Styczeń w kinie zazwyczaj jest najlepszym miesiącem pod względem wysokiej jakości filmów. W końcu do polskich kin wchodzi wtedy większość nominowanych do nagród wszelakich dzieł. Czy tak samo było w tym roku? Przekonajcie się sami.\nW jury tradycyjnie:\nMichał z Tako rzecze Wiking\nAgata z In Love With Movie\nMonika z In Love With Movie\nEwa z Popkultura\nMICHAŁ - Pierwsza, potężna niespodzianka w 2020 roku! Jak zostałem gangsterem to kino niemal kompletne, wielkie pod każdym względem. Maciej Kawulski przerósł niejednego Mistrza i pokazał, jak współcześnie nakręcić genialną produkcję gangsterską. Irlandczyk? Pfi, zapomnijcie o tym przereklamowanym gniociku! To film Kawulskiego pokazuje, czym jest prawdziwe kino! Mamy tu absolutnie fenomenalnych aktorów (duet Kowalczyk-Włosok to istna petarda, coś wybitnego!; na plus także świetny, kinowy debiut Natalii Szroeder), wyrębiasty w kosmos soundtrack (potężny szacun za genialne wykorzystanie Child in Time Deep Purple w pełnej, nie radiowej, wersji!), genialne dialogi, mistrzowsko prowadzoną narrację oraz niesamowite zdjęcia. Jak zostałem gangsterem to film, który pokazał, że Polacy mogą, z palcem w pupie, skopać zadki zagranicznym, wychwalanym pod niebiosa, dziełom i to w gatunku, nieco już niestety u nas, zapomnianym. Panie Kawulski, już nie mogę doczekać się kolejnego filmu!\nAGATA - Coś rewelacyjnego! I to nie tylko, „jak na polski film”, ale tak w ogóle. Świetny montaż, zdjęcia, muzyka (podobno najdroższy soundtrack w naszym kraju, ale to słychać :D), wciągająca i sprawnie poprowadzona fabuła oraz genialni aktorzy każdo-planowi. Poleciłam już niejednej osobie i jak na razie nie usłyszałam słów zawodu :)\nMONIKA - To jest jeden z najlepszych polskich filmów gangsterskich jakie widziałam. Ujął mnie od pierwszej minuty, zaskoczył na końcu i trzymał w napięciu przez ponad dwie godziny. Kowalczyk i Włosok genialnie autentyczni. Strasznie podobało mi się, że film nie utonął w przekleństwach jak u samozwańczego króla sensacji Patryka V. Dialogi były autentycznie, forma przekazu światowa, a muzyka doskonała. No i dla mnie osobiście pociski po Masie MAJSTERSZTYK. Swoją drogą to Kowalczyk ma zabójczy radiowy głos.\nEWA - Och, mój Ci on! Największe zaskoczenie stycznia 2020. Gdy spodziewaliśmy się nieznośnego paździerza w stylu Vegi, niespodziewanie dostaliśmy nad wyraz dobry film o polskiej gangsterce i bromance w jednym. Brutalny, zabawny, przekonujący do siebie brakiem nadęcia i prawdziwością w sposobie opowiadania. Oglądało się to świetnie, w napięciu, nawiązując więź z bohaterami, którym się mocno kibicowało. Aktorska petarda, której pewnie nikt na żadnym festiwalu nie doceni w tym roku, czyli duet Marcin Kowalczyk i Tomasz Włosok, wznosi ten film jeszcze wyżej, mimo dobrego scenariusza i niezapomnianego klimatu. Maciej Kawulski serwuje nam także najlepszy soundtrack w polskim kinie od lat, bo usłyszeć możemy Moby'ego czy Skunk Anansie. Nie dość, że utwory dobrze wbijają się w rytm filmu, to w dodatku w pewien sposób komentują wydarzenia. Na pewno wrócę do tego tytułu jeszcze nie raz!\nMADZIA – Początek roku, polski film, koszmarny plakat, nie najlepszy trailer, a tu takie zaskoczenie! Jak na polski film to jest znakomicie. Ba! Jak na film w ogóle to jest super! Kowalczyk i Włosok dali taki popis aktorski, że mało kto się do nich z polskich aktorów umywa. Cała konwencja w jakiej utrzymany jest film – znakomita. Ogląda się to wybornie. Szkoda tylko, że po pojawieniu się postaci granej przez Frycza, całość zwalnia, przez co zakończenie nie wywołuje takiego efektu jak powinno. Mimo wszystko polecam każdej napotkanej osobie. Tak dobrego polskiego filmu już dawno nie widziałam.\nMICHAŁ - To jedna z najgorszych biografii w historii kina. Skąd te zachwyty?! To film bez ikry, bez błysku, będący wtopą na KAŻDYM kroku. Zbotoksowana RoboCop Renee totalnie mnie nie powaliła – uważam, że zagrała fatalnie; bez charyzmy, bez wyczucia, na dodatek, strasznie drewnianie (co akurat nie dziwi, bo chyba trudno poruszać jej twarzą). Judy to filmowy niewypał – szkoda, że takiego gniota musiała doświadczyć tak niezwykła postać jak Garland… Omijajcie ten ściek bardzo szerokim łukiem.\nAGATA - Szkoda, że bardzo ciekawa osobowość otrzymała taką nieciekawą biografię. Przeraźliwa nuda pozbawiona emocji. W dodatku rola Renee Zellweger jest dla mnie jedną wielką zagadką, bo chyba wszyscy krytycy filmowi na świecie widzieli w niej coś absolutnie rewelacyjnego i wyróżniającego, a ja zobaczyłam co najwyżej nostalgiczną Bridget Jones w rozmiarze XS.\nEWA - Co należy zrobić, żeby Hollywood sobie o nas przypomniało? Zagrać w boleśnie sztampowym filmie biograficznym, w którym najważniejszą rolę odegrają za kulisami charakteryzatorzy. Renee Zellweger naprawdę starała się oddać dramatyczną duszę Judy Garland, co szczególnie widać w scenach koncertów czy prób, jednak scenariusz nie dał jej zbyt wielkiego pola do popisu. To kolejna produkcja o spadającej gwieździe, o brutalnej stronie kariery aktorskiej, o wyrobie nastoletnich idoli. Kolejna produkcja z podobnymi scenami walki z własnymi demonami, jak i najbardziej przyziemnymi problemami. Niestety, Rupert Goold zapomniał stworzyć postać z krwi i kości i wyszedł mu film o nudnawym ludziku z paper mache.\nMADZIA – Taka ciekawa postać i tak zmarnowany potencjał na świetny film. Judy to film ewidentnie skrojony od początku do końca pod filmowe nagrody. Ot, nic porywającego. Film, o którym po tygodniu zapominamy. I jedynie Renee Zellweger jakoś próbuje ten film swoją grą aktorską ratować. Niestety, przy tak nudnym i sztampowym scenariuszu, za wiele wycisnąć się z tego nie dało.\nAGATA - Bardzo przyjemny, ciepły film, ale z tych, które na spokojnie można przyswoić w domowym zaciszu. Dakota Johnson wspominała w wywiadach, że bardzo dobrze pracowało jej się z chłopakiem, który grał Zaka i to naprawdę czuć. Chyba wiele się od siebie nawzajem nauczyli. Przy okazji – jak miło, że Dakota już dawno przestała być aktorką kojarzoną głownie z Grey’em.\nMICHAŁ - Rzadko zgadzam się z krytykami, tu jednak muszę. Tom Hooper oddał w nasze ręce niedopracowanego gniota, który wkurza na każdym kroku. To produkcja fatalna, w której nie da się znaleźć żadnego plusa. No, od biedy, podobała mi się jedna piosenka wykonana przez Idrisa Elbę. Ale tak poza tym? Efekty specjalne są żenujące, aktorzy kaleczą wszystkie utwory, kamera pracuje fatalnie, a niektóre sceny powodują odruch wymiotny. Ależ szrot, ja pierdzielę…\nAGATA - Strasznie to brzydkie i nudne. A Judi Dench (którą w większości ról uwielbiam) powinna mieć zakaz śpiewania nawet pod prysznicem.\nEWA - Ten film składa się z tak wielu złych elementów, że aż ciężko wybrać, co mi przeszkadzało najbardziej. Po pierwsze jest koszmarnie nudno - koty sobie śpiewają, koty sobie znikają, koty sobie chodzą, koty sobie tańczą. I bum, nagle następuje koniec filmu. Po drugie to film, który fizycznie boli. Ciężko uspokoić myśli o tym, jak bardzo chciałoby się wydłubać sobie oczy. CGI tutaj leży i kwiczy, a oglądanie aktorów wyglądających jak stwory kotopodobne zwyczajnie przeraża lub budzi niesmak (zależnie od sceny). Oglądanie Idrisa Elby, który gra kota przebranego za człowieka to niezwykłe doznanie, którego jednak nigdy nie chciałabym doświadczyć. Kolejna sprawa - absolutny brak proporcji w świecie przedstawionym, któremu w ogóle brak jakiejkolwiek konsekwencji. Jednak chyba największym problemem Kotów jest to, że ktoś w ogóle postanowił je przenieść na ekran. Drodzy filmowcy, pamiętajmy, że nie wszystko, co sprawdza się w teatrze, sprawdzi się w filmie.\nMADZIA – Ten film jest tak zły, że oglądanie go wręcz boli. Osoba, która jako pierwsza wpadła na pomysł – przenieśmy Koty na ekrany filmowe – powinna ponieść za to surową karę. I po co komu to było? Żeby teraz wszyscy znani, lubiani i podziwiani aktorzy musieli przepraszać, że przyłożyli do tego rękę? Jedynymi plusami w tym filmie są Ian McKellen i Jennifer Hudson, którzy widać, że starają się jeszcze coś ze swoich postaci wydobyć. Reszta – dno totalne!\nMICHAŁ - Jesteście sobie w stanie wyobrazić film, w którym co minutę, reżyser stara się wepchnąć na siłę jump scare’a? Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że tak można. Pan Pesce udowodnił mi, że jednak można. Szkoda tylko, że po trzecim jump scarze (czyli około trzeciej minuty filmu) zaczynamy ziewać, zaczyna nam się nudzić, bo doskonale wiemy, że za kolejne parę sekund reżyser znów zaatakuje nas, schematycznym, „straszakiem”. I tak przez cały film… The Grudge: Klątwa ma swoje plusy, choćby niezłe zdjęcia, jednak, w generalnym rozrachunku, film jest, przez te kretyńskie, bezpłciowe jumpscare’y, strasznie irytujący. Mogło być lepiej. O wiele lepiej.\nMICHAŁ - To produkcja Zofii Domalik! Nie miała przed sobą łatwego zadania. Reżyserka skonstruowała ten niezwykle smutny film z wielu bardzo wymagających scen, a ta młoda aktorka kapitalnie sobie z tym poradziła. Wszystko dla mojej matki to kino depresyjne, bardzo mocno obrazujące to, co zdarza się w domach dziecka, w rodzinach zastępczych, o czym często słyszy się w mediach. Reżyserka nie unika trudnych tematów, jednak wplata je do swojego filmu z sensem, nic nie jest tu „wciśnięte” na siłę. Fabuła się skleja, choć czasem wydaje się, że zdarzają się tu dłużyzny. Film ten jednak w ryzach trzyma wspomniana Domalik, za którą od czasu tej projekcji bardzo mocno trzymam kciuki – takie talenty nie rodzą się często! Wszystko dla mojej matki warto obejrzeć – zdarzają się tu niedociągnięcia, jednak to i tak kino niezwykle mocne, kino obrazujące współczesną Polskę.\nAGATA - Jeden z tych filmów, któremu naprawdę głupio wystawiać ocenę. Bardzo depresyjny obraz przedstawiający patologiczne działania polskiego systemu (akcja rozgrywa się m.in. w poprawczaku, domu dziecka i w rodzinie zastępczej). Gwarantuję Wam, że zbliżenia na wymiociny, krew i flaki u Vegi są niczym w porównaniu ze scenami działającymi na wyobraźnię w filmie Małgorzaty Imielskiej. Bywały takie momenty, gdy nie tyle musiałam odwracać wzrok od ekranu, co marzyłam też o tym, aby ktoś wyłączył dźwięk. Poza tym, genialny debiut aktorski Zofii Domalik. Mam nadzieję, że dziewczyna nie porzuci swojego powołania.\nMICHAŁ - Nie wysiedziałem do końca – po czterdziestu minutach opuściłem salę. „Film” ten totalnie nie trafił w moje poczucie humoru, strasznie mnie wku.wiał, nie byłem w stanie tego znieść. Wydawało mi się, że jestem odporny, że zniosę każdego gniota – tu nie dałem rady. Dobrze Wam radzę: omińcie to ścierwo!\nAGATA - To po prostu kompletnie nie jest moje poczucie humoru. Przeżyłam straszne męczarnie. Sama nie wiem za co daję aż 2/10 :D\nMONIKA - Chciała bym tak krzyczeć słowo "MORDA" jak Woronowicz. Swoją drogą okazało się, że aktor ma niesamowity komediowy potencjał. Dość dużo klozetowego humoru, co bardzo mi przeszkadzało, ale wspomniany aktor z wiejskim akcentem "wynagradzał" ten fakt. Nie widziałam sztuki na której podstawie jest film, ale było lepiej jak myślałam (obstawiałam totalny shit). Swoją drogą od jakiegoś czasu, jak widzę nazwisko Dereszowskiej w obsadzie to wiem, że nie będzie to produkcja najwyższych lotów.\nEWA - Przyznam się, bez zbędnego bicia, że naprawdę przez pierwsze 15 minut byłam bardzo pozytywnie nastawiona. Śmiałam się, nie było (jeszcze) kloacznych żartów, punkt wyjścia historii nawet zgrabnie się prezentował. No cóż, ale później, jak to w polskiej komedii romantycznej (?) bywa, posypało się lawinowo. Niesmaczne żarty, dziury scenariuszowe i logiczne jak trzy Rowy Mariańskie, niefortunnie przedstawione postaci kobiece i wciskanie niezwiązanych z fabułą gagów, gdzie tylko się da. Chociaż film ma jeden, całkiem spory przy wszystkich jego wadach, plus. Odkrywa zaskakujący talent komediowy Adama Woronowicza, którego jakiś sprawny reżyser od tego gatunku powinien wziąć w obroty (choć to chyba nie w Polsce).\nMADZIA – Szczerze? Przez pierwsze pół godziny filmu zastanawiałam się skąd te wszystkie negatywne o nim opinie. Było zabawnie, było dobrze zagrane, było ciekawe wprowadzenie w fabułę. Niestety, potem było już tylko gorzej. Kloaczne żarty, sceny, które wprowadzone są do filmu kompletnie niepotrzebnie i które wydają się jedynie taką „zapchajdziurą”. Robi się nudno, nielogicznie i wręcz niesmacznie. Na wielki plus Adam Woronowicz, który pokazał, że ma ogromy talent komediowy.\nMICHAŁ - Strasznie żałuję, że polski dystrybutor nie dał nam szansy obejrzeć tej produkcji z oryginalnymi głosami (m.in. Holland, Smith i Gillan) – przeczuwam, że wtedy lepiej bawiłbym się na tej projekcji. A tak? Otrzymujemy produkcję niezwykle nierówną – 50% nudy, 50% dobrej zabawy. Nie wiem, na ile to kwestia dubbingu, na ile oryginału, ale sporo tu strasznie rozwleczonych sekwencji, w których nie mamy nawet jak się zaśmiać, bo padające teksty są niezwykle bezbarwne i bez wyrazu. Potem jednak nadchodzi kolejna sekwencja, która powoduje, że aż wybuchamy śmiechem. Muszę zatem ocenić ten film pod względem polskiego dubbingu: jest strasznie średnio. Poczekam jednak na wersję oryginalną – nie zdziwię się, jak będę się na niej bawił wybornie. Apel do dystrybutorów: dorośli widzowie też chcą chodzić na animacje, co widać po salach kinowych – może warto zastanowić się chociaż nad jednym seansem, z oryginalnym dubbingiem i polskimi napisami, w każdym z multipleksów?\nAGATA - Średnio-fajni powinno być w tytule. Kolejna nieszkodliwa, ale przy tym niezapadająca w pamięć animacja. Chociaż kilka scen było całkiem zabawnych, to jednak zdecydowana większość nijaka i przynudzająca. Może w oryginalnej wersji językowej film bardziej by się obronił, ale zupełnie nie czuję potrzeby przekonania się o tym. O ile w ogóle do Polski zawita taka wersja.\nEWA - Zabawna i sprawnie zrealizowana animacja z przesłaniem dla dzieciaków, że jednak egoizm i próżność są obecnie mocno przereklamowane. Ważne, że twórcy nie decydują się na wyśmiewanie nerdowego stylu bycia jednego z bohaterów, a raczej skupiają się na wszystkich jego zaletach i ukazują dlaczego nie warto zbyt pochopnie wszystkich osądzać. Jak to wszystkie dobre animacje prawią - koniec końców liczy się to, co każdy z nas ma w serduchu.\nMADZIA – Fajna, zabawna, przyjemna bajeczka. Jeśli jako rodzice, chcecie zaszczepić w swoich pociechach miłość do filmów szpiegowskich, Jamesa Bonda itp., polecam pokazać im najpierw ten film. Gwarantuję, że się spodoba 😊\nMICHAŁ - Nie będę ukrywał: czuję rozczarowanie. Spodziewałem się, po świetnych zwiastunach, kina równie kapitalnego, jak w przypadku dwóch poprzednich części. A co otrzymałem? Film może i niezły, ale nie uderzający tak mocno jak „jedynka” i „dwójka”. Pełno tu bzdur, pełno fabularnych idiotyzmów – czasem można się naprawdę zirytować narracją tej produkcji. Nie zmienia to jednak faktu, że wciąż czuć tu pazur Pasikowskiego. Bo, mimo wszystko, film ten ogląda się świetnie. Kapitalną robotę robią tu Dorociński z Lindą (w przeciwieństwie do Pazury – tak skandalicznie żenującej roli to ja dawno nie widziałem), scena w klubie z Lubosem to totalny opad szczęki (jedna z najlepszych scen w polskim kinie w ostatnich kilkunastu latach), pojawiają się genialne one-linery, muzyka też jest naprawdę spoko. Kurde, gdyby tylko dopracować tę fabułę, przedstawić ją w logiczny i uargumentowany sposób, byłoby naprawdę świetnie… Szkoda, bo był potencjał na produkcję równą „jedynce” i „dwójce”.\nAGATA - Całkiem spoko sensacyjniak, o którego fabule za kilka miesięcy nie będę w stanie zbyt wiele powiedzieć. Fani serii wyczują we mnie ignorantkę, ale sorry not sorry, nie jestem w stanie zrozumieć kultowości tego tytułu. Tzn. nie rozumiem nawet kultowości dwóch poprzednich części, bo trójce nie wróżę już takiej przyszłości. To kino niezłe, ale zupełnie nic poza tym. Aktorska starszyzna jest śmieszna, a ich gra wręcz komiczna (zwłaszcza pan Pazura nie umie w dramaty). Poza tym, motywy działań bohaterów są, lekko mówiąc, od czapy i bardzo trudno w nie uwierzyć (tak wiem, to kino akcji i rządzi się ono swoimi prawami, ale nadal.. WTF?!). Największy plus za muzykę, która doskonale nawiązywała do filmów z lat 90-tych oraz za młodsze pokolenie aktorów. Chłopaki dają radę.\nEWA - Jestem ogromną fanką poprzednich części i staram się powtarzać historię Franza przynajmniej raz w roku. Nie jestem być może najbardziej wiarygodnym widzem, jednak nawet fanom trudno zignorować niedociągnięcia Psów 3. Chociaż rączki same się zacierają, gdy tylko widzimy Bogusia Lindę na ekranie, to nie można zignorować wrażenia, że Pasikowski zrobił ze swojego sztandarowego bohatera starego dziada, z którego wszyscy się śmieją. Niby logiczne, tyle lat minęło. Franz co prawda ostatecznie pokazuje, że rdza go jeszcze nie pokryła, jednak miałam niekiedy wrażenie, że odebrano Franzowi jego godność. Pasikowski na siłę próbuje także odhaczyć wszystkie elementy charakterystyczne dla pierwszej i drugiej części trylogii, co niekiedy wychodzi karykaturalnie. Skoro ponarzekałam, to teraz mogę się pozachwycać. Cudownie znowu było poczuć klimat tej historii, na której, mimo jej kultowości, zaczął osiadać kurz. Świetnie wypada tutaj aktorska trójca – Dorociński, Linda i Pazura. W szczególności swoje pięć minut święci ostatni z nich, przypominając widzom, dlaczego Czarek zdobył nasze serca w latach 90.\nMADZIA – Od razu się przyznam bez ogródek, że nie jestem fanką Psów. Widziałam chyba tylko pierwszą część i to na tyle dawno, że już niemal nic z niej nie pamiętam. No, ale Pasikowski nagrał nowy film – koniecznie trzeba iść do kina. A mogłam sobie jednak ten seans odpuścić. Przez cały film miałam wrażenie, że chyba jednak coś mi się pomyliło i jestem na filmie Vegi. Dialogi w Psach są dokładnie na takim poziomie. Ilość bluźnierstw przekracza granice zdrowego rozsądku. Luki w scenariuszu, brak logiki. Masakra totalna. Pasikowski chciał przenieść bohaterów Psów w dzisiejsze czasy, ale nie bardzo mu się to udało. Na wielki plus Cezary Pazura. Dawno nie widziałam go w tak dobrze zagranej roli. Aż miło było popatrzeć.\nMICHAŁ - Wiele oczekiwałem po tej produkcji. Dwie uwielbiane przeze mnie aktorki (Charlize i Margot), mocna tematyka, świetne zwiastuny… No i niestety klops. Może nie jest to duży klops, ale jednak klops. Gorący temat okazał się filmem zbyt krótkim, by przedstawić aferę Ailesa, zabrakło też reżysera pokroju McKaya, by w podobnej konwencji zrealizować to dzieło. Otrzymujemy tu prawdziwy aktorski popis: Theron jest niesamowita, Margot jest niesamowita (choć zdecydowanie jej tu… za mało – naprawdę, to rola strasznie krótka), nawet Kidman, której nie trawię, jest świetna. Tylko, co z tego, skoro scenariusz mocno kuleje? Historia afery wokół Ailesa przedstawiona została „po łebkach”, pełno tu przeskoków akcji, czasem mocno mnie to irytowało. Gorący temat stał się przez to dziełem zbyt płaskim, dziełem, które miało potencjał na zdecydowanie więcej. Nie zaprzeczę: pełno tu mocnych i genialnych scen, jednak nie do końca mi się one ze sobą zazębiły. Ale, żebym nie był już tak wredny dla tej produkcji: oprócz aktorek, również zdjęcia i muzyka robią kapitalną robotę. Gdyby z tą obsadą nakręcić miniserial, nie pocięty film, byłoby piekielnie dobrze!\nAGATA - Kupił mnie ten film! Dobry pomysł z podzieleniem go na 2 części, czyli „życie redakcji” + „życie pracowników redakcji”. Oddzielająca te dwie części scena w windzie, znana chociażby z plakatu, jest dosłownie nafaszerowana napięciem i pozostawia z niedosytem widza, który liczył na zdecydowanie więcej spotkań blond-trójcy. To, co podobało mi się chyba najbardziej, to fakt, że głośny (a zatem i chwytliwy) wątek #metoo nie został przedstawiony w tani, kontrowersyjny sposób. Jest wręcz przeciwnie – film z klasą i chłodem, ale jednocześnie nie bez emocji, pokazuje, jak wiele płaszczyzn współtworzy ten problem oraz dlaczego przez dziesiątki lat był on zamiatany pod dywan. Gorący temat dobrze ogląda się, jako uzupełnienie serialu The Morning Show.\nMONIKA - Gdy tylko zobaczyłam zwiastun w listopadzie, pomyślałam: "O mój Boże! Najlepsza z możliwych ekipa aktorek, nośny temat, będzie git (I hit)!". Popędziłam do kina w dniu premiery na godzinę 10 i... wracałam z mieszanymi uczuciami. Moim zdaniem film był zachowawczy, bardzo poprawny. O wiele "mocniej" traktuję temat The Morning Show (polecam bo Aniston gra tam "życiówkę") i Na cały głos. Z jednej strony nie można się przyczepić, bo było naprawdę ok, ale zabrakło mi "tego czegoś". Jak na taki temat o wiele za szybko się o tej produkcji zapomina.\nEWA - Gorący temat porusza wiele kwestii molestowania seksualnego w pracy, nie tylko opierając się na wydarzeniach w telewizji Fox. To chyba najmocniejszy punkt produkcji – wielowymiarowość spojrzenia na tak poważny problem i dojście do wniosku, że co z tego, że kobiety mogą walczyć, mogą się nawet solidaryzować (chociaż film pokazuje, że często tego nie robią, osądzając się nawzajem gorzej niż osądzają ich mężczyźni), mogą tworzyć pozwy, jednak takie sytuacje nadal są i mają się, niestety, zadziwiająco dobrze. Aktorsko to majstersztyk , zarówno biorąc pod uwagę trzy główne aktorki, jak i Johna Lithgowa wcielającego się w głównego oprawcę. Zabrakło mi jednak w tym wszystkim bardziej równego scenariusza, który jednak nie wykorzystuje sposobu opowieści, na jaki zdecydowali się twórcy.\nMADZIA – Szanuję za wielowymiarowość, szanuję za grę aktorską, bo jest na najwyższym poziomie. Jednak czegoś mi w tym filmie zabrakło. Jak na taki temat jest on za mało dosadny, dobitny. Za szybko po seansie się o nim zapomina. A szkoda. Bo potencjał był ogromny.\nMICHAŁ - Klapa finansowa. Masa problemów na planie. Afery, afery, afery, non stop jakieś afery wokół tej produkcji. A wiecie co jest najzabawniejsze? Że problemy w tym filmie widać, jednak totalnie nie wpłynęły na mój odbiór tej produkcji! Ba, bawiłem się bardzo dobrze! Dużo tu do śmiechu, jest i trochę do przemyśleń – czuć, że twórcy nie chcieli oddać w nasze ręce kolejnego, zwykłego filmu, chcieli przekazać „coś więcej”. Owszem, montaż jest fatalny, czuć brak spójności między scenami, widać, że łatwo na planie nie było, skoro, ewidentnie brakuje tu fragmentów łączących fabułę w całość. Ale spokojnie – przebiegu akcji się domyślicie i tak bezproblemowo. Nie jest może to jakieś wybitne kino, ale dla Downeya i dla FENOMENALNYCH zwierzaków (misiu <3) warto ten film (w oryginalnej wersji językowej!!!) obejrzeć. Czasu nie stracicie, a nieźle się pobawicie.\nAGATA - Lekkie, zabawne, familijne kino. Polecam w oryginalnej wersji językowej.\nEWA - Wbrew powszechnej opinii – bawiłam się na Doktorze znakomicie. To taki rodzaj filmu, dzięki któremu robi się cieplej na sercu i oglądasz go przez cały czas z wielkim uśmiechem na twarzy. Nie przeszkadza, że Robert Downey Jr. znowu gra samego siebie, że wszystko przypomina nieco filmy w stylu W 80 dni dookoła świata. Wszystko, łącznie z CGI, ładnie się zgrywa, tworząc fajną produkcję z uroczym przesłaniem i uroczymi bohaterami. Niestety, widziałam jedynie wersje z dubbigiem (który wyszedł całkiem nieźle), jednak kto tylko może niech obejrzy wersję z napisami, bo tam same castingowe perełki.\nMADZIA – O Boże, jakie to było dobre! Nie spodziewałam się kompletnie. Tak uroczej, przyjemnej, „odmóżdżającej” przygodówki nie widziałam dawno. Idealne na wieczór po stresującym dniu. Uśmiech nie schodził mi wręcz z twarzy przez cały seans. Przeżyłam nawet dubbing (!), którego w filmach aktorskich nie znoszę.\nMICHAŁ - Ależ to przehajpowana produkcja, o ja pierdzielę! Owszem, szacun dla operatora i dla montażysty za udawanie mastershota, ale za co więcej mam tu okazywać szacunek?! Za skandalicznie słabą drugą połowę filmu? Za masę absolutnie debilnych scen? Za to, że z głównego bohatera często robi się tu idiotę? 1917 to w pierwszej połowie kino świetne, rewelacyjnie zagrane, mocne i przemyślane – czuć tu strach, czuć brud i okrucieństwo wojny. Nagle, po wydarzeniach przy szopie, film ten zmienia się w wysokobudżetowego gniota, który obraża inteligencję widzów – dzieją się tu rzeczy, które w nie przeszłyby nawet w kinie sci-fi (scena z wyjściem z rzeki, scena z Niemcem, który chyba umiał tylko biegać, bo celność miał gorszą niż szturmowcy w Star Wars…). Film Mendesa to bezapelacyjnie popis Deakinsa i Smitha, ale nie róbmy z tego obrazu arcydzieła, bo do tego statusu, tej produkcji, cholernie, cholernie, cholernie daleko. To operatorsko-montażowy popis, który został popsuty przez słaby scenariusz. Tyle.\nAGATA - Sposób, w jaki film został nakręcony – rewelka. Aktorsko też super, ale bzdury w fabule były do tego stopnia irytujące, że nie jestem w stanie przesadnie pochlebnie wypowiedzieć się o tym tytule. Może też przesyt kinem wojennym sprawia, że oczekuję już od tych filmów czegoś oryginalniejszego (piąteczka, Jojo!). Choć przyznaję, że początkowe sceny kupiły mnie totalnie.\nMONIKA – „Fabuła do dupy" - tak można by skrócić wszystkie recenzje, które przeczytałam przed filmem. Poszłam więc dla tej wyjątkowej formy, gdzie kamera podąża za bohaterem, a montażu praktycznie nie widać (bo jest tak świetny). I powiem tak - zaskoczyłam się absolutnie na plus. Moim zdaniem ten film złapał kwintesencję wojny. Decyzyjni stojąc w bezpiecznym miejscu obgadują strategię, a szeregowi brodząc w błocie i między trupami muszę te decyzje wykonywać. I dla czego? Dla kawałka blachy z wstążeczką. Gdyby wyciąć te sceny gdzie mamy do czynienia z MacGayverem wojny to już w ogóle była by petarda. Nie jestem fanką kina wojennego, ale tutaj nie nudziłam się ani minuty. Oscar za montaż (a raczej jego brak).\nEWA - Największe rozczarowanie stycznia. Ponoć oscarowy pewniak, a mnie pozostawił z bardzo obojętnym „meh”. Ugrzeczniona wojna, w której nie było miejsca na dosadność w formie emocjonalnej. Fenomenalny montaż i praca kamery, jednak w obliczu absurdalnych scen dziejących się od połowy filmu, w których dramatyzm piętrzy się na siłę, a nie stąd, skąd wynikać powinien (tęsknota za rodziną, utarta przyjaciół, zmęczenie i brak nadziei wśród żołnierzy), nie mogą uczynić tego filmu czymś więcej niż jest.\nMADZIA – Ale, że nominacja do Oscara w kategorii najlepszy film? Serio? Tak słabego filmu wojennego dawno nie widziałam. Kolejna styczniowa premiera, która ma tyle luk w scenariuszu, że chciałoby się iść do scenarzysty z listą pytań. Byłam na nim w IMAX-ie i żałuję, bo równie dobrze można go obejrzeć w 2D. IMAX, niestety, nic tu nie wnosi. Brakowało tylko jakiegoś ckliwego romansu w tle. Na plus na pewno zdjęcia, aktorstwo i ciekawa zmiana głównego bohatera w trakcie filmu.\nMICHAŁ - Za opis tej produkcji powinno wystarczyć: Taika Waititi. Jojo Rabbit to kino, które w mistrzowski sposób ukazuje nam okrucieństwo wojny z perspektywy młodego chłopczyka. Bywa więc zabawnie, radośnie, nie czuje się powagi sytuacji – wszystko oplecione specyficznym, fenomenalnym, poczuciem humoru reżysera. Nie będzie to jednak opowieść radosna, nie będzie to opowieść dowcipna do końca…Waititi stworzył film kompletny, niezwykle przemyślany, genialnie rozpisany, kapitalnie zagrany obrazem (zwróćcie uwagę nawet na zmianę filtrów). Reżyser, jak mało kto, potrafił ukazać najstraszniejszą z wojen, nie epatując przemocą, ukazując piekło takim, jakim widziałby je mały chłopiec. To kino przewrotne, to kino typowo waititowskie. Nie tylko scenariuszem i obrazem przygniata nas ten film. Jojo Rabbit to również, a może i przede wszystkim (?), popis aktorów. Debiutujący na ekranie Roman Griffin Davis miażdży system (debiut porównywalny z uderzeniem Bale’a), Sam Rockwell miażdży system, Taika Waititi miażdży system – ba, muszę pochwalić tu także Rebel Wilson i Scarlett Johansson, których na co dzień, cholernie nie trawię. Jojo Rabbit to kino wielkie, to kino, do którego, zdecydowanie, będę powracał. Potężne uderzenie!\nAGATA - Świetny scenariusz i przegenialni aktorzy. Pamiętam, że po wyjściu z kina byłam trochę rozczarowana, że to nie komedia, a komediodramat, ale z perspektywy czasu już aż tak bardzo mi to nie przeszkadza. Trzeba zaznaczyć, że nie jest to film, który robi sobie jaja z wojny. To kino o dziecięcej wyobraźni oraz o tym, że dobre serce wygrywa nawet wtedy, gdy otaczająca, nazistowska rzeczywistość jest jedyną, którą mała istota poznała w swoim życiu. Warto obejrzeć.\nMONIKA - Kolejne zaskoczenie miesiąca! Tym razem liczyłam na komedię, a tu przemyślane elementy dramatu. Kolejna propozycja o tematyce wojennej tego miesiąca. Film inny niż wszystkie, z perspektywy dziecka, psycho-fana Hitlera. Podobał mi się ten pryzmat dziecka, który patrzy na świat zero-jedynkowo, wyprany przez hitlerowską propagandę.\nEWA - Waititi, choć nie jako pierwszy w świecie kultury, pokazuje, że o wojnie lub o złych ideologiach można mówić w inny sposób. Ich przedstawienie za pomocą postaci małego chłopca, który nie bardzo rozumie, czym są symbole, które nosi, jednak pozwalają mu przynależeć do jakiejś grupy. Wyimaginowany przyjaciel Jojo, Adolf Hitler, to w jego wyobrażeniu miły, ciepły człowiek, który zawsze służy radą. Film jednak jest najlepszy, gdy zaczyna być poważnie, a kończą się elementy komediowe. Matka Jojo, grana przez Scarlett Johannson, oraz postać kapitana, granego przez Sama Rockwella, to najlepsi bohaterowie wykreowani przez reżysera, ponieważ najbardziej ukazują złożoność decyzji, jakie podejmowali ludzie w tamtym czasie. Cudnie, że Johannson otrzymała nominację, jednak bardzo szkoda, że pominięto Rockwella.\nMADZIA – Jaki to jest dobry film!!! Widziałam już dwa razy i pewnie obejrzę jeszcze nie raz. Waititi po raz kolejny udowadnia, że jest genialnym reżyserem, a jego wizja wojny z perspektywy dziecka jest znakomita! PS. Sam Rockwell wymiata! :D\nMICHAŁ - Tak, jestem FANATYKIEM dwóch pierwszych części. Oglądałem je po kilkanaście razy, za każdym razem doskonale się bawiłem. A jak wypadła „trójka”? Tak, jak się spodziewałem… CZYLI ZAJEBIŚCIE! Można płakać ze śmiechu, akcja gna na złamanie karku, Will i Martin są przekozakami, a nawet znalazło się miejsce na gwałtowny (smutny dla mnie :( ) zwrot akcji. Trzecia część Bad Boys to kino rozrywkowe na najwyższym poziomie, które ogląda się z zapartym tchem od pierwszej do ostatniej sekundy. Już nie mogę doczekać się „czwórki”, która, zapewne, będzie równie przekozacka! Jak kochacie Bad Boys i Bad Boys 2 to biegniecie do kina. Aaa, zapewne już i tak pobiegliście ;)\nAGATA - Lubię, gdy w kinie akcji pojawiają się heheszki z kina akcji, a tutaj na pewno tego nie zabrakło. Przyjemne i typowe kino rozrywkowe, ale chwilowo mam uczulenie na Bad boys, bad boys whatcha gonna do, whatcha gonna do? When they come for youuuuuu :P\nEWA - To naprawdę jeden z najlepszych powrotów serii w ostatnich latach. Twórcom udaje się coś, co np. nie udało się za bardzo Pasikowskiemu w nowych Psach. Zdają sobie sprawę z tego, ile lat minęło, że Smith i Lawrence to już panowie po pięćdziesiątce i zgrabnie czerpią z tych faktów korzyści. Mamy tutaj też kontrapunkt w postaci nowych bohaterów, których pojawienie się sprawia, że zestawiamy stare podejście policji i załatwiania spraw z nowym. Dodatkowo możemy tutaj mówić o rodzinie niekoniecznie powiązanej więzami krwi (trochę jak w Szybkich i wściekłych). Niektóre elementy komediowe o wiele lepiej się sprawdzają w Bad Boys for Life niż w samych Bad Boys. Świetnie się to ogląda, bo to pierwszorzędna kinowa rozrywka. Ba, paradoksalnie chyba to właśnie jest moja ulubiona część serii.\nMADZIA – Przeniesienie bohaterów filmu naszej młodości (w sumie to nawet lat dziecięcych 😉) do dzisiejszych czasów wyszło świetnie. To co nie udało się Pasikowskiemu w Psach, udało się El Arbiemu w Bad Boys. Panowie swoje lata już mają, ale nadal wymiatają! 😊 Jest to zdecydowanie rozrywka na poziomie. Dla fanów Bad Boys pozycja obowiązkowa.\nMICHAŁ - Tu niespodzianki nie ma. Otrzymaliśmy to, co zapowiadały trailery. To prosta historia, jakich było zapewne sporo, ale nikt o nich nie kręcił filmów. Eastwood znów oddaje w nasze ręce film poprawny pod każdym względem, jednak totalnie nie zapadający w naszej pamięci. Wszystko tu jest ok, jednak nie ma zbyt wielu elementów, które wybijałby się ponad ten poziom. W przypadku Richarda Jewella możemy mówić jedynie o aktorskim koncercie w wykonaniu Rockwella i Wilde przewyższającym normy tej produkcji. Obejrzeć ten film warto, ale polecam to zrobić w niedzielę do obiadu.\nAGATA - Wszystko jest tu takie bardzo poprawne. Niby dobre, ale nie aż tak, żeby wieczorami rozmyślać nad tematem. Aktorzy, jakże by inaczej, świetnie sprawdzają się w swoich rolach. Ale nominację do wiadomo czego dla aktorki drugoplanowej odbieram Kathy Bates i bez wahania wręczam Olivii Wilde. Do twarzy jej z takim wyrachowaniem.\nMONIKA - Strasznie szkoda mi było głównego bohatera więc na pewno mogę powiedzieć, że historia mnie ujęła. Jednak obawiam się, że po jakimś czasie będę pamiętać jedynie znakomitego Paula Waltera Hausera i Sama Rockwella.\nEWA - O tym filmie wystarczyłoby napisać, że to Clint Eastwood, rocznik 2020 i wszyscy wiedzieliby czego się spodziewać. Społeczny temat, oparty na prawdziwej historii, z przejmującymi bohaterami, którzy są bardzo konsekwentnie poprowadzeni i o których dostajemy na tyle dużo informacji, aby móc dobrze przyjrzeć się ich działaniom i motywacjom. Eastwood mierzy się z konsekwencjami pragnienia zrealizowania amerykańskiego snu, który dla Amerykanów staje się niekiedy przekleństwem i ich własną pułapką. To też kolejny film o tym, jak wielkie znaczenie mają media i jak one kreują nasze pojmowanie rzeczywistości. Eastwood to genialny reżyser, więc warsztatowo to kolejne arcydzieło w jego dorobku. To także kolejny w styczniu film z niesamowitymi aktorskimi popisami, w szczególności Sama Rockwella i Paula Waltera Hausera.\nMADZIA – Rozmawiałam z kimś niedawno o filmach Clinta Eastwooda i niestety zauważyłam pewną zależność. A mianowicie – najlepsze filmy reżyserowane przez Eastwooda to te, w których Eastwood także gra. Richard Jewell do najlepszych się nie zalicza. A szkoda, bo (podobnie jak w przypadku Judy) potencjał na świetny film był. Wyszedł jednak trochę film telewizyjny, który warto gdzieś tam sobie w zaciszu domowym kiedyś przy okazji obejrzeć, ale na kino raczej szkoda pieniędzy. To, co podobało mi się w nim najbardziej to fakt, że do samego końca nie wiemy tak naprawdę czy tytułowy bohater jest winny czy też nie. PS. Sam Rockwell wymiata! 😊\nEWA - Jestem pewna, że ten film będzie mocnym kandydatem na zostanie najlepszą animacją 2020. Przezabawne żarty czy znakomity dubbing (tak, serio), w którym udało się przemycić polskie zabawy słowne to tylko preludium do większych zalet tego filmu. Koreańscy twórcy bawią się tropami Disneya, cicho śmiejąc się pod nosem z pewnych stereotypów, które już propagowane być nie powinny. Jednak tym, co czyni ten film naprawdę wyjątkowym, są nietuzinkowi bohaterowie. Księżniczka nie jest wysoką blondynką o długich włosach i mocnym wcięciu w talii a pulchną, niską dziewczyną o wielkim sercu. Książę nie jest księciem a zielonym, niskim stworkiem przypominającym gnoma. Wszystkie postaci wyłamują się z naszego postrzegania Disneyowskiej „bajki o księżniczce, złej królowej i nadchodzącym pocałunku od "Tego Jedynego". Cudowne jest także to, że twórcy konsekwentnie zamykają tę historię licząc się właśnie z tym przesłaniem, że wygląd to jednak nie wszystko.\nMADZIA – Od kilku już lat siedzę mocno w koreańskiej kulturze – muzyka, filmy, seriale – jestem z tym wszystkim na bieżąco. Wiedziałam, że Koreańczycy kręcą świetne horrory, kryminały, dramaty, ale żeby animacje? W zeszłym roku zdecydowanie brakowało mi takich właśnie animacji – pięknych, z mądrym przesłaniem, a przede wszystkim nie cukierkowych. Jestem pewna już teraz, że będzie to jedna z najlepszych animacji tego roku.\nMONIKA - Byłam fanką filmu Małe Kobietki z 1949 roku. Moi rodzice w pewnym momencie rzygali losami pierwszej feministki w moim życiu - Jo March. Mieli dosyć łez po stracie Beth (bo czy co tydzień można płakać z tego samego powodu?). W tej adaptacji z 2020 roku urzekła mnie Saoirse Ronan, która była absolutnie genialna. Absolutnie zrozumiem, jak ktoś powie, że nuda. Dla mnie wspomnienie dzieciństwa i trochę "awwww".\nEWA - Jak dobrze, że Greta Gerwig zdecydowała się zrobić ten film. To jeden z tych filmów, które zdecydowanie zaliczę do kategorii „potrzebne”. Pozostając w czasach wojny secesyjnej, czyli w czasie, w którym rozgrywała się tytułowa powieść, uwspółcześnia opowieść Alcott, ukazując jej uniwersalny wymiar. Świetnym rozwiązaniem okazała się nie linearność w jej przedstawieniu, dzięki czemu jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć wybory sióstr March oraz uważniej przyjrzeć się wydarzeniom, które do nich doprowadziły. To jednocześnie film o kobiecych wyborach, o siostrzanych więzach, o tym, że nasze wyobrażenia o przyszłym dorosłym życiu rozmijają się bardzo często z rzeczywistością, jak i o tym, że mężczyźni nie mają do końca wstępu w nasz świat. Gerwig cudownie dobrała wszystkie aktorki do postaci kobiecych i widać, że każda z nich idealnie czuje się w skórze danej kobiety w rodzinie March (bo nie mowa tu tylko o siostrach). Genialne oddzielenie czasu niewinności, dorastania, powolnego wychodzenia z domu od przyszłego czasu „dorosłego” za sprawą kolorystyki zdjęć sprawiło, że łatwo jest te dwie płaszczyzny czasowe rozgraniczyć. Bardzo, bardzo dobry film, do którego z pewnością będę wracać.\nMADZIA – Jaki ten film był piękny. Nie czytałam książki, ale już się za nią zabieram, bo widzę, że wiele straciłam. A wracając do filmu – ryczałam jak bóbr. Aktorsko powala. Nawet Chalamet, którego naprawdę nie znoszę i który zazwyczaj utrudnia mi oglądanie filmów swoim w nich udziałem, tutaj nie dość, że mi nie przeszkadzał, to wręcz idealnie mi do swojej roli pasował. Dla osoby, która nie czytała książki, ani nie widziała żadnych wcześniejszych jej ekranizacji / adaptacji, momentami ciężko się połapać co się dzieje, bo jednak sporo jest skakania w czasie. Jednak, o dziwo, nie męczy to tak bardzo jak mogłoby się wydawać.\nMICHAŁ - Otrzymałem dokładnie to, czego oczekiwałem po zwiastunach. To fajna, B-klasowa, produkcja, w której jumpscare’ów nie uświadczycie, jednak klimacik ma całkiem zacny. Powiedziałbym, że to połączenie pierwszego Obcego z … A nie, lepiej nie zdradzę, bo zepsułoby Wam to trochę finałową zabawę ;) Wiadomo, fabuła jest głupia, slow-mo w tym filmie to patologia, ale generalnie bawiłem się świetnie. Efekty specjalne są bardzo dobre, Stewartowa nie irytuje, muzyka robi robotę, nie ma tu miejsca na nudę. Przymknijcie oczko na fabularne bzdury i bardzo miło spędzicie czas w kinie. No ok, podciągam ocenkę o jeden w górę – po prostu kocham podwodne klimaty, a Eubank bardzo fajnie je wygenerował ;)\nEWA - Nudny, wtórny horror prawie-kosmiczny, bo osadzony w głębinach oceanu. Nic w tym filmie nie przykuło mojej uwagi za wyjątkiem niezłego punktu wyjściowego i zabawnej męskiej postaci, która dość szybko umiera. Nieudolne połączenie Obcego i Głębi - bez ich klimatu i przenikliwości. Mocno odradzam.\nMADZIA – Nie, nie i jeszcze raz nie. Już po zwiastunach wiedziałam, że nie będzie to dobry film, ale liczyłam chociaż, że będzie się można dobrze na nim bawić, że będzie mógł służyć jako swego rodzaju „guilty pleasure”. Niestety nie. Podejrzewam, że twórcy chcieli nam dać nowego Obcego, a wyszło jak zawsze, czyli źle. Stewart nadal jest irytująca i nadal ma tylko jedną minę (mogłaby wziąć przykład z Dakoty Johnson, która chyba nauczyła się grać). Podobało mi się jednak to, że mimo wszystko „główne skrzypce” grają tutaj kobiety (nie chcę wam spoilerować zakończenia), nawet jeśli przez większość filmu biegają w samej bieliźnie.\nMICHAŁ - Jedna z największych niespodzianek tego miesiąca. Szedłem do kina, bo mam UNLIMITED, więc generalnie staram się oglądać, jak najwięcej. Tymczasem, zamiast horrorowego szrotu, otrzymałem świetne, arthouse’owe podejście do tematu. Tak, dobrze pamiętacie – nie przepadam za tego typu, niszowym kinem, ale tym razem, wyszedłem z sali zachwycony. Małgosia i Jaś to piękna audiowizualna uczta, w której strachu nie wywołują idiotyczne jumpscare’y, a przerażająca, niezwykle mocarna muzyka. Do tej pory soundtrack ryje mi głowę – jest po prostu absolutnie niesamowity! Do tego dochodzą unikalne, przecudne zdjęcia, które w mistrzowski sposób pomagają w budowaniu napięcia. Perkins przebudowuje baśń braci Grimm na swój sposób, nie bez powodu dodając Małgosię z przodu tytułu. Fakt, może czasem jest zbyt dziwnie (nawet jak na mnie), ale generalnie jaram się tą produkcję strasznie! Choć doskonale zdaję sobie sprawę, że Małgosia i Jaś trafią tylko do tych najbardziej porytych umysłów ;)\nEWA - Minimalistyczny w formie (i budżecie) feministyczny retelling baśni braci Grimm. Ciekawy plot twist, zmiana priorytetów u tytułowych postaci, mocny klimat mroku i niewiadomego, gdzie strach wynika raczej z mistycyzmu niż z przerażających istot. Fantastyczny pomysł!\nMADZIA – Boże, jak dawno nie widziałam tak klimatycznego horroru. Film utrzymany jest w klimacie oryginalnych baśni braci Grimm (zanim wszystko zostało ugładzone i polane lukrem). I to działa baaaaardzo na jego plus. Ten film nie potrzebuje jump scare’ów, nie musi nas straszyć żadnymi potworami. A i tak przez cały czas siedzimy jak na szpilkach, czekając co się za chwilę stanie. No i ten zwrot akcji na koniec. I ten zwrot akcji w połowie. Och! Bajka! 😊\nPREMIERY PRODUKCJI STREAMINGOWYCH BEZ PREMIERY KINOWEJ\nMICHAŁ - Nienawidzę Sandlera. Wciąż nie wiem, jak ten kretyn zyskał taką popularność, wciąż nie wiem, dlaczego ludzie tak go kochają… Nie muszę zatem dodawać, że do tej produkcji podchodziłem z myślą: „o nie, to znowu, kur.a on”… Jakież było zatem moje zaskoczenie, że ten film… okazał się produkcją bardzo dobrą! Postać grana przez Piachlera (taki suchar) ma tu celowo irytować i robi to doskonale (najśmieszniejsze jest to, że grając irytującą postać Sandler jest mniej irytujący niż zwykle), fabuła wciąga od pierwszych minut (finał urywa zadek!), a strona wizualna (trzeba się do niej przyzwyczaić, bo jest specyficzna) robi robotę. Zdarza się tu trochę sztucznie przeciągniętych scen, jednak, w ostatecznym rozrachunku, Nieoszlifowane diamenty bronią się doskonale. Nie spodziewałem się, że to jeszcze kiedyś napiszę (pisałem to raz w życiu, przy okazji filmu Zabić Wspomnienia, gdzie Adam był świetny), ale tak: to film z Sandlerem, który warto znać! Ale spoko, teraz nakręci pewnie znów pięć miliardów podrzędnych komedyjek, które będą tak ch.jowe, jak wszystkie w jego dorobku.\nW związku z naszą dobrą frekwencją w kinach w styczniu wracamy do pierwotnego założenia, czyli żeby film mógł zostać uznany najlepszym bądź najgorszym filmem miesiąca, musiała go widzieć przynajmniej trójka z nas.\nAutor: Magdalena o 20:26 Brak komentarzy:\nWrzesień 2019 w kinie - blogerskie podsumowanie...\nCześć i czołem! Przed Wami kolejne podsumowanie miesiąca w wykonaniu śmietanki polskich blogerów filmowych ;)\nW jury standardowo zasiedli:\nW związku z małą ilością obejrzanych przez nas w tym miesiącu filmów - miejsce pierwsze i ostatnie przyznane zostało filmom, które widziały przynajmniej dwie osoby :)\nAGATA - Ciężko oceniać tak nierówny film. Niektóre rozdziały były wręcz nie do przebrnięcia (pierwszy o pani premier to po prostu zlepek randomowych scenek bez ładu i składu), ale były też lepsze, ciekawsze, a nawet zabawne epizody. Jednak ogólnie, to dużo hałasu o nic. Film Polityka nie pokazał ani nic nowego, ani zaskakującego.\nMICHAŁ - Patryk Vega to Patryk Vega. Idąc na jego film wiadomo czego się spodziewać: sucharów, seksu i bluzgów. Tym razem Vega obiecywał nam, że zniszczy PiS (co akurat byłoby spoko). Szkoda tylko, że na zapowiedziach się skończyło. Film jest i tak lepszy niż można się było spodziewać, ale, jak to łagodnie ująć, jest typowo „vegowy”. Polityka ma przebłyski – wątek Misiewicza, który nie jest Misiewiczem (xD) oraz sceny Prezes-Bartek są naprawdę spoko. Szkoda, że reszta to ekranizacja memów i informacji, które każdy logicznie myślący (czytaj: olewający alternatywny świat kreowany przez PiS i Wiadomości) człowiek ogarnia. Filmowy „kapiszon”.\nMAGDA - O dziwo, jest lepiej niż się spodziewałam. Nie zacznę teraz tego filmu wychwalać, bo nie ma za co, ale zasłużył na solidne 3/10 zamiast 1 (i to w sumie chyba jedynie za segment o Misiewiczu, który jako jedyny był (dosyć) ciekawy i zabawny). Jak to powiedział mój tata - "nastawiałaś się na gówno, więc można powiedzieć, że film cię pozytywnie zaskoczył".\nMICHAŁ - Strasznie mnie ten film irytował. Przeciągnięty, nudny, fatalnie poprowadzony przez reżysera. Mając ogromny potencjał aktorski, Muschietti nie potrafił go wykorzystać – za to powinien być kryminał, gdyż nawet Jessica Chastain na ekranie wypada blado… Dzieło to widziałem stosunkowo niedawno (18.09), ale oprócz tego, że po seansie bolał mnie kręgosłup i chciało mi się spać, nie wyniosłem z tej projekcji niczego. Potężne rozczarowanie, jedno z największych w tym roku. To, po prostu, film tak zły, że aż nie chce się już o nim myśleć.\nMAGDA - Rzadko się zdarza, żeby sequel jakiegokolwiek filmu był przynajmniej na takim samym poziomie jak część pierwsza. Tutaj jednak się to twórcom udało. "Dorośli" aktorzy idealnie dopasowani do swoich "małoletnich" bohaterów. Do gry aktorskiej nie ma gdzie się przyczepić - w końcu w obsadzie McAvoy, Hader, Chastain. A Skarskard w roli Pennywise'a - cudo! Jeszcze bardziej przerażający niż w części pierwszej. Jestem bardzo na tak.\nMAGDA - Takich filmów jak ten mamy na pęczki. Co miesiąc do kin wchodzi przynajmniej jeden podobny. Trochę do śmiechu, trochę do płaczu. Takie to nijakie. Do obejrzenia w zaciszu domowym w jakiś jesienny/zimowy wieczór - jak najbardziej. Na bilet do kina raczej szkoda tracić pieniędzy. Do obejrzenia i zapomnienia. Do Był sobie pies ten film się nie umywa.\nAGATA - Kiepskiej jakości kino przeznaczone dla wycieczek szkolnych. Mega słabo wypadła oszczędność w budżecie. Uwierzycie mi na słowo (bo nie sądzę, że wielu z Was widziało już film), gdy powiem, że zamiast bardziej wymagających scen (np. bitewnych) na ekranie pojawiały się plansze z tekstem objaśniającym, w którym jesteśmy punkcie na historycznej osi czasu? Ostatni raz taki film zaserwowała mi nauczycielka w podstawówce. Kompletnie nie rozumiem też nagrody w Gdyni dla Magdaleny Boczarskiej za rolę Marii Piłsudskiej.\nMICHAŁ - Wiecie, jak wygląda montaż w filmach Vegi? Nooo, to tu jest jeszcze gorszy. To dzieło to zlepek randomowo połączonych scenek, które kompletnie nie współgrają, czasem przedziela się je, dla urozmaicenia, tablicami (tak, tablicami) z napisami, co się działo. Nie ściemniam, tak to wygląda. Wiem, że budżet nie pozwolił na realizację większych scen, ale są lepsze sposoby na ich przedstawienie niż tablice. Najbardziej „epicką” chwilą jest tu atak na pociąg, w którym wybuchają petardy (to chyba miały być granaty), a zrzucony z pierwszego stopnia wagonu konduktor udaje, że umiera w tak fajny sposób, że idzie się popłakać ze śmiechu. Borys Szyc kompletnie tu nie pasuje, wypada bardzo słabo, a partnerująca mu Magda Boczarska pojawia się na ekranie może na pięć minut. Nie przeszkodziło to jednak akademii przyznać jej Złotego Lwa i to za rolę pierwszoplanową (serio, to jest żenada i skandal!). Michał Rosa mając ogromny historyczny potencjał, stworzył gniot, od którego oglądania aż bolą oczy…\nAGATA - Bardzo miłe zaskoczenie i niezwykle przyjemny seans. Dla osoby, która kompletnie nie ma pamięci do twarzy i imion (czyt. ja) początkowo było trochę trudno odnaleźć się w natłoku bohaterów, jednak z czasem załapałam kto jest kim, z kim i za co odpowiada. Nawet nie znając serialowych losów mieszkańców Downton Abbey, bez większego problemu można połapać się w fabule.\nMICHAŁ - Przed seansem miałem lekkie obawy, czy nie oglądając serialu, zrozumiem o co chodzi w filmie. Okazało się to bezpodstawne. Owszem, pewnie sporo jest tu „smaczków” dla fanów odcinkowego pierwowzoru, jednak jako zwykły widz, byłem tą produkcją oczarowany. Twórcy przygotowali to dzieło tak, by mógł je obejrzeć każdy. Zakochałem się w tych cudownych wnętrzach, pokochałem tych wspaniałych bohaterów, bardzo spodobała mi się fabuła – po tej projekcji z ogromną chęcią obejrzałbym wszystkie odcinki serialu. Wspaniałe, ciepłe kino, które idealnie sprawdza się na seans, w czasie brzydkich, jesiennych popołudni.\nAGATA - Początek filmu bardzo mnie zaintrygował i tak mniej więcej do połowy seansu oglądałam Parasite z niesłabnącym zainteresowaniem. Niestety, finał kompletnie mnie nie kupił. Szkoda, bo to właśnie o „zaskakującym, przewrotnym zakończeniu” naczytałam się najwięcej zachwytów.\nMICHAŁ - Z wielkiej chmury mały deszcz. Totalnie przehajpowana produkcja, która przez jakiś czas ma swój styl i „urok”, jednak im dalej w las tym coraz gorzej. W recenzjach chwali się żonglerkę gatunkami – dla mnie to ogromna wada tej produkcji. Wygląda to tak, jakby reżyser chciał tu upchnąć wszystko (komedię, dramat, horror…), a przez to na ekranie panuje chaos, ale chaos o negatywnym wydźwięku. Od pewnego momentu Parasite zaczął mnie już tak wkurzać, że patrzyłem na zegarek, by odliczać minuty do napisów końcowych… Nie podzielam zachwytów, dla mnie to średniak, który jednak mógł być czymś o wiele lepszym.\nMAGDA - Bong Joon-ho pokazał klasę. Jest to na ten moment najlepszy film w jego karierze. I (według mnie) najlepszy film tego roku. Podczas seansu reżyser zapewnia nam istny filmowy rollercoaster. Przechodzimy od czarnego humoru niemal po horror. Czysta perfekcja! Film od początku do końca niezwykle przemyślany w każdym szczególe. I choć jest to jeden z najbardziej "koreańskich" jego filmów, to mimo wszystko jest niezwykle uniwersalny i może być odbierany tak samo na całym świecie. Do tego wszystkiego epizod gra tam jeden z moich ulubionych (i moim skromnym zdaniem - najlepszych) koreańskich aktorów - Park Seo-joon. Czyli jeszcze jeden plus dla mnie :)\nAGATA - Nie lubię filmów, których akcja dzieje się w kosmosie. Denerwują mnie odległości, brak grawitacji, królujące tam kolory i to, że w tej nieskończenie otwartej przestrzeni można ześwirować z powodu zamknięcia w klaustrofobicznej rakietce. To jakiś absurd i coś okropnego. Ad Astra była więc na straconej pozycji, mimo że dysponowała tak mocnym graczem, jakim jest Brad Pitt. Film nie zawiódł moich oczekiwań. Był równie męczący, jak każdy inny jemu podobny. A do tego strasznie rozwleczony i z każdą kolejną sceną coraz bardziej dziwaczny.\nMICHAŁ - Ktoś chciał przenieść Jądro Ciemności / Czas Apokalipsy w kosmos i coś bardzo mocno nie pykło. Film od strony wizualnej jest cudowny, soundtrack też jest spoko, ale fabuła… Gray chciał stworzyć kino ambitne, jednak na zamiarach się skończyło. Ad Astra to smęt, który nie zaskakuje, który przynudza, który irytuje. Jeśli ktoś mi ponownie powie, że Brad Pitt zasługuje tą rolą na jakieś nagrody to wybuchnę śmiechem. Jeśli gdzieś w tym roku zagrał wybitnie, to, oczywiście, u Tarantino. Tu, po prostu, smęci kwestiami przygotowanymi przez scenarzystów, nie robi na ekranie nic wielkiego. Ad Astra to kompletny przerost formy nad treścią… Niestety.\nMICHAŁ - Stallone obiecał nam najbardziej krwawego Rambo w historii i słowa dotrzymał. Pierwsza część filmu jest jeszcze spokojna, akcja dość długo się zawiązuje – kiedy jednak następuje dość przykry zwrot akcji, zaczyna się totalna jazda bez trzymanki. Ba, powiedziałbym, że zaczyna to przypominać kino gore. Ale doskonale rozumiem to krwawe przesłanie Stallone’a – podobnie jak w John Rambo zwraca uwagę na cholernie poważny problem, który świat ma w głębokim poważaniu. Czy jedyną nadzieją na walkę z kartelami jest samotny bohater? Ostatnia krew to kino naprawdę dobre (choć przyznam, że początkowo trochę słabo zmontowane), które trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej sekundy. Stallone w fajnym stylu pożegnał się ze swoim kultowym bohaterem, choć przyznam się, że jeśli miałbym wybierać najlepsze możliwe zakończenie przygód herosa, pozostawiłbym to z Johna Rambo. Warto zostać również na napisach końcowych – twórcy przygotowali dla nas sentymentalny filmik przedstawiający całą historię przygód kultowego komandosa.\nAGATA - Jak można mówić o dobrych scenach batalistycznych w tym filmie? Jak można mówić o czymkolwiek dobrym w tym filmie? Od groma tutaj nielogicznych bzdur, które obrażają każdego logicznie myślącego widza.\nMICHAŁ - Trudno będzie coś napisać o tym ścierwie nie używając wyrazów powszechnie uznawanych za wulgarne, ale postaram się. Film pana Gajewskiego to najgorsze co spotkało kina w tym roku – nic gorszego nie powstało. Ten film jest, po prostu, totalnie głupi, obraża inteligencję widzów (nie dotyczy sebopatriotów - oni nie posiadają inteligencji) jest niesamowicie wkur.iający. Obsada aktorska to totalna porażka, nikt tu się nie stara, mniej „drewna” znajdziecie w najbliższym lesie. Słynne sceny batalistyczne, które reklamowano jako potężne, są potężne… w swojej żenadzie. Oglądanie Legionów powinno być uznawane za karę równoznaczną z pobytem w więzieniu. Patologiczne ścierwo.\nAGATA - Przezabawna animacja z dużą dawką czarnego humoru idealna dla dorosłego widza.\nMICHAŁ - Potężna niespodzianka! Ten film to totalnie szalona, totalnie porypana, totalnie dowcipna jazda bez trzymanki! Według mnie produkcja ta powinna być dozwolona od piętnastego roku życia, gdyż dzieje się tu naprawdę hardcorowo. Chcecie ptaki ginące w lawie? Są tu. Chcecie scenę z ptakiem sikającym w kiblu, który umiera w męczarniach? Jest tu. Ten film to chora wersja reżysera, który chciał chyba przenieść styl Tarantino do animacji. Ale przez to… bawiłem się wspaniale! Popłakałem się ze śmiechu, dubbing mnie totalnie rozwalił, a historia naprawdę mi się spodobała. Szacun dla twórców!\nMAGDA - I kolejne "sequelowe" zaskoczenie września. Mam wrażenie, że część pierwsza tej animacji była jedynie maluteńkim wstępem do historii. Zapomnijmy w ogóle o części pierwszej. Część druga jest 100 razy zabawniejsza, 100 razy lepiej zrealizowana i 100 razy lepsza.\nAGATA - W 6/7 RE-WE-LA-CYJ-NIE zagrane kino + Domańska, która przyszła na plan pozostać Domańską ze swojego instagrama. Ale to nic nie szkodzi, bo ogólny wydźwięk filmu jest niesamowicie trafny, mocny, aktualny, wiarygodny i totalnie wpisany w realia naszego kraju. Twórcom udało się stworzyć bardzo dobry remake, który jest świetnym odzwierciedleniem, ale zdecydowanie nie kalką oryginału. Polecam serdecznie.\nMICHAŁ - Czy da się tak zaadaptować oryginał, by jego polska wersja była lepsza? Twórcy tej produkcji udowodnili, że jest to jak najbardziej możliwe! Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie bardzo mi się podobało, jednak film Tadeusza Śliwy uważam za jeszcze lepszy! SERIO! Historia świetnie została wpisana w polskie realia, zwłaszcza wątek homoseksualny uderza tu mocniej niż u Włochów (piszę to w momencie, gdy policja ujęła prawicowych psychopatów szykujących zamach na Marsz Równości – ale czego spodziewać się po kraju w którym prawicowi politycy i czarna mafia pod wodzą psycholi pokroju Jędraszewskiego podburzają tłum, by niszczyć wyimaginowaną przez nich ideologię; ludzie, kurna, idźcie do wyborów – bo chyba chcecie żyć w cywilizowanym kraju, prawda?!). Finał opowieści również u Śliwy wybrzmiewa potężniej. Jedyne czego mógłbym się przyczepić to tego, że samo rozpoczęcie „telefonicznej zabawy” w (Nie)znajomych wydaje się trochę sztuczne. Reszta to już, jak to się mówi, złoto! Największe brawa należą się jednak osobom odpowiedzialnym za casting – aktorzy zostali dobrani PERFEKCYJNIE i każdy z nich MIAŻDŻY system! Co za ekipa, co za umiejętności! WOW!! (Nie)znajomi to nie tylko najlepszy film tego miesiąca, ale i jeden z grona najlepszych dzieł w tym roku! Owacja na stojąco dla każdej osoby, która przyczyniła się do powstania tego dzieła!\nMAGDA - Prawdziwy powiew świeżości w polskim kinie. Co z tego, że to remake włoskiego filmu. Z Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie pozostała jedynie podstawa całej historii. Wielkie brawa dla twórców, bo można mówić, że prześcignęli oryginał! A przede wszystkim idealnie przenieśli go i wpasowali w polskie realia. Wielkie brawa za casting! Aktorzy są dobrani do swoich ról idealnie! A Maja Ostaszewska daje taki popis aktorski, że podczas jej monologu siedziałam niemal z otwartymi ustami i nie mogłam oderwać od niej wzroku. Brawo! Brawo! I jeszcze raz brawo! I zakończenie podobało mi się o wiele bardziej niż w oryginale.\nEWA - To niezwykle uroczy film, który stara się wyłamać ze schematu produkcji o uprzedzeniach rasowych/dotyczących orientacji/wyglądu, jednak na tym polu ponosi fiasko. Choć Krewetki w cekinach są miłym doświadczeniem z pozytywnym przesłaniem, to postać bohatera, który jest homofobem i nagle kocha gejów, jest totalnie nieprzekonująca i naszkicowana na kolanie. Za to pozostali bohaterowie wypadają o wiele lepiej ze swoją motywacją, problemami i ogólnym zarysem postaci. Cały koncept bazujący na prawdziwej historii był świetny, jednak jego potencjał został zrealizowany jedynie w połowie.\nAutor: Magdalena o 21:22 Brak komentarzy:


Triathlon Szczecin Odwolany - artykuły | Głos Szczeciński\nTRIATHLON SZCZECIN ODWOLANY\nletnie imprezy sportowe szczecin\nlipiec szczecin triathlon\ntriathlon szczecin wyniki\nTriathlon w Szczecinie 2019. Zobacz rywalizację "ludzi z żelaza" [DUŻO ZDJĘĆ]\nNiemal 700 osób wystartowało w tegorocznym triathlonie w Szczecinie. To już szósta edycja tej sportowej imprezy w naszym mieście. Zawodnicy rywalizowali na trzech dystansach: "ćwiartka", wymagająca “połówka” i sprint. Była też sztafeta.\nTriathlon w Szczecinie 2019. Kilkuset zawodników na starcie [WIDEO]\nKilkuset zawodników wystartowało w tegorocznym triathlonie w Szczecinie. Pierwsi uczestnicy, startujący na najdłuższym dystansie, wskoczyli do Odry tuż przy dźwigozaurach chwilę po godz. 8.\npoznań szczecin tri tour\nUpał przeszkadzał uczestnikom Triathlonu Szczecin, który kończy tegoroczny cykl Tri Tour. Dopisała frekwencja wśród sportowców oraz kibice na trasie. Sprawdziła się też nowa trasa.\nUwaga pasażerowie! Poważne zmiany w kursowaniu autobusów\nDziś z powodu szczecińskiego triathlonu dojdzie do zmian na liniach autobusowych kursujących w prawobrzeżnej części miasta.\nTriathlon Szczecin: nowa trasa dla ludzi z żelaza\nOkoło 600 śmiałków wyruszy w niedzielę na trasę Triathlon Szczecin z cyklu Tri Tour 2018. Mieli do wyboru trzy dystanse. W tym roku możemy mówić o nowym obliczu imprezy.\nW niedzielę po raz czwarty w Szczecinie wystartował triathlon. Na trzech dystansach rywalizowało niemal 800 zawodników.\nzdjęcia triathlon szczecin\nJuż po raz czwarty odbył się w naszym mieście Triathlon Szczecin. Od trzech lat zwycięzcy się nie zmieniają. Nasi lokalni zawodnicy nadal są jednymi z najmocniejszych w Polsce.\nszczecin kotfica jaskółka\nLudzie z żelaza na start. Rusza 4. Triathlon Szczecin\nTriathlon Szczecin odbędzie się już po raz czwarty w naszym mieście. Całość startuje w niedzielny poranek. Wydaje się, że tego typu imprezy będą tylko zyskiwać na popularności.\nTriathlon Szczecin 2017: Zostało mało czasu do namysłu\nTylko do 15 czerwca można zapisywać się do występu w Triathlon Szczecin 2017.\nPonad 700 twardzieli wystąpi w szczecińskim triathlonie\nTrzecia edycja szczecińskiego triathlonu ma być rekordowa. Ponad 700 uczestników powalczy na trzech różnych dystansach, w tym jednym zupełnie nowym.\nUpał zrobił swoje. Uczestnicy Triathlon Szczecin wypili blisko 14 tysięcy litrów płynów\nMorderczy upał, ale zarazem brak poważniejszych incydentów i dobra organizacja - drugi Triathlon Szczecin był bardzo udaną imprezą.\nUczestnicy drugiej edycji Triathlon Szczecin muszą być prawdziwymi ludźmi z żelaza. Główna impreza startuje w niedzielę o godz. 9, ale już w sobotę na Wałach Chrobrego odbędą się m.in. targi sprzętu sportowego (godz. 8-21) czy też bieg dla dzieci (godz. 16-18). W niedzielę na widzów będzie czekać pełna atrakcji strefa kibica.\nUtrudnienia w Szczecinie. W związku z Triathlonem zamknięte Wały Chrobrego i ul. Jana z Kolna 10\nW związku z organizacją dnia 5 lipca Triathlonu 2015 w Szczecinie wprowadzone zostały zmiany w kursowaniu komunikacji miejskiej. Od dziś zamknięta jest ul. Jana z Kolna.


Kaltsinaty do 3 mm, gruczołu krokowego - Masaż prostaty Ruski porno\nRak Prostaty - diagnostyka - część 2 z 3 przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego i pływanie\nPić po operacji BPH jakie leki są przepisywane na gruczolaka prostaty, dlaczego masaż prostaty Urządzenie do leczenia łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. USG prostaty centrum medyczne pozować do erotycznych masaż prostaty, Anal stymulacja prostaty. Operacje przez robota na prostatę.\nRak prostaty wywiad z dr. Andrzejem Badzio być zdrowa prostata\nOstre zapalenie gruczołu krokowego nie jest traktowany masaż prostaty w Iżewsk, czy stercza wpływa na kobietę w mężczyznę niepełny stosunek seksualny i gruczołu krokowego. Masaż prostaty film prostaty jak leczenie przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego, germanu w leczeniu gruczolaka prostaty Pacjenci Forum BPH.\nJAK WYLECZYĆ RAKA - Jak w 3 miesiące pokonać nowotwór złośliwy? (Fakty z życia). popularne leczenie gruczolaka prostaty i\nCo to jest leczenie prostaty środki folk Można żona zrobić masaż prostaty, przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego po traktowaniu masturbating w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego. Ostre zapalenie gruczołu krokowego objawy i leczenie Objawy seks zapalenie gruczołu krokowego u mężczyzn, Leki stosowane w leczeniu prostaty zimno członkiem gruczołu krokowego.\nUrinotherapy i zapalenie gruczołu krokowego opinii jak przygotować się do biopsji prostaty, Jest to możliwe, aby mieć dzieci po usunięciu gruczolaka prostaty liczba plemników w stercza. Masaże prostaty I wyleczyć zapalenie gruczołu krokowego, żywienie w gruczolaka prostaty u mężczyzn Jak odzyskać z gruczołu krokowego środków ludowej.\nLeczenie Prostaty- Skuteczność 99%. Aliaksandr Haretski. Ropień prostaty leczenie\nW leczeniu gruczolaka prostaty oleju rokitnika łagodny przerost gruczołu leczenia nowotworów, Antybiotyki do ceny gruczołu krokowego Leczenie krokowego nm-5000. Środki przeciwbólowe tabletki gruczołu krokowego chirurgia BPH cen Charkowie, Prostamol medycyny i jej analogi ultradźwiękowe są objawy ostrego vesiculitis.\nRak prostaty usuwanie na poziomie psychicznym Kudin z gruczołu krokowego\nUSG prostaty w klinice zapalenie gruczołu krokowego i jego leczenie folk, Całkowite usunięcie prostaty zapalenie gruczołu krokowego i testosteronu w. Coli w wydzielinie gruczołu krokowego zapalenie prostaty w rozmazie, czy możliwe jest, aby mówić gruczołu krokowego zapalenie gruczołu krokowego właściwości terapeutyczne.\nZAPALENIE PROSTATY - objawy i leczenie Biomag® masaż prostaty w Charkowie\nNabłonka gruczołu krokowego Leczenie prostaty konopi, streszczenie przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego mrowienie odbytu z gruczołu krokowego. Zapalenie gruczołu krokowego, co lek należy pić Prostata rower szkodliwego używania, Można dostać gruczołu krokowego z kobietą gruczołu krokowego scho tse.\nProblemy z prostatą u młodych mężczyzn. Co robić, gdy leki nie działają? ćwiczenia masować prostatę\nJakie ćwiczenia robić dla człowieka prostaty prostatilen ceny cynku w Krzywy Róg, ćwiczenia dla mężczyzn z prostatą zapalenie gruczołu krokowego i ból w okolicy pępka. Leczenie objawów zapalenie gruczołu krokowego progesteronu gruczolak gruczołu krokowego, kriochirurgii prostaty Kegel ćwiczenia wideo prostaty.\nLaserowa operacja prostaty utwardzenia na gruczołu krokowego i gruczołu krokowego\nWsparcie dla prostaty Electric masaż dla prostaty, Masażer prostaty w Petersburgu PSA na forum raka prostaty. Poprawić krążenie krwi w prostacie ile sf masaż prostaty, gruczołu krokowego 28 Co trzeba pić zioła dla prostaty.\nRak gruczołu krokowego - radioterapia konformalna jeśli mam prostatę\nMag urządzenie gruczołu krokowego jeśli nie działa prostatę, Usunięcie robota gruczolaka prostaty da Vinci Uniwersalny Masażer prostaty i punkt g. Że większość lekarze przepisują prostatę Obudowa urządzenia z gruczołu krokowego, ogniska zapalnego w prostacie krokowego ból jąder.\nPrzerzuty do kości w raku prostaty Analogi Prostamol i ceny\nLeczenie zapalenia gruczołu krokowego jest Apiterapia przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego objawy leczenie, Rak prostaty radioterapia 4 raka prostaty etap obróbki nadtlenkiem wodoru. Qigong masaż prostaty masaż prostaty Internecie, Prostata leczenie dyni masaż prostaty porno.\nNowotwory gruczołu krokowego w leczeniu przewlekłych środków krokowego ludowe\nDiagnoza leczenia raka gruczołu krokowego W kolorze niebieskim nie jest zapalenie gruczołu krokowego, Zachowawcze leczenie kamieni w prostacie To musi być jakiś rodzaj diety dla gruczolaka prostaty. Sporadyczne bóle w okolicy prostaty Leczenie zapalenia gruczołu krokowego jest ocena Ermak, Porno wibrator prostaty prostatilen nie pomógł.\nRak Prostaty - rokowania - część 1 z 3 jak odzyskać z przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego\nKościół masaż prostaty chirurgiczne leczenie prostaty, przezcewkowe laser wyłuszczenie prostaty Chińska medycyna leczenie prostaty. Jak dotykać prostaty powinny być masaż prostaty w ośrodku zdrowia, Leczenie zapalenia gruczołu krokowego z nowych leków Radioterapia raka prostaty, który jest.\nProsto z bloku operacyjnego - jeszcze ciepła prostata! Jak wygląda rak prostaty? Masaż prostaty klinika Petersburg\nLeki do zmniejszenia BPH Jak przygotować herbatę dla prostaty Ivan, choroby prostaty i leczenie zapalenie gruczołu krokowego i soki. Jak zrobić masaż prostaty dla męża Pasek wideo masaż prostaty kobieta wideo, powiększenie prostaty i leczenia objawów kwoty na działanie BPH.\nChoroby gruczołu krokowego - dr Urszula Krupa - Porady lekarskie masaż prostaty jest szkodliwy czy nie\nŚwiece z Voltaren cenie gruczołu krokowego Nasiona kopru włoskiego z prostaty, Prostamol można pić w czasie ciąży krokowego przewlekłe zapalenie cewki moczowej. Środek przeciwbakteryjny dla prostaty leczenie BPH Proscar, Leczenie zapalenia gruczołu krokowego przez lekarzy środki gruczołu krokowego.\nRak Prostaty - leczenie - część 3 z 3 Jak i czym masaż prostaty w domu\nLeczenie chorób prostaty stymulacja prostaty ręce, Produkty z łagodnym przerostem gruczołu krokowego bóle prostaty niż Usuń. Zapalenie gruczołu krokowego i trądzik przedwczesny wytrysk z uwagi na zapalenie gruczołu krokowego, jak zrobić masażer prostaty lek prostagut Fort świadectwo.\n7 Rodzajów Pokarmu Które Ochronią Cię Przed Rakiem Prostayt zapalenie gruczołu krokowego i stwardnienie rozsiane\nPreparat do procedury przy biopsji gruczołu krokowego vilprafen traktować gruczołu krokowego, rehabilitacja po operacji trasy gruczolaka prostaty Strefa przejściowa gruczołu krokowego. Rostów nad Donem leczenie gruczołu krokowego wapnia i prostaty, prostatilen cena Dniepr jeśli gruczołu krokowego może zachoruję męża.\nErekcja, potencja, testosteron, #Zioładlazdrowia odc.10 Zaburzenia erekcji Leczenie zapalenia gruczołu krokowego mężem i żoną\nJeśli zapalenie prostaty cena Prostamol w Ozerki Petersburgu, ostre zapalenie gruczołu krokowego Wikipedia przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego i Prostamol. Opryszczka przyczyną zapalenia gruczołu krokowego uczucie ciepła w prostacie, słaba erekcja po leczeniu prostaty Leczenie dynia gruczolaka prostaty.\nProblemy z prostatą - część 1 - najczęstsze choroby, diagnostyka leczenie stanów przedrakowych prostaty\nUszczelka w prostacie vitaprost kupować cenę, vitaprost Plus cena w Woroneżu Prostamol w Irkucku. Nadtlenku wodoru do leczenia zapalenia gruczołu krokowego Stawki operacji prostaty, Urządzenie z impulsów krokowego echogeniczność prostaty myśli.\nSposób leczenia ostrego zapalenia gruczołu krokowego ludowa\nCo robić po zabiegu BPH\nKrzesło, na którym siedział z gruczołu krokowego\nBraniem przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego\nFitodrug w leczeniu gruczolaka prostaty


Kakaowa rolada z musem śmietankowym i sercem w środku - przepis na Uwielbiam.pl\nPiękna, kakaowa rolada, z mocno śmietankowym musem mascarpone i sercem truskawkowym w środku. Idealna na Walentynki, Dzień Kobiet bądź po prstu od serca dla ulubionych gości.\nSERCE Z GALARETKI\nSerduszka z galaretek przygotuj dzień wcześniej.\nGalaretki rozpuść z gorącej wodzie. Wlej do 3 szklanek i wstaw do lodówki aby stężała.\nNastępnego dnia gdy galaretki stężeją, wytnij za pomocą małej foremki serce, przeciskając formę na środku szklanki w dół galaretki. Następnie wycinając brzegi galaretek, wyjmij delikatnie rulonik w kształcie serca.\nPrzygotuj biszkopt kakaowy.\nBiałka ubij na sztywno, dosypuj następnie na przemian cukier i żółtka.\nNa koniec dodaj przesiane mąki oraz kakao. Delikatnie wymieszaj szpatułką.\nCiasto przełóż na płaską blaszkę z piekarnika wyłożoną papierem do pieczenia. Biszkopt piecz przez 8-10 minut w 180°C.\nPo wyjęciu z piekarnika połóż ciasto na ściereczkę posypaną kakao. Zdejmij papier do pieczenia i zwiń razem ze ściereczką. Pozostaw do wystygniecie.\nPrzygotuj krem. Śmietankę ubij wraz z mascarpone oraz cukrem pudrem.\nŻelatynę rozpuść w 1/4 szklance gorącej wody, gdy wystygnie dodaj 1 łyżkę kremu śmietankowego, wymieszaj i wlewaj do ubitego kremu miksując go.\nBiszkopt posmaruj kremem śmietanowym, połóż w środku serce, zwiń roladę tak by serce. Dociśnij, obetnij nadmiar ciasta.\nWłóż do lodówki, aby ciasto stężało. Przed podaniem posyp kakao oraz startymi liofilizowanym truskawkami (opcjonalnie).\nsól Na słodko cukier jaja kurze całe Deser Impreza Kakao DecoMorreno woda cukier puder Kakao mąka pszenna tortowa Lubella Uroczystości mąka ziemniaczana Urodziny Imieniny ŻELATYNA serek mascarpone Walentynki galaretka truskawkowa śmietanka 36% gorąca woda truskawki liofilizowane\nWyślij przepis Kakaowa rolada z musem śmietankowym i sercem w środku


Leki wzmacniające organizm - jakie i dlaczego warto stosować?\n.. REKLAMA ..\nInfekcje spotykają nas o każdej porze roku. Jednak to w okresie jesienno-zimowym jesteśmy na nie bardziej narażeni.\nNie zmienia to jednak faktu, że o prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego należy dbać cały czas. Poza zdrową dietą i regularną aktywnością wspomogą nas w tym preparaty i witaminy na wzmocnienie.\nOdporność zawdzięczamy głównie temu, jaki prowadzimy styl życia. Zdrowa dieta bogata w wiele minerałów i witaminy oraz regularna aktywność to klucz do rzadkich zachorowań. Jednak czasami z różnych powodów brakuje naszemu organizmowi konkretnych składników, które poprawiają odporność. W tym celu można zastosować odpowiednią suplementację.\nW przypadku narażenia na wirusy. można stosować leki zawierające inozyny pranobeks np. Groprinosin (zobacz), Neosine czy Elopiryne. Wyroby te dostępne są zarówno w formie syropów, jak i tabletek. Substancja czynna w nich zawarta inozyny pranobeks mobilizuje układ odpornościowy do walki z wirusami. Producenci wskazują stosowanie tych środków u osób z obniżoną odpornością w przypadku nawracających zakażeń górnych dróg oddechowych, w ospie wietrznej czy opryszczce pospolitej.\nInną substancją mobilizującą układ odpornościowy do walki z wirusami jest beta-glukan. Zawierają go preparaty na wzmocnienie organizmu wytworzone z wyciągu z boczniaka ostrygowatego np. Imunoglukan P4H. Poza tym tego rodzaju wyroby medyczne zawierają dodatkowo mieszankę różnych witamin i minerałów, które mają istotne znaczenie dla wzmacniania odporności m.in. witaminę C i cynk.\nZnaczenie witaminy C w odporności jest powszechnie znane. Pomaga ona utrzymać prawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego. Przy okazji chroni komórki przed stresem antyoksydacyjnym i wzmaga prawidłową produkcję kolagenu oraz zwiększa przyswajanie żelaza.\nPonadto ma działanie antyhistaminowe, dzięki któremu zmniejsza się nasilenie niektórych objawów infekcyjnych. Pacjenci często sięgają po takie środki z witaminą C jak Rutinoscorbin czy Ateo Vitamina C.\nCynk na wzmocnienie odporności\nW wielu preparatach na odporność można spotkać również cynk. Cieszy się on popularnością ze względu na swoją zdolność mobilizowania i przyspieszania dojrzewania limfocytów T – komórek odpowiedzialnych za odporność. Poza tym cynk może wpływać na łagodzenie przebiegu i skrócenie czasu trwania infekcji dróg oddechowych, których przyczyną są rinowirusy.\nNa platformie internetowej liki24.pl dostępne są różne suplementy, wyroby medyczne, a także leki wzmacniające organizm. W katalogu online można odnaleźć również preparaty nie tylko z samym cynkiem. Część z nich zawiera kompleksowe mieszanki wielu wcześniej wskazanych substancji np. płyn Beta-glukan Complex – zawierający betag-glukan, cynk i witaminę C.\nPreparatem, który pomaga zapobiegać powstawaniu infekcji i istotnie wpływa na układ odpornościowy, jest także tran. Tłuszcz otrzymywany z wątroby rekina czy dorsza zawiera wiele cennych minerałów i witamin, które odgrywają dużą rolę w pracy układu immunologicznego. Ponadto tłuszcze te mają działanie niszczące komórki nowotworowe oraz przeciwbakteryjne i przeciwzapalne.


Domy Lipno - na sprzedaż i do wynajęcia\nsprzedaż i wynajem domów Lipno\nDom 107.45 m² Święciechowa\nParterowy, wolnostojący dom mieszkalny w miejscowości Święciechowa. Parter: trzy pokoje, pokój dzienny, kuchnia z jadalnią łazienka. Standard wykończenia: Ściany - bale drewniane; Podłogi - płytki ceramiczne, drewno; Okna - drewniane; Parapety - drewniane; Drzwi zewnętrzne - drewniane. Ogrzewanie podłogowe: pokój dzienny, pokoje. Klimatyzacja: pokój dzienny, Wyposażenie oferowane w cenie: zabudowa kuchenna. Do budynku przynależy: wiata garażowa, garaż wolnostojący, taras. Opis budynku: Parterowy dom mieszkalny, oddany do użytku w 2010 roku. Budynek usytuowany na ogrodzonej działce o...\nNa sprzedaż dom o powierzchni 165 m2 oraz budynek mieszkalno-biurowy 135 m2 obecnie wykorzystywany jako mieszkalny, 18 arowej działce. Dom w stanie dobrym, budowany w czasach po wojennych. W 2005 roku przeszedł gruntowny remont. Dach pokryty blacho dachówką, ściany z cegieł, całość otynkowana, okna plastikowe, uchylane z roletami zewnętrznymi, łazienki w płytkach, podłogi płyta, częściowo płytki. Instalacja CO miedziana, grzejniki stalowe. Oddzielna kotłownia- 2 piece centralnego ogrzewania na paliwo z nadmuchem. Nadaje się do zamieszkania. Obiekt ma duży potencjał z uwagi na dużą działkę...\nDom 150.00 m² Starkowo\nBoszkowo, Starkowo Zatoka, dom, sprzedaż, 529 000 zł. Wolno stojący dom o powierzchni 150 m20 m2, usytuowany na na działce 569 m2, położonej w bezpośrednim sąsiedztwie lasu, nieopodal jeziora, w cichej okolicy. Parter domu składa się z dużego salonu 31 m2 z kominkiem, otwartej kuchni z jadalnią, dwóch sypialni (6m2 i 11 m2), garderoby i łazienki z kabiną prysznicową. Na piętrze mieści się duży salon 40 m2 z jadalnią, kolejne dwie sypialnie ( 12 m2 i 17 m2) i łazienka z wanną. Podłogi: terakota i panele. Ściany: gładzie. Dom ocieplony wełną mineralną i styropianem, dach ocieplony...\nDom 216.00 m² Kąkolewo\nKontakt telefoniczny: 885985349 Szanowni Państwo, Jestem właścicielem domu, który jest gotowy do zamieszkania od zaraz. Dom może zostać sprzedany z kompletnym wyposażeniem. Budynek znajduje się na ogrodzonej działce 860 m2, w bardzo dobrze zlokalizowanej miejscowości Kąkolewo, gmina Osieczna. Dojazd do Leszna zajmuje 7-10 minut. Dom wykonany jest z najwyżej jakości materiałów. Ściana zewnętrzna wielowarstwowa ( 8 cm wełna mineralna, 12 cm pustak ceramiczny, 5 cm pustka powietrzna, 24 cm pustak nośny ) powoduje, że zimą jest bardzo ciepło a latem podczas upału przyjemny chłód wita nas od...\nSzukam domu w Lipnie, proszę o wybranie i przesłanie oferty.


GlySkinCare, złuszczająca maska do stóp w formie skarpetek + regenerujący krem do stóp, 75 ml w prezencie - cena | Apteka Internetowa Gemini\nEQUALAN GlySkinCare, złuszczająca maska do stóp w formie skarpetek, 1 para:\nWskazania: pielęgnacja zrogowaciałej skóry stóp.\nSposób użycia: wyjmij produkt z opakowania i odetnij brzeg folii wg zaznaczonej linii. Załóż foliowe skarpetki na stopy szczelnie je zamykając. Aby produkt lepiej przylegał do skóry, na foliowe skarpetki załóż skarpety bawełniane. Po upływie 40 minut zdejmij foliowe skarpetki i dokładnie opłucz stopy. Efekt złuszczania naskórka nastąpi po 7-10 dniach. Aby przyspieszyć ten proces, możesz wymoczyć stopy w ciepłej wodzie po upływie 4 dni od zabiegu. Proces złuszczania zrogowaciałego naskórka trwa około 2 tygodni, pozostawiając stopy gładkie, miękkie i delikatne. Złuszczającą maskę do stóp stosuj nie częściej niż co 3 miesiące.\nGłówne składniki: aloes, ekstrakt z ogórka, miód, olej lawendowy, kwas hialuronowy, kwasy owocowe.\nOsoby z egzemą, alergią, rumieniem, uszkodzoną lub wrażliwą skórą, dzieci poniżej 12. roku życia, kobiety ciężarne oraz diabetycy nie powinny stosować produktu.\nEQUALAN GlySkinCare, regenerujący krem do stóp, 75ml:\nSposób użycia: nanieś krem na czyste i suche stopy, delikatnie wmasuj.\nGłówne składniki: lanolina, wazelina.


Monitour: Szczypta seksizmu by Monia Lisa\nSzczypta seksizmu by Monia Lisa\nPrzedwczoraj w samym centrum Warszawy dziennikarze rozdawali kwiaty napotkanym kobietom. Jak mogli mnie nie zaczepić?! - zapytałam asystentkę - Spokojnie, oni tylko zaczepiają kobiety, które nie mają, co liczyć na kwiatka! Gołym okiem nie kwalifikujesz się do tej grupy - odpowiedziała. A jednak. W ciągu całego Dnia Kobiet nie otrzymałam ani jednego zakichanego badyla. Nawet najmniejszego goździka, tulipana czy bambusa. Nie wspominając o paczce rajstop. 8 marca mogłam liczyć jedynie na godne politowania życzenia od koleżanek. Słabe i szmirowate smsy ściągnięte z Internetu albo skopiowane i przesłane dalej... Jednym słowem Dzień Kobiet uważam za nieudany. Zresztą, po co komu to święto?! Podobnie jest z dzisiejszym świętem mężczyzn. Być może wiele/wielu z was nie ma o tym zielonego pojęcia (i słusznie), ale dzisiaj tj. 10 marca obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Mężczyzny.\nI tu nasuwa się pytanie: Dlaczego faceci mają dwa święta w roku, podczas gdy kobiety tylko jedno? Niewtajemniczonym przypomnę, iż płeć brzydka świętuje również 30 września. Tego dnia przypada bowiem Dzień Chłopaka! Totalny bezsens. I w tym miejscu nasuwa się kolejne pytanie: Dlaczego nie ustanowiono Dnia Dziewczyny, np. dajmy na to, na początku października? Być może dlatego, że my białogłowe, dziewczynami jesteśmy przez krótki okres naszego życia, szybko stajemy się kobietami. Mężczyźni natomiast to wieczni chłopcy. Część z nich dojrzewa wcześniej, część później, inni wcale.\nKoniec końców oba święta nie są nikomu potrzebne do szczęścia. Ach przepraszam, zapomniałam oczywiście o producentach kwiatów, rajstop, tanich bokserek, żenujących gadżetów, krawatów itp. itd. Oba święta są doskonałą okazją dla handlowców do pomnożenia swoich zysków. W końcu zarówno kobiety, jak i mężczyźni obdarowują się prezentami, aby nie zaburzyć w swoim życiu świętego spokoju. Dla tego spokoju właśnie zakończę pisanie, bo raz - późna pora, a dwa - temat mało wyszukany. Pochwalę się tylko grafiką, którą otrzymałam od samego autora z okazji tego dennego święta (Dnia Kobiet). Na szczęście kolejne...dopiero za rok!\nAutor: Monia Lisa o 00:10\nAneta_eL 10 marca 2012 09:39\nja również dostałam tulipana(pewnie od tego samego Pana) i prezerwatywy:) a w życzeniach jak co roku, niezawodny był tylko tata, dzwoniąc o 7 rano :)


CyberPower CPSHB300ETR - Sklep ProLine.pl\nProLine.pl » Archiwum » CyberPower CPSHB300ETR\nProdukt o kodzie CP_CPSHB300ETR został wycofany z oferty.\nDodaj swoją ocenę | kod: CP_CPSHB300ETR\nOpis CyberPower CPSHB300ETR\nCyberPower CPSHB300ETR działa razem z panelami słonecznymi, generatorami i siecią, aby zapewnić czyste napięcie sinusoidalne do podtrzymywania zasilania różnych urządzeń elektrycznych w każdej sytuacji, co szczególnie sprawdza się w domu i na kampingu. Może magazynować energię we wbudowanych zewnętrznych zestawach baterii jako samodzielny system zasilania, gdy sieć publiczna nie jest dostępna. Wysoka skuteczność śledzenia punktu maksymalnej mocy umożliwia maksymalny pobór energii z paneli słonecznych, a przenośna konstrukcja z portami ładowania USB pozwala na ładowanie urządzeń mobilnych w dowolnym miejscu.\nCechy produktu CyberPower CPSHB300ETR\nMam pytanie do produktu: CyberPower CPSHB300ETR


Glenn Ford – 100. rocznica urodzin\nOjciec Glenna Forda nie wierzył, że aktorstwo to prawdziwie intratny i pewny zawód, dlatego też jego syn przez długi czas – zanim został słynnym artystą – pracował jako wzięty pracownik remontowo-budowlany. Jego przygoda z kinem rozpoczęła się w 1939 roku – po otrzymaniu angażu w jednej z większych amerykańskich wytwórni filmowych. Jednak na sukces musiał czekać aż 7 lat. Przełomem w jego karierze okazał się film „Gilda”, w którym wystąpił u boku emanującej seksapilem rudowłosej Rity Hayworth (z którą podobno łączyła go romantyczna relacja). Okresem, w którym Ford stworzył swoje najciekawsze role, były lata 50. XX wieku. Zagrał wtedy w takich filmach, jak „Szkolna dżungla” (świetny dramat Richarda Brooksa), czy „15:10 do Yumy” (słynne dzieło Delmera Davesa). Aktor wystąpił w ponad 100 filmach, w których kreował przede wszystkim postaci silnych i bezkompromisowych mężczyzn. Były to głównie obrazy o tematyce wojennej oraz westerny, ale dzięki swemu niezwykłemu talentowi nie pozwolił się zaszufladkować i z powodzeniem grywał również w komediach i dramatach. Ważnym aspektem życia artysty była również jego służba wojskowa w amerykańskiej armii podczas II wojny światowej – od 1942 do końca 1944 roku – a następnie kilkunastoletnia służba w oddziałach rezerwowych US Navy. Z okazji 100. rocznicy urodzin Glenna Forda, od 4 do 29 maja w Iluzjonie zobaczyć będzie można takie filmy, jak: „Bitwa o Midway”, „Szalony koń” czy wspomniane „15.10 do Yumy” oraz „Gilda”.\nAlbert Finney – 80. rocznica urodzin\nAlbert Finney – wybitny aktor teatralny specjalizujący się w rolach z repertuaru Szekspirowskiego, porównywany nieraz do sir Laurence'a Oliviera, w kinie zasłynął dzięki kreacjom stworzonym w filmach twórców brytyjskiej formacji „młodych gniewnych”. Zadebiutował w obrazie Tony'ego Richardsona „The Entertainer”, ale uwagę krytyków zwrócił na siebie dopiero rolą cynicznego robotnika w produkcji Karela Reisza „Z soboty na niedzielę”. Finney ma na swoim koncie wiele charakterystycznych i niezapomnianych ról, a pięć spośród nich – w filmach: „Tom Jones”, „Morderstwo w Orient Expressie”, „Garderobiany”, „Pod wulkanem” oraz „Erin Brokovich” – doceniono oscarowymi nominacjami. Z okazji 80. rocznicy urodzin aktora, od 6 do 31 maja w Iluzjonie zobaczyć będzie można siedem filmów z jego udziałem, wśród których znajdą się m.in. słodko-gorzka opowieść Stanleya Donena o wzlotach i upadkach pewnego małżeństwa (u boku Finneya wystąpiła tu jak zwykle fenomenalna Audrey Hepburn), pełnometrażowy debiut Ridleya Scotta „Pojedynek” oraz komedia kryminalna Stephena Frearsa – „Prywatny detektyw”.\nGregory Peck – 100. rocznica urodzin\nGregory Peck to jeden z najbardziej lubianych i cenionych aktorów w historii kina. Przystojny i męski, a przy tym inteligentny i wrażliwy, uchodził za człowieka z zasadami i cieszył się szacunkiem otoczenia. Cechy te predestynowały go także do kreowania na ekranie postaci szlachetnych, bohaterskich, uczciwych i broniących wartości moralnych. Taką rolę stworzył m.in. w filmie „Dżentelmeńska umowa” Elii Kazana – zagrał tu dziennikarza nowojorskiej gazety otrzymującego zadanie napisania cyklu artykułów o antysemityzmie w Ameryce, a także w dramacie „Zabić drozda”, w którym kreacja Atticusa Fincha – walczącego z rasizmem prawnika z Południa – przyniosła Peckowi Oscara oraz Złoty Glob dla najlepszego aktora. Artysta grał w bardzo różnorodnych filmach: komediach (warto tu wspomnieć „Rzymskie wakacje” i niezapomniany duet, który stworzył z Audrey Hepburn), filmach wojennych („Działa Navarony”), westernach („Złoto MacKenny”), a nawet w horrorze („Omen”). Godna uwagi jest także jego rola zbrodniczego doktora Mengele w „Chłopcach z Brazylii”, którą Peck zagrał wbrew swojemu dotychczasowemu wizerunkowi. W 1991 r. aktor wystąpił po raz ostatni na ekranie – w remake’u „Przylądka strachu”. W dniach 4 – 31 maja, w związku z 100. rocznicą urodzin Gregory'ego Pecka, w Iluzjonie zaprezentujemy filmy z jego udziałem. Wśród nich znajdą się: „Arabeska”, „Urzeczona”, „Moby Dick”, „Omen”, „Złoto MacKenny” czy „Działa Navarony”.\n13. Millennium Docs Against Gravity Film Festival\nW dniach 13 - 25 maja zapraszamy na 13. edycję festiwalu filmowego MILLENNIUM DOCS AGAINST GRAVITY – wspaniałą podróż dookoła świata, na którą zabiorą nas najlepsi twórcy filmowego dokumentu. Naszych widzów zachęcamy do oderwania się od przyzwyczajeń i stereotypów, do otwarcia się na świat pokazywany przez najciekawszy i najszybciej rozwijający się gatunek filmowy – film dokumentalny. Filmy festiwalu MILLENNIUM DOCS AGAINST GRAVITY nie mają nic wspólnego z „dokumentami” czy reportażami, które zazwyczaj pokazują nam nadawcy telewizyjni. Jest to kino non-fiction i oferuje ono to, co w filmach najważniejsze – emocje. Po raz kolejny pokażemy najnowsze i najwybitniejsze dzieła kina dokumentalnego – m.in. filmy Wernera Herzoga, Siergieja Łoźnicy i Nikolausa Geyrhaltera. Tradycyjnie zapraszamy także na ciekawe debaty organizowane z prestiżowymi organizacjami międzynarodowymi (m.in. WWF Polska), czy też z magazynem psychologicznym Zwierciadło, oraz na wiele interesujących warsztatów – m.in. na tzw. upcycling ubrań polegający na zapoznaniu uczestników z pierwszymi krokami w szyciu na maszynie, czy proste sposoby Do-IT-Yourself w ozdabianiu ubrań. Będą też „Ćwiczenia z ciszy”, podczas których spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: jak w hałaśliwym, stymulującym i rozedrganym świecie dbać o enklawy naturalnej ciszy, i co ta cisza ma nam do powiedzenia?\nRyszard Bolesławski, jego twórczość i jego czasy\nOd 19 do 25 maja w ramach Międzynarodowej Konferencji Naukowej „Ryszard Bolesławski, jego twórczość i jego czasy”, organizowanej przez Fundację Leona Schillera wraz z Akademią Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, zapraszamy do Iluzjonu na przegląd filmów tego niezwykle interesującego polskiego artysty. Przed II wojną światową filmy w reżyserii Bolesławskiego prezentowane były na ekranach całego świata, a jego spektakle zobaczyć można było na deskach teatralnych Broadwayu, West Endu, Warszawy, Moskwy czy Paryża. Ogromny talent artysty bardzo szybko zauważony został w Hollywood. Pod koniec lat 20. pracował już dla wytwórni „Pathe”, a w późniejszych latach także dla takich filmowych gigantów, jak „Columbia”, „RKO Pictures” i „MGM”. Dzięki silnej pozycji w amerykańskiej branży filmowej, którą Bolesławski osiągnął w bardzo krótkim czasie, w jego produkcjach występowały największe gwiazdy tamtego czasu, m.in Greta Garbo, Marlene Dietrich czy Joan Crowford. Doskonale rozwijającą się karierę Polaka przerwała przedwczesna śmierć. Artysta zmarł na atak serca w 1933 roku. Cieszące się niegdyś uznaniem krytyków i wielką popularnością wśród widzów dzieła reżysera są dziś niesłusznie zapomniane, dlatego z wielką radością przypomnimy iluzjonowej publiczności takie filmy, jak: „Ogród Allaha”, „Malowana zasłona”, „Koniec pani Cheyney” czy „Cud nad Wisłą”, do którego muzykę na żywo wykona Paweł Szamburski.\nW nadchodzącym miesiącu, w cyklu Buntownicy kamery – czechosłowacka Nowa Fala, zapraszamy m.in. na pokazy takich filmów, jak: „Morgiana” (groteskowa opowieść o miłości i nienawiści przypominająca klimatem baśnie braci Grimm), „Obrazy starego świata” (dokument zainspirowany serią zdjęć słowackiego fotografa Martina Martinčka przedstawiających sugestywne portrety starych ludzi z Liptova i Oravy) czy też „Zabita niedziela” Drahomíry Vihanovej – to jej pierwszy i zarazem ostatni film fabularny, a ukazuje on zbiorowy portret człowieka końca lat 60., pogrążonego w monotonii socjalistycznej codzienności i odczuwającego absolutną bezsilność wobec rzeczywistości, w której nic nie da się zmienić. Wszystkie filmy prezentowane w ramach cyklu poprzedzone będą prelekcją.\nW cyklu Last shot zobaczymy w nadchodzącym miesiącu niezwykły dokument Joshuy Oppenheimera „Scena ciszy”. Porusza on historię indonezyjskiej rodziny, która po latach stawia czoło oprawcom odpowiedzialnym za śmierć jednego z synów. Film jest kontynuacją tematu poruszonego przez twórcę w „Scenie zbrodni”, gdzie przywoływał on zdarzenia widziane oczami oprawców, natomiast „Strefa ciszy” opowiada o nich z punktu widzenia ofiar. W programie znajdzie się także wcześniejszy głośny dokument reżysera poruszający również temat ludobójstwa w Indonezji – „Scena zbrodni”. Zaprezentujemy także nominowany do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego obraz Deniz Gamze Ergüven „Mustang” autorstwa opowiadający o pięciu siostrach, które przeciwstawiają się opiekunom zamierzającym wydać je za mąż.\nW maju w cyklu Premierowo zapraszamy na film Zbigniewa Libery „Walser” ukazujący życie plemienia egzystującego na obrzeżach cywilizacji, które zostaje zakłócone przez pojawienie się pewnego urzędnika kolejowego, a także na brytyjski obraz „High-Rise” przedstawiający imprezowe życie mieszkańców luksusowego apartamentowca, które z biegiem czasu zaczyna wymykać się spod kontroli. W rolach głównych zobaczymy tu plejadę hollywoodzkich gwiazd, m.in. Toma Hiddlestona, Jeremy Ironsa czy Siennę Miller.\nNa ostatnią w tym sezonie projekcję w ramach Klubu Seniora zapraszamy 19 maja. Na zakończenie cyklu poświęconego filmowej komedii nasi Seniorzy zobaczą kultowy polski film Nie ma róży bez ognia, a po seansie będą mieli możliwość spotkania się ze znanym satyrykiem i aktorem Jackiem Fedorowiczem.\nKino od kuchni\nW majowym Kinie od kuchni zobaczymy niesamowicie poruszający i zrealizowany z dużym wyczuciem dokument „Nadejdą lepsze czasy” Hanny Polak. Opowiada on o jedenastoletniej Julii, która mieszka na wysypisku śmieci pod Moskwą. Po filmie porozmawiamy o montażu, a naszym gościem będzie Marcin Kot-Bastkowski. Zapraszamy 24 maja.\nI Love Polish Cinema\n25 maja w ramach I Love Polish Cinema zaprezentujemy jedną z najsłynniejszych polskich komedii czasów PRL-u – Misia w reżyserii Stanisława Barei. Przed seansem – jak co miesiąc – zapraszamy na prelekcję w języku angielskim, którą wygłosi Michał Chaciński.\nPrzed nami również ostatnie dwa spotkania z cyklu Młodzi gniewni – Młodzieżowy Klub Filmowy. Podczas seansu w dniu 31 maja, członkowie naszego Klubu obejrzą film For No Eyes Only – intrygującą, pełną humoru wariację na temat „Okna na podwórze” Alfreda Hitchcocka, zrealizowaną przez Taliego Barde, który w momencie rozpoczęcia prac nad realizacją filmu miał zaledwie 21 lat. Po projekcji odbędzie się spotkanie z młodym twórcą, który opowie o trudnościach, ale też o wielu pozytywnych niespodziankach, które napotkał przy produkcji swego debiutanckiego dzieła. A już następnego dnia, 1 czerwca, zaprosimy na warsztaty filmowe z realizacji filmu, które specjalnie dla naszych młodych gniewnych poprowadzi Tali Barde.\nW ramach seansów Kultury Dostępnej w maju nasi widzowie zobaczą filmy: „Potop Redivivus” – zrekonstruowaną cyfrowo wersję wielkiego dzieła Jerzego Hoffmana, „Córki dancingu” – szalony musical o nadwiślańskich syrenach, „Apartament” – dokument o papieżu Janie Pawle II, a także „Panie Dulskie”– filmową wariację na temat dramatu Gabrieli Zapolskiej.\nW maju postanowiliśmy delikatnie przełamać konwencję poranków Małego Iluzjonu i pokazać naszym najmłodszym bywalcom filmy aktorskie realizowane specjalnie z myślą o dziecięcej publiczności. Autorką tych krótkometrażowych historii, w których centralne miejsce zajmują wszelkiej maści zwierzaki, jest Jadwiga Kędzierzawska, mama znanej polskiej reżyserki – Doroty Kędzierzawskiej. W bloku pod tytułem Zwierzyniec Jadwigi Kędzierzawskiej maluchy będą miały okazję zobaczyć m.in. uroczą opowieść „Psotny kotek”, w której piesek, wyrwany ze snu miauczeniem, szuka winowajcy i początkowo podejrzewa inne zwierzęta, „Azę na spacerze” – zrealizowany w plenerach warszawskiej Pragi (Saska Kępa, Park Skaryszewski) film opowiadający o trzech chłopcach i sprytnym psie o imieniu Aza, którzy uwielbiają psoty i wspólne zabawy piłką. W programie także przygody „Azy nad morzem” oraz opowieść o innym psiaku – Luksie i jego małej właścicielce. Na koniec zapraszamy również na premierowe seanse familijnego filmu „Mój przyjaciel orzeł” – z gwiazdą francuskiego kina Jeanem Reno w jednej z głównych ról – opowiadającego o chłopcu próbującym ocalić orła wyrzuconego z gniazda.\nCeny biletów na seanse repertuarowe: 10 - 17 zł\nStrona kina Iluzjon\n„15.10 do Yumy” reż. Delmer Daves\nOpis alternatywny PL\n„Pod wulkanem” reż. John Huston\n„Malowana zasłona” reż. Ryszard Bolesławski\n„Scena ciszy” reż. Joshua Oppenheimer\n„High-Rise” reż. Ben Wheatley\n„Nie ma róży bez ognia” reż. Stanisław Bareja\n„Nadejdą lepsze czasy” reż. Hanna Polak\n„Miś” reż. Stanisław Bareja\n„Mój przyjaciel orzeł” reż. Gerardo Olivares