Herbert Mullin: morderca, który chciał uratować świat. | Reportaż, kryminologia oraz nauki pokrewne\nChoroba psychiczna? Czy zaplanowane działanie?\nNiech wszystkie narody na ziemi i ludzie, którzy je zamieszkują, wiedzą, że ten dokument ma większą moc niż jakikolwiek inny napisany wcześniej. Taka tragedia jak ta, która się wydarzyła, nie powinna była mieć miejsca i dzięki działaniu, które podejmuję z własnej woli, sprawię, że nigdy się nie powtórzy. Dopóki mogę tu być, muszę kierować się swoim przeznaczeniem.\n(odręczna notatka znaleziona w jego mieszkaniu)\nSanta Cruz to niewielka miejscowość znajdująca się przy krańcu zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych, położona pomiędzy San Francisco a San Jose. Bliskość Oceanu Spokojnego od wieków gwarantuje odwiedzającym miasteczko turystom spokój i wypoczynek, a jego ogromne fale otwarcie witają surferów z każdego zakątka kraju.\nW latach 60-tych, kiedy cała Ameryka żyła wojną w Wietnamie, Santa Cruz jawiło się jako oaza wolności i beztroskich imprez. Miasto przesiąknięte grupami hippisów oraz młodych ludzi – którzy w swojej ideologii byli przeciwni zbrojnemu konfliktowi w Azji – stale zyskiwało na turystycznej popularności.\nLecz z początkiem lat 70-tych, coś się zmieniło. Okolicą wstrząsnęły brutalne wydarzenia, a Santa Cruz na zawsze negatywnie zakorzeniło się w umysłach śledczych oraz twórców historii kryminalnych.\n„Murdersville” – tak nazwał je Peter Chang – ówczesny prokurator okręgowy. Określenie to szybko zostało wychwycone przez amerykańskie media, a do miasteczka na stałe przylgnęła łatka amerykańskiej stolicy seryjnych morderców. Tajemnicze zniknięcia kobiet, niewyjaśnione zabójstwa mężczyzn oraz zbrodnie popełniane na bezbronnych mieszkańcach. W okolicy zapanował strach potęgowany przez nieudolność policji, która długo nie potrafiła schwytać sprawców agresji.\nPonura historia Santa Cruz rozpoczęła się w październiku 1970 roku, gdy John Linley Frazier dokonał makabrycznej egzekucji na rodzinie cenionego w całej Kalifornii okulisty – Victora Ohty. Kiedy strażacy wezwani z powodu pożaru przybyli do rezydencji doktora, natrafili na unoszące się w basenie ciała pięciu osób. Oprócz Victora zamordowani zostali jego żona, dwójka dzieci oraz sekretarka. Wszyscy przed śmiercią zostali związani jedwabnymi chustami, a następnie rozstrzelani. Sprawca mordu pod wycieraczką należącego do rodziny Rolls-Royca pozostawił notatkę z informacją, iż taka śmierć spotka wszystkie osoby, które „niewłaściwie wykorzystują środowisko naturalne”.\nNiewiele później, bo w roku 1972 na terenie hrabstwa grasowało dwóch seryjnych morderców, którzy na stałe wpisali się w annały światowej kryminalistyki i kryminologii. Obaj działali w tym samym okresie, uniemożliwiając skuteczną pracę policji. Pierwszym z nich był osławiony przez media Ed Kemper – nacechowany ogromną inteligencją olbrzym, zabójca sześciu młodych kobiet, swojej matki oraz dziadków.\nTym drugim był Herbert William Mullin – schizofrenik twierdzący, że dzięki zabijaniu przypadkowych osób uratuje ludzkość od zagłady. A wszystko zaczęło się od pewnej przepowiedni, która stała się pożywką dla jego chorych urojeń.\nWszystkie rozmowy w Nowym Yorku skupione są obecnie wokół 31-letniego Reubena Greenspana, nawigatora, matematyka, astronoma i nauczyciela, który jest w stanie przewidzieć nadchodzące trzęsienia ziemi. Siedemnaste trzęsienie, które zapowiedział Reuben właśnie miało miejsce zgodnie z rozpisanym przez niego harmonogramem. […] Rząd Stanów Zjednoczonych oraz duże firmy ubezpieczeniowe już dostrzegły wartość takich prognoz i zwróciły się do Greenspana z propozycją współpracy […].\nThe Jewish Post, 9 sierpnia 1935 r.\n36 lat później, w roku 1971 Reuben Greenspan ponownie zaistniał w mediach. Już jako ceniony profesor, w jednym z naukowych artykułów publikował: „4 stycznia 1973 roku San Francisco nawiedzi ogromne trzęsienie ziemi, porównywalne do tego z 1906 roku. Wieżowce oraz most The Golden State runą, tysiące ludzi zginie, a wielu utraci dach nad głową.”\nMłody mężczyzna o niegdyś przystojnym i atletycznym wyglądzie przetarł twarz wilgotną od potu dłonią. Obecnie – po latach – wychudzony, wyniszczony przez narkotyki, z bagażem wielu miesięcy spędzonych w szpitalach psychiatrycznych, śledził trzęsącym się palcem każdy czytany wers książki. Wszystkie wolne chwile podczas ostatnich tygodni spędzał w bibliotece miejskiej San Francisco, jednocześnie dopasowując w swoim chorym umyśle kolejne elementy układanki.\nZaczął od informacji o największym trzęsieniu ziemi, jakie nawiedziło San Francisco w dniu 18 kwietnia 1906 roku. Bilans katastrofy był tragiczny, pochłonęła ona blisko trzy tysiące ludzkich istnień oraz zniszczyła 80% miasta.\nPotem przeszedł do konfliktów zbrojnych na świecie i ze zdziwieniem odkrył, że podczas trwania największych wojen, ludzkość była wolna od wszelkich kataklizmów i klęsk żywiołowych.\nKolejne artykuły, z którymi się zapoznał dotyczyły Alberta Einsteina. Ten wybitny naukowiec zmarł 18 kwietnia 1947 roku, czyli dokładnie w dniu, w którym urodził się on – Herbert William Mullin.\nHerbert Mullin, który ostatnie lata spędził na zgłębianiu wiedzy w zakresie reinkarnacji, doskonale rozumiał, co oznacza ta synchronizacja dat. Głęboko wierzył, że umysł genialnego naukowca wstąpił w niego, dzięki czemu uzyskał niesamowitą inteligencję. Data trzęsienia ziemi, które nawiedziło San Francisco również nie mogła być przypadkowa. A według jego chorego, przeżartego narkotykami rozumu, zabijanie na masową skalę chroniło ludzkość przed wszelkimi nieszczęściami i kataklizmami.\nZamknął książkę, odłożył ją na biblioteczną półkę. Już wiedział czemu ma służyć jego życie. Postanowił za wszelką cenę powstrzymać przewidywane przez Roubena Greenspana trzęsienie ziemi.\nSkutki trzęsienia ziemi, które nawiedziło San Francisco w 1906 roku. Źródło: link\nParę miesięcy później Herbert prowadził swoje auto przez autostradę stanową w Północnej Kalifornii, gdy w pobliżu miejscowości Rincon zobaczył idącego samotnie poboczem starszego mężczyznę. Zatrzymał przed nim swój pojazd i mówiąc, że ma problem z silnikiem poprosił o pomoc. Gdy nieznajomy schylił się nad otwartą maską samochodu, Herbert usłyszał głos: „Zabij mnie, aby inni zostali zbawieni”. Bez chwili zastanowienia wyciągnął z bagażnika pojazdu kij bejsbolowy i zatłukł nim przypadkowego mężczyznę na śmierć.\nCiało znalezione przy autostradzie nr 9 na wysokości Rincon zostało zidentyfikowane jako należące do 55-letniego Lawrence’a White’a. […] Sekcja ujawniła cztery uderzenia w głowę Pana White’a, spowodowane prawdopodobnie wąskim, tępym narzędziem. Policja uważa, że po zabójstwie ciało zostało przeciągnięte w stronę zarośli. Policjantom w trakcie przeszukania okolicy nie udało się znaleźć narzędzia zbrodni.\nSanta Cruz Sentinel, 16 października 1972 r.\nDrugą ofiarą Herberta była 24-letnia studentka, Mary Guilfoyle. Młoda dziewczyna ostatni raz widziana była 24 października w miejscowości Aptos, gdy opuszczała budynek Cabrillo College, do którego uczęszczała. Na swojego zabójcę natrafiła, gdy próbowała autostopem przedostać się do Biura Karier Zawodowych w Santa Cruz. W trakcie wspólnej jazdy, kierowca usłyszał telepatyczną wiadomość, w której pasażerka pozwoliła mu na zabicie siebie, aby w ten sposób mógł uratować ludzkość przed zbliżającym się kataklizmem. Zamordował ją w samochodzie, wielokrotnie dźgając nożem. Później wyciągnął zwłoki na pobocze, wypatroszył, a narządy wewnętrzne rozwiesił na okolicznych krzewach.\nZaginiona Mary Guilfoyle […] została zgłoszona jako zaginiona. 24-latka była ostatnio widziana o godzinie 15:00. We wtorek w Cabrillo College, kiedy poinformowała, że wybiera się do Biura Karier przy May Avenue w Santa Cruz, do którego nigdy nie dotarła.\nSanta Cruz Sentinel, 27 października 1972 r.\nCiało Mary odnalezione zostało cztery miesiące później, w lutym 1973 roku. W międzyczasie policja otrzymała zgłoszenia zaginięć kolejnych trzech studentek Cabrillo College, za które z kolei odpowiedzialny był Edmund Kemper. Jedną z jego ofiar była Cynthia Ann Schall, której zwłoki odnaleziono parę dni wcześniej w tej samej okolicy. Obie zamordowane kobiety, przed śmiercią podróżowały autostopem, a w obu przypadkach sprawca użył ostrego noża. Policja z oczywistych względów połączyła obie sprawy, a żaden ze śledczych nawet nie przypuszczał, że na tym terenie grasuje nie jeden, a dwóch seryjnych morderców.\nResztki szkieletu znalezione w niedzielne popołudnie w pobliżu Bonny Doon zostały zidentyfikowane jako należące do Mary Guilfoyle, studentki z College’u Cabrillo, która zaginęła 24 października. Identyfikacji dokonano w poniedziałek, dzięki porównaniu jej karty dentystycznej. […] Mary Guilfoyle jest drugą znaną studentką Cabrillo, która została zamordowana w trakcie jazdy autostopem. Wcześniej w okolicy odnaleziono rozczłonkowane ciało 18-letniej Cynthii Ann Schall.\nSanta Cruz Sentinel, 13 lutego 1973 r.\nWielebny Henri Tomei\nKolejną ofiarą Herberta był 68-letni ksiądz, Henri Tomei, który w czasie drugiej wojny światowej był zaangażowany w podziemną walkę z nazistami. Po jej zakończeniu wyemigrował z Francji do Los Gatos (20 mil od Santa Cruz), gdzie odnalazł powołanie w służbie kościoła. Ten powszechnie znany i lubiany człowiek 2 listopada 1972 roku późnym popołudniem postanowił na chwilę opuścić plebanię i sprawdzić, czy w kościele nikt nie oczekuje spowiedzi. Tam natknął się na Mullina, który przed Bogiem postanowił wyznać swoje grzechy i wyspowiadać się z dokonanych wcześniej dwóch morderstw. Motyw zabójstwa księdza morderca wyjawił podczas przesłuchań. „Widziałem światło nad konfesjonałem, a głos powiedział: To jest osoba, którą należy zabić”. Następnie wyciągnął schowany w kurtce nóż myśliwski, którym zadał duchownemu wiele ciosów, a później dodatkowo skopał już bezwładnie leżące ciało.\nMullin został spłoszony przez gosposię pastora, która zaniepokojona dziwnymi hałasami zeszła do kościoła i krzykiem zaskoczyła sprawcę. Stworzony przez kobietę portret pamięciowy nie pomógł niestety w jego schwytaniu, a zdarzenie to nie zostało połączone z innymi morderstwami. Policja przyjęła wersję, że ksiądz stał się ofiarą włamywacza, który został nakryty na próbie kradzieży dóbr z kościoła.\nUrodzony we Francji rzymskokatolicki ksiądz został śmiertelnie dźgnięty nożem w kościelnym konfesjonale. Wielebny Henri Tomei, lat 68, został ugodzony co najmniej cztery razy w głowę, plecy oraz klatkę piersiową przez nieznanego mężczyznę. […] Policja sprawdziła okoliczne domy, bary i restauracje, lecz nie odnalazła sprawcy […].\nSanta Cruz Sentinel, 3 listopada 1972 r.\nDwa tygodnie – trzy morderstwa, które w żaden sposób nie zostały ze sobą połączone. Policja Santa Cruz błądziła po omacku nie mając żadnego punktu zaczepienia – zarówno w tej sprawie, jak i wielu innych. Funkcjonariusze byli przeciążeni pracą, gdyż w samym 1972 roku, w hrabstwie Santa Cruz odnotowano 32 zabójstwa.\nWszystkie ofiary Mullina różniły się od siebie, nie wywodziły się z tego samego środowiska, nie miały wielu cech wspólnych. Dodatkowo zmieniał się także modus operandi zabójstw – sprawca dwukrotnie użył noża, raz kija baseballowego, a jedno ciało wypatroszył. Dodatkowo w okolicy znajdowano zwłoki młodych kobiet. Lokalna policja nie była w stanie poradzić sobie z wzrastającą nieustannie liczbą gwałtownych przestępstw. Herbert Mullin natomiast czuł się spokojny – jego plan się powiódł, a przewidziane na styczeń 1973 roku trzęsienie ziemi nie nastąpiło.\nReuben Greenspan, który od 40 lat zajmuje się przepowiadaniem trzęsień ziemi oraz ostrzegał, że kolejny kataklizm – porównywalny do tego z 1906 roku – nawiedzi San Francisco w dniu 4 stycznia, odwołał swoją przepowiednię, twierdząc, że jego obliczenia są błędne.\nThe New York Times, 5 stycznia 1973 r.\nHerbert Mullin urodził się 18 kwietnia 1947 roku, jako najmłodsze dziecko Joan i Billa Mullinów. Przez pierwsze pięć lat swojego życia Herbert wychowywał się w miejscowości Salinas, by później wraz z rodziną przeprowadzić się do Felton w hrabstwie Vera Cruz. Matka była gorliwą katoliczką, podczas gdy ojciec miał za sobą przeszłość wojskową i był zasłużonym weteranem drugiej wojny światowej. Mimo stanowczości i uwielbienia dyscypliny, ojciec Herberta był dobrym człowiekiem, który dbał o najbliższych. Był surowy, ale w stosunku do rodziny nie stosował przemocy. Nauczył syna posługiwać się bronią i przekazywał mu wiedzę wojskową głęboko wierząc, że w przyszłości Herbert pójdzie w jego ślady i odda się miłości do ojczyzny. Próbował zaszczepić w nim męskość i potrzebę dbałości o tężyznę fizyczną, a ich swoistym rytuałem stały się walki bokserskie, które uprawiali w kuchni przed kolacją.\nMłodemu Herbertowi nie brakowało niczego, rozwijał się w domu pełnym ciepła, miał przyjaciół oraz dobrze się uczył. W czasach liceum należał do szkolnej drużyny futbolu, a w ostatniej klasie większość uczniów uznała go za osobę z najlepszymi perspektywami na przyszłość spośród wszystkich absolwentów. W tym czasie także zakochał się, a jego związek z Lorettą zaowocował zaręczynami. Przyszłość Mullina jawiła się w kolorowych barwach i nic nie zwiastowało zbliżającej się tragedii.\nHerbert z numerem 63 w szkolnej drużynie futbolu. Źródło: link\nPunkt zwrotny w życiu Herberta nastąpił, gdy ten miał 18 lat, a w wypadku motocyklowym zginął jego najbliższy przyjaciel – Dean Richardson. Wówczas zainteresował się tematem reinkarnacji, a z ogromnej tęsknoty za przyjacielem w swoim pokoju postawił mały ołtarzyk na jego cześć.\nPo liceum Herbert udał się na dwuletnie studia na kierunku inżynierii drogowej. Udało mu się je skończyć i uzyskać dyplom, mimo że w międzyczasie zaczął eksperymentować z narkotykami. Na początku była trawka, którą jako pierwszy poczęstował go Jim Gianera, przyjaciel z czasów licealnych. Następnie Mullin bardzo szybko przeszedł na twardsze narkotyki, głównie LSD.\nCiągłe eksperymenty z narkotykami miały ogromny wpływ na Mullina, w szybkim czasie jego życie zmieniło się całkowicie. Rozstał się z Lorettą, gdy wyznał jej, że nie jest pewny swojej orientacji seksualnej i przyznał się do rzekomego stosunku z innym mężczyzną. Mimo swoich ogromnych możliwości zrezygnował z dalszej nauki i wstąpił do ruchu hippisowskiego, gdzie otwarcie krytykował wojnę w Wietnamie. Jednocześnie stale pogłębiał swoją wiedzę z zakresu reinkarnacji i filozofii wschodu.\nW styczniu 1968 roku oficjalnie zarejestrował się jako osoba odmawiająca służby podczas wojny w Azji, powołując się na klauzulę wolności myśli i wyznania. Warto wspomnieć, że mimo wewnętrznego sprzeciwu i wierności swoim zasadom, ojciec Herberta wspierał postanowienie syna oraz pomógł mu napisać list do komisji rekrutacyjnej, skutkiem czego wniosek został zaakceptowany.\nMullin wciąż szukał swojego miejsca w życiu, a po kilku niepowodzeniach związanych poszukiwaniem stałej pracy postanowił opuścić hrabstwo Santa Cruz i wyjechał do Sebastopolu w Kalifornii, w którym mieszkała jego siostra Patricia wraz z mężem.\nPodczas rocznego pobytu w Sebastopolu, u Mullina dało się zauważyć pierwsze objawy schizofrenii. Przykładowo podczas jednej ze wspólnych kolacji, Herbert zaczął naśladować wszystkie gesty i słowa męża Patricii. Takie zachowanie nazywa się echopraksją i jest charakterystycznym objawem schizofrenii katatonicznej.\nW związku z tym zachowaniem, za namową rodziny trafił na sześć tygodni do szpitala psychiatrycznego, gdzie zdiagnozowano u niego właśnie schizofrenię, potęgowaną dodatkowo przez spożywanie dużej ilości narkotyków. Mimo, iż do placówki Mullin trafił dobrowolnie, to podczas pobytu sukcesywnie odmawiał leczenia. Gdy opuszczał szpitalne mury, rokowania lekarzy co do rozwoju choroby Herberta były złe.\nPo wyjściu, mężczyzna powrócił do rodzinnego domu w Santa Cruz, lecz niedługo potem znów trafił na terapię, tym razem w ramach projektu profilaktycznego leczenia uzależnień. Przyczyniła się do tego sytuacja, podczas której nafaszerowany narkotykami Mullin zaczął grozić nożem strażnikowi leśnemu, który zwrócił mu uwagę na nielegalne biwakowanie w parku. Przeciwko Herbertowi nie wniesiono zarzutów karnych, a sama sytuacja z pozoru była niegroźna, choć w przyszłości okazało się, że niosła za sobą tragiczne konsekwencje.\nW październiku 1969 roku Herbert udał się do jednego ze swoich wcześniejszych szefów, dla którego krótko pracował jeszcze przed wyjazdem do Sebastopolu. W trakcie rozmowy z nim zaczął opowiadać historię, o głosach które słyszy, a także wykonywał wyraźne gesty o podłożu seksualnym pod adresem byłego pracodawcy. Stan Mullina zaniepokoił mężczyznę na tyle, że zawiadomił odpowiednie służby, a Herbert wkrótce znów trafił do szpitala psychiatrycznego. Spędził w placówce osiem tygodni i pomimo wsparcia ze strony rodziców, kolejny raz odmawiał czynnego udziału w leczeniu. Tym razem stwierdzono u niego schizofrenię paranoidalną.\nHerbert Mullin w młodości. Źródła: link oraz link\nW następnym okresie życia Herbert wydawał się być człowiekiem coraz bardziej oderwanym od rzeczywistości. Opuścił dom rodzinny, zamieszkał w komunie hippisów, a jego stan przerażał nawet innych domowników wspólnoty. Co jakiś czas wpadał w kolejne konflikty z prawem, głównie z powodu kradzieży i posiadania narkotyków. Czy Herbert Mullin zdawał sobie sprawę ze swojego stanu psychicznego? Być może tak, gdyż kilkukrotnie sam zgłaszał się do zakładów psychiatrycznych, choć po czasie zawsze odmawiał udziału w leczeniu. Jednym z nich był szpital na wyspie Maui na Hawajach, w okolicach którego Mullin przebywał w celach turystycznych. Tamtejsi specjaliści zdiagnozowali u niego schizofrenię schizoafektywną, lecz z powodu braku chęci pacjenta do uczęszczania na terapię zmuszeni byli go wypuścić. Herbert był każdorazowo przyjmowany na oddział dobrowolnie, więc zawsze mógł go opuścić w dowolnej chwili.\nKolejny rok Mullin spędził w San Francisco, gdzie z dala od rodziny jeszcze bardziej zatracał się w narkotykowym nałogu, a głosy w jego głowie przybierały na sile. To właśnie tutaj, wciąż zafascynowany naukami o reinkarnacji przesiadywał w bibliotece, usilnie szukając sensu swojego istnienia. To właśnie w San Francisco odkrył istotne według niego zbieżności dat, poznał biografię Alberta Einsteina i tragiczną historię kataklizmów w Kalifornii oraz wiążącą się z nią przepowiednię Reubena Greenspana. Nabrał głębokiego przekonania, że wielkie wojny światowe i ta w Wietnamie zapobiegły trzęsieniom ziemi, z powodu ofiar, które niosły za sobą. Konflikt w Azji właśnie wygasał, pomiędzy zwaśnionymi stronami trwały rozmowy pokojowe, więc uznał, że zabijanie ludzi jest teraz jego misją, mającą na celu ocalić świat przed zagładą.\nWe wrześniu 1972 roku, czyli na miesiąc przed popełnieniem pierwszej zbrodni, Herbert Mullin powrócił do Santa Cruz.\nW okresie dwóch tygodni, Herbert popełnił trzy okrutne zbrodnie, a szaleńczy szał zakończył 2 listopada 1972 roku, zabójstwem Ojca Tomei w kościelnym konfesjonale. Wiadomo, że wcześniej się księdzu wyspowiadał. Pomimo przekonania, że swoimi czynami uchronił ludzkość przed nadchodzącym kataklizmem, odczuwał żal, że przypłaciły za to niewinne, przypadkowe osoby – mimo faktu, iż według jego halucynacji ofiary pragnęły tego poświęcenia.\nPostanowił więc kontynuować swoje dzieło w sposób zgodny z prawem, unikając losowych i przypadkowych ofiar. W listopadzie tego samego roku porzucił pacyfistyczne poglądy i próbował wstąpić najpierw do Straży Przybrzeżnej, a gdy nie zdał testów psychologicznych, do Korpusu Marines. Co więcej do drugiej z wymienionych jednostek, przeszedł testy psychologiczne oraz fizyczne! W tym czasie mocno ograniczył zażywanie narkotyków, aktywnie poszukiwał pracy, a wszyscy jego bliscy zauważyli widoczną poprawę w jego zachowaniu ciesząc się, że Herbert w końcu wychodzi na prostą.\nOstatecznie Mullin nie dostał się do wojska, gdyż odmówił złożenia zaświadczenia o niekaralności. Miał na koncie kilka wcześniejszych wykroczeń, lecz za wszystkie obwiniał narkotyki, które wyprały mu mózg i domagał się wyczyszczenia swojej policyjnej kartoteki.\nFakt, że nie przyjęto go do Marines, a wcześniej do Straży Przybrzeżnej w praktyce zamknął mu możliwość podjęcia służby w jakiejkolwiek jednostce armii Stanów Zjednoczonych, a w konsekwencji zrealizowania planu uratowania świata poprzez zabijanie w sposób legalny. Popadł w depresję – wciąż nie udawało mu się znaleźć pracy, a frustrację wyładowywał na rodzicach, których cierpliwość wreszcie się wyczerpała i poprosili Herberta by wyprowadził się z domu rodzinnego.\nPełen żalu do całego otoczenia, Mullin w swoim chorym umyśle wytypował głównego winowajcę tej sytuacji. Kozłem ofiarnym został człowiek, który po raz pierwszy poczęstował go narkotykami – Jim Gianera, przyjaciel z czasów liceum. Herbert postanowił wyrównać rachunki.\nPięciokrotne morderstwo, które Mullin popełnił 25 stycznia 1973 roku całkowicie różniło się od poprzednich jego zbrodni. W tym dniu morderca nie słyszał głosów, a w działaniu kierował się czystą nienawiścią i premedytacją.\nPrzed południem udał się pod stary, nieaktualny już adres swojego dawnego przyjaciela, gdzie nowa lokatorka mieszkania – Kathy Francis – udzieliła mu informacji o aktualnym miejscu zamieszkania Jima. Mullin pojechał we wskazane miejsce, gdzie spotkał się z Gianerą, a po krótkiej rozmowie, wyciągnął świeżo zakupioną broń i trzykrotnie strzelił w jego stronę. Jim w ostatnim tchnieniu życia próbował wbiec na schody, by ostrzec przed zabójcą swoją żonę Joan, która nieświadoma sytuacji brała prysznic w łazience na górnym piętrze. Mullin zabił także ją. Strzelił do niej pięciokrotnie, a następnie by upewnić się, że kobieta nie żyje, kilka razy wbił w jej plecy nóż.\nW trakcie morderstw Herbert wyładował swoją nienawiść i frustrację, ale premedytacja, z którą działał nie pozwoliła mu się zatrzymać. Musiał pozbyć się świadka, do którego prędzej czy później trafiłaby policja. Wrócił do starego mieszkania Jima, by zabić również Kathy Francis oraz dwójkę jej synów, w wieku czterech i dziewięciu lat. Wszystkie ofiary zostały pozbawione życia strzałem w głowę, a następnie wielokrotne traktowane nożem. Na obu miejscach zbrodni Mullin pozacierał ślady swojej obecności zabierając również ze sobą łuski po nabojach.\nZbrodnie te wywołały ogromny szok i poruszenie wśród społeczności Santa Cruz, a sprawa była szeroko komentowana w lokalnych mediach. Policja dość szybko odkryła, powiązania pomiędzy obiema rodzinami, gdyż przed przeprowadzką do Santa Cruz razem zamieszkiwały na ranczo w Marysville, a matka Joan Gianery była opiekunką dzieci Kathy Francis. Początkowo jako motyw zabójstw ustalono porachunki związane z handlem narkotykowym. Po pierwsze z uwagi na przeszłość Jima Gianery, który na koncie miał małe wyroki za obrót nielegalnymi substancjami, a po drugie ze względu na fakt, że za przemyt narkotyków poszukiwany przez policję był także mąż Kathy – Robert Francis. Ten drugi nawet przez krótki czas był głównym podejrzanym o popełnienie pięciu morderstw.\nPonieważ ofiary były bliskimi przyjaciółmi i wszystkie zostały zastrzelone z broni małego kalibru, stróże prawa opierają się na teorii, że zgony są ze sobą powiązane. Fragmenty kul zostaną dziś przesłane do analizy laboratoryjnej. Mąż pani Francis, Robert Clayton Francis, w czasie strzelaniny był poza domem. Na posterunku Pan Francis złożył swoje zeznania, i najwyraźniej w zadowalający sposób wyjaśnił swoje miejsce pobytu w tym czasie gdyż nie został zatrzymany. […] Jak dotąd ani biuro szeryfa, ani policja miejska nie mają żadnych podejrzanych, „po prostu rozmawiamy z wieloma ludźmi” – powiedział porucznik Ken Pittenger z biura szeryfa […].\nSanta Cruz Sentinel, 29 stycznia 1973 r.\nAnaliza laboratoryjna wykazała, że pięć zamordowanych osób zostało zastrzelonych jedną i tą samą bronią małego kalibru. […] Tym samym raport balistyczny potwierdził podejrzenie władz, że pięć zgonów jest ze sobą powiązanych. Stróże prawa ogłosili również dziś rano, że ofiary były zaangażowane w transport narkotyków (marihuany) między Santa Cruz, a rejonem Marysville.\nSanta Cruz Sentinel, 30 stycznia 1973 r.\nPrzedstawiciele policji miejskiej oraz biura szeryfa spotkali się we wtorek, aby przeanalizować wszystkie aspekty masowego morderstwa dokonanego w hrabstwie w zeszłym tygodniu. Szeryf Doug James powiedział dziś rano, że detektywi pracujący nad tą sprawą odrzucili wszystko, co zostało ustalone do tej pory i zaplanowali przyszłe kroki w śledztwie. Stróżowie prawa wciąż nie znaleźli motywu wyjaśniającego zabójstwa, a także nie mają żadnych podejrzanych w sprawie.\nSanta Cruz Sentinel, 31 stycznia 1973 r.\nKolejne zbrodnie Mullin popełnił dwa tygodnie później. Tym razem, jego celem stało się czterech przypadkowych nastolatków obozujących w parku Redwoods w Santa Cruz. 5 lutego 1973 roku na swojej drodze spotkali Herberta, który przypomniał sobie sytuację sprzed lat, gdy został przepędzony przez strażnika leśnego, kiedy sam pomieszkiwał w lesie. Postanowił zemścić się na niewinnych chłopakach i udając strażnika spróbował przepędzić ich z parku. Mężczyźni nie przestraszyli się Herberta ani nie przejęli jego zapowiedzią, że nazajutrz wróci na miejsce aby sprawdzić, czy się wyprowadzili. Nieświadomi zagrożenia biwakowicze zignorowali groźby pseudostrażnika, ponadto czuli się bezpiecznie, gdyż na swoim wyposażeniu posiadali karabin.\nZgodnie z obietnicą Mullin kolejnego dnia powrócił – tym razem uzbrojony w pistolet, którego użył przy poprzednich morderstwach. Wszedł do prowizorycznego namiotu i stanął w przejściu nie dając młodym ludziom możliwości ucieczki. Do każdego z nich oddał po kilka strzałów, uprzednio odbierając telepatyczną wiadomość, w której wszyscy po kolei mieli zgadzać się na to, by oddać życie w słusznej sprawie.\nMiejsce zbrodni w parku Reedwods. Źródło: link\nOSTATNIA OFIARA I ZATRZYMANIE MULLINA\nOstatni akt terroru ze strony Herberta nastąpił 13 lutego, a ofiarą chorego zabójcy stał się Fred Perez, 72-letni emeryt zamordowany przez niego w biały dzień, podczas wykonywania prac w przydomowym ogrodzie. Mullin zatrzymał swoje auto przed jego domem, a następnie nie opuszczając pojazdu, pojedynczym strzałem z karabinu pozbawił Pereza życia. Była to jedyna zbrodnia, którą Herbert popełnił nie wchodząc wcześniej w jakąkolwiek interakcję ze swoją ofiarą. Wcześniej usłyszał telepatyczny przekaz od swojego ojca, który powiedział mu „nie rób niczego, dopóki kogoś nie zabijesz”.\nHuk wystrzału zaalarmował Joan Stagnaro, sąsiadkę Pereza, która zorientowawszy się w tragicznej sytuacji zdążyła spisać numery rejestracyjne pojazdu i zaalarmować policję. Herbert nie spieszył się z ucieczką, a z miejsca zbrodni odjechał spokojnie, zatrzymując się wcześniej na czerwonym świetle. Nie próbował też ukryć broni, którą wciąż trzymał w swoim samochodzie wraz z pistoletem, którego użył przy poprzednich zabójstwach. Złapano go po dziesięciu minutach kilka przecznic od miejsca zbrodni. Nie stawiał oporu przy aresztowaniu, a gdy policjanci podeszli do niego, na głowę założył papierową torbę.\nFred Perez, lat 72, pochodzący z jednej z najstarszych rodzin w Santa Cruz, został zastrzelony dziś rano podczas prac w ogrodzie w pobliżu swojego domu. Porucznik policji Chuck Scherer opisał morderstwo jako „bezsensowną zbrodnię pozbawioną motywu”. W związku z tym zdarzeniem, policja zatrzymała podejrzanego już kilka minut po zabójstwie. […] Zatrzymany Herbert Mullin poddał się bez walki oraz odmówił składania zeznań, a jedynie poprosił śledczych o przestrzeganie jego praw obywatelskich […].\nAresztowanie Herberta Mullina nastąpiło dzięki spostrzegawczości jednego ze świadków. Do tego momentu, śledczy ani na chwilę w swoich podejrzeniach nie zbliżyli się do sprawcy terroru w Santa Cruz. W większości przypadków morderca wybierał swoje ofiary w sposób losowy, zabijając 10 mężczyzn i 3 kobiety. Jego celem były dzieci, nastolatkowie, młode kobiety oraz starsi mężczyźni, pochodzący z różnych środowisk, praktycznie nie posiadający cech wspólnych. Ponadto – w przeciwieństwie do większości seryjnych morderców – atakował w biały dzień i za wyjątkiem zabójstwa Jima Gianery nie zacierał śladów zbrodni. Zmieniał bronie, których używał – początkowo był to kij bejsbolowy oraz nóż myśliwski, a w późniejszym okresie pistolet i karabin. Co więcej zaczął od losowych celów, a następnie przerzucił się na morderstwo z premedytacją, by na koniec znów zwrócić się ku przypadkowym ofiarom.\nPróbując połączyć wszystkie zbrodnie, policjanci nie mogli znaleźć żadnego motywu, a jedyny element łączący zabójstwa to swoisty podpis sprawcy, jakim było nadzabijanie. Praktycznie w każdym z przypadków, oprócz zabójstwa Freda Pereza, Herbert zadawał zdecydowanie więcej obrażeń, niż było potrzebne, aby pozbawić kogoś życia. Pierwsza ofiara została wielokrotnie uderzona kijem, a z kolei Mary Guifold otrzymała uderzenia nożem w korpus i plecy, a następnie została wypatroszona. Ksiądz Tomei po zadaniu ran nożem był kopany, a podczas kolejnych morderstw, gdy Mullin używał broni palnej – jego ofiary były dodatkowo dźgane nożem.\nHerbert Mullin po aresztowaniu. Źródło: link\nW trakcie pierwszych przesłuchań Mullin odmawiał odpowiedzi na wszelkie pytania, choć śledczy znaleźli szereg dowodów łączących go z morderstwami. Znaleziony w jego samochodzie pistolet odpowiadał broni z której zastrzelono Gianerów oraz Kathy Francis z dziećmi. Początkowo więc oskarżono go tylko o te zbrodnie oraz za zabójstwo Freda Pereza. Kilka dni po aresztowaniu odnaleziono ciała młodych chłopców zamordowanych przez niego w parku Redwoods. Pobrane ślady balistyczne także wykazały zgodność z bronią należącą do zatrzymanego. Ponadto w domu Herberta odnaleziono sakiewkę na różaniec ojca Tomei i książkę adresową z podkreślonym adresem Jima Gianery. Herbert dopiero w obliczu przytłaczających dowodów postanowił przyznać się do wszystkich popełnionych zbrodni i zaczął współpracować z policją.\nHerbert William Mullin, lat 25, zamieszkały przy 1541 McClellan Road, po wtorkowym aresztowaniu odmówił pobrania odcisków palców oraz wciąż nie nie odpowiada na pytania śledczych. Policjanci odmawiają spekulacji, czy Mullin mógł być zamieszany w którekolwiek z innych niedawnych zabójstw, które miały miejsce w hrabstwie Santa Cruz.\nSanta Cruz Sentinel, 14 lutego 1973 r.\nHerbert W. Mullin […] został powiązany z pięcioma innymi morderstwami i dziś po południu zostanie postawiony w stan oskarżenia za sześć zabójstw. Prokurator okręgowy Peter Chang stwierdził, że Mullin, dzięki dowodom balistycznym, został połączony ze sprawą morderstw Jima Gianery, Kathy Francis oraz ich rodzin. Dodał także, że najwyraźniej sprawca działał w pojedynkę.\nSanta Cruz Sentinel, 15 lutego 1973 r.\nHerbert William Mullin został oskarżony o kolejne, siódme morderstwo po odkryciu dowodów, które połączyły go ze śmiercią katolickiego księdza w Los Gatos w listopadzie ubiegłego roku. Udało się tego dokonać dzięki porównaniu odcisków palców zebranych na miejscu zbrodni. Mullin wciąż odmawia wyjaśnień, powołując się na piątą poprawkę.\nSanta Cruz Sentinel, 16 lutego 1973 r.\nProkurator Okręgowy Peter Chan, ogłosił dziś rano, że 25-letniemu Herbertowi Mullinowi postawiono kolejne zarzuty […] Wynikają one z odkrycia, że czwórka młodych mężczyzn zabitych w prowizorycznym namiocie w parku Redwoods została zastrzelona z broni Mullina. Ustalenia zostały dokonane na podstawie laboratoryjnych porównań nabojów i łusek znalezionych na miejscu zbrodni.\nSanta Cruz Sentinel, 20 lutego 1973 r.\nU Herberta przynajmniej trzykrotnie stwierdzono schizofrenię, choć za każdym razem badający go specjaliści wskazali na inny rodzaj tej choroby. Zdiagnozowanie schizofrenii, czy innej choroby psychicznej nie musi automatycznie oznaczać wyłączenia poczytalności sprawcy w czasie popełniania przestępstwa. Mullin twierdził, że słyszał głosy, które według niego namawiały go do dokonania zbrodni. Ale z drugiej strony, nie oznacza to, że nie potrafił rozpoznać słuszności swoich czynów i nie miał możliwości rozpoznania znaczenia swoich zachowań. W historii kryminalistyki możemy znaleźć wiele przykładów seryjnych morderców, którzy cierpieli na schizofrenię, a mimo to zostali uznani za osoby poczytalne. Takimi sprawcami są m. in. David Berkowitz, czy Richard Chase (o którym pisaliśmy w osobnym artykule). Mimo wszystko zdecydowana większość cierpiących na schizofrenię potrafi oprzeć się „namowom głosów”, w momencie gdy uświadamiają sobie różnicę pomiędzy dobrem, a złem.\nDodatkowo zupełnie inaczej wyglądały morderstwa małżeństwa Gianerów oraz Kathy Francis i jej dzieci. W tym przypadku widoczny był wyraźny motyw sprawcy – Herbert przyznał, że celem był jego były przyjaciel, którego obwiniał za swój nałóg narkotykowy. Pozostałe ofiary natomiast były niewygodnymi świadkami, których postanowił się pozbyć. Co więcej, w okresie w którym popełnił te zbrodnie na jakiś czas zaprzestał brania narkotyków, aby zwiększyć swoje szanse na dostanie się do wojska. Mullin w czasie składania wyjaśnień oraz podczas obserwacji psychiatrycznej często sugerował zgubny wpływ halucynogenów i ich działaniem tłumaczył swoje wizje. W latach siedemdziesiątych utrwalił się stereotyp, że LSD może odpowiadać za takowe halucynacje i powodować schizofrenię. Dopiero uczeni w latach 90-tych obalili tę tezę.\nUstalenie poczytalności Mullina, było niezwykle ważnym elementem jego procesu. Gdyby uznano go za osobę niepoczytalną, zostałby umieszczony w zakładzie psychiatrycznym, a po czasie zapewne wypuszczono by go i czekałby go powrót do społeczeństwa.\nJednym z psychiatrów, którzy przygotowywali ekspertyzę dotyczącą poczytalności Herberta, był dr Donald Lunde, zatrudniony przez obrońców i rodzinę oskarżonego. Dr Lunde wspomnieniami rozmów z mordercą podzielił się w swojej książce „The Die Song: A Journey into the Mind of a Mass Murderer”, wydanej w 1980 roku. Psychiatra również zdiagnozował u niego schizofrenię paranoidalną.\nMullin w trakcie rozmów z lekarzem uparcie twierdził, że jego problemy zaczęły się już we wczesnym dzieciństwie, a odpowiedzialni za nie byli jego rodzice oraz wujostwo, które przez pewien czas mieszkało razem z rodziną Herberta. Według badanego, jego najbliżsi zataili przed nim jego seksualność.\nWszyscy mieli pierwszy orgazm w wieku sześciu lub siedmiu lat. Fakt, że pierwszy orgazm miałem dopiero w wieku piętnastu lat, dowodzi, jak skutecznie hamowali mnie i kontrolowali wszystkie aspekty mojego życia.\nHerbert W. Mullin\nW czasie rozmów Herbert twierdził, że do zabijania zmusił go własny ojciec, którego sam oskarżony uważał za seryjnego mordercę. W trakcie przesłuchań i procesu wielokrotnie nalegał, aby pobrano odciski palców Mullina Seniora i sprawdzono wszystkie nierozwiązane morderstwa w Kalifornii i Oregonie od 1925 roku. Ponadto obwiniał ojca za śmierć Deana Richardsona, swojego najlepszego przyjaciela z lat młodzieńczych. Oskarżał go też o surowe oraz brutalne wychowanie i sugerował, że w ten sposób był przygotowywany do roli seryjnego zabójcy. Na końcu stwierdził także, że ojciec wielokrotnie wysyłał mu telepatyczne wiadomości nakazujące mordowanie ludzi.\nMullin przyznał psychiatrze, że w ośmiu przypadkach, za morderstwa odpowiadają głosy, które słyszał, według których ofiary chciały zostać częścią jego planu zapobieżenia trzęsienia ziemi i zgadzały się na najwyższe poświęcenie. Wyjątkiem był Jim Gianera, o czym Herbert wspominał:\nJames Gianera spiskował przeciwko mnie. Przez lata lekceważył mnie za moimi plecami. Sprzedawał mi też narkotyki, które uszkadzały mój umysł. Na przełomie roku naprawdę zacząłem myśleć o swoim życiu i misji mojego życia. Obudziłem się pewnego ranka i wiedziałem, że muszę zabić Gianerę.\nProces rozpoczął się 30 lipca 1973 roku przed sądem Santa Cruz. Ponieważ zabójstwa Lawrence’a White’a, Mary Guilfoyle oraz Henri’ego Tomei miały miejsce poza granicami hrabstwa, Herbert odpowiadał jedynie za 10 morderstw. Za pozostałe zbrodnie miał odpowiadać w trakcie kolejnych procesów. Początkowo Mullin planował bronić się sam, lecz sąd odrzucił tę ewentualność z obawy przed niesprawiedliwym procesem, a tym samym późniejszą możliwością zaskarżenia wyroku. Oskarżonemu został przydzielony obrońca z urzędu, który za wszelką cenę starał się dowieść niepoczytalności klienta, powołując się na jego chorobę psychiczną. Z drugiej strony, oskarżenie podnosiło szereg dowodów wskazujących na racjonalność w postępowaniu Mullina, takich jak: próba pozbycia się śladów krwi z kija bejsbolowego, którym zabił Lawrence’a White’a, usuwanie świadków, zabranie z miejsca zbrodni popełnionej na Gianerach i Kathy Francis łusek po nabojach, a także fakt, że Herbert próbował usunąć numer seryjny z broni, której używał. Dowodem obciążającym były także jasne i zwięzłe wyjaśnienia Mullina złożone przed ławą przysięgłych.\n“Udowodnimy, że oskarżony zamordował dziesięć osób” – tymi słowami prokurator Danner rozpoczął swoje wystąpienie przed sądem w procesie o morderstwa popełnione przez Herberta Williama Mullina. Adwokat oskarżonego Jim Jackson nie zakwestionował słów oskarżyciela i dodatkowo stwierdził, że Mullin odpowiedzialny jest za trzy kolejne morderstwa, opisując zabójstwa Lawrence’a White’a, Mary Guilfoyle i Henri’ego Tomei. […] Jackson zapowiedział przed ławą przysięgłych, że udowodni niepoczytalność oskarżonego oraz to, że nie jest on w stanie zrozumieć natury swoich czynów. „On jest kompletnie szalony,” podkreślił Jackson. W swoim wystąpieniu otwierającym Jackson przedstawił dziwaczne przekonania i działania, które, jak mówi, charakteryzują oskarżonego. […]\nSanta Cruz Sentinel, 30 lipca 1973 r.\nMimo iż wyjaśnienia, które składał oskarżony były wypowiadane w sposób składny i zwięzły, nie miały zbyt wiele wspólnego z logiką. Podtrzymywał wersje przedstawione w trakcie przesłuchań – przyznawał się do popełnionych czynów, jednocześnie obwiniając za nie całe otoczenie. Oprócz wspomnianych wcześniej historii, jakoby jego ojciec był seryjnym mordercą i w telepatyczny sposób zmuszał go do popełnienia tych zbrodni, Herbert zrzucał odpowiedzialność także na inne czynniki – m. in. na narkotyki i osoby, które go nimi częstowały, czy na środowisko hippisów, które swoją ideologią wyprało mu mózg. Obwiniał policję i system karny mówiąc, że gdyby został aresztowany za posiadanie narkotyków i odbył karę pozbawienia wolności, do zbrodni by nie doszło.\nHerbert Mullin podczas procesu. Źródło: link\nProces Herberta Mullina zakończył się w połowie września, a po 14 godzinach obrad ława przysięgłych jednogłośnie uznała go winnym zarzucanych mu czynów. Sąd, któremu przewodził sędzia Charles Franich skazał go na karę dożywotniego pozbawienia wolności, z możliwością ubiegania się o przedterminowe warunkowe zwolnienie najwcześniej w 2025 roku.\nHerbert William Mullin został dziś skazany na dożywocie w Sądzie Najwyższym Santa Cruz, za dwa zabójstwa pierwszego stopnia i osiem zabójstw drugiego stopnia. […] Adwokat oskarżonego, Jim Jackson zapowiedział złożenie odwołania od wyroku i uprzedził, że koncentrować się ono będzie wokół uznania Mullina za osobę zdrową psychicznie podczas popełniania zbrodni. Podczas odczytywania wyroku Mullin, ubrany w pomarańczowy kombinezon więzienny i skuty łańcuchami, które łączyły mu nadgarstki z tyłu, pozostał niewzruszony.\nSanta Cruz Sentinel, 18 września 1973 r.\nTrzy miesiące później, w grudniu 1973 roku przed sądem w Santa Clara, Mullin odpowiadał za zabójstwo Henri’ego Tomei. Przyznał się do zbrodni i został skazany na kolejne dożywocie. W obliczu dwóch kar dożywotniego pozbawienia wolności, prokuratury innych hrabstw odstąpiły od osądzenia Herberta za zabójstwa Lawrence’a White’a oraz Mary Guilfoyle.\nMimo, iż od zbrodni popełnionych przez Herberta Mullina minęło blisko 50 lat, to wciąż rozpalają one zmysły kryminalistyków oraz psychiatrów na całym świecie. Swoje zrobił także upływający czas, gdyż przez ostatnie pół wieku medykom udało się nieco bardziej poznać naturę schizofrenii oraz działania narkotyków.\nÓwcześni psychiatrzy diagnozowali u Mullina schizofrenię, dodatkowo rozwiniętą przez długotrwałe zażywanie halucynogennego LSD, co wielokrotnie stanowiło linię obrony samego Herberta. Współczesne piśmiennictwo medyczne dementuje teorię, że zażywanie LSD ma wpływ na rozwój, czy potęguje skutki schizofrenii. Mało tego – narkotyk ten, pomimo szkodliwości nie uzależnia.\nWiemy, że Mullin wielokrotnie zatrzymywany był za posiadanie narkotyków oraz przynajmniej raz został aresztowany będąc pod ich wpływem. Niemniej nie mamy jednak pewności, czy rzeczywiście Herbert zażywał je w dużych ilościach. Musimy wziąć pod uwagę, że środowisko z początku lat 70-tych inaczej spoglądało na tę kwestię, aniżeli pokolenie współczesne. Wśród purytańskiego społeczeństwa wszelkie narkotyki traktowane były jako zło prowadzące do powolnej degradacji młodzieży, a szczególnie LSD, które właśnie w tym czasie zostało w Stanach zakazane. Jeśli przeanalizujemy ówczesną wiedzę medyczną, możemy dojść do wniosku, że wszelkie symptomy świadczące o zażywaniu przez kogoś narkotyków, ze współczesnego punktu widzenia, mogły być mocno przesadzone.\nA co jeśli Herbert Mullin był zdrowy, a choroba psychiczna była jedynie linią obrony? Iloraz inteligencji Herberta nigdy nie został zbadany, ale wszelkie źródła dotyczące jego młodości potwierdzają, że był on ponadprzeciętny. Możemy zatem wnioskować, że wiedział, iż schizofrenia pozwoli mu uniknąć odpowiedzialności za popełnione przestępstwa. Kradzieże? Posiadanie narkotyków? Grożenie strażnikowi leśnemu nożem? Pod maską choroby groziło mu co najwyżej kilka tygodni odsiadki w zakładzie psychiatrycznym.\nCzy możliwym było, aby Herbert Mullin udawał osobę chorą psychicznie oraz oszukał szpitalnych psychiatrów? Podczas pobytu w więzieniu, już jako skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności, sukcesywnie odmawia leczenia. Mimo to, przez blisko 50 lat, służby więzienne nie odnotowały ani jednego przypadku dziwnego, czy szalonego zachowania z jego strony.\nA co z teorią o trzęsieniach ziemi? Brak jest adnotacji w dokumentach, aby przed aresztowaniem Mullin komukolwiek opowiedział, o swoich wizjach, podobnie o swoim trudnym dzieciństwie, czy problemach z ojcem. Interesujący jest fakt, że wszelkie świadectwa o słyszanych głosach pochodzą tylko i wyłącznie z jego zeznań przed śledczymi oraz wcześniej przed lekarzami w zakładach psychiatrycznych. Nie dziwi zatem fakt, że w późniejszych latach wielu psychiatrów teoretyzowało, że wyjaśnienia Mullina dotyczące trzęsień ziemi i jego przeszłości były tylko próbą powoływania się na szaleństwo i sposobem na uniknięcia odpowiedzialności za swoje czyny.\nJack Rosewood, jeden z najwybitniejszych pisarzy True Crime idąc o krok dalej, w swojej książce „Herbert Mullin. The true story of of the psycopath of Santa Cruz”, stawia hipotezę, że jedynym i prawdziwym celem Mullina mógł być jedynie Jim Gianera, którego sprawca traktował jako źródło wszystkich niepowodzeń życiowych, a pozostałe morderstwa zostały popełnione w celu ukrycia prawdziwego motywu zbrodni.\nAutor zwraca uwagę na pobyty Herberta w szpitalach, gdzie zawsze stwierdzano u niego schizofrenię, ale za każdym razem inny jej rodzaj. Rzuca też inne światło na pobyt Mullina w szpitalu psychiatrycznym na Hawajach. Jak wiemy, Herbert udał się tam w celach turystycznych w towarzystwie przyjaciela. Po kilku dniach towarzysz podróży zniknął, a tym samym Herbert pozostał sam, w obcym mieście, z dala od domu i co najważniejsze bez środków do życia. Gdy zaniepokojeni rodzice wysłali mu pieniądze, które pozwoliły mu na powrót do domu, niezwłocznie opuścił ośrodek.\nTeoria o udawanej chorobie sugeruje wiele niejasności. Przede wszystkim, czy Mullina stać by było na taką determinację w działaniu? Przypomnijmy, że pierwszy raz zdiagnozowano u niego schizofrenię w 1969 roku, czyli trzy lata przed morderstwami. Czy to możliwe aby przez tak długi czas Herbert udoskonalał swój plan jedynie po to, by zostać uznanym za niepoczytalnego? Jack Rosewood, twierdzi, że mogło tak być, choć mimo wszystko poddaje tę teorię w mocną wątpliwość. Autor podkreśla jednak, że Mullin miał wystarczająco dużo powodów, aby nienawidzić Jima Gianerę i konsekwentnie planować jego zabicie. W czasie, gdy razem z nim pierwszy raz eksperymentował z narkotykami, stracił najbliższego przyjaciela, pojawiły się jego problemy ze świadomością seksualną, co zakończyło jego związek z kobietą, z którą planował ślub. W niedługim czasie zszedł na złą drogę, nie mógł znaleźć stałej pracy, a jego sytuacja życiowa obróciła się o 180 stopni. Niegdyś miał przed sobą świetlaną przyszłość, a teraz znalazł się na samym dnie.\nObecnie Herbert William Mulin ma 74 lata i przebywa w więzieniu Mule Creek w Kalifornii. Podczas odbywania kary do tej pory nie sprawiał żadnych problemów i uważany jest za wzorowego więźnia. Trzyma się z dala od wszelkich kłopotów, a wolny czas spędza głównie na malowaniu obrazów. Ukończył też specjalistyczne kursy z zakresu gotowania, architektury krajobrazu oraz filozofii tai-chi.\nHerbert Mullin w roku 2016. Źródło: link\nMimo, że termin jego zwolnienia warunkowego przypada na rok 2025, to prawo amerykańskie zezwala mu na ubieganie się o wcześniejsze zwolnienie co cztery lata. Mullin korzystał z tego prawa, kilkunastokrotnie stając już przed specjalną komisją – za każdym razem bezskutecznie.\nPodczas każdego przesłuchania wyraża skruchę z powodu śmierci niewinnych osób, ale uparcie twierdzi, że wszystkiemu winne są schizofrenia, nadużywanie narkotyków oraz wpływ ojca. Chociaż jego rodzice już nie żyją, wciąż uważa, że powinni zostać pociągnięci do odpowiedzialności za zmuszanie go do tego, co zrobił i ciągle próbuje kreować się na ofiarę. Nie wspomina natomiast już o teorii trzęsienia ziemi. Niemniej niechęć do wzięcia całkowitej odpowiedzialności za swoje zbrodnie skutecznie zamyka mu drogę do wcześniejszego zwolnienia warunkowego.\nW trakcie pobytu w więzieniu Herbert odmówił leczenia psychiatrycznego oraz farmakoterapii. Z drugiej strony aktywnie uczestniczył w terapiach dla osób zmagających się problemami z narkotykami.\nJeden z obrazów autorstwa Herberta Mullina. Źródło: link\nW 2025 roku Herbert będzie miał 78 lat i jest duża szansa, że po 52 latach opuści więzienne mury. Ma plany na przyszłość, chciałby założyć rodzinę i studiować psychologię na Uniwersytecie Santa Cruz.\nKsiążka: “Herbert Mullin: The True Story of the Psychopath of Santa Cruz”. Autor: Jack Rosewood, rok wydania: 2015.\nKsiażka: “The Die Song: A Journey into the Mind of a Mass Murderer”. Autor: Donald T. Lunde, rok wydania: 1980.\nArchiwalne wydania Santa Cruz Sentinel, dostępne w Kalifornijskiej Bibliotece Cyfrowej.\nArchiwalne wydania The Jewish Post, dostępne w Bibliotece Cyfrowej Stanu Indiana.\nArchiwalne wydania The New York Times, dostępne w archiwum The New York Times.\nPoprzedni artykułPetr Zelenka: Heparynowy zabójca\nNastępny artykułGerald Parker\nPrzydomkiem Bedroom Basher społeczeństwo amerykańskie nazwało mordercę i gwałciciela kobiet – Geralda Parkera, który w latach 1978-1980 terroryzował mieszkańców „złotego” stanu – Kalifornii. Przezwisko...


MGA NUM NOMS LIGHTS MYSTERY ŚWIECĄCE - PUDEŁKO NIESPODZIANKA 554417\nStrona główna1 » Figurki dla dzieci2 » MGA NUM NOMS LIGHTS MYSTERY ŚWIECĄCE - PUDEŁKO NIESPODZIANKA 554417\nNumer katalogowy: 035051554400\nMGA NUM NOMS LIGHTS MYSTERY\nŚWIECĄCE PUDEŁKO NIESPODZIANKA\nKolekcjonuj i zbieraj Numsy i Nomsy!\nWyjątkowe i niepowtarzalne figurki o różnych zapachach pełne niespodzianek.\nW szczelnie zamkniętym pudełku znajduje się pachnący, świecący w dwóch kolorach Nom oraz mięciutki Num.\nDo kompletu dołączono także plakat z całą kolekcją.\nNawet my nie wiem, jaki zapach trafi do Ciebie!\nświecący, pachnący Nom\npachnący, miękki, kolorowy Num\nNOMSY - są to postacie wykonane z twardego tworzywa.\nMogą być: małym pojazdem jeżdżącym (Go-go Noms), pudełeczkiem na błyszczyk do ust (Gloss Up Noms), stempelkiem (Stamp It Noms), czy też gumką (Erase It Noms).\nZarówno Numy, jak i Nomsy pachną. Każdy z nich inaczej.\nDlatego jeśli Num wskoczy na Nomsa, to tym samym wymieszamy zapachy obu istotek, tworząc nowy.\nCo więcej możemy na jednego Nomsa nałożyć kilka Numów i uzyskać jeszcze bardziej złożony aromat.\nCena dotyczy jednego pudełeczka - niespodzianki!\nZbierz całą kolekcje niepowtarzalnych Nom Noms!\nKUC ISLANDZKI 13815 Schleich\nDINOZAURY ZESTAW ZWIERZĄT DINO 7 EL HB2644A\nENCHANTIMALS MORSKI ZESTAW + LALKA FKV60\nMAŁY TYGRYS FIGURKA 14730 Schleich\nŹREBIĘ RASY CLYDESDALE 13810 Schleich


PSI LOS NIE JEST NAM OBOJĘTNY – Zespół Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego w Karolewie\n31 października, 2019 30 października, 2019 przez karolewox5-admin\nPocząwszy od 4 października, kiedy to od 1931 roku obchodzony jest Światowy Dzień Zwierząt ustanowiony na konwencji ekologicznej we Florencji, do 30 października prowadzona była w naszej szkole akcja zbiórki karmy dla podopiecznych lokalnego schroniska dla zwierząt w Pudwągach.\nChoć od ustanowienia święta minęło osiemdziesiąt osiem lat i świadomość dotycząca praw zwierząt zdecydowanie wzrosła, to jednak ilość schronisk dla bezdomnych zwierząt, ilość spraw za znęcanie się nad nimi i w końcu masowe wymieranie gatunków wyraźnie pokazuje, że zmiany, które zachodzą, są zdecydowanie niewystarczające i wiele jest jeszcze do zrobienia w tej kwestii. Celem Światowego Dnia Zwierząt i całego października jest zwrócenie uwagi na istnienie i potrzeby braci mniejszych. Uświadomienie ludziom, że zwierzęta, to czujące, żywe istoty, które mają swoje prawa. Istotne jest, aby zmieniać zachowania i stosunek ludzi do tych istot. Uwrażliwiać na ich często niełatwy los.\nWielu naszych uczniów, szczególnie z klas: IL4, IFTL, IH4P, IIBT, IIIPT, IIIABT i IVPT, rozumiejąc te potrzeby i kierując się sercem, aktywnie zaangażowało się w akcję. Udało się zebrać ponad sto kilogramów pełnowartościowej karmy, którą przedstawiciele klas i indywidualni darczyńcy zawieźli do schroniska.\nPodczas wizyty w placówce, młodzież miała okazję spotkać się ze zwierzakami, zobaczyć warunki w jakich one żyją oraz poznać pracowników, którzy na co dzień wkładają dużo serca i trudu, aby przywrócić zwierzętom nadzieję i wiarę w człowieka.\nSerdeczne podziękowania Panu Dyrektorowi za umożliwienie przeprowadzenia akcji oraz wszystkim wychowawcom, którzy zmotywowali młodzież do udziału w tym przedsięwzięciu.\nOrganizatorka akcji: Małgorzata Sokołowska


Portugalia: strajk personelu pomocniczego sparaliżował służbę...\nNiemal wszystkie publiczne szpitale i przychodnie w Portugalii odwołały zaplanowane na piątek 24 października 2014 wizyty oraz zabiegi w efekcie rozpoczętego po północy strajku personelu pomocniczego. Realizowane są jedynie operacje u pacjentów przyjmowanych na ostry dyżur.\nW 24-godzinnym strajku uczestniczą pracownicy administracyjni, salowe oraz sprzątaczki, a także personel techniczny. Organizatorzy protestu poinformowali, że w całym kraju została odwołana większość zaplanowanych zabiegów oraz wizyty lekarskie osób, których stan nie zagraża ich życiu.\nJak powiedział Luis Pesca z Krajowej Federacji Związków Zawodowych Pracowników Publicznych i Społecznych (FNSTFPS), do końca dnia w piątek należy się spodziewać dalszych komplikacji w pracy placówek publicznej służby zdrowia. Przyznał, że z uwagi na duże uczestnictwo załóg w proteście praca szpitali i przychodni lekarskich została niemal całkowicie sparaliżowana.\n- Szacujemy, że w strajku na terenie całej Portugalii bierze dziś udział około 90 procent załóg. Nie spodziewaliśmy się tak dużej frekwencji. To protest o największym zasięgu spośród odbywających się w ostatnich latach - ocenił Luis Pesca.\nElementem piątkowego strajku była zorganizowana po południu pikieta pod gmachem lizbońskiego szpitala Św. Franciszka Ksawerego, w której wzięło udział kilkaset osób.\nStrajkujący domagają się poprawy warunków pracy, zwiększenia załóg i usprawnienia mechanizmu wykorzystania nadgodzin jako dodatkowego urlopu lub ich finansową rekompensatę.\n- Mamy dziś w portugalskiej służbie zdrowia liczne przypadki osób, które przepracowały w roku ponad 50 dni w ramach nadgodzin i nadal nie zostały wynagrodzone. Personel jest już zmęczony i domaga się rekompensaty wysiłku - wyjaśnił Pesca.\nPrzedstawiciel FNSTFPS, organizatora protestu, ujawnił, że sytuacja pracowników administracyjno-technicznych jest najtrudniejsza w szpitalach miejskich.\n- Z uwagi na poważne niedobory pracowników wiele osób zmuszonych jest tam do pracy przez 16 godzin dziennie - dodał Pesca.\nPiątkowy strajk jest już drugim ogólnokrajowym protestem w portugalskiej służbie zdrowia w ciągu ostatniego miesiąca. Pod koniec września 2014 dwudniowy protest personelu pielęgniarskiego doprowadził do chaosu na oddziałach szpitali oraz w ośrodkach zdrowia. Brało w nim udział około 80 procent załóg. Protestujący domagali się od rządu zwiększenia liczby personelu pielęgniarskiego i nowelizacji przepisów, która umożliwiłaby odebranie zaległych godzin pracy w formie wydłużonego urlopu.\nCzytaj: Portugalia: strajk pielęgniarek powoduje chaos w szpitalach>>>\nSzacuje się, że od lipca 2011 roku, kiedy to rząd Pedra Passosa Coelho rozpoczął wdrażanie surowej polityki oszczędnościowej, strajki organizowane są w kraju średnio co pięć dni. Protestują głównie urzędnicy administracji publicznej, nauczyciele i pracownicy transportu. (pap)


Inauguracyjna wystawa w Domu Singera : bilgorajska.pl (alan metnick, Biłgoraj, tadeusz kuźmiński)\nTragedia na drodze [AKTUALIZACJA]\nKandydaci do Rady Powiatu Biłgorajskiego\n> Start > Aktualności > Inauguracyjna wystawa w Domu Singera\nInauguracyjna wystawa w Domu Singera\nDo końca marca można oglądać w Biłgoraju prace Alana Metnicka - żydowskiego artysty urodzonego w Chicago, którego prace prezentowane są w licznych kolekcjach i muzeach m.in. Metropolitan Museum of Art w Nowym Yorku. Wystawa znajduje się w Domu Singera, a w środę 17 lutego odbył się wernisaż.\nOficjalne otwarcie Domu Singera w Miasteczku na Szlaku Kultur Kresowych zaplanowane jest na koniec kwietnia. Zanim to nastąpi Fundacja Biłgoraj XXI udostępniła obiekt artyście, który od 40 lat tworzy obrazy i przedmioty, używając wielorakich technik takich jak fotografia, sitodruk, witraż, malarstwo, rysunek oraz tekstylia. Jak można dowiedzieć się z jego biografii katalizatorem dla jego twórczości są konteksty historyczne, biblijne oraz osobiste. W swoim dorobku posiada wiele wystaw zarówno grupowych, jak i samodzielnych a jego prace znalazły miejsce w licznych kolekcjach i muzeach, między innymi Metropolitan Museum of Art, New York.\nWernisaż prac Alana Metnika otworzył Tadeusz Kuźmiński, prezes Fundacji Biłgoraj XXI, natomiast Stefan Szmidt dyrektor Biłgorajskiego Centrum Kultury dokonał krótkiego wprowadzenia do twórczości artysty. Sam artysta podziękował za przybycie i podkreślał, że przyjeżdżając do Polski "spotyka anioły" - tak o Polakach z którymi spotyka się w kraju przodków mówił Alan Metnick. - To, czego doświadczam przyjeżdżając do Polski, to pewnego rodzaju błogosławieństwo. Nie wiem jak mógłbym inaczej to nazwać - mówił Alan Metnick.\nOprócz mieszkańców Biłgoraja w otwarciu wystawy wzięła udział delegacja ze Sławatycz, na czele z wójtem Grzegorzem Kiecem. Ta miejscowość to rodzinne strony artysty, z którymi do tej pory jest związany. Wystawa prac Alana Metnika będzie dostępna dla zwiedzających do końca marca. Natomiast już teraz Fundacja Biłgoraj XXI zaprasza na uroczyste otwarcie Domu Singera, które odbędzie się 23 kwietnia.\nInauguracyjna wystawa w Domu Singera, 0 out of 5 based on 0 ratings\nRED. dodany 17 lutego 2016\nFundacja Biłgoraj XXI nie otrzymała dofinansowania\nBryła synagogi gotowa-czas na wnętrze\nSynagoga pnie się w górę\nPrawie 2 mln zł na synagogę i dom Singera\nNie buduję skansenu\nMuzeum Singera darowizną dla Biłgoraja\n"Przeciw" planowi ale "za" Miasteczkiem\nOd wiosny rusza budowa\nMiasteczko na Szlaku Kultur z lotu ptaka\nInwestorzy gotowi do budowy Kresowego Miasteczka\ntagi: alan metnick, tadeusz kuźmiński\n~ prawiehistoryk I tak tworzy się "nową historię" Starego Biłgoraja. Dom Singera w kształcie i formie jaka nie istniała NIGDY w Biłgoraju. Przypominam - nie dom im. Singera, a Dom Singera. Podrostka, który w Biłgoraju spędził w czasie I w.ś. parę lat. Który kątem mieszkał u swojej rodziny, z opisów ani specjalnie majętnej, ani wielce znaczącej, powtarzam wielce znaczącej. Ot, biednej rabinackiej. A tu nagle, taaaki pałac. Dom Singera!!!\n~ do 1974 To społeczeństwo dobre to ty?\n~ 1974 poziom tak niski że nie warto się przyłączać, ale zakompleksionym gojom przesyłam pozdrowienia i kubeł zimnej wody. Ludzi, którzy mają tyle nienawiści w sobie powinno się izolować od społeczeństwa- może Księżyc?\n~ cfgdg Ja chce być Ickiem i dostawać 100 euro dodatku od Polskich gojów za Holokaust ,a czy prawda ,że u Żydów można dać żonie list rozwodowy i już po rozwodzie?Mojżesz im tak pozwolił , a u gojów latami sprawy w sądach kłótnie wydatki a u starszych braci wystarczy list i po sprawie\n~ Ja To Kuźmiński dał się obrzezać?\n~ 80400 - "Goje zostali stworzeni, by służyć Żydom jako niewolnicy" (Midrasch Talpioh 225).\n- "Stosunek seksualny z gojem jest jak stosunek ze zwierzęciem" (Ketubot 3b).\n- "Żyd może obrabować i zamordować goja. Za zamordowanie goja nie może być kary śmierci" (Sanhedrin 57a)\nZnamy kandydatów do Rady Miasta Biłgoraj\nMinister Gowin poparł Wojciecha Glenia na burmistrza Biłgoraja\nKosiniak - Kamysz w Parku Solidarności\n"Akcja ruszyła 10 lipca" którego roku bo mam wrażenie że w Biłgoraju to jakie 10 lat temu !! Kiedy powrócą ...\nBobek 22 godziny temu\nDlaczego usuwać ie linki do dokonań Pana posła? Ile płaci albo czym straszy?\nTenJarek 24 godziny temu\nczegoś nie rozumiem ,pan Gleń niezależny a startuje z listy Pis ? czyli jest niezależny czy z Pis-u? Może pan ...\nWyprawka dla pierwszoklasisty - jak przygotować dziecko do szkoły?\nZakup wyprawki szkolnej to dla każdego rodzica ogromne wyzwanie finansowe. Na szczęście mamy dzisiaj możliwość skorzystania z takich ofert, jak ...\nSpłacaj taniej kredyt we franku szwajcarskim!\nW kantorze internetowym i CHF i inne waluty faktycznie można kupić taniej niż w bankach i placówkach, sama korzystam z ...\nKarczowanie terenów, działek. Tel. 504-195-361


Hurts wraz z Taylor Swift bili się do ostatniej chwili o szczyt zestawienia, jednakże to Lost Frequencies objął prowadzenie. "Reality" Utworem Tygodnia! | All About Music\nHome/All About Music/Hurts wraz z Taylor Swift bili się do ostatniej chwili o szczyt zestawienia, jednakże to Lost Frequencies objął prowadzenie. „Reality” Utworem Tygodnia!\nHurts wraz z Taylor Swift bili się do ostatniej chwili o szczyt zestawienia, jednakże to Lost Frequencies objął prowadzenie. „Reality” Utworem Tygodnia!\nBeata Prętnicka 4 października 2015\nCiekawy był ten tydzień. Wszystko zmieniało się jak w kalejdoskopie, również na naszej Liście Przebojów All About Music. Fani Taylor Swift bardzo chcieli, by tym razem jej Wildest Dreams weszło na szczyt zestawienia. Jednakże do walki wkroczył Hurts, a w ostatnich godzinach głosowania czarnym koniem okazał się Lost Frequencies, którego Reality zostało Utworem Tygodnia!\nJak wspomniałam wcześniej, fani Tay bardzo chcieli wznieść na wyżyny jej najnowszy singiel, Wildest Dreams. Utwór co prawda jest z nami dopiero od dwóch tygodni i zawsze w pierwszych dniach głosowania starają się wesprzeć idolkę jak największą ilość głosów. Udaje się to wymiernie, ponieważ w ciągu następnych dni – mówiąc kolokwialnie – sprawa się rypie. Nie zapominajmy oczywiście o fanach Hurts, którzy za niecały tydzień będą mogli posłuchać najnowszego dzieła duetu. Oni również włączyli się intensywnie w walkę o Utwór Tygodnia. Ostatecznie jednak w ostatnich godzinach głosowania uczyniono Reality od Lost Frequencies najlepszym kawałkiem ostatnich siedmiu dni i zarazem pierwszą nowością, która od momentu restartu Utworu Tygodnia od razu zdobyła szczyt listy.\nW tym tygodniu przeważają spadki. Nie brakuje jednak kilka wyjątków, które albo utrzymały swoje pozycje, bądź wręcz przeciwnie i awansowali o kilka oczek. Spadek zanotowały między innymi King czy Bądź Duży, zaś sporym wzrostem może się pochwalić Marvin Gaye, który awansował o 5 oczek i tym samym ustanowił swój najlepszy wynik.\nCiekawa sytuacja rysuje się w poczekalni. Ze względu na to, że Justin Bieber przez pięć tygodni (co zadziwiające, skoro wokalista ma tylu oddanych fanów) nie uzyskał wymaganej ilości głosów, What Do You Mean? opuszcza nas bezpowrotnie. Bardziej przyjemną wiadomością jest fakt, że aż 4 utwory zobaczymy w setnym notowaniu Listy Przebojów All About Music już za tydzień. Wyniki poczekalni:\nA skoro awansowali:\nNaughty Boy feat. Beyonce, Arrow Benjamin – Runnin’ (Lose At All)\nTo niestety musimy wywalić utwory, które najsłabiej radziły sobie na liście. A Sarsa pobiła rekord Ciary – o ile Dance Like We’re Making Love utrzymała się u nas przez 3 tygodnie, o tyle Indiana ledwo co wytrzymała dwa. I to na ostatnim miejscu. Oprócz niej nie zobaczymy także:\nTaylor Swift feat. Kendrick Lamar – Bad Blood Remix\nNa koniec dodajemy tabelkę punktów karnych :)\nAdam Lambert Charlie Puth DJ Snake Ed Sheeran Felix Jaehn Hurts Janieck Devy Jasmine Thompson John Newman Kendrick Lamar Lana Del Rey Lost Frequencies Louane Major Lazer Måns Zelmerlöw Meghan Trainor MØ Natalia Nykiel Rihanna Sarsa Sia Tabb & Sound'n'Grace Taylor Swift The Weeknd Years & Years\nDwa premierowe utwory od Lily Allen\nUtwór Tygodnia 113 (05.10. - 11.10.)\nKonkurs na czerwiec. Wygraj karnet na Jarocin Festiwal 2018\nKonkurs na czerwiec. Wygraj najnowszą książkę Gillian Flynne, Ostre przedmioty\nRhye po raz pierwszy w Polsce. Relacja Zuzanny Janickiej\n4 października 2015 o 11:08\nNarka Sarsa tęsknić nie będziemy #ułahanej\n4 października 2015 o 11:38\nfajny numer 1. :):) cieszy awans Taylor :) liczę na powrót Natalii Nykiel do top 3 :) Szkoda, że Justin Bieber się nie dostał, bo to naprawdę bardzo dobry utwór\n4 października 2015 o 11:50\nSzkoda, że Bieber się nie dostał, bo fajny miał utwór :( Co do utworów, które odpadły, to za żadnym nie będę płakał xD\n4 października 2015 o 12:19\nTo zostało tylko 6 utworów które siedzą od 100 notowania. Ciekawy czy któryś zostanie złotym utworem.\n4 października 2015 o 16:19\nteż się nad tym zastanawiałam, ale z takim tempem to za miesiąc chyba pożegnamy się ze wszystkimi :/\nNo i dobrze. W poprzednim życiu utworu czytelnicy narzekali na zacementowanie listy i Katy Perry przez rok na liście. Teraz macie dużą cyrkulację i jest ok.\n4 października 2015 o 12:54\nTakiego wyniku się nie spodziewałem ;/ Cieszę się natomiast, że Tay pnie się w górę. „Alive” wychodzi z poczekali, więc mam nadzieję, że sporo namiesza na liście :)


Materiały pomocnicze do lektur | Blog z wiadomosciami\nMateriały pomocnicze do lektur\nJak można zachęcić dzieci do czytania książek? Przede wszystkim bardzo ważne jest to, jakie książki się dla nich wybiera. Tematyka książek musi być ciekawa, bo przeciwnie dzieci się nimi nie zainteresują. Inaczej jest w przypadku uczniów, kiedy powinno się zainteresować ich lekturami szkolnymi.\nO tym, że dana lektura może okazać się interesująca, mogą przekonać streszczenia lektur. Zdarza się, że nauczyciele wykorzystują je, żeby zaciekawić dzieci tym, co mogą w danej lekturze odnaleźć. Nie jest to na pewno proste, bo tematyka lektur szkolnych na pewno jest specyficzna. Niekiedy nauczyciele, żeby przekonać dzieci do czytania, wybierają najciekawsze fragmenty książek i przed misją lektury czytają je na głos. Do czytania zachęcają dzieci też bardzo dobre oceny. Kiedy nauczyciel zapowie, że na podstawie lektury będzie sprawdzian, to dzieci z reguły przykładają się do czytania. Wtedy sięgają też po Ten obcy streszczenie, jeżeli już takie opracowanie pomoże im zrozumieć przeczytaną książkę. W przypadku sprawdzianów z treści, streszczenia i opracowania lektur przydają się, bo w nich często ukazują się najmniejsze elementy i fakty, które dzieci w trakcie lektury mogły pominąć lub zwyczajnie o nich zapomnieć. Nie wszystko z lektury da się zapamiętać. Tym bardziej, jeśli nie trzeba ona do najcieńszych książek. Chłopcy z placu broni streszczenie może przydać się dzieciakom również wtedy, kiedy nauczyciel zapowiada sprawdzian z większej części materiału lub zadaje napisanie wypracowania na bazie lektury. Oczywiście pomoc ze strony streszczenie nie polega wówczas na jego przepisaniu, niemniej jednak na przypomnieniu dziecku pewnych faktów z książki. W przypadku uczniów starszych Makbet streszczenie i streszczenia innych pozycji lekturowych wykorzystuje się do powtórek materiału, co ma spore znaczenie szczególnie w ostatnich klasach szkoły średniej.\nDodatkowe informacje: http://chlopcy-z-placu-broni.klp.pl/a-8850.html.\nSzkolnictwo i nauka Link\n← „Telewizja na żywo”\n„Rzym – najważniejsze zabytki” →


Błąd na japońskiej giełdzie mógł kosztować właściciela 20 miliardów dolarów! - Bitcoin i kryptowaluty - ceny, wiadomości, poradniki\nBłąd na japońskiej giełdzie mógł kosztować właściciela 20 miliardów dolarów!\nBłąd na japońskiej giełdzie mógł…\nZaif – jedna z japońskich giełd kryptowalutowych potwierdziła, że na skutek usterki, klienci przez krótki okres czasu byli w stanie kupować bitcoiny nic za nie nie płacąc.\nJak podała giełda, w dniu 16 lutego 2018 roku przez 18 minut, użytkownicy serwisu mogli dokonać zakupu bitcoinów przy kursie 0 jenów za sztukę. Z tej niezwykle ciekawej „okazji” skorzystało łącznie 7 użytkowników. Niestety nie mogą oni czuć się szczęściarzami, gdyż giełda anulowała błędne transakcje. Jedna z osób która wykorzystała błąd próbowała spieniężyć nabyte za darmo aktywa na kwotę ok. 20 miliardów dolarów, jednak transakcja nie doszła do skutku za sprawą szybkiej reakcji giełdy.\nZ opinii znalezionych w internecie można wywnioskować, że użytkownicy giełdy nie są z niej do zadowoleni. Zdecydowana większość opinii na temat serwisu Zaif nie jest pozytywna.\nCategory: Wiadomości 23 lutego 2018 Dodaj komentarz\nPoprzedniPrevious post:Pieniądze prane za pośrednictwem kryptowalutNastępnyNastępny artykuł:50 tokenów SYN od Synapse AI


Dam Pracę - Wiadomości\n# Dam Pracę\nLiczba bezrobotnych w województwie opolskim w czerwcu 2020 roku wyniosła 24 999 osób, a stopa bezrobocia ukształtowała się na poziomie 6,8% (szacunek Wojewódzkiego Urzędu Pracy). W porównaniu do maja 2020 roku, liczba osób bezrobotnych zwiększyła się o 121 osób.\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 1252 Komentarzy: 1\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 1183 Komentarzy: 3\nOd 13 marca nieczynne są lokalne gastronomiczne, usługowe. Można powiedzieć, że przez epidemie koronawirusa COVID-19 zamarli mali przedsiębiorcy, którzy nie chcą już obiecanek i planów, ale konkretnej informacji - co robić.\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 8546 Komentarzy: 29\nOferta pracy obowiązkowo z propozycją pensji to propozycja, którą złożył w Sejmie opolski poseł Koalicji Obywatelskiej - Witold Zembaczyński. Poselski projekt ustawy o zmianie w Kodeksie Pracy trafił na I czytanie do Sejmu.\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 3011 Komentarzy: 2\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 3139 Komentarzy: 8\nOd 1 października 2019 r., obowiązują przepisy, które obniżają podatek dochodowy PIT z 18 do 17 procent dla wszystkich podatników oraz dodatkowo zmniejszają PIT dla osób pracujących przez ponad 2-krotne podniesienie kosztów uzyskania przychodów.\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 2970 Komentarzy: 1


Tego nie wolno robić w czerwonej strefie. W ośmiu opolskich powiatach obowiązują surowe obostrzenia. Jakie są ograniczenia? | Nowa Trybuna Opolska\nTego nie wolno robić w czerwonej strefie. W ośmiu opolskich powiatach obowiązują surowe obostrzenia. Jakie są ograniczenia?\nOd soboty nie wejdziesz do sklepu, jeżeli przekroczony został maksymalny limit klientów. Ten jest uzależniony od wielkości obiektu. Dla sklepów o powierzchni do 100 m2 - 5 os. na kasę, a dla sklepów powyżej 100 m2 powierzchni - 1 os. na 15 m2. W praktyce Kauflandu wejdzie na raz ok. 130 klientów, a do Biedronki i Lidla ok. 65 osób (te liczby mogą się różnić w zależności od lokalizacji. Należy także pamiętać, że w tego typu placówkach wróciły tzw. godziny dla seniorów. Od poniedziałku do piątku w godzinach 10:00 – 12:00 w sklepie, aptece i na poczcie przebywać mogą wyłącznie osoby powyżej 60. roku życia. Radosław Dimitrow\nW związku z epidemią koronawirusa, od soboty (17 października) część Opolszczyzny trafiła do tzw. czerwonej strefy. To 8 opolskich powiatów: głubczycki, kędzierzyńsko-kozielski, krapkowicki, namysłowski, nyski, oleski, prudnicki oraz strzelecki. W tej części regionu obowiązują surowe obostrzenia epidemiczne. Zobacz czego nie wolno lub nie można robić w czerwonej strefie.\nczerwone strefy opolskie\nGość 17.10.2020 11:48:24\nA tyłek można powycierać\nczaja 17.10.2020 01:02:00\nco się czepiacie kościoła. Tylko potwierdza się reguła, że w kościele nie można się zarazić. Zarazić to się można na basenie.\npieleś 17.10.2020 01:00:03\n16 października, 21:57, Złodziej Podolski:\njeszcze lepsze jest to z pociągami..\nrozumiem, że wsiadających w żółtej strefie - ale przejeżdżając przez czerwoną - konduktorzy będą wypraszać i zapraszać ponownie po powrocie pociągu do żółtej strefy..\nnie, będzie tak jak w Indiach. Część ludzi na dachu wagonu na czas przejazdu przez czerwoną strefę.Koniecznie w maseczkach również.\nAndrzej 16.10.2020 23:01:10\ntonący brzytwy się chwyta i to jest rząd PiS !!\nGość 16.10.2020 22:35:09\nW końcu mi ktoś wytłumaczył!\nCholera ludzie ! Tak trudno zrozumieć nowe ograniczenia? To proste i LOGICZNE.\nNp. strefa żółta. Nie wolno ćwiczyć na siłowni bo to skrajnie niebezpieczne i nieodpowiedzialne. Dlatego zamiast ćwiczeń warto iść coś zjeść. Bo jeść w każdej knajpie można, na spokojnie bez maseczki. No chyba, że ktoś chciałby zjeść na ulicy , to mu nie wolno bo jedzenie na ulicy jest skrajnie niebezpieczne. W knajpie wolno, na ulicy nie, proste i logiczne. Ale pamiętajmy, że i w knajpie robi sie niebezpiecznie, lecz tylko po godz. 21:00. Wtedy wyłącznie na wynos. Byle nie na ulicy. Za to na ulicy w zgromadzeniu(bez jedzenia!) może uczestniczyć max 25 osób. No chyba że pójdą do kościoła, to wtedy ile dusza zapragnie, bo jak kościół duży to może być nawet 50 lub 100, trzeba se policzyć. W kościele na mszy 1 osoba na 4m2. No chyba że to nie jest msza tylko mecz. To wtedy nawet na stadionie, na powietrzu - ZERO. Absolutnie zero, bo to skrajnie niebezpieczne. No chyba że to nie jest mecz tylko przedstawienie w teatrze. To wtedy można przyjść ale tylko na 25% miejsc.\nCo innego dzieciaki z podstawówki. Oni to wszyscy mogą przychodzić i siedzieć w klasach oraz ganiać się po korytarzach. Ile chcą, każdego dnia. No chyba że to nie jest podstawówka tylko liceum lub studia. Uuu to wtedy się nie zaleca, bo to skrajnie niebezpieczne. Kilkadziesiąt dzieci w klasie w podstawówce - tak. Kilkudziesięciu licealistów w klasie w liceum - nie. Kilkudziesięciu studentów w auli na uczelni - nie. Proste i LOGICZNE. No i jak wesele to tylko 20 osób, na dodatek bez wywijania na parkiecie bo to skrajnie nieodpowiedzialne i niebezpieczne. CHyba że wesele w Biedrze lub Lidlu to wtedy można bo tam i bez wesela można wszystko, włazi tyle ludu ile chce. Byle nie ćwiczyli. Proste i LOGICZNE. Witajcie w Polszy...\nZłodziej Podolski 16.10.2020 21:57:29\nZłodziej Podolski 16.10.2020 21:51:54\na do kościoła 1 osoba na 4m2...


Pixar pozwany - FDB\nPixar pozwany 0\nW dniu dzisiejszym do sądu w Stanach Zjednoczonych wpłynie pozew wobec studia, Pixar jaki zamierzają złożyć twórcy lampy Luxo. Lampka od kilku lat kojarzy się ze studiem, ale tak naprawdę jest własnością Norweskiej firmy Luxo. W USA wydano jednak ekskluzywne wydanie Blu-ray filmu Odlot z lampą o nazwie "Luxo Jr.".\nFirma Luxo uważa, iż Pixar i jej dystrybutor – The Walt Disney Studio bezprawnie używają nazwy "Luxo", która jest zastrzeżona. Zwracają również uwagę, iż studio Pixar nigdy nie podpisywało umowy z nimi. A więc jest to bezprawne działanie.\nZapraszamy do obejrzenia zdjęcia promującego ekskluzywne wydanie blu-ray filmu Odlot, oraz filmik z nietypowej promocji lampy\nEklsulzywne wydanie Blu-ray filmu Odlot


Przekraczanie strefy komfortu, zmiana, ryzyko, rozwój, nowe możliwości\nJak pewnie zdążyliście się zorientować, my cały czas żyjemy na tzw. „rozruchu” w nowym miejscu. Organizacja życia na równiku nie jest tak szybka, jak mogłoby się wydawać. Mimo to, że z natury jestem zorganizowana i lubię mieć wszystko zaplanowane, tutaj nie każdego terminu udało nam się dotrzymać i często musieliśmy modyfikować pierwotne plany. Te małe zmiany, jak i ta wielka, która nastąpiła w momencie podjęcia decyzji o wyjeździe z kraju, jest niczym innym, jak ciągłym przekraczaniem naszej strefy komfortu. Będąc na miejscu każdego dnia, musimy testować granice jej wytrzymałości i nasze zdolności przystosowania się do nowej sytuacji.\nTo, co obecnie w naszym życiu jest pewne, to ZMIANA. Widzę po nas, ale również po rodzinach, które poznajemy, że życie na równiku, to NIE TYLKO, jeśli W OGÓLE wakacje, ale również codziennie troski i problemy, z którymi trzeba się zmierzyć. Nowa szkoła syna, nowa praca męża, konieczność odnalezienia siebie w zupełnie nowej rzeczywistości. Te wszystkie czynniki sprawiają, że człowiek zaczyna uruchamiać nowe komórki w mózgu, które dotychczas leżały nieużywane…\nŚmiało mogę stwierdzić, że do zmian byłam od małego przystosowywana. Mogłabym się pokusić stwierdzenia, że zostałam\nwychowana do życia w zmianie.\nNa świat przyszłam we Wrocławiu, jako dwuletnia dziewczynka przeprowadziłam się z rodzicami do Leszna, żeby następnie zacząć studia w Poznaniu. Mój tata przez parę lat dojeżdżał do pracy w innym mieście, więc na co dzień widziałam, że tak można, a czasem nawet trzeba żyć. Jednak pierwszym poważnym krokiem podjętym zaraz po studiach, była przeprowadzka do stolicy. Wyjechaliśmy z Poznania, pozostawiając wygodne i w miarę poukładane życie, które właśnie mieliśmy wspólnie kontynuować. Postanowiliśmy je porzucić, spakowaliśmy parę walizek i\nwyruszyliśmy do Warszawy.\nNa miejscu wynajęliśmy mieszkanie, które na 20 m² mieściło łazienkę, kuchnię oraz sypialnio-jadalnio-pokój dzienny i zaczęliśmy nowe życie. Wówczas wydawało nam się, że jesteśmy daleko od rodziny, a wyprawa do Poznania (pociągiem) trwała prawie 5 godzin. Na początku przerażała mnie wielkość miasta, ilość ludzi wysiadających z metra, a także codzienne stanie w korkach. Jednak z czasem człowiek przyzwyczaja się do wszystkiego i nawet powrót w śniegu, w 3-godzinnym korku do domu, z perspektywy czasu wydaje się śmieszny. Jak to mówią „stolica da się lubić” i ja jestem z tych, którzy miło ją wspominają. Po paru miesiącach jeżdżenia komunikacją miejską\nwsiadłam do auta\ni przełamałam swój kolejny strach. Choć prawo jazdy miałam już od paru lat, jazda po tak dużym mieście, kilkupasmowych rondach, a także konieczność ekspresowej zmiany pasa ruchu były dla mnie nie lada wyzwaniem. Po paru miesiącach potrafiłam już parkować wzdłuż, w poprzek, a czasem nawet bez żadnej logiki, byle się wbić w znalezione pod domem miejsce. Potem pojawił się mały człowiek, który chyba był i jest największym testerem granic naszej strefy komfortu. Jak się domyślacie chodzi o\nAmeryki nie odkryję, pisząc, że dziecko zmienia w życiu wszystko. Zmienia, to mało powiedziane, ono rewolucjonizuje to, co dotychczas mieliśmy i wydawało nam się pewne i proste do osiągnięcia. Mając dziecko, nic już nie jest takie samo, musimy całe życie dostosować pod tego małego człowieczka, i nagle okazuje się, że ONO jest ważniejsze niż MY. To dziecko dyktuje, kiedy wstajemy, kiedy jemy, kiedy i czy w ogóle wypijemy ciepłą kawę. Po powrocie do pracy wpływa na to, czy wyjdziemy na czas z domu, czy kreacja wybrana nie będzie musiała być po śniadaniu przebrana, a przede wszystkim uczy nas odpowiedzialności za drugiego człowieka. Nasz mały tester niejednokrotnie nas sprawdza i usilnie próbuje przekroczyć granice naszej wytrzymałości. I jedynie konsekwencja i spójność poglądów rodziców mogą zachować go w ryzach, względnie ułożonego dziecka. Gdy już otrząsnęłam się po dziecku i zaczęło mnie „nudzić” moje komfortowe, poukładane życie postanowiłam\nzatrudnić się w korporacji.\nPrzeprowadzając się do Warszawy, widziałam siebie raczej w małej firmie, w której nie będzie godzinnego lunchu, a następnie pracy do wieczora, a mój kalendarz nie będzie pękał w szwach od tysięcy spotkań. Owszem rozpoczęłam swoją karierę w małej firmie, ale po kilku latach zaczęłam chcieć więcej. Od tego momentu musiałam się zaprzyjaźnić z wysyłaniem dziesiątek maili dziennie i z wypełnionym po brzegi kalendarzem. Były też poranne motywacyjno-życiowe rozmowy przy kawce z ulubioną koleżanką, a także codzienne szukanie work & life balance. Z tym tematem miałam niejednokrotnie bliskie spotkanie i był to częsty gość tematów poruszanych w naszym domu. Jednak to, jak i w ogóle praca w korporacji wiele mnie nauczyły, bo poza rozwojem zawodowym, otoczona byłam ciekawymi ludźmi i każdego dnia wynosiłam nowe doświadczenia. Ja chyba mam szczęście do testowania siebie, bo pracowałam w dziale, który można śmiało nazwać,\nbył w ciągłej zmianie.\nTo, co było w tym dziale pewne to dana chwila, jutrzejszy dzień mógł już nas zaskoczyć. Nie każdy w tym się odnajdywał. Trzeba być nieszablonową osobą, żeby czuć się dobrze w atmosferze ciągłej rewolucji – zmian systemowych, budowania nowych procesów i zmian odpowiedzialności w zakresie stanowisk. To, co człowiek mógł wynieść (jeśli był na to gotowy) to ogrom doświadczenia, wdrażania nowych rzeczy, a także realizacji swoich projektów, których w poukładanym dziale byśmy nie doświadczyli. Duże poczucie autonomii na stanowisku i wprowadzenie paru ulepszeń w obrębie swojego stanowiska\ndoprowadziły mnie do awansu.\nKolejnym wyjściem ze strefy komfortu w „korpoświecie” był awans na stanowisko, którego zakres wiedzy mocno przekraczał moje dotychczasowe doświadczenie. Rzucona na głęboką wodę, chwilami tonęłam, ale na szczęście pomocne osoby i dostarczane mi koła ratunkowe potrafiłam sensownie wykorzystać i ostatecznie przetrwać. Nie będę pisała, że początki były łatwe, przyznam szczerze, były bardzo trudne! Bo oprócz wiedzy merytorycznej związanej z nowymi obowiązkami, musiałam również rozwinąć swoje umiejętności, w korporacjach nazywane, miękkimi. Kiedy zaczęłam się czuć pewnie na objętym stanowisku, w naszym życiu równocześnie działy się duże zmiany, które doprowadziły nas do jednego wniosku\nchcemy kolejnej rewolucji.\nMając poukładane życie, pracę, mieszkanie, zorganizowane przedszkole i godziny powrotów do domu, postanowiliśmy tym razem wyskoczyć poza naszą strefę komfortu. Marzenie rodziło się od paru lat, najpierw bardzo nieśmiało, później już głośno zaczęliśmy rozmawiać o tym w domu. Jednak marzenie o czymś, a powiedzenie „tak bierzemy tę propozycję”, kiedy już jest ona na stole to dwie zupełnie inne sprawy. Jednak po analizie wszystkich za i przeciw doszliśmy do wniosku, że przecież bardzo chcemy tej rewolucji. Kiedy jak nie teraz będzie lepszy moment, więc powiedzieliśmy sobie:\nTak, to jest ten czas!\nW naszych głowach pomysł rodził się wcześniej, ponieważ bardzo chcieliśmy wyjechać przed rozpoczęciem szkoły przez Maksa. Udało się rzutem na taśmę ten cel zrealizować, a jak wygląda wybór idealnej szkoły dla dziecka, możecie dowiedzieć się z postu o edukacji w Singapurze i naszym wyborze szkoły międzynarowej. Jak organizujemy wynajem mieszkania czy jak przebiega nasza aklimatyzacja, napiszę wkrótce. Pierwsze wrażenia z Singapuru są bardzo pozytywne i śmiało mogę powiedzieć, że spotkały się z naszymi marzeniami prawie w punkt. O wrażeniach po miesięcznym pobycie pisałam w poście pod tytułem Singapur – miasto kontrastów, który podzieliłam na dwie części – część drugą przeczytasz tutaj. Jednak podejmując decyzję, myśląc o możliwościach dla Łukasza, Maksa, pojawiło się równie ważne dla naszej rodziny pytanie:\na co dalej ze mną?\nOd zawsze byłam osobą, która do życia potrzebowała działania: pracy, wyjść, spotkań ze znajomymi. Nagle miałam wszystko rzucić i wyjechać na drugi koniec świata? Wiele znających mnie bliżej osób twierdziło, że nie usiedzę na miejscu. I wiecie co? Mieliście rację, rzadko kiedy siadam z drinkiem na basenie (o co mnie podejrzewaliście przed wyjazdem). Snułam pewne plany na swoją przyszłość w Singapurze. Jednak tak naprawdę stwierdziłam, że w tym momencie stawiam na rodzinę i może życie samo wykreuje jakieś możliwości. I tak się dzieje. To niesamowite doświadczenie, jak wiele rzeczy człowiek bez etatu zaczyna dostrzegać, jaki ogrom możliwości i perspektyw rozwoju. Zwykle nie są one związane z dziedziną, w której dotychczas pracował. Chwilowo ze względu na organizację rodzinną, praca na etacie nie jest możliwa, ale dzięki temu odnajduję w sobie motywację do innych działań, o które wcześniej bym siebie nie podejrzewała. To, co z wyjazdu niewątpliwie wyniosę to\njęzyk angielski i wielki bagaż doświadczeń.\nObcy język to również dla wielu osób przekroczenie strefy komfortu, dla mnie również. Nigdy dotąd nie żyłam w środowisku, w którym mówi się w tylu obcych językach. Usłyszeć polski na ulicy to prawie jak spotkać małpę w parku (widziałam dotychczas raz). Oczywiście mamy już znajomych Polaków, ale z reguły towarzystwo jest „mieszane” i często dominującym językiem jest angielski. Coraz bardziej przyzwyczajam się do nowej sytuacji, ale wciąż nie jest to dla mnie naturalne. Myślę, że jakakolwiek bariera, która siedzi jeszcze w mojej głowie po paru miesiącach, powinna zostać całkowicie wyeliminowana.\nCzy wiedząc to wszystko, coś bym zmieniła?\nNie, nic! Każdy z tych etapów był mi potrzebny i z każdego czerpałam i nadal chłonę doświadczenia, które w przyszłości myślę, że zaprocentują. Wyjazd na dwutygodniowy urlop zwykle nie daje nam poglądu, jak wygląda normalne życie w wakacyjnym klimacie. My też dotychczas myśleliśmy, że to musi być bajka. Wstajesz rano, świeci słońce, wychodzisz o godzinie 20 na basen i nadal jest ciepło. Ale poza weekendami, w tygodniu musisz w tym klimacie ubrać do pracy długie spodnie i koszulę. Czasem występuje tutaj deszcz, którego w Polsce nigdy nie zaznaliśmy. Oczywiście pogoda, piękna zieleń, widoki i ogrom atrakcji wynagradzają trudy, jakie trzeba ponieść w związku z przeprowadzką i każdemu, kto zastanawia się nad taką zmianą powiem jedno\nNAPRAWDĘ WARTO przekraczać swoją strefę komfortu.\nA dlaczego? Przeczytajcie o smakach życia na emigracji…\nSTREFA KOMFORTU ZMIANA\n24 Replies to “Przekraczanie strefy komfortu”\nIlonka super wpis! pierwszy taki ”od serca”. Pisz tak dalej, super się czyta i chcemy więcej 🙂\n17 maja 2018 at 12:03\nDziękuję Martyna, postaram się więcej „serca” włożyć w swoje wpisy 🙂\n17 maja 2018 at 11:58\nŚwietne doświadczenia. Ogromnie Ci zazdroszczę tego wyjazdu do Singapuru. We mnie też kiełkuję podobne pragnienie. Może za jakiś czas też się odważę. 🙂\n17 maja 2018 at 12:04\nMonika, do odważnych świat należy 🙂 Gwarantuję, że nie pożałujesz, doświadczenie niesamowite! Pozdrawiam\n17 maja 2018 at 12:59\nWow! Jestem pod ogromnym wrażeniem Twojego podejścia do życia i otwartości na nowe rzeczy! Bardzo przyjemnie czytało mi się Twój wpis i aż zachciało mi się jakiejś nowości we własnym życiu! 🙂\nSylwia, do dzieła:)\nMatka Poliglotka says:\tOdpowiedz\n18 maja 2018 at 09:05\nZgadzam się w 100%, wyjście ze strefy komfortu często oferuje nam zmiany, które są megapozytywne! Dwa lata temu zarówno ja, jak i mój obecny mąż (którego poznałam miesiąc po podjęciu decyzji o zmianie) chcieliśmy coś zmienić w życiu – a okazało się, że chcieliśmy zmienić w zasadzie wszystko, i właśnie dzięki temu się poznaliśmy 🙂 Dlatego jak najbardziej jestem ZA – byleby każdą większą zmianę porządnie przemyśleć 🙂 Pozdrawiam!\n18 maja 2018 at 11:32\nNajważniejsze to podejmować decyzje wspólnie i analizować w nich dobro wszystkich uczestników zmiany. W razie błędu nie będzie jednego winnego, a konsekwencje poniesiemy wszyscy 🙂 Pozdrawiam\n21 maja 2018 at 15:06\nPiękna opowieść o prozach życia codziennego… takie normalne, naturalne i bardzo wciągające- być moze dlatego, że tak dobrze znane 😉\n22 maja 2018 at 13:04\nŻycie pisze najciekawsze scenariusze, my tylko musimy pomóc je wyreżyserować 🙂\n21 maja 2018 at 15:23\nJak to kiedyś pięknie podpowiedziało mi Momentum:\nA Ship in Harbor Is Safe, But that Is Not What Ships Are Built For 🙂\nDla mnie takim przekraczaniem własnych granic jest właśnie mówienie po angielsku\n22 maja 2018 at 13:02\nBardzo dobre motto 🙂\nNie wyruszając z portu niczego się nie nauczymy….\nŚwietny wpis 🙂 Opuszczanie strefy komfortu jest bardzo rozwijające i naprawdę warto 🙂\n22 maja 2018 at 12:58\nAgnieszka, zgadzam się w 100% z Tobą. Czasem to opuszczanie strefy bywa bolesne, ale z upływem czasu widzimy jak wiele dzięki temu udało się osiągnąć.\n22 maja 2018 at 21:42\nSwietny wpis! Uwielbiam tu do Was zagladac, tym bardziej, ze rzeczywiscie Polakow mieszkajacych w Singapurze az tak wielu nie ma, a my pokochalismy to miejsce z calego serca. Przekraczanie granic strefy komfortu daje wielkie doswiadczenie i kopa do dzialania,mnostwo satysfakcji! Pozdrawiamy cieplutko Singapur z naszej slonecznej Malty! 🙂\n23 maja 2018 at 03:23\nDziękuję 🙂 Singapur jest niesamowity, ale Malta też niczego sobie… 🙂 Miłego dnia dla Was\n23 maja 2018 at 01:58\nJejeu- podziwiam Was! <3\n23 maja 2018 at 03:21\nBez przesady, to nie lot w kosmos 🙂 Pozdrawiam\nEwa Majewska says:\tOdpowiedz\nIlonko, wspaniały, interesujący blog. Serdecznie gratuluję! Pozdrowienia dla Ciebie, Łukasza i odważnego Maksia.\nBardzo dziękuję, pozdrawiamy Was serdecznie 🙂\n4 czerwca 2018 at 22:57\nPrzeczytałam na jednym oddechu 🙂 I to nie tylko dlatego że łączy nas Leszno (w którym cały czas mieszkam), ale Twoje lekkie pióro 🙂 Z ciekawością będę czytać dalej.\n5 czerwca 2018 at 03:28\nCześć Aneta, bardzo mi przyjemnie, wpadaj często 🙂\nGrzegorz Karas says:\tOdpowiedz\nRewelacja Ilona! Znam to uczucie kiedy strefa komfortu jest na granicy pęknięcia, zawahanie i … niech się dzieje wola Pana 😉\nGratuluje odwagi i zaparcia by nie zrobić kroku w tył, zazdroszcze (ale zdrowo!) chłonienia różnych kultur, smakowania kuchni i widoków zapierających dech w piersiach. Brawo!\nPS: czy czegoś Ci nie brakuje z Polski? Np… ptasiego mleczka lub krówek? ;D\nOczywiście, że brakuje… rodziny, przyjaciół, odrobiny chłodu i….majonezu ;)))


Kiedy coaching jest użyteczny? | Reimus Coaching / Training\nTadeusz Reimus / Coach PCC / Trener / Konsultant\n"Przeżyją ci, którzy mają najwięcej możliwości wyboru"\n+48 880 600 186\nForum ul. M. Konopnickiej 28 30-302 Kraków\nReimus Coaching / Training Kiedy coaching jest użyteczny?\nMay. 05 2015\nKiedy coaching jest użyteczny?\nWcale nierzadko można spotkać opinie, że coaching to snobistyczna zabawa celebrytów i biznesmanów, którym, najprawdopodobniej z nudów lub nadmiaru pieniędzy, po prostu „odbiło”. Ta opinia jest często podtrzymywana w mediach, które budują obraz coacha, (obok psychiatry bądź psychoterapeuty), jako uduchowionego brodatego Pana lub eleganckiej Pani, koniecznie w szalu, którzy kiwają ze zrozumieniem głowami wobec płaczących bądź wrzeszczących Klientów zmagających się z własnymi demonami; i to wszystko na kozetce, w wiktoriańskim domu z przyciemnionymi szybami. Zawód coacha jest treścią wielu przezabawnych obrazków, które najczęściej są równie stereotypizujące co nieprawdziwe. Tym bardziej należy podkreślać specyfikę i wartość coachingu wspierającego, który jest – z samej swej definicji – wsparciem Klienta w pożądanej przez niego i znaczącej zmianie.\nCoaching wspierający nie jest tym samym, co psychoterapia, chociaż się z niej wywodzi; tutaj w pracy z Klientem w o wiele mniejszym stopniu akcentuje się przeszłość bądź skupia się na deficytach; coaching jest nastawiony na cel i zadania, wykorzystanie drzemiącego w Kliencie potencjału, więc założona perspektywa będzie dotykać przyszłości, rozwoju i poprawy jakości życia. Klienci zaczynają inaczej postrzegać świat, mają większą kontrolę nad swoim życiem, a czasami decydują się na całkowite przeorganizowanie swoich wartości i przekonań. Prawdą jest to, że coaching może obudzić „demony” przypominające o przeszłych porażkach, traumach i nieszczęśliwych wyborach. Jednak profesjonalnie prowadzony proces wsparcia oddaje moc i motywacje w ręce Klienta, poszerza samoświadomość i ekspresję potrzeb, promuje zaciekawienie światem i tworzy nowe, emocjonalnie bardziej dojrzałe znaczenia.\nSkupienie na „tu i teraz” w perspektywie zdrowia, rozwoju i potencjału, jest niesłychanie wzmacniającym doświadczeniem dla Klienta, który osiąga głębszy poziom rozumienia emocji przy szerokim odniesieniu do rzeczywistości. Dzięki temu coaching pomaga w rozwiązaniu często spotykanych zaburzeń adaptacyjnych – odnotowano sukcesy w wychodzeniu z deficytów takich jak: zaburzone poczucie wartości, napady lęku, objawy stresu, dysfunkcje seksualne, objawy depresyjne, prokrastynacja, radzenie sobie z porzuceniem, zdradą, zazdością. Tutaj coach w pewnym zakresie wchodzi w rejony kliniczne, natomiast nie pracuje psychoterapeutycznym, sztywnym rytmem. W najgłębszym sensie coaching skupia się na tym, żeby odbyła się pomocna rozmowa. Taka rozmowa wymaga sporych umiejętności, poświęcenia i wyczucia ze strony coacha oraz zaufania ze strony Klienta. Poniżej kilka powodów, dla których warto rozważyć taka formę pomocy:\nNie chodzi o to, żeby cię naprawić, bo nie jesteś zepsuty. Chodzi o to, żebyś był lepszy. Warto uświadomić sobie to założenie coachingu i jego różnicę od terapii: terapia jest przejściem z dysfunkcji do normy, coaching natomiast przejściem z normy do skuteczności (w życiu, w pracy, w związku). Wiele badań potwierdza tę prostą zasadę, że jeżeli Klient decyduje się na systematyczny wysiłek rozwojowy, jego efektywność, pewność siebie i dokonania rosną. Coaching działa nie dlatego, że jest modny. Jest modny, bo działa.\nRozwój jest dla Ciebie dobry. Stawać się lepszym to znaczy traktować innych lepiej i mieć bardziej pozytywny wpływ na świat. Jednak rozwój może też mieć swoją dyktaturę, szczególnie wtedy, gdy pojawia się nacisk na „muszę” (muszę schudnąć, mieć więcej pieniędzy, muszę poradzić sobie z problemami, muszę się „wziąć” za siebie itp.). Psychologicznie powinność często implikuje niemożność i to z kolei powoduje frustrację. Coach jest świadomy tej pułapki i wie, że nieosiągalne aspiracje mają sens tylko wtedy gdy sensowne są etapy jakie musimy pokonać po drodze.\nAutomatyzmy nie zawsze Ci służą. Psychologowie zgadzają się, że około 60% naszych myśli i działań przebiega nawykowo…w większości wypadków myślimy to samo dzisiaj, co wczoraj, przedwczoraj i 10 lat temu! Te wzorce tworzą naszą automatyczną reakcję – ktoś popatrzy się na nas w określony sposób i mamy „doła”, lub ktoś powie do nas coś „właśnie tym tonem” i odczuwamy wściekłość. Coaching to szansa wyjścia z nieadaptacyjnego nawyku i zaprojektowania reakcji, która będzie służyła Twoim celom. Trudno to zrobić samemu.\nMałysz też miał coacha. I Obama. I Radwańska. Jeśli przejdziesz się po wiosce olimpijskiej, zauważysz, że każdy zawodnik na poziomie mistrzowskim ma kogoś w tej roli. Sportowcy, których podziwiamy, mają wyćwiczone poczucie pewności w trudnych sytuacjach, wytrzymują presję i dlatego mogą rywalizować na najwyższym poziomie. Są przygotowani i utrzymują kontrolę nad sobą w sytuacjach stresowych. I o to chodzi w coachingu – umożliwia on zaplanowanie kolejnego kroku i skupienie się na wyniku (na niego masz wpływ) a nie tylko na sukcesie (tutaj kontrola jest mniejsza).\nMasz wybór. Z pewnością dobrze jest poszukać nowych doświadczeń i przeżyć. Zamiast podążać tym samym, utartym torem, warto spróbować czegoś co będzie wyzwaniem dla naszych możliwości, warto otworzyć się na to co nieznane. Kiedy pakujemy się w nieco nieprzewidywalna sytuację, mamy okazje stanąć twarzą w twarz ze sobą, przetestować, ale też poszerzyć własną elastyczność. W rezultacie więcej czerpiemy z życia. Jednak podobnie jak wszystko inne, różnorodność doświadczeń może stać się uciążliwa, jeśli potraktujesz ją jak obowiązek, nawet, jeśli jesteś kimś, komu taka różnorodność służy. Są inne, tak samo cenne jak nowość rzeczy do odkrycia – prostota, zadowolenie, smakowanie relacji z otaczającym nas światem. Coaching uczy wybierać rozsądnie.\nPosted by Reimus / Posted in coaching


Pod ochroną wyższych mocy. Znaki zodiaku, których bała się nawet Baba Wanga\n„Czytanie” osób urodzonych pod tymi znakami było trudne nawet dla najsłynniejszej wróżki. Więc kim oni są?\nWielu marzyło o spotkaniu ze słynną Wangą, ale nie wszystkim się to udało.\nJest tylko gorzej: złamana chorobą Elżbieta II nie weźmie udziału w obchodach Wielkanocy\nWidzącej nie obchodziły pieniądze i status, a jeśli zdecydowała się odmówić „publiczności”, nikomu nie udało się jej przekonać.\nWśród tych, których Wanga nie zaakceptowała, było wielu przedstawicieli pewnych znaków zodiaku.\nTo właśnie ich wróżka nazwała „niebezpiecznymi” i starała się mniej o nich mówić w swoich przepowiedniach.\nWróżka wierzyła, że ci ludzie mają szczególną energię — mieszankę siły, fortuny i okrucieństwa. Nie potrafiła powiedzieć na pewno, która strona tych osobowości – jasna czy ciemna – zwycięży i wpłynie na los innych ludzi.\nJednym z głównych pretendentów do „odwrócenia” w horoskopie Baba Wanga była Skorpionom. To właśnie z tym znakiem wróżka najbardziej nie chciała pracować. Ona powiedziała, że po zabraniu ze sobą potrzebowała więcej czasu na regenerację. Czytanie myśli dla Skorpiona jest trudne, podobnie jak przewidywanie ich losu. Jasnowidz wierzył, że ten znak zodiaku może zahipnotyzować ludzi, sprawić, by zakochali się w sobie i wykorzystali do własnych podstępnych celów.\nStrach na wróble i determinacja Skorpiona, który potrafi przeskoczyć nad głowami w imię swojego celu. To jeden z nielicznych znaków zodiaku, który jest pełen sprzeczności, a także posiada zdolność manipulatora. Charyzmatyczny i samolubny znak stara się wygrać spór, nawet jeśli się myli.\nSkorpiony — gwiazdy: Grace Kelly, Leonardo DiCaprio, Ryan Gosling, Emma Stone, Julia Roberts.\nKolejny nieprzewidywalny znak zodiaku w horoskopie, charakteryzujący się niesamowitym szczęściem i umiejętnością patrzenia w przyszłość — Ryby. Wśród nich jest wiele osób o niezwykłych zdolnościach, z dobrą intuicją, rozpoznających oszustwo i zdradę. Wanga próbowała uniknąć komunikacji z tym znakiem zodiaku ze względu na jego potężne pole energetyczne i był pewien, że mogą decydować o własnym losie bez pomocy innych.\nWarto zauważyć, że w przeciwieństwie do charyzmatycznego Skorpiona, Ryby zwabiają innych za pomocą psychologii. Tak, ludzie tego znaku to urodzeni psychologowie, którzy z łatwością odczytują nastroje bliskich i udzielają właściwych rad. Ale nie wszystko jest takie proste: jeśli Ryby mają wroga, nie będziesz mu zazdrościć. Ten znak jest mistrzem intryg, plotek i oszustw.\nGwiazdy Ryby: Daniel Craig, Bruce Willis, Rihanna, Steve Jobs.\nBaba Wanga nie wzbudziła zaufania do ognistego znaku zodiaku — Lwa. Wróżka nie chciała mieć z nim do czynienia z tego samego powodu, co ze Skorpionom. Była również zdezorientowana psychicznymi zdolnościami znaku, co uniemożliwiło jej odczytanie jego intencji. Widzący wierzył, że Lwy mają duży minus — niemożność kontrolowania swojej potężnej mocy. Energia znaku może być zbyt chaotyczna i emocjonalna, co może przekreślić wszystkie zalety jego postaci.\nTak, Lew jest silny, asertywny i mądry, ale jeśli coś nie idzie zgodnie z jego planem, może zniszczyć wszystko wokół. Znak ognia horoskopu jest bardzo atrakcyjny, ale jednocześnie mściwy. Jeden kiepski żart w kierunku Lwa lub uwaga krytyczna, gdy zaczyna się nakręcać i wylewać negatywność na wszystko, co widzi wokół, a także rzucać przekleństwa na swoją świtę. Dobrą wiadomością jest to, że Lew może odnieść sukces w polityce, biznesie i sztuce, ale tylko wtedy, gdy ktoś skieruje swoją energię we właściwym kierunku.\nGwiazdy lwy: Barack Obama, Jennifer Lopez, Daniel Radcliffe, Robert De Niro, Whitney Houston, Sean Penn.\nWysłano: 15.04 22:45