastu lat to komunisci albo marksisci kulturowi.\nAle to juz zestarzala lawenda! Kogo jeszcze interesuje? Po tylu latach?\nJean-Claude Arnault oskarżany jest także o gwałty i molestowanie seksualne przez 18 kobiet ze świata kultury. On molestował czy był molestowany PRZEZ 18 kobiet?\nJean-Claude Juncker tyż?\nZ artykułu wynika, że 18 kobiet go gwałciło i molestowało. Wreszcie padło na faceta.\nLewackie szambo wystrzeliło !!!\nCzi Jean-Claude Arnault zgwałcił Panią Szymborską ? Widać, że to Szwed PO niemiecku napisał dla niemieckiego dziennika, a przetłumaczył ten wypastowany kaban z GW !\nOn gwałcił, czy jego gwałciły ? A może tak PO .nowoczesnemu, na zmianę, raz on a PO tem dla rewanżu one ?\ntowarzyszka Szymborska wraz z innymi towarzyszami literatami podpisała się się pod listem z żądaniem aby jak najszybciej wykonać wyroki śmierci na księżach kurii krakowskiej w sfingowanym przez komunistów procesie, ten etap z życia tej komunistycznej poetki został wszędzie wymazany ale są tacy, którzy to pamiętają, komunistyczna morderczyni\nNic nie jest wymazane. W jej życiorysie wikipedia wyraźnie o tym pisze.e\nDobrze , że przypomniał Pan o tych ,ukrywanych głęboko czynach ,tej świętej Baby\nprawda o "poetach"\npo ilości negatywów widać, że komunistów jeszcze jest dużo w społeczeństwie, zapewne bardzo tęsknią do mordowania jak to robili komuniści w latach 1944-56, niech dalej czytają wiersze, które pisała wychwalając komunizm, dodam , że list żądający jak najszybszego wykonania kary śmierci poparł też towarzysz Miecugow , ojciec nieżyjącego już towarzysza Miecugowa z TVN_WSI24 , wychwalany przez wszystkich komunista Mrożek, ogólnie list podpisało 53 "literatów" w zdecydowanej większości z narodu wybranego\no kant d ...ten Nobel zszedł na psy ..........\n@ Mąż członkini Akademii Szwedzkiej ujawnił...\nTo prawie tak samo jak żona członka polskiej junty wojskowej "ujawniła"... -------------------- Przecież wiadomo, że wszystkie "ujawnienia" są robione na obstalunek - bo komuś aktualnie zależy na wykorzystaniu haków na osobistego wroga!\nCzytam tylko tytuły!\nI już się podnieciłem wizją zgwałconej Szymborskiej - ale spojrzałem na zdjcie i fujara mi obwisła!\nTobie wstaje na widok szmalcu od pisu, trollu\nTobie wstaje na widok szmalcu od pisu, trolllu\nTradycyjna prostytucja to pikuś!\nSpecjalnością naszych czasów jest prostytucja polityczna! - Szymborska to sztandarowy przykład tej "rewolucji kulturowej"! Córy Koryntu dawały du py - a córy rewolucji dają mózgu!\nI jeszcze na dodatek odgrywają komedię\ni pozorują rozkosz wydając odpowiednie dźwięki, a nawet wygłaszając w trakcie dymania całe poematy...\nZ dawania du py płynie jakaś obopólna przyjemność!\nAle jaką przyjemność normalny człowiek mógłby czerpać z udostępniania do dymania za pieniądze swojego mózgu? A jednak zdarzają się tacy dewianci - i to coraz częściej!\nA mnie po prostu rozpiera ciekawość -\n- czy ten Jean-Claude Arnault gwałcił albo chociaż molestował seksualnie Szymborską - i kiedy?\noni nas juz najezdzali, a my ich jeszcze nie to jest roznica\noni majo swoje, a my tez juz mieli i hazardowa i cos tam bylo z paragonowa, zegarkowa, drogowa, miedziowa, stoczniowa,aha weglowa, amberowa, sledziowa, podsluchowa, podtynkowa i nadtynkowa, , i wyglada, ze bujemy ich w leb, ale oni nas najezdzali, a my ich jeszcze nie\nto przez ten DYNAMIT/ w portkach\na co z reszta Noblistek i Noblistow ?\newa koby o ala la la! trzeba sprawdzic ?przyznajacych nagrode nobla w 1995 roku przewidzieli gdzie uderzy prywatny terrorrysta osama bin laden ps przyznawanie nagrody nobla to nie legalna instytucja wg demokracji dziala dla demookradacji wwiecie ????!!!!\njak czytam te internetowe brednie tutaj i na innych portalach gazet czy witryn.....to mam wrażenie że świat ześwirował kompletnie ciekawe jak daleko głupta sięgnie?bo przecież wszystko ma swój kres:) hehehehehehehehehehe\na co z reszta Noblistek i Noblistow ?przeciez nie wszyscy\nno to w szkle beda teraz mieli pelno roboty i beda sie ulewac\nw kosciele katolickim w Polsce jest wielokrotnie wiecej gwalcicieli niz w Akademii Nagrody Nobla i trza najpierw z tam zrobic porzondek.\nswiat od razu sie poprawi\nNo ,dobrze . Ty zrob porzadek w kosciele a my zrobimy porzadek w akademi.\nSowiecki trolu porzondek to zrób z samym sobą\nzacznij od nauki w szkole podstawowej\nWania, a co to jest "porzondek", a?\nTeraz do mnie dotarło!\nTeraz narzeszcie rozumiem te wszystkie zdjęcia Bolka z nimfetkami w jacuzzi!\nCzytajac tytul - myslalam, ze ktos zgwalcil lub chcial zgwalcic Szymborka w Akademii Szwedzkiej podczas rozdania nagod.\nTo przypuszczalnie oczywista oczywistosc, ze Arnault zgwalcil Szymborska i aby zapewnic sobie jej milczenie zalatwil jej Nobla.