Igrzyska Śmierci Suzanne Collins | książka Igrzyska Śmierci w nakanapie.pl\nocena: 4 na 5 na bazie 312 głosów, 154 komentarzy\nNa ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne władze stolicy zmuszają podległe sobie rejony do składania upiornej daniny. Raz w roku każdy dystrykt musi dostarczyć chłopca i dziewczynę między dwunastym a osiemnastym rokiem życia, by wzięli udział w Igrzyskach śmierci, turnieju na śmierć i życie, transmitowanym na żywo przez telewizję. Bohaterką, a jednocześnie narratorką książki jest szesnastoletnia Katniss Ev..erdeen, która mieszka z matką i młodszą siostrą w jednym z najbiedniejszych dystryktów nowego państwa. Katniss po śmierci ojca jest głową rodziny ? musi troszczyć się o młodszą siostrę i chorą matkę, a jest prawdziwa walka o przetrwanie... Uznana pisarka Suzanne Collins jest mistrzynią w konstruowaniu zaskakujących zwrotów akcji, doskonale łączy refleksję z przygodą i romansem w swojej nowej, świetnej powieści o przyszłości, która niepokojąco przypomina teraźniejszość. Jest to pierwszy tom trzyczęściowego cyklu\n21 w. Miłość Miłość miłośc miłosć miłóść Fantastyka Śmierć Śmierć Śmierć Film Przyjaźń Literatura młodzieżowa smierc smierc śmierc śmierc Literatura amerykańska Literatura amerykańska smierć Życie Życie Walka Walka Władza dzieciństwo sci-fi Zło ekranizacja powieść młodzieżowa przyszłość przyszłość literatura młodziezowa dziecinstwo Trylogia Utopia xxi w. bieda poświęcenie zekranizowane Okrucieństwo Okrucieństwo Okrucieństwo przetrwanie przetrwanie terror Głód Reality show Reality show igrzyska śmierci książka młodzieżowa PANEM PANEM PANEM suzanne collins suzanne collins ekranizowane Kapitol igrzyska igrzyska igrzyska tyrania the hunger games Kapitol i niech los zawsze wam sprzyja walka o przetrwanie Katniss Peeta Katniss Prim Kosogłos collins Gale wola przetrwania głodowe igrzyska dystrykt dystrykt 12 w pierścieniu ognia arena Primrose Kotna sponsorzy\nOstatnio z lekkim dystansem podchodzę do książek, które (zazwyczaj na okładce) są straszliwie wychwalane i komplementowane, jakie to one są niezwykłe. "Igrzyska śmierci" również należą do tego zbioru, ponieważ pare znanych nazwisk i film znalazło się na odwrocie, np. sam Stephen King czy Stepheni... więcej »\nO „Igrzyskach śmierci” słyszałam wiele pochlebnych ocen. Nie tylko w szkole, ale także na różnych portalach i blogach. Aż wreszcie miałam sposobność posmakować tej lektury. Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryk... więcej »\n"Igrzyska Śmierci" trafiły w moje ręce właściwie przez przypadek już prawie rok temu i od samego początku zgodziłam się ze zdaniem, że "ta książka uzależnia". Szesnastoletnia Katniss Everdeen mieszka z matką i młodszą siostrą Prim w państwie Panem, utworzonym na ruinach dawnej Ameryki Północnej... więcej »\nTydzień temu, zaraz po wyjściu z kina, naszła mnie strraszna ochota na tą książkę, po prostu musiałam ją mieć, a jeszcze jakiś czas temu dałabym sobie rękę uciąć, że tak szybko się z panią Suzanne Collins nie spotkamy, tak więc czym prędzej wyciągnęłam moją towarzyszkę do Empiku mówiąc, że "muszę... więcej »\nSuzanne Collins zadebiutowała w Stanach Zjednoczonych cyklem kronik o podziemnym świecie i Gregorze, jednak to trylogia Igrzyska śmierci przyniosły jej popularność nie tylko wśród Amerykanów, ale także i nas, polskich czytelników. Gatunku powieści nie można dobrze skategoryzować, bowiem znajdziem... więcej »\n„Igrzyska Śmierci” są pierwszym tomem trylogii napisanej przez Suzanne Collins. Książka przez wiele tygodni utrzymywała się na liście bestsellerów „The New York Times”. Słyszałam o niej bardzo dużo pozytywnych opinii dlatego postanowiłam sięgnąć po tę lekturę. I nie zawiodłam się. Książka opow... więcej »\nTak długo 'Igrzyska śmierci' spędzały mi sen z powiek, że w końcu postanowiłam je kupić, przeczytać i mieć święty spokój. A wszystko to przez ogrom pozytywnych recenzji na temat dzieła Suzanne Collins, które jest pierwszą częścią trylogii o magicznym państwie Panem. Polecana przez tyle sławnych i... więcej »\nŚwiat książki jest bezlitosny i tylko czasami dla głównych bohaterów rozpościera się uśmiech losu, który czasem ratuje im życie, lub powoduje uśmiech na twarzach. W powieści zdecydowanie nie brakuje napięcia, wzruszeń podczas których można uronić łezkę, niesprawiedliwość oraz miłość, która jest d... więcej »\nWizja przyszłości? Każdy ma inną. Większość ludzi sądzi, (może poza tymi, którzy wierzą w koniec świata w 2012 ;) że będzie lepiej, że rozwój techniki przyniesie same dobre rzeczy. Ale nikt nie powiedział, że na pewno będzie dobrze. Nikt nie pomyślał o tym, że człowiek może zniszczyć sam siebie. ... więcej »\nO dziewczynie, która igrała z ogniem.\nTytuł/Cykl: "Igrzyska Śmierci" Autor: Suzanne Collins Tom: 1 Wydawnictwo: Media Rodzina Rok wydania: 2009-05-06 "Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne władze stolicy zmuszają podległe sobie rej... więcej »\nWolność jest jedną z najważniejszych wartości w życiu każdego człowieka. Ludzie od wieków oddawali za nią swoje życie i najczęściej ich poświecenie nie szło na marne. W dzisiejszych czasach, możemy w Polsce cieszyć się trwającym pokojem, jednak co zrobimy, gdy ta iluzja bezpieczeństwa opadnie? Cz... więcej »\nWitajcie na Głodowych Igrzyskach!\nIgrzyska śmierci to jedna z najbardziej polecanych książek w ciągu ostatniego roku. Większość ludzi w Polsce, zakochanych w czytaniu i lubiących opowieści antyutopijne, na pewno się z tą książką zapoznało, jednak ja miałam okazję zrobić to dopiero niedawno, namawiana przez przyjaciół. Ogólnie duż... więcej »\nKsiążka Suzanne Collins Igrzyska śmierci opowiada o okrutnym państwie na ruinach Ameryki Północnej podzielonym na 12 dystryktów. Każdego roku po dwie osoby(dziewczyna ,chłopak) startują w tzw. Głodowych Igrzyskach organizowanych dla przypomnienia ,że nikt nie może przeciwstawić się Capitolowi-sto... więcej »\nZazwyczaj unikam antyutopii jak ognia, twierdząc, że mnie znudzą. Najczęściej odkładam podobne pozycje na półkę, szybko o nich zapominając. Uprzedzenie te dość długo powstrzymywało mnie przed zakupieniem "Igrzysk śmierci", jednak przeczytałam wiele pozytywnych recenzji. Z negatywnymi opiniami spo... więcej »\nSzokująca, niesamowita, niewyobrażalnie doskonała, ciekawa, a do tego z przesłaniem. To tylko kilka słów, którymi można określić tą książkę. Wciąga niemiłosiernie, przedstawia okrutny świat, w którym nikt z nas nie chciałby się znaleźć. Zachęciła mnie do siebie okładką oraz odczuciami m.in. S.Ki... więcej »\nNajpierw co nieco o fabule. Akcja dzieje się w przyszłości, na pozostałościach Ameryki Północnej. Zostało utworzone na nich państwo zwane Panem ze stolicą w Kapitolu, niegdyś podzielone na 13 dystryktów. Pewnego dnia doszło do buntu. Kapitol stłumił powstanie niszcząc 13 dystrykt. Na pamiątkę teg... więcej »\n74 Głodowe Igrzyska ogłaszam za otwarte\n"Igrzyska Śmierci" czytałam zaraz po jej premierze w Polsce. Szczerze mówiąc pamiętam, że nie wiązałam z nią wielkich nadziei. Okładka nie obiecywała za wiele, a antyutopie były dla mnie zupełną nowością. Teraz ta niesamowita książka jest dla mnie najwyższą granicą - jest dziesiątką w świecie, w ... więcej »\nJak będzie wyglądał świat za pięćdziesiąt, sto lat? W jakiem kierunku podąży technika, jaka mentalność będzie cechowała ludzi? Wielu zadaje sobie to pytanie. Niektórzy widzą świetlaną przyszłość. Jednak jest i druga strona medalu. Może nie doczekamy się tego i już w przyszłym roku nastąpi tyle ra... więcej »\nGdy przeczytałem komentarz z pisma Chicago Sun, gdzie napisano, że cykl „Igrzysk Śmierci” może ubiegać się o koronę po „Harrym Potterze”, nieco się przestraszyłem. Przebrnąłem przez cztery tomy Harry’ego i żaden mi się nie spodobał zbytnio. W mojej głowie krążyła więc myśl: „co się stanie, jeżeli... więcej »\nW dwunastu dystryktach należących do państwa Panem, powstałego na ruinach dawnej Ameryki Północnej, nic nie budzi większego lęku niż Głodowe Igrzyska. Bo co musi czuć osoba, której dziecko, siostra, brat, chłopak albo dziewczyna, zostaje wyznaczona do walki na śmierć i życie z 23 innymi uczestnik... więcej »\nSuzanne Collins swoją karierę z pisarstwem zaczęła od tworzenia telewizyjnych programów przeznaczonych dla dzieci.Nieco poźniej zasłynęła z pięcioczęściowego cyklu o Gregorze,który odkrywa nieznane nikomu innemu obszary. Jednak moją pierwszą przygodą z książkami Suzanne Collins stała się dobrz... więcej »\n"Igrzyska śmierci" - "Niech los zawsze wam sprzyja".\nZanim recenzja to powiem wam szczerze, że nie wiem co mam napisać. Z jednej strony boje się, że nie „oddam” w pełni wspaniałości tej książki, a z drugiej, że przesłodzę, albo źle coś ujmę. Recenzja zaczyna się nietypowo, bo sama książka do zwykłych nie należy, także wybaczcie mi te pierwsze sł... więcej »\n„Chwytam jego rękę i ściskam ją mocno, przygotowując się na spotkanie z kamerami. Boję się chwili, w której będę musiała ją puścić...” Żałuję. Strasznie żałuję, że dopiero teraz przeczytałam tę wspaniałą książkę. Przyznaję, że zachęcił mnie do tego dopiero trailer filmu, który jest ekraniza... więcej »\n„...publiczność okazuje największe nieposłuszeństwo, na jakie jest w stanie się zdobyć. Milczy. W ten sposób mówimy, że nie ma zgody. Nie ma aprobaty. Wszystko jest nie tak.” Przyznam się szczerze i bez bicia, iż jestem jedną z tych osób, które sięgnęły po trylogię Suzanne Collins po obejrze... więcej »\nKsiążkami dominującymi na rynku młodzieżowym są powieści o wampirach i wilkołakach oraz ich miłości do śmiertelniczki. Czasem zdarza się trójkąt miłosny, lecz dziewczyna zawsze wybiera tego pierwszego, ładniejszego i którego lubią wszystkie inne. Coraz rzadziej pojawiają się książki, które repre... więcej »\nW losy świata zostały wpisane już na zawsze wszelkie wojny, walki, pojedynki, gdzie człowiek zabija drugiego człowieka z zimną krwią. Walczy o przeżycie kosztem swojego brata, przyjaciela, znajomego. Dlaczego o tym wspominam? Ponieważ książka „Igrzyska Śmierci” jest inna. Pokazuje jak ludzie potr... więcej »\nSięgnęłam po tę książkę dopiero po obejrzeniu zwiastuna filmu. Bardzo żałuję, że nie zrobiłam tego wcześniej. Jestem na siebie zła, że żeby ją przeczytać, musiałam usłyszeć o niej w telewizji. Tak czy siak cieszę się, że to zrobiłam, bo książka naprawdę daje do myślenia. Suzanne Collins o... więcej »\n„The Hunger Games” to pierwsza część dramatycznej serii science-fiction napisanej przez Suzanne Collins. Amerykańska autorka urodziła się w 1963 roku w mieście Connecticut w USA. Zadebiutowała ona pięcioczęściową serią książek „The Underland Chronicles”, która to stała się prawdziwym b... więcej »\nPamiętam ten szał na informacje o ekranizacji „Igrzysk śmierci”. W wielu miejscach się o tym rozpisywano. Wiele miesięcy przed tym przysięgłam sobie, że przed jej premierą koniecznie muszę przeczytać, chociaż pierwszą część i jeśli książka mi się spodoba z chęcią się na nią wybiorę. Niestety nie ... więcej »\n"Igrzyska śmierci" to naprawdę wciągająca książka. Myślę, że warto. Przerażająca i ponura wizja przyszłości w państwie Panem, rządzącego się okrutnymi zasadami walki dzieci na śmierć i życie, dla rozrywki widzów (!). „Chwytam jego rękę i ściskam ją mocno, przygotowując się na spotkanie z kamer... więcej »\nWesołych Głodowych Igrzysk! I niech los zawsze wam sprzyja.\nPamiętam, kiedy pierwszy raz obiły mi się o uszy dwa słowa "The Hunger Games". Było to jakiś miesiąc, czy dwa temu, kiedy na jednym z komercyjnych kanałów stacji muzycznej natrafiłam na teledysk Taylor Swift ft. The Civil Wars - Safe & Sound. Sama melodia i tekst zrobiły na mnie piorunujące wraże... więcej »\nIgrzyska kojarzą nam się z ważnym, międzynarodowym wydarzeniem sportowym. Zawodnik z każdego państwa staje do walki o złoty medal czy miejsce na podium. Kiedyś był to pomnik oraz liść laurowy, ale z czasem zasady oraz wygrane zaczęły stopniowo się zmieniać. Mowa oczywiście o Igrzyskach Olimpijski... więcej »\nKu uciesze Kapitolu - "Igrzyska Śmierci" Suzanne Collins\nPrzyznaję, że po "Igrzyska Śmierci" sięgnęłam z powodu pochlebnych komentarzy na temat trylogii Suzanne Collins oraz sukcesu filmu na podstawie pierwszego tomu. Przyznaję również, że przestraszyłam się, kiedy przeczytałam w sieci informację, że owa pochlebna opinia w rzeczywistości szyta jest gru... więcej »\n„Wesołych Głodowych Igrzysk! Niech los zawsze wam sprzyja.”\nZnacie to uczucie, gdy czekacie na książkę, która wydaje się wam genialna i wspaniała, a okazuje się, że to gniot. Na szczęście „Igrzyska Śmierci” nie pozwoliły mi na tak negatywne emocje. Za to zostałam wciągnięta w świat tak genialnie wykreowany, że nie chciałam wracać do rzeczywistości. Su... więcej »\nZabić, żeby żyć.\nNiektórzy z nas oglądając programy typu reality show, chcieliby znaleźć się na miejscu ich uczestników. Przeprowadzić się do domu pełnego kamer, pewien czas spędzić z innymi ludźmi, zyskać popularność i wrócić do domu. Tak, to nie brzmi wcale najgorzej, w końcu czego się nie robi dla rozrywki i r... więcej »\nTrylogia Suzanne Collins sprawiła, że wśród miłośników książek zapanował lekki chaos. Towarzystwo podzieliło się na kilka grup- tych, którzy lekturę mają już od dawna za sobą i są zachwyceni, następnych, którzy po przeczytaniu próbują wybić się spośród tłumu ostrą (i czasami nie do końca przemyśl... więcej »\nNaczytałam się na różnych blogach tyle pozytywnych opinii, że postanowiłam sama sprawdzić, co tak wszystkich zachwyca. Teraz sama mogę dołączyć do piania peanów na cześć Suzanne Collins. Książka jest niesamowita ! Autorka zaserwowała nam katastroficzną wizję świata. Kraj Panem powstał na gruz... więcej »\n„-Panie i panowie, Siedemdziesiąte Czwarte Głodowe Igrzyska uważam za otwarte!” (str. 142) Na ruinach Ameryki Północnej powstało państwo Panem. Krajem rządzi bogaty Kapitol, otoczony dwunastoma dystryktami. Każdego roku stolica upomina się o dwóch trybutów z każdego dystryktu- chłopca i dziewc... więcej »\nWyobraźcie sobie oglądanie na wielkich ekranach cierpień ludzi, których dobrze znacie, a także tych, z którymi nie mieliście żadnego do czynienia. Transmisję na żywo, obserwowanie głodowania, polowania, poszukiwania wody i ścieżek, które doprowadzą do końca wszelkich bóli i nieprzyjemności. Końca... więcej »\nStrasznie nie lubię oceniać książek przez pryzmat tego, co myślą na ich temat inni czytelnicy. Bardzo często bywa bowiem tak, że wymagam od nich zbyt wiele i nie jestem w stanie cieszyć się światem przedstawionym w utworze. Sądzę, że wiele osób zgodzi się ze mną i chociaż po części dostosowuje si... więcej »\nOto ja, Katniss dziewczyna, która igra z ogniem\nZ książką miałam styczność kilka razy. Niestety jednak każdorazowe wzięcie jej do ręki odrzucało. Nie wiem czemu i nie wiem jak to się działo, ale jednak. Nie miałam ochoty jej czytać, otwierałam ją i zamykałam po kilka razy dziennie, jednak nie dawała mi ona spokoju. Jak raz zwróciłam ją do bibl... więcej »\nIgrzyska Śmierci. Od jakiegoś czasu jest o nich głośno. O autorce, książkach w chodzących w skład trylogii i oczywiście o niedawno będącym w kinach filmie. Prawie każdy chce zarówno je obejrzeć jak i przeczytać. Często widzę recenzję wszystkich lub samej pierwszej części. Najpierw były opinie jak... więcej »\nNa ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne władze stolicy zmuszają podległe sobie rejony do składania upiornej daniny. Raz w roku każdy dystrykt musi dostarczyć chłopca i dziewczynę między dwunastym a osiem... więcej »\nIgrzyska śmieci na swoją chwilę sławy czekały aż cztery lata. Napisane przez amerykańską pisarkę w 2008 roku, popularność na świecie zyskały dopiero po ekranizacji dzieła przez Gary'ego Rossa. Hollywoodzki przebój rozpoczął falę fascynacji samą książką, która zapomniana przez lata, teraz mogła tr... więcej »\n"Traktat o Zdradzie zapewnił nam nowe prawa, gwarantujące pokój, a co rok, dla przypomnienia, że Mroczne Dni nie mogą się powtórzyć, rozgrywamy Głodowe Igrzyska" Po wielkiej wojnie z gruzów Ameryki Północnej powstało nowe państwo Panem, które zostało podzielone na dwanaście dystryktów i jest r... więcej »\n"Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne władze stolicy zmuszają podległe sobie rejony do składania upiornej daniny. Raz w roku każdy dystrykt musi dostarczyć chłopca i dziewczynę między dwunastym a os... więcej »\n"- Chcę dowieść, że jestem kimś więcej niż zaledwie pionkiem w ich igrzyskach - Ale nie jesteś kimś więcej. Nikt z nas nie jest. Na tym polegają igrzyska." Okrucieństwo zawsze było elementem naszej historii. Nie zawsze odsłoniętym i nie zawsze doskonale widocznym. Ale zawsze było, jest i będz... więcej »\nWyobrażaliście sobie kiedykolwiek jak może wyglądać przyszłość ? Suzanne Collins ukazała przyszłość w zupełnie inny sposób - sposób jakiego sobie nie wyobrażaliście. Książki typu science-fiction mają to do siebie, że zazwyczaj mają bardzo rozwiniętą fabułę. "Igrzyska śmierci" ma jeden główny wąte... więcej »\nKtóż z nas nie słyszał o słynnej trylogii Suzanne Collins? Od jakiegoś czasu zewsząd bombardują mnie informacje na jej temat. Książka miała świetną promocję i przyznam, że nie spotkałam się ze złą opinią dotyczącą tej powieści. Ani jedną! Trzeba podkreślić, że po tym jakie kontrowersje wywołały „... więcej »\nJeśli wierzyć informacjom z okładki, od tej książki nie mógł oderwać się nawet sam S. King, a S. Meyer nie mogła spać po nocach. Zarówno książka jak i film na jej podstawie stały się kasowymi hitami. O co tyle zamieszania? No właśnie... Gdzieś na ruinach Ameryki Północnej wyrasta potężne państ... więcej »\nDzisiejszą recenzję zacznę trochę nietypowo, bo i książka również nietypowa. Kilka miesięcy temu spotkałam się z wielkim poruszeniem na temat trylogii „Igrzyska śmierci”. Nie miałam okazji wcześniej jej czytać, filmu również nie oglądałam z myślą, że to jeszcze nie czas dopóki nie przekartkuję ... więcej »\n„Chwytam jego rękę i ściskam ją mocno, przygotowując się na spotkanie z kamerami. Boję się chwili, w której będę musiała ją puścić...” Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne władze stolicy zmuszają p... więcej »\nO istnieniu książki, pt. „Igrzyska śmierci” dowiedziałam się na długo przed premierą jej filmowej adaptacji. Opis nie wydał mi się zbyt zachęcający, zatem zapamiętałam tylko, że taka powieść faktycznie została wydana i skupiłam się na innych lekturach. A potem… „Igrzyska śmierci” były wszędzie. W... więcej »\nPod rządami Kapitolu\nWiele osób już na pewno czytało książkę, ale mimo wszystko napisze kilka zdań o fabule. W okrutnym państwie Panem każdego roku odbywają się Głodowe Igrzyska. Bierze w nich udział dwójka nastolatków z każdego Dystryktu. Są oni wybierani w drodze losowania, które... niezupełnie jest sprawiedliwe. A... więcej »\nO książce napisano już wiele i do tego samych dobrych, powiedziałabym najlepszych słowach. Dlatego kiedy otrzymałam swój egzemplarz "Igrzysk śmierci" chciałam od razu zagłębić się w lekturze, niestety do głosu doszedł mój zdrowy rozsądek. Najpierw obowiązki później przyjemność i książka trafiła n... więcej »\nNa miejscu Ameryki Północnej powstało państwo Panem. Składa się z dwunastu, niegdyś trzynastu dystryktów otaczających Kapitol. Wiele lat temu wybuchło powstanie, dystrykty chciały walczyć z władzami. Jednak skutki okazały się tragiczne – Trzynasty Dystrykt został doszczętnie zniszczony, zmieciony... więcej »\nNa książkę trafiłam zupełnie przez przypadek. Podczas przechadzki po księgarni wpadł mi ręce jeden egzemplarz, który był usytuowany na półce z napisem : ,, Polecane''. Tak więc nie wahając się ani chwili chwyciłam ją w swoją dłoń i powędrowałam do kasy. Zaczynając książkę miałam mieszane uczucia... więcej »\nZabierając się za „Igrzyska śmierci”, znałam już historię z filmu z niesamowitą Jennifer Lawrence, która swoją grą aktorską sprawiła, że Katniss nie można było nie pokochać. Znałam też Peetę, Gale’a, Haymitcha, Cinnę, małą Rue, ale przede wszystkim znałam zakończenie. Mimo to książka wywarła na m... więcej »\n74 GŁODOWE IGRZYSKA ROZPOCZĘTE Z 12 Dystryktów, na Głodowe Igrzyska wybierają losowo po dwie osoby. W ostatnim Dystrykcie wylosowana jest młoda dziewczyna Prim. Jednak jej starsza siostra Katniss zgłasza się za nią, na ochotnika, ponieważ nie chce jej stracić. Wraz z dziewczyną wybrany jest c... więcej »\nSuzanne Collins swoją pisarską karierę rozpoczęła w 1991 roku jako twórczyni telewizyjnych programów dla dzieci. Zanim stworzyła Igrzyska śmierci napisała kilka bajek i opowiadań, a w końcu zasłynęła pięcioczęściowym cyklem kronik o podziemnym świecie i Gregorze - chłopcu, który odkrywa nieznane ... więcej »\nŚwietny pomysł, niewystarczająco dobre wykonanie. "Igrzyska śmierci" to zmarnowany potencjał.\nStrange things did happen here No stranger would it be If we met up at midnight in the hanging tree. Wielki "bum" na Głodowe Igrzyska być może już minął. To jednak nie sprawiło, że przestały być popularne. Świat oszalał na punkcie tej książki. Prawdopodobnie ekranizacja przyniosła jej jesz... więcej »\nFenomen „Igrzysk śmierci” od samego początku mnie intrygował. Wielokrotnie zastanawiałam się co takiego napisała ta Collins, że zjednała sobie miliony ludzi na całym świecie, mimo to nie sięgałam po tę słynną trylogię, bo zawsze jestem dosyć sceptycznie nastawiona do tak reklamowanych i chwalonyc... więcej »\nChyba trudno byłoby znaleźć kogoś, kto o "Igrzyskach śmierci" nie ma chociażby bladego pojęcia, jednak mimo to pasowałoby coś na ten temat napisać... W Panem co roku wybiera się dwoje przedstawicieli z każdego z dwunastu dystryktów. Osoby te, nazywane trybutami mają następnie wziąć udział w Głodo... więcej »\nW niektórych miejscach na ziemi panuje głód. Zawsze tak było, teraz jest i czy tak będzie, nikt do końca nie umie powiedzieć. Katniss mieszka w jednym z 12 dystryktów, które razem tworzą państwo Panem. Co roku odbywają się Igrzyska Głodowe i każdy obszar tego narodu musi wybrać dziewczynkę i chło... więcej »\nPanie i panowie, Siedemdziesiąte Czwarte Głodowe Igrzyska uważam za otwarte!\nMyślałam, byłam pewna, że gdy tylko zacznę pisać recenzję słowa same przyjdą mi do głowy. W końcu przeczytałam tę książkę po raz drugi, w czym więc problem? Nie wiem... Nie mam słów by to opisać. Po raz pierwszy mi ich zabrakło... To co „Igrzyska śmierci” robią z człowiekiem jest nie do pomyśleni... więcej »\n"Nie chcę być kolejnym pionkiem w ich grze."\nZacznę od tego, że uważam, iż "Igrzyska Śmierci" to książka, którą powinien przeczytać każdy, choćby po to aby przekonać , co się o niej sądzi. Bez względu na płeć, wiek i preferencje książkowe. Ja zabierałam się za nią już od ponad roku – jakoś tak nie mogłam się przekonać. Nie wierzyłam, że Igr... więcej »\nSzum medialny wokół ekranizacji "Igrzysk śmierci" sprawił że pierwszy raz usłyszałam o tej książce. Podchodziłam do niej jednak z pewną rezerwą. Często bowiem to co wychwalane jest przez masy wcale nie jest tym czego ja szukam w literaturze. Jednakże po jakimś czasie za sprawą przypadku powieść t... więcej »\nA oto recenzja jednej z moich ulubionych książek. Katniss jest główną bohaterką, a zarazem narratorką książki. Po śmierci ojca, którego bardzo kochała sama musi upolować jedzenie dla swojej matki i siostry. Towarzyszem polowań jest jej najlepszy przyjaciel Gale. Jej najlepszym talentem jest st... więcej »\nTytuł: Igrzyska śmierci Autor: Suzanne Collins Tytuł oryginalny: The Hunger Games Data wydania polskiego: 21.03.2012 Ilość stron: 352 Część: 1 (trylogia "Igrzyska Śmierci) Wydawnictwo: Media Rodzina Ocena: 6/6 Moje recenzje trylogii "Igrzysk Śmierci" 1. Igrzyska Śmierci (recenzja) M... więcej »\nKsiążkę widzimy oczami głównej bohaterki - Katniss Everdeen - jest to szesnastoletnia dziewczyna pochodząca ze Złożyska. W igrzyskach bierze udział dobrowolnie, zgłasza się na ochotnika i zastępuje miejsce swojej dwunastoletniej siostry Prim. Razem z Katniss na arenę trafia szesnastoletni chłopak... więcej »\nKatniss Everdeen. To imię i nazwisko zna chyba każdy czy to z książki czy też jej ekranizacji. Film obejrzałem zaraz po polskiej premierze i byłem zachwycony, świetna fabuła, wartka akcja, ciekawy świat no i oczywiście wątek głównych bohaterów. Teraz po kilku latach postanowiłem przeczytać ks... więcej »\nGłodowe Igrzyska - brutalna rozrywka\nMiłość. Przyjaźń. Nienawiść. Złość. Rozpacz. Zwątpienie. Przetrwanie. Silna wola. Wytrwałość. Walka. Głód. Śmierć. Witamy na 74. Głodowych Igrzyskach! Panem jest podzielone na dwanaście dystryktów. Każdy dystrykt specjalizuje się w czymś innym. Od bogatszych do biedniejszych - każdy zaopatr... więcej »\nAmeryka Północna, którą znamy z lekcji historii nie istnieje. Na jej ruinach powstaje nowe państwo Panem, trzymające twardą ręką trzynaście dystryktów odpowiedzialnych za zaopatrzenie i wszelkiego rodzaju dobra. Od węgla, zboża aż do luksusowej biżuterii czy odzieży. Taki świat wykreowała Suzanne... więcej »\nSięgając po tę książkę miałam co do niej mieszane uczucia. O „Igrzyskach śmierci” słyszałam wiele pozytywnych opinii, przez co zaczęłam pokładać w nich duże czytelnicze nadzieje. Jak zwykle w takich przypadkach bywa, człowiek najczęściej się rozczarowuje. Od jakiegoś czasu mam takie „szczęście”, ... więcej »\nTrylogię tą pochłonęłam w kilka nocy.... gorąco polecam więcej »\nIgrzyska śmierci oczami #Ivy\nDawna Ameryka Północna to jedynie wspomnienie. Na jej ruinach powstało państwo Panem, w centrum którego stoi niewyobrażalnie bogaty i imponujący swoją architekturą Kapitol otoczony przez podporządkowane mu dwanaście dystryktów. Dyktatorskie władze stolicy krótko trzymają mieszkańców dystryktów.... więcej »\nDługo wzbraniałam się przed sięgnięciem po Igrzyska Śmierci. Bałam się rozczarowania, odrzucał mnie wszechogarniający szał na tę serię, dlatego też wolałam nieco poczekać nim ostatecznie się skuszę i ulegnę. Dopiero teraz wzięłam tę powieść w dłoń i chcąc zabić nudę podczas oczekiwania na powrót ... więcej »\nMam pewien problem z ulubionymi książkami, ale takimi naprawdę ulubionymi, takimi które kocham. Zawsze mam trudność w mówieniu o danej powieści, a już w ogóle w pisaniu jej rekomendacji. Sytuacja staje się jeszcze gorsza, kiedy do czynienia mam z bestsellerem. Taką książkę większość kojarzy, a je... więcej »\nNiezwykła książka, do której warto powracać.\nDawno już sobie obiecałam, że ja przeczytam. Świetna pozycja! Film obejrzałam jako pierwszy, ale na szczęście książka była równie ciekawa i wciągająca. Polecam z całego serca :)\nBardzo drastyczna, ale mimo to fajna i wciągająca.\nZanim zakochałam się w tej trylogii byłam zdania, że nigdy tego nie ruszę. Ta cała zwariowana akcja przez tę książkę odrzucała mnie, jednak postanowiłam zaryzykować. I nie żałuję. :)\nDługo zbierałam się do przeczytania całej trylogii, jednak już pierwsza część pochłonęła mnie całkowicie. Świetny pomysł na fabułę i autentycznie dostarcza mnóstwo wrażeń czytelnikowi. Kto nie czytał - polecam!\nDodałam tę książkę do planowanych bardzo dawno temu. Potem o niej zapomniałam, nie znając nawet zarysu fabuły. I nagle pojawia się film, potem następny. Obejrzałam go dwa dni temu, a dzisiaj skończyłam czytać książkę. Nie ukrywam, byłam pełna obaw, że jest to równie "mocna" pozycja, jak znana saga o brokatowych wampirach..uff, na szczęście nie.\nMoże drażni mnie nieco prostota tej książki (ostatnio przywykłam do bardziej złożonych powieści), ale nie można jej odmówić świetnego pomysłu, dobrej narracji i wciągającej akcji. Z niecierpliwością czekam na powrót do domu, by rozpocząć kolejny tom.\nJedną z najlepszych książek jakie czytałam. Nie nudzi i jak się wczytać nie da się oderwać!\nDobra książka, z sensem i akcją, która trzyma w napięciu. Mam nadzieję, że w kolejnych dwóch tomach, będzie więcej o Panemie, jego powstaniu i strukturze. Po prostu więcej antyutopii. I w moim przypadku najpierw film, potem książka. Ale i jedno i drugie trzyma dobry poziom.\nRzadko zdarza mi się tak, że po ekranizacji książki zabieram się dopiero za jej czytanie. W tym przypadku akurat tak zrobiłam. Książka świetna, robi wrażenie, ale po obejrzeniu filmu zmienia się trochę jej spojrzenie. Byłąbym bardziej zachwycona, gdybym najpierw zabrała sie za lekturę, ale to nie znaczy, że ksiązka nie jest rewelacyjna! Bo jest :)\nŚwietna książka która wciąga bez reszty już jaki czas temu czytałam 1 część ale pamiętam jakie emocje odczuwałam przy jej czytaniu.\nPrzeżywałam razem z bohaterami strach,radość,smutki,płacz.\nKsiążka warta przeczytania daje 5. Polecam wszystkim fanom Niezgodnej.\nNiezwykła. Zapoczątkowała "modę" na antyutopijne powieści. Mimo że "Igrzyska (...)" czytałam ponad 2 lata temu, nadal doskonale pamiętam wydarzenia i poruszający klimat tej lektury. Począwszy od interesującego wątku, poprzez trzymające w napięciu sceny, zakończywszy na bezkompromisowym talencie autorki do dobierania słów, które, niestety, nie zawsze posiada każdy pisarz - taka mieszanka pozostawia niezwykłe wrażenie. Gorąco polecam.\nW niektórych miejscach na ziemi panuje głód. Zawsze tak było, teraz jest i czy tak będzie, nikt do końca nie umie powiedzieć. Katniss mieszka w jednym z 12 dystryktów, które razem tworzą państwo Panem. Co roku odbywają się Igrzyska Głodowe i każdy obszar tego narodu musi wybrać dziewczynkę i chłopca pomiędzy 12, a 18 rokiem życia. Ta para będzie walczyć na śmierć i życie, żeby przetrwać ten krwawy turniej. Spośród 24 osób wychodzi żywo 1.\nGłówna bohaterką jest 16 letnia Katniss, która mieszka wraz z matką i siostrę w 12 dystrykcie. Po śmierci jej ojca stała się głową rodziny. Musi zdobywać jedzenie, polować. Jej rodzina jest biedna, jednak główna bohaterka robi co może, żeby nie odczuły głodu!\nWylosowana do gry na śmierć i życie zostaje, Prim, młodsza siostra Katniss, jednak to ona zgłasza się na ochotnika, żeby uratować własna siostrę. Wraz z nią pojedzie chłopak o imieniu Peeta, który kiedyś głównej bohaterce uratował życie.\nJest to fantastyka pod innym kątem. Katniss i wszyscy bohaterowie tej książki nie są ani wilkołakami, wampirami, ani żadnym mitycznym stworami. Jest ona dziewczyna, która kocha swoją rodzinę i próbuje zrobić wszystko, żeby było im dobrze.\nNie ma też mojego ukochanego trójkącika miłosnego. Czasem potrzebuję książki, w których miłość nie gra pierwszych skrzypiec. Jesteśmy głównie skupieni na tym, żebyśmy razem z główna bohaterką przetrwali ten turniej.\nKsiążka jest napisana, w pierwszej osobie – najbardziej lubię taką. Szybko i sprawnie się czyta. Pani Collins wykreowała, każdego bohatera z jakąś cechą, którą zapamiętam. Dzisiaj już się nie spotyka dziewczyn, które polują i walczą, żeby nie umrzeć z głodu. Czytałam ja wszędzie gdzie mogłam! W tramwaju, w domu, coś z tej książki dawało taki ala „narkotyk” od którego się uzależniłam.\nKiedy czytasz tą książkę, czujesz to co Katniss. Gdy nie ma wody, też chce ci się pić. Kiedy jest ranna, chciałabym jej jakoś pomóc, ale nie możesz. Książka jest godna polecenia.\nMogę tylko skakać z papierem na głowie: Polecam! Polecam! Książka niesamowita, pełna wrażeń.\nJestem bardzo miło zaskoczona tą książką. Spodziewałam się czegoś na znacznie gorszym poziomie, a tu, nie licząc fatalnej redakcji i korekty, spotkałam bardzo przyjemną historię.\nŚwietnie zrealizowany temat, wciąga niesamowicie. Polecam!\nJedna z najlepszych książek, jakie czytałam ! POLECAM!\nSzczerze mówiąc nie pamiętam, kiedy tak dobrze się bawiłam od czasu Harry'ego Pottera ;) Bo to jest chyba mniej więcej rozrywka podobnej klasy. I na tym poziomie należy ją rozpatrywać. Niezależnie jednak jak komercyjne i popkulturowe nie byłyby "Igrzyska" nie mogłam się od nich oderwać. Może szybko o nich zapomnę, ale naprawdę naprawdę świetnie się bawiłam i nie pamiętam, kiedy do tego stopnia wszystko dookoła mnie przestawało istnieć w trakcie czytania. Uwielbiam to uczucie!\nJedno słowo - niesamowita.\nKsiążka uzależnia jak narkotyk. Nie da się od niej oderwać! Dynamiczna akcja i napięcie, które jest niemalże namacalne wsysa, pochłania, a czytelnik po prostu przepada. Zdecydowanie polecam!\nKsiążka naprawdę warta przeczytania. Genialnie wykreowany świat i bohaterowie. Historia wciąga i to bardzo. Dialogi mają w tym również swój udział. Po przeczytaniu nie dziwię się już dlaczego ta książka, a właściwie cała trylogia zrobiła taką furorę. Żałuję chyba tylko, że tak późno się za nią zabrałam. Zdecydowanie polecam!\nDwa słowa: Świetna książka!\nNie czytałem zbyt wielu powieści opisujących świat postapokaliptyczny, ale ostatnio odkryłem, że takie rzeczy niezwykle intensywnie mnie jarają, więc wziąłem się za Igrzyska śmierci. Na początku obejrzałem film, który okazał się być taki-sobie. Potem przyszła kolej na książkę, która okazała się niesamowita, pełna akcji i od której nie można się oderwać, bo rozdziały kończą się w środku akcji, po wypowiedzeniu konkretnego zdania. Sam pomysł Głodowych Igrzysk jest wręcz genialny, a o zależności Kapitol-Dystrykty już nie wspomnę. Wszystko lubię w tej książce i zdecydowanie ją polecam.\nKocham tę książkę! Wciągnęła mnie totalnie! Wszystkim fanom gorąco polecam Niezgosną ;-) Naprawde warto\nMiałam pisać, że pomysł Głodowych Igrzysk wydaje mi się poroniony i chory, że nie ma nawet cienia szansy, że coś takiego mogłoby zaistnieć… a potem przypomniałam sobie igrzyska w starożytnym Rzymie i skasowałam cały mój wcześniejszy wywód. Chyba to jest w tym wszystkim najbardziej potworne – że mimo tego, jak bardzo poronione, chore, bezsensowne, okrutne, nieludzkie wydają się Głodowe Igrzyska – to kurczę, nie można powiedzieć, że niemożliwe jest ich zaistnienie. Bo jest możliwe. Gdzieś tam, cichy głosik w głowie mówi: „Gdyby tylko zaistniały odpowiednie do tego okoliczności…” Dreszcz człowieka przechodzi, bo może mam ciasny umysł, ale pewne rzeczy mi się w nim po prostu nie mieszczą, a nawet nie chcą mieścić ... zobacz więcej --->\nObejrzałam film, który zrobił na mnie wrażenie. Po zastanowieniu kupiłam książki. Igrzyska Śmierci przeczytałam w ciągu soboty... Powalająca jest każda część.\nPo przeczytaniu ostatniego zdania "Kosogłosu" zastanawiałam się ze złością co ja będę teraz robiła? ;) Polecam!\nCudowna książka!! Nie mogę uwierzyć, że tak długo zwlekałam z czytaniem. Myślałam o niej podczas czytania i myślę o niej także po przeczytaniu. Mam wielką ochotę znów ją przeczytać, choć minął zaledwie jeden dzień. Mogłabym czytać i czytać i czytać i czytać tylko tę książkę. Powieść mną poruszyła i wstrząsnęła. Ukazuje, jak okrutni potrafią być ludzie. Piękna. Po prostu ją kocham! Muszę szybko dorwać kolejne części, bo umrę z ciekawości.\nNie jest to dzieło sztuki, ale nawet udana książka.\nNieopatrznie najpierw obejrzałam film, a potem przeczytałam książkę. Szczęśliwie - okazało się, że nie odebrało mi to przyjemności czytania, gdyż Suzanne Collins nie tylko wpadła na genialny pomysł fabuły, ale była w stanie go doskonale zrealizować :)\nTrochę już wyrosłem z takiej literatury, ale mimo wszystko przyjemnie się czytało.\nBoże ale wciągnęła mnie ta trylogia nie jestem fanką tego typu książek jednak ta miała wszystko czego szukałam aż ciężko ja opisać jest po prostu fantastyczna naprawdę godna polecenia.\nNie jestem fanką książek na temat wojen, jednak "Igrzyska.." są wyjątkiem ! Must have każdego nastolatka :)\nDopiero po rozprawieniu się z innymi pozycjami z mojego stosiku, powróciłam do poznawania złożonego świata, w którym przyszło żyć głównej bohaterce - Katniss Everdeen. Ten świat, to totalitarne państwo Panem, powstałe na terenie dawnej Ameryki Północnej. Kierowane jest przez Kapitol, który otacza Trzynaście Dystryktów. Szesnastoletnia Katniss, mieszkająca w Dystrykcie Dwunastym, prowadzi nas przez karty powieści. Wszystkie zdarzenia przeżywamy razem z nią, gdyż autorka zastosowała narrację pierwszoosobową. Opis zdarzeń jest momentami tak wstrząsający i brutalny, akcja tak nieprzewidywalna, że ciężko jest pogodzić się z niesprawiedliwością i okrucieństwem przedstawionego świata.\nKsiążka została napisana bardzo płynnym językiem, który sprawia, że pochłania się ją jednym tchem i ciężko oderwać się nawet na pięć minut. Czytelnik przywiązuje się do postaci głównej. Jednak po zakończeniu lektury w moim wypadku nie czułam tej pustki związanej z zakończeniem książki, która nieodmienie oznacza, że będę jeszcze do niej wracała. Przyjemna lektura, jednakże z pewnością jednorazowa. Polecam jednak, gdyż nie uważam czasu spędzonego nad nią za stracony. Do prywatnej kolekcji jednak jej nie zaliczę.\nWspaniała książka, dawno nie czytałam czegoś tak dobrego, wciągającego i jednocześnie dającego do myślenia. Pochłonęłam ją praktycznie w ciągu jednej nocy. Igrzyska, Katniss, Peeta i ich walka o przetrwanie i pozostanie przy tym sobą nie dały mi zasnąć, ani przestać do nich powracać już po przeczytaniu. Teraz zamierzam obejrzeć film i naturalnie zabrać się za "W pierścieniu ognia". Igrzyska dobiegły końca, a Collins w dalszym ciągu ma pomysł na kolejne losy bohaterów. Intrygujące :)\nWciągająca książka, która daje do myślenia.\nWspaniała! Pokochałam tę książkę od pierwszych stron. Szkoda, że najpierw obejrzałam film, jednak nie zabrało mi to przyjemności czytania tak wspaniałej pozycji.\nMoim zdaniem, jest to książka godna uwagi naprawdę wytrwałego czytelnika, który potrafi się wciągnąć w historie i jednocześnie zrozumieć jej sens. Nie jest to łatwe opowiadanie, zawiera wiele cierpienia i trudnych decyzji. Polecam również drugą i trzecią część trylogii, jednak ostrzegam że po przeczytaniu trylogii można czuć niedosyt, tak jak w moim przypadku ponieważ uważam że poprzestanie na 3 książkach to mało, do tej pory nie potrafie zacząć nowej książki... Myśle "co by było gdyby..."\nZdecydowałam się po nią sięgnąć, ponieważ zachęcali mnie do tego moi znajomi, no i oczywiście ponieważ nakręcono na jej podstawie film, którego nie widziałam, gdyż nie chciałam zepsuć sobie przyjemności przeczytania książki.\nNo i niestety muszę przyznać, że trochę się zawiodłam, bo po takim zamieszaniu jakie wokół niej zaistniało, spodziewałam się czegoś bardziej porywającego. Nie mniej jednak historia Katniss wciągnęła mnie na tyle, żebym sięgnęła po kolejną część.\nFenomenalna! Jest to z pewnością najlepsza książka młodzieżowa z jaką miałam kiedykolwiek styczność. Jedyne, co mnie lekko odrzucało, to łatwość Kathriss w graniu dla widowni, ale być może nie byłam w stanie jej zrozumieć, bo nigdy nie znalazłam się w takiej okropnej sytuacji. Poza tym, książka trzyma w napięciu przez wszystkie 350 stron, a gdy się ją odłoży na bok, nie sposób nie wrócić do czytania po 5 minutach. Zdecydowanie ulubiona!\nRewelacyjne. Czytałam nad ranem, dopóki przerwa w dostawie prądu nie przerwała mi lektury. ;) Wciągająca powieść dla młodzieży, która w nieoczywisty sposób przedstawia problemy przyjaźni, miłości i walki o przetrwanie. Być może nie jest to powieść doskonała (a już na pewno, pomijając sam temat, nie jest zaskakująca, nie oszukujmy się - to typowy survival), ale jest w swej niedoskonałości niezwykle smakowitą lekturą. Zdecydowanie polecam!\nZ książką miałam styczność kilka razy. Niestety jednak każdorazowe wzięcie jej do ręki odrzucało. Nie wiem czemu i nie wiem jak to się działo, ale jednak. Nie miałam ochoty jej czytać, otwierałam ją i zamykałam po kilka razy dziennie, jednak nie dawała mi ona spokoju. Jak raz zwróciłam ją do biblioteki, tak potem z tej samej ją pożyczałam, zdarzyć by się nawet mogło, że miałam dwa egzemplarze z dwóch różnych bibliotek. Książka-zagadka, która w niewyjaśniony sposób spędzała mi sen z powiek. Od jej premiery minęło już prawie trzy lata, a ja jako uwielbiająca czytać tego typu powieści i być „na topie” w książkowej sferze, niestety nie załapałam się na jej pierwszy wyciek w Polsce. Tak się zdarzyło, że po raz ostatni biblioteczny egzemplarz miałam dwa miesiące, lub nawet trzy, jeśli tak daleko wstecz pamięcią sięgnąć. Niestety, dopiero obejrzenie filmu utwierdziło mnie w przekonaniu co, tak naprawdę straciłam. A straciłam o wiele więcej, niżby się mogło wydawać. Po pierwsze: zawsze najpierw czytałam, a potem oglądałam. Tym razem jednak było inaczej, i bardzo nad tym faktem ubolewam.\nPoczątkowo okładka mnie nie zachęciła. Mówi się: nie oceniaj książki po okładce, jednak i tak każdy tak robi, mi się to wcześniej nigdy nie zdarzyło, dopiero teraz. Czarne tło, złota obręcz z jakimś ptakiem. Ornitologiem to ja nie jestem, tak więc gatunku nie rozpoznałam. No i srebrny, wypukły napis z czerwonawą obwolutą. Okładka mnie zaintrygowała, owszem, jednak szału nie było. Zastanawiałam się długi, długi czas po jej przeczytaniu, czemu jej oprawa jest tak uboga i właściwie nie zachęca wyglądem. Jednak dopiero niedawno przyszło mi do głowy, że to jednak o to chodziło. Nie liczyła się okładka, a genialna treść, która znajdowała się między początkiem i końcem.\nThe Hunger Games. Igrzyska Śmierci. Nad tym główkowałam jeszcze dłużej niż nad nieokreśloną okładką, gdyż z angielskiego oznaczają one Głodowe Igrzyska, tak, jak to określali je w książce. Nie wiem skąd polscy tłumacze to wytrzasnęli, jednak podoba mi się. Nie ma monotonii w ciągłym powtarzaniu oryginały, a owe igrzyska można w rzeczy samej nazwać również igrzyskami śmierci.\nCzytając pierwszą stronę nie zauważyłam niczego dziwnego, dopiero później dojrzałam, jak trudno czyta mi się ową książkę. Jestem raczej zwolenniczką narracji trzecio-osobowej i wiem, że Autorka chciała oddać jak najlepiej uczucia Katniss, jednak nie. Narracja pierwszo-osobowa nie satysfakcjonuje mnie, jednak to chyba jedyny minus tej książki, według mnie.\nDo treści nie można się przyczepić: oryginalność, oryginalność i oryginalność raz jeszcze. Pierwszy raz miałam spotkanie z tego typu tematyką. Sci-fi, morderstwa, okrucieństwo. Lubię to, jednak tylko w książkach. Mimo iż książka miała ukazać straszliwość ludzi w naszych czasach, idealnie też pokazało do czego ludzie są zdolni i że przy nich większość z nas to łagodne baranki nierobiące niczego złego. Człowiek taki może się stać: ale nie musi i tylko od niego samego zależy, jaką drogę obierze.\nO książkach mogę mówić długo, jednak gdybym tak robiła większość pewnie zanudziłaby się na śmierć, a tego przecież nikt nie chce. Wspomnieć można jeszcze, że akcja dzieje się dość szybko od rozpoczęcia książki, zupełnie jak w Harrym Potterze, do czego jestem już przyzwyczajona i czuję się, jakby „Igrzyska Śmierci” towarzyszyły mi od lat. Cała seria jest trylogią, co też lubię, gdyż jeśli coś ciągnie się dłużej i dłużej, traci sens, a czytelnik także może się zagubić w wirze wydarzeń. Oczywiście, nie krytykuję serii typu „Plotkara” dajmy na to, czy serię pod tytułem „Dom Nocy” P.C. i Kristin Cast, gdyż to czytuję i bardzo sobie cenię, ale tam Autorki mogą sobie na to pozwolić, gdyż jest to typowa młodzieżówka bez większego sensu, który dać ma nam jakąś życiową lekcję, choć jeśli ktoś jest zapalczywy to i w każdej książce znajdzie jakiś sens i powód do refleksji i rozmyślań.\nKsiążka jest naprawdę warta polecenia, można by nawet rzec, że ma takie wzięcie, iż jest wprost idealna. Każdy znajdzie w niej jakieś nowe wady i nowe zalety, a coś co komuś się może podobać, innemu niekoniecznie. Ja „igrzyska śmierci” polecam osobom, które lubią mocne wrażenia, nawet jeśli nie do końca opisane są sceny mordu, jednak przelanie uczuć Katniss na papier jest naprawdę mocne, a to co Kapitol wyprawia z Trybutami jest naprawdę okrutne, co potęguje efekt dwukrotnie czy nawet trzykrotnie.\nMogę tej książce przyznać całe pięć punktów na sześć. Mimo iż zrobiła na mnie wrażenie, punkt odjęłam właściwie nie książce, a sobie, za to, że nie dałam jej szansy przed obejrzeniem filmu w kinie i zniszczeniem sobie całej zabawy w poznawaniu tego co nowe i nieznane.\nNawet nie wiedziałam, że jest to początek serii, przeczytałam, właściwie - pochłonęłam - w jeden dzień a potem przyszła kolej na dalsze tomy. Seria dla młodzieży, jednak niesamowicie ciekawa, z pomysłem, zaskakujące zwroty akcji. Książki z przesłaniem, które polecam gorąco:)\nZaskakujący pomysł, doskonale skonstruowana fabuła, ciekawe postacie, a przy tym historia niebanalna, wymagająca myślenia i refleksji nad tym, do czego zmierzamy i czy przypadkiem Głodowe Igrzyska nie byłyby możliwe także w naszym świecie. Po lekturze byłam miło zaskoczona:)\nCała Trylogia trafiła na półę ulubione. Pomysł na książkę ciekawy. Fabuła ciekawa, zadziwiająca i szokująca to nie Harry Potter, który różdżką załatwiał swoje sprawy to realia życia i przyszłości jaka może nas spotkać. Polecam. Warto przeczytać.\nJak dla mnie bardzo dobre, nie za słodkie, nie za mdłe, nie nudne, cukierkowe opowiadanie o super bohaterskich dzieciakach walczących ze złem. Cięższy kaliber niż Harry Potter, zdecydowanie bardziej hmm ... realistyczny, nic nie jest tylko białe albo tylko czarne. Bardzo wciągające i nieprzesadnie wydłużone. Przeczytałam wszystkie trzy jednym tchem i nie żałuję spędzonych godzin nad nimi. Warte polecenia, szczególnie, że zbliżają się wakacje ;)\nDopiero niedawno przeczytałam tę książkę i muszę przyznać, że zafascynowała mnie totalnie. Całą trylogię dostałam na urodziny, które mam dopiero jutro :D\nSuzanne Collins jest geniuszem i tyle mam w tej kwestii do powiedzenia.\nPo prostu genialna! Nie mam nic więcej do dodania. Więcej w recenzji.\nPamiętam, kiedy pierwszy raz obiły mi się o uszy dwa słowa "The Hunger Games". Było to jakiś miesiąc, czy dwa temu, kiedy na jednym z komercyjnych kanałów stacji muzycznej natrafiłam na teledysk Taylor Swift ft. The Civil Wars - Safe & Sound. Sama melodia i tekst zrobiły na mnie piorunujące wrażenie, dlatego migiem otworzyłam laptopa i poszukałam piosenki na youtube.pl, a tam w opisie natrafiłam na splot liter, które doszczętnie zburzyły mój wewnętrzny spokój ducha. The Hunger Games. Na tej książce powinno widnieć ostrzeżenie. "Uwaga! Tak książka wciąga i otumania!" Kiedy czytałam po raz pierwszy "Igrzyska śmierci" pochłonęłam całość w ciągu jednej nocy. I z góry założyłam, że nie popełnię tego samego błędu, gdy chwycę po książkę po raz drugi... Tej nocy nie dość, że zmienialiśmy czas, to do tego jestem już od trzydziestu dwóch godzin na nogach. Ale warto.\nJaki jest sekret popularności Głodowych Igrzysk?\nPaństwo Panem, dawna Ameryka Północna, podzielone jest na dwanaście dystryktów... właściwie trzynaście, ale ten ostatni od lat nie istnieje, gdyż został zmieciony z powierzchni ziemi za udział w buncie. Aby mieszkańcy Panem nie zapomnieli o dobroci swojego kraju, władze co roku urządzają Głodowe Igrzyska. Z każdego dystryktu losowani są trubuci w wieku od dwunastu do osiemnastu lat, dziewczyna i chłopak. Ta swego rodzaju danina złożona z niewinnego życia młodych mieszkańców jest okrutna, ale nikt nie ma prawa ani odwagi by wystąpić przeciwko władzom urzędującym w Kapitolu. Jednak kiedy w Dystrykcie Dwunastym wybór pada na Primrose Everdeen, zdesperowana Katniss zgłasza się na ochotnika, by zająć miejsce młodszej siostry. Szesnastolatka zawsze wykazywała się odwagą - w końcu to ona przez wiele lat była jedyną żywicielką rodziny; matki i dwunastoletniej Prim. Wie czym jest głód, cierpienie i rozpacz. Katniss nauczyła się nie myśleć o przyszłości, starać się przeżyć z dnia na dzień. Ma przyjaciela Gale'a, z którym wymyka się do lasu na polowania i to jemu powierza w opiece matkę i siostrę. Drugim trybutem zostaje Peeta Mellark, syn miejscowego piekarza. Oboje z sekundy na sekundę z zupełnie szarych ludzi stają się atrakcją całych Igrzysk. Telewizja narodowa emituje każdą minutę ich cennego życia na arenie złożonej z dwudziestu dwóch przeciwników. Żadne z nich tak usilnie nie pragnęło żyć... nie pragnęło przetrwać. Muszą przezwyciężyć własne słabości, nie dać się zastraszyć jak zaszczute zwierze i wygrać. Ale jest jeden problem. Tylko jeden trybut ma możliwość wygrania Głodowych Igrzysk.\nNie wiem co można jeszcze dodać. To że książka wciąga to niedopowiedzenie roku. Ona nie pozwala się uwolnić od zmyślnej fabuły. Narratorką jest sama Katniss, która opisuje wszystko w czasie teraźniejszym, przez co książka wzbogaca się jedynie na autentyczności. Co mi zaimponowało to to, że autorka wykreowała Katniss na oziębłą uczestniczkę trzymającą wszystkich, nawet rodzinę i ukochanego Gale'a, na pewien dystans. I to zachowanie odbija się w każdym akapicie. Zarówno autorka, jak i bohaterka nie przywiązują wagi do szczegółów, bo przecież każdy potrafi sobie wyobrazić, jak wygląda nędzna rudera, spełniająca rolę domu, albo w jaki sposób prezentuje się wystylizowana Katniss w oszałamiająco bogatej sukni, którą ubrała podczas indywidualnej prezentacji. Po co marnować miejsce na opis poduszkowca, czy sali treningowej, skoro można to wykorzystać na wytłumaczenie czym są kosogłosy, bądź zmutowane gończe osy.\nPierwszy raz spotykam się z tekstem, w którym bohaterka zdaje relację relacje czytelnikowi w całkowicie chłodny sposób i udaje jej się wzbudzić tak skrajne emocje, bo to co robi, mówi Katniss, co dzieje się na arenie, w samym dystrykcie to huśtawka emocjonalna wyrzucająca pod same niebo i spadająca z zawrotną prędkością aż do granic piekieł.\nStyl jest prosty i klarowny; nie ma dziwnych ubarwień, epickich i wzniosłych orędzi, jak to źle żyje się ludziom przyszłości. Nie. Cały czas chłodna ocena sytuacji, w której aż roi się od ukrytych emocji napędza mechanizm działania u zwykłego czytelnika. Imponujący, a zarazem upiorny temat. Śmierć niemal nie schodzi z głównego planu, ale nagle, zupełnie niespodziewanie w tej krainie, gdzie nadzieja umiera jako ostania, rodzi się uczucie, które zaskakuje główną bohaterkę. Katniss stara się je odepchnąć, zapomnieć, zniszczyć, zagłuszyć... ale ono i tak powraca. I wtedy na nowo przychodzi nadzieja...\nJednak nie wszystko jest na przysłowiowy plus. Miałabym pewne "ale" co do samego tłumaczenia tytułu. Bo po diabła dawać polski tytuł "Igrzyska śmierci", skoro zarówno w oryginale, jak i w samym tekście notorycznie przewijają się "Głodowe igrzyska"? Nie rozumiem. Może lepiej brzmi, albo w grę wchodzi marketing? Razi i denerwuje i mam swego rodzaju żal do wydawnictwa, że nie obstawiało przy oryginalnym zapisie.\nJeśli mam być szczera, to "Igrzyska śmierci" klimatem, pewnego rodzaju brutalnością i realizmem, przypomina mi książkę Lauren DeStefano "Chemiczne światy: Atrofia. Wtedy też zostałam wbita w podłogę. Zębów po dziś dzień nie mogę odnaleźć...\nKatniss bez wątpienia będzie niecodzienną atrakcją Siedemdziesiątych Czwartych Głodowych Igrzysk. Pochodzi z Dwunastego Dystryktu, który znany jest w Panem z wydobywania węgla, ma szesnaście lat, w przyszłości nie chciałaby mieć dzieci i najbardziej na świecie kocha swoją młodszą siostrzyczkę Prim oraz wyprawy do lasu z Gale'mw poszukiwaniu pożywienia. Aż do rozpoczęcia Igrzysk...\n"— Gdy zabrzmi gong, wynoście się stamtąd w cholerę. Nie wolno wam brać udziału w rzezi,\ndo której dojdzie przy Rogu Obfitości. Po prostu zniknijcie, jak najbardziej zwiększcie dystans\ndo innych trybutów i znajdźcie źródło wody — podkreśla. — Jasne?\n— Co potem? — pytam.\n— Nie dajcie się zabić — odpowiada."*\n*Cytat z "Igrzysk śmierci".\nChciałem jeszcze dodać, że jeśli ktoś zastanawia się nad przeczytaniem, to niech czyta od razu, bo książka jest niesamowita. Szczerze powiedziawszy, jest ona moją ulubioną.\nNiesamowita historia, która wzrusza, szokuje, zadziwia i zaciekawia. Jedna z najlepszych trylogii ostatnich czasów.\nOj, @Clarissa, bluźnisz.\nKsiążka jest niesamowita. Po prostu cudowna. Nie będę pisać więcej, gdyż jutro dodam recenzję :3\nTa książka bardzo mi się podoba. Czytając ją po prostu nie mogłam się oderwać :)\nNaprawdę, warto ją przeczytać\nKsiążka jest naprawdę świetna. Z pewność sięgnę po następne tomy;)\nDługo się zbierałam do przeczytania "Igrzysk..." z powodu braku czasu, ale kiedy usłyszałam o tym, że do kin ma wejść film stwierdziłam, że zdecydowanie muszę zapoznać się z książką zanim pójdę na seans.I zdecydowanie podjęłam dobrą decyzję. Powieść jest CUDOWNA. Dawno nic mnie tak nie wciągnęło,czytałam po nocy bojąc się, że jak przerwę coś mnie ominie. Polecam wszystkim,też się wahałam przed zakupem, ale zdecydowanie było warto!\nZgadzam się w zupełności z Alison164. Od dawien dawna nie czytałam TAK DOBREJ książki, choć dobra to może mało powiedziane. Słysząc tyle dobrego na temat "Igrzysk...", podeszłam do nich dość sceptycznie. Okazało się, że nie było powodu - książka jest rewelacyjna, fenomenalna, genialna i tak dalej. Dopracowana w najdrobniejszych szczegółach - od treści po okładkę. Jestem zachwycona. Czuję tylko lekki niedosyt po ostatniej rozmowie Peety z Katniss , ale być może o to właśnie chodziło. Z pewnością sięgnę po dalsze tomy i Wam również polecam. Aha - jeśli ktoś obejrzał najpierw film, to niech się nie zniechęca, bo film, mówiąc wprost, jest do niczego.\nŚwietna książka. Wprost nie mogę się doczekać by przeczytać drugą część;)\nKsiążka nawet lepsza niż Harry. Strasznie szybko się czyta. I wciąga.\nNaprawdę świetna książka. :)\nOd czasu Harry'ego Potter'a, żadna książka nie wciągnęła mnie tak jak Igrzyska śmierci.\nNa początku miałam do niej mieszane uczucia, o dziwo ciężko mi było przebrnąć przez pierwszą część książki, lecz potem... nie mogłam się oderwać! Akcja gnała bez opamiętania i szokowała na każdym kroku. Nieprzewidywalna do końca i to w niej cenię. Polecam.\nUwielbiam tą książkę, przeczytałam ją jakieś 2 lub nawet 3 lata temu i od tego czasu mam na jej pukcie obsesje.\nKsiążka niesamowita. Natychmiast biorę się za drugi tom :)\nNie czytałam jeszcze tej książki, ale słyszalam na jej temat wiele pozytywnych komentarzy. Z pewnością w najblizszej przyszlości po nią sięgnę :)\nCudownie napisana książka! Czyta się jednym tchem i od razu ma się ochotę na kolejne tomy.\nJest to zdecydowanie bardzo dobra książka. Ciekawy pomysł, w pełni wykorzystany. Bohaterowie interesujący, zaskakujący, zdecydowanie nie płytcy. Akcja szybka, zwrotna, wciągająca i ciekawa. Narracja pierwszoosobowa w czasie teraźniejszym nadawała dynamiki i niepewności. Czego chcieć więcej?\nWahałam się, kiedy zamawiałam Igrzyska śmierci. Zamówiłam także od razu drugą część. Zaczęłam mieć wątpliwości co do kupna obu części na raz. Bałam się, że książki okażą się nudne i stracę pieniądze. Przeczytałam tyły obu okładek na jednej znajdowały się pochwały, na drugiej Joanna Olech przestrzegała aby nie czytać do snu albo przed jakimś spotkaniem, bo narobimy sobie kłopotu, a ja jej nie posłuchałam czytałam do 4 nad ranem, a potem coś skrzypnęło, przerażona zgasiłam lampkę i niestety usnęłam. Ale dziś dokończyłam ją, nie mogłam się oderwać. Akcja toczy się niesamowicie szybko, co chwila coś się dzieje, nawet rozmyślania głównej bohaterki są ciekawe, a w niektórych pozycjach nudzą. Teraz biorę się za drugi tom. A i pamiętajcie o ostrzeżeniu Joanny! Ja jej nie posłuchałam i teraz moje oczy są strasznie zmęczone a obok mnie leży drugi tom. Zdecydowanie czekam mnie kolejna bezsenna noc...\nFenomenalna! Jedna z najlepszych jakie w życiu czytałam, aż brak mi słów pochwał! Akcja wartka, świetny pomysł, gra emocji i wątek miłosny (rewelacyjny, a nie tandetny jak w wielu książkach dla młodzieży). Przeczytałam w dwa dni i nie mogłam się od niej oderwać. Taka książka zdarza się bardzo rzadko. Polecam!\nRewelacyjna. Dawno nie czytałam książki, która wciągnęłaby mnie tak bardzo. Szybka akcja, ciekawy styl, świetnie przemyślana fabuła. "Igrzyska śmierci" dają do myślenia. Długo nie zapomnę tej książki i na pewno jeszcze do niej wrócę. Nie wiem tylko, dlaczego tak długo zwlekałam z jej przeczytaniem. Polecam z całego serca i zabieram się za drugą część ;)\nCoś niesamowitego. Jestem pod ogromnym wrażeniem książki. Wspaniali bohaterowie, szybka akcja. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom przygód Katniss. Trzeba przyznać, ze "Igrzyska Śmierci" zakończyły sie bardzo intrygująco.\nAkcja pędzi naprzód w szalonym tempie, nie da się przy tej książce nudzić. Autorka miała ciekawy pomysł, który udało jej się dobrze zrealizować, choć główna bohaterka czasem denerwowała, głównie wtedy, gdy chodziło Peete. Ale "Igrzyska" dają do myślenia. Poruszają. Warto przeczytać\nHmm.. sam opis książki mnie zniechęcił, ale mimo to po nią sięgnęłam. Szybko mnie wciągnęła. Czytałam ją non stop, nie mogłam się od niej oderwać, a teraz żałuję, że tak szybko się skończyła. Akcja ciągle się zmienia i zaskakuje.Po przeczytaniu miałam ochotę krzyczeć i kazać każdej napotkanej osobie to czytać! :D Oczywiście, dodałam ją do ulubionych.\nNa sam początek mnie zmroziło. To jedna z tych pozycji, które przenoszą w inny świat i dostarczają takich emocji, że ciężko jest skupić się na czymkolwiek prócz książki. Jeszcze nie doszłam do pięćdziesiątej strony i już zdążyłam się popłakać. Powodem był sposób w jaki autorka opisała uczucia Katniss do siostry. Niesamowite przywiązanie i poświęcenie sprawiło, że potrafiłam utożsamić się z bohaterką i ją polubić. Już wtedy wiedziałam, że to będzie coś niesamowitego. Suzanne Collins zapewniła nam cykl, który można porównać do "Gone" Michaela Granta - obydwie powieści przenoszą w brutalny świat, który zarówno przeraża i fascynuje, a kiedy już się go pozna - chce się w nim zostać, jak najdłużej (irracjonalnie).\nZdarzyło się, oczywiście, kilka niedociągnięć, jednym z tych drobniejszych było chociażby oczekiwanie na wyniki po pokazie dla organizatorów. Jasne było, że Katniss dostanie najwięcej punktów. Rzucało się w oczy też to, że Peeta wcale nie udaje uczuć do Katniss. Ta z kolei wszystko analizowała, byle wypadło jak najlepiej przed widzami. Co najśmieszniejsze, kiedy ogłoszono zmiany zasady igrzysk naiwnie w to uwierzyłam, do głowy by mi nie przyszło, że zrobi się taki chaos pod koniec.\nJedno jest pewne, książka trzyma w napięciu i mam nadzieję, że kolejne części nie będą się pod tym względem różnić. Zdecydowanie na plus!\nUwielbiam antyutopijne książki. Po skończeniu serii przez tydzień nie mogłam dojść do siebie :) Przez Igrzyska, teraz, czytając inne książki czuję głód takich emocji, jakie odczuwałam czytając "Igrzyska Śmierci".\nCzuję pewien niedosyt. Pomysł był wręcz niesamowity, jednak realizacja moim zdaniem pozostawia wiele do życzenia. Nie wiem co konkretnie wywołuje we mnie to uczucie, ale nie jestem całkiem zadowolona. Początek podobał mi się bardzo, jednak później coś zaczęło mnie irytować. Nie mogłam znieść sposobu, w jaki Katniss udawała uczucia do Peety, zwłaszcza że wiadome było, że on wcale nie udaje. Ckliwymi rozmowami między nimi autorka zniszczyła klimat książki. Moim zdaniem ich czyny mówiły o wiele więcej niż słowa, które były zupełnie niepotrzebne.\nŚwiat stworzony przez autorkę jest zatrważający. Anty-utopia, gdzie ludzie żyją w biedzie. Czytałam z zapartym tchem. Nie mogłam się powstrzymywać od komentarzy, które wypowiadałam na głos. Na prawdę dobra książką. Już nie długo zabieram się za kolejną część!\nksiążka jest cudowna! jedna z moich ulubionych od teraz. Kiedy zaczęły się Igrzyska na arenie w ogóle nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam za jednym zamachem całą książkę. Polecam tę książkę bo jest fantastyczna!\nMyślałam że nic nie będzie równie cudowne jak ,,Czerwień rubinu" a tu BACH! ,,Igrzyska śmierci" to fenomen! Dowiedziałam się o książce przez fil - a konkretnie zwiastun. Czyta się świetnie, trzyma w napięciu, zawrotu akcji o 180 stopni! D tego cudowna główna bohaterka Katniss - buntownicza i z własnym zdaniem, a nie chucherko. :D I Peeta - ... ;)\nTa książka po prostu mnie pożarła. Wiem jak to brzmi, ale trzeba ją przeczytać, żeby wiedzieć co mam na myśli. Bałam się jakbym to ja stała na tej wymyślonej arenie, albo czekała na losowanie nazwisk. Nie da się przeczytać tej książki bez żadnych emocji, albo jednej łzy.\nNajlepsza książka od czasów Harry'ego Potter'a. Myślę nawet, że może ubiegać się o jego koronę ;) Polecam.\nPoczątek przełknęłam z ledwością, ale to co działo się potem przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Książka mną wstrząsnęła tak bardzo, że pod koniec płakałam jak małe dziecko. Długo jej nie zapomnę, to więcej niż pewne.\nKsiążka rewelacyjna . Nie mogłam się od niej oderwać. Zdecydowanie jedna z najlepszych jakie czytałam ;)\nKsiążka Igrzyska Śmierci jest fantasyczna.Po prostu uzależnia.Nie można się od niej oderwać.To jakby książka historyczna opisana luźnym stylem,a jednocześnie nie za młodzieżowym.Innymi słowy jest łatwa w odbiorze i po prostu CUDOWNA!!!\nZ reguły unikam powieści antyutopijnych, gdyż nudzą mnie, zniechęcają i całkiem psują humor. Jednak zachęcona pozytywnymi recenzjami postanowiłam sięgnąć po "Igrzyska Śmierci". Nie mogłam lepiej trafić! Podczas czytania nie sposób się nudzić! Bardzo ciekawy pomysł i wspaniałe wykonanie. Książka jest pełna niespodziewanych zwrotów akcji, co dostarcza czytelnikowi wiele emocji aż do samego końca. Okrucieństwo, strach, przyjaźń oraz miłość to tylko niektóre z uczuć, silnie podkreślonych w powieści. Do tego dochodzą świetnie wykreowani bohaterowie. Igrzyska Śmierci na pewno głęboko zapadają w pamięć.\nCo tu dużo gadać. Po prostu to przeczytaj.\nKsiążka świetna, bo się oderwac od niej nie można i pochlania się ją jednym tchem. Fabuła, albo człowieka nakręca, albo trzyma w napięciu. Albo porusza, albo bawi. I takie powinny być prawdziwe bestsellery. Polecam!\nMacie moje słowo,że ta książka po przeczytaniu zostanie w waszej pamięci na długo!\nPo przeczytaniu tej książki chodziłam przez pewien czas przybita. Jest to świetna powieść, ale tło akcji bardzo na mnie oddziałało i skłoniło do przemyśleń. Przeczytałam też drugą część ale poczułam się po niej jeszcze bardziej przytłoczona dlatego przed trzecią muszę sobie zrobić dłuższą przerwę. Mimo to nie wcale nie umniejszam jej zalet i tego, że jest na prawdę ciekawa i moim zdaniem dobrze napisana. Akcja wciąga, bohaterowie nie są płytcy. Generalnie polecam, ale nie na poprawę humoru ;)\nŚwietne rozpoczęcie trylogii, która porywa od pierwszych stron i pierwszego spotkania z bohaterami. Na uwagę zasługuje zarówno wartka akcja, niepozwalająca na przerwanie lektury, ale też postacie, których nie sposób nie polubić. Chociaż fabuła dotyczy nastolatków, ogromnym błędem jest trwanie w przekonaniu, że książka skierowana jest właśnie do tego grona czytelników. Wręcz przeciwnie. Wiele jest tu scen brutalnych, okrutnych, w których niejeden dorosły pewnie nie umiałby się odnaleźć. Polecam każdemu!\nBoska! Dostałam w prezencie gwiazdkowym i jakoś długo nie mogłam się za nią zabrać, bo wydawała mi się nie w moim stylu, ale gdy już zaczęłam nie mogłam się oderwać, Czytałam na lekcjach, w domu, w autobusie z zapartym tchem. Gorąco polecam.\nTa książka jest świetna. Jedna z lepszych jakie czytałem. Potrafi wciągnąć na dłuuugie godziny...Przeczytałem również "W pierścieniu ognia", teraz czekam na "Kosogłosa". Gorąco polecam i zachęcam do przeczytania!;)\nPo okładce wnioskowałam, że będzie to zupełnie coś innego, ale jak się okazało książka jest bardzo dobra, ciekawa i wciągająca. Nigdy się nie wie kto zginie i będzie następny.\nTo jest jak Rok 1984, tyle że w bardziej przerażające, zapierającej dech w piersiach odsłonie.\nKocham "Igrzyska śmierci"! To jest chyba najlepsza książka jaką dotychczas czytałam. Gorąco polecam :D\nRewelacyjna książka. Wciągająca, trzymająca w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Fajny pomysł i wcale nie gorsze wykonanie. Bohaterowie są do polubienia, a że są oni naprawdę dobrze wykreowani, nie sprawiają wrażenia "bezpłciowych". Długo będę o niej pamiętać... Polecam!\nSuper książka ! Czytało się z zapartym tchem. Na szczęście dzisiaj zacznę czytac drugą częśc. Mam nadzieję, że będzie więcej takich książek.\nIgrzyska śmierci czyta się niezwykle szybko i przyjemnie ( mimo wszechobecnej śmierci ) ... styl jest przystępny ( takie połączenie Orsona Scott Carda z Kingiem ), bohaterowie barwni ( pierwsza kobieca książkowa kreacja, z którą mogę się utożsamiać ) Tylko więcej takich !!!\nJedna z najlepszych książek jakie czytałam! Dosłownie, nie można się oderwać.!\nniesamowita to mało powiedziane...\nW końcu coś, czego fabuła nie opiera się na: była sobie dziewczyna, spotkała tajemniczego chłopaka, który okazuje się wampirem/ aniołem/ wilkołakiem czy czym tam jeszcze. Oryginalna, intrygująca, wciągająca, nizwykła, poruszająca:) Ogólnie genialna. Tylko wątek miłosny jakoś do mnie nie trafił, ale i tak jedna z lepszych książek jakie czytałam,\nŚwietna, wyśmienita książka! Wciągająca, pełna ciekawej wartkiej akcji, zachodząca w pamieć na dłużej. Godna polecenia wszystkim dojrzałym ludziom! Niesamowita fabuła, ciekawa charakterystyka bohaterów, pięknie napisana! Polecam ja!!!!\nPoczatek ksiazki bardzo fajny, czas przygotowan i czesc igrzysk, jednak niestety koncowka rozczarowala mnie bardzo - zmienili to w jakies dziwne milosne perypetie, nie pasuje mi to do calosci niestety.\nPrzez tę książkę kompletnie nie pamiętam dwóch dni ze swoich wakacji! Ale myślę, że było warto. Najgenialniejsza książka, jaką czytałem. Kolejne części trzymają poziom :)\nPo Igrzyskach pokochałam Suzanne bez dwóch zdań. Świetnie napisane, bardzo spodobała mi się bohaterka, która się nie kleiła jak ciepłe kluchy, jak to bywa w niektórych powieściach tego typu. Jest to moja ukochana seria, choć niestety, Kosogłos był trochę na siłę i wcale mnie nie porwał...\nJest to mój ulubiony - cykl bez dwóch zdań.\nbardzo chętnie poczytam i zrecenzuję, bo czasu ostatnio mam aż nadmiar...\nksiążka naprawdę świetna. genialny pomysł z wymyśleniem igrzysk. polubiłam także główną bohaterkę. nie jest ona mdłą i przesłodzoną dziewczynką, która płacze, bo złamała paznokieć. przeczytałam ją w jeden wieczór i nie mogłam się oderwać. na pewno sięgnę po kolejny tom.\nnastępna z serii: "muszę przeczytać" :)\nsuper, a koniec był najlepszy..\nZdecydowanie wciągnęła mnie na całego,najlepsze były same igrzyska,genialny pomysł i świetnie zrealizowany przez autorkę.Niestety Peta jekoś do mnie nie przemawia,tak średnio go lubię:D Muszę szybciutko kupić drugą część:D\nTak mnie wciągnęła, że przeczytałam ją w jeden dzień.\nNaprawdę świetna, choć pod koniec trochę pogmatwana i zdecydowanie zbyt dużo okazywania sobie miłości przez parę z dwunastki ;)\nGenialna książka. Zapierająca dech w piersiach i doprowadzająca do płaczu. Z każdą stroną chce się wiecejwięcej.\nKsiążka jest naprawdę godna polecenia. Myślę, że żaden czytelnik się przy niej nie będzie nudził. Oryginalny pomysł i wykonanie autorki jest obowiązkową pozycją.\nZ niecierpliwością czekam, aż będę trzymała kolejny tom „W pierścieniu ognia”.\nPowiem prosto i na temat. Czadzik ^^ POLECAM!\nTa książka jest świetna. Z jednej strony niepojęte okrucieństwo Kapitolu, z drugiej miłośny wątek, który miesza fikcję z prawdą. Może książka nie jest nieprzewidywalna bo pewne rzeczy można bardzo łatwo przewidzieć, ale pojawia się wiele nieoczekiwanych zwrotów akcji o których czytelnik by nawet nie pomyślał. Wszystko to sprawia, że nie można się od niej oderwać...\nSpotkałam się z tą książką w czasie gdy wszędzie na około pisało o niej "bestseller", czytałam o niej opinie - z tego co pamiętam to chyba wszystkie były pozytywne. Postanowiłam przeczytać. Nie powiem sam opis treści tej książki również mnie zainteresował. Kupiłam i zagłębiłam się w lekturze. I powiem jedno: nie mylili się w tych opiniach.\nCzytałam tę książkę latem zeszłego roku. Bardzo ciekawy pomysł. Postać głównej bohaterki jest wyrazista, ma swoje spojrzenie na świat. Nie ulega schematom. Np. po śmierci ojca, którą strasznie przeżyła, właśnie ona córka, a nie matka tak jak to powinno być wzięła się za utrzymanie rodziny. Gdyby nie ona jej rodzina nie przetrwałaby. Sama zmagała się z problemami. Po za tym każda z postaci ma prawdziwy charakter. Jeżeli chodzi o sprawę samych Igrzysk Głodowych to czytając tak przeżywałam całą historię, że aż złościłam na ten cały Kapitol jak oni mogą robić coś takiego tylko potwierdzenia swojego stanowiska. A im bliżej było końca tym bardziej się niecierpliwiłam i mówiłam do siebie: No jak to!? Przecież to się nie może tak skończyć!\nA wszystko to prowadzi do zaskakującego finału, ale nie powiem jakiego, żeby nie psuć przyjemności z czytania. Ten kto czytał wie jakie uczucia towarzyszą tej książce.\nCzytałam ją dwa razy. Drugi raz postanowiłam to zrobić przed przeczytaniem 2 części żeby sobie wszystko odświeżyć. No więc w ferie zimowe tego roku czytałam 2 część tej książki i może będzie zaskakujące to co teraz powiem po tym co przed chwilą napisała: Zrobiła na mnie jeszcze większe wrażenie!\nNa początku byłam dość sceptycznie do niej nastawiona, zapewne przez narrację w czasie teraźniejszym. Ale ta książka jest po prostu genialna. Nie mogłam się od niej oderwać. Mam nadzieję, że drugi tom mnie nie zawiedzie.\nWciągająca. Bardzo dobrze się czytało.\nBardzo dobra, jednak nie rewelacyjna. Wciągnęła mnie dopiero po pewnym czasie.\nzaczęłam czytać ja wieczorem i mogłam czytać ją całą noc. świetna.\nTa książka mnie zaczarowała. Jest absolutnie przecudowna. Wciąga i nie można się od niej oderwać. Dobrze, że miałam akurat 2 tom pod ręką. Fantastyczna książka i wcale nie żałuję, że ją przeczytałam. Polecam każdemu.\nZakochałam się w tej książce. Autorka miała niebanalny pomysł i świetnie go zrealizowała. Jest to dopiero druga książka w narracji pierwszoosobowej , którą czytałam i ponieważ pierwsza mi się kompletnie nie podobała, troszkę się obawiałam, ale autorka świetnie sobie poradziła. Nie zabrakło również wątku miłosnego, co w moim przypadku stawia książkę jeszcze wyżej, bo bez tego ani rusz. W każdym razie gorąco polecam.\nNie zrobiła na mnie oszałamiającego wrażenia. Ten rodzaj książek do mnie nie trafia.\nPrzyznam, że na początku bardzo trudno było mi się przestawić na narrację w czasie teraźniejszym. Ale kiedy już poszło, to z górki. ; ) Naprawdę fajna i wciągająca książka. Zastanawiam się teraz do jakiego gatunku można ją zaliczyć... Chyba do fantastyki. ; ) W każdym bądź razie, polecam. ; )\nBardzo wciągająca, po prostu nie mogłam się od niej oderwać. Książka trzyma w napięciu i jest ciekawa, dużo się dzieje.\nDawno nie czytałam tak dobrej książki. Wciągająca baaardzo.\nWciągająca, intrygująca, trzymająca w napięciu.\nPolecam tę książkę gorąco, naprawdę warto.\njak na razie nie mogę jej dostać.\nmoim zdaniem nijaka.\nNie mogłam się oderwać. Świetna.\nNajcudowniejsza z cudownych. Wspaniały, oryginalny pomysł. Boskie opisy. Nie mam słów na wyrażenie tego jak bardzo mną wstrząsnęła. Cała akcja jest prowadzona ze zdumiewającym realizmem, ma się wrażenie, że jest się na arenie razem z Katniss. Wszystkie wydarzenia przeżywa się tak jakby samemu brało się w nich udział. W niektórych momentach miałam łzy w oczach. Wspaniała.\nJedna z najlepszych jakie czytałam. Jak skończyłam to przez pół godziny nie mogłam się ruszyć, tylko leżałam i rozmyślałam, bo książka strasznie mną wstrząsnęła. Nie mogłam przestać o niej myśleć jeszcze długo po :D\nI Bardzo wciągająca (;\nNaprawdę gorąco polecam! Pozostaje czekać na kolejny tomy!!\nWciągająca, intrygująca i oryginalna. Po prostu świetna.\nŚwietna. Wciągająca i intrygująca. Co tu więcej mówić - polecam.\nCoś wspaniałego. Tę książkę można przeczytać w zaledwie kilka godzin, tak wciąga i uzależnia. Jest niesamowita. Nie mogę się doczekać drugiego tomu.\nJeszcze nie zdecydowałam czy się za nią wziąć, ale ocenę ma bardzo dobrą...\nzakochałam się w tej książce. jest ona połączeniem wszystkich moich ulubionych gatunków książek. z utęsknieniem czekam na kolejne tomy :)\nCudo. Nie mogę się doczekać następnych tomów..\nTak jak wszyscy inni uważam że książka jest świetna i gorąco polecam ;)\nNie będę oryginalna - polecam z całego serca! Przeczytałam podobnie jak Cropka w jedno popołudnie i wręcz żałuję, że tak szybko.<br/>Poza tym podpisuję się pod słowami Courage, obawiam się że czas oczekiwania na 2 część będzie dla mnie bardzo męczący- trudno się uwolnić od tej książki :))\ngenialna książka ! <3 Już nie mogę się doczekać kolejnych części.\nGenialna. Tak mnie pochłonęła, że przeczytałam ją w jedno południe. Najlepsza książka, jaką przeczytałam od długiego czasu.\n(Uwaga, komentarz może zawierać spoilery!) Skończyłam o czwartej nad ranem i czytam od nowa. Rewelacyjna! Zastanawiam się tylko, jak ja przeżyję do premiery drugiego tomu. S. Meyer w swojej recenzji miała świętą rację "ta książka uzależnia". Najbardziej w niej cenię to nie przesładzanie niczego, kiedy zabierali Katniss na arenę naprawdę miałam ciarki na plecach i co tu dużo mówić bałam się najzwyczajniej w świecie. Autorka ma unikatowy sposób pisania, zawsze wystrzegałam się książek opisywanych w czasie teraźniejszym, ale każde zdanie stworzone przez Collins chłonęłam jak gąbka. Patrząc na "Igrzyska Śmierci" ogólnie, Suzanne wykorzystała bardzo unikatowy pomysł na książkę. Oczywiście, bez dwóch zdań polecam, musicie to przeczytać, gwarantuje wam, że się nie zawiedziecie.\nBardzo dobra książka, nie tylko dla dziewczyn. Dekadencka, buntownicza... Momentami zabawna, na ogół jednak przerażająca... Coś między Grą Endera a Truman Show, tylko świeżo i z pomysłem...\nGenialna książka. Dawno nie czytałam czegoś z taką pasją. Bardzo poruszająca - ciągle jeszcze o niej myślę...\nJak na razie przeczytałam tylko jeden rozdział, a ręce nadal mi drżą... ;D Wspaniała!\n"Jasne ,jestem pewien ,że na arenie będzie mnóstwo worków z mąką, żebym mógł sobie porzucać nią w ludzi"\nDodane przez zuza96\nDomowa biblioteczka - lubie_kiedy, Na półce - Courage, Posiadane - Immora_Fray, Posiadane - mar_tyna, Przeczytane - little_girl, Przeczytane - Cropka, Przeczytane - madziak_94, Przeczytane - Yoggobela, Przeczytane - mar_tyna, Przeczytane - Miyabi\nWystępuje w 1344 kolekcjach


EkoFilm - Gwiżdżąca tarantula | ekologia.pl\nPtasznik Selenocosmia crassipes, Robertwhyteus at English Wikipedia [CC BY-SA 3.0 or GFDL], via Wikimedia Commons\nTarantula grzechotnik lub gwiżdżąca tarantula pochodzi ze wschodniego wybrzeża Queensland. To co odróżnia ją od innych pająków to syczące lub grzechoczące odgłosy, które zwierzę wydaje, kiedy jest niepokojone.\n„Pająk żyje w środkowym Queensland. Jest to gatunek rzadki, a dźwięk przypominający grzechotanie ma odstraszać potencjalnych drapieżników” – powiedział Nick Volpe, fotograf dzikiej przyrody, któremu udało się nagrać odgłosy wydawane przez tego pająka.\nSelenocosmia crassipes to największa tarantula żyjąca w Australii – długości ciała wynosi od 6 do 9 centymetrów. Gatunek ten jest dość nieśmiały i zwykle nie zapuszcza się daleko od swojej nory. Należy do pająków długowiecznych – samce żyją około 8 lat, z kolei samice są w stanie dożyć nawet lat 30.\nIdentyfikacja jest stosunkowo prosta, ponieważ ten duży pająk ma zdecydowanie grubsze przednie nogi. Ugryzienie nie jest śmiertelne dla człowieka, ale może powodować dotkliwy ból, obrzęk i wymioty. Jad tego pająka bez problemu może zabić w przeciągu 30 minut psa lub kota.\nekologia.pl Wiedza Filmy Gwiżdżąca tarantula


Psychoterapia w przypadku DDA - DDA/DDD - Nerwica.com\nPrzez Helvetti, 18 Październik 2010 w DDA/DDD\nMam pytanie, jak wygląda taka terapia?\nZastanawiam się, czy w ogóle mam podstawy aby na taką terapię iść.\nMój tata pił, ale jak nas (mnie, mamę i siostrę) zostawił. Potem jak mieszkałam z tatą, i jego dziewczyną oraz jej dziećmi to wiedziałam że pije, ale nie widziałam tego. Mimo to bardzo się przejmowałam.\nW osrodku, do ktorego chodze wyglada to tak:\n- terapia grupowa co tydzien 3 godz + indywidualny kontakt z psychologiem co 3 tyg\n- pelna refundacja oprocz terapii poglebionej (ostatni etap)\n- cala terapia trwa ok 2 lat\n1. Wiedza o uzaleznieniu (2 miesiace)\n2. (2 miesiace)\n3. Rozwoj osobisty (2-3 miesiace)\n4. Terapia Poglebiona (ponad rok)\n- pierwsze 2 etapy to glownie teoria (tzw. psychoedukacja), w 3-cim etapie juz zaczyna sie praca nas soba i dzienniczek uczuc, 4-ty etap jeszcze nie wiem dokladnie jak wyglada, bo czekam az mnie dopuszcza (podobno jest niezly kop w du..e)\n- najwazniejsza jest Terapia Poglebiona (tam robi sie najwiekszy porzadek z soba)\nOjej, strasznie długo to trwa. Czy taka terapia jest od 18 roku życia?\na co myslalas ? Ze pstrykniesz i juz bedziesz happy ? :)\nTo nie tylko kwestia czasu, terapia czesto boli. W czasie jej trwania Twoje samopoczucie zwykle sie pogarsza - docierasz do ran. Trzeba tez duzo samemu nad soba pracowac (poza terapia) - to ciezka, mozolna robota.\nCzy jest od 18 lat - hmmm... nie wiem, ale nie spotkalem nikogo na mojej terapii. kto wygladalby bardziej mlodo\nPrzecież o tym wiem, ale widzę że jak chodzę na terpię już prawie 2 lata, a to nic nie daje, więc wydaje mi sie to strasznie długo.\nangazujesz sie w to ?\nJak wiesz, to po co pytasz ??\nNie chodze na terapię DDA, tylko na zwykłą\nno to wiesz czy nie wiesz ?\nWiem, że ogólnie nie jest tak że 'pstryknę i juz bedę happy' . Tylko nie wiedziałam że aż 2 lata.\nWitam mam pytanie do wszystkich tych, którzy uczestniczyli w długoterminowej psychoterapii. Moje pytanie dotyczy osób współuzalenionych z alkoholikiem. Jakie efekty uzyskaliście po psychoterapii? Czy była ciężka? Jak wyglądała, i na jakie aspekty życia wpłyneła? Sama uczestniczę w takiej terapii już od roku czasu i nie ukrywam, że jest to ciężka praca nad sobą, często chce mi się płakać, uświadamiam sobie własne słabości, nazywam je, nauczyłam się w miarę panować nad silnym lękiem, który często przyjmował postać narastającego panicznego lęku. Uświadomiłam sobie że depresja pełni w moim życiu funkcje chroniącą mnie przed dorosłym, odpowiedzialnym życiem. Poszukuje ciągle swojego miejsca na tym świecie, zastanawiam się jaką prace podjąć żeby się nie wypalić.W sumie dużo wszystkiego, tylko z tą odwagą do zmian w życiu u mnie jest marnie. A pani psycholog twierdzi że jak pojawi się ta odwaga to zniknie depresja. Musze się do wielu rzeczy zmuszać. Ale myśle już dużo lepiej o swoim przyszłym życiu tylko mało wiary jest we mnie że moge coś zmienić.\nCzekam na wszystkie osoby które przeżywałay lub przeżywają to co ja, żeby podzieliły się ze mną.\nJa jestem w trakcie - czekam na pogebiona, czyli ta glowna czesc.\nNie moge wiec jeszcze mowic o trwalych efektach. Wiem natomiast, ze terapia jest ciezka - duzo kopania w rzeczach, o ktorych wolalbym zapomniec. Jak dotad najwiecej dal mi dzienniczek uczuc. Jest to czasochlonne, ale warto. Jestem dzieki temu swiadomy moich emocji, widze prawidlowosci i w jakis sposob moge korygowac je oraz sposob myslenia. Duzo rzeczy juz wylapalem i poprawilem :)\nO co chodzi z tym dzienniczkiem uczuc? Nigdy nie bylem jeszcze na zadnej psychoterapii i zastanawiam sie czy mozna sobie samemu pomoc tego typu domowymi sposobami(np. z tym dzienniczkiem)\nChodzi o to, zeby w notesie robic wpisy o swoich emocjach wg takiego schematu:\n- moje mysli\n- uczucia (wazne jest, zeby nie mylic poczucia z uczuciami)\n- korekta (np. ok w tej sytuacji dalem ciala, ale mialem do tego prawo, bo... z tej sytuacji wynioslem nauke, ze...)\n+ podsumowanie emocji z kazdego dnia\nNajlepiej uchwycic emocje od razu, dlatego wiele osob na terapii lata caly dzien z zeszytem, zeby w razie czego szybko zanotowac :)\nMi osobiscie pomoglo to opanowac chaos mysli, dokopac sie do moich uczuc, zrozumiec swoje zachowania i powoli wdrazac inne myslenie.\nWidze tez reguly, np. po chlaniu mam 3 dni obnizony nastroj lub po przepracowaniu moge nawet tydzien dochodzic do siebie. Wiem wtedy\nco jest zapalnikiem mojego zlego samopoczucia i unikam tych rzeczy, zastepuje je innymi etc. Staram sie nagradzac, zeby wyrownac bilanse\n2 lata jak dobrze pojdzie :)\nWłaśnie dużo słyszałam na temat robienia tych dzienniczków, pisania a pisania ciężko to nazwać małym dzienniczkiem to spis praktycznie każdej sytuacji życiowej nawet lęku w spożywczym. Ja na swojej psychoterapii nie robiłam nic takiego ale zaproponuje pani ciekawa jestem co ona na to?? A co do psychoterapii to jak sie okazuje jestem mega współuzaleniona w własnie staram się emocjonalnie odsunąć od matki która mnie w to wszystko wciągała, ale wybaczam jej ona też nie wie co robić\nPsycholog miał by mi ten dzienniczek sprawdzać?\nDobrze tak znaleźć bratnią dusze która tak samo zaczyna dorastać jak ja.\nTeż dostałąm takie zadanie, gdy dzieje się coś szczególnego mam opisywać sytuację i emocje mi towarzyszące a także co ja o tym myślę. Później na terapii razem z terapeutką te moje "niepoprawne" myśli "przerabiamy" i staramy się je przeformułować. Jak napisał El Chupacabra, ważne jest żeby robić to na bieżąco w momencie w którym się dzieje, poza tym mam sobie zadawać dręczące mnie pytania i stawiać teorie ( zwykle błędne) i mam np. szukać słów na potwierdzenie moich przekonań i na zaprzeczenie w życiu codziennym.\nTylko moim zdaniem to coś daje jeśli się takie zapiski robi pod kierunkiem terapeuty....samemu ciężko wyłapać kiedy reagujemy prawidłowo, kiedy nie i jak to zmienić.\nJa jestem na terapii behawioralno poznawczej w związku z nerwicą....prowadząca wie, że mam ojca alkoholika...poruszamy ten temat często ale nie jest to stricte terapia pod kątem DDA.\nJa poszłam prywatnie do psychologa (świetna kobieta ) i nie źle za to bule. Jest mi czasami naprawdę trudno czuje się taka samotna z moimi problemami, i mam ochotę przewać terapie ale to był by największy błąd. Zastanawiam się czy psychoterapia grupowa też nie była by dobra w moim przypadku. Ale z kolei słyszałam że jak się zaczyna jedną to nie powinno się zaczynać drugiej.\nEl Chupacabra masz fajnie bo masz wszystko razem. zazdroszczeci. Ja nie wiem czy miała bym odwagę muwić o tym co mnie boli i ryczeć ze wszystkimi ale myśle że każdy tak ma jak tam trafia.\nuff dało do myślenia muszę się nad tym poważnie zastanowić...\nEdytowane 22 Październik 2010 przez Gość\nNie tyle sprawdzac, co mozesz z nim omawiac swoje spostrzezenia, co wazniejsze przezycia, szukac prawidlowosci etc. To jest dobre zwlaszcza na poczatku. Potem jak juz nauczysz sie jak z tego korzystac, to bedziesz mogla prowadzic dzienniczek sama dla siebie.\nhej mam takie pytanie zapisałam się na psychoterapię jestem już na niej od roku, nie znam się na tym ale ta psychoterapia chyba jest pogłębiona i mój nastrój się pogarsza im dłużej jestem na terapii. Pogłębia mi się depresja, lęki i h.. wie co jeszcze się z tego tworzy. Przeraża mnie to bardzo żle się czuje przechodził ktoś to? powiedzcie ze to minie i na pewno będzię lepiej, że to tylko taki ciężki etap do przepracowania i tyle. Koszmar mam w głowie szok. Odrywam się emocjonalnie od matki ponoć i dlatego tak jest. Cała się trzęse z nerwów jak by mi zimno było...\nEl Chupacabra, możesz powiedzieć coś o tej terapii? Chodzi mi o to czy przez te dwa lata możesz normalnie się uczyć, pracować; jaki to ośrodek?\nPierwsze słyszę o dzienniczku uczuć.\nNie wiem pod który temat się podczepić..\nCzy leczy się ktoś w Warszawie w specjalnych ośrodkach dla DDA?\nNiestety zwykli psychoterapeuci na NFZ przyjmują tylko raz w tygodniu.\nJa mam zalecenie do co najmniej dwóch w tygodniu ._.\nChodziłem do niedawna na terapię w Warszawie, moja była raz w tygodniu. Na Targówku jest bodajże terapia DDA, gdzie są spotkania grupowe plus indywidualne raz na tydzień.\nCzy ktoś w Was wie, gdzie w Warszawie warto udać się na bezpłatną psychoterapię?\nzotralinka, niestety nie wiem bo mieszkam na 2 koncu Polski ale pisze bo prawie nikt tu nie zagląda na DDA... a co Cię trapi?? Pozdrawiam\nKto jest online? 0 użytkowników, 4 anonimowych, 607 gości (Zobacz pełną listę)\nstres psychoterapia samotność lęk nerwica lękowa nerwica natręctw lęki depresja strach nerwica


Stanowisko Komisji Praw Człowieka przy KRRP w sprawie zajść w Warszawie po zatrzymaniu aktywistki LGBT+ – Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie\nOkręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie > Aktualności > Aktualności > Stanowisko Komisji Praw Człowieka przy KRRP w sprawie zajść w Warszawie po zatrzymaniu aktywistki LGBT+\nKomisja Praw Człowieka przy Krajowej Radzie Radców Prawnych w związku z wydarzeniami, jakie miały miejsce w Warszawie w dniach 7-8.08.2020 r. po zatrzymaniu aktywistki LGBT+, wyraża głębokie zaniepokojenie prezentowanymi przez media i obrońców zatrzymanych relacjami z przebiegu interwencji policyjnych wobec osób biorących udział w demonstracjach na znak solidarności z zatrzymaną aktywistką LGBT+ wskazujących na użycie siły nieproporcjonalnej do okoliczności oraz na niehumanitarne traktowanie zatrzymanych nakierowane w szczególności na osoby demonstrujące przynależność do mniejszości seksualnych, ale także na nieuzasadnione interwencje wobec osób przypadkowych nie mających związku z demonstracjami.\nMając na uwadze zasady sprawowania władzy publicznej w demokratycznym państwie prawnym, a w tym obowiązek zapewnienia przez państwo bezpieczeństwa i równości wobec prawa obywatelom, Komisja wyraża oczekiwanie, że odpowiednie służby podejmą działania w sprawie wyjaśnienia prezentowanych przez media ekscesów i zapobiegać będą w przyszłości wszelkim aktom nadużycia władzy oraz dyskryminacji i nietolerancji wobec osób LGBT+.\nKomisja Praw Człowieka Krajowej Rady Radców Prawnych wyraża również zaniepokojenie niezapewnieniem przez władze publiczne prawa do obrony osobom zatrzymanym. Krajowa Rada Radców Prawnych już w czerwcu 2018 r. zwracała uwagę na konieczność i wagę, ze względu na prawo do rzetelnego procesu, implementacji przez Polskę Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 roku w sprawie dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumienia się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności.\nDyrektywa 2013/48, którą organy krajowe są obowiązane stosować bezpośrednio, wprowadza szereg regulacji gwarantujących urzeczywistnienie skutecznego prawa do obrony, a tym samym prawa do rzetelnego procesu na etapie postępowania przygotowawczego. Brak realizacji tych gwarancji przez Polskę może skutkować uwzględnianiem skarg obywateli polskich przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, a także rodzić obawy, czy orzeczenia sądów polskich w sprawach karnych będą przez sądy europejskie uznawane wobec braku gwarancji rzetelnego procesu.\nWydarzenia w Warszawie unaoczniły, że prawo dostępu do obrońcy od momentu zatrzymania wydaje się nie być w Polsce respektowane. W trosce o gwarancję skutecznego prawa do obrony polskich obywateli oraz poszanowanie prawa do rzetelnego procesu Komisja Praw Człowieka przy Krajowej Radzie Radców Prawnych apeluje do władz polskich o podjęcie stosownych działań legislacyjnych mających na celu implementację Dyrektywy 2013/48.\nKomisja wyraża podziękowania tym wszystkim Koleżankom i Kolegom radcom prawnym i adwokatom, którzy zaoferowali natychmiastową pomoc prawną osobom zatrzymanym.\nPomóż naprawdę potrzebującym - poprowadź sprawę w ramach Radcowskiego Ośrodka Pomocy Pro Bono\nBadanie i ankieta Komisji Europejskiej ws. cyfrowej automatyzacji w branży prawniczej\nKomisja Europejska zaprasza do udziału w badaniu nt. cyfrowej automatyzacji w różnych sektorach zawodowych w tym branży prawniczej.


5 niesamowitych startupów z ostatniej mili w 2021 | Amarengo\n5 niesamowitych startupów z ostatniej mili w 2021\npopyt na usługi dostawcze gwałtownie wzrósł, a eksperci branżowi oczekują, że tendencja ta będzie się nadal rozwijać w nadchodzących latach. W odpowiedzi na ten szybki wzrost popytu na rynku pojawiło się kilka startupów z ostatniej mili. Te nowe podmioty oferują szereg innowacyjnych funkcji i usług, które wstrząsają rynkiem dostaw.\nw tym artykule przyjrzymy się kluczowym funkcjom, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze przewoźnika na ostatnią milę. Przyjrzymy się zmieniającym się oczekiwaniom klientów. Porównamy również pięć najlepszych startupów z ostatniej mili i określimy zalety i wady każdego z nich. Na koniec przedstawimy wskazówki, jak wybrać odpowiednią usługę w zależności od konkretnych potrzeb Twojej organizacji.\npodstawy dostawy na ostatnią milę\nco to jest dostawa ostatniej mili?\ndlaczego dostawa ostatniej mili jest ważna?\nczynniki, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze usługi dostawy ostatniej mili\nkim są najlepsi przewoźnicy ostatniej mili?\nStartupy w ostatniej mili\n2 – Statek kosmiczny\nzanim przyjrzymy się niektórym startupom świadczącym te usługi, ważne jest, aby zrozumieć, do czego odnosi się termin „dostawa na ostatnią milę” i dlaczego tak ważne jest wybranie dostawcy, który spełni potrzeby Ciebie i Twoich klientów.\nostatnia dostawa dotyczy ostatniego etapu dostawy Produktu do miejsca przeznaczenia. Ta noga odnosi się do ruchu z najbliższego koncentratora lub magazynu do domu klienta. Innymi słowy, jest to ostatni krok w podróży produktu. W większości przypadków ta noga jest najkrótszą odległością w podróży. Jednak ten etap jest przedmiotem dużej presji na większość firm logistycznych ostatniej mili w tej branży.\nco to jest dostawa na ostatnią milę?\njest to niezbędne, ponieważ może być bardzo nieefektywne. Te nieefektywne rozwiązania w zakresie dostaw i zarządzania transportem w firmach świadczących usługi ostatniej mili mogą w końcu kosztować dużo pieniędzy i stracić zaufanie klientów.\nponieważ przewoźnicy last mile delivery i firmy last mile delivery są odpowiedzialne za dostarczanie paczek do wielu domów i firm, istnieje wiele możliwości wystąpienia nieefektywności. Źle zaplanowane trasy mogą spowodować niepotrzebne śledzenie. Niejasne Kierunki zwrotu mogą skutkować pozostawieniem paczek w niewłaściwym miejscu (np. drzwi wejściowe zamiast tylnych). Niesprzyjająca pogoda i wymagane podpisy mogą również spowolnić dostawy.\nplanuj szybko, dostarczaj szybciej, zachwycaj klientów i wracaj wcześnie do domu.\nkażdy zasługuje na proste i łatwe planowanie trasy.\nwszystkie te nieefektywności sumują się. Wpływają one również na ceny i wyniki finansowe. Dane sugerują, że dostawa na ostatnią milę może stanowić do 53% wszystkich kosztów wysyłki.\nco więcej, ponieważ dostawa ostatniej mili często wiąże się z bezpośrednią interakcją z klientem, złe doświadczenia mogą źle odbić się na Twojej firmie. Z drugiej strony, szybkie i pozytywne doświadczenie może przyczynić się do większej satysfakcji klienta.\nbiorąc pod uwagę zarówno koszty końcowe, jak i zadowolenie klienta, możesz zrozumieć, dlaczego tak ważne jest wybranie firmy dostarczającej ostatnie kilometry, która spełni specyficzne potrzeby Twojej firmy. Każdy może skorzystać z innowacji, nowych metod, takich jak drony i analizy danych, aby uzyskać większy udział w rynku. Istnieje kilka startupów z ostatniej mili dostaw, które wymyślają innowacje w branży dostaw.\nw tej sekcji przyjrzymy się kilku kluczowym funkcjom, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze przewoźników.\nnie możemy lekceważyć potrzeby szybkości dostawy. Dzisiejsi klienci są przyzwyczajeni do otrzymywania paczek od firm logistycznych, takich jak Amazon i innych dużych detalistów e-commerce bardzo szybko-czasami w ciągu 24 godzin. Często używają kierowcy i pojazdów, które wysyłają z magazynów w różnych punktach trasy.\noczywiście istnieje wiele etapów w łańcuchu dostaw. Ten łańcuch dostaw obejmuje produkcję oryginalną do miejsca przeznaczenia. Ostatnia mila to tylko jedna z tych nóg. Mimo to, dzięki dzisiejszej technologii śledzenia przewoźników, klienci często mogą zobaczyć informacje o tym, kiedy paczka dotarła do lokalnego koncentratora/magazynu. Jeśli dostawa nie nastąpi natychmiast, zadowolenie klienta prawdopodobnie ucierpi.\nwydajność idzie w parze z szybkością dotarcia do ostatecznych miejsc docelowych. Wydajna firma będzie dysponować technologią i systemami do zarządzania każdym aspektem dostawy – od zaawansowanego oprogramowania do planowania tras po dobrze wyszkolonych kierowców, którzy przestrzegają standaryzowanego procesu dostawy w każdym miejscu zamieszkania lub firmie. Wydajny proces śledzenia przebiegu ostatniej mili zmniejsza opóźnienia i stany magazynowe we wszystkich branżach (od mebli, przez urządzenia po żywność i cokolwiek innego). Daje to firmie zdolność do realizacji i spełnienia oczekiwań wszystkich, którym służy.\nkoszt zawsze ma znaczenie, ale uważaj na wybór najtańszej opcji tylko dlatego, że wydaje się najbardziej opłacalna. Jeśli dostawcy usług ostatniej mili oszczędzają na obsłudze klienta, technologii i innych funkcjach, możesz stracić klientów i poświęcić więcej czasu i zasobów na rozwiązywanie pojawiających się problemów.\nwiele nowych startupów w branży logistycznej daje ugruntowanym dominującym graczom szansę na ich pieniądze dzięki innowacyjnym rozwiązaniom technologicznym. Specjalistyczne oprogramowanie może przyczynić się do lepszego dostarczania danych, większej wydajności i mniejszej liczby błędów. Wszystko, od optymalizacji trasy, przez uczenie maszynowe, przez zarządzanie transportem, po dowód dostawy i wysyłkę, może być lepiej zarządzane za pomocą zaawansowanego oprogramowania do śledzenia przewoźników. Zrozumienie potrzeb Twojej firmy w zakresie realizacji ostatniej mili pomoże Ci zidentyfikować najlepsze rozwiązania technologiczne.\nnie lekceważ znaczenia przekraczania oczekiwań klienta. W dzisiejszych czasach podejście zorientowane na klienta jest koniecznością. Jeśli pojawią się problemy, chcesz wiedzieć, że będziesz w stanie dotrzeć do przewoźnika i szybko rozwiązać problem. Po stronie klienta, chcesz również upewnić się, że firmy dostarczające Ostatnie mile mają solidną reputację dzięki doskonałej komunikacji z klientami (takiej jak powiadomienia o dostawach dla zamówień, śledzenie zamówień itp.) i doświadczeniom w dostawach podczas swoich usług. Krótko mówiąc, standard jest coraz wyższy dla klientów, a spełnienie ich preferencji jest najważniejsze.\ncztery główne firmy obsługują Stany Zjednoczone. Trzy z nich to firmy prywatne: FedEx, UPS i DHL.\nUSPS (United States Postal Service), prowadzony przez rząd USA, jest kolejnym dużym graczem. Ma przewagę nad Wielką trójką, ponieważ działa przez dłuższy okres. Do niedawna Wielka Trójka skupiała się przede wszystkim na dostarczaniu paczek do lokalnego centrum/magazynu i współpracowała z USPS w celu dostarczenia ich do miejsca docelowego.\nw ostatnich latach wiele startupów pojawiło się w przestrzeni ostatniej mili. Te startupy opracowały SaaS i inne rozwiązania technologiczne, aby zwiększyć wydajność dostaw. Wielu partnerów z lokalnymi kurierami do realizacji końcowych dostaw. Inni wprowadzili Innowacje do swoich własnych przewoźników, w tym robotów i autonomicznych samochodów.\nponiżej pięć amerykańskich startupów okazuje się być najlepszymi dostawcami ostatniej mili:\nz siedzibą w San Francisco, Postmates to platforma logistyczna, która oferuje klientom możliwość składania dostaw w lokalnych restauracjach i detalistach poprzez łączenie przesyłek z lokalnymi kurierami. Ich misją jest ” umożliwienie społecznościom robienia zakupów lokalnych i umożliwienie firmom rozwoju za pośrednictwem naszego rynku,a także poprzez korzystanie z naszego interfejsu API w celu oferowania dostaw.”\nPostmates ma ponad 500 000 członków floty (zwanych Postmates), a także 600 000 kupców. Obsługują one 80% amerykańskich gospodarstw domowych w wielu lokalizacjach we wszystkich 50 stanach.\nprzyszła przyszłość. Starship zmienia się, dosłownie zmieniając oblicze wysyłki i dostawy, budując i wdrażając sieć robotów gotowych służyć Ci zawsze i wszędzie.”Założona w 2014 roku firma współpracuje z lokalnymi restauracjami i detalistami w obszarach miejskich, aby lokalne dostawy były szybsze i bardziej opłacalne. Obecnie jego roboty mają promień dostawy 6 km i poruszają się z prędkością pieszą.\nchociaż flota robotów ma obecnie pewne ograniczenia, roboty prawdopodobnie wzrosną. Gdy te wyzwania zostaną spełnione, a możliwości ewoluują, to tylko kwestia czasu, aż konsumenci i rynki złapią ten trend. W tej hipotezie Statek kosmiczny prawdopodobnie zwiększy swój udział w rynku i pochwali się przewagą pierwszego ruchu w kosmosie.\nDeliv to kolejna firma z Doliny Krzemowej, która promuje swoje rozwiązanie do dostawy ostatniej mili. Startupy deliv last mile delivery oferują tego samego dnia usługi last mile delivery tysiącom firm w USA, w tym Best Buy, Home Depot i Blue Fartuch. Wykorzystując umowy SLA,smartfony z obsługą GPS, s i zintegrowane rozwiązania dla przedsiębiorstw, firma chwali się, że ” po raz pierwszy w historii najszybsza i najbardziej elastyczna dostawa tego samego dnia jest teraz również najtańszą opcją procesu wysyłki.”\nDeliv pozycjonuje się jako długoterminowy partner biznesowy w tej samej przestrzeni dostaw, o czym świadczy wiele platform: Deliv Small Business, Deliv Enterprise, Deliv Fresh (dla zakupów spożywczych i subskrypcji posiłków) oraz Deliv Rx (dla aptek, szpitali itp.)\nz siedzibą w Santa Barbara, CA, Ship Hawk oferuje platformę SaaS do zarządzania dostawami. Ich autorskie oprogramowanie umożliwia automatyczną realizację zamówień i zapewnia, że każde zamówienie jest wysyłane z właściwego magazynu, zapakowane w odpowiednie pudełko i dostarczone do miejsca przeznaczenia przez najbardziej odpowiedniego przewoźnika.\nniebo jest granicą dla Matternet, kalifornijskiej firmy, która oferuje innowacyjne rozwiązanie do dostawy w ostatniej chwili dzięki technologii dronów. Firma UPS nawiązała już współpracę z firmą Matternet w celu świadczenia usług dostarczania dronów.\njak podaje firma: „Nasze produkty umożliwiają organizacjom na całym świecie budowanie i obsługę sieci logistycznych dronów dla spedytorów transportujących towary na żądanie, drogą powietrzną, za ułamek czasu, kosztów i energii w stosunku do innych stosowanych obecnie metod transportu.”\ntrudno sobie wyobrazić przyszły system operacyjny, który nie wykorzystuje technologii dronów i nieba.\nobecnie czterema głównymi przewoźnikami obsługującymi Stany Zjednoczone są FedEx, UPS, DHL i USPS. Nastąpił wybuch tej branży od pojawienia się e-commerce. Wiele startupów chce dziś zakłócić tę branżę i zakwestionować dominację głównych graczy.\ndostawa ostatniej mili to nowa usługa, która pojawiła się drastycznie od lat 90. XX wieku. w skrócie, jest to część dostawy z ostatniego magazynu lub węzła wysyłkowego do drzwi konsumenta. W przeważającej części dzieje się to z wykorzystaniem samochodów ciężarowych i kierowców dostaw stanowią część dostawców usług dostawczych. Wielu powie, że Amazon i eBay skok-rozpoczął sprzedaż e-commerce w Ameryce Północnej.\nnie ma jednej usługi ostatniej mili, która przebiłaby całą konkurencję w całym łańcuchu dostaw. Kluczowym przesłaniem jest to, że istnieje wiele opcji: to nie jest już twój stary dobry Urząd Pocztowy. Sprowadza się to do znalezienia odpowiedniego dopasowania do konkretnych potrzeb Twojej firmy lub organizacji i może zaoferować określone doświadczenie dostawy. Jeśli jesteś miejskim sklepem spożywczym obsługującym lokalnych klientów, Najlepsza usługa dla Ciebie prawdopodobnie nie będzie taka sama jak dla Ogólnopolskiego sprzedawcy z opcjami dostawy w miastach i na wsi. Musimy również zauważyć, że w tym artykule uwzględniliśmy Amazon Flex, ponieważ obecnie nie są one uważane za startup. Wiedząc, czego potrzebuje Twoja firma teraz i przewidując, jak te potrzeby będą ewoluować w przyszłości, pomoże Ci wybrać przewoźnika na ostatnią milę. Mamy nadzieję, że ten artykuł pomógł Ci podjąć niektóre z tych decyzji, które musisz podjąć. Jak zawsze, jeśli jest coś, co przeoczyliśmy lub coś, co chcesz, abyśmy się z nami skontaktowali, skontaktuj się z nami i daj nam znać!\nPrevious: Lasik Eye Surgery in Encino, CA / Soroudi Advanced LASIK\nNext: 17 różnych rodzajów biurek (przewodnik zakupu biurka)